turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
II. Abdülhamit Döneminde Osmanlı Devleti'nin Hint Müslümanları ile münasebetleri

II. Abdülhamit, 1876 yılında tahta çıktı. Tahta çıktığında Osmanlı Devleti oldukça kötü bir vaziyetteydi. Devletin ekonomik, idari ve askeri alanlarda birçok problemi bulunmaktaydı. II. Abdülhamit öncesinde denenen Osmanlıcılık politikası, Balkanlarda yaşayan toplulukların teker teker bağımsızlık isyanı çıkartmasından dolayı başarısızlığa uğradı. Bu dönemde yeni bir politika denenerek İslam toplumlarıyla yakın ilişkiler kurulmaya çalışıldı. İslamcılık politikası doğrultusunda Müslüman topluluklarla yakın ilişkiler kurulmaya çalışılan topluluklardan birisi de Hint Müslümanları idi. Bombay baş şehbenderliği ve bölgenin ileri gelenlerinin vasıtasıyla buradaki Müslüman toplulukla çeşitli temaslarda bulunuldu. Hint Müslümanları da Osmanlı Devleti'ne ve II. Abdülhamit'e, Hilafet makamı dolayısıyla hürmet ediyorlardı. Hint Müslümanları, Osmanlı Devleti'nin vaziyetini gazeteler vasıtasıyla yakından takip etmeye başladılar. Osmanlı Devleti'nin kötü vaziyetini öğrenince ellerinden gelen yardımları yapmaktan çekinmediler. Osmanlı Devleti'ne iane toplamak, camilerde dua etmek, baskılarını azaltması için İngiltere Hükümeti'ne telgraf çekmek, mitingler düzenlemek gibi maddi manevi birçok yardımda bulundular. Bu çalışmada bu yardımlar büyük oranda birinci el kaynaklara dayanarak ortaya çıkarılmaya çalışıldı. Bunun haricinde II. Abdülhamit'in İttihat-ı İslam politikası ve II. Abdülhamit öncesi Osmanlı Devleti'nin Hindistan'daki Müslüman Devletler arasındaki ilişkilerde anlatıldı.
13 Numaralı Konya Şer'iye Sicili (1087-1088 / 1676-1677) değerlendirme ve transkripsiyon

Geçmişten günümüze kadar gelen yazılı belgeler, tarihin aydınlatması bakımından fazlaca önem arz etmektedir. Osmanlı Devleti tarih sahnesinden çekilirken, kültürü, sosyal, idari, ekonomik, hukuki yapıları ve şehir hayatı hakkında aydınlanmamız sağlayacak çok değerli arşiv malzemeleri bırakmıştır. Şüphesiz bu arşiv malzemeleri içerisinde kendisine özgü yapısıyla Şer'iye Sicilleri önemli bir yer tutmaktadır. İnsanların birbirleriyle her türlü münasebetlerini ortaya koyan en önemli kaynaklardan olan Şer'iye sicilleri, 472 yıllık Türk tarihinin, iktisadı, siyasi, sosyal ve hukuki yapılarını yakından ilgilendirmektedir. Bir nevi ait olduğu bölgenin bilgi bankası olan siciller içerisinde mukavele, nafaka, vekalet, vesayet, miras davaları, tereke, ferman, berat, divan tezkeresi, mektup vb. gibi kayıt örnekleri bulundurmaktadır. Birçok belgeyi ihtiva etmesi sebebiyle; siyasi, hukuki, iktisadi, idari ve askeri yönlerden mühim deliller ortaya koyan sicillerin incelenip gün yüzüne çıkarılması gerekmektedir. Bu bağlamda biz de Konya'nın, 1087- 1088 / 1676- 1677 yıllarını ihtiva eden 13 Numaralı Konya şer'iye sicilini inceleyerek bu yıllar arasında Konya'nın siyasi, sosyal, ekonomik, hukuki, idari ve kültürel yapısının belirlenmesine katkı sağlamaya çalıştık.
XIX. yy. ortalarında Hüdavendigar Eyaleti Domaniç Kazasına bağlı Burhanlar, Fıranlar, Göçebe, Güney, Karamanlar, Kozcağız, Kozluca, Omerler ve Yörgüç köylerinin sosyo-ekonomik yapısı

