turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Trabzon Visera Hidroelektrik Santrali restorasyon önerisi

Bu tez çalışmasında, Trabzon İli, Akçaabat İlçesi, Işıklar Mahallesi, Santral Caddesi, No: 88, G42-B-14-B-2-C;G42-B-14-B-3-B pafta, 331 ada, 1 parselde konumlanan 265 metrekare büyüklüğündeki Visera Hidroelektrik Santrali'nin günümüzdeki durumu belgelenmiş ve restorasyon projesi hazırlanmıştır. Trabzon Kültür ve Tabiat Varlıklarını Koruma Kurulu tarafından 29/11/ 2013 tarihli ve 1535 sayılı kararla tescillenmiş olan bu binanın planlanmaya başlandığı 1925'ten günümüze değişimi gözler önüne serilmiştir. Visera Hidroelektrik Santrali'nin konu olarak ele alındığı bu tez çalışması dört ana başlıkta toplanmıştır. İlk bölümünde çalışmanın amacı, kapsamı ve belgeleme çalışmaları sırasında kullanılan yöntemler anlatılmıştır. Türkiye'de elektriğin kullanım ve üretim süreci incelenmiştir. Hidroelektrik üretim santralleri ve endüstri mirası hakkında detaylı bilgiler de yine bu bölümde ele alınmıştır. Çalışmanın ikinci bölümü olan yapılan çalışmalar bölümünde Işıklar Mahallesi, Visera Elektrik Santrali'nin kuruluş süreci ve kuruluşundan günümüze geçirdiği değişimlerden bahsedilmiştir. Çalışmanın üçüncü bölümünde yapının mekansal kurgusu, taşıyıcı sistemi, yapının geçirdiği dönemsel değişiklikler ile restitüsyonu ele alınmıştır. Yine bu bölümde yapının onarımına ilişkin müdahaleler ve müze işlevi eklenmesi yer almıştır. Çalışma, tüm bu bilgi ve önerilerin değerlendirildiği sonuç bölümüyle tamamlanmıştır.
Kırklareli kentinin tarihi oluşum sürecinde Yayla ve İstasyon mahallelerinin kullanıcı memnuniyeti ve konut şemalarının incelenmesi

Kırklareli Türkiye genelinde gerek sınır kenti olma gerekse Türkiye'nin en önemli ticari merkezi olan İstanbul iline yakınlığı ile coğrafi olarak önemli konumdadır. Kırklareli Merkez ilçesinde son on yılda hızlı bir büyüme gözlenmiştir. Bunun sebepleri arasında Kırklareli Üniversitesinin kurulması ve gelişmesi, öğrenci göçü alması ile birlikte ekonominin büyümesi, büyüyen ekonomi ve gelen yeni genç profil ile birlikte sanatsal, kültürel ögelere daha çok yer verilmesi sayılabilir. Bununla beraber kent içinde de kullanıcı sürekli olarak yer değiştirmektedir. Bazı mahalleler gelişirken bazıları ise zaman içerisinde köhneleşmektedir. İyileştirme çabaları ve yeni yerleşim bölgelerinde hızla üretilen konutlar ile birlikte diğer kentlerden alınan göç karşılanmaya çalışılmaktadır. Bu doğrultuda Kırklareli'nde hızlı bir kentsel değişim söz konusudur. Hızlı gelişen kentlerde ekonomik ve sosyal problemler gözlemlenmektedir. Kentlilerin kent içerisindeki sürekli yer değiştirmesi de bu ekonomik olumsuzlukların başında yer almaktadır çünkü değişen ihtiyaçları karşılayamayan konutlar terk edilip bu bölge köhneleşmeye itilmektedir. Günümüz ihtiyaçları doğrultusunda değişen çevresel faktörlerin eski bir mahalle olan Yayla Mahallesi ve söz konusu mahalleye kıyasla yeni bir mahalle olan İstasyon Mahallesi üzerinden anket ve yerinde tespit çalışmaları, literatür taraması, ilgili kitap ve yazıların incelenerek kullanıcı memnuniyetinin sorgulanması ve konut şemalarındaki değişimin incelenmesi amaçlanmıştır.
