turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Alüminyum giydirme cephe sistemlerinde tasarım ve uygulama ilkeleri: Polonya örnekleri üzerinden bir araştırma

Son yüzyıldaki teknolojik gelişmeler yapı sektörünü oldukça etkilemiştir. Taşıyıcı sistem olarak çerçeve sistemlerin bulunması yapı sektöründe köklü değişikliklere yol açmış, geleneksel yığma duvar yerine taşıyıcılık işlevi olmayan dış duvar sistemleri kullanılmaya başlanmıştır. Sanayi Devrimi ile alüminyum ve cam üretimi kolaylaşmış, alüminyum giydirme cephe olarak adlandırdığımız sistemler ortaya çıkmıştır. Günümüzde alüminyum giydirme cephe sistemleri neredeyse her bina tipi için tercih edilmektedir. Alüminyum giydirme cephe sistemleri, tasarımcı, üretici ve mal sahibinin farklı tasarım, üretim, montaj, maliyet ve fonksiyonellik konularında artan talepleri doğrultusunda gelişmektedir. Seçilen giydirme cephe sistemi binanın yapısall özelliklerine uygun olmalı, aynı zamanda kullanıcı, işveren ve tasarımcı taleplerine de cevap verebilmelidir. Giydirme cepheler kullanıcı konfor ihtiyaçlarını karşılamalı değişen dış etkenlere uyumlu olmalıdır. Binadan beklenen performans kriterlerinin sağlanması doğru cephe sisteminin seçilmesiyle gerçekleştirilebilir. Bu noktada en önemli rol cephe danışmanlarına, giydirme cephe üreten ve uygulayan firmalara düşmektedir. Bu araştırmada; ilk olarak alüminyum giydirme cephe sistemlerin yapı teknikleri ve tasarım yöntemlerin üzerinde literatür taraması yapılmıştır. Sonra yapılarda kullanılabilecek en uygun tipleri uygulama açısından, ankraj sistemine, gürültü kontrolu ile güvenlik, ekonomi ve çevre gibi temel faktörlerle göre değerlendirilip belirlenmiştir, bu doğrultusunda polonya arasından son yıllarda yapılmış sekiz alüminyum giydirmeli cephe binaları seçip, incelenen örnekler üzerinden karşılaştırmalı bir değerlendirmede bulunulmuştur.
Changing trends of exhibition design in contemporary art museum

Müzeler, daima değerli nesnelerin korunmasına ve halkın eğitimine adanmış kurumlar olarak kabul edilirler. Son yıllarda, müzecilik, tüm Dünya'da çeşitli değişimlerin gelişimine şahit oldu. Yeni milenium'a girerken, müzecilik de yepyeni boyutlar kazandı. 21. yüzyılda, müzecilik, sadece depolama ve sergileme amaçlı değil, yaratıcı, karmaşık, birbiri ile yarışan ve kesinlikle paylaşımcı bir anlayış ile ele alınmaktadır. İnsanlık için önemli bir kurum olan müze konusunda değişen paradigma, mimarların da yeni ve yaratıcı müze sergilemelerine ilgi duymalarına neden olur. Değişimin hızı düşünüldüğünde, kısa ve uzun vadeli stratejilerin geliştirilmesi kritik bir önem kzandı. Teknolojideki yenilikler ve uluslarasılaşma eğilimleri müze sergileme tasarımlarını da etkileyerek, etkileşimli sergileme gibi yeni sergileme biçimlerinin gelişmesine neden oldu. Bu tez, etkileşimli sergileme tasarımının önemli ve anlamlı bir yaklaşım olduğu varsayarak, evrensel sanat camiasına açık kozmopoliten bir kültürel ortama sahip İstanbul'da, Müzelerin, bazı olanaksızlıklara rağmen, etkileşimli sergileme biçimlerini sağlamak üzere digital teknolojileri kullanma çabalarının varlığını ortaya koymaya çalışmaktadır. Bu amaca ulaşmak için, tez, öncelikle, kalitatif ve interpretive-historical bir yaklaşımla, müze sergileme tasarımlarında Avrupa'dan seçilmiş çağdaş müzeleri analiz ederek, çağdaş yaklaşımları değerlendirir. Daha sonra, 21. Yüzyılda İstanbul'un çağdaş müzelerinde sergileme tasarımlarında değişen yaklaşımları tanımlamak üzere seçilmiş müzeleri değerlendirir. Aynı zamanda, Istanbul müzelerinde kısa vadede sergileme biçimlerindeki olası gelişmeleri ortaya koymaya çalışır.
Türkiye'de yerel sivil tolum kuruluşlarının mimari korumaya katkıları: Bursa Eski Eserleri Sevenler Kurumu ve restorasyon faaliyetleri

