turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Mimari tasarımda sıralı form oluşum diyagramlarının yöntem olarak analizi

Mimari tasarım araç ve yöntemleri geniş bir tarihsel birikim aktarımı ile biçimlenmiş ve günümüze kadar gelişim göstermiş olmalarının yanında zamanın fikirleri ve dönemsel algılar ile devinim halindedir. Mevcut tasarım yaklaşımları, yorumlamalar ve eleştirel duruşlar ile zaman içerisinde farklı bakış açıları kazanmakta kendilerini sürekli yeniden tanımlamaktadırlar. Mimarlıkta tasarım üretim süreci ve sonrasında kullanılan diyagramlar ve diyagramatik yaklaşımlar bu gelişim ve değişimleri yansıtmada önemli araçlardır. Diyagram kullanımlarının amaç ve yöntemlerindeki gelişmeler ele alındığında çağdaş dönem tasarımcılarının algı ve yaklaşımının gelişim süreçleri de ortaya koyulabilmektedir. Tez kapsamında ilk bölümde mimarlıkta diyagramatik tasarım yaklaşımları ve kullanımlarının, tasarım araç, yöntem ve süreç gelişimleri üzerinden tanımlamaları tartışılmaktadır. Form arayışında araç olarak diyagram kullanımının getirdiği esnek ve subjektif yaklaşımlar değerlendirilmekte, ortaya koyulmuş sınıflandırmalar ele alınmaktadır. Bilgi ve verilerin analizlerindeki yorumlamaların, diyagramatik yöntemler ile mimari ürünün oluşmasındaki etkileri incelenmekte diyagram kullanımlarının geldiği son nokta sorgulanmaktadır. Oluşturulan kuramsal altyapı üzerine, günümüz mimarlık ortamında sıklıkla başvurulan bir tasarım temsil yöntemi olarak sıralı form oluşum diyagramlarının tanımlaması yapılmakta, yöntemin bileşenlerinin ve potansiyellerinin analizleri gerçekleştirilmektedir. Bu diyagramların verilerin işlendiği bir tasarım aracı mı yoksa sadece bir sunum tekniği mi olduğu tartışılmakta, Bjarke Ingels Group'un mimari yarışma projelerinde kullandığı sıralı form oluşum diyagram örnekleri üzerinden ele alınan diyagramatik stratejilerin ve sonuçlarının kentle ve kullanıcı ile kurduğu ilişkinin düzeyi ve yeterliliği sorgulanmaktadır. Bu doğrultuda ele alınan proje örnekleri üzerinden yapılan değerlendirmeler sonucunda yöntemin biçimsel, işlevsel ve kavramsal önceliklerine göre bir sınıflandırması ortaya konulmakta, diyagramların ve bunların kendi içerisindeki tasarım hamlelerinin analizleri gerçekleştirilmektedir.
Tekerlekli sandalye kullanan bedensel özürlüler için uygun konut tasarımı ve çevre düzenlemesi

Konut içinde ve yakın çevresindeki her türlü mekanlarda yararlanabilmeleri, kullanabilmeleri, o mekanlarda yapılan eylemleri gerçekleştirebilmeleri ve kimseye bağımlı olmadan yaşayabilmeleri için tekerlekli sandalye kullanıcısını özelliklerinin tüm mekanlara yansıtılması konutun ve yakın çevresinin bu özelliklere cevap vermesi gerekir. Bu amaçla oluşturulan araştırmada problemin çözümü için bazı parametrelerin bilinmesi gerekir. Bunlar; kullanıcının tekerlekli sandalye ile birlikte boyut ve davranışları, eylem analizleri, yaşadıkları mekanlardaki gereksinmeleri, konut ve yakın çevresindeki eylem ve ihtiyaçlarına