turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Sualtı kazılarında kullanılan araştırma yöntemleri ve kazı teknikleri

Arkeolojinin bir alt dalı olarak kabul edilen su altında yapılan arkeoloji çalışmaları, çalışma mekanının farklılığından dolayı kendi içinde yeni araştırma ve kazı tekniklerinin doğmasına neden olmuştur. Sualtı araştırmaları insanlı ve insansız yapılan araştırmalar olmak üzere iki kategoride incelenebilir. İnsanlı araştırmalar dalgıçlık tecrübesi olan arkeologların suyun altına inerek yaptıkları araştırmalardır. İnsansız araştırmalar ise, arkeologların su altına inmeden, çeşitli araçlar yardımıyla yapılan araştırmalardır. Bu tarz araştırmalar teknolojinin gelişmesiyle doğrudan alakalıdır. Her geçen gün gelişen teknolojik araçlar yardımıyla, alanın tespiti ve tespit edilen alan üzerinde araştırmalar daha kolay yapılabilmektedir. Sualtı kazılarında kullanılan kazı teknikleri, kazısı yapılan alanın durumuna göre farklılıklar gösterebilir. Kara kazılarından en önemli farkı, çalışmalar esnasında zamanın en önemli kısıtlayıcı faktör olmasıdır. Bu nedenle sualtı kazılarında amaç, kısa zamanda verimli çalışabilmektir..
Karia Orientalizan seramiği (2 cilt)

TÜRKÇE ABSTRAKT İç Karia bölgesinden gelen bir grup seramik bir Karia seramik atelyesini açığa çıkartmıştır. Bu vazolar bilimsel çalışmalardan ziyade bölgedeki mezarlardan gelmektedir ve henüz kil analizleri yapılmamıştır. Vazolar, Orientalizan ve daha geç dönemde Fikellura stilinde bir bezemeye sahiptirler. Vazolar bu şekilleri ile batı Anadolu üretimi Orientalizan ve Fikellura seramiğini M. Ö. 7 ve 6. yüzyıl boyunca izlemiş yerel bir atelyenin ürünüdürler. Bunun yanında, Karia üretimi Orientalizan vazolar batı Anadolu modellerini tamamen kopya etmemişlerdir. Buna bağlı olarak daha kaba ve şematik form ve bezeme şekilleri vardır. Ayrıca, figürlü bezemenin omuzda ve düşey motif bandlarıyla oluşturulmuş metopların içine yapılması, gövde de çizilen triglif frizi' gibi kendilerine özgü bir bezeme şekilleri vardır. Karia Orientalizan seramiğini dört kışıma ayırabiliriz: Subgeometrik süreç-Erken Orientalizan Orta Orientalizan, Geç Orientalizan ve Fikellura. Karia Orientalizan seramiği M. Ö. yaklaşık 7. yüzyılın ortalarında başlamıştır. Erken vazolar Geometrik dönem geleneğini devam ettirmişlerdir. Bu dönemde üretilen vazolar hem Geometrik hem de Orientalizan özellikleri taşımaktadırlar. Tarihleri ise, M. Ö. yaklaşık 7. yüzyılın 3. çeyreğidir. Bu dönemde, Fethiye Ressamı ve İzmir Ressamı gibi iki önemli sanatçı çalışmıştır. Karia Orta Orientalizan dönemi ise, M. Ö. yaklaşık 620- 590 yıllan arasına tarihliyebiliriz. Karia'da Geç Orientalizan dönem M. Ö. 6. yüzyılın ilk yansı boyunca Fikellura seramiğine kadar devam etmiştir. Kassel Ressamı, Missouri Ressamı, San Antonio Ressamı ve Bochum Ressamı bu dönemde çalışmışlardır. Karia Fikellura seramiğini ise, M. Ö. yaklaşık 550- 500 yıllan arasına tarihleyebiliriz. Bu dönemde Karialı sanatçılar Miletos üretimi Fikellura modellerini yakından izlemişlerdir. Bodrum Ressamı ve Afyon Ressamı, bu dönemde çalışmış Ari önemli ressamdır.
