turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Ülker Muncuk Müzesinde bulunan Kenan Özbel kataloğundaki ilave iplikle desenlendirilmiş kumaşların analizi ve deneysel dokumalar

Dokuma sanatı dünyanın her yerinde farklı zamanlar farklı teknik ve malzemeler ile gelişim göstermiştir. Zaman içerisinde kumaşları süsleme ihtiyacı ile ilave iplik desenli teknikleri geliştirilmiştir. İlave iplik desenli dokumaların Anadolu'da en yoğun şekilde on sekizinci ve on dokuzuncu yüzyıl örneklerinde görülmüştür. Prof. Kenan Özbel koleksiyonunda bu örneklere rastlamak mümkündür. Özbel 1950'li yılların başında Anadolu'da bulunan kumaşları toplayarak koleksiyon haline getirmiştir. Bu koleksiyonlar çeşitli müzelere bağışlanmıştır. Bu müzelerden birisi de Ülker Muncuk Müzesi'dir. Araştırmanın amacı Özbel koleksiyonunda ilave iplikle desenlendirilmiş kumaşların teknik özelliklerini belirlemek, uygulanabilir bir kılavuz ile yeni üretimler için esin kaynağı oluşturmaktır. Araştırmada tarama, betimleme ve deneysel araştırma modelleri kullanılmıştır. Çalışmanın ilk aşamasında tarama modeli ile konunun temellendirilmesi için yazılı kaynaklar araştırılmıştır. Yazılı kaynaklardaki bilgiler Özbel koleksiyonundan elde edilen tablo verileri ile karşılaştırılarak yorumlanmıştır. İkinci aşamada, betimleme araştırma modeli ile koleksiyondaki örneklerin teknik analizleri yapılmıştır. Araştırma sonucunda, Selimiye, kutnu, abani, hata-i, tafta ve car gibi kumaşların ilave iplikle desenlendirilmiş dokumalar olduğu belirlenmiştir. Araştırmanın üçüncü ve son aşamasında ise dokuma teknikleri ve hammaddeler ile deneysel araştırma gerçekleştirilmiştir. Koku teması üzerinden on iki tane eskiz hazırlanmış, aralarından seçilen altı örnek dokunmuştur. Çalışmada ayrıca yazılı kaynaklarda terim ve kavram karmaşalarını gidermek amacıyla dokuma yapıları ile ilgili çalışmalar yapılarak önerilerde bulunulmuştur.
Beledi dokumalarının teknik analizi ve yeni öneriler

Beledi Dokumalarının Teknik Analizi ve Yeni Öneriler? başlıklı yüksek lisans tez çalışması, alan araştırmasından elde edilen veriler doğrultusunda açıklanmıştır. Konu ile ilgili literatür incelemesi, alan araştırmasından kaynak kişi anlatımı, Beledi dokuma tezgahı ve var olan Beledi Dokuma örneklerinden yararlanarak Beledi dokumalarının tarihsel gelişimi ile teknik özellikleri ele alınmıştır. Çalışmanın amacı; Beledi dokumacılığının var olan örneklerinin tasarım ve teknik özelliklerinin belirlenerek literatürde yer almasını sağlamaktır. Bir kültür mirası olarak günümüze ulaşmış Beledi tezgahı incelenerek desenlerin nasıl oluştuğu üzerinde durulmuştur. İBeledi Dokumalarının Teknik Analizi ve Yeni Öneriler? başlıklı tez çalışmasının Birinci Bölümünde, Tire ilçesi, Beledi dokumacılığının tarihsel gelişimi ve Beledi tezgahı incelenmiştir. İkinci bölümünde, Beledi Dokumalarının teknik özellikleri hakkında bilgi verilmiş olup, kumaş pedal basış raporları oluşturulmuştur. Üçüncü bölümde ise çıkarılan tahar planına göre 7 ayrı tasarım oluşturulup, uygulanmış ve bunların teknik analizleri ile pedal basış raporları tablolar halinde sunulmuştur. Geçmiş dönemlerde, Beledi dokuma tezgahlarından çıkan kumaşlar ile Osmanlı'nın ve Avrupa'nın sarayları giydirilirken, günümüzde ise üretimi neredeyse yok denecek kadar azalmıştır. Beledi dokumalarının çift katlı bir yapıya sahip olması ve Osmanlı kumaşları arasında bu teknikle dokunmuş başka bir kumaş cinsinin bulunmaması nedeniyle, dokumacılık tarihinde önemli bir yere sahiptir. Türkçe
Seccade tipi Osmanlı saray halıları ile aynı usluptaki İran halıları arasındaki kompozisyon ilişkileri

