turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
İstanbul'da residans kullanımının pazar ekonomisi ve yer seçimi açısından değerlendirilmesi

İstanbul, tarihinin günümüze kadar Dünya'nın en önemli şehirlerinden biri sayılmış; birçok medeniyete ve büyük bir nüfusa ev sahipliği yapmıştır. Konut stoğundaki ihtiyaca rağmen İstanbul'un böyle bir cazibe merkezi olması ise, onu önemli bir sanayi, ticaret, yatırım ve yerleşim alanı haline dönüştürmüştür. Bu da yerleşim alanlarının sürekli gelişmesine, yatırım alanları çevresinde odaklanmasına, ulaşım ağlarına ise her geçen gün yeni yüklerin binmesine yol açmaktadır. Bu durum son on yıllık süreçte yatırım alanlarına yakın bölgelerde veya ulaşım açısından avantajlı noktalarda rezidans adı verilen lüks konut oluşumlarının sayısı artmasına yol açmıştır. Birçok rezidans projesi de beraberinde iş merkezi ya da alışveriş merkezi ile beraber projelendirilmekte ve ana ulaşım aksları üzerine kurulmaktadır. Ayrıca rezidans projeleri eskiden beri süregelen konut kavramını hatta lüks konut yaklaşımını da beraberinde sundukları hizmetlerle farklı bir noktaya taşımakta, klasik konut işlevlerine yenilerini eklemektedir. Bu çalışmada İstanbul'daki konut kullanıcı profili ile birlikte bu alanlar incelenecek ve bu alanların nasıl bu kadar ilgi gördüğü ve kullanıcının hangi kriterleri değerlendirmeye alarak bu alanlara yöneldiği tartışılacaktır. Bu çerçevede yerli ve yabancı yatırımcıların yer seçimi açısından ne gibi farklı yaklaşımlar gösterdiği de incelenecektir. Çalışma göstermektedir ki, şehrin önemli ticaret alanları üzerinde yoğunlaşan bu yapılar hem bir statü göstergesi aracı hem de yeni bir yaşam tarzı sunmaktadırlar.
Kapadokya Bölgesi 19. yy. Osmanlı kiliselerindeki taş malzemelerin bozunma nedenleri ve rehabilitasyonu için öneriler; Niğde Küçükköy Kilisesi örneği

Kapadokya bölgesinin güneyinde yer alan Niğde İli'nde, geç Osmanlı İmparatorluk dönemine ait 23 kilise bulunmaktadır. Bu tarihi eserler içerisinde, mimari plastik bezemeleri ve özgün çatı formu ile diğer yapılardan ayrılan Küçükköy Kilisesi, bölgedeki anıtlar içerisinde ender yapı özelliği gösterir. Bu kilisenin yapı taşlarında görülen jeolojik kusurlar, atmosferik ve insan etkileri anıtın bozunma sürecini hızlandırmıştır. Belirli bir döneme tanıklık eden bu eşsiz kültür varlığının gelecek nesillere güvenli bir biçimde aktarılması amacıyla yapı taşlarındaki bozunma mekanizmalarının, tahribat derecelerinin belirlenmesi ve yapıya minimum müdahale ile uygun rehabilitasyon önerilerinin geliştirilmesi önemlidir. Bu amaçla çalışma konusu anıttaki yapı taşlarının bozunma durumunu tespit etmek için laboratuvar çalışmaları ve yerinde yapılan tahribatsız testleri kapsayan sistematik deney çalışmaları yürütülmüştür. Laboratuvar ve yerinden elde edilen test verileri karşılaştırılarak, yapı taşlarının bozunma dereceleri belirlenmiştir. P-dalga hızı ve Schmidt çekici sertlik testlerine göre 187 yapı taşı 'çok zayıf' ve 'zayıf kayaç' sınıflamasında yer almaktadır. Düşük mühendislik özellikler sergileyen bu yapı taşlarında kopma, parçalanma ve kavlaklanma tiplerinde bozunmalar belirgindir. Diğer yapı taşlarında ise pul pul dökülme ve biyolojik etkilerden kaynaklı bozunmalar tespit edilmiştir. Yapı taşlarındaki bozunmaların kontrolü için hidrolik kireç bağlayıcılı plastik onarım, tümleme, drenaj ve temizleme tedavileri önerilmiştir.
Şehzade ve Süleymaniye Külliyeleri'nde su mimarisi

