turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Şanlıurfa Kent merkezinde çanak çömleksiz bir Nolitik yerleşim: Yeni Mahalle

Tez kapsamında değerlendirilen, Şanlıurfa eski kent merkezinin altında bugün Yem Mahalle diye isimlendirilen semtte Çanak Çömleksiz Neolitik Dönem'e ait 15 m uzunluğunda bir profil ortaya çıkartılmıştır. Bu profilden elde edilen malzemelerin analizi sonucu, Yeni Mahalle yerleşiminin ana kayadan itibaren Çanak Çömleksiz Neolitik Dönem A evresinin sonundan başlayıp B evresinin ortalarına kadar süren bir zaman dilimine ait profil olduğu sonucuna varılmıştır. Yerleşim yerinin Şanlıurfa eski kent merkezinin altında olması sebebiyle, kazı yapılmasının bile söz konusu olamayacağı bu alanda, tez kapsamında yapılan çalışma ile Şanlıurfa bölgesinin Çanak Çömleksiz Neolitik Dönem' i açısından son derece ilginç sonuçlar ortaya çıkmıştır. Ele geçen kemiklerin analizi sonucunda, evcilleştirme izlerinin görülmediği yabam hayvan popülasyonunun varlığı; Göbekli Tepe, Nevali Çori gibi aynı zaman dilimine ait yerleşmelerde çıkan hayvan türleri ile benzerliğini göstermektedir. Yeni Mahalle çakmaktaşı aletleri içerisinde bazı ok uçları Cheikh Hassan'ın alt tabakalarında bulunmuş uçlarla benzerlik gösterirler. Bu da bize, Çanak Çömleksiz Neolitik A evresinin başına tarihlendirilen Cheikh Hassan yerleşiminin alt tabakası ile Yeni Mahalle yerleşiminin birbirleriyle bağlantılı olduğunu göstermektedir. Tarımın, Çanak Çömleksiz Neolitik Dönem A ve B evresi içerisinde, Göbekli Tepe ve Karahan Tepe'de henüz söz konusu bile değilken Yeni Mahalle'de yapıldığım, bulunan orak dilgiler ve tohum analizleri sonucu bulunmuş olan kültüre alınmış arpa ve buğdaylar göstermektedir. Sonuç olarak Şanlıurfa- Yeni Mahalle yerleşiminin, ana kaya üzerinde 2 m'Iik kısmı korunmuş bir profil ile daha şimdiden Çanak Çömleksiz Neolitik A ve B evresini temsil ettiği ortaya çıkmıştır.
Tepecik - Çiftlik çanak çömleğinde organik kalıntı analizi

Volkanik Kapadokya Bölgesi sınırları içinde, Melendiz Ovası'nda yer alan Tepecik - Çiftlik Höyük'te İlk Kalkolitik Dönem'den (6100-5800) Neolitik Dönem'e kadar kesintisiz olarak yaşam devam etmiştir. Bu tezin amacı höyüğün farklı tabakalarından toplanan çanak çömleklerin Organik Kalıntı Analizini yaparak, bu dönemlerde yaşamış insan topluluklarının besin tercihlerini ve ekonomilerini çanak çömlek kullanımı üzerinden değerlendirmektir. Çanak çömlek gözeneklerinde korunmuş lipit kalıntısının analiz edilmesi, çanak çömlek kullanımına doğrudan bağlantı sağlayabilmektedir. Tepecik-Çiftlik Höyük'ten 2014, 2017 ve 2018 kazı sezonları boyunca toplanmış çanak çömlekler, tabakaların özelliklerini yansıtan çeşitlilikte seçilmiş ve analizi yapılmıştır. Bu amaç doğrultusunda İlk Kalkolitik (2. Tabaka) ve Neolitik Dönem'e (3-4 ve 5-6. Tabaka) ait toplam 59 adet çanak çömleğe, belirli bir form ya da çeşit gözetmeksizin, lipit kalıntılarının sistematik kimyasal analizi Gaz kromotografi ve Kütle Spektrometreli Gaz Kromatografi kullanılarak yapılmıştır. Analizi yapılan 59 adet çanak çömlek parçasından 4 tanesinde (yüzde 6 .779) lipit kalıntısına rastlanmıştır. Bu araştırma Tepecik-Çiftlik höyük çanakları için öncü bir çalışma niteliği taşıması sebebiyle özellikle bir grup seçilmemiş, tarama amaçlı çalışılmıştır.
Hellenistik ve Roma Dönemi Doğu Karadeniz bölgesi

