turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Akıllı bina kavramının mimari tasarıma etkileri

Endüstri Devrimi ile oluşan teknolojik gelişmeler, makine gücünün kullanılmaya başlanmasını, yeni Pazar ve iş kollarının yaratılmasını, yeni yaşam biçimlerinin oluşmasını beraberinde getirmiştir. Bu süreç içerisinde inşaat ve mimarlık alanında yeni arayışların ve yeni malzemelerin doğuşuna sahne olmuştur. Bilgi teknolojisi kullanımının yaygınlaşması, günlük yaşam standartları konusundaki beklentilerin değişmesine yol açmıştır. İnsanoğlu değişen bu ihtiyaçlarına uyum sağlayabilen, bina kullanımında elverişlilik sağlayan ve bunlarla beraber ekonomik olan binalara gereksinim duymaktadır. Akıllı binalar olarak adlandırılan bu binaların temel amacı; enerjinin minimum kullanımının yanında, konfor şartlarının ve sistem işletiminin optimum düzeyde sağlanmasıdır. Bu anlamda bir binanın akıllı olabilmesi için; bugünün ve yarının kullanıcılarının fiziksel ve psikolojik gereksinmelerine cevap verebilecek esnek kullanım çözümleri sağlaması, kullanıcıların hayatını kolaylaştırması, enerjinin etkin kullanımını sağlaması, ekolojik açıdan duyarlı olması, ekonomik olması, yenilenebilir yapı elemanlarından oluşması, doğal enerji kaynaklarını optimumda kullanması ve binanın öncelikle bu kritere bağlı olarak şekillenmesi gerekmektedir. Kullanım yoğunluğunun oluşturduğu talep artışının oluşturduğu sorunların çözümlerinde, mimari tasarımın yetersiz kalmaya başladığı noktada, elektromekanik sistemler devreye girmektedir. Yüksek yaşam standartlarının sürdürülebilirliğinin sağlanması geniş bir disiplinler arası koordinasyonla mümkün olabilmektedir. Ancak bir yapının akıllı bina olarak nitelendirilebilmesi için öncelikle akılcı bir mimari tasarımla mümkündür. Özetle binanın akıllılığı, mimarın akıllı yaklaşımı ile doğru orantılıdır. Sonuç olarak bu çalışmada, akıllı bina kavramı ve bu kavramın mimari tasarıma olan etkileri incelenmiş ve binaların akıllılık dereceleri, dünyadan ve Türkiye'den örnekler yardımıyla irdelenmiştir.
19. yüzyıl batılılaşma kesitinde, Bornova ve Buca levanten köşkleri mekansal kimliğinin irdelenmesi

m Günümüz yerleşimlerinin önemli problemlerinden biri, farklı nedensellikler üzerine oturan hızlı dönüşümü dahilinde, sahip olduğu kozmopolit ve katmanlı yapıyı bütüncül bir biçimde sürdürebilmesidir. Farklı kimliklerin birlikteliği ile oluşan bu yapının sürdürülebilmesi, kültürel varlıkların sahip olduğu mekansal kimliği esas alan ve güncel kullanımın ihtiyaçlarına göre şekillendiren bir koruma anlayışı ile mümkündür. Bu noktada, mekansal kimliğin net biçimde algılanması ve değerlendirilmesi önemlidir. Bu çalışmada. Mekansal Kimlik kavramının, Sistem-Toplum-Mekan ilişkileri üzerinden tanımlanmasına yönelik bir yöntem Önerisi sunulmaktadır. Sunulan yöntem ile, sistem ve toplumun ortaya koyduğu mekansal kimliğe ve bu kimliği oluşturan kültürel değerlere ilişkin veri elde edilmektedir. Elde edilecek veriler, mekansal kimliği oluşturan değerlerin geleceğe aktarımını esas alan bir koruma yaklaşımının oluşturulmasında veri tabanı oluşturması nedeniyle önemlidir. Çalışma kapsamında ele alman Sistem, içinde yaşadığımız yerleşimlerin şekillenmesinde etkin olan 19. yüzyıl Batılılaşma sürecidir. Bir diğer temel girdi olan Toplum, söz konusu sistemi bilinçli ya da bilinçsiz temsil eden, İV sahip olduğu sosyal ve kültürel değerler nedeniyle model alman Batili topluluk; İzmir Levantenleri'dir. Tartışma kapsamında ele alman mekan: kimlik ve aidiyet kavramlarını yoğun biçimde yansıtan konuttur. Alan ise, Bornova ve Buca banliyö yerleşimleri olarak belirlenmiştir. Ele alınan süreçte, Levanten toplum tarafından kurgulanmış ve günümüze ulaşmış konutlar arasından belirlenen örnekler, üç temel parametre; İşlevsel, Sosyal ve Fiziksel Kullanım, ve üç bilgi kaynağı üzerinden incelenmektedir. Toplanan verilerin değerlendirilmesi sonucunda, 19. yüzyıl Batılılaşma sürecinde Bornova ve Buca Levanten köşklerinin mekansal kimliği ve sahip olduğu kültürel değerlerin günümüze aktarımı ortaya konmakta, günümüz ve gelecek kullanımlarda mekansal kimliği ile var olmasında temel alınacak esaslar belirlenmektedir.
Ev pansiyonlarda standart oda üretimi araştırması ve Mustafapaşa örneği

