turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
İnsan papillomavirüs, rotavirüs ve konjuge meningokok aşıları yapılması hakkında ailelerin bilgi ve tutumları

İnsan Papillomavirüs, Rotavirüs ve Konjuge Meningokok Aşıları Yapılması Hakkında Ailelerin Bilgi ve TutumlarıGiriş ve Amaç: Çalışmamızda, ebeveynlerin, ülkemizde yürürlükte olan rutin aşılama takviminde yer almayan ancak önerilen aşılar arasında bulunan insan papillomavirüs, konjuge meningokok ve rotavirüs aşıları ile çocuklarını aşılatma konusundaki bilgi, tutumları ve bunları etkileyen faktörleri araştırdık. Gereç ve Yöntem:Prospektif yapılan çalışmamızda, 01/08/2015-01/05/ 2016 tarihleri arasında, Kocaeli Üniversitesi Tıp Fakültesi Hastanesi'nde, 0-18 yaş aralığındaki çalışmaya girmeyi kabul eden 302 sağlıklı çocuğun ebeveynine, poliklinik başvurusunda, yüz yüze, sözel olarak, hekim tarafından HPA, RVA ve KMA hakkında soruları içeren anket uygulandı. Sağlık inanç modeli, CHIAS Ölçeği'ne ait önermelere ülkemizin şartlarına uygun sorular eklenerek anket oluşturuldu. Ayrıca ebeveynlerin aşılar hakkında bilgilendirme öncesi ve sonrasında aşılatma ile ilgili tutumları karşılaştırıldı. İstatistiksel değerlendirme için IBM SPSS 20.0 kullanıldı. Bulgular:Ebeveynlerin %77'si HPV aşısını, %60'ı RV aşısını, %66'sı KM aşısını hiç duymamış olarak saptandı. En yüksek bilgi edinmenin sağlık personelinden (sırasıyla HPA, RVA ve KMA için; %13, %28 ve %22) olduğu ancak yeterli düzeyde olmadığı görülmüştür. Ayrıca yeterli ve doğru bilgisi olanların oranı HPA için %8, RVA için %20, KMA için ise %13 olarak bulundu. Eğitim öncesi RVA için %72.8'i, KMA için %70.5'i, ve HPA için %49.0'unun aşı yaptırma istekliği bilgilendirme sonrası %88, %90 ve %75'e yükseldi. Eğitim düzeyi okuryazar olmadan yüksek lisans eğitimini tamamlamış olmaya kadar yükseldikçe aşıyı yaptıranların oranları annelerde %0'dan %70'e, babalarda %20'den %90'a yükseldi. Gelir düzeyi arttıkça (aylık 1000 ile >5000) aşılatma oranları %0'dan %78'e yükseldi. Ulusal aşı takvimi bulunmasını en çok istedikleri aşı KMA (%38.2) idi. Ebeveynlerin %33.2'si HPA ve %24.9'u da RVA aşılarının takvimde bulunmasını istedi. Sonuç: Çalışmamız ile bu üç aşı hakkında sağlık personeli tarafından halka verilecek eğitimin aşının yagınlaştırılmasında etkili olacağı sonucuna varılmaktadır.
