turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Popüler kültür ve mimarlık

Bu tez, mimarlık disiplinin, 'popüler kültür' alanıyla ilişkisinin incelenmesini amaçlamaktadır. 'Popüler kültür' alam, çok yönlü okumalara imkan veren yapıya sahiptir. Dolayısıyla, alanın, mimarlık disipliniyle, tezin amacı doğrultusunda ilişkilendirilebilen kavramlarıyla ele alınması tercih edilmiştir. Bilginin temellendirilmesi sorunsalı bağlamında, 'katı olan her şeyin buharlaştığı' düşünsel ortamda, ikili anlatıların da bannamaması, tarihsellikle ilişkili çoklu ortamı tarifler, 'popüler kültür' ve 'yüksek kültür' alanlarının da ayrımının zorluğuna işaret eder. İçlerinde, farklı disipliner mekanizmalar barındıran bu kültür alanları, aralarındaki gri bölgede, 'üretim' ve 'tüketim' pratikleri aracılığıyla, karşılıklı bitimsiz bir etkileşim halindedir. Bu yüzden kültür alam sadece dayatılanın tüketildiği değil, aynı zamanda farklı kimliklerin 'yeniden üretim' inin ortaya çıktığı muhalefet ve mücadele alanıdır. Mimarlık praksisinin, popüler kültür ile ilişkisi/ilişkisizliği, tercih edilmiş zemin kurgularının yöneliminden doğar. Autopoesis mimarlık söylemi, kendi edinimleri ile gerekçelenmek üzere yola çıkarken, doğal olarak popüler alanla hiç ilişkilenmez. Modernist mimarlık söylemi, 'evrensellik' arayışı ile, 'herkes için olmayı hedeflediği halde, modern anlatılarım aşkınlaştırarak, yüksek kültür alam içerisinde konumlanmayı tercih eder. Postmodern söylem ise, çoklu ortamın varlığına dikkat çektikten sonra, gündelik hayatm 'bilindik' simgelerine, tarihsel dillere, 'süsleme'ye kucak açarak, toplumla sözde koparılan iletişimi 'yeniden' kurmayı amaçlar. Son olarak, mimarlığın kendini, popüler beğeniyi ve pazarlama koşullarım karşılamak amaçlı üretip sunabilmesi gibi medya ve pazarlama ile popüler kültürün nesnesi haline getirilmesi, metalaşması mümkündür. Mimarlık, 'popüler kültür' den kaçsa da, popüler kültüre koşsa da, 'prosumer' deneyimleyici, her şeyi 'dönüştürme', 'yeniden anlamlandırma' yöntemleriyle öngörülemez çıkaranlara ulaşmaktadır. Bu ortamdan sakınabilmek ya da onu içselleştirerek, sistemleştirerek yönlendirebilmek mümkün olamamaktadır.
