turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Ankara Arslanhane Camii minber ve mihrap süslemeleri

12. ve 14. yy arasında Anadolu'da farklı bölgelerde Türk sanatı çeşitli gelişmeler göstermiştir. Bu gelişmeler dini ve sivil mimarinin genel yapılarında olduğu gibi, süsleme biçimlerinde de etkili olmuştur. Anadolu'da dini mimarilerin mihrap ve minberlerinde çok çeşitli malzemeler farklı tekniklerle işlenmiştir. Mihrap ve minberlerde çini, alçı, taş ve ahşap malzeme son derece sanatsal bir biçimde kullanılmıştır. 12. ve 13. yy'a ait Ankara Arslanhane Camii mihrabında çini, alçı ve taş, minberinde ise ahşap malzeme geometrik ve bitkisel kompozisyonlarla ve hat yazıları ile süslenmiştir. Ahşap işçiliğinde kullanılan malzemelere uygun teknikler geliştirilmiş, genellikle armut, elma, ceviz, sedir, abanoz, gül, şimşir ve çam gibi ağaçlar tercih edilmiştir. Bumalzemelerde kullanılan konu ve teknikler çeşitlilik göstermektedir. Yaygın olarak kündekari, taklit kündekari, düz satıhlı derin oyma, yuvarlak satıhlı derin oyma, çift katlı rölyef, kafes, ajur, şebekeli oyma ve eğri kesim teknikleri kullanılmıştır. Minberlerde konu olarak bitkisel, geometrik bezemeler ve hat yazıları kullanılmıştır. Ankara Arslanhane Camii minberinde geometrik biçimlerin sonsuz ve simetrikdizilimleriyle bir kompozisyon oluşturulmuştur. Kullanılan malzeme ceviz ağacıdır. Türkler Anadolu'ya geldiklerinde, Anadolu'da yaşayan yerli insanların taş malzemeyikullanmaları nedeniyle, mimaride en çok taşı kullanmışlardır. Fakat zamanla mimarilerinde ve mimari süslemelerinde çini, mozaik, alçı ve stüko kullanmaya başlamışlardır. Bu teknikler üzerinde yapılan geometrik ve bitkisel bezemeler, hat yazıları ile birlikte kullanılmıştır. Bu araştırmada konu ile ilgili literatür taranmış, araştırmaya konu olan örnekler teknik, konu, renk ve kompozisyon açılarından detaylı bir biçimde incelenmiş, çizim ve fotoğraf çekimleri yapılmıştır. iiDönemin kültür ve sanatını yansıtan Ankara Arslanhane Camii minber ve mihrap süslemeleri göz önüne alınarak, bu konularla ilgili daha detaylı ve bilimsel çalışmaların yapılması gerektiği düşünülmüştür. Bir dönemi ifade eden bu tip eserlerin halka açık olması ve bilinçsiz restorasyonu zamanla eserlerin zarar görmesine ve giderek yok olmasına neden olmaktadır. Camide çalışan personele, caminin ve içerisinde barındırdığı eserlerin sanat tarihi açısından önemi ve nasıl korunması gerektiği anlatılmalıdır. Bu eserlerde yer alan motifler kullanılarak küçük süs eşyaları ile tanıtımlarıyapılmalıdır. Anadolu Selçuklu Dönemi Türk süsleme sanatını tanıtıp, çizim ve fotoğraflarla ayrıntılı olarak incelemeyi amaçlayan bu çalışmanın, bundan sonraki çalışmalara kaynak olmasını umut etmekteyiz.
Elazığ ili el sanatları

Bu araştırmada Elazığ ilinde yapılmakta olan el sanatları ele alınmıştır. Yörede halen sürdürülmekte olan Halıcılık, Çit baskıcılığı, İğne Oyacılığı, Semercilik ve Bakırcılık, incelenmiştir. Halıcılık, Çit baskıcılığı, İğne Oyacılığı, Semercilik ve Bakırcılığın hammaddeleri, yapımında kullanılan araç-gereçler, yapım teknikleri araştırılmıştır. Araştırma sonucunda; hammaddeler, araç-gereçler ve ürünler fotoğraflanmıştır.