Yüksek bina taşıyıcı sistemleri

Bu tezin amacı, dünyada 1850'li yıllardan sonra başlayan ve Türkiye'de, özellikle İstanbul'da birkaç yıl önce başlayan yüksek yapı üretimini anlayabilmek amacıyla yüksek yapıların tanımı, yüksek binalar üzerinde dominant yüklerin belirlenmesi, kısa ve öz olarak yüksek yapı tasarım sürecinde etkili olan her türlü faktörü incelemek, yüksek yapı taşıyıcı sistemlerinin tasarımında etkili olan faktörleri belirlemektir ve mimari açıdan yüksek yapı taşıyıcı sistemleri hakkında bilgi sağlamaktır. Yüksek yapılar bulundukları bölgeye ekonomik, sosyal, kültürel, teknolojik, şehirsel avantajlar ya da dezavantajlar sağlar. Altyapısı kuvvetli, çevreye ve şehirsel yapıya uygun yüksek yapılar, yapının gereksinimleri karşılanarak uygulanırsa, bölgeye birçok yarar sağlar. Bunun tersi sorunlara sebep olur. Yüksek yapı tasarımı coğrafik etkilere duyarlıdır. Coğrafik etkiler rüzgar ve deprem yükleri olarak ele alınabilir. Bu yükler yüksek yapının geometrisini, boyutlarını, fonksiyonunu ve yapının taşıyıcı sistemini etkiler. Yüksek yapının taşıyıcı sisteminin verimli, ekonomik ve optimum bir düzeyde tasarlanması gerekir. Bu çalışmada, gerekli verilerin elde edilebilmesi için, kaynaklardan ve Illinois Institute of Technology, Şikago'da yapılan gözlem ve çalışmalardan yararlanılmıştır. Bu çalışmada yüksek yapının tanımı belirlenmiş, yüksek yapıyı etkileyen yükler belirlenmiş, bu yüklere dayanıklı taşıyıcı sistemler yapı malzeme ve türlerine göre sınıflandırılmıştır ve örneklerle desteklenmiştir. Sonuçta, yüksek binayı etkileyen dominant yükün rüzgar yükü olduğu, deprem yükünün ise ikincil bir düzeyde etkili olduğu anlaşılmıştır. Yüksek yapının taşıyıcı sistem tasarımının bu bulguların bilincinde tasarlanması gerektiği, ekonomik, verimli ve optimum bir yüksek yapı taşıyıcı sistemi tasarımı için yüksek yapının, olumlu olumsuz her faktörünün bir bütünün parçası olarak düşünülmesi gerektiği ve yüksek yapının uygulanabilirliğinin, ekonomikliğinin ve verimliliğinin başarılı bir taşıyıcı sistem tasarımı sayesinde sağlandığı anlaşılmıştır.
