turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
A study on the lighting energy performance of an office with building ıntegrated photovoltaic system

Bu tez, enerji etkin aydınlatma sistemi tasarımında binaya entegre edilmiş fotovoltaik sistemlerin performansını, İstanbul'da ele alınan bir örnek uygulama çerçevesinde incelemeyi hedeflemektedir. Binaların enerji gereksinimini karşılamak yüksek düzeyde bir elektrik tüketimini ortaya çıkarmaktadır; bu durum, özellikle gün boyu kullanım halinde olan ofis binalarındaki aydınlatma gereksinimi için önemli bir durum teşkil eder. Bu nedenle, enerji etkin bina tasarımı stratejileri, enerji performansı ve sürdürülebilirlik açılarından önem kazanmaktadır. Bu çalışmada, enerji etkin aydınlatma sistemi stratejileri açıklanarak, ofis binalarında uygulanabilecek teknolojilerin önemi ortaya konulmaktadır. Bu çalışmada, öncelikle enerji etkin aydınlatma tasarımı yaklaşımı tanımlanmıştır. Daha sonra, ele alınan örnek bina için, aydınlatma enerjisi gereksinimini minimize edebilecek bir tasarım öngörülmüştür. Aydınlatma amaçlı enerji gereksinimini minimize etmek amacıyla, enerji verimli lamba ve aygıtların seçimi ile birlikte, gün ışığı kullanımının maksimize edilmesi ve gün ışığına bağlı yapma aydınlatma kontrolünün sağlanması gerekmektedir. Bu amaçla, öncelikle ele alınan binanın yıl içindeki gün ışığı performansı RELUX programı aracılığıyla belirlenmiş ve öngörülen yapma aydınlatma sisteminin gün ışığına bağlı kontrolü ile enerji gereksiniminin optimize edilmesi sağlanmıştır. Ayrıca, aydınlatma amaçlı fosil enerji gereksinimin azaltılabilmesi için binaya PV entegrasyonu öngörülmüş ve PVSYST programı kullanılarak bu sistemden elde edilebilecek yıllık enerji hesaplamaları gerçekleştirilmiştir. Son olarak, önerilen çözümün ekonomik analizi amacıyla PV sistem entegrasyonuna ilişkin geri ödeme süresi hesaplaması gerçekleştirilmiştir. Bu çalışma büro binalarında enerji etkin aydınlatma yaklaşımının önemini vurgulamaktadır. Uygun cephe tasarımı ile yıl boyunca mekandaki gün ışığı miktarı maksimize edilerek ve gün ışığına bağlı yapma aydınlatma kontrol sistemleri entegre edilerek aydınlatma enerji tasarrufu sağlanması mümkün olmaktadır.
Development of a database for the restitution phases of Kursunlu Khan in Manisa

Tarihi yapılar durağan varlıklar değildir; zaman içinde değişen kültürel ve toplumsal sistemlerin birer temsilcisidir. Bu bağlamda, restitüsyon aracılığı ile yapının değişim sürecini aydınlığa kavuşturmak, diğer bir deyişle yapının farklı tarihsel dönemlerdeki yeniden-kurulumlarını açığa çıkarmak büyük bir önem taşımaktadır. Bu nedenle, mimari koruma disiplininde restitüsyonlar sentez bilgi ürünleri olarak yer almaktadır ve herhangi bir mimari koruma etkinliğinin vazgeçilmez bir parçasıdır. Diğer yandan, tarihi yapının fiziksel ve mekansal özelliklerinin ardında kalan bilginin sunumu restitüsyonlarda ifade bulan tarihsel değişimlerin bütüncül algısı için kritik bir önem taşımaktadır. Bu gereklilik çok yönlü bir konu olup, sunum, arşivleme, erişim ve yönetim özelliklerini kapsamaktadır. Bu özellikler konusunda veri tabanları gelecek vaat eden olanaklara sahiptir. Ancak, bu konu restitüsyon kapsamında değerlendirildiğinde ve bununla birlikte bütüncül ve kısıtsız algılama olanağı tanıyan üç boyutlu (3B) dijital bir platformda sunum imkanı da gözetildiğinde oldukça zorlayıcı bir bağlamdır. Bu tez, tarihi bir yapının restitüsyon dönemleri için veri tabanı geliştirmek üzere bir yöntem önermekte olup yapının sadece fiziksel ve mekansal özellikleri değil aynı zamanda tamamlayıcı restitüsyon bilgilerini da kapsamaktadır. Bu çalışma, gelecekte yapıya dair restitüsyon bilgisine ulaşmak için yapılan araştırma süresini kısaltmak yani restitüsyon bilgisinin paylaşılabilirliğini sağlamak amaçlanmaktadır. Bu çerçevede, Osmanlı mimarisinin tipik bir yapı örneği olan ve 15. yüzyıla tarihlenen, Manisa'daki Kurşunlu Han örneklem olarak seçilmiştir. Veri toplama ve değerlendirme, veri tabanının kurgulanması ile sunum ve erişim konularına dair ilkeler tanımlanmıştır. Sonuç olarak, veri tabanının restorasyon projesini planlama sürecine destek veren ve gelecekteki müdahalelere ve araştırmalara yönelik sonuçların kapsamlı arşivlenmesi için etkili bir araç olabileceği ortaya konulmuştur. Veritabanı ve semantik olarak zenginleştirilmiş 3B model aracılığıyla elde edilen sunum biçimleri anıta özgü tarihsel değişimlerin daha kolay anlaşılmasını sağlamaya çalışmaktadır. Veritabanı koruma amaçlı bilgi ile geliştirilmeye açıktır.
