turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Sezai Karakoç'un siyasal fikri ve diriliş tezi

Türkiye'de Sezai Karakoç hakkında yapılan akademik çalışmalarda, Karakoç'un genel düşünce yapısı siyasal olan ile ilişkisi bağlamında yeterince değerlendirilmemiştir. Bu tez çalışması Sezai Karakoç'un siyasal fikrini, siyasal teori bağlamında felsefi-analitik bir metodoloji ile tartışmıştır. Çalışmanın temel iddiası; Sezai Karakoç'un düşüncelerinde açık seçik siyasal bir fikrin terkip edildiğidir. Bu siyasal fikrin çözümlenmesi ve izah edilmesi için ontoloji olarak siyasal, başka bir deyişle varlık-anlam-değer olarak siyasal kavramı eşliğinde bir tartışma yürütülmüştür. Öncelikle siyasal ve siyaset kavramlarıyla nasıl bir muhtevanın kastedildiği açıklanmış, akabinde ise ifade edilen kavramsal çerçeve eşliğinde Karakoç'un siyasal fikri izah edilmiştir. Karakoç'un eserleri siyasal düşünce bağlamında büyük ölçüde görmezden gelinmiş ya da gerekli ilgiyi görmemiştir. Bu nedenle düşünürümüzün fikirlerini ontoloji olarak siyasal kavramı bağlamında değerlendirmenin, Türkiye'de gerçekleşen siyasal tartışmalara sağlayacağı katkı göz önüne alınarak hareket edilmiştir. Çalışma boyunca Karakoç'un kamusa alanda bir varoluş biçimi olarak teklif ettiği kurumsal-olgusal-pratik unsurları mümkün kılan varlık-anlam-değer kümesinin ne olduğu cevaplanmaya çalışılmıştır. Diğer bir ifadeyle, Karakoç'un düşünceleri bağlamında siyaseti mümkün kılan şey nedir sorusunun cevabı aranmıştır. Bu bağlamda siyasal ile siyaset kavramları arasında yapılan ayrımdan istifade edilerek hareket edilmiştir. Bu sayede ontoloji olarak siyasal kavramını oluşturan temeller ve ilkeler açıklanmış ve beraberinde bunun ontik düzeye olan yansımaları gösterilmeye çalışılmıştır. Burada yapılan tartışmalar ile Karakoç'un düşüncelerindeki siyasal fikrin ilgili kavramsal çerçeve eşliğinde izah edilişinin, Sezai Karakoç'un teklif ettiği siyasal varoluş biçiminin daha iyi anlaşılması için yararlı olacağı umulmaktadır.
Küreselleşme ve Türkiye: Özal dönemi değişim paradigmaları

Tartışmalı olan Küreselleşme kavramının birden çok tanımlaması vardır. Ayrıca Küreselleşme süreci birden çok konu ve süreci de içerir. Ancak Küreselleşme kavramı ekseriyetle 1980'lerden sonra güç kazanmıştır. Bu süreç uluslararası ilişkilerde karşılıklı ekonomik bağların artması sonucunda ortaya çıkmıştır. Küreselleşme beraberinde demokratikleşme, liberal ve neoliberal politikalar gibi kavramlarla birlikte sivil toplum örgütlenmesinde yeni eğilimler ortaya çıkarmıştır. Türkiye'de değişime dönük eğilimler 1961'den sonra şekillenmeye başlamıştır. Bu dönemde de farklı siyasi partiler, farklı lider profilleri ve çeşitli sivil toplum örgütlenmeleri ortaya çıkmıştır. Bu dönem de küresel eğilimlerden etkilenmiştir ve Türkiye'yi Küreselleşme sürecine hazırlamıştır. Ancak bu dönemde yaşanan değişimler birden çok ideolojinin sürece yön vermesini sağlamıştır. Türkiye'de, 1980'lerde Özal dönemi politikalarıyla hızlı bir şekilde etkilenerek Küreselleşme sürecine girmiştir. Bu dönemde iktisadi amaçlar politikalara yön vermeye başlamıştır. Bu nedenle Türkiye hegemonik bir ideoloji olarak liberal politikalardan etkilenmiştir. Bu etkileşim toplumsal duruma da yansımış ve sivil toplum örgütlenmelerin de farklı oluşumları ön plana çıkmıştır. Bu çalışma Küreselleşme bağlamında Türkiye'de yaşanan dönüşümün kodlarını araştırmayı hedeflemektedir. Bu bağlamda, ilk olarak, Küreselleşme kavramı ve beraberinde getirdiği kavramların tanımlanması hedeflenmiştir. İkinci olarak, Özal döneminden önce Türkiye'yi Küreselleşme sürecine ve dönüşüme hazırlayan etkenlerin ne olduğu sorusundan yola çıkılarak, toplumsal ve siyasi değişim temayülleri saptanmaya çalışılmıştır. Son bölümde ise, Özal dönemini, bir önceki Türkiye panoromasından ayıran ve Türkiye'yi Küreselleşme eğilimleriyle buluşturan değişimlerin ne olduğu ortaya konmuştur. Türkiye'yi Küreselleşme sürecine sokan delilleri aramak amacından hareket eden çalışmada, ikincil kaynakların yanı sıra, devlet istatistik verileri ve parti tüzük ve programlarından faydalanılmıştır.
Çok partili döneme geçişte demokratikleşme çabaları

