turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
A research on design principles in historic built landscapes case study: Odunpazarı, Eskişehir

Bu tezde, tarihi yapılı çevrelerde tasarım ilkeleri problemi çalısılmıstır. Problemin ele alınısında, bir teorik çerçeve gelistirilmis ve tarihi dokuda yeni yapılara iliskin genel ilkeler gelistirilen bu teorik baglamdan yola çıkarak oluşturulmustur. Bunun ardından, olusturulan ilkeler Odunpazarı tarihi kent dokusu örnegineuyarlanmaya çalısılmıstır. Son olarak, Odunpazarı'nda belirlenmis olan bir Proje Alanı için bir Gençlik Merkezi önerilmis ve önerinin kentsel baglamla bütünlesmesi konusunda bir değerlendirme yapılmıstır. Bu tezin en önde gelen amacı, 'yerin ruhu'nu devam ettirmeye ve ona katkıda bulunmaya yetkin iyi bir mimarlıga ulasmak için genel ilkeler belirlemek ve bu ilkelerin belirli bir yer ve belirli bir tasarım probleminde uyarlanması ile ilkelerin yararının değerlendirimesidir. Teorik çerçevenin gelistirilmesinde, tasarım ilkelerinin belirlenmesi için, tarihi çevrenin ilişkiler agının çözülerek ve 'yerin ruhu'nun tanımlanmasına olanak verecek sekilde ele alınması gerekliligi tartısılmıstır. 'Yerin ruhu'nun anlasılması için gereken yöntem, Christopher Alexander and Christian Norberg-Schulz tarafından gelistirilen yaklasımlara referans verilerek olusturulmustur. Bu uzmanların çalısmalarına göre, 'yerin ruhu'nu çözümlemeye yarayacak 3 katmanlı bir sistem gelistirilmistir. Norberg-Schulz tarafından isimlendirildigi gibi, Gestalt, tipoloji ve figür katmanları, bir yerin bilesenlerininin arasındaki ilişkiler agının çözümlenmesine olanak veren analitik çerçeveyi olusturmustur. 'Yerin ruhu'nun tanımlanması ve analiz edilmesine yarayan bu model, tarihi yapılı çevrelerin sadece fiziksel özelliklerine odaklanmadan yerin birlik ve bütünlügünü olusturan kuralları da sorguladıg için değerli bulunmuştur. Odunpazarı geleneksel kent dokusu bir örnekleme alanı olarak seçilmis, ve bu alanın fiziksel, tarihi, sosyal ve ekonomik baglamı, literatür ve arazi çalısmaları yardımıyla, degerlendirilmistir. Son olarak, teorik çerçeveden süzülen genel ilkelere göre Odunpazarı'nda bir Proje Alanı'nda bir Gençlik Merkezi önerilmis, ve, teori ve öneri arasındaki uyum tartışılmıstır.
Ekolojik mimarlık: Anti-ekolojik bir eylem ile ekoloji söyleminin bir araya gelme biçimleri

Çevre ile ilgili konular, farklı nedenlerle her zaman insanlığın gündeminde olmuştur. Tarihte yaşanan bilimsel gelişmelerle insanın doğa üstündeki etkinliğinin artmasıyla yaşanmaya başlayan çevre problemleri, çevrecilik söylemlerinin oluşmasına neden olmuştur. Her söylem, ekoloji kavramının kendisini evirirken, bu kavram ve söylemler tasarım alanıyla birlikte mimarlığa da yansımış, birçok mimarlık söylemi üretmiştir. Giriş bölümünde ekoloji kavramının evrilen bir kavram olduğu, her evriminin mimarlığa da yansıdığı vurgulanarak tezin konusu, amacı, kapsamı ve yöntemi belirtilmiştir. İkinci bölümde ekoloji kavramının dinamikleri ortaya konarak bu dinamiklere bağlı kavramın değişen belli başlı anlamları verilmiştir. Üçüncü bölümde ise bu kavramların oluşturduğu mimarlık söylemleri örneklerle açıklanarak mimarlık söylemlerinin iç içe geçmişş olan kavramsal haritası üretilmiştir. Dördüncü bölümde, mimarlık ortamındaki projeler taranarak öne çıkan, ekoloji söylemi içeren örnekler seçilerek, bunların ekoloji temelli yaklaşımlar ve bunların ortaya çıkardığı tasarım dilleri incelenmiştir. Tezin son bölümünde ise anti ekolojik bir eylem olan yapı yapma ile ekoloji temelli amaçların bir araya nasıl geldiği anlatılarak, bu biraradalıkla oluşan mimari dillerin dinamik, döneme göre değişen bir ekolojik bilinç yaratma potansiyeli vurgulanmıştır.
Mimarlık bürolarında insan kaynakları ve çatışma yönetimi

