turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Türk ekonomisinde özel teşebbüs (1923-1933)

Türkiye Cumhuriyet'inin kurulduğu ilk günlerde liderler kalkınmak için özel teşebbüsün gerekliliğine inanmışlardı. Bunun için ilk yıllarda İzmir İktisat Kongresini toplamak ve Teşvik Tedbirleri çıkarmak gibi birçok girişimde bulundular. Takip eden yıllarda bu çalışmaların ışığında birçok yeni çalışmalar yapılmış ancak bunlar Türkiye'nin mevcut şartlarından dolayı istenilen başarıya ulaşamamıştır. Buna rağmen nadir de olsa özel teşebbüsün hareketlendiği sahalar olmuştur. Örneğin bankacılık alanında gerek yerel gerekse milli olsun birçok özel banka açılmıştır. Ancak mevcut lider kadro 1930'lann sonuna gelindiğinde bu hareketlenmeleri yeterli görmeyerek devletçilik anlayışını benimsemişlerdir. IV
Milli Meşrutiyet Fırkasından Milli Türk Fırkasına İfham Gazetesi

Bu çalışmada Türk siyasi tarihimizde önemli bir yerini teşkil eden II. Meşrutiyet dönemi ve Mütareke yıllarında kurulup, faaliyet göstermiş Milli Meşrutiyet Fırkadan Milli Türk Fırkasına İfham gazetesi ele alınmıştır. Adı geçen fırkalar ve gazete Türkçülüğü siyasi ortamda savunan ilk teşkilatlardır. Üç Bölümden oluşan çalışmada; I. Bölüm Milli Meşrutiyet Fırkası, II. Bölüm Milli Türk Fırkası ve III. Bölüm İfham Gazetesi'ni ayrıntılı olarak anlatmaya çalışılmıştır.
Türk basınına göre Birinci Dünya Savaşı arifesinde adalar meselesi

Akdeniz'in bir parçası olan ve Türkiye ile Yunanistan kıyılarıyla çevrili Ege Denizi'nde temel sorun, Yunanistan'ın elindeki Adaların Anadolu'ya çok yakın olması ve bu Adaların bütün Ege Denizi'ni kontrol edebilecek bir konumda bulunmasıdır. XIX. Yüzyıl başlarında, Osmanlı Devleti'ne karşı isyan ederek bağımsızlığına kavuşan Yunanlılar, bununla yetinmeyerek ve Osmanlıların içinde bulunduğu zor dönemlerden istifade ederek sınırlarını hep Türkiye aleyhine genişletmişlerdir. Ege'deki hakimiyetin temelinin deniz gücünden ayrı düşünülemeyeceği ortadadır. Bundan dolayı Trablusgarp Savaşı sırasında İtalyanlar Oniki Ada'yı ardından Balkan Harbinde Yunanlılar, Osmanlı Donanmasının zayıflığından istifade ederek bütün Ege Adalarını elde etmişlerdir. Londra Antlaşması ile Ege Adalarının geleceğinin belirlenmesi işi Büyük Devletlere havale edilmiştir. En azından Anadolu anakarasının tamamlayıcı parçaları durumunda olan Adaların kendisine bırakılmasını bekleyen Türkiye, Gökçeada, Bozcaada ve Meis dışındaki Adaların Yunanistan'a bırakılması karşısında büyük bir düş kırıklığına uğramışsa da bu kararı kabul etmemiş, adı geçen üç adanın kendisine bırakılmasını senet sayarak, haklı ve meşru isteklerini kabul ettirmek için çaba harcayacağını beyan etmiştir. Türkiye Adalardan hiçbir zaman vazgeçmemiş, bunun için savaşı dahi göze almış, hiç olmazsa kendisi için hayati derecede öneme sahip Sakız ve Midilli Adalarını geri almaya çalışmıştır.
