turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Smyrna terrakottaları

İÖ 4. yüzyılda Pagos eteklerinde yeniden kurulan Smyrna, Hellenistik Dönem'den itibaren Batı Anadolu'nun en önemli pişmiş toprak figürin üretim merkezlerinden biri haline gelmiştir. Dünyanın pek çok büyük müzesinde çok sayıda Smyrna kökenli figürin bulunmakta ve sergilenmektedir. Ancak bu müzelerin koleksiyonları içerisinde yer alan figürinler bilimsel çalışmalardan elde edilmemiş olup, büyük kısmının buluntu yeri tam olarak bilinmemektedir. Bu durum kayıtları detaylı tutulmuş bazı gruplar haricinde müzelerde korunan Smyrna figürinleri için köken sorunu yaratmıştır. 1930'lu yıllarda başlayan ve aralıklarla günümüze değin sürdürülen kazılarda ortaya çıkarılan figürinler ise Smyrna Antik Kenti'nde ortaya çıkarıldığı kesin olarak bilinen eserler olmaları açısından önem taşımaktadır. Kazılarda bulunan figürinler, bugüne değin kente ait olup olmadığı kesin olarak bilinmeyen eserler üzerinden yapılan değerlendirmelerin sınanmasını ve konu ile ilgili yeni verilere ulaşılmasını sağlamaktadır. 19. yüzyılın sonundan itibaren Smyrna figürinleri ile ilgili olarak gerçekleştirilen araştırmalarda, bazı teknik, tipolojik ve stilistik kriterler belirlenmiştir. Bu çalışma kapsamında ilk olarak Smyrna figürinleri ile ilgili bugüne değin yapılmış olan tüm çalışmalar incelenmiş, ve bu çalışmaların sonuçları kentte sürdürülen kazılar ve yeni buluntular ışığında tekrar ele alınmıştır. Böylece Smyrna atölyeleri için daha net teknik, stilistik ve tipolojik özellikler belirlenebilmiştir. Ayrıca Smyrna figürinleri ile ilgili detaylı ikonografik değerlendirmeler yapılarak elde edilen sonuçlar kentte varlığı bilinen kültler ve Antik Dönem'deki sosyal yaşam açısından değerlendirilmiş, pişmiş toprak figürinlerin Antik Smyrna'nın dini, siyasal, kültürel, toplumsal hayatındaki yeri belirlenmeye çalışılmıştır.
A group of seven column capitals from Roman Ancyra: A unique composite style

Bu tez Roma dönemi Ankarası'na ait olan yedi sütun başlığını incelemektedir. Bu sütun başlıkları akantus yaprakları, saz yaprakları ve lotus yaprakları gibi motifleriçeren ve Ankara'ya özgü olan belirli stillere sahiptir. Bu 'Ankara stili' sütun başlıkları detaylı olarak incelenmeden önce, Roma Ankara'sına ait çeşitli saz yapraklısütun başlarının genel bir araştıması sağlanarak, bu başlıkların içerikleri oluşturulmuştur. Başlıkların güncel konumları ve farklı tarihlerde çekilen fotoğrafları incelenerek, asıl buluntu yerleri tahmin edilebilir. Ayrıca, konumlarını analize ederek, asıl ait oldukları Roma yapıları tahmin edilebilir; yapıların ve sütun başlarınınarasındaki uyum tespit edilebilir. Bu durumda, öyle görünüyor ki bu yedi sütün başlığı'Augustus Tapınağı' kutsal alanı ile kesişen bir sıra sütünlu yoldan gelmektedir. Sütun başlarının stilleri, motiflerin tarih içerisindeki kullanımları ve karşılık geldiğisembolizmleri de kapsayacak şekilde ele alınmaktadır. Analizlerlerden de anlaşılacağı üzere, bu sütun başlarının kullandıkları saz ve lotus yapraklarının ikisi de büyük ihtimalle Mısır'daki İskenderiye'yi referans olarak almaktadırlar. Bu yüzden, tezin son bölümünde, başlıkların kullandıkları Mısır'laşmış stili uygun bir bağlamda ele alabilmek için, dönemin Küçük Asya'sında yer alan şehirlerde oldukça popülerleşmiş olan Helenistik İskenderiye'nin kültürel biçemleri kullanılarak Roma Ankara'sı ve İskenderiye arasındaki bağlantılar incenlemektedir.
Auricular yaş belirleme metodlarının eski Anadolu toplumları iskeletleri üzerindeki uygulanabilirliği

