turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Enerji etkin tasarım anlayışının yüksek yapılarda incelenmesi

İnsan ve çevre sağlığı sorunlarına bir çözüm önerisi olarak ileri sürülen sürdürülebilirlik kavramının gündelik yaşam için uygulama metotları, diğer birçok disiplinde olduğu gibi mimarlık alanında da araştırılmaktadır. Yapılar, üretim aşamalarından itibaren enerji ve kaynak tüketmekte, biyolojik çeşitliliğe zarar vermekte ve atık üretmektedir. Yapım, kullanım ve yıkım aşamalarında, büyük ölçekleri ve barındırdıkları yoğun kullanıcı nüfusu nedeni ile çevre yükleri diğer yapı tiplerine göre çok daha fazla olan yüksek yapıların, sürdürülebilir mimarlık ilkeleri ile tasarım metotlarının geliştirilmesi, sürdürülebilirlik kavramının uygulama araştırmaları içinde önemli bir yere sahiptir. Günümüzde sanayileşme ve gelişen teknoloji ile birlikte hızla artan kentleşme, ekolojik dengelerin zarar görmesine, kültürel ve tarihsel değerlerin yok olmasına neden olmaktadır ve kullandığımız fosil kaynaklı enerji kaynaklarının sınırlı ve tükenir olmasının yanı sıra çevreye verdiği zararlar daha çok hissedilmeye başlamıştır. Bu gerçekler, enerji kaynaklarının daha tasarruflu tüketimine yönelik önlemleri içerirken, önemli bir bölümü de bizi sürdürülebilir enerji kaynaklarına yönlendirmektedir. Mimarlık disiplini de bu gerçekler doğrultusunda doğal çevreye zarar vermeden insanların ihtiyaçlarına cevap verecek, sürdürülebilir yaklaşıma yönelmektedir. Mimarlık alanında en fazla enerji tüketen bina tipi olarak yüksek yapılar görünmektedir. Yüksek yapılar yapım ve kullanım sıralarında fazla enerji tüketiminden dolayı çevre kirliliğine neden olmaktadır. Bu bağlamda yapılan çalışma; sürdürülebilir mimarlık kavramlarının, yeşil yapı ve sürdürülebilir yapım ilke ve yöntemlerinin, ekolojik çevre ve enerji etkin kullanımı ve enerji korunumu başlıklarının, Türkiye ve Avrupa'daki yüksek yapı örnekleri üzerinden, irdelenmesini kapsamaktadır.
Metro istasyonlarında yolcu sirkülasyonunun değerlendirilmesi için bir uzman sistem önerisi

Büyük kentlerdeki ulaşım sorununa çözüm olması beklenen metro sistemlerinden istenilen performansların elde edilebilmesi, istasyonların fonksiyonel olarak doğru ve verimli bir şekilde işleyebilmesi için istasyonlardaki yaya örüntülerinin analizi yapılarak kullanıcıya ve işletmeye uygun tasarımların yapılması gerekmektedir. Yapılan bu çalışmada, mevcut metro istasyonlarının sirkülasyon sistemi değerlendirecek bir uzman sistem geliştirilerek yeni yapılacak projeler için tasarıma veri oluşturabilecek bilgilerin derlenmesi amaçlanmıştır. Tezin ilk bölümü, metro istasyonlarında sirkülasyon sisteminin değerlendirilmesinin nedenleri, bu bağlamda değerlendirme amaçlı uzman sistemler ve tez kapsamında oluşturulan bilgisayar modelinin kısaca tanıtıldığı giriş bölümüdür. İkinci bölümde, yaya hareketlerinin genel özellikleri incelenerek, binalardaki yatay ve düşey sirkülasyon elemanlarına göre farklılaşan yaya hareketleri özellikleri analiz edilmiştir. Tezin üçüncü bölümünde, kentsel raylı sistem türleri anlatılmış ve kapalı metro istasyonlarını oluşturan mekanların analizleri ve bu mekanlarda oluşan yaya sirkülasyonun özellikleri irdelenmiştir. Dördüncü bölümde tez kapsamında oluşturulan bilgisayar modeline temel olan değerlendirme amaçlı uzman sistemler, özellikleri, çeşitli uzman sistem yaklaşımları ve sistem adımları incelenerek literatürdeki örnekler ile tanıtılmıştır. Beşinci bölümde ise, genel olarak İstanbul'da uygulanan kentsel raylı sistem türlerinden bahsedilerek yapılan alan çalışması ile ilgili