Ekolojik yerleşimler üzerine bir değerlendirme, İstanbul'dan örnekler

Ekolojik yerleşimler, sahip olunan imkanlarla; beslenme, barınma, çalışma, eğitim, sağlık, sosyal ilişkiler gibi temel yaşamsal konularda tüm bireylerin bütüncül bir yaklaşıma sahip olarak yaşamını tam bir bilinçle sürdürdüğü topluluklardır. Ekolojik yerleşimler, yer kürede tekrar sürdürülebilir bir yaşama doğru yol alırken, insan davranışlarının alışkanlıktan bilince dönüştüğü önemli bir adıma ev sahipliği yapmaktadır. Bu çalışmada, günden güne artan insan nüfusuyla birlikte ortaya çıkan ve giderek artan barınma ihtiyacıyla oluşan çevresel olumsuzluklar tartışılmış ve hangi çözümler dahilinde nasıl bir yaşam tarzı ile sürdürülebilir bir hayat modeli ortaya koyulabileceği anlatılmaya çalışılmıştır. Tez çalışmasında; giderek artan nüfusla birlikte oluşan yoğun yapılaşmanın kentlerde oluşturduğu sosyolojik, psikolojik ve ekonomik sorunlar ele alınmamış, yapılaşmanın doğada kötü etkiler bırakmaması için neler yapılabileceği ve yerleşimlerin ekolojik ifadesini taşıyabilmesi için hangi özelliklere sahip olması gerektiği araştırılmıştır. Tez çalışmasının birinci bölümünde çalışmanın amaç ve yöntemi açıklanmış ve literatür özeti ile bu konuda daha önce yapılan çalışmalara değinilmiştir. İkinci bölümde ise ekolojik yerleşimlerle ilgili kavramlar incelenerek ekolojik yerleşimlerin oluşum süreçleri açıklanmıştır. Üçüncü bölümde bir yerleşimin ekolojik ifadesi taşıyabilmesi için hangi özelliklere sahip olması gerektiği açıklanmış ve uygulanmış örneklerle desteklenmiştir. Dördüncü bölümde farklı ekolojik özelliklere sahip örnek yerleşimler incelenmiştir. Beşinci bölümde alan çalışması olarak İstanbul'da seçilen yeni yerleşim alanları ekolojik yerleşimler bağlamında incelenmiştir. Bu bölümde öncelikle İstanbul hakkında genel bilgilere yer verilerek, seçilen 10 yerleşim alanı; etkin kaynak, enerji, su kullanımı ve ekosistemin korunumu stratejileri açısından incelenmiştir. Bölüm sonucu genel değerlendirme bölümünde incelemeler sonucu elde edilen verilerle, yerleşimlerde uygulanan ekolojik tasarım stratejileriyle tablo oluşturulmuş ve elde edilen yüzdelik sonuçlar grafiklerle desteklenmiştir. Çalışmanın son bölümünde ise yapılan alan çalışmasından elde edilen sonuçlar tartışılmış ve ülkemizdeki yerleşimlerin, tasarım sürecinden itibaren ekolojik niteliğinde olabilmesi için, ne gibi uygulamaların yapılması gerektiği açıklanmıştır. Gerçekleştirilen tez çalışmasının amacı; İstanbul'da gerçekleştirilebilecek ekolojik yerleşimlerin tasarım süreçlerine ışık tutabilmek, ayrıca ekolojik yerleşimlerle ilgili yapılacak akedemik çalışmalara bilgi kaynağı oluşturabilmektir.
Mimarlık ve insan hakları

Günümüzde, sermaye merkezli iktidarın, mekan oluşum süreçlerini üretim alanına dönüştürdüğüne, mekanın da bir tüketim nesnesine ve artı değer elde etme aracına dönüştüğüne tanık olmaktayız. Bu üretim - tüketim anlayışı neticesinde ortaya çıkan mekanlar çeşitliliği barındırmamakta ve kırılgan grupları dışlamaktadırlar. Bu dışlanmaları engellemek için ve insanları onurlu bir biçimde, eşit ve özgür yaşamalarını garantiye almak için, mekan kullanımı ve üretimi süreçlerinde herkesi kapsayan ilkelerin tespit edilmesi, bu ilkelerinde, insanların sahip oldukları hakları ve bu haklarla ilgili minimum standartları tanımlamaları gerekmektedir. Bu tezde, bu minimum standartları tespit edebilmek için, Lefebvre'in 'kent hakkı' düşüncesi bağlamında, mekanı kullanma hakkı olarak temellük hakkı ve mekan üretimine katılma hakkı olarak oeuvre hakkının, insanların