Organic architecture and Frank Lloyd Wright in Turkey within the fremework of house design

oz KONUT TASARIMI BOYUNCA TÜRKİYE'DE ORGANİK MİMARLIK ve FRANK LLOYD WRIGHT Sönmez, Filiz Yüksek Lisans, Mimarlık Bölümü Tez yöneticisi: Inst. Dr. Tuğyan Aytaç Dural Ocak 2006, 148 sayfa Doğa birçok mimar için esin kaynağı olmuştur. Bu mimarlardan birisi de Frank Lloyd Wright' tır. 20. yüzyılın başlarında, Wright doğayı ve doğanın gizli yönlerini organik mimarlık diye adlandırdığı fikrinde ortaya koyarak mimari tasarım ilkelerini yeniden yorumladı. Bu tez Türkiye'deki yöresel ve yerel mimarinin daima doğaya karşı büyük bir yakınlığı olduğu gerçeğinin de farkında olarak, Wright'in organik mimari fikrinin Türkiye'deki ürünlerini tartışmayı amaçlamaktadır. Türk mimarlık alanında Wright ve organik mimarlığının tanınmasından sonraki gelişmeler, mimari örneklere ek olarak konferanslar, sergiler, yarışmalar ve önemli tartışmalara referans verilerek araştırılmaktadır. Buna ek olarak, çalışma boyunca Türkiye'de modemizmle ilgili tartışmalara, organik mimarlığın farklı kavranması da dikkate alınarak, değinilmektedir. Çünkü organik mimarlığın anlamı ve yorumlanması Amerika ve Avrupa'dakinden farklıydı ve de bazı Türk mimarlar organik mimarlığı Wright'ın anlayışından farklı olarak algılamışlar ve onu sadece formal açıdan yorumlamışlardır. Wright'ın, katı, formal, simetrik kutu anlayışından akıcı mekana doğru dönüşen konut tasarımına yaklaşımı Türkiye'den yerel ve yöresel örnekler bağlamında tartışılmış ve Çağdaş Türk mimarları tarafından tasarlanan eserler Wright tarafından ortaya konulan tasarım ilkeleri ve özellikleri çerçevesinde vıseçilmiştir. Mekan kavramı, malzeme kullanımı, bina-çevre ilişkisi, işlevsel gereksinimler ve yapısall bileşenler Wright bağlamında çalışılmıştır.
