turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Okul çocuklarında (7-12 yaş) görülen enürezis ve enkoprezis sıklığının aile tutumu ile ilişkisi

Çalışma, enürezis ve enkoprezis sıklığını belirlemek ve aile tutumu ile ilişkisini tanımlamak amacı ile tanımlayıcı nitelikte olup, 1999 tarihinde K. K. T. C. Milli Eğitim Bakanlığı'ndan gerekli izin alındıktan sonra Lefkoşa bölgesinde basit tesadüfi yöntemle seçilen evreni oluşturan 7-12 yaş arasındaki 1480 çocuktan tabakalı Orneklem yöntemi ile seçilen 375 çocukta gerçekleştirildi. Çalışma verileri, çocukların tanıtıcı bilgileri ve euQrezİB, enkoprezis durumunu belirleyici anket formu ve Hacettepe Üniversitesi Psikoloji Bölflmfl'nde Doç. Dr. Güney Le Compte J)oç. Dr. Ayhan Le Compte ve Serap özer tarafından uyarlaması yapılan PARİ (Aile Hayatı ve Çocuk Yetiştirme Tutumu ölçeğinin çocukların annelerine doldurtulmasıylaelde edildi. Verilerin değerlendirilmesinde Microsoft Word Excell programı yüzdelik, ortdama, varyan8, t ve ki-kare testi kullanıldı. Elde edilen sonuçlara göre; Çocukların % 9 .60'ının enürezis % 1 .60'ının enkoprezis olduğu belirlenirken, okul çocuğunda enürezis ve enkoprezis görülme sıklığı ile görülmeme sıklığı arasında çok ileri düzeyde anlamlı fark saptamnıştır. Annelerin Aile Hayatı ve Çocuk Yetiştirme Tutumu ölçeği boyutlarından 'Aşırı Koruyuculuk ve Baakı. disiplin' boyutlarım diğer boyutlara göre daha çok benimsediklerine rastlanırken, enürezisi ve enkoprezisi olan olmayan aile tutum ölçeği ortalamaları ile karşılaştırılması anlamlı bulunmamışür. 34
Sağlıklı ergen ve engelli kardeşler arasındaki ilişkinin aile işlevlerinden etkilenme durumunun incelenmesi

Engelli bir çocuğun anne-baba-çocuk ilişkileri, ebeveynlerin normal gelişim gösteren çocuğa karşı tutumu ve beklentileri, ebeveynlerin aile işlevselliği, çocuğun özellikleri gibi değişkenler çocukların engelli kardeşe uyumlarını, gösterdikleri duygusal ve davranışsal tepkilerini etkileyebilmektedir. Tanımlayıcı olarak 14 Nisan- 14 Mayıs tarihleri arasında Zonguldak merkezindeki dört özel eğitim merkezinde 125 çocuk ve bunların anne-baba-normal kardeşleri ile gerçekleştirilen araştırmada aile işlevselliğinin değerlendirilip kardeş ilişkileri ve kardeş problemlerine etkisinin incelenmesi amaçlanmıştır. Araştırmanın verileri; Genel Bilgi Formu, Kardeş Problemleri Anketi, Schaeffer Kardeş Davranışı Değerlendirme Ölçeği - Kardeş Formu ve Aile Değerlendirme Ölçeği kullanılmıştır. Araştırmaya dahil edilen normal gelişim gösteren çocukların; %57.5'i kız ve %61.7'si 10-14 yaş grubundadır. Engelli çocukların; %60.0'ı erkek ve 62 .5'i 6-12 yaş grubunda, %47.5'i zihinsel engelli ve %53.3'ü orta eğitim seviyesindeydi. Annelerin; %65.8'i 35-44 yaş, %66.7'si ilkokul mezunu ve %94. 2 ev hanımıydı. Babaların; %54.2'si 35-44 yaş, %39.2'si ilkokul ve %50.0'ı işçiydi. ADÖ-KPA karşılaştırmalarında; problem çözme anne ve baba alt boyutu ve davranış kontrolü anne alt boyutu hariç tüm boyutların puanları arttıkça KPA toplam puanı azalmaktadır. ŞKDDÖ-KPA karşılaştırmalarında; nazik olma, birliktelik-ilgili olma ve empati alt boyutu puanları arttıkça KPA toplam puanı artmakta, uzak durma-çekinme alt boyutu puanı arttıkça KPA toplam puanı azalmaktadır. ADÖ-ŞKDDÖ karşılaştırmalarında; ADÖ alt boyutları ve ŞKDDÖ alt boyutları arasında anlamlı ilişki bulundu.
