Medya cepheleri ve mimarlık ilişkisinin incelenmesi

Teknolojinin her alanda hızlanarak geliştiği ve dijital üretimlerin hayatımızın her alanına dahil olduğu günümüzde, medya ve görsel iletişim mecralarının, bireylerin yaşam biçimleri ve mekan algısı üzerinde yarattığı değişiklikler de hızla artmakta ve farklı boyutlar kazanmaktadır. Bu noktada, gerçek ve sanal dünya arasında bir arayüzü temsil eden ve medyanın; dönüştürülebilir, kentle bütünleşebilir ve bireyler arasında paylaşılabilir bir ortam olarak kentlinin hayatına girmesine olanak tanıyan, mimarlıkta yeni bir dönem açan 'medya mimarlığı', ele alınması gereken önemli bir kavram olarak ortaya çıkmaktadır. Bu terim, medya ve mimarlık pratiğinin birleşimi sonucu oluşan üretimleri temsil eder. Tezde, medyanın mimarlık üzerindeki etkisi medya cepheleri üzerinden okunmaktadır. Tez medya cephelerinin, mimarlık üretiminde açtığı yeni boyutlarıaraştırmaktadır. Bu araştırma, medya cephelerinin mimarlık alanındaki hempotansiyellerini hem de risklerini sunmaktadır. Çalışmada medya cephelerininaraştırma konusu olarak ele alınma nedeni, giderek çoğalan, mimarlığı dönüştüren ve kentte insanların algılama ve davranış biçimlerine etki eden önemli güncel bir konu olmasıdır. Tez boyunca medya cepheleri, kuramsal incelemenin ardından, önce kent ölçeğinde daha sonra bina ölçeğinde; genelden özele doğru ele alınmaktadır. Madde ve ışık arasında gelişen, yeni medya ürünleriyle farklı boyutlar kazanarakkarmaşıklaşan arayüzler, gerçek mekan ve sanal ortam arasında oluşan dinamik bir döngüyü ifade etmektedir. Benzer bir etkileşim, daha geniş bir çerçevede teknoloji ve toplum olguları arasında görülebildiği gibi, devamlı olarak birbirlerini şekillendirenmedya cepheleri ve kentli bireyin içinde bulunduğu sistemde de öne çıkmaktadır. Çalışmada, 2. bölümde yeni medyanın etkisiyle bütünleşen dijital ve fiziksel mekanların yeni sosyal ve mekansal pratikleri getirdiğine işaret edilmektedir. Ardından medya cephelerinin tarihsel gelişim süreci değerlendirilmektedir. Projelerüzerinden, cephelerin insan ile olan etkileşimi incelenmekte ve sosyal yaklaşım biçimleri belirlenmektedir. Tezde, örnekler üzerinden kentteki medya mimarlığıyaklaşımları; demokratik, kapitalist ve gerilla yaklaşımı olarak 3 e ayrılmaktadır. Sanallık kavramı ile, fiziksel ortamlar melezleşmeye başlamıştır. Dijital ekranların, sanal ortamlar oluşturmasıyla artırılmış gerçeklik ve sanal gerçeklik durumlarıgelişmektedir. Tezin 3. bölümünde medya cepheleri; ticari pazarlama kullanımı, sanatsal, eğlence, kamusal hizmet, cephede detay çözümü ve toplumsal medya iletişimini sağlayanörnekleri ile karşımıza çıkar. Bu örnekler üzerinden, medya cephelerinin iletişimigüçlendirdiği, sosyal etkileşimi arttırdığı, bilgi edinme yollarımızı genişlettiği, bireylerin mekan algısını değiştirdiği ve eğlenceli bir ortam yarattığı pozitif olarak değerlendirilen sonuçlara varılmaktadır. Öte yandan, medya cephelerininçoğalmasının, görüntü kirliliğine sebep olma, insanların duyu organlarındayorgunluğa yol açma, tüketiciliğin artması, duyarsızlaşma ve kimliksizleşme gibi risklerinin olduğu da ortaya çıkmaktadır. Tezin 4. bölümünde, medya cephelerinin bina ölçeğindeki öncü örnekler ile mimarlık alanına ne tür katkılar sağladığı ve ne gibi yenilikler açtığına dair araştırmalar yapılmaktadır. Medya cephelerinin mimarlık alanında görünür kılmak istediklerinianlamak adına örnekler üzerinden somut ilişkiler kurulmaktadır. Medya cephelerininmimarlıkta açtığı yeni boyutlar örneklerin desteğiyle; mimarlık nesnesinifarklılaştırması, mimarlığın programlanabilirliğini geliştirmesi ve bilişim teknolojilerinin etkisiyle deneysellikte yeni durumlar yaratması etrafında toplanmaktadır. Bu noktada, medya; yapının cephesini, akışkan ve çevresiyleetkileşimli bir hale dönüştürmektedir. Yüzey, sensör ve akıllı teknolojilerle pek çok veriyi hesaplayarak yeni bilgiye dönüştürüp kullanabilme yetisine sahip olur. Bu da, istenilen zaman istenilen veriye müdahale edip, cephedeki durumu değiştirebilme veprogramlayabilme imkanı sunar. Yapının cephesi, mimari bir üretimden çok, artık bilgi aktaran bir arayüze dönüşür. Bilgisayar teknolojileri ile, cepheyi kontrol etmekkolaylaşır. Sanallık boyutu ile, yapı maddesizleşmeye, duyularımıza yeni deneyimlerkatan ortamlar sunmaya başlar. Yeni deneyimler hedefleyen ve dinamikleriylemimarlık üretimlerinin sınırlarını zorlayan medya heykeli denebilecekalışılagelmişin dışındaki formlara sahip yapıların üretimi artmaktadır. Cephe, statikboyuttan koparak, hareketli, etkileşimi barındıran üretimlere dönüşür. Yapınınçevresiyle kurduğu iletişim boyutu farklılaşmakta, cepheler yeni koşullaroluşturmaktadır. Tez, mimarlıkta cephelerin, iletişim kurmamızı sağlayan, çevreye adapte olan, dinamik, akışkan ve programlanabilir kendi davranışını tanımlayan mekanizmalaradönüştüğü kanısına varmaktadır.