turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Ayn Rand, objectivism and architecture

Bu çalışma Ayn Rand'ın geliştirdiği objectivizm felsefesi ile mimarlık arasındaki ilişkiyiaydınlatmayı hedeflemektedir. Rand'ın objektivizminin temel ilkeleri ve bu felsefenin, özellikle Frank Lloyd Wright'ın modern mimarlık anlayışında şekillenen çağdaş modernizmyoluyla mimarlık ile nasıl ilişkilendiği incelendikten sonra, çalışma objektivizmin mimarlıkyorumları üzerine yoğunlaşmaktadır. Burada amaç, ne tür bir mimarlık özelliğinin Rand'ıesinlendirdiğinin ve Rand'ın felsefesini yaymak için mimarlığı nasıl kullandığınınanlaşılmasıdır. Mimarlığın objektivist yorumları derken, Rand'ın yazılarında gözlendiği gibi, objektivizmin temel kabullerinin mimarlığı nasıl algıladığı ve mimarlığa nasıl tepki verdiğikastedilmektedir. Bu mimarlık yorumlarını anlamak için, romanlar, makaleler ve filmler gibiRand'ın ürettiği objektivist literatür incelenmiştir. Rand'ın objektivizminin mimarlıklailişkisinin incelenmesi sonucunda, bireyle devlet, bireyle toplum ve bireyle tarih arasındaki, yerleşik toplumsal ve geleneksel değerlere karşı olarak tanımlanan mimari ilişkilerdekigerilime vurgu yapılmaktadır.
Design of novel transformable planar structural linkages with angulated scissor units

Bu tezin temel amacı; dışbükey ve içbükey biçimler arasında dönüşebilen, düzlemsel ve tek serbestlik dereceli, hareketli bir yapı elde etmeye yönelik yeni bir geometrik konstrüksiyon yöntemi sunmaktır. Literatürdeki çoğu hareketli strüktür toplanıp açılmak gibi bilinen iki durum arasında şekil değiştirebilmektedir. Özellikle radyal hereket kabiliyetine sahip sistemlerin hareket esnasında merkez noktaları sabit kalmaktadır. Buradan yola çıkarak literatürdeki bu eksiklikliği gidermek adına, bu çalışma yeni açılı makas sistemlerinden oluşan, merkez noktası belirli bir doğrultu üzerinde hareket eden ve eğriliği değişebilen hareketli strüktürel mekanizmalar üzerinedir. Çalışmanın en önemli noktalarından biri dışbükey ve içbükey deltoid devrelerinin açılı makas birimlerinden oluşan strüktürler elde etmek amaçlı kullanılmasıdır. Deltoid devreleri birleştirilerek açılı makas çubukları elde edilebilmektedir. Bu şekilde elde edilmiş açılı makas birimi literatürde var olanlardan farklı özelliklere sahiptir. Bu nedenle, bu açılı makas birimleriyle oluşturulmuş düzlemsel strüktür daha fazla hareket kabiliyetine sahiptir. Çalışmada, araştırma yöntemi olarak bilgisayar ortamında modelleme ve benzeşim teknikleri kullanılmıştır. Önerilen strüktür Solidworks ortamında modellenmiştir. Pozisyon analizinin bir parçası olarak strüktürün değişen parametrelerle elde edilen varyasyonları Microsoft Excel ortamında incelenmiştir.