Mimarlık bürolarındaki yöneticilerin çatışmaları dikkate alarak çatışmaların olumsuz sonuçlarını ortadan kaldırmaya çalışmalarını sağlamak ve olası durumlarda olumsuz görülen olayların olumlu sonuçlar doğurmasını sağlayarak verimliliği arttırabileceklerine dikkat çekmek gibi bir hedefle küçük bir örneklem grubu üzerinde yapılan bu çalışma mimarlık bürolarındaki çatışma nedenleri, tarafları ve yönetim modelleri belirlenerek bu alanda gelecekte yapılabilecek çalışmaların üzerine inşaa edilebileceği bulguları ortaya koymaktadır. Bu hedefle önce insan kaynakları yönetimi ve çatışma yönetimi konularının literatürdeki yeri incelenmekte ve sonrasında bu kavramların mimarlık bürolarındaki yerine odaklanılmaktadır. Ayrıca gerçekleştirilen alan çalışmasının nicel ve nitel bulguları sunulmakta, tartışılmakta ve literatürdeki çatışma yönetimi verileriyle karşılaştırılmaktadır. Bu karşılaştırma sonucunda literatürde bulunan hangi çatışma nedenleri ve yönetim modellerinin mimarlık bürolarında geçerli olduğu ve bunların dışında hangi nedenlerden dolayı çatışma meydana geldiği belirlenmiştir.
Stadyumlarda mimari esneklik

Stadyumlar insanlık tarihinde kökeni en eskiye dayanan yapılardandır ve günümüzün kent ve sosyal hayatında önemli yerleri bulunmaktadır. Mevcut durumlarını daha iyi anlamak amacıyla bu çalışmada stadyumların spor ve spor mekanları bağlamında gelişimi ele alınmış ve bu gelişimin çok uzun zaman dilimine yayıldığı görülmüştür. Bu gelişim özellikle son 250 yılda büyük ivme kazanmış ve stadyumlar günümüzde artık çok daha konforlu ve güvenli mekanlar olmuş ancak stadyumlarla ilgili sorunlar da artmıştır. Bu sorunlar çoğunlukla stadyumların zamansal olarak seyrek kullanılmaları veya kullanım dışı kalmaları olarak tanımlanabilir. Bu sorunları çözmek adına benimsenen mimari yaklaşımlar araştırılmış ve bunların çoğunun mimari esneklik olduğu veya bu isim altında yapıldığı öğrenilmiştir. Çalışma kapsamında mimari esneklik araştırıldığında bu konu ile ilgili yapılan çalışmalarda ortak kabullerin olduğu gibi farklılıkların da olduğu saptanmıştır. Mevcut çalışmalardan da yararlanılarak bu çalışma kapsamında mimari esneklik tanımı yapılmıştır. Bu tanıma göre bir mimari çevrenin esnek olabilmesi için 5 niteliklerden en az birini sağlamalıdır. Bu nitelikler; mimari çevrenin çok işlevli olması, büyüyebilir/küçülebilir olması, değiştirilebilir olması, geçici olması ve yer değiştirebilir olması olarak tanımlanmıştır. Bu niteliklerden geniş kapsamlı olanları alt sınıflara ayrıldıktan sonra ayrıntılı olarak anlatılmış ve birbirinden farklı stadyumları mimari esneklik bağlamında incelemek için kriter olarak kullanılmıştır. Bu incelemenin sonunda esneklik adı altında benimsenen yaklaşımların kimi zaman istenilen sonuçları verdiği, kimi zaman vermediği ve kimi zaman ise öngörülmeyen sorunların ortaya çıkmasına neden olabileceği görülmüş ve bu sonuçların ışığında esnekliğin olumlu ve olumsuz yönlerine yer verilmiştir.
Evaluation of residental environments residents preferences and statisfactions with their residential environments

