turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Yeni sol argümanlar ışığında Özgürlük ve Dayanışma Partisi

Bu tezin konusu, 1996 yılında kurulan Özgürlük ve Dayanışma Partisi'nin incelenmesidir. ÖDP, Türkiye siyasal yaşamı içinde oldukça farklı ve yeni bir örnek oluşturan bir siyasal partidir. ÖDP'nin bu yeniliğinin niteliği, 12 Eylül askeri müdahalesi sonrasında Türkiye sol/sosyalist hareketinin geçirdiği dönüşümler ve Batıdaki sol hareketin geliştirdiği Yeni Sol siyasetim parti üzerindeki etkisi bağlanımda analiz edilmeye çalışılmıştır. Parti 1989 yılında gerçekleştirilen Kuruçeşme Toplantilan ile başlayan ve Türkiye sol hareketinin dağınıklığını aşmayı ve harekete yeni bir açılım getirmeyi amaçlayan ve Sosyalist Birlik Partisi, Birleşik Sosyalist Alternatif, Birleşik Sosyalist Parti ve Devrimci Yol Hareketinin Geleceği Birlikte Kuralım Parti Girişimini içeren sürecin son uğrağı olarak değerlendirilebilir. ÖDP bir yandan Türkiye sosyalist hareketinin dağınıklığını giderecek bir birleşme sağlamayı, bir yandan da çok farklı muhalif unsuru bir araya getirerek çok sesli ve çok renkli bir muhalefet odağı olmayı hedeflemiştir. Partinin Yeni Sol siyasetle ilişkisi ise, sınıf vurgusunu geri planda tutarak, sınırlan belirsiz bir muhalif kitleye yönelmesi ve sınıf partisi yerine kitle partisi ve parti gibi olmayan parti anlayışını gündeme getirmesinde, Yeni Toplumsal Hareketler'in politize ettiği alanlara gösterdiği ilgi de ve benimsediği siyaset tarzında somutlaşmıştır. ÖDP bir yandan uzlaşma politikasının diğer yandan da başlangıçtaki hedeflere uygun olarak Yeni Sol siyasetle geleneksel siyaset anlayışının işlevsel biçimde sentezlenmemesi yüzünden gündeme müdahale edebilen etkili ve somut politikalar üretememiş ve kitleselleşeme hedefini gerçekleştirememiştir.
Demokratikleşme bağlamında otorite ve özgürlük

Bu çalışma, 'demokratikleşme, her zaman tamamlanmadan kalan ve sürekli olarak tersine çevrilme riski olan dinamik bir süreçtir' hipotezinin sınanmasını amaçlamaktadır. Genel olarak 1950'li ve 1960'lı yıllarda demokrasiler için gerekli olan yapısall şartlar üzerine tartışmalarla başlayan 'demokrasi ölçümü'ne ilişkin literatür, demokratikleşme ve demokratikleşmenin geriçevrim sürecini belirlenecek ölçütler çerçevesinde ölçülebileceği ileri sürülmektedir. Bu bağlamda, çalışmanın hipotezi, Cumhuriyet Dönemi Türkiyesi'nin demokratikleşme süreci örneğinden hareketle sınanması, gerek demokrasi kavramının siyaset bilimindeki çağrışımları gerekse bir özgürlük ideali ve kültürü olarak sunulan demokrasinin devamlılığının tartışılması anlamına gelecektir. Demokratikleşme ve demokratikleşmenin geriçevrim sürecinin, demokrasi düzeylerini ölçme ve değerlendirme yapmaya yönelik özgürlük boyutuyla irdelediğimiz çalışmamızda, demokrasi ölçme ölçütü olarak özgürlüğe öncelik tanıyan endeksler, ölçümlendirme metodu geliştirmemize yarar sağlar.
Siyasi bir ideoloji olarak muhafazakarlık ve Türkiye'de muhafazakar - demokrat siyasal kimliğiyle AK Parti