İskeletlerden yapılan analizlerle belirli bir populasyona ait bireylerin yaşları, cinsiyetleri, boyları gibi biyolojik profillerini oluşturan özellikleri ortaya çıkarmak amacı ile birçok yöntem ve metot oluşturulmuştur. Bu yöntem ve metotlardan bazıları kullanılabilirliklerini test etmek amacı ile yaşları ve cinsiyetleri bilinen bireyler üzerinde denenmiştir. Auricular yüzeyde yaşla birlikte meydana gelen değişimlerin değerlendirilmesi bu metotlardan bir tanesini oluşturur. Bu çalışmanın amacı son zamanlarda birçok araştırmacı tarafından test edilmiş olan ve Lovejoy ve arkadaşları tarafından 1985 yılında oluşturulan auricular yüzey yaşlandırma metodunun Van-Dilkaya Höyüğü Orta Çağ iskeletleri üzerinde uygulanabilirliğini test etmek ve antik iskeletler üzerinde ileride yapılacak olan yaşlandırma metotları arasında kullanılabilirlik açısından pozitif ve negatif yönlerini araştırmaktır. Auricular yüzeyden yapılan yaşlandırma metodu Van Dilkaya Höyüğü Orta Çağ dönemine tarihlendirilen iskeletler üzerinde denenmiş ve elde edilen değerler diğer yaşlandırma yöntemleriyle karşılaştırılmıştır. Bulgular bize genç bireyler arasında özellikle phase 4 de kısmen farklılıklar olduğunu ancak özellikle orta yaş üzerindeki (50 yaş ve üzeri) bireylerin yaş değerlerine oldukça yakın sonuçlar verdiğini göstermiştir. Yaşla birlikte meydana gelen değişimler ve patolojik rahatsızlıkların fark edilmesi ve skorlamadan çıkarılması oldukça önemlidir. Sonuç olarak auricular yüzey yaşlandırma metodu özellikle iskeletlerin tam ele geçtiği durumlarda diğer yaşlandırma yöntemlerine destekleyici olmaktadır. Az hata payı vermesi nedeniyle bu yöntem diğer eski Anadolu toplumları üzerinde güvenilir bir şekilde kullanılabilir.
Seyitömer Höyük Erken Tunç Çağı boğa kültü

Bu çalışmada, Kütahya ili, Çelikler Seyitömer Elektrik Üretim Anonim Şirketi sahasında bulunan Seyitömer Höyük'te Erken Tunç Çağı Boğa Kültünü anlamak için kazı çalışmaları neticesinde bulunan boğa figürinleri ve ocaklar incelendi. Seyitömer Höyük konumu gereği, Anadolu ile Mezopotamya arasındaki köprünün önemli ayaklarından biri olduğunu gösteren buluntular içermektedir. Özellikle Seyitömer Höyük ETÇ III B evresine ait saray yapısı içinde ele geçen mühürler ve beraberindeki diğer buluntular Mezopotamya ayağını, ETÇ III tabakasına ait mimari öğelerden biri olan ocaklar ise Batı Anadolu ayağını oluşturan öğeler arasındadır. Seyitömer Höyüğün bu denli stratejik bir durak konumuna sahip olmasının temelini ise ETÇ III tabakalarında yoğun olarak karşımıza çıkan kalıplar, fırınlar ve atölyelerde üretilen yoğun seramik üretiminin oluşturduğunu söylemek mümkündür. Çalışma kapsamında incelenen boğa figürinleri ve ocaklar, Seyitömer Höyük ETÇ III tabakasında bir boğa kültünün varlığından bahsetmek için yeterli veriyi oluşturmaktadır.
Laodikeia - Kandilkırı verileri ışığında Güneybatı Anadolu'da Erken Tunç Çağı 2 ve 3

