turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
I. TBMM'de Siverek-Şanlıurfa milletvekilleri ve siyasi faaliyetleri

Bu çalışmanın konusu, I. Yasama dönemi olan 1920- 1923 yılları arasında TBMM'deki Urfa ve Siverek milletvekillerinin siyasi faaliyetleridir. Araştırma ile I. Yasama döneminde görev yapan Urfa ve Siverek milletvekillerinin biyografileri; TBMM'deki önerge, teklif, söz alma vd. faaliyetleri ile ülke ve bölge siyasetine etkilerinin tespit edilmesi amaçlanmaktadır. Çalışma ile Milletvekillerinin Urfa veya Siverek ahalisinden olduğu ya da uzun zamandır bu bölgede devlet memurları olarak görev yapan kişiler oldukları tespit edilmiştir. Urfa milletvekillerinin Milli Mücadele sona erene kadar Güney Cephesi'nde görevlendirilmeleri nedeniyle Meclis çalışmalarına yeteri kadar katılamadıkları belirlenmiştir. Ayrıca, milletvekillerinin aylarca maaş alamadıkları, Milli Mücadele'nin başarısı için fedakarlıklarda bulundukları gösterilmiştir. Milletvekillerinin, El-Cezire Cephesi Komutanı Nihat Paşa'nın yaptığı usulsüzlükleri ve keyfi uygulamalarının bölge halkına verdiği zararları ile bölge sorunlarını Meclis'e taşıdıkları ve çözüm önerileri getirdikleri belirlenmiştir. Siverek milletvekillerinin ise yapmış oldukları tekliflerle Siverek'in 1923 yılında müstakil bir vilayete dönüşmesini sağladıkları tespit edilmiştir.
Sivil toplum kavramı bağlamında Türkiye'de sivil toplum kuruluşları: TÜSİAD örneği

Sivil toplum kavramının tarihsel serüvenine bakıldığında, kavram birçok aşamadan geçmişş ve çoğu düşünür tarafından farklı anlamlara gelecek şekilde kullanılmıştır. Sivil toplum, devletin denetim alanı dışında kalan, devletten bağımsız, rızaya dayalı bir şekilde oluşturulan kurum ve faaliyet alanı olarak tanımlanabilir. Bu alanda faaliyet yapan aktörlere sivil toplum kuruluşu ya da kısaca STK denilmektedir. Sivil toplum kavramı, 1980 sonrasında Türkiye'de yaygın bir şekilde kullanılmaya başlanılmış ve popülerliği gittikçe artmıştır. Her kesimden kişilerin kullandığı bir kavram olan sivil toplum, sosyal bilimler alanında pek çok çalışmaya konu olmuştur. Sivil toplum, insanların yönetime katılmasında alternatif bir yol sunması bakımından son derece önemlidir. Sivil toplum kuruluşlarının, demokrasinin pekişmesinde yapıcı etkisi, toplumun refaha kavuşturulmasındaki işlevi ve devletin ulaşamadığı alanlara uzanma özelliği, sivil toplumun önemini daha da arttırmıştır. Çalışmanın örnek konusunu oluşturan TÜSİAD, 1971 yılında bir grup iş adamının kurmuş olduğu, etkin ve ekonomik gücü olan bir dernektir. TÜSİAD, günümüzde hem iç hem de dış siyasette ele aldığı konuların çeşitliliği, gerçekleştirdiği etkinliklerin kapsamı ile dikkat çekmiştir. TÜSİAD'ın, sadece kendini ilgilendiren konuların yanında toplumun tümünü ilgilendiren konularda da çalışmaları olmuştur. TÜSİAD, söylem, eylem ve yayınladığı raporlarla demokratikleşme vurgusu yapan bir kuruluştur. Fakat tarihsel geçmişşinde demokrasiyle bağdaşmayan eylemleri, söylemleri olmuştur. TÜSİAD'ın her durumda ve koşulda demokrasiyi destekleme noktasında ilkesel tavırlar sergilemediği ileri sürülebilir. Çalışmanın birinci bölümünde, sivil toplumun kavramsal ve tarihsel perspektifi ele alınmıştır. Daha sonra Türkiye'de sivil toplum düşüncesinin tarihsel gelişimi incelenmeye çalışılmıştır. Çalışmanın ikinci bölümünde, sivil toplum kuruluşlarının tanımı, özellikleri, çeşitleri, örgütlenme biçimleri ve işlevleri irdelenmiştir. Çalışmanın son bölümünde ise, çalışmanın temel konusunu oluşturan TÜSİAD mercek altına alınmıştır. Çalışmada, konuya ilişkin olarak her türlü yazılı kaynağa ulaşılmış ve internet ortamındaki akademik değer taşıyan bilgilerden yararlanılmıştır. Çalışmanın amacı, genel olarak sivil toplum kavramının tarihsel gelişimini ve Türkiye'de sivil toplumun gelişimini vermektir. Ardından sivil alanın aktörleri olan sivil toplum kuruluşlarını ayrıntılı şekilde tanıtmaktır. En nihayetinde sivil toplum kavramı ve sivil toplum kuruluşu bağlamında bir sivil toplum kuruluşu olarak TÜSİAD'ı incelemektir.
Türkiye'de 2000'li yıllarda siyasal iktidar - ana akım medya ilişkileri ve gazetecilik açısından sonuçları

