turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Identification of a theoretical framework for the natural-essential properties of settlements bound to human identity

Günümüzde çevre ve şehircilik sorunları canlılıklarını korumaktadır. Sorun genel olarak 'kimlik yoksunluğu olarak adlandırılmaktadır. Çevrenin kimliği insan kimliğinin bir parçasıdır ve kimlik yoksunluğu anlamlı bir yaşam dünyası yaratma eksikliğinin göstergesidir. Sorun tekil değil genel olduğu için, çözümü genel özelliklerinin belirlenmesini yani kuramsal bir araştırma gerektirmektedir. Dolaysıyla tekil örneklerle açıklanan evrensel kavram ve sınıflar kullanılmıştır. Ayrıca tartışma genel konulardan özele giden bir yöntem izlemektedir. Öncelikle insan niteliği olan kimlik kavramı ve çevresel etkileşimi konusu irdelenmiştir. Çevrenin yer' sel varlığı doğa ve yerleşim biçimlerinde incelenmiştir. Daha sonra yerleşmeler iç/diş, kamusal/özel, zamansal, görsel ve tipolojik özellikleri içinde ele alınarak, yerleşimlerin mekansal örgütlenmelerinin tipolojik sınıflandırılması yapılmıştır. Sonuç bölümündeki saptamalar şunları kapsamaktadır: insan, birey-ortak-zaman-yeryüzü dörtlüsünün eytişimsel bütünleşmesinde var olur; Çevre, yerleşme ve doğa biçimlerinde bulunan, insanların yasama yeridir; Yerleşme zaman boyutu olan, biçim, iç/dış, kamu/Özel, alanlarından oluşan tipolojik bir varlık olarak, kişi ve toplumun karşılaşma yeridir; 'Kimlik yoksunluğu 'na insanı oluşturan dörtlünün parçalarının ayrışması ve bütünlüğünün bozulması neden olmaktadır.
İnşaat sektöründe faaliyet gösteren KOBİ'lerin proje sürecindeki tutum ve davranışları

Bu çalısmada amaç, insaat sektöründe faaliyet gösteren küçük ve orta boy firmaların proje sürecindeki faaliyetlere iliskin tutum ve davranıslarının arastırılmasıdır. Bu baglamda, KOB'lerin ortak tutum ve davranıslarsergilemesine neden olan gerekçeler ortaya konulmakta; bu gerekçelerden hareketleKOB'ler açısından proje sürecinde problem olarak görülen noktaların tespit edilmesi amaçlanmaktadır. Arastırmada nitel arastırma yöntemi kullanılmıs ve veriler içerik analizi teknigi ile analiz edilmistir. Arastırmadan elde edilen sonuçlara göre; insaat sektöründe faaliyet gösteren KOB'lerin proje süreci boyunca yapım öncesi, yapım ve yapım sonrası safhalarda bazı problemlerle karsılastıgı görülmüstür.
Seramiklerin şekillendirilmesinde kullanılan kalıp alçısı özelliklerinin iyileştirilmesi

Endüstriyel anlamda seramik üretimine 1950'li yıllarda başlayan Türk seramik sektörü, son yıllarda büyük gelişmeler göstermiş; özellikle 1990'lı yıllardan sonra büyük bir atılım içine girmiş; dünyanın önemli seramik üreticisi ve ihracatçısı olmuştur. Günümüzde, seramik ürünlerinin döküm yöntemi ile şekillendirilmesinde seramik, metal ve sentetik reçine esaslı, kalıp malzemeleri geliştirilmiş olmasına rağmen alçı halen en yaygın ve en çok kullanılan kalıp malzemesidir. Çünkü ülkemizde alçı taşı, kolay elde edilir, düşük sıcaklıklarda düşük enerji ile pişirilir, kolay şekillendirilir, alçı kalıptan düzgün yüzeyli ürünler elde edilir ve ucuzdur. Kalıp üretimi ve kullanımı ile ilgili kesin sayısal veri bulunmamasına rağmen, Avrupa Seramik Sağlık Gereçleri Üreticileri Federasyonu'nun açıkladığı rakamlara göre 2003 yılı üretimindeki en önemli artış, Türkiye'de gerçekleştirilmiş; Türkiye ihracatta birinci ülke olmuştur. 