analiz ve tespitler hakkında bilgiler verilmiştir. Altıncı bölümde, tez kapsamında geliştirilen metro istasyonlarının sirkülasyon sisteminin değerlendirmesi amaçlı uzman sistem önerisinin özellikleri, sınırları ve kullanım alanları belirtilmiştir. -Modelin bilgi tabanı, kural tabanı ve çıkarsama mekanizmasının özellikleri anlatılarak; tanımlama, tahmin ve değerlendirme aşamalarında modelden elde edilen sonuçlar ortaya konmuştur. Alan çalışmasında elde edilen verilerin geliştirilen modele uygulanarak, modelin sonuçları değerlendirilmiştir. Tezin yedinci bölümü, yapılan çalışma ile ilgili yorumlar, ulaşılan noktalar, sağlayacağı katkılar ve gelecek çalışmalarda modelin nasıl geliştirilebileceğinin sunulduğu sonuç bölümüdür. XII
Understanding urban navigation : Wayfinding in the citycase study - the center of tripoli- Libya

Yol bulma, tüm bireylerin hayatları boyunca gezinmek veya bir yerden diğerine gitmek için yaptıkları çok önemli bir eylemdir. Bu çalışma, kentsel mekanda yol bulma odağında kent içinde navigasyon konusunu ele almakta ve kentin görsel ve mekansal biçimlenme özelliklerini incelemektedir. Çalışmada, kentteki okunabilirlik kavramını analiz etmek üzere iki teknik bir arada kullanılmıştır. Kentin görsel biçimlenme özelliklerini incelemek için Kevin Lynch'in (1960) ortaya atmış olduğu imaj analizi ile kentin elemanları değerlendirilmiştir. Kentin mekansal biçimlenme özelliklerini incelemek için ise Bill Hillier tarafından geliştirilmiş olan Mekan Dizim tekniği uygulanmıştır. Yürütülen çalışma, bu iki tekniği bir arada kullanarak karşılaştırmalı bir bakış açısı geliştirmiştir. Trablus, Libya'nın başkenti ve en önemli kentlerinden biridir. Çalışmada, Trablus'un kent merkezi incelenmek üzere seçilmiştir. Bu araştırmanın temel nedenlerinden biri, Trablus kent merkezinde, özellikle ilk defa gelen ziyaretçiler için, yol bulma sorunları olmasıdır. Çalışma kapsamında görsel biçimlenme özelliklerini incelemek için kentsel elemanların analizinde, insanlarla birebir görüşmeler yapılarak zihin haritaları çizdirilmiştir. Mekansal biçimlenme analizleri için UCL DepthmapX yazılımı kullanılarak, mekan dizim tekniğinin bütünleşme, bağlantısallık, tercih ve sinerji ölçümlerinden faydalanılmıştır. Çalışmanın sonuçları, görsel ve mekansal biçimlenmenin, okunabilirlik ile ilişkisini desteklemektedir.
A Research on behaviour of the exterior building components used in house production with precast concrete panel systems in Turkey in respect to heat and humidity

Dış iklim şartları etkisinde yapay çevrenin higro termik konfor şartlarının belli bir düzeyde olması istenmektedir. Ayrıca iç mekanı dış çevre etkilerinden ayıran dış kabuk ısısal ve nemsel etkilere karşı yetersiz kalmamalıdır. Gerekli konfor şartlarının sağlanması dış duvarın bu etkilere cevap vermesi ile sağlanabilir. Yetersiz kaldığı durumlarda yapı bileşeni bünyesinde onarılması güç hasarlar oluşacaktır. Bu yetersizlikler gerek yapı için gerekse kullanıcıların sağlığını olumsuz olarak etkileyecektir. Konut yapılarında konfor şartlarının sağlanması çok önemlidir. Günümüzde konut yapılarının üretiminde yeni yapım sistemleri uygulama alanı bulmuştur. Bu yapım sistemlerinden biri de önyapım betonarme panel yapım sistemidir. Yeni yepım yöntemleri ile üretilmiş bu konutlardaki konfor düzeyinin de belli bir düzeyde olması beklenilmektedir. Panel sistemle üretilmiş konutlarda kullanılan dış duvar panel elemanlarının farklı iklim bölgelerindeki ısısal ve nemsel denetimi yapılarak yetersiz kaldığı bölgeler için öneri panel kesitlerinin oluşturulduğu bu yüksek lisans tezi 4 bölümden oluşmaktadır. 