turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Conservation proposal of an Early Republic Period building: Atatürk Orman Çiftliği Hamamı

Bugün, birçok nitelikli 20. Yüzyıl yapılarının yok olması ve bu yapılar üzerinde yapılan çalışmaların sayıca azlığı, bu konuda yapılacak araştırmaların gerekliliğini ortaya koymaktadır. Tez çalışmasının konusu, Atatürk Orman Çiftliği Hamamı için koruma projesinin hazırlanmasıdır. Yapı cumhuriyet dönemi yapılarının önemli mimarlarından Ernst Egli tarafından 1937 yılında tasarlanmış; bira fabrikası, AOÇ çalışan lojmanları ve yönetim binalarının oluşturduğu kompleks içerisinde inşa edilmiştir. Yapı bugün kentsel dönüşüme ayak uyduramayarak işlevini kaybetmiş olup, çeşitli malzeme bozulmaları ve strüktürel sorunlarla nedeniyle yok olma tehlikesiyle karşı karşıyadır. Koruma projesi kapsamında yapısall değer, sorun ve potansiyellerin yanı sıra; bir ulusun modernleşme projesinde önemli kilometre taşlarından olan Atatürk Orman Çiftliğinin toplum üzerindeki rolü üzerinde durularak, bina yakın çevresiyle birlikte ele alınmıştır. Bu kapsamda alanın kentsel dönüşümüne katkı sağlayacak bir işlevle birlikte yapının değerleri ve tespit edilen sorunları çerçevesinde koruma projesi önerilmiştir. Böylece AOÇ gibi kent belleğinde önemli yeri olan bir alan üzerindeki metruk kalan bu yapının belgelendirilmesi, sorun ve değerlerinin sistematik ve metotlarla ortaya çıkartılması sağlanmış, önerilen yeni işlev ve koruma yaklaşımıyla zaman içerisinde önemi göz ardı edilen yapının uygun görülen işlevle yeniden kullanılması ve değerlerinin korunarak gelecek nesillerine aktarılmasını öngören bir koruma önerisi geliştirilmiştir.
Mimarlık ve yabancılaşma olgusu bağlamında kentsel bir okuma: İstanbul örneği

Yabancılaşma olgusu üzerinden kentsel bir okuma yapmak ve günümüz kentselliği içinde üretilen mimari ürünleri bu bağlamda incelemek bu çalışmanın temel motivasyonlarından biri olmuştur. Eleştiriyi yabancılaşma gibi eski olduğu düşünülen bir kavram üzerinden yürütmeye çalışmak yabancılaşmanın yabancılaşmasına uğradığımız postmodern zamanların duygu ve düşünce biçimlerine, belki de bir karşı duruşta bulunarak sorunun esasına bakmak niyetiyledir. Konuya modern-postmodern bağlamında değil Marks'ın diyalektik tarihsel materyalist düşünme yöntemi bağlamında bakılmıştır. Bu, olgulara ilişkisellik ve dönüşüm potansiyelleri ile birlikte yaklaşılmasını sağlayan bir anlayıştır. Varlığın ayrılmaz bir parçası olarak ütopya da bu araştırmanın temel düşünce eksenlerinden birini oluşturmuştur. Yabancılaşma ve mimarlığa dair tarihsel ve düşünsel bir analizin ardından çalışma İstanbul bağlamında bir günümüz kenti okuması ile son bulmuştur. İstanbul'un diğer dünya kentlerinden ayrılmadığına ve ürettiği görünümlerin yabancılaşmış toplumsal ilişkilerin biçimsel tezahürleri olarak sermayenin tasarımları olabileceğine değinilmiştir. Fetişizm ve İstanbul içeriklerinden yeni bir bağlam olarak sunulmaya çalışılan Fetis stanbul nitelemesi, günümüz İstanbul imgesi üzerinden yaratılan benzer adlandırmalara bir atıf yapmak amacıyla öne sürülmüş ve bir gerçeklik olarak ortada duran ve türlü başkentlik biçimlerine konu olan kent Yanılsamanın Başkenti olarak değerlendirilerek çalışma tamamlanmıştır.