Güneybatı Anadolu, Batı Anadolu'nun Erken Tunç Çağı kültürleri açısından en az bilinen kesimini oluşturmaktadır. Oysa bu bölge, bu dönem için oldukça verimli yerleşim alanlarına sahip olmasının yanında, önemli kara ve deniz yollarının da kesişiminde bulunur. Bu tez çalışması iki ana bölümden oluşmaktadır. İlkinde, Denizli'de, Lykos Vadisi'nde bulunan Laodikeia antik kenti sınırındaki Kandilkırı'nda 2010, 2012- 2013 yıllarında yürütülen kazılardan elde edilen ETÇ 2 ve 3 mimari, seramik ve küçük buluntuları ele alınmıştır. ETÇ 2'de pithos ve basit toprak mezarlardan oluşan bir mezarlık alanı, ETÇ 3'te ise en az iki tabakalı ve 4 evreli olduğu anlaşılan bir yerleşmenin varlığı saptanmıştır. Yerleşmede bitişik planlı ve ortak duvarlı uzun evler mevcuttur. ETÇ 2'de B. Menderes vadisi yanında Güneybatı Anadolu kıyıları ile de benzerlikler gösteren bir buluntu topluluğu mevcuttur. Denizaşırı ilişkilerin etkilerinin iç kesimlere kadar ulaştığı görülmüştür. ETÇ 3'te ise kuzeyindeki bölgelerle ilişkileri yoğunlaşan yerleşmede, çömlekçi çarkının aktif olarak kullanılarak yörenin Film Astarlı Mal ve Gri Seramik yerel mal gruplarının da bu teknolojiye adapte edildiği anlaşılmıştır. İkinci bölümde, Laodikeia-Kandilkırı verilerinden yola çıkılarak Güneybatı Anadolu ETÇ 2 ve 3 dönemleri ele alınmıştır. ETÇ 2'de Lykos Ovası, genel olarak Büyük Menderes kültürleri ile ilişki halindedir ve Batı Anadolu kıyısıyla da benzerlikler sunar. Aynı evrede 'Yatağan-Milas Bölgesi' ise, özgün bir seramik geleneğine ev sahipliği yapmakta ve kuzeyine kıyasla çok daha yoğun denizaşırı ilişkilerin izlerini sunmaktadır. ETÇ 3 A'da Güneybatı Anadolu'nun kuzey kesiminin, İçbatı Anadolu'nun kuzey kesimleriyle ilişkilerini artırdığı anlaşılmaktadır. Bu dönem, bölgenin geri kalan kesimlerinden fazla tanınmamaktadır. ETÇ 3 B'de ise tüm Güneybatı Anadolu'nun, denizaşırı ilişkileri yoğun, kendine özgü bir kültüre işaret ettiği söylenebilir.
Yunanistan Trakyası'da kült merkezleri

Yunanistan Trakya'sı kuzeyinde Rhodope Dağları, batıda Nestos Nehri, doğuda Hebros Nehri, güneyde ise Ege Denizi ile sınırlanan bölgeyi kapsamaktadır. Coğrafi konum olarak, hem deniz hem karayoluyla, Yunan dünyasıyla Anadolu'yu, Asya ile Avrupa'yı birleştirmesi ve uzun tarihi boyunca önemli olaylara sahne olmuştur. Konumuz olan Yunanistan Trakyası'nda kült merkezleri adlı bu çalışmada, bu coğrafyada yer alan yerleşmeler incelenmiş ve burada yer etmiş inançların araştırılması amaçlanmıştır. Yunanistan Trakyası'nı oluşturan üç ana bölge altında on beş yerleşim sıralanmıştır. Bunlar, Ksanthi Bölgesinde Abdera, Thermes, Kosmiti, Rhodope Bölgesinde Maroneia, İasmos, Agiasma, Pesoule, Polyanthos, Molybotis, Fillira, Evros Bölgesinde Mesembria-Zone, Traianoupolis, Kirke, Plotinopolis ve Dorsikos'dur. Kült merkezi olarak adlandıran üç yerleşimde, Demeter, Dionysos ve Apollon inançlarına dair tespit edilmiş kutsal alan veya tapınaklar açıklanmıştır. Ayrıca, tapınılmış diğer Olympos Tanrıları, Doğu Kökenli Tanrılar ve Kahramanlara dair buluntular incelenmiş ve katalog oluşturulmuştur.
Smyrna Unguentarıum buluntuları (2007-2014)