Araştırmamızda Doğu Karadeniz çevresinin Tarih Öncesi ve Tarihi Çağları ile ilgili bilgi verilmesi amaçlanmıştır. Bu araştırma, giriş bölümü hariç olmak üzere sekiz bölümden oluşmaktadır. Birinci bölümde, Doğu Karadeniz coğrafyası hakkında bilgi verilmektedir. İkinci bölümde ise, Doğu Karadeniz'in Tarih Öncesi Çağlarından bahsedilmektedir. Üçüncü, dördüncü ve beşinci bölümde, Tarih Çağlar'dan sonra Doğu Karadeniz'de yaşayan halklardan bahsedilmektedir. Altıncı bölümde ise, Kolonizasyon dönemini ile ilgili bilgiler içermektedir. Yedinci bölümde ise, Doğu Karadeniz'de Hellenistik Dönem ile ilgili bilgiler yer almaktadır. Sekiz bölümde ise, Hellenistik ve Roma Döneminde Doğu Karadeniz'deki arkeolojik araştırmaları ile ilgili bilgiler yer almaktadır. Araştırmamızda Doğu Karadeniz Bölgesi'nin Tarih Öncesi Çağlar'ından itibaren Roma Dönemi'nin sonuna kadar olan kısımla ilgili bilgi verilmektedir. Sonuç olarak Eskiçağ'da Doğu Karadeniz Bölgesi ile ilgili bilgi verilmeye çalışılmıştır.
Aşağı büyük menderes havzası'nın son Tunç Çağı tarihi coğrafyası

M. Ö. II. Binyıl'da Ortadoğu'daki önemli uygarlıklardan birisi olan Hititler Orta Anadolu merkez olmak üzere Anadolu'nun ilk devlet teşkilatını kurmuşlardır. Bu güçlü devletin hüküm sürdüğü tarihlerde Anadolu'da daha küçük çapta bölgesel idari yapılanmalar vardı. Bu idari yapılanmalardan bir kısmı da Batı Anadolu'da yer almaktaydı. Batı Anadolu aynı zamanda, Hitit Devleti ile Ahhiyawa ve Arzawa Ülkeleri arasındaki büyük mücadelenin yaşadığı bir bölgedir. Hititler'in bu bölgede iskan amaçları olmasa da dolaylı olarak hakimiyetlerini devam ettirmek istemekteydiler. Ahhiyawa ve Arzawa zaman zaman Hitit'in bölgede hissedilen gücünü parçalamaya çalışmışlardır. Bölgedeki çok daha küçük yönetimler ise varlıklarını sürdürebilmek için bazen Ahhiyawa Krallığı'nın ya da Arzawa Krallığı'nın bazen de Hitit'in yanında yer almışlardır. Hitit Devleti ve Ege Havzası Kültürleri arasındaki ilişkiler ülkemizde son yıllarda gittikçe artan oranda ilgi görmeye başlamıştır. Bunun sebebi de hiç şüphesiz yeni yazıtların ve arkeolojik diğer buluntuların açığa çıkmasıdır. Bu yüksek lisans tezinde, Hitit metinlerinden ve coğrafi özelliklerden faydalanarak, belirtilen bölgenin ve yakın çevresinin Hitit metinlerinde geçen isimlerinin lokalizasyonları hakkında var olan görüşler bir araya getirilmeye çalışılmıştır.
Laodikeia'da bulunan Hellenistik Dönem sikkeleri (2002-2018 yılları)