Kanser hastasına bakım veren birinci derece aile yakınlarında kanser teşhisi sonrasında yaşam tarzı değişikliğinin değerlendirilmesi

Bu çalışmada kanser hastalarının bakım veren birinci derece yakınlarında yaşam tarzı değişikliklerinin değerlendirilmesi amaçlanmıştır. Çalışmaya son 2 yıl içerisinde kanser tanısı almış hastaların 155 birinci derece hasta yakını dahil edilmiştir. Bireylere yaş, medeni durum, eğitim durumu, sağlık güvencesi, eve giren toplam aylık gelir, bakım verdikleri hastaların kanserlerinin alt grupları, bu yakınlarının kanser teşhisi öncesi ve sonrasında bireylerin kendilerinin uyguladıkları sağlıklı yaşam davranışlarını değerlendiren sorulardan oluşan anket formu uygulanmıştır. Sonuçta hastalara bakım veren birinci derece yakınlarındaki cinsiyet dağılımının eşit olduğu, bu kişilerin daha çok evli, lise mezunu ve memur emeklisi kişilerden oluştuğu görülmüştür. Hastaların kanserlerinin alt tipinin çoğunlukla meme kanseri ve bu hastalara bakım veren kişilerin de daha çok eş ve çocuklardan oluştuğu görülmüştür. Bakım veren kişilerin, kırmızı et tüketme, kolonoskopi, GGK, PSA, mammografi ve smir taraması yaptırma sıklığında değişim olmazken, egzersiz yapma davranışında gerileme olduğu ve sigara içme davranışlarında ise bireylerin %16'sında azalma yönünde belirgin bir değişim olduğu görülmüştür. Sağlıklı yaşam davranışındaki toplam değişiklik birey bazında değerlendirildiğinde ise, bireylerin %36'sında sağlıklı yaşam davranışları ile ilgili alışkanlıklarında herhangi bir değişim olmadığı, %33'ünde 1 sağlıklı yaşam davranışında, %22'sinde 2 sağlıklı yaşam davranışında olumlu değişim olduğu, %5,8'sinde en az 3 sağlıklı yaşam davranışında olumlu yönde değişim olduğu gözlenmiştir. Kanser hastasına bakım veren kişiler, hasta yakınları ile benzer genetik yükü ve çevre koşullarını taşıyan bireyler olduğundan, bu kişilere sağlıklı yaşam davranışları konusunda eğitim ve danışmanlık verilmesi önemlidir.
Anne ve babaların doğum eylemindeki eş desteğine ilişkin görüşleri

Araştırma, ülkemizdeki anne ve babaların doğum eylemindeki eş desteğine ilişkin görüşlerini belirlemek amacıyla tanımlayıcı olarak yapılmıştır. Araştırmanın evrenini Elazığ Eğitim ve Araştırma Hastanesi Kadın Doğum Servisi'nin postpartum biriminde bulunan, 37 42. haftalar arasında ilk vajinal doğumunu yapmış olan anneler oluşturmuştur. Araştırmanın örneklemini 170 primipar anne ve eşi oluşturmuştur. Veriler 12 Eylül 2011- 30 Mart 2012 tarihleri arasında anne ve babalar ile yüz yüze görüşme yöntemi kullanılarak toplanmıştır. Verilerin değerlendirilmesinde SPSS for Windows (16.0) paket programı ile istatistiksel analizlerde ki-kare, Mann Whitney-U ve bağımsız gruplarda t testi kullanılmıştır. Araştırmaya katılan annelerin doğumda eş desteğini isteme oranı % 67.6 iken eşlerinde bu oran % 71.8 idi. Doğumda eş desteğini isteyen annelerin ÇBASDÖ puan ortalaması, eş desteğini istemeyen annelerin puan ortalamasından yüksekti (p<0.05). Doğumda ihtiyaç duyulan desteğin sağlık personeli tarafından karşılanmayanların beşte dördü eş desteğini istemektedir (p<0.05). Araştırmamızda doğumunu olumsuz olarak değerlendiren annelerin çoğunluğu da eş desteğini istediğini belirtmiştir (p<0.05). Bu sonuçlar doğrultusunda; babaların annelerden daha fazla oranda doğum sürecinde yer almak istedikleri ve doğumda eş desteğini isteyen annelerin aynı zamanda sosyal desteklerinin daha iyi olduğu görülmektedir. Ayrıca doğumda ihtiyaç duyulan desteğin sağlık personeli tarafından karşılanmayan annelerin eş desteğine daha çok ihtiyaç duyduğu saptanmıştır. Bu nedenle anne ve babaların doğum sürecinde bütüncül olarak ele alınmaları önerilmektedir.