16. yy'da üç kıtaya hükmeden Osmanlı Devletinin başkenti İstanbul ekonomik, sosyal ve kültürel yapısı ile dönemin kozmopolit bir şehri durumundadır. Şehzade ve Süleymaniye Külliyeleri devletin başı Kanuni Sultan Süleyman tarafından Mimar Sinan'a yaptırılan İstanbul'un iki önemli yapısı olmuştur. Bu yapılar kenti sosyal ve kültürel anlamda beslerken, kentin fiziksel dokusunun şekillenmesinde de etkili olmuşlardır. Söz konusu külliye yapıları için şehrin dışındaki kaynaklardan su sağlamak amacıyla devrin teknolojik seviyesini gösteren su tesisleri yapılmıştır. Bu tesisler vasıtasıyla Şehzade ve Süleymaniye Külliyeleri'ne getirilen su buralarda insanların hizmetine birçok sayıda ve çeşitte su yapısı ile sunulmuştur. Bazen bir binanın küçük bir elemanı, bazen de tek başlarına bir yapı olmuşlardır. Su mimarisinin bu örnekleri bulundukları mekanın kalitesini iyileştirmiş, yapıyı mimari açıdan tamamlamış ve kent hayatına olumlu yönde katkı sağlamıştır. Tez yedi bölüme ayrılarak çalışılmıştır. Giriş bölümünde çalışmanın amacı, kapsamı, yöntemi belirlenmiş ve problem tanımı yapılmıştır. İkinci bölümde 16. yy'da İstanbul şehri, şehirde külliyeler ve dönemde şehrin sahip olduğu su sistemi hakkında bilgiler verilmiştir. Üçüncü bölüm Şehzade Külliyesi'nde su mimarisini, dördüncü bölüm Süleymaniye Külliyesi'nde su mimarisini incelemektedir. Bu bölümlerin her birinde öncelikle külliyelere ne şekilde su iletimi yapıldığı ortaya konulmuştur. Akabinde külliye bütünündeki su yapıları her bir külliye binası başlığı altında ele alınmıştır. Beşinci bölüm değerlendirme ve sonuç bölümüdür. Bu bölümde Şehzade ve Süleymaniye Külliyeleri'nde incelenen su yapılarının tarihsel, tipolojik ve mimari uslup çeşitliliğine değinilerek, bu yapıların külliye içindeki yerinden ve külliye mimarisine katkılarından bahsedilmiştir. Ayrıca söz konusu külliyelerde su mimarisinde görülen bir takım yenilikler de ortaya konulmuştur. Son olarak su yapılarının yaşam ve ölümle olan ilişkisi üzerine bir takım düşünceler ifade edilmiştir.
Mekteb-i Tıbbiye-i Şahane Hamamı restorasyon ve yeniden kullanım projesi

Bu çalışma, Haydarpaşa'daki 19. yüzyıl Osmanlı Dönemi yapılarından biri olan Mekteb-i Tıbbiye-i Şahane Hamamı'nı konu etmektedir. Dönemin önemli mimarları Vallaury ve D'Aronco'nun ortak çalışması olup, nadir özellikler taşıyan bu yapı için gerçekleştirilen çalışmanın amacı, yapının bugünkü durumunun tespitinin yapılması, restorasyon imkanlarının belirlenmesi ve uygun bir işlev önerilerek yapının gelecek nesillere aktarılabilmesinin sağlanmasıdır. Tez kapsamında, Mekteb-i Tıbbiye-i Şahane Hamamı'nn günümüzdeki durumu incelenmiş, tarihi araştırma ve karşılaştırmalı çalışmalar yardımı ile özgün durumu araştırılmıştır. Elde edilen bilgiler doğrultusunda, restorasyon projesi ve uygun bir işlev belirlenip yeniden kullanım projesi önerilmiştir.
Mimarlıkta tasarım mekanını yeniden düşünmek