İran halı motifleri genel olarak Türk halılarında da görülür. İran halıcılığında kompozisyon ve süsleme ustaları her zaman yeni arayışlara yönelmişlerdir. Bugün halı uzmanları tarafından tahmin edilen İran'daki kompozisyon çeşidi 2000'dir. İran halılarında görülen motifler ve geometrik tarzda veya organik tarzdadır. t. İran halısında göbek şekli sık görülür. Birçok halının örneği olan kompozisyon, ortada göbek, göbek uçlarında madalyon ve köşeleri olan plan üzerine hazırlanmıştır. Bunun yanında göbek olmayan ve yalnız çiçek ve başka motiflerde kaplı olan kompozzisyon- lar da çoktur. Ayrıca İran halıları arasında seccadeler de vardır. Osmanlı saray halılarında görülen zemin süslemesi İran motifleriyle benzerlik gösterir. Osmanlı Saray Halıları, Türk halılarının klasik gelişmesi yanında, 16. yüzyılın son yarısından bunun dışında kalan teknik ve dekor bakımından tamamen farklı bir grup oluşturuyor. Madalyon Tebriz halılarından gelen kitap, cilt ve tezhip süslemelerinden geliştirilmiş bir motiftir. Fakat onlarda madalyon motifi sınırları belli kapalı kompozisyonlar halinde kul lar>ı İmiş, buna karşın Türk halılarının sonsuzluk prensibi bu yeni tiplerde hakim olmuştur. 19. Yüzyılda dokunan Hereke seccadeleri motif bakımından ve bazen mihrap biçimi bakımından İran seccadelerine benziyorlar. Burada daha büyük ve yalın olarak kullanılmışlardır. Topkapı Sarayı müzesi'nde bulunan bu seccadeler hem saray, hem piyasa için yapılmışlardır. Bunlarda madde olarak çok ince yün iplik, ipek, altın ve gümüş sim kullanılmıştır. Hereke'lerin özelliği, Gördes ile Hekim düğümü denilen Sine düğümüne yakın olan ilmeklerdir. Düğümler Anadolu bahar yününden, yapılmaktadır. Her 10 cm ' de ortalama 3600 düğüm, saray için özel yapılanlar da 6400 kadar düğüm kullanılmıştır. İpek halılarda ise düğüm sayısı 8100- 10.000 arası değişir. Türk düğümü ise, İran'ın bazı Türkçe konuşulan bölgelerinde her zaman kullanılmıştır. 137
Tekstil konservasyonunda uygulanan fiziksel ve kimyasal işlemler ve tekstil konservasyonu uygulamaları

Bu çalışmada tekstil eserlerinin konservasyonunda uygulanan güncel fiziksel ve kimyasal işlemler ile bu işlemlerde kullanılan araç, gereç ve tekniklere değinilmiş, dünyadaki ve Türkiye'deki mevcut uygulamalar incelenmiştir. Bu amaç doğrultusunda, doğal tekstil liflerinin fiziksel ve kimyasal özellikleri, bozunma ve koruma şartları için önem arz ettiği için kapsamlı bir şekilde ele alınmıştır. Ankara Etnografya Müzesi'nin deposunda bulunan tarihi tekstillerden elde edilen örneklerin dokuma kumaş olması ve doğal boyalarla boyanmış olması sebebiyle dokuma kumaşlar ve doğal boyalar hususunda literatürden bilgi aktarılmıştır. Konservasyon işlemlerinin temelini materyal özelliklerinin tanımlanması oluşturduğu için lif, metal iplik, boyarmadde ve apre analizlerine değinilerek Ankara Etnografya Müzesi'nin deposundan elde edilen tarihi tekstil örneklerinin analizlerine yer verilmiştir. Tarihi tekstillerde uygulanan konservasyon işlemleri hakkında genel bir çerçeve çizildikten sonra dünyadaki ve Türkiye'deki mevcut uygulamaları yansıtan bilimsel çalışmalar hakkında bilgiler, ek olarak Türkiye'deki müzelerde gerçekleştirilen konservasyon çalışmaları hakkında müzelerden elde edilen bilgiler sunulmuştur. Son olarak tekstil konservasyonu işlemleri için değerlendirmeler yapılmış ve konu ile ilgili öneriler sunulmuştur.
Yün halı ipliklerinin alıç yaprakları ile boyanmasından elde edilen renkler ve bazı hastalık değerleri