Re-problematizing the contextualism-autonomy debate in architecture within the formal logic of computational operations

ÖZÖZMİMARLIKTA BAĞLAMSALCILIK-ÖZERKLİK TARTIŞMASININHESAPLAMALI MİMARLIĞIN BİÇİMSEL MANTIĞIYLA YENİDENDEĞERLENDİRİLMESİOkten, Deniz Yüksek Lisans, Mimarlık Bölümü Tez Yöneticisi: Doç. Dr. Zeynep MennanOcak 2007, 125 sayfaBilgi ve iletişim teknolojilerindeki yeniliklerin uzamsal ortamı ve mimarlığıdönüştürdüğü gözlenmektedir. Uzamsal ortam sanal ortam ile bütünleşirken, aralarındaki ilişki ve iletişimin olası üretkenliğinin araştırılması gerekli gözükmektedir. Diğer, bir taraftan yeni teknolojiler mimari çizim, yapı ve en önemlisi mimari tasarım alanlarında mimarlara daha önceden fark edilmemişarayüzler ve kolaylıklar sağlamaktadır. Yeni teknolojilerin sağladığı ortak aritmetikplatform, mimarlık ve diğer bilimler arasında yeni ve çoğalan bir ilişkinin kurulmasını sağlamaktadır. Tüm bu değişim ve dönüşümler, mimarlıkta bağlam olarak adlandırdığımızetrafımızdaki uzamın yeniden tanımlanması ve değerlendirilmesi gereğine işaret eder. Mimarlıkta bağlamsalcılık ve buna karşı oluşumlar bağlamı çok katmanlı olarak tanımlarlar. Ancak, bu çalışmada, bahsedilen gelişme ve dönüşümlerle, önceki tanımların da devingen bir dönüşüm içinde olduğu savunulmakta ve bu tartışmaya temel hazırlayacak olan bağlamsalcılık konusu yeniden açılmaktadır. Buvitez, bağlam kavramının dönüşümünü ve mimari tasarım için açabileceği olasılıklar ve verimlilikleri tartışmaktadır.
Açık-yeşil alanların kullanıcı ve çevre açısından irdelenmesi: Yahya Kemal parkı örneği

İstanbul, 20. yy'ın ikinci yarısından itibaren yoğun nüfus hareketlerine maruz kalmıştır. Kent-kır nüfus dengelerinin kentler lehine artış gösterdiği bu gelişmelerin kuşkusuz sosyo-ekonomik, sosyo-politik ve sosyo-kültürel farklı gerekçeleri vardır.1990'larda güvenlik eksenli politikaların sonucu, özellikle belli bölgelerden yoğunlaşan iç göçle birlikte, 2000'ler sonrası hız kazanan kırsal alanlardaki nüfus çözülmesi, başta İstanbul olmak üzere büyük kentlerde yoğun bir nüfus artışına neden olmuştur. Bölgesel ölçekteki gelişmelerin ve ülke politikalarının bir sonucu olarak yine büyük kentlerin maruz kaldığı diğer önemli bir olgu da, farklı ülkelerden farklı gerekçelerle gelen nüfus yoğunluğudur. Özellikle küresel ölçekte önemli bir dünya kenti olan İstanbul, ülke ekonomisinin makro ölçekte lokomotifi haline getirilen inşaat sektörü eliyle yoğun yapılaşmalara maruz kalmıştır. Sınırları muğlak hale gelen ve ekolojik eşikleri aşılmış, planlama bilim alanının dışlandığı bir anlayışın hakim olduğu kentte kuşkusuz birçok donatı eksikliği ile birlikte yeşil alanlara yönelik donatı eksikliği de öne çıkmaktadır. Kentlilerin bu ihtiyacına yönelik kamusal alanlar olarak değerlendirdiğimiz, açık ve yeşil alanlar karşımıza çıkmaktadır. Açık ve yeşil alanlara yönelik farklı kaynaklar tarafından çeşitli sınıflandırmalar ve standartlar ortaya konulmuştur. Bu alanların, ortaya koyulan standartları ve ihtiyaçları yeterli düzeyde karşılaması beklenmektedir. Açık ve yeşil alanların önemli örneklerinden