turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Tarihi yerleşimlerin yeniden canlandırılması çalışmalarında süreç yönetimi modellerinin incelenmesi

Bu çalışmada öncelikle tarihi alan, tarihi çevre, tarihi yerleşim, tarihi kent dokusu, koruma ve yeniden canlandırma kavramları açıklanacak ve tarihi yerleşimleri yeniden değerlendirmenin ve tarihi yerleşimlerin yeniden yaşayan mekanlar haline dönüştürülmesinin önemi, gerekçeleri ve ilkeleri incelenip, yeniden canlandırma kapsamında yapılan çalışmalar süreç yönetimi kapsamında incelenerek, finansal kaynakları, aktörleri, dönüşüm sürecindeki örgütlenme ve organizasyon biçimleri, projelendirme ve uygulama ilkeleri irdelenecektir. Son dönemlerde kentsel dönüşüm çalışmaları adı altında yapılan uygulamalarda yaşanan sorunlar analiz edilerek, özellikle tarihi yerleşimlerin yenilenmesi, yeniden canlandırılması süreçlerinde nasıl bir örgütlenme olması gerektiği, sürecin yönetim biçimi, aktörleri ve bunlar arasındaki ilişkiler, yasal mevzuatın sorunları, proje ve uygulamaların nelerden etkilendiği ve nasıl biçimlendiği, finansal kaynakların nasıl sağlandığı konularında değerlendirmeler yapılması bu çalışmanın en önemli hedeflerindendir. Ayrıca uygulamalarda konunun kültürel mirasın korunması ötesinde, yerleşme ölçeğinde sadece fiziki açıdan iyileştirme ile sorunun aşılamayacağı, aynı zamanda sosyo-kültürel, ekonomik, toplumsal, çevresel faktörlerin de çok etkili olduğu, çok faktörlü süreçlerde, kapsamlı ve çok disiplinli çalışmalar sonucunda başarılı sonuçlar elde edilebileceği, bu özel alanların öz değerleri ile korunurken, yeniden yaşanabilen alanlara güncellenerek dönüştürülmesi arasındaki dengenin değişim yönetimi ile sağlanabileceği açıklanacaktır.
Kültürel miras yönetiminde karar destek sistemlerinin kullanımına yönelik bir model önerisi

Kültürel miras karar verme süreci çok yönlü olması sebebiyle birçok problemi barındıran bir süreçtir. Bu problemlerin aşılmasında, bugüne kadar uzmanlar, karar vermede neden-sonuç arasında bağlantı kuran, bireysel tecrübelere ve fizibilite çalışmalarına dayanan geleneksel yöntemler kullanmışlardır. Bu yöntemler ise karmaşık problemlerin anlaşılmasında ve çözülmesinde yetersiz kalmaktadır. Bu yetersizlikle süreçte alınan yanlış kararlar kültürel mirasın değerlerinin yok olmasına neden olmaktadır. Benzer şekilde ülkemizde kültürel miras ile ilgili kararlar da yerel ve ulusal ölçekte genel olarak geleneksel yöntemlerle alınmakta, sonucunda problemli uygulamalar ortaya çıkmaktadır. Uzmanlar ve kurumlar arası iletişim kopukluğu, bilginin fazla oluşu, bilgiye erişim, proje değerlendirmede yöntem eksikliği gibi nedenler sorunlu kararların alınmasına neden olmaktadır. Son yıllarda bilgi ve bilişim teknolojileri alanındaki gelişmeler kültürel miras alanında belgeleme, analiz, veri yönetimi, veri paylaşımı alanlarında avantajlar sağlayarak, karmaşık problemlerin çözülmesinde ve karar vermede destek olmaktadır. Karar destek sistemleri kültürel miras karar verme sürecinde değerlendirme araçları olarak kullanılmakta, mirasa ait gerekli teknik bilgileri, mevcut teknolojiler sayesinde farklı paydaşlara ortak bir zeminde sunarak karar vermeyi kolaylaştırmaktadırlar. Bu tez çalışması ile bilgi bilişim teknolojileri kullanılarak kültürel miras değerleri merkezli 'Değer Tabanlı Kültürel Miras Karar Destek Modeli' önerisi geliştirilmiştir. Koruma uzmanlarından seçilen yapılar ve bu yapılara ait müdahaleleri mirasın değerlerini göz önünde bulundurarak iki aşamalı değerlendirme istenmiştir. Değerlendirmenin ilk aşaması yapının mevcut haliyle, ikinci aşaması yapıya ait müdahaleler göz önünde bulundurularak yapılan değerlendirmeden oluşmaktadır. Değerlendirmeler AHP ve Bulanık Mantık yöntemleri kullanılarak yapılmıştır. Bu model ile miras değerleri ile müdahale kararları arasında ilişki kurmak, değerlerin alınan müdahale kararlarından nasıl etkilendiğini belirlemek amaçlanmıştır.
