turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Analysing the differences in visual perception of the building form by the architecture and non-architecture students.

Mimarlık tarihinde, bina formu her zaman dokunsal ve görsel elemanları ile çevresinde etkileyici bir kalite yaratmaktadır. Sanatçılar, tasarımcılar, koreograflar ve fotoğrafçılar gibi, mimarlar da bir fikri tasarım öğeleri ve ilkeleri aracılığıyla yansıtabilirler. Öte yandan, izleyicilerin de mimarların tasarladıkları hakkında kendi algı süreçleri, beğendikleri ve hoşlanmadıkları şeyler de vardır. Bu tezin amacı, hazırlanan bir anket ile, mimari yapı formunun mimarlık eğitimi alan ve almayan bireyler tarafından farklı algılandığını göstermektir. Anket esas olarak Bahçeşehir Üniversitesi öğrencileri arasında iki öğrenci grubunu kapsamaktadır. Çalışmanın üniversite öğrencilerine yönelmesinin temel nedeni çevrenin algılanmasında eğitimin önemli bir rol oynamasıdır. Eğitimli bir zihin, bir form veya cepheyi tanımlamak için uygun kelimeler bulabilir belki de binanın tarihini veya amacını anlayabilir. Bununla birlikte, eğitimli bir göz için, aynı cephenin detayları ve yönleri gibi görsel özellikleri daha iyi algılayacaktır. Örneğin, mimarlar, aldıkları eğitim sayesinde diğerlerinden daha farklı görme becerisi kazanıyorlar. Hem mimarlık hem de mimarlık dışı öğrencilerin, aldıkları eğitimdeki farklılık, düşünme sistemlerinde de farklılık yaratıyor ve bu fark bina formunu kavramada da farklılık yaratıyor. Bu tez çalışmasında iki öğrenci grubunu kapsayan anketde, mimarlık fakültesi öğrencileri ağırlıklı olarak yaratıcılığı ve diğer fakültelerden olan öğrenciler ise eğitimli aklı temsil etmektedir. İki farklı gruptan elde edilen araştırma sonuçları iki grubun bina formu algılarını kütle, geometri ve oranlar üzerinden karşılaştırmaktadır. Bu anket ile, izleyicilerin algısındaki farklılığın bireylerin eğitim geçmişşlerine bağlı olduğunu göstermek amaçlanmıştır.
Bilim kurgu sinemasının kavramları üzerinden mekansal örneklemeler

Bilim kurgu sineması ve mimarlık; donatı, mekan ve kent gibi farklı ölçekler üzerinden birbirlerini etkileyen disiplinlerdir. Mimarlık pratiği, bilim kurgu sinemasının gelecek öngörülerini betimlemek amacıyla kullandığı çok önemli bir araçtır. Bilim kurgu filmleri, izleyicisine görsel olarak tasvir ettiği dünyanın gerçekçiliğini mimarlık sayesinde sağlar. Bu filmler, kimi zaman mevcut mekanları kimi zaman ise filmler için özel olarak tasarlanmış mekanları kullanır. Bilim kurgu filmlerinde sunulan gelecek öngörüleri, temelleri olmayan birer hayal ürünü olmaktan ziyade merkezinde günümüz toplumuna ve yaşantısına dair izler bulunduran tasvirlerdir. Bu nedenle bu filmler ayrıntılı olarak ele alındığında günümüz toplumuna dair çıkarımlar yapmak mümkündür. Bu tezde, bilim kurgu sinemasının geleceğe dair yaptığı öngörüler; sinema tarihinde önemli yere sahip olan ve günümüz bilim kurgu anlayışına dair temelleri atan filmler üzerinden incelenecektir. Seçilen filmler, özellikle teknolojinin gelişmesiyle birlikte toplumun karşılaşabilme ihtimalinin yüksek olduğu problemleri ele almış aynı zamanda geleceğin dünyasına dair tutarlı öngörüler yapmışlardır. Bu filmler, tasvir ettikleri fiziksel çevre ile geleceğin mekanlarını deneyimleme imkanı sağlamış ve mimari açıdan incelenmeye değer bulunmuştur. Bu çalışma, bilim kurgu ve bilim kurgu sinemasının tanımları ve tarihçesi ile başlar daha sonra mimarlığın ve mekanın bilim kurgu sinemasındaki kullanımına ve önemine değinip bunu farklı filmler üzerinden örneklendirir. Alan çalışmasında ise öncelikle bilim kurgu sinemasında sıklıkla işlenen ve özellikle günümüz yaşantısında da etkilerini görmeye başladığımız temalar ele alınır. 