turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Sanal mekanın olasılık ve olanaklarının zaman/mekan bağlamında incelenmesi

Yapı uygulama sanatı olan mimarlık da diğer tüm meslek ve sanat dallarında olduğu gibi çok yeni kavram, teknik, yöntem ve araçlarla tanışmıştır. Bunlardan biri de ortaya yeni çıkan ve henüz son tanımı yapılmamış olan sanal mekandır. Bilgisayar teknolojisinin gelişmesiyle gündeme gelen ve mekan gibi muazzam bir konteynerin simülasyonu olduğu iddia edilebilecek kadar olgun bir düzeyde tasarımcılarla buluşan sanal mekan birçok kullanıcıya göre bir özgürlükler diyarıdır. Maket ve çizimlerdeki ölçekler nedeniyle gerçeği ancak bittiğinde görebilen mimarlar nihayet sadece kendi zihinlerinde gezebildikleri mekanları başkalarıyla da birlikte gezebilme imkanı bulmuşlardır. Ancak, sayısal bir yapıya sahip olan sanal mekanı kullanmak için gerekli olan teknik bilginin nicelik ve niteliği pek çok tasarımcının -özellikle yoğun uygulama yapanların- bu konuya olan ilgisinin önünde bir engel olarak durmaktadır. Bu da sanal mekanın mimarlıkta deneyimli profesyoneller tarafından tecrübe edilememesine ve bu konuda yeterince olgun eleştirilerde bulunamamasına neden olmaktadır. Bu tezin amacı sanal mekanı kuramsal ve teknik altyapı açılarından inceleyerek ne olduğunu, sınırlarını, mimarlara ne gibi vaatlerde bulunabileceğini gözler önüne sermektir. Tutarlılığının tespiti için kuramsal, sınırlarının tespiti için ise teknik inceleme yolu tercih edilmiştir. Çalışma sonucunda görülmüştür ki; sanal mekan eksiklikleri sanarak giderildiğinde, özellikle mekan simülasyonu olarak mimarlık çalışmalarında bir test zemini olabilecek kapasitededir. Zaman ve mekan kavramlarının kuramsal açılımlarında yer alan bileşenlerin özelliklerin pek çoğunun sanal mekan içinde, yapısı gibi sınırlandırılmış bir biçimde yer aldığı görülmüştür. Ancak bu sınır her geçen gün genişlemekte ve sanal mekan daha büyük bir varoluş zemini halini almaktadır. İnsanın bu içerici içindeki varoluşu ise ancak teknolojinin izin verdiği kadar gerçek olabilmektedir.
Kayseri Develi Lisesi koruma önerisi

Bu yüksek lisans tezi, Kayseri İli, Develi İlçesi'nde bulunan Develi Lisesi binası için koruma önerisi geliştirilmesini amaçlamaktadır. Çalışmada yapının mevcut durumunun belgelenmesi, tarihsel sürecinin araştırılması ve korunmasına yönelik müdahalelerin belirlenmesi hedeflenmiştir. Bahçe içinde konumlanan taş bina, 1923- 1930 yılları arasında inşa edilmiştir. Özgün durumunu çoğunlukla koruyan, döneminin özelliklerini yansıtan nitelikli bir yapı olması sebebiyle tez konusu olarak seçilmiştir. Eğitime ortaokul olarak başlayan yapı, 1957 yılında lise olarak kullanılmaya başlamıştır ve günümüzde aktif olarak kullanılmaktadır. Tezin birinci bölümünde çalışmanın amacı, araştırma ve çalışma yöntemleri açıklanmaktadır. İkinci bölümde, Develi Lisesi'nin bulunduğu Develi İlçesi'nin coğrafi konumu ve bölgenin tarihsel, sosyal gelişimi ele alınmıştır. Ayrıca bu bölümde bölgedeki anıtsal yapılar ve sivil mimari örneklerinden bahsedilmiştir. Üçüncü bölümde Kayseri'de geçmişşten günümüze eğitim anlayışı ve eğitim yapıları araştırılmıştır. Çalışmanın dördüncü bölümünde yapının konumu, tarihçesi, mimari ve genel özellikleri incelenmiş ve yapının tüm mekanları, cepheleri, yapı elemanları, strüktür ve malzemeleri, yapıdaki bozulmalar detaylı bir şekilde anlatılmıştır. Beşinci bölümde yapının restitüsyon sorunları üzerinde durulmuş, bölgede bulunan benzer yapım sistemine sahip eğitim yapıları ve Türkiye'deki Erken Dönem Cumhuriyeti Dönemi eğitim yapıları incelenerek, restitüsyona ışık tutacak benzer nitelikler aranmıştır. Eski fotoğraflar ve veriler doğrultusunda hazırlanan plan, cephe ve vaziyet planı restitüsyon projesi ele alınmıştır. Altıncı bölümde restorasyona ilişkin önerilere yer verilmiştir. Tüm araştırmalar, ölçümler ve çizimler sonucunda oluşturulan rölöve, restitüsyon ve restorasyon projelerinden elde edilen bulgular tezin sonuç kısmında değerlendirilmiştir.