tüm yaşam alanlarını kapsayan haklarıyla ayrıntılandırılmasına çalışılmaktadır. Bunu gerçekleştirmek içinde, kentte insan hakları belgelerinde kaydedilen normlarla, temel insan hakları belgelerindeki normlar karşılaştırılmıştır. Bu karşılaştırmanın sonucunda, mekanlarla ilgili insan hakları normları ortaya çıkmıştır. Bu hakların korunabilmesi, mekan kullanımı ve üretimi süreçlerine katılan tüm aktörlerin sorumluluğundadır. Bu aktörler arasında mimarlar, hem kişisel pratiklerinde doğrudan olarak, hem de kolektif bir şekilde dolaylı olarak mekan kullanımı ve üretimi süreçlerini etkileyebildikleri için, önemli bir role sahiptirler. Dolayısıyla mimarların sorumlulukları, mimarlık mesleği etiği ve bu mesleğe bağlı etik kodlar çerçevesinde yeniden değerlendirilmelidir. Günümüzde mimarlık mesleğinin etiği konusunda oluşturulan belgelere baktığımızda, bu belgeler, bağlayıcılığı olan kodlar ve bağlayıcılığı olmayan deklarasyonlar olarak, iki farklı kategoride değerlendirilebilmektedirler. Bu tez çerçevesinde örnek çalışmalar olarak, Amerikan Mimarlar Enstitüsü, Britanyalı Mimarlar Kraliyet Enstitüsü, Avrupa Mimarlar Kurulu ve Uluslararası Mimarlar Birliği'nin yayınladıkları dört farklı etik kod ve on iki deklarasyon ele alınmıştır ve mekan ile ilgili insan hakları normları açısından değerlendirilmiştir. Bu değerlendirmeler sonucunda, etik kodların aksine deklarasyonların insan hakları normlarına duyarlı oldukları ortaya çıkmıştır. Deklarasyonların göz ardı ettikleri insan hakları normlarının ise, kamusal mekan ile ilgili oldukları, bunun nedeninin ise son yıllarda mimarlıkta yaygınlaşan apolitikleşme olduğu tespit edilmiştir. Tezin sonuç bölümünde ayrıca mekan ile ilgili insan hakları normlarına duyarlı etik kodların oluşturulması için öneriler geliştirilmiştir.
Geleneksel konut dokusunun oluşumunu etkileyen fiziksel faktörler

Günümüzde yok olma tehlikesi ile karşı karşıya kalan birçok yerleşimin en önemli sorunları, sosyal yapıdaki değişme ve yapının fiziksel durumunun bozulması olarak tanımlanabilir. Bu değişimin geleneksel konut dokusunu birçok yörede yok olma noktasına getirmiş olması, zamana bağımlı olan yapının, zamandan bağımsız çeşitlilikte gelişim gösteren sosyal yapıyla dengelenmesinden ve yapıların güncel koşullara uygun bir duruma getirilmesinden kaynaklanmaktadır. Temel sorun, bu sosyal gücü ayakta ve canlı tutabilecek, pratik ve uygulanabilir fiziksel gelişimlerin Türk evine entegrasyonudur. Söz konusu entegrasyon yapısall olmayan fakat ihtiyaçlara göre belirlenebilen detaylarda her türlü gelişime açık bir değişimi de beraberinde getirerek, yapıyı ve dokuyu zaman içinde gelişen bir süreçte birleştirebilmelidir. Bu Türk evinin oluşumunun sadece sosyal değil, fakat tüm doku ve yaşamı oluşturan fiziksel sürecinin incelenmesi ile mümkün olabilir. 'Geleneksel konut dokusunun oluşumunu etkileyen fiziksel faktörler'; bu sorunun doku, konut ve mekana kadar indirgenen bir değerlendirmenin sosyal yanlan dışında, günümüz koşullarına uygun restorasyon kararlan alabilmek ve konut, doku oluşumlarında tarihsel süreç içinde gelişmiş olması gereken entegrasyonun incelenmesine yönelik bir çalışma olarak düşünülmüştür. Bu tezin kapsamı dahilinde geleneksel konut dokusunun oluşumunu etkileyen doğal etkenler incelenmiştir. Topografya, İklim ve Gün ışığı, rüzgar ve manzara gibi genel yönelimler tanımlanarak seçilen iki yöre dokusu içinde değerlendirilmiştir. Kula ve Tire yörelerinde yapılan araştırmalar ile saptanan genel kriterler karşılaştırılarak bunlara bağlı sonuçlar incelenmiştir.