Obez ve aşırı kilolu bireylerde prediyabet ve diyabet durumu ve bu durumu etkileyen sosyodemografik, antropometrik ve ailesel risk faktörlerinin belirlenmesi

Diyabet endokrin sistemin dünya genelinde milyonlarca insanı etkiyen en sık rastlanan hastalığıdır. Karbonhidrat, protein ve yağ metabolizmalarında anormalliklerle ve bunlara eşlik eden klinik ve biyokimyasal bulgularla karakterize kronik bir hastalıktır. Tip 2 diyabet tüm diyabet vakalarının %80-90'ını oluşturur. Sık görülen bu hastalık oluşturduğu komplikasyonlar ile de sosyal ve ekonomik bir yük olarak kabul edilebilir. Türk Erişkinlerinde Kalp Hastalıkları ve Risk Faktörleri Çalışması çalışması sonuçlarına göre ülkemizde diyabetin 2007/ 08 yılı prevalansı 35 yaş ve üzeri nüfusta %11, 3 (3,3 milyon kişi), prediyabet prevalansı ise %13, 9 (4,1 milyon kişi) olarak tahmin edilmiştir. Yine TEKHARF verilerine göre diyabetteki artış hızı yılda %6,7 veya 10 11 yılda ikiye katlanmakta olduğunu vurgulanmıştır. Ülkemizde yapılan diğer bir büyük ölçekli bir çalışmada 20 yaş üzeri hastalarda DM oranı %7,2 olarak, BGT oranı %6,7 olarak bildirilmiştir. Sonuçları yeni açıklanan ve 2010 yılında bu çalışmanın tekrarı niteliğinde yapılmış bir araştırmada DM oranı %13,7, BGT oranı %13, 9 olarak saptanmıştır. Aynı çalışmada prediyabetik nüfus yaklaşık 14 milyon kişi olarak açıklanmıştır. Bu iki çalışma karşılaştırıldığında 12 yıllık süre içerisinde DM oranının %90, BGT oranının %110 arttığı dikkati çekmektedir. Bu veriler prediyabetin yaygınlığını ve toplum sağlığı açısından önemini bir kez daha vurgulamaktadır. Bu iki kavram diyabet ve kardiyovasküler hastalıklar için risk faktörleri olarak kabul edilmektedirler. Her ikisinin birlikte bulunması daha kuvvetli bir risk faktörüdür. Çalışmamızda polikliniğimize başvuran hastalardan APG taraması sonuçları ve OGTT endikasyonları dahilinde yapılan tetkiklerle hastalarımızın prediyabet ve diyabet açısından dağılımını görmeyi ve hastaların bulundukları evreleri etkileyebilecek sosyodemografik, antropometrik ve ailesel risk faktörlerini saptamayı amaçladık. Toplamda 507 hastamızla yürüttüğümüz çalışmada, 126 mg/dl altındaki APG değerleri üzerinden değerlendirildiğinde; hastanın APG değeri arttıkça prediyabet ve diyabet görülme riskinin arttığını gördük.
Ortaokul öğrencilerinin (6. 7. ve 8. sınıf) dindarlığına ailenin etkisi

Bu çalışmanın amacı, Trabzon'da öğrenim gören ortaokul (6. 7. ve 8. sınıf) öğrencilerinin dindarlığına ailenin etkisini tespit etmektir. Bunun için öncelikle konunun teorik çerçevesi çizilerek kavramsal zemini hazırlanmıştır. Daha sonra da anket uygulamasından elde edilen veriler analiz edilmiştir. Araştırmada kullanılan anket formu, Trabzon il merkezinde okulların sosyoekonomik ve sosyokültürel durumları da göz önünde bulundurularak 4 farklı okulun 6. 7. ve 8. sınıflarında öğrenim görmekte olan ve tesadüfi şekilde seçilen 532 öğrenciye uygulanmış olup 490 öğrenciye ait anket formu geçerli sayılmıştır. Anketten elde edilen verilerin istatistiksel işlemleri SPSS bilgisayar paket programı ile yapılmıştır. İki değişken için Ki-Kare testi uygulanmıştır. Verilerin karşılaştırılmasında anlamlılık düzeyi, 05 (p<,05) kabul edilmiştir. Yapılan araştırma sonucunda; öğrencilerin dindarlığı üzerinde ailenin pozitif yönde bir etkiye sahip olduğu tespit edilmiştir. Araştırmada ayrıca öğrencilerin dindarlık düzeylerinin, araştırmanın bağımsız değişkenlerinden sınıf, cinsiyet, okul türü, anne-baba eğitim düzeyleri ve ekonomik duruma göre de farklılaştığı tespit edilmiştir.
