turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Basra Körfezi'nde Osmanlı denizcilik faaliyetleri (1847-1914)

Osmanlı Devleti, XIX. Yüzyılda siyasi ve ekonomik sorunlarla uğraşırken, peş peşe girdiği savaşlar sonucu önemli toprak kayıplarına da maruz kalmıştı. Devletin çöküşüne doğru giden bu duruma çare bulmak için başta askeri olmak üzere idari ve iktisadi birçok sahada reform başlatıldı. Bu yönelimlere ek olarak Arap Yarımadası ve çevresindeki nüfuzu da muhafaza edilmek istendi. Süveyş Kanalı'nın açılmış olmasıyla Kızıldeniz'de ve Basra Körfezi'nde yeni bir denizcilik stratejisi gereği buralara harp ve ticaret gemileri gönderildi. Fakat İngiltere'nin Arap Yarımadası çevresinde kurmaya çalıştığı hegemonya sebebiyle kaçınılmaz olarak siyasi gerilimler yaşandı. Osmanlı Devleti'nin Basra Körfezi'ne gösterdiği alaka, bölgede tutunabilmek için sarf ettiği gayret ve bunun için izlenen politika bu tez çalışmasının konuları arasında yer almıştır. Osmanlı Devleti'nin çevre deniz havzası içerisinde yer alan Basra Körfezi'ndeki denizcilik faaliyetlerinin 1847- 1914 yılları arasındaki döneminin araştırılması bu çalışmanın temel hedefidir. Bu amaçla bölgede devletin denizcilik politikalarının yürütücüsü olan Basra Bahriye Kumandanlığının teşkilatı, işleyişi ve faaliyetleri tespit edilmiştir. Basra vilayeti sahillerindeki ahaliyi denizden gelecek tehlikelere karşı harp gemileriyle korumak ve bünyesinde yüzlerce personelin istihdam edildiği Basra Tersanesi'ni yönetmek kumandanlığın görevleri arasındaydı.
XIX. yüzyıldan XX. yüzyıla İzmir'de bankacılık faaliyetleri

Bankacılık faaliyetlerinin geçmişşi ilkçağ uygarlıklarına kadar ulaşmaktadır. Osmanlı Devleti'nde başlarda, esnaf loncaları ve sarraflar aracılığıyla yürütülen bu sistem, 19. yüzyıla gelindiğinde yerini daha çok Galata Bankerleri ve yabancı sermaye ile kurulan bankalara bırakmıştır. Yabancı sermayeye ihtiyaç durumu nedeniyle dış borçlanma nasıl gelişim kaydetmiş ise, para kredi hususunda ve sermaye birikimi bakımından banka ve bankerlik işlevlerinin geniş bir maziye sahip bulunamaması, Türk banka ve bankerliğini liberal bir politika çerçevesinde şekillendirmiş, İttihat ve Terakki dönemine gelindiğinde Milli İktisat politikaları sonucu yerli bankacılık faaliyetlerinin görülmesinin önünü açmıştır. İzmir gibi iktisadi bakımdan gelişkin bir bölgede, 19. yüzyılın ilk yarısından itibaren yabancı sermayeli bankalar görülmeye başlanmıştır. Cumhuriyet'in ilanı'ndan önce yerli ve yabancı birçok bankanın Osmanlı topraklarında işlevini sürdürdüğü bilinmektedir.
Muhsinzade Mehmed Paşa'nın Hayatı ve Vakıfları

