turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Endüstri yapılarının dönüşümü üzerine değerlendirmeler Antalya Pamuklu Dokuma Fabrikası

Fiziksel olarak var olan fakat işlevsel olarak günümüzde kullanılmayan endüstri yapılarının tarihsel ve mimari değerlerinin geleceğe aktarılması için, yeniden işlevlendirilmeleri günümüzde koruma ve mimarlık dünyasının üzerine yoğunlaştığı bir konudur. Bu kapsamda Türkiye'de yapılan çalışmalar farklı kentlerde farklı biçimlerde görülmektedir. Yapıldıkları dönemde kent merkezlerinden uzak alanlarda konumlanan ancak günümüzde kent merkezlerinde bulunan tarihi endüstri yapılarının, mimari mekan değişimi ve bu yapıların yeniden işlevlendirilmesi sonucu kazandırılan yeni mekanlar üzerinde durularak, konu mimari koruma kriterleri açısından ele alınmaktadır. Endüstri ve endüstrileşme kavramları ile birlikte endüstri mirası kavramının tanımı, kapsamı, korunması gerekli kültür mirasının bir parçası olan endüstri mirası yapılarının korunması ile ilgili tüzükler ve kuruluşlar ile bu binaların yeniden kullanımına dair örnekler incelenmektedir. Ayrıca, tek yapı ölçeğinde Antalya Pamuklu Dokuma Fabrikası'nın, mevcut rölöve çalışmaları üzerinde düzenlemeler yapılarak, restorasyon öncesi durumu belgelenmektedir. Yazılı ve görsel kaynaklar yardımıyla yapının ilk inşa durumu belirlenerek ve yapıya kendi içsel ve çevresel özellikleriyle uyumlu bir yeniden kullanım önerisi getirilerek alanın dönüşümü üzerine değerlendirilme yapılmaktadır.
The Searches for a national architecture in Turkey: In the transition from the first national to the first international architectural period

ÖZ TÜRKİYE'DE ULUSAL MİMARLIK ARAYIŞLARI BİRİNCİ ULUSALDAN BİRİNCİ ULUSLARARASI MİMARLIK DÖNEMİNE GEÇIS AKTÜRK, Şule Yüksek Lisans Tezi, Mimarlık Tarihi Anabilim Dalx Tez Yöneticisi : Prof. Dr. inci Aslanoglu Mart 1992, 133 sayfa. Bu çalışma, 'ulusalcılık' ile mimarlık ilişkisini Türkiye Örneğinde incelemeyi amaçlamaktadır. Az gelişmiş ülkelerde görülen ulusalcılık ile Türkiye Cumhuriyeti erken dönemi ulusalcılığı arasındaki benzerlikler temel alınarak, bu ilişki Birinci Ulusal Mimarlık üslubundan Birinci Uluslararası üsluba 'geçiş' üzerinde açıklanmaya çalışılmıştır. ikinci bölümde genel olarak ulusalcılık kavramı, az gelişmiş ülke ulusalcılığı, Türkiye'de ulusalcılığın tarihsel gelişimi ve ulusalcılık-mimarlık ilişkisi incelenmiştir, üçüncü bölümde ise, Birinci Ulusal Mimarlık üslubundan Birinci Uluslararası üsluba geçiş dönemini konu sınırlarında incelemek amacıyla, mimarların aldıkları eğitim, çalışmalarını etkileyen güncel ortam ve karşılaştıkları mesleki sorunlar araştırılmış; bu geçiş dönemi mimarlarının bir önceki döneme bakışları, içinde bulundukları döneme yaklaşımları ve bir sonraki dönemi hazırlayan düşünceleri ve çalışmaları anlatılmıştır. Geçiş döneminde eserler üretmiş, sorun ve çelişkilerini yaşamış, farklı çözümler geliştirmiş iki mimara - A. H. Koyunoglu ve S. H. Eldem- örnek olarak ağırlık verilmiştir. Sonuç bölümünde de, erken Cumhuriyet dönemimin ilk yıllarında farklı üsluplar denenerek kimlik arayışlarının ulusal bir mimarlık oluşturma isteği ile ilis- kilendirildigi anlatılmıştır.