Alıç doğal boyacılıkta hiç kullanılmamış bir bitkidir. Fakat yapmış olduğumuz deneme boyalarında bu bitkinin doğal boyacılıkta kullanılabileceği saptanmıştır. Alıç yapraklarından elde edilen renkler ve bu renklerin yün halı iplikleri üzerindeki ışık, sürtünme ve su damlası haslıkları incelenmiştir. Bununla bitkisel boyacılıkta kullanılabilecek olan alıç bitkisi ile herhangi bir örnek için tespit edilecek bir boyama tekniği ve haslık değeri; halı ipliğini boyamada seçilecek en ideal mordan, mordan oram, bitki oram ve boyama yöntemi saptanmaya çalışılmıştır.
Hereke'de ipek halı dokumacılığı ve bugünkü durumu

Araştırmanın konusunu Hereke'de bulunan ipek halı fabrikalarında dokunan ipek halılar, teknik ve desen özellikleri ile kullanım ve pazarlama biçimleri oluşturmaktadır. Araştırmada ipek halı dokunan bu fabrikalar incelenmiş ve Hereke ipek halıcılığının bugünkü durumu ele alınmıştır. Günümüzde el sanatları hak ettiği değeri bulamamakla birlikte teknolojinin de etkisiyle unutulmaya yüz tutmuştur. Bu değeri tekrar kazandırmak için ipek halı dokumayla ilgili bazı çalışmaların yapılması gerekliliği bir gerçektir. Buradan yola çıkılarak el sanatlarına katkı sağlamak ve bu konuda daha çok kişinin bilgilendirilmesi amacıyla ipek halı dokumacılığı ile ilgili bu çalışma yapılmıştır.
III. Murad Türbesi çini panoları

Osmanlı Dini Mimarisinin en önemli örneklerini oluşturan türbeler, özellikle Mimar Sinan'ın anlayışıyla daha da dikkat çekici bir hale gelmiştir. Bu üslubun devamı niteliğinde inşa edilen III. Murad Türbesi, Osmanlı İmparatorluğu'nun on ikinci sultanı III. Murad için yaptırılmıştır. III. Murad'ın vefatından sonra Mimar Davut Ağa tarafından yapılmaya başlanmış ancak, Mimar Dalgıç Ahmet Ağa tarafından 1599 yılında tamamlanmıştır. Ayasofya haziresinde yer alan beş türbeden biri olan yapı, süsleme programı nedeniyle büyük önem arz etmektedir. Süsleme programının ağırlığını çinili panolar oluşturmaktadır. Sıraltı tekniğindeki İznik çinilerinin gerek teknik gerekse tezyinat bakımından en güzel örnekleri kullanılmıştır. Altıgen planlı türbenin girişinde, taç kapının iki yanındaki sekilerde birbiriyle aynı olan iki çini pano yer alır. İç mekanda duvarlar, sekilerden itibaren 4,20 m. yüksekliğe kadar kaşilerle kaplıdır. Burada tezyinat bakımından farklılıklar gösteren beş ayrı pano yer alır. Bu panolar bulutlu, rumili ve bitkisel motiflerden oluşan bordürlerle çevrelenmiştir. Çinilerde kompozisyon planları simetrik, ulama, serbest çıkışlı panolar şeklinde düzenlenmiştir. Türbe girişinin sağından başlayan ve yüksekliği 80 cm. olan kuşak yazıları, türbeyi çepeçevre sarmaktadır. Pandantifler üzerinde de çini panolar yer almaktadır. Ayrıca ahşap işçiliği, kalem işleri ve malakari işçilikleri de süsleme programının önemli uygulamaları arasındadır. Türk çini sanatının en seçkin örneklerini ihtiva eden III. Murad Türbesi çinilerinin, desen ve kompozisyon özellikleri değerlendirilerek Türk Çini Sanatındaki yeri tespit edilmeye çalışılmıştır.
Türkiye'de geleneksel turistik hediyelik eşyanın sürdürülebilirliği

