turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Mimari tasarım stüdyosunun deneysel mimarlık anlayışı doğrultusunda kurgulanması

Deneysel Mimarlığın, mimarlıktaki eğitsel etkisini gündeme getiren bu çalışma, deneysel anlayışla yürütülen mimarlık etkinliklerinin mimarlık ortamının gelişiminde önemli rol oynadığını ileri sürer. Mimarlık ortamının gelişiminin sürdürülmesinde, Deneysel Mimarlığın sürekli bir eğitim ortamı sağladığını savlar. Bu sav doğrultusunda, Deneysel Mimarlığı mimarlık eğitimi bağlamında mimari tasarım stüdyoları özelinde ele alır. Mimarlık eğitiminin merkezinde bulunan mimari tasarım stüdyosunun Deneysel Mimarlık anlayışı doğrultusunda kurgulanmasının, eğitimin etkinliğini nasıl arttırdığını ve mimarlık ortamının gelişimine nasıl katkı koyduğunu ortaya çıkarmayı amaçlar. Bu amaca yönelik olarak, Deneysel Mimarlığa ilişkin kapsamlı bir bilgi altyapısı oluşturur. Söz konusu bilgi altyapısı, deneysel mimarlığın kavramsal yapısına ilişkin araştırmaları, pratik ve akademik ortamdaki deneysel mimarlık etkinliklerine ilişkin incelmeleri ve deneysel mimarlık anlayışıyla işleyen mimari tasarım stüdyolarının kurgularına ilişkin irdelemeleri kapsar. Bu bilgi altyapısının oluşumu boyunca yapılan araştırmalara, incelemelere ve irdelemelere referansla, tez temel olarak mimari tasarım stüdyosunun deneysel mimarlık anlayışı doğrultusunda geliştirilmesinin gerekliliğini tartışır. Bu tartışmanın sürekliliğinde ise, Deneysel Mimarlık anlayışıyla işleyen bir mimari tasarım stüdyosu kurgusu oluşturulmasına yönelik öneriler ortaya koyar. Bahsi geçen önerilerin geliştirilmesi ise, Gazi Üniversitesi Mimarlık Bölümü'nde çalışmalarını sürdüren Atölye 1 ile etkileşim içinde gerçekleştirilir. Tezde oluşturulan bilgi altyapısına ve Atölye 1'in stüdyo kurgusuna referansla, Deneysel Mimarlık anlayışla işleyen bir stüdyonun içeriğine, know-how üretimine, sürecine ve ürünlerine ilişkin kurgular ele alınır.
Mimarlık öğrencilerinin aktif olma alanının tanımlanması; herkes için mimarlık oluşumu üzerine bir değerlendirme

Mimarlık öğrencileri, dahil oldukları mimarlık ortamında her aktör kadar söz söyleme ve girişimde bulunma imkanına sahiptirler ve bu imkanı kullanmaktadırlar. Eş zamanlı olarak öğrenci ve de yetişkin bir fert olma hali, mimarlık öğrencilerinin, gerek bireysel olarak gerekse bir araya gelerek toplumsal konulara yönelebilmelerini de olanaklı kılmaktadır. Öğrenciler, mimarlığa ve mimarlığın bir parçası olan mimarlık eğitimine ilişkin tecrübelerini, gözlemlerini, yorumlarını birleştirerek geçmişşte mimarlık hizmetini toplum ile buluşturacak çeşitli denemelerde bulunmuşlardır. Bir birey olarak da üretim alanlarını kısıtlayacak süreçler karşısında söz söyleme haklarını kullanmışlardır. Bugün de mimarlık öğrencileri toplumsal meseleler karşısında benzer konular ile kesişmekte ve aktif olarak girişimde bulunmaktadırlar. Mimarlık eğitimini bir amaç değil bir araç olarak görüp değerlendirerek, gerçekleştirdikleri ile mimarlık eğitiminin işleyişine de öneriler sunmaktadırlar. Mimarlık öğrencilerinin oluşturduğu ve oluşturmakta olduğu etkinlikler, mimarlık eğitimindeki usta-çırak ya da öğreten-öğrenen