Sürdürülebilir mimarlık çerçevesinde bir tasarım yöntemi: Demontaja uygun tasarım -DUT

İnşaat endüstrisi diğer tüm endüstrilerden daha fazla enerji tüketmektedir. Her yıl milyonlarca ton yapım ve yıkım atığı, kontrolsüz bir şekilde doğaya terk edilmekte ve onarılması güç çevre sorunlarına neden olmaktadır. Sürdürülebilirlik, devam edebilme kapasitesidir. İnşaat ve mimarlık alanında, geleneksel tasarım ve yapım yöntemleri sürdürülemez niteliktedir. Demontaja Uygun Tasarım, sürdürülebilirliğe katkıda bulunacak bir tasarım yöntemi olarak ortaya çıkmaktadır. Mimaride DUT, bir binanın yaşam döngüsü süresince geçireceği tüm aşamaların, erken tasarım evresinde planlanmasını gerektirir. Bu sayede, bina bileşenleri, alt bileşenleri, malzemeleri, hatta binanın tümü ikinci bir yaşam şansına sahip olabilecektir. DUT, yeni malzeme tüketimini ve atıkları azaltmayı, olumsuz çevre etkilerinden kaçınmayı, binaların yaşam sürelerinin arttırılmasını ve yaşam süresi sona eren binaların yeni binalar için malzeme stoğu olmasını amaçlamaktadır. DUT, yıkıma karşı alternatif bir yöntemdir. DUT, geleneksel inşaat süreçlerine ilave olarak yaşam sonu senaryolarını da içerdiğinden daha titiz bir planlama ve kontrol gerektirmektedir. Yapısı itibarıyla, birçok bileşenden meydana gelen, çok katmanlı, çok sayıda katılımcının dahil olduğu tasarım ve inşaat süreçlerinin kontrolü, ancak sistematik bir yaklaşımla mümkün olabilmektedir. Bu sistematik yaklaşım, Yapı Bilgi Sistemleri'nin DUT'a entegre edilmesi ile mümkün olabilir. YBS bir binanın yaşam döngüsü boyunca türetilen tüm bilgilerinin, sistematik olarak bir arada tutulduğu, bütünleşik bir süreçtir. Proje üzerinde çalışan tüm profesyonellerin eş zamanlı olarak çalışmalarına imkan tanıyan YBS, disiplinler arası koordinasyon sağlamaktadır. Değişikliklerinin veri tabanında işlenerek anında tüm projeye yansıtılması, zaman ve kaynak israfına neden olan hataları önlemektedir. DUT'un en önemli savlarından biri olan sürdürülebilirliğe ulaşmada süreç kontrolunün sağlanması bakımından YBS kullanımı çok büyük avantaj sağlamaktadır. Bu tezin amacı DUT yönteminin mimari çevrelerde kabul görmesi ve yaygınlaşması için rehber niteliğinde bir yayın hazırlamaktır.