1. bölümde; konut kavramının tanımlaması yapılarak konut üretiminde kullanılan endüstrileşmiş yapım sistemleri ile bu sistemlerin bir alt açılımı olan ön yapım konut yapım sistemleri ele alınmaktadır. 2. bölümde; panel yapım sistemlerinin genel özellikleri belirtilerek genel bir değerlendirilmesi yapılmaktadır. Yine bu bölümde panel sistemleri oluşturulan sistem elemanları özellikle dış duvar elemanları belirlenmektedir. Bölüm sonunda da ülkemizde konut üretiminde kullanılan panel elemanlar, boyutları ve kesitleri yer almaktadır. 3. bölümde; dış duvar elemanların ısısal ve nemsel denetiminde kullanılacak higro termik olaylarla ilgili kavramlar ve hesap yöntemi açıklanmaktadır. Ülkemizde panel sistemle konut üretimindeki dış duvar panellerinin 1. iklim bölgesine göre higro termik denetimi yapılmaktadır. Hesaplama yöntemi sonucunda farklı ivpanel tipleri birbiriyle kıyaslanmaktadır. 1. iklim bölge şartlarında olumlu sonuç veren panel tipleri 2. ve 3. iklim bölge şartlarına göre değerlendirilmektedir. 4. bölümde ise üretilen panel tiplerinin yetersiz kaldığı bölgeler için öneri panel kesitleri oluşturularak her iklim bölgesi için farklı kalınlık ve kesitte panel tiplerinin yer aldığı eleman tabloları oluşturulmuştur.
Mimari cephe tasarımında malzeme ve renk kullanımı: alan çalışmasında malzeme üzerinden ürün tasarımcı yaklaşımının değerlendirilmesi

Binaların ve kentlerin yüzü olan cepheler, tasarımları ile kente ve kullanıcıya etki eden ögeler olmaktadır. Cephe tasarımında biçim, boyut, ölçek gibi kararlar ile eşit ağırlıkta yüzeyin renk tasarımı ile kullanılan kaplama malzemesinin rengi de çok önemlidir. Günümüzde artan nüfus, kentlere göçler ve artan inşaat faaliyetleri ile kent ve bina dönüşümleri hızlı bir şekilde gerçekleşmektedir. Bu durumda kent içerisindeki mevcut konut ve cephe dokusunun beraberinde renk kullanımları da değişmektedir. Özellikle son 10 yılda inşa edilen binalarda gri, siyah, kahverengi gibi soğuk renklerin tercih edildiği görülmektedir. Bu değişimlerin özellikle ölçek olarak yasal bir dayanağı bulunurken, renk olarak bulunmamaktadır. Bu durumda, çevremizdeki, cephelerdeki renklerin tercihinin yalnızca tasarımcı-kullanıcı sorumluluğunda olmadığı anlaşılmaktadır. Bu noktada, malzeme-ürün üretici ve tasarımcıları etkili olmaktadır. Çünkü yasal bir zorunluluk veya dayanak olmadığından, malzeme tasarım ve üretimlerinde renk açısından bir kısıtlama bulunmamakta, malzeme üretici ve tasarımcıları tarafından belirlenen mevcut malzeme ve renk seçenekleri, tasarımcı ve kullanıcı tercihlerini yönlendirmektedir. Çalışmada bu etkinin belirlenen bir çalışma alanı üzerinden incelenmesi amaçlanmıştır. Bu amaçla, son 10 yılda yeni bina stokunu ve dolayısıyla cephe ve malzeme stokunu bünyesinde barındıran, İstanbul ili, Kadıköy ilçesi içerisinde seçilen bölgede alan çalışması yapılmıştır. Çalışma alanı, Caddebostan, Suadiye ve Bostancı mahallelerini kapsamaktadır. Çalışma alanı, özellikle parçacı kentsel dönüşüm geçiren bir bölge olması ve farklı cephe, malzeme ve renk stokunu içinde barındırması nedeniyle tercih edilmiştir. Bu bağlamda seçilen alandaki 2010 yılı sonrasında yapılan tüm binalar incelenerek cepheler, malzeme, renk, doku ve boyut üzerinden incelenerek, analizler yapılmıştır. Elde edilen verilen doğrultusunda, seçilen alanda en çok kullanılan malzemenin seramik dış cephe kaplama malzeme olduğu tespit edilerek, malzeme üreticileri belirlenmiş, malzeme tasarımcıları ile anket çalışması yapılarak, malzeme tercihleri üzerindeki etkileri araştırılmıştır.