Son yıllarda kentlerimizde gördüğümüz, insan-çevre uyumu olmayan yerleşimler, bu tezi, konut çevrelerinin nasıl geliştirileceği sorusuna yönlendirmiştir. Konut çevrelerini çalışmak, toplumun belirli bir kesitinin ortaya konmasıdır ve bu nedenle çalışma sosyal içeriğe sahip olmalıdır. Bu tezde, insan-çevre ilişkisinin incelenmesi, elverişli konut yerleşimlerinin elde edilmesinde bir yol olarak gösterilmiştir. Bu çalışmada amaç, daha iyi yaşam koşullarının sağlanması için hane halklarının konut çevrelerini nasıl değerlendirdiklerini, tercihlerini ve tercihlerini etkileyen faktörleri saptamaktır. Uluslararası bir projenin bir bölümü olarak, Ankara'nın dört ayrı yerleşim bölgesinde 96 bireyle anket yapılmıştır. Anketin sonuçlarına göre, bireylerin konut çevrelerindeki tercihlerini etkileyen faktörlerin başında yaş ve cinsiyet gelmektedir. Merkeziyet ve komşuluk ilişkileri ise üzerinde en çok durulan özellikler olarak saptanmıştır.
Mimarlığı deneyimlemenin arayüzü olarak mimarlık okulları

Mimarlık, merkezinde tasarım faaliyeti olan, fiziksel çevreyi şekillendirirken bağlam, kullanıcı, işlev, maliyet, sanat, teknoloji gibi birçok parametreyi göz önüne alan, bir disiplindir. İşlevsel ve estetik mekanlar üretmek, mimarlık eğitiminde öğrencilerin, profesyonel yaşamda da mimarların en önemli amaçlarından biridir. Bu bağlamda mekan üretimi ve mekanın kuramsal anlamı üzerinde birçok çalışma mevcuttur. Modern mimarlık eğitimi interaktif bir süreçtir. Öğrenme süreci okulla sınırlı kalmamaktadır. Öğrencilerin etkileşime imkan veren doğru çözümlenmiş mekanları deneyimlemeleri bile yaratıcılıklarını geliştirmektedir. Mekan, her kullanıcı için farklı bir arayüz oluşturur. Mimarlık okulları için de bu durum geçerlidir. Buna göre, mimarlığı deneyimleyerek öğrenmenin mimarlık okulundan başladığı düşünülebilir. Bu çalışmada, mimarlık okullarının yaratmış olduğu mekansal arayüzlerin, stüdyo mekanları ve sirkülasyon alanları üzerinden okuması yapılarak, mimarlık eğitiminin kalitesi ve mimarlık okullarının tasarımları arasındaki ilişki irdelenmeye çalışılmıştır. Bu bağlamda QS Rankings'in dünya sıralamasında belirlediği en iyi on mimarlık okulu bu çalışmanın çerçevesini belirlemektedir. Tezin ilk bölümünde çalışmanın amacı, kapsamı ve yöntemi ele alınmıştır. İkinci bölümde, mimarlık okullarının geçmişşten günümüze nasıl gelişerek geldiği ve günümüzde bu okullar arasındaki rekabetin doğurduğu sıralama sorunsalına değinilmiştir. Devamında ise üniversite sıralama kuruluşları detaylı irdelenmiş ve bir kıyaslamaya gidilmiştir. Üçüncü bölümde tezin kuramsal altyapısını oluşturan 'arayüz' kavramı ve mekan ilişkisi irdelenmiştir. Dördüncü bölümde, çalışma kapsamındaki en iyi on mimarlık okulunun, plan, kesit ve görselleri kullanılarak, arayüz kavramı üzerinden detaylı bir mekan okuması yapılmıştır. Beşinci bölüm olan bulgular kısmı, okulların stüdyo mekanları ve sirkülasyon alanlarının kıyaslanmasını içermektedir. Sonuç bölümünde ise mekansal etkileşimin mimarlık okulları için önemli bir tasarım girdisi olduğu üzerinde durulmuştur.
Recycling disused spaces: An alternative to transform architectural waste into resource