Isıtma açısından dış duvarlarda saydam yüzey kullanımının araştırılması

Bu çalışma dahilinde, özellikle yapı kabuğunda en fazla ısı kaybının gerçekleştiği yer olan saydam yüzeylerin farklı alternatiflerdeki kullanımı ile binaların ısıtılmasında ve soğutulmasındakullanılan enerji miktarlarını azaltabilme yolları araştırılmıştır. Dünya genelinde enerji ihtiyaçlarının karşılanmasında büyük oranlarda kullanılan fosil enerji kaynaklarının giderek azalması ve kullanımları sonucu ortaya çıkan çevresel sorunların büyük boyutlara ulaşması da göz önünde bulundurularak, daha az enerji ihtiyacı gereksinimi olan binaların tasarımında cam malzemenin kullanımı tartışılmıştır. Çalışma, bina saydam kabuk elemanlarındaki ısı geçişlerini hesaplayan ve sonuçlarını her ayınkarakteristik günleri olarak kabul edilen 1., 11. ve 21. günleri, (bir yıl için toplam 36 gün) için saatlik toplam ısıtma enerjisi ihtiyacı miktarları olarak veren MATLAB ortamında hazırlanan bir bilgisayar programı ile birlikte sunulmuştur. Çalışma kapsamında Elazığ ilinin son 10 yılına ait meteorolojik verilerin saatlik ortalamaları kullanılmıştır. Örnek bina cephe alternatifleri üzerindeki yıllık ısıtma ve soğutma enerjisi ihtiyacımiktarları değerlendirilmiştir. Elde edilen sonuçlar tablo ve grafiklerle gösterilmiş, ele alınansenaryolar çerçevesinde uygun cephe alternatifleri tespit edilmiştir.
Tek yapı koruma ve onarım uygulamalarında sorunların yasal ve yönetimsel yönden değerlendirilmesi

Kültür ve tabiat varlıklarının korunması, bakımı, onarımı, uygun kullanımlara açılması ve gelecek kuşaklara aktarılmasını sağlamak, geçmişşe verilen değerin en etkin belirtisidir. Oysa, günümüz Türkiye'sinde koruma konusunda mevcut yasal ve yönetimsel önlemler ve çağdaş koruma ilkeleri ışığında, sahip olunun kültür varlıklarının, gereken şekilde koruma ve onarımı gerçekleştirilememektedir. Mevcut durumun saptanması, eserin tanımının yapılıp belgelenmesinin ardından, bakım, onarım ve değerlendirilmesine ilişkin kararla başlayan yapının teknik, estetik ve tarihi araştırmaları yanında, mevcut durumun analizi, bozulma nedenleri ve müdahale derecesinin konuyla ilgili yöntemi gösteren projeler üretilmesi ve bu projelere göre üretimin yapıldığı, uygulama ve kullanım aşamasına kadar olan süreçte, çeşitli ve çok sayıda sorun yaşanmaktadır. Söz konusu sorunların belirlenmesinde, koruma ve onarım uygulamalarını üstlenen müteahhit firmalarla yapılan anket çalışmasının büyük katkısı olmuştur. Elde edilen sonuca göre, yürürlükteki korumayla ilgili yasal ve örgütsel düzenlemelerin, yapıcı bir biçimde değerlendirilmesiyle ve koruma politikasının önemine, korumanın esas sahibi olması gereken yerel yönetimlerle, halkın inandınlmasıyla, nitelikli koruma uygulamalarının sayısı artacaktır. Konuyla ilgili bilinçlenme / bilinçlendirme çabalarına ek olarak, bir an önce ele alınacak planlı koruma çalışmaları, konuya ayrılan ödeneklerin yeniden düzenlenmesi ve denetimli bir uygulama, zaten her geçen gün büyük kayıplar veren kültür varlıklarının daha fazla yok olmadan değerlendirilmesini sağlayacaktır. -VII-