19. yy. geleneksel Konya konutlarında işlev dönüşümü ve etkileri

Tarihsel ve kültürel varlıklarımızın korunması ve çağdaş kullanım amacı ile değerlendirilmeleri sosyal, kültürel ve ekonomik boyutlarda çok büyük öneme sahiptir. Bu doğrultuda ''19. Y. Y. GELENEKSEL KONYA KONUTLARINDA İŞLEV DÖNÜŞÜMÜ VE ETKİLERİ'' konulu tezin, birinci bölümünde konu ile ilgili genel bilgiler verilmiştir. İkinci bölümde; koruma kavramı ve yeniden kullanım kavramları üzerinde durulmuş ve tanımlanmaya çalışılmıştır. Üçüncü bölümde; geleneksel Konya evleri hakkında bilgi verilmiş, teze konu olan Akçakonak, Kültür Evi, Koruma Kurulu ve Mimarlar Odası örneklerinin rölöve ve restorasyon çalışmaları incelenmiş, yapıların plan şeması, yapım tekniği ve yapı malzemeleri hakkında bilgi verilmiştir. Dördüncü bölümde hem sürekli kullanıcılara hem de değişken kullanıcılara uygulanan, yeniden kullanım hakkında görüşlerinin ve memnuniyetlerinin tespit edilmesini amaçlayan anketler ve tez değerlendirilmiştir. Beşinci bölümde ise; bütün yapılan çalışmalar ve değerlendirmelerin sonucu olarak tespit edilen durumlara karşı öneriler getirilmeye çalışılmıştır.
The historical formation of the traditional/ commercial center of Adana and a financial and institutional model for preservation

Bu tez kapsamında, Adana geleneksel ticari merkezinin tarihi oluşumu incelenmiş, alanın korunması ve gelişimi için örgütsel ve finansal model oluşturulması amaçlanmıştır. Bu amaçla, 16. yy'da Ramazanoğlu vakfı tarafından inşaa edilen ticari alan tarihi kaynaklar doğrultusunda incelenmiştir. Bu kaynaklar alanın fiziksel ve örgütsel oluşumu hakkında bilgi içeren vakfiyeler ve diğer yazılı ve görsel verilerdir. Koruma planının da öngördüğü şekilde alanın bütüncül korunması için fiziksel ve sosyal yapının yanında Türkiye'deki tarihi korumanın yasal ve örgütsel yönleri de araştırılmıştır. Bu çalışmaların ışığı altında bir örgütsel ve finansal model oluşturulmuştur. Bu model alanın orijinal yapısında var olan vakıf sistemini esas almıştır.
Cephe kaplama malzemesi olarak tuğlanın betonarme karkas yapı dış duvarlarına uygulanması ve yağmur suyu etkilerinin araştırılması

Betonarme karkas sistemin yapıda kullanılmaya başlaması ile duvarlar incelmiş, hafiflemiş ve taşıyıcılık görevini yitirmiştir. Ancak bu kez dış duvar, kendinden beklenilen koruyuculuk işlevini yerine getiremediğinden, kaplama önem kazanmıştır. Burada kaplama malzemesi olarak, tuğla seçilmiştir. Tuğla: Kil, killi toprak ve balçığın ayrı ayrı harman edilip, gerektiğinde su, kum, öğütülmüş tuğla ve kiremit tozu vb. ile karıştırılıp, elle veya makinalarla şekillendirildikten sonra fırında veya harman yerindeki ocaklarda pişirilmesi yolu ile elde edilen bir malzemedir. Tuğla, üretim biçimine göre Fabrika ve Harman tuğlası olmak üzere sınıflandırılır. Fabrika tuğla sınıfının bir alt sınıfı olan klinker tuğlalar, sinterleşmeye kadar pişirilmiş, basınç dayanımı yüksek, dona dayanıklı cephe tuğlasıdır. Klinker tuğlalar kendi arasında delikli olup olmadıklarına, hacim ağırlıklarına ve basınç dayanımlarına göre sınıflandırılırlar. Ülkemizde klinker tuğla olarak