Bu çalışmada, Türkiye'de, turizm sektöründe gelişme ve 'dünya standardında turistik yatak' sayısının hızlı artışı sonucu ortaya çıkan çevresel sorunlar incelenmiş, ve 'yatak sayısı artışı 'na alternatif bir çözüm aranmıştır. 1. Bölüm, giriş bölümü olup, tez konusunu ve seçim gerekçesini açıklamaktadır. 2. Bölümde Türkiye'de son yıllarda turizm sektöründeki gelişme, 'dünya standardında turistik yatak' sayısını arttırma çalışmaları verilen teşvik kredileri incelenmiş, döviz gereksinimini kısa bir sürede karşılayabilmesi ve iş alanı açması nedeniyle yönelinilen 'bütünleşik tesisler'in avantajları yanında dezavantajları da belirlenmiştir 'Dünya standardında turistik yatak' sayısını kısa bir sürede arttıra- bilmek amacı ile, dış turizimine yönelebilecek ev pansiyonlarda, günümüz konfor ve hijyen şartlarına uygun 'standart pansiyon odası' modeli önerilmiştir. 3. Bölümde ev pansiyonlarda 'standart pansiyon odası' üretimi sağlamak amacı ile 'hazır banyo-WC ünitesi' kullanımı önerilmiş, ünitenin teknik performans ile dizayn ilkeleri günümüze kadar tasarlanan ve uygulanan örnekleri ve ünite kullanımının getireceği avantajlar incelenmiştir. 4. Bölümde yerleşme patterni ve geleneksel konutlarının mimari özellikleri, turistik ev pansiyonları olarak kullanımına olanak sağlayan Mustafapaşa'nın tarihi gelişimi çevre özellikleri, geleneksel konutlarının formunu etkileyen fiziksel, ve sosyo-kültürel faktörler, konutlarda plan biçimleri, plan elemanları ve cephe elemanları incelenmiş, rölövesi çıkartılan 19 geleneksel konutun tipolojik analizi yapılmıştır. 5. Bölümde Mustafapaşa'da ev pansiyon olarak kullanılabilecek geleneksel konutlar için 'hazır banyo-WC ünitesi' tasarlamak amacı ile Mustafapaşa konutları ve üretim verileri değerlendirilmiş, ünitelerin teknik performans ve dizayn ilkeleri belirlenmiş, sonuçta birim tasarımı yapılmıştır.
Production organization and administration modelling of housing estates in Mostar

