turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Laodikeia Helenistik ve Erken Roma Dönemi seramiği

Phrygia Bölgesi'nin Güneybatısı'nda yer alan Laodikeia'da 2002 yılından günümüze kazı çalışmaları yürütülmektedir. Bu süre boyunca Suriye Caddesi, A Nymphaeum'u, Tapınak A, Batı Tiyatrosu, Doğu Bizans Kapısı ve Kuleleri, Latrina, A Evi, Mozaikli Güney Villa, Nekropoller ve Asopos Tepesi'nde kazı çalışmaları gerçekleştirilmiştir. Bununla birlikte, çevresi 5000 m. civarında olan antik kentte kazı ekibi tarafından sistemli olarak yüzey araştırmaları gerçekleştirilmiştir. Kazı ve Yüzey araştırmaları çalışmalarında elde edilen Helenistik ve Erken Roma Dönemi Seramiği bu tezin konusunu oluşturmuştur. Özellikle Asopos Tepesi'nde son yıllarda gerçekleştirilen kazılarla ortaya konulduğu üzere M. Ö. 3. binden itibaren seramikle iç içe olan antik kentte yerel anlamda seramik üretim geleneği, M. Ö. 3. yy. ın ikinci çeyreğinde Seleukoslar tarafından yeniden yapılandırılmasının hemen ardından başlayarak M. S. 2. yy. a kadar ne devam etmiştir. Laodikeialı çömlekçilerin yerel olarak ürettikleri çanak çömleğin başında basit astarlı kase ve tabakların yanı sıra, kabartmalı kaseler, gri hamurlu kaplar, kurşun sırlı seramikler ve Lykos Skyphosları olarak adlandırdığımız içki kapları da yer alır. Laodikeia'nın Phrygia, Karia ve Lydia Bölgeleri'nin kesişme noktasında yer alması ve ana ticaret yollarının buradan geçmesi nedeniyle Bergama, Efes gibi dönemin önde gelen kentlerinden yukarıdaki satırlarda geçen kap gruplarından ithal edilen seramiklerin de kentin seramik repertuarı içinde yer aldığı tespit edilmiştir.
Roma Dönemine kadar mozaikde meander motifi

Çalışmanın temelini oluşturan mozaik, mimari yapıyı ve dekorasyonu tamamlayan bir resim sanatıdır. Mozaik sanatçılarının repertuarlarının büyük bir bölümünü oluşturan geometrik karakterdeki desenlerin içinde bordur süsü olarak en çok tercih edilen motiflerin başında meander gelmektedir. Meander; Batı Anadolu'daki antik adı Maiandros olan, bugünkü Büyük Menderes nehrinin coğrafi anlamdaki niteliklerinin geometrik boyuta dönüştürülmesiyle ortaya çıkan bir bezeme motifidir. Meander motifinin kullanım alanı oldukça geniştir. Özellikle mimaride, seramikler üzerinde, lahitlerde, kandillerde, duvar resimlerinde, terracotta plakalarda, heykellerde, sikkelerde, tekstilde ve takılarda meandere yaygın olarak yer verilmiştir. Mozaikler üzerinde meander örnekleri M. Ö.5. yy sonu-4. yy başından itibaren karşımıza çıkmaktadır ve bu tarihten itibaren çok yaygın bir şekilde kullanılmıştır. Mozaikler üzerindeki meander motifi yapılan sınıflandırma sonucunda gamalı haç meander, çengel meander, mazgal meander, anahtar meander ve kırık meander olmak üzere beş ana tipe ayrılmıştır. Ayrıca incelediğimiz dönem kapsamındaki örneklerde en çok tercih edilen gamalı haç meander kendi içinde dört alt tipe ayrılmaktadır. Tek renkli meanderlerle birlikte geniş bir renk çeşitliliğine sahip olan polikrom meanderler de bulunmaktadır. Genelde meanderlerin aralarına doldurma motifi yerleştirilmiştir ancak doldurma motifleri olmayan meanderler de vardır. Bu motifler üzerinde yapılan incelemelerde bunların tek başlarına tarihleme unsuru olmayacakları yargısına varılmıştır. 108 Meanderler mozaikler üzerinde çerçeve bandı ve emblema olarak kullanılmışlardır. Mozaikler üzerindeki meander tiplerinin çağdaşı dönemdeki meander tipleriyle karşılaştırmasında büyük oranda bir paralellik söz konusudur. Meander, mozaikler için özel olarak geliştirilmiş bir geometrik motif değildir. Meander motifi mozaikler üzerinde görülmeden uzun bir zaman önce sanatta ve mimaride geniş bir çeşitlilikle kullanılmıştır. Günümüzde de mimari dekorasyonda ve günlük kullanım eşyalarında meander motifi çok yaygın bir şekilde kullanılmaya devam etmektedir.