Boşanma ile eşlerin empatik eğilimleri arasındaki ilişkinin incelenmesi

Bu araştırma aile fertlerinin empatik eğilimlerinin boşanma üzerindeki etkisini incelemek amacıyla yapılmıştır. Araştırmanın evreni Konya İli, Akşehir ilçe merkezidir. Örnekleme alınan çiftler tarama yöntemiyle tesadüfi olarak seçilmiştir. Araştırmaya Eylül 1999 -Eylül 2000 döneminde toplam 120 kişi katılmış olup, bunların 60' boşanmış, 60'ı ise evliliğini sürdüren kişilerdir. Boşanmış kişilerin 30'u bayan, 30'u erkek; aynı şekilde evliliğini sürdürenlerin de 30'u bayan, 30'u erkektir. Araştırma ile ilgili verileri toplamak amacıyla Kişisel Bilgi Formu ve Üstün Dökmen'in 'Empatik Eğilim Ölçeği' kullanılmıştır. Bu iki aracın kullanılması sonucunda şu bulgular elde edilmiştir. 1- Evliliğini sürdürenlerin boşananlara göre empatik eğilim puanlan yüksek bulunmuştur. 2 -Bayanların empatik eğilim puanlan erkeklerin empatik eğilim puanlarından anlamlı düzeyde yüksek bulunmuştur. 3- Evliliğini sürdüren bayan ve erkeklerin empatik eğilim puanları boşanmış bayan ve erkeklerin empatik eğilim puanlarından önemli düzeyde yüksek bulunmuştur. 4- Eğitim düzeyi, yaş, evlenme usulü, evlenme yaşı ve evli kalma süreleri ile empatik eğilim puan ortalamaları açısından fark bulunmuş, fakat bu fark manidar düzeyde anlamlı bulunmamıştır. Eğitim düzeyi yüksek olan bireylerin, kendi isteği ile evlenen bireylerin ve uzun süre evli kalmış olan bireylerin empatik eğilim puan ortalamaları diğerlerine oranla yüksek bulunmuştur. Küçük yaşta evlenen bireylerin (15- 19 yaş arası ) ve yaşı küçük olan kişilerin empatik eğilim puan ortalamaları düşük bulunmuştur. 5- Boşanma genel olarak % 71.6 oranında evliliğin beşinci yılında gerçekleşmektedir. Bunu %16.6' sı ile evliliğin 6 ile 10'uncu yıllarında gerçekleşen boşanmalar, % 6.6' sı 11 ile 15 yularında gerçekleşen boşanmalar ve geri kalan 5.2' si ise evliliğin 16 ve sonrasında gerçekleşen boşanmalar izlemektedir.