Zihinsel Engelli Bireylerin Günlük Yaşam Aktiviteleri Modeli'ne göre bakım gereksinimlerinin karşılanmasında aileler ile işbirliğinin değerlendirilmesi

Amaç: Bu çalışmada Günlük Yaşam Aktiviteleri Modeli kullanılarak zihinsel engelli birey 'lere bakım veren ailelerin bakım gereksinimlerini karşılamada yaşadıkları sorunları saptamak, sorunlara yönelik hemşirelik girişimlerini planlamak, uygulamak ve değerlendirmek amaçlanmıştır. Yöntem: Çalışmaya Eylül 2008 -Haziran 2009 tarihleri arasında adresleri doğrulanan ve ev ziyareti yapılmasını kabul eden, Eskişehir İli Tepebaşı Belediyesi'ne kayıtlı mahallelerde oturan 100 ZEB ailesi dahil edilmiştir. Çalışmada verilerin toplanması üç ev ziyareti biçiminde yapılmıştır. Birinci ev ziyaretinde; ZEB ve ailelerinin sosyo-demografik özelliklerini, ailelerin engellilik ile ilgili bilgi ve uygulamalarını ve de ZEB ve ailelerinin sorunlarını belirlemeye yönelik engelli yakın 'larına anket formları uygulanmıştır. İkinci ev ziyaretinde ZEB ve ailelerinin bakım sorunlarına yönelik uygun hemşirelik girişimleri planlanarak ailelerin ilgili kurum ve kuruluşlara yönlendirmeleri yapılmıştır. Üçüncü ev ziyaretinde ise bakım sorunlarına yönelik hemşirelik girişimleri uygulanan ailelerin değerlendirilmesi yapılmıştır. Araştırmada elde edilen verilerin değerlendirilmesinde; Wilcoxen işaret testi, Mann-Whitney U testi ve Kruskall-Wallis H testi kullanılmıştır. Anlamlılık seviyesi olarak 0,05 kullanılmış olup, p<0, 05 olması durumunda anlamlı farklılığın olduğu belirlenmiştir. Bulgular: GYAM'ne göre ZEB ve ailelerinin hemşirelik girişimleri öncesi ve sonrasında saptanan bakım gereksinimleri puan ortalamaları'nın ZEB'in cinsiyeti, öğrenim durumu, zeka düzeyi, eşlik eden engelinin olması ve ilaç kullanımı açısından anlamlı farklılığın olduğu, ailelerin sosyo-demografik özellikleri açısından ise anlamlı bir farklılığın olmadığı (p<0,05) saptanmıştır. ZEB ve ailelerinin hemşirelik girişimleri sonrasında saptanan BGPO'nın hemşirelik girişimleri öncesine göre anlamlı derecede düştüğü belirlenmiştir (p<0,05). Sonuç: ZEB ve ailelerinin bakım gereksinimlerinin giderilmesinde aileler ve ilgili kurumlarla yapılan işbirliğinin sorunları çözmede olumlu etkisinin olduğu görülmüştür, bu nedenle ZEB ve ailelerine yönelik sosyal projelerin arttırılması ve bu projelerde hemşirelerin katılımı ve etkin rol oynamalarının sağlanması gerekmektedir.
