turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Çağdaş mimaride rejyonalist yaklaşımların sürdürülebilirlik bağlamında değerlendirilmesi: Gelişmekte olan İslam ülkeleri

Bu çalışma, son otuz yıldır mimaride önemi gittikçe artmakta olan sürdürülebilirlik kavramına eleştirel bir yaklaşım getirmeyi ve sürdürülebilir mimarinin uygulanmasına alternatif bir bakış üretmeyi amaçlamaktadır. Günümüz çevre problemleri, pek çok çözüm arayışını da beraberinde getirmiştir. 1987 yılında Dünya Çevre Kalkınma Komisyonu tarafından düzenlenen etkinlikte Ortak Geleceğimiz başlıklı bir rapor hazırlanmıştır. Bruntland Raporu'nda bugün kullandığımız anlamıyla sürdürülebilirlik kavramı karşımıza çıkmıştır. Sürdürülebilirlik kavramının mimariye yansıması, kaynakların verimli kullanılması, yenilenebilir enerji kaynaklarına yönlenilmesi ve doğaya zarar vermeyen bir anlayış benimsenmesi şeklindedir. Sürdürülebilir mimari yaratmak için ileri teknoloji kullanmak ve karmaşık çözümler denenmektedir. Ama bu konuda en önemli kaynak olan 'yerel mimariler ' atlanmaktadır. Yerel mimariler incelendiğinde; iklim topografya, kültür gibi kavramların hiçbirinin göz ardı edilmediğini, her soruna rasyonel çözümler üretildiğini görebiliriz. Bu yüzden günümüz mimarlığının yerel mimarilerden çıkarması gereken dersler çok fazladır. Bu bağlamda, çağdaş mimaride yerel yaklaşımlar Rejyonalizm başlığı altında incelenmiştir. Rejyonalizm ve sürdürülebilirlik ilişkisini sorgulamak açısından gelişmekte olan İslam ülkelerindeki rejyonalist projeler incelenmiş, sosyal, kültürel, ekonomik ve ekolojik sorunlara verdikleri cevaplar sürdürülebilirlik bağlamında değerlendirilmiştir.
İnsan-kent ilişkisinde bir arayüz olarak mimarlıkta kamusal mekan

Uçakta koltuğumuzda otururken uçağın kalktığını hissettiğimiz anda refleks olarak cama bakar, uçağın yerden kopuşunu izleriz. Bu kopuş ile birlikte yere baktığımızda giderek daha da genişleyen bir bakış açısıyla arkamızda bıraktığımız kentin nasıl bir dokuya ve karaktere sahip olduğunun farkına varırız. Denizlerle kara parçalarının, kara parçalarıyla yapı adalarının, yapı adalarıyla yolların ve hepsiyle bizim yani ''insanın'' ölçek aralığını ve bizim bu ölçek aralığını algılamakta ne kadar uzak olduğumuzu uçak yolculuklarıyla fark edebiliriz. Peki insan ölçeğinden baktığımızda içinde ya da dışında bulunduğumuz yapılar kenti algılamamıza ne kadar yardımcı olmaktadır? Yapılar tasarlandığı parsel sınırları dışında kentten neler alıp vermektedir? Kent içindeki yapılar insanın kamusallaşması adına nasıl bir arayüz oluşturmaktadır? Yapıların kendi sınırlarının belirsizleştiği, eridiği, kente farklı değerler kattığı, katarken de kentin belirli değerlerini içine aldığı, bazen de o yeri kentle birlikte ördüğü ve o yer ile birlikte bir kamusal mekan imkanı sunduğu mimarlık yaklaşımlarının tartışılması konunun çerçevesini belirlemektedir. Arayüz sadece kendi sınılarını eritmekle kalmaz aynı zamanda insan ile kent arasındaki ölçek aralığını da eritir. Bu sayede insanın kentle ve diğer insanlar ile bağ/ilişki kurabileceği potansiyelleri yaratır. Çerçeve içinde yer alan yapı örneklerinin kritik özellikleri ise kamusallık sunma biçimlerini fonksiyona dahil olunmadan sağlayabilmeleridir. Yapının kamusallığı ile tanımlanmak istenen, kendinden tamamıyla soyutladığı artık bir boşluktan öte, yapıyla fiziksel olarak ilişkili fakat yapının fonksiyonu ile ilişkilenmeden iki kişinin olsa bile rastlantısallık çerçevesi