Batı Toroslarda göçerlerin yerleşme ve mekan sorunlarının çözümü üzerine bir deneme

Bu araştırmada, Batı Toros göçerlerinin mekan sorunları belirlenmiş ve çözüm önerileri getirilmiştir. Literatürde bölge için böyle bir araştırma olmadığı saptanarak konu belirlenmiştir. Göçerlerin yerleştirilmesi problemi uzun zamandır siyasi bir karar olarak, ülkemiz gündemindedir. Problem tamamen çözülmemiştir. Çözüm önerileri getirebilmek için, dünyadaki ve ülkemizdeki göçerlerin durumları ile yeri eşme /yeri eş t irme çalışmaları incelenmiştir. Daha somut veriler elde etmek için araştırma Batı Toroslarda sürdürülmüştür. Bölgenin coğrafi verilerinin göçer hayat üzerindeki etkileri araştırılmış ve bu verilerin göçer hayatın sürmesinde etken olduğu tespit edilmiştir. Bölgedeki göçerlerin giderek yarı göçer ve yerleşik duruma geldikleri ve mekanlarını da buna göre değiştirdikleri saptanmıştır. Araştırma alanında devletçe gerçekleştirilen bir yerleştirme örneği incelenerek problemler belirlenmiştir. Ülke kaynaklarının rasyonel kullanılabilmesi için planlama ilkeleri belirlenmiştir. ANAHTAR -KELİMELER: Batı Toroslar, göçer, yarıgöçer, yerleşme, yaylak, kışlak, yerleşme dokusu, çadır, ev, mekan sorunları, planlama ilkeleri.
Mardin'de gecekondu olgusu bir alan araştırması

Mardin, yirminci yüzyılın başından beri hızlı bir yapısall dönüşüm içerisindedir. Yüzyılın başından itibaren kentin yerlileri ekonomik ve etnik nedenlerden dolayı kenti terk ederken, kente kırsal alandan ekonomik ve siyasi nedenlerden dolayı göç eden dar gelirliler yerleşmiştir. Bu çalışmada, kentin özellikle son 20 yıldır çehresini değiştiren bu dönüşümün ürünü olan gecekondu olgusu ve kullanıcılarının geçirdikleri kentlileşme ve modernleşme süreçleri incelenecektir. Bu süreç; istihdam, tüketim, kentsel hizmetlerden yararlanma, kadının toplumsal konumu ve mekan kullanımları üzerinden analiz edilecektir. Birinci bölümde, çalışmanın amacı, kapsamı ve yöntemi anlatılmaktadır. İkinci bölümde, gecekondu olgusunun dünyada ve Türkiye'de ortaya çıkmasının nedenleri, geçirdiği süreç ve sosyo-ekonomik, mekansal yapısı incelenmektedir. Üçüncü bölümde, Mardin'in tarihsel gelişimi, kent halkının sosyal, kültürel ve ekonomik yapısı, kentteki nüfus hareketleri ve konut üretim süreci incelenmektedir. Dördüncü bölümde, Mardin'deki alan çalışması sosyal, kültürel ve ekonomik olarak değerlendirilmiş, gecekondu mekanının morfolojik analizi yapılmıştır. Sonuç bölümünde, tezle ilgili genel bir değerlendirme yapılmıştır.
