turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Türkiye'de tip proje olgusu

Türkiye, nüfus artışı ve gelişmesi bakımından dünyanın sayılı ülkelerinden biridir. Cumhuriyetin kuruluşundan bu yana sürekli büyüyen ve aynı zamanda dünyadaki gelişmeleri ve değişiklikleri yakalama çabasında olan Türkiye, bu büyüme hızının bir uzantısı olarak sürekli yeni yapılaşma ihtiyacı duymaktadır. Bu yeni yapılaşmada, zaman zaman özel sektör de devreye girmiş olsa da, her dönem en büyük işveren olarak Devlet görülmektedir. Cumhuriyetin kurulmasında önce faaliyete başlayıp 1983 yılında bugünkü ismini alan Bayındırlık ve İskan Bakanlığı, Türkiye'de kamu yapılarını yapma ve denetleme görevini üstlenmiştir. Yılda yaklaşık yirmi beş bin yapı yapıldığı ülkemizde, bu sayının büyük çoğunluğu devlet eliyle yapılmaktadır. Bu durum sonucunda 'kolay ve hızlı yapı üretim şekli' olan tip projeler ortaya çıkmaktadır. Tip projeler, Türkiye'nin sosyal ekonomik ve yapı üretimi açısından kırılma noktalan olan 1923, 1950 ve 1980 dönemlerinde, çeşitli sebeplerden dolayı uygulama alanları bulmuştur. Bu sebeplerin başında maliyet, hızlı yapılaşma ve teknik eleman yetersizliği gelmektedir. Buna karşın, tasarım açısından meydana gelen olumsuzluklar, bununla birlikte ortaya çıkan uygulama yanlışlıklan ve ek inşaat maliyetleri, estetik ve kültürel kaygı gibi eleştiriler gelmektedir. Bakanlık ve Mimarlar camiasının karşılıklı görüş alışverişiyle çözümler üretilmesi, yeni yapılacak uygulamalar için önemli bir vizyon olacaktır.
Sultan Abdülaziz dönemi mimarlığı: İstanbul örnekleri

Bu tez çalışmasının birinci bölümü giriş kısmından oluşmaktadır. Burada genel olarak, tezin seçiliş amacı ve araştırma konusu olan yapıların niteliği ve niceliği üzerinde durulmuştur. İkinci kısımda, genel olarak, Osmanlı mimarisinin başlangıcından, Sultan Abdülaziz'in tahta çıktığı tarih olan 1861'e kadarki mimari süreç ele alınmıştır. Osmanlı mimarisi de diğer tüm kültürlerde olduğu gibi mabet mimarisi ekseninde şekillendiğinden, bu süreç daha çok camiler üzerinden özetlenmeye çalışılmış, bunun yanında medrese, türbe, imaret, zaviye, han, hamam gibi diğer Osmanlı yapılarının durumu ele alınmaya çalışılmıştır. Yine bu bölümde tez konusunun geçtiği yüzyıl olan, 19. yüzyıl mimarisi genel olarak incelenmiştir. Son olarak da, bu yüzyılla özdeşleşen Balyan ailesi hakkında bir takım bilgiler verilmiştir. Üçüncü kısımda, tez çalışmasına konu olan yapıların banisi Sultan Abdülaziz'in kişiliği ve dönemin sosyo-ekonomik yapısı üzerinde durulmuştur. Dördüncü kısımda, Sultan Abdülaziz dönemi (1861-1876) içerisinde yapımına başlanmış ve bitirilmiş ve yine günümüzde ayakta kalmayı başarmış yapılar tespit edilerek, katalog halinde sunulmuştur. Katalogdaki eserler plan, cephe ve bezeme açısından tek tek ele alınmış ve fotoğraflarıyla birlikte çalışmaya eklenmiştir. Beşinci bölümde harita ve tablolar yardımıyla yapılar değerlendirilmiştir. Altıncı bölümde ise elde edilen bütün veriler ışığında, kendinden önceki ve sonraki mimari faaliyetler ile karşılaştırma yapılmış ve dönemin mimarlığı hakkında bir sonuca ulaşılmıştır.