18. yüzyıl'da İstanbul Sayfiye Sarayları

Osmanlı hanedanı, Fatih Sultan Mehmed'in İstanbul'u fethetmesiyle birlikte en görkemli yıllarını İstanbul'da yaşamıştır. Bu nedenle devletin gücünü ve döneminin özelliklerini yansıtan yapıların çoğu İstanbul'da inşa edilmiştir. Önem taşıyan yapılar arasında saraylar da yer almıştır. Saraylar birçok yapının bir araya gelmesi ile oluşturulan kompleks yapılardır. Bununla birlikte Osmanlı'da saray kavramının geniş bir yapı grubunu içerdiğini de belirtmek gerekir. Örneğin, devletin yönetildiği ve padişahın ailesi ile birlikte sürekli ikamet ettiği büyük sarayların yanı sıra günübirlik kullanılan biniş sarayları ve mevsimlik ya da birkaç günlük kullanılan göç sarayları gibi. Sayfiye sarayı veya yazlık saray olarak adlandırılan yapılar ise özel olarak düzenlenmiş bir bahçe içerisinde yer alan kasır ve köşklerden oluşan yapılardır. Bahçesinde çeşitli eğlenceler düzenlendiği için bu grup saraylarda bahçe düzenine daha fazla önem verilmiştir. İstanbul'da da sayfiye saray kullanımı, özellikle Lale Devri'nin parlak yaşantısına hizmet etmek üzere, 18. yüzyılda III. Ahmed- döneminde artmıştır. Ancak ekonomik olmaları ve kısa sürede tamamlanmaları gerektiğinden seçilen yapım sistemleri zamana ve isyanlara karşı dayanamamış; bu yapıların çoğu günümüze ulaşamamıştır. Bu nedenle sayfiye saraylarına yönelik çalışmalar da oldukça kısıtlı kalmıştır. Bu çalışmada, 18. yüzyılda İstanbul'da inşa edilmiş/kurulmuş, genişletilmiş veya onarılmış; fakat çoğu değişime uğramış ya da günümüze ulaşamamış sayfiye saraylarının incelenerek literatüre kazandırılması amaçlanmaktadır. Ancak sayfiye sarayları geniş kapsamlı bir konu olduğu için çalışma, III. Ahmed dönemi -Lale Devri olarak adlandırılan dönemi de kapsadığı için- ile sınırlandırılmıştır. III. Ahmed döneminde mevcut olan sayfiyelerden de Haliç ve Boğaziçi'nde konumlananlar ele alınmıştır. Literatür araştırmasına dayalı çalışma kapsamında öncelikle, 18. yüzyıl başında mevcut olan ya da inşa edilen, sayfiye sarayı olarak kullanılan yapıların ve hadaik-i hassaların konumları tespit edilmiştir. Daha sonra Haliç ve Boğaziçi'nde konumlananlar, tarihlerine göre sıralanarak mimari özellikleri, kullanım şekilleri, tarihsel süreçteki gelişim ve değişimleri incelenmiştir. Elde edilen bulgular doğrultusunda, sarayların kullanım şekilleri, benzerlik ve farklılıkları açısından mimari özellikleri, süreç içerindeki değişimleri doğrultusunda bugünkü durumları değerlendirilmiş; kullanım şekilleri üzerinden de dönemin yaşam şekline ışık tutulmaya çalışılmıştır.
Tarihi çevrede yeni yapılaşma koşulları ve Çatalca-Kaleiçi mahallesi kentsel tasarım rehberi önerisi

Tarihi çevreler ve eski kent merkezleri bulundukları bölgenin kimliğini ortaya koyan en önemli alanlardır. Bu alanların sürdürülebilir olması ve tarihi kent dokularının yaşatılarak yarınlara doğru bir şekilde ulaştırılması sahip olduğumuz kültürel değerler bakımından oldukça önem taşımaktadır. Dolayısıyla tarih kokan kent dokularının korunması, gerekli olduğu düşünülen koruma yöntemlerinin doğru uygulanması ve yeni yapı tasarlanması için kentsel tasarım rehberlerine ihtiyaç duyulmaktadır. Kentsel tasarım rehberleri, tarihi ve kentsel çevrelerde yürütülen koruma çalışmalarının ayrılmaz bir parçasıdır. Çalışma kapsamında; birinci bölümde araştırmanın amacı, kapsamı ve yöntemi anlatılmış, ikinci bölümde tarihi çevre kavramı ve tarihi çevrede yeni yapılaşma alt başlıklarıyla açıklanmıştır. Daha sonra üçüncü bölümde ise kentsel tasarım rehberi kavramı ve rehber oluşturma sürecinin nasıl bir uygulama gerektirdiği anlatılmıştır. Dördüncü bölümde, seçilen çalışma alanın neden seçildiği ve alan hakkında bilgi verildikten sonra İstanbul ili, Çatalca ilçesi, Kaleiçi Mahallesi'nin tarihi dokusunun önemi ve korunması tarihi çevrede yeni yapılaşmayı etkileyen ana unsurlar vurgulanarak tarihi dokunun korunması için yapılan analiz çalışmaları, değerlendirilmesi tablolar halinde verilmiştir. Beşinci bölümde ise kentsel tasarım rehberi önerisine yönelik yapılan analiz çalışmaları, değerlendirilmesi yapılarak kentsel tasarım rehberi önerisi hazırlanmıştır. Sonuç olarak ise toplanan veriler ve kentsel tasarım rehberi önerisinin değerlendirmesi yapılmıştır. Bu bağlamda yapılan analizler sonucunda alana yönelik oluşturulan tasarım yaklaşımları ve öneriler ışığında Çatalca Kaleiçi Mahallesi kentsel tasarım rehberi önerisinin ileride yapılacak çalışmalara yol gösterici olması, tarihi alanın kentsel kimliğini korumak ve gelecek kuşaklara doğru aktarılmasını sağlamak için kullanılması hedeflenmektedir.