Osmanlı Devleti'nin ilk başkenti olan Bursa, Orhan Bey dönemi ile kentsel gelişimine başlamış ve Fatih Sultan Mehmet ile birlikte İstanbul'un Osmanlı pahiyatahtı olduğu zamana kadar süratle gelişerek geleneksel Osmanlı şehri görüntüsüne ulaşmıştır. Bu süreçte yaptırılan anıt eserler Bursa'nın I. Derece deprem bölgesi olması sebebiyle büyük depremlere maruz kalarak zaman zaman tahrip olmuş, dönemsel müdahalelerle ayakta kalmaları sağlanmıştır. Bursa deprem tarihinde büyük bir yeri olan 1855 Bursa Depremi sonrası bu tarihi anıtların bir bölümü hasar görmüş, birçoğu yıkılma tehlikesi ile karşı karşıya kalmıştır. Dönemin yetkilileri tarafından onarılan bu yapılar kısa bir zaman sonra da bir devrin kapanışına, önemli savaşlara şahit olmuş, yeri geldiğinde de cephanelik olarak kullanılmıştır. Kazım Baykal'ın Bursa'ya gelişi de böyle bir dönemin ardından gerçekleşmiştir. Yeni Türk Devleti ile birlikte geçmişşine sahip çıkmak isteyen toplumda koruma bilincini oluşturmak amacıyla 1946 yılında kişisel menfaatlerden uzak, şehrin tarihi değerlerini diriltmeyi hedefleyen 'Bursa Eski Eserleri Sevenler Kurumu' kurulmuştur. Koruma yasasının bulunmadığı, koruma kavramında boşlukların olduğu, geleneksel teknikleri bilen ustaların sayısının gitgide azaldığı bir dönemde toplumsal bir bilinçle hareket eden Kurum üyeleri Kurum'un aktif olduğu 40 yılı aşkın süre boyunca 150'ye yakın anıtın onarımını gerçekleştirmiştir. 'Bursa Eski Eserleri Sevenler Kurumu' ile aynı yıl Ankara'da kurulan 'Türkiye Anıtlar Derneği' Kurum'a çok benzer çalışma modeli geliştirmiş, hayırseverlerin yaptığı bağışlarla önemli işler başarmıştır. Türkiye'deki sivil toplum hareketleri tarihinde yadsınamaz birer örnek olan bu kuruluşlar günümüzdeki yeni oluşumlar için de örnek oluşturmaktadır. Günümüzde 'Türkiye Anıtlar Derneği' iş kapasitesi bakımından daralarak da olsa aktif olarak çalışmalarına devam edebilirken 'Bursa Eski Eserleri Sevenler Kurumu' çalışmalarını neredeyse sona erdirerek Kurum üyeleri tarafından adı yaşatılmaya çalışılan bir derneğe dönüşmüştür. Tez kapsamında Türkiye koruma tarihi ışığında söz konusu koruma modelleri incelenmiş, 'Bursa Eski Eserleri Sevenler Kurumu'nun restorasyon yaklaşımı Kurum'un yaptığı restorasyonlar üzerinden ele alınmıştır. Adı geçen sivil toplum kuruluşlarının Avrupa'daki benzerleri kuruldukları yıldan günümüze giderek büyüyen organizasyonlara dönüşürken, Türkiye'de halihazırda yaşanan bu küçülme ya da tamamiyle son bulma sürecinin nedenleri irdelenmiş ve tez kapsamında yorumlanmaya çalışılmıştır.
Geleneksel Kayseri konutlarında ısıl korunumun sağlanması