Mostar'da 1992- 1995 yıllan arasında yaşanmış olan Yugoslavya içsavaşı sonrasında kentte ortaya çıkan konut açığından yola çıkılarak yeni yerleşim alanlarında inşa edilmesi planlanan toplu konutların üretim örgütlenme ve işletme modeli incelenmiştir. Mostar'da savaş sonrası sosyal, ekonomik ve fiziksel durum değişmiştir. Kentte hiç Sırp kalmamış, Hırvat ile Boşnak kesim arasında sınır çizilmiştir. Kentte 5000'den fazla yapı zarar görmüş, konut stoğunun %70-75'i altyapısıyla birlikte kullanılamayacak hale gelmiştir. Kent ekonomisi çökmüş, çalışan kişi sayısı birkaç yüz insana düşmüştür. Bugün, sürdürülmüş olan restorasyon ve onarım çalışmaları ile kullanılabilir konut stoğu %75-80'lere yükseltilmiştir. Ancak çevre köy halkılarmın kente gelmesi, kentin yamaçlarında enformal yapıların giderek artması ve savaş sırasmda kenti terk edenlerin dönmesinin planlanması ile konut açığı giderek büyümüştür. Bu noktada kent yönetimi yeni yerleşim alanlarına yönelmiştir. Belirlenen kuzey-güney gelişim aksında biri kuzeyde, diğeri güneyde olmak üzere iki toplu konut alanının sınırlan çizilmiştir. Çalışma kapsamında yeni yerleşim alanlan, bu alanlarla ilgili yapılmış olan çalışmalar, mülkiyet biçimi, imar potansiyeli, planlama stratejileri, hukuki statü ve finans araştınlmıştır. Eski Yugoslavya Dönemi'ne ait mülkiyet biçiminin özelleştirilmeye başlandığı, kentin yeterli imar potansiyeline sahip olduğu, planlama stratejilerinin geliştirildiği ancak uygulama anlamında herhangi bir çalışmanın finansal kaynak bulunamaması nedeniyle gerçekleştirilemediği anlaşılmıştır. Kentteki toplu konut örgütlenme ve işletme modelinin oluşturulamaması ve mevcut sistemin ugulanamamasının temeli aslında bir konut politikası ve finansman sisteminin olmamasıdır. Çalışma sırasında merkezi yönetimin yürüttüğü konut politikası ve finansmanı üzerinde, kentteki üretim örgütlenme ve işletme modelim şekilendirebileceği için durulmuş, model üzerine öneriler geliştirilmeye çalışılmıştır.
Kayseri ili aydınlar mevkii Surp Toros kilisesi koruma önerisi

XIX. yüzyılda İmparatorluğun maruz kaldığı siyasi, mali ve sosyal bunalımlar Kayseri'de de etkisini göstermiş, farklı kültür özelliklerinin etkisine girerek farklı etnik kimlikler, kültürler ve mimari yapılar ortaya çıkmıştır. Kayseri Ermeni nüfusu bakımından yoğun bir nüfus sahipken Ermenilere ait on iki adet günümüze ulaşan kilise bulunur. Tavlusun Surp Toros Ermeni Kilisesi ilk yapım tarihi belli olmamakla birlikte 19. Yüzyıl yapısı olduğu bilinmektedir. Kilisenin bakımsız kaldığı ve boş bırakıldığı bir ara halk tarafından depo olarak kullanıldığı, şu anda da kilisenin şahsa ait olduğu bilinmektedir. Bu çalışmada kilisenin bu zamana kadar gelmiş ve bundan sonraki güncel durumu ayrıntılı bir şekilde belgelenmiştir. Belgelemede son teknolojik araçlar kullanılarak yapının lazer taraması yapılmış ve dron çekimleri ile tamamlanan taramalarla oluşturulan nokta bulutu verileri ile Surp Toros Kilisesi'nin teknik çizimleri tamamlanmıştır. Kiliseye ait literatür çalışmaları ve kaynak taramaları yapılmış ve Kayseri'de bulunan Ermeni kiliseleri ile birlikte incelenmiştir. Surp Toros Kilisesi ile aynı döneme ait kiliseler incelenmiş ve eski fotoğraflarına ulaşılarak restorasyon çizimleri yapılmıştır. Türk ve Dünya örnekleri değerlendirilmiş ve Kayseri'deki mevcut konumuna göre restitüsyon deneme çizimleri yapılmıştır. Bu çalışmada benzer şekilde atıl duran tarihi yapıların korunması ve işlevlendirilmesi için örnek teşkil etmesi amaçlanmış daha sonra yapılacak olan çalışmalara altlık oluşturması hedeflenmiştir.
Geleneksel 'yer' de zaman-mekan örgüsü ve sokağın anlamı: Derevenk-Gesi-Ağırnas Vadisi yerleşim örneklemi