1950'den günümüze popüler kültür mekanları: James Bond filmleri

1950'den günümüze değin, 20. Yüzyıl'a özgü teknolojik, ekonomik ve toplumsal dönüşümler dolayısıyla kültür ve de mimarlık alanında da daha önceki yüzyıllarda görünmemiş bir devinim ve çokseslilik görünmektedir. Bu etkenlerle birlikte, Soğuk Savaş ve sonrası siyasi ikliminde, yeri geldiğinde ticari ve sanat sergileri ile birlikte sinema gibi araçlarla da yapılan yaymacaların dışında, toplum ruhbilimi açısından da bakıldığında, kaçınılmaz olarak mimarlık alanında yansımalarını bulmuştur. Bu çalışmada kazıbilim alanında dönemini yansıtmakta oldukça önemli bir buluntu işlevi gören mimarlığın, geleneksel sınıflandırmaları dışında, 20. Yüzyılla birlikte, o yüzyıla özgü ortaya çıkan yaygın ekini yansıtma işlevini de yerine getirmeye başlamış olan yapısı da göz önüne alınmıştır. Döneminin gelecek algısı ve düşlemini de yansıtarak aslında biraz da bu tasavvurlardan oluşan çağının ruhunu da beyaz perdeye yansıttığı görünen 20. Yüzyıl kazıbilim buluntularından olan sinemanın da dönem mimarlığının anlaşılabilmesinde oldukça yararlı olduğu düşünülmüştür. Böylelikle, bu çalışmada sürekliliğinden ve her dönem 'çağdaş' kalabilmesinden ötürü söz konusu etmenler ışığında ve etkisinde yazılmış olan anlatılarının biçimlendirmiş olduğu James Bond film mekanları, dönemlerinin isimsiz mimarlıklarına da ışık tutabilecek birer kazıbilim buluntusu gibi ele alınmıştır. Soğuk Savaş ve sonrası dünyası toplumlarında bireylerin düşlem ve gerçeklerden kaçış dünyalarını oluşturmalarına karşın, halihazırda kendisi de geleneksel sınıflandırmalara giren uygulamalara görece daha az ele alınmış olan popüler mimarlığın ticari alandaki uygulamalarından da görece az olan birey ve kimlik alanındaki çalışmalara da bir ek olabilecek bu çalışma ile bir katkı sağlanabilmesi hedeflenmektedir. Böyleece mimari biçemlerin popüler kültürdeki yansımaları ile birlikte, bir meslek dalı olarak mimarlığın kendi tarihindeki bu çağa özgü dönüşümlerine de işaret edilebilmiş olduğu da düşünülebilecektir.
Konvansiyonel ve geliştirilmiş konvansiyonel yapım sistemleriyle üretilen yapılarda betonarme elemanların dayanıklılığını olumsuz olarak etkileyen etkenlerin irdelenmesi

Betonarme elemanın olumlu Özelliklerini sürdürebilmesi dayanıklı olmasına bağlıdır. Bir yapının kalıcı olabilmesi için taşıyıcı sisteminin yüklere karşı yeterli dayanımda olmasının yarımda beton malzemenin de dayanıklı olması istenir. Betonun dayanıklılığı dış ve iç etkiler sonucu oluşabilecek bozulmalara karşı direnç göstermesi olarak tanımlanabilir. Betonun dayanıklılığı büyük ölçüde geçirimliliğine bağlıdır. Betonarme birleşimli yapıların dayanıklılığım etkileyen birçok dış ve iç etkiler vardır. Dış etkiler arasında; donma-çözülme, aşınma, karbonatlaşma, donatı çeliğinin korozyonu, bazı asit ve tuz etkileri gibi kimyasal etkiler sayılabilir. iç etkiler ise alkali-agrega reaksiyonu, agrega ve çimento harcının termal özellikleri arasındaki farklılıklar gibi etkenlerdir. Betonarme elemanlarda, beton içine gömülü olan çelik, betonun alkali ortamı sayesinde korozyondan korunur. Betonun alkalimtesi büyük ölçüde çimentonun hidratasyonundan kaynaklanan ve gözenek suyu içinde çözünmüş Ca 2 tarafından sağlanır. Fakat, betonun bu olumlu özelliği zaman içinde karbonatlaşma adı verilen bir kimyasal reaksiyon sonucu ortadan kaybolabilir, özellikle, Ca 2 ortamda bulunan CCVin betonun gözenek sistemine işlemesiyle CaCCVa dönüşür. Ortamın pH derecesini düşüren ve donatının paslanmasına yol açan bu olgu betonarme elemanların servis ömürlerim belirleyen önemli etkenlerden biri olarak kabul edilir. Betonarme birleşimli yapıların servis ömrünü olumsuz etkileyen bir diğer en önemli etken ise donatı çeliğinin korozyonudur. Bu çalışmada konvansiyonel ve geliştirilmiş konvansiyonel sistemlerle üretilen, strüktür sistemi iskelet olan yapılarda betonarme elemanın bozulmasına neden olarak dayanıklılığım etkileyen etkenler irdelenmiş ve uzun yıllar zarar görmeden işlevimm yapacak dayanıklı betonarme birleşimli yapıların üretilebilmesi için tasarım-üretim aşamasında alınması gereken önlemler açıklanmıştır, özellikle betonarme elemanın dayanım ve dayanıklılığım önemli derecede olumsuz olarak etkileyen karbonatlaşma ve donatı çeliğinin korozyonu irdelenmiştir. İlk bölümde, yapının taşıyıcı sisteminde betonarme birleşimin önemi açıklanmıştır. Betonarme elemanda dayanım ve dayanıklılık kavranılan tanımlanmıştır. Betonarme elemanın dayanıklılığının üretim sistemi ile ilişkisi incelenmiş ve dayanıklılığım etkileyen etkenler irdelenmiştir. İkinci bölümde, betonarme birleşimini oluşturan beton ve donatı çeliği malzemelerinin özellikleri incelenmiştir. Betonarme elemanın dayanım ve dayanıklılığını önemli derecede etkileyen aderansın önemi belirtilmiştir. Üçüncü bölümde, betonarme elemanın bozulmasına neden olarak dayanıklılığın etkileyen karbonatlaşma ve donatı çeliğinin korozyonu irdelenmiştir. Sonuç bölümünde ise, tez kapsamında yapılan irdelemeler sonucunda, tüm iç ve dış etkilere karşı dayanıklı yapıların üretilebilmesi için tasarım ve üretim aşamasında alınması gereken önlemler açıklanmıştır.