Mimarlık varoluşundan bu yana evrimsel süreçler içinde değişip dönüşür. Mimarlığın ne olduğu ve mimarın ne yaptığı yeniden yeniden sorgulanır, sürekli olarak mimarlığa dair yeni düşünme ve yeni eyleme biçimleri, yeni kavramlar üretilir. Mimarlığın evrimsel sürecinden bir kesit oluşturan güncellik bağlamında ise hem mimarlığı alışıldık şekillerde ve bilindik içeriklerle üretme olanağının daralması hem de mimarın kabul görmüş kimliğinin değişime uğramasıyla birlikte mimarlığın yaratım alanı ve bu alanı var eden yaratım eylemliliği sorunlu bir hal alır. Bu doğrultuda bu tez mimarlığın yaratımını temel yaratım alanı olan tasarım mekanı bağlamında inceler. Tasarım mekanının, mimarlığı var eden dinamiklerin bütünleştiği, çok yönlü ve çok boyutlu bir yaratım alanına dönüşme potansiyeli taşıdığını savlar. Bu potansiyelin ise tasarım mekanının deneyselliğine bağlı olarak etkinleştiğini ileri sürer ve tasarım mekanını deneyselliği üzerinden yeniden düşünmeyi önerir. Buna yönelik olarak tasarım mekanının bağlamsal konumlanışını sorunlaştırarak, çağdaşlık- güncellik ekseninde bir tartışma geliştirir. İki bölümden oluşan tez, ilk bölümde tasarım mekanı güncel görünümleriyle ilişkili olarak kavramsallaştırır ve tasarım mekanının konumlanışını sorunlaştırılarak, ona yönelik bağlamsal bir oluş olarak çağdaşlık kavrayışını yeniden inşa eder. İkinci bölümde ise, çağdaşlık- güncellik ekseninde kurulan tartışma bağlamında tasarım mekanının kurulumunu ve eylemliliğini deneysel yaratım felsefesi bağlamında ele alır. Böylelikle, mimarlığın tasarım mekanında yaratımına yönelik ilk bölümde varoluşsal ve bağlamsal açılımlar sağlanırken, ikinci bölümde yapısall ve eylemsel içerikler oluşturulur. Tasarım mekanında yaratıma ilişkin oluşturulan bu açılım ve içerikler doğrultusunda ise, farklı kurguların üremesine olanak veren, yöntemsel ve araçsal referanslar sağlayan açık bir bilgi yapısı oluşturulur.
Deneysel mimarlık üzerine bir okuma denemesi: Serpentine Galeri Pavyonları

Mimarlık süreç boyunca mevcut olandan farklılaşan yeni açılımlar aramış ve dolayısıyla kendi varoluş zeminini ve sınırlarını sorgulamıştır. Mimarlıktaki her türlü arayış, öncesinde var olanı eleştiren alternatif birer 'deneme' olarak ortaya çıkmış ve mimarlığın sonrasını etkileyen deneysel çalışmalar olmuştur. Mimarlığın kendine belirlediği yeni ara zemin, mimarlık ve deneyin ara kesitinde tanılanan 'deneysel mimarlık' kavramı ile daha görünür hale gelmektedir. Mimarlıkta deneme yapma halinin öncelenmesiyle birlikte, mimarlık yapma biçimlerinde tanımlanmış alanlardan bağımsızlaşmaya eğilimli ve her türlü olasılığa açık bir deneysellik tavrı mimarlıkta gündeme getirilmektedir. Mimari üretimin düşünce ve söylem üreten bir eyleme biçimi olmasının savunulmasıyla birlikte, salt fiziksel inşa ediminin de ötesinde; yeni bir deney, düşünce ya da denemenin inşası da artık mimarlığın oluş alanını tanılamaktadır. Alışılmış olanın, yinelenenin ve dolayısıyla sağlamlaşanın ötesinde bir mimarlık yapma biçimi, mimarlıkta deneysellik ile birlikte ancak zihinde yer edinen kalıplaşmış ve geçerli kabul edilenin yıkımı ile mümkün olmaktadır. Her bir yeni deneme arayışı ile birlikte de, mimarlık zemini asla uzun süre beklenilmeyen ve neticesinde de algısal bağımlılıkların oluşmadığı potansiyel bir aralığa dönüşmekte; deneysel mimarlık, daha devingen, kontrol edilemeyen ve ölçülemeyen bir nitelik kazanmakta, bu durum da literatüre mimarlıkta deneysel bir yaklaşıma dair ortaya konmuş çeşitli söylem ve dağınık bilgi bütünü şeklinde yansımaktadır. Ancak deneysel mimarlık her ne kadar kendi oluş zeminini sınırsızlık ve bağımsızlık üzerine temellendirse de, görece kararlı bir sistematiğe oturmada bazı ilkelere gereksinmektedir. Böylelikle, deneysel mimarlık kendi dinamiklerini belirlerken aksine ölçülebilir olanın araçları kullanılmakta ve mimarlığın tanımlanmış ilk kuralları olan Vitruvius'un 'utilitas, firmitas, venustas' ilkeleri ile ilinti kurulmaktadır. Bu üç ilkenin deneysel mimarlık yaklaşımlarındaki karşılıkları üzerinden okunarak, deneysel mimarlığın söylemleri ve ürettiği terminolojinin kategorize edilebilmesi ile tezin kendisi de bizatihi bir deney ya da okuma denemesi olmaktadır. Deneysel mimarlığa ait elde edilen çerçeve ile birlikte nihayetinde, bazı günümüz mimarlık pratikleri irdelenmekte ve deneysellik okumaları yapılmaktadır. Sonuç olarak, mimarlıkta alternatif birer deneme olarak 2000- 2014 yılları arasında gerçekleştirilen Serpentine Galeri Pavyonları, değerlendirme ilkeleri aracılığıyla çerçevesi tanılanan deneysel mimarlığın dinamikleri üzerinden ele alınmakta ve çalışma da kendi oluş zeminini bu yöntemle meşrulaştırmaktadır.
Yapıda alçı ve alçıdan elemanların kullanımı