Ayçiçeği sapı ilavesi ile kerpiç malzemenin fiziksel ve mekanik özelliklerinin araştırılması

Kerpiç eskiden beri farklı yapılarda duvar elemanı olarak yer almıştır. Doğal ve sürdürülebilir bir yapı malzemesidir. Bunun yanında kerpiç % 100 geri dönüşümlü ve atığı olmayan bir malzemedir. Kerpicin sağlıklı ve ekonomik olması, yöresel imkanlarla ve basit aletler kullanılarak kolayca üretilebilmesi, yapımında yüksek miktarda enerji kullanılmaması ve atmosfere CO2 gibi zararlı gaz salınımının hiç olmaması gibi önemli üstünlükleri vardır. Ancak suya ve basınca karşı dayanımı zayıftır. Geleneksel kerpicin basınç dayanımının zayıf olması ve suya karşı duyarlık göstermesi çağdaş yapı malzemelerinin karşısında tercih edilirliğinin azalmasına sebep olmuştur. Buna rağmen ekonomik olması sebebiyle kırsal yörelerde hala kullanılmaktadır. Günümüzde üretim ve inşaat sektöründe kullanımında çok az enerji harcayan ve daha az kirletici ortaya çıkaran malzeme ve teknolojiler için araştırmalar yapılmaktadır. Araştırmacıların ilgisi, endüstri dönemleri öncesi zamanlarda kullanılan geleneksel malzemelere yönelmiştir: yöresel bitkisel lifler ve toprak kompozitleri bu malzemelerden biridir. Bu nedenle kerpiç üretim sürecinde fiziksel ve mekanik özelliklerinin iyileştirilmesine yönelik çalışmalar yapılmalıdır. Araştırmalar kerpiç karışımına ilave edilen kimyasal ve lif içerikli katkıların, dayanım sonuçlarını iyileştirdiğini göstermektedir. Bu bağlamda bu tez çalışması kapsamında Trakya bölgesinde bir atık olarak ortaya çıkan yöresel ayçiçeği saplarının kerpiç malzemenin fiziksel ve mekanik özelliklerine etkisi araştırılmıştır. Bu amaçla kerpiç malzemenin özelliklerinin iyileştirilmesine yönelik deneysel çalışmalar yapılmıştır. Ayçiçeği sapı ilavesiyle elde edilen numuneler üzerinde kuru birim hacim kütle, basınç dayanımı, eğilme dayanımı, su etkisiyle dağılma, ultrases geçiş hızı deneyleri ve SEM analizi yapılmıştır. Ayçiçeği saplarının sağlam bir yapıya sahip olması kerpicin basınç ve eğilme dayanımını arttırmıştır. Ayçiçeği saplarının lifleriyle toprağın oluşturduğu bağ sayesinde kerpicin suya karşı dayanımı da yükselmiştir. Yöresel ayçiçeği saplarının kerpiç malzemeye ilave edilmesi ile atık bir malzeme olan ayçiçeği sapları değerlendirilebilir. Bu atık malzemenin kullanımıyla çevrenin kirlenmesine sebep olan nedenlerinden bazılarının önlenebilmesi mümkündür. Ayrıca ekolojik bir yapı malzemesi olan kerpiç malzemeye doğal ve yöresel malzeme olan ayçiçeği sapları eklenerek mekanik özellikleri arttırılmış sürdürülebilir inşaat malzemesi elde edilmiştir. Bu şekilde kerpiç malzemenin özellikleri iyileştirilerek kullanımının yaygınlaşması da sağlanabilir.