'Ütopya ve Distopya', 'Teknofobi', 'Sanal ve Gerçek', 'Gözetim ve Kontrol', 'Kapitalizm', 'Bellek ve Kimlik' olmak üzere seçilen bu altı tema; temelinde bu temaları bulunduran bilim kurgu filmleri üzerinden incelenmiş, bu temaların filmlerde yer alan farklı ölçeklerdeki fiziksel ve mekansal yansımaları ele alınmıştır. İncelenen filmler THX 1138 (1971), Blade Runner (1982), Total Recall (1990), The Matrix (1999) ve Minority Report (2002)'dur. Aynı zamanda bu filmlerde yer alan gelecek tasvirlerinde günümüz toplumunu da ilgilendiren konulara değinilmiştir.
Erken dönem Osmanlı Sıbyan Mektepleri: Cerrahbaşı İshak Kazgani Sadi Sıbyan Mektebi ve koruma sorunları üzerine bir değerlendirme

Tez konumuz içinde ayrıntılı olarak araştırılacak olan Cerrahbaşı İshak Kazgani Sadi Sıbyan Mektebi, Eminönü'nde Muhsine Hatun Mahallesi ile Nişanca Mahallesi arasında kalan bölgede yer almaktadır. 1485 yılında inşa edildiği tahmin edilen Cerrahbaşı İshak Kazgani Sadi Sıbyan Mektebi İstanbul'un fethinden sonra yapılmış Sıbyan mektepleri arasında ilk örneklerdendir. Yapının karşısında bulunan cami de yine Cerrahbaşı İshak Cami adındadır ve birkaç yıllara ile yapıldığı düşünülmektedir. Bir bodrum ve bir zemin kattan oluşan sıbyan mektebi kagir bir yapıdır. Cami ise, ahşap nedeni ile günümüze kadar ulaşamamış, yıkılmış ve 1985 yılında betonarme olarak yeniden inşa edilmiştir. Cerrahbaşı İshak Kazgani Sadi Sıbyan Mektebinin koruma sorunları üzerine bir değerlendirmeyi kapsayan bu çalışma, yedi ana bölümden oluşmaktadır. Birinci bölüm tez konusu oluşturan çalışmanın amaç, yöntem ve kapsamını oluşturmaktadır. İkinci bölümde; sıbyan mekteplerinin eğitim yapısı olması nedeni ile Osmanlı Dönemi eğitim sistemine değinilmiş, medreseler ve sıbyan mektepleri alt başlıklarıyla eğitim sistemi irdelenmiştir. Üçüncü bölümde; Erken Dönem Sıbyan Mektepleri, İstanbul Dışı Sıbyan Mektepleri ve İstanbul Sıbyan Mektepleri olarak detaylandırılmıştır. Dördüncü bölümde; asıl konumuz olan Cerrahbaşı İshak Kazgani Sadi Sıbyan Mektebi, genel tanımı, tarihçesi, konumu, mimari özellikleri, geçirdiği değişiklikler ve günümüzdeki durumu alt başlıkları ile incelenmiştir. Beşinci bölümde; Cerrahbaşı İshak Kazgani Sadi Sıbyan Mektebi İstanbul'daki aynı dönem yapılmış ve mevcut olan sıbyan mektepleri içinde değerlendirilerek plan özellikleri ve yapı elemanları açısından genel bir tipoloji oluşturulmuştur. Altıncı bölümde; araştırma konumuz olan Cerrahbaşı İshak Kazgani Sadi Sıbyan Mektebinin restitüsyonunun hazırlanabilmesi için yazılı ve görsel belgeler incelenerek topoloji çalışmaları yapılmış ve elde edilen veriler doğrultusunda yapının restitüsyon çalışması tamamlanmıştır. Yedinci bölümde; yapıya uygulanacak restorasyon yöntem ve teknikleri incelenerek yapının, sağlıklı bir şekilde gelecek kuşaklara ulaşabilmesi için restorasyon uygulamasına yönelik bir çalışma önerilmiştir. Sonuç bölümünde; önemli bir kültür varlığı olarak Kazgani Sadi Sıbyan Mektebinin önemine değinilerek, yapının korunup, yeni işlev verilerek yaşatılması yönünde öneriler ve çözümler değerlendirilmiştir.