Aile hekimliği ile psikiyatri uzman ve uzmanlık öğrencilerinin biyopsikososyal yaklaşımlarının değerlendirilmesi

Amaç: Biyopsikososyal model, bireyin hikayesi, hayat koşulları ve sağlığının, biyolojik, psikolojik ve sosyal durumların karşılıklı etkileşimleri dahilinde değerlendirilmesini kapsayan bütüncül bir yaklaşımdır. Aile hekimleri ve psikiyatristler, uzmanlık alanları gereği hastalarıyla kurdukları sürekli ilişki ve sundukları hizmetin devamlılığı açısından biyopsikososyal yaklaşımı en iyi bilmesi ve uygulaması gereken hekim gruplarıdır. Bu araştırmada, aile hekimliği ve psikiyatri uzman ve uzmanlık öğrencilerinin biyopsikososyal yaklaşım, hasta merkezli yaklaşım ve empati düzeylerinin değerlendirilmesi amaçlanmıştır. Gereç ve Yöntemler: Tanımlayıcı, kesitsel tipte olan çalışma, Mart- Kasım 2014 tarihleri arasında çok merkezli olarak, ülke genelinde elektronik ortamda, posta aracılığıyla ve elden anket uygulaması şeklinde gerçekleştirilmiştir. 222 aile hekimliği, 183 psikiyatri uzman ve uzmanlık öğrencisi olmak üzere toplamda 405 hekime; iki ölçek ve sosyodemografik özellikleri belirlemek için soruların yer aldığı toplamda 54 maddelik bir anket çalışması uygulanmıştır. Veriler SPSS 21.0 paket programı ile sayı ve yüzde olarak değerlendirilmiş, istatistiksel açıdan anlamlılık düzeyi; t testi, Mann-Whitney U, ANOVA, Kruskal-Wallis ve ki-kare testleriyle analiz edilmiştir. İstatistiksel anlamlılık p< 0,05 olarak kabul edilmiştir. Bulgular: Katılımcıların 222'sini (%,54,8) aile hekimliği, 183'ünü (%45,2) psikiyatri uzman ve uzmanlık öğrencileri oluşturmaktadır. Çalışmaya katılan hekimlerin 245'i (%60,5) kadın, 158'i (%39) erkektir. Aile hekimlerinin ortalama toplam JSPE skorları 78,79 11 ,45, psikiyatristlerin ise 81,78 8,33 olarak hesaplanmıştır. Psikiyatristlerin toplam empati skorlarının ortalaması aile hekimlerinden anlamlı düzeyde daha yüksek bulunmuştur (p: 0 ,003). Aile hekimlerinin toplam PPOS skorlarının ortalaması 2,93 0 ,41, psikiyatristlerin ise 3,31 0,39 olarak hesaplanmıştır. Her iki uzmanlık alanında da ortalama PPOS skorları düşük bulunmuştur. Aile hekimlerinin hasta merkezli yaklaşımlarının, psikiyatristlerden anlamlı ölçüde düşük olduğu gösterilmiştir (p:0,00). Sonuç: Çalışmamızda hekimlerin hasta merkezli klinik yöntemi yeterince yerine getirmedikleri, özellikle birinci basamak hekimlerinin biyopsikososyal yaklaşımlarının daha yetersiz olduğu sonucuna varılmıştır. Bu sonuçlar temel eğitim eksikliği, zaman azlığı ve hasta yoğunluğu, değişen sağlık politikaları gibi nedenlere bağlanabilir. Bu konuda hekimlerin bilinçlendirilmesi ve tıp eğitiminde konuya ağırlık verilmesi hekimlerin bakış açısı ve klinik uygulamaları üzerinde etkili olacaktır.