Milli saraylarda kullanılan kumaşlar ve uslupları

İnsanlık tarihinde kumaş, soğuktan korunma, örtünme ve güzel görünme isteği gibi nedenlerle çok eski bir sanat dalı olmasının dışında, diğer sanat dallarının hep bir adım önünde olmuştur. Kullanılan renkler, teknikler ve malzemelerle sürekli bir gelişim içinde olmuştur ve hızlı bir şekilde, aranılan kumaş çeşitleri arasına girmiştir. Osmanlıda dokuma sanatı, hakimiyet ve saltanatın bir göstergesi olduğu için önemli sanat dallarından biri olmuştur. Bu sanat dalı Osmanlı imparatorluğun geçiş süreçleriyle aynı süreçleri yaşamış, yaşanan tüm siyasi ve ekonomik olaylar her alana yansıdığı gibi dokuma sanatına da yansımış ve gelişimini etkilemiştir. Dokuma sanatı 15. ve 16. yüzyıllarda Osmanlı İmparatorluğunun yükseliş dönemiyle paralellik göstererek yükselmiş, 17. yy. sonlarına doğru yine Osmanlı İmparatorluğu'nun siyasi ve ekonomik durumuna paralellik göstererek gerileme dönemine girmiştir. Osmanlı Nakkaşları tarafından çizilen eşsiz desenlerin yanı sıra altın, gümüş gibi değerli madenlerle süslenen Osmanlı kumaşları, devlet için güç ve kudret simgesi olmuş ve saray yaşamında önemli bir yer tutmuştur. Bu değerli kumaşlar ayrıca alınan vergiler sebebiyle hazineye yüksek ölçüde güç sağlamış, bu nedenle de devlet kontrolünde tutulmuştur. Devlet koruması ve kontrolünde olan bu kumaşlar kimliğini kaybetmemiş kalitesinden ödün vermemiştir. Desen aşamasından, malzeme teminine ve dokumasına kadar geçen her aşamada, devletin himayesinde olan Osmanlı Kumaşları, saray halkı için büyük bir özenle Bursa, İstanbul ve çevre illerdeki atölyelerde dokunmuştur. Osmanlı Devleti'nin yükselişiyle paralellik gösteren dokuma sanatı ne yazık ki, Osmanlı Devleti'nin gerileme döneminde de benzer bir paralelliğe girmiştir. Avrupa'da sanayi devrimi ve seri üretime geçilmesi, Osmanlı dokuma sanatını olumsuz etkilemiştir. Dokumacılığın durağan döneme girmesiyle, dokuma sanayinin ilk büyük fabrikası olan Hereke Fabrikası kurulmuş ve saray için kumaş üretimi buradan devam etmiştir.
Konvansiyonel ve organik penye pamuk ipliklerinin fiziksel özelliklerinin incelenmesi

Araştırmada organik pamuk ipliklerinin fiziksel özellikleri hakkında yeterli bilgi olmaması problem olarak görülmüş, bu nedenle konvansiyonel ve organik penye pamuk ipliklerin düzgünsüzlük, tüylülük, mukaveet ve elastikiyet özelliklerinin tespit edilmesi ve karşılaştırmalı olarak değerlendirilmesi amaçlanmıştır. Araştırmanın evreni konvansiyonel ve organik penye pamuk iplikleridir. Örneklem olarak araştırma kapsamına Eren Tekstil San. Tic. A. Ş. işletmesinde mümkün olduğu ölçüde eşit üretim şartlarında üretilen konvansiyonel ve organik Ne 20/1, Ne 24/1, Ne 30/1 ve Ne 40/1 penye pamuk iplikleri alınmıştır. Üretilen ipliklerin düzgünsüzlük ve tüylülüğü Uster Tester 3, mukaveet ve elastikiyeti Uster Tenso Rapid cihazında test edilmiştir. Araştırma sonucunda elde edilen verilerin, ortalama değerleri ve t-testi sonuçları SPSS istatistik programında alınmış, bulgular 0,01 ve 0,05 anlamlılık düzeyinde değerlendirilmiştir. Araştırma sonucunda organik penye pamuk ipliklerinin düzgünsüzlük ve tüylülük değerlerinin tüm numaralarda, mukaveet değerlerinin Ne 20/1, Ne 24/1 ve Ne 30/1 ipliklerde yüksek olduğu, elastikiyet değerlerinin ise tüm numaralarda konvansiyonel penye pamuk ipliklerinden düşük olduğu tespit edilmiştir.