konumlandırmasını günümüzde geçersiz kılmaktadır. Mimarlık öğrencileri, bilginin aktarıldığı edilgenler olarak değil, adım atmaktan çekinmeyen özneler olarak herhangi bir yürütücü ya da yönlendirme beklemeden kendi alanlarını yaratmaktadırlar. Kazanmakta oldukları mimarlık bilgisini araçlaştırarak ortaya çıkardıkları alanlarda keşfetmeye yönelik ucu açık süreçler başlatmaktadırlar. Öğrencilerin aktifliği ile oluşan söz konusu alanlar -topluma karşı sergilediği davetkar tutum ile birlikte- tanımlanabilir bir potansiyel taşımaktadır. Bugün, iletişim hızındaki ivmeli artış öğrencilerin birbirlerinden haberdar olabilmelerini, bir araya gelebilmelerini süratlendirmektedir. Mimarlık öğrencilerinin peş peşe ya da eş zamanlı olarak ortaya çıkardıkları oluşumların, gerçekleştirdikleri etkinliklerin sürekliliği ve genişliği tarif edilebilmektedir. Mimarlığa değinen konular karşısındaki anlık girişimlerinin yanı sıra, mimarlık öğrencilerinin aktif olma ve üretme durumlarını günümüzde bir hedef olarak sundukları; fakat bu hedefin sonu belli üretimlerden çok deneyselliğe açık süreçler olduğu söylenebilmektedir. Bağımsız bir öğrenci oluşumu olan Herkes İçin Mimarlık'ın işleyişinde ve yöntemlerinde de söz konusu durum gözlenebilmektedir. Mimarlık öğrencilerinin aktif olma alanını tanımlı bir hale getirmek, mimarlığa, mimarlık eğitimine ve topluma katkı sağlayacak, hızlı ve rahat ulaşılabilir gönüllü bir kitlenin varlığını ortaya çıkarmaktadır. Söz konusu tanımlı alana dahil olan mimarlık öğrencileri, denemek ve keşfetmeyi tecrübe ederek, yaşam boyunca öğrenmenin kesintisizliğini fark ederek, gelecekte alacakları konumlar ile mimarlığa, mimarlık eğitimine de yeni bakış açıları katacaklardır.
Sightline analysis of proscenium type of auditoria

oz PROSKENİUM TİPİNDEKİ ODİTORYUMLARDA GÖRÜŞ ÇİZGİLERİ ÇÖZÜMLEMESİ Şaher, Konca Y. Lisans, Mimarlık Bölümü Tez Yöneticisi: Dr. Arzu Gönenç Sorguç Eş Tez Yöneticisi: Prof. Dr. Mehmet Çalışkan 137 sayfa Ağustos 2001 Bu çalışmadaki amaç, proskenium tipindeki oditoryumlarda görüş çizgileri çözümlemesi için bir uygulamalı bir bilgisayar programı geliştirmektir. Program için uyarlanacak görüş çizgileri ilkelerinin belirlenmesinden sonra, yazılım oditoryumdaki görüş çizgisi performansının belirlenmesi için bir özdevinim yöntemi oluşturacaktır. Geliştirilmiş olan yazılım kullanıcının iki boyutlu çizimi, oditoryum ölçülerini ve kot bilgilerini girdi olarak sağladığı bir işlem yürütür ve girdileri iki boyutlu çizimi üç boyutlu oditoryum modeline dönüştürmek için değerlendirir. İki çeşit analiz modülü geliştirilmiştir; bunlar yatay analiz modülü ve düşey analiz modülüdür. Ayrıca her bir koltuk için sahnenin üç boyutlu perspektif görüntüsünü elde etmek de mümkündür. Her bir analiz modülü hem her bir koltuk için hem de tüm oditoryum için koltukların renklendirilmiş bir haritasıyla beraber kalite indekslerioluşturur. Ayrıca tüm kalite indekslerini ve indekslere göre koltukların sınıflandırmasını kapsayan bir rapor dosyası oluşturulur. AutoCAD üzerinde çalışan programın tasarımcının tasarım aşamasında oditoryumdaki her bir koltuğun performansını inceleyebilmesini sağlayacağına inanılmaktadır.
