turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
A study for the conservation of Ertem Olive-Oil Factory in Ayvalik

Endüstriyel miras alanlarının veya yapılarının korunması ve yeniden kullanılması, tarihi endüstriyel kimliğin kent belleğine kazandırılması ve gelecek kuşaklara aktarılması açısından önemlidir. Endüstriyel miras yapıları işlevlerini çoğunlukla hızlı teknolojik gelişmeler nedeniyle kaybederler. Endüstriyel miras olarak tanımlanan ve terk edilmiş bu alanların veya yapıların yeni bir işlevle ikinci bir hayat bularak günümüze adaptasyonu, endüstriyel mirasın korunmasında ve sürdürülebilirliğin sağlanmasında önemli bir yaklaşımdır. Ayvalık, tarihten bugüne zeytin ve zeytinyağı endüstrisine dayalı ekonomisi ile Batı Anadolu'daki önemli yerleşimlerden biridir. Ancak hızla değişen üretim teknolojisi, çalışma biçimi, kentsel ihtiyaçlar gibi etkenlerle birlikte, kent içinde yer alan ve Ayvalık'ın kimliğini oluşturan endüstriyel yapılar, tamamen işlevlerini kaybederek terk edilmişlerdir. Buna ek olarak, kötü şartlarda gerçekleştirilen, rant bazlı yeniden kullanım örnekleri, kentin endüstriyel kimliğine zarar vermektedir. Bu bağlamda, kent içinde kaderine terk edilmiş bu yapıların yeni hayata adaptasyonları tartışılması gereken bir konudur. Bu tezin amacı, Ayvalık'ın kentsel kimliğinin bir parçası olarak, özgünlüğü ile yapıldığı dönemin mimari özellikleri kadar zeytinyağı üretim teknolojisi ve değişimini de yansıtan, erken dönem zeytinyağı fabrikalarından Ertem Zeytinyağı Fabrikası için, yapılan analiz ve değerlendirmeler ışığında, kapsamlı bir koruma önerisi hazırlamaktır. Bu amaçla tez kapsamında, ilk olarak endüstriyel mirasın korunması ve yeniden kullanılması konusunda, Dünya'daki, Türkiye'deki ve Ayvalık'taki yeniden kullanım örnekleri incelenerek, yeniden kullanım stratejilerinin değerlendirilip bir yaklaşım önerilmesi, çalışmaya temel oluşturulmuştur. Daha sonra, teze konu olan, Ertem Zeytinyağı Fabrikası'nın ve çevresinin ayrıntılı belgelenmesi, analizi ve değerlendirilmesi yapılmıştır. Buna ek olarak, yapıyı daha iyi anlamak için, zeytinyağı üretim süreci ve mimariye yansımaları ayrıntılı olarak, tarihsel geçmişşi ile birlikte yapı özelinde incelenmiştir. Sonuçta tüm bu analiz ve değerlendirmeler ışığında, yapının ve çevresinin değer, sorun ve potansiyelleri temel alınarak, benzerlerine referans olabilecek bir koruma önerisi hazırlanmıştır.