Kubbe formundaki yapıların ekolojik tasarım prensipleri bağlamında irdelenmesi

Antik Çağlara kadar uzanan bir mimari geçmişşe sahip olan kubbeler, yüzyıllar boyunca çamur, kar, taş, ahşap, tuğla, beton, metal, cam ve plastik gibi çeşitli malzemelerden inşa edilmiş, dünyanın birçok yerinde farklı işlevlerde ve açıklıklarda uygulanmıştır. Günümüze kadar önemini yitirmeden gelen kubbeler, mühendislik ve mimari özellikleri ile dünya üzerinde etkileyici örnekler oluşturmuşlardır. Bu çalışmada, kubbe formuna sahip yapılarda kubbe formunun yapıya sağladığı ekolojik katkıları ortaya koymak amaçlanmıştır. Bu amaçla çeşitli açıklık ve işlevlere sahip, dünyanın farklı yerlerinde konumlanan, literatüre girmiş, 2000 yılı sonrası inşa edilen ve ekolojik özellikler içeren kubbe formuna sahip 13 örnek seçilerek ekolojik tasarım prensiplerinden yerleşim yeri, enerji, malzeme-konstrüksiyon, su ve akustik başlıkları altında analiz edilmiştir. Altı bölümden oluşan çalışma sonucunda; kubbelerin inşa edildikleri yerlerde iklimden en fazla yararlanacak şekilde konumlandıkları, doğal havalandırmadan yararlanarak enerji tasarrufu sağladıkları, taşıyıcı sistemlerinde genellikle çelik ve ahşabın kullanıldığı, taşıyıcı ve kaplama olarak kullanılan malzemelerin çoğunun geri dönüşümözelliğine sahip olduğu, genel olarak şeffaf olan kubbe yüzeyinde yalıtımlı camlar ile güneş kontrolünün sağlanabildiği, yağmur suyunun geri dönüştürülerek yapı içi ve dışında değerlendirildiği, formda akustik olarak da çeşitli düzenlemelerin yapıldığı bilgilerine ulaşılmıştır.
İstanbul Şişli eski telefon santral binası ve koruma önerisi

Bu çalışmada Erken Cumhuriyet Dönemi yapıları ele alınıp, bu yapılardan biri olan Şişli Eski Telefon Santral binası incelenmiştir. Mimari kaynaklarda 'Geçmişin modern mimarisi' olarak adlandırılan Şişli Telefon Santral binası günümüzde metruk bir halde bulunmaktadır. Bu doğrultuda mimari mirasın korunması adına yapının belgelenmesi ve yeniden kullanılmasına yönelik çalışmalar ile gelecek kuşaklara aktarılması amaçlanmıştır. Şişli Telefon Santral Binası 1939 yılında, dönemin Nafia Fen Heyeti tarafından bölgede yaşayan toplumun güncel gereksinimlerinden biri olan haberleşme ihtiyacının giderilmesi için yapılmıştır. Betonarme yapım tekniğine sahip yapının mimarları ile ilgili hiçbir bilgi bulunamamıştır. Fakat yapım tekniği ve üslup özelliklerine bakıldığında Fransa'da aynı dönem inşa edilmiş telefon santralleri ile benzerlik gösterdiği görülmektedir. Mülkiyeti Türk Telekom'a ait olan santral binası günümüzde özgün işlevini sürdürememekte olup ticaret yapısı olarak kullanılmak üzere çeşitli yatırımcılara kiralanmaktadır. Çalışmanın birinci bölümünde amaç, kapsam, kaynaklar ve yöntem açıklanmıştır. İkinci bölümde Erken Cumhuriyet Dönemi mimari üsluplarından Modernizm ve Art Deco ile birlikte, 1920 ve 1940 yılları arasında İstanbul'da inşa edilmiş toplumun güncel gereksinimlerini karşılayan betonarme yapılar incelenmiştir. vÜçüncü bölümde toplumların gereksinimlerinden biri olan haberleşmenin sağlandığı telefon santralleri ele alınmıştır. Bu doğrultuda dünyada telefon santrallerinin tarihçesi ile birlikte ülkemizdeki telefon hizmetlerinin tarihçesine de değinilmiştir. Dördüncü bölümde çalışmaya konu olan Şişli Telefon Santrali binasının bulunduğu Şişli İlçesinin fiziksel durumu ve tarihsel gelişimi incelenmiştir. Yapının yakın çevre verilerine yer verilmiştir. Beşinci bölümde Şişli Telefon Santrali binasının tarihçesi ve mimari üslubuna yer verilmiş, mimari mekan ve cephe özellikleri açıklanmış, yapım tekniği ve malzeme özellikleri ile birlikte sorun tespiti yapılmıştır. Eski belge ve fotoğraflar ile birlikte yapının plan ve cephe restitüsyonlarına yine bu bölümde verilmiştir. Bu bölümün tamamlayıcı olarak ise yapısall onarım ve müdahaleler ile birlikte yeniden işlevlendirme önerisinin bulunduğu restorasyon çalışması verilmiştir. Sonuç bölümünde bütün bölümler bütüncül olarak değerlendirilmiş ve Şişli Telefon Santrali binasının mimari miras olarak gelecek kuşaklara aktarılması için gerekli koruma çalışmalarının yapılması gerektiği belirtilmiştir.