Göller bölgesi demir çağ arkeolojik verileri

Pisidia Bölgesi'ni kuzeyde Phrygia, güneybatısında Lycia, doğu ve güneydoğusunda Lycaonia ve Isauria, batısında ise Karia bölgeleri çevreler. Aynı zamanda etrafı yüksek dağlarla çevrili olup Anadolu'nun güney kıyılarını iç bölgelere bağlayan önemli geçiş güzergahları üzerinde yer alır. Demir Çağ yerleşim tiplerine bakıldığında coğrafi şartlar, yol güzergahları, su kaynaklarına ve tarım alanlarına yakınlık gibi unsurlardan göz ardı edilmediği görülür. Söz konusu yerleşim tipleri; göl çevresi yerleşmeleri, höyükler, yamaç yerleşmeleri ve Demir Çağ kaleleri şeklinde sınıflandırarak bu yerleşim tiplerinin Demir Çağ'a ait seramik bulguları, ölü gömme adetleri ve dinsel veriler çalışmanın ana konusunu oluşturmaktadır. Bölgede görülen en erken seramik verilerini M. Ö. 8 yy. Phrgy seramikleri temsil ederken M. Ö. 7. ve 6. yy. seramik örneklerini yoğun olarak Lydia seramikleri oluşturur. Seramik örnekleri ticaret ve yerel üretim seramikleri olarak sınıflandırılır. Klasik Dönem'e ait seramik örnekleri ise yok denecek kadar buluntu söz konusudur. Demir Çağ ölü gömme adetlerini ise genel olarak toprak tümülüsler, taş yığma tümülüsler ve kaya mezarları oluşturur. Toprak tümülüsler Lydia tümülüsleri ile benzerlik gösterir. Taş yığma tümülüsler ise yoğun olarak Lydia seramikleri barındırmasına rağmen yapı olarak bölgeye özgü bir gelenek oluşturur. Kaya mezar örneklerinde ise genelde Lykia tipi olmak üzere, Phrgy, Lydia ve Karia tipi kaya mezar örnekleri de görülür. Yani bölgenin kaya mezar geleneği baskın komşu kültürlerin etkisi altında kalmıştır. Düver Yerleşmesi'nde açığa çıkarılan kutsal alan ise bölgenin Demir Çağı'na ait nadir tapınım alanlarından biridir. Genel olarak bölgede Erken Demir Çağ verileri sadece Kuzeybatı Pisidia'daki Phryg buluntularıdır. Bunların dışında seramik ve ölü gömme gelenekleri açısından veri bulunmamaktadır. Orta ve Geç Demir Çağ içerisinde ölü gömme gelenekleri açısından kesintisiz veri edinilir olsa da Klasik Dönem içerisinde seramik verilerine ulaşılamamıştır. Genel olarak bölgede yapılan kazı ve araştırmaların yetersiz olması nedeniyle elde edilen buluntuların bölge içerisindeki veriler ile tekrar değerlendirilerek yeni bir kronoloji oluşturulması gerekmektedir.