Türkiye'de ana akım medya ile siyasi iktidar arasındaki ilişkiyi ve gazeteciliğe yansımalarını inceleyen bu çalışma, 2002'de iktidara gelen Adalet ve Kalkınma Partisi dönemine odaklanmaktadır. Ana akım medyanın siyasi iktidar karşısında nasıl konumlandığı, AKP'nin medya düzenini nasıl yeniden organize ettiği, bu süreçlerin gazetecilik açısından nasıl sonuçlar yarattığı sorularına yanıt aranmaktadır. Çalışmada, 13 yıllık AKP iktidarı ve medyaya yönelik müdahaleler, eleştirel ekonomi politik yaklaşımla incelenmektedir. AKP döneminde gazeteciliğin nasıl değiştiğini anlamak için çoğu ana akım medya bünyesinde çalışan 20 gazeteciyle derinlemesine görüşme yapılmıştır. Elde edilen bulgular, son 13 yılda gazeteciler üzerindeki baskıların arttığını göstermiş ve medyaya yönelik müdahaleleri, medyanın içinden örneklerle tartışma şansı yaratmıştır.
Göçün güvenlikleştirilmesi ve dışsallaştırılması bağlamında son dönem Türkiye- Avrupa birliği ilişkileri

Bu çalışma, göç olgusunu Kopenhag Okulu güvenlikleştirme modeliyle ele almakta olup, güvenlikleştirilen ve dışsallaştırılan göç konusuyla son dönem Türkiye-Avrupa Birliği ilişkilerini açıklamayı hedeflemektedir. Ayrıca bu çalışma, son dönem göç işbirliği çerçevesinde Türkiye-AB ilişkilerini analiz etmeyi amaçlamaktadır. Bu doğrultuda çalışmanın ana sorunsalı, Türkiye'nin tam üyelik takviminin netliğe kavuşamaması ve AB'nin göçü dışsallaştırma ve güvenlikleştirme uygulamaları neticesinde, Türkiye'nin tampon devlet pozisyonuna gelmesidir. AB göç işbirliği uygulamalarıyla Türkiye'nin tam üyelik sürecini belirsiz bir tarihe bırakmaktadır. AB, Türkiye'nin aday ülke statüsünden uzaklaşan yapısını bilmekle birlikte, Türkiye'yi göç alanında işbirliğine gidilen imtiyazlı ortak, hatta stratejik ortak pozisyonunda konumlandırır. Çalışma bu tartışma hipotezlerini irdelerken, nitel, objektif ve eleştirel yöntemleri kullanır. Yapılan araştırmaların neticesinde çalışma, Türkiye-AB ilişkilerinin göç işbirliğiyle yeni bir boyut kazandığı sonucuna varır. İlişkilere göç konusu ile yeni bir dinamizm getirilmeye çalışılsa da, karşılıklı güven kaybı önemli bir konudur. Türkiye'nin AB ile göç işbirliği çerçevesinde imzaladığı Geri Kabul Anlaşması'nı vize serbestisi diyaloğuna dayandırmıştır. Bu anlaşmanın imzalanmasından kısa bir süre sonra Türkiye, AB ile 18 Mart Mutabakatı konusunda uzlaşmış ve göçmen geri kabulüne başlamıştır. Çalışma, son dönem AB Zirve kararları Türkiye'nin göç işbirliği beklentilerini karşılamadığı