Başlangıçtan ilk Tunç çağı sonuna kadar Anadolu'da pişirme geleneği

Anadolu'da görünmeye başlayan ateşin yakma izlerini ve buna bağlı olarak başlangıçtan itibaren yemek pişirme geleneğinin gelişimini izleyen çalışmada, Anadolu'nun pişirme geleneği olgusu anlatılmıştır. Tezin konusu ise ''Başlangıçtan İlk Tunç Çağı Sonuna Kadar Anadolu'da Pişirme Geleneği'' olarak belirlenmiştir. Bu kapsamda yapılan çalışmalar sonucunda Anadolu'da pişirme geleneğinin oluşması ve gelişmesi değerlendirilmiştir. Ayrıca bu doğrultuda yapılan incelemede ateş yapıları olarak gösterilen ocak, fırın, kubbeli fırın ve tandır gibi yapılar da detaylı olarak araştırılmıştır. Buna bağlı olarak ateşin dünyadaki ilk izlerinin görüldüğü yerleşmeler ve ateşin gelişim tarihçesi de belirtilmiştir. Bu tez çalışması üç bölümden oluşmaktadır. Birinci bölümde dünyada ateşin ilk izlerinin görüldüğü yerleşmeler veya mağaralara değinilmiş ve bunun yanında hominidlerin gelişimi, ateşi kullanma süreci, ocak ve fırın yapılarını geliştirmeleri yazılmıştır. Bu konuların yanında Anadolu'da ateş yapılarının ilk izlerinin görüldüğü yerler ve ateşin kullanılmaya Paleolitik Dönem'den itibaren başlandığı da belirtilmiştir. Yazının ikinci bölümünde Anadolu'da görülmeye başlayan ocak, fırın, kubbeli fırın ve tandır yapılarının oluşum teknikleri, bu yapıların biçim ve özellikleri incelenmiştir. Ayrıca Anadolu üzerinde yer alan yerleşmelerdeki karakteristik ateş yapılarının da nitelikleri değerlendirilmiştir. Son olarak üçüncü bölümde ise bu ateş yapılarının Anadolu yerleşmeleri üzerindeki dağılımı ve bölgelere göre ayrımı haritalar üzerinde gruplandırılarak ayrılmıştır. Ocak, fırın, kubbeli fırın ve tandır yapılarının Anadolu yerleşmeleri üzerindeki dağılımı gösterilmiş ve bu yapıların özellikleri, kullanım amaçları, konumlarına göre dağılımı detaylı olarak üçüncü bölümde anlatılmıştır. Bu çalışma sonucunda Anadolu'da ateşin kullanımı, ateş yapılarının ortaya çıkışı ve pişirme geleneği İlk dönemlerden İlk Tunç Çağı sonuna kadar olan süreçte gelişimi detaylı olarak değerlendirilmiştir. Çok fazla sayıda yerli ve yabancı kaynak taraması yapılarak, çalışma konusu daha detaylı olarak anlatılmaya çalışılmıştır. Çalışmanın sonunda Anadolu'daki ortaya çıkan ateş yapıları ve pişirme geleneği konuları açısından önemli veriler ve bilgiler ortaya çıkmıştır.
