Teknolojinin mimari ürüne yansımaları üzerine bir araştırma

Dönem olarak iki farklı yüzyıl içinde mimari tasarım ortamı teknoloji ile bağlantılı olarak incelenmiştir. Birincisi 19. yüzyıl sonu ve 20. yüzyıl başında göz önünde olan 1. Makine Çağı, ikincisi ise 20. yüzyıl ikinci yansı ve 21. yüzyıl girişi ile daha da anlam kazanan 2. Makine Çağı'dır. Teknoloji çerçevesi içinde makinenin ortak bir dil olarak seçilmesiyle birlikte teknolojik gelişmeler iki döneme ayrılmış ve bu doğrultuda Birinci ve İkinci Makine Çağı tanımları kullanılmıştır. Bu iki çağın farklılıkları üzerinde durmak ve süreçlerini tartışmak önem kazanmış, aynı zamanda da aynı kriterler üzerinden kapsam alanları oluşturularak analiz edilmişlerdir. Makinenin ortak dil olarak iki dönemde de etkin olarak kullanılması seçim için belirleyici dili meydana getirmiştir. Tezin kapsamında teknoloji tanımlarına, bu tanımların getirdiği kavram ve ortamlara yönelik yorumlar ve açıklamalara değinilmiştir. Teknoloji ve mimari tasarımın 19. yüzyıl sonu, 20. yüzyıl ve 21. yüzyıl başındaki gelişimi incelenmiş ve dönemlerin analizleri yapılmıştır. Teknoloji ile mimarinin kurduğu ilişki anlatılırken, teknolojinin mimariye getirdiği yeni kavramlar ve yönlenmeler de irdelenmiştir. Teknoloji gelişimi ve bilimsel yönü çerçevesinde mühendisliğin gelişimi, mimari tasarım ve mühendisliğin iç içe alınışını sağlamıştır. Dönemlere ait teknolojik gelişmeler, mimari tasarım ortamında yeni kavramların oluşmasını sağlamıştır. Makine çağı kavramı bunlardan biridir. Makine çağının dikkat çekiciliği teknoloji gelişimine paralel olarak oldukça ön plana çıkmıştır. Bu da farklı yeni tasarım kriterlerinin, yeni akımların, stillerin oluşmasında etkili olmuştur. Teknolojinin iki farklı dönemi olarak birinci ve ikinci makine çağı tanımlamaları yapılarak analizleri ortaya konmuştur. Örneklemelerle kıyaslanıp desteklendirilmişlerdir. Erken modernizm için makine bir metafordu. Mekanik düzen, makine verimliliği, kusursuzluğu, yetkinliği ile doğanın yerini alacak yeni bir başvuru kaynağı olması düşüncesiydi. Modern hayatın işlev karmaşası ancak mekanik bir düzenin kusursuzluğu ile kontrol edilebilirdi. Bunun yanı sıra ikinci makine çağının ilham kaynağı ise bilgisayardı. Mimarlık, farklı ve çok boyutlu girdileri barındıracak bir karmaşıklık olarak ele almıyordu ve buna altyapı sağlayacak alternatif bir esneklik tanımı kaçınılmaz hale gelmişti. Bu tanım içinde yapı, barındırdığı işlevle sınırlı olmayan bir tasarım alanı tanımlıyor ve başta çevre olmak üzere birçok girdi, tasarım üzerinde belirleyici olabiliyordu. Bilişim ağı ile bilgisayarın mimariye girişi bu şekilde mimarlık için önemli bir adımdır. Yirminci yüzyıl sonunda somut biçimsel makine imajı yerini bilgisayar teknolojisinin getirdiği karmaşık enformasyon ağlarının soyut imajına bırakmaktadır. Bilgi işleme teknolojileri genelde çok gelişmiş durumda olmalarına rağmen, bu gelişme her alanda eşit yürümemektedir. Mimarlık ortamında bilim ve teknoloji gelişimi ile ortaya çıkan makine kavramının zamana bağlı farklı değişimleri oldukça açıktır. Fakat bu sürecin teknoloji ve mimarlık ortamına getirişi kendi dönemleri içinde araştırılmalıdır. vıGenel anlamda teknoloji ve mimari tasarım üzerinden genellemelere gidilerek dönemsel bir ayrım yapılmış ve örneklerle teknolojik gelişmeler birbiriyle kıyaslanmıştır. Sürece bağlı olarak teknolojik gelişmelerin mimari tasarımdaki kullanım verimliliği örnekler üzerinden belirli sonuçlar doğurmuştur. Bu sonuçlar bilişim ağları ile desteklenen teknolojik gelişmelere dek uzanmaktadır.