olan parklar çalışmada inceleme alanı olarak seçilmiştir. Kentteki açık ve yeşil alanların azaldığı, tahrip edildiği bu dönemde parkların işlevleri ve kentlilerin bu alanlara duyduğu ihtiyaç göz ardı edilemez bir unsurdur. Bu bağlamda tez çalışması, beş bölümden oluşmuştur. Birinci bölümde, tezin amacı ve yöntemi belirtilmiş, problem ortaya konmuştur. İkinci bölümde, kamusal alan, açık ve yeşil alan tanımlamalarına yer verilmiştir. Açık ve yeşil alanların sınıflandırılması, standartları, önemi ve işlevleri çeşitli kaynaklara göre incelenmiştir. Çalışma konusu olarak parklar ve mahalle parkları incelenmiş, İstanbul'dan üç farklı mahalle parkı örneği verilmiştir. Tezin üçüncü bölümünde çalışma alanı olan Yahya Kemal Parkı incelenmiştir. Parkın öncesinde, parkın bulunduğu alan olarak Beşiktaş'ın konumu, tarihçesi gibi çeşitli özellikleri anlatılmıştır. Parkın bulunduğu alanın değişimi ve tarihçesi, çevreyle olan ilişkisi çeşitli fotoğraflar ve haritalar yardımıyla incelenmiştir. Tez kapsamında Yahya Kemal Parkı kullanıcılarına yönelik bir anket çalışması yapılmıştır. Bu bölümün sonucunda anket çalışması ve sonuçlarına yer verilmiştir. Sonuç bölümünde, çalışmanın bütünü ve anket sonuçları değerlendirilerek, parklar ve yeşil alanların gelecekteki durumuna yönelik bir takım öneriler ve değerlendirmeler yapılmıştır.
II. Mahmud dönemi İstanbul'unda fiziksel-kentsel kavrayışın değişimi

II. Mahmud dönemi İstanbul'unu konu edinen bu çalışma, temel olarak bir kentsel tarih araştırmasıdır. 19. yüzyılın ilk yarısında bir Osmanlı kentinin, değiştirilme ve dönüştürülme sürecini ve biçimlerini ortaya koymayı hedeflemektedir. Aynı zamanda, bu dönüşüm sürecinde rol oynayan aktörlerin bunu hangi biçimlerde gerçekleştirdiklerine ve bu süreçte kendilerinin de hangi biçimde değiştiğine açıklık getirmeye çalışmaktadır. II. Mahmud dönemi, gerçekte geleneksel Osmanlı bilgi, kavrama, algılama ve üretme biçimlerinin başka bir biçime evrilme sürecidir. Bu doğrultuda, II. Mahmud dönemi, kent biçimlenişinin ve kent kurgusunun kendi rutin iç dinamiklerinin farklılaştığı ve kendine yeni dinamikler meydana getirdiği bir değişim süreci olarak ele alınmıştır. Çalışmanın ana teması, Osmanlı'nın başkenti üzerinden bir kent okuması yaparak, bu değişim ve dönüşümlerin kentsel mekana hangi biçimlerde yansıdığını ortaya koymaktır. Buradaki asıl amaç, erken 19. yüzyıl İstanbul'u üzerinden, Osmanlı dünyasının kentsel ve fiziksel kavrayış biçimlerinde meydana gelen dönüşümlerin okumasıdır. II. Mahmud döneminde, Osmanlı yönetici sınıflarının kentleri kavrayış biçimlerinde meydana gelen değişimlerle bağlantılı olarak, üretilen kentsel mekan da artık başka bir biçime evrilir. Bu doğrultuda, kent ve kentsel mekan, bütünüyle iktidarın meşruiyetinin temsiliyet nesnesi olarak kullanılır. Kent, yeni bir anlam üzerinden kavramsallaştırılır. Böylece, bir nesne olarak ele alınan kent ve kentsel mekan, iktidarın erk ideolojileri etrafında biçimlendirilir. Bu doğrultuda, kentsel düzenlemeler, iktidarın temsiliyeti problemine işaret edecek imge ve semboller olarak ele alınır.