Değer olarak mekansal boşluk ve korunmasına yönelik bir yöntem önerisi: İstanbul Kara Surları Dünya Miras Alanı örneği

Felsefe, bilim, sanat vb. gibi çoğu disiplinde 'boş' olmadan 'dolu', 'dolu' olmadan ise 'boş' anlamsızdır. Mimarlık ve şehircilik disiplinlerinin temel problem alanı olan mekanlarda da 'dolu'ya karşılık gelen yapılı çevre ile 'boş' kavramının karşılığı olan açık alanlar üzerine temellenen ikili bir ilişki mevcuttur. Ancak, şehirleri tarih boyunca anlamlı kılan bu birliktelik mekansal boşlukların tahrip edilmeye başlandığı 21. yüzyıl dönümünde dönüşüme uğrayarak tanımsızlaşmaya başlamıştır. Olası yeni yapılaşma alanları olarak görülen bu gibi mekansal boşlukların içlerinde 'bir şeyler' barındırdığı, dolayısıyla salt birer boşluk olmadıkları ise günümüze değin keşfedilmemiştir. Özellikle eteklerine doğru sınırsız bir biçimde genişleyen şehirlerin çeperlerinde gözlemlenen bu durum, mekansal boşlukların sahip olduğu değer ve niteliklerin tespit edilemeden yitirilerek dolu ve boş birlikteliği aracılığıyla oluşan anlamlı bütünün kaybedilmesine yol açmaktadır. Oysaki şehirleri çeşitli bağlamlarda besleyen mekansal boşlukların da değerli olduğuna ve korunması gerektiğine dair bir farkındalık yaratmak mümkündür. Belirtilen kapsamda güncel bir tartışma açmak hedefiyle hazırlanan bu doktora tez çalışmasında ilk olarak 'boşluk' kavramı ve açılımları sorgulanmıştır. Sırasıyla felsefe, bilim ve sanat özelinde gerçekleştirilen bu sorgulama, çalışmanın ilerleyen aşamalarında mekansal bağlamda araştırılmıştır. Geçen zamanla birlikte farklılaşmaları dolayısıyla koruma kuramının güncel bir konusu haline gelen mekansal boşluklar, çalışmanın ikinci bölümünde bir koruma değeri olarak ele alınmıştır. Bu bölüm kapsamında, boşlukların koruma kavramının genişleyen yelpazesi altındaki anlam ve içerikleri hem uluslararası hem de ulusal ölçekte sorgulanmıştır. Dünya ve Türkiye örnekleriyle desteklenerek boşluğun değer ve nitelikleri ile bu değerlerin kaybına sebebiyet veren müdahale türlerinin irdelendiği bölüm sonucunda ise mekansal boşluğu değer olarak yorumlayan bir yaklaşım ve yöntem önerisi geliştirilmiştir. Üçüncü bölüm ise mekansal boşluklar için geliştirilen yaklaşım ve yöntem önerisinin seçilen çalışma alanı olan İstanbul Kara Surları Dünya Miras Alanı üzerinden örneklenmesi çerçevesinde kurgulanmıştır. Bu doğrultuda, geçmişşte kent çeperinde iken kentin büyümesi sonucunda merkezde kalarak doku ve kullanım bakımından çeper karakteri gösteren bir şehir bileşenine dönüşen İKSDMA, İstanbul kent bütünü için önem taşıyan kırılma noktaları ışığında belirlenen tarihi dönemler dahilinde kronolojik olarak tanımlanmıştır. Yapılan tanımlamanın ardından, çeperin dönemsel olarak farklılaşan dolu-boş ilişkisi, mekansal boşlukların sahip olduğu değerler ile konusu olduğu müdahaleler bağlamında değerlendirilmiştir. Bölüm sonucunda ise yapılan değerlendirmeler kapsamında elde edilen verilerin çeperi nasıl etkilediği yorumlanmış, bu yorumlama ışığında korunması gerekli bir değer olan İKSDMA'nın sürdürülebilirliği sorgulanmıştır.