2007 yılında da 8,5 milyon adet ihracatı ile Avrupa'nın bir numaralı ihracatçısı konumuna gelmiştir. Kullanıcıların sağlığını ve yapının estetiğini etkileyen, binaların temel gereksinimi olan vitrifiye ürünlerin döküm yöntemi ile şekillendirilmesinde kullanılan kalıp açısından dayanım, porozite ve absorpsiyon özelliklerinin kullanıcı isteğine ve üretim şartlarına göre değiştirilebilmesi beklenir. Alçının dayanımının artırılması kalıbın tekrarlı kullanılmasını sağlar, porozitesinin ve absorpsiyonunun artırılması ise kalıp alma süresini kısaltır. Bunun da seramik ürünün maliyetine ve kalitesine önemli katkı sağlayacağı açıktır. Seramik sektörünün Türkiye ekonomisindeki büyüklüğü dikkate alındığında kalıp alçısının özelliklerinin iyileştirilmesi önemli bir kazanımdır. Bu çalışmada, seramiklerin döküm yöntemi ile şekillendirilmesinde kalıp alçısının su emmesinin artırılması ile kalıp alma süresinin kısaltılması ve kalıp özelliklerinin iyileştirilmesi amaçlanmıştır. Kalıp alma süresi, döküm sayısı ve çıkan ürünün kalitesi kalıpta kullanılan alçı ve mineral katkı malzemelerine ve katkı oranına göre kıyaslaması yapılarak incelenmiştir. Bu çalışmada denenen karışımlar ile yeterli dayanıma sahip, hafif, su emme özelliği yüksek alçı kalıplar üretmek ve kalıp alma süresini kısaltmak mümkündür. Alçıya ikame edilerek katılan diyatomit ve perlit için ilave enerjiye gerek olmadığından alçıdan ve enerjiden tasarruf edilecek, kalıp alma süresi kısaldığı için üretime belirli bir hız kazandırılacak, döküm yapılan alanın daha efektif kullanılması sağlanacaktır. Çalışmadaki varsayımlar deneysel olarak gerçekleştirilmiştir
Yapı içi aydınlık düzeyinin yapı biyolojisi açısından irdelenmesi

Yapı tasarımında aydınlatma çoğu zaman yalnızca görme eylemini karşılamak amacıyla ya da ilgi çekme aracı olarak algılanmaktadır. Bu nedenle hacimlerde gereksiz aydınlatma sistemleri kullanılmakta ve uygun olmayan aydınlık düzeylerine ulaşılmaktadır. Yapılan çalışmalara göre, ışığın insan üzerinde görünür ve görünür olmayan etkileri vardır. Bununla birlikte gün ışığı eksikliği birçok hastalıkla ilişkilendirilmektedir. Kapalı ortamlarda geçirilen zamanın fazlalığı ve birçok kişiyi etkilemesi nedeniyle bu sorunun denetim altına alınması gereklidir. Aydınlık düzeylerine bağlı sağlık sorunlarının önlenmesine yönelik denetimde öncelikle yapı içinde oluşan aydınlık düzeyleri, yapılan işin niteliği ve kullanıcı sağlığı gibi özellikler belirlenmelidir. Bu nedenle çalışmada öncelikli olarak aydınlatma ile ilgili öğelerin tanımları ve sınıflandırması yapılmıştır. Sonrasında görme sistemi ve görsel algılama aracılığıyla aydınlık düzeyi, göz ve biyolojik ritm arasındaki ilişki kurulmuştur. Bu etkeninin kullanıcı sağlığı üzerindeki biyolojik, psikolojik, sosyolojik etkilerinin tanıtılmasının ardından, yapı içinde alınabilecek önlemler ve öneriler açıklanmıştır. Günümüzde kaliteli bir yaşamın önemli bir ölçütü olarak sağlıklı bir yapı ve çevresi kabul edilmektedir. Temel gereksinimlerin karşılanması sağlıklı toplumların oluşması sağlayarak yapı etkenli hastalık ve kazalar nedeniyle oluşabilecek ülke ekonomisi kayıplarının önüne geçilecektir.
