turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Exploring critical success factors for partnering in architectural design process

Ortaklık kavramı inşaat firmalarında yaygındır ve başarı, etkili ortaklık yaklaşımı ile artar. Bu tezin amacı, ortaklık kavramının kritik başarı faktörlerini analiz ederek, mimari ofislerin proje tasarım sürecindeki başarısının en etkili faktörlerini belirlemektir. Bu amaçla, İzmir'de serbest çalışan 104 mimara bir anket çalışması uygulanmış, toplanan veriler faktör analizi ve çoklu regresyon analizi yöntemleriyle incelenmiştir. Faktör analizi aracılığıyla ortaklığın 7 kritik başarı faktörü ortaya çıkartılmıştır. Bunlar; (1) ortak amaçlara doğru etkili iletişimin kurulması, (2) etkili koordinasyona isteklilik, (3) sorumlulukların açıkça tanımlanması ile ortak hedeflere katılım, (4) değer katmayan faaliyetleri azaltmaya isteklilik, (5) uzun vadeli ilişkilere odaklanarak kazan-kazan tavrına adanmışlık, (6) ortak güven ve (7) üst yönetimin desteğidir. Ortaklığın başarısında en etkili faktörleri ortaya çıkarmak için çoklu regresyon analizi yöntem olarak uygulanmıştır. Regresyon analizinin sonuçları, mimarların, ortaklık başarısına öncülük eden en etkili faktörleri sırasıyla; (1) etkili koordinasyona isteklilik (2) değer katmayan faaliyetleri azaltmaya isteklilik ve (3) uzun vadeli ilişkilere odaklanarak kazan-kazan tavrına adanmışlık olarak sıraladığını göstermiştir.
Derslerde edilgen sistemle ısısal konforun sağlanmasında tasar ölçütü olarak bir değerlendirme yöntemi oluşturulması

- 31 Mart 1999 tarihleri arasında hastanemiz çocuk polikliniğine başvuran 1-15 yaş grubu 222 çocuk kabul edildi. Bu çocuklara üç grup halinde 0,1 ve 6. aylarda 75 vakaya Engerix B (10 mikrogram), 75 vakaya Genhevac B (20 mikrogram) ve 72 vakaya Euvax B (10 mikrogram) aşıları im olarak yapıldı. İlk doz aşılamadan bir ay sonra baktığımız Anti-HBs titrasyonlarının ortalaması Engerix B için 65 vakada 31 18,2 mlU/ml, Genhavac B için 64 vakada 21,7 + 15,6 mlU/ml, Euvax B için 64 vakada ise 33,1 19, 4 mlU/ml olup istatiksel olarak aralarında anlamlı bir farklılık yoktu. (p>0,05) Son doz aşılamadan bir ay sonra baktığımız Anti-HBs titrasyonlarının ortalaması; Engerix B için 39 vakada 909, 9 + 37,7 mlU/ml, Genhavac B için 41 vakada 958, 9 26,2 mlU/ml, Euvax B için ise 37 vakada 771, 8 61,9 mlU/ml olup istatiksel olarak Euvax B ile aşılananlarla diğer gruplar arasında anlamlı bir fark bulundu (P< 0 ,01). Son doz aşılamadan bir yıl sonra baktığımız Anti-HBs titrasyonlarının ortalaması; Engerix B için 34 vakada 679, 4 69,4 mlU/ml, Genhavac B için 35 vakada 631, 5 67 mlU/ml, Euvax B için ise 32 vakada 608, 1 69,9 mlU/ml olup istatistiksel olarak aralarında anlamlı bir fark yoktu (p>0,05). Sonuç olarak üç farklı HBV aşısı uygulanması sonucunda aşılamadan bir yıl sonra bakılan antikor düzeyleri arasında istatiksel olarak anlamlı farklılık tespit edilmemiş ve koruyuculuk sağlanmıştır. 40
Cengiz Bektaş'ın 'Anadolulu' mimarlık söylemini yolculuk ve yerel modernlik üzerinden okumak