Burdur ili Suzeni örnekleri ve suzeni program önerisi

Bu çalışmada, Burdur ilindeki suzeni ürünler ve özellikleri incelenmiş ve suzeni tekniğine ait örnek bir öğretim programı hazırlanmıştır. Araştırmanın amacı, bu alanda yapılacak eğitim öğretim çalışmalarına katkıda bulunmaktır. Yöreden elde edilen seksen adet ürün incelenmiş, fotoğrafları çekilerek belgelenmiş ve bilgi formlarına kaydedilmiştir. Yapılan inceleme sonucunda Burdur ilinde bulunan suzeni ürünlerin artma çevre, çevre, mendil, uçkur, dikilmemiş uçkur parçası, don, dikilmemiş don paçası, göynek, dikilmemiş göynek parçası ve yastık olduğu belirlenmiştir. Kaynak kişilerden elde edilen bilgilere göre en eski ürünler yaklaşık 120 yıl öncesine aittir. Ürünlerin tamamının sağlam durumda olduğu, bazılarının yer yer sandık lekeli ve bazı işlemelerde sökülmeler olduğu saptanmıştır. Ürünlerin tamamında araç olarak tığ kullanılmıştır. Ürünlerde yardımcı süsleme tekniğinden yararlanılmadığı anlaşılmıştır. Ürünlerin çoğunluğunda patiska kumaş ve pamuk iplik tercih edilmiştir. Kenar temizlemede firkete oyası, makine dikişi, elde baskı dikişi, tığ oyası, tığ danteli tekniklerinden yararlanılmıştır. Ürünlerin işlemesinde pembe, kırmızı, beyaz, siyah, yeşil, mavi, gri, mor, sarı renkleri kullanılmıştır. Suzeni ürünlerin bezeme konusu olarak bitkisel, geometrik, hayvansal ve nesneli bezemelerden yararlanılmıştır. Ürünlerin yarıdan fazlası bir merkeze yönlendirilmiş ve bağlantılı sıralamalı kompozisyonlardan oluşturulmuştur. Araştırmacı tarafından yörede alan araştırması yapıldıktan sonra suzeni tekniğine ilişkin alanyazın taranmış ve elde edilen veriler doğrultusunda suzeni tekniklerinin analizi yapılarak, önce genel hedef saptanmış, bilişsel, psikomotor ve duyuşsal hedefler, süre, öğrenci sayısı, yöntem ve fiziksel ortam belirlenmiştir. Bilişsel hedefler ve hedefleri tanımlayan davranışlar, bu hedefleri gerçekleştirmek için gerekli olan bilgi listesi ve bilgi yaprakları; psikomotor hedefler ve hedefleri tanımlayan davranışlar, bu hedefleri gerçekleştirmek için gerekli olan işlem listesi ve işlem yaprakları; duyuşsal hedefler ve hedefleri tanımlayan davranışlar, bu hedefleri gerçekleştirmek için gerekli olan alışkanlık tutum ve değerler listesi ve suzeni tekniğinin öğretim programının değerlendirilebilmesi için ölçme ve değerlendirme araçları hazırlanmıştır.