Marmaris- Hıdırlık liman yapısı özelinde antik liman yapıları

Marmaris'in Bozburun Yarımadası ve yakın çevresi uzun yıllar arkeolojik açıdan bakir bir alan olarak korunarak günümüze ulaşmıştır. Bölgeyle ilgili ayrıntılı arkeoloji çalışmaları özellikle son 20 yılda artmaya başlamıştır. Çalışma konusu, bu bölgenin son dönem çalışmalarında tespit edilmiş Söğüt Körfezi'nde Hıdırlık diye bilinen yöredeki küçük bir liman yapısıdır. Hıdırlık liman yapısının bulunduğu bölgenin arkeolojik değerlendirmesinde, Hıdırlık'ın küçük bir liman olmasına rağmen yakınındaki yerleşim ve kutsal alanla birlikte farklı bir öneme sahip olduğu düşünülmektedir. Hıdırlık liman yapısının mimarisi genel ve detay özellikleriyle ayrıntılı olarak incelendiğinde bu farklılık ön plana çıkmıştır. Çalışma başlığındaki Hıdırlık liman yapısı özelinde incelenen antik dönem limanları ve liman yapıları bugüne kadar tespit edilmiş örneklerle formsal ve işlevsel açıdan değerlendirilmeye çalışılmıştır. Limanların çok çeşitli kullanıcı profilleri mimari düzenlemelerine de yansımıştır. Birbirinden farklı işleve ve forma sahip yapılar stoğu bulunan limanları, arkeolojinin bir kolu, sualtı çalışmalarıyla birlikte incelemektedir. Bu çalışmalarda tespit edilen buluntular, antik dönem deniz ticareti başta olmak üzere, gemi yapım teknolojisinden liman mimarisi gelişimine kadar birçok konuda önemli veriler sunmaktadır. Genellikle elde edilen veriler kısıtlı olduğu için liman araştırmalarında yapılan yorumların geniş bir yelpazeye sahip olması çok önemlidir. Hıdırlık limanı araştırması da bu yelpazeyi genişletecek yeni bir liman yapısının incelenmesine olanak sağlamıştır. Hıdırlık liman yapısının bir liman yapısı olarak nasıl kullanıldığı çalışmanın temel sorusu olmuştur. Bilinen liman yapılarıyla yapılan özel karşılaştırmalarla, hem işlev hem de form açılarından değerlendirilerek bu sorunun cevabı aranmıştır. Bölgedeki yeri de bu değerlendirmenin önemli unsurlarından biri olmuştur.
Side'de romanizasyon sürecinde gladyatörler ve agonlar

Bu tezin konusunu geneli itibarı ile gladyatör kabartmalı iki sütun ve busütunlar ışığında Anadolu'da gladyatör oyunları, Romanizasyon ve bu kapsamda ortaya çıkan agonistik festivaller oluşturmaktadır. Tez temel olarak beş bölümden oluşmaktadır. Birinci bölümde Side antik kentinde bulunmuş olan Gladyatörkabartmalı eserler üzerinde genel değerlendirme yapılmıştır. Gladyatör kabartmalısütunlar, bu sütunlar üzerindeki yazıt ve kabartmalar detaylı olarak incelenmiştir. İkinci bölümde Gladyatör oyunlarına değinilmiştir. Gladyatörler ve gladyatörlerindünyası hakkında detaylı bilgiler verilmiştir. Üçüncü bölümde Romanizasyonkonusu detaylı bir şekilde açıklanmıştır. Anadolu'da Romanizasyon'un boyutları ve amacı incelenirken aynı zamanda Roma'nın Anadolu topraklarına geliş süreci açıklanmıştır. İmparator kültü ve kült ile ilgili oluşturulan sosyal yapı açıklanmıştır. Dördüncü bölümde Romanizasyon sürecinde Anadolu da düzenlenmiş olan festivaller, festivallerin amaçları açıklanmıştır. Tezin ana konusunu oluşturanRomanizasyon sürecinde Side'de düzenlenen agonistik festivaller hakkında bilgiler verilmiştir. Tezin beşinci ve son bölümde ise tez konusunun genel bir değerlendirmesi yapılmıştır. Roma dünyasında kabartma sanatının gelişimi bazı spesifik eserler üzerinden yapılırken, Side antik kentindeki kabartma sanatına genel bir bakış ile tez sonuçlandırılmıştır.