2002 yılında başlayan ve günümüze kadar devam eden Lykos Laodikeia'sı kazılarında kentin Hellenistik Dönem, Roma İmparatorluk ve Bizans Dönemi'ne tarihlendirilen yapıların bir kısmı ortaya çıkarılmıştır. Açığa çıkarılan sivil ve kamu yapıları, kentin ekonomik, siyasi, dini ve kültürel yapısı ile kent sakinlerinin yaşam standardı ile günlük hayata ait kullanım izlerini bizlere sunmaktadır. Çalışmanın ana konusu Laodikeia'nın kuruluşundan Augustus Dönemi'ne kadar geçen sürede darp ettiği sikkeler ile kazı çalışmalarında ele geçen ve aynı döneme tarihlenen sikkelerin katalog ve değerlendirmesini yapmaktır. Bu kapsamda ilk olarak Laodikeia'da darp edilen ve çeşitli kataloglarda yayımlanmış sikkeler hakkında özet bilgiler verilmiş ve bu sikkelerin internet ortamında yayınlanmış görselleri de eklenmiştir. Tezin katalog bölümünde ise Laodikeia'da gerçekleştirilen kazı çalışmalarında ele geçmişş Hellenistik Dönem'e tarihlendirilen sikkelerin teşhis, tanım ve değerlendirmesi yapılmıştır. Çalışma kapsamında değerlendirilen sikkelerin ön ve arka yüz betimlerinde yer alan ve neredeyse tamamı dinsel figür ve sembollerden oluşan betimlemeler Laodikeia'da Hellenistik Dönem'de tapım gören tanrı ve tanrıçalar ile kültleri hakkında fikir edinmemizi sağlamaktadır. Söz konusu sikkelerin ön ve arka yüzlerinde tanrıça Aphrodite, şehir tanrıçası Tykhe, kentin baş tanrısı Zeus, Apollon, Dionysos ve bu tanrılara ait çeşitli sembol ve simgeler ile kentin etrafındaki nehirler; Lykos ve Kapros'un personifikasyonları kurt ve yaban domuzu betimlerinin kullanıldığı görülmüştür.
2002 yılı Bismil-Batman arasında saptanan paleolitik buluntular

Bu çalışmayla; 2001 yılında başlatılan Ilısu Baraj Gölü alanı yüzey araştırmasının devamı niteliğinde olan, 2002 yılı Ilısu Baraj Gölü alanı yüzey araştırmasında ele geçen 565 adet Paleolitik dönem buluntusu değerlendirilmiştir. Araştırma alanı; Diyarbakır İli, Bismil İlçesi ile Batman İli arasında kalan alan olup, 22 adet Paleolitik buluntu yeri saptanmıştır. Buluntular; iki yüzeyliler, çekirdekler, yonga-dilgiler ve aletler olmak üzere toplam 4 ana grupta incelenmiştir. Bu gruplar içinde sayısal olarak en büyük yüzdeyi çekirdekler oluşturmaktadır. Ardından yonga-dilgiler, aletler ve son olarak ta iki yüzeyliler gelmektedir. İki yüzeylilerin neredeyse tamamına yakını klasik iki yüzeylilerden oluşmaktadır. En çok ele geçen alt tip badem biçimliler, daha sonra pisi balığı biçimlilerdir. Sadece 1 adet Micoquien tip ele geçmişştir. Dönemlerine bakıldığında, %74'ü Orta Acheuleen döneme aitken; %15'i Alt-Orta Acheuleen'e, %11'i ise Üst Acheuleen'e tarihlenmektedir. Çekirdeklerin büyük bir çoğunluğu hazırlanmış çekirdeklerdir. Alt tiplerde en çok tek kutuplu levallois yongalı recurrent çekirdek ele geçmişştir. Çekirdeklerin yarısından çoğu tipolojik olarak Orta Paleolitik'e tarihlenmiştir. Yonga-dilgi grubuna ait yontmataş buluntulardan %80'i yongalardan oluşmaktadır. Yonga-dilgi alt tiplerinde ilk sırayı düzeltisiz yonga almakta olup; ardından düzeltili yonga gelmektedir. En yoğun tarihlendikleri dönem Orta Paleolitiktir. Yontmataş alet tiplerinde sayısal yoğunluk kenar kazıyıcılara aittir. Tipolojik olarak buluntuların çoğunluğu Orta Paleolitik'e aittir. Özetle; incelediğimiz yontmataş buluntu topluluğunun genel tekno-tipolojik özellikleri söz konusu alanın, Alt Paleolitik sonu, Alt Paleolitikten Orta Paleolitik'e geçiş ve Orta Paleolitik süresince Paleolitik insanlar tarafından yoğun bir şekilde iskan edildiğini göstermektedir.
Metropolis tiyatrosunda bulunmuş olan terra sigillatalar