Osmanlı Devleti, Asya, Avrupa ve Afrika kıtalarında bir kısım toprakları hakimiyeti altına almış ve bu topraklarda yüzyıllarca hüküm sürmüştür. Osmanlı Devleti'nin cihan hakimiyetindeki temel unsurlardan birisi de bünyesinde yetişen devlet adamlarının dirayetli, kabiliyetli, terbiyeli ve ahlak sahibi kimseler olmalarıdır. Osmanlının yetiştirdiği önemli devlet adamlarından biri de Muhsinzade Mehmed Paşa'dır. Bu çalışmada; onun hayatı, idari görevleri ve sadareti hakkında bilgi verilmiş ve kurmuş olduğu vakıfları ile bırakmış olduğu hayratı incelenmiştir. Çalışmanın kapsamı, genel olarak Muhsinzade Mehmed Paşa'nın hayatı ve eserleriyle sınırlıdır. Bu çalışma, giriş ve iki bölümden oluşmaktadır. Giriş bölümünde genel olarak çalışmada kullanılan kaynaklar tanıtılmış, vakıf ve vakfiye kavramları üzerinde durulmuş ve tezin amacı, önemi ile sınırlılıkları hakkında bilgi verilmiştir. Çalışmanın birinci bölümünde, Muhsinzade Mehmed Paşa'nın hayatı hakkında bilgi verilmiştir. Ayrıca vakıf kurma ve hayrat bırakma nedenlerini anlayabilmek için öncelikle arşiv belgeleri ve konu ile ilgili çalışmalardan yararlanılmıştır. Babası Muhsinzade Abdullah Paşa ile beraber çeşitli seferlere katılmış ve otuz yıla yakın vezirlik görevinde bulunmuş; iki defa sadarete gelmiş olan Muhsinzade Mehmed Paşa, ileri görüşlü ve tecrübeli bir devlet adamıydı. Muhsinzade Mehmed Paşa'nın idari görevleri, şahsiyeti ve vefatı ile hayatının geçtiği dönem bu bölümde incelenmiştir. Çalışmanın ikinci bölümünde, Muhsinzade Mehmed Paşa'ya ait vakfiyeler ve diğer belgelerden yola çıkarak Paşa'nın vakıfları ve hayratı incelenmiştir. Şumnu, Anabolu, Travnik, Vodina gibi Balkanlar'daki bazı şehirlerde kurmuş olduğu vakıf ve hayratı ele alınan Muhsinzade Mehmed Paşa, idari görevlerinin yanı sıra yapmış olduğu hayrat ve tesis etmiş olduğu vakıflarla da döneminde öne çıkan bir devlet adamıdır.
Into the wild: Ottoman photographic excursions to Libya at the turn of the twentieth century

Bu çalışma yirminci yüzyılın dönümünde Osmanlı merkezinin çepere bakışı ve temsilini Libya eyaletlerindeki yansıması üzerinden incelemektedir. İncelemede kullanılan ana kaynaklar Libya eyaletlerine tayin edilen iki Osmanlı subayının resimli seyahatnameleridir. Bunlardan ilki Azmzade Sadık El-Müeyyed'in 1986 yılında basılan ve 1895 yılındaki seyahatlerini anlatan Afrika Sahra-ı Kebir'inde Seyahat, isimli eseridir. İkincisi ise Cami Baykurt'un 1910 yılında basılan ve 1906- 1907 yıllarındaki seyahatleriyle alakalı, Trablusgarb'tan Sahra-yı Kebir'e Doğru seyahatnamesidir. Oryantalizm ve Osmanlı İmparatorluğu tarafından oryantalist söylemlerin ve pratiklerin benimsemesi ve kullanılması çalışmanın teorik çerçevesini oluşturmaktadır. Son derece titizlikle tarihsel ve bağlamsal olma amacı güden çalışma çeşitli karşılaştırmalara dayanmaktadır. Avrupa kolonyal uygulmaları ve kavramları ile Osmanlı devletinin Avrupa kolonyal idarelerinden esinlenerek Libya'da uyguladığı politikalar ve benimsediği kavramları karşılaştırarak başlanmakta ve bu karşılaştırmalar ışığında Osmanlı subaylarının betimlemeleri Avrupalı güçler tarafından benimsenen oryantalist söylemler ve konvansyonel temsil şekilleriyle karşılaştırılmaktadır. Yazarların Libya'yı temsilleri Libya ve genel olarak Osmanlı İmparatorluğu'nun sosyal ve politik bağlamıyla alakalıdır ve bu bağlamlarla ilgili bilgi vermektedir. Yazarların temsil şekilleri aynı zamanda birbirleriyle de karşılaştırılmaktadır, çünkü onların kavrayış ve temsil şekilleri sadece yekpare ve homojen bir şekilde resmi emperyal görüşü desteklemez, aynı zamanda bu görüşle çelişir ve onu çetrefillileştirir. Bu çalışmanın ana savı Libya eyaletleri bu Osmanlı yazarları tarafından orientalist söylem ve temsil şekilleriyle örgütlenmiş bir şekilde temsil edilmiş olduğudur. Osmanlı yazarlarının Libya eyaletlerinin arazi, kentsel morfoloji ve etnografi bakımından ideolojik kurguları Avrupa oryantalist kurgularına direnmekten çok paralelikler sergilemişlerdir. Bu Osmanlı aktörlerinin temsillerinin Avrupalı aktörleri kopya ettikleri anlamına gelmemektedir. Bu benzerlik daha ziyade Osmanlılar'ın Avrupalılar'ın Doğu'da oluşturdukları kolonyal hegemonya ile oldukça alakalı olan söylemsel ve görsel temsil biçimlerini kendi amaçları için kulladıklarını gösterir. Böylelikle Osmanlılar'ın temsilleri oryantalizmin farklı bağlamlarda benimsenmesi ve içselleştirilimesine bir örnek teşkil eder. Fotoğrafların oryantalizmin Avrupa merkezli anlatısını daha karmaşıklaştırmak ve çetrefilileştirme açısından önemiyle ilgili metodolojik tartışmalar bu çalışmanın merkezindedir.
H. 1168-1169, M. 1754-1756 tarihli 6 Numaralı Şeriyye Siciline göre Antakya'nın sosyo-ekonomik yapısı