Tokat kentinin fiziksel gelişimi, anıtsal ve sivil mimari örneklerinin analizi ve değerlendirmesi

Ülkemizde hızlı kentleşme ve gelişmenin bir sonucu olarak, pek çok tarihi kent fiziksel ve sosyal değişimlerle karşı karşıyadır. Koruma bilincinin yerleşmediği bu tarihi kent dokularında kültürel değerleri geniş halk kitlelerine tanıtmak, benimsetmek ve böylece bir koruma kültürü oluşturulması bağlamında bu çalışma önem arz etmektedir. Bu çalışmada tarihi çok eski dönemlere kadar uzanan Tokat kentinin fiziksel gelişimi, anıtsal ve sivil mimari örnekleri ele alınmıştır. Çalışmanın amacı kentin fiziksel gelişimini, kent kimlik elemanlarıyla birlikte ele alıp, kültürel miras envanterinin oluşturulması, analizi ve değerlendirilmesinin yapılmasıdır. Bu bağlamda yapılacak olan koruma çalışmalarına sağlıklı veri olabilecek niteliklerinin ortaya konulması hedeflenen bu çalışma dört bölümden oluşmaktadır. Birinci bölümde, çalışmanın amacı ve yöntemi belirtilmiş, Tokat kent dokusu; konumu, fiziksel, sosyo-ekonomik özellikleri gibi başlıklar altında irdelenmiş, aynı zamanda bu bölümde kentin tarihsel gelişimine de ayrıntılı biçimde yer verilmiştir. İkinci bölümde, dönemlerine göre sınıflandırılan anıtsal ve sivil mimari örnekleri ortaya koyularak hem literatür hem de alan çalışması yürütülerek kentin kültürel miras envanteri çıkarılmış, yazılı ve görsel olarak yapılar hakkında bilgi verilmiştir. Üçüncü bölümde, anıtsal ve sivil mimari örneklerinden elde edilen veriler tipolojik bir sınıflandırma yoluna gidilerek irdelenmiş ve Tokat kentinin yapısall kimliği ortaya koyulmaya çalışılmıştır. Dördüncü bölümde, tüm incelemeler ve değerlendirmeler doğrultusunda çalışmanın sonuçları verilmiş, Tokat kentinin fiziksel gelişimi, anıtsal ve sivil mimari örnekleri ortaya koyulmuş ve bu sonuçlar doğrultusunda Tokat kenti için kentsel kimliğinin korunması ve yaşatılması bağlamında öneriler verilmiştir.
Kent planlamada birey, kent, kentlilik ve kentlilik bilinci

Geleneksel planlama yaklaşımına yapılan en önemli eleştiri, niceliksel özelliklerinden çok niteliksel özelliklere ağırlık verilmesidir. Gerçekte planlamanın amacının yalnızca imar planı üretmek olmadığının farkına varılması, planın kim ve ne için yapıldığının doğru analiz edilmesi/ortaya konulması gerekmektedir. Kentleşmenin ve dolayısıyla kentlileşmenin doğru şekilde yaşanamadığı ülkemizde kentlinin yaşadığı mekan üzerinde söz sahibi olamaması, yalnızca yasal kısıtlardan kaynaklanan bir sonuç değildir. İmar mevzuatında halkın planlamaya katılımının sınırlı olması, yerel yönetimlerce katılım düzeyinin arttırılamayacağı anlamına gelmemektedir. Bu noktada katılımı talep edecek bir kentli grubuna ve buna destek olacak, altyapısını oluşturacak kent