göre mekansal koşullanıl tespitidir. Araştırma verilerinin elde edilmesinde ise kullanıcı ile karşılıklı mülakatlar yapılmış yaşadıkları konutlarının planlan oluşturulmuştur. Bunun yanı sıra konu ile ilgili uzmanlarla yüz yüze yapılan görüşmeler araştırmayı yönlendirmiştir. Konu ile ilgili genel bilgiler için dokümantasyon ve gözlem gibi yollar kullanılmıştır. Özellikle gelişmiş dünya ülkelerindeki standartlar kriter alınarak incelenmiştir. Böylece bu gruba ait veriler toplandıktan sonra konut ihtiyaçlarına cevap verecek önerilerde bulunulabilmiştir. Tüm bunlar doğrultusunda araştırma allı bölümden oluşmakla ve her bölüm içinde gruplandırmalar yapılmaktadır. Birinci bölümde; konunun tanıtılması ve kapsamı böyle bir araştırma yapılmasının amacı anlatılmaktadır. ikinci bölümde; konu ile ilişkili olan kaynaklar araştırmayı ilgilendiren yönleri ile tanıtılmaktadır. Üçüncü bölümde; özürlüler ile ilgili genel bilgiler incelendikten sonra tekerlekli sandalye kullanıcısının boyutsal özellikleri ile konut ihtiyacını etkileyen faktörler tespit edilmektedir. Dördüncü bölümde; gelişmiş ülkelerdeki tekerlekli sandalye kullanıcılarına uygun konut sağlamak için oluşturulan standartların özellikleri anlatılmaktadır. Beşinci bölümde; kullanıcının özellikleri dikkate alınarak konut içi mekanların ve konutun yakın çevresi ile ilgili mekansal çözüm önerilerinde bulunulmaktadır. Altıncı bölümde; elde edilen bulgular değerlendirilerek bir sonuca gidilmekte ve önerilerin sunumu ile çalışma tamamlanmaktadır.
An Ergonomics oriented model for product design

ÖZ ÜRÜN TASARIMI İÇİN ERGONOMİ YÖNELİMLİ BİR MODEL Erbuğ, Çiğdem Doktora, Yapı Bilgisi Ana Bilim Dalı, Mimarlık Bölümü Tez Yöneticisi: Doç. Dr. Selahattin önür Ortak Tez Yöneticisi: Prof. Dr. Mustafa Pultar Ocak 1996, 164 sayfa Bu çalışmada ergonomi bilgisinin tasarım süreci ile bütünleşmesini tarifleyen bir model önerilmiştir. Önerilen model ürünün başarıya ulaşabilmesi için yaşam sürecinde kullanılması gereken ergonomi yöntem ve tekniklerini, tasarım yönetimi çerçevesinde tarifler. Tasarım ve ergonomi disiplinleri arasındaki uyumsuzluklar açıktır. Tasarımın başarıya ulaşabilmesi için yeterli düzeyde ergonomi bilgisine, erişilebilir verilere ve tasarım yönetimine gereksinim bulunmaktadır. Tasarımcıların problem çözme aşamasında, farklı disiplinlerden elde edilen bilgilerin yanında, geçmişşe ait bilgilere de gereksinimi vardır. Tasarım süreci için gerekli olan ergonomik bilgiler o kadar karmaşık olabilir ki, bir tasarımcı tarafından hepsi ile baş edilmesi olanaksız olabilir. Tüm bu bilgilerin tasarım süreci boyunca derlenmesi ve analizinde ortaya çıkan önemli bir sorun, ergonomik verilerin bilgiye dönüştürülememesidir. Ürün tasarımı için uygulanacak ergonomi yönelimli model, tasarımcının ve üretici firmaların başarılı bir ürüne ulaşabilmeleri için gerekli ergonomi bilgisini, bilginin uygulanması gereken aşamaları, firmada işbirliğini ve iletişimi tariflemelerine yardımcı olacaktır.
