Mimarlıkta postorganik paradigma bağlamında beden - mekan hibridleşmesi

Günümüze dek geçerli olan tüm ölçüt ve değerleri etkisi altına alarak dönüştürme eğiliminde olan dijital teknolojiler, mimarlığın da temel olgularını ve kavramlarını dönüştürmektedir. Mimarlığın en temel olgularından olan mekan, dijital teknolojilerin etkileriyle oluşan yeni bağlamda yeniden tanımlanma sürecine girmiştir. Mekan yalnızca mimarlıkta değil fen / sosyal / insan bilimlerinin çeşitli alanlarında da araştırılmakta olan bir olgu olduğu için, dijital teknolojilerle etkileşimi de daha karmaşık düzeyde olmaktadır. Dijital teknolojiler ve bilgi iletişim araçlarının sunduğu olanaklarla zaman, yer, mesafe gibi kısıtlamalarından bağımsızlaştığı öne sürülen mekan, oluşan yeni bağlamda eskisinden farklı bir varoluşa sahip olacaktır. Dijital teknolojilerle mekanın etkileşimi üzerine üretilen söylemlerin çoğunluğu, elektronik ortamın ve dijital mekanın fiziksel mekanın yerine geçeceğini iddia etmektedir. Okumakta olduğunuz tezde ise, bu genel kanıdan farklı bir görüş ortaya konulmaktadır. Mekanın fiziksellikten sıyrılıp bağımsızlaşması fikrinin aksine, mekanın fizikselliği ile beraber dijital teknolojilerle etkileşerek dönüşeceği tartışılmaktadır. Mekan gibi disiplinler arası bir olgu olan beden, mekanın dijital teknolojilerle dönüşmesinde başroldeki aktörlerden biridir. Varoluşunun başlangıcından bu yana mekan ile birebir ilişki içinde olan beden, bu dönüşümde önemli bir role sahiptir. Okuduğunuz tez kapsamında beden, yeni oluşan bağlamda mekanla aynı ölçüt ve değerlerle ele alındığı için tanımlayıcı bir işleve sahiptir. Bedenin dijital teknolojilerin etkileriyle geçirdiği dönüşümlerin yorumlanması, mekanın dönüşüm sürecini tanımlamakta yardımcı olmuştur. Dijital teknolojilerin etkileriyle yeniden tanımlanan beden ve mekan, benzer dönüşüm süreçleri geçirdikleri için ortaya yeni bir beden - mekan ilişkisi çıkmaktadır. Ortaya çıkan yeni beden - mekan ilişkisini ikili bir ilişki veya karşılıklı etkileşimle açıklamak yeterli olmamaktadır. Dijital teknolojilerin etkileriyle farklılıkları yok olan, ivaralarındaki sınırlar belirsizleşen tüm ikili ilişkilerde olduğu gibi, beden ve mekan arasındaki uzaklığın azalmasıyla iki olgu birbirine geçişip hibrid bir tekil varlığa dönüşmektedir. Oluşan yeni bağlamda ne beden ne de mekan özgün değerleriyle var olmaktadır, artık geçerli olan iki olgunun hibridleşmesiyle ortaya çıkan varlığın karakteristikleridir. Dijital teknolojilerin etkileriyle oluşan yeni bağlamsa, yalnızca elektronikleşme ya da dijitalleşme ile ilgili değildir; aynı zamanda biyolojik ve anatomik çağrışımlar da içermektedir. Ortaya çıkan yeni bağlam postorganik paradigmadır. Postorganik paradigma, beden ile mekanın ilişkisinde, hibridleşme ile yeni bir dönüm noktasını işaret etmektedir ve dijital teknolojilerle dönüşüm sürecinde fiziksel mekanın beden ile hibridleşmesinde birleşik işlevi görmektedir. Sonuç olarak; okumakta olduğunuz tezin amacı dijital teknolojilerle etkileşmekte olan mekanın fizikselliğini terk etmeden dönüşmesini tartışmaktır. Bu dönüşüm sürecinde mekanla aynı bağlamda yer alan beden, bir 'öteki' olarak mekanı tanımlamaktadır. Aynı bağlamda aynı değer ve ölçütlerle yeniden tanımlanan beden ve mekan, birbiriyle etkileşerek ve sürekli geri beslemelerle birbirlerini tanımlayarak hibridleşmişlerdir.