Batı Anadolu'daki Minos ve Myken eserlerinden bir seçki

Batı Anadolu M. Ö. II. Binde yoğun olarak deniz aşırı kültürlerin ilgi odağında olmuştur. Bu kültürlerden Girit'ten gelen Minos ve kıta Yunanistanı'ndan gelen Myken kiültürleri bölgeyle yoğun olarak ilişki içinde olmuştur. Yerli halklarla yoğun olara ticaret yapmış ve karşılıklı olarak birbirlerinden etkilenmişlerdir. Ayrıca Oniki adalardan gelen Kiklad kültürü de bu kültürlere öncülük etmiştir. Bu ilişkilerin izleri çeşitli yerleşimlerde arkeolojik buluntular da görülmektedir. Bu buluntular çoğunlukla üzengi kulplu kap, alabastron ve amphora gibi seramik eserler ve kılıç, hançer gibi metal buluntulardan oluşmaktadır.
Anadolu'da Roma dönemi tiyatrolarında sahne frizleri

İlk Yunan Tiyatrosunun MÖ 5 ve 4. yy. arasında Yunanistan'da ortaya çıktığı belirtilmektedir. Yunan tiyatrosunun nasıl doğup geliştiği konusunda iki görüş bulunmaktadır. Birinci görüşe göre, Dionysos'un ölümü ile yeniden doğuşu için yapılan törenler, her yıl tekrarlanarak gelişmiş Yunan trajedisini ortaya çıkarmıştır. İkinci görüşe göre ise, Yunan tiyatro oyunlarının kaynağını Dionysos için yapılan şenliklere değil, tanrısallaştırılmış kahramanlar için yapılan kutlamalara bağlanmaktadır. Bunun bir yansıması olarak pek çok tiyatronun sahne binalarını süsleyen Dionysos frizleri örnek gösterilebilir. Tiyatroların sahne binalarındaki mimari bezeme unsurları, yöresel anlayış ve Roma'ya özgü sanatsal üsluplarla harmanlanıp, zenginlik, estetik ve görsellik ön planda tutulmuştur. Küçük Asya tiyatroları Yunan, Roma ve Anadolu kültürlerinin bir araya gelerek sentezlendiği, görkemli kabartmaları ile mimari dekorasyonun bütünlük kazandığı hem kutsal hem de kamusal bir yapı olarak karşımıza çıkarlar. Roma Dönemi kent panteonunda bulunan, yerel tanrı ve kültler, tiyatroların sahne binasındaki frizlerde tasvir edilerek önem kazandırılmıştır. Bu figürlerin sahne binasında kullanılması düzenlenen etkinliklerde tiyatronun bir istasyon olarak kullanıldığını vurgulamaktadır. Çalışma kapsamında ele aldığım kentlerdeki dinsel, siyasi ve yerel unsurlar göz önünde bulundurularak bu kentlerin tiyatrolarının sahne binalarında işlenen konuların ve figürlerin aslında neyi temsil ettikleri ve kent ile olan bağlantıları tespit edilerek, stilistik, ikonografik ve anlam olarak yorumlaması yapılmıştır.