Ayvalık tarihi çevre dokusu içindeki manastırların incelenmesi

Ayvalık Tarihi Çevre Dokusu İçindeki Manastırların İncelenmesi konulu çalışmanın kapsamı, Ayvalık ve adalarında bulunan on iki manastırın incelenerek halehazır durumlarının tespiti, belgelenmesi ve yapılardaki tahribatların belirlenmesidir. Çalışmanın ilk bölümünde giriş, çalışmanın amacı ve yöntemi ele alınmıştır. İkinci bölümde manastırlar hakkında genel bilgi verilmiş, manastırların dünyada nasıl ortaya çıktıkları, keşiş yaşantısının dünyaya yayılması, ve manastır yapılarının genel özellikleri ele alınarak, manastır yapılarına bir örnek ile pekiştirilmiştir. Ayvalık' in coğrafi konumu, ulaşım durumu, genel coğrafi yapısı, Ayvalık tarihi gibi genel bilgiler ve manastırların Ayvalık Tarihi içindeki yeri ve önemi üçüncü bölümde belirtilmiştir. Dördüncü bölümde Ayvalık ve adalarında bulunan on iki manastır tek tek tarihleri, plan şemaları, fotoğrafları ve yapı malzemeleri de dahil olmak üzere incelenmiştir. Beşinci bölümde Ayvalık'taki bu on iki manastır kompleksi genel olarak, ayrıca kiliseleri, sarnıçları plan ve mekan anlayışı bağlamında karşılaştırılmış, yapıların cephe düzenleri, strüktürel elemanları, yapılarda görülen süslemeler, kullanılan malzeme ve teknik ve manastırlarda görülen yapısall bozulmalar ve deformasyonlar genel olarak değerlendirilmiştir. Ayvalık'taki manastırlar için koruma önerileri altıncı bölümde getirilmiştir. Ayrıca Panagias Tis Lekai Manastın röleve ve restorasyon projeleri ve Ai Dimitri Ta Selina Manastın röleve projeleri, ekler başlığı altında yer almaktadır. Bu çalışma sonucunda Ayvalık'taki manastırlann gerek insan eliyle gerekse doğal etkiler sonucu çok tahrip olduğu tespit edilmiştir. Kısa bir sürede yapılann korunması için bir çalışma yapılmazsa gelecek yirmi yıl içinde manastırlann izleri bile kalmayacaktır.
Mimari dış mekanlarda renk boyutu (2 cilt)

II MİMARİ DIŞ MEKANLARDA RENK BOYUTU Susan HABİB GAZİ ÜNİVERSİTESİ FEN BİLİMLERİ ENSTİTÜSÜ Nisan 1995 ÖZ Bu çalışmada kentsel çevrenin kimliğinin önemli bir unsuru olan renk faktörü, tek yapı ölçeğinde ve kentsel dokuyu oluşturan diğer kentsel öğeler bakımından çeşitli kültür ve bölgelerde ve tarihsel gelişim içinde araştırılmıştır. 1. Bölümde, rengin tanımı, renk teori ve sistemleri, 2. bölümde rengin optik ve psikolojik etkileri, 3. bölümde mimari çevrede renk faktörü geleneksel ve tarihsel süreç içinde, 4. bölümde de 20. yüzyılda kentsel çevrede renk boyutu incelenmiş, özellikle 1960 soması mimaride etkili olan renk boyutuna farklı yaklaşımlar saptanmaya çalışılmıştır. 