Yirmi birinci yüzyıl kentlerinin karşılaştığı sorunların arasında, terk edilmiş ve kullanım dışı kalmış mekanlar günümüz mimarları için üstesinden gelmeleri gereken bir zorluk haline gelmiştir. Kentlerin son 50 yılda geçirdikleri yapısall, ekonomik ve sosyal değişimler sonucunda Avrupa ve Kuzey Amerika kentlerinde bulunan boş yapıların oranı, uzmanlar ve akademisyenler tarafından bir problem olarak tanımlanarak, üzerine çalışma yapılmasını gerektirecek kadar yüksek olmuştur. Sayısı gittikçe artan ve halihazırda geleceğe dair bir planı olmayan kullanım dışı kalmış veya terk edilmiş sıradan yapılar, dünya çapında mimari bir atık yığını haline gelmiştir. Bu tarz yapılara çözüm ararken ilk akla gelen yıkım gibi alışılmış metotlar hem pahalı olabilip, hem de işlem sonucunda çevreye zarar verebilirken beraberinde mekanın ve kullanıcılarının anılarını da parçalayabilmektedir. Yirmi birinci yüzyıl ile beraber mimarlar terk edilmiş ve kullanım dışı kalmış mekanların çağdaş tasarım araçlarıyla geri dönüştürülmesini içeren bir yaklaşım üzerine çalışmaktadır. Bu yaklaşımın amacı, mevcut yapıya bağlamsal temeller üzerinden yeni bir yaşam döngüsü kazandırırken, mekanın anısına saygı duymak ve mekana yeni bir anlam kazandırmaktır. Bu tez, dünya çapında geri dönüşüm yaklaşımının gelişimi açısından kayda değer etkiler bırakmış olan kilit sanatçılar, mimarlar, projeler ve etkinlikler ile kullanım dışı kalmış mekanların rehabilitasyonu ve kent sirkülasyonuna geri kazandırılma olgusunun araştırılmasını amaçlamaktadır. Devamında, yirmi birinci yüzyılda geri dönüşüm yaklaşımının boşluk sorunuyla nasıl başa çıktığına dair gelişmeleri içeren, uzmanlar, araştırmacılar ve akademisyenler tarafından yapılmış olan çalışmalar sunulmaktadır. Geri dönüşüm yaklaşımının ortak bir tasarım kıstası bulunmayan, ölçeksiz ve çevresel faktörlere göre şekillenen bağlamsal bir yöntem olduğunu göstermek için, literatürden derlenen geri dönüşüm projelerinden 15 tanesi seçilerek incelenmiş, toplanan veri ile bir atlas oluşturularak geri dönüşüm yaklaşımının küresel yoğunluğu belirtilmiştir. Son yıllarda yapılan araştırmalar göz önünde bulundurularak, geri dönüşüm yaklaşımının yeni bir estetik araç ve muhtemel bir mimarlık teorisi olması değerlendirilmiştir.
Bartın geleneksel dokusunun ve Bartın evlerinin Gölbucağı Mahallesi örneğinde incelenmesi