Bu tez çalışması, kültürel bilinçlenme ve mimarlıkta yerel modernlik arayışında mimarın yolculuğunun rolünü incelemeyi amaçlamaktadır. Modernliğin büyük anlatısı çerçevesinde vurgulanan evrensellik söylemi yerine yerel kültürün içindeki evrensel değerlerin keşfedilmesinde yolculuk eleştirel bir arayış süreci olarak tanımlanmıştır. İcat edilmiş soyut bir 'evrensellik' tanımı yerine yerel olanın içindeki evrensel potansiyeli somut olarak açığa çıkarmayı hedefleyen 'evrensel özne'lerin yerel-modern keşifleri araştırılmak istenmiştir. Bu kapsamda yolculuk pratiğini mimarlık söyleminin ve mesleki üretim kurgusunun odağına yerleştiren ve yerel-modern mimarlık yaklaşımını oluşturmada bir anahtar olarak gören Cengiz Bektaş'ın anlayışı ve deneyimi örneklenmiştir. Mimarlıkta 1920'lerden itibaren etkili olan Uluslararası Üslup'un önerdiği biçimsel kısıtlılık yerine, 1950'ler sonrası dönemde yerel değerlerden yola çıkan modernizmi savunan bölgeselci ve konumlandırılmış modernist yaklaşımlar öne çıkmıştır. Mimarlıkta bu gelişmelerle eş zamanlı olarak 20. yüzyıl ortasında kültürel zeminde yerelliğe odaklanan Mavi Anadolucular'ın Anadolu aydınlanması söylemleriyle aynı paralellikte Bektaş, kültürel bir üretim alanı olarak gördüğü mimarlıkta Anadolu'ya özgü düşünsel ve pratik üretim ortaya koyma ödevini üstlenmiştir. Bu doğrultuda Mavi Anadolucular'ın kendisinin de katıldığı Mavi Yolculukları'nda olduğu gibi, Bektaş da Anadolu coğrafyasında yaşamış kadim kültürleri ve onların bugüne ulaşmış geleneklerini öğrenmek, anlamak, çağdaşlık çerçevesinde canlı tutarak geleceğe aktarmak için yolculuk pratiğinin yerinde görme deneyiminden faydalanmıştır. Bektaş, geliştirdiği Anadolulu mimarlık söylemi çerçevesinde geleneğe eklemlenen çağdaş bir üretimi ve bu bağlamda bölgesel ve modern bir mimarlık yaklaşımını benimsemektedir. Evrensel özne olarak Bektaş'ın, yolculuklarında Anadolu'nun geleneksel yapılarında keşfettiği evrensel ve çağdaş unsurları mimari ve kültürel alanda aktardığı, paylaştığı ve çağdaş üretim içinde yeniden somutlaştırdığı; bu yönleriyle aydın kültür öncüsü ve öncü mimar olma rolünü üstlendiği vurgulanmıştır.
The Concept of heterogeneity and hetero-architecture in the context of plurality in the postmodern age

öz Bu tez çalışmasında, mimarlıkta modernist yaklaşımlar, modernist stil ve dil sorgulanması yapılmış, felsefi ve bilimsel alternatif söylemlerin analizi ve özellikle postmodern söylem üzerinde durulmuştur. Mimarlıkta heterojenlik veya Charles Jencks'in tanımıyla hetero- mimarlık, yukarıda belirtilen postmodern çoğulculuk bağlamında ele alınmıştır.
Mekansal deneyimde öz'ün arayışı: Fenomenolojik yaklaşım