Geçmişten günümüze ebru sanatı ve çağdaş bir yorum ile günümüz tekstiline uygulanması

Bu tezin amacı, geleneksel sanatımız ebrunun yaşatılması için günümüze adapte edilmesi gerektiğini göstermek, ayrıca bu güncellemenin bir örneği olarak ebru sanatının günümüz tekstiline çağdaş bir yorum ile uygulamaktır. Bu sebeple hem geleneksel sanatımız ebrunun hem de giyinme ve örtünme kültürünün, geçmişşten günümüze uzanan değişimi ve ayrıca kıyafet, kumaş ve moda kavramının yıllar içerisinde uğradığı değişiklikler de bu araştırmada yer alacaktır. Böylece ebru sanatını tekstile uygulayacak kişilere konu ile gerekli bilgi birikimi sağlanacaktır.
İzmir ili günümüz kuyumculuğunun incelenmesi

Bu araştırmanın amacı geçmişşten günümüze kadar gelen kuyumculuk sanatının İzmir'deki durumunu araştırarak gelişimini, kullanılan teknik ve malzemeleri, sektörel sorunları, turistik bir bölgede olmanın yararlarını, kuyumculuk mesleğini yapan kişilerin görüşleri, düşünceleri ve mesleki bilgilerinden yararlanarak kuyumculuğun bölgedeki durumunun incelemesidir. Çalışma tarama modeline dayalı betimsel bir araştırmadır. Araştırmacı tarafından literatür taraması sonucunda, araştırmayı oluşturacak verileri elde etmek amacıyla araştırma kapsamında yer alan kuyumculara uygulanmak üzere anket hazırlanmış ve uygulanmıştır. Araştırmanın çalışma evrenini, İzmir ilinde kuyumculuk mesleğini yapmakta olan kuyumcular oluşturmaktadır. İzmir ilinde kuyumculuğun çeşitli branşlarında çalışan 150 kuyumcu ise araştırmanın örneklemini oluşturmaktadır. Bu araştırma kapsamında kuyumculara anket formu uygulanmış, anket formu ile elde edilen bulguların frekans ve yüzde analizleri yapılarak tablolar oluşturulmuştur. Araştırma sonucunda; Türkiye de Kuyumculuk sektörü son zamanlarda yapılan değişimler, çalışmalar ve teşviklerle hızla gelişerek önemli bir sektör durumuna gelmiştir. Yapılan tasarımlar ülke sınırlarını aşmış ve yurtdışında da kendini göstermiştir. İzmir'in turizm açısından gelişmiş olması kuyumcularında satışlarını iyi yönde etkilemektedir. Bölgede alyans üzerine üretim yapan çok fazla atölye bulunmaktadır. Bölgede alyans üretimi ile ilgili gelişmeler sağlanabilir. Bölgede en büyük sorun mesleki bir birikimi olmadan bu sanatı yapmaya kalkmalarından kaynaklanan sorunlar ve büyük firmaların çoğalması ile oluşan sorunlar yer almaktadır. İzmir İlinde kuyumculuk sanatının, değişen ve hızla gelişen kuyumculuk ve mücevherat üretiminde geldiği son durumu değerlendirilmektedir. Ayrıca yapılan görüşmeler ve bu konuda yapılan uygulamalarla ilgili bulgular doğrultusunda elde edilen sonuçlar ve sonuçlara bağlı olarak bazı öneriler sunulmuştur.