1789 Fransız Devrimi, eski rejimin tüm köklü kurum ve değerlerini yok etme mücadelesi içerisine girmiştir. Muhafazakarlık; Fransız Devrimi ile birlikte siyasi bir ideoloji haline dönüşürken, Edmund Burke'ün Fransa'daki Devrim Üzerine Düşünceler adlı eserinde muhafazakarlığın ilk ve temel düşünceleri yer almıştır. Bu sebepten dolayı Burke, muhafazakarlığın kurucusu olarak kabul edilmektedir. Her ne kadar bir tavır, tutum ya da durum olarak da kabul edilse, muhafazakarlık tıpkı liberalizm ve sosyalizm gibi siyasi bir ideolojidir. Bu ideoloji, tıpkı diğer ideolojilerde olduğu gibi farklı coğrafyalarda farklı yansımalara sahiptir. Türkiye'de muhafazakarlığın temelleri Tanzimat Dönemi'nde oluşturulsa da, Cumhuriyet'in ilanından sonra Kemalist Devrime yönelik tepkiler ideolojinin daha çok gelişimini sağlamıştır. Muhafazakarlar Kemalist Devrim'in toplumu değiştirme ve dönüştürmesine özellikle de din ve toplum arasındaki bağların koparılmasına karşı çıkmışlardır. Türkiye'de CHP'li Tek Parti döneminin sona erip Demokrat Parti'nin iktidara gelmesi, muhafazakarların küs oldukları devlet kurumuyla kucaklaşmalarına olanak sağlamıştır. DP iktidarından sonra Adalet Partisi ve Anavatan Partisi dönemlerinde de muhafazakar politikalar devam etmiştir. Ancak 2002 yılında siyasi iktidarı devralan AK Parti, Türk siyasetine yeni bir soluk getirerek kendisini doğrudan 'muhafazakar demokrat' bir kitle partisi olarak tanımlamıştır. Bu kimliğin Siyasal İslam'ın devamı nitelendiğinde olup olmayacağı tartışmaları sürerken AK Parti; Türkiye'de sosyal, ekonomik ve toplumsal bir kalkınma hamlesi içerisine girmiştir. 13 yılı aşan bir süredir tek başına iktidar olarak ülkeyi yöneten AK Parti; tarih, gelenek, aile, mülkiyet, otorite, ekonomi ve din gibi konularda muhafazakar politikalar geliştirerek başarılı olmuştur. Siyasi kimliğine yönelik tartışmalar geride kalırken, muhafazakar demokrat kimlik Türkiye'de oturmuş ve geniş kitlelere ulaşmıştır.
Politik devresel dalgalanmalar teorisi ışığında Türkiye'de 1980 sonrası dönemde uygulanan seçim politikaları

Makroekonomik politikanın ekonomik zaman serilerinde görülen dalgalanmaları gidermek bir yana, söz konusu dalgalanmaların nedeni olduğu düşüncesi Politik Devresel Dalgalanmalar Teorisinin çıkış noktasını oluşturmaktadır. Bu düşünceye gerekçe olarak politikacının seçimlerden önce oyunu maksimum ya da oy kaybım minumum yapmak hedefiyle seçmenin arzu ettiği ekonomik sonuçları oluşturacak biçimde ekonomiyi manipüle etmesi gösterilmektedir. Söz konusu manipülasyonun yaygın olarak bilinen ismi seçim ekonomisi politikalarıdır. Seçim ekonomisi politikaları hususunda Türkiye'deki tartışmanın ilk zamanlarda tarım ürünlerine yönelik devlet müdahalesi örneğinde başladığı görülmektedir. Zamanla bu tartışma enflasyon ve işsizlik oram gibi politika sonuçlarından, para arzı ve bütçe dengesi gibi para ve maliye politikalarının yürütülmesinde büyük önem taşıyan değişkenlere kadar yaygınlaşmıştır. Bu çalışmada 1986.01-2001. 04 dönemine ait aylık veri seti kullanılarak seçim ekonomisi politikaları araştırılmıştır. Bu amaçla literatürde yaygın olarak kullanılan tek denklem yaklaşımının yanında sistem denklemi yaklaşımının da kullanılması tercih edilmiştir. Sistem denklemleri faiz oram, fiyatlar genel seviyesi, para arzı, döviz kuru, sanayi üretim endeksi ve konsolide bütçe dengesi olmak üzere toplam altı değişkenden yararlanarak oluşturulmuşlardır. Ayrıca, konsolide bütçe dengesi yerine faiz dışı bütçe dengesi, harcamalar, faiz dışı harcamalar, diğer cari harcamalar, personel harcamaları, yatırım harcamaları, KİT'lere transferler ve diğer transferler değişkenleri kullanılarak her bir sistem yeniden oluşturulmuş ve tahmin edilmiştir. Hem tek denklem hem de sistem denklemi yaklaşımı ile fiyatlar genel seviyesi ve maliye politikası araçlarının seçim ekonomisi politikalarına hizmet ettiği güçlü bir şekilde gösterilmiştir. Seçim ekonomisi politikalarının para arzı üzerindeki etkisi ise yalnızca tek denklem yaklaşımı ile tespit edilebilmiştir.
Privilege or equality: A discussion on multiculturalism-liberalism debate