Bu çalışmada, Konya, Ankara il merkezlerinde, Amasra ve Çeşme ilçe merkezlerinde turistik hediyelik eşya mağazalarında bulunan turistik hediyelik eşyalar araştırma kapsamına alınmıştır. Araştırmanın yürütüldüğü il ve ilçelerde esnaf odalarına gidilerek kendilerine kayıtlı bulunan turistik hediyelik eşya mağaza sayıları hakkında bilgi edinilmiştir. Hediyelik ve turistik eşya olarak tüm ürünleri satışa sunan mağazalar rastgele örneklem yoluyla belirlenmiş, Konya'da 45, Ankara'da 45, Amasra'da 30, Çeşme'de 21 olmak üzere toplamda 141 mağaza çalışanı ile karşılıklı görüşme gerçekleştirilmiştir. Araştırma yörelerindeki turistik hediyelik eşyanın sınıflandırılması yapılmıştır. Ayrıca turistik hediyelik eşyanın alımından satımına kadar olan sürecin modellemesine, turistik hediyelik eşyanın üzerinde taşıması gereken kimlik kartı örneğine ve coğrafi işaret kullanımı ile yeni ürün tasarımına öneriler getirilmiştir. Araştırma kapsamında; turistik hediyelik eşya sınıflandırılması, yörelere ait turistik hediyelik eşya örnekleri, yörelerin coğrafi konumu, nüfus bilgisi, kısa tarihçesi, yörelerdeki mevcut turizm çeşitleri ve el sanatları genel ve ayrıntı olmak üzere incelenmiş, fotoğraflarla belgelenmiş, hazırlanan bilgi formu doğrultusunda ise turistik hediyelik eşya satan mağazalarda çalışanlara ait demografik bilgiler ve turistik hediyelik eşya ile ilgili bilgiler tespit edilmiştir.
Zonguldak ili, Ereğli ilçesi elpek, kolan ve yolluk dokumacılığı üzerine bir araştırma

Araştırmanın giriş bölümünde; Anadolu dokuma kültürünün özelliklerini yansıtan el dokuması ürünlerin önemine değinilerek, günümüze ulaşabilen örnekleri tespit etmek; belgelemek; araç, gereç, teknik, renk, motif, kompozisyon açısından özelliklerini belirlemek; orijinal kaynaklar olarak faydaya sunmak; giderek kaybolmakta olan el dokumacılığına yeniden işlerlik kazandıracak yeni kullanım alanları tespit etmek ve konuya önderlik edecek çalışmalara katkıda bulunmak şeklinde amaçlara yer verilmiştir. Araştırmanın II. bölümünde; çalışmanın yöntemi açıklanmıştır. Ayrıca dokumacılık hakkında genel bilgi verilirken dokumacılığın tarihsel gelişimi, sınıflandırılması, dokuma yapımında kullanılan araç ve gereçler ile ilgili geniş bir bilgiye yer verilmiştir. Araştırmanın III. bölümünde; araştırmaya alınan Zonguldak ili Ereğli İlçesi'nin coğrafi durumu, tarihi gelişimi ve kültürel özellikleri hakkında bilgi verilmiştir. Araştırmanın IV. bölümünde; araştırma konusu olan elpek, kolan ve yolluk dokumacılığı, günümüz elpek, kolan ve yolluk dokuyucularından ve sahiplerinden bilgiler alınmıştır. Ayrıca, dokuma yapımında kullanılan araç ve gereçler, dokumaların teknik özellikleri, dokumalarda uygulanan işlemler kapsamlı bir şekilde açıklanmıştır. Araştırmaya konu olan elpek ve yolluk düz tahar tekniği ile, kolan dokuma fitilli örgü ve düz dizgi sistemi tekniği ile dokunan yöresel keten ve pamuklu dokumalardır. Elpek yörede masa örtüsü, yastık, yelek, v. b. ürünlerin yapımında kullanılırken; kolan yük taşımacılığında, yolluk ise evlerde kilim olarak kullanılmaktadır. 252 Elpek dokumalar eni dar, boyuna dokunmaktadır. Dokumalara desen özelliği atkı ve çözgüde ipliklerin isteğe göre belirli aralıklarla kare oluşturacak şekilde uygulanmasıyla ve farklı renklerde iplikler kullanılarak verilmektedir. Eski elpek dokumalardan yapılan göyneklerin yaka ve kol ağızlarında renkli pamuklu ipliklerle işlemeler yapıldığı görülmektedir. Kolan dokumalarda yöreye özgü isimler verilen sıçan dişi ve merdiven desenlerinin uygulandığı görülmektedir. Bazı kolanlarda belirli aralıklarda renkli kumaş artıkları ile yörede gül denilen süslemeler yapılmaktadır. Yolluk dokumalar farklı renk ve desenlerdeki kumaş parçalarının şerit iplikler oluşturularak atkıda kullanılmasıyla elde edilmektedir. Dokuma ilerledikçe aralarda farklı renkteki iplikler kullanılarak çizgisel bir desen özelliği kazandırılmaktadır. Araştırmanın V. bölümünde; elde edilen bulgular sonucu 19 adet elpek, 18 adet kolan, ve 8 adet yolluk olmak üzere toplam 45 adet geleneksel özellikte dokuma örneği bilgi formlarında incelenmiştir. Bunun sonucunda yörede yapılan dokumaların renk, araç-gereç ve teknik döküm tablolarında % oranlarına göre bulguların değerlendirilmesi yapılmıştır. Elpek, kolan ve yolluk dokumaların yöresel kullanım alanından farklı alanlarda değerlendirilmesi hem dokumaların devamı ve gelişmesi, hem de bu kültür varlıklarımızın ülke içinde ve dışında tanıtımı açısından çok yararlı olacak bu orijinal kaynaklar günümüz el sanatlarına özgünlük ve zenginlik kazandıracaktır.
Üsküdar dokumalarının (18. ve 19. yy) müzelerde bulunan örnekleri üzerine bir araştırma

