turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Karaköy'de turizm odaklı dönüşümün 19. yüzyıl yapıları üzerinden incelenmesi

Turizmin mekanlar ve kentler üzerinde dönüştürücü etkisi bulunmaktadır. Turizm, tarihsel süreç içinde siyasi, politik, ekonomik, sosyolojik ve kültürel kırılma noktalarına paralel olarak hem olgusal hem de kavramsal olarak değişime uğramaktadır. Turizm olgusu ürün, üretici, tüketici ve mekan bağlamında turizm pratiklerini dönüştürmektedir. Çalışma alanı olarak seçilen Karaköy'ün turizm ile ilişkisi, turizm olgusu ile paralellik göstererek 19. yüzyılda başlamış ve bu dönemde Karaköy'ün liman bölgesinde oteller hizmet vermiştir. Karaköy, neo-liberal politikalarla birlikte, 1985'ten sonra devlet eliyle 'Turizm Bölgesi' yapılmıştır. 21. yüzyılda ise Karaköy'de birçok yapı konaklama işletmelerine dönüştürülmüştür. Karaköy'ün kimliğinde önemli paya sahip olan 19. yüzyıl dokusu ve liman bölgesi; Karaköy'ün turizm odaklı dönüşümünde etkin roller üstlenmektedir. Tarihi konut ve hanların konaklama işletmelerine dönüştürülmesi, konaklama işletmelerinin çeşitliliği, kullanıcılara farklı alternatifler sunmaktadır. Turizmin post-modern dönemiyle çeşitlenen turizm türleri, değişen turist profili, çeşitlilik ve farklılık beklentisi Karaköy'ün tercih edilir olmasını sağlamaktadır. Tez kapsamında Karaköy'ün turizm odaklı dönüşümünde etkin rollere sahip olan post-turist tercihleri, soylulaşma ve Galataport Projesi ve kruvaziyer turizmi etkileri değerlendirilmiştir. Bölgede yer alan konaklama işletmeleri çeşitlilik, zemin kat kullanımı ve yapıldıkları dönem bakımından incelenmiştir. Bu bağlamda dört adet 19. yüzyıl yapısının konaklama işletmesine dönüşüm süreci araştırılmıştır.
Hacim içi günışığı dağılımına göre gök koşullarının karşılaştırılması

Uluslararası Aydınlatma Komisyonu'nun önerdiği referans göklerden olan ölçün kapalı gök, ölçün açık gök ve ortalama gök koşullarının, belli boyut ve belli bir saydamlık oranındaki bir hacim içinde oluşturdukları gün ışığı aydınlık düzeyi, engelsiz ve engelli durumlar için hesaplanarak gök koşulları karşılaştınlmıştır. Her bir gök modeli için CIE ve çeşitli araştırmacılar tarafından önerilen değişik eşitlikler kullanılmıştır. Bu eşitlikler doğrultusunda, hesaplamalar QBasic' te hazırlanan programlar aracılığı ile çalışmada yapılan varsayımlar kapsamında 4 yön, 4 gün ve günün 3 saati için gerçekleştirilmiş ve elde edilen sonuçlar aracılığıyla SigmaPlot 5 .0'da aydınlık dağılımları çizilmiştir. Aydınlık dağılımları kullanılarak, her gök modeli, kendi içinde değerlendirilmiştir. Aynı pencere ekseninde belirlenen üç noktadaki aydınlık düzeyleri incelenen yön, gün ve saatlere göre grafik olarak verilmiş ve söz konusu modeller engelsiz ve engelli durum için karşılaştınlmıştır.