Osmanlı Devleti'nde Halep Eyaletine bağlı bir kaza olarak yönetilen Antakya'yı Sosyal ve ekonomik açıdan inceledik. Antakya kazasında en üst Ehl- Şer' görevli kadı, en büyük Ehl-i Örf görevli voyvoda idi. Bunun yanında diğer görevliler de vardı. Biz bu çalışmamızda kadılık Şer iyye Sicilleri hakkında bilgi verdik ve değerlendirmesini yaptık. Önce kuruluşundan XVIII. Yüzyıl ortalarına kadar Antakya'nın tarihini inceledik. Sonra şehrin fizik yapısını inceledik. Mahalle ve köy sayılarını belirledik. Ulaşım ve haberleşmede önemli olan menzil teşkilatı hakkında bilgi verdik. Bu yol üzerinde zaman zaman ortaya çıkan eşkıyalık olayları hakkında bilgi verdik. Hac yolu üzerinde bulunan Antakya ve çevresi bu dönemde birçok huzursuzluk ve eşkıyalık olayları ile karşılaşmaktaydı. Bu konuda merkezi idarenin duyarlı olduğunu gönderilen adaletnamelerden anlamaktayız. İdari yapıyı incelediğimiz bölümde halen görevini devam ettiren Ehl-i Örf ve Ehl-i Şerc gibi idarecilerin varlığından bahsettik. Şehir halkının nasıl temsil edildiği konusuna açıklık getirdik. Bu dönemde Osmanlı. topraklarında ortaya çıkan acyan grubunun Antakya'da da mevcut ve yönetimde etkili olduğunu tespit ettik. Acyan yönetimdeki etkinliğini belirten belgeler ortaya çıkardık. İmparatorluğun XVIII. yüzyıldaki genel yapısına uygun olduğu sonucuna vardık. Osmanlı Sosyal Yapısı çerçevesinde Antakya'daki sosyal yapıyı ortaya koymaya çalıştık. Müslim ve gayrimüslim ahalinin birbiri ile olan münasebetlerine göz gezdirdik. Ekonomik yapıyı üretim, esnaf, ticaret üçlüsü içerisinde inceledik. Antakya merkezinde elli meslek dalında esnafın bulunduğunu belgelerden anlamaktayız.
XVI. yüzyılda Ayntab şehri