Tekstil tarihi, insanlık tarihi kadar derin bir geçmişşe sahiptir. Tekstil konuları araştırılırken tekstilin tarihsel gelişimine değinilmesi bu açıdan bir gerekliliktir. Arkeolojik araştırmalarda ilk tekstil örneklerinin yer aldığı yerleşkeler ve bu tekstil örneklerinin konuya dahil edilmesi tekstil tarihinin başlangıcının belirlenmesi bakımından önemlidir. Anadolu topraklarında uygarlık süren toplumlar, tekstil sanatları alanında sahip oldukları bilgi birikimi ve tecrübelerini Osmanlı İmparatorluğu zamanında daha da geliştirmişlerdir. Osmanlı İmparatorluğunda tekstilin ulaştığı en son noktaya bakıldığında İmparatorluğun son dönemlerinde Batı etkisi altına girildiği, geleneksel Osmanlı desen ve motif anlayışının değiştiği görülmektedir. Bu araştırmada Oryantalizm ile birlikte gelişen Türk Rokoko sanat anlayışının tekstil sanatlarında görülen en belirgin örnekleri incelenmiştir. Sanayi Devriminin etkilerini azaltmak ve rekabet gücünü korumaya yönelik atılan adımlardan biri olarak, İmparatorluğun son dönemlerinde kurulan Üsküdar dokuma atölyelerinin kuruluş belgeleri ile bu merkezde dokunan kumaş örnekleri çeşitli müzelerin envanterlerinde kayıtlı bulunmaktadır. Bu nedenle yurt dışı, yurt içi ve özel koleksiyonların envanter kayıtları, online koleksiyonlardan ve kaynaklardan araştırılmıştır. Yapılan araştırmalarda benzer desen ve motif örnekleri karşılaştırılmıştır. Seçilen dokumaların farklı düzen ve kompozisyonlarının benzerlikleri belirlenmiştir. Seçilen dokuma örneklerinin desenleri çizilmiş; bu desenler, yeniden motif ve kompozisyon olarak yorumlanmıştır. Araştırmadan elde edilen bulgular sonuç kısmında değerlendirilmiştir. Bu tezin araştırmaya konu olan Üsküdar Dokumalarının müzelerde bulunan 18. ve 19. yüzyıl örneklerinin yer aldığı bir kaynak olması da hedeflenmiştir.
Bolu ili Mudurnu ilçesi iğne oyalarının değerlendirilmesi