Karain mağarası üst paleolitik ve epi-paleolitik dönem yontmataş teknolojisi

Karain Mağarası 1999 ? 2003 ve 2004 yılı kazılarında ele geçen Üst Paleolitik ve Epi-paleolitik Döneme ait 983 adet dilgisel yongalama ürünü ve 124 adet çekirdek tezimizin ana konusunu oluşturmaktadır. Bu parçaların teknolojileri belli kriterler içinde incelenmiştir. Dilgisel yongalama ürünlerinin büyük kısmını dilgicikler oluştururken onu sırasıyla dilgi, tepeli dilgicik ve dönümlü dilgicikler izlemektedir. Hammaddenin tamamına yakınını radyolaritler oluşturmaktadır. Kahverengi ve gri renkte olanlar çoğunluktadır. Düz, kırık, nokta ve çizgi topuk dilgisel yongalamalarda en fazla görülen topuk tipleridir. Parçaların tamamına yakınında kopma açısı 90 'den küçüktür. 983 adet parçadan 479'unda kırık tespit edilmiştir. Distal kırıklar sayıca fazladır. Ham yüz, kabuk, doğal damar yüzü ve yanma izi taşıyan parçaların sayısı azdır. Dilgisel yongalama ürünlerinde tek yönlü çıkarım gösteren parçalar çoğunluktadır. Ele geçen mikrolitlerin tamamına yakınını geometrik olmayan mikrolitler oluşturmaktadır. Düzeltili parçalar arasından çeşitli tiplerde ön kazıyıcılar, sırtlı dilgicikler, dufour dilgicikleri, dar mikro uçlar ve Epi-peleolitik seviyelerde de az sayıda atipik yarımay ve atipik trapez ele geçmişştir. Çekirdeklerin çoğunu prizmatik tip çekirdekler oluşturur. Çekirdeklerde çift yönlü çıkarım yoğun olmakla birlikte çok sayıda çapraz ve tek yönlü çıkarım gösteren çekirdekler de ele geçmişştir. Kırık, ham yüz ve kabuk taşıyan parçalarda artış vardır. Yanma izi ve doğal damar yüzü taşıyan çekirdeklerin sayısı azdır. Bu tez çalışmasıyla birlikte Türkiye'nin en önemli Paleolitik yerleşim yerlerinden biri olan Karain Mağarası'nın Üst Paleolitik ve Epi-paleolitikdönem yontmataş endüstrisinin teknolojik özelliklerini ortaya koymayı amaçlamaktayız.
Yukarı Dicle havzasında Kalkolitik Çağ: Kronolojik ve kuramsal sorunlar

Güneydoğu Anadolu'da yer alan Yukarı Dicle Havzası arkeolojik açıdan zengin bir bölgedir. 1990'lı yıllarda sistemli olarak araştırılmaya başlanana kadar bilinmeyen bir bölge olan havzanın arkeolojik geçmişşi 700. 000 yıl kadar geriye gitmektedir. Anadolu Arkeolojisinde 'baraj inşaatları' ve 'güvenlik problemleri' ile gündeme gelen havza 'uygarlığın doğduğu topraklar' olarak tanımlanan Mezopotamya'nın kuzey sınırını oluşturmaktadır. Kalkolitik Çağ tarımın ve yerleşik yaşamın başlangıcı ile kent-devletlerin doğuşu olarak bilinen insanlık tarihindeki en önemli iki kırılmanın arasında yaşanmıştır. Yaklaşık olarak MÖ 6000- 3000 yılları arasına tarihlenen bu çağda Mezopotamya'nın kuzeyi ve güneyi farklı kültürlere ev sahipliği yapmıştır. Ubaid ve Uruk Kültürlerinin Güney Mezopotamya'da ortaya çıkmış olmasına karşın, Kuzey Mezopotamya Kalkolitik Çağ kronolojisi ve terminolojisi de bu kültürlere göre şekillenmiştir. Araştırmacılar için bu büyük coğrafyada aynı zaman diliminde yaşamış olan farklı toplulukları çalışmak başlıca problemlerden biri olmuştur. Son yıllarda sayısı giderek artan arazi çalışmaları ve bilimsel toplantılar SAR Kronolojisi gibi yeni çalışmaları ortaya çıkarmış olmasına