II. Dünya Savaşı'nın Türkiye Cumhuriyeti ve dünya tarihinde yarattığı etkileri bakımından ayrı bir yeri vardır. Çünkü bu savaş, demokrasi cephesinin zaferi ile sonuçlanmıştır. Faşist-totaliter tek parti yönetimine dayalı ülkelerin yenilmeleri demokrasiyi yükselten değer haline getirmiştir. Demokratik sistemlerin yükselişe geçtiği bir dönemde Türkiye de buna kayıtsız kalmamıştır. Türkiye'de 1923- 1946 yıllarında tek siyasi parti olarak Cumhuriyet Halk Partisi yer almıştır. Mustafa Kemal Atatürk'ün ölümünün ardından parti içerisinde önemli değişiklikler yapılmış ve İsmet İnönü'nün Milli Şef olmasıyla da tek parti ideolojisi etkin bir hal almıştır. Bu dönemde yapılan bazı antidemokratik kanun ve uygulamalar, toplum üzerinde sosyo-ekonomik açıdan büyük sarsıntılara ve iktidara karşı toplumsal bir muhalefete sebep olmuştur. Savaşın ardından ülke içinde ve dışında meydana gelen gelişmeler çok partili demokratik rejime geçişi zorunlu kılmıştır. Bu şartlar altında kurulan Demokrat Parti, belli bir süre iktidarın hoşgörüsüyle karşılanmıştır. Ancak muhalefetin hızlı örgütlenmesi ve 1946 seçimlerindeki başarısı iktidarın tutumunu sertleştirmiştir. Çok partili hayata geçildikten sonra özellikle muhalefet, antidemokratik kanunlar açısından iktidarı eleştirmiş ve köklü değişiklikler yapılmasını istemiştir. İktidar partisi ise, halkın desteğini yeniden kazanabilmek adına bu uygulamaları değiştirme ve kaldırma yoluna gitmiştir. Bu çalışma, Türk siyasal hayatında özellikle savaş sonrası başlatılan demokratikleşme hareketlerinin nedenlerini, sonuçlarını ve toplum üzerindeki tesirlerini incelemek üzere hazırlanmıştır.
Changing nature of relations between media and politics during Turgut Özal era