içerisinde sosyalleşebildiği mekandır. Yapının işlevi ya da büyüklüğü, konuyu tartışırken bir kriter olmamıştır. Burada ele alınan yapılar ya da örnekler kamusallık yaratabilme becerisiyle tartışmaya açılmıştır. Kimi zaman ticari, kimi zaman konut, kimi zaman da dini yapılar üzerinden incelenmiştir. Fonksiyona dahil olunmadan gerçekleştirilen kamusal mekana katılma biçimleri, yapının iki ölçek aralığı içinde aldığı tavra göre incelenmiştir. Kentsel ölçekte kurduğu bağlamsal ve insan ölçeğinde kurduğu algısal ilişkiler, yapı tiplerinin kamusallık kuvvetini sorgulamakta kullanılan özellikler olarak var olmuştur. Kentsel bağlam üzerinden yapının yerle ve çevreyle kurduğu ilişki çeşitleri incelenirken, insan ölçeğinde de yaratılan farklı algısal yaklaşımlar ve sunduğu kamusallaşma potansiyelleri irdelenmeye çalışılmıştır. Bu iki ölçek farklılığı üzerinden yapıların incelenmesiyle, yapıların hangi yöntemlerle kamusallaştıklarının açığa çıkarılması amaçlanmaktadır.
Mehmet Esat Serezli'nin Selimiye Camii Defteri içeriği ve mimarlık tarihi yazını açısından değerlendirilmesi

Mimarlık tarihi yazımı ile ilgili kaynak ve bibliyografya çalışmalarına bakıldığında; Osmanlıca olarak el ile yazılmış eserlerin, defterlerin ve notların çok fazla incelenmediği görülmektedir. Bu bağlamda Mehmet Esat Serezli'nin Erken Cumhuriyet Dönemi'nde Türkçe/Latin harfleri ile yazı yazmayı bilmesine rağmen Osmanlıca olarak elle yazdığı 'Selimiye Camii' isimli defteri; daha önce araştırılmamış, tamamen yeni bir kaynak olarak önem kazanmaktadır. Bu defterle ilgili olarak hazırlanan doktora tezi kapsamında söz konusu defter içerik olarak çözümlenmiş, yazıldığı dönemin mimarlık tarihi yazım problemi açısından ve koruma anlayışı bakımından irdelenmiştir. Böylece, eserde yazan bilgiler ve fotoğraflar ilgili bilim dalları ile paylaşılarak mimarlık tarihi yazımına yeni bir eser eklenmiştir. Ayrıca defterde bulunan belge niteliğindeki Selimiye Camii fotoğrafları ile eserin güncel durumu karşılaştırılarak caminin özgün değerlerini sürdürüp sürdürmediği tespit edilmiş ve camiye ilişkin mevcut bilgi zenginleştirilmiştir.
İstanbul Limanları'nın modernizasyonu: Dersaadet Rıhtım ve Anadolu Demiryolları şirketlerinin inşa faaliyetleri (1890-1934)

İstanbul limanlarının modernleştirilmesi gerektiği düşüncesi Sanayi Devrimi'nin yol açtığı ve 19. yüzyılın ikinci yarısında hız kazanan buharlı gemicilik ile birlikte Doğu Akdeniz'de ticari faaliyetlerin artması ve Osmanlı Devleti'nde 1854'te demiryolları inşasının başlaması temelinde yükselmektedir. Ancak bu tarihten önce de rıhtım ve yapılarının iyileştirilmesine yönelik girişimlerin olduğu görülmektedir. Örneğin 1848'de Sultan Abdülmecid o sırada İstanbul'da faaliyet gösteren mimarlardan, Gaspare&Giuseppe Fossati'den ve William Smith'ten, yeni rıhtım tesisleri için planlar ve maliyet hesabı hazırlamalarını istemiştir. Aynı yıl Karaköy rıhtımı tamir edilmiş ve Eminönü rıhtımı yenilenmiştir.1854'te Kahire-İskenderiyeve 1856 yılında İzmir-Aydın hattında demiryolları inşası üzerine imtiyazların verilmesi ile başlayan süreçte iskele şehirlerinin hinterlandları ile bağlantıları kurulmaya başlanmış ve rıhtım, liman ve tesislerin inşası önem kazanmıştır. 