Oylum Höyük buluntularının ışığı altında Erken Tunç Çağı'nda Güneydoğu Anadolu Bölgesi'nin madeni eserleri

Zengin maden yatakları açısından Önasya'da önemli ber yere sahip olan Güneydoğu Anadolu Bölgesi, arkeolojik açıdan 1960'ların sonlarına kadar iyi tanınmamaktaydı. Önce, Yukarı Fırat, ardından Aşağı Fırat Projeleriyle bölgenin arkeolojik değerleri kısmen ortaya çıkartılmış, halen bölgede yürütülen az sayıdaki kazılar aracılığıyla da eksik bigiler tamamlanmaya çalışılmaktadır. Güneydoğu Anadolu Bölgesi'nin batı bölümde, Fırat Nehri ile Akdeniz arasındaki alanda, Türkiye-Suriye sınırında yer alan Oylum Höyük, Kalkolitik Çağ'dan Roma Çağı'na kadar iskanın varlığı saptanan büyük boyutlu bir höyüktür. Oylum Höyük'te Erken Tunç Çağı binalarının tabanı altında basit toprak, çömlek, küp ve oda mezardan oluşan 62 mezar ortaya çıkartılmıştır. Bu mezarların içerisinde pişmiş toprak, taş ve madeni eserler ele geçmişştir. Sayıları toplam 98'i bulan bu eserlerin büyük çoğunluğu bakır veya bakır alaşımından, az sayıda gümüş, altın ve kurşundan oluşmaktadır. Oylum Höyük madeni eserlerinin bir bölümü Almanya'da Heidelberg'te Max-Planck-Institute'de kimyasal analizleri yapılmıştır. Bu analiz sonuçlarına göre Oylum Höyük'te Erken Tunç Çağı sonlarına tarihlendirilen madeni eserlerin büyük bir çoğunluğu bakır, tunç ve arsenikli-bakırdan yapılmıştır. Oylum Höyük analiz sonuçlan, 70-80 km. batıda yer alan Gedikli-Karahöyük ve Amuq sonuçlarına benzemektedir. Her 3 merkezde de kullanılan bakır içerisnde nikel oranı yüksektir. Yüksek oranlı nikel içeren bakır yatakları Anadolu dışında Umman ve İran'dan bilinmektedir. Oylum Höyük metallerinin analiz sonuçları Ergani-Maden ve Hitit dönemi yazılı belgelerinde bakır yatakları ile sıkça anılan Kıbrıs maden analiz sonuçlarından farklılık göstermektedir. Bu sonuçlardan hareketle Erken Tunç Çağı'nda Oylum Höyük'te kullanılan bakırın Kıbrıs yatakları veya Ergani'den gelmediği söylenebilir. 11 Bu çalışmada Oylum Höyük madeni eserlerinin yanı sıra Gaziantep, Hatay, Kahramanmaraş ve Malatya Müzelerinin depolarında korunan Erken Tunç Çağı özelliği gösteren 172 madeni eser incelenmiştir. Bu eserler arasında süs eşyasının yanı sıra silahlar önemli yer tutmaktadır. Özellikle Güneydoğu Anadolu Bölgesi'nin Erken Tunç Çağı'nda yaygın gibi görülen sap kısmı iki kademeli mızrak uçları bu çalışmada sayıca kalabalık bir grup oluşturmaktadır. Oylum Höyük ile Gaziantep, Hatay, Kahramanmaraş ve Malatya Müzeleri madeni eserleri bu çalışmada tipolojik sınıflandırmaları yapılarak incelenmiştir. Bu eserler Önasya'nın farklı bölgelerinde sistemli kazılarda ortaya çıkartılan benzer eserler ile birlikte ele alınmıştır.
Settlement patterns and connectivity in Late Antique Rough Cilicia

Geç Antik Dönem'de Dağlık Kilikya, köy, mezra ve çiftlik gibi birbiriyle bağlantılı kırsal yerleşimlerden meydana gelmektedir. Arkeolojik ve yazılı kaynaklar, bu yerleşimlerin temel geçim kaynaklarından birinin şarap ve zeytinyağı üretimi olduğuna işaret etmektedir. Bu ürünler, limanlara getirilip deniz aşırı bölgelere ihraç edilmek üzere gemilere yüklenmekteydi. Bahsedilen bu üretim ve ithalat mekanizması, şarap ve zeytinyağının üreticiden tüketici veya satıcıya ulaştırılmasını sağlayan yol ağının geliştirilmesi ve bakımının devam ettirilmesi ile mümkün olmuştur. Bu çalışma, yerleşimleri tipolojileri, sahip oldukları üretim olanakları ve insan, yol ve liman yerleşimlerinden oluşan bölgesel ağdaki konumu gibi farklı açılardan inceleyerek bahsedilen bu üretim-tüketim ilişkilerinin nasıl işlediğinin anlaşılmasına katkı sağlamayı amaçlamaktadır. Ayrıca, bu çalışmada kırsal yerleşimlerin nasıl ve ne ürettikleri ile bölgeler arası deniz ticaretine nasıl dahil oldukları gibi daha büyük soruların cevapları da aranmaktadır. Bu amaçla, çalışma alanı olarak Korykos, Elaiussa Sebaste ve Olba-Diokaisareia olmak üzere toplamda üç merkezin art-bölgesini kapsayan Doğu Dağlık Kilikya seçilmiş; bu kırsal bölgelerde şimdiye kadar tespit edilmiş tüm Geç Antik yerleşimleri incelenmiştir. Analizler sırasında izlenen yöntem, yerleşim tiplerinin gruplanması ile topoğrafik özellikleri, üretim imkanları, ve bağlantılılık açısından önem teşkil eden, yol ve liman gibi unsurlara yakınlıkları açısından değerlendirilmesi olmuştur.
