turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Toplu konut uygulamalarındaki fiziksel mekan özelliklerinin irdelenmesi ?Konya örneği?

Bu tez çalışması ile; Konya Kentinde T. C. Başbakanlık Toplu Konut İdaresi tarafından üretilmiş olan toplu konut uygulamalarını, toplu konut planlama ilkeleri ve TOKİ planlama ilkeleri kapsamında değerlendirerek bu ilkeler doğrultusunda toplu konut alanlarında bulunan sorunların tespit edilmesi amaçlanmıştır. Bu amaç doğrultusunda;alan çalışmasında, Konya Kentinde TOKİ tarafından üretilmiş olan, Selçuk ÜniversitesiToplu Konut Alanı, Selçuklu Toplu Konut Alanı ve Meram 1. Etap Toplu Konut Alanı seçilmiştir. Seçilen toplu konut uygulamalarında yapılan değerlendirmeler sonucunda elde edilen sonuçlar aşağıda sıralanmıştır:?İrdelenen 3 toplu konut alanında; kent merkezine uzak mesafededir. Selçuk Üniversitesi ve Selçuklu Toplu Konut Alanına toplu taşıma araçları ile kolaylıklaulaşılırken, Meram 1. Etap Toplu konut alanının, toplu taşıma duraklarına uzak mesafedekonumlanması nedeniyle ulaşım açısından olumsuzdur. Seçilen toplu konutuygulamalarında; konutların arsaya yerleştirilmesinde arsanın fiziksel verilerinin dikkate alınmadan yerleştirildiği tespit edilmiştir. İİrdelenen toplu konut alanlarında her yaş grubuna yönelik sosyal alanlarınbulunmadığı tespit edilmiştir. İrdelenen 3 toplu konut alanında da yönetmeliklere göre yeterli sayıda otopark ve kişi başına yeterli yeşil alan bulunmasına rağmen, otoparklarınbüyük parçalar halinde düzenlenmesi ve yeşil alanlara gereken bakımın yapılmamasıgörsel açıdan olumsuzdur. Toplu konut alanlarında araç yollarının etraflarına kaldırımlaryapılarak, yaya-oto ayrımı yapılması yayaların güvenli hareketi için olumludur. İToplu konut alanlarında bulunan plan tiplerinin birbirine çok benzer olduğu tespit edilmiştir. Konuttiplerinin iç mekanlarının birbirlerine göre olan ilişkileri olumludur. İç mekanlarınm2leri yönetmeliklere göre yeterli olup, BK ve B2 tipi konutunun mutfakları küçüktür. Konut tiplerinin bir katta simetrik 4 daire içermesi nedeni ile konut içi mekanların yönlendirilmesinin değişken olduğu tespit edilmiştir. İrdelenen toplu konut alanlarında engelli kişilere yönelik tedbirler alınmamıştır.
Ankara örneğinde, kırsal mimarinin belgelenmesi kapsamında Çubuk ilçesi Gedikoğlu konağı restorasyon önerisi

Bu tez çalışmasında, Ankara Çubuk İlçesinde bulunan ve 19. yüzyıl sonlarında Osmanlı Dönemine ait geleneksel konut mimarisinden biri olan Gedikoğlu Konağı konu edilmektedir. Çalışmanın amacı, kırsal yaşam ihtiyaçları ile bütünleşen mimarlık tarihi açısından öneme sahip, ilçede sayılı örnekleri kalan geleneksel konutlardan biri olan konağın, bugünkü durumunun analiz edilmesi ve sürdürülebilir biçimde korunmasının sağlanması amacıyla ilçede gereksinim duyulan uygun işlev önerisinin tespit edilmesidir. Çalışma kapsamında konut ve yakın çevresi incelenerek bugünkü durumu tespit edilmiştir. Çubuk İlçesi'ndeki geleneksel mimari incelenmiş, araştırmalar sonucu elde edilen bilgi ve belgeler değerlendirilerek, konağın geçmişşten günümüze yapısall bilgilerine ulaşılmıştır. Elde edilen bilgiler ile ulusal ve uluslararası ilkeler çerçevesinde konağa yeni işlev verilerek restorasyon önerisi tez kapsamında sunulmaktadır.