1853 Kırım Savaşı sırasında sevkiyat konusunda yaşanan zorluklar İstanbul'da modern rıhtımların inşa edilmesi gerektiği konusunun 1856 Paris Barış Konferansı'nda da ele alınmasına yol açmıştır.1872'de Mişel Paşa, Galata ve Eminönü kıyılarının düzenlenmesi için Hükümet'e bir öneri sunmuş; ancak İmtiyaz Sözleşmesi, Dersaadet Rıhtım Şirketi ile 1890'da imzalanmıştır. İmtiyaz Şartnamesi'nde taş veya tuğladan kagir olarak yapılması öngörülen binaların Rıhtım Şirketi'nce betonarme sistemde yapılmak istenmesi konularında Şirket ve Hükümet arasında ihtilaf yaşanmıştır. Binaların betonarme sistemde yapılmasının onayı Osmanlı'da betonarme binaların ortaya çıkışını başlatması yönüyle de önem kazanmaktadır. İstanbul tarafında ise 1871'de yolcu taşımacılığına başlayan ve İstanbul'u Avrupa'ya bağlayacak demiryolunun son istasyonunun limanla bağlantısı olmayan Yedikule olması başlangıç noktasının Sirkeci olması konusunu gündeme getirmiştir. Rumeli Demiryolu'nun Sirkeci'ye kadar uzatılmasıyla ihtiyaç duyulan esas istasyon binasının inşası için hazırlanan 1872 ve 1873 tarihli projeler istasyon binasının yanı sıra ambar, rıhtım ve antrepo inşasını da öngörmektedir. Haydarpaşa-İzmit demiryolu hattının kurulmasıyla Haydarpaşa'da artan yoğunluk burada bir limanın ve tesislerinin inşasını zorunlu kılmıştır. Demiryolunun gelişimi ile beraber Haydarpaşa'da liman inşa ve işletme imtiyazı Almanlara verilmiştir. Türkiye Cumhuriyeti'nin kurulmasının ardından Anadolu Demiryolları Şirketi 1924'te, Dersaadet Rıhtım Şirketi 1934'te hükümet tarafından satın alınmıştır. Bu konu iktisat tarihi alanındaki bazı çalışmaların da ele aldığı konulardan biridir ve bu çalışmalarda Osmanlı'da doğrudan yatırım yapan yabancı sermayenin izleri Anadolu Demiryolları ve Dersaadet Rıhtım Şirketleri aracılığıyla aranmaktadır.
Eğitim yapılarında tasarım kriterlerinin araştırılması

Gelişmekte olan toplumlar dünyada hakim olan sosyal ve ekonomik gelişim sürecine katılım ile yakın bir ilişkisi bulunan eğitim politikalarına giderek artan bir biçimde ilgi göstermektedirler. Bu noktada gelişmekte olan toplumların hazırladıkları eğitim politikaların başarıya ulaşmasında en etkili unsurlardan birisi fiziki yeterliktir. Diğer bir deyişle eğitim yapıları belli niteliklere sahip bulunmalıdır. Çalışma kapsamında yaşadığımız dönemin dinamikleri ve gerekleri detaylı bir biçimde irdelenmiş ve bu döneme özgü ihtiyaçlara cevap verecek eğitim yapılarına ilişkin kriterler araştırılmıştır. Eğitim yapıları tasarım süreci, amaçların doğru belirlenmesi, yer seçimi kararlarının uygun verilebilmesi, okulun genel karakterinin ve büyüklüğünün saptanması, organizasyonel yapısının düzenlenebilmesi ve tüm bunlar aracılığıyla mimari tasarıma zemin oluşturacak programların yapılabilmesi, tasarım temel kararlarının alınması, gelişme nitelik ve kriterlerinin belirlenmesi gibi birçok önemli aşamayı içermektedir. Bu aşamaların her biri kurulacak eğitim tesisinin uzun bir zaman diliminde işlevini yerine getirebilmesi açısından önem taşımaktadır. Pek çok araştırma ve inceleme pedagojik ve yapısall öğelerin doğru belirlenmesinin eğitim yapısı tasarımdaki önemi ortaya koymuştur. Bu öğelerin sağlanması eğitim tesisine çağın gereklerine cevap verebilecek bir karakter kazandıracaktır. Bu bağlamda, eğitim yapıları tasarım kriterleri araştırılıp, Dünyadan ve Türkiye'den çeşitli eğitim tesisleri uygulamaları incelenmiştir. Bu çalışmada topluma çok uzun süre hizmet sunması istenen eğitim yapılarının görevlerini en iyi şekilde yerine getirebilmeleri için elzem olan genel tasarım ilkeleri, yapısall ilkeler ve okul alt birimleri gibi ilkeler ön planda tutularak eğitim yapılarının tasarım kriterleri ortaya konulmuştur.