Osmanlı Devleti'nin ıslahat ve yenilik hareketleri tarihi içerisinde Tanzimat dönüm noktası olmuştur. Ekonomik alandaki düzenlemeler ile maliyeyi merkezileştirme, vergilerin halkın kazancına göre aracısız olarak toplanması, vergi çeşitliliğinin azaltılması hedeflenmiştir. Mükelleflerin yeni vergilerini tespit için halkın kazançlarının, mal ve hayvanlarının sayımı yapılarak temettuat defterleri hazırlanmıştır. H. 1260/ 61 yıllarında hazırlanan bu defterler yerleşim yerlerinin demografik, sosyal ve ekonomik durumlarının tespit edilmesinde en değerli kaynak olmuştur. Bu çalışma Hüdavendigar Eyaleti Domaniç kazasına bağlı Burhanlar, Fıranlar, Göçebe, Güney, Karamanlar, Kozcağız, Kozluca, Ömerler ve Yörgüç köylerinin 1844- 1845 tarihli temettuat defterlerinin incelenmesiyle ortaya çıkmıştır. Defterlerin transkripsiyonu yapılarak elde edilen veriler tablo ve grafikler eşliğinde değerlendirilmiştir. XIX. yüzyıl ortalarında Domaniç kazasına bağlı 9 köyün ekonomik yapısı tamamen tarıma ve hayvancılığa dayanmaktadır. Halkın yıllık gelirlerinin % 83'ünü tarım gelirleri oluşturmaktadır. Tarım faaliyetleri daha çok halkın ihtiyaçlarını karşılamaya yönelik geçimlik tarım şeklinde yapılmaktadır. Mevcut arazinin % 52 .4'ü ekili olup % 95 oranında tahıl ekimi yapılmaktadır. Tarımın yanında kereste ve kürek ticareti ile hizmetkarlık, çobanlık ve orakçılık gibi tarım işçiliğinden de gelir elde edilmektedir.
R-5 numaralı Rusçuk Şer'iyye Sicili'nin transkripsiyon ve tahlili (H.1120/1125-M.1709/1715)

Bu tezin konusu olan defter, Osmanlı Devleti'nin mahkeme kayıtları olan Şer'iyye Sicillerinin bir örneğidir. Sicil, Osmanlı Devleti'nin Niğbolu Sancağı'nın Rusçuk kazasında XVIII. yüzyılda kaydedilen, R-5 numaralı defterdir. Bu çalışma, sicilin transkripsiyonu ve değerlendirilmesi sonucunda Rusçukta günlük yaşam hakkında bilgi edinmek amacıyla yapılmıştır. Defterin Latin alfabesine çevrilmesi sırasında basit transkripsiyon kuralları uygulanmıştır. Ana metne geçmeden önce Osmanlı Hukuk sistemi hakkında genel bilgi verilmiştir. Birinci bölümde, XVIII. yüzyıl başlarında Osmanlı Devleti'nin genel siyaseti, Balkanlardaki hakimiyeti, Rusçuk'un tarihi hakkında kısaca bilgi verilmiştir. İkinci bölümde, Şer'iyye Sicili'nin transkripsiyonu yapılmıştır. Çeşitli konularda 197 hükmün yer aldığı defter, dönemin siyasi, kültürel, ekonomik ve askeri yapısı hakkında bilgi vermektedir. Üçüncü bölümde de sicilede bulunan hükümlerin değerlendirmesi yapılmıştır. Sicilin incelenmesi sonucunda, Rusçuk kazasının merkezi yönetimine ne kadar sıkı bağlı olduğu; dönemin askeri gelişmelerinde nasıl stratejik öneme sahip olduğu; farklı etnik ve dini grupların bir arada yaşadığı şehirde sosyal hayatın ne kadar dinamik olduğu ortaya koyulmuştur.
Osmanlı-Rus Savaşı (1877-1878) ve Avrupa devletlerin tutumu