Mimarlıkta geometrik bir biçim 'daire' ve gelişim süreci

Asal geometrik biçimler olan kare, daire ve üçgen ilkel çağlardan günümüze hep kullanıla gelmiştir ve bu biçimlerin bir takım özellikleri, tercih edilmelerinde etkili olmuştur. Çalışma kapsamında ele alınan daire de kendine özgü bazı özelliklerden dolayı mimarlık tarihinde hep gündemde olmuştur. Bu nedenden yola çıkarak, çalışmada; daire ve dairenin türevi olan dairesel biçimlerin kullanılmasındaki amaçlar araştırılmış, saptanmış ve oluşturulan grafiksel yöntemlerle açıklanarak günümüz mimarisindeki dairesel mimari ürünleri incelemek üzere kullanılmışlardır. Çalışma, tarihi verilerden yararlanarak daireye özgü özellikleri saptama ve bu saptanan bulgular ışığında günümüz dairesel mimari ürünlerini yorumlama olarak da özetlenebilir. Bunun için çalışmanın birinci bölümünde konuya ilişkin ayrıntılı bilgilendirme, çalışmada izlenen yöntem ve bunun seçilmesindeki nedenler açıklanmıştır. İkinci bölüm öncelikle daire biçiminin farklı açılardan tanımlan ve mimari süreçte dairesel mimari yapılar incelenmiş, ikinci bölümün sonunda, daireye ait özellikleri saptamak amacıyla Roma ve Rönesans mimarisi ele alınmış, üzerinde çalışılacak dönem olması niteliği ile postmodern dönem özelliklerine daire bağlamında bu bölümde kısaca değinilmiştir. Çalışmanın üçüncü bölümünde dairesel biçimlere ait saptanan özellikler yer almıştır. Daha sonra dördüncü bölümde bu özellikler postmodern dairesel mimari örnekleri üzerinde test edilmiştir. Sonuçlar bölümü olarak, tablolardan ve görsel grafiklerden elde edilen veriler ışığında günümüz postmodern dairesel örnekleri üzerine yorumlar yapılmış ve bir takım çıkarımlara varılmıştır.
İstanbul Büyükdere Çayırbaşı Caddesi 99 numaralı Dr. Ferda Zafer Yavuz evinin restorasyon önerisi

çalışma, stanbul'un Boğaziçi yerleşimlerinden biri olan Büyükderemevkiinde bulunan barok üsluplu konut mimarisi örneklerinden ÇayırbaşıCaddesi 99 kapı numaralı yapıyı konu etmektedir. Çalışma kapsamında, öncelikle yapı ve yapının yakın çevresi incelenerek bugünkü durum tespiti yapılmıştır. Araştırmalar sonucu elde edilen bilgi ve belgeler yorumlanarak, geçmişş ile bugünün karşılaştırılması yapılmıştır. Özgünhalini çoğunlukla koruduğu tespit edilen yapının restorasyon projesi hazırlanmıştır.