Batı Anadolu Büyük Menderes Havzası ve Çevresindeki Roma ve Türk Dönemi Köprü Mimarisinin Gelişimi ve Tipolojisi

Anadolu'da kurulan uygarlıklar, ulaşım amacıyla bir takım tesisler meydana getirmişler, bu arada, yollar üzerindeki büyük su engellerini geçebilmek için de köprüler inşa etmişlerdir. Başlarda sadece ulaşım koridorları üzerindeki doğal engelleri aşma amacına hizmet eden köprüler, toplumların askeri, ticari, iktisadi, sosyal ve kültürel gelişmelerine paralel olarak, zamanla kültür tarihinin tamamlayıcı birer unsuru haline gelmişlerdir. Bu kapsamda, 'Yol medeniyettir', düsturu çerçevesinde, uygarlıkların gelişmişlik seviyelerinin birer yansıması ve kültürel miras değeri olan köprüler, toplumların mimari kimliğine özgü belirleyiciler olarak değerlendirilmelidir. Çalışma alanı olarak belirlenen, Batı Anadolu Büyük Menderes havzası ve çevresindeki Roma ve Türk dönemi köprü mimarisinin; tasarım, malzeme, yapım tekniği, biçimsel özellikler, kullanım şekli ve varsa bezeme özelliklerinin belirlenmesi, tespitlerinin yapılması, dönemler arası etkileşimlerin ortaya konularak, tipolojik bir değerlendirme ve karşılaştırma ile dönemsel üslup özellikleri belirlenmeye çalışılmıştır. Çalışmanın ikinci bölümünde, Anadolu topraklarında hüküm sürmüş uygarlıkların belli başlı merkezlerini birbirine bağlayan tarihi yol ağları, kaynaklardan elde edilen veriler doğrultusunda tanımlanmıştır. Üçüncü bölümde, köprü mimarisinin oluşumu ve gelişiminden bahsedilip, köprülerin yapısall bileşenleri ile bunların teknik özellikleri ve işlevleri üzerinde durulmuştur. Çalışmanın dördüncü bölümünde, Batı Anadolu Büyük Menderes havzası ve çevresindeki Roma ve Türk dönemi köprülerinin tasarım, malzeme, yapım tekniği ve biçimsel özellikleri tanımlanmıştır. Tezin beşinci bölümünde Batı Anadolu'da bulunan Roma ve Türk dönemi köprü yapılarının daha önce çerçevesi çizilen mimari bileşenlerin ve yapısall özelliklerinin karşılaştırılması ve sınıflandırılması yapılarak, tipolojik araştırması aktarılmıştır. Altıncı bölümde ise teorik ve alan çalışması ile elde edilen tüm bulgular birlikte ele alınarak, tipolojik bir değerlendirme ve karşılaştırma ile dönemsel üslup özellikleri ortaya konulmuş, öneriler geliştirilmiş ve ileride yapılabilecek araştırmalara ve restorasyon uygulamalarına yön verilmiştir.
Principles and proposals for conservation and adaptive reuse of traditional depot buildings in Ayvalık

Ayvalık gibi endüstriyel geçmişşi çok güçlü olan bir yer için, tüm ticari faaliyetlerin bulunduğu alana yayılmış olan depo binaları kullanıcıların hafızalarında üretim sürecini anımsatan mirasıdır. Bu tez depo binalarını korumak amacıyla, tarihi strüktüre dokunmadan iç mimari bir çözüm olarak esnek ve modüler tasarım çözümü sunmaktadır. Bu yaklaşım ile binaları bir kabuk olarak kullanmak ve fonksiyonel bir şekilde kullanımlarını sağlamak amaçlanmaktadır. Öneri alanda ölçümü yapılan ve belgelenen sekiz binadan alınan ve modüler tasarımın getirdiği parametrelerden yararlanarak, geri dönüşümlü tasarım fikrine bağlı kalarak gelişecektir. Bu çerçevede tez kapsamında, ilk olarak endüstriyel mirasın korunmasının gerekliliği ele alınmış ve Ayvalık özelinde incelenen problemin tanımı yapılmıştır. Tezin amacı ve kapsamı ve bir iç mimarın problem ele alış biçimi ile birlikte tezin strüktrü bu bölümde oluşmuştur. Daha sonrasında ikinci bölümde tarihi yapıların yeniden kullanımı ve bu kullanımlarda modüler tasarımın yeri, Türkiye ve Dünya örnekleri ile birlikte ele alınmış ve Ayvalık depo binalarının yeniden kullanım stratejisi için zemin hazırlanmıştır. Üçüncü bölüm; çalışılan depo yapılarının belgelenmesi ile birlikte, strüktürel durumları, mimari elemanları, sorunları ve potansiyellerinin detaylı olarak çalışıldığı bölümdür. Buna ek olarak dördüncü bölümde tüm bu çalışmalardan edinilen verilerin değerlendirmeleri yapılmış, yapıların değer, sorun ve potansiyelleri çalışılan yapı istatistiklerine göre tablolaştırılmıştır. Bu değerlendirmeler, aynı zamanda beşinci bölümde sunulacak tasarım önerisine çıkarımları ile ışık tutmuştur. Son olarak beşinci bölümde Ayvalık depo binalarının farklı kullanımları için benzerlerine örnek temsil edebilecek bir modüler tasarım önerisi sunulmuştur.