Batı Karadeniz Bölgesi'nde yer alan Bartın, geleneksel kent dokusunun hızla kaybolduğu şehirler arasındadır. Geleneksel doku, yeni yapıların baskısı altında kalmış ve imar planları geleneksel dokunun bozulmasına yol açmıştır. Bu çalışmada, yitip giden geleneksel dokunun, kısmen nitelikli bir bölümü incelenerek, belgelendirilmiştir. Çalışma alanı olan Gölbucağı Mahallesi içerisinde özellikli bir aks çizilerek, bu aks üzerindeki tescilli yapılar detaylı olarak incelenmiştir. Bartın kent merkezi, 18 yy.'ın ikinci yarısından itibaren dışa doğru büyüme göstermiştir. Kentin dışa doğru büyümesindeki etkenlerden biri, batılılaşma isteğiyle birlikte hızlı kentleşmedir. Diğer bir etmen ise, Bartın nehri üzerine yapılan köprülerdir. 1850'lerden sonra Osmanlı Devleti'nde yaşanan isyanlar, azınlıkların bulundukları yerlerden sürülmelerine sebep olmuştur. Azınlıklar yerleştirildikleri yerleri önemli ölçüde etkilemişlerdir. Bartın'a sürülen Rum ve Ermeni toplulukları da hem şehir hayatında, hem de geleneksel dokuda değişiklere sebep olmuşlar, kentteki büyümede önemli rol oynamışlardır. Kent merkezinden olabildiğince uzağa konumlandırılan azınlıklar, yeni mahallelerin oluşmasını sağlamışlardır. Rumlara gösterilen Asma semti ise, çalışma alanı olarak seçilen, bugünkü Gölbucağı mahallesi sınırları içerisinde kalmaktadır. Çalışma alanı olarak belirlenen kısmen nitelikli yapıların bulunduğu Gölbucağı Mahallesi'nde, bir aks oluşturulmuş ve bu aks üzerindeki tescilli yapılar incelenmiştir. Bartın ırmağının bir yakasındaki Gölbucağı Caddesi'den, diğer yakasındaki Santral sokakta bulunan anıtsal yapılara kadar bir aks çizilmiştir. Bu aks üzerinde 11 tane tescilli sivil, 2 tane anıtsal yapı bulunmaktadır. Bu yapıların envanter çalışmaları yapılmış, mimari özellikleri incelenmiş fotoğraf ve çizimlerle belgelenmeleri sağlanmıştır. Çetin Asma'nın kişisel arşivinden paylaştığı fotoğraflarla mahallenin 1985 yılındaki hali, günümüzle karşılaştırılmıştır. Bir zamanlar Rum'ların yaşamış olması sebebiyle özellikli bir bölge olan, Asma semti, zaman içerisinde önemini yitirmekte, geleneksel doku gün geçtikçe kaybolmaktadır. Çalışma aksı, 1979 yılında, Anıtlar Yüksek Kurulu'nun Bartın'da belirlemiş olduğu sit sınırları içinde yer alırken, 1991 yılında yapılan yeni bir düzenleme ile sit sınırlarından çıkarılmıştır. Bu düzenlemeyle birlikte tescilli konutların bir kısmı da tescilden düşürülmüştür. Tescilden düşürülen yapıların bir kısmı kısa süre içinde yıkılmış ve yerine dokuyla uyumsuz betonarme binalar yapılmıştır. 2003 yılında yapılan düzenlemeyle Gölbucağı Caddesi üzerindeki yapılar tekrar sit sınırlarına dahil edilmiştir. Bu tarihten itibaren mevcut yapılar korunmuş, yapılan yeni yapılar ise dokuyu bozmayacak şekilde yapılmıştır. Geçmişin izlerini taşıyan ve bir mimarlık mirası olan bu yapılar, günümüzde yok denecek kadar azalmıştır. Kısmen nitelikli sayılabilecek bu aks üzerindeki sivil ve anıtsal yapılar mimari miras olarak kabul edilmeli ve bu halleriyle belgelendirilerek korunmalıdır.
Karaburun Yarımadasının kırsal ve köysel çevre incelemesi

Karaburun yarımadası, içerisinde pek çok doğal ve kültürel zenginlik barındırmaktadır. Tarih boyunca, farklı kültürlerden insanların yaşadığı Karaburun yarımadasında, zengin bir tarihi doku bulunmaktadır. Bu tarihi doku, tarsal ve köysel çevreyi oluşturan kaza, köy ve mahallelerin yerleşmesinde, yapıların oluşumunda kendini göstermektedir. 20. yüzyılın başlarına kadar olan döneme ait dokunun, o dönemin özelliklerini yansıtacak mimari örneklerin saptanarak, 20. yüzyılın başlarından itibaren geçirdikleri biçimsel dönüşümleri değerlendirmek amacıyla bu çalışma dört bölüme ayrılmıştır. Birinci bölümde; çalışmanın amacı, kapsamı ve yöntemi üzerinde durulmuştur. İkinci bölümde; Karaburun yarımadası ile ilgili kaynak taraması yapılmıştır. Coğrafi konumu, tarihsel gelişimi, yerleşmeleri direk etkileyen jeolojik, topoğrafik ve deprem durumu ile bitki örtüsü, iklim özellikleri ve geçim kaynaklan bu bölümde anlatılmaktadır. Üçüncü bölümde; Karaburun yarımadasındaki Karaburun, Mordoğan ve Küçükbahçe nahiye merkezleri ile bunlara bağlı köy ve mahalleler tek tek ele alınmıştır. Bulunduktan konum, araziye yerleşim ve yapılann mimari özellikleri açılanndan ele alınmıştır. İnceleme sırasında, yerli halk ile görüşmelerden, sosyal hayat hakkında bilgi edinilmiştir. Örnek yapılar seçilerek, fotoğraf ve çizimler ile çalışma desteklenmiştir. Dördüncü ve son bölümde genel değerlendirmeler yer almaktadır. Yerleşim özellikleri 20. yüzyıla kadar olan dönemde kurulan yerleşmeler ve 20. yüzyıldan sonraki döneme ait yerleşmeler, bunların yer seçimi kriterleri, araziye konumlanışı gibiIll özellikleri yönlerinden, birbirleriyle karşılaştırılarak incelenip değerlendirilmiştir. Söz konusu devirlere ait yapılar ve bunların mimari özellikleri ile özgün sokak dokuları belirlenmiştir. Bu değerlendirmeler ışığında, devam etmekte olan yeni yapılaşma sürecinde, temel teşkil edecek öneriler ve genel bir değerlendirme ile sonuçlanmaktadır.
Ünye-Ordu sokağı ve yakın çevresi konutları için bir koruma önerisi