Türk sinemasında kent simgelerinin gösterimi İstanbul üzerinden bir değerlendirme

Kentler, var oldukları günden itibaren, değişim ve gelişim geçirerek günümüze kadar gelmiş yerleşim alanlarıdır. Kentlerin tamamlayıcı unsurları bulunmaktadır ve bunlardan bir tanesi de kent simgeleridir. Kent simgeleri, kentin özelliklerini bireye ve topluma yansıtan köşe taşlarıdır. Bu simgeler sayesinde kent ile ilgili bilgilere ve verilere ulaşılabilir. Sinema, kentin yardımıyla filmlerini oluşturan, kentten beslenen bir sanat dalıdır. Bazen kentlerin bir bölümü, bazen de kentin tamamı filmlerde yer alır. Kentler, bazen pasif konumda, bazen aktif konumda filmlerde yer alır. Kent sinema için olmazsa olmaz elemanlardandır. Çalışmanın ilk bölümünde; kentin tanımı, gelişimi/değişimi ve kent simgesi tanımı, gelişimi ve değişimi incelenecektir. Bu değişim ve gelişimin Sanayileşme dönemi, modernizm, postmodernizm ve küreselleşme dönemlerinde geçirdikleri değişim belirlenerek, bu kavramların kentler üzerindeki yansımaları gözlemlenecektir. İkinci bölümde; sinemanın tanımı, dünya sinemasının tanımı ve dünya sinemasının kent simgesi ile ilişkisi, Türk sinemasının tanımı ve Türk sinemasının kent simgesi ile ilişkisi açıklanarak örneklerle desteklenecektir. Üçüncü bölümde; İstanbul kentsel gelişim süreci ve Türk sineması açıklanarak aralarındaki ilişki irdelenecektir. İstanbul kentsel gelişim süreci 4 alt bölümde ele alındıktan sonra, Türk sineması ve kent simgeleri üzerinden örneklerle tamamlanacaktır. Sonuç bölümünde ise; üç bölümdeki veriler ve bilgiler ışığında değerlendirme yapılarak tez sonuçlandırılacaktır.
Yenilenen kentsel kullanımlar doğrultusunda kent içindeki endüstri alanlarının dönüşüm süreci - Ruhr Bölgesi ve HafenCity Hamburg örnekleri

Medeniyetler tarihinin başlangıcı kabul edilen ilk kentlerin oluştuğu dönemlerden itibaren kentsel dinamiklerin etkisi kentlerin sürekli bir devinimin gerçekleştiği alanlar olmasını beraberinde getirmiştir. Ortaçağda savaş sistemlerinin gelişimiyle de savunma ihtiyacının artması ve bu doğrultuda yapılanan kentlerde yaşanan devinimler, yine bu dönemde cesaretleatılmış, kentlerin daha iyi bölgelere taşınması veya terk edilmesi gibi süreçlerle geçmişşteyapılmamış olan değişimlerin gerçekleştirilmesini sağlamıştır. Barok dönem, modern dönem ve sanayi kenti yapılanmaları da değişmeyen tek şeyin kendisi olduğu bu değişimetkinliklerinin hızını temel alarak kentlerini inşa etmeyi sürdürmüştür. Sanayi kentinde devrim sonrası iyice belirginleşen yeni süreç, üretim sistemleri ve kentlerdediğer etkilerden, toplumsal baskı unsurlarından arınmış ticari bir yapının oluşumunu sağlamış, kentlerin birçoğunun ekonomilerinin kapitalist yaklaşımlar doğrultusunda yapılanmasınıberaberinde getirmiştir. 20. yüzyılda savaşlarla büyük yıkımlara uğrayan metropol kentler yüzyıl sonlarına doğru ise tümüyle farklı bir şekilde yapılanmış, üretim yöntemlerindeki köklü değişimlerle, üretimin genel olarak Doğu Avrupa ve Asya ülkelerine kaymasıyla kurulduklarında kentlerin dışında olup zamanla kentlerin genişlemesiyle merkez bölgelerde kalmış olan çok sayıda metrukendüstriyel alan ve yapıyla baş başa kalmıştır. 20. yüzyıl sonu ve 21. yüzyıl başındaysaolabildiğince kapsamlı projelerle birlikte sağlıklı kent yapılanmalarının oluşturulması, bu alanların ürettiği sorunlara dönüşüm projeleriyle çözüm üretilmesi yoluna gidilmiş, metrukendüstriyel alanların kentsel kullanıma dahil edilmesini amaçlanmıştır. Neredeyse bütün metropollerde yaşanan, farklı belirleyicileri ve etkenleri de içeren ciddisüreçler olan bu dönüşümler, öncü olarak nitelendirilebilecek Avrupa kentleriyle beraberAvrupa'nın en sağlıklı ve geniş kapsamlı dönüşüm projelerinin bir kısmını gerçekleştirenAlmanya'daki örnekler üzerinden yerinde yapılan çalışmalarla beraber incelendiğinde, Türkiye'de yaşadığımız kentlerde işlevini yitirmiş endüstriyel metruk alanların yeniden kente dahil edilmeye çalışıldığı günümüz koşullarını da göz önünde bulundurarak, üst düzeykatılımın sağlandığı genel bir yaklaşımın belirlenebileceği görülebilir.