5. sınıf ortaokul öğrencilerinin hava, su ve toprak kirliliği ile ilgili kavram yanılgılarında anne-babanın rolü

Araştırma 2016- 2017 eğitim öğretim yılında 5. sınıfta öğrenim gören öğrencilerin hava, su ve toprak kirliliği konusunda sahip oldukları kavram yanılgılarında ve yanlış uygulamalarında anne babanın rolünü araştırmak amacıyla gerçekleştirilmiştir. İnsanlar doğumlarından ölümlerine kadar doğa ve çevreyle ilişki içerisine girmektedir. Hayatlarını kolaylaştırmak ve ihtiyaçlarını karşılamak için çevre kaynaklarını tüketmeye başlarlar. Kaynaklar tüketilirken gerekli çevre bilincine sahip olunmadığında çevre sorunları baş gösterir. Sorunlarla karşılaşıldığında insanlar en yakınındaki kişilere başvurur. Çocukların bilgi ve davranışları kazanabilecekleri ilk kaynak aileleridir. Anne-babadan edinilen yanlış öğrenmeler okul çağında devam eder. Bu çalışma öğrencilerin kavram yanılgılarında ve yanlış uygulamalarında anne-babanın rolünü incelediği için özgündür. Araştırmada; nicel araştırma yöntemlerinden korelasyon deseni kullanılmıştır. Araştırmada; seçkisiz olarak belirlenen 5. sınıfta öğrenim gören 204 öğrenci ve 204 aileden veri toplanmıştır. Araştırmanın örneklemini Kayseri Merkez ve belirli ilçelerinde yer alan 5. sınıf öğrencileri ve anne-babaları oluşturmuştur. Araştırmada veri toplama aracı olarak alan taraması yapılarak oluşturulan üç aşamalı kavram testi kullanılmıştır. Test üç aşamalı olarak öğrencilere ve anne-babalarına uygulanmıştır. Araştırmada toplanan veriler SPSS programında analiz edilmiştir. Bu çalışmanın sonucunda 5. sınıf öğrencilerinin ve anne-babalarının hava, su ve toprak kirliliği konusunda anlama düzeyleri, kavram yanılgıları ve yanlış uygulamaları belirlenerek, öğrenciler ile anne babalar arasındaki ilişki incelenmiştir. 5. sınıf öğrencilerinin ve anne-babalarının anlama düzeyleri, kavram yanılgıları ve yanlış uygulamaları arasında negatif ve anlamlı olmayan bir ilişki tespit edilmiştir. Öğrenciler ve ailelerin kavram yanılgıları ve yanlış uygulamaları belirlenmiştir. Elde edilen sonuçlar doğrultusunda Fen Bilimleri Öğretim Programını hazırlayanlar, eğitimciler, öğrenciler ve aileler için çeşitli öneriler sunulmuştur.
Zeka özürlü çocukların günlük yaşam aktivitelerine uyumunda annelere verilen eğitimin etkinliği

Bu çalışma, yeterli öz-bakım becerilerine sahip olmayan zeka özürlü çocukların öz-bakım becerilerini kazanabilmeleri ve geliştirebilmeleri için, annelere yapılacak beceri kazandırma eğitiminin yani aile rehberliğinin etkili olabileceğini ve aynı zamanda bu eğitimin annelerdeki anksiyete düzeyini azaltabileceğini; ve bu rehberliğin sağlık bakım sistemi içinde ilgili kuruluş ve alanda çalışan hemşireler tarafından da yapılabilmesi için rehber olması amacıyla planlanmış ve uygulanmıştır. Araştırma grubunu zeka geriliği tanısı konmuş olan 30 deney ve 30 kontrol olmak üzere 60 çocuk ve anneleri oluşturmuştur. Çalışmanın ilk aşamasında, anne ve çocukla ilgili sosyo-demografik ve çalışmamızla ilgili diğer özellikler belirlenmiştir. İkinci aşamada deney grubu çocukların eğitim öncesi ve sonrası, kontrol grubu çocukların 1. ve 2. görüşme sonrası öz-bakım beceri durumları incelenmiştir. Üçüncü aşamada ise, deney grubu annelerin öz-bakım