Bu incelemede XVI. yüzyılda Ayntab şehrinin idari, sosyal ve ekonomik yapısı, nüfusu, fiziki durumu ve hukuki konuları ele alınmıştır. Ayntab'ın coğrafi özellikleri, XVI. yüzyıl öncesi tarihi gelişimi ve kullanılan kaynaklar hakkında bilgi verilmiştir. Ayntab şehrinin fiziki durumu; yönetim örgütü, ticari kesimi, dini ve sosyal yapılar yönüyle ele alınmıştır. Ayntab sancağının idari taksimatı ve Ayntab şehrinin yöneticileri, kaza idaresi, şehir halkının temsilcileri, mahalle teşkilatından bahsedilmiştir. Şehrin nüfusu ve bu nüfusun unsurları hakkında değerlendirmeler yer almaktadır. Dördüncü bölüm, şehirdeki esnaf teşkilatı, fiyat ve narh uygulaması, mukataa, sanayi ve ticari faaliyetler, zirai üretim ve vergiler hakkındadır. Şehrin sosyo-ekonomik yapısında önemli bir yer teşkil eden vakıflar incelenmiştir. Aile, kimsesiz çocuklar, miras, vasi ve nafaka işlemleri, köle ve cariyeler hakkında bilgi verilmiştir. Mahkeme ve mahkemenin işleyişi, yargı görevlileri, dava ve dava süreci, ceza muhakemesi ve borçlar hukukunu ilgilendiren konular izah edilmiştir.
Temettuat defterlerine göre (H. 1260-1261) Danişmendli kazasının sosyo-ekonomik yapısı

Bu çalışmada; Hüdavendigar Eyaletine bağlı Karahisar-ı Sahib Sancağı sınırları dahilinde bulunan Danişmendli Kazası köylerinin, XIX. Yüzyıl ortalarındaki sosyo-ekonomik ve demografik yapısı ele alınmıştır. Kullanılan temel kaynak, 1844- 45 yıllarına ait Temettuat Defterleri (ML_VRD_TMT_d_ 13178 -86) olup, yapılan inceleme sonucunda Danişmendli Kazasının demografik yapısı, tarım ve hayvancılık ile ilgili faaliyetleri ile bunlardan elde edilen gelirler ve vergiler tespit edilmiştir. Danişmendli Kazası, günümüzde Afyonkarahisar ili Dinar İlçesi sınırlarında yer alan, Osmanlı döneminde idare merkezi ve ticaret yolları güzergahında bulunan ve dokuz köyden oluşan bir yerleşim yeridir. Bu tez çalışmasında Danişmendli Kazasının nüfusu, tarım arazileri, tarımsal üretim, hayvan sayıları gibi bilgilerle birlikte, meslekler, sülaleler ve ödenen vergi miktarları tespit edilmiştir. Elde edilen verilere göre bu dönemde Danişmendli daha çok tarım ve hayvancılıkla uğraşan ve nüfusunun tamamı Müslüman olan bir Osmanlı kazasıdır.
A new perception of Rome, Byzantium and Constantinople in Hezarfen Hüseyin's universal history

Bu tez çalışmasında, özellikle, Hezarfen Hüseyin'in evrensel tarih eseri olan Tenkihü't- Tevarih-i Müluk'ün Roma ve Bizans tarihine ilişkin kısımları incelenecektir. Hezarfen Hüseyin 17. yüzyılın en önemli yeni entellektüelerinden biriydi. Evrensel tarih yazma girişiminde bulunmuş ve bunun yanı sıra da tıp kitaplarından, sözlük ve ansiklopedilere kadar uzanan geniş bir yelpazede eserler hazırlamıştır. Hezarfen'in 4. Mehmet'e ithaf ettiği bu eserinde, bir taraftan, kendisinin ne tür bir perspektiften dünya tarihi sunduğu ve ne tür bir tarihsel mirastan yararlandığı incelenirken, diğer taraftan da, içinde bulunduğu çevrenin entelektüel dünyasını da kavrayabiliriz. Kriz ve dönüşüm çağında yaşamış bir Osmanlı entelektüelinin, geniş ilgi alanlarıyla birlikte dünya tarihini algılayış biçimini bilmek, 17. yüzyılın ikinci yarısında Osmanlı düşünce hayatındaki temel dinamikleri anlamamıza da yardımcı olacaktır. Öncelikli amacım, Hezarfen'in anlatısını oluştururken daha önceki gelenekler ve anlatılardan farklı bir yol izleme nedenini göstermek olacaktır. İkinci olarak, Hezarfen'in yaşamış olduğu kültürel çevre ve dönemin düşünsel eğilimlerini inceleyeceğim. Bu bize Hezarfen'in anlatısını etkileyen faktörleri anlamamızda yardımcı olacaktır. Bu yolla, farklı bir kültür ve dünya üzerine yazan bir Osmanlı entelektüelini etkileyen faktörleri göreceğiz.
235 numaralı Maraş şer'iyye sicili