Özne nesne ilişkisi bağlamında eleştirel mimari süreçlerde mekan kavrayışının yorumu

'Mekan' kavramı antik çağdan günümüze kadar olan süreçte kendisine farklı karşılıklar, anlamlar, temsiller bulmuştur. Mekan, tarihteki ilk ifadesiyle 'estetik' kavramının bir çeşit 'temsil' i olmaktadır. Endüstri devrimi sonrası toplumsal yapının çeşitlenmesi ve kitlelerin kentlere yığılması sonucu kentlerde oluşan mekan açığını kapamak için; mekan kavramı eksenini 'estetik ve güzel' olandan 'işlevsel' olana doğru yöneltmiştir. İşlev olan mekan; tip olarak üretilen, şematize edilen prototiplerle ifade edilmiştir. Sanayi devriminden günümüze kadar uzanan süreçte, mekan çoğu zaman bir fonksiyona karşılık gelmiş olup eylemsel ilişkilerin birlikteliği mekansal kurguyu oluşturmuştur. Eylemlerin yakınlık-uzaklık ilişkisi; işlevin temsili üzerine inşa edilen mekanın kendi parçaları arasındaki kurgunun çatısını oluşturmuştur. Ancak modern dönem sonrasında mekanın temsiline karşılık gelen 'biçim', geçerliliğini yitirmiştir. Günümüz mimarlık dünyasında mekan temsiline karşılık gelen kavramlar farklı ve çeşitli tartışma alanları oluşturmaktadır. Mekanın yalnızca içerisinde nesneler olan bir boşluktan ibaret olmadığı, insan bedeninin ilişki kurduğu, insan algısı ve deneyimi ile kavranılabilirliği günümüzde mekan kavrayışıyla ilgili üzerinde tartışılan konulardandır. Deneyim; mekanı kavrayışımızın bir parçasıdır; dokunmak, mekanın içerisinde hareket etmek, onu algılamak da deneyimlemenin başka yollarıdır. Moderne kadar mimari temsil üzerinden bir okuma yapıldığında görülmektedir ki; mekan, görme duyusu ve onun üzerine 'göz merkezli' olarak inşa edilmiştir. Zaman kavramı; öznenin 'deneyim' eylemini gerçekleştirerek mekan ve kendisi arasında kuruduğu ilişkinin sonucu olarak ortaya atılmıştır. Mekan-zaman ilişkisinde 'zaman'; 'deneyim' eyleminin devreye sokulmasıyla birlikte ortaya çıkan sonuçtur. Bu çalışma kapsamında; mekanın temsiline dair ifade biçimleri öznenesne ilişkisi çerçevesinde açıklanmaya çalışılmış ve bu temsillerin günümüz dünyasında karşılık bulup bulmadığı sorgulanmıştır. Bu bağlamda günümüz mimarlık dünyasındaki söylemler ve mimarlık pratiği üzerinden okumalar yapılarak öznenesne ilişkisi çerçevesinde mimarlık nesnesi, ifade biçimleri anlatılmaya çalışılmıştır.