adlandırdığımız; prese ve kaplama tuğla kullanılmaktadır. Prese tuğla, çift duvar uygulamalarında dış kanatı oluşturup, aynı zamanda da kaplama ihtiyacını gidermektedir. Bu uygulamalarda ısı yalıtım plakları da kullanılabilmektedir. Kaplama tuğla ise yüzeyi düzgün ve temiz olan her dış duvara, uygulama ilkelerine uyularak, ısı yalıtım plakları ile veya tek başına uygulanabilmektedir. Yağmur suyunun, tuğla kaplı cephelerde çiçeklenme, kireç kusma, sülfat, gecikmiş hidratasyon, asit, alkali, mantar ve korozyon gibi fiziksel; don ve yoğuşma gibi kimyasal etkileri vardır. Bu etkileri önlemek amacıyla yapının planlama aşamasının başlangıcından uygulamanın sonuna kadar, tasarımcı ve uygulayıcının dikkat etmesi gereken noktalar bulunmaktadır.. Tasarım evresinde, tasarımcılar; cephe strüktür kurgusuna ve malzeme seçimine,. Uygulama evresinde, uygulayıcılar; işçiliğe, şantiyede malzemelerin depolanmasına, tenekecilik işlerine, nem geçirimsiz malzeme kullanımına, metal bağ uygulamalarına, harcın karışımına, uygulamanın korunmasına, dikkat etmelidir. Cephe kaplama malzemesi olarak tuğlanın kullanıldığı uygulamalarda, yukarda belirtilen noktalar doğrultusunda yağmur suyu etkileri engellenebilir.
Tatil köylerinde arsa-yerleşim şeması-yoğunluk ilişkileri

Bu çalışmada Türkiye'de gelişmekte olan tatil köyü kavramı ve bu kavramın gelişmesinde etkili olan faktörler incelenmiş, bu tesisler üzerinde bir seri niteliksel ve niceliksel analizler yapılarak bir takım genel sonuçlar elde edilmiştir. Birinci bölüm, konuya giriş niteliği taşımaktadır. İkinci bölümde, turizm olgusunun ve onu oluşturan bileşenlerinin tanımı yapılmış, rekreasyon kavramının varlığı irdelenerek turizmle olan ilişkisi incelenmiştir. Üçüncü bölümde, turizm olayının tarihsel süreç içindeki evrimi endüstri öncesi devirden, günümüze kadar özetlenerek, Türkiye'deki turizm sektörünün gelişimi incelenmiş ve güncel durumu belirlenmiştir. Dördüncü bölümde, Türkiye'de ve dünyada tanımlaması yapılmış konaklama tesisleri ile bunların arasında tatil köylerinin yeri belirlenmiştir. Günümüzdeki tatil köyü kavramının tanımı yapılarak, Türkiye'de tatil köyü tesislerinin güncel durumu çeşitli verilerin yardımıyla irdelenmiştir. Beşinci bölümde, tatil köyü yerleşimini etkileyen faktörler denetlenemeyen ve denetlenebilen faktörler başlıkları altında incelenmiş ve bunların tatil köyü tasarımı üzerindeki etkileri tartışılmıştır. Altıncı bölümde, tatil köylerinde yerleşimi etkileyen faktörlerin etkisi altında oluşmuş olan tasarlama prensipleri ortaya konmuştur. Tesisleri kullanan insanların eylemleri incelenerek bu eylemler doğrultusunda oluşan ihtiyaç programı belirlenmiştir. Yedinci bölümde, 1963- 1991 yılları arasında projesi yapılmış 20 adet tatil köyü tasarımı üzerinde yapılan analiz çalışmasının içeriği belirlenmiştir, öncelikle analizin kuralları konmuş, gerekli orantılar kurulmuş, bir dizi sayısal veri ortaya çıkmıştır. Daha sonra, bu verileri kullanarak karşılaştırmalı analiz tablolarının yardımıyla sonuçlara varılmıştır. İncelenen projelere ilişkin tüm detaylı bilgiler ekte sunulmuştur. Sekizinci bölümde, yapılan analiz çalışmasından elde edilen niceliksel veriler irdelenerek, bir takım niteliksel sonuçlara ulaşılmıştır. XII