An experimental study on blurred margins between architecture and landscape

Günümüzde, yapılı çevrenin disiplinleri aşan yaklaşımlarla elde edildiği görülmektedir. Bu yaklaşımla ortaya çıkan ürün, tek bir disiplin bilgisi ile üretilemeyecek ve kavranamayacak düzeyde karmaşıklığa, melezliğe sahiptir. Uygulamalar, mimarlığın ve peyzajın teorik çerçevesini ve klasik terminolojilerine ait kavramları çoktan aşmıştır. Genel geçer içerik, teknoloji ve yapılı çevrenin yeni ürünleri, tanıdık bilginin keşişimlerinde değildir. Ne mimarlığın ne de peyzajın konvansiyonel kavramları yeni durumu anlamaya yeterli gelmeyecektir. Ayrıca, bütün ürünler kentin görünümünü oluşturan peyzaj elemanı olarak nitelendirilebilir. Kenti ve kentte yer alan ürünleri peyzaj ve mimarlık arakesitinde kavramaya çalışmak mimarlık disiplinin sınırlarını da genişletecektir. Bu bağlamda tezde 'habitus' olarak görülen mimarlığa göre 'dışarı' olarak nitelendiren peyzajın içselleştirilmesi hedeflenmiştir. Bu tezin çalışma alanını oluşturan iki disiplinin etkileşim düzeyleri incelenmiş ve ortaya çıkan ürünün niteliğine göre üç ana başlıkta sınıflandırılmıştır. Bunlar 'taklit, kombinasyon ve yeninin yaratımı/dönüşümü' olarak belirlenmiş ve bu sınıflandırma tezin kurgusunu oluşturmuştur. Peyzaj mimarlığının ortaya çıkışıyla başlayan sürecin evrimsel dönüşümü, daha doğrusu jenealojisi, belirlenen kırılma noktalarıyla ortaya koyulmuştur. Bu kırılma noktaları, sonuçlarını ortaya çıkaran disipliner durumlarla ifade edilmiştir. Multidisipliner yaklaşımla başlayan birlikteliğin, tarihsel süreçte yerini disiplinlerin ötesinde bir kavrayışa bıraktığı görülmektedir. Bu noktada 'hem o hem bu, ne o ne bu' olarak ifade edilen yeni bir mekansal durumun -üçüncü tür- ortaya çıktığı iddia edilmektedir. Mimarlık ve peyzaj ayrımını yok eden, kavranamayan bu yeni durumda iki disiplinin birbiri içine geçtiği görülmektedir. Sonuçta, mekansal üretimin yeni durumu, herhangi bir sınıflandırma altında değerlendirilemeyecek bir tekilliği gündeme getirmektedir. Böylece, her ürün ya da müdahalenin disiplinlerin ötesinde, yeni ve özgün, kendi kavramlarını ürettiği görülmektedir. Bu kavramlara örnek olarak, melezlik, karmaşıklık, füzyon verilmiştir.