Antalya bölgesinde yer alan beş yıldızlı otellerin mekan dizim yöntemi ile incelenmesi

Antalya, Türkiye'de turizm potansiyeli en yüksek kentlerden birisidir. Antalya'nın iklimi, konumu, tarihi kent yapısı ve eğlence merkezleri nedeniyle turizm oldukça yoğundur. Bu duruma bağlı olarak turizm yapıları da çeşitlilik göstermektedir. Turizmin artışı ile yerli ve yabancı turist sayısı da hızla yükselmektedir. Turizm yapılarında, kullanıcı konforu ön planda olmalıdır. Bu doğrultuda mekansal konfigürasyon önemli bir yer tutmaktadır. Turizm yapılarında mekanların iyi tasarlanmış olması kullanıcı konforu açısından da önem taşımaktadır. Bu bağlamda, mekansal tasarım ve kullanıcı konforu arasındaki ilişkiyi anlamak, bir mekan dizim yöntemi olan mekan dizim yöntemi ile mümkündür. Yapılan çalışmada da, Akdeniz bölgesinin en önemli turizm merkezlerinden birisi olan Antalyada, yer alan yıldızlı oteller tercih edilmiştir. Otellerin farklı veriler sunması amacıyla Antalya'nın farklı alanlardaki turizm bölgelerinden seçilmesine dikkat edilmiştir. Bu bölgeler Side, Konyaltı, Beldibi, Tekirova ve Kemer olarak farklı kıyı alanlarından örneklenmiştir. Çalışmanın amacı; Antalya bölgesindeki turizm potansiyeline değinilerek beş yıldızlı otellerin mimari planlar üzerinden mekan dizimi yöntemi ile mekansal analizlerinin yapılmasıdır. Bu amaç çerçevesinde, ele alınan konaklama yapılarının kat planları aksiyel ve görünürlük analizleri ayrı ayrı incelenmiş, elde edilen analiz değerleri yapılar özelinde karşılaştırılmıştır. Bu analiz ve değerlendirmelerden elde edilen sonuçların mekansal tasarım düzeyinde daha sonraki otel tasarımlarına veri sağlaması amaçlanmaktadır.
Büro tasarımında kullanıcı standartları ve teknoloji kullanımının değerlendirilmesi

Büro tasarımında kullanıcı standartları ve teknoloji kullanımının değerlendirilmesi başlığı altmda hazırlanan bu tez çalışması, dokuz bölümden oluşmaktadır. Birinci bölümde; tez çalışmasının amacı ve kapsamı hakkında bilgi verilerek konuya giriş yapılmaktadır. ikinci bölümde; günümüzde kullanılan büro ve ofis kavramlarının tanımı yapıldıktan sonra bu kavramlar üzerine yapılan farklı yorumlar incelenerek büro kavramının tarihsel gelişim süreci ele alınmaktadır. Bu gelişim süreci içerisindeki büro işlevleri incelenerek büro yapıları için sınıflandırma yapılmaktadır. Ayrıca büro mekanı kullanım biçimleri sınıflandırılarak bu buralardaki çeşitli tasarım kriterleri incelenmekte ve büro plan tipinin seçimine etki eden faktörler ele alınmaktadır. Üçüncü bölümde; büro yapılarında mekan kavramının tanımı yapılarak, büro yapılarında bulunması gereken mekanlar, mekanlar arası ilişkiler, büro mekanlarının organizasyon ilkeleri ve büro mekanı kullanım yöntemlerindeki değişiklikler ele alınmaktadır. Dördüncü bölümde; büro yapılarında iç mekan organizasyonuna etki eden faktörler sımfiandırılmaktadır. Beşinci bölümde; büro yapısı tasarlama süreci ele alınarak planlama-programlama- tasanm ilkeleri açıklanmakta ve büro yapılarının tasarımında dikkat edilmesi gereken kriterler belirtilmektedir. Altıncı bölümde; büro yapılarında cephe kullanımı anlatılarak büro yapısı cephelerinde yaygın olarak kullanılan öznel ve nesnel değerlendirme tekniklerinden bahsedilmektedir. Ayrıca 10 kişilik bir denek grubu seçilmiş, bu gruba seçilen büro binası cephelerini öznel değerlendirme tekniğine göre yorumlamaları sağlanmıştır. II Yedinci bölümde; büro yapılarındaki teknolojik gelişmeler incelenerek geleceğin ofis tasarımlarından bahsedilmektedir. Sekizinci bölümde; Türkiye'de ve Avrupa'da bulunan büro yapılarından örnekler incelenmektedir. Dokuzuncu bölümde; tez çalışmasının sonuç kısmı yer almaktadır. Sonuç bölümünde araştırma ve incelemeler doğrultusunda genel bir değerlendirme yapılmaktadır.