Çokkültürlülük siyaset bilimciler için önemli bir ilgi ve tartışma konusudur. Çokkültürlülüğü savunanlar bireysel özgürlüklerden ziyade, kültürlerin önemi ve değerine vurgu yapmaktadır. Bu tez, liberal toplumlarda azınlıklara kültürel hakların verilmesinin ayrıcalık mı yoksa eşitlik mi yarattığını analiz etmektedir. Kültürün bireyler için öneminin farkında olarak, bu tezde liberal tarafsızlığı sağlamak adına azınlıklara özel konum veren hakların uygulanmaması gerektiği savunulmaktadır. Dolayısıyla, Hazalistan olarak adlandırılan tarafsız liberal devlet örneği öne sürülmektedir. Hazalistan eşitlik, özgürlük, güvenlik ve çeşitlilik ilkelerine dayanmaktadır. Konuyu daha derinlemesine tartışabilmek adına dini hakların düzenlenmesine dair örnekler sunulmuştur. Hazalistan her ne kadar hayali bir devlet olarak sunulsa da gerçek hayatta bu tarz devletlerin örneklerini bulmak mümkündür. Bu bağlamda, bu tez çok kültürlü liberal bir devlet olan Mauritius'u Hazalistan'ın bir illüstrasyonu olarak sunmaktadır.
Endogeneity of economic perceptions in Turkish electorate's voting behaviour

Bu tezde ekonomik koşul ve algılamaların Türkiye seçmeninin oy verme davranışına etkisi, farklı dönemlerde yapılmış dört özdeş anket kullanılarak inceleniyor. Çalışmanın ilk bölümünde seçmenlerin ekonomik algılamalarını dışsal olarak varsayan Türkiye üzerine yapılmış çalışmalardaki gibi bir analiz yer alıyor. İkinci bölümde yapısall eşitlik modellemesi yöntemiyle seçmenlerin ekonomik algılamalarının dışsallığını öne süren literatür ele alınıyor. Ampirik bulgular seçmenlerin ekonomik algılamalarının kısmen veya tamamen içsel olduğunu gösteriyor ve mevcut literatürdeki çalışmaların sonuçlarının yeniden değerlendirilmesi gerektiğini vurguluyor.
Basın ve terör