İzmit Çuha Fabrikası Dokuma Atölyesi'nin (1 nolu) Restorasyon Projesi

1843 yılında İzmit'te Kullar köyü Çuhane mevkiinde kurulan İzmit Çuha Fabrikası devlet eliyle ordunun giysi talebini karşılamak amacıyla kurulmuş endüstriyel bir tesistir. Ayrıca alanda Saraya hizmet veren 19. yıla tarihlenen av köşkü, ahır yapıları ve hamam gibi yapıların varlığından da çeşitli kaynaklarda bahsedilmektedir. Zaman içinde geliştirilen ve genişletilen tesis, 1920 yılında Kurtuluş savaşı sırasında İngiliz ordusu tarafından bombalanmıştır. Savaştan sonra 1923 yılında İzmir'de düzenlenen İktisat Kongresi'nde fabrikanın Bahriye'ye tahsis edilerek 'Torpido Fabrikası' olarak düzenlenmesine karar verilmiştir. Tesis alanı günümüzde (2013) Deniz Kuvvetleri Komutanlığı'na bağlı Mühimmat Deposu olarak kullanılmaktadır. 1999 depreminde hasar gören tesisten günümüze ulaşabilen yapılarda ayrıntılı mimari belgeleme çalışmaları yapılmadığı tespit edilmiştir. 1995 yılında kültür varlığı olarak tescillenen İzmit Çuha Fabrikası Dokuma Atölyesi'nin (1 no'lu) mimari özelliklerinin tespiti amacıyla belgelenmesi amaçlanmıştır. Tez çalışması kapsamında İzmit Çuhane Fabrikası Dokuma Atölyesi'nin (1 no'lu) rölöve, restitüsyon ve restorasyon projeleri hazırlanmıştır. 1920 yılındaki bombardıman sırasında büyük kısmı yıkılan ünitenin yazılı ve görsel kaynaklar ile mevcut izlerine dayanarak üç döneme ait restitüsyon önerileri hazırlanmıştır. Yapının endüstriyel, bombardıman ve deprem izlerinin mümkün olduğunca korunarak geleceğe aktarılabilmeleri için gerekli koruma önlemleri belirlenmiştir. Dokuma Atölyesi'nın mevcut halinin çağdaş bir ek ile bütünlenerek yeniden kullanımı önerilmektedir. Çalışmanın Türkiye sanayi tarihinin belgelenmesine katkı sağlayacağı ve İzmit Fabrika-i Hümayunu'nun koruma stratejilerinin belirlenmesinde yol gösterici olacağı düşünülmektedir.
Ankara aydınlatma master planı bölgeleme çalışmalarında 'Sıhhiye ve Çevresi' bölgesine yönelik analiz çalışması

Günümüzde kentlerin nüfus yoğunluğu artmış olup, aydınlatmanın sağlıklı yapılabilmesi için; aydınlatma master planlarına ihtiyaç duyulmaktadır. Master planı oluşturmak için bölgedeki mimari öğeler analiz edilmeli, bu analize göre bir yol haritası çizilmelidir. Bu çalışmada Ankara ili Sıhhiye ve Çevresi için bir aydınlatma master planı çalışması yapılmıştır. Çalışma kent aydınlatma ile ilgili bilgiler verilerek, bölgeye yönelik analiz yapılarak başlamıştır. Daha sonra analiz edilecek mimari öğelerin belirlenmesi için, değerlendirme yöntemi oluşturularak, buna göre mimari öğeler seçilmiştir. Seçilen mimari öğelerin yerinde ölçümleri yapılarak, aydınlatma düzeyi belirlenmiştir. Bölgenin aydınlatma yönünden genel değerlendirmeleri yapılmış ve tavsiyeler verilmiştir.