Eskiye duyulan özlem, salt geçmişşin imgeleri olmalarından değil, aynı zamanda insanlığın ortak mirası olan bu 'yer'lerin bir mimari ürün olarak değerlerinden de kaynaklanmaktadır. Mimari ürünün içeriğini ise çevre verileri ve kullanıcının yaşam dünyasıyla harmanlanan bir takım kodlar silsilesi oluşturmaktadır. Sadece geleneksel olan da değil, dünya üzerinde her 'yer'de geçerli bu kodlar, sabitliklerin var olduğu arketipik imgelerdir ve bunlar, insanı temel aldığından, dünya üzerinde her 'yer'de aynı yaklaşımla uygulanan bir tür kalıp gibi çalışmaktadır. Bir konum olarak 'yer'de var olan her insanlık haline uygun sabitlikleri anlamak üzere insan yaşamının canlı izlerinin okunabileceği sokak mekanı aracı kılınacaktır. Yürüyüş ve görme edimi aracılığıyla algılanan sokak mekanı, çeşitli ilişkiler ve etkileşimler yoluyla karakterize edilmektedir. Bu süreç aynı zamanda iç ile dış arasında bir gerilimin varlığını ortaya koymakta ve sınırlar, giderek muğlak hale gelmektedir. Bu tür mekanları örneklemek üzere Koramaz Bölgesi, çalışma alanı seçilmiştir. Örneklem alanda tespit edilen sokak parçaları, iç-dış arasındaki sınırların kayganlığından ileri gelen ve varlığı sabitliklerle anlam kazanan mekanlardır. Bu üretilmiş mekanlar, Pattern Language ile, sabitliklerin kavranmaya çalışıldığı yeni bir okumaya tabi tutulacaktır. Böylelikle mimari ürünü değerli kılanın, fiziksel biçimlenmelerin yanı sıra insanı temel alan ve biçim aracılığıyla ifade edilen noktasal ilişkiler olduğu vurgulanacaktır.
Tarihi yapılarda algısal bütünleme teknikleri ve geleneksel malzemelerin birlikte kullanımı üzerine bir yöntem önerisi-Tomarza Panaghia kilisesi

Koruma teknikleri içerisinde önemli bir yeri olan ve koruma düşüncesinin gelişimi sürecinde farklı uygulamalar ile çeşitlenen bütünleme yönteminin gerek işlevsel gerekse duyusal açıdan farklı kullanımları vardır. Bütünleme uygulamalarındaki farklılaşma yapıların hasar derecesine göre değişmektedir. Yapısal bütünlüğünü kaybeden yapılara uygulanan bütünlemelerde geleneksel yöntemlerin kullanılması müdahale boyutunun artmasına neden olmaktadır. Böyle durumlarda, geleneksel yönteme alternatif olarak çağdaş algısal bütünleme yöntemleri de kullanılabilmektedir. Bu çalışmanın amacı, bütünleme yöntemleri içerisinden özellikle algısal bütünleme numunelerinin irdelenerek geleneksel ve çağdaş yapı malzemeleri ve yapım tekniklerinin bir arada kullanılabilirliğinin araştırılmasıdır. Bu kapsamda, Tomarza Panaghia Kilisesi seçilerek, kiliseden 5 özgün malzeme numunesi ve Tomarza taş ocaklarından 13 yeni taş numunesi alınmıştır. Alınan numunelere, petrografik analizler yapılarak özgün malzemeyle aynı özellik gösteren numuneler tespit edilmiştir. Kilisenin çağdaş malzeme ile bütünlenmesinde, öncelikle kiliseden kalan mevcut yapının üzerine, deneysel çalışmalar sonucunda özgün malzeme ile benzerlik gösteren malzeme ile, tampon bir bölge önerilmektedir. Tampon bölgenin üzerine önerilecek olan bütünleme için ise kilisenin mevcut durumu fotogrametrik yöntem kullanılarak belgelenmiştir. Fotogrametrik belgelemede, drone ile dairesel, serbest ve gridal fotoğraflar çekilip birleştirilerek kilisenin rölöve ve restitüsyon çalışmaları yapılmıştır. Belgeleme çalışması sonucunda elde edilen veriler doğrultusunda bütünleme önerileri geliştirilmiştir. Yapılan önerilerden algısal bütünleme önerilerinin uygulanması uygun bulunmuştur.
Mimarlıkta sanal gerçeklik teknolojisinin geleneksel ifade teknikleriyle mekan algısı açısından karşılaştırılması