Restorasyon uygulamalarında karşılaşılan sorunlar: İzmir örneği

Restorasyon, yapıların tarihi kültürel değerlerini koruyarak gelecek nesillere aktarmak olarak kısaca tanımlanabilir. Tarihi yapıların belirlenmesi, tescillenmesi ve projelendirilmesi ile korunması için gerekli ilk adım atılmış olur. Ancak gerçekten korunmasını sağlayan uygulama aşamasının doğru bir şekilde tamamlanmasıdır. Tarihi yapıların restorasyonu süreç gerektiren bir iştir. Bu süreçte hem projelendirilmesinde, hem uygulama aşamasında, gerek teknik açıdan, gerekse sosyal açıdan birçok sorun ile karşılaşılmaktadır. Yapıda oluşan tahribatı arttırmadan koruma altına alabilmek için restorasyon sürecinin doğru belirlenmesi gerekmektedir. Tez çalışmasında; öncelikle koruma kavramı ve korumanın yasal çerçevesi ve yeniden işlevlendirme kavramları tanımlanmış, restorasyon aşama ve teknikleri sıralanarak restorasyon süreci anlatılmıştır. Sonraki aşamada yeniden işlevlendirilen tarihi yapı örnekleri anlatılarak restorasyon sürecinde karşılaşılan sorunlar belirlenmiştir. Son olarak da belirlenen sorunlara çözüm önerileri sunulmaya çalışılmıştır.
Antik dönemden günümüze mimarlık kuramlarının estetik değer yönünden bir incelemesi

Bu tezde, Antik dönemden günümüze ortaya konmuş estetik odaklı mimarlık kuramları estetik değer yönünden incelenmiştir. İnceleme, seçilmiş kuramsal metinlerin, yazıldıkları mimarlık ortamının, yer verdikleri değerlerin ve bu değerlerin ontolojik statülerinin ortaya konması ve karşılaştırılıp sınıflandırılmasıyla gerçekleştirilmiştir. Tarihsel süreçte mimarlığın gittikçe özelleştiği görülmüştür. Diğer sanatlarla birlikte bir yapma faaliyeti olmaktan, sanat, pazarlama, mühendislik dalları gibi farklı meslek ve alanlarla irtibat halinde gerçekleştirilen bir yapılı çevre tasarlama faaliyetine evrilmiştir. Bu süreçte de, genel anlamda ve sanatlar arasındaki statüsü ile estetik popülerliği artmıştır. Bununla birlikte mimarlık, her durumda sosyal olaylarla iç içe olmuş, bazen onlarca belirlenmiş, bazen de onları belirlemiştir. Mimarlıktaki statü ve kapsam artışının mesleğin uygulayıcısı olan mimar figürünü de kapsadığı, onun da kozmik kuralların uygulayıcısı olan bir aracıdan, bir öncü, entelektüel ve sanatçı figüre dönüştüğü fark edilmiştir. Değer kazanma/değerlendirilme şemalarının ise öznelleşme ve akılcılaşma doğrultusunda değiştiği görülmüştür. Değerlere, önce mimarlık ürününün fiziksel özellikleri, ardından ise mimarlık ürününün amacına uygunluğu, verimliliği üzerinden sahip olunmuştur. Bu yaklaşımları değer yargılamasının öznede doğan hisler üzerinden özne tarafından yapıldığı ve çeşitlendiği yaklaşımlar izlemiştir. Fiziksel ve işlevsel özelliklerle yargılar arasında kurulan belirlenimci ilişki zamanla zayıflamış, öznellik giderek artmıştır. Son olarak, değerlendirme mantığının özneler-arası niteliği doğrultusunda kültürden kültüre değiştiğinin bilincine varılmış ve estetik kaygı ekolojik, sosyal, teknolojik kaygılar karşısında önemini yitirmiştir. Bu çerçevede de estetik yargılamanın kuramsal ortamda temellendirilmesi giderek azalmıştır. Günümüzde, estetik yargılama uygulama alanında örtük bir şekilde yapılmaya devam edilmektedir. Ontolojik anlamda da ilk olarak -Antik dönemde, Ortaçağda, Klasik anlayışın etkinliğini sürdürdüğü Rönesans'ta İtalya'da, 17 -18. yüzyıllarda Fransa'da ve 18. yüzyılda Almanya'da-, zihinsel-mantıksal-düşünsel olarak kavranan, nesnelerin fiziksel nitelikleri üzerinden yansıtılmakla birlikte onlardan ve özneden bağımsız olarak var olan, aşkın, tanrısal bir varlık, töz veya ide statüsündeki değerlerle karşılaşılmıştır. 18. yüzyılla, varlığı özneye bağlı, duyusal ve duygusal olarak algılanan, hislere, tepkilere dayanan ya da yine zihinsel olarak kavranmakla birlikte kültür ve geleneğin ürünü olan his veya zihin durumu statüsündeki değerler ortaya çıkmıştır. Bu ikinci grup, ide statüsünün önemini yitirdiği 19. yüzyılla birlikte, kuramsal mimarlık alandaki tekil estetik değer konumu olarak kalmış, 20. yüzyılın ikinci yarısına kadar varlığını sürdürmüştür. Bu kapsamda, ontolojik anlamda da, bir dünyevileşme ve insancıllaşmanın gerçekleştiği sonucuna ulaşılmış, değerlendirmenin özneler-arası bir zeminde ve örtük bir şekilde sürdüğü günümüzde de insani boyutun korunduğu çıkarımı yapılmıştır.