Yenilikçi tarih öğretiminde arkeolojinin değerlendirilmesi

Bu çalışmanın amacı sosyal bilimlerin içerisinde yer alan arkeoloji biliminin tarih ve sosyal bilgiler ders öğretimlerinde yenilikçi ve yapılandırmacı bir yaklaşım ile değerlendirilmesi sürecinden meydana gelmektedir. Bu ders içerikleri ve müfredat programlarında arkeoloji temelli konu, kavram ve kazanımlarının ne derece var olduğu; arkeolojinin tarih ve sosyal bilgiler derslerindeki etki alanı ele alınmıştır. Tarih ders içerikleri ve öğretim programlarında arkeoloji disiplinin yansımaları üzerinde durularak geleneksel eğitim yaklaşımlarının aksine yenilikçi tarih öğretim yaklaşımlarında arkeolojinin daha fazla yer dinmesinin gerekliliği aktarılmaya çalışılmıştır. Ders içeriklerindeki arkeoloji konu kavram ve kazanımların varlığının kalıcı tarihsel öğrenmeye etkisi açıklanmıştır. Tarih ve arkeoloji disiplinlerinin sınıf ortamı, okul dışı mekanlarda birlikte ele alınmasının kanıt temelli öğrenmeler üzerindeki etkileri eğitim öğretim boyutları ile aktarılması amaçlanmaktadır. Araştırma ile ilgili yurt içi ve dışındaki kaynaklar, belgeler, verilerle doküman analizi yapılmıştır. Elde edilen veriler belirli düzlemde taranarak arkeoloji vurgusunun tarih ve sosyal bilgiler derslerinde daha fazla yer verilmesinin öğrencilerin tarihi ve geçmişşi kalıcı öğrenmeler ile sağlayacağı gerekliliğini ortaya koymuştur. Türkiye'de, İngiltere ve Almanya'nın Thüringen eyaletlerindeki tarih ve sosyal bilgiler ders içeriklerindeki arkeoloji vurguları karşılaştırılıp yenilikçi tarih yaklaşımı doğrultusunda incelenmiştir. Tarihsel imgelemin arkeoloji etkinlik ve çalışmaları ile derslerdeki kalıcılığı üzerinde durulmuştur. Yenilikçi tarih öğretim programlarında arkeoloji ekseninin ve etki alanının geniş varlığı sonucunda öğrencilerde tarihsel öğrenmenin, tarihi değerleri korumanın, ulusal ve küresel tarihten yararlanmanın, tarihi bilince küçük yaşlardan başlanarak derinden sahip olma yolunda kalıcı izli öğrenmeler kazandırıldığı görülmektedir.