sonucuna varır. Türkiye, AB göç işbirliğiyle vize serbestliği kazanamamıştır. Haziran 2021 AB Zirvesi'nde Türkiye'nin adaylık takvimine yer verilmediği gibi yeni müzakere başlıklarının açılması konusu da yer bulmamaktadır. Son dönemde Türkiye, AB'ye tam üye olma hedefinden vazgeçmediğini ifade etse de AB'nin pratikteki zirve kararları Türkiye'nin beklentilerinin uzağındadır. AB, Türkiye'nin tam üye olma hedefini görmezden gelmektedir. Çalışma, Haziran 2021 kararlarında da görüleceği üzere AB'nin Türkiye'yi göç gibi belirli başlıklarda zorunlu olarak işbirliğine gidilen imtiyazlı ortak olarak tanımlamayı sürdürdüğü sonucuna varmıştır. AB'nin göçü sorun olarak gören kontrol ve güvenlik odaklı işbirliği uygulamaları olumlu sonuçlanmayacaktır. İnsan hakları ve göçmen güvenliğini önemseyen geniş katılımlı yaklaşımlar taraflara yarar sağlayacaktır. Akdeniz'de, Ege'de veya herhangi bir göç yolculuğunda insanlık dramları yaşandığı müddetçe, sürecin kazananı olmayacaktır.
Haziran ve Kasım 2015 genel seçim kampanyalarının Ak Parti, CHP, MHP ve HDP üzerinden karşılaştırmalı bir analizi

Cumhuriyet dönemi Türk siyasal hayatı 1946 yılına kadar tek parti yönetimi olarak gerçekleşmiş, 1946 yılından itibaren çok partili hayata geçilerek iktidarın belirlenmesinde seçimler belirleyici bir unsur olarak ön plana çıkmıştır. Askeri müdahaleler, ekonomik krizler ve siyasal karışıklıklarla beraber tek başına iktidarlar ve koalisyon hükümetlerinin görev yaptığı dönemlerin ardından 2002 yılında Türkiye AK PARTİ'nin tek başına iktidar olduğu 13 yıllık bir dönem geçirmiştir. 2015 Haziran'ında yapılan seçimlerde en yüksek oyu almasına rağmen AK PARTİ tek başına iktidar olacak oy oranını elde edememiştir. Koalisyon arayışlarının olumsuz sonuçlanmasıyla Kasım 2015 yılında genel seçimlerin tekrarı yapılmış ve oy oranını yaklaşık yüzde on artıran AK PARTİ yeniden tek başına iktidar olmuştur. Bu çalışmada seçimler öncesi siyasal ortam, Haziran 2015 ve Kasım 2015 Genel Seçimlerinde AK PARTİ, CHP, MHP ve HDP tarafından yürütülen kampanyalar, beş aylık sürede partilerin kampanya stratejilerinde yaptıkları değişiklik, kullanılan beyanname, broşür, afiş ve gazete ilanlarındaki içerik değişiklikleri incelenmiştir. Reklamların ekonomi, iç politika, dış politika, eğitim ve kültür-sanat başlıkları çerçevesinde sınıflandırmaları yapılarak ortaya çıkan bulgular karşılaştırmalı olarak değerlendirilmiştir.
Public preferences concerning social choice rules: Exploratory panel studies