Haliç kıyılarında Bizans döneminden günümüze işlev ve doku değişimleri

Haliç, tarihin ilk çağlarından itibaren önemli yerleşimlere sahne olmuş bir coğrafyadır. Bu önemli yerleşim merkezi, gerek topografik yapısı gerekse de stratejik konumu ile her zaman etkili bir çekim noktası olmuştur. Özellikle ilk çağlarda Haliç bölgesinin en cazip özelliği, coğrafi yapısı dolayısıyla savunmasının kolay olmasıdır. Ticaretin deniz yoluyla yapılması ile birlikte de Halic'in stratejik önemi gündeme gelmiştir. Haliç, Akdeniz ve Karadeniz gibi çok önemli iki denizi birleştiren İstanbul Boğazı'nın en etkili kontrol noktalarından biridir. w Bizans ile birlikte gelişmeye başlayan Haliç, bu gelişimini günümüze kadar sürdürmüştür. Haliç kıyı bandında Bizans döneminde oluşmaya başlayan ve Osmanlı ile birlikte gelişen mimari dokuda, tarihin kimi dönemlerinde bozulmalar yaşansa da dokudaki sürekliliğin bugün bile kimi Haliç yerleşimlerinde var olduğu görülmektedir. Hatta mimari doku ile birlikte yerleşimlerin işlevlerinin bile değişime uğrayarak da olsa halen devam etmektedir. Çalışmamın birinci bölümünde, Halic'in coğrafi yapısı ve yerleşimin tarihsel gelişimi anlatılmıştır. Bu tarihsel gelişim, Bizans öncesi dönemden başlayarak günümüz planlama çalışmalarına kadar analiz edilmiştir. ikinci bölümde ise Haliç'te yaşanan işlev ve doku değişikliklerine yönelik analiz çalışmaları yapılmıştır. Bu bölümde, 19. yüzyılda başlayan sanayileşme çalışmaları ve Cumhuriyet döneminde yapılan planlarla tahrip olan Haliç kıyılarının nasıl değerlendirilebileceği araştırılmıştır. Analiz çalışmaları, kıyıda halen var olan ve endüstri arkeolojisi açısından önemli kabul edilen sanayi yapılan odaklı olarak yapılmıştır. IIÜçüncü ve son bölümde ise, tüm bu analiz çalışmalarından elde edilen sonuçlar ışığında Haliç bütününde yapılabilecek muhtemel bir planlama çalışmasında dikkat edilmesi gereken noktalara değinilmiştir. Bu bölümde Haliç kıyı bandında eskiden var olan canlılığın tekrar oluşturulabilmesi için öneriler getirilmiştir. III
Visual structures for generative design search spaces

Tasarımda hesaplamalı tasarım yöntemlerinin uygulanmasıyla birlikte, tasarım edimi, problem çözümleme süreci tasarımcının süreç ve tasarım nesnesiyle olan ilişkisi, ona dair algısı ve onu temsil etme yöntemleri değişmektedir. Üretken tasarım stratejileri ile tasarım nesnesi tasarım sürecine dönüşmektedir. Üretken tasarım metodları çoklu tasarım çözümlerine yol açmakta ve bu dönüşüm tasarım çözüm alanını çözüm olasılıklarını artırarak genişletmiştir. Hesaplamalı ve üretken tasarım üretme yöntemleri dahilinde otomatikleştirilmiş tasarım üretme süreci göz önüne alındığında, tasarım süreciyle tasarımcı ilişkisi ve etkileşiminin azalmıştır. Böylelikle otomatikleştirilmiş tasarım üretme sürecinde tasarımcı edimlerinin ve tasarımcının süreç ve çözüm alanıyla görsel bağlantısının artırılması gerekmektedir. Bu aşamada, bu tez üretken tasarım sistemlerini incelerken, tasarımcının karmaşık çözüm alanlarını görsel olarak değerlendirmesi, çözüm alanlarının yapılandırması ve süreçle iletişimini artırmak üzere, tasarımcı odaklı bir perspektifte görsel strüktürleri yöntem olarak önermektedir.