'Ünye Kadılar Sokağı ve Yakın Çevresi İçin Koruma Önerisi' temel amacıyla başlanılan bu çalışmada önemle üzerinde durulan konu, bu çevrenin tarihi değerlerine saygılı bir şekilde, yaşanılır ve yaşatılabilir bir çevre haline dönüştürülmesi ve böylece sosyal yapının kalkındırılmasıdır. Birinci bölümde, sorunun tanımlanması yapılmış ve çalışmanın amacına ilişkin görüşler ortaya konmuş, tarihi çevre koruması tüm boyutlarıyla açıklanmaya çalışılmış, sorun alanına ilişkin genel bilgiler çerçevesinde Ünye, coğrafyası geçmişşi, sosyal, kültürel ve ekonomik yapısı ile ele alınmıştır. İkinci böiümde, çalışma alanının fiziksel ve sosyal yapısının saptanmasına yönelik yapılan çalışmalar anlatılmış, bina tanıtım tabloları ve rölöve çizimleri sunulmuştur. Üçüncü bölümde, yapılan çalışma sonuçlarının toplu halde gösterildiği bulgulara yer verilmiştir. Dördüncü bölümde, 'Kadılar Sokağı ve Yakın Çevresi' nin pansiyon ve müze birimlerinden oluşan yeni bir işleve dönüştürülmesi, bu çevrenin sosyal gerçekleri ile birlikte tartışılmıştır. Beşinci ve altıncı bölümlerde ise, sonuçlar başlığı altında oluşturulan öneri projeye yer veriimiş, tasarlama fikirlerinden söz edilmiş, öneriler bölümünde ise bu tarihi çevre koruması ile ilgili öneriler sunulmuştur.
Boğaziçi'ndeki yerleşmelerin yasal mevzuat yönünden değerlendirilmesi

Alanı, gerek bulunduğu coğrafi konumu, gerekse günümüze kadar olan dönemde içinde barındırdığı farklı kültürlere ait yerleşmeleri ile daima özel konumu korumuştur. Boğaziçi Alanı'nda bulunan yerleşmeler bu alanın gelişmesini olumlu ve olumsuz yönde etkilemiştir. Önceleri fazla yerleşmelerin bulunmadığı bu alanda giderek artan nüfus yoğunluğu, bulunduğu dönemin özelliklerini yansıtan farklı yapılanmalara sebep olmuştur. Bu çalışmada öncelikle Boğaziçi Alanı'nın geniş ve dar anlamda tanımı yapılmış, konumu, sınırları, jeolojik oluşumu, topografik durumu, iklim ve bitki örtüsü anlatılmıştır. Eski dönemlerden günümüze kadar olan süre içinde Boğaziçi Alanı'ndakiyerleşmeler ve yerleşmelerin gelişimi Bizans döneminden önce, Bizans dönemi ve Osmanlı dönemi olmak üç kısımda incelenmiş, toplumsal olayların yerleşmelereetkileri anlatılmıştır. Bu çalışmada, 19. yüzyıl sonundan günümüze kadar Boğaziçi Alanı'nıetkileyen yasal düzenlemeler ve Boğaziçi'ndeki kültür varlıklarının korunmasına ilişkin kanun ve kararlar araştırılmış ve kültür varlıklarına ait uygulamalar incelenmiştir. Boğaziçi Alanı'ndaki yerleşmelerin gelişimi ve yasal düzenlemelerinBoğaziçi Alanı'na ve kültür varlıklarına etkileri değerlendirilerek, kültür varlıklarının ve Boğaziçi'nin korunmasına yönelik öneriler getirilmiştir.
Çift kabuk cephelerin sistematik analizi ve uygulama örneklerinin incelenmesi