Modern kültürde 'ev'in nesneleşmesi: Özne üzerinden bir okuma

Modernleşme, kentin tüm bileşenlerini yeniden örgütler. Endüstrileşme, kentleşme, kitle iletişim araçlarının gelişimi ve artan nüfusla birlikte bir metropol doğar. Modern toplumun ve metropol koşullarının yeni bir düzen oluşturduğu bir ortam içerisinde ev, modern mimarinin en belirgin hedef alanı haline gelir. Modernist öncü mimarlar, evi, modernliğe dair fikirlerin araştırma-deneme zemini olarak kullanırlar. Bu doğrultuda; evler, dönemin yeni yaklaşımlarının mikro ölçekteki deney alanı haline gelir. Evin kullanıcısı olan özneden bağımsız olarak işleyen bu süreçte mimarlık nesnesi, mimarlık nesnesinin içindeki kullanım nesneleri ve özne arasındaki gerilim çok boyutlu bir hal alır. Kitlesel üretim sürecinin merkeze alınması, çalışma hayatının standartlaştırılması modern bireyin hayatını kökten değiştirir. Birey, yeni olana adapte olmaya çalıştığı bu dönemde, evin geçirdiği değişimle birlikte tekrar sarsılır. Gittikçe nesneleşen ve idealize olan ev, hem bir 'mimarlık nesnesi' olarak hem de 'mimarlık nesnesinin içindeki kullanım nesneleri' olarak popüler medya tarafından sürekli teşhir edilir. Ev, modern dünyanın bir uzantısı, modern olmanın aracı haline gelmiştir. Özne, ilişki kurulamaz ideal bir nesneye dönüşen ev üzerinden kendini var etmeye çalışır. Çünkü ev, mimarlık nesnesi ve mimarlık nesnesinin içerdiği diğer nesnelerin tümüyle birlikte, özneye olmak istediği kişi olma gücünü vaat eder ve özneyi ideal olana ulaşma umudu ile kontrolü altına alır. Evin içindeki nesnelerin kendi varoluşsal dayatmalarının da devreye girmesiyle, öznenin evin içindeki özgür hareket alanı iyiden iyiye azalır. Bu çalışma, modernleşme hareketinin yarattığı ortamı ev ve modern birey üzerinden ele alarak, evin ideal bir nesneye dönüşmesi sürecindeki öznenin durumuna odaklanır. Bu bağlamda, modernleşme hareketinin bireyi ve evi uğrattığı değişime bir tepki olarak gelişen sanat mimarlık arakesitindeki üretimler ve eve dair yeni söylemler oluşturan eleştirel mekan pratikleri üzerinden mimarlık nesnesi nesne özne eksenindeki ev olgusunu tartışır.
Yüksek yapılarda boşluğu tasarlamak: AnkaraEskişehir yolu aksı

Kent merkezlerindeki arsaların değerinin artması, yapı üretim teknolojisindeki gelişmeler, yüksek yapıların gelişimini hızlandıran en önemli etkenleri oluşturmuştur. Kırsal kesimlerden kentlere yapılan göçler sonucunda, kentlerde barınma amacıyla yapılara duyulan ihtiyaç çoğalmıştır. Oluşan bu ihtiyaç doğrultusunda düşey düzlemde bir çözüm arayışına gidilmiştir. Böylece, mimari alanda yüksek yapı kavramı ortaya çıkmıştır. Bu açıdan bakıldığında yüksek yapılar insanoğlunun gereksinimlerine cevap verme niteliğinde tasarlanmıştır. Ancak, bu gereksinimlerin yanı sıra kentsel ölçekte ve bireylerin yaşantısı üzerinde bir takım olumsuz etkiler oluşturmuştur. Kentlerdeki yapı yoğunluğunun artmasıyla beraber zemin düzlemi dolmaya başlamıştır. Bu doluluk, kentlerde dolu boş dengesinin bozulmasına, kamusal alanların ve kentsel boşlukların giderek azalmasına neden olmuştur. Yüksek yapıların ihtiyaçlara cevap verir nitelikte olmalarının yanı sıra varlıklarıylakentsel ve bireysel ölçekte bir takım olumsuz etkilere de sebebiyet vermektedirler. Bu yapıların giderek artması sonucu