From architecture to infrastructure: The reduction of a profession

Yaşamın diğer alanları gibi mimarlık da üretim biçimlerinin bir sonucudur. Modern mimarlık endüstriyel üretim biçiminin bir sonucu olarak endüstriyel dönemin diğer ürünleriyle benzerlikler gösterir. Modern üretim biçimleri yoğun bir gösteri üretimini beraberinde getirdi. İmgeler yaşamın diğer alanlarından ayrıldılar ve kendilerine ait bir dünyada var olmaya başladılar. Bu yüzden yaşam bütünlüğünü yitirdi. Endüstriyel dönemde mimarlık da bir gösteriye dönüştü. Bazı özelliklerinden ayrılarak bütünlüğünü yitirdi. Yaşamın alanlarının birbirinden ayrılması yaşamın bütünlüğünün yitirilmesine yol açtı. Bunun sonucunda yaşamın tüm alanları indirgendi. Yaşamın alanlarının birbirinden ayrılması ve indirgenmesi modern toplumsal iş bölümü ile başlamıştır. Modern mimarlığın altyapıya indirgenişi de modern toplumsal iş bölümü ile başlar. İnsan uğraşlarının birbirinden ayrılması tüm uğraşların indirgenmesi için yeterlidir çünkü bir uğraşı alanı diğer uğraşı alanlarından ayrık olarak tasavvur edilemez. Bir uğraş diğerlerinden ayrıldığında indirgenir çünkü diğer uğraşı alanlarındaki kaynaklarından mahrum kalır. Modern mimarlık kuramları faydaya yaptıkları vurguyla mimarlığın diğer uğraşı alanlarından, özellikle sanattan ayrılmasını hızlandırdılar. Öznel niteliklerinden ayrılan mimarlık - ki bu nitelikler Modernizmde kasıtlı olarak mimarlık dışındaki sanatlara mahsus bırakılmıştır - faydaya yapılan vurguyla yozlaşarak altyapıya indirgenmiştir.
Analysis of iraqi houses and palaces in three different periods and aspects to be transferred to modern built environment

Irak, topraklarında iki büyük medeniyetin kurulmuş olduğu bir ülkedir. Birinci medeniyet, medeniyetlerin beşiği Mezopotamya ve ikincisi ise Abbasi Dönemindeki İslam İmparatorluğudur. Irak iki kez bu büyük medeniyetlerle dünyaya hükmetmiştir. Ülke için üzücü ve talihsiz olan şey ise, inşa edilen binaların kimliklerinin bu iki büyük medeniyete ait olmaması ve onlarla herhangi bir bağlatışının bulunmamasıdır. Bu durum, bu çalışmanın yapılmasına, Irak evlerinin kimliklerine ve köklerine ait özelliklerini, eşsizliklerini ve karakteristiklerini incelenmesine teşvik eden ana sebep olmuştur. Evler yaşam tarzının aynası ve kültürümüzün yansımasıdır, ev tüm alışkanlıklarımızın temsilcisidir, bundan dolayı evler aslında köklerimizdir. Evlerle yaşam tarzı arasındaki ilişki eskiye uzanmaktadır, geçmişşten bu yana tüm evler din, töre, mahremiyet, özel hayat, aile yapısı ve çevre gibi yaşam tarzlarını gösterir ve yansıtırlar. Evler yaşam tarzını gösterdiklerinde, bir taraftan evler kendi aralarında diğer taraftan mekan ve zaman arasında daha fazla ilişkiye sahip olmaktadırlar. Sonuç olarak, mekanın ve zamanın ruhunu taşımayan herhangi bir bina melez olabilir ve bu medeniyeti temsil etmez. Araştırma, erken Mezopotamya dönemi ve erken İslam İmparatorluğu Abbasi Dönemi ve Irak Cumhuriyeti'nin kurulması ile Osmanlı işgalinin sonu arasındaki dönem olmak üzere üç dönemde, yaşam tarzının Irak'taki evlerin tasarımında nasıl bir etkiye sahip olduğu üzerinedir. Araştırma, yaşam tarzı ve ev inşaatları tarihinin çalışmasına, incelenmesine ve gelenek, lehçe, kimlik, özellik ve karakteristik açıdan Irak mimarisinden ders alarak modern evlere uygulanmak üzere bu üç dönemi karşılaştırmaya dayalıdır. Çalışma, geleneksel Irak evlerinin sürdürülebilir olduğunu ve bazı değişikliklerle modern tasarımlara uygun olacağı sonucuna varmaktadır. Geleneksel malzemeler modern ortamlar için uygundur. Birçok özellik modern evlere de uygulanabilir. Çalışma, dinin mimari üzerinde çok küçük bir etkisinin olduğunu veya hiçbir etkisinin olmadığını kanıtlamaktadır. Örneğin, bu üç dönemde de, birkaç aynı mimari unsur kullanılmıştır ve bu unsurlar iklime uygundur. Sade Irak tarzı, Irak evlerinin kimliğini korumayı sürdürmelidir. Tasarımcılar, melez karışımları takip etmeli ve onları kullanmaktan kaçınmalıdır, onun yerine, zamansal ve mekansal ruha hitap eden modern evlerin de kullanımlarını düşünmelidirler.