Bu araştırma, günlük siyasi gazetelerde yer alan terör konulu başyazıları incelemektedir. Başyazılar, çok boyutlu içerik çözümlemesi yöntemiyle değerlendirilmektedir. Değerlendirme, yazarların, terörün kendisi, nedenleri ve çözümlerine ilişkin görüş bildirdikleri temel varsayımının geçerliliğini denetlemektedir. Araştırma evreninde Türkiye günlük basınından Hürriyet, Cumhuriyet ve Türkiye gazeteleri yer almaktadır. Bu gazetelerden Oktay Ekşi, Uğur Mumcu ve Yalçın Özer' e ait 1987- 1992 yılları arasındaki terör konulu toplam 458 makale incelenmektedir. Bu makaleler üzerinde yapılan inceleme, genel ve soyut birçok kategorinin yazılı bir metne uygulanmasını Türkiye'de ilk kez gerçekleştirmektedir. Diğer yandan, Türkiye'deki başyazıları ilk kez çözümleyen bu çalışma, terör konulu başyazıların içeriğini de yine ilk kez araştırma konusu yapmaktadır. Başmakaleler, genel ve soyut birçok kategorinin uygulanmasına izin vermektedir. Bununla birlikte, 5590 başyazı içerisinde terörün, Türkiye'nin gerçek gündeminden biraz uzak ilgi ile karşılandığı görülmektedir. Yine, makalelerin, terör kavramını iyice belirleyebilecek ve nedenleri ile çözümleri konusunda yeterli sayılabilecek içerikte yazıldıkları belirtilebilir.
1980 - 2013 yılları arasında yaşanan bazı siyasi olayların Türkiye ekonomisine etkileri

1983Son yıllarda yaşanan ve tüm kamuoyunun dikkatini üzerine çeken siyasi kaynaklıolayların ekonomiye etkisi göz ardı edilemeyecek kadar büyük olmuştur. Gerek dolar kurundaki dalgalanmalar gerekse de diğer ekonomik değişkenlerin siyasi olaylarla ilişkilerinin ortaya konması gerekmektedir. Çalışmamızda Türkiye Ekonomisini yer yer derinden etkileyen 1980 Sonrası siyasi kaynaklı olaylardan önce ve sonra ekonomik göstergelerikarşılaştırıp bu iki faktörün birbirine bağımlı olarak değerlendirilip değerlendirilmeyeceğianlatılmaya çalışılmıştır. Bu çalışmanın tüm ilgililere yararlı olmasını dilerim.
Akhisar'da sembolik sermaye ve siyasal olan: bir alan araştırması

Ulus-devlet kimliği, tabi olunan devletin sağladığı imtiyazlar alanına dayanır. Vatandaşlar bu kimlik halesi çerçevesinde maddi ve manevi çıkarlar elde ederler. Bu çıkarların korunması ve sürdürülmesi, ulus-devlet kimliğinin içerdiği sembolik sermaye ile yakından ilgilidir. İmtiyazlardan yararlanabilmek, sembolik dile sahip olmayı, gerektiğinde o dili okuyabilmeyi gerektirir. Konjonktürel olarak ulus-devlet kimliğinin muhtevası değişebilir, sabit değildir. Bu değişken muhteva, sürekli mücadeleye açık bir zemin oluşturur. Sembolik sermayeye ilişkin mücadelenin sürdürülmesi siyasal olan ile yakından ilgilidir. Ranciere'in tarif ettiği anlamda siyasal olan sayılanlar ile sayılmayanlar arasındaki sonsuz eşitlik mücadelesidir. Bu açıdan baktığımızda sembolik bir sermaye olan ulus-devlet kimliğine dair eşitlik talepleri, siyasal olana yakınken, bu taleplerden doğan endişeler de siyasal olandan uzaklaşma eğilimini beraberinde getirir. Çıkar sahibi olmak, eşitlik talepleri üzerinden yeniden tartışmaya açarak herhangi bir eşitler arası eşitliğin bekasını tehlikeye atacağı için, konsensüsü destekleyen bir konumdur.'Sembolik Sermaye ve Siyasal Olan Kavramları Doğrultusunda Akhisar'da Bir Alan Araştırması' adını taşıyan bu tez, ulus-devlet kimliğini sembolik sermaye olarak ele alırken, siyasal olan ile bağını analiz eden bir saha çalışmasıdır. Bu doğrultuda birinci bölümde Bourdieu ve Ranciere üzerinden teorik çerçeve çizilmiştir. İkinci bölümde tarihsel olarak Türkiye'de ulus kimliğinin oluşumu ele alınmıştır. Üçüncü bölümde saha görüşmeleri, ilk iki bölümün çerçevesinde analiz edilmiştir.
Civilian responses to military involvements in politics: A comparison of the 1997 and 2007 cases in Turkey