Construction techniques of traditional houses in Cumalikizik Village, Bursa

Malzeme seçimi, seçilen malzemelerin özellikleri ve yapım tekniği, tarihi yapıların yüzyıllarca ayakta kalmasında şüphesiz önemli rol oynar. Onlar sadece dönemin yaşam tarzı ve mekansal yansımaları hakkında bilgi vermez, ayrıca yapım tekniği ve malzeme kullanımı ile ilgili deneyimle süzülmüş geleneksel bilgiyi de taşırlar. Yapıları bu geleneksel yapı bilgisiyle birlikte anlamak hem doğru müdahale kararları üretmek hem de bu bilginin gelecek kuşaklara aktarılmasını sağlamak açısından önemlidir. Bu yüzden, bu çalışmanın amacı, en erken Osmanlı kırsal yerleşimlerinden biri olan Cumalıkızık Köyü'ndeki geleneksel konutların yapım tekniklerini anlayıp belgeleyerek bilgi üretmektir. Bu amacı gerçekleştirmek için Cumalıkızık'ın tarihçesine ve koruma tarihine yoğunlaşan bir literatür taraması yapılmıştır. Ayrıca, belediye ve ilgili kurumlarda, alandaki yapılar üzerinde daha önce yapılmış çalışmaları toplamak ve Cumalıkızık evlerinin mimari ve teknik karakteristiğini anlamak üzere arşiv çalışması yapılmıştır. Tezin çalışmasının ilk aşamasında, özgünlüğünü koruyan ve konstrüksyon sistemi okunabilir ve çalışılabilir olan yapıları seçmek için arazi çalışması yapılmıştır. Yapılan arazi çalışması sonrası, ayrıntılı çalışmak üzere üç grup yapı seçilmiştir. A grubu, konut işlevini sürdüren, özgün yapı detaylarını ve yapı bütünlüğünü koruyan 8 yapıdan oluşmaktadır. B grubu, alanda gerçekleştirilen koruma uygulama çalışmaları kapsamında, çatıdan temele kadar sökümü izlenen 1 yapıdan oluşmaktadır. C grubu ise, yapı bütünlüğünü kaybetmiş ancak detay bilgisi veren, 8 yapıdan oluşmaktadır. Toplamda 17 yapının incelendiği çalışmada, A ve B grubundaki yapıların yapım tekniği, temelden çatıya kadar bir bütün olarak ele alınırken, C gurubundaki yapıların yapım tekniği, özgün kalan detaya göre kısmi olarak değerlendirilmiştir. Seçilen yapılar, yapım tekniğini anlamak ve karşılaştırmak için hazırlanan çalışmaların okumalarına dayanan detaylı bir belgeleme sistemi ile analiz edilmiştir. Toplanan bilgi, yapım tekniklerinin çeşitliliği, malzeme kullanımı ve farklı çözümlerin kullanım sıklığı araştırılacak şekilde kategorize edilmiştir.