Spatial Change of Residential Areas in Istanbul-Suadiye in 20th and 21st Centuries

Dünya'da sanayileşmeyle birlikte kentlerde hızlı gelişmeler ve yapılaşmalar meydana gelmiştir. Sanayileşmenin ardından kentlerdeki nüfus artışı, kırsal alanlardan kente göçler, hızlı konut üretimi gibi kavramlar kentleri pek çok sorunla karşı karşıya getirmiştir. Kentler bu sorunlarla başa çıkabilmek için değişimlere ve çeşitli dönüşüm yollarına gitmiştir. Dünya'da sanayisizleşmenin ardından gelen liberal politikaların bir sonucu olarak kentlerde metropolleşme süreci farklı dönemlerde ortaya çıkmıştır. Küreselleşme kavramı irdelendiğinde sosyal, politik, ekonomik etkilerinin yanında tasarıma ve tasarım süreçlerine de etkisi kentsel alanlarda ve kent yaşantısında görülmeye başlanmıştır. Bu çalışmada küreselleşmenin etkisiyle kentlere yüklenen metropol kent olma rolleriyle birlikte, meydana gelen mekansal değişimler ele alınacaktır. Kentlerdeki mekansal değişimlerin sosyal, ekonomik ve politik tarafları da ele alınarak Türkiye'de bir küresel kent olma özelliği taşıyan İstanbul'un Bağdat Caddesi Suadiye semtinin 1950'lerden itibaren yaşadığı mekansal değişimler incelenecektir. İstanbul Anadolu Yakası'ndan konut yerleşiminin mekansal değişimi uzun süredir konut bölgesi olarak kullanılmakta olan Suadiye örneği üzerinden ele alınacaktır. Mekan değişimi üzerinden gidilerek değişim sürecinde mimari üretimler bu süreçle ilişkilendirilmeye çalışılacaktır. Küreselleşme ile kentlerdeki yapısall çevrenin ve konut yerleşiminin mekansal değişim ve dönüşümlerinin mekan tasarımı ve tasarım süreçleri incelenecektir. Bu bağlamda bu üretimlerin öncelikle semti daha sonra da kenti yansıtıp yansıtmadığı, kentin bu tasarımları içselleştirme durumu, yapılan üretimlerin neyi yansıttığı, kullanıcı profillerinin değişimi ve kimlik durumundaki değişimler gibi kavramların irdelenerek açıklanması hedeflenmektedir.