Geç Osmanlı - Erken Cumhuriyet dönemi mimarlık pratiğinde bilgi ve yapım teknolojileri değişimi erken betonarme İstanbul örnekleri: 1906-1930

Betonarme yapım teknolojisinin Osmanlı mimarlığına girişinin eğitim, mimarlık ortamı ve yapı uygulamaları konusundaki erken kullanımının yeterince araştırılmamış oluşu, bu tezin çıkış noktası olmuştur. Betonarmenin erken kullanımına ilişkin belgelerin 1906'da başlaması ve 1930'dan sonra sivil mimari'de yoğunlaşması nedeniyle tez, 1906- 1930 aralığı ile sınırlandırılmıştır. Bu döneme ilişkin betonarme yapılar, kronolojik sırayla incelenmiş ve İstanbul örnekleriyle ele alınmıştır. Betonarme'nin İstanbul'da resmi ve sivil yapılardaki kullanımı bu tezin içeriğini şekillendirmiştir. Tezin kurgusu, döneme ilişkin yapıların Mimarlık tarihi açısından özgün belgelerle irdelenmesini içerir. Bu yapıların her biri mimari ve statik projeleriyle veya strüktüre ait diğer belge ve fotoğraflarla desteklenen bilgilerle tezde yer alırlar. Betonarmenin yapıya giriş öncesi, yapım teknolojileri, mimarlık ortamı ve değerlendirilen diğer koşullar ise tezde alt başlıklarda yer almıştır. 19. yy sonu ve 20. yy başı mimarlık ortamı genel çerçeveleri ile Yapım Teknolojileri, Eğitim ve Betonarmenin Kuramsal Arka Planı alt başlıkları altında değerlendirilmiştir. Osmanlı ve Cumhuriyet mimarlığında erken betonarme örnekler, Gümrük binaları, rıhtım antrepoları ve depoların inşatına ilişkin belgeler, Seyr-ü Sefain binası, İstanbul'daki iskele inşaatlarında ve Evkaf İdaresi tarafından inşa edilen IV. Vakıf Handaki betonarme teknolojisinin varlığı, özgün belge ve kaynaklarla bu bölümde ortaya konmuştur. Cumhuriyet Dönemi betonarme yapıların bildik örnekleri dışında kalan seçilmiş birkaç örnek, yine özgün belgeleriyle tezde yer almıştır. Çeşitli araştırmacılar tarafından tezler ve makalelerde ele alınmış yapılara ilişkin, yapım yılı, inşa eden firma gibi çelişkili bilgiler, birincil kaynaklardan araştırılarak yeniden kategorize edilmiştir. Sonuç bölümünde elde edilen belgelerin genel bir değerlendirmesi yapılmıştır. Geç Osmanlı döneminde başlayan ve Erken Cumhuriyet döneminde yoğunlaşan betonarme yapı stoğunun, hükümet politikaları ile şekillenen bir gelişim gösterdiği ortaya konmuştur. Betonarme yapım teknolojisinin mimarimize sanıldığı gibi 1920'ler değil daha erken bir tarihte II. Meşrutiyet'in hemen öncesinde 1906'da giriş yaparak, yayılmaya başladığı ve bu tarihlerin Avrupa ile eş zamanlı olduğu özgün belgeleriyle bu tezde yer almıştır.
Eyüp, Saçlı Abdülkadir Camii-Hoca Sadeddin Efendi Darülkurrası koruma projesi

Çalışmanın konusu İstanbul ili, Eyüpsultan ilçesi, Merkez Mahallesi'nde bulunan 16. yy. Osmanlı Mimarisi örneklerinden olan Saçlı Abdülkadir Camii-Hoca Sadeddin Efendi Darülkurrası'dır. Yapı bütünü haziresi ile birlikte; 52 ada 64-65- 66 numaralı parsellerde yer almaktadır. Zaman içerisinde farklı işlevlerde kullanılarak yaşatılmış ve günümüze ulaşmış örneklerden birisi olmuştur. Yapı hakkında detaylı bir çalışmanın yapılmamış olması, yapının tez konusu olarak seçilmesinde önemli bir etken olmuştur. Bu çalışmanın amacı yapının günümüzdeki durumunun incelenmesi, restorasyonu ve korunmasına yönelik önerilerin geliştirilmesidir. Tez çalışmasında ilk olarak yapının tarihini aydınlatacak belgeler ve arşivler taranarak araştırılmıştır. Çalışma kapsamında İstanbul ilinde bulunan darülkurraların karşılaştırmalı çalışması ve tarih araştırması yapılmıştır. Daha sonra yapının günümüzdeki durumu incelenmiş ve 3 boyutlu lazer tarama ile belgelemesi yapılarak rölöve çizimleri dijital ortama aktarılmıştır. Bu çalışma sırasında yapının durumunu gösteren malzeme ve hasar analizleri de yapılmıştır. Yapılan araştırmalar doğrultusunda yapının tarihi üç döneme ayrılmıştır. İlk dönem darülkurra olarak yapıldığı 16. yy'dır. İkinci dönem 1800- 1895 yılları arasına tarihlendirilen dönemdir. Üçüncü dönem ise 1895 yılında Ebü'l Hüda kütüphanesinin darülkurraya bitişik olarak yapıldıktan sonra mescidin çatısının ve ara katının yıktırıldığı 1956 yılı arasıdır. Çizimler, belge ve fotoğraflarla desteklenmiştir. Günümüzde mevcut olan türbe-kadınlar bölümü ve son cemaat bölümünün hava fotoğraflarına göre 2000 ile 2006 yılları arasında yapıldığı belirlenmiştir. Yapının bir kültür varlığı olarak korunması ve daha iyi bir durumda gelecek kuşaklara aktarılması için hazırlanan restorasyon projesinde, yanlış müdahaleler ve çevre koşullarından kaynaklanan sorunların giderilmesi için çözüm önerileri sunulmuştur.