Faktör V-VIII eksikliği tanılı hastanın aile bireylerinde fenotipik ve genotipik değerlendirme

Giriş ve Amaç: Doğumsal faktör V ve faktör VIII'in birlikte eksikliği otozomal resesif kalıtım gösteren ve kanamayla seyreden nadir bir faktör eksikliğidir. Faktör V ve VIII'in ayrı ayrı eksikliklerinden farklı bir durumdur. Kombine Faktör V ve Faktör VIII eksikliği olan hastalar üzerinde yapılan çalışmalarda büyük oranda LMAN 1 ve MCFD 2 genlerinde mutasyon saptanmıştır. Bu çalışmanın amacı, Van Yüzüncü Yıl Üniversitesi Tıp Fakültesi Çocuk Hematoloji bölümünde Kombine Faktör V ve Faktör VIII Eksikliği ile takip edilen hastamızın aile bireylerinin fenotip ve genotip ilişkisinin belirlenmesidir. Gereç ve Yöntem: Van Yüzüncü Yıl Üniversitesi Tıp Fakültesi Dursun Odabaş Tıp Merkezi Çocuk Hematoloji Poliklinik'inde kombine faktör V ve VIII eksikliği tanısı almış bir hastanın birinci ve ikinci dereceden yakınlarından, yaşları 2-65 arası olan 19 olgu prospektif olarak incelendi. Çalışmaya dahil edilen olguların genetik mutasyonları, yaş, cinsiyet, klinik bulguları, FV, FVIII, PT, aPTT, PTZ-INR ve Fibrinojen gibi özelliklerine bakıldı. Hastaların kanama bulguları, güncel bir kanama skorlaması kullanılarak değerlendirildi. Bulgular: Olgularımızda en sık görülen kanama şekilleri, epistaksis ve minör yaradan kanama idi. Genetik mutasyon tespit edilen 7 hastanın hepsinde aynı mutasyon tespit edildi. Bu mutasyon p. Arg 202 (c.604 C>T) mutasyonuydu ve daha önceden literatürde tanımlanmıştı. Çalışmamızda genetik bulgular ile klinik bulgular arasında anlamlı ilişki saptanmadı. Sonuçlar: Olgularımızda en sık görülen klinik bulgu epistaksis idi. Olguların genetik mutasyonları ile kanama skorları ve kanama fenotipleri arasında ilişki saptanmadı. Genetik mutasyonu Heterozigot kalıtım ile taşıyan olgularımızda FV ve FVIII düzeyleri ılımlı olarak düşük bulundu. Homozigot kalıtım ile mutasyon taşıyan olgumuzda FV ve FVIII düzeyleri beklenildiği gibi düşük bulundu. Genotip, klinik bulgular ve faktör düzeyleri arasındaki ilişkiyi açıklayabilmek için daha geniş kapsamlı çalışmalara ihtiyaç vardır.
Yoğun bakım ünitesinde yatan hastaların aile üyelerinin gereksinimlerinin değerlendirilmesi

BAKIM ÜNİTESİNDE YATAN HASTALARIN AİLE ÜYELERİNİN GEREKSİNİMLERİNİN DEĞERLENDİRİLMESİMeryem ARIKAvrasya Üniversitesi Sağlık Bilimleri EnstitüsüHemşirelik Anabilim Dalı Danışman: Yrd. Doç. Dr. Nilgün ULUTAŞDEMİR2018, 46, 9 Bu araştırmada yoğun bakım ünitesine bağlı olarak gelişebilecek gereksinimleri saptamak ve bu gereksinimleri en az düzeye indirmek ve aile üyelerinin gereksinimlerini azaltmak için öneriler geliştirmek amacıyla tanımlayıcı olarak planlanmıştır. Kesitsel ve tanımlayıcı tipte olan araştırmanın evrenini Trabzon Vakfıkebir Devlet Hastanesinde cerrahi ve dahili yoğun bakım ünitelerinde Aralık 2017 -Ocak 2018 tarihleri arasında yatan hastaların aile üyelerinden araştırmaya katılmaya gönüllü ve kabul ölçütlerini taşıyan aile üyeleri oluşturmuştur. Araştırma yapılacak hastanenin kayıtlarına göre; hastanenin yoğun bakımına yaklaşık olarak 15 hasta/ay yatmaktadır. Hastaların yatış süresince her hastanın en az iki yakını-birinci derece akrabası hastayı ziyaret etmektedir. Bu nedenle 75 kişiden oluşan evren baz alınarak, evrenin tümü araştırma kapsamına alınmış ve tamamına ulaşılmıştır. Verilerin analizi frekans, t testi, Anova ve korelasyon analizi kullanılarak yapılmıştır. Araştırma kapsamına alınan hasta yakınlarının %65.3'ü kadın olup, yaş ortalamaları ise 78 .56 9.83'tür. 20-50 yaş arasında yer alan hasta yakınlarının güven, bilgi ve yakınlık gereksinimleri 51-80 yaş grubuna göre daha fazla saptanmıştır. Bu araştırmada yoğun bakımda yatan hastaların aile üyelerinin en yüksek güven ve bilgi alt boyutunda, en düşük destek alt boyutunda gereksinim duydukları bulunmuştur.