Buldan tarihi çevre dokusu araştırması

Buldan, Türkiye'nin batısında, Ege Bölgesi'nin güney kısmında, Denizli İli'ne bağlı ve yerleşimin kuzeybatısında yer alan ilçe merkezidir. Kuzeyde Uşak, batıda Manisa ve Aydın illeri, kuzey ve doğuda Güney, güneydoğuda Denizli Merkez, güneyde ise Sarayköy ilçeleri ile sınırlıdır. Eski çağlarda, ulaşım ağındaki yeri açısından stratejik bir konumda olmuştur. İlçe sınırlarında M. Ö. II yüzyılda kurulmuş olan Tripolis Kenti, Sardis-Philadelphia- Laodikeia'dan geçen, batıyı Anadolu içlerine ve Mezopotamya'ya bağlayan Büyük Kervan Yolu üzerinde yer almaktaydı. Tüm bu yollar güzergahında olmasından dolayı da Buldan, başta ticari olmak üzere her açıdan ilerlemiştir. Buldan, kentsel, arkeolojik ve etnografik anlamda çok yönlü kültür mirasryla, özellikli yörelerimizden biridir. Kentin, geleneksel dokuya sahip diğer yerleşimlerden ayrıcalıklı, önemli bir özelliği vardır. Buldan'da her ev bir dokuma merkezi görünümündedir. Yüzyıllar öncesinden gelen, Buldan halkının en büyük gelir kaynağı olmayı sürdüren, yaşama biçimini belirleyen dokumacılık, mimari yapıyı da biçimlendirmiştir. Buldan'ın geleneksel özelliklerinden olan ev-atölye birlikteliği, Ortaçağ zanaat üretimini andırır biçimde, günümüzde de varlığını sürdürmektedir. Dokumacılığın yapıldığı evlerde üretim ve yaşam bir aradadır. Tek katlı örneklerde ise, adeta iç içe geçmişş durumdadır. Evler, tezgah odası ve sofa olmak üzere temelde iki ana öğeden oluşmaktadır. Tezgah, evin zemin katında bulunmakta; bir oda veya alt katin tamamı tezgah odası olarak kullanılmaktadır. Bazı örneklerde, avluda yer alan ve genellikle evle bitişik bir ek üniteye yerleştirilmiştir. Evler, çoğunlukla dış sofalı ve ayazlıklı olup, ovayayönelmiştir. Topografyanın sağladığı olanakla da, birbirinin görüşünü, güneşini ve havasını kesmemektedirler. Konstrüktif olarak genelde, zemin katta taş ve üst katta ahşap malzemenin kullanıldığı evlerde, ahşabı korumak için, cepheler teneke ile kaplanmaktadır. Bu da yöreye özgü ilginç özelliklerden biridir. Kapı, pencere, tavan gibi detaylanndaki inceliği ile de dikkat çeken evler, tüm özellikleriyle geleneksel konut mimarimizin en güzel örneklerini teşkil etmektedirler. Buldan, kültür mirasının doku olarak korunup, günümüze aktarıldığı şanslı yörelerimizdendir. Bunun iki büyük nedeni bulunmaktadır. Birinci ve en önemlisi, aynı zamanda atölye olarak kullanılan bu evlerin sürekli olarak içinde yaşanması ve periyodik bakımlarının yapılmasıdır. Korunmalarının diğer nedeni ise, yeni yapılaşmanın, Buldan'ın düzlük kısımlarında, eski dokunun konumlandığı kayalık yamaçlardan çok uzakta gelişmesidir. Ancak, konutların tescilli olmaması, ev sahiplerinin plan şemalarını ve cephe karakterlerini dilediği gibi değiştirmesi problemini de beraberinde getirmektedir. Bir diğer sorun ise, çarşıya ve ana aksa yakın bölgelerdeki konutların yıkılarak yerlerine apartmanların yapılmaya başlamasıdır. Buldan'da yukarıda belirtilen problemlerin çözümü için, ilk olarak detaylı envanter ve tescil çalışmasının yapılması, geleneksel mimarimizin korunması, yaşatılması ve gelecek nesillere aktarılması açısından gereklidir.