Sosyal Seçim Kurallarına İlişkin Toplum Tercihleri: Gözlemsel Panel Çalışmaları Ayça E. Giritligil Kara Bu tez, toplumun sosyal seçim kuralları ve aksiyomlarına ilişkin tercihlerinin araştırıldığı dört ampirik çalışmadan oluşmaktadır. Her bir çalışmada, varsayımsal bir seçmen grubunun soyut adaylara dair varsayımsal tercih profilleri deneklere sunulmuştur. İlk üç çalışmada deneklerden, her bir tercih profilinde 'seçilmesi gereken' adayı belirtmeleri, son çalışmada ise adayları, 'seçilmeyi hakedişlerine göre' sıralamaları istenmiştir. İlk çalışmada, Çoğunluk, İki Turlu Çoğunluk, Çoğunlukçu Uzlaşı ve Borda Kuralı'na odaklanılmıştır. Üç alt-çalışmada birbirine çok yalan olan sonuçlar, 348 denek için toplandığında, profillerin %43.1'inde Çoğunlukçu Uzlaşı'nın, %42.6'sında Borda Metodu'nun, %12'sinde Çoğunluk'un ve %2.3'ünde İki Turlu Çoğunluk'un seçildiği görülmektedir. ikinci çalışma, zayıflatılmış katılım aksiyomu hakkında toplum görüşlerini belirlemeyi hedeflemektedir. 30 denekten elde edilen ampirik bulgular, zayıflatılmış katılım aksiyomuna önemli toplum desteği olduğu yolundadır. Son çalışmayı yönlendiren bir ön uygulama niteliğindeki üçüncü çalışma, çoğunlukçu onay aksiyomuna ilişkin toplum görüşlerini belirlemeyi amaçlamaktadır. 100 denekten elde edilen ampirik bulgular, çoğunlukçu onay aksiyomunun toplum tarafından beğenildiğini gösterir yöndedir. Daha incelikli tasarlanmış son çalışmaya katılan 288 denekten elde edilen sonuçlar ise, Borda Kuralı ve Condorcet Metodu'na verilen desteğin, bu kuralların çoğunlukçu onay aksiyomunu sağladıkları durumlarda arttığını göstermektedir.
Tevfik Fikret: A model of literation the Ottoman modernization

Araştırmamızın amacı Tevfik Fikrefi Osmanlı Devleti ondoku- zuncu yüzyıl sonu yirminci yüzyıl başı yaşanan hızlı gelişim-değişim sürecinde yaşayan bir aydın-sanatçı olarak sunmaktır. Bu dönem içerisinde Fikret temel alınarak, önce Tanzimat dönemi ve aydınları, daha sonra bu dönemin getirdiği değişim ile II. Abdülhamit rejimi altında sürdürülen baskılı yaşamın çatışması ve II. Meşrutiyet ile hızlanan toplumsal gel-git'ler Fikret'in eserleri, fikirleri, yaşamı ile aktarılacaktır. Daha sonra Cumhuriyet dönemine taşan tartışma boyutu ele alınacaktır. Günümüze kadar tartışılan ve canlılığını koruyan Fikret, Türk aydınının toplumsal tepkisini edebi eserler ile içice vermesi, batılılaş macı, ilerici ve idealize edilerek yaşanmış bir hayatı ve yaşadığı dönem içerisinde değerlendirilmesi gereken bir 'aydın-sanatçı' modelidir.
Türk siyasal hayatında bir karizmatik lider örneği: Turgut Özal