5. Bölüm, Türk mimarisinde 1980 sonrası etkili olan renk boyutundaki farklı yaklaşımları saptamak üzere Ankara, kentini içeren bir örnek çalışmayı kapsamaktadır. Mimari Dış Mekanlarda rengin kullanımında temelde beş farklı yaklaşımın tüm mimarlar tarafından izlendiği gözlenmektedir. Mimarlar, mimari biçimlerini zenginleştirmede belirli bir kavrama referans vermeden rengi kullandıkları gibi Tarih ve geleneklere, Doğaya, Yapılı çevreye ve malzemeye göndermeler yapmaktadırlar. Mimarların çoğu, rengin yaşamın içinde yer aldığı, sonradan eklenen bir unsur olmadığını kabul etmesine karşın, diğer mimari öğelere verilen önemin renk konusunda genelde geçerli olmadığı, ayrıca renkler konusunda sadece mimarların değil kentsel tasarımcılar, peyzaj mimarları ve endüstriyel tasarımcıların da bu konuda yeterli bilgiye sahip olmadıkları, bu konunun fazla irdelenmediği ve objektif kararlardan çok sübjektif kararlar ve ticari kaygıların ön planda olduğu görülmüştür. Bilim Kodu : 601.01. 00
19. yüzyıl mimarlığı içinde Dolmabahçe Sarayı'nın yeri

Bu çalışmada öncelikle Batılılaşma Dönemi ele alınmıştır. Batılılaşmanın sanata etkisi gözden geçirilmiş, Osmanlı İmparatorluğunun son döneminde mimari üslup değişiklikleri, tasarımların yeni boyutlara ulaşması, yaklaşım biçimlerinin farklılığı ortaya konmuştur. Daha sonraki bölümlerde Dolmabahçe yapılar topluluğunun yerleşim izleri ve oluşum sürecinde saraydan önceki yapılar ele alınmıştır. Dolmabahçe Sarayı değişik üslupların bir arada kullanılmasıyla oluşturulduğu için daha sonraki bölümde Avrupa üslupları incelenmiş ve 19. yy'da Osmanlı Sarayı'nda nasıl bir uygulamaya geçildiği görülmüştür. Saray'ın mimari yapısı incelenmiş ve bu konuda kendinden önceki yapıların araştırmasında olduğu gibi Osmanlı Devlet Arşivi belgelerinden ve dönemin gazetelerinden yararlanılmıştır. Son bölümde karşılaştırılmaya gidilmiş ; Dolmabahçe'nin İstanbul içindeki diğer bazı yapılarla ve yurt dışındaki benzerlik gösteren bazı saraylarla ortak yönleri araştırılmıştır.
20. yüzyıl mimarlık ortamına eleştirel bir yaklaşım

21. Yüzyıla yaklaştığımız bugünlerde sosyal hareketler, kültürel değişimler, ve 20. yüzyılın temel ideolojileri tekrar tartışmaya açılmıştır. Bu tartışmalar, bireyin kültürel yaşamı ile bağlantılı olarak gelişen yapısall çevre ve mimarlığın eleştirel bir düzlemde yeniden sorgulanmasını gerekli kılmıştır. Bu çalışmanın amacı, bilim-felsefe ve mimarlık ilişkileri bağlanımda, aydınlanmadan günümüze sosyo-kültürel toplumsal yaşantıyı incelemek ve özellikle mimarlık yönünden eleştirel birkaçı ile değerlendirme yapmaktır. Böylelikle mimarlığın 80'li yıllarda geldiği noktayı netleştirmek kadar, ileriye dönük olası mimari yaklaşımları da tartışmak mümkün olabilecektir. 