Tarihi kent merkezlerinde yeni çatı eklerinin İstanbul ve Viyana kentlerinde irdelenmesi

Bugünkü kentsel planlama politikalarının en önemli hedefi, tarihi kentlerin sürekliliğini sağ-lamak olmalıdır. Yüzyıllardır varlığını devam ettiren bu bölgelere, bundan sonra da yaşama, çalışma, ticaret ve kültürel aktivitelere hizmet etme görevini devam ettirme şansını tanımak zorundayız. Nitekim yaşam koşulları, tarihi kent merkezlerini toprak yetersizliğine bağlı olarak mevcut yapıları yeniden değerlendirerek çatı eklentisi uygulamlarına yönlendirmektedir. Avrupa'nın tarihi merkezlerinde mevcut yapı üzerine uygulanan çatı eklentisi tasarımları son yıllarda oldukça gündemde olan bir konudur. Özellikle Viyana tarihi kent merkezinde son derece özgün tasarımlar kent siluetini etkisi altına almıştır. İstanbul kentinde ise, yeni çatı ekleri uygulamalarına toplumsal yönelişin ve ihtiyacın en önemli nedeni, özellikle İstanbul'un tarihi dokusunu en iyi yansıtabilen Galata ve Beyoğlu bölgeleri esas alınarak, nüfusun git gide kent merkezlerinde yoğunlaşmasıdır. Bu noktada İstanbul, Viyana kentinden ayrılmaktadır; çünkü Viyana'yı yeni çatı ekleri uygulamasına teşvik eden amaç, kent merkezindeki nüfusu yeniden canlandırmak ve sosyolojik profilini zenginleştirmektir. Her iki kentin bu konudaki yaklaşımları ve yasal düzenlemeleri ayrışmaktadır; fakat ortak olan noktaları yeni çatı ekleri uygulamlarında spesifik olarak düzenlenmiş yasal düzenlemelere ve mimari taslaklara duyulan ihtiyaçtır. Araştırmanın amacı; tarihi kent merkezlerinde yeni çatı ekleri uygulamaları bağlamında İs-tanbul ve Viyana kentlerinin konu hakkındaki yaklaşımları ve yöntemlerini incelemektir. Tezin içeriği aşağıdaki gibi düzenlenmiştir:Birinci Bölümde, tezin amaç, kapsam ve yöntemi belirtilmiştir. İkinci Bölümde, tarihi çevrede yeni ve ek yapı tasarımı kavramı, İstanbul ve Viyana kentlerinin de bu konudaki yaklaşımına dikkat çekilerek irdelenmesi, tarihi çevreyi koruma bağlamında bozulma nedenleri, yeni tasarıma yönelten nedenleri ve yöntemleri yasal düzen-lemeler çerçevesinden de bakılarak açıklanmıştır. Üçüncü Bölümde, tarihi çevrede yapılara ek tasarımı olarak yeni çatı eklerinin, Viyana ve İstanbul kentleri esas alınarak kentsel strüktüre etkileri, işlevleri, tasarım tipolojileri ve oluşum biçimleri açıklanmıştır. Dördüncü Bölümde, İstanbul ve Viyana kentlerindeki yeni çatı ekleri uygulamaları ile ilgili örneklere yer verilmiştir.