Bu çalışmanın amacı, Türk siyasal hayatının liderlerinden olan Turgut Özal'ın karizmatik liderlik özelliklerinin incelenmesidir. Çalışmamızın birinci bölümde öncelikle liderlik tanımlanmaya çalışılmış sonra liderin ortaya çıkışı, fonksiyonları, liderliğin özellikleri ve liderlik kuramları incelenmiştir. Liderlik üzerine yapılan bu analizlerden sonra otorite kavramı üzerinde durulmuştur. Otoritenin dayanaklarım inceleyen Max Weber, üç otorite tipinden söz etmektedir. Geleneksel, yasal ve karizmatik otorite. Şüphesiz bunlardan en ilginç olanı olağanüstü yeteneklere veya kişilik özelliklerine dayanan karizmatik otoritedir. Tezimizde Max Weber'in otorite tiplerinden karizmatik otoritenin özellikleri ayrıntılı olarak anlatılmaya çalışılmıştır. İkinci bölümde genel olarak II. Meşrutiyet'ten günümüze Türkiye'nin siyasal, ekonomik ve sosyal olayları değerlendirilmiştir. Turgut Özal'ın hayatı liderlik ve kişilik özellikleri ön plana alınarak anlatılmıştır. Üçüncü bölümde ise liderlik kuramları açısından Turgut Özal değerlendirildikten sonra Max Weber'in karizmatik lider kavramının özellikleri ile Turgut Özal'ın liderlik özellikleri karşılaştırılmıştır. Turgut Özal'ın 1980'lerde başlayan yükselişi Max Weber'in karizmatik lider yaklaşımı ile önemli benzerlikler göstermektedir. Özal, kriz sonucunda ön plana çıkan, krizin çözülmesi için devrim sayılabilecek nitelikte değişiklikler yapan, alışılmış siyasetçi tavrının dışında davranan, krizin bitmesiyle de gücü azalan bir lider olmuştur. Ama o uygulanan değişim programının tıkanması ile birlikte 'İkinci Değişim Programı'nı hazırlayarak sırf taşıdığı misyona dayanarak halkın karşısına çıkmayı da düşünmüştür. Turgut Özal, Türk siyasal hayatının önemli isimlerinden birisi olmuştur.
Parliamentary experience of the Turkish Labour Party 1965-1969

Bu çalışma Türkiye İşçi Partisi'nin Türk siyaseti ve Türk solu içinde sahip olduğu politik önemi, partinin 1965 ve 1969 tarihleri arasındaki parlamento deneyemininden yola çıkarak anlamaya çalışmaktadır. Bu çalışmada kullanılan temel birincil kaynaklar ise şunlardır: TİP arşivi, dönemin sol içerikli dergileri ve Türkiye Büyük Millet Meclisi tutanakları. Bu çalışmadaki birinci iddia şudur: TİP'in Millet Meclisi'ne girişi Türk siyasetinde önemli bir dönüm noktası oluşturmuştur. İkincisi, TİP, politik iktidarın ele geçirilmesi meselesine ilişkin olarak parlamenter yöntemler konusunda yaptığı ısrarıyla altmışların diğer ana sol akımlarından ayrılmıştır.
Baas Partisi'nin Nasırcılıkla ilişkisi 1950-1970