İletişim teknolojilerindeki gelişmelerin müze mimarisine etkileri

Son yıllarda, bilgisayar teknolojisinin yaygın kullanımı ve iletişim teknolojilerindeki hızlı gelişmeler yaşamın her alanında bir değişim ve yeniden şekillenme sureci yaratmaktadır. Thomsen (1994) bu değişimi 'Toplumun medya, komünikasyon ve bilişim kültürüyle yeniden şekillendiği çok hızlı bir sosyo-kültürel evrimi yaşamaktayız' sözleriyle ifade etmektedir. Araştırmanın amacı iletişim teknolojilerindeki gelişmelerin mimarlığa olan etkilerinin sadece bilgisayar destekli tasarım ve çizimle sınırlı olmadığını, bu gelişmelerin mimariye yeni tasarım girdileri ve yeni kavramlar da taşıdığını gösterebilmektir. Yapılan literatür taramalarında bankalar, eğitim yapıları, kütüphaneler gibi birçok yapı tipinin iletişim teknolojilerindeki gelişmelerden etkilendiği ve değişen sistemlerin mimari tasarımlara yansımaya başladığı gözlenmiştir. Ancak 'iletişim' eyleminin mimari tasarım girdileri arasında ön plana çıktığı ve değişen iletişim yöntemlerinin mekanın tasarımına açıkça yansıdığı bir yapı tipi olması nedeniyle çalışma alanı olarak 'inüze tipolojisi' seçilmiştir. Müze tipolojisi, iletişim teknolojilerinin mimari tasarıma etkileri açısından şu adımlarda incelenmektedir:. Müze tipolojisinin günümüze kadarki gelişiminin örnekler üzerinde incelenmesi ve değişimin gözlendiği çeşitli tarih dilimlerinin saptanması,. Bu tarihlerde müze mekenlarında kullanılan iletişim teknolojisi araçlarının saptanması ve mekansal değişimlere etkilerinin araştırılması. İletişim teknolojilerindeki gelişmelerin günümüz müze mimarisine etkilerinin sergilenen-ziyaretçi ilişkileri, iç-mekan kurgusu ve cephe düzenlemeleri üzerinde detaylı olarak incelenmesi. Günümüzde tartışılan yeni müze yaklaşımlarının incelenmesi. Türkiye'de müzeciliğin dünyadaki bu gelişmeler açısından incelenmesi Son dönem müze örneklerinin incelenmesi sonucu, bilgisayar çağında sosyo-kültürel bir değişim yaşayan müze ziyaretçilerinin etkileşimli sergileme düzeneklerine ilgilerinin arttığı, baştan sona lineer bir kurgu yerine süprizli iç içe geçmişş mekanlara yönelim olduğu, dekorasyonda bilgisayar çağının taşıdığı yeni estetik anlayışının yaygınlaştığı, cephede video, bilgisayar ekranları, bilişim teknolojisi araçları, elektronik panoların kullanımı ile bina kabuğunun iletişim kurulan bir elemana dönüştüğü saptanmaktadır. Son bölümde müze tipolojisi üzerinde yapılan bu saptamalar, iletişim teknolojileri-mimarlık etkileşimine genel bir çerçeve çizmek amacıyla kullanılmaktadır. Bu genel çerçevenin kapsamında :. Bilgisayar teknolojilerinin sağladığı yeni tasarım ve ifade yöntemleri. Yeni kullanıcı beklentileri ve davranışları, yeni kurgu, yeni estetik, yeni cephe düzenlemeleri gibi yeni tasarım girdileri. Tüm bu değişimlerin mimarlık ortamına taşıdığı akışkanlık, medya-mimarisi gibi yeni kavramlar yer almaktadır ve ileride araştınlabilecek konu başlıkları olmaları açısından incelenmektedirler.