An inquiry on the limits of multidisciplinary collaboration in design: Architectural competitions

oz TASARIMDA DİSİPLİNLER ARASI İŞBİRLİĞİNİN LİMİTLERİ ÜZERİNE BİR ARAŞTIRMA: MİMARİ YARIŞMALAR Erdem, Günay Yüksek Lisans, Mimarlık Bölümü Tez Yöneticisi: Assoc. Prof. Dr. Abdi Güzer Ortak Tez Yöneticisi: Assoc. Prof. Dr. Aydan Balamir Aralık 2005, 84 sayfa Mimarlık hem bir bilgi alanı hem de meslek olarak her zaman disiplinler arası bir işbirliğinin ürünü olmuştur. Bu işbirliğinin limitleri tasarımın metodu ve ürünün son hali üzerinde doğrudan etkilidir. Çağdaş modern mimaride, diğer disiplinler ve mimarlık arasındaki bu etkileşim, tasarım stratejilerinin dönüşüme açık olduğu ve geleneksel tasarım vıanlayışının alternatif yaklaşımlarla yer değiştirdiği bir duruma dönüşmüştür. Bu tezin amacı, disiplinler arası işbirliğinin sınırlarının ve çağdaş bağlamda tasarlama usulünün değişmiş biçiminin anlaşılmasıdır. Mimari tasarım yarışmaları, disiplinlerle ilgili saydamlaşmaları ve onların tasarım süreci üzerindeki etkilerini anlamada büyük bir çalışma alanı oluşturacaktır. Bu çerçevede çalışma, mimarlık ve diğer disiplinler arası karşılıklı dönüşüm gücü sürekliliğin sınırlarını sorgulamaktadır.
Topkapı sarayının biçimlenmesine egemen olan tasarım gelenekleri üzerine bir araştırma (1453-1755)

Osmanlı Devleti'nin politik yapısının gelişerek değiştiği bir dönemde inşa edilen Topkapı Sarayı, hazırlık dönemini bir ölçüde Edirne Sarayı'nda oluşturan Osmanlı saray örgütlenmesinin tanımlanmış mimari şemaya yansıtıldığı bir komplekstir. 15. yüzyıldaki asıl şemasını değiştirmeden 19. yüzyılda saray terk edilinceye dek kullanılan Topkapı Sarayı, kuruluşundan bugüne, çok sayıda Türk ve yabancı eserlere kaynaklık etmiştir. Çalışmalarını Osmanlı kaynaklarına dayandıran Türk araştırmacıları ijLe, sınırlı gözlemlere ve aktarılan bilgilere dayandırılmış yabancı i eserlerin yazarları, sarayın yerleşimi, avlu törenleri ve binaları hakkında bazen farklı yorumları da içeren bilgiler vermişlerdir. 15. yüzyılda asıl şemasını tamamladığı kabul edilebilecek Topkapı Sarayı, sonraki dönemlerde sarayın artan nüfusu ve gereksinimlerini karşılamak üzere avlu törenleri dışındaki bölümlerinde inşa edilen yapılarla saray-kent Niteliğindeki yapılar tipolojisine girmektedir. Topkapı Sarayı yerleşime 1 asılı konumda, birbirini hiyerarşik olarak izleyen avlularda yer alan bağımsız yapılardan oluşmaktadır. Açık, yarı açık ve özel bölümlerden oluşan saray yerleşiminde, avlu törenlerine ilişkin yapılar Edirne Sarayı'ndaki konumlarında düzenlenmişlerdir. Bu görünüm söz konusu yapıların saray işleyişinde ve mimari konumlarında tanımlanmış bir şemaya göre yer aldıklarını göstermektedir. Topkapı Sarayı tasarımında simgesel nitelikli kapı yapıları, özel bölümdeki Sultan' m kullanımına ilişkin köşk yapıları ile işlevsel ve simgesel nitelikli diğer yapılar grubu, çalışmanın asıl bölümünü oluşturmuştur. Topkapı Sarayı'nın kuruluşundan 18. yüzyıl ortalarına kadar olan dönemine ilişkin yerleşim düzeninin, seçilmiş binalarının ve mimari öğelerinin İslam ve Türk mimari gelenekleri içindeki sürekliliğini saptamayı amaçlayan bu çalışmada, öncelikle biçimsel benzerlikler ile işlevin biçimi doğrudan yönlendirici olması durumunda, işlevin sürekliliği ve biçime yansıması araştırılmıştır.