Darphane-i Amire'nin demir üst örtü sistemlerinin iki yapı üzerinden incelenmesi ve koruma önerileri

Tarihi yapıların, hem kültürel değerleri bakımından hem de yapı teknolojisi çözümlerinin gelişimini göstermesi açısından korunması önemlidir. İstanbul'da Fatih İlçesi, Topkapı Sarayı 1. Avlu'sunda yer alan Darphane-i Amire yapıları, tarihi yapılar olarak ve Osmanlı Dönemi endüstri mirasını yansıtmaları nedeni ile korunarak geleceğe aktarılması açısından önem taşımaktadır. Darphane-i Amire'nin 16. yüzyıldan itibaren bugünkü yerinde olduğu bilinmektedir. Kuruluşundan bugüne kadar özellikle üretim teknolojisinin gelişmesi ile ihtiyaçların değişmesi sonucu birçok kez değişim ve yenilenme geçirmiştir. Darphane ve Damga Matbaası olarak işlevini sürdüren yapılar, 1967 yılında Darphane'nin Balmumcu'daki yeni yapısına, Damga Matbaası'nın da 2011 yılında taşınması ile büyük ölçekte işlevsiz kalmışlardır. 2011 yılına kadar Kültür Bakanlığı'na bağlı kullanılan Darphane Eminliği ve Dökümhane yapıları da günümüzde kullanılmamaktadır. Durum çalışması olarak ele alınan kompleksin 14 ve 15 numaralı yapıları özgün dövme demir üst örtü strüktürlerine sahiptir. Çatı strüktürlerinin özgün detaylarının kaybedilmeden ve uygun şartlarda korunması probleminin çözülmesini gerektirmektedir. Literatür araştırmaları sırasında elde edilen bilgiye göre 15 numaralı yapının inşa tarihinin 1750- 60 yılları arasında, 14 numaralı yapının ise 1895 yılı sonrasında olduğu anlaşılmaktadır. Aynı zamanda üst örtüde kullanılmış olan demir strüktür Osmanlı Dönemi'nde demirin tümüyle yapı elemanı olarak kullanılmasının ilk örneklerinden olma özelliğini taşımaktadır. Bizlere döneminde demir üretim ve temin teknolojilerinin hakkında da bilgi vermektedir. Yapıların özgün çatı üst örtüleri, 1996 yılında geçdiği son onarımda oldukları gibi korunmuş, çevre şartlarına karşı üzerine mevcut sisteme yük aktarmayacak şekilde ek bir çatı örtüsü getirilmiştir. Güncel restorasyon projelerinde ise özgün çatı örtüsünün tamamlanması ve kullanılması önerilmektedir. Yapılan çalışmada özgün çatı strüktürünün günümüz yönetmeliklerine göre taşıma kapasiteleri değerlendirilmiş ve çeşitli kullanım durumlarına göre tekrar çatı ötrü sistemi olarak kullanımı irdelenmiştir. Yapılardan alınan örnekler üzerinden mekanik ve kimyasal analizler yapılarak mevcut durumlarına ait özellikleri belirlenmiştir. Tüm veriler ve bulgular ışığında koruma sorunu irdelenmiş ve benzer yapı strüktürlerinin ele alınması ile ilgili öneriler geliştirilmiştir. Ayrıca ülkemizde tarihi yapıların ve anıtların mühendislik hesabı için standartların ve tüzüklerin bulunmayışı ile birlikte mühendislik araştırmaları ve önerileri özelinde standartların oluşturulması, tüzük ve yönetmeliklerin çıkarılmasının önemine değinilmiştir. İlgili çatı sisteminin alt yapı ile birlikte disiplinler arası bir çalışma ile tekrar değerlendirilmesi, üst örtüsünün ise bağımsız bir strüktür üzerine bağlanması için ek çalışmaların yapılması önerilmiştir.