becerilerinin öğretimi konusunda rehberlik almadan önce ve aldıktan sonraki anksiyete durumları ile kontrol grubu annelerin 1. ve 2. görüşme sonrası anksiyete durumları incelenmiştir. Sonuçlar yüzdelik, ki-kare ve testi ile değerlendirilerek literatür bilgileri ışığında tartışılmıştır. Sonuç olarak, deney grubu çocukların öz-bakım beceri puanlarının eğitim öncesi ve sonrası farkı ile deney ve kontrol grubu çocukların öz-bakım beceri puanlan arasındaki fark anlamlı bulunarak eğitimin geçerliği çalışmamızda ortaya çıkarılmıştır. Yine, beceri geliştirme konusunda yapılan bu rehberliğin anne anksiyetesi üzerinde de olumlu bir etkisi olduğu belirlenmiştir. -95-
Enformel koruyucu aile bakımı üzerine geçmişte bu deneyimi yaşamış kişilerin gözünden bir değerlendirme

Bu araştırmada, biyolojik ebeveyni yanında bakım görmeyen; buna karşılık haklarında bakım tedbiri kararı da bulunmayan çocukların bakım gördükleri enformel koruyucu aile bakımını; çocukluğunda böyle bir deneyimi olan yetişkinlerin gözünden değerlendirmek, ayrıca kişilerin yaşadıkları sorunları, karşılaştıkları ihtiyaçları ve bu bakım türüne ilişkin deneyimlerini, değerlendirmelerini anlayabilmek ve ortaya çıkarmak amaçlanmıştır. Bu amaç doğrultusunda, niteliksel araştırma modeli kullanılarak, geçmişşinde enformel koruyucu aile bakımını deneyimlemiş 14 bireyle, yarı yapılandırılmış görüşme formu aracılığıyla derinlemesine görüşmeler yapılmıştır. Görüşme içerikleri yazıya aktarılmış, sonrasında kuramsal bilgiler doğrultusunda temalara ve kodlara ayrılmıştır. Araştırma sonuçları, sosyo-demografik bulgular, enformel koruyucu aile bakımını yaşama nedenleri, ebeveynden ayrılmaya ilişkin değerlendirmeler, kişisel bakım, yaşanılan yerin fiziki koşulları, ekonomik koşullar, aile içi ilişkiler, katılımcıların değerlendirme ve önerileri temaları altında yorumlanmıştır. Bireylerin büyük bir bölümünün, yeterli ve sağlıklı beslenememe, sağlık hizmetlerine ulaşamama, eğitimin engellenmesi, oyun-eğlence haklarının ihlal edilmesi, temel ihtiyaçların karşılanmaması nedenleriyle ihmal edildikleri, ayrıca fiziksel, cinsel, ekonomik ve duygusal istismara, ayrımcılığa uğrayan bireylerin olduğu sonuçları ortaya çıkmıştır. Enformel koruyucu aile bakımını deneyimlemek bireylerde intihar girişimi, soğuk ve mesafeli bir kişilik yapısına sahip olma, toplum kurallarına uymakta zorluk çekme, güven duyamama, sevgi eksikliği yaşama, ezik ve eksik hissetme gibi olumsuz davranışlara, özelliklere yol açmakla birlikte; bireylere güçlü ve cesur olma, baş etme mekanizmalarının güçlenmesi, özgüvenin artması, çözüm odaklı olma gibi olumlu özellikler de kazandırmıştır. Yaşadıkları süreci olumlu olarak değerlendirenler, öz ebeveyn bakımından daha mutlu olduğunu belirtenler bulunmaktayken, süreci olumsuz değerlendirip başka koşullarda yaşayabilmeyi tercih edenler de olmuştur. Yakın akraba bakımı görmüş bireylerden özellikle büyükanne ve büyükbabalar yanında yaşayanların, diğer bireylere oranla daha mutlu bir dönem geçirdikleri görülmüştür. Araştırma sonucunda, bu bakım kapsamındaki ailelere ve çocuklara yönelik, koruyucu aile hizmetinde olduğu gibi profesyonel boyutta denetlenebilir ve desteklenebilir hizmetlerin sağlanmasının gerektiği anlaşılmıştır.