Türk Silahlı Kuvvetleri ulus devletin kuruluşundan bu yana Türk siyasetindeki en önemli aktörlerden biri olmuştur. TSK kendisini, devletin, Kemalizmin ve laikliğin bir muhafızı; ülkenin düzeni korumaktan sorumlu olan kurumu olarak algılamıştır. Bu anlamda, siyasi hayata birçok kez müdahale etmiştir. 1960 ve 1980 yıllarında, sivil siyasal yaşam üzerinde çok ciddi etkileri olan darbeler düzenlemiş, buna ek olarak, 1971, 1997 ve 2007 yıllarında üç muhtıra yoluyla, görevlerini hala ciddiye aldıklarını göstermiştir. Tüm müdahaleler, Türk siyasi yaşamını derinden etkilemiştir. Bu müdahaleler, partilerin yasaklanmasına, anayasanın yeniden yazılmasına, siyasi hayatın bitmesine ve hatta politikacıların idamlarına neden olmuştur. Ancak, 2007 yılındaki son müdahalede, orduya karşı benzersiz tepkiler oluşmuş ve sonrasında siyasi yaşamda bir değişiklik olmamıştır. Bu tezin amacı, TSK'nın son iki muhtırasına odaklanarak, sivil-asker ilişkileri konusunda Türk siyasi hayatında nelerin değiştiğini tespit etmektir.
Kocaeli'nin Kandıra ve Derince ilçelerinin siyasi kültürü

Siyasi kültür toplumların geçirmiş olduğu tarihsel gelişim ve değişim sonrasında oluşan siyasal kurum ve normların işleyişini etkileyen, toplumların ve bireylerin düşünce ve davranışlarına yön veren bir olgudur. Siyasi kültür siyasal sistemi belirler, siyasi kurum ve normların işleyişini etkiler. Yapılan anketler ile Kocaeli ilinin Kandıra ve Derince ilçelerinin politik kültürünü ortaya çıkarmak amaçlanmıştır. Aynı il üzerindeki iki farklı ilçenin birbirlerinden ayrı siyasi kültürlerinin olduğu belirlenmiş ve siyasi kültürü belirlemeye yönelik sorulan anket soruları neticesinde verilen cevapların analizleri karşılaştırılmıştır. Çalışmamız Giriş Bölümü, Kavramsal çerçevenin çizildiği birinci bölüm, Kandıra ve Derince ilçelerinin siyasi kültürlerinin yer aldığı ikinci bölüm ve söz konusu iki ilçenin siyasi kültürlerinin kıyaslandığı üçüncü bölüm olmak üzere toplam dört bölümden oluşmaktadır. Çalışmamızda kaynak taraması sonucu elde edilen nitel verilerin, anket çalışmaları ile elde edilen nicel veri ve analizlerin harmanlandığı karma yöntem tercih edilmiştir.
Structural progression of the political Islam from 1991 to 2007 elections in Turkey