Balıkesir'deki tarihi Kaya Bey, İbrahim Bey ve Halhallı camilerinin malzeme özelliklerinin araştırılması

Tarihi yapılar zaman içerisinde geçirdiği onarımlar, aldığı ekler ve çeşitli nedenlerle oluşan bozulmalar sebebiyle yıpranmakta ve işlevlerini kaybetmektedir. Yapıların ilk yapıldıkları özgün durumlarına kavuşabilmesi için koruma, onarım ve gerekirse güçlendirme çalışmalarının yapılması gerekmektedir. Ancak tarihi yapılara yapılacak müdahaleler yapının karakterini ve bütünlüğünü bozmayacak düzeyde olmalıdır. Bilinçsiz ve aşırı müdahaleci yaklaşım yapılarda telafisi zor hasarlara yol açmaktadır. Bu yüzden yapılacak müdahalelere karar verme aşamasında yapıların yapım sistemleri ve yapı malzemesi özelliklerinin tespit edilmesi oldukça önemlidir. Laboratuvar ortamında yapılacak deneysel analizler koruma çalışmalarının başarılı bir şekilde gerçekleştirilmesine katkı sağlamaktadır. Bu çalışmada Balıkesir ilindeki Kaya Bey, İbrahim Bey ve Halhallı Camilerinden alınan taş, tuğla, harç ve sıva örneklerinin yapılacak deneysel çalışmalarla malzeme özelliklerinin tespit edilmesi ve yapıların yapım sistemleri hakkında bilgi sahibi olunması amaçlanmıştır. Ayrıca bu çalışmanın elde edilen bilgiler doğrultusunda bu camilerin gelecekte yeniden onarımları söz konusu olduğunda başvurulacak bir kaynak olması amaçlanmıştır. Tez çalışması altı bölümden oluşmaktadır. Tezin giriş bölümünü oluşturan birinci bölümde, bu çalışmanın amacı, kapsamı, yöntemi ve literatür araştırması hakkında bilgi verilmiştir. İkinci bölümde tarihi yapılarda kullanılan malzemeler tanımları yapılarak sınıflandırılmıştır. Malzemelerin tarihçelerine değinilerek ülkemizde hangi bölgelerde yer aldıkları hakkında bilgi verilmiştir. Üçüncü bölümde çalışma alanı Balıkesir'in coğrafi konumu, fiziki özellikleri ve tarihçesi incelenmiştir. Dördüncü bölümde incelenen üç yapıdan her birinin konumları, tarihçeleri, plan ve cephe elemanlarının özellikleri, yapım sistemleri ve kullanılan yapı malzemeleri açısından mimari özellikleri değerlendirilmiştir. Beşinci bölümde yapılardan alınan numunelere uygulanan deneylerin yapılışı ve deney sonuçları hakkında tespitlere yer verilmiştir. Bu bölümde numunelerin fiziksel, mekanik, kimyasal, petrografik ve mineralojik özellikleri belirlenmiştir. Yapılan çalışmalar sonucunda yapılardan alınan numuneler sınıflandırılmıştır. Altıncı bölüm değerlendirme ve sonuç bölümüdür. Bu bölümde incelenen üç camiden alınan malzeme numunelerinin sonuçları değerlendirilerek, karşılaştırmalar yapılmış ve öneriler getirilmiştir.
Beyoğlu'nun soylulaştırılmasında münferit hareketler: Galata bölgesi

Kapitalizmin etkisindeki kentlerde kentsel dönüşümün bir parçası olarak adlandırılabilecek soylulaştırma kuramının ilk tanımı Glass (1964) tarafından, 1960'lı yıllarda Londra'daki çocuksuz çift ya da bekar gençlerden oluşan orta ve üst sınıfların, yaşamak için banliyöler yerine kent merkezine yönelip, işçi mahallelerindeki konutları satın almaları ile başlayan süreci tarif etmesi olarak literatürdeki yerini almıştır. İngiltere gibi erken kapitalistleşen ülkelerde, özellikle savaş sonrası yakılıp yıkılmış alanlarda ve sanayinin kent çeperlerine kaymasından sonra boşalan alanlarda, liman bölgelerinde ve eski kent merkezlerinde yaşanan dönüşüm 1960'lı yıllarda başlamıştır. Ancak Türkiye gibi geç kapitalistleşen ülkelerdeki dönüşümler 1990'lı yıllarda hız kazanmış ve üzerine araştırmalar yapılmaya başlanmıştır. Bu çalışma ise, soylulaştırmanın yaşandığı kent içi alanlarda münferit olarak gerçekleşen dönüşümlere dikkat çekmektedir. Özellikle Beyoğlu bölgesinde sıkça rastlanan bu noktasal müdahaleler Galata bölgesi özelinde değerlendirilecektir. Soylulaştırmanın aktörleri olarak nitelendirilen soylulaştırıcıların sosyo-ekonomik yapısı yaşam standartları belirlenip, soylulaştırma kavramı talep yönlü yaklaşım içerisinde irdelenecek ve nedenleri ile süreci hakkındaki verilerden elde edilen bulgular, gelecekte izlenecek olan sürecin altyapısını oluşturacaktır.