İstanbul Boğazı'ndaki deniz fenerleri ve tahlisiye yapılarının koruma ve değerlendirilmesi

İlk bölümde deniz fenerlerinin tanımı, kavramı, tarihçesi, ışık kaynaklan ve optik aletleri, Türkiye'deki deniz fenerlerinin gelişimi ve fenerlerin çeşitli özelliklerine göre sınıflandırılması konulan ile İstanbul boğazındaki önemli görülen 7 deniz feneri ayrıntılı olarak incelenmiştir. ikinci bölümde Tahlisiye kavramı, tarihçesi ve İstanbul Boğazındaki faaliyette bulunan tahlisiye yapılan hakkında bilgiler verilmiştir. Üçüncü bölümde Riva tahlisiye istasyonunun mimari özellikleri ve koruma sorunlan ele alınarak, koruma projesi hazırlanmıştır. Ekler kısmında 191 1 yılma ait fener risalesi ve ülkemizdeki önemli deniz fenerlerinin katalog çalışması hazırlanmıştır.
Yapı malzemelerinin iç mekan hava kalitesine etkisi üzerine bir araştırma

Yapıların inşa edilmesindeki en önemli amaç, kullanıcı gereksinimlerini karşılayarak insanlara güvenli, konforlu, yaşanabilir ortamlar sunmaktır. Kapalı mekanlardaki güven ve konfor ortamını oluşturmak, iç çevrede ortam kalitesini sağlamakla mümkündür. Bu nedenle iç ortam kalitesinin temel bileşenleri olan, termal, görsel ve akustik konforun yanı sıra iç mekan hava kalitesinin de yapı tasarımlarında dikkate alınması gerekmektedir. İç mekan hava kalitesinde önemli rolü olan yapı malzemeleri, iç çevre üzerinde olumlu ve olumsuz etkilere sahiptir. Sanayi devriminden önce yapı malzemeleri doğal ve yalın halleriyle yapılarda kullanılabilmekteydi. Sanayi devriminden sonra yapı malzemelerinin endüstride üretilmesi sürecinde, fabrikalarda kullanılan kimyasallar, yapıştırıcı ve vernikler nedeniyle uçucu organik bileşik, formaldehit gibi kullanıcının sağlığına zararlı bileşenler malzemenin yapısına işlenmektedir. Böylece bu zararlı bileşenleri içeren yapı malzemelerinin yapılarda kullanılmasıyla iç mekan hava kalitesi bozulmaktadır ve asbest gibi zararlı malzemelerle inşa edilen yapılar insan sağlığı için risk oluşturmaktadır. Bununla birlikte hasta bina sendromu gibi bina ile ilişkili hastalıklar ortaya çıkmakta ve çalışma verimliliğinin de düşmesine neden olmaktadır. Yapılarda uygun bir iç hava kalitesi sağlanmasında kullanılan yapı malzemelerinin özellikleri bu açıdan önem kazanmaktadır. Bu çalışmada yapı malzemelerinin iç mekan hava kalitesine etkisi incelenmiştir. Tez kapsamında iç mekan hava kalitesinin önemi, iç hava kalitesini etkileyen faktörler, iç mekan hava kirleticileri, iç mekan hava kalitesinde yapı malzemeleri rolü ele alınmıştır. Yapı ürünleri ve iç mekan hava kalitesi üzerine yapılan çalışmalar irdelenerek, yapı malzemelerinin fiziksel, kimyasal ve biyolojik özelliklerinin iç mekan hava kalitesine etkileri belirlenmiş, bulgular tablo ve grafiklerle ortaya konulmuştur. Elde edilen sonuçlara göre her yapı malzemesinin iç mekan hava kalitesi üzerinde mutlak bir etkiye sahip olduğu görülmüştür. Yapılarda iç mekan hava kalitesinin sağlanabilmesi için yapı malzemelerinin doğru seçilmesi ile ilgili öneriler sonuç bölümünde verilmiştir.