yönetimine ihtiyaç vardır. Bu tezde amaçlanan, böyle bir kentli grubunun nasıl oluşacağım değerlendirmektir. Aidiyeti, sorumluluk duygusu kuvvetli, kendilik bilinci yüksek bireylerden oluşan bir toplum, kentle bağlan kuvvetli, kent sorunlarına çözüm bulabilen, bilinçli bir kent toplumudur. Bu bağlamda, kentlilik bilincinin bileşenlerinin neler olduğu ve bunların mekandaki dağılımlan irdelenerek, kente, kentliye ve kendiliğe yeni bir bakış açısıyla yaklaşılmıştır. Çalışmada, öncelikle bireyin bilinçli bir kentliye dönüşüm süreci; kent, kentli ve kentlilik kavranılan irdelenmiştir. Daha sonraki bölümlerde kentlilik bilinci ve planlama ilişkisi kurularak, günümüzdeki planlama yaklaşımlarında kendiliğin yeri tartışılmıştır. Çalışmanın ampirik bölümünde ise, çalışma alam olarak seçilen Trabzon kentinde bireylerin bilinç düzeyi ve kentlilik bilincinin bileşenleri ortaya konulmaya çalışılmıştır. Kentlilik bilinci olgusunun mekana nasıl yansıdığı, mekansal bileşenlerinin neler olduğu ve sonuçta, kentlilik bilincinin planlama pratiğimizdeki konumunun tartışıldığı, genel bir değerlendirme ile çalışma son bulmuştur.
Yapısal atık yönetimi bağlamında yapı üretiminde malzeme seçimi kriterlerinin belirlenmesi

Günümüzde; sanayinin gelişimi, teknolojik yenilikler ve nüfus artışı ile birlikte yapı sektörü hızlı bir şekilde büyümektedir. Yapı sektörünün gelişimi malzemenin kullanım olanaklarını arttırmıştır. Yapı üretiminde malzemenin kullanım olanaklarının artması; doğal kaynakların kullanımı, enerjinin tüketimi ve yapısall atıkların oluşumu gibi olumsuz etkiler oluşturmaktadır. Yapı üretiminde kullanılan malzemelerin miktarına bağlı olarak artan yapısall atıklar çevre için çok önemli bir sorun olmaktadır. Yapı üretim sisteminde yapı malzemeleri, çok çeşitli içerik ve özelliklere sahiptir. Yapı üretim sürecinde kullanılan malzemelerin değerlendirilmesi ve seçilmesi konusunda çeşitli kriterler göz önüne alınmaktadır. Yapı üretiminde malzeme seçim kriterlerinin yapısall atık yönetimi bağlamında belirlenmesi yapısall atık oluşumunun azaltılmasını sağlayacaktır. Bu çalışmada; yapı üretiminde yapı malzemesi atık sorunu kapsamında değerlendirilmiş ve Türkiye'de yapısall atık sorunu ile ilgili yapılan çalışmalar irdelenmiştir. Yapı üretim aşamalarında malzemenin kullanım alanları tespit edilmiş ve yapı malzemesinin seçim durumu tablolar halinde anlatılmıştır. Çalışma kapsamında literatüre dayalı araştırma yapılarak yapı üretim sürecindeki malzeme seçim kriterleri belirlenmiştir. Belirlenen malzeme seçim kriterleri, yapısall atık yönetimi bağlamında yapı üretim aşamalarında tespit edilmiştir. Malzeme seçim kriterleri tablolar halinde değerlendirilmiş ve yapı üretimi için önerilerde bulunulmuştur.