1877- 1878 Osmanlı-Rus savaşı ya da 93 Harbi, I. Dünya Savaşı'ndan önceki dünya olaylarının önemlilerinden birisidir. Savaşın tarafları sadece Osmanlılar ve Ruslar değil, aynı zamanda Avrupa devletleri idi. Zira savaştan her Avrupa devleti ve kolonileri etkilenmekte idi. Bu yüzden Avrupa Devletleri'nin her biri savaş karşısında menfaatlerine uygun politikalar geliştirmişlerdi. Bu çalışma Avrupalı devletlerin savaş karşısındaki tutumlarını ele almaktadır. Tezimizde Osmanlı Devleti ve Rusya arasında süren siyasi ilişkiler, iki devlet arasında yaşanan savaşlar ve Balkanlar ile Avrupalı büyük devletler arasındaki önemli olaylar ve faaliyetler incelenmiştir. Dolayısıyla Avrupa devletleri ve kolonileri de bu siyasi kaostan etkilendiklerinden dolayı yaşanan değişik ilişkiler ve olaylar arasında ele alınmıştır. Bu çerçevede, İngiltere'nin, Almanya'nın, Avustaurya'nın, Faransa ve İtalya'nın savaş sırasında ve savaş sonrasındaki tutumları ayrı ayrı ele alınarak, bunların Osmanlı Devleti ve Rusya açısından değerlendirilmesi yapılmıştır.
Türkiye'de 2. Meşrutiyet ve Cumhuriyet dönemlerinde, iktisat politikaları ekseninde tarım sektörü (1908- 1939)

Bu çalışmada, İkinci Meşrutiyet Dönemi ile Erken Cumhuriyet Dönemi sırasında izlenen siyasi ve iktisadi politikalarındaki süreklilik veya farklılaşmayı izlemek amaçlanmıştır. Cumhuriyetin ilk yıllarının ve Meşrutiyet döneminin fikir ve insan kaynaklarının büyük ölçüde ortak olmasının etkisi, birçok uygulamanın ilk örneklerinin veya benzerlerinin meşrutiyet döneminde görülmüş olması, meşrutiyetin ilanıyla meşruti monarşiye geçilmesiyle anayasal düzene geçiş sağlanması gibi gelişmeler iki dönem arasındaki sürekliliğe neden olan unsurlar olarak değerlendirilebilir. İktisat politikalarının uygulama alanı olarak tarım sektörü seçilmiştir. İkinci Meşrutiyet döneminde Balkanların kaybedilmesinden sonra milliyetçilik ön plana çıkmaya başladı ve iktisadi alanda milli iktisat politikası benimsendi. İkinci Meşrutiyet Döneminde başlayan devlet desteğiyle yerli burjuvazi oluşturma politikası, Cumhuriyetin ilk yıllarında da benimsendi, 1929 Dünya Bunalımına kadar devam etti. Tarımda makineleşme ve modern tekniklerin kullanılması teşvik edildi. Çıkarılan kanunlarla toprakta özel mülkiyet pekiştirildi. bu dönemde tarım alanındaki teşviklerden daha çok büyük toprak sahipleri faydalandı. 1930'lu yıllarda devlet sanayileşmeyi kendisi bizzat gerçekleştirmeye çalışırken, tarım alanında da büyük toprak sahipliğine karşı tavır almaya başladı. Toprak mülkiyeti, kooperatifçilik, makineleşme konusunda izlenen politikalar ve yapılan düzenlemeler büyük toprak sahiplerini zayıflatmaya yönelikti. Her iki dönem boyunca tarımın milli gelir içindeki payı aynı kaldı ve dönem boyunca nüfusun büyük bölümü tarımda istihdam edilmeye devam etti. Tarım sektörüne yüklenen görev; tarımsal üretimi artırarak ülkenin dış ticaret açığını kapatmak, ülke içinde de ülkenin iaşesini sağlamak, geliştirilmek istenen sanayiye hammadde temini, fiyat ve vergi politikaları aracılığıyla sanayi ile birlikte dönem boyunca yaşanan savaşların ve ekonomik krizin finansmanını büyük ölçüde sağlamak olmuştur.
Yakup Paşa Gazavatnamesi, latin harflerine çevrilmesi ve değerlendirilmesi