YAPIDA ALCI VE ALÇIDAN ELEMANLARIN KULLANIMI Sehvar ALPER BAZİ ÜNİVERSİTESİ FEN BİLİMLERİ ENSTİTÜSÜ Şubat 1990 ÖZ Bu çalışma kapsamı içinde ele alınan araştırmanın konusu, alçı malzeme ve alçıdan elemanların yapıda kullanımı ile bu elemanların teknik ve ekonomik yönden değerlendirilmesidir. Başlangıçta; alçının tanımı, çeşit leri, -f i z iksel ve kimyasal özel 1 ikleri, yurt iç i ve yurtdışı hammadde kaynakları, üretim yöntemleri gibi hususlardanlat ı İmiş, daha sonra alçının malzeme ve eleman olarak yapıda kullanımı incelenmiştir. Son bölümde alçı yapı ürünlerinin özellikleri ve yapıya getireceği yararlılıklar teknik yönden değerlendirilmiş, alçı duvar elemanının diğer duvar elemanları ile maliyet yönünden bir karşılaştırması yapılmıştır. Çalışma sonunda, ülkemizde hammaddesi bol bulunan alçıdan üretilen yapı elemanlarının, geleneksel yapı elemanlarının birçoğuna göre, yapının kullanım amacına bağlı olarak teknik yönden ve maliyet açısından daha kullanılabilir olacağı ve ülkemiz inşaat sektöründe daha -fazla uygulama alanı bulabileceği görülmüştür. II
Doğa referanslı tasarım: Biyomimikri