The City as a meeting place

öz BİR BULUŞMA MEKANI OLARAK KENT ÖZTÜRK, Ali Osman Yüksek Lisans Tezi, Mimarlık Anabilim Dalı Tez Yöneticisi: Prof. Dr. Enis KORTAN Haziran, 1992, 87 sayfa Bu tezde, kentin, insanoğlunun özüne uygun bir şekilde yaşaması için gerekli çevreyi ancak bir buluşma mekanı olabildiğinde sağlayabileceği savunulmaktadır. Bu amaca ulaşmak için kentsel mekanın niteliklerini, sürekliliğini ve aynı zamanda değişimini bir arada değeri endirebilen bir çerçeve oluşturulmaya çalışılmaktadır. Tezde daha sonra bu yaklaşım doğrultusunda insan unsurunun ön planda tutarak, kentin bir buluşma mekanı olarak düzenlenmesi için somut ilkeler önerilmektedir.
Yapısal kültür varlıklarının fayda değeri analizine bağlı bir yöntemle değerlendirilmesi

Çalışmanın temel amacı, korunacak yapısall kültür varlıklarının değerlendirilmesinde yararlanılacak bir değerlendirme yönteminin geliştirilmesi ve koruma önlemlerinin gerçekleştirilmesi ile ilgili kararlarda bu yöntemin yol gösterici bir araç olarak kullanımıdır. Bu amaca yönelik olarak, çalışmanın ikinci bölümünde değişik kaynaklarda yer alan bilgiler ve görüşler doğrultusunda, kültür varlıkları, koruma ve değişik koruma önlemleri kavranılan tanımlanmış ve toplumsal, kültürel ve ekonomik nitelikler taşıyan koruma nedenlerine değinilmiştir. Üçüncü bölümde koruma kavramının Türkiye'de ve uluslararası düzeyde geçirdiği tarihsel ve yasal evrim ele alınmıştır. Çalışmanın dördüncü bölümünde altı değişik ülkenin ulusal koruma yasaları, belirlenen ilkeler doğrultusunda karşılaştırmalı olarak incelenmiştir. Beşinci bölümde Türkiye'de koruma yasaları uyarınca gerçekleştirilen kültür varlıkların gruplandınlması işlemi irdelenerek, bu işlemin getirdiği sonuçların eleştirisi yapılmıştır. Bu incelemeler sonucunda, her bir kültür varlığının taşıdığı kendine özgü değerlerin ' belirlenip değerlendirilmesi ve müdahale biçirrıinin bu değerlendirmeler doğrultusunda saptanması ilkesi benimsenmiştir. Altıncı bölümde değerlendirme kavramı ve değerlendirme yöntemleri üzerinde durularak, kültür varlıklarının değerlendirilmesinde yararlanılacak bir yöntem geliştirilmiştir. Bu bağlamda, kültür varlıklarının nitelikleri göz önüne alınarak fayda değer analizinden yararlanılmıştır. Bu yöntemin, analitik işlemleri kapsamında hiyerarşik bir düzen içinde amaç sistemi oluşturulmuştur. Sentetik işlemler kapsamında ise, alt amaçlara ve değerlendiricilere ağırlık verilmiş ve Quattro Pro yazılımı ile değer sentezi aşaması gerçekleştirilmiştir. Tezin sonuçlarında, yapılan değerlendirme sonucu elde edilen alt amaç fayda değerlerinden ve toplam fayda değerinden müdahale biçiminin seçiminde yararlanma olanakları açıklanmış ve değerlendirme yönteminin eksplisit, esnek ve dinamik yapısıyla getirdiği diğer olanaklardan söz edilmiştir.