Evolution assessment of main stadium structures of summer olympic games: From 1896 to 2012.

Yaz Olimpiyat Oyunları'nın ana stadyum yapıları büyük ölçekli yapılar olarak, çok kalabalık seyirci gruplarını ağırlamak ve Olimpiyat Oyunları'nda gerçekleşen birçok spor yarışmasına ev sahipliği yapmak için özel olarak tasarlanmıştır. Olimpiyat stadyumlar üzerine birçok yazılı belge olmasına rağmen, bu yapıların fiziksel performansları / kapasiteleri ve zaman içinde evrimlerı üzerine yapılmış nicel değerlendirmeler yok denecek kadar azdır. Bu çalışma ile Olimpiyat yapılarının kendine has fiziksel performanslarının incelenmesi ve onların, uluslararası ve bölgesel müsabakalar için olanak ve sınırlarının belirlenerek müsabakalar için uygunluğunun tartışılması hedeflenmiştir. Toplamda 26 adet Yaz Olimpiyat Oyunları ana stadyumu; seyirci kapasiteleri, sporcular ve seyirciler için görsel konfor şartlarının uygunluğu üzerinde durularak geometrik tasarımlarının fiziksel performansı ve yapıların uzun vadeli kullanımı teknik öneriler içeren kaynaklar ve/veya kılavuzlarda yer alan bilgiler göz önüne alınarak incelendi. Stadyumlarda tam korunaklı tribün alanının var olması özellikle oyunlara ev sahibi yapan şehirlerin iklim koşulları nedeniyle gereklidir. Olimpiyat stadyumlarının orijinal seyirci kapasitelerinin, yenilemeler sırasında azaltılarak tavsiye edilen/işletilebilir seyirci kapasitesine düşürülmesi eğilimi vardır. Bu eğilim, stadyumların ulusal/bölgesel spor etkinliklerine ev sahipliği yapabilme imkanlarının arttırılması çabasının bir göstergesidir. Olimpik stadyumların kültürel önemi, bulunduğu yerin uygun konumu, geometrik tasarımlarının nitelikli oluşu ve tam korunaklı tribünlerinin olması; ulusal spor müsabakaları ve özellikle futbol ve atletik yarışlar için bu yapıların olimpiyat sonrası kullanılarak yaşamlarını sürdürmesini desteklemektedir. Henüz tasarım aşamasındayken, olimpiyat sonrası kullanımda, stadyumun bölgesel aktiviteler için adapte edilebilmesinin planlanması, bu yapıların yerel olarak kullanımı tercih edilen yapılar arasında olmasını sağlamaktadır. Tez kapsamında, seçilen stadyumların özelliklerinin değerlendirilmesiyle, olimpiyat sonrası kullanımda hangi tür etkinliklere uygun oldukları belirlenmiş ve uzun vadeli kullanım için yapılabilecek düzenlemeler saptanmıştır. Stadyumların çevreye duyarlı tasarlama çabaları, bu binaların çevre dostu bir yaklaşımla uzun vadeli olarak kullanımına olanak sağlaması açısından umut vericidir. Bununla birlikte, sürdürülebilir tasarımı ele alan teknik kılavuzlarda, uzun vadeli kullanım çerçevesinde stadyumların fiziksel performans gereksinimlerinin ele alınması ve vurgulanması gerekmektedir.