Türkiye'de üretilen toplu konutlarda taşıyıcı sistem uygulamasındaki farklılıkların analizi

Yurdumuzda hızlı kentleşme ve göç hareketlerinden dolayı büyük kentlerde, özellikle İstanbul, Ankara, İzmir, Bursa ve Adana'da 1950'li yıllardan beri büyük boyutta konut sorunu ortaya çıkmıştır. Bu sorunu çözebilmek ve konut açığını kapatabilmek amacı ile çeşitli imar yasaları çıkartılmış, gerekli arzı sağlayabilmek için türlü çözümler aranmıştır. Sonunda gelinen nokta toplu konut inşaatlarıdır. Toplu konut, belirli bir sayının üzerindeki konutun, belirli bir program çerçevesinde toplu olarak üretilmesi şeklinde tanımlanabilir. Toplu konut uygulaması, asgari ölçülerde standartlaşmaya gidilerek yapımda hız kazanma yoluyla konut açığını gidermenin bir yoludur. Toplu konut inşaatlarında en önemli iki unsur hız ve maliyettir. Yapım hızının yükseltilmesi ve maliyetin düşürülmesi ise ancak yapım sistemlerinin endüstrileşmesi ile mümkün olmaktadır. Bu tez çalışmasında, toplu konut tasarımı ve üretimi ile ilgilenen a- raştırmacılar gözetilerek, Türkiye'deki toplu konut olgusunun gelişimi ve buna bağlı olarak ülkemizde kullanılan toplu konut yapım sistemlerinden tünel kalıp ve prefabrike yapım sistemleri ana hatları ile incelenmiş ve ülkemiz koşulları göz önüne alınarak değerlendirilmesi yapılmıştır. Birinci bölüm olan Giriş bölümünde, tezin amacı ve kapsamı belirlenerek, Türkiye'de toplu konut olgusunun gelişimi ve buna bağlı olarak kullanılan toplu konut yapım sistemleri saptanmış ve genel tanımlamaları yapılmıştır. İkinci bölümde, Türkiye'de toplu konut uygulamalarında büyük inşaat şirketlerince tercih edilen, gelişmiş geleneksel sistem olan tünel kalıp yapım sistemi ve özellikleri incelenmiş ve bazı örnekler verilmiştir. Üçüncü bölümde, gelişmiş ülkelerde toplu konut üretiminde çok yoğun olarak kullanılan ve ülkemizde de kullanım yüzdesi her yıl artmakta olan prefabrike yapım sistemleri tanıtılmış ve özellikleri incelenerek çeşitli örnekler verilmiştir. Dördüncü bölümde ise, tünel kalıp ve prefabrike sistemlerin maliyet ve strüktürel açıdan karşılaştırmalı analizi yapılmıştır. Ayrıca ülkemizin deprem kuşağında yer alışı göz önünde tutularak, her iki sistemde depreme karşı alınması gereken önlemlere değinilmiştir. Son bölümde tezin kapsamı çerçevesinde sonuçlara varılmış ve konu ile ilgili öneriler getirilmiştir.