gelişmesi mimarlıkta tasarım ve temsil sürecini etkilemektedir. Yeni yazılımların yaygınlaşmasıyla beraber pek çok alanda olduğu gibi mimarlık ve tasarım alanlarında da yeni pratikler ortaya çıkmaktadır. Bu çalışmada uzun süredir var olan fakat mimarlık alanını yakın zamanda ilgilendirmeye başlayan sanal gerçeklik ortamının mimari yapılarda mekan algısına olan etkisi incelenmiştir. Çalışma kapsamında sanal gerçeklik ortamı yeni bir mimari ifade aracı olarak ele alınmış ve yüzyıllardır kullanılmakta olan geleneksel ifade teknikleri ile mekan algısı kapsamında kıyaslanması amaçlanmıştır. Çalışma kapsamında mimari temsil, mekan algısı, Raumplan ve Plan Libre tasarım yaklaşımları konuları incelenmiştir. Adolf Loos'un Müller Evi ve Mies Van der Rohe'nin Farnsworth Evi projeleri bu tasarım yaklaşımlarından birer örnek olacak şekilde seçilmiştir. Seçilen projeler Kayseri'de eğitim gören mimarlık öğrencilerine hem geleneksel ifade teknikleri hem de sanal gerçeklik uygulamaları kullanılarak inceletilmiştir. İnceleme sonrası katılımcılar söz konusu yapılardaki mekanları işaretlemiş ve kişisel önem derecelerine göre sıralamıştır. Katılımcılardan elde edilen bulgular incelenmiş ve iki temsil ortamının mekan algısı kapsamında oluşturduğu farklar araştırılmıştır. Çalışma sonucunda katılımcıların projeleri sanal gerçeklik ortamında incelediklerinde yapılardaki mekansal sınır ve hiyerarşileri daha farklı algıladıkları gözlemlenmiştir. Son dönemdeki temsil ortamlarını inceleyen bu tez çalışması, karmaşık plan tipolojilerinin ifade edilmesinde sanal gerçeklik ortamının başarılı olduğu noktalara da değinmektedir.
Pencerelere uygulanan gölgeleme araçlarının tasarımında iklimsel ve görsel konfor koşullarının sağlanması amacıyla kullanılabilecek bir yaklaşım

Enen i tüketiminin ve enerji harcamalarının minimize edilebilmesi amacıyla, binalarını iklim ve ışık kontrolü açılarından optimal performans gösteren pasif ısıtma iklimlendirme ve doğal aydınlatma sistemleri olarak tasarlanmaları gerekmektedir. Yılın 'gölge istenen dönem' olarak adlandırılan dönemi boyunca hacimlerde oluşabilecek istenmeyen ısı kazançlarına engel olmak amacıyla pencerelere gölgeleme araçları uygulanması ile, binanın pasif sistem olarak göstereceği performans arttırılarak, iki imlendirme sisteminin yükü azaltabilmektedir. Pencerelere uygulanan gölgeleme araçları, hacimlere direkt güneş ışığının girmesini önleyerek, kullanıcılarda kamaşma oluşmasına engel olmakta ve iklimsel konforun yanı sıra, görsel konforunda sağlanmasında etkili olmaktadırlar. Bu çalışmada, pencerelere uygulanan gölgeleme araçlarının iklimsel ve görsel açılardan gösterecekleri performansı maksimize ederek enerji korunumu sağlanmasını amaçlayan yeni bir yaklaşım önerilmektedir. Gölgeleme aracı uygulanan pencereler aracılığıyla aydınlatılan hacimlerde gerçekleşen iç aydınlık düzeylerinin hesaplanmasında Ortalama Gök Modeli kullanılmıştır; önerilen yaklaşım, ele alınan değişkenlere bağlı olarak tüm uygulamalarda kullanılabilir niteliktedir. Bu çalışmada, yaklaşımın İstanbul yöresine uygulanması ile elde edilen sonuçlar grafiklerle ifade edilmiş ve bu yöre için yönlere bağlı olarak iklimsel ve görsel açılardan optimum koşulları sağlayan gölgeleme aracı seçenekleri belirlenmiştir.
Harabe yapıların yeniden kullanımına yönelik yöntem önerisi: Kayseri Behçet Bey konağı