Parametrik tasarım ortamında ikonik bina planlarından üç boyutlu form alternatiflerinin üretilmesi

20. yüzyıl mimarlığında işlevsellikten modernizme doğru yönelen mimari ortamda, fonksiyonel sorunlara yeni çözümler aranmaya başlanmıştır. Modernist yöntemlerle gelen esneklik kavramı, mimarlık gündeminde radikal değişikliklere yol açmıştır. Tasarımda fonksiyonalist tercihlerin ötesinde esneklik kavramıyla uyumu aranmış ve özgünlük anlayışı modern mimarlıkta önemli bir yere ulaşmıştır. Günümüzde ise mimari tasarımda özgünlük arayışı ve buna bağlı olarak form arayışlarının arttığı görülmektedir. Bu arayışlara, bilgisayar teknolojilerinde form üretmek ve bu formların yapı üretiminde uygulanabilirliği etkili olmuştur. Ancak bu form anlayışlarında işlev ön beklenti olmamakta, sonradan bu formları işlevlendirmek sorun oluşturmaktır. Bu formlarda soyut kompozisyonlar elde edildiği, form ve işlev tipleri ile bağlantının zayıf kaldığı görülmektedir. Bu amaçla biçimsel düzen adaptasyonu sağlanmış ikonik bina tipolojilerinden yola çıkmakta fayda vardır. Fonksiyonel kalıplar başlama noktası olarak ele alınmalı, bu temel girdiye bağlı biçim alternatifleri aranmalıdır. Bu tez kapsamında modern dönemde işlev ve form açısından denenmiş ve kullanılmış ikonik şemalardan hareketle işlevsel gereksinmelere yanıt veren ancak; form olarak bu temel denenmiş formlardan türeyen alternatiflerin bilgisayar ortamında üretilmesi amaçlanmıştır. Bu bağlamda çalışma, işlevsel nitelikleri içeren ancak güncel görsel beklentileri de karşılayabilecek üç boyutlu form alternatiflerinin kısa sürede elde edilmesi ve mimarlık meslek uygulamaları için yeni yöntemler içermektedir.
New monumentality

ÖZ YENİ ANITSALLIK ÖZTEN, Ülkü Yüksek Lisans, Mimarlık Bölümü Tez Danışmanı: Doç. Dr. Selahattin ÖNÜR Aralık 2005, 95 sayfa 'Yeni Anıtsallık' Sigfried Giedion, Jose Luis Sert, ve Fernand Leger tarafından ilk kez ikinci Dünya Savaşından hemen sonra, kırklı yılların başlarında ortaya konulan bir ifadedir. Bu ifade gücünü, bildik ve alışıldık bir kategori olan 'amfi modern mimarlık alanı içerisinde yeniden formüle etme çabasının yarattığı polemiklerden alır. Giedion, Sert ve Legeıin Nine Points on Monumentally (1943) metni ile şekillenen 'yeni anıtsallık' söylemi, böylece ilk kez bir manifesto halinde modern mimarlığın kendi sorunlarından biri olarak tanımlanmış olur. Bu nedenle, bu tezin temel problem alanını yeni anıtsallık tartışmasının belirleyici metni olan Nine Points on Monumentality oluşturur. VI Bu bakış açısıyla, bu çalışma, 'Yeni Anıtsallık' yaklaşımının, II. Dünya Savaşı sonrasında modern mimarlığın tarihselcilik, fonksiyonalizm ve temsil konularına karşı etik tavrını belirlemeye yönelik bir çaba olduğunu vurgulamaktadır. Tez modern mimarlığın söz konusu manifestoyla göz önüne serilen eleştirel çerçevesini açıklığa kavuşturmayı amaçlamıştır. Bu noktadan hareketle, çalışmanın üç temel hedefinden ilki Yeni Anıtsallık kavramını netleştirmek; ikincisi modern mimarlık tarihindeki pozisyonunu belirlemek ve üçüncüsü ise, hedeflenen ve beklenmedik sonuçlarını çağdaş mimarlığa dönük olarak ayırt edebilmektir.