Boğaziçi yerleşmelerinden Emirgan'ın tarihsel gelişimi

'Boğaziçi Yerleşmelerinden Emirgan Bölgesi'nin Tarihsel Gelişimi' başlıklı çalışma dört bölümden oluşmaktadır. Birinci bölümde çalışmanın giriş kısmında çalışmanın amacı, çalışmanın kapsamı ve çalışmanın yöntemi açıklanmıştır. Amaç; Boğaziçi yerleşmelerinden biri olan Emirgan Bölgesi'ni tarihsel perspektif içinde ele alarak gelişimini ortaya koymak ve son dönem değişimlerini belirleyerek bir değerlendirme yapmaktır. İkinci bölümde; öncelikle Emirgan'ın konumu, sınırları, topografya, iklim ve bitki örtüsü gibi fiziksel özelliklerinin bilgileri verilmiştir. Fiziksel verilerin ardından bölgenin nüfus, ulaşım, sosyal yaşam gibi sosyokültürel özellikleri incelenerek tez çalışmasına eklenmiştir. Bu özelliklerin açıklanmasının ardından Emirgan Bölgesi'nin tarihsel gelişimi Bizans, Osmanlı ve Cumhuriyet olmak üzere üç dönem halinde incelenmiştir. Bizans döneminde bölgenin durumu ile ilgili araştırmalar ele alınmış, bölgede ilk yerleşmenin başladığı Osmanlı dönemi üzerinde durulmuştur. Cumhuriyet döneminde ise bölgenin tarihsel gelişimine etki eden unsurlar ele alınmıştır. Üçüncü bölümde; ikinci bölümde incelenen tarihsel dönemlerin bilgisi ışığında Emirgan yerleşmesinde tarihsel dönemler içinde gelişen mimari yapılanma çalışılmıştır. Osmanlı döneminde bölgede oluşmaya başlayan ve giderek gelişen köy içi yerleşmesinin kentsel elemanları ve mimari yapının bütününü oluşturan önemli yapı birimleri incelenmiştir. Bu yapılardan Emirgan Bölgesi'ndeki günümüze ulaşan en önemli kıyı yapısı olan Şerifler Yalısı üzerinde durulmuştur. Osmanlı döneminin ardından tarihi silsile içerisindeki bir sonraki dönem olan Cumhuriyet döneminde Emirgan'da meydana gelen mimari gelişimler iki kısımda incelenmiştir. İlk kısımda; 1923 tarihinde Cumhuriyetin ilanından tüm Boğaziçi yerleşmelerinde kentsel dokuyu ve mimari yapılanmayı etkileyen Boğaziçi Kanunu'nun yürürlüğe girdiği 1983 tarihine kadar olan zaman dilimini kapsayan dönemde Emirgan'daki mimari yapılanma incelenmiştir. İkinci kısımda ise 1983 yılında Boğaziçi Kanunu'nun yayınlanmasının ardından günümüze kadar olan süreçte oluşan yeni konjonktüre bağlı gelişen mimari yapılanma incelenmiştir. Farklılaşma sürecini etkileyen unsurlar olan yasa değişiklikleri, koruma kanunları ve bölgede süregelen kentsel elemanlarda ve mimari yapılarda gerçekleşen yenileme çalışmaları araştırılarak Emirgan'a olan etkisi bu bölümde ele alınmıştır. Son bölüm olan sonuç kısmında ise tez kapsamında ele alınan konulara kısaca değinilerek Emirgan Bölgesi ve mimari yapılanması hakkında genel bir değerlendirmenin ardından bölgenin sağlıklı gelişimi için önerilerde bulunulmuştur.