Responding the challenges of preserving an industrial network as heritage: Turkey Cellulose and Paper Factories

Endüstri mirası yerleri, endüstriyel üretimin ve süreçlerin somut ve soyut tüm yönlerini kapsar. Bu yerler, dönemlerinin ideolojik, politik, ekonomik ve sosyal değişimlerine ve bu değişimlerin neden olduğu sanayileşme, 'sanayisizleşme've sanayileşme sonrası süreçlere tanıklık eder. Dolayısıyla, endüstri mirası yerleri, çeşitli bağlamlar ve dönemler ile kurdukları etkileşim ile şekillenmiş olan oldukça karmaşık bir yapıya sahiptir. Öte yandan her coğrafyada, o coğrafyanın kendi bağlamına uygun olarak, sanayiye dair süreçler farklılaşarak yaşanır. Dolayısıyla endüstri mirası yerine dair değerler, sorunlar ve potansiyeller, yerin kendi özellikleri yanı sıra, bulunduğu bağlam ile de yakından ilişkilidir. Türkiye Selüloz ve Kağıt Fabrikaları, Erken Cumhuriyet Dönemi'nde kurulmuş olan, Türkiye'deki sanayileşme sürecinin en erken temsilcilerinden biridir. 'Yeni' ülkenin hedeflerini gerçekleştirmek amacına uygun olarak, üst-ölçek kalkınma planının bir parçası olarak tasarlanmıştır. Zamanla ülke genelinde farklı bölgelere yayılmış bir sanayi ağı haline gelmiştir. Kuruluşundan kapanışına, içinde bulunduğu yerleşim yerleri ve bölgeler ile etkileşimde bulunarak, bu bölge ve yerleşim yerlerini şekillendirmiştir. Ancak, politik, ekonomik ve sosyal değişimler nedeniyle ülkenin kalkınmasında oynadığı rol zamanla yok olmuş, bunun sonucunda da önce ihmal edilmiş ve sonra özelleştirilmiştir. Bu çalışma, SEKA'yı bir endüstri mirası olarak tanımlar; kuruluşundaki durumu ile şimdiki durumunu farklı ölçekler ve farklı dönemlerdeki ekonomik, sosyal ve fizikler yönleri ile birlikte değerlendirir; karmaşık yapısından kaynaklanan değer, sorun ve zorluklarını tespit eder ve bu zorluklara karşı korunmasını ve sürdürülebilirliğini sağlamak için zorluklara verilmesi gereken yanıtları tanımlar.
Conservation of a modern heritage place: 'Çarşi' - the commercial core of Middle East Technical University

Modern mirasın korunması, hem Türkiye'de hem de dünyada koruma alanında nispeten yeni bir konudur. 1960'lı yılların başlarında inşa edilen Orta Doğu Teknik Üniversitesi kampüsü, Türkiye'nin önemli modern miras alanlarından biridir. Kampüs, proje yarışmasının kazananları Altuğ ve Behruz Çinici tarafından tasarlanmıştır ve akademik bölge, idari bölge, yerleşim bölgesi, kültürel ve ticari bölge gibi farklı bölgelerden oluşmaktadır. Kültürel ve ticari bölgenin çekirdeği olan Çarşı'da, çeşitli ticari ve sosyal işlevler bir aradadır. Kampüs içerisindeki sosyal ve fonksiyonel önemi yanında, Çarşı, sahip olduğu mantar döşeme sistemiyle mimari olarak da önem taşımaktadır. Kampüsün kurulmasından bu yana Çarşı her zaman kullanımda olmuştur. Zaman içerisindeki çeşitli müdahaleler nedeniyle Çarşı'nın fiziksel, işlevsel ve sosyal bağlamı değişmiştir. Halen kullanılmakta olan modern bir miras alanı olan Çarşı, somut ve somut olmayan değerleri korunup sürdürülerek, faaliyetlerine devam etmelidir. Bu nedenle, bu tez, inşa edilmesinden bu yana ODTÜ yerleşkesinin ticari merkezi olan Çarşı'yı; bir modern miras alanı olarak koruma ve yönetimi için ilke ve stratejileri tanımlamak üzere; fiziki, işlevsel ve sosyal yönlerden belgelemeyi, analiz etmeyi ve değerlendirmeyi amaçlamaktadır. Bu bağlamda, bu tezde, önce modern mirasın korunması kavramının ortaya çıkışı ve gelişimi incelenmektedir. Bu kapsamda ulusal ve uluslararası kuruluşlar, yaklaşımlar ve yasal kaynaklar araştırılmaktadır. Daha sonra, Orta Doğu Teknik Üniversitesi Çarşısı'nın ilk tasarımından günümüze kadar geçirdiği değişiklikler, zaman içinde farklılaşan ihtiyaçlar ile birlikte değerlendirilmektedir. Toplanan veriler ışığında, halen kullanılmakta olan modern bir miras alanı olarak Çarşı'nın korunması ve yönetimi için öneriler geliştirilmiştir.