Strüktür tasarımında yenilikçi matematiksel modeller üzerine bir inceleme

Matematiğin mimarlık dahil olmak üzere farklı disiplinlerle girdiği sıkı ilişki ve teknolojinin gün geçtikçe gelişmesiyle kullanım alanı artan bilgisayar destekli tasarım teknolojisi sayesinde tasarım sürecinde farklı matematiksel modellerin kullanılması mümkün olmuştur. Matematiksel modellerle strüktür tasarımı, geometri ve malzeme parametrelerini ön plana çıkarmıştır. Karmaşıklık kuramının sistemdeki dinamiklerin modellenmesi açısından strüktür tasarımındaki rolü önemlidir. Birbirinden farklı birçok parametrenin olması ve bunlar arasındaki ilişkilerin keşif süreci taşıyıcı sistemi tasarlanabilir bir sistem yapmıştır. Geometri, bu sistemin formunu oluşturur ve ilk dikkat çeken parametredir. Yaratılan her form bir geometri içerir ve formun ayakta durabilmesi için de strüktür tasarımına ihtiyaç vardır. Mimarlıkta geometriyle birlikte malzeme, tasarımın dokusunun, biçiminin ve binanın görünümünün oluşmasında temel bileşenlerdendir. Strüktür tasarımında en temel yöntem olan sonlu elemanlar analizi ışığında, arup optimizeri, dinamik rahatlama, evrimsel şekil optimizeri ve evrimsel strüktür optimizeri incelenmiştir. Bu analizler sonucu ortaya çıkan zincir eğrisi, bükülme, minimal yüzey ve nurbs modelleri araştırılmıştır. Arup optimizeri, tüm sistemde kendi kendini organize etmesini sağlayacak en uygun tekrar elemanlarını seçer ve bu elemanları tek tek analiz eder. Dinamik rahatlama, malzemenin yerçekimi ile kendiliğinden şekil almasını sağlayan topolojik şekildeki kemer yapının optimizasyonunu sağlar. Evrimsel şekil optimizeri ise serbest forma en uygun alanı seçmek için en az deplasman yaptıracak strüktürel eleman yerleşmesini analiz eder. Evrimsel strüktür optimizeri ise sistemde vektörel gerilimi azaltmaya yönelik analizler yapar. Strüktür modellerinden zincir eğrisi modelinde zincir, yerçekimine karşı oluşan eğrinin formunu alır. Bükülme, malzemenin kırılma noktasının gelişen teknoloji ve yeni malzemelerle eşik değerinin artması sonucunda, eski kırılma noktasının bükülmesiyle oluşan formdur. Minimal yüzeyler, minimum yüzey-gerilim potansiyel enerjisine sahip ve alan olarak da minimum olan formlardır. Nurbs ise üniform olmayan çizgiler eğrisidir ve bu eğriler, bir strüktür modelinde geometrinin haritalamasını yaparak serbest form yapıların strüktüre referans olabilecek olası çizgi ve yüzey ilşikilerinin hesaplanmasında kullanılırlar. Matematiğin bir model oluşturduğu bu strüktür sistemlerinde, bilgisayar ortamında oluşan simülasyon, geçmişşin sıkıcı ve anlaması zor olan hesaplamalarını geride bırakıp mimar ve mühendislere ortak olarak kullanabilecekleri bir arayüz oluşturmuştur.
Günümüz alışveriş kavramında değişme olgusu ve bu olgunun alışveriş merkezi tasarım ilkeleri üzerindeki belirleyici etkilerinin irdelenmesi: İstanbul kenti modeli

İnsanoğlu için sürekli bir eylem olan alışveriş, tarihsel süreçte her toplumun kendi sosyal, toplumsal ve ekonomik işleyişiyle farklı biçimlerde ortaya çıkarak kendine özgü bir yapı geleneği doğurmuş ve değişen şartlara uyum göstererek beraberinde bu eylemi barındıran mekansal organizasyonların da gelişmesini ve yüzyıllar içinde evrilerek günümüze ulaşmasını sağlamıştır. Endüstrileşme ve modernleşme sürecinin bir sonucu olarak geçen yüzyılda ortaya çıkan alışveriş merkezleri, dünyada birçok kentte olduğu gibi İstanbul kentinde de zamanla kentli bireyin gündelik hayatının içinde çok fazla yer almaya başlayarak çağımızın yeni kamusal mekanları haline gelmiştir. Çağın getirdiği ekonomik, politik, teknolojik ve sosyal alanlardaki değişimler ve kişisel zamanın giderek daha değerli hale gelmesiyle ortaya çıkan gelişmeler birçok şeyi etkilediği gibi alışveriş alışkanlıklarını da değiştirmiştir. Eski kentlerde olduğu gibi alışveriş bir ihtiyaç olmaktan çıkıp bir statü sembolüne dönüşmüş, toplumsal ve yaşamsal gereksinimlerin karşılanması amacıyla yerine getirilmesi gereken bir gereklilik iken en önemli boş zaman değerlendirme aktivitelerinden birine dönüşmüştür. Günümüzde alışveriş merkezleri kamusal alan olarak hizmet veren ve alışveriş dışında çok sayıda başka işlevi de barındıran organizasyonlardır. İnsanların farklı bakış açılarından yaklaştıkları ortak ilgi ve iletişim mekanları olan kamusal alanlar, herkes tarafından erişilebilen kamusal aktiviteleri barındırır, toplumsal yaşantıyı besler, destekler ve en önemlisi de yönlendirir. Bu bağlamda, bireyler toplumun her kesiminden insanın sürekli etkileşim halinde bulunduğu açık kamusal mekanlara gereksinim duyarlar. İstanbul metropolü, sosyal etkileşimin gerçekleştiği açık kamusal mekanlar bakımından ihtiyaçları karşılamaktan uzaktır. Metropolde kamusal alanların yetersizliği ve günümüz alışveriş kavramında görülen değişiklikler alışveriş merkezi tasarım ilkelerini temelden etkilemekte, bunların sonucu olarak da alışveriş merkezi tasarımları açık kamusal alan odaklı olup, kentsel mekan-alışveriş mekanı bütünlüğünü kurma kaygısıyla ele alınmaktadır. Çalışmada, bu konsept doğrultusunda oluşturulmuş üç örnek incelenerek, konseptin pratikte ihtiyaç duyulan kentsel mekan rolünü kısmen yerine getirebileceği sonucuna varılmıştır.