Tarih, gelenek ve yöre referanslı yapı yaklaşımlarının 20. yüzyıl Türkiye mimarisindeki uygulamaları üzerine bir inceleme

Modern mimarlık hareketinin ağırlığını yitirişi ile dünyada mimarlık alanında yeni düşüncelere ve görüşlere doğru yönlenildiği bir gerçektir. Batı kaynaklı olan bu görüşler dünyanın hemen her yöresine hızla yayılmıştır. Ülkemizde de görülen tarih, gelenek ve yöre referanslı bu yaklaşımlar ikinci bölümde dünyadan ve ülkemizden örneklerle incelenerek kavramsal tanımlan üzerinde durulmuştur. Görüldüğü gibi belli dönemlerde farklılaşan mimarlık, dünyada olduğu gibi Türkiye'de de kendisini gerek kuramsal gerekse pratik anlamda bir zemine oturtma çabası içindedir. Türkiye mimarlığının yaşadığı kimlik kaygısı yani evrensellik/ulusallık ikilemi ve mimarideki yansıması kısaca üçüncü bölümde özetlenmiştir. Çağdaş Türk mimarlığının kökenleri üstünde durulduğu zaman bu mimarlığı hazırlayan düşüncelerin bazılarının daha önceki dönemlere uzandığı görülmektedir. 20. yüzyıl Türkiye Mimarlık tarihinin geçmişşine göz attığımızda ulusal mimarlık dönemlerinin batılı arayışlara tepki olarak ortaya çıktığım görmekteyiz. Bu bağlamda Türk mimarlık düşüncesinin tarihsel süreç içindeki yerini belirleyebilmek ve 20. yüzyıl Türkiye Mimarlığının ulusallık/yerellik bağlanımda geçirdiği süreci daha iyi kavramak adına zeminini hazırlayan batılı gelişmelere dördüncü bölümde yer verilmiştir. İdeoloji-mimarlık bütünleşmesinin ilginç gelişmelerinin izlendiği ulusallık/yerellik esaslı bu akımların oluşmalarının gerisinde yatan etmenlere değindikten sonra, nitelikleri, benzer ve farklı yanlan, özellikleri beşinci bölümde örneklerle ortaya konmaya çalışılmıştır. Sonuç bölümünde ise tezde anlatılmak istenen ana temaya uygun alarak; konu bağlanımda geçmişşte ve günümüzdeki uygulamaların ele alınmasıyla göz önüne serilen kavramsal kaygılara dikkat çekilerek 'geçmişşi yorumlama; kopyacılıktan uzak, anlama, yorumlama, ders çıkarma, çağa ve yeni şartlara adapte edebilme şeklinde olmalıdır' düşüncesi vurgulanmıştır.
Yapı dış yüzü renklendirilmesine ilişkin yaklaşımların incelenmesi

Yapıların çevreye uyumlu, etkileyici bir mimari oluşturması için, cephe renk düzenlerinin tasarım aşamasında belirlenmesi gerekmektedir. Yapıların cephe renklendirilmesinde, kullanılan renk düzenlerinin belirlenmesinde, kimi etkenler bulunmaktadır. Bu çalışmada, yapının cephe renklendirilmesinde etkili olabilecek etkenler belirlenip, renk düzenlerinin seçiminde dikkat edilmesi gereken konular incelenmiştir. Bölüm I'de; renk, renk düzenleri ve ışık kaynaklarının renk düzenlerine etkisi konulan kısaca açıklanmıştır. Rengin tanımı ve rengin bileşenleri; tür, değer ve doymuşluk öğelerinin tanımlan ön bilgi olarak verilip; renk-ışık ilişkisi, özrenk-görünen renk tanımlan açıklanmıştır. Yapı dış cephesinde kullanılan ve ileriki bölümlerde örnekleri verilen, karşıtlık düzenlerinin temel ilkeleri belirtilmiştir. Işık kaynaklarının, renk düzenlerine etkisi örneklerle belirlenip, konu ile ilgili ön bilgiler verilmiştir. Bölüm