Kentsel yaşam kalitesi ve yürünebilirlik deneyiminin Alanya üzerinden okunması

Günümüzde nüfusun artmasıyla birlikte çarpık kentleşme artmakta ve kentlerde yaşayan insanların hayatları buna bağlı olarak değişmektedir. Yaşam şartlarındaki eşitsizlikten dolayı kentte yaşayan her insan birbirinden farklı yaşam kalitelerine sahiptir. Kentin gösterdiği değişken kimliklerle kenti gezerken veya kenti yaşarken hissedilen, görülen, yaşanılan olaylar ve duygular, insanların yaşam şartlarını ve yaşam kalitelerini belirlemekte, aynı zamanda o kentin sürdürülebilirliği hakkında fikir vermektedir. Yaşam kalitesi yüksek olan yerler daha çok yaşanabilir ve sürdürülebilir yerler olmakla beraber, bu yerlerde dikkat edilmesi gereken bir takım ölçütler ve özellikler de kendini göstermeye başlamıştır. İnsanların nasıl zaman geçirdikleri, hangi aktivitelere ağırlık verdikleri, nerelere hangi şekilde ulaştıkları, o kentin yürünebilir bir kent olup olmaması gibi çeşitli kriterler, o kentin yaşam kalitesi ve yaşanabilirliğini gösterir. Bu kriterler arasında etkin olarak gösterilen yürünebilirlik, kentin okunmasında ve deneyimlenmesinde önemli bir yer tutar. Yürünebilirlik, sadece bir yerden bir yere gitme eyleminden çok, yaşam kalitesi yüksek olan ve gerekli yürüme ağları olan kentlerde ulaşım, gezme, sosyalleşme, sağlıklı yaşamı ve çevreyi destekleyici özellikte olan, insan ve kent yaşamı için en önemli ihtiyaçlardan biridir. Kentlerin varoluş nedeni insanlardır ve bundan dolayı yaşam kalitesinin ölçütlerini kentlerdeki mekanlar kadar insanların kentlerdeki davranışları da etkiler. Kente yapılan düzenlemeler dahil olmak üzere insan ve insan aktiviteleri kentin en önemli ve ayrılmaz parçalarıdır. Yürünebilirliğin yanı sıra incelenmesi gereken diğer alt başlıklar da vardır; kamusal alanlar, ulaşım ağları, insan faaliyetleri gibi. Bütün bu başlıkların incelenmesi iyi bir kent okuması ile olur. Bu tezde yapılmak istenen; Jan Gehl'in kent okuma ölçütleri bağlamında, sürdürülebilirlik, yaşam kalitesi ve yürünebilirlik üzerinden Alanya için bir kent okuması yapmaktır. Bunun sonucunda Alanya'nın daha iyi bir yaşam kalitesine sahip ve yürünebilir bir kent olabilmesi için gerekli olan kriterlerin neler olduğu analiz edilecek, ortaya çıkan bulgular sonucunda öneri kent rotaları oluşturulacak ve kentteki çeşitliliği arttıracak kent rotaları sayesinde kentli yürüyerek kenti deneyimleyecektir.
Cephenin mimari üründe aktif bir arayüz olarak tasarlanması: günümüz mimarlığı üzerinden bir değerlendirme

Mimarlık olgusu tasarımcıya, boşluktan anlamlı mekanlar oluşturmayı, iç ve dış mekanı estetik kaygılarla inşa etmeyi sunmaktadır. Sanayileşme, mimarlığı sosyal, kültürel ve ekonomik çevre, toplum, teknolojik gelişmeler bakımından dönüştürmüştür. Malzeme ve yapım tekniğindeki gelişmeler ile yapılar ihtiyaç, ölçek, işlev bakımından çeşitlenmiştir. Mimari tasarımda bu gelişmelerden en fazla etkilenen yapı elemanı cephe olmuştur. Çünkü yapının çevresi ilk iletişim kurduğu yer zamanın sorumluluğunu taşıyan cephedir. Cephe sadece örten değil iç-dış mekan arasında ilişki kuran, kimliği, dili olan, kültüre ait izler taşıyan bir arayüzdür. Cephe kavramı malzeme, yapım tekniği, bağlam, tasarımcı, kullanıcı, toplum gibi somut; duygu, düşünce, fikir gibi soyut birçok kavramdan etkilenmektedir ve cephe ortaya çıkan ürün ile hikayesini aktarmaktadır. Önceleri mimari tasarımda taşıyıcı dış duvar olan cephe günümüzde kütleyi tümü ile tanımlayan bir arayüze dönüşmüştür. Bu yenilik cephenin en üst kotundan zemine kadar bütünlük içinde tasarlanmasını sağlamıştır. Günümüz mimarlık ortamındaki arayüz tasarımları sayesinde birey tasarım nesnesinde aktif olarak yer alabilmekte, bütünlüğün içine dahil olabilmektedir. Çalışma kapsamında; konumu, işlevi, malzemesi, hikayesini sunum şekli farklı olan arayüz tasarımları üzerinden mimari ürün, birey ile kurduğu ilişki, bütün olarak tasarlanma ve sürekli yeniden üretilme bağlamında değerlendirilecektir.