Damatris Sarayı Restorasyon Projesi

Bu çalışma kapsamında, İstanbul İli, Sancaktepe İlçesi, Eyüp Sultan Mahallesi'nde bulunan Damatris Sarayı'nın günümüze ulaşan kalıntılarının rölöve, restitüsyon, restorasyon projelerinin hazırlanması, belgelenerek tarihsel açıdan incelenmesi ve benzer diğer Bizans sarayları ile karşılaştırılması hedeflenmiştir. Damatris Sarayı'nın bulunduğu alan, İstanbul II Numaralı Kültür ve Tabiat Varlıklarını Koruma Kurulunun 26.07. 1996 tarihli ve 4226 numaralı kararı ile 1. Derece Arkeolojik Sit Alanı olarak ilan edilmiştir. Damatris Sarayı'nın VI. yüzyılın sonlarında Bizans İmparatorları II. Tiberius ve Mavrikios tarafından yaptırıldığı düşünülmektedir. Rölövenin hazırlanmasına, yapının mevcut durumunun çizilmesi ve total station ile ölçülerinin alınması ile başlanmıştır. Daha sonra, bilgisayar ortamında yapının plan, kesit ve cephelerinin çizimleri hazırlanmış, hasar ve malzeme analizleri yapılmış, belgelenmesi tamamlanmıştır. Damatris Sarayı'nın yazılı kaynaklardan ve mevcut kalıntılardan yararlanılarak restitüsyonu yapılmış, ardından, yapının korunması için restorasyon projelerinin hazırlanmasına çalışılmıştır. Damatris Sarayı, çeşitli kaynaklarda yazlık saray veya sayfiye sarayı olarak anılmaktadır. Bu nedenle Bizans döneminin benzer sayfiye sarayları ve dönemin diğer sarayları hakkında araştırma yapılmıştır. Bu bağlamda, Bakırköy'de olduğu düşünülen Magnaura Sarayı ile Iukundianae Sarayı, K. Çekmece'deki Rhegion Sarayı, Küçükyalı veya Cevizli'deki Bryas Sarayı, Mersin'in Silifke ilçesinde bulunan Akkale Sarayı ve son olarak da Milet yakınlarında olduğu düşünülen Andronikos Sarayı ele alınmıştır. Tez çalışmasının son bölümünde, Damatris Sarayı'nı çevresindeki yoğun yapılaşma ve Saray kalıntılarının yanından geçirilen Kızılay Caddesi'nin araç trafiğinden kaynaklanan tahribattan kurtarmak ve arkeolojik bir değer olarak yeniden kullanıma kazandırmak için neler yapılabileceği üzerinde durulmuştur.