12 Eylül 1980 Türkiye'de din ve siyaset ilişkisinin biçimlenmesine bir dönüm noktası olarak kabul edilebilir. 1980 sonrasında İslam, Türk siyasetinde baş aktörlerden biri olarak kendini gösterir. 1950'lerde ortaya çıkan antikomünist politika çerçevesinde İmam-Hatip liselerine ve tarikatlara yüklenen değer ve 1960'larda İslami sermayenin varlığını güçlendirmesi, 1980 sonrası siyasal İslam eğilimini tetiklemiştir. Gerek darbe zamanında antikomünist yaklaşıma karşı bir kalkan olarak kullanılmak istenmesi, gerek karşısında ortaya attığı tezleri daha güçlü savunacak bir yapı kalmamasından dolayı İslam özellikle 1990'lı yıllardan itibaren çok daha etkin bir konuma gelmiştir. Batıcı ve laik geleneğe ciddi bir karşı koyuş şekline sokulan İslam 1991- 2007 yılları arasında yapılan yerel ve genel seçimlerde sırasıyla RP, FP ve AKP'nin kazandığı başarılar sonucu Türkiye'de mevcut sistemin değişime uğramaya başlamasında önemli rol oynamıştır. Bu çalışmada 1991, 1995, 1999, 2002 ve 2007 yıllarındaki seçimler temel alınarak siyasal İslam'ın Türkiye'deki gelişimi ve değişen yapısı incelenmiştir. İncelemede, somut olayların ışığında İslami siyasal partilerin diğer partilerle ilişkileri, etkiledikleri ya da etkilendikleri toplumsal olaylar, seçim öncesi söylemleri ve bunun başarılarındaki etkileri, yapılarındaki totaliter ve ırkçı eğilimler, demokrasiye bakış açıları ve toplumsal olaylar sırasında izledikleri taviz politikaları gözden geçirilmiştir. Çalışma sırasında öncelikle İslam'ın Türk siyasetine olan etkisinin tarihsel yönü ele alınmıştır. Ardından çalışma alanına giren beş genel seçim dönemi öncesindeki birer aylık zaman dilimleri, yazılı basın organları arasından seçilen Hürriyet, Cumhuriyet, Zaman ve Yeni Şafak gazetelerinin yayınları ile izlenmiş, bu süreçlerde yayınlanan haberlerin ışığında toplumsal ve siyasal gelişmeler değerlendirilmiştir.
Subverting the secular-religious dichotomy: Religious exclusionand nation-building in Turkey and Pakistan

Bu çalışmada Türkiye ve Pakistan örneklerinden yola çıkılarak dinin ulus inşa sürecindeki rolü incelenmektedir. Her iki ülke üzerine var olan akademik literatür İslam'ı ya ulus inşa sürecinin merkezine yerleştirmekte ya da tamamen dışına atmaktadır. Bu yönüyle milliyetçilik çalışmalarında var olan bir ayrım burada tekrar edilmektedir; milliyetçilik ya tamamen modern ve laik bir kavram olarak ele alınmakta ya da ulus inşa sürecinde din başta olmak üzere geleneksel kimliklere vurgu yapılmaktadır. Bu tez din ve laiklik temelli bu tarz bir ikili karşıtlığı kabul etmemekte ve din ile ulus inşa süreci arasında çok daha karmaşık bir ilişki olduğunu öne sürmektedir. Din ulus inşa sürecinin belli bir aşamasında faydalı iken, başka bir aşamada faydasız hatta zararlı olabilir. Bu tez ulus inşasının aynı zamanda bir homojenleşme süreci olmasına dayanarak dinin ulus inşasındaki rolünün en sağlıklı olarak dinin homojenleşme sürecine katkısı üzerinden incelenebileceğini iddia etmektedir. Homojenleşme asimilasyon ve dışlama yollarıyla sağlanabilir. Din ise genel olarak dışlayıcı bir araç olarak başka din mensuplarını ulusal kimlikten dışlamak suretiyle ulusal homojenleşmeye katkı sağlar. Özellikle imparatorluk mirasına dayanan çok etnikli ve çok dinli toplumlarda bu süreç daha belirgindir. Ulus inşasını bir homojenleşme süreci olarak ele almakla bu çalışma Ernest Gellner'in milliyetçilik anlayışını takip etmektedir. Ancak homojenleşme sürecine dinin rolünü de dahil etmek suretiyle Gellner'in çalışmaları geliştirilmektedir. Bu çalışmanın diğer önemli bir yanı da homojenleşme sürecinin modern devletin ortaya çıkışı ve imparatorlukların ulus-devlete evrimi çerçevesinde ele alınmasıdır.
A comparative study between Sayyid Qutb's and Fazlur Ahman's political thought: The relationship between İslam and state