235 NUMARALI MARAŞ ŞER İYE SİCİLİ H.1319- 1320 (M. 1901 -1902-1903) İnsanlarla İlgili bütün hukuki olayları, kadıların verdikleri karar suretlerini, hüccetleri ve yargıyı ilgilendiren çeşitli yazılı kağıtları ihtiva eden defterlere seriye sicili denir. Osmanlı Devleti'nde islami hukuk kuralları geçerli idi. Bundan dolayı yapmış olduğumuz çalışmanın giriş kısmında belgelerin anlaşılmasına kolaylık sağlamak amacıyla islam hukuku ve Osmanlı adliye teşkilatının fonksiyonları hakkında bilgi verilmiştir. Daha sonra seriye sicillerinin genel özelliklerini ve tarihi önemini açıklamaya çalıştık. Maraş seriye sicillerine gelince, bu siciller Müh Kütüphane'de muhafaza edilmekte olup 7 adettir. En erken tarihlisi H. 1295- 1296 tarihlidir. En geç tarihlisi ise H. 1326- 1336 yıllarına aittir. Tez konumuz olan 235 Numaralı defter 28x34 cm ebatmda olup, H. 1319- 1320 (M. 1901 -1902-1903) yıllarına ait olup; miras, tereke kayıtları, alım-satım, aile hukuku, vakfiye, vasi ve vekil tayinlerini ihtiva etmektedir. Araştırmacılara kolaylık sağlamak amacıyla belgelerin özetleri çıkarılıp, daha sonra metin trankripsiyonu verilmiştir. Değerlendirme kısmında ise çalışmamız sırasında elde ettiğimiz sonuçlan ele alarak XX yüzyılın ilk yarısında Maraş'ın idari, iktisadi ve sosyal yapısı hakkında bilgiler verilmiştir. Buna göre XX. yüzyılın ilk yansında Maraş Halep Vilayeti'ne bağlı bir sancak merkezi idi. Halk; tarım, hayvancılık ve ticaretle uğraşmaktadır. Müslim ve gayr-ı müslim halk arasındaki ilişkilerin iyi olduğu görülmektedir. Defterdeki yazı çeşidi hakkında bilgi vermek amacıyla ekler bölümünde dört adet belge fotokopisi verilmiştir.
15 / 3 No'lu Dubrovnik Düvel-i Ecnebiye Defteri: H. 1057-1073 / M. 1647-1663, inceleme-metin