Geleneksel Urfa giysilerinde kullanılan altın ve gümüş kemerlerin incelenmesi

Bu araştırmanın amacı Şanlıurfa'daki geleneksel giysilerde kullanılan, altın ve gümüş ile yapılmış olan kemerlerin tesbit edilmesi, bu kemerlerin üretiminin, kullanılan teknik ve malzemelerin incelenmesidir. Çalışma tarama modeline dayalı betimsel bir araştırmadır. Araştırmacı tarafından literatür taraması sonucunda, araştırmayı oluşturacak verileri elde etmek amacıyla araştırma kapsamında yer alan kuyumculara uygulanmak üzere anket hazırlanmış ve uygulanmıştır. Araştırmanın çalışma evreni, Şanlıurfa ilindeki altın ve gümüş kemerleri yapan atölye çalışanları, kuyumcu, gümüşçü ve kemer kullanıcıları oluşturmaktadır. Bu araştırma kapsamında kuyumculara anket formu uygulanmış, anket formu ile elde edilen bulguların frekans ve yüzde analizleri yapılarak tablolar oluşturulmuştur. Araştırma sonucunda; Şanlıurfa'da son zamanlarda yapılan altın ve gümüş kemerlerin özelliklerine, üretici ve tüketici düşüncelerine, kullanılan malzeme ve tekniklere ulaşılmıştır. Şanlıurfa'da son zamanlarda yapılan altın ve gümüş kemerler değerlendirilmiştir. Ayrıca yapılan görüşmeler ve bu konuda yapılan uygulamalarla ilgili bulgular doğrultusunda elde edilen sonuçlar ve sonuçlara bağlı olarak bazı öneriler sunulmuştur.
Bazı müzelerde bulunan deri ürünlerin özellikleri üzerine bir araştırma

El Sanatları bütün folklorik sanatlar gibi bir milletin kültürel kişiliğinin en canlı belgeleridir. El sanatlarımız içerisinde yer alan deri sanatı teknik, malzeme, süsleme, renk, desen açısından Türk kültür ve sanatında çok önemli bir yere sahiptir. Türkler, dünyada dericiliğin ve deri sanatının ilerleyip yayılmasında çok büyük katkıda bulunmuşlardır. Kuşaklardan kuşağa aktarılarak günümüze ulaşan, müze, kütüphane ve koleksiyonlarda bulunan deri örnekleri, Türk insanının üstün teknik gücünü, sanat zevkini ve yaratıcılığını göstermesi bakımından büyük önem taşımaktadır. Osmanlı döneminden günümüze ulaşan deri örnekleri arasında kitap kapları, hurçlar, sandık ve çeşitleri, keseler, giyim eşyaları, kalkanlar, eğer ve at koşum takımları, kesici alet kınları, kapı perdeleri, karagöz figürleri yer almaktadır. Özellikle Osmanlı Döneminden günümüze ulaşan deri ciltler kalıcı ve anlamlı belgelerdir. Bu ürünler Osmanlı Dönemi deri sanatının teknik ve estetik bakımından üstün bir seviyede olduğunu göstermektedir. El sanatlarımız içerisinde yer alan deri sanatının günümüze ulaşan çok sayıda örneği bulunmaktadır. Bu araştırmaya Ankara ve Konya ilinde bulunan müzeler ve arşivden elde edilen 25 deri ürün örneği konu olmuştur. Bu çalışmada dericilik ile ilgili bilgiler 5. bölümde Dericilik Hakkında Genel Bilgiler başlığı altında verilmiş, deri ürünlerin fotoğrafları çekilmiş, araştırmada uygulanan bilgi formları müze envanter bilgileri ve gözlemlere dayalı olarak doldurulmuş ve ürünlerin süsleme ve kompozisyon özellikleri analiz edilerek tablolar halinde yorumlanmıştır. Bazı ürünlerin süsleme ve desen özellikleri göz önüne alınarak çizimleri yapılmıştır. Üzerinde çalışılan deri ürünlerin en çok 20. yüzyıla ait olduğu ve en çok kullanılan derinin meşin olduğu tespit edilmiştir. Bu ürünlerde kahverengi ve tonları olmak üzere sarı, kırmızı, bordo, yeşil, mavi renklerinin kullanıldığı en fazla kullanılan yüzey süsleme tekniğinin ise, boyama ve baskı tekniği olduğu, en fazla kullanılan motiflerin ise bitkisel ve geometrik motifler olduğu görülmektedir. Ayrıca 175 deri ciltler üzerinde oval, salbekli, kenarları dendanh, tığ süslemeli şemseler, köşebent ve geçmelerden oluşan bordur formları kullanılmıştır. 17. yüzyıl sonlarında Osmanlı İmparatorluğu'nun duraklama dönemine paralel olarak Osmanlı dericiliğinin gelişimi durmuştur. 19. yüzyılın ortalarında, Osmanlı İmparatorluğu'nun gerileme döneminde her alanda olduğu gibi Türk dericiliğinde de büyük duraklama hatta gerileme görülmüştür.