Kent mekanının dönüşümünde kullanıcı-kent etkileşiminin edebi metinler üzerinden irdelenmesi

Bu tez çalışmasında kent mekanının tasarımı ve sürdürülebilirliği sürecinde, kullanıcı ve kent arasındaki etkileşimin ne ölçüde etkin olduğu araştırılmıştır. Çalışma, tasarım sürecine etkiyebileceği düşünülen bazı kavramların ip uçlarım da beraberinde getirmiştir. Kent ve kullanıcısı arasındaki etMleşimin analizi, yerleşik yaşamın bu iki aktif öznesinin, varlıklarım olumlamak üzere birbirlerine ihtiyaç duyduklarım doğrular niteliktedir. EtMleşimin doğal sonucu olan deneyimleme durumu ise, kent mekanının sürdürülebilirliğine ve dönüşümüne etkiyen önemli bir veri olarak karşımıza çıkmaktadır. Yazarların herhangi bir tasarım sorumluluğu ve tasarımcı kaygısı gütmeden kaleme aldıkları edebi metinler, kişisel deneyimlerin özgür ifadelerini de bünyelerinde barmdınrlar. Kent mekanının değişik kullanıcılarla tanımlanan, farklı zaman aralıklarındaki deneyim ifadelerini incelemek üzere, aktarım biçimlerinden edebiyat ve edebi metinlerin seçilmesinin öncelikli nedeni budur. Beyoğlu Bölgesi'nin 1870- 2000 yıllan arasındaki, 4 farklı kullanıcı grubunu kapsayan ve her biri kendi döneminde kaleme alınmış edebi metinlerden, her bir döneme ait 'kullanıcı / kent-mekan / deneyim' ifadeleri kullanıcı-mekan etkileşimi okumasını daha net bir şekilde ortaya koymak amacıyla aynştınlrmştrr. Ayrıştırılan deneyim ifadeleri üzerinden yapılan okuma, kent-kullanıcı etkileşiminin mekanın dönüşümü sürecindeki etkisini izlenebilir kılmakta ve deneyim olgusunun, kent mekanının sürdürülebilirliği ve tasarımı sürecindeki konumunu tartışmaya sunmaktadır.
İlköğretim binalarının renk açısından değerlendirilmesi

ÖZYÜKSEK LİSANS TEZİ İLKÖĞRETİM BİNALARININ RENK AÇISINDANDEĞERLENDİRİLMESİGüney ÇABUKÇUKUROVA ÜNİVERSİTESİ FEN BİLİMLERİ ENSTİTÜSÜ MİMARLIK ANABİLİM DALI Danışman : Yrd. Doç. Dr. Mustafa YEĞİNYıl : 2006 147 s. Jüri : Yrd. Doç. Dr. Mustafa YEĞİNProf. Dr. Erkin ERTEN Prof. Dr. Erdoğan GÜLTEKİNBu çalışmada görsel konfor öğelerinden rengin insan üzerindeki psikolojik etkilerinden yola çıkarak ilköğretim yapıları üzerindeki önemi irdelenmiş ve bu yapılara yönelik kullanıcı ve mekan performansını arttırma amaçlı çözüm önerileri getirilmiştir. Araştırma kapsamında yakın çevredeki örnekler karşılaştırmalı olarak incelenerek kullanım sonrası değerlendirme yöntemi ile değerlendirilmiş ve bu yöntemle rengin mimari planlama ve uygulama sürecinde ne kadar önemli bir kavram olduğu vurgulanmıştır.