Uygarlıkların buluşma noktası niteliği taşıyan Ionia bölgesinin önemli yerleşimlerinden biri olan Smyrna Antik Kenti stratejik ve coğrafi konumu nedeni ile Antik Çağ'dan günümüze kadar hep ilgi odağı olmuştur. 2007 yılından bu yana Smyrna Agorası ve Basmane'de iki noktada gerçekleştirilen kazı çalışmaları sonucu ortaya çıkarılan unguentarium buluntularının 2007 ve 2014 yılları arasında ele geçen örnekleri çalışmanın konusunu oluşturmaktadır. Formun kronolojik ve tipolojik gelişimini yansıtması bakımından Hellenistik ve Roma Dönemlerine ait Smyrna unguentariumlarına kısaca değinilmiş, ağırlıklı olarak ele geçen Geç Roma- Erken Bizans Dönemi unguentariumları etraflıca değerlendirilmeye çalışılmıştır. Sözü edilen unguentariumlar bulundukları seviyedeki diğer seramik formları, cam, kemik gibi objeler, sikkeler ve diğer kentlerde bulunan benzer örnekler dikkate alınarak tarihlendirilmiştir. Çalışma sonucunda Smyrna Antik kentinde ele geçen unguentariumların MÖ 3. yüzyıldan başlayarak MS 7. yüzyıla kadar uzanan örneklerden oluştuğu tespit edilmiştir.
Yeni Assur İmparatorluğunun Doğu Akdeniz seferleri ve Assur sanatındaki yansımaları

Orta Demir Çağı'nda Yakın Doğu'nun en etkin siyasal aktörü Assur İmparatorluğu Basra Körfezi'nden Mısır sınırına kadar geniş bir coğrafyaya hükmetmiştir. Bu dönemde Assur kralları yönünü batıya çevirmiş ve en yoğun politik ve kültürel ilişkiler Doğu Akdeniz coğrafyası ile yaşanmıştır. Bu bölgeye başta ekonomik nedenlerle sürekli askeri seferler düzenleyen krallar bunları yazılı olarak kayıt altına almışlardır. Assur kralları bu yazılı belgelerin yanında gücünü ve görkemini yansıtmak için inşa ettirdiği sarayları kabartmalarla süsleyerek görsel bir kayıt alanı oluşturmuştur. Assur'un ideolojisini ve gücünü yansıtan eserler sarayın denetiminde, sanatçının kendi estetik duyguları dışında belli bir taslakta işlenmiştir. Bunun yanında Doğu Akdenizli etkilerin yoğun görüldüğü eserler fildişilerdir. Fildişi ürünlerde, Assur'un kendi stilistik özellikleri ile birlikte Suriye ve Fenike Sanatı'nın stilistik özellikleri ve motifleri görülmektedir. Assur İmparatorluğu'nun siyasal gücünün zirvesinde olduğu bu dönemde buna paralel olarak sanatta da doruğa ulaşmıştır.
Tralleis nekropolünden bir mezar ve buluntuları

Antik çağda batı Anadolu'nun önemli kentlerimden biri olan Tralleis, arkeolojik verilere göre, Aydın ilinin kuzeyinde, Mesogis Dağlarının güney eteklerindeki yüksek ovada; Trakyalılar ve Argoslular tararından Dor göçleri sonucunda kurulmuştur. Tralleis gerek coğrafi konumu ve gerekse önemli antik kentlerin geçiş yolu üzerinde yer alması ve verimli topraklarıyla antik çağ boyunca gelişimini sürdürmüş; özellikle Hellenistik çağda kültür ve sanatta zirveye ulaşmıştır. Lydia ve Karia sınırında yer alan Tralleis birçok bilim adamı tarafindan Karia kenti sayılmıştır. Önce Makedonyalıların sonra Seleukoslann denetimine giren kent, İ. Ö. 1882'de II. Eumenes yönetimindeki Bergama Krallığı'na hediye edildi ve her alanda en parlak çağım yaşadı. İ. Ö. 133 yılından itibaren Roma İmparatorluğuna bağlanan Tralleis, bu dönemden itibaren gerilemeye başlamış, Augustus ve Tiberius dönemlerinde tekrar toparlanmaya çalışsa da sanattaki öncülüğünü Aphrodisias'a kaptırmıştır. Bizans Döneminde önemli bir piskoposluk merkezi olan Tralleis, 13. yüzyılda Selçukluların eline geçti. Her alanda köklü geçmişşe sahip Tralleis'te 19. yüzyılın başlarında gerçekleştirilen ve çok kapsamlı olmayan kazıların dışında, 1970'li yıllardan başlayarak günümüze değin Aydın Müzesi tarafından nekropolde çok sayıda kurtarma kazısı gerçekleştirilmiştir. Bu kazılar sırasında elde edilen Hellenistik ve Roma dönemine ait buluntular aracılığıyla Tralleisliler'in dini inançları, ölü gömme gelenekleri ve seramik sanatındaki başarılarıyla ilgili önemli bilgilere ulaşılmıştır. 1989 yılında nekropolde yapılan bir kurtarma kazısı sırasında yaklaşık altmış dört adet buluntunun elde edildiği oda mezardan bugüne dek sık rastlanmayan çok renkli bir kremation kabı ele geçmişş, özellikleri nedeniyle ünik bir eser olduğu belirlenmiştir. Tezimizin en önemli parçasını oluşturan bu kap üzerinde ölüm ve ölüm sonrası yaşam ile ilgili mitolojik bir konu işlenmiştir. Çok renkli kremasyon kabının öncülüğünde diğer buluntular üzerinde de yaptığımız incelemede Tralleis ile ilgili önemli bilgiler elde ederek, kentin özellikle Hellenistik çağda İtalya ile olan ticari ve kültürel ilişkisi saptanmış, mezarın aynı ailenin üyeleri tarafindan Hellenistik ve Roma çağında oldukça uzun bir dönemde kullanıldığı belirlenmiştir.
Yeni kronoloji ve yeni bulgular ışığında Phryg seramiği ve yayılım alanı