20. Yüzyılda bilim, sanat, felsefe ve mimarlık arasında oluşan karşılıklı etkileşim aynı zamanda modern, post-modern yaklaşımlann eleştirel ortamı için de bir temel oluşturmaktadır. Bu süreçte, aydınlanmadan başlayarak, modern ve post-modern sosyal strüktürü kültürel anlamda bir araya getirmek mimari değişimin irdelenmesi için gerekli olmaktadır. Aydınlanma döneminden başlayarak, rasyonel bir dünya kurmak için modernist ideoloji tüm toplumun ve özellikle mimarlığın üzerinde etkisini göstermiş, bilim hayatm her noktasına taşınmıştır. Bu arada artış gösteren bilgi ve sermaye birikimi, kent ve yaşamdaki servisler ve konfor, pragmatik zihniyetin doğruluğunu onaylamış ve en somut örneklerini mimarlık alanında göstermiştir. 20. Yüzyılın ikinci yarısında özellikle 70'li yıllardan sonra, bilimsel rasyonalizmin reddi ve yeni bir epistemolojik söylem oluşturma fikri, post-modernizm olarak adlandırılan yeni bir anlayışın tanımlanmasını gerekli kılmışta. Özgürlük ve anlam arayışı özellikle mimarlık alanında bu dönemin modernizmden ayrılan temel farkı olarak belirmektedir. 21. Yüzyıla yaklaşırken, mimarlık yeni konumunu pluralist yaklaşımlar doğrultusunda belirlemektedir. Günümüz dünyası aydınlanma ve idealizmin keskin çizgileriyle çizilen yaklaşımlarım, umut ve düzeni kaybetmiş gözükmektedir. Kültürel bağlamda modern dönemin sosyal yaşantı üzerinde bir sona ulaştığı ve tekrar yaşama dönmeyeceğinden hareketle denilebilinir ki, batı toplumlarının kültürel ve ekonomik strüktürü değişmediği sürece, postmodernizm devam edecektir. m
Edirne Kaleiçi geleneksel konutlarında plan ve cephe analizi

Bu tezin amacı, Edirne eski kent merkezi Kaleiçi'nde yer alan tarihsel konutların karakteristik özelliklerini incelemektir. Edirne kentinin ilk yerleşim çekirdeğini oluşturan Kaleiçi semti, çoğunlukla sıra ev niteliğinde, küçük boyutlu, 'halk tipi' diyebileceğimiz çok sayıda ahşap konut içermektedir. Bu konutların geçmişşe ait kültürün ürünleri olarak korunmaları ve gelecek kuşaklara aktarılmaları gerekmektedir. Bu amaçla ele alınan çalışmada yerleşme içinde yer alan tüm tarihsel konutların tasarım ve cephe özellikleri ayrıntılarıyla saptanmaya çalışılmıştır. Çalışmanın birinci bölümünde tezin amacı, kapsamı ve çalışma yöntemi tanımlanmaktadır. ikinci bölümde Edirne kentinin tarihsel süreç içindeki gelişimi ele alınmıştır. Üçüncü bölümde Geleneksel Türk Evi, Türk Evi kavramı, kökenleri, plan elemanları ve plan tipleri incelenmiştir. Dördüncü bölümde, geleneksel Edirne Evi kavramı ve kökeni incelenmiş ve Edirne evi plan tipleri sunulmuştur. Beşinci bölümde tezin çalışma alanı olan Kaleiçi'nin kent içindeki yeri, fiziksel ve kentsel dokusu ele alınmıştır. Alan çalışmaları sırasında tespit edilen tarihsel konutlar tanımlanmış ve her biri tek tek tablolar halinde sunulmuştur. Konutların tüm karakteristik özellikleri yine aynı tablolara işlenmiştir. Altıncı bölüme saptanmış olan tez sonuçları ele alınmıştır.
Yerel yönetimlerde değişim ?Coğrafi bilgi sistemleri kullanımı?