Il'de, tek yapı ölçeğinde yapıların cephe renklendirilmesinde etkili olan etkenler sıralanıp, örneklerle açıklanmıştır. Bu etkenlerin en önemlisi olan mimari üslup; yapının plan ve cephe özellikleri, imar yönetmelikleri, ekonomik durum, teknoloji ve kullanılan malzeme ve yapının etkinliği mimari akımlar başlıkları altında örneklerle açıklanmıştır. Bu bilgiler ışığında, mimari üslubun cephe renk düzenlerinin belirlenmesindeki etkileri belirtilmiştir. Burada ayrıca, yapıların cephe renklendirilmesinde etkili olan diğer etkenler, yapının işlevinin bulunduğu çevrenin, iklim ve topoğrafik koşullarını renk düzenlerine etkileri örneklerle açıklanmıştır. Bölümünde ise, Bölüm Il'de tek yapı ölçeğinde incelenen, cephe renk düzeninin oluşmasında etkili olan etkenler, toplu konutlar için irdelenmiştir. Toplu konutlarda mimari üslubun oluşmasında etkili olan konum ve yerleşim planlan örneklerle incelenmiştir. Bölüm IV' de, Bölüm I ve Il'de tek yapı ve toplu konutlarda, cephe renk düzenlerinin oluşmasında etkili olan etkenler ışığında, cephe renk düzeninde uygulama için, yol gösterici kimi kurallar belirlenmiştir. Ayrıca uygulanmış renk düzenlerine ilişkin örnekler incelenmiştir. İİ
İklim değişikliğinin yerleşik düzen, kentsel yapı üzerindeki etkileri ve çözüm önerileri

Günümüzün şehirleri iklim değişikliklerine hazır değildir. Bu durum, plancıları ve mimarları önemli bir mücadeleye iterken, meydana gelen değişikliğe karşı yenilikçi çevreler yaratmak için ciddi fırsatlar sunmaktadır. Yerleşik düzenin iklim değişikliklerine adapte olabilmesi için mimarların ve plancıların yaratıcı çözümler üretmeleri gerekmektedir. Açık mekanları ve ulaşım koridorlarını da kapsayan kentsel tasarım, oldukça uzun ömürlü olup iklimsel değişimle yıllar boyunca başa çıkabilmek zorundadır. Bu nedenle kentsel tasarımın bütün elementleri sıcaklık artışları, yağış miktarının değişimi ve deniz seviyesinin yükselmesi karşısında yeniden modellenmeli ve bunlarla başa çıkacak hale getirilmelidir. Adaptasyon, iklimsel değişikliğin yönetilmesi için gerekli en önemli stratejidir. Ülkeler riski en aza indirmek ve potansiyel faydaları maksimum düzeye çıkarmak için çözüm önerileri oluşturmak zorundadırlar. İklim ve hava koşullarında şu anda görülen değişiklikler ülkelerin vatandaşlarını, ekonomilerini ve çevrelerini etkileyen sinyalleri vermeye başlamıştır. Tasarım aracılığıyla İklimsel değişime adaptasyonun amacı, artık önüne geçilemez bazı değişikliklerle iç içe yaşamının bir gerçek olduğunu vurgulamak, adaptasyonun planlamaya ve tasarıma entegre oluşunun günümüz ve geleceğimiz toplumlarının gelişimine katkılarını göstermektir. İklim değişikliği ve küresel ısınma ile mücadelede yeşil dokunun rolünün ne denli büyük olduğu, çevrenin doğal bitki örtüsü açısından önem kazandırılması gerektiği, peyzajın vazgeçilmez unsur olduğu, ancak su sıkıntısından dolayı peyzaj kavramında değişiklik olacağı, kuraklık peyzajının önem kazanacağı, bu şekilde iklim değişikliği ile mücadelede başarılı olunacağı görülmektedir.