'Baas Partsi'nin Nasırcılıkla İlişkikisi 1950 -1970' Adını taşıyan çalışmamızda, Osmanlı İmparatorluğu'nun son döneminde gelişmeye başlayan Arap milliyetçiliği ekseninde, Arap milliyetçilerinin teorisyenleri, teorisyenlerin düşünceleriyle şekillenen Arap milliyetçiliğinin Baas Partisi ve Nasırcılık üzerindeki etkisi ele alınmıştır. Baas Partisi ve Nasırcılık adlı siyasal akımlar, her ne kadar Arap milliyetçiliği ekseninde hareket etse de, yapısall olarak birbirinden ayrılmaktadırlar. Nasırcılık kişiye endeksli bir yapılanmayken Baas Partisi, parti örgütlenmesine önem veren, kolektif iktidar şeklini savunan bir yapıdadır. Aynı zamanda, iki siyasal yapının Arap milliyetçiliğini değerlendirmesi birbirinden farklıdır. Farklı yaklaşımlar, iki siyasal yapının ilişkilerine açık bir şekilde yansımıştır. Belirli sürelerde uyumlu ilişkiler gelişirken, belirli dönemlerde çok sert yaklaşımlar ortaya çıkmıştır. Hem Baas Partisi, hem de Nasırcılık coğrafi olarak, Mısır ve Suriye ile sınırlı kalmamış, Arap milliyetçiliğinin verdiği itici gücü de arkasına alarak, tüm Arap coğrafyasını etkilemiştir. Bu çalışmamız, Baas Partisi'nin ve Nasırcılığın Arap milliyetçiliği ekseninde gelişimini irdelemekle birlikte, aynı zamanda iki siyasal örgütlenmeyi yapısall bakımdan da incelemektedir.
The tensıon between actıon and revolutıon ın hannah arendt's polıtıcal thought: a crıtıcal assessment

1963'de yayınlanan Devrim Üzerine adlı metninde Hannah Arendt, Fransız ve Amerikan Devrimleri arasında kavramsal bir ikilik, hatta karşıtlık kuruyor: Fransız Devrimi'nin bir eylem olmadığını fakat Amerikan Devrimi'nin bir politik eylem ve özgürlük deneyimi olduğunu ima ediyor. Bu çalışma, Arendt'in Fransız Devrimi ve genel olarak modern devrimlere ilişkin yorumunu, 1958'de yayınlanan İnsanlık Durumu metninde geliştirilen eylem kavramsallaştırması ışığı altında analize tabi tutmaktadır. Tezin amacı, 'Arendt'in eylem teorisinde, Fransız Devrimi'ni yorumlayışına ilişkin bir tutarsızlık mı var' sorusunu yanıtlamaktır. Bu bağlamda, Arendt'in Devrim Üzerine'deki iddialarını, İnsanlık Durumu'nda geliştirilen eylem kavramsallaştırması üzerinden düşünürsek, hem önyargılı Fransız Devrimi okumasının, hem de Amerikan Devrimi'ne sempatik bakışının problemli olduğu iddia edilmektedir. Başka bir deyişle, İnsanlık Durumu'nda karşımıza çıkan varoluşçu ve romantik eylem kavramsallaştırmasından bakarsak, Arendt'in Devrim Üzerine'de ima ettiğinin tersine, Fransız Devrimi'ni bir eylem deneyimi olarak düşünebiliriz. Ayrıca, Arendt'in Amerikan Devrimi'ni yorumlayışına ilişkin olarak, İnsanlık Durumu ve Devrim Üzerine arasında belirli kopuşlar ve hatta çelişkiler de bulabiliriz. Bu çalışma, Arendt'in politik düşüncesinde devrim ve eylem arasındaki gerilimli ve birçok yönden problemli ilişkinin farklı yönlerini ortaya koyma hedefini taşımaktadır. Arendt'in eylem kavrayışı ve Fransız Devrimi'ni yorumlayışı arasındaki kopuşları ve tutarsızlıkları ortaya çıkarabilmek için, Arendt'in iki temel metni ayrıntılı bir biçimde analiz edilmektedir.
Militarism and welfare efforts in the Middle East: A fuzzy set qualitative comparative analysis