Datça Burgaz kazılarında ele geçen Arkaik dönem bezemeli seramikleri

Bu çalışmada 1993- 1997 yıllarında Datça Burgaz kazılarından ele geçen Arkaik Dönem seramiklerinden bezemeli olanlar incelenmiştir. Çalışmada amaç, Burgaz'da Arkaik Donem kentinin kronolojik sürekliliğini izleyebilmek ve Klasik Dönem yapılaşmasında tahrip edilen Arkaik tabakaların dönemlerini belirleyebilmekti. Buluntular geliş yerlerine göre iki ana gruba ayrıldı: Birinci grubu oluşturan Kıta Yunanistan kökenli buluntularda, Attika seramiğinin en kalabalık grubu oluşturduğu, Lakonia ve Korinth seramiğinin ise daha az oranlarda temsil edildiği anlaşıldı. İthal seramiklerin daha kesin tarihlenebilir olmalarından dolayı Burgaz'ın M. ö. 6. yüzyıl yerleşim tabakaları için çok önemli veriler sağladığı görüldü. Bezemeli seramikler arasında, ikinci buluntu grubunu Kıta Yunanistan kökenli buluntulara göre çok daha kalabalık olan ve geniş bir zaman diliminde karşımıza çıkan Doğu Yunan kökenli seramikler oluşturur. Stil gruplarına göre bakılacak olursa, sayıları çok fazla olamamakla birlikte, bildiğimiz tüm Doğu Yunan stilleri Burgaz'da temsil edilmektedirler. Bunlar içinde bazı tabaklar ve Burgaz kaselerinin yerli üretim olduklarına dikkat çekilmiştir. Sonuç olarak, değerlendirilen bezemeli seramiklerin Burgaz' in özellikle M. ö. 6. yüzyılı için genel bir manzara çizmeyi kolaylaştırdığı ancak M. o. 7. yüzyıl verilerinin eksikliği ve buluntuların birçoğunun herhangi bir mimari ile henüz ilişkilendirilemiyor olması, kentin Arkaik Donemi hakkında şimdilik genel sonuçlara varamayacağımızı göstermiştir.
Kanlıtaş Höyük'te 2013 - 2014 yıllarında ele geçirilen Erken Kalkolitik Dönem seramiği

'Kanlıtaş Höyük'te 2013- 2014 yıllarında ele geçirilen Erken Kalkolitik Dönem Seramiği' adlı tez kapsamında Kanlıtaş Höyük yerleşmesinin seramikleri detaylı incelenerek malzemenin tanıtılması bununla birlikte Kanlıtaş Höyük'ün Porsuk Kültürü içindeki yeri ve önemi hakkında elde edilen bilgilerin aktarılması amaçlanmıştır. Kanlıtaş Höyük'ün konumu dikkate alınırsa Porsuk Kültür Bölgesi'nde Kütahya ve Eskişehir'in kesiştiği noktada yer almaktadır. Doğu Marmara Bölgesi'ndeki Gelişkin Fikirtepe kültürünün etkileri bunun yanı sıra Hacılar I kültürü etkisi, Porsuk Kültürü'nü meydana getirmiştir. Genel anlamda bakıldığında Porsuk Kültür Bölgesi içerisinde kazısı yapılan Orman Fidanlığı ve Kanlıtaş Höyük yerleşmelerinin seramik geleneklerinin dışında ele geçen küçük buluntular da bu kültürün bölgesel özelliklere sahip olduğunu ortaya koymaktadır. Morumsu-kırmızı ve kırmızı astarlı mallar, bunun yanı sıra koyu yüzlü seramik grupları ile dışa açılan derin kaseler, dışa açılan tabaklar, basık boyunlu çömlekler, dışa dönük ağız kenarlı çömlekler, küresel gövdeli çömlekler ve omurgalı çömlekler Porsuk Kültür Bölgesi olarak tanımlanan bölgenin Erken Kalkolitik Dönem seramik geleneğini yansıtmaktadır. Çoğunlukla kaselerde devetüyü üzerine morumsu-kırmızı veya kırmızı boya bezemeli motifler görülmektedir. Diğer taraftan çömlekler ve derin kaseler gri, siyah ve kahverengi tonlarında yüzeye sahiptir. Bu kaplar üzerine görülen sok-ve-çek tekniğinde yapılan sokma bezeme örnekleri ile yiv, kazıma ve baskı bezemeli örneklere bu bölge içerisindeki yerleşmelerde rastlanılmaktadır. Genel olarak baktığımızda, Kanlıtaş Höyük ve Orman Fidanlığı yerleşmelerinde tespit edilen kap formları ve bezeme örnekleri bu yerleşmelerin benzer nitelikte seramik geleneğine sahip olduklarını göstermektedir. Diğer taraftan, Asmainler ve Aslanapa yerleşmelerinde bulunan, bazı mal grupları ve kap formları Kanlıtaş Höyük ve Orman Fidanlığı örnekleri ile ortak payda da görülmektedir. Sonuç olarak, Porsuk Kültür Bölgesi içerisinde yer alan Kanlıtaş Höyük yerleşimi Anadolu ve Balkanların birbiri ile olan kültür alışverişi için önemli bir geçiş noktası niteliğindedir.