Gazavatnameler ya da gazanameler, gazaları ve gazilerin kahramanlıklarını anlatan eserlerdir. Genel olarak, tek savaş veya akından bahsedenler gazaname, birden çok savaştan ya da akından bahsedenler ise gazavatname olarak adlandırılır. Gazavatnameler, kroniklerle beraber Osmanlı tarihinin bazı kere eksik bıraktığı noktaları dolduran önemli belgelerdir. Çalışma konusu olan Yakup Paşa Gazavatnamesi, 1493 yılında, o sırada Bosna Valisi olan Yakup Paşa'nın yaptığı akınları ve savaşları anlatır. Eserde, Yakup Paşa'nın yaptığı akınlar, bu akınlara cevap vermek üzere Paşa'ya karşı Macar Kralı'nın topladığı birliklerin yaptığı Kırbova Savaşı anlatılır. Macarların bu savaştaki komutanı Derencil adlı bir bandır ve yapılan savaş sonunda Yakup Paşa'nın kuvvetleri sayıca çok üstün olan düşman kuvvetlerine karşı galip gelir. Yakup Paşa Gazavatnamesinin yazarı Bahşi adlı bir şairdir. Eserde; gaza komutanını yüceltilmesi, ona kutsal özellikler atfedilmesi, yaptığı kahramanlıklarını abartılması gibi gazavatname türünün özellikleri mevcuttur. Çalışmanın içerisinde, bu gazavatname ile Osmanlı tarihi eserlerinin aynı dönemi anlatan kısımlarının karşılaştırılması yapılmıştır.
Misak-ı Milli

19. Yüzyıldan itibaren zayıflayan Osmanlı Devleti'nin Birinci Dünya Savası sonundamaglup ilan edilmesi ile Türk Milleti tüm topraklarını ve bagımsızlıgını kaybetme tehdidi ilekarsılastı. Anadolu'nun isgal edilmesiyle birlikte direnise geçti. Bu direnisin en önemli adımlarından birisi, aynı zamanda Bagımsızlık Bildirgesi olarak da nitelendirilen Misak-Milli'dir. 28 Ocak 1920'de kabul edilen bu bildirge Türkiye Cumhuriyeti'nin kurulmasına temel olduğu gibi, Türk Dıs Politikası'nın belirlenmesinde de önemli rol oynamıstır.
Osmanlı arşiv belgelerine göre tehcirden dönen Ermenilere dönüş sırasındaki Osmanlı uygulamaları (1918-1920)

Ekim 1918 ortalarında hükümet, yayınlamış olduğu beyannamede tehcir edilmiş olan vatandaşların eski bölgelerine dönmelerine karar verildiğini belirtmiştir. Bununla birlikte dönüşlerin mümkün olduğunca rahat gerçekleşmesi için yönetmelikler çıkarmış, dönüşleri kontrol etmek amacıyla Tedkik heyetleri oluşturmuştur. Eldeki imkanlar doğrultusunda dönüşler için araba, tren ve vapurlardan faydalanılmasını sağlamış, masrafların karşılanması hususunda titiz davranmıştır. Ermeni kadınlarıyla ilgili sorunların çözülmesi için genel kararlar almış, Ermeni yetim çocukları mağdur etmemeye çalışmıştır. Bunlardan başka dönen Ermenilerin mallarını iade etmiş, onları sağlık kontrolünden geçirerek bulaşıcı hastalıklara karşı aşılamıştır. Dönüşlerde kafilelere görev alacak memurların seçiminde dikkat etmiş ve Ermenileri korumaları için jandarmalar vermiştir. Ayrıca Ermenilerin dönüşlerinde Hilal-i Ahmer Cemiyeti'nin de yardımları olmuştur. Bu yardımları cemiyet bizzat yürüttüğü gibi Ermenilere yardım eden heyetlerin ihtiyaçlarını gidermek suretiyle de gerçekleştirmiştir.
İngiliz seyyah Sir Charles Fellows'un eserlerinde Türkiye ve Türk imajı

Bu tez çalışmasının amacı, son yıllarda rağbet görmeye başlayan seyahatname araştırmalarına katkıda bulunmak ve yine son dönemlerde birçok bilim dalına rehberlik etme konumunda olan imgebilim araştırmalarına faydalı olabilmektir. Bir İngiliz seyyah olan Sir Charles Fellows'un gözünden Türkiye ve Türk imgesi tespit edilecektir. Araştırma da öncelikli olarak seyyah, seyahatname, imge, imgebilim gibi kavramlar tanımlanmıştır. Çalışmaya yön verecek olan bu kavramların iyi anlaşılması oldukça önemlidir. 19. yüzyıl İngiliz seyyah Sir Charles Fellows'un araştırmaları ve eserleri inceleneceğinden bu yüzyılda Osmanlının ekonomik ve sosyal yapısıyla ilgili bilgilere yer verilmesi gerektiğini uygun gördük. Çalışmamızın son bölümünde ise Sir Charles Fellows'un eserlerindeki Türk imgesi ve Türkiye ile ilgili tespitlerini kapsamlı şekilde inceledik. Sir Charles Fellows'un tespitlerini yer yer diğer seyyahların tespitleriyle karşılaştırdık. Sonuç olarak, Fellows'un tespitlerinin kimi zaman doğru olduğunu, kimi zaman yanlış olduğunu fark ettik. Bu bağlamda, Türk imgesinin süreç içerisinde değişebileceği sonucuna ulaştık.
Osmanlı İmparatorluğu'ndan günümüze demiryolları gelişimi