Kütahya Tavşanlı yerleşiminde geleneksel konut mimarisi ve koruma sorunları

Bu çalışma; Kütahya ili, Tavşanlı ilçesinin fiziki, sosyal ve tarihsel değişimini, Tavşanlıkentinde yer alan geleneksel konut mimarisi örneklerinin belgelenmesini, geleneksel kent dokusunun ve geleneksel konut mimarisinin koruma sorunlarının tespit edilmesi ve sorunlara yönelik geliştirilen önerileri kapsamaktadır. Ege bölgesinde yer alan Tavşanlı ilçesi, bağlı olduğu Kütahya iline 44 km uzaklıkta, güneyde Adranos Çayı, kuzeyde Yaylacık Tepesi ile sınırlanmış düz ovalık bir alanda yer almaktadır. Coğrafi bölgeler arasında birleşik niteliğinde olan kent, tarih boyunca ticaretin geliştiği bir merkez olmuştur. Tavşanlı yerleşim tarihi, günümüzden 6000 yıl öncesine Kalkolitik Döneme kadar uzanmaktadır. Tavşanlı merkezinde Selçuklu, Osmanlı ve erken Cumhuriyet döneminden kalma günümüze kadar ulaşabilmiş kültür mirası niteliğinde yapılar mevcuttur. Önemli maden yataklarına sahip olan ilçe, 1950'li yıllardan itibaren gelişen sanayileşme ile birlikte, geleneksel doku eski canlılığını yitirmiştir. Bölgedeki yapıların günümüz yaşam koşullarına cevap verememesi, kullanıcıların terk etmesine bağlı ortaya çıkan koruma sorunları neticesinde günümüzde birçok yapı hızlı bir şekilde yok olmaktadır. Birinci bölümde çalışmanın amacı, kapsamı ve bu kapsam içinde yer alan konutlar üzerinde nasıl bir araştırma ve inceleme yöntemi izlendiği açıklanmaktadır. İkinci bölümde; Tavşanlı ilçesinin fiziksel, sosyal ve ekonomik yapısı ile kentin tarihsel gelişimi incelenmiştir. Üçüncü bölümde; geleneksel yerleşim dokusununum özellikleri, dokuyu oluşturanmahalleler, yollar, anıtsal yapılar ve geleneksel konutlar değerlendirilerek ele alınmıştır. Kentsel sit alanı içerisinde gerçekleştirilen alan çalışması doğrultusunda geleneksel yapıların analizleri yapılarak günümüzdeki durumu tespit edilmiştir. Dördüncü bölümde; geleneksel kent dokusu içerisinde yer alan örnek konutlar ele alınıp mimari özellikleri ve rölövelerine yer verilmiştir. Detaylı incelenen örnek konutlar ve kentsel sit alanı içerisinde yer alan diğer özgün konutlar kapsamında Tavşanlıgeleneksel konut mimarisinin, plan ve cephe özellikleri, yapım tekniği ve malzeme özellikleri ile yapı elemanları incelenmiştir. Beşinci bölümde; Tavşanlı ilçesinde yapılan koruma çalışmaları, koruma kararları ve koruma amaçlı imar planları incelenerek irdelemeler yapılmıştır. Tavşanlı geleneksel dokusunun koruma sorunları tespit edilmiştir. Altıncı bölümde; geleneksel doku içerisinde tespit edilen koruma sorunlarına yönelik çevre ve tek yapı ölçeğinde öneriler geliştirilmek amaçlanmıştır.
Relevance of team 10

Öz TEAM 10 TASARIM STRATEJİLERİNİN GÜNÜMÜZDEKİ ÖNEMİ Yüksel, Melih Yüksek Lisans, Mimarlık Bölümü Tez Yöneticisi: Asst. Prof. Dr. Berin F. Gür Ortak Tez Yöneticisi: Assoc. Prof. Dr. Emel Aközer Nisan 2005, 114 sayfa Bu tezin amacı, Team 10 üyeleri tarafından geliştirilen tasarım stratejilerini ve çağdaş mimarlıkla ilişkisini anlamaktır. Team 10' in tasarım stratejileri, belirleyici projeleri üzerinden çalışılmıştır. Tezde, Team 10' in tasarım yaklaşımlarında önemli olanın, fiziksel yapıyı destekleyen ve sosyal yapıyı örgütleyen insan birlikteliklerinin ortaya koyduğu düzenler ya da bireyler arası