kentlerde yatay ve düşey dengeler bozulmaya başlamaktadır. Yüksek yapılarda dolu boş dengesinin kurgulanmamış olmasından kaynaklı insan ölçeği göz ardı edilmektedir. Boşlukların azalması ve yapı parsellerinden arta kalan alanlar olarak bırakılmasıtasarlanmış boşluklara duyulan ihtiyacı arttırmaktadır. Kamusal alanların azalmasıyla bu bölgelerde halkın her kesimine hitap edememe durumu oluşmaktadır. Bunun beraberinde tek tip kullanıcı profili ortaya çıkmaktadır. Bu durum alanın kullanım çeşitliliğini ortadan kaldırmaktadır. Yüksek yapılar beraberinde getirdiği bütün bu olumlu ve olumsuz etkilerinin yanı sıra içinde bulunduğumuz yüzyılın toplumsal ve ekonomik gerçeklerinden biri olmaktadır. Bu gerçekliğin kabul edilerek yüksek yapıların tasarım kriterlerini iyileştirmek ve oluşan sorunları yeni bir takım tasarım parametreleriyle çözmek gerekmektedir. Çalışmayla hedeflenen; yüksek yapıların varlığını kabullenerek bu yapıların giderek artmasından kaynaklı; zemin düzleminin dolması ve kamusal alanların yok olması, bununla beraber ortak kullanım alanlarının azalması, alanın halkın her kesimine hitap edememesi, bireylerde yalnızlaşma, çalışma hayatında oluşacak stres buna bağlı verimin azalması, yapıyüksekliklerinin ve doluluklarının insan ölçeği üzerinde oluşturduğu özgüven eksikliği veezicilik, güvensizlik duygusu gibi zararları en aza indirgeyecek yeni tasarım fikirlerioluşturabilmektir. Çalışma bu bağlamda yüksek yapı, kamusal alan, dolu boş ilişkisi, zemindüzlemi gibi kavramları birbiri içerisinde yoğurup sorgulamak ve çözüm önerilerinde bulunmak anlamında mimari alanda önem taşımaktadır.
Tek katlı-geniş açıklıklı betonarme prefabrike iskelet sistemlerle üretilen endüstri yapıları-sorunların analizi ve Diyarbakır birinci organize sanayi bölgesi örneği

Tek katlı-geniş açıklıklı endüstri yapılarında betonarme prefabrike iskelet sistemlerle yapımda karşılaşılan sorunların saptanması ve çözümlenmesi amacıyla hazırlanan bu tez çalışmasında, ilgili sorunlar geniş bir çerçevede incelenmiştir. Çalışmanın birinci bölümünde; amaç, yöntem, kapsam ve sınırlılıklara değinilmiştir. Çalışmanın ikinci bölümünde; endüstri yapılarının Dünyada ve Türkiye'deki gelişimi ve endüstri yapılarının çeşitli açılardan sınıflandırılması genel olarak ele alınmıştır. Üçüncü bölümde; tek katlı-endüstri yapıları, sistemi oluşturan bileşenler açısından, parçadan bütüne doğru giden bir yaklaşımla analiz edilmiştir. Bu doğrultuda sistem bütününü oluşturan ana, konstrüktif elemanlar, birleşimler, taşıyıcı sistem alternatifleri ve taşıyıcı sistem olanakları incelenmiştir. Bu bölümde, sistemi tamamladığı ve sorunları önemli derecede etkilediği düşünülen konstrüktif elemanlara geniş yer verilmiştir. Dördüncü bölümde; sistemlerin oluşturulmasında yaşanan sorunların analizi için, süreç önce parçalara ayrılmış ve incelenmiştir. Beşinci bölümde ise; örnek alan çalışmasına yer verilmiştir. Bu bölümde genel kavramlar ve alanla ilgili sorunların saptanabilmesi için alt örnekler seçilip incelenerek, bütüne ulaşılmaya çalışılmıştır. Tezde; parçadan bütüne doğru giden bir yaklaşım olan tümevarım yöntemi kullanılmıştır Sonuç ve öneriler bölümünde sorun kaynaklarının birbirleri ile olan ilişkileri ortaya konulmaya ve çözüm önerileri getirilmeye çalışılmıştır.