1980 yılında, 12 Eylül askeri müdahalesi sadece Türkiye'deki sosyal ve siyasi yapıyı değil, medyayı da etkilemiştir. Özellikle Turgut Özal hükümetleri tarafından uygulamaya konan neo-liberal politikalar yeni ekonomik ve sosyal yapıyı etkilemiştir. Ayrıca, 1980'li yılların başlarından itibaren başlayan neo-liberal sosyal ve ekonomik değişimler nedeniyle, Türk medyası, özellikle de basın, sosyal sorumluluk prensibinden giderek uzaklaşmaya başlamıştır. Bu dönemde Türk medyasında, köşe yazarları arasındaki entelektüel polemikler, araştırmacı gazetecilik ve fikir gazeteciliği, magazin gazeteciliği ile yer değiştirmiştir. Dahası, medyanın sahiplik yapısındaki değişim olgusu, Türkiye'deki neo-liberal dönüşümün sonuçlarından biridir. 1950'li yıllardan itibaren birçok Türk işadamının pek çok gazete satın almış olmasına karşın, 1980'lerin sonu ve 1990'ların başlarından itibaren sermayenin geniş ölçüde medya sektörüne girmediğinden bahsetmek mümkündür. Bu noktada, Başbakan Turgut Özal'ın işadamı Asil Nadir'i, Günaydın ve Güneş gibi gazeteleri satın alması konusunda cesaretlendirdiğini söylemek gereklidir. Medyadaki diğer bir önemli gelişme de basın işletmelerinin, 1990'lı yıllarda medya holdinglerine dönüşmesidir. Türk işadamlarının gazete, dergi satın alıp özel televizyon kanalları kurmaları yoğun tekelleşme eğilimlerine neden olmuştur. Bu durum medya ve siyaset arasındaki ilişkiyi etkilemiştir. Ardından, medya işletmeleri artık özel şirketler gibi yönetilmeye başlamıştır. Ve hükümete yönelik televizyon kanallarının yayın politikaları ile gazetelerin yayımcılık politikalarında medya patronlarının hükümetten ekonomik çıkar sağlamaları önemli ve belirleyici bir unsur olmuştur.
Coptic ethnopolitical mobilization on the road to and beyond the January 25 Revolution

Bu çalışma Mısır'dakı Kıpti cemaatinin etnopolitik mobilizasyonunun nedenlerini ve bu mobilizasyonun nasıl gerçekleştigini incelemektedir. Etnopolitik mobilizasyonun sebeplerini ve boyutunu irdelemek için Harff ve Gurr'ün (2004) etnopolitik mobilizasyon modeli ile Fox'un (2002) etno-dinsel mobilizasyon modelini birbirine entegre etmektedir. Bu çalışma her iki modele de eleştirel yaklaşmakta ve gerektiğinde bu modellere ilgili değişkenleri eklemekte ve konuyu derinlemesine analiz etmek ve analitik bir bakış sunabilmek için alan araştırmasında toplanan verileri kullanmaktadır. Müslüman çoğunluk ile Kıptiler arasındakı ilişkiler neo-millet sistemi ışığında sorgulanırken ve Kıpti Ortodoks Kilisesi ile Mısır devleti arasındaki anlaşma Kıptilerin mobilizasyonuna etkisi bağlamında tartışılmaktadır. Araştırma sonuçları 2005- 2010 yılları arasında Kıpti mobilizasyonunun Mısır'daki genel mobilizasyonun bir parçası olduğunu ve sosyo-ekonomik ve dini mağduriyetlerin bu süreçte önemli bir rol oynadığını göstermektedir. Bununla beraber, 2011'deki 25 Ocak Devriminden sonra Kıpti mobilizasyonu dönüşmüş ve Kıpti etnopolitik hareketler, 2005 öncesi dönemin aksine, Kilise'yi dini olmayan zeminlerde Mısır devletini de dini ve siyasi haklarını aktif bir şekilde arayarak zorlamışlardır.
Yerel ve genel siyaset üzerindeki etkileri açısından Hamit Fendoğlu