Cumhuriyet'in ilk yıllarında Bergama'da sosyo kültürel hayat ve Osman Bayatlı

Osman Bayatlı, Bergama'da yaptığı çalışmalarla adından söz ettirmiş ve bugün UNESCO Dünya Mirası listesinde yer alan bu tarihi kentin bu hale gelmesinde ciddi emekleri olmuş bir isimdir. 'Cumhuriyet'in İlk Yıllarında Bergama ve Osman Bayatlı' adlı tez çalışmamız üç bölümden oluşmaktadır. Birinci bölümde Bergama'nın tarih sahnesindeki dönemleri ele alınmıştır. Hangi dönemleri geçirmiş, hangi kültürleri ağırlamış gibi bilgilere yer verilmiştir. İkinci bölümde ise Osman Bayatlı' nın ailesi, eğitimi, evliliği, şahsiyeti ve kişiliği, öğretmenlik hayatı, müze müdürlüğündeki görevi, halkevi müdürlüğü dönemi, kermesteki çalışmaları, kitapları ve makaleleri ele alınmıştır. Osman Bayatlı, 1892 yılında Manisa Kırkağaç'ta doğdu. 1913 yılında İzmir Öğretmen Okulundan mezun olmuştur. Çeşitli ilçelerde öğretmenlik ve müdürlük yaptıktan sonra Bergama'dan ayrılmak istememesi üzerine istifa etmiş ve müze alanında çalışmalara başlamıştır. Bergamalı bir ailenin kızı olan Payende Harputlu ile evlenmiştir. Araştırmayı, okumayı ve edindiği bilgileri derlemeyi seven Osman Bayatlı Bergama'ya dair birçok eser meydana getirmiştir. Üçüncü bölümde ise ölümünden sonra ona minnet borcunu ödemek isteyen Bergamalıların onu anmak için yaptıkları etkinliklere yer verilmiştir.
Tarih öğretmenlerinin Türkiye Cumhuriyeti İnkılap Tarihi ve Atatürkçülük Dersinin öğretimine ilişkin görüşlerinin çeşitli değişkenler açısından incelenmesi

Bu araştırmanın amacı tarih öğretmenlerinin görüşlerine göre, ortaöğretim kurumlarında Türkiye Cumhuriyeti İnkılap Tarihi ve Atatürkçülük dersinin öğretiminde karşılaşılan sorunlar ve çözüm önerilerini ortaya çıkarmaktır. Araştırma evrenini, 2007- 2008 öğretim yılında Konya il genelinde görev yapan 311 tarih öğretmeni oluşturmaktadır. Örneklemde ise, 15 ilçeye dağılmış 98 okuldan 159 tarih öğretmeni yer almıştır. Alan araştırması özelliği taşıyan bu çalışmada veriler anket ile toplanmıştır. Toplanan verilerin girişi ve istatistiksel analizlerin yapılması, SPSS 15.0 paket programı aracılığıyla gerçekleştirilmiştir. Dersle ilgili olarak karşılaşılan sorunlar ve ortaya konulan çözüm önerileri beş başlık altında toplanmıştır. Bu başlıklar; müfredat programı, öğretim yöntem ve teknikleri, ölçme-değerlendirme, tarih öğretmenlerinin aldıkları eğitim ve ders kitabı şeklinde belirlenmiştir. Araştırma sonucunda, ölçme-değerlendirme ve ders kitabıyla ilgili eleştiri ve önerilere çok yüksek düzeyde katılım olduğu görülmüştür. Öğretim yöntem ve teknikleri, müfredat programı ve öğretmenlerin aldıkları eğitim konularıyla ilgili eleştiri ve önerilere ise, yüksek düzeyde katılım olmuştur. Bu sonuçlar, Türkiye Cumhuriyeti İnkılap Tarihi ve Atatürkçülük dersinin öğretimi konusunda iyileştirme yapılması ihtiyacı olduğu gerçeğini bir defa daha ortaya