Bu çalışmanın konusu; Bolu ili Mudurnu ilçesi iğne oyalarının değerlendirilmesidir. Bu araştırmanın amacı; Bolu ili Mudurnu ilçesinde yapılmış olan iğne oyalarının renk, motif, teknik özellikleri, kompozisyon özellikleri, kullanılan araç-gereçler ve kullanım alanlarını belirleyerek elde edilen bilgileri ve ürünleri gelecek kuşaklara aktarmada kaynak oluşturmaktır. Bu çalışma, betimsel bir araştırmadır. Bu çalışmanın evrenini Bolu ili iğne oyaları oluşturmaktadır. Örneklemini ise Bolu ili Mudurnu ilçesinde yaşayan iğne oyasıyla uğraşan veya elinde ürün bulunduran 50 birey ile yöredeki iğne oyalı 55 adet ürün oluşturmaktadır. Veri toplama aracı olarak araştırmacı tarafından geliştirilen anket ve bilgi formu kullanılmıştır. Elde edilen verilerin çözümlenmesinde y= x(100)/n formülü kullanılmıştır. Tablolar düzenlenerek sonuçları yorumlanmıştır. Mudurnu ilçesinde iğne oyası ile uğraşan hanımların çoğunlukla 30-40 yaş grubunda oldukları tespit edilmiştir. 30 yaşın altında iğne oyası yapan bireye rastlanmamıştır. İğne oyası yapan bireylerin çoğunluğunu evli, ilkokul mezunu ve ev hanımları oluşturmaktadır. Yörede şu anda iğne oyası yapan bireylerin çoğunluğunun iğne oyası yapmaya 7-17 yaş grubunda başladıkları saptanmıştır. Bireylerin iğne oyası yapmayı çoğunlukla aile fertlerinden, daha sonra çevrelerindeki bireylerden öğrendikleri ortaya çıkmıştır. Yörede bireylerin tamamına yakınının, iğne oyalarının modellerini daha önce yapılmış modellerden elde ettikleri tespit edilmiştir. Yardımcı araç olarak çoğunlukla tığ; yardımcı gereç olarak pul, yuvarlak boncuk, halka kullanıldığı görülmüştür. Bireyler iğne oyası yapımında kullandıkları iplik çeşitlerinden geçmişşte ipek ipliğini, günümüzde ise sentetik ipliği tercih etmektedirler. Sentetik ipliğin yıkama ve ütülemeye uygun olması, tekniğin yapımında kolaylık sağlaması en çok tercih edilme nedenleri arasında belirtilmiştir. Renklerin arasında en çok beyaz rengin kullanıldığı, bunun yanında havlu ve yazma gibi ürünlerin içindeki renklere uygun iplik rengi seçildiği belirlenmiştir. Temel teknik olarak kare ve üçgen ilmek kullanıldığı; yardımcı teknik olarak zürefa, kök, boru, zincir, trabzan, bacak, piko adı verilen tekniklerin uygulandığı tespit edilmiştir. İğne oyası ile uğraşan bireylerin büyük çoğunluğunun iğne oyasını doğrudan ürün üzerine başlayarak oluşturdukları, iğne oyası yapımında ise bireylerin tamamının bitkisel motifleri, çoğunlukla ana-ara motif aralıklı tekrarı ve ana motif sürekli tekrarı kompozisyonları tercih ettikleri belirlenmiştir. Yapılan ürünler kullanım alanları açısından incelendiğinde iğne oyasının en çok yazma kenarı ve havlu kenarı olarak yapıldığı görülmüştür. Yörede, çoğunlukla aile bütçesine ekonomik katkı sağlamak ve boş zamanlarını değerlendirmek amacıyla iğne oyası yapıldığı, bireylerin çoğunluğunun iğne oyalı ürünlerini sipariş üzerine daha çok evde, bazılarının da tanıdıkları aracılığı ile pazarladıkları saptanmıştır.
Erzurum yöresinde oltu taşı ile üretilen kolyeler üzerine bir araştırma ve yeni kolye tasarımları