1900-1930 yılları arası geç Osmanlı- erken Cumhuriyet dönemi İstanbul yapılarında cephe bezemeleri

Osmanlı'nın son yılları ile Cumhuriyetin ilk yedi yılını kapsayan, yaklaşık otuz yıllık bir döneme, bazı kaynaklarda Neo-Klasik Osmanlı, bazı kaynaklarda ise Birinci Ulusal Mimarlık Dönemi ismi verilmektedir. Bu dönemin özellikle Ankara, İstanbul, İzmir ve Konya gibi büyük kentlerde çok sayıda örneği günümüze ulaşmış durumdadır. Dönemin siyasi ortamına ve aydınların yürüttüğü politikalara bakıldığında sürece hakim olan milliyetçi düşünce akımına uygun olarak, Selçuklu ve Osmanlı'nın mimarideki bazı ögeleri seçmecilik yoluyla alınıp, modernize ederek yeni yapılar ortaya koymaya çalışılmıştır. Tez kapsamında; Birinci Ulusal Mimarlık Dönemine ait İstanbul'daki yirmi altı adet örneğinin bezeme özellikleri incelenerek, dönem yapıları içinde bu yapıların yeri ortaya konmaya çalışılacaktır. Çalışmanın birinci bölümü Giriş bölümüdür. Bu bölümde, literatür özeti, tezin amacı ve hipotez alt başlıkları bulunmaktadır. İkinci bölüm, Birinci Ulusal Mimarlık Dönemi başlığındadır. Birinci Ulusal Mimarlık Döneminin tarihçesi, ortamı hazırlayan düşünceler ve olaylar, mimari yapılar ve dönem mimarları hakkında bilgiler anlatılmıştır. Üçüncü bölüm, Birinci Ulusal Mimarlık Dönemi İstanbul Örnekleri (1900-1930) başlığındadır. İstanbul'un ulusal mimari örnekleri fotoğraflanıp, gözlemlenerekkataloglanmış ve anlatılmıştır. Yapıların plan, cephe ve süsleme özellikleri açıklanmıştır. Dördüncü bölüm, İstanbul'daki Birinci Ulusal Mimarlık Dönemi Örnekleri' nin Diğer İllerdeki Birinci Ulusal Mimarlık Dönemi Örnekleri ile Karşılaştırılması başlığındadır. Kataloglar kapsamında incelenen İstanbul örnekleri dönemin diğer illerde yapılmış olan yapılarıyla karşılaştırılmış ve değerlendirilmiştir. Beşinci bölüm, Sonuç ve Öneriler başlığındadır. Sürecin sonunda İstanbul'daki Birinci Ulusal Mimarlık Dönemi yapılarının cephe ve bezemelerinin dönem içerisindeki yeri incelenmiştir.
Kastamonu Uğurlu Konağı restorasyonu

Günümüzde, tarihi yapılar, korunmalarına yeteri kadar önem verilmediği için giderek yok olmaktadırlar. Kültür ve tabiat varlıklarının korunmasına dair çıkarılan yasalara rağmen bu eserler ekonomik zorluklar nedeniyle gerekli bütçelerin ayrılamaması sebebiyle zamanla çürümeye terk edilmektedir. Amacımız, Kastamonu gibi küçük ölçekli bir Anadolu kentinde bulunan Uğurlu Konağı'nın pansiyon işleviyle restore edilip, yapının verimli bir şekilde kullanılmasını sağlamak, yakın çevredeki diğer yapılara ve Kastamonu dışındaki kentlere bu bağlamda bir örnek teşkil edebilmek ve içinde yaşadığımız tarihi dokuyu sadece koruma altına almak yerine, kullanarak koruma yoluna giderek, sürdürülebilir bir koruma gerçekleştirmektir.