karşın, bu yeni çalışmaların da başka sorunsallara yol açtığı görülmektedir. Yukarı Dicle Havzası her dönemde diğer bölgelerle göç, savaş, ticaret gibi çeşitli etkileşimlere girmiş olsa da, yerel kültür özelliklerini Kalkolitik Çağ boyunca korumuştur. Buna karşın bilimsel sonuçlarda bu yerel özellikler göz ardı edilmiş, Yerel Kalkolitik topluluklar havzaya uzak bölgelerde ortaya çıkmış kültürler ile ilişkilendirilmiştir. Havzada bir Geç Neolitik kültür olan Halaf sona erdikten sonra yaklaşık olarak MÖ 5. binyılın ilk çeyreğinde ortaya çıkan Kalkolitik topluluklar MÖ 4. binyılın son çeyreğine kadar varlık göstermiştir. Havzadaki yerleşimlerin Erken Kalkolitik tabakalarında ortaya çıkarılan ve MÖ 4800- 4500 yılları arasına tarihlenen materyal kültür Ubaid Kültürü olarak tanımlanmıştır. Yerel Kalkolitik topluluklara ait bu materyal kültürün Ubaid ile bazı benzer özellikleri olsa da, Ubaid ile ilişkilendirilmesi için yeterli değildir. SAR Kronolojisi gibi bazı çalışmalarda, araştırmacılar tarafından Erken Kalkolitik dönem için göz ardı edilen yerel topluluklar Geç Kalkolitik dönem için kabul görmüştür. Bu çalışmalarda Yerel Geç Kalkolitik toplulukların 'Post-Ubaid' olarak adlandırılması ise kültürün erken evresinin Ubaid ile ilişkilendirilmesinden kaynaklanan terminolojik bir problemdir. Kalkolitik Çağda, Yukarı Dicle Havzasına Güney Mezopotamya'dan sadece Uruk toplulukları göç etmiş ve burada tek bir yerleşimde kolonilerini kurmuşlardır. Bu çalışmanın amacı, söz konusu kronoloji ve terminoloji sorunsalları göz önünde bulundurularak Yukarı Dicle Havzası Kalkolitik Çağ yerleşimlerini diğer bölgeler ile karşılaştırmaktır.
Suluca Karahöyük MÖ 3.-2. binyıl kült eserleri

Suluca Krahöyük Kapadokya Bölgesinin kuzeyinde ve Kızılırmak Kavsi içerisinde yer almaktadır. Geçmişten günümüze kadar uzanan ticaret ağların kesişme noktasında yer alan Suluca Karahöyük birçok kervan ve seyyahın uğrak noktası durumunda olmuştur. Bu zengin ve hareketli coğrafyada bulunan höyüğün dikkat çeken bir diğer özelliği ise tarih boyunca Anadolu inanç sisteminde saygın bir konumda olmasıdır. Höyüğün yakınlarında yer alan Bektaşi geleneğinin kurucusu, Hacı Bektaşı Veli'nin bu yerleşim yerine gelerek dergahını buraya kurması tesadüf olarak düşünülmemelidir. Höyük üzerinde 1967- 1978 yılları arası yapılan kazılarda MÖ 3. ve 2. binyılına ait çok sayıda kültsel işlevi olduğu düşünülen objelerle karşılaşılmıştır. Bu objelerden yola çıkarak tezimizde MÖ 3. ve 2. bin yıldan günümüze kadar geçen süreçte Suluca Karahöyük'ün inanç sistemi değerlendirilmiştir. Suluca Karahöyük'ün çok eski bir kazı olması, buluntuların yayınlanmamış olması, kült objeleri olarak ele aldığımız eserlerin günümüz literatürüne göre tekrar değerlendirilmesini gerekli kılmaktaydı. Bu çalışma sonucunda Tunç Çağlarında Suluca Karahöyük'denele geçmişş önemli sayıdaki kültsel objeler, değerlendirilmiş ve höyüğün inanç sistemi ve özellikle Kapadokya bölgesinin inanç sistemi içindeki konumu incelenmiştir. Höyükte çıkan ve tez kapsamında incelediğimiz MÖ 3. ve 2. binyılına ait eserler ağırlıklı olarak ata kültünü işaret ettiği anlaşılmıştır.