koymuştur. Araştırmanın son bölümünde, elde edilen bulguların ortaya koyduğu sonuçlardan hareketle önerilere yer verilmiştir. Bu araştırmanın amacı tarih öğretmenlerinin görüşlerine göre, ortaöğretim kurumlarında Türkiye Cumhuriyeti İnkılap Tarihi ve Atatürkçülük dersinin öğretiminde karşılaşılan sorunlar ve çözüm önerilerini ortaya çıkarmaktır. Araştırma evrenini, 2007- 2008 öğretim yılında Konya il genelinde görev yapan 311 tarih öğretmeni oluşturmaktadır. Örneklemde ise, 15 ilçeye dağılmış 98 okuldan 159 tarih öğretmeni yer almıştır. Alan araştırması özelliği taşıyan bu çalışmada veriler anket ile toplanmıştır. Toplanan verilerin girişi ve istatistiksel analizlerin yapılması, SPSS 15.0 paket programı aracılığıyla gerçekleştirilmiştir. Dersle ilgili olarak karşılaşılan sorunlar ve ortaya konulan çözüm önerileri beş başlık altında toplanmıştır. Bu başlıklar; müfredat programı, öğretim yöntem ve teknikleri, ölçme-değerlendirme, tarih öğretmenlerinin aldıkları eğitim ve ders kitabı şeklinde belirlenmiştir. Araştırma sonucunda, ölçme-değerlendirme ve ders kitabıyla ilgili eleştiri ve önerilere çok yüksek düzeyde katılım olduğu görülmüştür. Öğretim yöntem ve teknikleri, müfredat programı ve öğretmenlerin aldıkları eğitim konularıyla ilgili eleştiri ve önerilere ise, yüksek düzeyde katılım olmuştur. Bu sonuçlar, Türkiye Cumhuriyeti İnkılap Tarihi ve Atatürkçülük dersinin öğretimi konusunda iyileştirme yapılması ihtiyacı olduğu gerçeğini bir defa daha ortaya koymuştur. Araştırmanın son bölümünde, elde edilen bulguların ortaya koyduğu sonuçlardan hareketle önerilere yer verilmiştir.
Milli Şef Dönemi Türk-Arap ilişkileri (1938-1950)

Türkiye'nin hem tarihi hem de jeopolitik konumu bakımından Orta Doğu bölgesi ile olan münasebetlerinin en büyük bileşenlerinde belki ilk sırayı Arap ülkeleri alır. Maalesef günümüzde Orta Doğu coğrafyasında bir boşluk oluştuğu da bir gerçektir. Ancak şu da bir hakikattir ki, Türkler ile özdeşleşen Müslümanlığın da tesiriyle Türk-Arap münasebetleri coğrafyadan ve tarihten gelen köklü bağları ile bugün olduğu gibi gelecekte de devam edecektir. Türklerin ve Arapların tarihte ilk karşılaşmaları 7. Yüzyıla kadar uzanır. Müslüman Araplar Hz. Ömer zamanında Nihavent Savaşını (642 yılında) kazanıp İran'da kurulmuş olan Sasani devletini yıktı. Araplar daha sonra doğuya yöneldiler ve Ceyhun ırmağına ulaşınca bu ırmağın ötesindeki Türkler ile karşılaştılar. 751 yılındaki Talas Savaşı ise bir dönüm noktası oldu. Türk ve Arap ilişkilerinde yeni bir dönem başladı ve her iki milletin tarihi pek çok yerde kesişti. Osmanlı Devleti'nin yıkılmasıyla Batılı ülkelerin hakimiyeti altına giren Arap ülkeleri sonraki dönemlerde bağımsız bir dış politika izleyememişlerdir. Osmanlı Devleti'nin Birinci Dünya Savaşına otoriter güçlerin etkisinde kalarak katılması, Arap topraklarını Osmanlı'dan koparmış, toprakları