Anadolu toprakları Antik dönem boyunca birçok topluluğa ev sahipliği yapmıştır. Bu önemli topluluklarından birisi de MÖ 2. bin yıl sonlarında bir göç hareketiyle Anadolu'ya gelen Phrygler'dir. Phrygler inanç sistemleri, sosyo-ekonomik ilişkileri, mimarisi, seramik üretimi, tekstil ve madencilikteki becerileri ve efsaneleri ile kısacası bıraktıkları maddi ve manevi kültürel mirası ile Anadolu'nun tarihsel süreci içinde ön plana çıkan topluluklardan biri olmuştur. Gordion'da yürütülen kazı çalışmaları, Phryglerin MÖ 10. yüzyılda güçlü bir merkezi krallık görünümü aldığını göstermektedir. Eldeki tez çalışmasında amaç, Phryg seramiğinin gerek başkent Gordion'daki gerekse de diğer yayılım gösterdiği alanlardaki örnekleri ile birlikte ele alınıp, Erken Demir Çağı'ndan başlayarak Orta Phryg Dönemi sonlarına kadar devam eden süreçte tipolojileri ve kronolojileri değerlendirilerek güncel sonuçların bir bütün halinde sunulmasıdır. Phryg seramiği Anadolu'nun batı platosu merkezli olmak üzere, Anadolu'nun birçok yerinde görülmektedir. Fakat bu konuda şu ana kadar yapılan çalışmalar seramik yoğunluğuna göre oldukça sınırlı sayıdadır. Bu durum Phryg seramiği hakkında yapılan araştırma sırasında karşılaşılan zorluklardan biri olarak belirtilmesini zorunlu kılmaktadır. Bu tez içerisinde Phryg seramiği, Gordion merkezli çalışılmıştır. Bu durumun ana sebebi Gordionda'ki yerleşim katmanlarının çok iyi bilinmekte olmasıdır. Diğer bir sebep ise Gordion'da karşımıza çıkan seramik geleneğinin MÖ 9. yüzyıldan MÖ 4. yüzyıla kadar aralıksız devam etmesi ve benzer durumun Phryglerin birincil yerleşim yerlerinden olan batı platosundaki kentlerinde de görülmesinden kaynaklanmaktadır. Phryg seramiğinin yayılım alanını belirlemek için toplam 120 civarı buluntu veren merkez incelenmiştir. Bu merkezlerden 73 tanesi Kızılırmak'ın batısında, 45 tanesi ise doğusunda yer almaktadır. Kızılırmak'ın doğusu ile batısında karşılaşılan seramik geleneklerinin birbirinden farklı olmasından kaynaklı olarak, tez kapsamında varılan sonuçlarında değerlendirilmesiyle birlikte Phrygia'nın batı ve orta bölümlerinde görülen seramik geleneğinin Phryg seramiği için en temel şekilde kabul edilmesi gerekliliği ortaya çıkmıştır. Ayrıca Kızılırmak Kavsi içerisinde ve Tabal Ülkesi'nde karşılaşılan Alişar IV seramik geleneğinin her ne kadar Phryg seramiği ile benzer birçok noktası olsa da ayrıldığı noktaları da göz önünde bulundurarak şu an için Phryg seramiği kapsamında değerlendirilmemesi gerekmektedir.
Roma İmparatorluğu Zafer Sikkeleri ( M. Ö. 27 - M. S. 235 )