Bu tezde Seyyid Kutub ve Fazlur Rahman'ın siyasal düşüncelerinin özellikle İslam ve devlet ilişkileri konusuna yaklaşımları açısından karşılaştırmalı bir incelemesi yapılmaktadır. Tez Kutub ve Rahman'ın Kuran tefsir usulleri ve siyasal düşünceleri arasındaki ilişkilerin incelenmesi üzerine kuruludur. Buradan hareketle Kutub'un 'eşsiz Kuran nesli' ve 'cahiliye' kavramları ve Rahman'ın vahyin tabiatına ilişkin görüşleri ve 'iki hareket teorisi' ayrıntılı bir şekilde incelenmiştir. İslam ve devlet ilişkisi konusunu açıklayabilecek olan üç paradigmadan söz edilebilir; bunlar 'entegre paradigma', 'simbiyotik paradigma' ve 'seküler paradigma'dır. Entegre paradigma, İslam'ı politika da dahil olmak üzere insan hayatının tüm yönlerini düzenleyen bütünsel ve kapsayıcı bir din olarak ele alır. Simbiotik paradigma İslam ve devletin karşılıklı bir ilişkisi olması gerektiğini belirtir. Seküler paradigma devletin İslam'dan bütünüyle ayrı olması gerektiğini belirtir. Tezde Kutub'un ve Rahman'ın devlet, demokrasi, şura, Allah'ın egemenliği, halk egemenliği ve şeriat gibi konulardaki siyasal görüşleri bu perspektiften incelenmiştir. Kutub'un siyasal düşüncesi entegre paradigmanın, Rahman'ın siyasal düşüncesi ise simbiyotik paradigmanın bir örneği olarak değerlendirilecektir.
Erken cumhuriyet modernleşmesinin (1923-1937) Gramscian analizi

İmparatorluktan ulus devlete geçiş sürecinde politik ve sivil toplumda yaşanan değişimi konu edinen bu çalışma; söz konusu değişimi Gramscian terminoloji ile analiz etmeyi amaçlamaktadır. Her iktidarda olduğu gibi Kemalist yönetici grup da iktidarını tahakkümden ziyade rızaya dayanarak sürdürmek istemiştir. Bunun için, ilk başta Osmanlı hegemonyasını ayakta tutacak kurumları tasfiye etmiştir. Sonrasında ise Kemalist dünya görüşünün temelini oluşturan pozitivist kaynaklı modernleşmeyi kullanarak kendi hegemonyasını yaratmaya çalışmıştır. Geleneksel bir formdan modern bir devlete geçişte yaşanan altyapısall ve üst yapısall dönüşüm, hegemonya kavramını referans noktası olarak ele alınarak tarihsel blok, rıza- zor dikotomisi, entegral devlet, hegemonik aygıtlar, mevzi-manevra savaşı, pasif devrim ve modern prens aracılığıyla irdelenecektir.
Rethinking conflictual destructivity: A normative inquiry on the impact of political conflict on political belief system