işgale uğramış ve Osmanlı Devleti'nin tarih sahnesindeki ömrünü tamamlamasına neden olmuştu. Elde kalan son toprak parçası Anadolu üzerinde kurulan Türkiye Cumhuriyeti Devleti'nin temel prensiplerini Misak-ı Milli oluşturuyordu. Cumhuriyet yönetimini getiren kadronun amacı Türkiye'yi muhasır medeniyet seviyesine getirme, aydınlanmacı ve ilerlemeci yaklaşımla milli devlet ideallerini gerçekleştirmekti. Osmanlı döneminde yüzeysel kalan batılılaşma Atatürk ve İnönü döneminde İdari, kültürel, teknolojik, bilimsel alanlarda model alınarak hız kazanmıştır. Birinci Dünya Savaşı, Milli Mücadele, Cumhuriyet'in Kuruluşu ve İkinci Dünya Savaşı dönemlerinde iktidarı elinde tutan kadro tarihin dönüm noktalarına tanıklık etmiş bir nesildi. Türkiye'nin kuruluş aşamasında özellikle 'Musul ve Hatay Sorunu' Araplarla ilişkilerimizi belirleyen en önemli konulardan olmuştur. Atatürk Dönemi'nde bu sorunların çözümüne yönelik önemli adımlar atılmış olmasına rağmen Milli Şef İnönü Dönemi'nde 'Hatay Meselesi' gibi Türkiye açısından hayati önemdeki konuların çözümü mümkün olmuştur. Bu çalışmada tarihte Türk-Arap münasebetlerine genel olarak değinildikten sonra Milli Şef İsmet İnönü dönemindeki Türk-Arap ilişkilerine ve Arap ülkeleriyle meydana gelen gelişmelere odaklanıldı. Mili Şef Döneminde gerek sınır komşularıyla gerekse diğer Arap ülkeleriyle ilişkiler, ancak bazı Arap ülkelerinin İngiliz ve Fransız sömürgesi altında olması Türkiye ile olan ilişkilerini sınırlandırmıştır.
Günümüzde güney Azerbaycan'da muhalif hareketler

İran coğrafyası, tarih boyunca farklı etnik grupların sosyal, kültürel ve siyasal olarak var olma çabalarına sahne olmuştur. Günümüz İran İslam Cumhuriyeti'nin en kalabalık nüfusa sahip etnik grubu olarak Azerbaycan Türkleri, hem İran tarihinde hem de İran kültüründe önemli bir yere sahiptir. Bu kapsamda, Azerbaycan Türklerinin İran içerisindeki konumu, araştırılması ve analiz edilmesi gereken bir konudur. Konunun hem İran içişlerinde hem de uluslararası ilişkilerde yaratmış olduğu etkinin anlaşılabilmesi için, bu çalışmada, İran tarihinde varlık göstermiş olan Türk devletleri incelenmiş, dönemsel olarak, Azerbaycan Türklerinin yaşamış olduğu sorunların, İran'ın iç dinamikleriyle ilişkileri ortaya konmuştur. İslam Devrimi sürecinde Azerbaycan Türklerinin konumunun geniş bir analizi yapılmıştır. Son bölümde de günümüzde Azerbaycan Türklerinin yaşadığı güncel sorunlar ve Azerbaycan Türklerinin bu sorunlar karşısında verdiği mücadelenin sivil toplum kuruluşları çatısı altında ne şekilde yürütüldüğü araştırılmıştır. Bu çalışmada, ilişkisel araştırma modeli ve etnografi araştırma modeli kullanılıp, korelasyonel ve nedensel karşılaştırma yöntemleri uygulanarak, tarihsel süreçle bağlantısı içerisinde, İran'da Azerbaycan Türklerinin güncel konumu ve gelecekteki muhtemel bazı gelişmeler aydınlatılmaya çalışılmıştır.