Kayseri ilinin tarihsel gelişimi, iklimi, topografyası ve sosyal yaşantısının etkisi ile ortaya çıkan geleneksel Kayseri konutları, yöresel taş yapı malzemesinin, tasarıma kattığı özgünlük nedeniyle çalışmamıza örnek teşkil edilmiştir, örnek konutların yapı kabuklarının ısıl korunumunun değerlendirilmesi için, yapı bileşenlerinin Ek. 3 bölümünde analizleri yapılmış ve ısı geçirgenlik katsayıları hesaplanmıştır. Yapılan hesaplamalar sonucunda tespit edilen ısı geçirgenlik katsayılarının birbirleriyle ve Nisan 1998 tarihli TS 825 Binalarda Isı Yalıtım Kuralları yönetmeliğinde önerilen değerlerle karşılaştırılması yapılarak kabuk bileşenlerinin ısı korunumunun yeterli olmadığı görülmüştür. Konutların ortalama ısı geçirgenlik katsayılarının hesaplaması ve birbirleri ile kıyaslaması yapılmıştır. Sonuç olarak, ısıl korunuma sahip olmayan kabuk bileşenlerinin ısıl direncinin artırılması için, yapı kabuğunda ısı yalıtımının uygulanması gerekliliği önerileriyle sunulmuştur.
A study on the development of shopping avenues in the context of spatial characteristics: Bahariye Avenue as a case study

Bu tez çalışmasında, alışveriş mekanları ve alışverişin geçirdiği değişime paralel günümüzde önemi yeniden artan alışveriş caddeleri incelenmiştir. Alışveriş caddeleri, insan-insan etkileşimi, yani sosyalleşmeye olanak tanıdıkları için, oldukça önemlidir. Değişen teknolojik olanaklar ile alışveriş de biçim değiştirmiş ve kentten kopuk, içe kapalı, alışveriş merkezi gibi yapılarda veya internet üzerinden yapılmaya başlanmıştır. Alışverişin bu değişimi, kentlinin birbiriyle etkileşimine imkan tanıyan alışveriş caddelerinin yok olmasına sebep olmaktadır. Bu sebeple alışveriş caddelerinin önemi daha da artmaktadır. Alışveriş caddeleri içerdikleri farklı alışveriş fonksiyonları ile birbirinden farklılaşır. Alan çalışması olarak yukarıda açıklanan kullanım çeşitliliğine sahip bir cadde olan İstanbul'un Anadolu yakasındaki, Kadıköy, Bahariye Caddesi seçilmiştir. Bahariye Caddesi, erken dönemlerinde konutlardan oluşan bir cadde iken, ulaşım olanaklarının gelişmesi ve yakın çevrede artan farklı işlevler sonucunda, konut, işyeri ve alışveriş fonksiyonlarının cadde üzerinde arttığı görülmüştür. Kültürel mekanların, kişisel ofislerin, yeme-içme mekanlarının ve her türlü küçük ticaretin caddenin gelişiminde önemli bir yeri olmuştur. Bu tez çalışması üç ana bölümde ele alınmıştır. İkinci bölüm, alışveriş mekanlarının açık ve kapalı mekanlar olarak sınıflandırıldığı ve tarihsel süreçle çalışıldığı bölümdür. Üçüncü bölüm, kentsel mekan olarak alışveriş caddelerinin mekansal karakterini saptamak için uygulanan kuramsal çerçevenin incelendiği bölümdür. Dördüncü bölüm, alan çalışması için seçilen Bahariye Caddesi'nin detaylı olarak ele alındığı bölümdür. Kadıköy ve Bahariye Caddesi'nin tarihinin ortaya konulması ile başlayan bölümde, sırasıyla, Bahariye Caddesi algısal, fiziksel ve sosyal özellikleri bakımından incelenmiştir. Bu incelemeler planlar ve kesitler üzerinden yapılan analizler, kullanıcılar ile yapılan röpörtajlar ve anket çalışması ile desteklenmiştir. Tüm bu inceleme ve araştırmalar ışığında elde edilen sonuçlar ve değerlendirmeler son bölümde ortaya konmaya çalışılmıştır.
Architecture as a discursive discipline: Inflatable spaces of radical avant-gardes