ilişkilerin oluşturduğu ağ örgüsünü araştırmak olduğu vurgulanmaktadır. Birliktelik düzenlerinin ne şekilde örgütlendiğini göstermek ve açıklamak için özellikle, Alison ve Peter Smithson tarafından 1952 yılında önerilen Golden Lane Konut Projesi çalışılmıştır. Team 10' in tasarım yaklaşımı, mimari nesnenin tasarımından çok ilişkilerin belirlediği mekansal örgütlenmelere öncelik verir. Team 10 üyeleri çok katmanlı kentsel ve mimari çözümler üretmeye çalışmışlardır. Projeleri, farklı katmanların tek bir sistemde bir araya geldiği altyapı örgütlenmeleridir. Bu çalışmalarda katmanların nasıl örgütlendiği ve ne şekilde bir araya geldiğini anlamak üzere, Golden Lane Konut Projesi analiz edilmiştir. vıTeam 10'in çalışmaları üzerine yapılan bu araştırma, altyapı örgütlenmesi, hareketlilik, değişkenlik, devingenlik, esneklik, katmanlaşma, değişim ve büyümeye uyum sağlayabilme, tekrar ve çeşitleme gibi kavramları, özellikle vurguladıklarını göstermektedir. Bununla beraber, bu tez, çağdaş mimarlık uygulamalarında bu kavramların güncelliğini koruduğunu, günümüzle ilişkili ve geçerli olduğunu göstermektedir.
19. yüzyıl batılılaşma sürecinde Galata ve Pera'da inşa edilen karma kullanımlı yapılar ve bu yapıların günümüzdeki durumlarının değerlendirilmesi

Karma kullanımın tanım olarak ortaya çıkması 20. yüzyılda olmuştur. 20. yüzyılda, endüstri devriminin etkisi ile Avrupa kentlerinde nüfus artmış ve kentler eski sınırlarının dışına taşmıştır. Sanayileşme, şehirlerde çevre kirliliğinin artmasına, hijyen ve sağlık koşullarının elverişsiz hale gelmesine sebep olmuştur. Yaşanan olumsuz gelişmelerle bölgeleme kavramı açığa çıkmıştır. Bölgeleme ile geceleri kimsenin bulunmadığı kent merkezlerinde suç oranları artmıştır. 20. yüzyılda bölgeleme kavramının yarattığı kentsel sorunlar üzerine mümkün olduğunca fazla fonksiyonun bir arada bulunması gerekliliği üzerinde ilk defa düşünülerek bir model oluşturulmuş ve 'karma kullanım' adı altında bir planlama biçimi olarak 'tekrar' öne sürülmüştür. Ortaya çıkan karma kullanım modeli, günümüzde 20. yüzyıl modernizminin ürettiği yeni bir mimari model olarak algılansa da antikiteden beri kentsel ihtiyaçlar doğrultusunda kent dokularında var olmuştur. 19. yüzyılda, konut, geçit, ticaret fonksiyonlarının bir arada bulunduğu karma kullanımlı pasajlar önce Avrupa kentlerinde, sonra Pera ve Galata'da yeni bir tipoloji olarak ortaya çıkmıştır. Dönem itibari ile batılılaşma sürecinde olan Osmanlı'da, o döneme kadar genellikle ticari yapılarda karşılaşılan karma kullanım, konutun ana fonksiyonlardan birini oluşturduğu pasajlı yapılarda da görülmeye başlamıştır. Çalışma kapsamında, 19. yüzyılda Galata ve Pera'da inşa edilen ve halen varlığını sürdüren, 12'si pasajlı/geçitli olan, 13 adet karma kullanımlı yapı tespit edilmiş ve 4. bölümde incelenmiştir. 2. bölümde antikiteden beri karşılaşılan karma kullanımlı yapılardan kısaca bahsedilmiş ve pasajlı yapıların oluşmasına etki eden süreçler irdelenmiştir. 3. bölüm, 19. yüzyılda ortaya çıkan pasajlı yapıların inşa edildiği Galata ve Pera ile ilgilidir. Sonuç olarak günümüzde kent dokusunda halen var olan 19 yüzyıl karma kullanımlı yapıların kentsel yaşama dahil edilmesi açısından yapılacak çalışmalara veri oluşturması amaçlanmıştır.