Dernekten siyasal partiye: Toprak, Emlak ve Serbest Teşebbüs Partisi

Türk Siyasal Hayatında, siyasi partilerin yeri, işlevi ve var olma süreçleri pek çok açıdan önemli bir yer tutmaktadır. Zira bu siyasal fikrin dışa vurumu olarak hayata geçen siyasi partiler, içinde bulunduğu söz konusu dönemi inceleme açısından fikir verirken, geleceğe dair çeşitli çıkarımlar yapmayı da sağlama işlevi görmektedir. Tezin ana konusu olan Toprak, Emlak ve Serbest Teşebbüs Partisi gerek kurucu kadrosu gerekse ortaya koyduğu siyasal fikirler açısından oldukça ilginç bir tablo çizmektedir. Bu açıdan Parti fikrinin hangi aşamalardan geçtiği ve ne şartlarda meydana geldiğini özümsemek açısından tez 3 bölüme ayrılmış ve konu bu bölümler bağlamında incelemeye tabi tutulmuştur.
Birinci Dünya Savaşı'ndan Türkiye Cumhuriyeti'nin kuruluşuna Bolu ve çevresi ve iz bırakanları

Anadolu'nun kuzeybatısında yer alan Bolu bölgesi, Osmanlı Devleti'nin payitahtı olan İstanbul'u, TBMM'nin açıldığı Ankara'yı, Karadeniz sahillerini ve İtilaf Devletleri'nin sömürgelerine giden yolları kontrol altında bulundurma imkanı, zengin kömür ve orman kaynaklarına sahip oluşu gibi jeostratejik özellikleri nedeniyle Batılı Devletlerin ve Rusya'nın emperyalist hedefleri arasında yer almıştır. Söz konusu devletler, Birinci Dünya Savaşı yıllarında İtilaf bayrağı altında bölgeyi ele geçirmek amacıyla hem deniz hem de hava kuvvetleri vasıtasıyla Karadeniz üzerinden Bolu ve çevresindeki kıyılara çeşitli saldırılarda bulunmuşlar, bu süreç Mondros Mütarekesi'nin akabinde Ereğli ve Zonguldak gibi önemli mevkilerin işgaliyle sonuçlanmıştır. Bunun yanı sıra İtilaf Devletleri bir yandan Adapazarı ve Bilecik bölgesinde, diğer yandan Eskişehir demiryolu ve istasyonu civarında başlattıkları işgal hareketleri ile Bolu bölgesini kıskaca almışlar ve bölgedeki işgal hareketlerini Bolu üzerinden Ankara'ya taşımak emelinde olmuşlardır. İşgal hareketlerine geçit vermeyen Mustafa Kemal Paşa'nın liderliğindeki Milli Mücadele hareketini içerden çökertmek amacında olan İtilaf Devletleri, İstanbul Hükumeti ile Sarayın desteğini alarak Bolu ve çevresinde bir takım ayaklanmaların çıkmasına sebebiyet vermişlerdir. Bölgedeki ayaklanmaların TBMM'nin açıldığı dönemde ortaya çıkması ve sınırlarına dayandığı Ankara üzerinde büyük bir tehdit oluşturması nedeniyle Anadolu'da çıkan diğer ayaklanmalar içinde ayrı bir önemi vardır. Milli Mücadele yıllarında Bolu ahalisinin çalışmalarıyla bölgede Müdafaa-ı Hukuk teşkilatlanmasına gidilmiş, kurulan cemiyetler vasıtasıyla düzenlenen miting ve ihtifallerle işgaller protesto edilmiş, Kuva-yı Milliyye ve ardından düzenli ordu maddi ve manevi olarak desteklenmiştir. Meclis-i Meb'usan'ın İtilaf kuvvetlerince basılmasıyla birçok vatanperverin Anadolu'ya geçişini sağlayan bölge üzerinden aynı zamanda Batı Cephesi'ne önemli miktarda asker, cephane ve mühimmat sevk edilmiştir. Tezimizde, Bolu ve çevresinde yaptığı çalışmalarla yurdunu her türlü yabancı işgale karşı korumak ve kollamak için kendisini mücadeleye adayan; bölgedeki ayaklanmaların bastırılmasında, asayiş ve sükunetin sağlanmasında, bölgenin temsil edilmesinde ve gelişmesinde önemli roller üstlenmek suretiyle iz bırakmış isimler de ele alınmıştır.