Bu tez, avangart mimarların 1960'ların sonlarından 1970'lerin başlarına kadar ürettiği şişirebilir mimarinin bir incelemesidir. Bu üretimi mimari söylemin dönüşümü üzerinde konumlandıran çalışma, geç 1960'lar ve erken 1970'lerin teknolojik gelişmeler ile sosyal, politik ve kültürel değişimlerin kolaylaştırdığı bir paradigma değişimini işaret ettiği varsayımıyla başlar. Mimarlığın geleneksel tanımlardan kopuşunu temsil eden bu değişim disiplinin sınırları için yeni bir çerçeve çizilmesini zorunlu kılar. Çalışmada, avangardın şişirilebilen çalışmalarının, disiplinin geleneksel sınırlarını aşıp genişletilmiş bir alana taşınmasıyla değişimi görünür kılan araçlar olduğu iddia edilmektedir. Disiplinin sınırlarının genişlemesine katkıda bulunan bir araç olarak şişirilebilir mekan, mimari söylemin dönüşümünü tartışmak için bir zemin sağlar ve ortaya çıkan değişimin hatlarını belirlemeye yardımcı olur. Avangardın şişirilebilir çalışmaları üzerinden bir okuma yaparak, bu tez yalnızca radikal ve eleştirel fikirleriyle nitelendirilen bu yeni nesil mimarları araştırmayı değil, aynı zamanda mimari söylemde ortaya çıkan yeni unsurlar, kavramlar ve ilişkiler için genel bir çerçeve oluşturmayı da amaçlar. Kısaca, bu tez şişirilebilir mekanların mimari kültürde nasıl yaratıcı ortamlar haline geldiğinin bir gösterimidir ve bu doğrultuda 'şişirilebilir mekanlar mimari düşüncedeki epistemolojik değişimin okunabileceği araçlar olarak nasıl yorumlanabilir? sorusuna yanıt arar.
Spor yapıları: Olimpiyat stadyumları

Günümüzde birçok spor organizasyonu düzenlenmektedir ancak Olimpiyat oyunları; ruhu, düzenlenme amacı, büyüklüğü ve görkemiyle öne çıkmaktadır. Olimpiyat oyunlarının tarihi M. Ö. 14. Yüzyıla kadar uzanmaktadır. Antik Yunan'da Tanrı Zeus ve ülke barışı için her 4 yılda bir düzenlenen Olimpiyat Oyunları, M. Ö. 4. Yüzyılda kesintiye uğramış olsa da 19. Yüzyılın sonlarına doğru, bu sefer de dünya barışı için yeni spor dalları, yeni kurallar ve yeni tesislerle yeniden düzenlenmeye başlamıştır. Sanayi devrimi ve arkasından gelen savaşlarla, 20. Yüzyılın başlarında yeniden şekillenen dünya düzeninde, Olimpiyat Oyunları, ülkeler arasındaki güç gösterisi açısından daha da önem kazanmıştır. Bilhassa gelişmiş ülkeler, yeniden, 4 yılda bir düzenlenen Olimpiyat Oyunları Organizasyonunu alabilmek için büyük bir yarış içerisine girmişlerdir. Bu ülkeler arasındaki güç yarışı, Olimpiyat Oyunları İçin yapılan tesislerin niteliğinin artmasına ve mimarlıkta yeni arayışların başlamasına katkı sağlamıştır. Bu çalışmada, bu dönüşüm ve yarış içerisinde gelişme gösteren Modern Olimpiyat Stadyumları, yerleşkeleri, mimarileri, strüktürleri, planlama ilkeleri, tasarım kriterleri, teknolojileri, kapasiteleri ve malzemeleri bakımından incelenmiştir. Bu inceleme yapılırken uluslararası spor federasyonlarının koyduğu kurallar göz önünde tutulmuştur. Yapılan incelemelerde özellikle 1972 Münih Olimpiyat oyunlarından sonra stadyum mimarisinde yeni arayışların daha da hızlandığı gözlenmiştir. Yapımı için büyük kaynaklar aktarılan bu Olimpik Stadyumlardan birçoğunun günümüzde tam kapasite kullanılamadığı, yeniliklere ayak uyduramadığı, işletme masraflarının düşürülemediği, ulaşım ve altyapı konusunda yetersiz kaldığı için yeni önerilerin geliştirilmesi gerektiği sonucuna varılmıştır.
Edirne'de bir maziperest: Tosyavizade Doktor Rıfat Osman