Tarihi yapıların eğitim yapısına dönüşümünün incelenmesi: Toros Üniversitesi Güzel Sanatlar Tasarım ve Mimarlık Fakültesi örneği

toplumsal koşulların ve gereksinimlerin değişmesiyle, yapı ve mekan gereksinimlerinin de aynı ölçüde değiştiği görülmektedir. Kültür varlıklarının yeniden topluma kazandırılma çabası, üzerinde önemle durulması gereken evrensel bir konudur. Günümüzde yapısall olarak var olan, işlevselliğini yitirmiş tarihi yapılar; terk edilmeye ve yıkılmaya bırakılmak yerine elverişli yapısall özellikleriyle ve bulunduğumuz dönemin yaşam koşulları doğrultusunda yeniden işlevlendirme çalışmalarıyla kullanıma kazandırılabilmektedirler. Bu çalışmada, yükseköğrenim yapısına dönüştürülen tarihi yapılar değerlendirmeye alınmaktadır. Bu çalışmada, yükseköğrenim yapıları olarak yeniden işlevlendirilen tarihi yapılardaki Mimarlık Fakülteleri, bu tezde örnek olarak incelenirken, düzenlemeden önceki durumu ile yeniden işlevlendirildikten sonraki durumunun uyumu ve stüdyo ve derslikleri; işlev, malzeme, strüktür, aydınlatma, mimari dil, altyapı ve tesisat çözümleri açısından ele alınmaktadır. Bu kapsamda, Kadir Has, Bilgi ve Mardin Artuklu Üniversitelerinin Mimarlık Fakülteleri tarihi yapıların eğitim yapısına dönüşümünün incelenmesi yönünden örneklemler olarak seçilmiş ve eğitim yapıları olarak yeniden işlevlendirmeleri ile stüdyo ve derslikleri bu tezde belirlenen ölçütlere göre incelenmiştir. Olgu değerlendirmesi olarak; Mersin'in tarihi kent çevresinde bulunan Toros Üniversitesi Güzel Sanatlar Tasarım ve Mimarlık Fakültesi ele alınmıştır. İlk olarak tarihi yapının eğitim yapısına dönüştürülmesi, sonra işlev değişikliği sonucu dönüşüm geçirdiği tasarımla uyumu değerlendirilmiş, daha sonra yapının zamana bağlı değişimi irdelenmiştir. Fakültenin stüdyo ve derslikleri de, yeniden işlevlendirme açısından; işlev, malzeme, strüktür, aydınlatma, mimari dil, altyapı ve tesisat çözümleriyle değerlendirilmiştir. Toros Üniversitesi Güzel Sanatlar Tasarım ve Mimarlık Fakültesi'nin T. C. Kültür ve Turizm Bakanlığı Kültürel Varlıklarına ait olan A Blok ve Mersin Latin İtalyan Katolik Kilisesinden kiralanan B Blok yapıları bu tez kapsamında tarihi yapıların eğitim yapısına dönüştürülmesi yönünden ele alınmıştır.
Edirne-Kaleiçi bağlamında eski kent mekanlarında bina tasarımlarına esasolacak verilerin saptanmasına yönelik bir yöntem

Kentleşme süreci çerçevesinde, geleneksel yapı stokunun bulunduğu alanlara çok zaman sorunlu alanlar olarak bakılmıştır. Ülkemizde yasa ve hükümlerin belirlediği geleneksel yapı stokunun yer aldığı bu alanlar, bulundukları kentlerin çöküntü bölgesi haline dönüşmüş, yurt dışındaki örneklerde izlediğimiz gibi prestijli bölgeler haline gelememişlerdir. Bu alanlarda yer alan geleneksel konutlarımızın tekil yapı ölçeğinde koruma anlayışı yetersizdir. Kent yapısı ile iç içe yaşayan, kent çevresi ile birlikte çözüm gerektiren; sağlıklaştırma, iyileştirme, yenileme, yeni bina ve mekan tasarımına uygun önerilerin geliştirilebilmesi için, bu alanların mimari mekansal özelliklerinin irdelenmesi ve bir tasarım rehberi niteliğine dönüştürülmesi gereklidir. Çalışmada bu amaca yönelik bir modelin oluşturulması hedeflenmektedir. I. Bölümde; çalışmada çok sık adı geçen tarihi kentsel doku, eski yapı, koruma sıhhileştirme, yenileme ve köhneleşme ve bunların parametrelerinin neler olduğu açıklanmaktadır. n. Bölümde mevcut geleneksel konut alanlarının; fiziksel, yapısall, sosyo-ekonomik ve yasal düzenlemeleri içeren analizi yapılmaktadır. Geleneksel konutun plan, cephe özellikleri ve Türkiye'deki koruma ile ilgili yasal düzenlemeler incelenmektedir. IH. Bölümde; eski kent mekanlarında çevre uyumlu ve mekansal bütünlük sağlayıcı, tekil yapı ölçeğinde doku ölçeğine varan yurt içi ve yurt dışı örnekleri incelenmektedir. IV. Bölümde çalışma alam olarak seçilen Edirne kenti Kaleiçi yerleşiminin fiziksel ve sosyo-ekonomik özellikleri, tarihsel konutların tasarım özellikleri incelenmektedir. V. Bölüm ve sonuçta; eski kent mekanlarında bina tasarımına esas verileri yorumlayıp değerlendiren bir model önerilmektedir. Böyle bir modeli geliştirme tarihi kentsel mekanlarda yeni bina tasarımlardan veya mevcut yapılanmayı koruma anlayışının kişisel ve kurumsal anlayışların güçleşmesi sorunundan doğmuştur.