Mimarlığın aktörleri: Trabzon (1970-2014)

Türkiye'de mimarlık meslek ortamı ve meslek pratiği üzerine birçok çalışma yapılmış olmasına rağmen, Trabzon kenti mimarlık ortamı ve pratiği üzerine çalışma alanında eksiklik olduğu fark edilmiştir. Çalışmanın çıkış noktasını oluşturan ve problem edinilen alan, Trabzon kenti mimarlık aktivitesi olarak belirlenmiş; Trabzon'da mimar, mimarlık ortamı ve mimarlık pratiği üzerine inceleme ve değerlendirmeler yapılmıştır. Söz konusu değerlendirme, Trabzon'da ofisi bulunan 20 serbest mimar üzerinden yapılmaktadır. Çalışma tarih aralığı, Trabzon Mimarlar Odası Temsilciliği'nin kuruluş tarihi olan 1970 yılından 2014 yılına kadar belirlenmiştir. Trabzon kenti mimarlığı açısından değinilmemiş noktalardan biri olarak belirlenen Trabzon kenti mimarı/aktörü, mimarlık ortamı, mimarlık pratiği başlıklarına dair genel bir bilgi ortamı oluşturmak temel amaç olarak seçilmiştir. Genel Bilgiler bölümünde, Türkiye'de mimar olmak ve mimarlık yapmakla birebir bağıntılı faktörler olarak Türkiye'de mimarlık ortamı, pratiği, eğitimi ve örgütlenmesi genel bir anlatımla aktarılmış, Yapılan Çalışmalar kısmında; Trabzon kenti mimarlık ortamı, Trabzon Mimarlar Odası Şubesi üye kayıtları ve mimarlarla yapılan röportajlar üzerinden değerlendirilmiştir. Çalışmada üç ana yöntem kullanılmıştır. İlki, Genel Bilgiler bölümünün, başka bir deyişle, kuramsal arka planın oluşturulduğu kalitatif analiz yöntemi; ikincisi, Trabzon Mimarlar Odası Şubesi'nin arşiv kayıtlarının toplanması ve analizini sağlayan kantitatif analiz yöntemi ve üçüncüsü ise kalitatif ve kantitatif analiz yöntemlerinin aracı olan sözlü tarih/röportaj çalışmasıdır.