Galata S T. Pierre Hanı ve yeniden değerlendirilmesi

Galata bölgesi İstanbul tarihsel gelişim sürecinde her zaman Suriçi İstanbul ile aynı ağırlıkta yer alabilmiş bir yerleşim alanıdır. Bununla birlikte sosyal ve fiziksel yapı bakımından Galata ve Suriçi İstanbul farklı kimlikler taşımıştır. Araştırma alanı, Galata bölgesinin ikinci sur gelişim bölgesi olarak tanımlayabileceğimiz bugünkü Bereketzade mahallesidir. Bu alan Galata'nın diğer bölgelerine kıyasla en fazla kamu yapısı içeren bölümüdür. Bugünkü adları ile Okçu Musa İlkokulu, St. George Lisesi, St. George Kilisesi, Beyoğlu Hastanesi ve St. Pierre Kilisesi yapı grupları bunlardan bazılarıdır. Bu alanın tarihsel gelişim sürecinin yanı sıra St. Pierre yapı grupları daha detaylı olarak incelenmiştir. Bir Latin kilisesi olan St. Pierre, 14. yüzyıldan beri Dominiken mezhebine hizmet etmektedir. Bu alanda kilise haricinde Dominikenlere ait eski ve yeni manastır, bir apartman ve bir han binası bulunmaktadır. St. Pierre Han asıl çalışma konusudur. 18. yüzyıl yapısı olan Han Galata'nın bu bölümünde alan olarak önemli bir yer tutmaktadır. Hanın tarihi de ilgi çekicidir. Bugünkü yapı Fransız Ticaret Temsilciliği ve lojman olarak yapılmıştır. 1863'te Osmanlı Bankası ilk burada kurulmuştur. Üzerinde Comte St. Piriest'in asalet arması ile Fransız Krallık arması bulunmaktadır. Ayrıca 20. yüzyıl başında mimar A. Vallaury tarafından monte edilen üzerinde Fransız şair Andre Chenier'in orada doğduğuna işaret eden bir plaket vardır. 2250 m2 kullanım alanı olan yapının bugünkü işlevi küçük sanayidir. Bu özellikler yapının seçimine neden olmuş ve daha sonra yeni işlevin belirlenmesinde etken olmuştur. Çalışma, yapının belgelenmesi-rölövesinin çıkarılması, tarihi süreç içindeki eklerin belirlenmesi ve restitüsyon çalışması, restorasyon projesinin hazırlanması ve master plan kararlan doğrultusunda yeniden işlevlendirilmesini içermektedir.