Konut inşaatlarında imalat kalite kontrol amaçlı kullanılabilecek bir bilgisayar programının geliştirilmesi

Bu çalışma, konut inşaatlarının yapım sürecinde şantiyeye getirilen malzemelerin, daha önceden hazırlanan malzeme şartnamelerine uygunluğunun kontrolü ve malzemenin imalat aşamasında kalite kontrolünün analitik bir şekilde sağlıklı yapılabilmesi, bir imalatın başlangıç süresinden bitiş aşamasına kadar bütün uygulama koşullarının ve kabul kriterlerinin yerine getirilebilmesi, ardıl imalatların önkoşullarının yerine getirilebilmesini sağlamak amacıyla geliştirilecek bilgisayar programının geliştirilmesi ve inşaat sektöründe uygulanabilmesi amaçlanarak hazırlanmıştır. Ayrıca uygulayıcı firmaların ya da sektör profesyonellerinin, gerek şartnameler gerekse de uygulama kalite kontrol talimatlarının ortak bir veri tabanında saklanması, geliştirilmesi çalışmanın bir diğer ana amacıdır.
Re-vision: A study on Arnhem Koepel, the panopticon

On sekizinci Yüzyılda mimarlık toplumu iyileştirmek için bir araç olarak görülmeye başlanmıştı. Jeremy Bentham hukukçu olarak, mimarlığın bu yönünü cczabilinı alanındaki kuramsal çalışmalarım gerçekleştirmek için bir makine olarak ele almaktaydı. Bentham 1971'de anormal diye adlandırılan insanları ıslah etmek amacıyla bir mimari araç tasarladı, ve toplumsal iyileştirme için geliştirdiği bu makineye panopticon adım verdi. Bu tasanın üzerinde çalışırken Bentham' in niyeti merkezi gözetim esaslı bir mimari kurgu sayesinde mahkumlar üzerinde denetim sağlamaktı. Çağdaş bir mimar olan Rem Koolhaas yakın tarihte Bentham' in panopticon'ıınun bir örneği olan Hollanda'daki Arnhem Koepel Hapishanesi' nin yenileme projesini yönetmiştir. Koolhaas bu projede merkezi gözetim temasım değiştirmiştir. Böylece, Arnhem Koepel Hapisaııesi'ndeki mekanın cezalandırma işlemine katkısı da değişmiştir. Yenileme projesi, disiplini sağlayan mekan anlayışının dönüşüme uğradığına işaret etmektedir. Bu dönüşüm ayrıca Yirminci Yüzyıl toplumlarındaki değişimi de göstermektedir. Bu çalışmadaki temel amaçlar On sekizinci Yüzyılda panopticon'un değişime olan katkısı. Arnhem Koepel yenileme projesinin disiplin sağlayan bir mekan olarak düşünüldüğünde Koolhaas'ın tutumunu, ve mimari anlayış ile toplumsal değişim arasındaki ilişkiyi araştırmaktır.