Learned resourcefulness in institutionalized and non-institutionalized adolescents

ÖZ YETİŞTİRME YURTLARINDA VE ANNE-BABA YANINDA KALAN ERGENLERDE ÖĞRENİLMİŞ GÜÇLÜLÜK Boyraz, Güler. Yüksek Lisans, Eğitim Bilimleri Bölümü. Tez Yöneticisi: Prof. Dr. Gül Aydın. Temmuz 2002, 77 sayfa. Bu araştırmanın amacı, yetiştirme yurtlarında ve anne-baba yanında kalan, 16-20 yaş arası ergenlerin öğrenilmiş güçlülük düzeylerini incelemektir. Araştırmanın örneklemi, 208 yetiştirme yurdu ve anne-baba yarımda kalan ( 105 anne-baba yanında, 103 yetiştirme yurdunda kalan) ergenden oluşmuştur. Veri toplamak için Rosenbaum'un Kendini Değerlendirme Ölçeği kullanılmıştır. Veriler iki yönlü varyans analizi tekniği ile analiz edilmiştir. Bulgular, yetiştirme yurtlarında ve anne-baba yanında kalan ergenlerde Kendini Değerlendirme Ölçeği puanlan açısından anlamlı bir fark olduğunu göstermiştir. Anne baba yanında kalan ergenler, yetiştirme yurtlarında kalan ergenlerle karşılaştırıldığında, KDÖ'den anlamlı ölçüde yüksek puanlar almışlardır. viDiğer yandan, bulgular cinsiyet açısından anlamlı bir fark olmadığını göstermiştir. Ancak bulgular aynı zamanda yetiştirme yurdunda kalmakta kaynaklanan bir cinsiyet farkı olduğunu göstermiştir. Anne-baba yanında kalan erkek ergenler, KDÖ' den yetiştirme yurdunda kalan erkek ergenlere göre daha yüksek puanlar almışlardır.
Özel eğitim ve rehabilitasyon merkezlerinde aile merkezli hizmetlerin değerlendirilmesi: Ankara ? Yenimahalle örneği

Engelli çocuklar, hem engelli hem de çocuk olmaları nedeniyle daha çok korunma gereksinimi olan hassas grupların başında yer almış ve bu nedenle sosyal hizmet mesleğinin de öncelikli konularından biri olmuştur. Son zamanlarda açılan özel eğitim ve rehabilitasyon merkezlerinin sayıları hızla artmakta ve özel eğitim ihtiyacında olan engellilere yönelik hizmetler verilmektedir. Gerek engellilerle ilgili gerekse de özel rehabilitasyon ve eğitim merkezleri ile ilgili kanun ve yönetmeliklerde verilen hizmetlerin aile katılımı ile gerçekleşmesi hakkında maddeler olsa bile, aile katılımının ne olduğu veya aile merkezli hizmetler hakkında ek bir bilgi verilmemekte, aile katılımı, kurumların anlayışına bırakılmaktadır. Farklı kurumların farklı uygulamaları da engellilelere verilen hizmetlerin kalitesini ve başarısını olumsuz etkilemektedir. Bu çalışma, engelli bireyin yaşamında önemli yeri olan ailenin, engelli birey ile bir bütün olarak ele alınarak, ailelere verilen hizmetlerle ilgili daha önce yapılmış çalışmalardan yola çıkarak, aile merkezli hizmetleri aile politikaları, bilgi paylaşımı, işbirliği ve aile katılımı, aileye destek ve aile eğitimi başlıkları altında toplamakta ve değerlendirmektedir. Araştırmada, Ankara-Yenimahalle'de bulunan özel eğitim ve rehabilitasyon merkezlerinden hizmet alan ailelerin genel özellikleri, öncelikle ortaya konulmuş, özel eğitim ve rehabilitasyon merkezlerinden hizmet alan ailelerden araştırmaya katılan aile bireylerinin aile merkezli hizmetler başlıkları altında verdikleri yanıtlarla mevcut durum analizi yapılmıştır. Buna göre araştırmanın modeli tam sayım modeli olarak belirlenmiştir. Bu araştırmanın verilerini toplamak için soru kağıdı kullanılmıştır. Soru kağıdı ile elde edilen veriler, SPSS 17 ile çözümlenmiş, sıklık ve yüzde dağılımları ile birlikte çizelgeler haline getirilmiştir. Araştırmanın sonuçlarına baktığımızda özel eğitim ve rehabilitasyon merkezlerinde verilen hizmetlerin, aile merkezli hizmetler açısından değerlendirildiğinde, kuruluşların bilgi paylaşımı, işbirliği ve aile katılımı yönünden olumlu bir tablo çizerken hizmet politikası, destek ve aile eğitimi yönünden hizmetlerin geliştirilmesi gerektiği söylenebilir. Son olarak da var olan hizmetlerden ve ailelerden gelen geribildirimlerden yola çıkarak, özel eğitim ve rehabilitasyon merkezlerinde aile merkezli hizmetlerin gerçekleştirebilmesi amacıyla sosyal hizmet meslek ve disiplini çerçevesinde öneriler geliştirilmiştir.