Üniversite binaları giriş hollerinde mekansal niteliğe bağlı olarak ilk kullanıcıların algısı

Bir ortamın mekansal niteliği şüphesiz ki kullanıcıların görsel algısını ve memnuniyetini olumlu ya da olumsuz yönde etkilemektedir. Bu araştırma, üniversite yapısı giriş hollerinde, mekanı ilk kez kullanan öğrencilerin mekansal niteliğe bağlı olarak görsel algısı üzerine odaklanmaktadır. Giriş holü, üniversite binasını ilk kez deneyimleyen öğrencilerin stres yaşamamaları açısından, ilk izlenim olarak tanıdık, samimi ve sıcak hissetmeleri gereken bir ortam olmalıdır. Tez çalışması, yurt içi ve yurt dışı üniversitelerde farklı karakterlere sahip giriş hollerine odaklanmaktadır. Mimari kimliğin, üniversitenin/fakültenin içeriğine bağlı olarak farklılaştığı düşünülmektedir. Eğitim ortamlarındaki mekansal nitelik üzerine yapılan literatür araştırması yanı sıra, bazı örneklerin giriş holleri yerinde deneyimlenilmiş, bazıları ise deneysel çalışma gerçekleştirilerek ilk kullanıcı yorumları ile değerlendirilmiştir. Sonuçlar; İpek Üniversitesi'nde kontrollü ışıklandırma sisteminin yanı sıra, uygun renk ve dokudaki ev gibi ve samimi iç mekanların, mekanı ilk kez kullananlar tarafından pozitif yorumlandığını, fakat TOBB Üniversitesi mühendislik öğrencileri tarafından mekanik ve metalik görünümün tercih edilebileceğini göstermiştir.
Süreli yayınlarda mimarlık eleştirisi: Mimarlık dergisi örneği

Mimarlık eleştirisi, hem bireysel hem de kolektif olarak mimarlık üzerine düşünmenin ve tartışmanın, mimari nesnenin mimarlığın bilgi alanı içerisindeki yerini kavramaya, anlamaya ve değerlendirmeye çalışmanın önemli bir aracıdır. Bu nedenle mimarlığın fiili süreçlerinden söylem alanına uzanan bir çerçeve tanımlar. Eleştiri, bir bilgi ve söylem alanı üzerinde şekillenmesi ve temsil edilmesi ile gerekçelendirildiğinde, söylemin oluştuğu ve yayıldığı ortamın niteliği de önem kazanmaktadır. Mimarlık söyleminin kurulduğu ve yayıldığı bu iletişim ortamlarının başında gelen süreli yayınlar, bu işlevini, yayın kurullarının eğilimleri ve okuyucu kitlesinin beklentilerine bağlı olarak yerine getirir. Bu anlamda, sorunsal belirleme, onlara yaklaşma, içerik ve konu başlıkları da birbirlerinden farklılaşmaktadır. Bu tez çalışmasında, süreli yayınların, söylem alanları çerçevesinde mimarlık eleştirisine katkılarını araştırmak üzere, Mimarlar Odası tarafından yayınlanan 'Mimarlık' dergisi özelinde bir incelemeye yer verilmektedir. Çalışma, mimarlık eleştirisi ve süreli yayınlar olmak üzere iki ana eksen üzerinde kurgulanmıştır. Bunlardan ilki olan mimarlık eleştirisi, tarihsel bağlamı içerisinde mimarlık bilgisi ve söyleminin değişimini incelemektedir. Diğer ana ekseni oluşturan süreli yayınlarda mimarlık eleştirisine ilişkin ikinci bölümde, öncelikle dünya literatüründe eleştirel kimliğiyle ön plan çıkan dergilere; toplumsal değişim ve dönüşüm sürecinde mimarlık söylemi ve eleştirisine katkıları çerçevesinde yer verilmiştir. Ardından, Türkiye'deki mimarlık dergileri ve eleştirel etkinlikleri genel bir çerçeveden ele alınmıştır. Dergilerin söylem üretiminde rol alan aktörleri de bu bölümün inceleme konularından bir diğeridir. Üçüncü bölümde, vaka çalışması olarak, 'Mimarlık' dergisinin eleştirel etkinliğini araştırmak üzere bir incelemeye yer verilmektedir. Bu inceleme, eleştirinin tarihsel bağlam içerisinde değerlendirilmeye ihtiyaç duyan bir olgu olduğu düşüncesiyle, derginin kronolojik zaman dizgesi içerisinde çeşitli kırılmalarla söylemin farklılaştığı dönemlere ilişkin olarak yürütülmüştür. 