Arkeolojik Alanlarda Mimari Belgeleme, Restitüsyon Ve Yerinde Sergileme: Phaselis Hadrianus Kapısı Örneği

Bu çalışma, Phaselis Antik Kenti'nde bulunan Hadrianus Kapısı'nın belgeleme, restitüsyon ve yerinde sergileme çalışmalarını kapsamaktadır. Çalışmada yapıya ait her bir blok, üç boyutlu yazıcı aracılığıyla basılarak 1/10 ölçeğe sahip kapının küçültülmüş modeli alanda sergilenerek ziyaretçilerin ilgisine sunulacaktır. Günümüze kadar hazırlanan projelerinin restitüsyon ve restorasyon verilerinin kazı ekibi tarafından yürütülen ön çalışmalar sonucunda, hatalı olduğu tespit edilmiştir. Çalışmada, kapıya ait 600'e yakın blok incelenecek, nitelikli olan bloklar fotogrametri metodu ile belgelenerek üç boyut ortamında katı modelleme ile sentezlenerek tamamlanacaktır. Böylelikle gerek sanal ortamda hazırlanan üç boyutlu modeller ile gerekse üç boyutlu yazıcıda basılan bloklar yardımıyla üretilecek hipotezlere dayanan deneysel bir mimari arkeoloji çalışması yürütülmesi amaçlanmaktadır.
Salamis Antik kenti Roma Hamamı

1890 yılından bu yana bilinen, İngiliz araştırmacılar tarafından oldukça düzensiz, gelişigüzel çok az bir kısmı kazılarak kaderine terk edilmiş olan Salamis'deki Roma hamamında 2000- 2003 yıllan arasında gerçekleştirilen kazı çalışmaları sonrası hamamın mimari yapısı, işlevi ve planlamasına yönelik külhan ve depo, sıcaklık, iki ılıklık, soğuk bölümlere açılan bir mekan ve bununla birlikte bir kısmı kazılabilen soğukluk ve soyunma odası olarak öngörülen bölümler ortaya çıkarılmıştır. Kentin hellenistik dönemden itibaren kuzeye kayması sonucunda oluşan yeni merkez içerisinde hamam-gymnasion, tiyatro ve stadion gibi kamu yapılan yer almaktadır. Salamis Roma hamamı bu kamu binalarının bulunduğu yeni merkez içerisinde, tiyatronun 100 metre batısında güneydoğu-kuzeybatı yönünde uzanmaktadır. Salamis hamamının hangi tarihte inşa edildiği konusunda bize kesin bilgi verebilecek yazılı belge bulunamamasına karşın, yapıyı planlama ve mimari özelliklerine, duvar işçiliğine, kazılarda ele geçen küçük buluntular ve yazıtların inskripsiyonuna, Salamis hamam-gymnasium kompleksinin yapım evreleri ve burada ele geçen yazıtlardan edinilen bilgilere göre tarihleme ve ne kadar süre ile kullanıldığını tespit etme olanağımız oluşmuştur. Salamis hamamı, kentteki diğer kamu yapılan gibi şehre büyük zarar veren M. S. 332 ve 342 yıllanndaki iki büyük deprem sonrası büyük oranda onanlmıştır. Kazılar sonrası buluntulann büyük bir kısmı bu tarihten sonraya aittir. Yapının şu anda ayakta kalan ve açığa çıkanlan bölümleri büyük oranda bu dönem sonrasına 74 verilebilir. Hamamın M. S. 647- 648 Arap istilalarına kadar kullanıldığı da kazılarda ele geçen buluntularla