Metropolis tiyatrounda 1991- 2007 yılları arasında yapılan kazılarda bulunmuş olan terra sigillata ve geç roma kırmızı astarlı seramikleri çalışmanın konusudur. Terra sigillata seramikleri, Doğu terra sigillatalar ve Batı terra sigillatalar olarak iki ana grupta incelenir. Yapılan çalışmada 24 parça Doğu sigillata A, 501 parça Doğu sigillata B, 164 parça Doğu sigillata C, 77 parça Geç Roma kırmızı astarlı seramiği incelenmiştir. Tespit edilen parçalar içinden tanımlanabilir 224 parça değerlendirilmiştir. Terra sigillatalar, iyi işçilik, iyi fırınlanmış kaplar ve iyi perdahlanmış kırmızı, parlak astarlı seramiklerdir. Batı sigillataların ortaya çıkışı erken imparatorluk dönemi, MÖ 1. yy, olarak kabul edilirken, Doğu sigillataları için bu tarih MÖ 2. yüzyılın ortaları olarak gösterilir. Geç Roma kırmızı astarlı seramikleri ise 3. yüzyılın ortasından 6. yüzyıla kadar devam etmektedir. Metropolis tiyatrosu sigillataları incelendiğinde yoğunluğun Doğu sigillata B türünde olduğu görülmektedir. Kentin yamaç evleri, stoa ve palaestra sigillatalarına bakıldığında da tiyatrosunda olduğu gibi Doğu sigillata A formu az, Doğu sigillata B ve C seramiği yoğun olarak görülmektedir. Ayrıca kentte yerel taklit olarak tanımlanabilecek parçalar da saptanmıştır.
Orta Paleolitik Dönemde sedimantoloji ve yontmataş analizleri ışığında Karain Mağarası E ve B gözleri bağlantısı

Çalışma, başlığının içinde de yer aldığı gibi, arkeolojik bir çalışma konusu olmasının yanında, jeolojik analiz sonuçlarını da içermektedir. Genel anlamda disiplinler arası bir çalışma yöntemiyle oluşturulmuştur. Bilindiği gibi Karain Mağarası, Paleolitik açısından oldukça zengin bir katlaşım ve yontmataş endüstri içermektedir. Söz konusu katlaşımın en yoğun görüldüğü dönem orta Paleolitik'tir. Mağaranın 1946 yılında keşfedilmesinden günümüze kadar devam eden kazı çalışmaları neticesinde, ortaya çıkan kesitler üzerinde stratigrafik çalışmalar belirli ölçüde yapılmıştır. Mağara içinde E gözü ve B gözü olmak üzere, kazı yapılan iki farklı alan bulunmaktadır. Bu iki göz çalışmaları sırasında bugüne kadar herhangi bir karşılaştırma çalışması gerçekleştirilmemiştir.
Hitit sanatında sfenks