Arapgir Manusa kumaş dokumacılığı

Bu araştırmanın amacı; Malatya ili Arapgir İlçesi manusa kumaş dokumacılığının araç-gereç, teknik, motif, kompozisyon ve yeniden uygulanması açısından incelenerek bilimsel bir doküman hazırlamaktır. Bu amaçlar doğrultusunda yörede alan araştırması yapılmış; tarama modeli ile yapılan çalışmada; manusa dokumacılığı ile ilgili kaynaklar taranmış ve yörede araç ve gereçlerin fotoğrafları çekilerek veriler toplanmıştır. Çalışmada 5 dokuyucuya ulaşılmış bu dokuyuculara 33 sorudan oluşan görüşme formu uygulanmıştır. Ulaşılabilen 24 adet manusa kumaş örnekleri incelenmiş, atkı ve çözgü sıklığı, kullanılan teknik ve kompozisyon özellikleri ve ürün fotoğrafları ile birlikte bilgi formları hazırlanmıştır. Desenli bir kumaş seçilerek kumaş analizi yapılmış, armürlü tezgahta yeniden uygulanmış, işlem ve işlem basamakları açıklanarak yazılmıştır. Yörede artık Manusa kumaş dokumacılığı yapılmamaktadır. Yapıldığı dönemlerde kumaşlar, kuyu ismi verilen çukur tezgahlar da bezayağı ve çözgü lanse tekniği ile dokunmuşlardır. Desenli kumaşlara yörede kartonlu manusalar denilmektedir, tezgahın üzerine eklenen ahşap desenlendirme tertibatı ile dokuma gerçekleştirilmektedir. Dokumalarda kullanılan gereçler ise, pamuk, ipek ve keten iplikleridir. Manusa dokumalarında kullanılan renkler; kırmızı baskın renk olmasının yanında lacivert sarı, krem, beyaz, turuncu, yeşil, mavi gibi birçok renkte kullanılmıştır. Manusa dokumaları çözgülerin renklerle deseni oluşturduğu düz dokumalar ile motiflerin birbirini takip ederek, deseni oluşturan kumaş çeşitleri de dokunmuştur. Dokuması gerçekleştirilen bu kumaşlar ise, elbiselik, gömleklik, iç giyim, peştamal, yorgan yüzü, döşek yüzü, yastık, çarşaf, minder yüzü, şalvarlık ve kuşaklık olarak kullanıldığı tespit edilmiştir.
Denizli yöresi iğne oyaları ve çağdaş yorumları

İğne oyası ; iğne aracılığıyla ipliğin ilmek atılarak düğümlen mesi tekniği ile yapılan ince bir örgü türüdür. Türk'lere özgü bir el sanatı olup Anadolu'da çok eskilere dayanan bir geçmişşi vardır. 18. Yüzyılda renk, biçim, teknik ve estetik yönden altın çağını yaşadığı bilinmektedir. Nesilden nesfle aktarılarak, bugüne kadar varlığını koruyabilmiş, bu nedenle her şeyden önce, geleneksel bir kültür aktarma aracı olmuştur. Ancak günümüzde geleneksel yaşam biçiminin değişmesi sebebiyle, önemini yitirmeye başladığı da bir gerçektir. Özellikle genç kuşakların eski el sanatlarına ilgisiz kalmaları, iğne oyalarının zamanla tamamen tarihe karışacağı endişesine sebep olmaktadır. Bu noktada en büyük görev devlete düşmektedir. Öncelikli olarak kültür politikaları yeniden ve gerçekçi bir anlayışla gözden geçirilmelidir. Özellikle Kültür, Milli Eğitim ve Turizm Bakanlıkları, her bölgede özgün el sanatlarımızı araştırmalı, bol miktarda basılı yayınlarla halkımızın bu sanatları tanımalarına ve öğrenmelerine olanak sağlamalı; Halk Eğitim Merkezleri ye Kız Meslek Liseleri'nde bu konularda yetiştirilmiş elemanlar tarafından gençlerimize sistemli bir şekilde bilgiler verilmelidir. İlginin azalmasına rağmen, özellikle orta yaşlı ve yaşlı bayanlar tarafından kırsal kesim ve Küçük yerleşim merkezleri başta olmak üz&re hemen hemen her bölgede, iğne oyaları yapılmaktadır. 