19. yüzyıldan 20. yüzyıla geçiş dönemi, Türkiye'de geçmişşin mimari çevresine dair ilginin yoğunlaştığı bir zamana işaret eder. Bu zaman diliminde çeşitli meslek gruplarına mensup Osmanlı elitince üretilmiş geçmişşe dair metinler, kültürel bir ortak payda aramak adına eski zamanların mimarlık ürünlerine bakar. Maziperest ilginin harekete geçirdiği bu entelektüel çevre, geçmişşin mimarlığını ve onun çevresindeki gündelik yaşamı anlamaya, anlatmaya ve kimi zaman da çizim ve benzeri görsel araçlarla kaydetmeye çalışır. Bu tavır, oyun yazarı Musahipzade Celal (1868-1959), tarihçi ve politikacı Hamdullah Suphi Tanrıöver (1885-1966), ressam Hüseyin Zekai Paşa (1860-1919) , Hoca Ali Rıza Bey (1858-1930) ve doktor Ahmet Süheyl Ünver (1898-1986) gibi isimlerin çalışmalarında gözlenebilir. Tosyavizade Doktor Rıfat Osman (1874-1933) ise bu entelektüel portrelerin Türk mimarlık tarihine ilgi duyan bir örneği olarak karşımıza çıkmaktadır. Rıfat Osman'ın yirminci yüzyılda ürettiği birçok yazılı ve görsel malzeme içerisinde Edirne metinleri ekseriyeti teşkil eder. Çalışma, söz konusu metinler üzerinden Rıfat Osman'ın geçmişşe yönelik ilgisini, maziperestlik tartışması çerçevesinde ele almayı hedeflemektedir. Rıfat Osman'ın Edirne metinleri; şehrin tarihi ile tabii çevresi, anıtsal ve sivil mimarisi başlıkları altında gruplandırılmakta ve gündelik yaşam üzerinden Türk kültürünü belgeleme biçimleri bu kapsamda araştırılmaktadır. Tez çalışmasında, Rıfat Osman'ın Edirne metinlerinde görülen eskiye yönelik hassasiyet ve geçmişşle kurduğu kişisel ilişkinin olası gerekçeleri tartışılmaktadır. Osmanlı toplumsal hafızası için travmatik olaylardan biri olan Balkan Harbi, modernliğin halihazırda harekete geçirmiş olduğu maziperest tavrın daha da belirgin şekilde ortaya çıkmasında önemli bir etkendir. Bu bağlamda tez, Balkan Harbi travmasının yarattığı geçmişşi tutma isteği ve modern zamanların maziperest tavrı arasındaki ilişkiyi, dönem koşulları ve Rıfat Osman özelinde tartışmaktadır. Bireyin birikimleri ve geçmişş arasındaki bu ilişkinin kapsamı çalışmada harbin yarattığı travma çerçevesinde, mimarlığın başrolde olduğu bir durum üzerinden ele alınmıştır.
Bursa, Muradiye Medresesi'nin yeniden işlevlendirilmesi önerisi

Günümüz yaşam şartlarının değişmesiyle tarihi yapılanıl işlevsel özellikleri, yeni kullanıcı gereksinmelerine cevap verememektedir. Süreç içinde bu yapıların yaşatılabilmesi için doğru işlev önerileri ile zamana karşı koyabilmesi sağlanabilmektedir. Tezin giriş bölümünde çalışmanın amacı, kapsamı ve yöntemi açıklanmıştır. Bursa Muradiye semtinde Muradiye Külliyesi içinde bulunan Muradiye Medresesi'nin özgün işlevini kaybeden tarihi yapılardan biri olduğu ve yaşatmak için çağdaş bir işleve ihtiyacı olduğu düşünülerek, fiziksel ve sosyal değişimlerinin analizi yapılmış, Muradiye Medresesi'ne yeni bir işlev önerisi getirmek amaçlanmıştır. Çalışmada izlenen yöntem; literatür araştırmalarının yanı sıra, yerinde yapılan incelemeler, Muradiye semt sakinleriyle yapılan görüşmeler ve gözlemlerdir. Konuyla alakalı ululararası ve ulusal yaklaşımlar irdelenerek yapılmış örnekler araştırılmıştır. ikinci bölümde ise; Koruma kavramı, korunacak yapılara uygulanan müdahale biçimleri açıklanarak bunlardan biri olan 'yeniden işlevlendirme' konusu ele alınmıştır. Anıtsal yapıların işlevlendirilmesinde sosyal gerekçeler, yasal gerekçeler dördüncü bölümde açıklanarak, beşinci bölümdeki uluslararası ve ulusal yaklaşımlar ve örneklerle desteklenmiştir. Muradiye Külliyesi yakın çevresinde yaşayan semt sakinlerinin, sosyo-kültürel ve sosyo-ekonomik yapısının araştırılarak kullanıcıların yaşadıkları bölgeye bakış açılan altıncı bölümde irdelenmiştir. Yapılan anket çalışmasının sonuçlarının analitik değerlendirmesi ile Muradiye Medresesine semt sakinlerinin istekleri göz önünde bulundurularak en doğru işlev önerilmesi amaçlanmıştır. Yapılan literatür araştırmaları, gözlemler ve anketler sonucunda, bu tarihi mekanın büyük bir turizm potansiyeline sahip olduğu, medreseye yeni işlev önerisi yapılırken bunun göz önünde bulundurularak semte, semt sakinlerine ve tarihi çevreye yakışır bir öneride bulunmak gerektiği, Muradiye Medresesi'nin mevcut durum değerlendirmesi yapılarak, çalışmanın sonuç kısmında medresenin çevresiyle bir bütün olarak değerlendirilmesi gerektiği ortaya çıkmıştır. Bu bağlamda, Medresenin çevresiyle bir bütün olarak yaşatılması için iki öneri getirilmiştir.
Eskişehir'deki salonların akustik envanter çalışması ve A. Ü. AKM Opera ve Bale Salonu'nun akustik konfor değerlendirmesi