Magnesia Artemisionu 'Kurban çukuru A açması 2014' buluntuları

Bu çalışma ile Artemision 2014 yılı kazı çalışmaları kapsamında Artemision içerisinde taban döşemesinin olmadığı ve genel olarak 'Kurban Çukuru' olarak adlandırılan alanlardan 'Kurban Çukuru A' açması içindeki kuyudan ele geçen buluntular değerlendirilerek, çıktıkları kuyunun işlevi anlaşılmaya çalışılmıştır. Çalışma üç ana bölüm ve katalogdan oluşmaktadır. Birinci bölümde Magnesia ad Maeandrum Antik Kenti'nin tarihçesi ve Artemis Kutsal Alanı'nda Prof. Dr. Orhan Bingöl Başkanlığında yürütülen kazı ve araştırma çalışmaları hakkında genel bilgi verilmiştir. İkinci bölümde bothrosların hem antik kaynaklarda hem de arkeolojik kontekstlerde kullanımı detaylı bir şekilde incelenmiştir. Son bölümde ise Kurban Çukuru A açmasında ele geçen buluntular değerlendirilerek alanın kullanım amacı ve sürecini anlamaya yönelik çalışmalar gerçekleştirilmiştir. Kurban Çukuru A arasındaki buluntuların değerlendirilmesi sonucunda MÖ 5. ve 4. yüzyıllarda kullanım gördüğü anlaşılan alanın, Hellenistik Dönem'de Artemis Kutsal Alanı olarak yapılanmasının öncesinde de kutsal bir niteliğe sahip olduğu anlaşılmaktadır.
Türkiye'de höyük yerleşmelerinin korunması, değerlendirilmesi ve devamlılığın sağlaması sorunu: Tilmen Höyük Arkeolojik Park örneği

Ülkemiz zengin kültürel varlıklarıyla önemli bir yere sahiptir. Anadolu, tarih öncesinden itibaren çeşitli uygarlıkların doğup geliştiği bir yer olmuştur. Yerli ve yabancı bilim heyetlerince kazılan çok sayıda arkeolojik alan, elde edilen somut varlıklarıyla Türk ve dünya bilim platformunda tartışılmaktadır. Her biri tekil nitelikli olan, kültürel tabakalarla arkeolojik mirasın önemli belgelerini barındıran, insan yaşamına ve kültürüne ışık tutan höyük yerleşmeleri bu tez çalışmasında özel olarak ele alınmıştır. Höyüklerin bilim, eğitim, turizm gibi birçok nedenle korunarak gelecek kuşaklara aktarılması, arkeolojik park olarak düzenlenerek modern yaşamın içine katılması, devamlılığın sağlanması ve tüm bu işlemler sırasında karşılaşılan sorunlar incelenmiştir. Öncelikle konunun öznesi olan höyük yerleşmeleri çeşitli yönleriyle tanıtılmıştır. Tahrip sorunları, çevresel ve yapısall koruma, devamlılığın sağlanması, kayıt altına alınmaları ve mülkiyet sorunları gibi birçok boyutuyla ele alınmıştır. Örnek model olarak seçilen Tilmen Höyük tanıtılmış, mevcut durumu belirtilerek, çevresiyle birlikte koruma geliştirme önerileri sunulmuştur. Höyüklerinde içine alan tüm arkeolojik alanlar, kamusal değeri olan, yasa ve ilgili idari düzenlemelerle, disiplinler arası yaklaşımla kamu denetiminde yönetilen, bütüncül koruma yaklaşımıyla ele alınarak, yönetim planları dahilinde sürdürülebilir koruma kullanma dengesinin uygulanması gereken değerlerdir. Bu bağlamda çalışmayla ilgili mevzuat ve uluslararası anlaşmalar incelenmiştir. Tez çalışması süresince koruma değerlendirme çalışmalarının yapıldığı bazı arkeolojik alanlara ziyaretler sonucu elde edilen deneyimler ve tüm elde edilen veriler ışığında değerlendirmeler yapılmış ve sorunların çözümüne yönelik öneriler sunulmuştur.