Edirne'de rekonstrüksiyon uygulamaları kapsamında Zincirlikuyu mescidi alternatif rekonstrüksiyonu

Toplumların sahip olduğu kültürel mirasların gelecek kuşaklara aktarılması ve bu mirasların korunması son birkaç yüzyıldır tartışılmaktadır. Bu konuda geliştirilen koruma kuramı ve yaklaşımları, tüzükler, yönetmelikler, ulusal ve uluslararası anlaşmalar dünya politikası haline gelmiştir. Tarih boyunca kültür varlıkları yangın, deprem, sel gibi zamanın yıpratıcı etkilerinin yanı sıra hukuki, idari, kültürel, ekonomik, sosyal ve toplumsal nedenlerle yok olmuştur. Yok olan bu tarihi yapıların tekrar kazandırılması amacıyla mimari rekonstrüksiyon tekniği ortaya çıkmıştır. Çalışmanın birinci bölümünde; amaç, yöntem, kapsam ve kaynaklar açıklanmıştır. Çalışmanın ikinci bölümünde, koruma kavramının bir parçası olarak nitelendirilen mimari rekonstrüksiyonun uygulanma gerekçelerinin ve koşullarının daha iyi anlaşılabilmesi amacıyla koruma kavramı, kültürel ve mimari miras tanımları, konuya ilişkin ulusal ve uluslararası tüzükler, bildiriler, anlaşmalar ile yürürlükte olan yasal düzenlemelerin ilgili başlık ve maddeleri incelenmiştir. Bölüm sonunda rekonstrüksiyon yönteminin olumlu ve olumsuz yönleri ele alınmıştır. Çalışmanın üçüncü bölümünde, hakkında yeterli veri ve belgelere ulaşılamayan yapıların fiziksel rekonstrüksiyonuna alternatif olarak kullanılan sanal ortam programları, uygulama yöntemleri ve bunların kültürel mirası korumadaki kullanımları incelenmiştir. Çalışmanın dördüncü bölümünde rekonstrüksiyon uygulamalarının değerlendirme ölçütleri belirlenmiş ve bu ölçütlere göre, Edirne'de 2000 2021 yılları arasında gerçekleşen anıt eserlerin rekonstrüksiyonları değerlendirilmiştir. Bu verilerden yola çıkarak, beşinci bölümde Edirne'de bulunan Zincirlikuyu Mescidi'ne alternatif bir rekonstrüksiyon önerisi getirilmiştir. Sonuç bölümünde tüm bölümler bütün olarak değerlendirilmiş ve yeterli verilere ulaşmadan yapılan başarısız bir rekonstrüksiyon yerine, günümüz teknolojisinin olanaklarından faydalanılarak gerçekleşecek alternatif rekonstrüksiyon çalışmalarının yapılması gerektiği belirtilmiştir.
Ekolojik binalarda bina kabuğunda kullanılan fotovoltaik panellerin tasarımı bağlamında incelenmesi

EKOLOJİK BİNALARDA BİNA KABUĞUNDA KULLANILAN FOTOVOLTAİKPANELLERİN TASARIM BAĞLAMINDA İNCELENMESİ Hatice Pelin ÖZDOĞANMimarlık, Yüksek Lisans TeziGünümüzde, bilinçsiz enerji kullanımı sonucunda ortaya çıkan çevresel sorunların insan yaşamını tehdit eder bir duruma gelmesi nedeniyle çevreyi koruma anlayışı giderek artan bir endişe konusu olmaktadır. Bu nedenle, doğaya doğrudan müdahalesi olan mimarlık disiplininde bu sorunlara tepkisiz kalması beklenemezdi. Bu bağlamda, pek çok gelişmiş ülkede enerji etkin tasarıma dayanan çevreci ya da ekolojik mimarlık kavramlarının önemi giderek artmaktadır. Bu çalışmada, bina kabuğunun enerji etkin tasarım bağlamında fotovoltaik panellerle bir enerji kazanım yüzeyi olarak da tasarlanabileceği konusunda bilgiler aktarılacaktır. Birinci bölümde, çalışmanın amacı ve kapsamı belirlenmiştir. İkinci bölümde, enerji kavramının tanımı yapılmış, yenilenemeyen ve yenilenebilir enerji kaynakları incelenmiş ve güneş enerjisinin önemi vurgulanmıştır. Üçüncü bölümde, bina kabuğunda fotovoltaik panel kullanımı başlığı altında, fotovoltaiklerin tarihçesi, yapısı, türleri ve binalarda kullanım olanakları açıklanmıştır. Dördüncü bölümde, üçüncü bölümde anlatılan kriterler kapsamında, bina kabuğunda fotovoltaik panellerin kullanıldığı yurtdışı örneklere yer verilmiştir. Sonuç bölümünde, tezin tüm bölümlerinden çıkarılan sonuçlar değerlendirilmiştir.