Dinlemeye yönelik işlevlerin gerçekleştirildiği salonlar olan oditoryumların tasarımında, bu salonlarda gerçekleştirilen etkinliklerin istenilen başarıda sergilenebilmesi açısından, akustik kriterler de işlevsel ve estetik kriterler kadar öncelikli olmalıdır. Ülkemizde, özellikle büyük şehirlerde, hacim akustiği tasarımına ihtiyaç duyulan salonların yapımı artış göstermeye başlamıştır. Şüphesiz ki bu salonların mevcut akustik kalitesi, etkinlikler sırasında sanatçı ve dinleyici konforunu etkilemektedir. Bu yüzden, bu salonların tasarım sürecine akustik kriterlerin dahil edilip edilmediğinin tespit edilmesi, salonların mevcut akustik kalitesinin belgelenmesi ve gerekirse bu salonlar için iyileştirme önerilerinin geliştirilmesi önemlidir. Bu bağlamda tez kapsamında öncelikle bir büyükşehrimiz olan Eskişehir ilindeki mevcut salonlar saptanmış ve bu salonların işitsel kalitesi hakkında temel bilgiler verir nitelikte bir envanter oluşturulmuştur. Elde edilen bilgiler doğrultusunda akustik kriterlerin tasarım sürecine yeterince dahil edilmediği sonucu ortaya çıkmıştır. Hacim akustiği açısından incelemek ve iyileştirme önerileri geliştirmek üzere Anadolu Üniversitesi Atatürk Kültür Merkezi Opera ve Bale Salonu seçilmiştir. Seçilen salon, hacim akustiği açısından alanda ölçüm yöntemi ile nesnel olarak, anket uygulaması yöntemi ile öznel olarak incelenmiş ve değerlendirilmiştir. Akustik modelleme yöntemi ile Odeon programında salonun kalibrasyon modeli oluşturulduktan sonra salonun akustik iyileştirmesi için öneri bir tasarım geliştirilmiş ve bu tasarım Odeon programında değerlendirilmiştir.
Yirminci yüzyılda sanatta ve mimarlıkta soyutlama ilişkisi

disiplin sınırlarının iç içe geçtiği bir çağda, mimarlık ve sanatın -aslında plastik sanatların - soyutlama düzeyinde ilişkilerinin incelenmesi çalışmanın temel amacıdır. Bu doğrultuda önce soyutlama kavramı, ardından yirminci yüzyıl boyunca plastik sanatlarda yer alan soyutlama kavramı ana hatlarıyla açıklanmıştır. Ancak genel olarak bu konuda önemli girişimlerde bulunan resim sanatındaki soyutlama anlayışıylaaraştırmanın çerçevesi çizilmiştir. Sanatın izlediği yol incelendiğindegeometrik olan ve geometrik olmayan soyutlama kavramlarıylakarşılaşılmaktadır. Bu düşüncenin sanatta ve mimarlıkta nasıl şekillendiği ve hangi biçimlerde ortaya çıktığının üzerinde durulmuştur. Mimarlıkta soyutlama araştırıldığında ise benzer yaklaşımlar saptanmış, bu nedenle de sanatın soyutlama türleri mimarlıktaki yaklaşımlarıadlandırmada referans alınmıştır. Konuya açıklık getirmesi amacıyla da, mimarlığında, ortaya çıkarılan soyutlama türlerinin her iki biçimini de uygulayan Zaha Hadid'in projeleri incelenmiştir. Çalışmada sanat ve mimarlığın sözü edilen ilişkilerinin temelde benzer biçimde yol aldığı ve benzer kaynaklardan etkilendiği sonucuna ulaşılmıştır.
Çimento esaslı tamir harçlarının durabilite özellikleri