21. yüzyıl tasarım ve üretim teknolojilerindeki gelişmelerin mimarlık paradigmasına etkisi: Sayısal mimarlık

Günümüzde tasarım ve üretim araç ve ortamlarının sürekli ve hızlı değişim ve gelişimi, etkisini tüm alanlarda göstermekte ve tasarım ile uğraşan bütün bilgi alanlarında paradigmayı değiştirmektedir. Bu değişim ve gelişim mimarlık disiplininde de kavramsal düzeyden son ürüne kadar tüm aşamalarda çalışma ve üretme yöntemlerini yoğun bir biçimde etkilemektedir. Bilgi ve iletişim teknolojilerinin gelişmesi ile yeni ilişki ve temsil biçimlerinin ortaya çıkması, karmaşık hesaplama teknikleri ile yeni üretim modellerinin geliştirilmesi gibi araştırma alanları, mimari tasarımın yeni kavramlar eşliğinde yeni olanaklar türeten karakterinin de bir göstergesidir. Bu bağlamda mimari tasarım pratiğine yeni sözcük, düşünce, bilgi ve teknolojilerin katılımı, tasarım bileşenlerinin çeşitliliğini ve aynı zamanda karmaşıklığını artırmaktadır. Mimari tasarım özelinde düşünüldüğünde bilgi ve teknoloji paylaşımının beraberinde getirdiği olanakların tasarım ve üretim yaklaşımlarını tetiklediği görülmektedir. Bu noktada sayısal teknolojilerin ve araçların sunduğu olanakların ve bu olanakların getirdiği/getireceği sonuçların araştırılması, belirtilmesi, analiz edilmesi ve mimarlık ortamına sunulması önem taşımaktadır. Bu bağlamda tez kapsamında, 21. yüzyılda teknolojinin mimari tasarım ve üretim ortamlarındaki etkisini ortaya koymak ve gelecekteki potansiyellerini araştırmak amaçlanmıştır. Yapılan araştırma ile sayısal teknolojilerin kullanılmasıyla üretilen yapı örnekleri üzerinden bu değişimin mimarlık pratiğindeki dönüştürücü etkileri incelenerek, tasarımla üretim arasındaki yeni ilişki irdelenmiştir. Sonuç olarak, sayısal tasarım-üretim teknolojilerinin mimari tasarım sürecindeki kullanımlarının; mimari kavramlar da, tasarıma yaklaşımda, mimari üretimde ve sonuç ürün olan mimari nesne üzerinde yarattığı paradigmatik dönüşümler tartışılmıştır.
Mütercim Rüşdü Paşa Konağı rölöve, restitüsyon ve restorasyon projeleri

Tarihi yarımadada, hem Bizans hem de Osmanlı'nın önemli merkezlerinden biri olan Vefa'da, semte adını veren lise, Osmanlı'nın ilk idadisi olarak olması bakımından önem taşımaktadır. Mimarı ve tam olarak yapım tarihi bilinmeyen; ancak 19. yy.'nin ortasında inşaa edildiği tahmin edilen yapı, Osmanlı'nın ilk kagir ve Tanzimat dönemi sonrası yapılan örnek 'Paşa konak' larından biridir. Konağa ismini veren Mütercim Rüşdü Paşa (1811-1882), Osmanlı'da Sultan Abdülmecit döneminde bir kere, Sultan Abdülaziz döneminde iki defa, Sultan V. Murat döneminde bir kere, Sultan II. Abdülhamit döneminde bir kere olmak üzere beş defa sadrazamlık yapmış bir askerdir. Arapça, Farsça ve Fransızca öğrenerek askerlikle ilgili belge ve kitapları Fransızca'dan Türkçeye çevirmekle görevlendirildiği için 'Mütercim' lakabını almıştır. Yapı sonradan el değiştirerek Gazi Ahmet Muhtar Paşa'ya ondan da Osmanlı'nın ilk idadisi olmak üzere 'Vefa Lisesi' ne 1894 yılında geçmişştir. Hazırlanan tezin birinci bölümü tezin amacı, kapsam ve yöntemini; ikinci bölümü Vefa Lisesi' ne genel çerçeveden bakarak, yapının geçmişşte geçirdiği evreler ve bulunduğu bahçedeki diğer yapılar ve özelliklerini; üçüncü bölümü rölöve hakkında bilgileri; dördüncü bölümü restitüsyon projesini; beşinci bölümü restorasyon projesini ve altıncı bölümü sonuç ve önerileri içermektedir. Restorasyon önerisi olarak, yapının günümüzde kullanılan ve yüzyılı aşkın süredir devam eden 'eğitim yapısı' işlevi devam ettirilmiştir. Yapı, niteliksiz eklerden arındırılmıştır. Fiziksel sürdürülebilirlik gibi sosyal sürdürülebilirliğin sağlanmasına da bilhassa özen gösterilmiştir.