Mekanı anlamak, aktarmak, üretmek, öğrenmek bütününde parametrik tasarım yaklaşımlarının iç mimarlık tasarım eğitimine entegrasyonu

Tasarım eğitiminde izlenen politikalarda dünden bugüne farklılıklar gözlemlenirken eleştirel bakış açıları dijital çağ ile birleşerek yeni yöntemler doğurmaktadır. İçmimarlık tasarım eğitimini temel alan çalışma, teknolojinin yani bilgisayar destekli tasarım araçlarının ne kadar kullanıldığı konusunda farkındalık yaratmak isterken daha özelde bir araç mı, yoksa bir amaç olarak mı kullanıldığını tespit etmeyi hedeflemektedir. Bu çalışma günümüz mekan tasarımı eğitiminde kendine yer edinen hesaplamalı teknolojilerin ve parametrik tasarım araçlarının ne şekilde kullanıldığının incelenmesi; teknoloji ideoloji ilişkisi içinde, bu teknolojilerin tasarım bilgisinin geliştirilmesine ve değerlendirmesine nasıl katkı sağlayabileceğini sorgulamaktadır. Bu bağlamda çalışma birbirini tamamlayan 5 ana bölümden oluşmaktadır. İçmimarlık eğitimi yapma'nın ve düşünme'nin üretiminin birlikteliğine odaklanması gereken bir platformdur. Bu platform tasarım bilgisini üretmek için, İçmimarlık Bölümü öğrencisinin algı üzerinden 'problemi anlama' , temsil üzerinden 'problemi/tasarım bilgisini aktarma' , hesaplamalı tasarım üzerinden 'tasarım bilgisini/mekanı üretme' üzerinden tariflenerek yapmaya ve düşünmeye dair bir BÜTÜNÜ tanımlamaktadır. Bölüm 2'de; algılamanın anlamlandırmayla, anlamlandırmanın deneyimle, deneyimin duyum düşünüm ve en nihayetinde yaratıcılıkla kurduğu ilişkiyle mekan algısının, bağlama, bireye ve zamana göre yorumlanabilir olduğunu bilgisine, Bölüm 3'de; geleneksel yöntemlerden, çağdaş yöntemlere geçişde, 20. yy. ın başı itibariyle ana karakteri değişmeye başlayan form / mekan dilinin temsilinde kullanılan yöntemlerin kendi içindeki değişimine, Bölüm 4'de; hesaplamalı tasarım ve parametrik tasarım kavramları üzerinden yapma ve düşünme pratiğine dair gelişim süreci irdelenerek, yapmanın ve düşünmenin parametrelerine, ulaşılmıştır. Bölüm 5'de; mekanın, hangi boyutlarıyla bir deneyim (Bl.2.), hangi boyutlarıyla bir temsil (Bl.3.) alanı olduğu, bu bağlamda mekanın üretiminin (Bl.4.) yöntemleri üzerine vurgulanan alternatifler dahilinde edilinen bilgilerle çalışma, tasarım eğitimi özeline indirgenmiştir. Bölüm, bugün Türkiye'de İç Mimarlık Eğitimi veren kurumların, nasıl bir tutum içinde olduklarını anlayabilmek üzere iki alt başlıkta kurgulanmıştır. İlki, tasarım eğitiminde günümüz teknolojilerinin tasarım eğitimi içindeki yerini sorgulayan yarı yapılandırılmış görüşme üzerinden, mekan tasarımında kullanılan bilgisayar destekli tasarım araçlarının sadece bir temsil aracı olarak kullanıldığı, düşünme bilgisini üretmek amacıyla kullanılamadığı gözlemlenmiştir. İkincisi ise, tasarım eğitiminde model olarak belirlenen TOBB ETÜ, İçmimarlık ve Çevre Tasarımı Bölümü, 1. sınıf tasarım stüdyosu özelinde geliştirilen ve yürütülen Duyu-m Atölyeleri modeli araştırılmıştır. Burada günümüz teknolojilerinin yarattığı ideolojiyle eğitim programını şekillendiren Düşünmenin Parametreleri'nde konu edilen Duyu-m Atölyeleri Modeli bu bağlamda tartışmaya açılmıştır. Araştırmada, günümüz İçmimarlık eğitiminde, yine günümüz teknolojisinin geldiği gelişkin ortam nedeniyle (Bl.5.1'de sunulan yarı yapılandırılmış görüşme çalışmalarıyla) daha çok yapım odaklı içerikte çalışmalara odaklanıldığını; ancak aynı teknolojinin, aynı eğitim yapısında düşünme odaklı içerikte çalışmaların geri planda kaldığını kabul edilmektedir.