Bu çalışma, yerel yönetimler yapısındaki değişim ve yeniliklere odaklanmakta olup, bu değişim sürecinin kent gelişimine yansımalarını, kent planlamaları üzerinde etkilerini ve bu bağlamda Coğrafi Bilgi Sistemleri'nin gerekliliğini irdelemeyi amaçlamaktadır. Günümüzde yerel yönetimlerin, toplumsal aktörleri ve yerel halkı bir araya getiren, onlarla işbirliği ve etkileşim içinde olan bir organizasyon haline gelmiş olmasından hareketle, yerel yönetimlerin değişen dünya düzeni karşısındaki duruşu ve etkileşiminin incelemesi yapılmaktadır. Birinci bölümde çalışmanın amacı, kapsamı, kuramsal çerçevesi ve yöntemi ortaya konmuştur. İkinci bölümde ise yerel yönetim kavramı ve tarihsel gelişimi incelenmiştir. Ülkemizdeki yerel yönetim olgusu ve kurumsal yapısı araştırma kapsamına dahil edilmiştir. Çalışmanın üçüncü bölümünde ise yerel yönetimlerin değişim süreci irdelenmiş, yeniden yapılanma ve kent planlamasındaki yenilikler araştırılmıştır. Buradan yola çıkarak, dördüncü bölümde ise yerel yönetimlerde Coğrafi Bilgi Sistemleri kullanımı kapsamlı bir biçimde araştırılmış ve yerel yönetimler için gerekliliği ve önemi irdelenmiştir. Kentsel planlamada CBS'nin nasıl kullanıldığını görmek amacıyla bazı analiz yöntemleri çalışma kapsamına dahil edilmiştir. CBS'nin yerel yönetimler açısından ne ölçüde önem teşkil ettiğini ve ne amaçla kullanıldığını daha iyi bir şekilde yerinde görmek açısından çalışmanın beşinci bölümünde ise bir alan çalışması yapılmıştır. Bu bağlamda Bodrum, Lüleburgaz ve Büyükçekmece Belediyelerinde bir araştırma yapılmıştır. Çalışmanın son bölümünde ise çalışmanın sonucu ve tartışmalarına yer verilmiştir.
II. Abdülhamit Dönemi'nde imparatorluk imajının kamu yapıları aracılığı ile Osmanlı kentine yansıtılması

Osmanlı İmparatorluğu, 19. yüzyıl boyunca yaptığı reformlarla devlet sistemini yeniden düzenlemeyi ve Avrupa devletlerinin karşısında uğranılan askeri yenilgiler sonucu kaçınılmaz bir biçimde içine girdiği gerileme ve parçalanma sürecini durdurmayı amaçlıyordu. 19. yüzyılın son çeyreği ve 20. yüzyılın başındaki, Osmanlı imparatorluğu'nun son yıllarını kapsayan Sultan II. Abdülhamit'in saltanatı sırasında, elde kalan bölgelerindeki kopmaların önlenmesi için, devletin ve sultanın gücünü, içeriye ve dışarıya yönelik sergileyecek bir imparatorluk imajı oluşturulmasına çalışılmıştır. Devletin ve sultanın simgesel varlığının imparatorluk geneline yayılmasıyla, bu bölgelerin halklarının devlete bağlılıklarını arttırılması amaçlanmıştı. Osmanlı kentlerinin batılı devletler ve batı ekonomileri ile yaşadığı etkileşimler sonucu içine girdiği ekonomik ve sosyal dönüşüm 19. yüzyıl boyunca giderek yoğunlaşmış ve kentlerin gelişimini hızlandırmıştı. Gelişen Osmanlı kentleri, bu dönemde yaptırılan bir dizi yeni kamu yapısı, meydan düzenlemeleri, saat kuleleri ve benzer anıtlarla imparatorluk genelinde benzer bir tarza ve yüze sahip hale gelmiştir. Bu çalışmada, siyasi ve stratejik önemi bulunan kentlerin ve imparatorluğun önemli vilayet merkezlerinin gelişimi mimarlığın, iktidarın sergilenmesinin bir biçimi olarak törenler, kamu yapıları ve simge yapılar aracılığı ile devletin gücünü yansıtma ve imparatorluğun bütünlüğünü sağlamaya yönelik kurgulanan imparatorluk imajıyla bağlantılı olarak ele alınışı incelenmiştir.