Mimarlıkta boşluk

Bu çalışma boşluk kavramının başka kavramlarla ilişkisine değinerek kurduğu diyalogu ve diğer disiplinlerdeki algılanışına dair fikirleri kapsamaktadır. Tezin tamamında etkili olan literatür okuması üzerinden boşluk kavramıyla fiziksel ya da zihinsel ilişkiler kuran proje örneklemeleri üzerinde durulmuştur. Fikirlerin mimari perspektifte nasıl değerlendirildiğine dair bir araştırmayı kapsayan bu tezde, boşluk kavramının mimarlık-bilimi ve mimarlık-bilgisi arasında edindiği yer hakkındaki savlar geliştirilmeye çalışılmıştır. İnceleme boyunca ifade edilmek istenen boşluğun barındırdığı potansiyellerdir. Öncelikle değinilen ilk bölümde boşluk sözcüğünün sözlük karşılıkları ve etimolojik olarak nerede bulunduğu incelenmiştir. Türkçe karşılıklarında hangi sözcüklerle eş anlamlı kullanılabildiğine bakılırken, İngilizce ifadelerdeki hangi kelimelerin boşluk kavramını karşılayabildiği incelenmiştir. İkinci bölümde boşluk ve sezgi ilişkisi başta olmak üzere, algı ile ilgili ifadelerde felsefi perspektifteki boşluk hitabına dikkat çekilmektedir. Algının ve sezginin boşluk üzerindeki etkileriyle beraber boşluğun nasıl bir alana yayıldığı araştırılmıştır. Sınır ile oluşturduğu dualite ve sonsuzluk algısı arasında durduğu noktada öze dair aldığı konum aranmaktadır. Keyfi söylemlerdeki ifadesi ve mimarideki kabuk meselesinin ele alınışı anlatılmıştır. İlkçağ'dan günümüze dek felsefeyle ve fizikle olan ilişkisi, ardından sanat ile kurduğu diyaloğun yansımalarıyla boşluğun doğrudan ifade ettikleri hakkında yapılan okumalar üçüncü bölümde ele alınılmıştır. Edebiyat veya şiir etkisiyle boşluğun aldığı şekiller veya resimdeki boşluğun ifadesi kavramsal sanat bağlamında ortaya konmaktadır. 1900'lü yıllardan itibaren sanatçıların toplum ile ilişkilerinde de kendilerini ifade yöntemi gibi kullandıkları boşluk kavramının 20. yüzyıl sonuna dek önemli atfedilen işleri örneklenmeye çalışılmıştır. Çalışmanın ana gövdesi olarak nitelenebilen dördüncü bölümde mimarlık bağlamında boşluğun oluşumları ve oluşturdukları kuramsal olarak dile getirilmeye çalışıldığı gibi, dikkat çekici olduğu düşünülen yapı örnekleri ve kaotik zihin ürünü projelerle incelenmeye çalışılmaktadır. Mimarlık-bilimi ve mimarlık-bilgisi ayrımına dikkat çekilerek mimarlık terminolojisinde ki mekan, hacim ve form gibi ifadelerle kurduğu ilişki irdelenmektedir. Bernard Tschumi, Daniel Libeskind, Tadao Ando ve Rem Koolhaas çalışmalarından verilen örneklerle bu mimarların kurdukları düşünsel senaryolar boşluk kavramının içinde okunmaya çalışılmaktadır. Bir örnekleme olarak; kentsel bellekteki bir yapı vasıtasıyla boşluğun yaratabileceği etki Notre Dame Kilisesi yangını üzerinden tarihteki büyük bir yangınla ilişkilendirilerek ele alınmıştır. Sonuç bölümünde çalışmanın nihayetindeki düşünceler tartışılmaya çalışılmış ve varılan yer hakkında bilgi verilmiştir. Boşluk kavramının eş anlamlı olarak kullanılan sözcüklerle beraber değerlendirilerek ve kapsayıcılığına değinilerek, bir nesnenin kavranışını nasıl etkilediği sorgulanmıştır. Çalışmanın motivasyonuyla beraber, ileride boşluk konusunda ne şekilde bir yol izlenebileceğine dair fikirler belirtilmiştir.