Bolu ili Seben ilçesi Kozyaka köyünün geleneksel konut dokusunun incelenmesi ve koruma önerileri

Bu çalışma Bolu ili Seben ilçesinde yer alan Kozyaka Köyü'nün geleneksel konut dokusunu konu etmektedir. Çalışmanın amacı, Kozyaka Köyü'nde yer alan sivil mimarlık örneklerini belgelemek, mevcut dokuya uyumsuz yapıların, müdahalelerin ve eklentilerin olumlu ve olumsuz etkilerini saptamak, çalışma alanının olanakları ve çevresel değerleri doğrultusunda bölgenin sürdürülebilir turizm türleriyle geleneksel yaşam biçiminin ve sahip olduğu kültürel mirasın devamlılığını sağlamak için genel müdahale kararları vermektir. Çalışmada Kozyaka Köyü'nün belgelenmesi kapsamında yerinde tespit ve analiz yöntemleri kullanılarak, alanın tamamında ve tek tek yapılarda çalışmalar yapılmıştır. Giriş ve sonuç bölümleri dahil sekiz bölümden oluşan çalışmanın birinci bölümünde, tezin amacı, kapsamı, sınırlılıkları ve çalışmada yararlanılan yöntemler anlatılmıştır. İkinci bölümde, koruma ve kırsal alan koruma kavramı ile dünyada ve Türkiye'de bu kavramların tarihsel süreç içerisindeki gelişimi incelenmiştir. Üçüncü bölümde, Seben ilçesinin fiziksel, sosyal ve tarihi yapısına değinilmiş, dördüncü bölümde ise çalışma alanının fiziksel ve sosyo-ekonomik durumu açıklanarak köydeki yapıların mimari özellikleri ele alınmıştır. Beşinci bölümde genel değerlendirme yapılarak konutların sahip olduğu mimari değerlere göre nitelikleri belirlenmiş ve korunacak, değerlendirilecek ve düzenlenecek alanlar bölgelenmiştir. Altıncı bölümde, çalışma alanının turizm potansiyeli doğrultusunda yapılara yeni işlevler önerilerek sürdürülebilir turizm türlerinin planlaması yapılmıştır. Yedinci bölümde ulaşıma, altyapıya, alana, belirlenen alt bölgelere ve yapılara yönelik müdahale kararları verilerek, yeni yapılaşma koşulları belirlenmiştir.