Doğu Trakya'da Roma Dönemi yolları

Doğu Trakya'da Roma Yol Ağı üzerine yaptığım bu çalışma yerleşim birimleri üzerinden, Trakya bölgesinin Anadolu ve Balkanlar ile ilişkileri çerçevesinde gelişim gösteren güzergahları ve bu güzergahlar üzerinde yer alan tüm dönemlere ait yerleşim birimlerinin tarihsel süreç içindeki gelişimini gözler önüne sermeyi amaçlayan monografik nitelikte bir araştırmadır. Ayrıca Eklerde verdiğimiz haritalar, tezin görsel yanını oluşturmaktadır.
Arkeolojik buluntular ışığında Kıbrıs'ta Pers Dönemi

Kıbrıs adası, Anadolu'da olduğu gibi yaklaşık iki yüzyıl Pers İmparatorluğu'nun egemenliğinde kalır. Persler, Kıbrıs'ta, dini, idari ve askeri nitelikte mimarlık yapıları inşa etmiştir. Kıbrıs, Pers İmparatorluğu'nun beşinci satraplığı içerisinde yer almaktaydı. Adada bu döneme ait çeşitli ziynet eşyaları, sikkeler, kaseler ve heykel gibi Pers etkili eserler tanımlanmıştır. Kıbrıs'ın, çeşitli bölgelerinde ele geçen sikke buluntuları, imparatorluk tarafından resmen tanındığını gösteren kanıtlardandır. Perslerin dini mimarlık yapılarına ilişkin Pigadhes'te yapılan inceleme sırasında, zemin üzerinde veya altına ele geçen seramikler, V. Katmanı Pers Dönemi'ne tarihlemektedir. Bu katmana ait altar, Perslerle ilişkili ateş altarıdır. Çift boynuzlu bloğa sahip Pigadhes altarı, Paphos ve Kition'daki altar/altara ilişkin bloklar ile benzerlik göstermektedir. Perslerin yönetimsel mimarisine ilişkin olarak incelenen Vouni Sarayı'nın, kazıcıları tarafından yanlış tarihlendirilmiş olabileceği göz önünde bulundurularak ele alınmıştır. Sarayın, yapım evresinin tarihi, erken dönem heykelleriyle İ. Ö. 520 veya az sonrasına, terk tarihi ise zemin üzerinde ele geçen geç dönem seramikleriyle İ. Ö. 330 civarına ait olduğu anlaşılmıştır. Vouni Sarayı'nın, Perslerin İran'daki saray yapıları ile karşılaştırması sonucunda, Darius zamanında yapılmış saraylar ile benzerliği gözlemlenmiştir. Antik yazarların aktardığı gibi, Perslerin askeri yapılanmasıyla ilişkili olarak Paphos'taki Garnizon Evi'ne yer verilmiştir. Kıbrıs'ın Pers Dönemi'ni aydınlatmak amacıyla yapılan bu çalışmada, Kıbrıs'ta yapılan bazı kazı sonuçlarının yanlış değerlendirildiği anlaşılmıştır. Modern kaynaklara göre yapılan yanlışlıklar düzeltilmeye çalışılmıştır. Perslerin Kıbrıs'taki mimari ve diğer buluntular ile birlikte antik kaynaklara dayanarak, Kıbrıs'ın Pers Dönemi'ne ilişkin boşluklar doldurulmaya çalışılmıştır. Yapılan çalışma sonucu da yeni bir kronoloji önerilmiştir.