Tarihi yapıların bütüncül veya parçalı taşınmasında strüktürel performanslarının değerlendirilmesi

İnsanlığın ortak değerleri olan taşınmaz kültür varlıklarının gelecek nesillere aktarılması, gerekli koruma-onarım uygulamalarının gerçekleştirilerek yapısall bütünlüklerinin sürdürülmesi ile mümkündür. Korumada temel yaklaşım, mimari mirasın sahip olduğu özgünlük değerlerinin mümkün mertebe tahrif edilmemesidir. Bu sebeple taşınmaz varlıkların özgünlüğünü belirleyen; konum, tasarım, malzeme ve işçilik özelliklerinin, korumaya yönelik faaliyetler sonucunda bozulmaması hedeflenmelidir. Mimari mirasın özgün konumda korunması esastır, ancak başta; baraj, yol, maden ocakları vb. büyük imar faaliyetleri olmak üzere, fiziksel çevreyi etkileyen her türlü insan ve doğa kaynaklı etkenler, anıtın yerinde korunmasını kimi zaman imkansız kılmaktadır. Bu gibi durumlarda anıtların taşınarak başka bir konumda fiziksel varlıklarını sürdürmeleri, uluslararası literatürde de tanımlanan bir koruma yöntemidir. Yapıların taşınması, başta mimari koruma ve yapı mühendisliği olmak üzere, disiplinler arası çalışmayı gerektiren sıra dışı bir uygulamadır. Taşıma yöntemi, taşınacak mirasın yapım sistemi, mimari ve bezeme özellikleri, fiziksel çevresi, taşıma mesafesi gibi birçok etkene bağlı olarak değişir. Tarihi yapının mimari ve strüktürel özelliklerinin, taşıma sonrasında da bozulmadan sürdürülmesi, yöntemin seçimi ve uygulanmasında temel kriter olmalıdır. Koşullar uygun ise anıtların bütün olarak taşınması, strüktürel özellikler ve özgünlüğün korunması açısından genel olarak avantajlı bir yöntemken, konum ve fiziksel özellikler gibi teknik zorluklar sebebiyle yapının daha kolay taşınabilir parçalara ayrılarak taşınması da zaman zaman tercih edilen bir uygulamadır. Çalışmada olası taşıma yöntemlerinin analitik olarak sınanarak taşınacak yapı açısından uygunluk ve güvenilirliğin test edilmesi amaçlanmıştır. Çalışma yöntemi olarak; sonlu elemanlar metodu ile sayısal modeli oluşturulan kurgusal anıt yapının, bütüncül ve parçalı taşıma senaryolarına göre taşınması durumları analiz edilerek, sergilenecek olası yapısall performans karşılaştırılmaktadır. Tezin, uygun taşıma yönteminin proje henüz fizibilite aşamasındayken belirlenebilmesi açısından, taşımanın planlama aşamasında görev alacak karar verici konumdaki kişiler ile gelecekteki uygulamalara fikir vermesi hedeflenmiştir.
Büyük açıklıklı yapılarda çelik taşıyıcılı çatı sistemleri üzerine bir inceleme

Bu çalışmada büyük açıklıklı ve tek katlı yapılarda kullanılan çelik taşıyıcılı çatı sistemleri üzerine bir inceleme yapılmıştır. Elde edilen bilgiler ışığında 4 farklı açıklık (15 m, 20 m, 25 m, 30 m) geçmek için kullanımı çok yaygın olan 3 tip kafes kiriş sistemi seçilmiştir. Bu sistemler 3 ayrı başlık tipi kullanılarak toplam 36 ayrı çatı sisteminin statik çözümleri SAP2000 paket programı ile yapılmıştır. Göz önüne alınan çatı sistemleri ağırlık, maliyet ve sehim açılarından karşılaştırılarak optimum bir çözüm bulunmaya çalışılmıştır. Tez çalışması sonunda elde edilen veriler ışığında tasarım aşamasında yapılacak olan muhtemel yanlış çatı sistemi tercihleri sonucu oluşacak malzeme israfı, zaman kaybı ve maddi zararın önüne geçilmesi amaçlanmaktadır.