Orduda sosyal hizmet: Terör gazilerinin ve aile üyelerinin yaşam deneyimleri, sorunları ve gereksinimleri

Bu çalışmada, terörle mücadelede etkin bir şekilde görev alarak eve dönüş yapmış terör gazilerinin ve aile üyelerinin sorunları, gereksinimleri ve yaşam deneyimleri ele alınmıştır. Araştırmanın verileri, nitel araştırma yöntemiyle terör gazileri, onların eşleri ve çocukları olmak üzere toplam otuz katılımcıyla yarı yapılandırılmış, derinlemesine görüşmelerle toplanmıştır. Araştırmanın bulguları, görev öncesi, görev sırası, eve dönüş sonrasını temel alarak, yaşam deneyimleri, karşılaşılan sorunlar, gereksinimler ve çözüm önerileri olmak üzere dört tema altında tartışılmıştır. Görev öncesi dönemde, görev haberinin alınmasıyla beraber, aile üyelerinde endişe, korku, öfke ve üzüntü gibi duygusal değişimlerin meydana geldiği, ebeveynlerin çocuklarını göreve ilişkin bilgilendirme konusunda tereddütler yaşadığı bulunmuştur. Görev sırasında terör gazilerinin ve aile üyelerinin travmatik yaşam deneyimleri, bu deneyimlerin yol açtığı psikososyal sorunlar, tek ebeveynli aile yaşamının güçlükleri, çocuğun eğitim yaşamı, tayin ve barınma konuları ele alınmıştır. Eve dönüş sonrasında, ordudan ayrılma kararı, terör gazilerinin ve aile üyelerinin sivil yaşama uyumu ve eve dönüş sonrasında yaşanan psikososyal sorunlar ortaya konmuştur. Son olarak terör gazilerinin ve aile üyelerinin yaşanılan sorunlara ve gereksinimlere yönelik çözüm önerilerine yer verilmiştir. Orduda sosyal hizmet uygulamasının terör gazilerinin ve aile üyelerinin yaşadıkları sorunların çözümünde, müracaatçıların gereksinimlerinin hak temelli bir düzlemde karşılanmasında önemli roller üstleneceği değerlendirilmektedir.
Alzheimer-demanslı yaşlıya bakım veren aile bireylerinin yaşam kalitesinin değerlendirilmesi

Bu araştırma Alzheimer tipi demanslı yaşlıya bakım veren aile bireylerinin yaşam kalitesinin değerlendirilmesi amacı ile planlanmış ve yürütülmüştür. Bu amaçla araştırmada ebeveyni ya da akrabası olup Alzheimer tipi demans tanısı belirlenmiş bireye bakan aile bireylerinin sağlık, psikolojik ve sosyal açıdan yaşam kalitesi ortaya konulmaya çalışılmıştır. Aynı zamanda AH'ı olan yaşlı bireyin günlük yaşamda karşılaştığı problemlerin sıklığı incelenmiştir. Araştırma örnekleminin 65 yaş ve üzerindeki AÜTF İbni Sina Hastanesi Geriatri polikliniği, Cerrahi polikliniği, Nöroloji polikliniği ve Acil Servise başvuran aynı zamanda yataklı servislerde yatan Alzheimer tipi demanslı yaşlılar ile bu yaşlılara bakım veren aile bireyleri oluşturmaktadır. AÜTF İbni Sina Hastanesi Başhekimliği'nden izin alınarak bu polikliniklere başvuran ve yatan 262 Alzheimer tipi demanslı kadın ve erkek yaşlılar ile bu yaşlılara bakım veren 262 aile bireyi olmak üzere 524 kişi araştırma kapsamına alınmıştır. Araştırmada anket tekniğinden yararlanılmıştır. Ankette yer alan Alzheimer tipi demanslı yaşlıya bakım veren aile bireyinin yaşam kalitesi