Pedasa buluntusu pişmiş toprak figürinler

Pedasa antik kenti, Halikarnassos'un iç kısmında, bugün Konacık olarak anılan semtin Gökçeler mevkiinde kurulmuştur. Kent çok yüksek olmayan bir tepe üzerindedir. Göktepe ve Konacık'ın kuzeyinden başlayarak Pedasa ve Torba Limanı'na kadar yapılan yüzey araştırmasında, kentin Halikarnassos Yarımadası'nın güney kıyısından kuzey kıyısına kadar süren geniş bir territoriuma sahip olduğu görülmüştür. Bu çalışmada, 2001 yılı Pedasa yüzey araştırmasında ve 2007- 2008 yılı kazılarında Athena Kutsal Alanı'nda, karakol binasında, yönetici binasında ve Sivriçam Tepesi'ndeki tümülüs mezarda bulunan pişmiş toprak figürinler incelenmiştir. Bu pişmiş toprak eserler arasında kadın ve erkek figürinleri, protomlar, süvari, hayvan figürinleri ve minyatür altar modeli bulunmaktadır. Yapılan araştırmada, figürinlerin stilistik özellikleri ve bu özellikler ile benzer figürinler karşılaştırmalı olarak incelenmiştir. Pedasa buluntusu pişmiş toprak figürinler ile benzer eserlerin genellikle Halikarnassos, Rhodos başta olmak üzere Adalar ve Kıta Yunanistan buluntuları arasında olduğu tespit edilmiştir. Pedasa buluntusu pişmiş toprak figürinler üzerinde yapılan stilistik inceleme ve benzer örnekler ile yapılan karşılaştırmalar sonucunda ise, figürinlerin Geometrik Dönem ile Hellenistik Dönem arasında geniş bir zaman dilimine tarihlendikleri ortaya çıkmıştır.
Urartu kültürü üzerindeki geç Hitit etkileri

M. Ö. 9. yy'da Doğu Anadolu'da karşımıza çıkan Urartu Devleti zorlu fiziki koşullar altında güçlü bir devlet ve kültür oluşturmayı başarmıştır. Merkezi Van'dabulunan bu devlet bölgede uzun süre en etkin güç olmuş ve yakın coğrafyasının kültür tarihinde önemli bir rol oynamıştır. Kuruluşundan yaklaşık yüzyıl sonra ülke sınırları merkezi Van Bölgesi'nden uzaklaşmış, Doğu'da Urmiye Gölü Havzası'na, Güney'deToros Dağları'na, Batı'da ise Fırat Nehri kıyısına kadar genişlemiştir. Ülkeninyöneticileri dönemin koşullarında oldukça güç olan doğal engelleri aşarak, Toros Dağları'nın batısında ve güneyi ile Fırat Nehri Havzası'nda yer alan yerel beyliklerlesiyasi ilişkiler içersine girmiştir. M. Ö. 13. yy'da Hitit Imparatorluğu'nun yıkılmasından sonra bölgede güçlenen bu yerel beyliklerin kültürü ardılı oldukları Hitit kültürüne ve yakın coğrafyalarındaki Mezopotamya kültürlerine dayanmaktadır. Urartu Devleti'ninseferleri sonucu karşılaşan kültürler arasında siyasal ilişkiler kadar kültürel etkilenmelerde yaşanmıştır. Urartu eserleri üzerinde görülen Geç Hitit kültür elemanlarının bu gelişmeler sonucu olduğu düşünülmektedir. Bu çalışmada iki farklı coğrafyada görülen ortak kültür elemanları incelenmeye çalışılmıştır. Bu ortak öğelerin kökenlerinin Kuzey Suriye kaynaklı olması, bir dönem önemli bir bölümünde yoğun Urartu siyasi gücünün görüldüğü bu bölgenin Urartukültüründe önemli katkılarının olduğunu göstermektedir.