Bu çalışma, Osmanlı İmparatorluğu'nda demiryolu öncesi ulaşım sistemleri demiryollarının Osmanlı İmparatorluğuna girişi ve yapım faaliyetleri ile Cumhuriyet Dönemi'nde demiryolları olmak üzere 3 bölümden oluşmaktadır. Demiryolu Avrupa'da ortaya çıktıktan sonra cok geçmeden 1850'den itibaren ülkemize girmiştir. Çoğu yabancı sermayece inşa edilen ve işletilen demiryollarının ülkümeizde yapılış sebebi ekonomimizin gelişmesinden ziyade yabancı ülkelerin hammadde temini ve mamul mallarına yeni pazarlar arayışıdır. Cumhuriyet Dönemi'nde ise ülkenin ekonomik ve sosyal çıkarları düşünülerek devlet tarafından yapılan ve işletilen demiryolları bulunmaktadır. Ancak 1950'lerden sonra demiryoluna verilen önem karayollarını hızlı bir biçimde gelişmesi ile azalmış ve demiryolları taşımacılığı geri planda kalmıştır. Bu tarihten sonra demiryollarına verilen önemin azalması çok sınırlı sayıda hat yapılması ve eski hatların yenilenmemesi nedeniyle ülkemizde pek çok can ve mal kaybı yaşanmıştır. Oysa demiryollarına önem verilseydi ve ileri ülkelerin teknolojisine sahip hızlı tren projeleri yapılıp tamamlansaydı karayollarında meydana gelen trafik kazalarında bu kadar can kaybı yaşanmayacak, yolcu ve yük taşımacılığı daha kolay, hızlı ve ucuz bir biçimde olacaktı.
Displaying the empire: A search for self representation of the Ottoman Empire in the international exhibitions of the nineteenth century

Bu tezin amacı Osmanlı İmparatorluğu'nun on dokuzuncu yüzyıl uluslararası sergilerine katılımını incelemektir. Uluslararası sergiler, on sekizinci yüzyıldan itibaren başlayan devrimlerin ortaya çıkardığı ekonomik, sosyal ve politik alanlardaki radikal değişiminin ürünü olarak görülebilir. Sergiler genellikle ticari merkezler olarak değerlendirilse de aynı zamanda on dokuzuncu yüzyıl devletlerinin bütün güç ilişkilerinin de gözler önüne serildiği alanlardır. Uluslararası sergilerde, on dokuzuncu yüzyıl dünyası Batı ve diğerleri şeklinde iki parçaya ayrılmıştı. Bu iki parçalı dünyaya göre, uluslararası sergilerde teknoloji, bilim ve sanayi gibi kavramlar Batı'ya ait kavramlar olarak kabul edilirken; Doğu ise geri kalmışlık, batıl ve mamul üretim ile ilişkilendiriliyordu. Sergilerde, Doğulu katılımcılar Batılıların Doğu'ya ilişkin merak duygularını gideriyor ve sergilerin eğlence kısmında yer alıyordu. Bu çalışmada, bu iki parçalı temsilde iki kategoriye de tam olarak oturtulamayan Osmanlı Devleti'nin uluslararası sergilere katılma amacı incelenmektedir. Bu bağlamda sergilerin on dokuzuncu yüzyılda ortaya çıkan barış dönemi, maddi gelişme ve sömürgeciliğin etkisiyle ticari ilişkiler için organize edilen alanlar olma amacını aşması ve devletlerin kültürel kimliklerini sergiledikleri alanlara dönüşmeleri üzerinde durulmuştur. Osmanlı İmparatorluğu'nun sergilere katılım amacının, sergilerin bu dönüşümünden yararlanarak, uluslararası kamuoyunda doğru bir Osmanlı temsili ortaya koymak olduğu vurgulanmıştır. Osmanlı zihniyetinin uluslararası sergilerin yalnızca ticari merkezler olmadığı aynı zamanda temsiliyet alanları da olduğunun farkına varması üzerinde durulur.
Son Osmanlı Sadrazamı Ahmet Tevfik Paşa