Türkiye Cumhuriyeti hükümetlerinin Doğu Anadolu bölgesi üzerindeki iktisadi politikaları (1930-1945)

Doğu Anadolu Bölgesi ekonomisi Osmanlı'nın son döneminden günümüze kadar üzerinde büyük tartışmaların olduğu bir konu olmuşun. Tarihi geçmişşi, coğrafi konumu ve yeryüzü şekilleri bölge ekonomisini hassas dengeler üzerine oturtmuştur. Bu nedenle bölge ekonomisinin geri kalmışlığı Türkiye'nin iç ve dış düşmanları tarafından sürekli istismar edilmiştir. Oysa bölge ekonomisinin yetersizliğinden kaygılananların emeli iktisadi doyuma ulaşmak değil; siyasi açıdan devleti zora sokmaktır. Doğu Anadolu Bölgesinin 1930- 1945 yılları arası istenilen düzeyde bir ekonomik seviyeye sahip olduğu söylenemez. Dönem itibarıyla hükümetlerin bölgeyi ihmal ettiklerini söylemek ise en büyük insafsızlık olur. Türkiye'nin bütün bölgeleri gibi Doğu Anadolu da 1930- 1945 yılları arasında yeterince kalkınamamıştır. Hatta tarihi ve coğrafık özelliklerinden dolayı devletin bu bölgemize kalkınmada öncelik tanıdığı söylenebilir. 1930'dan itibaren ekonomide, özellikle sanayi alanında planlı döneme girilmiştir. Bu dönem devletin ekonomide etkin rol oynadığı dönemdir. Buna bağlı olarak devlet özellikle geri kalmış bölgeleri kalkındırma yönünde büyük bir çaba göstermiştir. Nitekim bölgede sanayi tesislerinin ilk kez bu dönemde oluşturulduğu söyleyebiliriz. 1930- 1945 dönemi bütüncül ekonomik tedbirlerin alındığı bir dönemdir. Özellikle ülkenin tamamını kalkındırmaya yönelik ekonomik programlar takip edilmiştir. Doğu Anadolu Bölgemiz de bu planlar dahilinde kalkındırmaya çalışılmıştır. IX
Visions of aesthetic and culture in yeni adam: Republic of fine arts (1934-1950)

Bu çalışmanın amacı erken cumhuriyet döneminde sanat ve estetiğin milli kimliğin inşası süreci olan 1930 ve 1940'lı yıllarda Kemalist ve Yeni Adam dergisinin kültürelmilliyetçi bakış açısından karşılaştırmalı olarak incelenmesidir. Milli devlet inşasınıtakip eden süreçte kültür, gelenek ve ideoloji gibi kavramlar devlet yönetici kadrosu ve erken dönem entellektüel çevre tarafından sıklıkla sorgulanmış. Bir taraftan devletsanatta yapılan üretim üzerine denetim uygulayarak güdümlü milli sanat politikasının hayata geçirmeye çalırırken diğer taraftan smayıl Hakkı Baltacıoğlu külürelmilliyetçi söylemin bir takipçisi olarak milli sanat anlayışının ana sorunsallarına daha liberal bir bakış açısıyla yaklaşmıştı. Bu tez milli devlet inşa sürecinde görsel sanat politikasını geniş bir perpektifte ele almaktır. Sanat tartışmalrı süregelen değişim sürecinde toplumun sanata bakış açısını değiştirmeyi amaçlamıştır.1930'ların ana söylemi çerçevesinde Yeni Adam'ın sanat ve estetik üzerindeki görüşleri milli devlet ve batılılaşma gibi kavramlar yanı sıramilliyetçilik ve modernlikle beraber incelenmiştir. Yeni Adam sanat ve estetik alanında Batı kültürel yapısını Türk kültürü üzerinde inceleyerek milliyetçilik, sosyal gerçekçilik ve modernitenin birlikte olduğu yeni bir anlayış getirmiştir.