Varlık, tarih boyunca en önemli soru olmuş ve insan, hayatı boyunca bu soruya verdiği yanıtlara göre kendi dünyasını şekillendirmiştir. Varlık, Heidegger felsefesinde dünya-içinde-varlık olarak tanımlanmakta; Dasein'ın dünya-içinde-varlık olması üzerinden insanın yeryüzündeki varlık biçimi betimlenmektedir. Dasein, dünyasındaki diğer var olanlarla ilgi ve kaygı duyarak anlam bulabilmektedir. Bu bakımdan, insan çevresiyle birlikte anlam kazanmakta; bu ilişki kesildiği durumlarda ise ontolojik anlamını kaybedecektir. Bir öz ontolojisi olarak fenomenoloji, çevre ile etkileşim sonucu deneyimlerimizin öz'ünü ortaya çıkarabilmekte; hermeneutik fenomenoloji çevremizi yorumlamayı sağlayarak varoluş olanaklılıkarımızın anlaşılmasının ortamını hazırlamaktadır. Günümüz mimarisinde rasyonel düşüncenin etkisi altında insanın mekandan ayrı ve bağımsız tutulması anlayışının yaygınlaşması sonucu zamansal ve mekansal yıkıcı etkileri görmekteyiz. Gündelik hayatımızdaki deneyimlere dayanan fenomenlerin araştırılması ile yeniden anlam bulmaya çalışan mimarlık anlayışı, öznenesne ayrımından kaçınarak etrafımızdaki var olanlar ile yaşamımızı bütüncül bir şekilde sürdürmemiz gerektiğini öne sürmektedir. Bu tez çalışması kapsamında, yapıyı çevresiyle bütüncül bir şekilde algılamaya yol açan faktörler üzerinden mimaride fenomenoloji araştırılmaktadır. Bu bakımdan yapının çevresi ile karşılaşma biçimi önem taşımaktadır. İç ve dış çatışmasıyla birlikte kendini gösteren üçüncü mekanlar, çevrede dinamizme ve mimari yapısının bulunduğu bağlamla birlikte algılanmasına ve anlamlandırılmsına yol açabimektedir. Bu çalışmanın hedef aldığı mekansal deneyimde öz'ün ortaya çıkması, mekandaki deneyimlerin gerçekleşmesi ile mümkündür; dolayısıyla mimarlıkta formlar, planlar ve cepheler yerine deneyimler tasarlanması gerektiği tez kapsamında savunulmaktadır. Bu anlayışın sonucunda ortaya konulan mimari eserlerde, içinde bulunduğumuz mekanların varoluşsal yapımıza dokunabildikleri düşünülmektedir. Bu bağlamda, fenomenolojik saydamlığın kazandırdığı mekansal okunabilirlık, mekanın şiirsel doğasındaki muğlaklık ve mekanın duyularımızla algıladığımız anlamı başlıkları tezin amacı doğrultusunda araştırılmaktadır.
The role and approach of local authorities in the field of conservation: Case study in Hamamönü/Ankara

20. yüzyılın ortalarından itibaren, Dünya Savaşlarının yıkıcı etkilerinin bir sonucu olarak, koruma çalışmaları alan boyutunda yoğunlaştı. Merkezi ve yerel yönetimlerle birlikte, mülk sahipleri, girişimciler, gruplar, sivil toplum örgütleri ve halkın da süreçte yer alması tasarlandı. Günümüzde, yerel yönetimler restorasyon ve sokak sağlıklaştırma projelerinin uygulanmasında önemli rol oynamaktadır. Bugün Türkiye'de, yerel yönetimler, Kültür ve Turizm Bakanlığı'ndan sonra, koruma alanında ikinci en önemli aktördür. 1980 lerden sonra, Türkiye'de koruma alanında önemli değişiklikler meydana gelmiştir. Bunlar, koruma alanında yerelleşmenin artması ve yerel yönetimlerin korumadaki rolünün daha önemli hale gelmesidir. 2000 lerin başından itibaren, karar verme yetkisinin yerel yönetimlere verilmesiyle birlikte, yerel yönetimlerin gücü daha da arttı. Bu tezde, yerel yönetimlerin korumaya yaklaşımı ve koruma çalışmalarının sürecini en iyi gösteren örneklerden biri olan Hamamönü, Ankara örneği üzerinden, yerel yönetimlerin korumadaki rolü tartışılmıştır. Altındağ Belediyesi'nin Hamamönü'ndeki uygulamalarını ve bu uygulamaların alan ve insanlar üzerindeki farklı etkilerini açıklamadan önce, dünyada yerel yönetimlerin korumadaki rolünün gelişimi hakkında kısa bir bilgi verilmiş ve Türkiye'deki yasal süreç açıklanmıştır. Ayrıca, uygulamaların farklı başlıklar altındaki değerlendirmesi yapıldıktan sonra, Hamamönü'nin geleceği için bazı öneriler sunulmuştur.
Türkiye'de kentleşme, mimarlık ve sosyo kültürel ortam