Çağdaş ahşap yapılarda tektonik okuma ve poetik karakter analizi

Günümüz mimarlık üretiminde, mimari yapıların ağırlıklı olarak formal tutum ve görsel kaygıyla üretilmesi, makyaj ya da kaplamayla kullanılan malzemelerin karakterinin kaybedilmesi, yapıların bulunduğu yerin kültürüne uzak olup ve kendi bağlamını yaratması, mimarlığın geleceğine dair düşündürücü ve kaygı vericidir. 1800'lü yıllarda mimarlık literatürüne giren tektonik teorisi, günümüz mimar ve teorisyenleri tarafından mimarlığın bu gidişatına bir eleştiri bağlamında ortaya atılmış; yapıların fiziksel var oluşlarıyla birlikte sanatsal ve şiirsel varoluşuna da vurgu yapılmıştır. Bu tez çalışmasında günümüzdeki mimarlık üretim sistemine karşı bir duruş sergileyen mimar Peter Zumthor'un ahşap yapılarını, tektonik ve poetik bağlamda dökümleyerek, gelecekteki mimari üretimlere katkı sağlanması amaçlanmıştır. Tez 'Ahşap yapıların tektonik kültürlerini oluşturan; mimari söylem, strüktür, konstrüksiyon, form gibi öğeler nasıl bir araya gelerek anlamlı bir bütün oluşturmaktadır. sorusu etrafında şekillenmiştir. Bu bağlamda tektonik: 'Parçaların ya da öğelerin bir araya gelmesiyle oluşan anlamlı bir bütün ve şiirsel bir artikülasyon' olarak tanımlanmıştır. Kenneth Frampton ve Eduard Sekler'in ortaya koydukları tektonik teorilerinde; tektonik, atektonik, strüktür, konstrüksiyon ve skenografi kavramları mimarlığın kökenine dair üsluplar üstü bir mimari okuma sağladığı için, incelenecek yapıların metodolojisini de oluşturmaktadır. Bu kavramları içine alan yöntem 'yerin öyküsü, mimarın öyküsü, yapının kurgusu ve poetik karakter' olarak 4 farklı başlıkta toplanarak seçilen yapıların tektonik değerlendirilmesi sağlanmıştır. Tektonik teorisinin şiirsel anlamı sonucun nesnelleştirilebilmesi için de tektonik çerçevede sınırlanıp gestalt öğrenme prensipleri üzerinden ele alınmıştır. Zumthor'un mimari tasarım süreci ve 3 ahşap yapısının analizi sonucunda atektonik, tektonik ve skenografik yapı yapma durumları da ortaya çıkmış ancak genel eğilim Kenneth Frampton ve Eduard Sekler'in tektonik teorileriyle örtüşen ontolojik tektonik olmuştur. Zumthor'un geçmişşinin, mimari tasarım süreci ve tektonik kurgu anlayışı üzerinde önemli etkileri olduğu dökümlenmiştir. Yapılardaki poetik karakterler de sadece o yapıya ve yere özgü olarak üretilerek, çoklu duyuların tetiklenmesi sonucunda zenginleştirilmiştir. Sonuç olarak Frampton ve Sekler'in günümüz eleştirisi olarak ortaya attıkları tektonik teorisi, Zumthor'un ahşap yapıları üzerinden incelenmiş olup yeniden değerlendirilerek, yapıların ürettiği anlam ve şiirsel karakter ortaya çıkarılmıştır.