Sedad Hakkı Eldem binalarının alizi

'Sedad Hakkı Eldem'in Binalarının Analizi' adlı tez, altı ana bölümü kapsamaktadır. Tezin birinci bölümü giriş bölümüdür. Bu bölümde konunun seçilme nedenleri, tezin amaç, kapsamı ve hazırlanmasında izlenen metodlar ile çalışmalarda karşılaşılan zorluklara değinilerek, baz; binalann neden çalışma kapsamı dışında bırakıldığı anlatılmaya çalışılmıştır. İkinci bölümde, Sedad Hakkı Eldem'in hayatı incelenmiştir. Bu çalışma yapılırken, ailesi, çocukluk, gençlik ve çalışma yıllarının üzerinde detaylı olarak durulmuştur. Ailesinin anlatıldığı kısımda Eldem'in kökleri anlatılmış, yetiştiği çevredeki insanların Türk kültürüne çeşitli yönlerden nasıl katkıda bulunmuş oldukları belirtilmiştir. Eldem'in çocukluk ve gençlik yıllarındaki öğrenim hayatı hakkında bilgi verilmiş, Avrupa stajı sırasındaki çalışmaları anlatılmıştır. Çalışma yıllan kısmında ise 1930'dan ölümü olan 1988' e kadar hazırladığı projeler, gerçekleştirdiği binalar Türk mimarisinin o dönemdeki tarihsel gelişimi paralelinde anlatılmıştır. Üçüncü bölümde ise Eldem'in mimari formasyonunu etkileyen faktörler, mesleğe başlarken içinde bulunduğu mimarlık ortamı ve mimarlık eğitimini aldığı kurum olan Güzel Sanatlar Akademisinin o dönemdeki durumu hakkında kısa bilgiler verilmiştir. 20. yüzyıl başındaki mimarlık ortamı 19. yüzyıl mimarisine tepki olarak gelişmiş olduğu bilinmektedir. Geçmiş üslupların tekran ve bu ortama tepki olarak gelişen modernizim hareketlerinin incelenmesi Eldem'in mimari eğitimini aldığı ortamın irdelenmesine ışık tutmuştuştur. Dördüncü bölümde Eldem'in gerçekleşmiş olan binalarının katalogu bulunmaktadır. Bu dönem tarihsel kronolojiye göre hazırlanmış olup, binalarının karakteristik olanlarından bazıları seçilmiştir. Beşinci bölümde Eldem binalarının analizi yapılmıştır. Eldem fikirlerinin birebir tatbikatı ve pek çoğu gerçekleşmiş olan bu binaları çeşitli yönlerden incelemek için çeşitli esaslara göre gruplamak mümkündür. Bu çalışmada binalar tarihsel süreklilik perspektifinden incelenmiştir. Aynca buna parelel olarak, binalar planlama ve dış biçimlenme yönleri ile de ele alınmıştır. Altıncı bölüm olan sonuç bölümünde ise ikinci, üçüncü ve dördüncü bölümde analizi yapılan çalışmalardan çıkarılan sonuç sunulmuştur. v
Şişli-Osmanbey arası 19. yy-20. yy konut yapıları

İstanbul'un görece geç yerleşimlerinden biri olan Şişli 1800'lerin ortalarına doğru, yerleşim görülen bir bölgedir. Dönemin önemli saray mensupları ve zenginlerinin bahçe içindeki, büyük konakları, daha sonraları yerlerini Osmanlı tebaasının varlıklı ailelerinin oturduğu, bezemeli, süslü, batı tarzı apartmanlara bırakmışlardır. Bu apartmanlardan ancak bazıları günümüze dek ulaşabilmişlerdir. Tez kapsamında, bir kentin geçirdiği 'kentlileşme' sürecinin izlerini taşıyan Şişli bölgesinde, belirlenmiş bir alan içindeki 19. ve 20. yüzyıllara ait konut yapıları incelenmiştir. Bölgenin coğrafi konum ve özellikleri, fiziki ve tarihi gelişim süreci, 19. yüzyılın kendine özgü oluşumları ve bu oluşumların kent, kent insanı ve mimariye etkileri ve bu etkilerin bölgedeki yansımaları ele alınmıştır. Çalışma alanının mevcut durumu çeşitli analizler ve yerinde tespitlerle belirlenmiştir. Tespiti yapılan 19. ve 20. yüzyıl konut yapılarının biçimleniş özellikleri, binalarda görülen bozulmalar ve nedenleri çeşitli krokiler, envanter fişleri ve fotoğraflar, arşiv araştırmaları ve siluet çalışmaları ile ortaya konmuştur. Yapılan çalışmalar ve elde edilen bilgiler ışığında, tarihi nitelik taşıyan bu binaların ve içinde bulundukları bölgenin korunmasına yönelik öneriler sıralanmıştır.