Beyaz yakalı üretken işçi olarak mimar: Meslek pratiği ve sınıf algısı

Bu çalışma, günümüzde mimarlık mesleğinin değişen şartlarında, özel bürolarda ücretli çalışan mimarların sosyal sınıf konumlarını yeniden adlandırmayı ve ücretli çalışan mimarların kendi sınıf algılarını araştırmayı amaçlamaktadır. Mimarlık mesleğinin değişen şartları ve çalışma kapsamındaki mimarların toplumsal konumları bağlamında; mimarlık pratiği kapitalist hizmet sektörünün bileşeni durumuna gelerek sermayenin ihtiyaçları doğrultusunda biçimlenmeye başlamıştır ve buna bağlı olarak mimarın 'yaratıcı-deha' 'sanatçı' ve 'seçkin' mesleki kimliği ve imtiyazlı toplumsal konumu dönüşmüştür. Bu noktadan hareketle, özel bürolarda ücretli çalışan mimarların sosyal sınıf konumlarının bilgisini üretebilmek için ilk olarak mimarın ve mimarlık mesleğinin tarih yazımındaki konumu, sonrasında sosyoloji literatürünün sınıf kuramları ve teknik emeğin sınıfsal konumu incelenmiştir. Çalışma kapsamındaki mimarların kendi sınıf algılarına yönelik çıkarım yapabilmek için ise 55 ücretli çalışan mimarla derinlemesine görüşmeler yapılmıştır. Yapılan araştırmalar ve derinlemesine görüşmeler sonucunda elde edilen bulgulara göre; üretim ilişkilerinin değişimiyle birlikte, mimarların üretimdeki rolü ve emek niteliği dönüşüme uğramış ve mimarlar günümüz mimarlık pratiğinde 'beyaz yakalı üretken işçi'lere dönüşmüştür. Yapılan derinlemesine görüşmeler sonucunda ise, ücretli çalışan mimarların sınıf algısını oluşturan etkenlerin; ekonomik gelir, mesleki deneyim, yapılan işin niteliği, yaşanılan çevre, mesleki itibar, mimari üretimdeki roller çerçevesinde belirlendiği tespit edilmiştir. Mimarların öznel sınıf algıları büyük ölçüde büro içindeki farklı iş kolu tanımlarına ve tasarımcı, özne-mimar kimliklerini koruyup koruyamama ölçütüne göre farklılaşabilmektedir. Özel bürolarda ücretli çalışan mimarların sınıfsal konumları ve kendi sınıf algıları arasındaki ilişki bağlamında; mimarlık eğitiminin sağladığı meslek ideolojisinin genel olarak eğitim-pratik ekseninde rol çatışmalarını getirdiği görülmüştür. Mimar-tekniker rolleri bağlamındaki bu rol çatışmalarının ve mesleki demotivasyonun önüne geçebilmek için mimarlık eğitiminin dikte ettiği değer yargılarının sorgulanması ve bilinçli bir mimarlık pratiği yaklaşımının benimsenmesi gerektiği önerilmektedir.