Birinci ve İkinci Dönem (1920-1927) TBMM tutanaklarında gündelik hayat tartışmaları

Cumhuriyet'in siyasi tarihi açısından en kritik iki döneminde TBMM'nin sadece Milli Mücadele ve sonrasında yeni kurulan Cumhuriyet'in kurumsallaşmasıyla meşgul olduğuna dair bir önyargı hemen herkes tarafından paylaşılmaktadır. Oysa 1920- 1923 ve 1923- 1927 dönemlerinde meclis üyeleri sanıldığının aksine sadece 'büyük' memleket meseleleriyle ilgilenmemiş savaşın ortaya çıkarmış olduklarının yanı sıra süregiden toplumsal konularda da tartışmalar gerçekleştirmiştir ve kudretlerinin elverdiğince sorunlara çözüm bulmaya çalışmışlardır. İçki, kumar, fuhuş, tasarruf, sağlık, aile gibi birçok konuda kanun yapma kudretiyle çözüm üretmeye çalışan meclis üyelerinin bu faaliyetleri boyunca yaptığı tartışmalar iki açıdan ilginçtir. Bir, her vekil kanun teklifi boyunca yaptığı konuşmalarda adeta bir muhabir gibi edindiği gözlemleri meclis üyeleriyle ve bugünün okuruyla paylaşır; iki, dahası gelecekte kurulması muhtemel yeni devletin toplum tahayyülüne ilişkin ideallerini ortaya koyar. Yapacağımız çalışmada bu iki ana hat üzerinde duracağımız gibi meclis üyelerinin profilleri ve siyasal yapıları açısından her ne kadar birbirinin ardıl ve öncülü olsa da birbirinden oldukça farklı olan birinci ve ikinci meclisin gündelik hayat meseleleri açısından farkları ortaya konmaya çalışılacaktır.
Yatılı bölge ortaokullarında ailenin eğitim sürecinden uzak olmasının eğitime etkisine ilişkin öğretmen ve yönetici görüşlerinin değerlendirilmesi

Tez Danışmanı: Doç. Dr. Abdurrahman EKİNCİBu araştırmanın amacı, yatılı bölge ortaokullarında ailenin eğitim sürecinden uzak olmasının öğrencinin akademik başarısına, davranışlarına ve sosyalleşmesine etkisi, ailenin eğitim sürecine katılım durumu, ailenin eğitim sürecine katılımını engelleyen etkenler, ailenin eğitim sürecine katılabilmesi için yapılabilecek çalışmalara ilişkin öğretmen ve yönetici görüşlerinin görev, kıdem, cinsiyet, yaş, medeni durum, eğitim düzeyi ve branş değişkenleri bakımından değerlendirilmesidir. Araştırma, nitel araştırma yöntemlerinden görüşme yöntemiyle gerçekleştirilmiştir. Araştırmanın çalışma grubu 2013- 2014 eğitim öğretim yılında Batman'da ki YBO'larda görev yapan, yüz yüze görüşme yapılan 11 idareci ve 12 öğretmen ile görüşme formu dağıtılan 17 idareci ve 60 öğretmenden oluşmaktadır. Araştırma bulgularına göre; YBO'larda ailenin eğitim sürecinden uzak olmasının öğrenci davranışlarına etkisine ilişkin yönetici ve öğretmenlerin, değişkenlere göre görüşlerine bakıldığında istenmeyen davranışlar, okuldan kaçma ve devamsızlık, zararlı alışkanlıklar vs. disiplin sorunlarının yanında, içe kapanıklık, sosyalleşme ve uyum bozuklukları vs. sosyal ve psikolojik sorunlarla karşılaşıldığını belirtmişlerdir. Öğrencinin akademik