Doğa, ilişkileri tanımlayan ve organize eden, problemlere çözüm üreten ve kendi kendini organize eden bir sistemdir ve her geçen gün tasarımlarını mükemmelleştirmektedir. Doğa, ürettiği çözümlerde verimli tasarımları kullanırken, değişen koşullara uyum sağlayamayan çözümleri zamanla yok etmektedir. Bu tasarımların ve çözümlerin her biri birer örüntüdür. Tasarım yönünden bakıldığında doğa eski zamanlardan beri insanların ilgisini çekmiş ve ilham kaynağı olmuştur. Bu ilgiyle birlikte antik çağlardan bu yana insanlar doğadaki çözümleri araştırmış, örüntüleri taklit etmiş / uyarlamış veya metaforik yaklaşımlarla tasarımlarda kullanmıştır. Doğanın kendi içerisinde devam eden döngüsü ve prensipleri günümüzde tasarımcılar tarafından sürdürülebilir tasarımlar üretmek için biyomimikri başlığı altında kullanılmaktadır. Bu çalışmalarda, doğanın birebir taklit edilmesi yerine, doğadaki canlıların yüz yüze geldikleri koşullar karşısında ne gibi önlemler aldığı, davranış sergilediği veya yapısall değişime uğradığı hakkında veriler toplanmakta ve sonra tasarım sürecinde bu veriler değerlendirilmektedir. Bir diğer deyişle biyomimikri düşüncesi ile örüntüler tasarıma dahil edilmektedir. Günümüzde, biyomimikri yaklaşımı yanlış anlaşılmalardan dolayı doğadan kopyalama veya doğanın taklit edilmesi olarak algılanmaktadır. Ancak bu yaklaşım taklit veya kopyalamadan ziyade, doğanın nasıl öğrendiği sorusuna odaklanarak doğal biçimlerin veya canlı davranışlarının temel niteliklerini ve özelliklerini yorumlayan veya doğanın bu tasarımlarının özünü alan bir yaklaşımdır. Biyomimikri günümüz ve gelecekteki üretilecek tasarımlar için, sağladığı düşünce ve işbirlikçi çalışma sistemi anlayışı ile birçok tasarımcıya ilham kaynağı olmaktadır. Bu bağlamda yapılan tez çalışmasında, biyomimikri yaklaşımı ve seviyeleri ve biyomimikride kullanılan örüntü çeşitleri araştırılarak, tasarlanan pavyon proje örneklerinde söz konusu alanla ilgili incelemeler yapılmıştır.
İstanbul Hipodromu, mimarlık tarihi içindeki yeri ve önemi

Bu çalışmanın amacı İstanbul'a Roma İmparatorluğu'ndan kalan büyük bir miras olan Hipodrom'un tarihi gelişimleri ile birlikte mimarlık tarihi için önemini irdelemektir. Bu tezde İstanbul hipodromu ile Anadolu Hipodromlarının karşılaştırmaları ile İstanbul Hipodrom'unun Roma, Bizans ve Osmanlı döneminde geçirdiği evreler, şahit olduğu mühim olaylar ve mimari açıdan değişimleri gelişimleri irdelenecektir. Aynı zamanda yazar ve sanatçıların gözüyle örneklere yer verilecektir. Çalışmada; Hipodromun sahip olduğu tinsel ve mimari ruhu tespit etmek, bu ruhun gün ışığına tekrar çıkarılmasının mimari açıdan çok büyük kazanç olacağı düşünerek, konular derinlemesine irdelenecektir.
Türkiye beton prefabrikasyon sektöründe teknolojik yenilik yeteneklerinin kurumsal performansa etkisinin araştırılması

Bu çalışma Türkiye beton prefabrikasyon sektöründeki firmaların teknolojik yenilik yeteneklerinin yenilik performansına ve kurumsal performansa olan etkisini araştırmaktadır. Çalışma kapsamında sektördeki firmaların teknolojik yenilik yeteneklerinin teknolojik yenilik performansını ve kurumsal performansını nasıl etkilediğini incelemek için kuramsal bir model geliştirilmiştir. Modelin öne sürdüğü önermeler, 40 beton prefabrikasyon firması üzerinde yapılan bir anket çalışması ile test edilmiştir. Araştırma sonuçları; teknolojik yenilik yetenekleri, yenilik performansı ve kurumsal performans arasında anlamlı ilişkiler olduğunu göstermektedir. Firma yaşı ile firmaların teknolojik yenilik yetenekleri, yenilik performansları ve kurumsal performans arasında istatistiksel olarak anlamlı bir ilişki bulunmamaktadır. Sonuç olarak da; firmaların teknolojik yenilik yetenekleri, yenilik performanslarını etkilemekte, yenilik performansları da kurumsal performansı etkilemektedir.
Architectural competitions and post-competition problems in Turkey after 2000