Kent meydan ilişkisine günümüz koşullarında bütünsel bir bakış: Türkiye özelinde bir değerlendirme

Bu çalışma kentsel kamusal mekan olarak meydanların fiziksel, toplumsal, mekansal, işlevsel niteliksizliklerinin sorgulanmasıyla başlamıştır. Günümüzde meydanlar kent için birer trafik düğüm noktası konumundadır. Meydan olgusunun bu sorunlarından bahsedebilmek için kent-meydan ilişkisinin mekansal bir bütünlük bağlamında ele alınması gerekmektedir. Birinci bölümde tezin giriş kısmını oluşturan çalışmanın konusu, amacı, kapsamı ve yöntemi ortaya konmuştur. İkinci bölümde tezin kavramsal alt yapısını oluşturan kent, mekan, kentsel mekan, kamusal mekan, kentsel kamusal mekan olarak meydan kavramlarına yer verilmiştir. Bu bölümün sonucundaki çalışmalardan yola çıkarak tez kapsamında kent-meydan ilişkisinin mekansal bütünlüğünü oluşturan bileşenler oluşturulmuştur. Üçüncü bölümde, tarihsel süreç içerisinde kent-meydan ilişkisi araştırılmış, meydan olgusunun uğradığı değişim ve dönüşümler nedenleriyle açıkca görülmüştür. Dördüncü bölümde, bugün Dünya'da kentsel mekan olarak meydanın anlamına, uygulamalarına bakılmıştır. Bu bölümün sonucunda tez kapsamında konuyu ele alan bileşenlere ek olarak güncel anahtar kavramlar ortaya konmuştur. Beşinci bölümde, Türkiye özelinde kent ve meydan bütünlüğünün Osmanlı döneminden başlayarak günümüze kadar yaşanan dönüşümler ortaya konmuş, bütün bu çalışmalardan yola çıkarak tez kapsamında oluşturulan bileşenlerle Türkiye özelinde seçilen örnekler üzerinden değerlendirme yapılmıştır. Altıncı sonuç bölümünde bütün bu çalışmaların günümüz koşullarında değerlendirilmesi yapılmıştır.
Trabzonda cephanelik binası restorasyonu

Cephanelik Binası; Trabzon'un güneyinde yer alan Boztepe'nin batı yamacında, vadiye bakar biçimde inşa edilmiştir. Taşıt yolundan oldukça yüksekte bulunduğundan dar bir toprak yol izlenerek ulaşılabilmektedir. Yapı yeşillikler arasında ve kuzeyden gelindiğinde görülmeyecek şekilde konumlanmıştır. II. Abdülhamit döneminde (1876-1908), güneyinde bulunan küçük bir karakolhane ile birlikte inşa edilmiştir. Eski fotoğrafları üzerindeki 1887 tarihi yapım yılı hakkında bilgi vermektedir. Bugün sadece caphanelik binası ayakta kalmıştır. Tüm çatı örtüsü ve döşeme elemanları yok olan yapının sadece beden ve yapıyı çevreleyen bahçe duvarlarının küçük bir bölümü sağlam kalabilmiştir. Cephanelik binası için bir kullanım önerisi getirmeyi amaçlayan bu tez çalışması 5 bölümden oluşmaktadır. 1. bölümde; tezin amacı ve çalışma yöntemi anlatılmış, batılılaşma hareketleri içindeki Osmanlı Devleti'nin genel ve II. Abdülhamit dönemindeki durumuna bakılmış, ayrıca tüm bu koşullar içinde Trabzon'un durumuna yer verilmiştir. 2. bölümde, yapının inşa edildiği on dokuzuncu yüzyılda Osmanlı Devleti'nin mimari ortamı incelenmiştir. 3. Bölümde, cephaneliğin genel özellikleri ve gelişimi ele alınmıştır. 4. bölüm, restitüsyon, 5. bölüm restorasyon önerisini içermektedir. Cephanelik binasının; öncelikle bulunduğu semtin ve şehrin kültür hayatına hizmet etmesi amacıyla, kültür merkezi olarak restore edilmesi önerilmiştir.
The Application of modular coordination to the interior spaces

Modüler Koordinasyon, yapım sürecinin endüstrileşmesindeki ana araçlardan biridir. Modüler kavramı uluslararası bir anlaşma sonucu kabul edilen bir ana modül (M=100 ııınt) ve onun-alt modüleri üzerine kurulmuştur. Modüler elemanlar, modüler mekanlara uygulanmak üzere üretilirler. Bu modüler referans aksları hem yatayda, hem de düşeyde kullanılmaktadır. İç mekanların tasarım ve yapım sürecinde kullanılacak olan modüler elemanlar hemen hemen tümüyle fabrikasyon sonucu oluşurlar. Bu elemanların seçimi, üretilen farklı modüler ölçülerdeki her tür elemanın en uygun olanının seçilmesi şeklinde yapılır. Bu çalışmanın amacı doğrultusunda bir örnekleme çalışması yapılmıştır. Bu örnek üzerinde - IVmodüler koordinasyon sisteminin nasıl uygulanabileceği özellikle ince yapı elemanları ve malzemeleri açısından araştırılmıştır.