İki boyutluluktan üç boyutluluğa geçiş: Grafiksel form tasarlama

Geçen yüzyıllar boyunca gerek mimari tasarım ve teknik özellikleri açısından gerekse özgünlük ve fonksiyonelliğin olduğu benzer birçok tasarım alanında ve bu alandaki tekniklerde biçim, sadece üretildiğinde boyutluluğunu algıladığımız onun dışında kağıt üzerinde iki boyutlu kalmış bir nesnedir. Günümüze kadar geliştirilmiş olan bir takım tasarım yaklaşımları irdelenirken, mimarlık ve benzeri tasarım alanlarında tasarlanan ürünün tasarlanma ve üretilme durumları gibi evrelerindebirçok açıdan değerlendirme ve algılama yapılmamaktadır. Oysaki tasarıma aitkurgusal bütünlükler ve tasarıma dair yaklaşımlar, algısal olarak süreçleri içerisinde görülen, gelişen ve değişen yaklaşımlardır. Tasarım çözümleri insanın pratikte çoğu zaman keşfedemediği geniş ölçekte olsa bile, tasarıma gerek algısal bütünlüktengerekse biçimsel dönüşümden yaklaşıldığı taktirde, tasarım ürünlerinin hassasiyeti ve kurgusal alt yapısı sorgulanmaktadır ve böylece daha iyi ve etkinliği daha fazla ürün ortaya koyma ihtiyacı doğmaktadır. Günümüze kadar tasarım eylemi, ürünün kendisi, sunumu ve üretimi ilişkilerininkurulmasıyla var olmuştur. Artık mimarlığın da dahil olduğu bütün tasarım ürünlerinin yaratılmasının ve var olmasının, sadece fiziksel olarak, kağıtdüzlemindeki gibi iki boyutlu bir ortamda algılanması veya düz bir çizginin duvar olarak dümdüz yükseltilmesi gibi bir gerçeklikle kısıtlı olduğu düşüncesigerekliliğini yitirmektedir. Tasarım teknikleri, yaratıcılığı, geometrikkompozisyonları dönüştürmeye ve yeni biçimsel görüş ile tasarım ürününügeliştirmeye yoğunlaşmıştır. Gerek geleneksel tasarım teknikleri gerekse bilgisayar teknolojilerinin gelişerek tasarım sürecine katılmasından sonra, tasarım eylemi yenidinamizmler kazanmış, yeni kavramlar, açılımlar ve tartışma başlıkları oluşmuştur. Bu gelişmeler mimariyi ve benzer tasarım alanlarını yeni bir platforma taşımaktadır. Böylelikle gerek gelecekteki tasarım şekilleri, malzeme gelişimleri ve gerekse teknolojik değişimler ve bu tasarım görüşü ile en basitten algıladığımız biçimden en karmaşık biçim organizasyonlarına kadar hayal gücünün ve yaratıcılığın imkan tanıdığı alanda çok rahat bir biçimde tasarımlar yapılabilecek ve ürünlerin yaratacağıetkinliklerin de deneyimleneceği ortamlar kurgulanmasına olanak sağlanacaktır. Özellikle de bilgisayar ortamındaki tasarımlarda kullanılan, bilgisayarprogramlarındaki tam karşılığı bulunamayan araç ve hareketlerin tasarıma kattığıgücün yanı sıra tam karşılığını bulamamamız nedeniyle de bir bilgi akışına olanak tanımaktadır. Bu açıklamalar doğrultusunda grafiksel form tasarlama kavramı tasarımsal bir metoda oturtulmaya çalışılmış, geçmişşten günümüze kullanılan benzer metotlartarihsel süreç içerisinde irdelenmiş, bunların tasarım sürecindeki etkisi ve yeri ortaya konulmaya çalışılmıştır. Gerek geleneksel metotlar gerekse bilgisayar teknolojileri ile gelen biçimler kavramları ile birlikte ele alınmıştır.