Sfenks; insan başlı, aslan gövdeli, kanatlı veya kanatsız mitolojik bir karışık varlıktır. Anadolu'nun en erken sfenks tasvirlerine, M. Ö. II. binin başlarında, Eski Asur Ticaret Kolonileri Çağı'nın erken evresine ait silindir mühür veya baskılarında rastlanılır. Daha sonra damga mühürler ve diğer taşınabilir eserler üzerinde de tasvir edilmeye başlanan sfenksler, Hitit İmparatorluk Dönemi'nden itibaren büyük taş bloklara yontularak, anıtsal boyutlara ulaşmıştır. Bu büyük sfenks yontuları, Boğazköy ve Alacahöyük'ün şehir kapılarına yerleştirilmiş ve onlara koruyucu nitelikte bir anlam yüklenmiştir. Bu çalışmanın birinci bölümü, çalışmanın konusu, önemi, amacı, kapsamı, materyalleri ve yönteminden oluşmaktadır. İkinci bölümde, Antik Mezopotamya ve Mısır dinlerinde görülen karışık varlıkların ne anlama geldiği ile ilgili temel bir bilgi verilmiştir. Daha sonra sfenksin anlamı açıklanarak, Antik Mısır ve Yakındoğu'da ortaya çıkışı ve gelişim süreci incelenmiştir. Ayrıca, Hitit metinlerinde ve Antik Yunan mitolojisinde sfenks konularına değinilmiştir. Üçüncü bölümde anlatılan Hitit sfenksinin kökeni ve gelişim süreci, çalışmanın temel konusunu oluşturur. Sfenksin Anadolu'da ilk kez ortaya çıktığı Eski Asur Ticaret Kolonileri Çağı'ndan başlanarak, Erken Hitit, Orta Hitit, Hitit İmparatorluk ve Geç Hitit Dönemleri'ne ait tüm sfenks tasvirleri tipolojik bir sınıflandırma içinde incelenmiştir. Dördüncü bölümde ise, genel bir değerlendirme çalışması yapılmıştır. Bu değerlendirme çalışmasında Hitit sfenksinin kökeni ve gelişimi, Antik Mısır ve Yakındoğu sfenksleriyle kıyaslanarak incelenmiştir. Değerlendirme sonuçları ayrıntılı bir şekilde açıklanarak, yorumlamalar yapılmıştır.
Ayanis Kalesi ve çevresinin kültürel peyzaj özellikleri

Bu tez çalışmasında geri planda tutulan peyzajın tanımı, doğal ve kültürel peyzajın arkeolojideki yerine değinilmeye çalışılmıştır. Ardından Urartu Krallığı'nın bilinen son kalesi Ayanis'in Doğal ve Kültürel Peyzaj özellikleri incelenmiştir. Peyzajı arkeolojik anlamda incelerken anlaşılmasında, onu yalnızca arazinin yorumu olarak algılamamak gerekir. Çünkü Peyzaj disiplinler arası faydalanılan bir dünyadır. Disiplinler arası yürütülen çalışmalar ile Arkeolojik bir alan olan Ayanis'in sosyal, ekonomik, politik ve fiziksel ortamlarını, kilit peyzaj türleri, dinamikleri ve yaklaşımları kullanarak tanımlamaya ve analiz edilmeye çalışılmıştır. Bunlar dışında kullanılan diğer yöntem, yol ağını, kanalları, tapınakları, yazıları ve Ayanis'in etki alanını tespit etmek için yapılan yüzey araştırmasını kapsamaktadır. Kültürel Peyzaj dünyasından faydalanarak arkeolojik bir alan olarak Ayanis Kalesi ve çevresinin tanımlanması, yorumlanması ve anlaşılması için yürütülen bu çalışma hem insan yerleşimlerini hem de aralarındaki veya tam tersi bunların dışında kalan özellikleri inceleyerek bir yargıya varılmıştır.
Kars müzesi'nde yer alan Urartu ok uçları