1963 -1971, 1971 -1980, 1980 -1986, 1986 -1996, 1996 -1998, 1998- 2000 yılları arası ve sonrası olmak üzere belirlenen bu altı dönem, 'Kronoloji ve Kırılmalar' bölümünün alt başlıklarında incelenmiştir. Bu dönemlerin belirleyicisi ise genel anlamda ortamı dönüştüren Türkiye'nin tarihi ve siyasi eşiklerine ve dergi özelinde yayın kurullarına bağlı olarak değişen söylem, içerik ve eleştirel etkinlik olmaktadır. Şüphesiz bu durum, belirlenen dönemlerin, kendi içlerinde homojen bir bütünlük gösterdiği anlamına gelmez; dönem içerisinde içerik, söylem ve eleştirel etkinlik açısından gerçekleşen farklılaşmalara, yine bu dönemlere ilişkin başlıklar altında değinilmektedir. Sonuç bölümünde ise, kurum kimliği ve işaret edilen dönemlerin genel eğilimleri çerçevesinde, 'Mimarlık' dergisinin eleştirel etkinliğinin değerlendirmesine yer verilmektedir.
Korumada taşıma yönteminin kültürel hafızaya etkisinin Kayseri örneği üzerinden irdelenmesi

Şehirleşmenin ve ekonominin büyümesiyle birlikte, tarihi yapıların korunması konusunda yeni fikirler ve teknolojiler, gün geçtikçe önem kazanmaktadır. Koruma yöntemlerinden birisi olan taşıma, tarihi yapıların günümüze kadar orjinalliğini koruması için olanak sağlamaktadır. Bu tez çalışmasında, tarihi yapıların korunmasında başvurulan 'taşıma' tekniği incelenerek. Kayseri örnekleri üzerinden kültürel hafızaya olan etkileri araştırılmıştır. Kültürel hafıza, bir insanın ömrü sona erdiğinde bitmeyen hafıza unsurlarıdır. Topluluğun ortaklaşa yaptığı etkinlikler, değerler ve fikirler üzerinden tanımlanmaktadır. Bu kapsamda ilk etapta, korumada taşıma tekniği konusunun anlaşılabilmesi amacıyla, koruma ve koruma yöntemlerinin tanımları yapılarak dünyada ve Türkiye'de gerçekleştirilen taşıma örnekleri araştırılmıştır. Tarihi yapıların yerinin değiştirilmesi, zorunlu kalındığı durumlarda uygulanan hassas bir yöntemdir. Yer değiştirme süreci, yapının ve bulunduğu çevrenin tarihi dokusunun korunması açısından uyulması gereken kurallara gereksinim duymaktadır. Tarihi yapıyı korumak için mümkün olan bütün yöntemlerin denenmesinin ardından, son çare olarak yapının taşınmasına başvurulmaktadır. Kayseri'deki koruma uygulamaları ve bu uygulamalar içerisinde taşıma yönteminin yeri incelendiğinde, Kayseri'de taşıma yönteminin on bir adet çeşme ve bir adet cami de uygulandığı görülmektedir. Tez kapsamında yapılan alan çalışmaları ve anketler yardımıyla bu örnekler üzerinden taşımanın kültürel hafızaya olan etkisi incelenmiştir. Bu çalışmalar sonucu, tarihi yapıların yerlerinin değiştirilmesinin kültürel hafıza üzerinde, özellikle mekansal bağlam açısından ciddi bir kopukluk oluşturduğu ve yapının yeni taşındığı alanda yeni bir yer/işlev/mekan kurgusu oluşturduğu tespit edilmiştir.