Yıldız Sarayı Şehzade Köşkleri ve Şehzade Burhaneddin Efendi Köşkü restitüsyonu

İmparatorluğu'nun son saray kompleksi olan Yıldız Sarayı, gerek oluşum süreci ve mekansal kurgusu, gerekse günümüze kadar olan süreçteki çeşitli kullanım şekilleriylekoruma kavramları açısından irdelenmesi gereken çok önemli özelliklere sahiptir. Bu kompleks içinde yer alan Şehzade Köşkleri ikinci avlu içerisindeki, sarayın özel bölümyapılarıdır. Bu köşklerin kesin olarak hangi tarihlerde yapıldığı bilinmemekle birlikte, Yıldız Sarayı'nın gelişim süreci incelendiğinde, II. Abdülhamid döneminde (1876-1909) inşa edildikleri anlaşılmaktadır. Çalışmanın ana konusunu oluşturan bu köşklerden altı adedigünümüzde mevcut olup Yıldız Teknik Üniversitesi bünyesinde çeşitli birimler tarafından kullanılmaktadır. Diğer bir tanesi, Şehzade Burhaneddin Efendi Köşkü 1973 yılında yanmışve günümüze ulaşamamıştır. Birinci bölüm olan giriş bölümünde; çalışmanın amacı, ana konusu, ana temanın hangi kapsam içinde ele alındığı ve çalışmada izlenen yöntem anlatılmıştır. İkinci bölümde; Şehzade Köşkleri'ni içinde barındıran Yıldız Sarayı'nın tarihsel gelişimi ve mekansal kurgusu anlatılmıştır. Üçüncü bölümde; Şehzade Köşkleri'yle birlikte Yıldız Teknik Üniversitesi tarafından kullanılan diğer saray yapılarına değinilmiş, bu yapılarla etkileşim içindeki üniversitenin tarihi gelişim süreci anlatılmıştır. Çalışmanın dördüncü bölümünde; öncelikle kasır ve köşkler tanımlanmış ve 19. yüzyılsaraylarıyla birlikte gelişimleri anlatılmıştır. Daha sonra Yıldız Sarayı Şehzade Köşkleri ile ilgili genel bilgiler verilmiştir. Bugün mevcut olan köşkler tek tek fakat ortak bir dillekonumları, mimari özellikleri, günümüze geliş şekilleri anlatılarak, bilimsel ölçme ve belgeleme sistemleriyle mevcut durumları ortaya konmuştur. Beşinci bölümde; bugün mevcut olmayan Şehzade Burhaneddin Efendi Köşkü'nün, temel alınan esaslara göre ve yöntemi anlatılarak hazırlanan restitüsyon projesi bulunur. Elde edilen son durum ışığında yapıya rekonstrüksiyon önerisi getirilmiştir. Altıncı ve son bölümde; çalışmanın ve sonucun değerlendirilmesi yapılmıştır.