Farklı birçok katmandan, elemandan oluşan kentler nüfus artışı, ekonomik faaliyetler, teknolojik gelişmeler doğrultusunda fiziksel, sosyal ve toplumsal dönüşüm ve gelişim içerisindedir. Kentin temel parçalarından olan yapılı çevre, zaman-mekan ilişkisini ortaya koyan ve buna bağlı olarak farklı nitelikte değerlere sahip olan yapılar grubunu da içine alır. Bu yapılardan bir kısmı aktif olarak kullanılırken bir kısmı kullanım dışı kalmaktadır. Kullanılmayan yapıların ise bazıları yıkılarak yerine yenileri yapılırken, bazıları da koruma altına alınmaktadır. Ayrıca bu iki kategorinin de dışında kalan 'harabe' olarak tanımlanabilecek; kullanılmayan, kısmen yıkılmış, korunması için kabul edilen değerler sisteminin dışında kalan ancak tarihin ve yaşamın tanığı olan yapı kalıntıları son dönemde sıklıkla tartışılmaktadır. İngilizce olarak 'Ruin' kelimesi ile ifade edilen yapı kalıntılarının, Türkçede karşılığı net bir biçimde ortaya konamamakla birlikte farklı etimolojik kökene sahip farklı kelimelere rastlanmaktadır. Çalışma kapsamında öncelikle 'Ruin' kavramının Türkçe karşılığının 'Harabe' olarak tariflenmesinin sebepleri anlatılacaktır. Bunun dışında anlam olarak yakın ilişkide fakat farklı kullanımlara ait olan yıkıntı, metruk yapı, enkaz, kalıntı kavramları da açıklanarak bu kavramların birbiri ile ilişkisi ortaya konacaktır. Yapıların kullanım dışı kalma nedenleri ve yeniden kullanım stratejileri örnekler üzerinden tartışılacaktır. Bu dönüşümün yanı sıra harabe yapıların harabe haliyle değerli olduğu ve kent kullanımına kazandırmak için bu değeri koruyarak dönüşüm stratejileri geliştirmek temel tartışma konusudur. Bu tartışma konusu esas alınarak Kayseri'de bulunan Harabe yapı olarak tanımlayabileceğimiz ''Behçet Bey Konağı'' üzerinden yeniden kullanım stratejileri geliştirilmiştir. Harabelerin kent içerisindeki konumu, algısı, değerlendirilme potansiyeli de çalışmanın odaklanacağı diğer konular olacaktır.
Mimarlıkta ara mekan kavramı

Mimarlıkta mekan kesin bir tanımı yapılamayan, disiplinler arası tanımları bulunan bir alandır. Ara mekan ise mekansal mimari sorgulamalar içerisinde sahip olduğu çok anlamlılık durumu ile literatürde kendine önemli bir yer edinmiş ve uzun yıllar boyunca da farklı şekillerle varlığını sürdürmüş bir kavramdır. Bu çalışma tanımlanan farklı ara mekan türleri üzerinden ara mekanların mekansal oluşumuna odaklanmaktadır. Literatür araştırmasında doku yapılar üzerinden sınır, eşik, komşuluk gibi ilişkilerin sorgulandığı farklı oluşumlarla ortaya çıkan ara mekanlar ve ikincil bileşenler olarak literatürde yer edinen sirkülasyon alanları, eşikler, servis mekanları gibi alanlar üzerinden tariflenen elemanter ara mekanlar olmak üzere iki farklı tür tariflemesi ortaya koyulmuştur. Çalışma kapsamında iki farklı tür ara mekan yaklaşımı üzerinden örnekler aracılığıyla ara mekanların mekansal oluşum biçimleri incelenmiştir.
Mekan ve beden