Başbakanlık Osmanlı Arşivi'nde bulunan 15/3 No'lu Dubrovnik Düvel-i Ecnebiye Defteri, Osmanlı - Dubrovnik ilişkilerinin H.1057- 1073 (M.1647-1663) yılları arasındaki on altı yıllık sürecini ihtiva etmesi açısından birinci dereceden önemli bir ana kaynaktır. Söz konusu defter, XVII. yüzyılın ikinci yarısında Osmanlı Devleti ile Dubrovnik Cumhuriyeti arasındaki siyasi, idari, diplomatik, ticari ve sosyal ilişkilerin yanı sıra, iki ülke arasındaki hüküm ve nişanlar, korsanlık ve eşkıyalık faaliyetleri, Bosna ile sınır meseleleri gibi çok geniş bir yelpazede zengin bilgi ve malzeme içermesinden dolayı da dikkate şayandır. Yapılan bu çalışmada, oldukça kıymetli olan bu ana kaynağın ilim dünyasına kazandırılması ve Osmanlı tarihinin bu sürecine ışık tutulması amaçlanmıştır. Siyasi, diplomatik ve askeri ilişkilerini ticarete göre şekillendiren ve ekonomik menfaatlerine odaklanan bir denizci şehir devleti olan Dubrovnik, güçlü donanmasıyla ve özellikle Akdeniz'de yürüttüğü ticari faaliyetleriyle XIV. ve XVII yüzyıllar arasında etkin olmayı başarmıştır. Bu çalışmada, Düvel-i Ecnebiye Defteri (ADVN. DEV. d 15/3) esas alınarak Osmanlı Devleti'yle Dubrovnik arasında yoğun siyasi ve ticari ilişkiler, kapitülasyonlar, tarihsel bir perspektiften değerlendirmeye tabi tutulmuştur. Böylece, ulaşılan bilgiler ışığında, ilişkilerin hangi alanlarda ve ne boyutta gerçekleştiği tespit edilerek ileride yapılacak çalışmalara zemin oluşturulmuştur.
Birinci Dünya Savaşı sürecinde Türkiye'de yaşanan sosyal ve ekonomik meseleler

Birinci Dünya Savaşı, Avrupa devletleri başta olmak üzere birçok devletin dahil olduğu, o tarihe kadar görülmemiş ilk büyük savaştır. İçinde bulunduğu jeopolitik ve stratejik durumundan dolayı Osmanlı Devleti de bu savaşa katılmak zorunda kalmıştır. Ancak bu savaş Osmanlı'ya sadece askeri değil, aynı zamanda toplumsal mücadeleyi de beraberinde getirmiştir. Zira savaşın devam ettiği 1914- 1918 yılları arasında Osmanlı askeri cephelerde savaşırken, cephe gerisinde yaşayan Türkiye halkı da bir yaşam mücadelesi vermiştir. Konun ehemmiyeti nedeni ile bu çalışmada da Birinci Dünya Savaşı yıllarında cephe gerisinde kalan Türkiye'de yaşayan halkın sosyal ve ekonomik alanda hangi sorunlarla karşı karşıya kaldığı, dönemin basını ve arşiv belgeleri ışığında ele alınmıştır. Elde edilen bulgulardan savaşın devam ettiği yıllarda Türkiye'de sosyal alanda; nüfusun azaldığı, salgın hastalıkların ve mevcut darüleytam sayısının arttığı, eğitimde aksamaların yaşandığı, işgücü açığı dolayısıyla kadınların artık birçok alanda çalışmak zorunda kaldığı ve memurların kendi işleri dışında başka işlerle de meşgul oldukları tespit edilmiştir. Ekonomik alanda ise yaşanan sorunların başında erkeklerin büyük bir kısmının silah altına alınmasından dolayı ziraatta ciddi bir düşüşü yaşandığı görülmektedir. Söz konusu bu düşüş ise iaşe noksanlığına zemin hazırlamış, bu da Türkiye halkının açlık ve sefalet içinde yaşamasına neden olmuştur. Bununla birlikte savaş ortamını fırsat bilen bazı kişilerin ihtikarlık yapmaları, fiyatların aşırı yükselmesine yol açmıştır. Bu yükselişe sebep olan muhtekirler ise, Anadolu toplumunun yeni bir katmanı olan harp zenginlerini meydana getirmiştir. Bunların yanı sıra savaşın devam ettiği yıllarda Türkiye topraklarında ufaklık paranın oldukça azaldığı, bu noksanlığın da halk arasında gündelik alışverişlerde bile çeşitli sorunlara neden olduğu anlaşılmaktadır.
1864 Büyük Çerkez Göçü