üzerindeki tüketilebilir enerji kaynaklarının azalması ve maliyetlerinin de her geçen gün artmasından dolayı yapılarda enerji korunumunu sağlayan sistemler ortaya çıkmıştır. Çift kabuk cepheler de yapılardaki kullanılan enerjiden maksimum düzeyde faydalanma ve enerji kayıplarını minimuma indirme ihtiyacından ortaya çıkmıştır. Ülkemiz için henüz çok yeni bir konu olan çift kabuklu binaların dünya üzerindeki uygulamaları gün geçtikçe yükselen bir grafikle artmaktadır. Bu çalışma da hedef, ülkemizdeki benzer uygulama yapmak isteyen kişi ya da kurumlara ön bilgi mahiyetinde bir kaynak oluşturmaktır. Bu noktadan hareketle tezin taslağı şu şekilde oluşturulmuştur. Birinci bölümde; araştırmanın neden ortaya çıktığı, elde edilmek istenen sonuçlar, çalışmanın kapsamı ve çalışmada izlenen yöntem bulunmaktadır. kinci bölümde; çift kabuk cephelerin ortaya çıkış sebepleri, tarihsel süreç içerisindeki gelişimi, cephetiplerine göre sınıflandırılması ve havalandırma şekillerinin neler olduğu açıklanmıştır. Üçüncü bölümde; çift kabuk cepheyi oluşturan unsurlar açıklanmıştır. Dördüncü bölümde; çift kabuk cephe tasarımına etki eden parametrelerin neler olduğu ayrıntılı bir şekilde anlatılmıştır. Beşinci bölümde; dünya üzerinde uygulanmış çift kabuk cephe örneklerinden hakkında en çok bilgi toplayabildiğimiz 40 adet örnek sistematik bir şekilde incelenmiştir. Bu incelemede örneklerin cephetiplerinin neler olduğu, çift kabuk ara boşluğunun ne şekilde havalandırıldığı, cepheyi oluşturan panellerin hangi malzemelerden oluştuğu ve çift kabukdestekleyici strüktürünün ne olduğu açıklanmıştır. Altıncı bölümde ise beşinci bölümde sistematik bir şekilde incelenmiş örneklerin karşılaştırmalı tablolar oluşturularak değerlendirmesi ve çift kabuk cephedeki ilavecephenin yapı maliyetine getirdiği artı yük ile yapıların kullanım dönemlerindekisağladığı tasarruf karşılaştırılarak Türkiye de uygulanma olasılığı değerlendirilmiştir.
Haliç ve çevresinde yeniden işlevlendirilen sanayi yapılarının çevre halkla etkileşimi bağlamında incelenmesi ve Silahtarağa Elektrik Santrali için öneriler

Dünya üzerinde kentler sürekli değişim geçirmekte ve dinamik bir yapı sergilemektedir. Kentsel dönüşüm sürecini en hızlı ve yoğun yaşayan kentlerin biri de İstanbul metropolüdür. Ekonomik dönüşümlerin yarattığı mekansal ihtiyaçlar, göç, fiziksel eskime ve değişen dünya düzeni İstanbul kentinin bazı bölgelerinde köhneme olgusunun yaşanmasına yol açmıştır. Bu çalışmada; İstanbul Avrupa Yakası'ndaki Haliç bölgesinde çeşitli sebeplerden dolayı köhneleşme yaşayan bölgelerde yaşanan kentsel dönüşüm anlatılmaktadır. Kentsel dönüşümün bir alt basamağında, Haliç kıyıları boyunca yer alan yeniden işlevlendirilmiş sanayi yapılan ve çevre yerleşim bölgeleri incelenmektedir. Yapılan incelemelerde, yapıların yakın çevresiyle nasıl bir iletişim ve etkileşim içinde olduğu irdelenmiştir. Araştırma; yenilenme sonrası kullanım sürecini, bölge insanlarının sorunları, ihtiyaçları ve beklentileri noktasında çeşitli kriterleri göz önüne alarak incelemektedir. Bu çalışmaların sonucunda, bölgenin zaman içerisinde yaşadığı fiziksel ve sosyal değişimler ile bu değişimlerin olumlu - olumsuz yönleri, yapılan düzenlemelerin yeterliliği ve gerekliliği ortaya konulmuştur. Araştırmada, incelenen benzer örneklerden, uygulanan anket çalışmalarından ve görüşmelerden yola çıkarak; 'yeniden işlevlendirme ve kullanım' çalışmalarının değerlendirilmesinde tasarıma yardımcı olacak, tasarım ve yönetim ile ilgili öneriler oluşturulmuştur.