409 Ancak, kullanılan malzemelerde de günün şartlarına uyarak bazı değişiklikler olmuştur. Örneğin eskiden iğne oy alan ipekten yapılırken, bugün sentetik ve pamuk ipler tercih edilmektedir. Bu araştırma ve derlemede, sadece Denizli Yöresi ele alnmış- tır. Yörede bu el sanatıyla uğraşanlar soruşturulmuş ve tespit edilebilen kaynak kişilerle görüşülerek birbirinden farklı örneklerin fotoğraf ve slaytları çekilip yapılış teknikleri belirlenmiştir. Yöredeki iğne oyalarının, genellikle doğadan esinlenerek yapıldığı ve bitkisel motiflerin ağırlıklı olduğu belirlenmiştir. Özellikle çiçeklerin tercih edildiği, karanfil ve menekşeye özel ilgi duyulduğu, diğer bölgelerde olduğu gibi, kullanılan renklerin ve motiflerin anlamları olduğu saptanmıştır. Çoğunlukla kare ilmek tekniği tercih edilmiş olup özellikle sıra oyalar, tane ve motif oyalar bu teknikle yapılmıştır. Motiflerde her türlü renkli ip kullanmakla beraber yeşil, beyaz ve sarının daha çok uygulandığı görülmüştür. Motiflerin çizimleri ilmek ilmek gösterilerek ayrıntılı bir şekilde çizilmiş, ayrıca iğne oyalarının çağdaş yorumlu çizimleri hazırlanarak yeni yeni örnekler kazanılması için özen gösterilmiştir. Derlemede, yapılış teknikleri şekillerle gösterilerek açıklanmış, böylece bu açıklamaları okuyan ve şekilleri inceleyen her insanın örnekleri yapabilmelerine olanak sağlanarak, iğne oyalarının unutulmaktan kurtarıp yaşatılmasına katkı sağlayabilmek amaçlanmıştır.
Manisa ili'nde bulunan el işlemeleri

Araştırmanın konusu, ''Manisa İl'inde Bulunan El İşlemleri'' olarak belirlenmiştir. 20. yüzyıla tarihlendirilen 69 adet el işlemeli ürün ile sınırlandırılmıştır. Araştırma dört ana bölümden oluşmaktadır. Giriş bölümünde, konunun tanımı amacı ve önemi belirtilmiş, sınırlılıkları ve yönteminden söz edilmiştir. Ayrıca Manisa İli hakkında genel bilgi, Türk İşleme sanat tarihi ve konu ile ilgili yararlanılan kaynaklara yer verilmiştir. Araştırmanın amacı, Manisa İl'inde bulunan el işlemeli örneklerin özelliklerini tanıtmak, fotoğraflarla belgelemek ve konu ile ilgili kaynak oluşturmaktır. Bu amaç doğrultusunda ikinci bölümde katalog yer almaktadır. Manisa İl'inde bulunan el işlemelerinin gözlenebilir özellikleri ve kaynak kişilerden alınan bilgiler doğrultusunda gözlem fişleri oluşturulmuştur. Gözlem fişleri fotoğraflarla desteklenmiştir. Saha çalışması, gözlem ve karşılıklı görüşmeye dayalı yöntem kullanılmıştır. Kullanılan yöntem sonucunda ürünlerin özellikleri belgelenmiştir. İncelenen örnekler katalog bölümüne tür çeşitliliğine göre alfabetik olarak yerleştirilmiştir. Seçilen türler; Bindallı, bindallı parçası, bohça, ceket, cüz kesesi, çevre, fırçalık, gömlek, iç donu, kaşıklık, örtü başlığı adı altında aynalık örtüsü, başörtüsü, dolap örtüsü, elbise örtüsü, masa örtüsü, masa örtüsü parçası, ocak örtüsü, sehpa örtüsü, yüklük örtüsü ayrıca minder yüzü, pano, peşkir, pike, seccade, sofra kasnak kılıfı, yastık başlığı, yastık yüzü, yaygı, yazılı levha olmak üzere toplamda 29 ana başlık altında incelenmiştirÜçüncü bölümde Manisa İlinde bulunan el işlemelerinin değerlendirilmesi başlığı altında kullanılan teknikler, kullanılan malzeme, kullanılan türler, bezeme konuları, renk özellikleri ve günümüzdeki durumu hakkında detaylı bilgiler yer almıştır. Dördüncü bölümde sonuç başlığı altında incelenen örnekler değerlendirilerek yöre işlemeciliği hakkında bilgi verilmiştir.