Şişli ermeni mezarlıklarındaki mezar yapılarının mimari özellikleri üzerine bir inceleme

Bu çalışmada, Şişli 1 de bulunan Ermeni ve Katolik Ermeni Mezarlıkları' nde farklı üslup özellikleriyle dikkat çeken mezar yapılarının mimarlık tarihi açısından aneminin değerlendirilmesine çalışılmıştır. Öncelikle bu eserlerin yapıldığı 19. yüzyıl içinde Osmanlı İmparatorluğu'nda yaşayan Ermeni topluluğun sosyal konumu ve ülkedeki siyasal ortam içindeki yerleri hakkında bilgi verilmiş, daha sonra Şişli'deki Ermeni mezarlıklarının kurulma nedenleri ile ilgili tarihsel gelişmeler aktarılmıştır. Mezarlıklarda bulunan yapılardan araştırma kapsamına alınanlar iki ayrı grupta toplanarak incelenmiş, daha sonra bunların ortak özellikleri sınıflandırılmıştır. Her iki mezarlıktaki yapılardan bir grup, Ermeni Revivalist özellikler göstermekte, bir diğer grup ise 19. yüzyıl içindeki Batı kökenli üslup özelliklerini yansıtmaktadır. Ermeni Revivalist özellikler gösteren yapılar; eklektik kopyalar-kütlesel özellikleriyle Revivalist karakter taşıyan ancak batılı üslup özelliklerine de yer verilmiş olan yapılar-Batılı üslup özelliklerinin eklektik uygulaması için de Ermeni mimarisinden de alıntı yapanlar olarak üç grupta toplanmaktadır. Batı kökenli üslup özellikleri gösteren yapılar arasında neo-klasik ve neo-rönesans ağırlıklı olanlar çoğunluktadır. Bu iki grup içinde eklektik bir karakter de gözlenmiş ve eklektik ağırlığın hangi yönde olduğu her yapının üslup analizi sırasında açıklanmıştır. Bunların dışında saf olarak Art-Nouveau ve neo-mısır üslubunu yansıtan yapılar ayrı ayrı ele alınmıştır. Sonuçta, yapıların sadece üçte birinde Ermeni Revivalist özellikler tesbit edilmiştir. Ancak, Batılı üslupları yansıtan yapılarda gözlenen eklektik karakter bu grup için de geçerlidir. Çoğunlukta olan Batı üsluplu yapıların ise, daha çok Fransız ve italyan kaynaklı ve Osmanlı mimari geleneği ile bir senteze gerek duyulmadan yapılan bir takım kopyalar olduğu anlaşılmaktadır.'
Interventions on immovable archaeological heritage as a tool for new formation process

Koruma disiplininde müdahaleler genellikle teknik olgular olarak kabul edilmektedir. Kazıyla başlayan müdahalelerin arkeolojik yapılarda çeşitli değişimlere sebep olduğu düşünüldüğünde, bu değişimlerle uzun zamandır kaderine terk edilmiş arkeolojik yapıların yeniden biçimlendirildiğini ve oluşturulduğunu söylemek mümkündür. Bu kapsamda, müdahalelerin arkeolojik yapıların kimi var olan niteliklerinin yok olmasına, kimilerinin dönüşmesine ve yeni niteliklerinin oluşmasına yönelik araçlar olarak tanımlayabiliriz. Bu çalışma, genellikle teknik olgular olarak kabul edilen müdahaleleri, arkeolojik yapıların özelliklerinde değişikliklere sebep olan araçlar olarak tanımlamayı ve arkeolojik yapıların biçimlenmesine etkilerini değerlendirmeyi amaçlar. Bu amaç çercevesinde, çalışma müdahalelerin değerlendirilmesi için iki ana aşamadan oluşan bir 'yeni biçimlenme süreci' yaklaşımını tanımlar. Birinci aşama, arkeolojik yapıların korunmasının nedenini olan değerlerdeki değişimin 'değer oluşum süreci' yaklaşımıyla değerlendirilmesidir. İkinci aşama ise, arkeolojik yapıların fiziksel, fonksiyonel özelliklerindeki ve değerlerindeki değişimin değerlendirilmesini içerir. Böylelikle, müdahaleleri, değişim ilkeleri ve 'değer oluşum süreci' ile kapsamlı biçimde değerlendiren bir yaklaşım sunulmaktadır. Geliştirilen bu yaklaşım, Efes Antik Kenti Küretler Caddesi üzerinde müdahale edilmiş yapılardan bazılarında sınanmıştır. Sonuç olarak, müdahalelerin arkeolojik yapılarda değişimi biçimlendiren önemli araçlar olduğu belirtilmiştir. 'Yeni biçimlenme süreci' yaklaşımı, arkeolojik yapılarda meydana gelen bazı değişimlerin tahmin edilebileceğini, müdahalelerin neden olduğu bazı değer çelişkilerinin engellenebileceğini ve müdahalelerin biçimlendirdiği değişimin kalitesinin yükseltilebileceğini ortaya koymaktadır. Ayrıca, müdahale sürecine, değişim yönetimi sorunu olarak yaklaşılması, uygun değişim stratejilerinin geliştirilmesinin gerekliliğini ve bu sürecin 'yeni biçimlenme süreci' olarak tanımlanması gerekliliğini ortaya çıkarmıştır.