Adana Tepebağ höyüğü ve çevresinin tarihsel süreç içindeki gelişiminin incelenmesi ve bölgenin günümüze yeniden kazandırılması

Tarihte birçok medeniyete ev sahipliği yapmış olan Adana ili, ilk olarak Tepebağ Höyüğü ve çevresinde kurulmuş ve zaman içinde bu bölgede gelişim göstermiştir. Osmanlı İmparatorluğu zamanında, geleneksel mimari adına önemli yapılar inşa edilmiştir. Cumhuriyet'in ilanıyla birlikte kırsal kesimden kente göçlerin artması bölgedeki değişimin başlangıcı olmuştur. Bölgedeki yanlış yapılaşma ardından yerli kullanıcının bölgeyi terk etmesi ve gelir düzeyi düşük bir kitlenin taşınması, tarihi binaların eskimesine neden olmuştur. Tepebağ Höyüğü ve çevresi yaşayabilmek için bir çalışmaya ihtiyaç duymaktadır. Bu çalışma hem fiziksel çevrenin düzenlenmesi, hem tarihi binaların restore edilip, bu binalara işlev verilerek tarihi dokunun korunması, hem de sosyal yapının geliştirilmesi şeklinde olmalıdır. Çalışmanın birinci bölümünde, çalışmanın amacı ve yöntemi belirtilmiştir. İkinci bölümde Adana ili ve Taşköprü ile ilgili gerekli bilgiler aktarılmıştır. Üçüncü bölümde, Tepebağ Höyüğü ve çevresindeki bölgenin tanıtımı yapılmıştır. ArdındanAdana'nın Tepebağ Höyüğü'ndeki yerleşimi ve gelişimi irdelenmiş, Tepebağ ve çevresindeki mahallelerde Osmanlı döneminden kalma geleneksel konut mimarisinin özellikleri örneklerle anlatılmıştır. Dördüncü bölümde, Tepebağ Höyüğü ve çevresinde yapılan anket çalışmalarının sonuçları aktarılmıştır. Birinci gurup ankette, daha önceki durumun tespit edilebilmesi için bu bölgedeoturmuş ve ayrılmış kişilerle, ikinci gurup ankette ise, günümüzdeki durumun tespit edilebilmesi için, şu anda bu bölgede oturan kişilerle görüşülmüştür. Beşinci bölümde, kişisel gözlemlere dayanarak bölgenin günümüzdeki fiziksel ve sosyal yapısı aktarılmış, Tepebağ ve çevresinin yeniden canlandırılması için yapılması gerekenler belirtilmiştir.
Türkiye'deki geleneksel ahşap yapılarda kullanılan taşıyıcı sistemlerin irdelenmesi ve Bursa örneği

Türkiye'de ahşap taşıyıcı sistemeler yakın bir zamana kadar yaygın bir şekilde görülmesine rağmen, özellikle betonarme ve çelik yapım tekniklerinin yaygınlaşması sonucunda ahşap yapı üretiminde bir düşüş yaşanmış ve yapı sahibi olmak isteyenler bu süre içinde genellikle tercihlerini betonarme yapılardan yana kullanmışlardır. Halbuki ahşap yüzyıllardır kullanılan en eski yapı malzemelerinden biridir. Ayrıca çevre ve sağlık konusunda optimum değerlerle yanıt verebilen bir malzemedir. Ahşap yapım sistemi, konutların daha büyük ve ferah olmalarına olanak vermesi, kısa sürede inşa edilebilir olması ve depreme daha çok dayanabilmesi nedeniyle Anadolu konut mimarisinde tercih edilmiştir. Bu çalışma ile ahşap yapım sisteminin günümüz yapı üretiminde daha çok yer edinmesine katkı sağlanması umulmaktadır.