sikkeleri, erken zamanlardan itibaren politik bir karakter taşımıştır. Sikkeler, hayvan repertuarından figürlerle başlayıp, sonrasında tanrı, tanrıça, çeşitli personifikasyonlar, askeri ve politik arenada sivrilen egemen kişi portreleri ve lejantlar yoluyla devlet politikasını yansıtmışlardır. Eskiçağın en önemli iletişim araçlarından olan sikkeler aracılığıyla empoze edilen korku ve rakip devletleri küçümseme, Roma'nın dış politikasında belirleyici bir unsurdur. Roma'nın kazandığı savaşlardan sonra darp ettiği sikkeler üzerindeki zafer teması da korku ve pasifize politikasının temel taşlarından olup, Kartaca savaşlarıyla birlikte başlamaktadır. Geç Cumhuriyet Dönemi sikkelerinde yer alan ikonografi, tanrı ya da tanrıça figürleri basit bir görünüşe sahip olmakla birlikte dil açısından karmaşık ve ancak elit tabakanın anlayacağı bir özelliğe sahiptir. Geç Cumhuriyet Dönemi'nden itibaren egemen kişi portreleriyle birlikte detaylandırılan zafer temalı sikke tipi, Principatus Dönemi'nde giderek ağırlık kazanmış, Principatus Dönemi ilerledikçe de savaşların yoğunluğuna bağlı olarak sikkeler üzerindeki sivil olaylar azalmış ve askeri olaylar sıklıkla betimlenmiştir. Erken imparatorluk dönemiyle beraber sikkelerde kullanılan personifikasyon ve açıklayıcı yazılarla sikke dili, daha belirgin bir kimlik kazanmış ve eğitimli bir zümrenin anlayacağı bir obje olmaktan çıkmıştır. Sikkeler üzerindeki imparator portrelerinde, gerek hakimiyet altındaki topraklarda gerek dış devletlerde, Roma'nın tek erki olan imparatorun tanınmasında simgesel gücün aynası olmuştur. Özellikle Augustus'tan başlayarak kazanılan zaferleri temsil eden sahneler devletin gücüne işaret etmekte olup, yaratılan bu güç kültü gerek iç gerek dış politikada bir manipilasyon aracı olarak kullanılmıştır. Principatus Dönemiyle birlikte güçlü bir politik dil kazanan bu sikkeler, hem günlük hayatta sürekli karşılaşılan sistematik bir propaganda hem de hakimiyet altındaki geniş coğrafyayı kontrol altında tutmak için önemli bir araç olarak kullanılmış.
Evaluating the Oylum Hoyuk painted ware within the framework of syro-cilician, levantine, and khabur painted ceramic cultures

Modern Kilis ilinde Akpınar nehri kıyısında yer alan Oylum Höyük, konumu itibariyle Kuzey Suriye, Mezopotamya ve Anadolu'nun kesiştiği bölgede, bu kültürlere ait buluntular veren Geç Kalkolitik'ten Hellenistik döneme kadar iskanın izlenebildiği önemli bir merkezdir. MÖ. 2. Binyılın ilk çeyreğine tarihlenen geniş ticaret ağı içinde yer alan Oylum Höyük'te dönemin kültürler arası bağlantılarını veya farklılıklarını anlamakta kullanılan başlıca unsurlardan biri olan seramik topluluklarının boyalı örnekleri ele geçmişştir. Tezin hazırlanmasındaki başlıca amaç Oylum'un Orta Bronz Çağı tabakalarında ele geçen boya bezemeli seramik örneklerinin dönemin yaygın boyalı kültürleri Habur, Syro-Kilikya ve Levant boyalı seramik topluluklarıyla benzerlik derecelerinin araştırılmasıdır. Elde edilebilecek sonuçlar Oylum Höyük'ün Orta Bronz Çağı boyalı seramik repertuarının kısmen belirlenmesinin yanı sıra yerleşimin kültürel kimliğinin tanımlanmasında ve merkezin dönem içindeki öneminin kavranmasında yardımcı olacaktır.
Anadolu'da İlk Tunç Çağı 3 Adak Çukurları