Çalışmada; Batı Kafkasya'nın yerli milletlerinden olan Çerkezlerin, 1864 senesinde Osmanlı Devleti'ne yaptıkları göçler işlenmiştir. Türlü sıkıntılarla Osmanlı topraklarına varabilen ancak burada da sefaletleri süren Çerkezlerin yaşadıkları bu elim hadise, Osmanlı Devleti açısından da oldukça çetin geçmişştir. Rusya'nın, IV. İvan döneminde Kazan ve Astrahan'ı almasından sonra Kafkas topraklarında yayılmaya başlaması, Çerkezlerin göçlerine neden olan ilk aşamadır. Nitekim bu fetihlerden sonra I. Petro'nun vasiyeti gereği İstanbul ve Hindistan'a ulaşmak için Kafkas topraklarının fethine başlanmıştır. Bu doğrultuda II. Katerina ile birlikte Kafkasya'nın fethi, Rusya için bir milli politika halini almış ve ele geçirilen yerlere Hristiyan unsurlar yerleştirilmeye başlanmıştır. Diğer taraftan Rusya'nın bu ilerlemesine karşılık vatansever milliyetçi Kafkasyalı Müslümanlar, İmam Mansur'un başbuğ olmasıyla birlikte Müridizm Hareketi'ni başlatmışlardır. Ancak Çerkez topraklarına çok sonraları ulaşabilen bu direniş hareketi, Şeyh Şamil'in 1859'da teslim olmasıyla son bulmuş ve Doğu Kafkasya tamamen Rusya'nın kontrolüne geçmişştir. Çerkezler ise yaklaşık beş yıl daha istiklal mücadelelerine devam etmiş olmalarına rağmen 21 Mayıs 1864 tarihinde mağlubiyeti kabul etmişlerdir. Rusya'nın, 'Ya Kuban taraflarına göç edersiniz veya Osmanlı Devleti topraklarına gidersiniz ya da kılıçlarımız altında yok olursunuz.' dediği Çerkez kabilelerinin büyük çoğunluğu Osmanlı Devleti'ne göç etmeyi kabul etmişlerdir. Osmanlı Devleti, her ne kadar Çerkez göçlerine hazırlıksız yakalansa da, yapılabilecek her türlü yardımı yapmıştır. Fakat Çerkezler, gerek göç yollarında ve gemilerde gerekse Osmanlı topraklarında geçici ve daimi iskan mahallerinde açlık ve hastalık sebebiyle ölümlerle de mücadele etmişlerdir. Hem Bab-ı Ali'nin hem de Türk ve Hristiyan Osmanlı ahalisinin yardımları ile iskanları gerçekleşen Çerkezlerin bir takım hadiselere karıştıkları da görülmüştür. Bazen yerli Osmanlı ahalisinin bazen de Çerkezlerin sebep olduğu bu hadiseler, Osmanlı Devleti'nin aldığı tedbirlerle giderilmeye çalışılmıştır.
222/2 Numaralı Urfa Şerʽiyye Sicili'nin (H. 1309/M. 1891-1892) transkripsiyon ve değerlendirmesi

Bu çalışma ile 222/ 2 Numaralı Urfa Şer'iyye Sicili'nin 184- 366 sayfalar arası (H. 1309 / M. 1891 -1892) transkripsiyonu ve değerlendirmesi yapılmıştır. Sicil'in analizi ile Urfa şehrinin idari, sosyal ve iktisadi tarihine ışık tutulması amaçlanmıştır. Bu çalışma sonunda, Urfa şehrinin demografik yapısı, hukukun işleyişi ve dini/etnik unsurlar hakkında bilgiler elde edilmiş ve farklı dinlere mensup kişilerin barış ve güven içerisinde yaşadıkları tespit edilmiştir. Müslümanlar ve gayr-i Müslimlerin hukuksal güvencelerden eşit ölçüde yararlandıkları ve farklı dinlere mensup kişilerin birbirlerine kefil ve vekil oldukları, borç ilişkilerine girdikleri belirlenmiştir.
Akdeniz'de bir uluslararası çekişme alanı: Yedi Ada sorunu 1797-1815