Nevzat Sayın konutlarının kural tabanlı üretimi için bir analiz modeli

Chomsky'nin 1950'lerde dil üzerine yaptığı çalışmalarında üretimsel dilbilgisi ve gramer kavramlarının ortaya çıkmasının ardından tasarım alanında da gramerler üretilmeye başlamıştır. Biçim gramerleri 1970'lerden bu yana bir tasarımın dilini analiz etmek ve kurallarını deşifre edebilmek için kullanılmaktadır. Bu çalışmalarda, bir kısım analizler yalnızca tasarım dilinin kurallarını deşifre edip onu yeniden üretmeyi amaçlarken, bir diğer kısım keşfedilen kurallara uygulanan transformasyon kurallarıyla yeni tasarımlar üretmeyi amaçlamaktadır. Biçimin analizi, kurallarla yeniden bir araya getirilmesi ve bitmiş bir biçime ulaşılması süreci kural tabanlı, üretken bir sistemdir. Çalışma kapsamında mimar Nevzat Sayın'ın konut mimarlığındaki özgün, yalın ve sade tasarım dilinin detaylarının keşfedilmesi amaçlanmıştır. İlk bölümde çalışmanın konusundan, amaçlarından ve metodolojisinden kısaca bahsedilmektedir. İkinci bölümde öncelikle dil ve mimari dil kavramı ele alınmış, kavramlar arasındaki ilişkiler, paralellikler tanımlanmıştır. Mimari dillerin detaylarının ve bileşenlerinin keşfine dair yapılan analiz çalışmalarında kullanılan kural tabanlı bir tasarım aracı olan biçim gramerleri konusu incelenmiştir. Biçim gramerinin detaylarından bahsedilen bu bölümde Sayın'ın da konutları inceleneceğinden dolayı literatüre girmiş önemli konut stil analiz çalışmaları tek tek ele alınmıştır. Bu çalışmalar arasında genellikle belli bir bölgeye has gelişen geleneksel konutlar analiz edildiği görülmekle beraber bir mimarın dili üzerine de değerli çalışmalar yapılmıştır. Üçüncü bölümde Nevzat Sayın'ın konut tasarımları kural tabanlı bir tasarım aracı olan biçim gramerleri analiz yöntemiyle ele alınmıştır. Bu tez çalışmasında mimarın tasarım sürecinin deşifre edilmesi ve anlaşılmasında algoritmik ve kural tabanlı hesaplamalı tasarım aracı olan biçim gramerleri kullanılmıştır. Mimarın bugüne kadar ürettiği tasarımlarından derlenen tek katlı ve çift katlı tek aile tipi konutlar tek tek incelenmiş ve 24 konut için proje künyeleri oluşturulmuştur. Konutlarda öncelikle planların analizi yapılmış ve gramer kelimeleri tanımlanmıştır. Tanımlanan kelimeler arasında mekansal ilişkiler iki ayrı başlık altında belirlenmiştir. Bunlar; konumsal ilişki ve kullanım ilişkisidir. Yaşam alanı gramer elemanının tanımlanmasıyla başlayan kural seti diğer elemanların her birinin diğeriyle kurduğu ilişki tipine göre incelenmiş ve kategorize edilmiştir. Oluşturulan konut grameri ile mevcut plan şemalarının üretimi denenmiştir. Analiz bölümünde son olarak adım adım üretilen plan şemalarına farklı adımlar eklenerek yeni plan şemaları oluşturulmuştur. Sonuç bölümünde, çalışma sonuçları değerlendirilmiş, Nevzat Sayın konut mimarisi gramerinin nasıl geliştirildiğine kısa değinilmiş ve elde edilen verilerle yapılabilecek gelecek senaryolarından bahsedilmiştir.
Denizli kenti tescilli konut envanterinde plan şeması oluşumuna etki eden faktörlerin irdelenmesi

İnsanoğlu çağlar boyunca sosyal yaşantının getirisi olarak bir arada yaşamış ve şehirler kurmuştur. Konut, çoğu zaman barınma ihtiyacının yanı sıra korunma, mahremiyet ve üretim amaçlı çeşitlilikler göstermiştir. Eski dönemde bahçe insanların kendi yiyecekleri ürünleri ürettikleri bir alan iken beyaz yakalı kentli nüfusun artışı ve hazır gıdaya hızlı ulaşmanın verdiği kolaylık bahçe algısını üretim alanından peyzaj kullanımına yönlendirmiştir. Yapım teknikleri ve parsel büyüklükleri yüzyıllar ilerledikçe farklılık göstermiş ve düşük koruma zihniyeti, tarihi eser niteliğindeki yapıların bile yok olmasına yol açmıştır. Laodikeia, tarihi dokusunun uzantısı olarak gelişen Denizli Kent merkezi ılıman iklimi, ticaret yolu üzerinde bulunması ve verimli toprakları ile tarih boyunca ilgi görmüştür. Endüstri devriminin etkisi ile geniş bahçe kullanımlarına sahip olan konut tipolojisi ve sosyal hayat kent merkezinde sıkışarak küçük parsellere hapsolmuştur. Rant, bakımsızlık, yangınlar ve depremsel etkiler zayıf yapım tekniği ile inşaa edilmiş bölge konutlarına büyük zarar vermiştir. Şehir içinde düşük gelir gruplarına ait köhne yapılar, yapım tekniklerinin gelişerek katlı ve yoğun kullanımlı apartmanların vaad ettikleri korunaklı, modern, kaloriferli, çok bağımsız bölüme sahip yapılar karşısında arsa sahiplerinin iştahını kabartmıştır. Kapitalizmin sunduğu olanaklar çoğu zaman koruma altındaki binaların kundaklanması ya da bakımsızlık ile yok olmalarına neden olmuştur. Bu tezde irdelenen ve ayakta kalmayı başarmış nitelikli örnekler ileriki dönemde kent kimliğinin, mimarisinin, tipolojisinin ve sosyal ilişki ağlarının yeni kuşaklara aktarılmasında büyük önem taşımaktadır.