Yapı elde etme sürecinde mimari tasarım kalitesinin ölçülmesi ve arttırılmasına yönelik analitik hiyerarşi prosesi tabanlı karar destek yaklaşımı ve örnek olaylarla sınanması

Yapı elde edimi karmaşık bir süreçtir. Hiçbir tasarım; ihtiyaç programı, paydaşları, arsası, imkan ve kısıtları gözetildiğinde diğer bir tasarıma benzememekte, ortaya çıkan ürün tek ve eşsiz olmaktadır. Tasarım kalitesini oluşturan ölçütlerin bir kısmını sayısal değerlerle ölçmek mümkünken, bazı ölçütler ise kişisel deneyim, beğeni ya da yargılarla tanımlanabilen soyut kavramlarla tanımlanabilmektedir. Mimari tasarım kalitesinin nesnel ve öznel ölçütler ile tanımlanabilmesi ve değişik paydaşlarca farklı tanımlanmasından dolayı değerlendirilebilmesi de karmaşık bir süreçtir. Tüm bu karmaşık sorunların üstesinden gelmek için geliştirilen kalite değerlendirme araçlarının etkin uygulama alanlarının çoğunlukla kullanım süreci ile çerçevelendiği de bir gerçektir. En önemlisi olan elde edilen değerlendirme verilerinin ise tasarım bilgisine dönüştürülerek aktarımı da sınırlıdır. Tanımlanan tüm bu sorunları araştırma konusu yapan bu doktora tezi, temel olarak mimari tasarım kalitesinin yapı elde etme sürecinin farklı aşamalarında değerlendirilmesi için ölçülemeyen ve tanımlanması zor olan öznel yaklaşımların aksine, kıyaslamaya dayalı, sayısal değerlendirme yapabilecek yöntemlerin geliştirilmesi ile bunlara bağlı olarak elde edilecek verilerin tasarım ekiplerine mimari tasarım kalitesinin arttırılması için tasarım bilgisi olarak aktarılmasını sağlayacak yaklaşımın ortaya konulmasını amaçlamıştır. Bu alanda yapılan kısıtlı çalışmalarla ortaya konmuş olan sorunların giderilerek, mimari tasarım kalitesinin değerlendirilmesi ve alternatiflerin kaliteyi belirleyen ölçütler bağlamında kıyaslanarak seçimi bu tez çalışmasının başlıca güdülerindendir. Önerilen yaklaşım, mimari tasarım kalitesini oluşturan ölçütlerin toplum, zaman, teknoloji, durum ve imkanlar göz önüne alındığında değişebileceğini, bu sebeple her tasarım ekibi için ortaya konabilecek farklı ölçütleri değerlendirebilecek esnek bir yapıya sahip olması gerektiği fikrini temel almaktadır. Ortaya konan, ölçütler ve alt ölçütler ışığı altında; tasarımın ilk aşamalarından başlamak üzere iç ve dış paydaşlar açısından alternatifleri, sayısal olarak değerlendirebilecek Çok Ölçütlü Karar Verme yöntemlerinin incelenerek Analitik Hiyerarşi Prosesi tabanlı yaklaşımın ortaya konması ve örnek olaylarla sınanarak tasarım süreçlerini de kapsayacak şekilde tasarım bilgisi ortaya konulabilmesi doktora çalışmasının omurgasını oluştururken, yapı elde etme sürecinin farklı aşamalarında kullanımı ile tasarım bilgisi üretme stratejileri de oluşturulmuştur.