Sosyal refah çabaları konusunda birçok Ortadoğu ülkesi ile gelişmiş dünya arasında keskin bir farklılaşma gözlenirken, bu ülkerler kendi aralarında da bu konuda ciddi farklılıklar sergilemektedir. Bu çalışma, Ortadoğu ülkerlerinde sosyal refah çabalarının zayıf olmasına neden olan siyasi-ekonomik faktörlere odaklanmaktadır, ve bu faktörler arasında özellikle militarizm ile ilgili olanlar çalışmanın ana konusunu teşkil etmektedir. Bu konuyu ele alırken Bulanık Küme Niteliksel Karşılaştırmalı Analiz metodundan faydalanılmaktadır. Bu karşılaştırma için veri uygunluğu ve tezin ana konusuyla alakasına göre sekiz adet vaka seçilmiştir. Bunlar sırasıyla Cezayir, Mısır, Ürdün, Lübnan, Fas, Suriye, Tunus ve Yemen'dir. Bu analiz için oluşturulan model yedi koşul değişkeni ve iki sonuç değişkeninden oluşmaktadır. Sosyal refah harcamalarının toplam hükümet harcamaları içindeki payı ve sosyal güvenlik kapsamı sosyal refah çabalarının iki alternatif göstergesi olarak modele dahil edilmiştir, ve bundan dolayı bu iki sonuç değşikeni için iki farklı analiz yürütülmektedir. İki analizden elde edilen sonuçlar militarizm ile sosyal refah çabaları arasında negatif bir ilişki öngören hipotezleri destekler niteliktedir. Çoğunlukla yüksek askeri harcamalar, yüksek askeri personel oranı ve hükümet ile askeriye arasındaki karşılıklı bağımlılık gibi militarist özelliklerin yokluğu yüksek düzeyde sosyal refah çabaları ile birlikte gözlemlenmektedir. Bu çalışma niteliksel bir özellik taşıdığından her bir koşul değişkeninin sonuç değişkeni üzerindeki net etkisine dair bir açıklama getirmemektedir. Bununla birlikte, bu çalışma militarizm ile sosyal refah arasındaki ilişkiyi açığa çıkarmaya çalışacak olan daha ileri düzey çalışmalarda değişken seçimine yardımcı olacak ön bir çalışma olarak kullanılabilir.
Siyasal faydacılık: Tarihsel gelişimi ve çözümlenmesi

Bu çalışma felsefenin en çok tartışılan ekollerinden olan faydacılığın siyasal boyutunu konu edinmiştir. Köklü geçmişşine ve değerli düşünürlerine rağmen kavramlarının yeterince anlaşılamaması, saptırılması ya da önyargılarla mahkum edilmesi yüzünden akademik olarak hak ettiği saygıyı göremese de bu düşünce günümüz siyasetinde başta ABD olmak üzere tüm demokratik ülkelerde geçerli bir yaklaşımdır. İnsana, topluma ve devlete dair felsefenin pek çok dalında yaptığı tahlilleri hukuk ve siyaset alanına da başarıyla yansıtan bu ekol tarihte bilinen iki aydınlanma dönemi ile birlikte yükselişe geçmişş, özgür düşüncenin bastırıldığı ortaçağda ise susturulmaya çalışılmıştır. Rönesans reform ve aydınlanma dönemlerinde bulunan çeşitli yazılı kaynakları ile tekrar işlenme imkanı bulunan bu düşünce ileriki süreçte anayasal hareketler, ABD'nin kurulması, demokratik temsil olan seçme ve seçilmenin yaygınlaştırılması gibi konularda adı gibi faydalı pek çok katkıda bulunmasına rağmen ne akademik, ne de aktif siyaset çevrelerinden gerekli ilgiyi görememiştir. Zamanlama olarak iki önemli faydacı Judt ve Rorty'nin kaybının ardından faydacılığın akademik olarak sahipsizleşmeye ve yalnızlaşmaya başladığı bir dönemde hazırlanan bu çalışma faydacılığı hem köklü bir felsefe hem de yeniliğini kaybetmeyen dinamik bir siyasa üretim biçimi olarak açıklamayı hedeflemektedir.
Reconsidering hybridity: The selective use of international norms in Turkey's resolution/peace process