Aydınlatmada gölge niteliğinin irdelenmesi

Aydınlatma tasarımlarında görsel konfor gereksinimlerinin karsılanması, yaratılmak istenen estetik ve mimari özelliklerin vurgulanması bakımından, gölge niteligi konusu büyük önem tasır. Gölgenin iki ayrı niteliginden biri olan 'sertlik-yumusaklık', gölgealan sınırlarının net bir biçimde algılanıp algılanamaması ile ilgilidir. Gölgenin ikinciözelligi olan 'açıklık-koyuluk', gölgeli alan ile aydınlık alan arasındaki ısıklılık farkı ile ilgilidir. Bu çalısmada, aydınlıgın niteligi konularından biri olan gölgenin özellikleri sertlikyumusaklıkve açıklık-koyuluk olarak iki grupta ele alınmıs, bunları etkileyen değişkenler belirlenmis ve örnekler aracılıgıyla irdelemeler yapılmıstır. Gölge sınırları ile ilgili olan gölgenin sertligi-yumusaklıgı tanımlanmıs, yüzeybüyüklüklerinin algılanmasına yönelik duyulanma büyüklügüne görederecelendirilmistir. Sertligi-yumusaklıgı etkileyen değişkenler belirlenmis ve bunlarıngölgeye etkisi geometrik olarak incelenmistir. Kapalı hacimlerde, belirli durumlar içinolusan degisik sertlik-yumusaklıktaki gölgelerin aydınlık dagılım özelligi arastırılmıs ve degerlendirilmistir. Aydınlık dagılımı, aydınlık düzeyi hesabı ve bir aydınlatmaprogramıyla belirlenmis, geometrik hesap yoluyla elde edilen sertlik-yumusaklıkdereceleri ile karsılastırılmıstır. Gölgeli alan ve aydınlık alanların ısıklılıkları ile ilgili olan gölgenin açıklıgı-koyulugutanımlanmıs, ısıklılık farklarına bağlı olarak derecelendirilmistir. Kapalı hacimlerde, belirli durumlar için olusan degisik açıklık-koyuluktaki gölgelerin aydınlık dagılım özelligi arastırılmıs ve degerlendirilmistir. Ayrıca, iç yüzey yansıtma çarpanlarınıngölgenin açıklık-koyuluk özelligine etkisi incelenmistir. Birincil ısık kaynagı boyutu ve sayısı, engel boyutu, ikincil kaynakların ısık yansıtma çarpanı gibi değişkenlerin gölge niteligine etkisi çesitli örnekler aracılıgı ile incelenmis, elde edilen sonuçlar karsılastırılmıs ve degerlendirilmistir.
Tarihi çevrelerde kentsel değişimin kent kimliğine etkisi: Karaköy Perşembe Pazarı örneği

Kentler zaman içerisinde değişmeden olduğu gibi kalmayarak, kendilerini oluşturan unsurların isteklerine karşılık vererek değişmektedirler. Kentsel değişimin yönetimi, kentsel yenileme ve stratejik planlama gibi, kentsel mekanların spesifik sorunlarını etkili şekilde çözmeye yönelik stratejilerin geliştirilmesi olarak ifade edilmektedir. Özellikle tarihi çevrelerde güncel isteklere karşılık verememe, köhneme, değer kaybetme ve çeşitli kentsel değişim evrelerinden geçerken kimliğin okunamaması ya da kaybedilmesi gibi sorunlar karşımıza çıkmaktadır. Kentsel mekanın yeniden tanımlanması ve işlevsel adaptasyonunun sağlanması gibi yöntemlerle eskiyen, yıpranan veya çöküntü haline gelmiş kent dokusu, günün sosyal ve ekonomik ihtiyaçlarına uygun hale getirilmek üzere yenilenmekte ve dönüştürülmektedir. Ülkemizde özellikle İstanbul'da, Beyoğlu ilçesi ve yakın çevresinde tasarım ve yapım aşamasında olan farklı ölçeklerde birçok proje söz konusudur. Tarihi boyunca kentin ticaret merkezi olan Perşembe Pazarı'nda eski ticari faaliyetlerin devam etmesine karşın, fiziksel çevrenin olarak oldukça yıpranmış olduğu, birçok boş yapının bulunduğu ve köhnemeye yüz tutmuş olduğu dikkat çekmektedir. Haliç ve Beyoğlu bağlamlarında söz konusu olan birçok kentsel dönüşüm projesinin ortasında kalan bölge, müdahaleye açık, kritik bir alandır. Bölgede zaman içerisinde görülen sosyal, ekonomik, kültürel ve fiziksel çevredeki değişimler, bölgeyi bir 'kentsel çöküntü' haline getirmiştir ve kentsel yenilemenin gereksinimini ortaya çıkarmaktadır. Bu çalışma ile, Karaköy Perşembe Pazarı gibi tarihsel bağlamları güçlü, kent merkezinde kalmış yerlerde, kentsel değişimin analiz edilmesi, kimlik öğelerinin tespit edilmesi ve kentsel yenilemede kent kimliğinin ne şekilde korunabileceğinin araştırılması hedeflenmektedir.