Yüzer mekanlarda ergonomik mobilya kullanımı

Bu tezde, yüzer mekanlarda ergonomik mobilya kullanımı incelenmektedir. Araştırma yapılırken yüzer mekanların farklı fiziksel özellikleri, çevresel koşulların ergonomik mobilya tasarımına etkisi ele alınmaktadır. Yüzer mekanlar kullanıcılara konfor ve işlevsellik sağlamak amacıyla tasarlanmaktadır. Yüzer mekanlarda alanın sınırlı olması nedeniyle ergonomik mobilyaların kullanımı diğer mekanlara göre daha gerekliliktir. Sınırlı alanda ve birden çok işleve sahip mobilyaların tasarlanması, kullanıcıların tüm ihtiyaçlarını karşılamalarına neden olmaktadır. Araştırmanın birinci bölümde araştırmanın amacı, kapsamı ve kullanılan yöntem teknikler açıklanmıştır. İkinci bölümde yüzer mekanlar kavramı açıklanarak, çeşitleri ve yüzer mekanlarda alan kullanımı incelenmiştir. Üçüncü bölümde yüzer mekanlarda mobilya kullanımı mobilyaların kullanıldığı alanlar ve malzeme seçimi incelenmiştir. Dördüncü bölüme ergonomi kavramı açıklanarak, ergonomi ve mobilya ilişkisi incelenerek çalışmanın literatür kısmı sonlandırılmıştır. Araştırma sonucunda elde edilen veriler sonuç bölümünde değerlendirilmiştir.
Karma kullanımlı yapılarda kamuya açık mekanların irdelenmesi: İstanbul'dan güncel örnekler

Bu çalışmada, kamusal mekanlar karma kullanımlı yapılar özelinde, örnek yapılar üzerinden değerlendirilmektedir. Değerlendirme kapsamındaki örnek yapılar, oluşturulan kriter takımı doğrultusunda İstanbul içinden seçilmiştir. Çalışmanın ilk bölümlerini literatür araştırmalarından faydalanılarak yapılan tanımlamalar ve kavramsal incelemeler oluşturmaktadır. Öncelikle karma kullanımlı yapılar tanımlanarak tarihi gelişim süreci irdelenmiştir. Kamusal mekanın tanımlanması ve karma kullanımlı yapı ile ilişkilendirilmesi bağlamında kamusal mekanın yaşadığı değişimlerden detaylı olarak bahsedilmiştir. Bu yapıların oluşum ve gelişim sürecine etki eden kavramların ortaya konması amacıyla küreselleşme ve mekansal etkileri, değişen tüketim alışkanlıkları ve bu iki kavramın gündelik yaşama yansımaları incelenmiştir. Oluşturulan kavramsal çerçeve üzerinden örneklerin seçileceği kent olan İstanbul'un kentsel gelişimi paralelinde yaşadığı değişimlerden ve yeni gelişme alanlarından bahsedilmektedir. Ayrıca İstanbul'daki karma kullanımlı yapıların oluşum süreci anlatılarak, kentteki yapılar haritalanmaktadır. Örnek projelerin seçim kriterleri ortaya konmakta ve projeler hakkında bilgi verilmektedir. Yapılan analizler, anket verileri ve değerlendirmeler sunulmaktadır. Toplanan verilerin çözümlenmesiyle karma kullanımlı yapıların kamuya açık mekanları üzerine iyileştirmeler önerilmektedir. Sonuçta, karma kullanımlı yapılar ve bu yapılar özelinde kamuya açık mekanları inceleyen bu çalışmaya ait bulguların değerlendirmesi ve tartışılması yer almaktadır.