Bu çalışma Türk demokrasi tarihinin en ciddi dönemlerine şahitlik eden Hamit Fendoğlu'nun siyasi hayatını analiz etmek amacıyla hazırlanmıştır. Hamit Fendoğlu hizmetleri ve siyasi kişiliği ile zamanla bölgesel siyasetteki etkisini ve namını genel siyasete taşımıştır. Nam-ı diğer Hamido, Türk demokrasi tarihinde önemli bir dönüm noktası olan çok partili hayata geçiş ile Türk siyasi sahnesinde yer bulmuş ve siyaset hayatına Demokrat Parti ile dahil olmuştur. Türkiye'nin siyasi, sosyal ve ekonomik olarak en puslu yıllarını içine alan 1960- 80 arası dönem, aynı zamanda onun Türk siyasetinde ününün artmaya başladığı yıllardır. Menderes iktidarına kadar Malatya ve çevre illerde siyasi kimliği olmaksızın tanınan ve saygı duyulan Hamit Fendoğlu'nun ünü Demokrat Parti döneminde tüm Türkiye'ye yayılmıştır. Onun benzerine az rastlanır karakteri siyasi hayatına da olumlu katkılar sağlamıştır. Memleketine olan sevgisi ile ülkesine olan bağlılığı Türkiye'nin en karanlık dönemlerinde dahi onu hizmetinden alıkoymamıştır. Kendisine gönderilen bombalı paketin patlaması sonucu gelini ve iki torunu ile hayatını kaybeden Hamit Fendoğlu, Türk siyaset sahnesinden kalıcı şekilde uzaklaştırılmıştır. Hamit Fendoğlu Türk demokrasi tarihinin en önemli gelişmelerinin ve sorunlarının yaşandığı dönemde Türkiye'de genel ve yerel siyasete önemli hizmetlerde bulunmuştur. Herkesin bir bedel ödediği siyasi ortamda o bu bedeli hayatı ile ödemiştir. Onun siyasi karakteri bugün hala Türk halkının hafızalarındadır. Çalışmada Hamit Fendoğlu'nun hayatı, fikir ve düşünce dünyası, siyasete bakışı, siyasi faaliyetleri ve bunların yerel ve genel siyasete etkileri incelenmiştir. Ayrıca Hamit Fendoğlu'na karşı işlenen suikastın nedenleri ve sonuçları tartışılmıştır. Çalışmanın sonucunda, Hamit Fendoğlu'nun gerek nevi şahsına münhasır karakteri ve siyasi kimliği ile gerek Türk siyasetindeki önemi ve etkisi ile araştırılması ve tanınması gereken değerli bir siyaset adamı olduğu anlaşılmıştır.
AK Parti dönemindeki Türk dış politikasında kamu diplomasisinin rolü: TİKA, kamu diplomasisi koordinatörlüğü ve Yunus Emre Enstitüsü örneği

II. Dünya Savaşı sonrasında Amerika Birleşik Devletleri tarafından uluslararası ilişkiler alanında ağırlıklı olarak uygulanan kamu diplomasisi faaliyetleri Soğuk Savaş'ın sona ermesinde en büyük paya sahip olmuştur. Doğu Blok'unun dağılmasından sonra tek kutuplu olarak algılanan uluslararası ilişkiler sisteminde, misyonunu tamamlamış gibi görünen kamu diplomasisi faaliyetleri, politik alanda sessiz sedasız uygulamadan kaldırılmış olup, yerini tekrar geleneksel diplomasi yöntemlerine bırakmıştır. 11 Eylül 2001'de ABD'de gerçekleşen terör saldırıları, uygulanan geleneksel diplomasi yöntemlerinin uluslararası ortamda ABD'nin kendisini yeterince doğru anlatamadığı sonucunu ortaya çıkarmıştır. Terör saldırılarına maruz kalması neticesinde ABD'de 'neden ve niçin' gibi soruların cevabı yine kamu diplomasisi uygulamalarının yetersizliği sonucuyla ilişkilendirilmiştir. Aynı dönemde Avrupa ülkelerinde de kamu diplomasisi uygulamaları ağırlık kazanmaya başlamış ve dış politika uygulama süreçlerinde geleneksel diplomasinin kamu diplomasisi uygulamalarıyla takviye edilmesi sonucunu doğurmuştur. Türkiye'de ise, özellikle AK Parti hükümetleri döneminde başlayan yoğun ve etkin kamu diplomasisi teknikleri sayesinde son yıllarda bölgesel ve küresel alanda uygulanan politikalar aracılığıyla olumlu sonuçlar elde edilebilmiştir. Söz konusu çalışmanın amacı tüm dünyada yeterince kavramsallaştırılamayan ve tafsilatlı biçimde tanımlanamayan kamu diplomasisi kavramına açıklık getirerek, Türkiye'nin dış politika alanında uyguladığı bir teknik olarak kamu diplomasisi kavramını Türkiye örneği üzerinden izahını sunmaktır.
Demokratik rejimlerde muhalefetin etkisi: Türkiye ve İngiltere karşılaştırması