Neoplazmatik tasarım ve protohücre mimarlığı: Geleceğe dair iki mimarlık söylemi

Gelecekte insan hayatını kökten değiştirebilecek ilerlemeler, mimarlık, bilim ve teknoloji alanlarında yapılan çalışmaları oldukça etkilemektedir. Günümüzün çoğulcu ortamında, bir takım mimarlar ve bilim insanları, insan hayatını ve özellikle mimarlığı önemli biçimde etkileyebilecek bu yeniliklerin farkına varıp, bu doğrultuda ana akım mimarlık paradigmalarına alternatif mimarlık söylemleri ve pratikler oluşturmaktadır. Tez çalışması, tam da bu mimari söylemler ve pratikler aralığında gerçekleştirilmektedir. Genetik bilimi ve teknolojisindeki gelişmeler, geleceğe dair mimarlık söylemlerini oluşturan önemli etkenlerdendir. Burada 'geleceğe dair' ifadesi ile kastedilen, bu söylemlerin önerdikleri mimarlıkların, birçok farklı disiplinle bir arada olması ve bu bir aradalıkta gerçekleştirilen araştırmaların, tezin gerçekleştirildiği zaman dilimine göre, ilerlemesi ve geliştirilmesine ihtiyaç duyulmasıdır. Genetik-Mimarlıklar olarak adlandırılan bir söylemler grubu, çok genel olarak ifade edilirse, biyolojik paradigma bağlamındaki ilerlemelerin mimarlığa etkisini araştırmaktadır. Genetik-Mimarlıklar içindeki farklı söylemlerde birçok kavram, farklı disiplinlerden mimarlığa aktarılmakta ve bu kavramlarla geleceğin olası mimarlıkları için düşünce sistemleri oluşturulmaktadır. Çalışmanın ana iskeletini oluşturan, Neoplazmatik-Tasarım ve Protohücre -Mimarlığı, geleceğe dair iki mimarlık söylemidir. Her iki söyleminde, tez çalışmasında Genetik-Mimarlıklar kapsamında incelenmiştir. Neoplazmatik-Tasarım ve Protohücre-Mimarlığı söylemleri, biyoloji ve kimya gibi disiplinlerle kurulan işbirlikleriyle oluşan mimarlık pratiklerinin ortaya çıkmasında malzeme teknolojilerine odaklanmaktadır. Neoplazma olarak adlandırılan, kısmen kontrol edilebilen yarı-canlı materyallerin mimarlık pratiğinde kullanılma olasılığının, insan yaşamında ve mimarlıkta ortaya koyabileceği pek çok yenilik, Neoplazmatik-Tasarım'ın temel ilgi alanı olmuştur. Protohücre-Mimarlığı ise, diğer söylemin biyoloji disiplini doğrultusunda araştırdığı materyal yeniliklerini, genetik biliminden farklı olarak sentetik biyoloji, kimya ve fizik disiplinlerindeki gelişmelerden biri olan, canlı-gibi diye nitelendirilen Protohücre'ler doğrultusunda incelemektedir. Tez çalışmasında, birbirleriyle ilişkili iki söylem olan Neoplazmatik-Tasarım ve Protohücre-Mimarlığı'nın sistematik olarak karşılaştırması yapılacaktır. Yapılan karşılaştırmalara göre iki söylem arasındaki farklılılar ve benzerliklerin, iki söylemin etkileri, potansiyelleri ve risklerinin ortaya konulması hedeflenmektedir. Çalışmada, bu söylemlerin gelecekte gerçekten tarif edildikleri gibi yeni mimarlıklar olarak uygulama alanı bulup bulmamaları sorusunun cevaplanması hedeflenmemiştir. Daha ziyade, bu çalışma mimarlık, bilim ve teknoloji arakesitinde meydana gelen değişimler sonucu ortaya çıkan karmaşıklığın, sınırlı bir çerçevede temsil edilmesi, fotoğrafının çekilmesi amacıyla gerçekleştirilmektedir.