Bu tez çalışması 1996 yılından bu yana Prof. Dr. Turan Efe başkanlığında Küllüoba'da gerçekleştirilen kazılarda ortaya çıkarılan çukurları Anadolu'da çağdaşı olan diğer yerleşmelerdeki çukurlarla karşılaştırarak incelemeyi amaçlamaktadır. Söz konusu çukurlar içerisindeki buluntulara ve bulundukları kontekste dayanılarak değerlendirilmiş ve daha sonraki Hitit dönemi yazılı kaynaklarındaki verilerle karşılaştırılmıştır. Bu çalışma bugüne kadar pek çok geç İlk Tunç Çağı yerleşmesinde saptanmış ve detaylı olarak değerlendirilmemiş olan çukurlara ve bunların içerisine planlı bir şekilde bırakılmış olan buluntulara ışık tutmayı amaçlamaktadır. Bu nedenle bu çalışma genel ritüel uygulamaları çerçevesi içerisinde 'adak çukuru' olarak tanımlanmasına neden olan söz konusu bu özellikleri detaylı bir şekilde incelemektedir. Aynı zamanda bu çalışma söz konusu çukurları Batı ve Orta Anadolu'da İTÇ III döneminde gerçekleşen yeni gelişmeler içerisinde ele almaktadır. Söz konusu dönem ilk şehirci topluluklar ve Kuzey Suriye'den Ege'ye kadar uzanan bölgeler arası ticaret ağlarının güçlenmesi gibi gelişmelerle karakterize olur. Bu gelişmelere metalurji ve çanak çömlek üretimindeki yeni teknolojilerin yayılımı ve son ürünlerin dolaşımı eşlik eder. Adak Çukurlarının kullanımı bu gelişmelerle ilişkili gibi görünmekte olup, uzak bölgeler arası etkileşimin sadece ürünlerin ticaretine dayanmadığını aynı zamanda Anadolu'daki toplulukların sosyo-kültürel ve ritüel dinamikleri üzerinde de kalıcı etkileri olduğuna işaret etmektedir.
Kuzey Pisidia tümülüs mezar geleneği

Antik dönemde adı Pisidia olarak bilinen, bugün ise Göller Yöresi olarak nitelendirilen bölge Isparta ve Burdur illerinin tümünü, Konya'nın batısını, Antalya'nın da kuzeyini kapsamaktadır. Bölge 19. yüzyıl boyunca birçok araştırmacı ve gezginin ziyaret yeri olmuş, 20. yüzyılın ikinci yarısından itibaren yoğunlaşan epigrafi çalışmaları, arkeoloji yüzey araştırmaları ve az da olsa kazı çalışmalarıyla bölgenin tarihi coğrafyası ve kültürü aydınlatılmaya çalışılmıştır. Günümüzde de hala yerli yabancı pek çok bilim insanının araştırma ve çalışmalar yaptığı önemli bir bölgedir. Pisidia bölgesinin adı ilk olarak karşımıza M. Ö. 5. yüzyılın sonlarında Ksenephon'nun Anabasis'in de karşımıza çıkmaktadır. Farklı kültür ve uygarlıkların beşiği olan bölge, Paleolitik Dönemden başlayarak Neolitik Dönem, Kalkolitik Dönem, Tunç Devri, Demir Çağı dönemlerinde yerleşim yeri olmuş, bu iskan hareketi Büyük İskender, Roma ve Bizans İmparatorluklarıyla birlikte, Anadolu Selçuklu Devleti, Beylikler ve Osmanlı Devleti'ne kadar kesintisiz olarak devam etmiştir. Tezimizin konusunu oluşturan Kuzey Pisidia bölgesi tümülüslerin, dağılım alanı içerisine baktığımızda bölge geneline yayılmamış, olduğunu özellikle komşu bölge olan, Phrygia'yı çevreleyen sınır bölgelerinde yer aldığını yani bölgenin batısında yoğunluk gösterdiğini anlamaktayız. Bu bölgede ayrıca son zamanlarda yapılan çalışmalarda Kabalis ve Milyas bölgesi etkileşimi tümülüs çalışmamız açısından oldukça büyük bir öneme sahip olmuştur. Bu tez çalışmasında tümülüs geleneğinin bölgeye nereden geldiğini, hangi dönemlerde kullanıldığını, mezarların yer seçimi ve aynı zamanda tümülüslerin tipolojik incelemeleri yapılarak tüm bu elde edilen verilerle Kuzey Pisidia Bölgesinin kendine ait bir tümülüs geleneği olup olmadığı sorusuna açıklık getirilmeye çalışılmıştır.