Bu çalışmada, Türkiye'de 1950 - 1960 arası kentleşme ve mimarlık, sosyo - kültürel değişimler bağlanımda ele alınarak incelenmektedir. 1950- 1960 arasında yaşanan sosyo - kültürel değişimlerin niteliğinin tam olarak ortaya konulabilmesi için, 1923 - 1950 arası dönem de siyaset, ekonomi ve toplumsal ortam açılarından kısaca özetlenmektedir. Böylece, ele alınan 10 yıllık dönemde izlenen farklılaşma, öncesiyle karşıtlık ve süreklilik ilişkileri de kurularak, netleştirilmeye çalışılmaktadır. Araştırma üç ana bölümden oluşmaktadır; 'Sosyo - kültürel değişimler, kentleşme ve mimarlık' bölümünde, sosyo - kültürel değişimlerin kentleşme ve mimarlık ile ilişkisine kısaca değinilmekte ve Batı'nın, özelikle 19. yüzyıl sonu ile 20. yüzyılın ilk yarısında yaşadığı gelişmeler özetlenmektedir. Batı'da bu dönemde yaşanan gelişmeler, sosyo - kültürel değişimlerin kentleşme ve mimarlık ile ilişkisini çarpıcı bir biçimde ortaya koymaktadır. Bu ilişkiyi örnekliyor olmanın yam sıra, sonraki bölümlerde ele alınan Türkiye'de yaşanan sürecin, Batı'da yaşanan süreç akılda tutularak değerlendirilmesi, karşılaştırma yapmaya da olanak sağlamakta ve böylece, Türkiye'nin 'değişik' modernleşme durumunun anlaşılmasını kolaylaştırmaktadır. 1950 - 1960 arası Türkiye'de siyaset ve sosyo-kültürel ortamın anlatıldığı bölümde, siyaset, toplumsal ortam ve kültürel ortam, ayrı başlıklar altında incelenmektedir. Özellikle siyaset ve toplumsal ortam, dönemin, öncesi ile en büyük 'farklılaşma'yı gösterdiği alanlar olduğundan, bu alanlarda 1923- 1950 arası yaşanan gelişmeler ayrı alt başlıklar altında, daha detaylı anlatılmaya çalışılmıştır. Kültürel ortam ise; gündelik yaşam, yayınlar ve sanat altbaşhkları altında, siyaset ve toplumsal ortamın ışığı altmda değerlendirilmektedir. Kentleşme ve mimarlık bölümünde, incelenen sosyo - kültürel ortam, kentleşme ve mimarlık alanında yaşanan gelişmeler ile de bütünleştirilmekte ve böylece dönemin Kentleşme, 1923'ten itibaren ele alınarak kentleşme ve modernleşme arasındaki ilişkiye de dikkat çekilmektedir. 1950'lere gelindiğinde, Türkiye'de modernleşmenin yön vudeğiştirmesiyle birlikte, kentleşme alanındaki uygulamaların da - özellikle Menderes'in İstanbul'daki imar hareketlerinde örneklendiği gibi - yön değiştirdiği vurgulanmaktadır. Mimarlık alanında bu dönemde izlenen ani biçim değişikliği ise, sadece dış etkilenmeler bağlanımda değil, aslında, dönemde tüm alanlarda yaşanan değişimlerin bir uzantısı olarak değerlendirilmektedir. Bu çalışmada, göz önünde tutulan sorulardan biri de Türkiye'nin yaşadığı modernleşme sürecinin, Batı'nın ya da 3. Dünya ülkelerinin yaşadığı süreçlerden ne derece farklı olduğudur. Sonuçta, 1950'lerde, toplumsal hareketliliğin artışı ile yön değiştiren ve hız kazanan bu sürecin sonuçlan, günümüze dek yansımaktadır. Bu nedenle, bu çalışmanın, döneme, ve dolayısıyla sonrasına da, yönelik değerlendirmelere farklı bir zemin oluşturması amaçlanmıştır. vuı
Re-integrating the fragmented context: Preservation and presentation of Side