The physical evolution of the historic city of Ankara between 1839 and 1944: A morphological analysis

Bugünkü tarihi merkezi oluşturan Ankara Tarihi Kenti, 1950 lerden sonra hızlı bir değişim ve bozulmaya uğrayarak pek çok özgün niteliğini kaybetmiştir. Bu tez, 1839dan 1940 lara kadarki dönemde tarihi kentin mekansal gelişimini inceleyerek, Ankara'nın imarında önemli bir aşama olan Erken Cumhuriyet Dönemi'ndeki kentsel dönüşümü tanımlamayı amaçlar. Diğer Türk kentleri için bir 'model kent' olarak şekillendirilecek olan yeni başkentin merkezini oluşturan Tarihi Kent, eski makroformunun ve fiziksel çevre strüktürünün özgün niteliklerinin belirlenmesi ve birbirini takip eden dönemlerde meydana gelmiş olan değişimlerin aydınlatılması amacıyla morfolojik bir yaklaşımla incelenmekte, aynı zamanda sosyo-ekonomik ve kurumsal yapıyla da ilişkilendirilmektedir. Temel olarak araştırılacak dönemlere ait kartografik malzemelere dayandırılan çalışma, üç temel öğe olarak belirlenen; kentsel doku, kentsel dolaşım ağı ve arazi kullanım düzeni üzerinden karşılaştırarak tarihi kentin fiziksel gelişimine odaklanır. Çalışmada, tarihi çekirdek büyümekte olan Ankara kentinin bütünü içinde konumlandırılırken; ilgili dönemdeki yangınların ve planlama hareketlerinin etkileri özellikle vurgulanmaktadır. Morfolojik çözümleme göstermektedir ki; Ankara Tarihi Merkezi, Erken Cumhuriyet Dönemi'nde, kısmen yangınlarla ilişkili olan planlama kararları ve parça uygulama planları ile kapsamlı bir dönüşüme konu olmuştur.
Türkiye'de popüler kültürün turizm yapılarına yansımaları: 1980 sonrası konaklama tesisleri

Endüstri devriminin getirdiği toplumsal değişiklikler sonucunda yüksek sanat bir tüketim nesnesi haline dönüşmüş, yüksek sanat gündelik hayatın içersinde yer almaya başlamıştır. Popüler kültürün toplum içindeki yansımaları ve beğenilerin değişmesi sonucunda popüler mimarlık ürünleri ortaya çıkmaya başlamış ve giderek yaygınlaşmıştır. Son yıllarda turizm yapıları mimarlık için ayrıcalıklı bir özgürleşme alanı haline gelmiş, popüler kültür ve tüketim kültürünün mimarlık ortamına yansımalarının en özgür ifade edildiği yapı grupları olmuştur. Bu çalışmada, popüler kültürün mimarlık ortamına yansımalarına değinilerek, özellikle 1980 yılları sonrasında ülkemizde gerçekleştirilen turizm yapılarındaki popüler kültür ve tüketim kültürünün etkisi sonucu ortaya çıkan turizm yapıları değerlendirilmektedir.
Yeniden işlevlendirilen endüstri yapılarında aktif-pasif enerji sistemlerinin dönüşümü: Derince Travers Enjekte Fabrikası

Endüstri devriminden sonra üretim ihtiyacı giderek artmış, mevcut endüstri yapıları bu artış karşısında fiziksel anlamda yetersiz kalmıştır. Teknoloji ve mühendislik alanındaki ilerlemeler sayesinde çağın ihtiyaçlarına cevap verecek yeni yapılar inşa edilmiştir. Bu nedenle mevcut endüstri yapıları işlevsiz kalmış, birçoğu günümüze kadar atıl halde olsa da ayakta kalmayı başarmıştır. Günümüz koruma anlayışında, tarihsel değeri olan bu yapıların yeni işlevlerlekente kazandırılması söz konusudur. Endüstrileşme sürecine tanıklık etmiş bu yapıların özgün veya yeni işlevlerle yeniden kullanılması yalnızca tarihseldeğil kültürel, mimari, çevresel ve ekonomik sürdürülebilirlik açısından da önemlidir. Yeniden işlevlendirmeyle, yeni bir bina yapımına gerek kalmadanmevcut bir kent ihtiyacını karşılayarak bölgeye sosyoekonomik katkı sağlamak mümkündür. Bu çalışmada, endüstri mirası yapılarının yenidenişlevlendirilmesinde, mevcut ve sonradan entegre edilen aktif pasif enerji sistemlerinin etkisiyle enerji