ölçeğindeki Likert tipi cümlelere verilen yanıtlar puanlanmış, aracın yapı geçerliliğini kontrol etmek için bir doğrulayıcı ve açımlayıcı faktör analizi tekniği kullanılmıştır. Araştırmada Alzheimer tipi demanslı yaşlıya bakım veren aile bireylerinin yaşam kalitesinin değerlendirilmesinde kullanılan formun Türkçeye uyarlaması yapılmış; 'Cronbach Alpha' sayısı 0,92 olarak hesaplanmış ve ölçeğin Türkiye'de uygulanabilir olduğu görülmüştür. Ölçeğin alt boyutları için doğrulayıcı faktör analizine bakılmıştır. Sağlık durumu Cronbach Alpha değeri 0 ,85, psikolojik durum 0 ,84, sosyal kaygılar 0 ,76, olarak bulunmuştur. Bu araştırma için geçerli ve güvenilir bir sonuç elde edilmiştir. Araştırmada Alzheimer tipi demanslı yaşlıya bakım veren aile bireylerinin yaşam kalitesinin değerlendirilmesinde yaş ve cinsiyete göre farklılık gösterip göstermediğini belirlemek amacı ile t-testi ve varyans analizi uygulanmıştır. Araştırma kapsamına Alzheimer tipi demanslı yaşlının günlük yaşamda en çok; yıkanma/banyo (%70,6), giyinme (%67,9), temizlenme (%65,6), yemek yeme(%60,6), yürüme ve denge problemleri yaşadıkları bulunmuştur. Araştırma kapsamına alınan kadın bakım veren aile bireylerinin ortalama 61,8, erkek bakım veren aile bireylerinin ortalama 68,9 yaşında oldukları, bakım veren aile bireylerinin çoğunluğunun (%67,6) kadın olduğu ve daha çok üniversite mezunu olduğu (%27,1), erkek bakım verenlerin ise ilkokul mezunu (%35,2) oldukları görülmüştür. Erkeklerin kadınlara göre sağlık durumu ve psikolojik durumu daha iyi olup sosyal kaygıları düşüktür.117Alzheimer tipi demanslı yaşlı bireyin yaşı yükseldikçe, öğrenim düzeyi düştükçe bakım veren aile bireyinin sağlık durumu, psikolojik durumu ve sosyal kaygılar açısından yaşam kalitesine ilişkin değerlendirmelerinin olumsuz olduğu bulunmuştur.
Yeni Çağ'da Kırşehir'de sosyal ve kültürel hayat

Kırşehir, Anadolu'yu baştan başa kesen eski ve işlek bir cadde üzerinde, Kızılırmak ile Delice Çayının kollan arasında yer alır. İlk çağlardan itibaren yerleşim alanı olarak kullanılan Kırşehir, sırasıyla Etiler, Frigyalılar, Gasgaslar, Yunanlılar, Romalılar, ve Bizanslar'ın eline geçmişştir. 1071 yılındaki Malazgirt zaferinden sonra Anadolu'nun kapıları Türklere yurt olarak açılmasıyla birlikte Orta Asya'dan gelen Türkler için Kırşehir de yerleşim yerleri arasında önemli bir yere sahip olmuştu. Büyük Selçuklular'ın zamanında Türk egemenliği altına giren Kırşehir, Türkiye Selçukluları döneminde ise önemli bir yerleşim merkezi haline geldi. Kültürel ve ekonomik açıdan en parlak dönemlerini bu devirlerde yaşadı. Türkiye Selçukluları döneminde Kırşehir'de vali olan Caca Bey kenti imar etti ve kendi adına yaptırmış olduğu medrese, devrin astronomi dersi verilen üniversitesi ve aynı zamanda rasathanesi idi. Kösedağ savaşından sonra bir ara Moğol egemenliğine giren Kırşehir, daha sonraları Anadolu Beylikleri arasında el değiştirdikten sonra nihayet kesin olarak