Osmanlı Döneminden günümüze kalan anadolu ve istanbul asitaneleri

Türkler Anadolu'ya göçleri sırasında İslam'ı da Anadolu'ya getirmişlerdir. Osmanlı Devleti gerek Anadolu'nun gerekse İstanbul ve çevresine Müslüman Türklerin yerleştirilmesiyle özellikle ilk yıllarında- izlediği iskan politikası, tekkeler vasıtasıyla yoğunlaştırılmıştır. Bunun için de Selçuklu dönemindekine benzer şekilde tarikatların ve tarikat yapılarının önünü açmış, hem şehirlerde, hem de kırsal bölgelerde yapılanmalarına destek olmuştur. Yeni gidilen her bölgede tarikatlar kendi mimari yapılarını kurmuştur. Tarikat yapıları içerisinde hem dini, hem sosyal, hem de kültürel etkinlikler yer almış, toplumda birleştirici bir görev yapmıştır. Medreselerle birbirlerini tamamlayarak faaliyet sürdürmüşlerdir. Bu yapılar çeşitli coğrafyalarda buk'a, imaret, düveyre, savmaa, mihrab, tevhidhane ve harabat gibi kelimelerle adlandırılmıştır. Tekke sözcüğü ise Türkçeye yaygın olarak yerleşmiş, büyük küçük tüm tarikat yapıları için kullanılmıştır. Tekkelerin kurulmasına tasavvuf düşüncesinin gelişmesi sebep olmuştur. Tasavvuf İslam dininde varlık birliğini temel düşünce olarak alan, felsefeye bağlı, gizemci bir inanış ve anlayış olarak tanımlanmıştır. Tekkeler ise tasavvufla uğraşan insanların ayinlerini, etkinliklerini yapabilecekleri dini yapılardır. Özellikle Osmanlı kuruluş döneminde bu yapılar sosyal, kültürel, sportif, sanatsal, eğitim fonksiyonları barındırıyorlardı. Asitaneler bu tarikat yapılarının merkez tekkesi olup kapsamlı program ve yapılara sahiptir. Üç bölümden oluşan tezin birinci bölümünde çalışmanın amacı, kapsamı ve literatür özeti bulunmaktadır. İkinci bölümde; tasavvuf, tarikatlar ve tarikat yapılarının tarihi üzerinde durulmuştur. Ortaya çıkan ilk tarikatlar olan Kadirilik, Rifailik, Sühreverdilik, Şazelilik, Bedevilik, Desukilik, Sadilik, Çiştilik tarikatları, İslam'ın yayılmasıyla Orta Asya'da kurulan Kübrevilik, Yesevilik, Nakşibendilik tarikatları ve Anadolu'da kurulan Mevlevilik, Bektaşilik, Halvetilik, Bayramilik, Celvetilik, Zeynilik tarikatları hakkında bilgi verilmiştir. Üçüncü bölümde Osmanlı döneminde tarikatların ve tekkeelerin durumu hakkında kısa bilgi verilmiştir. Dördüncü bölümde; asitane yani tarikatın merkez tekkesi olan yapıları incelenmiştir. İnceleme içeriği yapıların planlarını, genel bir fotoğrafını, yapı ile ilgili açıklamaları, eski fotoğraflarını ve yapının adres bilgisi ile yapıldığı yıl ve tarikatı gibi bilgileri kapsamaktadır. Beşinci bölüm ise sonuçlar ve değerlendirmeleri kapsamaktadır.