desteklenmektedir. Salamis hamam-gymnasium kompleksinde ele geçen yazıtlarda, M. S. 96-97 depreminde sonra, Trajan ve Hadrian dönemlerinde kentteki yapılarda büyük onarımın ve inşa faaliyetlerinin gerçekleştirildiğinden bahsedilmektedir. Bu yapılaşma faaliyetleri içerisinde kentin genişlemesinden dolayı ihtiyacı karşılamaz duruma gelen hellenistik dönemde inşa edilen hamam-gymnasium kompleksinin yanı başına, kamu yapılarına yakın ikinci bir hamam yapılması ihtiyacı duyulmuş ve yapı M. S. 2. yüzyılın ilk yansında Trajan ya da Hadrian döneminde inşa edilmiş olmalıdır. 75
Tripolis Orpheus Kabartması

Tripolis kazılarında ele geçmişş olan Orpheus Kabartması bu çalışmanın konusunu oluşturmaktadır. Kabartma piramidal bir forma sahiptir. Üzerinde ortada kabartma olarak yapılmış bir ağaç figürü vardır. Ağacın her iki yanında ve dalları üzerinde çeşitli hayvan figürleri yer almaktadır. Hayvan figürlerinin eser üzerine yerleştirilmesinde belli bir sistem kullanıldığı görülür. Büyük boyutlu olan hayvanlar alt kısımlarda, daha küçük boyutlu hayvanlar ise ağaç dallarında ve üst kısımlarda yer alır. Kabartma daha sonra bir çeşme yapısı üzerinde de kullanılmıştır. Bu kullanımı sırasında orta bölümüne bir oluk açılmıştır. Orpheus kabartması boyutları ve üzerindeki hayvan figürlerinin çeşitliliği ile benzer örneklerden farklı bir yere sahiptir.
Kayıp kent Ankhiale

Ankhiale, MÖ 7. yüzyılda Assurlular tarafından kurulduğu ve Kilikia'da konumlandığı söylenen kayıp bir kenttir. Birçok antik yazar tarafından iletilen bilgiler arasında Ankhiale adına rastlanmaktadır. Aristobulos, Hellanikos, Kallisthenes, Athenaeus, Arrianus, Plinius ve Strabon gibi antik yazarların yanı sıra, MS 6. yüzyılda yaşayan Stephanos Byzantios'da Ankhiale kentinden bahsetmektedir. Stephanos Byzantios tarafından iletilen bilgilerden dolayı, kentin en azından MS 6. yüzyıla kadar varlığını sürdürdüğü anlaşılmaktadır. Bütün bu bilgilere ek olarak, bu yazarlar tarafından Ankhiale kentinde; kentin kurucusuna ait bir heykel ve Assur dilinde yazılmış bir yazıtın bulunduğu aktarılmaktadır. Antik kaynaklara göre; Ankhiale kenti Tarsus ile Soloi kentleri arasında konumlanmaktadır. Antik kaynak aktarımlarından yola çıkan araştırmacılar tarafından Kazanlı, Karacailyas, Dikilitaş, Yumuktepe ve Soloi gibi çeşitli merkezler, Ankhiale olarak önerilmektedir. Ankhiale'nin lokalizasyon probleminin yanı sıra, bu kentin Assur yıllıklarında adı geçen Ingira kenti ile kimliğinin saptanmak istenmesi bir başka tartışmayı gündeme getirmektedir. Bunun yanı sıra, Ankhiale'de bulunduğu söylenen yazıtta adı geçen Sardanapallos'un Assur krallarından Sanherib ya da Asurbanipal ile eşitlenmesi bir başka tartışma konusunu oluşturmaktadır.