Konya ili İnce Minare Medresesi Müzesinde bulunan motiflerin çağdaş takı tekniklerinde uygulanması

Bu araştırmada; Geleneksel Türk El Sanatları öğelerinden olan medreselerde kullanılan; taş ve ahşap işlemelerinin, geometrik, bitkisel ve hayvansal unsurlar içeren motiflerinin, çağdaş takı tekniklerinde kullanılmasını sağlayarak, geleneksel öğelerin yeniden kullanılmasına ve korunmasına katkı sağlamak ve mevcut teknikleri tanıtmak amaçlanmıştır. Çalışmanın evrenini Konya ili İnce Minare Medresesi oluşturmaktadır. Örneklemler ise medrese içerisinde bulunan eserlerde kullanılan motiflerden seçilmiştir. Çalışma kapsamında İnce Minare Medresesi Müzesi'nde bulunan eserlerin birkaçı ele alınarak eskiz çalışmaları yapılmış, bu çalışmalar içerisinden yine bir kaçı tasarıma dönüştürülmüştür. Ajur, mine, kabartma teknikleri kullanılarak tasarımlar geliştirilip hayata geçirilmiştir. Çalışma sonucunda geleneksel Türk el sanatlarında kullanılan motiflerin takı ile yorumlanarak günlük hayatta kullanımının sağlanması ve bu yolla gelecek nesillere aktarılması sağlanmaya çalışılmıştır.
Konya Alaeddin Camii minberinin tezyini açıdan incelenmesi

Türk süsleme sanatları içinde mühim bir yere sahip olan ahşap sanatı, Anadolu Selçukluları döneminde oldukça güzide örnekler vermiştir. Kapı kanadı, pencere kanadı, minber ve rahlelerde dönemin sanat anlayışının izlerini sürmemize olanak sağlayan pek çok eser ortaya çıkarılmıştır. Bu araştırmada, dönemin sanat anlayışına ışık tutmak ve tarihi eserlerimizden birini belgelemek amacı ile Anadolu Selçuklu ahşap işçiliğinin seçkin örneklerinden biri olan Konya Alaeddin Camii minberi çalışılmıştır. Araştırmanın birinci bölümünde konunun amacı ve önemi, kapsamı, yöntemi ve konu ile ilgili kaynaklar yer almaktadır. İkinci ve üçüncü bölümde minber ve ahşap teknikleri hakkında bilgiler verilmiştir. Dördüncü bölümde Konya Alaeddin Camii tanıtılmış beşinci bölümde ise caminin minberinde kullanılan tezyini unsurlar ele alınmıştır. Altıncı bölüm katalog olarak düzenlenmiş, minber üzerinde yer alan parçalar motif, form ve teknik açıdan incelenerek değerlendirmeler yapılmıştır. Son olarak incelen eser genel bir değerlendirmeye tabi tutularak sonuca varılmıştır.