Yer altı metro istasyonlarındaki yolculu alanların kullanıcı konforu açısından değerlendirilmesi: Kadıköy istasyonu ve Kartal istasyonu örneği

Günümüzde hızlı kentleşme ve buna bağlı olarak ortaya çıkan ulaşım sorunları toplu ulaşım sistemlerini gündeme getirmiş, kent içi raylı sistemler tercih edilmeye başlanmıştır. Kent içi raylı sistemlerin en yüksek yolcu kapasitesine sahip olan türü metrolardır. Metro hatları yoğun yapılaşma, kamulaştırma sorunları ve yetersiz ulaşım ağı gibi sebeplerle çoğunlukla yeraltında tesis edilmektedir. İstanbul gibi metropol niteliği kazanmış büyük kentlerde, zaman ve mekan yetersizliği metro kullanımına olan talebi arttırmaktadır. Yeraltı metro hatları, yüzeyden kopuk olarak karanlık tünellerde yapılan bir yolculuğu gerektirmektedir. İnsanların metroya erişimi yeraltı metro istasyonları ile sağlanmaktadır. Bir yeraltı metro istasyonunun mimari biçimlenişinde, istasyonun konumu, istasyon zemininin jeolojik yapısı, istasyonun tahmini yolcu sayısı, istasyonun yapım yöntemi ve istasyonun boyutu etkendir. Bu etkenlerin yanı sıra istasyon yapısını oluşturan mekanlar ile ilgili tasarım kuralları bulunmaktadır. İstasyon girişleri, yatay dolaşım alanları, düşey dolaşım elemanları, bilet holü, peron ve yardımcı mekanlar bir istasyon yapısını oluşturan mekanlardır. Bu mekanların biçimlenişinde ve boyutlandırılmasında tasarım kurallarından yararlanılmaktadır. Yerin altında karanlık tünellerde yapılan bir yolculuk, insanlarda fiziksel ve psikolojik olarak olumsuzluklara yol açabilir. Metro istasyonlarının konforlu olması, keyifli ve güvenli bir metro yolculuğu sağlayacaktır. İstasyon yapılarındaki yolculu alanlar, kullanıcı gereksinmelerine göre ortaya çıkmış kullanıcı konfor ölçütlerine uygun olarak tasarlanmakta ve inşa edilmektedir. Tezin ana konusu olan kullanıcı konfor ölçütleri güvenlik ile ölçütler, görsel konfor ile ilgili ölçütler, ısıl konfor ve hava niteliği ile ilgili ölçütler, işitsel konfor ile ilgili ölçütler, mekansal konfor ile ilgili ölçütler, yönlendirme, bilgilendirme ve uyarı sistemleri ile ilgili ölçütlerdir. Kadıköy-Kaynarca/Tavşantepe Metro Hattı, İstanbul'da Anadolu Yakası'nın ilk metrosu olma özelliğini taşımaktadır. Hat, 2012 yılında işletmeye açılmış olması sebebiyle en güncel metro istasyonu örneklerine sahiptir. Bu tez kapsamında, 'Kadıköy İstasyonu' ve 'Kartal İstasyonu'ndaki yolculu alanlar incelenmekte ve değerlendirilmektedir. Tasarım kuralları ve kullanıcı konfor ölçütlerine büyük oranda uyularak tasarlanmış istasyon yapılarının, yerinde yapılan anket çalışmaları ile kullanıcılar tarafından değerlendirilmesi sağlanmıştır. İstanbul'da yapılacak olan yeni metro istasyonlarının daha konforlu olmasını sağlamak için, kullanıcı değerlendirmeleri ve yerinde yapılan tespitler sonucu öneriler getirilmiştir.