Kentler tarih içindeki farklı dönemlerin üst üste gelmesinin fiziksel şahitleri olarak düşünülebilir. Kentlerin oluşum süreçlerinde, her medeniyet kentsel yapıyı kendinden önceki süreçlerin kalıntılarını göz önünde bulundurarak yeniden şekillendirmiştir. Fakat değişen koşullar ve bağlamlar fiziksel formda dönüşümler, eklemeler ve çıkarmalarla bir takım değişikliklere yol açmaktadır. Bu süreç, kentlerin bazı öğelerinin ve sonuç olarak da bütünlüklerinin kaybı ile sonuçlanmaktadır. Bu öğelerin bütünlüklerini kaybetmesi beraberinde bölünmeyi ve parçalanmayı getirir ve kenti oluşturan parçalar kentsel bağlamdan soyutlanır. Bu sebeple, bu tezin ana kaygısı, kentsel bağlam içerisinde bütünlüklerini ve beraberinde anlamlarını kaybeden, tekil olarak varlıklarını sürdüren 'parçalanmış' kalıntılardır.. Buna ilişkin olarak da, aynı problemle yüz yüze olan Side antik kenti ve Selimiye köyü bu başlık altında çalışılmıştır. Side, Osmanlı döneminde gelen Girit göçmenleri için yapılan binaların ve Roma, Bizans döneminden kalan anıt ve kalıntıların fiziksel olarak bir arada bulundukları bir kasabadır. Fakat sadece birbirleriyle değil mevcut bağlamla da ilişkilerini kaybetmişlerdir ve 'parçalanmış' lardır. Bu kapsamda, tezin asıl amacı, mevcut kent içerisinde kimliklerini kaybeden bu parçaların yeniden bütünleşmesini ve fiziksel bağlam içerisinde algılanabilirliğini sağlamaktır.. Bu bağlamda, çalışma üç ana bölümde ele alınmıştır. İlk bölümde, Side antik kentine ilişkin analizler ve tespitler yer almaktadır. Bu aşamada, Side'nin tarihi gelişimi, planlama geçmişşi, yapılan çalışmalar ve mevcut koşulları incelenmiştir. Bu kapsamda eski haritalar, hava fotoğrafları, eski ve yeni fotoğraflar, halihazır haritalar, imar planları, kazı çalışmaları ve projeler incelenmiştir. Aynı zamanda kapsamlı bir literatur çalışması yapılarak yazılı dökümanlardan yararlanılmıştır. Bir sonraki bölümde ise analiz aşamasında yer alan bilgilerin değerlendirmeleri yapılmıştır. Tezin son bölümünde de, Side'deki kültürel mirasın bütünleşik bir bakış açısıyla korunabilmesi ve sunulabilmesi için gereken ilkeler ortaya konulmuştur ve proje önerisi ile ilgili ön kararlara yer verilmiştir.
Sinematografik üretim: Mekan ve zaman deneyiminin bedenleşmesi

Mimari mekan bedenin deneyimlerini ve anılarını barındırır, bedenin mekan içindeki zaman ile ilişkilenen eylemlerine hacim kazandırır. Beden; algılayan, hisseden ve anımsayan bir özne olarak mimari mekanı kendi içinde var eder. Zaman ise bedenin mekanı algılamasını, anılar olarak barındırmasını ve her yeni algılama anında anımsayarak yeni anılar üretmesini sağlar. Bu sayede mekan, zaman ve beden bütünleşik ve devingen bir ilişki içindedir ve bedenin bir özne olarak bu deneyimi üretmesi sayesinde bu ilişki var olur. Bedenin deneyimi üzerinden var olan bu bütünleşik ilişkide, mimari mekanın beden ve zaman ile ilişkili olarak tasarlanması ve temsil edilmesi amacıyla kullanılan mimari anlatım teknikleri çok önemlidir. Bu teknikler beden, zaman ve mekanın ilişkileri üzerinden ele alındığı sürece yaşanmış mekan temsile dahil edilmiş olur. Bu araştırma kapsamında bir mimari anlatım tekniği olarak sinematografi, zaman ile bütünleşik olarak yeni bir mekan üretimi sunması ve izleyiciyle bu üretimi bedene kavuşturması bağlamında ele alınmıştır. Sözcük anlamı 'hareketin yazımı' olan sinematografi; mekanı ve zamanı beden dışında mekanik olarak üreten, izleyiciyle buluşma anında ise yeniden bedene kavuşturan bir temsil tekniğidir. Sinematografinin kayıt ve kurgu olarak iki aşamalı mekanik üretiminin ilk aşamasında gerçek mekan çizgisel bir zaman düzlemine kaydedilirken, ikinci aşamasında kaydedilmiş mekanlar parçalanarak yeni bir sıçramalı zaman düzleminde kurgulanır. Mekanik üretimin izleyiciyle buluşma anında ise film bedenle buluşarak beden tarafından yeniden üretilerek bedenleşir. Beden; duyuları, kasları ve belleğiyle bir bütün olarak filmde kendisine sunulan yeni mekan ve zamanı algılayıp kendisinde yeni bir deneyime dönüştürür. Bu deneyim filmde gösterilmeyenin beden tarafından üretilmesine ve filmin bütünlüğe kavuşmasına imkan tanır. Böylece mimari mekanın sinematografik temsili bedeni, mekan ve zaman üretimine dahil ederek temsilin hayat bulmasını mümkün kılar. Araştırmada bedenin mekan ve zaman deneyimi fenomenolojik olarak derinleştirilerek sinemanın bu deneyimi üretmesi sinema tekniği ve kuramı okumalarıyla incelenmiştir. Sinemanın oluşumu ve bu oluşum sürecinde kullanılan araçlar; beden, mekan ve zaman ilişkisini bütünleşik temsil edip etmemeleri üzerinden tartışılmıştır. Sonrasında sinemada yapılan üretime odaklanılmış; bu üretim hareketin kaydedilmesi yani mekanın zamanla beraber üretilmesi bağlamında incelenmiştir. Bu üretimde farklı aşamalarda kullanılan tekniklerin filmin izleyicide bedenleşmesiyle beraber nasıl bir mekan ve zaman üretimi sağladıkları film okumalarıyla örneklendirilmiştir.
Gaziantep'te Bayaz Han'ın korunması ve restorasyonu