Mimari yarışma aynı konu ve / veya yerde rekabet eden projeler arasında mümkün olan en iyi tasarımın seçildiği bir metoddur. Yarışma süreci sırasında yaşanabilecek sıkıntılar sonuç ürünün uygulanmasını engellemekte ya da onu tanımlayan mimari özelliklerinin değişmesine sebep olmaktadır. Son zamanlarda elde edilen başarısız sonuçlar yarışmaların kullanım sıklığını azaltmış ve konuyu günümüz Türkiye mimari ortamında tartışmalara taşımıştır. Çalışma üç kısımdan oluşmaktadır. İlk kısımda bir mimari yarışmanın organizasyonu incelenmiş ve süreç, sadeleştirilmek adına üç aşamada sıralanmıştır; yarışma öncesi, hazırlanma & değerlendirme aşaması, yarışma sonrası. İkinci kısımda bu süreç boyunca karşılaşılan sorunlar, ortaya çıktıkları aşamalar ve sorumlu aktörleri ile beraber, açığa çıkartılmıştır. Yerel mimarların bu sorunlara önerilerinin yanı sıra birçok Avrupa ülkesinin mimari yarışma ortamlarıyla da karşılaştırmalı analizler yapılarak olası çözümlerin sayısı zenginleştirilmiştir. Elde edilen veriler birleştirilerek geçmişşte yapılmış herhangi bir yarışmanın sorunlarını aydınlatabilen veya açılması olası bir yarışmanın meşruiyetini denetleyip sorunsuz ilerlemesini sağlayacak bir soru çizelgesi oluşturulmuştur. Üçüncü kısımda bu çizelge günümüz Türkiye yarışmaları arasından seçilen altı örneğe uygulanmış; incelenen örneklerin sorunları açığa çıkartılıp çizelgenin uygulanabilirliği gösterilmiştir. Çalışmanın amacı Türkiye mimari yarışmalarının problemlerini anlayıp sorunlarının giderilmesi için bir teorik altyapı, bir kılavuz oluşturmaktır; bu şekilde yarışmalar üzerinden mimari üretim ve dolaylı olarak yapılı çevrenin kalitesi arttırılacaktır.
Mimarlıkta temel tasarım eğitim yöntemi olarak biyotaklit

Barınma amacı ile ortaya çıkan mimarlık, zaman içinde eğitimle edinilen bir meslek haline gelmiştir. Temel tasarım eğitimi ise mimarlık eğitiminin ilk basamağı olup mimarlık öğrencileri için mimarlığa giriş niteliğinde olması ve hayal gücünü geliştirmeyi, yaratıcılıklarını arttırmayı amaçlaması bakımından önemlidir. İnsanoğlu hayatının her alanında üretim ve tasarım sürecinde bilinçli veya bilinçsiz bir şekilde sorunlarının çözümlerini doğada aramıştır. Benyus bu duruma biyotaklit yani doğayı taklit etme adını vermiştir. Böylece doğadan esinlenmek sistematikleşirken tasarım süreçlerinde uygulanması kolaylaşmıştır. Türkiye'de bazı üniversitelerde, mimari temel tasarımda doğadan esinlenilen uygulamalar yapıldığı bilinmektedir. Bunların ne kadar biyotaklit tasarım anlayışına sahip olduğunu tespit etmek ve bu yöntemlerin kapsamları hakkında ayrıntılı çalışma yapmak bu çalışmanın amaçlarından biridir. Bu tezde, bu sorunsaldan yola çıkarak temel tasarımın ne olduğu, tarihsel süreci ve biyotaklitin ne olduğu açıklanmıştır. Türkiye'deki temel tasarım eğitimine, Maltepe Üniversitesi temel tasarım dersinde üç farklı yılda yapılan çalışmalara bakılmış, temel tasarımda doğadan esinlenilen çalışma örnekleri incelenip, biyotaklit yaklaşımında hangi adımları uyguladığı gösterilmiş, diğer temel tasarım yaklaşımlarını ne ölçüde ve nasıl kapsadığı tablolaştırılarak anlatılmıştır. Takip eden bölümde bu derste uygulanabilecek örnekler verilmiştir, bunların biyotaklit olup olmadığı ve temel tasarım dersinde kullanılıp kullanılamayacağı incelenmiştir. En son bölümde ise temel tasarım dersinde biyotaklit tasarım yöntemlerinin uygulanabilirliği değerlendirilmiştir.
Eskimiş betonarme yapılarda yıkımın planlanması