Osmanlı mimarisinde külliye olgusu ve Atik Valide Külliyesi örneği

Birinci bölümde, külliye kavramı ve külliyeyi oluşturan öğelerin anlamlan üzerinde durulmuş ve külliyenin gelişimi araştırılmıştır. İslam dininin ilk yıllarından beri Camii, İslam toplumunun sosyal, kültürel ve dini merkezi durumundadır. 6. ve 7. yüzyıllarda bu merkezi tek bir yapı birimi olarak camii oluştururken, islam'ın Ortadoğu'dan Asya ve Anadolu'ya yayılmasıyla birlikte bu merkezin Türkler tarafından geliştirildiği ve külliye fikrine ulaşıldığı, Osmanlı İmparatorluğu döneminde de olgunlaştırıldığı görülmektedir. İkinci bölümde, İstanbul'un üçüncü yerleşim bölgesi olan Üsküdar bölgesinin tarihin çeşitli dönemlerinde ne çeşit adlandırıldığı ve M. u. 7. yüzyıldan 20. yüzyıla gelinceye kadar geçirdiği tarihi süreç ve coğrafi konum üzerinde de durulmuştur. Üsküdar bölgesinin tarihi süreci değerlendirilirken, bu bölgenin boğazın Anadolu yakasındaki yerleşim ve ulaşım için en uygun coğrafyaya sahip olması ve istanbul'u Anadolu'ya bağlayan köprübaşı durumunda olmasının getirdiği siyasi, ticari ve kültürel zenginlikler incelenmiş ve araştırılmıştır. Üçüncü bölümde, külliye mimarisi gelişiminde önemli bir yeri olan ve Mimar Sinan tarafından geliştirilen menzil külliyelerinin en önemli örneklerinden olan Atik Valide Külliyesi üzerinde durulmuş ve Külliye 'yerleşme düzeni' ve 'külliye analizi' olmak üzere iki ana başlık altında incelenmiştir. Külliyenin tarihçesi başlığı altında işlediğimiz bölümde, külliyenin yapılışından günümüze gelinceye kadar geçirdiği tarihi süreç farklı değerlendirmeler göz önünde bulundurularak kronolojik olarak ele alınmıştır. Bu süreç esnasında külliye bütünlüğünü kaybetmesi, külliye öğelerinin dağılımı konusunda geniş bir çalışma gerektirmiştir. Külliye öğeleri Nurbanu Sultan vakfiyesi göz önünde bulundurularak tesbit edilirken, külliyenin yerleşim düzeni konusundaki farklı görüşler değerlendirilerek öneri yerleşim düzeni ortaya konulmuştur. 'Külliye öğelerinin analizi' başlığı altında incelediğimiz bölüm ise restitüsyona yönelik tesbitlerin yapıldığı ve tarihi süreç boyunca yapılan ekleme ve değişikliklerin detaylı olarak her bir birimde incelendiği bölümdür. Dördüncü bölümde, külliyenin en çok değişikliğe uğrayan, darulhadis, mekteb, imaret, darüşşifa ve kervansaray bölümlerine ait rölöve çalışmaları ile tesbit edilen dönem ekleri ve külliyenin bu bölgesine ait yapılan kısmi ve farklı restitüsyon çalışmaları değerlendirilerek öneri restitüsyon çalışmaları sunulmuştur. Ill
Çok aile konut tasarımına yönelik bir evrensel tasarım modeli

Tez kapsamında evrensel tasarım ilkelerinin çok aile konut tasarımına etkileri üzerine çalışılmıştır. Öncelikle tez kapsamında çalışılacak bu konu belirlenmiştir. Belirlenen konunun hangi amaca hizmet edeceği açıklanmıştır. Tez kapsamında farklı kullanıcı kategorileri incelenerek, tasarımların kişiselleştirilebilecek özellikte tasarlanması gerekliliğine değinilmektedir. Tasarımların kişiselleştirilebilmesi ve konunun ortaya koyulabilmesi amaçlı tanım ve kavramlar açıklanmıştır. Başta evrensel tasarım kavramı ve çok aile konutu kavramı olmak üzere çeşitli tanım ve kavramlar irdelenmiştir. Çok aile konutu piyasası açısından Evrensel Tasarım kavramı değerlendirilirken, Dünya'da ve Türkiye'de konu ile ilgili kanun ve yönetmeliklere yer verilmiştir. İstanbul'da iki farklı bölgeye ait çok aile konutu örnekleri incelenmiştir. Bu örnekler, tez kapsamında irdelenen farklı kullanıcı kategorilerine göre evrensel tasarım ilkelerine uygunluk yönünden incelenmiştir. Tez çalışmasının kapsamı, evrensel tasarım kavramının, konut konusundaki yansımalarının incelenmesini ve bu kavramın günümüzde hızla yükselen çok aile konutlarında uygulanma oranının arttırılabilmesi için yapılacak tasarımları içermektedir. Tezde evrensel konutların hangi prensipler ile tasarlanacağı konusu incelenmiştir. Tez çalışmasında kullanıcı kategorileri ve evrensel tasarım temaları arasındaki bağıntının saptanması amaçlanmıştır. Kullanıcı kategorileri; boyut, kültür ve cinsiyet, beceri ve yaş olarak sıralanmaktadır. Temalar üst başlığının altında ise; evrensel tasarımın 7 adet ilkesi sıralanmaktadır. Bunlar; kullanımda esneklik, eşitlikçilik, algılanabilir bilgilendirme, düşük fiziksel güç harcanması, tasarımda hata payı, basit/sezgisel kullanım ve yaklaşım/kullanım için boyut/alan sağlanmasıdır. Kullanıcı kategorileri ve evrensel tasarım temaları arasındaki ilişkilerin önemi incelenmiştir. Tez çalışmasında iki farklı alan araştırması yapılarak veri toplamak amaçlanmıştır. Tasarımcı farkındalığını ölçen bir anket çalışması ve Türiye'de evrensel tasarım kavramının çok aile konut tasarımına etkilerinin ölçülmesi amacıyla bir alan araştırması yapılmıştır. Alan araştırması anketi sonucunda edinilen bilgiler analiz edilmiştir ve sonuçlar tablolaştırılmıştır. Anket sonuçlarından sağlanan edinimler ışığında Esenyurt ve Bakırköy bölgelerinden seçilen çok aile konutu örnekleri incelenmiştir. Seçilen çok aile konutu örnekleri üzerinden yapılan alan araştırmasında ise konut içi ve konuta ait ortak kullanım alanlarından edinilen sonuçlar değerlendirilmiştir. Yapılan değerlendirmenin, evrensel tasarıma ve çok aile konutlarının tasarım sürecine yol gösterici olması hedeflenmiştir.