Tarihi çevrelerin sürdürülebilirliği; Isparta Çayboyu örneği

Bu tez, tarihi çevrelerde meydana gelen mekansal değişimin neden olduğu problemlerin tanımlanması, mekansal ve çevresel analizlerin, değerlendirmelerin yapılması yoluyla, olumsuz sonuçların giderilmesi, bu çevrelerin çekicilik ve canlılığının sağlanması ve sürdürülebilirliğine yönelik yeniden düzenleme ilkelerinin geliştirilebilmesi amacıyla ele alınmıştır. 2000'li yıllarda tartışılan ve gündemde olan sürdürülebilirlik olgusu, tarihsel gelişimi içerisinde, tarihi çevrelerin korunması konusuna yeni yaklaşımlar ve roller yüklemiştir. Bu yeni yaklaşımlarla, kent kimliğinin ve kent kimliğini oluşturan tarihi çevrelerin korunması da özel bir önem kazanmıştır. Uygulamalara yol gösterici olabilecek değerler sistemine, sürdürülebilirlik olgusuyla önemi artan yeni kavramların taşınması, kentsel kimliğin ve tarihi çevrelerin sürdürülebilirliğine de doğrudan katkı sağlayıcıdır. Tanımlanan değişim ve problemlerin çoğunun yaşandığı, aynı zamanda da coğrafi konumu ve taşıdığı kültürel, tarihsel değerler nedeniyle, Isparta eski kent merkezinde yer alan Çayboyu Caddesi ve çevresi, çalışmanın örnek alanı olarak seçilmiştir.
Yapı ürünlerinin seçimi için bir yöntem

Bu çalışma altı bölüm ve bir ek'ten uygulama örneğiriden-oluşmuştur Ülkemizde, çağdaş gelişmelere paralel olarak yapı ürünlerinin üretim-tüketim-kullanım olanaklarının hızla artması ve bu artışla birlikte gelişen çeşitli sorunlara çözüm getirmek amacıyla 'yapı ürünlerinin seçimi için bir yöntem' içeriğin de bütünleştirilen iki konu incelenmiştir. Birinci konu, değişen ve karmaşıklaşan kullanıcı gereksinmelerini karşılayabilecek aynı tür yapı ürünleri arasından en iyi veya en uygun olanının rasyonel olarak seçiminde kulla - nılabilecek bir yöntemin geliştirilmesidir. ikinci konu, yapı ürünlerinin seçiminde gereksinilen, denetlenmiş tüm bilgilerin elde edilebileceği ve ürünlerin yaşam döngüsünde rol alan karar vericilerin ortak bir dil ile an - laşılmalarını sağlayabilecek 'bilgi iletişim sisteminin' ge liştirilmesidir (1. Bölüm). Birbiri ile yakından ilişkili olan bu iki konunun bir bütün olarak incelenmesinde ve yapı ürünlerinin seçiminde kullanılma olasılığı bulunan yaklaşım ve yöntemler işlevsel amaçlarına göre gruplandırılarak incelenmiştir, incelemeler sonucunda 'sistemler yalclaşımı'nın konuların tanımlanması ve arasındaki ilişkilerin kurulmasında kullanılabileceği, diğer yöntemlerin ise dar kapsamlı olup ancak ürün seçiminde yer alan süreçlerin düzenlenmesinde yol gösterici niteliklerinden yararlanılabileceği görülmüştür (2. Bölüm). iki konuyu da içeren 'yapı ürünleri seçim sistemi' sistemler yaklaşımındaki 'sistem' tanımlarına dayanarak tanımlanmış ve sistemin temel parametreleri, belirlenmiştir. Parametreler arasındaki ilişki düzenine bağlı kavramsal bir seçim sistemi geliştirilmiştir (3. Bölüm). Yapı ürünleri seçim sistemi çevresinde yer alan, paralel bir sistem niteliğinde olan 'yapı ürünleri bilgi iletişim siste- mi.'nin günümüz koşullarına bağlı sorunları genel hatlarıyla belirlenmiş ve bu sorunların çözümünde kullanılma ola. sı, lığı bulunan sistemler incelenmiştir. Yapılan irdelemeler. sonucunda, sistemlerin bir kısmının değişik amaçlara yönelik ve dar kapsamlı diğer bir kısmının, ise doğrudan kullanılamadığı ancak ürünlere ait bilgilerin sınıflandırmalarında yol gösterici niteliklerinden yararlanılabileceği görülmüş ve belirlenen bilgi iletişim sorunlarının çözümünü içeren yeni bir 'yapı ürünleri bilgi iletişim sistemi' geliştirilmiştir (4. Bölüm). Tanımlanmış olan yapı ürünleri seçim sisteminin yapısı değiştirilmeden, sistemde yer alan temel parametrelerdeki süreçler düzenlenerek tasarım aşamasında sistemli ürün seçiminin adımlarını belirleyen 'yapı ürünlerinin seçimi için bir yöntem' geliştirilmiştir. Ardışık on bir adım ve on temel süreci içeren yöntemde, birinci adımda 'sistem açılım düzeyi' belir - lenmektedir. Tasarlamanın yapısına bağlı olarak sistem 'eleman' düzeyinde açılmaktadır.(5. Bölüm). Çalışmanın 6. bölümünde sonuçlar ve öneriler, ek'inde ise geliştirilen seçim yönteminin uygulama örneği yer almaktadır.