tüketimi biçimlerinin değişimi ve miktarları ele alınmıştır. Birinci bölümde, endüstri mirası yapılarının özgün veya yeni işlevlerle yeniden kullanımı örneklerle anlatılmıştır. Yeniden işlevlendirmedeenerji verimliliğine dair müdahale yöntemleri örnekler üzerinden ele alınmış, konu ile ilgili yasal düzenlemelerden bahsedilmiştir. İkinci bölümde bir endüstri mirası örneği olan Derince Travers Enjekte Fabrikası'nın tanıtımına ve mevcut fiziksel, sosyal koşullarına dair tespitlere yer verilmiştir. Üçüncü bölümde, Derince Travers Enjekte Fabrikası, öneri işlev kabulü üzerinden enerji verimliliği bağlamında incelenmiştir. Aktif-pasif enerji sistemlerinin kullanımı ile enerji verimliliğinin ve iklimsel konforun artmasına yönelik müdahale önerilerinde bulunulmuştur. Dördüncü bölümde, önerilerin etkisiyle enerji tüketim miktarlarının değişimi Design Builder adlı enerji analiz programıyla belirlenmiştir. Son bölümde, analizler sonucunda çıkan yıllık enerji tüketim miktarı değerlendirilmiş, yeniden işlevlendirmede uygun malzeme ve aktif-pasif enerji sistemi seçiminin önemi ve bunların katkıları ortaya konmuştur.
An alternative approach to the conservation of the spirit of place: Art installation

İşlevini kaybetmiş kültür mirası yapılarının korunabilmeleri için kullanılmaları gerekmektedir. Koruma kuramının genel ilkelerine göre işlevini kaybetmiş bu yapıların öncelikle özgün işlevleri ile mümkün değil ise yakın bir işlev ile işlevlendirilmesi uygundur. Fakat özgün ya da yakın işlev ile işlevlendirmek her zaman olanaklı olamamaktadır. Bu durumda korunması gerekli kültür varlıklarına çağdaş yaşamın gerekliliklerine uygun yeni işlevler verilmesi zorunluluğu ortaya çıkmaktadır. Yapıların modern yaşamın gereksinimlerini karşılayabilmesi için, yeni işlev beraberinde çağdaş müdahalelerin de uygulanması gerekmektedir. Fakat bu müdahaleler, bazı durumlarda yapının somut ve somut olmayan değerlerine geri dönüşü olmayan hasarlar verebilmektedir. Yapıların taşıdığı somut değerleri korumak ilkesel kararlar ışığında daha tanımlı ve kolay iken, 'yerin ruhu' gibi soyut değerleri koruyabilmek hala güncel koruma tartışmalarından biridir. Bu çalışmanın amacı, işlevini kaybetmiş kültür mirası yapıların somut ve somut olmayan değerlerinin korunmasında, alternatif bir müdahale yöntemi olarak enstalasyonları analiz etmektir. Bu kapsamda öncellikle koruma kuramının ilkesel kararları gözden geçirilerek yeniden işlevlendirilen yapılarda uygulanan çağdaş müdahale yöntemleri incelenmiş ve bu örneklerin koruma kuramına uygunluğu ve yerin ruhunun korunması konusundaki başarısı değerlendirilmiştir. Çağdaş sanatın bir türü olan enstalasyonlar, mekan ile ilişki kurmaları ve konumlandırıldıkları yapıya zarar vermemeleri sebebiyle alternatif bir çağdaş müdahale yöntemidir. Yapılara sanat aracılığı ile müdahale etmek, koruma kuramının düşünsel gelişiminin her aşamasında vurgulanan disiplinler arası katılıma örnek teşkil etmektedir. Bu kapsamda sonrasında enstalasyonların, yerin ruhunu korumasına katkılarının anlaşılması için bu ilkesel kararlar işlevsel, fiziksel ve kültürel sürdürülebilirlik başlıkları altında toplanmıştır. Dünya ve Türkiye'den seçilen kültür mirası yapılarının ev sahipliği yaptığı enstalasyon örnekleri, bu kararlar üzerinden değerlendirilmiş, enstalasyonların yerin ruhunu korunmasına olan katkıları analiz edilmiştir. Sonuç olarak, kültür mirası yapılarının ev sahipliği yaptığı enstalasyonların hem somut değerlerin, hem de yerin ruhunun korunması ve sürdürülmesine katkıda bulunduğu tespit edilmiştir.