Günlük hayatın bir parçası olan el sanatları toplumların kültürel kimliklerini yansıtmaktadır. Ustaların elindeki malzeme onların duygu ve düşüncelerinin yanı sıra alın terinin, sabırlarının, el emeklerinin bir parçasıdır. Sık olarak tekrarlandığı gibi el sanatları geçmişşten günümüze bir köprü niteliği taşır. Yüzlerce asır önce yaşamış toplumların Kültürel zevklerini bugüne aktaran en belirgin kanıtlarının madeni eşyalar ve takılar olduğu görülmektedir. Takılar öncelikle dinsel amaçlı kullanılırken zamanla süsleme amaçlı kullanılarak insan hayatında yerini almıştır. Yapılan kazılarda elde edilen bulgulardan takı yapım sanatının yurdumuzda da geçmişşten günümüze taşındığı görülmektedir. Ülkemizin hemen her yöresinde bu sanatın sürdürüldüğü bilinmektedir. Değerli veya yarı değerli taşlar, ustaların elinde yontularak takılarda yerlerini almışlardır. Ülkemizde Erzurum ilinin Oltu ilçesinde çıkarılan kehribar yöredeki ustalar tarafından yontulup metallerle birleştirilerek veya sade olarak süs eşyası yapımında kullanılmaktadır. Araştırma konusu olarak Erzurum yöresinde Oltu taşı işlemeciliğinin kolyelerdeki kullanımı konu olarak seçilmiştir. Araştırma altı bölüm, kaynakça ve eklerden oluşmaktadır. I. Bölüm olan 'Giriş' bölümünde tez konusunun tanımı, seçimi, önemi, sınırlılıkları, araştırma yöntemi anlatılmaktadır. II. Bölümde literatür taraması sonucu elde edilen, konu ile ilgili kaynakların özetleri verilmektedir. 302 III. Bölümde literatürden elde edilen bilgiler başlığı altında öncelikle Erzurum ve Oltu ilçesi tanıtılmaktadır. Daha sonra takı sanatının tanımı, önemi, takı çeşitleri, takı yapımında kullanılan araç ve gereçlerin özellikleri, takı üretim ve süsleme teknikleri anlatılarak konu hakkında ön bilgi edinilmesi sağlanmaktadır. IV. Bölüm bulgular ve yorum başlığı altında verilmektedir. Araştırma kapsamına giren Erzurum ili ve Oltu ilçesinde çıkarılan süs taşlan, Oltu taşının ocaktan çıkarılması işlenmesi Oltu taşıyla üretilen ürün çeşitleri hakkında bilgi verilmektedir. Ayrıca Oltu taşı kullanılarak hazırlanan kolyeler; kolye çeşitleri, kolye yapımında kullanılan araçlar, gereçler, yörede kullanılan kolye üretim teknikleri, süsleme teknikleri, kullanılan formlar, yörede kolyelerde kullanılan ölçüler ve kompozisyonlar tespit edilen kolye örnekleri doğrultusunda hazırlanan tablolarla desteklenerek anlatılmaktadır. V. Bölümde araştırma bölgesinde tespit edilen kolye örnekleri verilmektedir. VI. Bölümde araştırma sonucu ve öneriler yer almaktadır. Bölümlerin bitiminde sözlük bulunmaktadır. Araştırma esnasında faydalanılan kaynaklara kaynakça bölümünde yer verilmektedir. Ekler kısmında, bilgilerin toplanmasında kullanılan gözlem fişi örneği, görüşme formu örneği, tasarımlar ve uygulanan ürünlerin ürün tanıtım kartları yer almaktadır.
Sivas'ta dokumacılık

Her sanat dalı, her sanat eseri toplumsal hayat içinde vardır ve anlamlıdır. Ontolojik temeli toplumsal hayattır. Dokumacılık sanatı da tüm diğer sanat dalları gibi toplumsal hayat içinde meydana gelmiş, etnografiden ekonomiye, coğrafyadan sosyolojiye ve tarihe kadar geniş bilgi dalları skalasına konu edilmiştir. Sanat ve sanat eğitimi içinde var olduğu tarihsel ve toplumsal koşullardan bağımsız olarak ele alınamaz. Bu nedenlere dayanarak geçmişşten geleceğe taşınan Türk dokumacılığı yaratıcılık ve yenilikçilik olgularını günümüzde de oluşturmaktadır. Bu çalışmamın amacı, dokumacılığın ekonomik hayat içinde ve ev ekonomisinden, ulusal ve uluslararası ekonomiye kadar olan yerini, onun tüm anlamları ile bir sanat eseri olduğunu dikkatten kaçırmadan değerlendirmektir. Dokumacılık bir evin üretim, tüketim, para, sağlık, evlilik hayatı gibi konularına dayanmaktadır. Dokuma toplumun gündelik ihtiyacını karşılamak için oluşturulmuştur. Çalışmam üç bölümden oluşmaktadır. Birinci bölümde Sivas ilinin tarihi hakkında ve coğrafi konumu hakkında bilgi verilmiştir. İkinci bölümde dokumacılık ve dokumacılık türleri üzerinde durulmuştur. Üçüncü bölümde ise dokumacılığın tarihsel gelişimi, Osmanlıda dokumacılık, Sivas'ta dokumacılık ve giyim-kuşam konuları değerlendirilmiştir.