Çalışmamızda, Osmanlı Devleti'nde Hariciye katipliği ile başlayıp Büyükelçilik, Hariciye Nazırlığı ve Sadrazamlık makamlarında bulunmuş olan Ahmet Tevfik Paşanın yaşamı çerçevesinde, bir devlet adamının olaylar karşısındaki tutumunu ve fikri yapısını tahlil ederek icraatlarını açıklamayı amaç edindik. Çalışmamızda, arşiv belgeleri, döneme ait gazete ve mecmualar, Meclis-i Mebusan ve Türkiye Büyük Millet Meclisi Zabıt Cerideleri ile hatıralardan yararlandık. Çalışmanın sonucunda, uzun yıllar diplomat olarak Avrupa'da bulunmuş olan Tevfik Paşa'nın, Osmanlı Devleti'nin Avrupa devletleri ile olan ilişkilerinde devleti hakkıyla temsil eden bir devlet adamı olduğu kanaatine varılmıştır. Bunun yanında son sadrazamlığı sırasında icraat ve söylemleri dikkate alınarak Tevfik Paşa'nın Milli Mücadele'ye ılımlı yaklaşmış bir devlet adamı olduğu tespit edilmiştir.
Meşrutiyet'ten Cumhuriyet'e Adana'da nüfus hareketleri (1876-1923)

Çalışmanın konusunu, Adana kent tarihinin ele alınmasıyla birlikte I. Meşrutiyet'in ilanından başlayıp Cumhuriyet'in ilanına kadar geçen süre zarfında aldığı göçler, nüfus hareketleri ve bu olayların neticesinde meydana gelen nüfus popülasyonlarında ki değişimlerin gözlenmesi oluşturmuştur. Çalışmanın öncelikli amacı; belirtilen dönemde Adana ilinin yoğun göç hareketlerine sahne olmasıdır. Meşrutiyet'ten itibaren bölgeye yapılan göçlerin en büyük ayağını Kırım ve Kafkaslardan yapılan göçler oluşturmuştur. Kafkas halklarından Nogaylar ve Çerkezlerin yanı sıra; Çeçenler, Lezgiler, Ermeniler, Gürcüler ve Türkmenler kitleler halinde vilayete göç etmişlerdir. Göç hareketlerinin bir diğer ayağını da 1909 Adana Olayları, 1915 Ermeni Tehciri ve 1923 yılında Yunanistan ile yapılan mübadele gereği Adana'ya gelen mübadiller oluşturmuştur. Adana vilayeti birçok göç hareketine sahne olmuş, bölgeye yapılan göç hareketlerinin ve iskan edilen muhacirlerin bu bölgeyi seçmeleri veya gönderilmeleri tesadüfi olmayıp belli başlı etkenler neden olmuştur. Öncelikle Adana halkının göçmenlere hoşgörülü davranması ve iyi bir ev sahipliği yapmasının yanı sıra 1859 yılında kurulmuş olan İskan-ı Muhacirin Komisyonu göçmenlerin yerleştirilmesinin nizam ve tertip dahilinde gerçekleştirilmesi açısından büyük fayda sağlamış ve Adana'ya göçler bu doğrultuda gerçekleştirilmiştir. Bu bağlamda arşiv tarama yöntemi kullanılarak birincil ve ikincil kaynaklara ulaşılmış, salnameler ve dönemin gazeteleri ile birlikte şeriyye sicilleri incelenerek elde edilen verilerin pekiştirilmesi sağlanmıştır.
Türk basınına göre Arnavutça eğitim ve alfabe tartışmaları (1908-1912)