başarısına etkisine ilişkin yönetici ve öğretmenlerin görüşlerinin tüm değişkenlerde aile desteğini hissedememeleri, şefkat eksikliği, psikolojik sorunlar yaşamaları, motivasyon eksikliği, aile kontrolünün olmaması, ilgisizlik vb. alt temalarda toplandığı belirlenmiştir. Ailelerin; bilinçsiz ve ilgisiz olması, sosyo-ekonomik durumlarının yetersiz olması nedeniyle, ailenin eğitim sürecinden uzak olmasının avantaj olarak değerlendirildiği veya uzak olmasının hem avantaj hem de dezavantaj etkiye sahip olduğu algısının yansıdığı görülmektedir. Okulda farklı çevrelerle iletişim kurulması, sosyal etkinlikler düzenlenmesi ve aile baskısının olmaması nedeniyle sosyalleşmesine olumlu etkisinin olduğuna ilişkin yönetici ve öğretmen görüşlerine daha sık rastlanmış, yalnız; dil sorunu yaşadıkları, içe kapanık oldukları, ahlaki ve kültürel değerleri benimseyemedikleri, ailesini rol model alamadıkları, kişilik ve davranış bozukluğu yaşadıkları, aile özlemi çektikleri için sosyalleşmenin olumsuz etkilendiğini belirtmişlerdir.
Engelli çocuğa sahip ailelerin yaşam kalitesinin incelenmesi

Bu araştırmada, anne ve babaların algılarına göre engelli çocuğa sahip ailelerin yaşam kalitesinin incelenmesi ve yaşam kalitelerini etkileyen faktörlerin belirlenmesi amaçlanmıştır. Araştırmaya, Edirne il merkezinde bulunan MEB'e bağlı engelli çocukların devam ettiği resmi ilköğretim okulları, eğitim uygulama okulları ve iş eğitim merkezleri ile özel özel eğitim-rehabilitasyon kurumları ve Trakya Üniversitesi Armağan Dönertaş Engelli Çocuklar Eğitim ve Rehabilitasyon Merkezi'nde öğrenim gören ve/veya özel eğitim-rehabilitasyon programlarına devam eden engelli çocukların anne ve babaları olmak üzere toplam 311 ebeveyn dahil edilmiştir. Araştırmada, aile bireyleri ile engelli çocuk hakkındaki bazı demografik bilgileri elde etmek amacıyla araştırmacı tarafından hazırlanan 'Genel Bilgi Formu' ve ailenin yaşam kalitesini belirlemek için 'Dünya Sağlık Örgütü Yaşam Kalitesi Ölçeği Kısa Formu ' kullanılmıştır. Araştırma verilerinin istatistiksel analizinde grup sayısı iki ise t testi, üç ya da daha fazla ise tek yönlü varyans analizi kullanılmıştır. Ortalama puanlar arasındaki farkı belirlemek için LSD testi yapılmıştır. Ayrıca Pearson Korelasyon Analizi Testi kullanılmıştır. Elde edilen veriler SPSS- 17 paket programında çözümlenmiştir. Araştırma sonucunda engelli çocuğa sahip ailelerin yaşam kalitesi alanlarındaki puan ortalamaları; bedensel alanda, ruhsal alanda, sosyal alanda ve çevresel alanda bulunmuştur. Ayrıca anne baba olma durumu, ailenin engelli çocuğundan dolayı bakım ücreti/aylık alıp almaması, ailede kendilerine destek olan kişi olup olmaması, ebeveynin mesleği ve ailenin ekonomik düzeyi WHOQOL-Bref Yaşam Kalitesi Ölçeği'nin tüm boyutlarında anlamlı farklılık oluşturmaktadır.