II. Murat zamanında Osmanlı egemenliği altına girdi. Osmanlı klasik döneminde Karaman Eyaletine bağlı liva olan Kırşehir, daha sonra Ankara Vilayetine bağlı bir sancak olmuş en son cumhuriyetin ilanından sonra müstakil il haline getirilmiştir. Kırşehir, Osmanlı'nın XVH. yüzyıldaki genel gidişatından farklı bir karaktere sahip değildi. Sosyal yaşam Anadolu'daki herhangi bir vilayettekinden farklı değildi. Kadılar, İslam hukukuna göre karar vermiş, sosyal yaşam da İslam prensipleri paralelinde, örf ve ananelere uygun olarak şekillenmiştir. Türkiye Selçukluları devrindeki Kültürel hareketlilik, özellikle Ahi Evran, Yunus Emre Hacı Bektaş, Aşıkpaşa ve Süleyman Türkmani gibi ünlü şahsiyetlerin bünyesinde şekillenmiş ve gelişmiştir. Osmanlı klasik döneminde Türkiye Selçukluları devrindeki parlaklığın etkisi az çok görülmüşse de özellikle XVII. yüzyıldan itibaren Osmanlı sosyal kültürel ve ekonomik hayattaki genel gidişata ayak uydurarak iyice durağanlaşmıştır.
Malign plevral mezotelyomanın patogenezinde ailesel yatkınlığın genetik analizi

Malign mezotelyoma %90'ı plevral kaynaklı olmak üzere plevra, periton ve perikardın seröz yüzeylerinden ve nadiren testiste tunika vajinalisten gelişen malign bir tümördür. Populasyonda nadir görülen bu tümörün günümüzde standart ve küratif bir tedavisi olmayıp prognozu tüm çabalara rağmen iyi değildir. MPM'nın etiyolojisinde rol oynayan önemli ve etyolojik ilişkinin iyi tanımlandığı iki faktör; asbest ve erionittir. Mezotelyoma etyolojisinde tartışılan diğer faktörler radyasyon, SV 40 virüsü ve genetik yatkınlıktır. Mezotelyomada genetik yatkınlık, hastalığın endemik olduğu bölgelerde bazı ailelerde birden fazla aile bireyleri hastalıktan etkilenirken bazı ailelerin hiç etkilenmemesinden dolayı öne sürülmüştür. Genetik yatkınlık fikrinden yola çıkarak tarafımızca tanı konulan aile A'da iki, aile B'de dört, aile C'de iki ve aile D'de iki olmak üzere, toplamda on bireyden oluşan akraba mezotelyoma grubunun periferik kanlarından izole edilen DNA aracılığıyla tüm genom dizileme analizi yapılmıştır. Bu analiz sonucunda on bireyde ortak 8622 varyant saptanmıştır. Biyoinformatik analiz kullanılarak on bireydeki ortak gen mutasyonları filtrelenmiştir. Bu filtrelemeden sonra geriye kalan varyantlardaki; populasyonda çok nadir görülen ve hasar verici gen mutasyonları seçilmiştir. Toplamda on beş kromozomda, otuz yedi gen üzerinde yüz yirmi varyant saptanmıştır. Bu genler arasında mezotelyoma gelişimi ile direk ilişkili PIK3/AKT yol ağı üzerinde etkili PIK3R 4 geni üzerinde bir adet kompleks mutasyon saptanmıştır. Bunun dışında diğer 36 genin kanser ile ilişkisi literatürde sorgulandığında çalışmamızda on iki gen daha dikkat çekmektedir. Bunlar; SLC25A5, ITGB6, PLK2, RAD17, HLA-B, HLA-DRB1, HLA-DQB1, GRM, IL20RA, MAP3K7, RIPK2, MUC16'dir. Bulunan gen bölgelerinin hasta bireylerin sağlam birinci derece akrabalarında da taranması için ek çalışmalara ihtiyaç vardır.