Mermer atıklarının yapı malzemesi üretiminde kullanım olanakları üzerine bir araştırma

Türkiye, mermer rezervi konusunda dünyada önemli bir konuma sahiptir. Mermer, kimyasal yapısında bulunan kalsit mineralinden dolayı oldukça geniş bir kullanım alanına sahiptir. Mermerin çıkarılma ve işleme aşamalarında %50-% 70 oranında atık meydana gelmektedir. Bu durumda, atık yönetimi ve geri dönüşüm mermer zayiatının azaltılması konusunda oldukça önem kazanmaktadır. Bu çalışmanın amacı, mermer atıklarının yapı malzemesi olarak kullanım olanaklarının araştırılmasıdır. Tez çalışması literatür taraması ve saha çalışması olmak üzere iki aşamada gerçekleştirilmiştir. Çalışma beş bölümden oluşmaktadır. Birinci bölümde, mermer hakkında genel bir bilgilendirme yapılmış, çalışmanın hangi bölümlerden meydana geldiği, amacı ve sınırlarından bahsedilmiştir. İkinci bölümde mermer hakkında genel bilgiler, Türkiye'nin mermer rezervi ve ekonomisi ve mermer atıkları hakkında genel bilgiler verilmiştir. Üçüncü bölümde ise çalışmanın, materyal ve yöntemi hakkında bilgi verilmiştir. Çalışmanın materyalini, TÜYAP Bursa 4. Uluslararası Blok Mermer Fuarı'nda yapılan soru formu aracılığıyla görüşme çalışması oluşturmaktadır. Çalışmanın yöntem bölümünde, yapılan literatür taramasının sınırları anlatılmış ve saha çalışmasında yöneltilen soruların literatür taramasında bulunan hangi konu ile ilişkili olduğu açıklanmıştır. Çalışmanın dördüncü bölümünde, 2018 TÜYAP Bursa 4. Uluslararası Blok Mermer Fuarı'nda katılımcı gönüllülüğü esasına dayanarak 107 katılımcıdan 77'siyle gerçekleştirilen soru formu aracılığıyla yapılan görüşmelerden elde edilen sayısal veriler grafikler yardımıyla incelenmiştir. Çalışmanın beşinci bölümünde ise görüşmelerden elde edilen veriler grafikler yardımıyla yorumlanmış ve önerilerde bulunulmuştur. Mermer atıklarının değerlendirilmesi hakkında, mermer firmalarına belirli aralıklarla seminerler verilmesi, mermer firmaları tarafından mermer atıklarının değerlendirildiği ülkelere teknik geziler düzenlenmesi ve bu konuda yapılan uygulamaların yerinde gözlemlenmesi, firmalar arası endüstriyel simbiyoz uygulamalarının gerçekleştirilmesi, bilinen bir mermer atığı işleme tesisinin olmamasından dolayı, devlet tarafından mermer atığı işleme tesisi kuracak girişimcilere gerekli teşvik ve desteklerin sağlanması gibi öneriler ile çalışma sonlandırılmıştır.
Fotovoltaik çatı sistemlerinin tasarımı için bir model önerisi

Türkiye'de sera gazı salınımının azaltılması, enerji üretiminde dışarıya bağımlılığın sınırlandırılması ve artan enerji taleplerinin karşılanabilmesi enerji politikalarının gündemini oluşturmaktadır. Bu gündemin bir sonucu olarak yenilenebilir kaynaklarla enerji üretimi binalarda enerji verimliliği politikalarında yerini almıştır. Çatılar fotovoltaik çatı uygulamaları için en verimli yapı yüzeyleridir. Dünyada fotovoltaik çatı uygulamalarına çok sık rastlanmasına rağmen Türkiye'de fotovoltaik çatı uygulamaları nadirdir. Bunun ana nedeni fotovoltaik modüllerin maliyetlerinin yüksek olmasıdır. Ancak günümüzde fotovoltaik maliyetinin Avrupa ülkelerindeki gibi ulaşılabilir seviyelere çekilerek, uygulamaların arttırılacağı öngörülmektedir. Bu noktada açığa çıkan sorun ise ülkemizde uygulama konusundaki deneyimsizlik ve fotovoltaik çatı sistemi alternatiflerinin bilinmemesidir. Ayrıca fotovoltaik çatı uygulamaları ile ilgili herhangi bir yönetmelik ve standard da bulunmamaktadır. Bu durumda niteliksiz ve yapı ile bütünleşmeyen uygulamaların gerçekleşmesi kaçınılmazdır. Bu çalışmanın amacı ise fotovoltaik çatı sistemlerinin tasarımı için mimarlara, çatı sistem, çatı kaplama malzemesi üreticilerine, yüklenicilere yol gösterebilecek bir model önerisi sunmak; İstanbul ve Mersin ili örnekleri ile modeli uygulayarak fotovoltaik çatı sistem alternatiflerini ortaya koymak ve bunları değerlendirmektir.