Tezimizin Konusu, 'Akdeniz'de Bir Uluslararası Çekişme Alanı: Yedi Ada Sorunu 1797 -1815'tir. Bu dönem, Fransa'nın Avrupa ve özellikle Akdeniz'de takip ettiği politikadan dolayı meydana gelen siyasi ve stratejik değişimler ve İngiltere, Rusya, Avusturya gibi büyük devletlerin Osmanlı Devleti üzerindeki yıkıcı faaliyetleri ve siyasi çıkar ilişkileri açısından önem taşımaktadır. Bu çalışmada, Yedi Ada ve ona yakın Osmanlı tebaaları üzerindeki devletlerin faaliyetlerine karşı Osmanlı Devleti'nin kendisini en az zararla kurtarma çabaları açık bir şekilde gösterilmektedir. Mahalli düzeyde de olsa, Osmanlı İmparatorluğu tarihinde ilk anayasasının ortaya çıkması ve otonom bir yönetim şekli oluşturan bir cumhuriyetin kurulması bahis konusu edilmiştir. Tezimizde üzerinde durular önemli bir konu da; bu süreçte Akdeniz'de ve özellikle Yedi Ada'da İngiltere, Rusya ve Fransa'nın kendi aralarındaki siyasi ve askeri çekişmelerin Osmanlı Devleti'ne nasıl yansıdığıdır. Ayrıca Osmanlı Devleti, bu siyaset ve değişime karşı nasıl bir politika takip etti? Sorusuna cevap bulmaya çalıştık.
1 numaralı Kütahya Şer'iyye sicili (1. bölüm) transkripsiyonu ve kritiği

Osmanlı Devleti üç kıtaya yayılmış geniş bir imparatorluk, cihan hakimiyetini amaçlayan bir askeri güç olmasının yanı sıra iktisadi ve sosyal açıdan da gelişmiş bir yapıya sahipti. Bu sistemin en önemli parçası olarak kabul edilen 'adalet' kavramı Osmanlı Devleti'nin temel prensibi olarak kabul edilmekteydi. Bunun en önemli göstergesi de. adli sistemin merkezden en ücra köşelerinde yaşayan tüm vatandaşına kadar herkese eşit şekilde uygulanması olmuştur. Bu yapılanma Osmanlı Devleti'ni farklı ulusları bünyesinde uzun süre barındırabilme özelliğini vermekteydi. Adli sistemin uygulayıcısı olan kadılar Osmanlı Devleti'nin kuruluşundan itibaren en önemli memurlardan biri olarak görülmüştür. Bu durum adalete verilen önemin göstergesi olması açısından önem taşımaktadır. Ancak tarih ilminin en önemli yanı belgeler eşliğinde çıkarımlarda bulunmaktır. Osmanlı Devleti'nde adalet kavramının, bunun uygulayıcısı olan ve Osmanlı bürokrasisinde önemli bir yeri olan kadının kararlarının yer aldığı ve Şer'iyye Mahkemelerince tutulan Şer'iyye Sicillerinin incelenmesi ile Osmanlı adaletini daha iyi yorumlayabilmek mümkün olacaktır. Ayrıca siciller tutulduğu dönemin iktisadi ve içtimai durumu hakkında bilgi vermesi nedeniyle de o dönem hakkında çıkarımda bulunacak araştırmacılar açısından da önem taşımaktadır. Çalışmamız olan '1 numaralı Kütahya Şer'iyye Sicili ve Edisyon Kritiği' ile amaç Cemaziyelevvel 1109 -Zilhicce 1112 tarihleri arasında Kütahya ve çevresindeki sosyal ve iktisadi yapıyı, bu dönemde uygulanan aile ve miras hukukunun içeriği ve uygulanışı hakkında değerlendirmede bulunulabilmektir. Çalışmamızda Kütahya'nın ve 'bundan yola çıkarak' Osmanlı Devletinin içtimai ve iktisadi tarihinin yorumlanmasına ve bu konu üzerinde yapılan araştırmaların içeriğine katkıda bulunabilmek amaçlanmıştır.