Antik kaya tahtları ve tapınak mimarisi ile ilişkisi

Çalışma kapsamında dağların veya tepelerin en yüksek noktasında, manzaraya hakim konumlarda yer alan kaya tahtlarının, inşa edilmiş mimari ile ilişkisi kurulmaya çalışılmıştır. Bu doğrultuda; tezin ilk bölümünde tahtların kült bağlamı incelenmiştir. Ana Tanrıça kültü, Zeus kültü ve hükümdar kültü özelinde kaya tahtları ele alınmıştır. Sonraki bölümde, kaya tahtlarının genel özelliklerine, tahtlarda yer alan yazıtlara ve kült törenlerindeki işlevine dair edinilen bilgilere yer verilmiştir. Kaya tahtlarının coğrafi kapsamı araştırılmış; Anadolu'da, Ege Adaları'nda, Yunanistan'da ve İtalya'da örnekleri bulunduğu tespit edilmiş ve bu örnekler hakkında kısa künye bilgileri oluşturulmuştur. Künyede tahtların konumu, tarihlemesi ve betimlemeleri bulunurken tahtlardan bahseden ilgili kaynaklara da yer verilmiştir. Örneklerin birçoğu Anadolu'dadır; coğrafi yayılımının Ana Tanrıça kültünün yayılımıyla doğru orantılı olduğu sonuca varılmıştır. Son bölümde, kaya tahtlarının tapınak mimarisi ile ilişkisini aktarabilecek özel durum ve örnekler üzerinde durulmuştur. İlk olarak, tapınaklarda yer alan tahtlar ve oturan tanrı heykelleri incelenmiştir. Bu örneklerden sonra Pergamon kenti yakınlarında bulunan Mamurtkale Kybele Tapınağı'ndan bahsedilmiştir. Kültün ilk evrelerinde açık hava kutsal mekanlarını tanımlayan ve çevresinde kült ritüellerinin gerçekleştiği kaya tahtları, sonraki evrelerinde etrafı kapatılarak tanımlı bir alana, tapınağa dönüşmektedir. Bu dönüşüm Kybele Tapınağı üzerinden anlatılmıştır. Bölümün son kısmında kaya ile mimarinin bütünleşmesi açısından Daskalopetra Kaya Anıtı ele alınmıştır. Tez çalışmasının amacı, kaya tahtlarının kült bağlamını anlamak, bir mimari öge olarak tapınak mimarisi ile kavram ve kısmen biçim ilişkisini ortaya çıkarmaktır. Doğada yer alan çıplak kayaya oyulmuş kaya tahtlarının tapınaklara dönüşmesi anlatılırken, aynı zamanda inşa edilmiş tapınaklarda da bu kültün oturan tanrı heykellerinin tahtı olarak temsilini sürdürdüğünü ifade etmek mümkün olmuştur. Son olarak, kaya tahtları konu olarak şimdiye kadar yapılan çalışmalarda 'Mimarlık Tarihi' konularına dahil edilmemiştir. Mimari bir öge olarak değil bağımsız, adeta mekansal olmayan bir litürjik obje veya 'mobilya' gibi ele alınmıştır. Bu çalışma ile mimarlığın perspektifinden kaya tahtlarına bakılmaya çalışılmış, inşa edilmiş mimariyle ilişkisi irdelenmiş; bu anlamda ilgili araştırma alanına katkı sağlanması amaçlanmıştır.
An analyze on contributions of courtyards in building in terms of sustainability in architecture - an evaluation on examples in marmara region

Avlular, mimari tasarımlarda sınırlanmış özel boşluk olarak tanımlanabilir; ancak avluların bir yaşam alanı olarak ele alınması ve potansiyellerinin fark edilmesi onların birer boşluktan fazlası olduğunu ortaya koymaktadır. İlk çağlardan itibaren her toplum, kendi dini inanışlarını, kültürel ve sosyal yaşantılarını yansıtan avlular meydana getirmiştir. Avlu kullanımının, sürdürülebilir mimari açısından önemli bir rolü olduğu gerçeği yadsınamaz. Sürdürülebilirlik, Avrupa Birliği'nin Brundland Raporuna göre, 'Geleceğin kendi ihtiyaçlarını karşılama yeteneğinden ödün vermeden bugünün ihtiyaçlarını karşılayan kalkınma' olarak tanımlanmıştır. Bu bağlamda 'sürdürülebilirlik kavramı' temel özellikleri açısından, ikinci bölümde genel ve mimari anlamda irdelenmektedir. İç mekanda dış mekan hissi yaratırken, bitkisel alanlar ile yapı içinde mikro-klimatik ortam oluşturan avlular; dış ortamdan farklı, doğa ile ilişkili bir ortak sosyal mekan sağlamaktadır. Üçüncü bölümde ortak mekan kavramı incelenerek tarihsel süreç içerisinde gelişen ortak mekanların detaylı incelenmesi yapılmaktadır. Dördüncü bölümde bina düzeyinde gelişen ortak mekan kavramlarının tanımlanması yapılıp, doğa ile ilişkili bina düzeyinde bulunan ortak dış ve iç mekanlar incelenip, ortak iç mekanların sürdürülebilirlik açısından karşılaştırılması yapılmıştır. Literatürde avlu boyutları ön plana konarak hazırlanan çok ve çeşitli avlu tipolojisi bulunmaktadır. Bu tezde ise, avluların binaya sürdürülebilirlik açısından kazandırdığı olanaklar göz önüne alınarak bir tipoloji yapılmış ve bir tablo geliştirilmiştir. Bu tipoloji tablosunda yer alan kombinasyonlar dünyadan örneklerle desteklenmiştir. Altıncı bölümde de Marmara Bölgesi'nde bulunan 13 farklı avlulu ticari ve eğitim yapıları incelenerek avluların sürdürülebilirlik açısından bu yapılara sağladığı katkılar değerlendirilmiştir.