Bu çalışma siyasal çatışmadan beslenen siyasal inancın kurulu olduğu bir düzlem bulmayı amaçlar. Tezin savı, çatışmayı ortadan kaldırılması gereken bir olgu olarak değerlendiren geleneksel kavramsallaştırmanın aksine, siyasal çatışmanın bireyin siyasal inanç sistemini kurmasına katkıda bulunan olumlu bir değer olduğu düşüncesidir. Siyasal inancı teşkil eden gerekli koşullar siyasal çatışmayla doğrudan yakınlık sergiler. Bu çalışmada tasvir edilen siyasal çatışma anlayışı, insan yaşamının yapıcı ve yıkıcı çatışma ve değişim sürekliliğinden meydana geldiği yaklaşımı üzerine kuruludur. Bu çalışmanın amacı siyasal çatışmanın savaşa dönüşme potansiyelini ve beraberinde getirdiği acıları, şiddeti ve yıkımı yadsımak değil, sunulan siyasal çatışma tasvirinin insan yaşamındaki kaçınılmazlığına ve insan yaşamına katkısına dikkat çekmektir. Bu amacı gerçekleştirmek adına Rudolph J. Rummel'in çatışmayı, dışarı dönük ve içeri yönelik güç vektörlerinin sürekli dengelenmesi anlamını taşıyan algı kavramı bakımından açıkladığı Conflict Helix eseri üzerinde durdum. Rummel'in çatışma kavramı dünyayı önceden belirlenmiş bir eksende kaçınılmaz bir seyir izlemekten kurtaran normatif bir kavramsallaştırmadır. Buna karşın, Thomas Hobbes'un siyaset felsefesinin Leviathan'da çatışma tehlikesine karşı sosyal ve siyasal düzeni destekleyişine işaret ettim. Siyasal inancı teşkil eden gerekli koşulları siyasal çatışma ile ilişkilendirdim. Bu, kişinin siyasal inanç sisteminin varlığı için gerekli koşulların oluşma sürecinde siyasal çatışmanın hayati ve merkezi bir rol oynadığına işaret etmektedir.
The Tension between action and revolution in Hannah Arendt's political thought: A critical assessment

oz HANNAH ARENDT'İN SİYASAL DÜŞÜNCESİNDE EYLEM VE DEVRİM ARASINDAKİ GERİLİM: ELEŞTİREL BİR DEĞERLENDİRME Kabasakal, Devrim Yüksek lisans, Siyaset Bilimi ve Kamu Yönetimi Tez Yöneticisi: Yrd. Doç. Dr. Cem Deveci Eylül 2002, 111 sayfa 1963'de yayınlanan Devrim Üzerine adlı metninde Hannah Arendt, Fransız ve Amerikan Devrimleri arasında kavramsal bir ikilik, hatta karşıtlık kuruyor: Fransız Devrimi'nin bir eylem olmadığını fakat Amerikan Devrimi'nin bir politik eylem ve özgürlük deneyimi olduğunu ima ediyor. Bu çalışma, Arendt'in Fransız Devrimi ve genel olarak modern devrimlere ilişkin yorumunu, 1958'de yayınlanan İnsanlık Durumu metninde geliştirilen eylem kavramsallaştırması ışığı altında analize tabi tutmaktadır. Tezin amacı, 'Arendt'in eylem teorisinde, Fransız Devrimi'ni yorumlayışına ilişkin bir tutarsızlık mı var' sorusunu yanıtlamaktır. Bu bağlamda, Arendt'in Devrim Üzerine'deki iddialarını, İnsanlık Durumu'nda. geliştirilen eylem kavramsallaştırması üzerinden düşünürsek, hem önyargılı Fransız Devrimi okumasının, hem de Amerikan Devrimi'ne sempatik bakışının problemli olduğu iddia edilmektedir. Başka bir deyişle, İnsanlık Durumu'ndakarşımıza çıkan varoluşçu ve romantik eylem kavramsallaştırmasından bakarsak, Arendt'in Devrim Üzerine'de ima ettiğinin tersine, Fransız Devrimi'ni bir eylem deneyimi olarak düşünebiliriz. Ayrıca, Arendt'in Amerikan Devrimi'ni yorumlayışına ilişkin olarak, İnsanlık Durumu ve Devrim Üzerine arasında belirli kopuşlar ve hatta çelişkiler de bulabiliriz. Bu çalışma, Arendt'in politik düşüncesinde devrim ve eylem arasındaki gerilimli ve birçok yönden problemli ilişkinin farklı yönlerini ortaya koyma hedefini taşımaktadır. Arendt'in eylem kavrayışı ve Fransız Devrimi'ni yorumlayışı arasındaki kopuşları ve tutarsızlıkları ortaya çıkarabilmek için, Arendt'in iki temel metni {İnsanlık Durumu ve Devrim Üzerine) ayrıntılı bir biçimde analiz edilmektedir.