1930-1980 yılları arasında İstanbul'da yazlık evler-Kadıköy örneğinin incelenmesi

Sayfiye anlam olarak, şehre yakın olan ve yaz mevsimlerinde gidilen konut veya bu konutların inşa edildiği bölgeyi ifade etmektedir. İstanbul 18. yy'ın ortalarından 20. yy'ın başına kadar geçen sürede önemli sayfiye alanlarına sahiptir. Bu sayfiye alanları Bizans döneminden başlayarak 1980'li yıllara kadar varlığını sürdürmektedir. İstanbul'da her bölgenin sayfiye dokusunun dönüşümü aynı şekilde gerçekleşmemiştir. Tarihi Yarımadanın çevresinde başlayan sayfiye yerleşimi, ulaşım ağının gelişmesiyle daha geniş bir bölgeye yayılmıştır. Önceleri sayfiye alanı olarak kullanılan birçok yerleşim yeri zamanla kent merkezi haline gelmiştir. Bununla birlikte yeni sayfiye alanları keşfedilmeye başlanmıştır. İstanbul'da ilk olarak yaz mevsiminde gidilen yazlık saraylar sayfiye kavramının gelişmesine neden olmuştur. Saraylar ile başlayan sayfiyeye gitme alışkanlığı 1930'lu yıllarda 'yazlık ev' olarak anılmaya başlamış ve mimari değişimlere uğramıştır. Bu mimari değişim saray olarak kullanılan yazlıklardan, tek veya iki katlı olarak inşa edilen geniş bahçeli yaz evlerine dönüşüm ile olmuştur. İstanbul'da deniz ulaşımının sağladığı kolaylık ile sayfiye yerleşimi Boğaziçi kıyı şeridinde gelişim göstermeye başlamıştır. Yazlık ev gelişimi ise Anadolu yakasında kıyı şeridinden sonra tren istasyonları çevresinde de olmuştur. Yazlık evlerin gelişim sürecinde mimari yapısında da değişimler olmuştur. 1930'larda tek tek inşa edilen bu konutlar 1980'li yıllarda apartmanlaşan ve siteleşen bir yapıya dönüşmüştür. Tez boyunca İstanbul'da ve yakın çevresinde yaz evlerinin yıllara göre değişen mimarisi de belgelenmiştir. İstanbul bölgesi 1980 yılı sonrasında kentsel bir büyüme göstermiştir. Nüfusun artmasıyla yapı stoku da artmış, sayfiye bölgesi ve yazlık olarak kullanılan alanlar birer kentsel alana dönüşmüştür. Bu dönemde tek veya iki katlı olarak inşa edilen birçok yaz evi yıkılmış yerine apartmanlar inşa edilmiştir. Bunun bir sonucu olarak İstanbul'un dışında yeni yazlık alanlar keşfedilmeye başlanmıştır. 1930- 1980 yılları arasında İstanbul'da sayfiye-yazlık niteliğinin sürdüren Kadıköy bölgesi, tezin özel olarak incelediği bölgedir. Kadıköy bölgesinde 1930- 1980 yılları arasında sahil şeridinde ve banliyö tren hattı boyunca tek veya iki katlı yazlıklar inşa edilmiştir. 1980 yılından sonra İstanbul'da yazlık kavramı bitmiştir. Yazlık ev kavramı Anadolu'nun çeşitli noktalarına taşınmaya başlamıştır. Tez boyunca Kadıköy sahil şeridinde ve tren istasyonu çevresinde gelişen yazlık evler incelenerek mimari benzerlikleri saptanmıştır.