Batılılaşma dönemi erken örneklerinde bezeme programlarının irdelenmesi ve koruma sorunları: Nuruosmaniye Camii örneği

de, Osmanlı'nın son nitelikli dönemi olması ve bize bu tarihi yansıtması açısından, zaten az sayıda olan Barok eserlerinin belgelenmesi ve korunması fazlasıyla önem arz etmektedir. Bu çalışmanın amacı, Batılılaşma Dönemi'nde yapılan anıtsal eserleriirdelerken, dönemin özellikli camilerinden Ayazma Camii, Laleli Camii ve NuruosmaniyeCamii üzerinde karşılaştırma ve değerlendirmelerden yola çıkarak, Barok eserler içinde en özellikli yapılardan birisi olan Nuruosmaniye Camii'nin üzerine yoğunlaşıp döneminbezemesel özellikleriyle beraber koruma sorunlarını da ortaya koymaktır. Yapılacak olan çalışma kapsamında öncelikli olarak Batılılaşma Dönemi ve dönemin genel özellikleri, dönemin en özellikli anıtsal camileri üzerinde incelenecek ve bezeme programlarının analizleri yapılacaktır. Bu karşılaştırmaların hazırlanabilmesi için, geçmişşte bu yapılar ve dönemlerle ilgili yapılan araştırmalar incelenecek, yapılar üzerinde yapılacakfotoğraflama ve ölçümlerle araştırma desteklenecektir. Yapılan araştırmalardan sonra çalışmanın analiz ve sentez aşaması başlayacak. Bu aşamada seçilen yapıların özellikleri, birbirleriyle farklılıkları incelenecek ve sorunları ortaya konulacak. Çalışmanın devamında ise Barok mimarinin en nitelikli örneklerinden olan Nuruosmaniye Camii'nin Bezeme Programı irdelenecektir.
Göçmen belleğinin mekanı kurgulama ve yeniden üretme biçimleri: Kolaj, montaj ve çeviri

Göç deneyimi, göçmenin iki farklı yer arasında deneyimlediği hareket ile birlikte kendi yerini aradığı, hiçbir zaman sonlanmayan bir süreçtir. Kişi bir kez yerinden koptu mu, yaşamı boyunca aidiyet, kimlik, yabancı ve tanıdık gibi kavramlarla baş etmek durumunda kalır. Artık ne çıkış alanında, ne de varış alanında tam olarak kabul görmemektedir. Bir gün geri dönme kararı alsa bile, bu durumu tersine çevirmesimümkün değildir: Çünkü geri dönen hiçbir zaman, giden ile aynı kişi değildir. Ait olduğu yerin arayışında olan göçmen, aralarında salındığı bu iki yere de var gücüyle tutunmaya çalışır. Belleğinde taşıdığı mekanlar, bu arayışla eş zamanlı olarak sürekli yeniden kurgulanmakta ve yeniden üretilmektedir. Bellek bir depo, arşiv veya dolap gibi statik bir yapıda değildir. Göçmenin belleği, mekan ile kurduğu bağlamlar çerçevesinde şekillenen dinamik bir süreci içerisinde barındırır: Bellek canlıdır. Göçmenin belleğinde mekanların nasıl kurgulandığı ve yeniden üretildiği sorusunun peşine düşen bu tezin giriş bölümünde, problem tanımıyla birlikte çalışmanın amacı ve yöntemi belirlenmektedir. İkinci bölümde ise, bellek kavramının göç kapsamında mekan ile ilişkisi çizilmiştir. Bu ilişkinin aidiyet, kimlik, tanıdık, yabancı, yersizleşme, yeniden yer edinme vehibridite gibi bağlamları tartışmaya açılarak; göç belleğinin mikro ölçekten makro ölçeğe doğru şekillenen yapısının tarifi yapılmıştır. Üçüncü bölümde göç belleğinin kurguları; göçmenlerin sanat, edebiyat ve sinema alanlarında gerçekleştirdikleri üretimler üzerinden okunmuştur. Bu bölümde belleğinparçalanma ve ölçek kayması, karşıtlıkları bir araya getirme, taşırken dönüştürme gibikurguları, bağlamsal çerçeveleri ve ölçekleri üzerinden ele alınmıştır. Bu kurguların benzeştikleri ve ayrıştıkları noktalar dördüncü bölümde belirlenerek;kolaj, montaj ve çeviri kavramları çerçevesinde yeni bir kavramsallaştırmaönerilmiştir. Bu kavramsallaştırmalar, bir ailenin göç hikayesinin fragmanlarıüzerinden tartışmaya açılmıştır. Çünkü tek bir ailenin hikayesi, aslında tümgöçmenlerin ortak deneyimine işaret etmektedir. Göç belleğinin mekansalyansımaları; mikro ölçekte kolaj-bellek, mezzo ölçekte montaj bellek, makro ölçekte ise çeviri-bellek kavramsallaştırmaları üzerinden okunmaktadır. Sonuç bölümünde ise, belleğin mekan ile ilgili yeniden üretimleri kurgularıdoğrultusunda tekrar ele alınmış ve göçmenin tüm bu süreç içerisindeki konumu tartışılmıştır.