Her rejimde iktidar vardır. Demokrasiyi diğer sistemlerden ayıran belki de en temel özellik, bu iktidarla birlikte meşru muhalefetin olmasıdır. Bir yönetimi güçlü kılan güçlü iktidardan ziyade etkin muhalefetin varlığıdır. Bu çalışmadaki temel amaç, demokratikleşme açısından Türkiye ve İngiltere'de muhalefet olgusunu karşılaştırmalı olarak analiz ederek, Türkiye için muhalefetin etkinliği hususunda bir öneride bulunabilmektir. Bu kapsamda Osmanlı İmparatorluğu'nun son dönemlerinden günümüze kadar uzanan süreçte iktidar-muhalefet ilişkisi incelenerek, siyasal iktidar-muhalefet ilişkisinin boyutları ortaya konmaya çalışılmaktadır. Bu çerçevede iktidar ve muhalefet ilişkisi olaylar döngüsü içerisinde açıklanmaya çalışılmaktadır. Çalışmanın asıl problematiği ise; Türkiye'de siyasal kültür ve yönetim şeklinin getirmiş olduğu uygulamalar dolayısıyla muhalefetin etkinliğinin yetersiz olduğu yönündeki yaklaşımlardır. Cevabı aranan başlıca sorular; 'Siyasal muhalefet kavramının ne anlama geldiği?, 'muhalefetin siyasal sistem ve kültürel yapı noktasında Türkiye ve İngiltere'de hangi aşamalardan geçerek kurumsal bir yapı oluşumuna gittiği?, 'Türkiye'de demokratikleşme süreciyle birlikte muhalefetin oluşumunun nasıl gerçekleştiği? ve 'Türk siyasal hayatında muhalefetin yerinin ne olduğu? gibi hususlar olmuştur. Betimleyici metodun kullanıldığı çalışmada ulaşılan başlıca sonuçlar olarak; Türk siyasal kültüründe iktidar odaklarının muhalefet olgusuna pek olumlu yaklaşmadıkları ve bu durumun muhalefeti etkisiz kıldığı gibi hususlardan bahsedilebilir. Muhalefetin ise, iktidara karşı sert ve hatta düşmanca bir yaklaşım içine girmesi de Türkiye bağlamında ulaşılan bir başka sonuçtur. Bu durum temel meseleler ve iktidar ile muhalefet arasında bir konsensüsü imkansız kıldığından da bir sonuç olarak bahsetmek gerekir. İngiliz siyasal kültürü muhalefete her ne kadar önemli bir işlev yüklemiş olsa da, uygulanan siyasal sistemin aksaklıkları nedeni ile muhalefetin ikili parti sistemi içerisinde yer almasının güç duruma gelişi de ulaşılan bir başka dikkat çekici sonuç olmuştur. Dolayısıyla söz konusu çalışmada her iki ülke için muhalefetin kaynakları ve kurumları belirlenmeye çalışılmakta ve muhalefetin konumunun karşılaştırmalı bir analizi yapılmaktadır.
Medya siyaset ilişkileri bağlamında yazılı basında başörtülü milletvekillerinin TBMM'ye girmesinin yansımaları

Bu çalışma medyanın siyasi iktidarlara bağlı olarak konuları nasıl yorumladıkları ve bu yorumları yaparken de ne gibi söylem değişikliğine gittiklerini somut veriler ışığında ve karşılaştırmalı olarak açıklamaya çalışmaktadır. Aynı zamanda bu değişikleri daha iyi açıklayabilmek için Türkiye'nin yakın tarihinde karşı karşıya kaldığı en büyük sorunlarından biri olan başörtü sorununun en kritik süreci olarak görülen milletvekillerinin 1999 ve 2013 yıllarındaki Türkiye Büyük Millet Meclisi'ne başörtülü girmelerinin yazılı basında nasıl yer aldığını ortaya koyarak söylem değişikliğini medya siyaset denklemindeki dönüşümlere göre açıklamaya çalışmıştır. Bunun için Hürriyet, Milliyet, Cumhuriyet ve Yeni Şafak gazeteleri örneklem olarak belirlenmiştir. Çalışmada yöntem olarak içerik ve söylem analizi kullanılarak tablolar oluşturup medyanın siyasi konjonktüre göre hareket ettiğini göstermeye çalışmıştır.
In quest of financial stability: central banking, organizational learning, and proactive governance of financial stability policy in turkey