Atatürk-İnönü Dönemi kültür politikaları temelinde Türk Tarih ve Türk Dil Kurumu

Atatürk'ün liderliğinde gerçekleşen Ulusal Kurtuluş Savaşı sonrasında, Anadolu toprakları üzerinde yeni bir devlet kurulurken, bu devlet siyasi ve hukuki varlığını Lozan Antlaşması ile uluslararası platformda kabul ettirmiştir. Osmanlı Devleti'nden apayrı yeni bir kimlikle kurulan bu devlet'in bu seferki yeni mücadelesi ise yaşanan bu siyasi değişimle birlikte, kültürel açıdan da bağımsızlığı hedef alan bir savaşı içine alır. Milli kültürün temel taşlarından olan tarih ve dil kavramı ile birlikte kurulan yeni devletin kimlik değeri doğrultusunda yeniden ele alınıp, tüm çıplaklığı ile ortaya koymayı amaç edinir. Bu bağlamda o zamana kadar ihmal edilen ve karanlığa mahkum bırakılan Türk Tarihi ve Türk Dili ortaya konulurken, Türkler hakkında dünya kamuoyunda beslenen olumsuz izlenimlerin de gerçeği yansıtmadığısergilenmeye çalışılmıştır. Böylece Türklük ve Anadolu coğrafyasına karşı beslenen haksız iddialara karşı anti tezler oluşturulmuş, Türklerin haklılığının ispatlanması amacıyla Türk Tarih Tezi meydana getirilirken, buna bağlı olarak Türk Dil Tezi de geliştirilmiştir. Atatürk'ün ebediyete intikali sonrası, İsmet İnönü'nün Cumhurbaşkanı olmasıyla birlikte, Cumhuriyet Tarihinde yeni bir dönem başlamıştır. Kendinden önceki dönemle kıyaslandığında bazı konularda sürekliliğin bazı konularda ise farklı bir yönelişin olduğu bu dönem de özellikle 1940 yılından itibaren Atatürk dönemi kültür anlayışı olan milliyetçi yaklaşımların yerini hümanist anlayış ve uygulamalarıalmış, böylelikle Latin-Yunan kültür kaynaklarına yönelme başlamış ve Türk Kültürü ile Latin-Yunan kültürü kaynaştırılıp, Türk hümanizmi yaratılması amaçlanmıştır. Bu anlayış, kaçınılmaz bir şekilde kültürün önemli öğeleri olan tarih ve dile de yansımıştır. Tarih konusunda Orta Asya Merkezli Tarih anlayışının yerini, kazı çalışmalarıyla birlikte Anadolu ve Eski Çağ Merkezli tarih anlayışı almış. Dil konusunda ise Arapça ve Farsça menşeli kelimeler tasfiye edilirken, bunlardan doğan boşluk batı kökenli kelimeler ya da yeni türetilen kelimelerle doldurulmaya çalışılmıştır. Atatürk-İnönü Dönemi Kültür Politikaları Temelinde Türk Tarih ve Türk Dil Kurumu isimli bu çalışmada bahsi geçen kurumların her iki dönemde de yapmış olduğu çalışmalar ve bu çalışmaların kültür politikası çerçevesinde değerlendirilmesi ve dönemsel farklılıkların ortaya konulması amaçlanmıştır.