Bu çalışma İkinci Meşrutiyet'in ilanıyla birlikte Arnavutların eğitim alanındaki faaliyetlerini, Arnavutça eğitim taleplerini ve bu eğitimin hangi alfabe ile yapılacağı konusunda Arnavutlar arasında ortaya çıkan alfabe tartışmalarını dönemin Türk basını üzerinden incelemeyi ve değerlendirmeyi amaçlamaktadır. Araştırma, 1908 yılında İkinci Meşrutiyet'in ilanından başlayarak 1912 yılında Arnavutluk'un bağımsızlığıyla sonuçlanan döneme kadar olan süreci kapsamaktadır. Radyo ve televizyonun olmadığı bir dünyada gazetelerin bilgi, haber ve fikirlerin çok daha geniş kitlelere ulaştırılmasında önemli bir kitle iletişim aracı olduğu varsayımından hareketle dönemin yüksek tirajlı beş büyük gazetesi Tanin, İkdam, Sabah, Yeni Gazete ve Tasvir-i Efkar bu tezin ana kaynakçasını oluşturmuştur. Bunlarla birlikte arşiv belgelerinden ve ikinci el kaynaklardan da yararlanılmıştır. Basın üzerindeki sansürün kalktığı ve adeta bir basın patlamasının yaşandığı bu dönemin gazeteleri incelendiğinde, Arnavutların Meşrutiyet'in ilanıyla birlikte kurdukları kulüp ve cemiyetler aracılığıyla eğitim alanındaki faaliyetlerine hız verdikleri görülmüştür. Ayrıca düzenlenen kongrelerde bu alanda yapılması gerekenleri masaya yatırmışlar ve bu konuda atılması gereken adımları kararlaştırmışlardır. Bu dönemde Arnavutların yanı sıra hükümetin de eğitim konusunda faaliyetlerde bulunduğu ve Arnavutluk'ta eğitimin yaygınlaştırılması konusunda çalışmalar yürüttüğü görülmüştür. Diğer yandan Meşrutiyet'in ilanıyla birlikte Kanun-i Esasi'den çok şey bekleyen Arnavutların Anayasa'nın yeniden yürürlüğe girmesiyle birlikte anadilde eğitim taleplerini yüksek sesle dillendirmeye başladıkları, bunun da beraberinde Arnavutça eğitimin hangi alfabe ile yapılacağı sorusunu gündeme getirdiği tespit edilmiştir. Böylece Arnavutlar arasında ayrışmalara sebebiyet verecek olan bir tartışmanın da fitili ateşlenmiştir. Bu bağlamda dönemin gazetelerinin hedef kitlelerinin olduğu ve sayfalarında yer verdikleri haber ve yorumlarla bu kitlelerin inanç, düşünce ve tutumları üzerinde etkili olmayı amaçladıkları varsayımından hareketle alfabe meselesi gazetelerde incelenmiştir. Neticede bu meselenin Türk basınını uzun süre meşgul ettiği, tartışmaların yalnızca Arnavutlarla sınırlı kalmayıp Türk aydınlarını da kapsadığı görülmüştür. Ayrıca gazetelerin gündem belirleme ve kamuoyu oluşturma etkisinin bir ürünü olarak halkın, düzenlenen mitingler vasıtasıyla tepkisini ortaya koyduğu ve tartışmalara müdahil olduğu tespit edilmiştir.
Osmanlı Askeri salnamelerine göre Erkan-ı Harbiye-i Umumiye Riyaseti ve Harbiye Nezareti Teşkilatı

Avrupa'da sanayi devriminin paralelinde baş gösteren teknik gelişim, ordu teşkilatlarında bir takım yeniliklerin ortaya çıkmasında etken olmuştur. Ordu yapısının teknik donanımlarla desteklenmesiyle beraber, düzenli orduların sevk ve idaresinde de değişimler yaşanmıştır. Bu değişimlerin gerekliliği olarak Avrupa ordularında 'Kurmay Sınıfı' adı altında yeni bir sınıf doğmuştur. Osmanlı ordu teşkilatı yapısında da bu sınıfın oluşturulması için çalışmalar başlatılmış, bu amaçla Osmanlı Devleti tarafından yurt dışına eğitim amaçlı personel gönderilmiş ya da yurt dışından yabancı askeri uzmanlar getirtilmiştir. Bütün bunların sonucunda Osmanlı Ordusunda kurmay teşkilatı oluşturulmuş, harbin gereklerinden olan insan, silah ve donanım faktörlerinin temini ve idaresi amacıyla, Harbiye Nezareti teşkilatı oluşturulmuştur. Bu çalışma, Osmanlı Ordu Teşkilatındaki yapılanmanın ne zaman ve hangi şartlarda başladığı ve gösterdiği gelişme ile 'Erkan-ı Harbiye-i Umumiye Riyaseti Teşkilatı' ve 'Harbiye Nezareti' nin ana teşkilat yapılarında oluşan değişikliklerin gözler önüne serilmesi ve konu ile ilgili araştırma yapacak olanlara ışık tutmak amacıyla hazırlanmıştır.