Milattan Önce I. binyılda Doğu Anadolu bölgesinde Van merkezli olarak kurulmuş olan Urartu Devleti, zamanla gelişerek bölgenin en önemli devletlerinden biri haline gelmiştir. Siyasi tarihi boyunca Asur devleti başta olmak üzere Kimmer ve İskitlerle mücadele etmiş olan Urartu devleti, sadece Doğu Anadolu coğrafyasıyla sınırlı kalmayarak, Kuzey Suriye ve İran tarihinde de etkin bir rol oynamıştır. Urartu Devleti'nin bu başarısı, pek çok etkene bağlanılabilir. Bu etkenlerden biri, demir madenini işlemede ustalaşmış olan Urartu Devleti'nin silah yapımında ileri seviyede olmaları, diğer etken ise Urartu krallarının her şeyden önce maden kaynaklarının önemi iyi bilmeleri söylenebilir. Urartu Devleti kuruluş aşamasını tamamlamasının ardından İşpuini-Menua dönemiyle beraber maden açısından zengin olan Diauehi krallığını egemenlikleri altına aldıktan sonra Kuzey Suriye gibi yeraltı madeni bakımından zengin olan bölgelere yönelmişlerdir. Urartular elde ettikleri bu madenleri kaliteli bir şekilde işleyerek, hem savaş teknolojisinde hem de günlük hayatta kullanılan çeşitli araç-gereçler üretmişlerdir. Günümüzde Urartu Devleti'nin üretmiş olduğu bu araç-gereçlere arkeolojik kazılar sonucunaulaşılmıştır. Çalışmamızın konusunu oluşturan Urartu ok uçları, bu kazılar sonucu ele geçirilen eserlerin bir bölümüdür. Sadece arkeolojik kazılarda ele geçirilmeyen bu eserler, aynı zamanda Müzeler vasıtasıyla satın alma yoluyla da elde edilmektedir. Urartular demir ve tunç olmak üzere, iki tip okuyucu üretmişlerdir. Demir ok uçları genelde söğüt yaprağı şeklinde, namlu kısmı üçgen olmak üzere, özellikle de dövme tekniği kullanılarak yapılan objelerdir. Tunçok uçları ise tunçtan döküm tekniği kullanılarak yapılan objelerdir. Çalışma konumuzu oluşturan Kars müzesinde, toplamda 19 adet Urartu okuyucu bulunmaktadır ve bu ok uçları şu ana kadar çalışılmamıştır. Tezimizde Urartu madenciliği ve maden sanatını inceledikten sonra; ok uçlarıyla birlikte, Urartu ok uçlarını inceleyerek, Urartu Ok Uçlarına açıklık getirmeye çalışacağız.
Kırsal bir yerleşmenin ortaya çıkışı ve değişim sürecinin etnoarkeolojik bir yaklaşımla araştırılması: Niğde-Murtaza Köyü

Bu çalışma toplumsal, kültürel, ekonomik, politik, savunma/askeri olguların ve coğrafi koşulların bir yerleşmenin ilk kurulma sürecinde nasıl belirleyici olduklarını, devamlılığını ve değişimleri nasıl etkilediğini açıklayabilmeyi amaçlamıştır. Bir başka tanımla, bu olguların ve koşulların yer ve mekan üretme pratiklerine olan etkilerini, yansımalarını konu almaktadır. Bu amaçla, Volkanik Kapadokya Bölgesi'nin sınırlarında Melendiz Bölgesi'nde yer alan Murtaza Köyü'nde etnoarkeolojik bir yaklaşımla etnografik, arkeolojik, tarihi, mimari ve coğrafi bulguları içeren kapsamlı bir araştırma yürütülmüştür. Yerleşme tarihi binlerce yıl önceye giden ve geleneksel yaşam biçimini sürdürmeye devam eden Murtaza Köyü'nde yürütülen bu araştırma ile arkeolojinin sorunsalları arasında yer alan ''bir yerleşme yerinin ortaya çıkışı ve değişim süreçleri'' sorusuna etnoarkeolojik bir araştırma yaklaşımla Murtaza Köyü bağlamında açıklamalar getirilmeye çalışılmıştır.
Seyitömer Höyük idolleri