Mimari yapılarda saydamlık ve mekan tasarımında ışık kontrolü

İnsanların yaşam alışkanlıklarına uygun yaşam çevreleri düzenleme, mimar ve içmimarların görevidir. Yaşadığımız çevrelerin algılanmasında ışığın mekana katkısı ve insanda yaratacak ruhsal etkilerinin bir tasarımcı tarafından iyi bilinmesi gerekmektedir. Bu çalışmada; mimari yapılarda saydamlık ve mekanlarda doğal ışıktan doğru biçimde yararlanılarak, hacim yüzeylerinde meydana gelen yansımalar incelenmektedir. Elde edilen sonuçlar ile doğal ışığın hacim tasarımına etkileri, uygulanmış örneklerde incelenerek değerlendirilmesi, yeni tasarımların oluşturulmasına bir doküman olacaktır. Araştırma çalışması giriş bölümü ve dört bölümden oluşmaktadır. Giriş Bölümü'nde araştırmanın; hedefi, amacı ve yöntemi belirtilmektedir. Çalışmanın sonunda sonuç ve öneriler ile yararlanılan kaynaklar yer almaktadır. Bölüm 1'de; saydamlık -kavramının tanımı ve tanımlamanın içinde var olan yan kavramların, fiziksel ve psikolojik etkileri incelenerek, ışık iletkenliğine giriş yapılmaktadır. Saydamlığa bağlı olarak gelişen ışık ve iletkenliğin güneş ışığıyla bağlantısı kurulmakta, anlatımlar şema ile desteklenmektedir. Bölüm 2'de; mimari yapılarda saydamlık kavramı ele alınıp, tarihsel süreç içindeki örnekler incelenerek, saydamlığın mimarideki gelişiminin teknolojiyle olan bağlantısı resimlerle desteklenerek anlatılmaktadır. Cephelerdeki saydamlığın, iç mekan fonksiyonlarına göre etkisi ve doğal ışığın yüzeylere yansıması şemalar ile desteklenmektedir. Geçirgenliğin malzeme ile bağıntısı kurularak örneklerle açıklamalar yapılmaktadır. Solüm 3'de; mimari yapılarda saydamlık ve iç mekan ilişkisi kurulurken doğal aydınlatma sistemleri şemalar, resimler ve tablolarla desteklenerek anlatılmaktadır. Araştırmanın gelişimine göre yapılarda saydam olma kriterleri belirlenerek, konu ile ilgili yurt içinde uygulanan 12 örnek incelenerek değerlendirilmektedir. Sonuç olarak; teknolojiye paralel gelişen süreç içinde, saydam olma kavramının oluşturduğu doğal aydınlatmanın, iç mekan fonksiyonuna etkileri incelenerek, geçirgenlik ile malzeme bağıntısı kurulmaktadır, incelenen örneklerin değerlendirilmesi sonucunda; duygusal faktörlerin de dikkate alınarak, yapılardaki saydamlık oranlarının ve buna bağlı oluşan aydınlık düzeylerinin uygun biçimde denetim altına alınması gerekliliği ortaya çıkmaktadır.