İstanbul'daki kent otellerinin mekan dizim yöntemiyle analizi

Günümüzde dünya, küreselleşme doğrultusunda hızlı bir değişim süreci geçirmektedir. Dünya hizmet ticaretinin yaklaşık %30'u oluşturan turizm de; bu değişimden payını almaktadır. Yapılan araştırmalar, turizm pazarında eğilimlerin farklılaştığını; değişen değer yargıları ve tüketim kalıpları sonucunda turistlerin tercihlerini artık kültürel turizmden yana yaptıkları ortaya çıkarmışlardır. İstanbul, Türkiye içindeki en büyük merkez; küresel sermayenin en yoğun, etkin gözlemlendiği kent olarak; tarihi, kültürel birikimi, doğal değerleri ve stratejik konumu ile oluşturduğu potansiyel doğrultusunda günün turist profili tercihlerinde öne çıkmaktadır. Küreselleşen dünya ekonomisine ve uluslararası iş çevrelerine, İstanbul üzerinden uyum sağlamayı hedefleyen politikalar, kentteki turizm yatırımlarını biçimlendirmiştir. Bu yatırımlar sonucu; uluslararası alanda büyük ölçüde tanıtım sağlanmış, kentteki turizm hareketleri çoğalmıştır. Bu bağlamda yetersiz kalan yatak kapasitesi; mevcut otellere yapılan ekler ve çok sayıda yeni otelin inşasıyla giderilmiştir. Kentte, 1954 yılında Hilton Oteli ile başlayan nitelikli otel yapılarının sayısı 2008 yılında 31'e ulaşmıştır. Otellerin sayısındaki artışla beraber otel tasarım girdileri de çeşitlenmiştir. Bu çeşitlenmede; teknoloji ve hizmet anlayışındaki gelişmeler ile bu gelişmeler doğrultusunda değişen tüketici-işletmeci talep ve beklentileri, mimari eğilimler, mekansal-işlevsel gereklilikler etkilidir. Bu çalışma; İstanbul'daki beş yıldızlı kent otellerinde, yaşanan gelişmeler ve değişimler doğrultusunda değişen sosyal yapının mekansal organizasyona yansımasını tartışmaktadır. Tezin alan çalışması bölümünde; kentte ilk turizm yatırımları doğrultusunda yaptırılan Hilton Oteli, Çınar Oteli, Divan Oteli ile güncel turizm etkileri doğrultusunda tasarlanan Marriott Otel Asia, Grand Cevahir Otel ve Ramada Plaza Otel'leri incelenmiştir. Uygulanan mekan dizim analiz yöntemi sonucu elde edilen veriler ile farklı iki dönemde tasarlanan beş yıldızlı kent otellerinin mekansal organizasyonlardaki farklıklar ve benzerlikler tespit edilmiştir. Bununla beraber mekansal organizasyonda, mahremiyet düzeyi kontrolünde sınır ve arayüz oluşturan fiziksel yöntemler de ortaya konmuştur.