Kapalı sitelerin sosyal ve mekansal yapısının Ankara örneğinde incelenmesi

Kapalı site; çoğunlukla kentin yeni gelişim alanlarında yer alan, türdeş sosyo-ekonomik gruplar tarafından kullanılan ve talep edilen, duvarlarla çevrili, çevresinden soyutlanmış, özel güvenlik birimleri ile kontrol edilen benzer konfor standartlarına sahip konutlar, özelleşmiş kamusal alan ve kamusal hizmetlerden oluşan sosyal kutuplaşmanın mekansal biçimlenişidir. Bu çalışmada kapalı sitelerin varoluş nedenlerinin, sosyo-ekonomik yapının mekansal yapıya etkilerinin ele alınıp tartışılması hedeflenmektedir. Kapalı sitelerle meydana gelen sosyal kutuplaşmanın yakın çevresindeki toplum ve mekan üzerindeki etkileri incelenecektir. Kapalı sitelerin tarihçesi ile birlikte kullanıcı profillerinin inceleneceği bu çalışmada kullanıcıların memnuniyeti, yaşam şekillerindeki, taleplerindeki değişim ve de dönüşüm de araştırılacaktır. Kapalı sitelerin insan yaşamındaki dönüştürücü rolü bir anket çalışması yöntemi ile belirlenebilir. Bütün araştırmalar Ankara ili örneğinde detaylandırılacaktır.
Ideology of sustainable architecture: A critique

Sürdürülebilir mimarlık hakkında mutabık kalınan nokta şudur ki, sürdürülebilir mimarlık ekolojik krizden tek çıkış yolumuzdur. Ancak ne sürdürülebilirlik ne de mimarlık siyasi mücadelelerden ve tartışmalardan ayrı bir boşluk içerisinde var olmaktadır. Dolayısıyla sürdürülebilirliğin kökenleri ve mimarlık ile olan ilişkileri detaylı bir çalışma ile açığa çıkarılmalıdır. Bu tezin hedefi sürdürülebilir mimarlığın bir eleştirisini oluşturarak çevreci ve özgürlükçü bir mimari pratik önermektir. Doğa kavramının güncel tanımı Kantçı ikiciliğin tahakkümü altındaki burjuva ideolojisinden beslenmektedir. Bu tanım Sürdürülebilir Gelişme'nin ana akım tanımını yapan 1987'de yayımlanmış Brundtland Raporu'nu doğrudan etkilemiştir. Bahsedilen doğanın ideolojisi yanlış yönlendirilmiş ve teknolojiyi baz alan bir ilerlemeciliğe yol açar. Teknolojinin bütün sorunlara derman olacağı inancı yalnızca semptoma müdahaledir ve hastalığın kendisine etki etmez. Bu tez sürdürülebilirlik problemini üç koldan ele alacaktır: Marksist, Eko-sosyalist ve Yeşil Kapitalist. Bu incelemeler sonucunda bu tez sürdürülebilir bir mimari pratik için elzem olan bütüncül ve radikal bir sürdürülebilir mimarlık yaklaşımı getirmeyi hedeflemektedir.