Bu çalışma, normların yayılması ve hibritleşme literatürlerini temel alarak uluslararası barış normlarının yayılmasını Türkiye'deki çözüm/barış süreci (2009-2015) üzerinden incelemekte. Bu doğrultuda, Birleşmiş Milletler ve başka uluslararası organizasyonlar tarafından tasarlanan uluslararası barış normlarının ve yerel normların etkileşimine odaklanan halihazırdaki hibritleşme literatürünün eksikliklerini temel almakta. Bu çalışma, üçüncü tarafların yönetiminde tepeden inme barış süreci tasarımının olmadığı bir örneği inceleyerek hibritleşme tartışmasını genişletmeyi ve derinleştirmeyi amaçlamakta. Türkiye'deki barış sürecinde yer almış üst ve orta düzey aktörlerle yapılmış olan 34 derinlemesine ve açık uçlu görüşme ve üst düzey aktörlerin medya açıklamalarından toplanan verileri temel alarak, bu çalışma tepeden inme barış süreci tasarımının olmadığı örneklerde hibritleşme dinamiklerinin farklı olduğunu tartışmakta. Bu durum, tepeden inme barış tasarımının yokluğunda yerel aktörlerin barış tasarımı ile ilgili fikirlerini daha özgür ifade edebilmelerinden kaynaklanmakta. Bu çalışma, Türkiye örneğinde tasarlanmış hibritleşme'nin varlığına işaret etmekte. Tasarlanmış hibritleşme, tepeden inme barış süreci tasarımının olmadığı örneklerde, yerel aktörlerin belli barış inşası norm, fikir ve pratiklerini beninmseyerek ve/veya reddederek kendi görüşlerini meşrulaştırma stratejisi olarak tanımlanıyor. Ayrıca, Türkiye örneğinden elde edilen bulgular çatışma çözümü uzmanlığının paylaşılması ve bunun uluslararası norm ve pratiklerin yayılması ile ilgili sonuçlara da işaret etmekte.
Exploring the possibilities for the social and the political in the public-private distinction in Arendt

Bu tez temel olarak Arendt'in siyasi teorisindeki kamusal-özel ikiliğinin mutlaklığını sorgulamaktadır. Arendt üzerine olan literatürde Arendt'in çalışmalarındaki kamusal-özel ayrımının komplike katmanlarının eleştirel olarak incelenmemesi bu sorgulamanın temelini oluşturmaktadır. Bu bağlamda tezde Arendt'in siyasi teorisinin çok katmanlı yapısı dolayısıyla bahsi geçen ikiliği aşan kavramsal alanların var olabileceği savunulmaktadır. Bu tarz bir okuma dikotomik düşünmenin zincirlerini kırabileceği gibi, Arendt'in tanımladığı 'siyaset' kavramı için alternatif teorik bir alanın varlığına işaret etmektedir. Bu açıdan tezde Arendt'in teorisindeki 'iş' ve 'toplumsal olan' kavramları dikotomik düşünmeyi aşan kaçış noktaları olarak sunulmaktadır. Bu sunumun olası sonuçlarından biri kamusal-özel alan ayrımının sabitliği sorgulanmayan doğasına meydan okumaktır. Bu meydan okuma ise belirtilen ikiliğin içinde 'siyasi olan'ın nasıl konumlandırıldığını doğrudan etkiler. Eğer siyasi olan her durumda kamusal-özel ayrımının içerisinde gözlemlenmiyorsa, bu pek tabi siyasi olanın zaman zaman toplumsallık adı verilen arasıalanda gözlemlenebileceği anlamına gelir. Bu tezde bunlara alan günümüz siyasi hayatının deneyim alanı olan sivil toplum olarak nitelenmektedir. Bu nitelikteki bir okuma toplumsal ve siyasal olanın kaynaştığı siyasi bir deneyime işaret etmenin yanında, günümüz sivil toplumunda siyaseti nasıl deneyimlediğimiz üzerine Arendtçi bir bakış açısı önermektedir.