Müze sergileme mekanlarında güncel gösterim teknikleri ile mimari tasarım ilişkisi üzerine bir inceleme

Günümüzde müzeler, kültür nesnelerinin korunduğu ve vitrinlerde sergilendiği yerlerin ötesinde, izleyiciyi meraklandıracak, daha fazla görme, öğrenme isteğini heveslendirecek, nesnenin kendisi kadar sunumunu da ilginç kılan tasarım ve gösterim teknikleriyle meşgul edecek sergileme sistemlerine ve mekanlarına gereksinim duymaya başlamışlardır. Buna bağlı olarak yeni müzecilik çalışmaları son 10 yıl içinde hızlı bir değişim yaşamaktadır. Müzelerde yeni teknikler kullanılmaya başlanmış, ziyaretçi-sergilenen iletişimine verilen önem artmıştır. Ziyaretçilerin istekleri yeniden gözden geçirilmiş ve buna göre yeni sergi-mekan tasarımlarına gidilmiştir. Ziyaretçinin öğrenmesinde etkili olan dinamik gösterim teknikleri sergi sistemlerinde daha sık kullanılmaya başlanılmıştır. Gelişen bilgisayar teknolojisi sayesinde, müzeler sadece objelerin izlendiği mekanlar olmaktan çıkmış, farklı işlevleri de üstlenmiştir. Kullanılan gösterim tekniklerinin gelişimi müzenin üstlendiği eğitim, toplumsal gelişime etki vb. kimliklerini ön plana çıkarmış ve müze, sergi ve ziyaretçi arasındaki iletişimi en üst düzeye çıkarmıştır. Son dönem müze örneklerinin incelenmesi sonucu, bilgisayar çağında sosyo-kültürel bir değişim yaşayan müze ziyaretçilerinin, güncel gösterim tekniklerinin kullanıldığı sergileme düzeneklerine ilgilerinin arttığı, baştan sona çizgisel bir kurgu yerine sürprizli iç içe geçmişş mekanlara yönelim olduğu görülmektedir. Bu çalışmada, müze sergi-mekanı tasarımlarında, bilgisayar çağının taşıdığı yeni estetik anlayışının yaygınlaştığı, video, bilgisayar ekranları, teknolojik araçlar, elektronik panoların vb. kullanımı ile sergi-mekanlarının, iletişim kurulan elemanlara dönüşümü irdelenmiştir. Müze tipolojisi üzerinde yapılan araştırmalar, teknoloji-mimarlık etkileşimine bağlı olarak müze sergileme sistemlerinde gösterim tekniklerinin değişimleri özellikle son dönem müze örnekleri ile sunulmuştur. Bu genel çerçevenin kapsamında çalışmada: Müzecilik, Müzelerde Sergileme ve Sergi Mekanı Tasarımı, Sergileme Sistemlerinin Sınıflandırılması ve Sergileme Yöntemlerinde Güncel Gösterim Teknikleri ve Mimari Tasarım İlişkisi üzerine inceleme yapılmıştır.