Orta çağ kent surlarına bir örnek: Galata surları ve restitüsyon sorunları

Bu tez çalışmasının amacı, Cenevizler tarafından 14 ve 15. yüzyıllarda inşa edilen, hakkında çok sayıda çalışma bulunmasına rağmen günümüzde hala bilinmeyen yönleri bulunan ve korunmasına dair belirli bir çalışma bulunmayan Galata Surları'nın, Cenevizler'in anavatanı olan Cenova Kent Surları ile karşılaştırılması ve görsel ve yazılı kaynaklardan faydalanarak mimari özelliklerini ortaya çıkarmaktır. Galata Surları'nın fotoğraf yaygınlaşmadan yıkılmış olması, restitüsyon sorunlarını oluşturan etkenlerin başında gelmektedir. Surların tarihi hakkında çalışmalar bulunmasına rağmen, kendi içinde nasıl bir sistemi olduğuna dair kesin ve detaylı bilgi elde edilememektedir. Mevcut parçaların az sayıda ve zarar görmüş olması da bu durumu zorlaştırmaktadır. Çalışmada, mevcut belgeler ışığında Galata Surları'na dair mümkün olduğunca detaylı bilgi elde edilmesi ve Cenova Surları ile karşılaştırma yoluyla iki kent arasındaki etkileşimin düzeyinin belirlenmesi ile restitüsyon sorunlarına cevap aranmıştır.
Osmanlı konut çalışmalarının sorunsalları

Türkiye'de konutu ele alan akademik çalışmalar incelendiğinde, Osmanlı dönemi konut ve barınma kültürüne ilişkin çalışmaların çoğunluğunun tipoloji oluşturma ve geleneksel konut türlerinin analizlerinin yapılmasına yönelik çalışmalar olduğu görülmektedir. Malzeme olarak mevcut yapıları kullanan bu çalışmaların temelinde ise Türk evi kavramının inşası ve bu kavram üzerinden yapılan tipolojik sınıflandırma yer almaktadır. Özellikle Sedad Hakkı Eldem ile birlikte Türk evi kavramının inşa sürecinin tamamlanmasıyla birlikte, bu kavramı baz alan çok sayıda çalışma yapılmıştır. Bunun yanı sıra, Osmanlı'nın 19. Yüzyıl öncesine odaklanarak konutları, arşivlerdeki belgeler üzerinden inceleyen çalışmalar da mevcuttur. Bu çalışmalarda da Osmanlı'nın farklı dönemlerindeki barınma tarihine yeni bir yaklaşım olarak kantitatif analize dayalı sınıflandırma yöntemi kullanılmaktadır. Kullanılan her iki yöntemin de potansiyelleri olduğu kadar sınırlılıkları da mevcuttur. Bu tez kapsamında hem tipolojik Türk Evi sınıflandırmasının, hem de kantitatif incelemelerin sınırlılıkları ve sorunsalları eleştirel bir bakış açısıyla ortaya konmuştur. Tez kapsamında ele alınan bir diğer konu ise, arşivlerdeki belgeler üzerinden konutları incelemenin doğurduğu sorunsallardır. Günümüze ulaşabilen Osmanlı evlerinin çoğunluğunun 19. ve 20. yüzyıl başlarına ait olması nedeniyle 19. yüzyıl öncesine ait konutlar için arşivlerdeki yazılı belgelere başvurulması gerekmektedir. Dolayısıyla, arşiv belgelerine dayanarak yapılan akademik çalışmaların da farklı bir malzeme olarak ele alınması ve bir sorunsal olarak tartışılması gerekir. Çünkü bu belgelerin türlerine, dönemlerine ve kayıt altına alındıkları bölgelere göre terimlerin çeşitlilik gösterdiği ve anlamsal analizlerde bu belgeleri kullanan araştırmacıların da bu bağlamda ciddi bir terminoloji sorunsalı ile karşılaştıklarını söylemek gerekir. Ayrıca, Osmanlıca arşiv belgelerinin okunması ve tahlil edilmesi sırasında karşılaşılan güçlükler de önemli bir sorunsal oluşturmaktadır. Bu tez çalışmasında, Osmanlı konut çalışmalarında sık kullanılan yöntem ve yaklaşımlarla birlikte, arşivdeki belgeler üzerinden konutları incelemenin doğurduğu bütün bu sorunsalları tartışmaya açar.