İstanbul'da mevcut bir ofis yapısının enerji etkin tasarımbağlamında yenilenmesine yönelik bir yaklaşım

Dünyadaki tüm binalar fosil yakıtların yaklaşık olarak %35- %40'ını tüketmektedir. Bu tüketime sanayideki yapı malzemelerinin üretilmesinde harcanan enerji dahil değildir. Bu nedenle her geçen gün artan enerji talebi nedeniyle yaşanılabilir alanlar ve yaşanılabilir bir çevre tasarlarken en önemli faktörlerden biri de enerji verimliliği olacaktır. Sanayi sektörünün, inşaat alanlarının, nüfusun ve enerji tüketimini etkileyen faaliyetlerin artması yeni enerji ihtiyaçlarını gerektirecektir. İhtiyaç duyulan enerjilerin karşılanması için kullanılan fosil yakıtların tüketimi dünya üzerinde çeşitli olumsuz sonuçlar açığa çıkarmaktadır. Bu açığa çıkan olumsuz sonuçların önüne geçilmesi ve azaltılması dünyadaki iklim değişiklikleri için büyük önem taşımaktadır. Bu nedenle de yenilenebilir enerjilerin kullanımı ve daha az enerji tüketen, çevre dostu ve sürdürülebilir binalar gibi bütünleşik tasarıma sahip olacak binalar büyük önem ve fayda sağlayacaktır. Az enerji tüketen, çevre dostu, sürdürülebilir ve gerekli olan enerjiyi yenilenebilir enerji kaynaklarından karşılayan binaların tasarımı ve inşaatı, bütünleşik ve işbirliği gerektiren bir süreçtir. Ülkemizde binalardaki enerji tasarrufu ve enerji verimliliğinin artması aynı zamanda fosil yakıtların azaltılması amacıyla Binalarda Enerji Performans Yönetmeliği 5 Aralık 2009 yılında yürürlüğe girmiştir. Bu noktada Türkiye'nin kullandığı enerji türü ve miktarıyla ilgili olumsuz bir durum görülmektedir. Ayrıca Türkiye'de tüketilen toplam enerjinin yaklaşık %74'i ithal edilmekte, bu oranın 2020 yılında ise %78'e yükselmesi beklenmektedir. Türkiye de yapılarda kullanılan enerji, fosil yakıtlardan sağlanmakta, bu da CO2 emisyonunun fazla olmasına neden olmaktadır. Binalarda enerji tasarrufu yönetmeliği ile bu oran önemli ölçüde azalmış ve yapılarda enerji tasarrufu sağlamanın en etkili yönlerinden birinin de yenilenebilir kaynaklarından elde edilen enerjiyi kullanmak olduğu görülmüştür. Dünyadakibinalarda kullanılan yapı malzemelerinin bina enerji performansı ve bina konforu açısından yetersiz olduğu gözlemlenmektedir. Buna karşı olarak yapılarda daha verimli yapı malzemelerin kullanımı ve bu malzemelerin özellikleri vurgulanmıştır. Bu durumlar önlem alınmadığı ve destek görmediği her an gezegenimiz de daha büyük felaketlerin oluşumunda hayati önem arz etmektedir ve böylelikle daha az enerji tüketen, çevre dostu ve sürdürülebilir binaların önemi artmakta ve bu bütünleşik tasarımların oluşumu çoğalmaktadır. Bu bağlamda tez kapsamında, yapılardaki enerji performansı süreçleri incelenip bu dönüşüm evresinde yapıların konforu, enerji verimliliği değişimindeki rolleri irdelenecektir. Bu irdelemeler ışığında seçilmiş bir yapı modellenerek mevcut hali ile simülasyonu yapılıp, entegre edilecek yapı malzemeleri ile minimuma indirgenecek enerji ihtiyacı ve yenilenebilir enerji kaynakları ile revize edilmiş hali simülasyon edilerek yapılan bu değişimlerle daha az enerji tüketen, çevre dostu ve sürdürülebilir bir bina modeli önerilecektir.