İnsan, tarihsel olarak izini sürebildiğimiz en eski eserlerden günümüze kendisinin her yönü ile araştırma konusu olmuştur. Antik dönemden bu yana soyut ve somut yönleri ileaçıklanmaya, varlığı ve yok oluşu kavranmaya çalışılmış; sadece tarihin ve bilimin değil, dinin de en önemli nesnesi olmuştur. İnsan bedeni; yaşayan, ölümü tadan, hastalanan, hareket eden beden, dünyanın tarih boyunca geçirdiği maceradan nasibini almış, bu maceraile dönüşmüş; kah ömrü uzamış, kah hapsedilmiş; kah salgınlar ile yok olmaya yüz tutmuş, kah piksellere indirgenmiştir. Beden, toplumsal ve evrensel dönüşümlerin izininsürülebildiği bir öğe olmuştur. Aynı anda birçok ilişkinin biçimlendiği bir bütünlük olarak tanımlayabileceğimiz mekan da fiziksel, duyumsal, toplumsal, geometrik birçok veçhesiyleinsan ile doğrudan etkileşimde olan; toplumun ve insanın maceralarından birebir etkilenen ve yeniden tanımlanan bir gerçekliktir. Bu çalışmada da toplumsal dönüşümlerden birebir etkilenen mekan ve beden; birbiri ile etkileşime geçen, farklı dönemlerde farklı biçimlerde birbiri ile ilişkilenen iki ayrı unsur olarak ele alınmış; beden-mekan etkileşimi, tarihsel üç kavşağın ayırdığı dört farklı bölümde anlatılmıştır. Bu yol ayrımlarının ilki dünya tarihinde kırılma noktası olarak kabul edilenSanayi Devrimi, ikincisi iki dünya savaşı sonrasının modern, kapitalist sahnesi; üçüncüsü ise bilişim/iletişim alanındaki teknolojik gelişmeler ile tetiklenen dijital devrim sonrasınınsahnesidir. Çalışmanın ilk bölümünde Sanayi Devrimi'ne kadar olan süreçte beden ve mekan etkileşiminin antropomorfik izleri sürülmüştür. Çalışmanın ikinci bölümünde, makineleşme sürecinde bedenin mekanikleşmesi ve mekanda aygıtsallaşması irdelenmiştir. Çalışmanın üçüncü bölümünde mekanik, kapalı bir sistem olarak tanımlanmış modern bedenin mekanda nasıl çözülebileceği ve organikleşebileceğine dair yaklaşımlar ele alınmış ve çalışmanın son bölümünde dijitalleşme ile bedenin bütünlükten parçaya, organik olandan veriye dönüşümü irdelenmiştir.
Yapılı çevrede sürdürülebilir ve ekolojik tasarım stratejileri; Gaziantep ekolojik kent yapılaşması

İnsanoğlu varoluşu ile birlikte ihtiyaç duyduğu şeyleri doğadan karşılamış, gelişen ve değişen ihtiyaçları doğrultusunda da kentlere göç etmişlerdir. Kentlerde artan yoğun nüfus ile birlikte doğal kaynakların tükenmeye başlaması, beraberinde birçok çevresel sorunu getirmiştir. Sanayi Devrimi ile artan ekonomik ve teknolojik gelişmeler, kentlerin hızla büyümesine, kentlerdeki nüfusun artmasıyla birlikte de düzensiz, çarpık kentleşmelerin oluşmasına ve tarım alanlarının giderek yitirilmesine sebep olmuştur. Özellikle kentlerde yaşanan bu yığılmaların sebep olduğu iklim değişikliklerinin çevreye verdiği zararların azaltılması için, kentlerin sürdürülebilirliği yönünde çeşitli politikalar ile birlikte, yerel yönetimlerce sürdürülebilir kentleşme yaklaşımları ortaya çıkmıştır. Sürdürülebilir kentler, insanlar için daha yaşanabilir kentler sunmanın yanı sıra; ekolojik temelli, doğayla uyumlu ve bütüncül bir gelişimin olduğu kentler sunmayı hedefler. Bu tez çalışması; kentsel politikalar doğrultusunda belirlenen ekolojik kent kavramı ve ekolojik kent modelleri üzerine araştırmada bulunarak, Gaziantep Ekolojik kenti için belirlenen değerlendirme ve kredilendirme sisteminin ekolojik kent olarak değerlendirmedeki yeterliliğinin irdelenmesini amaçlar. Çalışma kapsamında; sürdürülebilirlik ve sürdürülebilir kentleşme kavramları ele alınmış, uluslararası politikalar çerçevesinde ortaya çıkan kentsel planlama yaklaşımlarına değinilmiş, bu yaklaşımlardan ortak politik söyleme sahip olan ekolojik kentleşme kavramı üzerine literatür taraması yapılmıştır. Bu bağlamda, dünyadan ve Türkiye'den birçok ekolojik kent örnekleri incelenmiş, Türkiye'deki ekolojik kent örneklerinden 'Gaziantep Ekolojik Kenti Projesi'ne' ait bilgi, veri ve dökümanlar taranmıştır. Gaziantep Ekolojik Kent Rehberleri doğrultusunda, kent için oluşturulan Ekolojik Teşvik Sistemi değerlendirme kriterleri eski ve yeni rehber üzerinden tablo analizi yapılarak irdelenmiştir. Ayrıca Gaziantep Ekolojik Kenti'ne ait kriterlerin 'Ekolojik Kent Çerçevesi Standartları' parametrelerince yeterliliğinin tartışılması amaçlanmıştır.