Bu araştırma Brezilya, Endonezya, Güney Afrika ve Türkiye gibi yükselen ekonomilerde Küresel Finansal Kriz sonrası merkez bankacılığının politik ekonomisini bu ülkelerin sermaye hareketlerine duyarlılığı ve makroekonomik yapıları benzer olduğu için 'olabildiğince benzer sistemler tasarımı' ile inceliyor. Bu yükselen ekonomiler arasında Türkiye finansal istikrar hedefine proaktif yaklaşması, merkez bankasının finansal istikrar arayışındaki aktif rolü ve yükselen bir ekonomide geleneksel olmayan para politikası uygulamalarıyla 'aykırı vaka' olarak ön plana çıkıyor. Kurumsal, örgütsel teori ve kamu politikası yaklaşımını uygulayan bu disiplinler arası araştırmada yapılar, kurumlar ve aktörler arasındaki etkileşim teorik perspektifinden faydalanılmakta. Yapısal ve kurumsal tamamlayıcılık merkez bankalarının içinde bulunduğu genel politik ekonomi bağlam ile ilgili makro bir bakış açısı verirken örgütsel politik ekonomi çerçevesi hem örgüt hem birey olarak aktörlere odaklanarak politika yapımı ile ilgili mikro dinamiklerin altını çizmektedir. Aykırı vaka olan Türkiye için bu çalışmada merkez bankası politikalarına daha detaylı ve mikro bir analizgetirilmekte ve bu çerçevede merkez bankası, Hazine, finansal düzenleme uzmanları, akademisyenler, bankacılık ve reel sektör temsilcileri ile otuz bir yarı yapılandırılmış uzman görüşmesi gerçekleştirilmiştir. Mülakatlar niteliksel veri inceleme yöntemi ve NVivo 11 yazılımı yardımı ile incelenerek sonuçlar şeffaf bir şekilde ortaya konmuştur.
Labor resistance against neoliberal challenges to the traditional trade unionism in Turkey: 1986-1991

1980 sonrası Türkiye'de genellikle işçi hareketinin gerilediği bir devre olarak betimlenir. Bu yaklaşıma göre 1961 anayasasının ardından oluşan siyasi ve sosyal atmosferde gelişen sendikal hareket 1980 darbesi ve sonrasında oluşan yasal kurumsal çerçeve içinde sürekli küçülmüştür. Oysa ki özellikle seksenlerin ikinci yarısı Türkiye sendikal hareketinin en etkili iki eylemlilik sürecine tanık olmuştur. Büyük Madenci Yürüyüşü ve 89 Bahar Eylemleri bu çerçevede reel ücretleri düşen işçilerin otomatik bir tepkisi gibi anlatılır. Bu tez seksenlerin ikinci yarısının başını sendikal hareketin çektiği bir protesto döngüsüne tanık olduğunu, bu protesto döngüsünün toplumsal hareketler literatürünün siyasal süreçler analiziyle açıklanabileceğini ve bu döngüyü yaratan işçi mobilizasyonunu tetikleyen ana etmenin Özal hükümetinin sendikalara ve kamu sektörüne yönelik siyasetinin sendikalı işçilerin ahlak ekonomilerine yönelik bir saldırı olması olduğunu iddia etmektedir. Özal hükümeti uluslararası finans kurumlarının önerileri doğrultusunda yürüttüğü neoliberal dönüşüm siyasetinin köşe taşlarından biri olarak devlet, sendikalar ve siyasi partiler arasındaki çalışma ilişkileri düzenine dair var olan yerleşik norm ve uygulamaları hem fiilen, hem de söylem düzeyinde yıkmaya çalışmıştır. Özal hükümetinin hedef aldığı ahlak ekonomisi cumhuriyet tarihinin üç önemli evresinin dolayımında oluşmuştur. Bunlar sırasıyla otuzlardaki devlet eliyle sanayileşme dönemi, kırkların sonundaki çok partili hayata geçiş dönemi ve 60 sonrasındaki ithal ikameci dönemdir. Hem sendikal hareket, hem de onun ahlak ekonomisi tarihsel olarak bu dönemlerde işçiler, sendikalar, siyasi partiler ve hükümetler arasındaki ilişkilerin sonucunda biçimlenmiştir. 1980 sonrasındaki siyasi ve ekonomik gelişmelerin bu ahlak ekonomisini tehdit etmesi sonucunda sendikal hareket tarihinin en etkin kitlesel protestolarına imza atmış ve Özal döneminin sona ermesinde belli bir rol oynamıştır.
Avrupa Birliği eğitim politikasının öncelikleri: Kavramsal bir analiz