Cumhuriyet Dönemi Çanakkale kenti gelişimi

Çanakkale; Avrupa ve Asya kıtalarını birbirinden ayıran ve Marmara Denizi ile İstanbul Boğazı üzerinden bağlantılı olduğu Karadeniz havzası ülkelerinin Akdeniz ve açık denizlerle bağlantısını sağlayan tek giriş-çıkış kapısı olan kendi adını taşıyan Boğaz'ın iki yakasında kurulmuş bir kenttir. Kent, tarihinde acılı günlerini I. Dünya Savaşı sırasında görmüştür. Fiziksel olarak harap olmuş kentin nüfusu azalmış ve ticaret kenti özelliğini kaybetmiştir. Ticareti gerilemiş olan kentin nüfusunun artması ve kentin kalkınması için, Cumhuriyet Döneminde imar çalışmaları başlatılmıştır. Çanakkale Kenti'nin, önemli deniz geçiş güzergahları üzerinde olması stratejik konumunu etkilemiş ve kente liman kenti olma özelliği kazandırmıştır. 1930- 1950 yılları içindeki gelişimi, denizi referans alması ile başlamıştır. İmar planları bu kararlar doğrultusunda hazırlanarak, liman kentinin gelişim adımları atılmaya başlanmıştır. Çanakkale'nin ve Gazete Arşivlerinde bulunan diğer basılı, 1930- 1950 yılları arasındaki gazete haberleri ve ilanları incelendiğinde, o yıllara ait kente dair verilere ulaşabiliriz. Kentin; iskele, liman, meydan, okullar, idari binalar ve ticaret alanları ile ilgili gelişmeler gazete haberlerinden ve ilanlarından takip edilebilir. Bu veriler üzerinden Tez çalışması kapsamında, liman gelişimi ve kentsel mekana olan etkisi değerlendirilmiştir.
Karadağ'da Osmanlı kıyı kentleri

Osmanlı Devleti İstanbul'un fethiyle birlikte stratejik anlamda önemli bir konuma sahip olmuş ve böylece Doğu Avrupa ve Karadeniz ticareti üzerinde kontrol sağlamıştır. Ayrıca İtalyan devletlerine ticari imtiyazlar vererek Doğu Akdeniz ticaretinin devamlılığına katkıda bulunmuştur. Osmanlılar, Akdeniz'i sadece ticari ön plana çıkarmamış; aynı zamanda siyasi, sosyal ve kültürel yönlerinin de gelişimine önem vermiştir. Liman kentleri hızlı nüfus artışıyla birlikte ticaret kültürü açısından da hızlı gelişen kentlerdir. Bu bağlamda, bu kentlerin kentsel gelişimi de önem taşımaktadır. Bu çalışmada, Karadağ kıyılarında 15. yy'da başlayan ve 18. yy'ın ikinci yarısına kadar geçen Osmanlı dönemine ait kentsel yerleşmenin tarihsel süreci araştırılmıştır. İncelenen belgelerde kentsel yerleşim yeri olarak Stari Bar ve Ülgün, küçük yerleşim yeri olarak ise Hersek Nova araştırılmıştır. Çalışmanın girişinde araştırmanın amacı, kapsamı ve yöntemi detaylı olarak açıklanmaktadır. Diğer bölümlerde ise, araştırılan kentlerin tarihsel süreciyle Osmanlı dönemindeki kentsel gelişimleri incelenmiştir. Bu incelemenin temel amacı, Osmanlı Dönemi'nde uzun yıllar yaşamış ve katmanlaşmış olan bu kentlerin günümüze ulaşmamış izlerinin ortaya çıkarılmasıdır. Bu bağlamda, bu kentsel yerleşim alanlarından miras kalan yapısall ve tarihsel izlerin korunma ölçütlerindeki farklılıkların; kentlerin bulundukları konumlarından ve tarihsel geçmişşlerinden kaynaklandığı düşünülmektedir.