Doğu karadeniz kırsal mimarisi için koruma önerileri: Artvin ili-Balıklı mahallesi-Zurabet evi örneği

Zenginliği çok sayıda çalışmaya konu olmuş Doğu Karadeniz doğası, kırsal kültürü ve mimarisi, kentleşme çabaları ve yerel dokuyu dikkate almayan politikalar sonucu kimi zaman geri dönüşü mümkün olmayacak şekilde hasar görmektedir. Yöredeki mimari kültürün sürekliliğini sağlamak, kırsal alanların korunması ve geliştirilmesine dair mevzuattaki yetersizlik, yanlış politikalar, bilgisizlik, ilgisizlik ve değişen yaşam koşulları nedeniyle zorlaşmıştır. Tez kapsamında alan çalışması Artvin-Şavşat'a bağlı Balıklı Mahallesi'ndeki Zurabet Evi olarak belirlenmiştir. Balıklı Mahallesi'nde 20. yy ortalarına kadar yöredeki mevcut malzeme, geleneksel yapım sistemi ve özgün detaylarla oluşturulan konutların ve ticari yapıların yerini günümüzde niteliksiz beton yapılaşma almaktadır. Seçilen yapı, malzeme ve yapım sistemi açısından yörenin en korunmuş örneklerinden biridir. Yapıya ait detaylı belgeleme çalışması ve yapı özelinde geliştirilecek koruma önerileri, alanın geneline dair bir belgeleme çalışması ve koruma metodolojisi eksikliğini kapatacaktır. Çalışma, yöredeki mimari kültürü sürdürülebilir kılma amacıyla, değişen yaşantıya ayak uyduramayan mimariye dair ne tür öneriler sunulabileceğini tartışmaktadır.
Modern mimari'de fotoğraf kullanımının yayıncı mimarlar Le Corbusier ve Zeki Sayar üzerinden değerlendirilmesi

Modernizm Avrupa kökenli olmasına rağmen taşıdığı evrensellik iddiasıyla tüm dünyada etkisini göstermiştir. 20. yüzyılda ortaya çıkan bu rasyonalist düşünme biçimi, genç Türkiye Cumhuriyetinde de etkisini göstererek, çağdaşlaşma yoluna giren hükümet için bir araç olmuştur. Fakat Avrupa'da gerçekleşen ekonomik, kültürel, toplumsal dönüşümlerin Türk toplumunda gerçekleşmemiş olması modernizmin tepeden inme bir proje olarak görünmesine neden olmuş ve bu doğrultuda modernleşme süreci 'inodernite projesi' olarak değerlendirilmiştir. Modernizmin somut olarak dönüştürdüğü alanlarda biri de kuşkusuz mimarlık olmuştur. Görselliğin önemli bir yere sahip olduğu modern hayatta mimarlık ideolojilerin yayılmasında kullanılırken, fotoğrafla birlikte yeniden üretilerek daha fazla kitleye ulaşabilme imkanı bulmuştur. Fotoğraf, mimarlık alanında belgeleme, kanıt, araştırma, arşivleme gibi farklı amaçlar doğrultusunda kullanılan bir araç olmuştur. Basında kullanılan fotoğraf, ideolojileri ve imgeleri dolaşıma sokmuş, kitlelere yönlendirmek ve şekillendirmek için bilinçli bir kullanım ürünü olmuştur. Bu fotoğraflara yapılan ideolojik yüklemeler, yayınlanan basın organının genel yayın politikası çerçevesinde ve başındaki insanların seçimleri doğrultusunda gerçekleşmektedir. Çalışma tüm bu bilgilerden yola çıkarak, hem aktif bir mimarlık pratiğinde bulunmuş olan hem de bir dergi editörlüğü yapan Le Corbusier ve Zeki Sayar'ı ele almaktadır. Tez, L'Esprit Nouveau ve Arkitekt dergileri içerisinde fikirlerin kitlelere ulaşımında kullanılan fotoğrafın ele alınış biçimleri, kullanım amaçları, fotoğraf kullanımları arasındaki benzerlik ya da farklılıkların ne şekilde gerçekleştiğini ortaya koymayı hedeflemektedir.