Ana tanrıçanın somut betimleri olarak adlandırılan idoller inanç sistemi hakkında bilgi veren kültür objeleridir. Her türlü kültür eşyası ile konut içi, mezar, depo ya da dolgu toprak içinden bulunabilirler. Ana tanrıça kültünün doğuşu prehistorik dönemlere dayanmaktadır. Hayatı sorgulamaya başlayan ilk insan türü, en yakınında bulunan kadının kendi vücudundan bir başka canlı oluşturarak onu besleyip büyütebilmesi gibi ayrıcalıklı özelliğini bir kutsallık olarak görmüş ve kadının toplumdaki önemli yeri bu devirden itibaren oluşmaya başlamıştır. Yerleşik yaşama geçilmesiyle tarım ve hayvancılığın yapıldığı Neolitik Çağda kadının doğurganlığı doğa ve doğanın bereketiyle özdeşleştirilerek uzuvları abartılı üretken bereketli anayı simgeleyen heykelcikler betimlenmiştir. Kalkolitik Çağ'da ana tanrıça heykelcikleri üç boyuttan çıkarak yassı gövdeli stilize bir görünüm almaya başlamıştır. Gövdeler yassılaşırken, baş ve boyun uzamıştır. Heykelcikler idol görünümünü almıştır. Tunç Çağı'nda stilizasyon devam etmiş, yassı vücutlu olanların yanında pişmiş topraktan yapılmış üç boyutlu tanrıça heykelcikleri de oldukça fazladır. Bu çalışma Seyitömer Höyük idollerinin tarihlendirilmesi ve çevre bölgeler ile etkileşiminin belirlenmesi açısından önem taşımaktadır. Seyitömer Höyük'te Erken ve Orta Tunç Çağlarında çok sayıda ve az sayıda da Akamenid döneme tarihlenen idol ve figürinler bulunmuş olup, bunlar mekan içi, çöp çukuru ve dolgu toprak içinden ele geçmişştir. Toplam 70 adet olan bu idoller marn, mermer, kemik, opal, kumtaşı, pişmiş-pişmemiş topraktan yapılmış olup, dönemsel ve stilistik özellikleri açıdan incelenmiştir. Sonuçta dönemsel olarak çevre kültürlerle benzerlik göstermekte, ayrıca biçimsel birkaç özellik açısından bu yerleşmeye özgü nitelikler taşıyan idol ve figürinlerin bulunduğu saptandı.
Almanya Mezolitiği

Avrupa'da Mezolitik dönem ile ilgili çalışmalar 19. yüzyılın ortalarından itibaren başlamıştır. Çalışmaların başlamasıyla birlikte ilk kez kullanılmaya başlanılan Mezolitik teriminin neyi tanımlamış olduğu sürekli tartışılmış olup devam eden çalışmalar birlikte ifade etmiş olduğu anlam değişmiştir. Avrupa'da Mezolitik döneme tarihlendirilen yerleşimlerde yürütülmüş olan kazı çalışmalarından elde edilen veriler 20. yüzyılın ortalarına kadar lokal olarak değerlendirilirken, bu tarihten sonra önce bölgesel daha sonraki süreçte Avrupa genelindeki diğer yerleşim alanlarıyla birlikte değerlendirilmeye başlanılmıştır. Farklı yerlerde bulunan yerleşim alanlarının bağlantılı olabileceği Almanya'da 1960'larda W. Taute'nin çalışmaları ile başlamıştır. Almanya'nın kuzey kesimlerinde Magdalenian kültürü bölgede Üst Paleolitik dönemin sonlarında Ahrensburg, Federmesser gibi kültürlerin gelişmesini sağlamış ve Holosen dönemde Mezolitik kültürlerini etkilemiştir. Almanya'nın güney kesimlerinde ise Azillian kültürünün etkisiyle Mezolitik dönem kültürleri gelişim göstermiştir. Güney Almanya'da ve Orta Avrupa'nın güney kesimlerinde Beuronian kültürü Mezolitik dönemde görülen bir kültürken, kuzey Almanya ve çevresindeki alçak platolarda Maglemose, Kongemose kültürleri görülmektedir. Bu çalışmada Almanya ve yakın çevresindeki Mezolitik dönem yerleşmeleri ele alınıp, Mezolitik dönem kültürlerinin gelişimi değerlendirilmeye çalışılacaktır.
Kültürel mirasın korunması ve arkeoloji bilincinin geliştirilmesinde sorunlar ve toplumda farkındalık yaratma