Normatif bir mekan modeli olarak geleneksel Türk evi üzerinden cinsiyet kodlarının analizi

Endüstri devrimi sonrasında, iletişimin giderek artmasıyla birlikte göstergeler hayatın her alanında insanlar tarafından kullanılmaya başlamıştır. Mimari de ise bu göstergeler kullanıcılara mimarlığın temel eylemi olan biçimlendirme ile aktarılır. Bu süreçteki en önemli kısım kullanıcıların göstergelerin anlamlandırabilmesidir. Bu çalışmanın amacı; normatif mekan olarak tanımlanan kurallı ve idealize olmuş mekan modellerinin biçimlenişindeki cinsiyetli öznelerin göstergelerini tespit etmek ve tespit edilen göstergelerin mimari iletişim sürecindeki işlevlerini anlamdırmaktır. Çalışma kapsamında normatif mekan modeli olarak ele alınan Geleneksel Türk Evi, Konya İli örneklem alanı içerisinde seçilen 20 adet geleneksel şehir evi üzerinden çözümlenmiş ve mimari iletişim sürecindeki işlevleri tespit edilmiştir. Mekanlar cinsiyet kodlarının ilişkili olduğu işlevler üzerinden biçimlenmekte ve mimar iletişim sürecinde kullanıcılara bu işlevler üzerinden mesajlar vermektedir. Kod göstergelerinin biçimleniş üzerindeki işlevsel ilişkisi ve gösterge sayısı, mekanın oluşum sürecindeki cinsiyet faktörünün önemine göre değişmekle birlikte, bu faktör normatif mekan modellerinin tasarım sürecinin vazgeçilmez bir unsurudur. Çalışmada aşağıda belirtilen sonuçlara ulaşılmıştır; Her mekan cinsiyet ilişkilerinin yansıtıldığı bir sahne olarak normatif biçimlenişin bir unsuru haline gelmektedir. Cinsiyet faktörü, toplumun belirli bir kesiminin ya da belirli bir kişinin kullandığı öznel bir tasarım ölçütü değil genel bir kabul görmüş bir mimari kabuldür. Mekanlar üzerindeki cinsiyet göstergeleri, kullanıcıya mekansal kullanım ve mekansal bağlamlara yönelik değişen düzeylerde çeşitli kültürel çağrışımlarda bulunmaktadır. Cinsiyetten kaynaklanan biçimsel zorunluluklar, zamanla tasarımın normatif bir öğesi olarak mekanın oluşumunda kendine yer edinmektedir. Göstergeler görsel kontrol amacı ve çok fonksiyonlara mekanlar aracılığı ile tarihsel kaynaklara gönderme yapmakta, bun aynı zamanda kadının toplumsal cinsiyet rolüne göndermeler içermektedir. Mekansal biçimleniş, kullanıcılara mekansal kullanım ve yönelimlerde cinsiyete dair uyarılarda bulunmakta ve kullanıcı davranışları çeşitli düzeylerde kısıtlamaktadır.
Trabzon 'Araklı' bölgesi örneğinde insan davranışları ve toplumsal yaşam biçiminin konut tasarımına olan etkileri

insanların doğuştan var olan biyolojik gereksinmeleri ve tepkileri değişmez olsaydı, görsel değişiklik imkansız olurdu. Böylece geçmişşte oluşturulan yapılar ve ortamlar hala daha geçerliliğini sürdürürdü. Ancak yüzyıldan beri aile birimlerini inceleyen sosyologlar, aynı toplumun evrimindeki çeşitli dönemlerde bile birbirlerinden çok farklı aile tipleriyle karşılaştıklarını belirtmişlerdir. İnsan yaşadığı ortam ile sürekli değişken bir ilişki içerisindedir. Bu ilişki doğrudan konut tasarımım etkilemektedir. İnsan ile ortam arasındaki ilişkiler, bölgesel ve az gelişmiş toplum ve yerleşmelerde daha belirgindir. Bu nedenle, insan davranışlarının ve toplumların yaşam biçimlerinin konut tasarımına olan etkileri Trabzon 'Araklı' ilçesi konutları incelenerek ele alınmıştır. Araklı'da yer alan konut tipleri, köy evleri ve ilçe merkezindeki apartman tipi evler olarak çeşitlilik gösterir. Bu çalışmada her iki konut tipi de kaynak taraması, anket ve gözleme dayalı bir araştırma metodu ile incelenmiştir. Bu araştırmayla, Araklı ilçe merkezinde ve köylerinde mevcut olan konut tiplerinin toplum yaşantısına uygunluğu irdelenerek uymayan yönleri tespit edilmiştir. Sonuç bölümünde sunulan önerilerle mevcut yapılarda olabilecek iyileşmeler ve bundan sonraki uygulamalarda dikkate alınması gereken hususlar tespit edilmiştir. Araştırmanın ilk üç bölümü kaynak taraması yöntemiyle oluşturulmuş kuramsal bilgileri içermektedir. Dördüncü bölüm kaynak taraması, anket ve gözlem çalışmaları ile konut tiplerinin incelenerek rölevelerinin çıkarılması ve bunların değerlendirilmesinden oluşmaktadır. Sonuç bölümünde ise araştırılan konutların toplum yaşantısına ve kültürel değerlere uygunluğu incelenmiş, uymayan yönleri tespit edilmiş ve bazı çözüm önerileri sunulmuştur.