Ticaret hayatı günümüzde de yoğun bir şekilde devam eden Gaziantep 'in, ilk ticaret hanları kale çevresinde konumlanmıştır. Büyük çoğunluğu 16. yüzyılda yapılan hanlar plan şemaları ve cephe düzenlerinde benzerlikler göstermektedir. Gaziantep hanları dikdörtgen planlı, iç avlulu ve içe dönük olarak tasarlanan, cepheleri mümkün olduğunca sade olan yapılardır. Bayaz Han konumu, cephe düzeni ve yapım sistemi olarak karakteristik Gaziantep hanlarından ayrılmaktadır. Kale çevresinde konumlanan geleneksel Gaziantep hanlarının tersine şehrin oldukça dışında inşa edilen Bayaz Han, plan şeması olarak bu hanlarla benzerlikler göstermesine rağmen, detaylarda ve cephe düzeninde oldukça farklılaşmaktadır. Dikdörtgen iç avlulu, dikdörtgen plan şemasına sahip olan Bayaz Han tam simetrik bir yapıdır. Yapım aşamasında örnek alman Halep Hanı'nın etkisiyle geleneksel Gaziantep hanlarından farklılıklar gösteren yapı, işlev olarak konaklama hanı olarak yapılmıştır. Kesme taştan, yığma sistemle, iki katlı olarak yapılan yapıda ana cepheyi oluşturan kısım volta döşemedir. Bayaz Han'ın korunmasını ve yeniden kullanılmasını amaçlayan tezde, yapıda bulunan hasarlar ve yapının geçirdiği onarımlar göz önüne alınarak yapıya yeni bir işlev önerisi getirilmiştir. Yapının hareketli özgün işlevi doğrultusunda Bayaz Han'a sanat merkezi işlevi öngörülmüştür.
Sanal ortamda kültürel miras enformasyon sistemlerinin kurulması ve türkiye için durum analizi

Bu çalışmada, Sanal Ortamda Kültürel Miras Enformasyon Sistemleri'nin kurulumu, projenin hayata geçirilmesi için dikkat edilmesi gereken parametreler, dünyadaki uygulama örnekleri, materyallere göre kullanılabilecek sayısallaştırma teknikleri ve standartları, internet ortamındaki fikri mülkiyet haklarıyla ilgili yasal düzenlemeler ve bu düzenlemelerle ilgili ortaya çıkabilecek olan sorunlar incelenmiştir. Tüm bu incelemelerden sonra, böyle bir Sanal Ortamda Kültürel Miras Enformasyon Sistemi'nin Türkiye'de hayata geçirilmesi durumunda SWOT analizi yöntemi kullanılarak güçlü, zayıf yönleriyle konuyla ilgili fırsat ve tehditler belirlenmiş, PEST analiz yöntemiyle de projeye etkisi olabilecek politik, sosyokültürel, ekonomik ve teknolojik faktörler saptanmıştır. Sonuç olarak Türkiye'de Sanal Ortamda Kültürel Miras Enformasyon Sistemi'nin kurulumuyla ilgili olarak incelenen parametreler doğrultusunda bir model önerisi ve konunun durum analizi yapılmıştır. Bu tez Türkiye'nin konuyla ilgili olarak bulunduğu noktayı ve yapılması gereken çalışmalarıbelirtmektedir.
Mekanda kişiselleşme ve kendileme