Berlın- Pariser platz ve İstanbul- Taksim Cumhuriyet Meydanı üzerinden kamusal alanların yaşanabilirlik ölçütleri bağlamında karşılaştırmalı analizi

Son yıllarda küresel boyutta yaşanan kültürel ekonomik ve sosyopolitik olaylar, kamusal alanların tanımını ve kullanımını tartışmaların konusu haline getirmiştir. Esas olarak kamusal alanlar, şehirde yaşayan insanların bir araya geldikleri ve buluştukları mekanlardır. Kamusal alanlar, toplumların ve şehirlerin yeniden yapılandırılmasında ve gelişme süreçlerinde daima önemli rol oynamaktadır. Yüzyıllar boyunca, şehir meydanları kentlerin en önemli kamusal alanları olmuşlardır. Şehir meydanları kentsel kamusal alanlar olmanın yanı sıra, meydanı çevreleyen yapıların temsili açısından da önemli mimari öğelerdir. Günümüze kadar kent meydanları, yönetim erkleri ve onların farklı ideolojiler tarafından dönüştürülmüştür. Bu çalışma kapsamında, Berlin kentinden iki önemli meydan, Pariser Platz ve Potsdamer Platz ve İstanbul'dan Taksim Meydanı çalışma alanları olarak seçilmiştir. II. Dünya Savaşı'na kadar Berlin'in en büyük meydanı olan Pariser Platz, kentin tam merkezinde Brandenburg Kapısı ile Unten den Linden bulvarı arasında yer almaktadır. Savaşın sona ermesi ve devamında Berlin Duvarı'nın yapılmasıyla birlikte meydan atıl bir hal almıştır. Potsdamer Platz ise yine kentin merkezinde ve Pariser Platz'ın yaklaşık bir kilometre güneyinde yer almaktadır. Fakat bu iki meydan, yapıları ve özellikleri açısından birbirlerinden çok farklıdır. Örneğin, Pariser Platz baskın ve kapalı bir meydan iken, Potsdamer Platz sokaklarla beslenen bir meydandır. Bu iki meydan, kentin gelişmeye başladığı dönemden günümüze kadar ki bu sürece II. Dünya Savaşı, Nazi Dönemi ve Duvar'ın var olduğu dönem dahildir kimliklerini ve farklı tipolojilerini korumuşlardır. Çalışma alanı olarak seçilen diğer bir meydan olan İstanbul Taksim Meydanı tarihi bakımından en az İstanbul kadar önemli bir mekandır. İstanbul'un en önemli meydanı olan Taksim Cumhuriyet Meydanı da birçok kez müdahaleye uğramış, tarihi 1800'lü yılların sonuna dayanan bir meydandır. Tez kapsamında Pariser Platz, Potsdamer Platz ve Taksim Meydanı'nın kullanımlarına odaklanırken, belirlenen kriterler ışığında mekansal kalitenin ölçülmesi amaçlanmaktadır.