Ideology, subject, architecture: The transformation of architectural theory and the architect-subject in the 21st century

Bu tez, insan zihnini yapılandırmak/kurmak üzere, mimarlığın ideoloji tarafından nasıl yeniden üretildiğine yoğunlaşmaktadır. Baskın ideolojinin halihazırda fiziksel dünyayı inşa ettiğini ve yeni hedefinin, kökten tohumlar ekebileceği insan zihni olduğunu düşünmekteyim. Tez önerisi olarak, geç-kapitalist dönüşümlerle birlikte mimarlığın insan zihni üzerinde nasıl etkili olduğunu tartışmak istemekteyim: geç-kapitalizm, kendi ideolojisini yüklemek için, insan zihninin yapısını değiştirmek üzere mimarlığı nasıl bir etmen olarak kullandı, 21. yüzyılın dönüşümsel araçları neler olarak sunuldu. Bu tez, üç kavramsal alanda yapılandırılmıştır; 'özne', 'ideoloji' ve 'mimarlık', bu üç alan tanımsal olarak derin bilgibilimsel ilişkiler içermektedir. Ana savım şudur ki; 'Mimarlık', Zizek'e gore ideolojinin yüce nesnesi olan 'Özne' ile 'İdeoloji' arasında, Lacan'ın kullandığı terimle ifade edersek, bir 'dikiş noktası'dır; mimarlığın rolü, zihinsel dönüştürücü olmaktır. Bu ifadenin arkasındaki neden şöyle tanımlanabilir, özellikle sayısal dönüşümden sonra, sadece mimarlıkta değil, tüm yaşam örüntülerinde, serbestçe yüzen anlamlar toplumsal yapıyı tamamiyle istila etmeye başladı; toplumsal hayatı oluşturan her kavram yerinden edildi, içi boşaltıldı. Her şey 'post' öneki ile tanımlanmaya başladı; örneğin, post-tarihsel, post-hümanist, post-politik, post-ideolojik, post-kuram ve hatta şaşırtıcı bir biçimde 'post-hakikat' gibi. Gerçekliğin 'anlamsız' hale geldiği bu koşullar altında yeni-yapısallcı bir argüman öneriyorum, şöyle ki bu akışkan yüzeyleri sabitlemek için, Lacan'ın 'point de capitone-dikiş noktası' terimi yeniden etkinleştirilebilir, böylece 'anlamı' ve 'hakikati' yeniden kurmak mümkün olabilir. Lacancı terminolojide, 'dikiş noktası' iki farklı alan arasında bir anlam belirleyici olarak çalışır. Bu tezde benim iddiam, kültürel bir yapı olan 'mimarlık'ın post-hakikat çağında ideoloji ve özne arasında bir 'dikiş noktası' olarak kullanılabileceği yönündedir. Epistemolojik olarak yeniden yapılandırılmış mimarlığın, bir 'arayüz' olarak, serbestçe yüzen kavramlar çokluğunun taşkın olduğu yerde 'anlam-sabitleyici'ye dönüşme potansiyeline sahip olduğunu düşünüyorum. Bu arada, bu 'dikiş noktası' aracılığıyla, kaybedilen ötekiliği yeniden yaratan bir ikileştirme prosedürü, toplumsal antagonizmayı sağlamak için 'ölçülemezlerin eytişim'ini yeniden oluşturacaktır. Mekanın yapılandırması/algılanması üzerine yeni sayısal ajanların oluştuğunun farkındalığıyla, 'mimar-öznenin' mimarlık kuramının yeni düzenini yeniden tanımlamak için kendini yeniden yapılandırabileceğini iddia ediyorum. Teorinin nesnesinin değiştiği açıktır; mimarlık kuramının yeni nesnesi 'mimar-özne'dir.