Çeşitli sosyal, kültürel ve ekonomik çevrelerde bulunan bireylerin, edindikleri deneyimler doğrultusunda, yaşantı ve tercihlerinde çeşitli değişiklikler olur. Mimari açıdan insandaki bu başkalaşmanın etkisi, mekanların algılanış ve kullanışın farklılaşması olarak ortaya çıkar. Bu çalışmayla, tasarımcının mekanın kullanıcısı olan insana, değişen ve pek çok etkenle birlikte farklılaşabilen bir varlık olarak bakabilmesi hedeflemiş, mekanın kişiselleşme ve kendilenmesinin önemi çeşitli örneklerle gösterilerek, tasarıma yeni bir bakış açısı getirilmiştir. Çalışmanın tasarımcıyı getirmeye çalıştığı nokta ise; merkezinde insan olan ve potansiyel taşıyan, esnek, katılımcı tasarım anlayışının yaygınlaşmasıdır. Fiziksel dünyayı insanların yaşamıyla uyumlu hale getirmeyi amaçlayan bir mimarlık için, mekan kullanıcılarının kabul edip, uyum gösterebilecekleri, veya değiştirebilecekleri uzlaşmacı ortamlar olarak tasarlanmalıdır, özellikle de kullanıcısı belirsiz olan tasarımlarda bu önemli bir gerekliliktir.
Birinci ulusal mimarlık dönemi; giriş cepheleri analizi

Bu çalışmada, 'Birinci Ulusal Mimarlık Dönemi' binalarım tanımlayıcı unsurların, cephe karakteristiklerinin neler olduğu bulunmaya çalışılmıştır. Bu da iki farklı analiz çalışmasının, tipolojik analiz ve imaj analizlerinin sonuçlarına dayanarak yapılmıştır. ilk Bölüm, giriş niteliğindedir. Burada konuyla ilgili bir problemden, dönemin adının farklı uzmanlarca farklı biçimde ele alınmasından bahsedilmiş ve dönemin 'Osmanlı Revival izmi' olduğu kabulle- nilmekle birlikte, yaygın adının 'Birinci Ulusal Mimarlık Dönemi' oluşu sebebiyle bu tezde de kullanılacağı belirtilmiştir. 2. Bölüm'de dönemin oluşumundaki etkenler, toplumsal değişiklikler ve mimarlık mesleğine özgü değişiklikler olarak iki ana grupta ele alınmıştır. Toplumsal değişiklikler başlığı altında, Osmanlı 'da- ki 'Batılılaşma' çabalarının mimarlıktaki sonuçları gözden geçirilmiş, bu çalışmada konu edinilen dönemin oluşumunda önemli rol oynayan 'Türk Ulusçuluğu' düşüncesi üzerinde durulmuş ve genel bir ideoloji- mimarlık ilişkisi içinde dönemin nereye oturtulabileceği tartışılmıştır. Mimarlık mesleğine özgü değişiklikler ile ise tarihin incelenen döneminin Türk toplumu için bir 'dönüm noktası' oluşunun mimarlıkta da geçerli olduğu ortaya konmuştur. Bundan sonra dönemin yapım çalışmaları, Cumhuriyet'in ilanından önce ve sonrasını içeren yıllara göre ayrılarak ele alınmıştır. Dönemin mimarları hakkındaki çok kısa bilgiden sonra bir sonraki bölümde analiz edilecek binalar tanıtılmıştır. 3. Bölüm'de, tipolojik analiz için geliştirilen yöntemin dayandığı kaynakların açıklanmasından sonra, binaların kitle, giriş, pencere düzenleri, ayrıntı ve süsleme ana başlıklarıyla ifade edilebilecek analiz tabloları üzerindeki çalışmalarla karakteristikler bulunmaya çalışılmıştır. Dördüncü bölümde, bu dönemle ilgili imajları saptama ve analiz çalışmaları ile ilgili açıklama ve sonuçlar, genel anlamda incelenen imaj kavramının ardından yerlerini almışlardır. Bölüm 5'te, Bölüm 3 ve Bölüm 4'ün sonuçlarının genel bir karşılaştırmasının yapılmasıyla, dönemin imajını oluşturan karakteristikleri belirlenmiştir.