Alan yönetimi ve yönetim planlarında yerel kimlik vurgusu: Eskişehir Odunpazarı örneği

Güncel koruma çalışmaları içerisinde, yasalarla ve uluslararası örgütlerin belirlediği kurallar çerçevesinde kültürel miras, kentsel sit, kentsel koruma gibi kavramlar ortaya çıkmış ve 'Dünya Mirası' kavramı küresel dünya olgusunun ayrılmaz parçası olarak literatüre yerleşmiştir. Kentsel koruma kavramlarında yönetsel boyuta 1980'lerden itibaren ağırlık verilmiştir. Kültür ve koruma ile ilgili çalışmaların ana hatlarını belirleyen uluslararası kurumların çabaları ile koruma yönetiminin, nasıl, kimlerle, neden ve ne zaman yapılacağına ilişkin belirli yöntemler ortaya konmaktadır. Alan yönetimi ise söz konusu uluslararası kurumların ve kimi gelişmiş ülkelerin ulusal deneyimlerinin derlenmesi ile ortaya konulmuş olan koruma yönetimine ilişkin en yeni kavramlardandır. UNESCO Dünya Mirası Komitesi'nin, dünya mirası listesinde yer alabilme koşulu olarak, yönetim planının adaylık dosyasına eklenmesini zorunlu hale getirmesiyle birlikte, koruma alanlarında yönetim planlarının hazırlanması başvuru yapanlar için zorunlu hale gelmiştir. Bu tez çalışmasında, alan yönetimi ve yönetim planı oluşturulmasına ilişkin yasal süreçler ve ulusal örnekler incelenmiş, Odunpazarı Kentsel Siti yönetim planı oluşturma süreci modeli geliştirilmiştir. Devamında, Türkiye'de korumada güncel yaklaşımın ürünü kabul edilen alan yönetimi ve yönetim planı kavramları ışığında hazırlanan kentsel ölçekteki; Mudurnu, Diyarbakır, İstanbul, Bursa, Bergama yönetim planlarının, yerel kimlikleri ile bağlantılarının güçlü olduğu düşünülen hedefleri incelenmiştir. Örnek çalışma alanı Odunpazarı Kentsel Sitinin, yerel kimlik öğelerinin tespiti yapılarak yönetim planlamasının süreci oluşturulmuştur. Bu planlamada Odunpazarı Kentsel Siti'nin yerel imgelerinden Mevlevilik, Lületaşı İşletmeciliği, Özgün Türk Mahallesi içerisindeki sokak dokusunun korunmuşluğu, çeşmeli sokaklarda sokak dokusunun yeni yapılanma biçimi değerlendirilerek, Odunpazarı Alan Yönetiminin alt başlıklarında yer alması öngörülen hedefler oluşturulmaya çalışılmıştır.