'Uluslararası?Yerel? mimari dilin Türkiye ve İran'daki yansımaları: Karşılaştırmalı bir inceleme (1930-1950)

Bu çalışma, ekonomik bunalımların yaşandığı 1930'lardan, II. Dünya Savaşı'nın yaşandığı 1940'lı yıllara uzanan süreçte değişen milliyetçilik ve ulus tanımlamalarının, mimarlık üzerindeki etkilerini incelemeyi hedeflemektedir. Aydınlanma sürecinin bir parçası olarak evrensel ve hümanist değerler içeren 1930'ların ulus tanımının; 1940'lara gelindiğinde Almanya ve İtalya örneğindeki Faşist rejimlerin etkisiyle ırk, dil ve dini öne çıkaracak bir içerik kazanmasının, modernleşme atılımındaki İran ve Türkiye gibi ülkelerin kültürel biçimlenmelerinde nasıl bir etkiye sahip olduğu araştırılmaya çalışılmıştır. Türkiye ve İran'ın devlet politikaları ve ekonomik koşulları; uluslararası politik ve ekonomik koşullar göz önünde bulundurularak incelenmeye çalışılmıştır. Bu incelemenin ardından ortaya çıkan verilerin yabancı ülkeler ve bu iki ülkedeki mimarlık ortamına ne derece etki ettiği ve bu etkilerin benzer yönleri, örnekler üzerinden anlatılmaya çalışılmıştır. Sonuç olarak çalışma, ulusal mimarlık akımlarının bünyesinde bulunan uluslararası etkileri ortaya çıkarmayı ve böylelikle yaşandığı dönemin şartları nedeni ile ülkeler genelinde yaşanan diğer ulusalcı mimari akımlar gibi, o dönemin koşulladığı bir tavır olduğu gerçeğini açığa çıkarmayı hedeflemektedir.
Kitle turizminin Türkiye kıyı alanlarına etkileri: Alanya-Gazipaşa kıyıbandı

1980'li yıllardan günümüze Türkiye'de ve Dünya'da kitle turizmi hızlı bir gelişme göstermiş, bu gelişmeye paralel olarak kıyı bölgelerimizde ve turizm yapılarımızda önemli değişimler meydana gelmiştir. Yoğun ve yorucu bir tempoda çalışan insan toplulukları dinlenebilecekleri ve deniz-güneş-kum üçlüsünden maksimum düzeyde faydalanabilecekleri tatil alanları arayışına girmiştir. Kitleler halinde seyahat eden bu yeni tip turist gruplarının artan taleplerini karşılayacak çok büyük ölçekli yeni yapılar yapılmaya başlanmıştır. Türkiye'de bu artan turizm potansiyelinden en üst düzeyde faydalanmayı hedeflemiş, kalkınma planlarında bu amaca yönelik hedefler saptanmıştır. Bunun sonucu olarak kıyılarımız büyük bir hızla yapılaşmaya başlamış; her biri kendine özel bağımsız yapılar yan yana gelerek uyumsuz ve niteliksiz bir görünüm oluşturmuştur. Birinci bölümde; tez çalışmasının amaç, kapsam ve yöntemi tanımlanmıştır. İkinci bölümde; turizm kavramları açıklanmış, turizmin gelişim süreci dönemler halinde incelenmiş ve bu gelişimi sağlayan etkenler maddeler halinde ortaya konmuştur. Üçüncü bölümde; kitle turizmi kavramı ele alınmış, Dünya'daki ve Türkiye'deki gelişimi ve bugünkü durumu tüm yönleriyle incelenmiştir. Dördüncü bölümde; kıyı alanları ve yönetimiyle ilgili konulara açıklık getirilmiş, kıyı kanunu, turizm politikaları ve