Atatürk dönemi savaş sanayi üretimi

Bu araştırmanın amacı, Atatürk döneminde savaş üretim sanayiindeki gelişmeler ve cumhuriyetteki yansımalarını ortaya koymaktır. Her ülke gibi Türkiye için de savaş üretim sanayiinin bağımsızlığı ve kendine yetebilir hale gelmesi, bağımsızlık yolunda en önemli faktörlerden biridir. Bu doğrultuda Atatürk, bir ülkenin tam bağımsızlığını kazanabilmesi için o ülkeyi var eden her bir değer gibi savaş üretim sanayiinin de bağımsızlığının önemini savunmuştur. Sonuç olarak da Atatürk dönemi savaş üretim sanayiinin incelendiği bu çalışmada; seferberlik olan ve gelişim ivmesi yükselen genç Cumhuriyet'te zorlu koşullarda gerekli olan ihtiyaçların önemli ölçüde karşılandığı atılımlar yapıldığı görülmüştür.
Türkiye'de halkçılık akımının gelişimi ve halkçılık uygulamaları (1908-1938)

1908 - 1938 tarihleri arasında Türkiye'de Halkçılık Akımı'nın Gelişimi ve Halkçılık Uygulamaları'in konu alan bu araştırma Yüksek Lisans Tezi olarak hazırlanmıştır. Halkçılık Akımı, 1908 Devrimi'nden sonra başlamıştır. İlk Halkçılar, Ali Canip Yöntem, Ömer Seyfettin ve Ziya Gökalp'tir. Bu kişiler Selanik'te Genç Kalemler (1911) dergisini çıkarmışlar, halk, halkın yaşam koşulları, halk dili, reformlar gibi konuları işlemişlerdir. 1911 - 12 Balkan Savaşları'ndan sonra Halkçılık, Türkçülüğe dönüşmüştür. 1912 yılından sonra, Halkçılığın başlıca temsilcileri Ziya Gökalp ve Yusuf Akçura'dır. Türk Yurdu ve Halka Doğru dergilerinde eğitim yoluyla halkı aydınlatmaya çalışmışlardır. 1918 yılında ise, sınıfsal sömürü ve sınıf çatışmasının artması Solidarizmi gündeme getirmiştir. Başlıca Solidaristler Tekin Alp ve Ziya Gökalp'tir. Solidaristler sınıf çatışmasının önlenmesini ve devletin sosyal görevler yüklenmesini savunmuşlardır. 1919 - 1922 arası dönem silahlı mücadele dönemidir. Mustafa Kemal zafer için birleştirici olmuş ve her kararı ulusal kurullara aldırmıştır. Mustafa Kemal'in 1920 yılında hazırladığı Halkçılık Programı, Kurtuluş Savaşı'nın padişahlığa, emperyalizme ve geri kalmışlığa karşı yapıldığını vurgulamaktadır. TBMM'nin açılışı 1921 Anayasası, Cumhuriyet'in İlam, Saltanat - Hilafetin kaldırılışı Halk Devleti'nin kuruluşunu sağlayan atılımlardı. 1920'lerde Türkiye'de gelişmiş bir burjuva ve işçi sınıfı bulunmamaktadır. Ülke gerikalmışhk özelliklerine sahiptir. Atatürk Halkçılığı, sınıf çatışmasını reddeden, eşitlik ve ekonomik kalkınma 143 temeline oturmaktadır. Ancak 1930'a kadar liberal ekonomi politikaları uygulanmıştır. Bu uygulamalar sımf çatışmasını ve sınıfsal sömürüyü doğurmuştur. 1930'dan sonra devlet, ekonomide yönlendirici ve denetleyici rol üstlenmiştir. Böylece vahşi kapitalistleşme süreci engellenmiş ve devlet sosyal görevler yüklenmiştir. 1931 yılında açılan Halkevleri ise Cumhuriyet kültürünün halka benimsetilmesi yolunda verimli çalışmalar yapmıştır. Halkevleri Atatürk Halkçılığı'nın kültürel boyutudur. Özetle, Atatürk Halkçılığı'nın temeli, yasalar önünde tam bir eşitlik, egemenliğin halka ait olması, halkın bütün yönleriyle geliştirilmesi ve sınıf çatışmasının engellenmesidir.