Mimarinin biçimlenmesinde kültürel faktörler: Türkiye ölçeğinde kültürel değişimlerin eğitim binalarına yansıması örneğinde

Bu araştırma, günlük hayatta çok sık kullanılan 'kültür' kavramının ve mimari ile ilişkilerinin incelenip ; kültürel değişimlerin eğitim binalarına yansımasının ortaya konulması çalışmasıdır. Öncelikle kültür kavramının tanımları, özellikleri, çeşitleri, sınıflandırılması ve kültürel süreçler incelenip, bunların mimariye yansımaları araştırılmıştır. Kültür- mimarlık ilişkisi kurulmaya çalışılmıştır. Kültür- mimarlık çalışmalarının hangi yönlerden ele alındığı ortaya konulmuştur. En genel bakış açısıyla iki şekilde incelendiği sonucuna varılmıştır. Bunlardan birincisi kültürün farklılaşmasıdır. Aynı ihtiyaçların karşılanma şekillerinin mekana yansımalarının kültürlere göre farklılaşmalarının incelendiği karşılaştırmalı bir çalışmadır. İkincisi ise kültürel değişimlerin mimariye yansımasıdır. Toplumda değişen sosyo-kültürel etkenler sonucunda bina ihtiyaçları değişmektedir. Bu çalışmada değişim eğitim binaları çerçevesinde incelenmiştir. Egemen kültürün ürünü olan eğitim binalarından toplumun değişen ihtiyaçlarının ne şekilde belirlendiği ortaya konmuştur. Devletin belirlediği tip okul projeleri ve özel okul projeleri incelenmiştir. Farklı planlamaların sebepleri, değişen sosyo-kültürel faktörler bağlammda 1923'den günümüze kadar olan dönemde incelenmeye çalışılmıştır. Değişimin ek yapılan devlet okullarına ve yeni yapılan devlet okulları ile ek yapılan özel okullara ve yeni yapılan özel okullara yansıması incelenmiştir. İhtiyaç programlarının mekana yansımasıyla, 'değişenler ve değişmeyenler' ortaya konulmaya çalışılmıştır. Sonuç kısmında ise şu düşünce öne çıkmaktadır: İster egemen kültür, isterse toplum şekillendirsin tüm mimarlık insanın elinden çıkmıştır. İnsanlar binaları, binalar da insanları şekillendirmektedir. Karşılıklı bir etkileşim söz konusudur. Mimarlar kültürün değişmesini ve farklılaşmasını göz ardı etmeden insanları da doğru şekillendirecek binalar tasarlamalıdır. İlköğretim binaları bunların en önemlileridir. Geleceği şekillendirecek olan bugünün çocuklarının zamanlarının büyük kısmını geçirdikleri eğitim mekanları hızlı bir değişim ve gelişim içindedir. Eğitim yapılarının kullanıcının gereksinimlerine yeterli olması için bu değişim ve gelişimlerin tasarımcılar tarafından iyi incelenmesi gerekmektedir.