kanunun turistik yapılaşmaya etkileri ele alınmıştır. Beşinci bölümde; kıyı ile ilgili projeler ve kıyıların bugünkü durumları incelenerek, kitle turizminin etkisiyle kıyı alanlarında meydana gelen değişimler ortaya konmuştur. Altıncı bölümde; Alanya kenti örneği kapsamında kitle turizminin gelişimi ile paralel olarak kentteki ve turizm yapılarındaki değişim incelenmiş ve Alanya-Gazipaşa kıyı bandındaki yapılaşma yerleşim planlan ve fotoğraflarla ortaya konmuştur. Yedinci bolümde; tüm bu çalışmalar ışığında kitle turizminin olumlu ve olumsuz etkileri sıralanmış, sonuç ve değerlendirmeler yapılmış, çözüm önerileri getirilmeye çalışılmıştır.
Gelişen tasarım araç ve teknolojilerinin mimari tasarım ürünleri üzerindeki etkileri

Tasarım araç ve teknolojileri mimara mekana ilişkin fikirleri ile gerçekleştireceği mekan arasındaki tasarım sürecinde aracılık eder. Fiziksel olarak mimarlık ve mekan henüz yokken, tasarımcı bu araçlar vasıtasıyla tasarladığı mekan ile ilişki kurmaya çalışır. Temsilteknolojileri ve teknolojik araçlardan oluşan mimarın tasarım araçları, tasarımcıyaaktarabildikleri mekansal deneyim ile mimari tasarım ürünü üzerinde etkili olur. Çalışma, mimarlığın temel amacı olan mimari tasarım ürününe, tasarım sürecinde kullanılan araç ve teknolojilerinin etkileri nelerdir sorusuna cevap arar. Mimari tasarım ürününü sınamaya ve kavramaya yönelik olarak geliştirilen deneyim kavramının, mimari tasarım sürecinde mimari tasarım araç ve teknolojilerinde potansiyel varlığını anlamaya çalışır. İkinci bölümde mimari tasarımın süreç ve bileşenleri yaratıcılık, aracılık ve bilgi bileşenleri ile tanımlanır. Ortam, teknoloji ve araç kavramlarının kapsamları ve araçsallık ve aracılıkkavramları tanımlanmaktadır. Üçüncü bölümde, tasarım araç ve teknolojilerini tasarım sürecinin bir bileşeni olarak varlığı ile ve diğer bileşenler ile bağlantılı olarak tanımlayan parametreler tespit edilip ve açıklanmaktadır. Bu parametreler, tasarım araç ve teknolojilerinitasarımcının süreçteki deneyimlerini temel alan bakış açısı ile, özne:araç, özne-araç:nesne veözne:nesne ilişkileri açısından ele alan ileri sürülen üç aşamalı deneyimsellik yapısındadeğerlendirilir. Dördüncü bölümde, mimari tasarım araç ve teknolojilerinin yirminci yüzyıl mimari tasarım ürünlerine etkisi, mimari mekan ve biçimin temsili ve geometrisine deneyimsel bir bakış açısı ile, metaforlaşma ve metafor üretme özellikleri ile araştırılmaktadır. Yirminci yüzyıl müzemimarlıklarından örnekler, sayısal teknolojilerin özümsenmesi süreçlerine göre, Anlayış ve üretimlerindeki süreklilikler, süreksizlikler ve dönüşümler ile araştırılmaktadır. Sonuç olarak, yirminci yüzyılda analogdan dijitale teknolojilerin değişimi paralelinde, mimari tasarım ürünlerinde gözlenen deneyimsellik paradigması ileri sürülmektedir.