Eskimiş betonarme yapıların son yıllarda hızla artması, yıkım uygulamalarım hızlandırmaktadır. Yıkımın uygulanışının kontrollü ve zararsız bir şekilde tamamlanması; yıkımın planlanması ile mümkündür. Bu çalışmada, ülkemizde yıkım çalışmalarının eksik yönleri ortaya çıkarılarak, yıkıma ait örnek bir planlama modeli geliştirilmiştir. Çalışma toplam altı bölümden oluşmaktadır ve yıkım uygulamalarını içeren tüm önemli konuların çoğu incelenmiştir. Çalışmanın ilk bölümünde; yıkımın tanımlanması yapılarak, planlanma amacından bahsedilmiştir. 'Yok etme' ih yıkımın, 'seçici yıkımdan' farkına açıklık getirilmiştir. Yapıların sağlıklı bir geri kazanım ve yeniden kullanımı için belirli ölçülerde ve kontrollü olarak yıkımı anlamına gelen 'seçici yıkım'ın esas alınması önerilmektedir. İkinci bölümde; seçili ülkelerde yıkımın planlanması incelenerek, yurtdışında yapılan yıkım ile ilgili çalışmaların hızla geliştiği ve bu konuya verilen önemin giderek arttığı vurgulanmaktadır. Özellikle yıkım atıklarının geri kazanımı ve yeniden kullanımı ile ilgili yıkım örnekleri incelenmiştir. Üçüncü bölümde; yıkım yönetimindeki teknik gelişmeler değerlendirilerek, yine yurtdışında yapılan çalışmalar ele alınmıştır. Dördüncü bölümde; Türkiye'de yıkımın durumu üzerine değerlendirmeler yapılarak, mevcut yıkım sisteminden bahsedilmiştir. Ülkemizde yıkım uygulamalarının eksik yönlerinin ortaya konmasında bu bölüm önem kazanmaktadır. Beşinci bölümde; yıkımın planlanma esaslarına göre geliştirilen bir yıkım modeli örneğinden bahsedilmektedir. Geliştirilen bu yıkım modelinin gelecekte yapılacak yıkım uygulamalarına bir örnek teşkil etmesi beklenmektedir.
Türkiye iklim bölgelerine göre enerji etkin pencere türlerinin belirlenmesi

Bu çalışma; farklı tür tek, çift ve üç camlı pencere seçeneklerinin, Türkiye iklim bölgelerine göre, geliştirilen win-energy 1.0 programından elde edilen veriler vasıtasıyla, enerji etkinliklerinin değerlendirilmesi ve uygun seçeneklerin belirlenmesi amacıyla gerçekleştirilmiştir. Birinci bölümde, pencerelerin enerji etkin tasarlanabilmesi için dikkate alınması gereken tasarım kriterleri tanımlanmış, bir pencerenin enerji etkinliğinin değerlendirilebilmesi için, bilinmesi gerekli olan ısı geçirgenlik katsayısı, solar ısı kazanç katsayısı, gölgeleme katsayısı ve serinlik indeksi değerleri açıklanmıştır. Bu değerler ısıl performans kriterleri olarak adlandırılmıştır. Bu kriterlerin hesaplanabilmeleri için gerekli olan kavramlar ve tanımlar hakkında genel bilgiler verilmiş, tek, çift, ve üç camlı farklı tür pencere bileşenleri tanıtılmıştır. İkinci bölümde; tasarımcıya seçtiği pencere türünün, farklı iklimsel koşullara göre enerji etkinliğini değerlendirebilecek verileri sağlayan bilgisayar programı tanıtılmış, hesaplama yöntemleri açıklanmıştır. Seçilen 116 adet pencere win-energy 1.0 programından alınan sonuçlara göre, 4 iklim bölgesi için, ısı, güneş kontrolü ve gün ışığı yeterliliği açısından karşılaştırılmış, iklim bölgelerine göre konut ve ofis yapıları için enerji etkin pencere önerilerinde bulunulmuştur. İklim bölgeleri için konutlarda kullanılması için önerilen pencerelerden seçilen 13 adet pencerenin, yaz ? kış koşullarında, anlık ısı transfer miktarları hesaplanarak karşılaştırmalar yapılmış, iklim bölgelerine göre, ısı transfer miktarlarına bağlı olarak enerji etkinlikleri tartışılmıştır. Çalışmanın son bölümünde, tek, çift ve üç tabaka camlı, PVC çerçeveli örneklerden birer adet seçilmiş, bunların referans bina modelinde kullanıldıklarında alanlarına ve yönlerine bağlı olarak gösterdikleri performanslar karşılaştırılarak yorumlanmıştır.