Günümüzde en yaygın kullanılan yapı malzemesi betonarmedir. Ancak betonarme, atmosferik etkenler, yanlış tasarım, kötü malzeme kullanımı, yapılan hatalı uygulamalar, deprem vb. gibi çok. çeşitli nedenlerle kolayca hasar görmektedir. Yapılan çalışmanın birinci bölümünde; genel anlamda, bir yapı malzemesinin, bileşeninin ya da elemanının, kendisi için öngörülen süre içinde, hiçbir aksaklık göstermeden işlevini yerine getirmesi olarak tanımlanabilen dayanıklılık kavramı irdelenmiş ve betonarme yapılarda hasara neden olan etkenler ve hasar mekanizmaları açıklanmıştır. İkinci bölümde; hasar görmüş yapıların onarım uygulamalarında da kullanılan yapıştırıcılar, yapışma mekanizması ve yapışma olayı hakkında bilgi verilmiştir. Literatür araştırmaları doğrultusunda yapılan deneysel çalışma, tezin üçüncü bölümünde yer almaktadır. Deneysel çalışma kapsamında öncelikle tamir harçlarının mekanik ve fiziksel özelliklerini araştırmak üzere, çimento esaslı beton tamir harçlarının ve bunları kıyaslama olanağı vermek üzere üretilen şahit beton örneklerinin fiziksel ve mekanik özelliklerine ilişkin deneyler yapılmıştır. Deneysel çalışmanın ikinci kısmında beton tamir harçlarının mevcut betona olan aderansını araştırmak amacıyla, hasar görmüş betonu temsil etmek üzere üretilip, eğilmede çekme deneyi ile kırılan beton örneklerine onarım işlemleri uygulanmış, bu örneklere deneyler yapılmıştır. Deneysel çalışmanın son aşamasında ise beton, tamir harcı ve onarım görmüş örneklerin durabilite özelliklerinin incelenebilmesi için donma-çözülme ve ıslanma kuruma çevrimlerinden oluşan durabilite deneylerine tabi tutulmuşlardır. Sonuç bölümünde ise deneysel çalışmadan elde edilen veriler tablolar ve grafik anlatını kullanılarak sunulmuş, elde edilen bilgiler, literatür çalışmasının da ışığında değerlendirilmiştir XIII
Tasarım araçları bakışıyla bir tasarlama okuması

Tasarım disiplini fiziksel, dijital, kavramsal, metinsel ve melez olmak üzere pek çok araçla çevrelenmiştir. Gizli ya da açık, geliştirilmiş ya da ödünç alınmış, basit ya da karmaşık araçlar tasarım etkinliğinde baskındır. Bu tez tasarımla ilişkili konuları kendi bağlamlarında tartışırken, tasarımın doğasına ilişkin ayrıntılı bir analiz yapmaktadır. Amaç son derece muğlak olan tasarım sürecinin detaylı kesitlerini alan bir model üretmektir. Tezin çerçevesi şöyle bir kabulle açımlanabilir: sıkça kullanılan lineer ve ardışık zamanlı kurgulanan modellerin aksine, süreci her anında kesen ve lineer olmayan bir tasarım süreci modelinin hınzır problemler söz konusu olduğunda daha verimlidir. Bu kabul iç mimari, peyzaj tasarımı, mimari tasarım ve ürün tasarımı alanlarının hepsi için geçerlidir. Tez, ucu açık bir araç takımına ve sürekli gelişen tasarımcısal stratejilere dayalı bir tasarım modelinin herhangi bir tasarım faaliyetini anlamada kapsamlı bir çerçeve oluşturacağını tartışmaktadır. Böylelikle, tez tasarım araçları bakışı etrafında kurgulanmış, tasarlama davranışının örtük niteliklerini anlamak ve tasarım eğitimi ve eleştirisine bir altlık oluşturmayı hedefler. Model tasarlamada kullanılan öncelleri anlamak için de geliştirilebilir. Tezde metod olarak araçları tanımak için literatür analizi, tematik analizi, ve bir tür diferansiyel analiz olan filojenetik analiz kullanılmıştır.