Düşük gelirliler için konut

İnsan yerleşimlerinin en küçük birimi olan konut, birey ya da aile için barınak işlevi görmektedir. Temel bir hak ve gereksinim olarak barınma bireyin ya da ailenin toplumdaki yerini belirleyen kriterlerden bağımsız olarak, yalnızca toplumun bir üyesi olması nedeniyle belli standartlara uygun konutlardan yararlanması anlamına gelmektedir. Bir konuta sahip olmak ya da bir konutu kullanma hakkına sahip olmak temel bir hak sayılmasına rağmen toplumun tüm kesimleri bu haktan eşit şekilde yararlanamamaktadır. Genelde tüm dünyada ve özelde Üçüncü Dünya Ülkeleri'nde geçerli olan ekonomik ve sosyal ortam düşük gelirli kentlilerin konut erişimini engellemektedir. Dünya nüfusunun yaklaşık dörtte biri, standart altı konutlarda ve bu konutların oluşturduğu kentsel hizmetlerin çoğundan bazen tümünden yoksun çevrelerde yaşamaktadır. Mimarlık geleneksel olarak anıtsal yapılar ve toplumun ayrıcalıklı kesimleri için konutlar yapılmasıyla ilgilenmiştir. Toplumun çoğunluğunu oluşturan kesimler için konut yapılması mimarlık tarihinde yeni sayılabilecek bir alandır. Özellikle düşük gelirliler için konut yapma deneyimleri, bu alanda politika ve uygulama alternatiflerinin geliştirilmesini gerektirmiştir. Bu çalışmada mimarlık pratiğinde düşük gelirliler için konut uygulamalarının incelenmesi amaçlanmıştır. Öncelikle konutun temel bir hak ve gereksinim olarak önemine değinilmiştir. Konut, fiziksel çevrenin alt birimi olarak da ele alınarak, yerleşilebilir konut alanlarının nitelikleri tanımlanmaya çalışılmıştır. Genel bir çerçevede konut sorunu tartışılmış, sorundan en çok düşük gelirli grupların etkilendiği belirtilmiştir. Yoksulluk ve düşük gelirlilik tanımlan üzerinde durularak düşük gelirlilerin yaşam koşullan ve düşük gelirli yerleşimlerinin nitelikleri incelenmiştir. Düşük gelirliler için konut üretim biçimleri tartışılmış, alternatifIll uygulama ve politikalar ele alınmıştır. Son olarak da gelişmekte olan ve gelişmiş ülkelerde düşük gelirliler için konut uygulamaları ve önerileri örneklenmiştir.
Geleneksel Dursunbey evlerinin malzeme ve taşıyıcı sistemlerinin incelenmesi

Dursunbey, Balıkesir ilini Bursa ve Kütahya'ya bağlayan, Balıkesir'in bir ilçesidir. Bölge insanının yaşam tarzı ve kültürü Dursunbey evlerinin plan ve yapım sistemlerini etkilemiştir. Dursunbey geleneksel evleriyle ilgili şimdiye kadar bir çalışmanın yapılmamış olması bu çalışmanın yapılmasını gerekli kılmıştır. Konuyla ilgili yapılmış yayınlar taranmış, bu çalışmalar ışığında Dursunbey evleri incelenmiştir. Çalışmada, evlerin plan tiplerinin, dış sofalı ve orta sofalı, yapısall sistemlerinin ahşap iskelet arası kerpiç dolgulu, çıkmaların çoğunluğunun konsol çıkma olduğu görülmüştür. Ahşap çatkı sistemi, dikme, taban kirişi, başlık, payanda ve ara bölme elemanlarından oluşmuştur. İskelet sistem küçük bölümlere ayrılmış, birleşimler bindirme ve çivilerle sağlanmıştır. Dursunbey evlerinin zemin katları, taş, kerpiç yığma veya her ikisi birden kullanılarak inşa edilmiştir. Evlerde süsleme öğelerine pek rastlanmamıştır. Gün geçtikçe, geleneksel yöntemle yapılmış evler yok edilmektedir. Evler restore edilerek gelecek kuşaklara aktarılabilir, çatkı sistemindeki elemanların bağlantılarında görülen hatalar, eksiklikler incelenerek tespit edilip sağlamlaştırılabilir. Ahşap çatkı yapım sisteminin sağlamlığı sebebiyle, özellikle deprem bölgelerinde betonarmeyle beraber bir yapı sistemi olarak ele alınabilir. Çevresinin müsait olması sebebiyle yayla turizmi geliştirilerek, evler turizme kazandırılabilir.