Kültürel mirasımızın tanınması ve korunmasının yalnızca mevcut yasalar ve resmi kurumlarla gerçekleştirilmesi mümkün değildir. Ulusal ve uluslararası sözleşmeler ve düzenlemeler sonucu ortaya çıkan uygulama denetleme sorunları, karmaşık süreçler, denetimde yetki karmaşası, eğitim araçlarının ve müfredatının yetersizliği önemli sorunlar olarak karşımıza çıkmaktadır. Koruma amaçlı yasal düzenlemelerde yalnızca yasaklayıcı kurallar anlayışı yerine, bireyin içinde yaşadığı ortamlarla birlikte, tüm toplumun ele alındığı eğitim politikalarının üretilmesi kültürel mirasın tanıtılması ve korunmasında önemli düzeyde olumlu sonuçlar doğuracaktır. Buradan hareketle, içinde yaşadığımız toplumu istendik yönde şekillendirmek; koruma, düşünme ve uygulama bilinci aşılamak önemlidir. Bu çalışmada, Isparta İl Merkez'inde bulunup uygulama okulu olarak seçilen Mustafa Şener Ortaokulu'nun öğrenim gören 4., 5., 6., 7. ve 8. Sınıf öğrencilerinin ilgili derslerdeki müfredatları incelenerek 6. Sınıflardan oluşturulmuş deney-kontrol gurupları ile Klasik Yöntemler ve Yapılandırıcı, Proje Tabanlı Yaklaşım öğrenme yöntemlerinin, kültürel bilinç aşılamada başarı oranları Minitab 16.1. 1 istatistiksel analiz paket programında değerlendirilerek yüzde ve frekans değerleri karşılaştırılmış, tablolaştırılmış elde edilen bulgular tartışılarak yorumlanmıştır. Araştırmanın verilerini toplamak için anket tekniği kullanılmıştır. Çalışmanın örneklemini Isparta İl Merkezi'nde öğrenim gören, rastgele seçilen 60 ortaokul öğrencisi oluşturmaktadır. Ayrıca, ortaokul derslerinin müfredat programları, ders kazanımları ve 2013 2014 eğitim öğretim yılında Milli Eğitim Bakanlığı tarafından hazırlanarak okullara dağıtılan ders kitaplarında yer alan üniteler, kültürel miras öğeleri dikkate alınarak incelenmiş ve elde edilen bulgular tablolar halinde sunularak yorumları yapılmıştır. Araştırma kapsamında anket uygulamasına katılan öğrencilerin kültürel mirasın korunması bilinci konusunda Yapılandırıcı ve Proje Tabanlı Eğitim yöntemlerinin, Klasik Eğitim yöntemlerine göre daha kalıcı bilgi oluşturduğu sonucuna varılmış ve elde edilen sonuçlardan hareketle çeşitli önerilerde bulunulmuştur.
Karia bölgesi buluntusu Athena yontuları

Küçük Asia'nın güneybatısında yer alan Karia Bölgesi 18. yy'dan itibaren araştırmacıların ve gezginlerin dikkatini çekmiş; araştırmalar, 18. yüzyılda R. Chandler tarafından Halikarnassos şehrinde başlatılmıştır. Bu çalışmalar günümüzde de devam etmektedir. Çalışmada incelenen dört adet eser, Karia Bölgesi yerleşimlerinden Pedasa, Stratonikeia, Euromos ve Tralleis'ten farklı yıllarda ele geçen Athena heykel ve heykelciklerinden oluşmaktadır. Her bir eser, stilistik açıdan değerlendirmeye alınmış ve benzer örneklerle karşılaştırılarak bir tarihleme yoluna gidilmiştir. Buna göre; Pedasa Athenası dönem özelliklerini yansıtmakla birlikte, benzer olan birçok eser ile anolojisi yapılmış ve sonucunda Hellenistik Dönem içerisinde değerlendirmeye alınmıştır. Stratonikeia ve Euromos'ta bulunan Athena heykel ve heykelciği için ise erken etkiler de göz önünde bulundurularak tarihlemeleri Roma Dönemi kapsamında önerilmiştir. Tralleis Athena başı ise portresel özellikleri dikkate alınarak yorumlanmış ve M. Ö. 1. yy tarih önerisi ile sonuçlandırılmıştır. Ele alınan eserler ve karşılaştırmada değerlendirilen benzer örnekler Athena yontularının farklı tiplerini görmemizi sağlamış, aynı zamanda hem Karia Bölgesi plastiği hem de dönemsel olarak heykel sanatındaki gelişmeler irdelenmiştir.