Seferihisar Sığacık tarihi çevre araştırması

Seferihisar, Türkiye'nin batısında Ege Bölgesi'nde, İzmir iline bağlı ve yerleşimin güneybatısında yer alan ilçe merkezi kenttir. Kuzey ve doğudan izmir, güney ve batıdan Ege Denizi ile sınırlıdır. Sığacık ise, İzmir ilinin Seferihisar ilçesine bağlı bir mahallesidir. Sığacık, Seferihisar'a 4 km, İzmir'e 46 km uzaklıktadır. Mahalle, Seferihisar Dilek Yarımadası 'nm kuzeyinde, Sığacık Koyu'nun kıyısında yer almaktadır. Sığacık yerleşimi, özellikle yakın yerleşme yeri çevresinde 12 İyon kent devletlerinden biri olan Teos kalıntılarına sahip olmakla önem kazanmıştır. Sığacık yerleşiminin tarihsel gelişimi incelendiğinde, Sığacık' la yaklaşık aynı topraklara sahip olan Teos'da, ilk yerleşmenin ne zaman başladığını gösterecek arkeolojik belgelerin yeterli olmadığı anlaşılır. Arkeolojik buluntular ile Teos tarihinin Hellenistik Döneme (MÖ 10. yüzyıl) kadar uzandığı bilinmektedir. Teos Roma Dönemine kadar önemli bir yerleşim olmuştur. Bununla birlikte Sığacık' in kuzey limanı olan Sığacık yerleşmesi Osmanlı İmparatorluğu döneminde de önemini sürdürmüştür. Teos'da bilimsel arkeolojik kazılara 1964 yılında başlanmış, 1986 yılına kadar sürdürülmüştür. Ören yerinde ayakta kalabilmiş az sayıda yapı bulunmaktadır. Sığacık kale yerleşimi Teos'un kuzeyindedir. Teos'a yaklaşık 1.5 km uzaklıktadır. Sığacık kale yerleşim dokusunu 16. ve 20. yy. dan kalma Sığacık Kalesi, geleneksel konutlar ve anıtsal yapılar oluşturmaktadır. Günümüze ulaşan Sığacık tarihi kale dokusunda, Sığacık Kalesi ve geleneksel konutlar ile bir cami, mescit, Türk hamamı ve çeşme yapısı vardır. Ülkemizde çok yönlü coğrafya ve zengin kültürel değerlerin sentezi, ortaya değişik mimari tarzlar ve yapılar çıkarmıştır. Bu çeşitlilik bölgesel etkiler sonucunda, yapılara yansıyarak malzeme ve yapım tekniklerinde farklılık meydana getirmiştir. Anadolu'nun her bölgesinde yaygın olarak gördüğümüz bu tarihsel değerlerin ve kültürel mirasın bir halkasını da Sığacık oluşturmaktadır. Günümüzde Sığacık, sahip olduğu farklı medeniyetlerden kalan ve kent kültürünün temelini oluşturan yapısall zenginliği ile dünyada az rastlanan bir yerleşim dokusuna sahiptir. Kendi küçük coğrafyası içinde farklı ve önemli kültürlerin ürünleri olan eserlerin içiçeliğinin dikkat çekici olması ve halen kent yaşamının bu içiçelikle sürdürülmesi önem taşımaktadır. Çok eski çağlardan beri, Sığacık'ı etkileyen çok sayıda, farklı kültürel etkinin oluşturduğu özgün mimari tarzın örneklerinin, zamana meydan okurcasına ayakta kaldığı görülmektedir. Tarihi anıtsal yapıların ve geleneksel olma özelliklerini koruyan eski konutların, korunması amacıyla bir takım çalışmalar yapılmış olsa da bu yapıların dış etkenler ve kullanıcılar tarafından günden güne büyük bir hızla yok edilmeye çalışıldığı gözlenmektedir. Tarihi dokunun, ikinci konut oluşumu yüzünden bozulduğu, koruma önlemlerinin yetersizliği ve değişkenliğinden, olumsuz yönde etkilendiği gözlenmektedir. Dokudaki tahribat göz önüne alınarak antik kent alanında bilimsel amaçlı kazıların başlaması, yapıların restore edilmesi gereklidir.