çalışmanın amacı, AB eğitim politikasının önceliklerini bazı analitik araçlar yardımıyla tartışmaktır. Modern toplumlarda eğitimin ekonomik, toplumsal ve siyasi-ideolojik olmak üzere üç temel işlevi olduğu ve bu işlevlerin ErnestGellner'in de işaret ettiği gibi milliyetçilik ideolojisiyle ilgili olduğu söylenebilir. Sanayi Devrimi sonucu toplumsal yapıdaki değişim, eğitimin işlevlerindekideğişikliğe de yansımıştır. Modern eğitim, modern toplumun ihtiyaçlarına cevap verir ve bu ihtiyaçlardan biri de ortak kimliktir. AB'de entegrasyon sürecini açıklamak için yola çıkan neo-fonksiyonalist yaklaşım da eğitim politikalarını AB bütünleşmesinin bir türevi olarak görür. Bu bağlamda, çalışmada yapılan tartışma üç aşamadan oluşmaktadır. Çalışmanın ilk bölümünde modern toplumlarda eğitiminişlevleri incelenecek ve AB'de eğitim politikasının bu işlevlerle anlaşılabilirliğitartışılacaktır. kinci aşamada AB'de eğitim alanında 'politika oluşturma' ve 'politikauygulama' düzeyleri arasındaki farklılıklardan ve eğitim politikasındakiönceliklerden bahsedilecektir. Tartışmanın son bölümünde ise, ulus-devlet düzeyindestandart bir eğitim politikası oluşturma ve uygulamanın ortak bir kimlik duygusuna yol açacağı tezinden hareketle Gellner'ci ve neo-fonksiyonalist yaklaşımların AB düzeyinde geçerli olup olmadığı tartışılacaktır.
Social policy in the urban context: Contemporary Turkish local governments on the way to the European Union

Bu çalışma, yeni sosyal politika gündemini ve siyasa üreticisi olarak rolüartan yerel yönetimleri araştırmayı amaçlamıştır. Bu bakımdan, Türkiye'nin bugünkü yerel yönetim sistemi ve belediyelerin sosyal politika alanları incelenirken, Avrupa Birliği'nin kentsel alandaki sosyal politika yaklaşımı ele alınmıştır. Bu çerçevede, Ankara Büyükşehir Belediyesi'nin sosyal politikaları çalışılmıştır.
Parliamentary opperitions in Turkey: Oppositional trends of parliamentary parties (1960-1980)

Bu çalismanin amaci, 1960- 1980 dönemi TBMM'inde temsil edilen muhalefet partilerinin politikalarini incelemekdir. Esas olarak, Türk siyasal kültürü ve yasal yapisi muhalefetin olusmasina elverişsizliği nedeniyle, siyasi partiler 1960'a kadar siyasal sistemin liberalleşmesi için rejime yönelik bir politika izlemişlerdir, programa yönelik muhalefet davranisi ancak 1960 darbesinden sonra kurulan, liberal bir siyasi ortamda mümkün olmuştur. Bu çerçevede, programa yönelik muhalefetin, siyasal girişimlerin niteliğine dayanarak, yükselişi ve düşüşleri tartisilmistir. Ayni zamanda, bu çalismada, parti ya da siyasi sistemin yapisindan kaynaklanan ve rnııhalefetin davranisi üzerinde etkili olan anayasal yapi, seçim ve parti sistemleri ve parlamentonun iç kurallari da dahil olmak üzere bazı faktörler gösterilmeye çalışılmıştır. m