turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Atatürk İnkılaplarına yönelik tepkilerin dini boyutu

1299'da kurulan Osmanlı Devleti, her imparatorluk gibi yükseliş dönemini yaşamış bu sürecin sonunda da duraklama sonrasında da dağılma dönemini yaşamıştır. Bu süreçte çözüm yolları araştırılmış ve bazı ıslahatlara girişilmiş ne var ki yıkılmanın önüne geçilememiştir. Türk inkılabını, Osmanlı dönemi ıslahat hareketlerinden ayıran çok önemli farklılıklar vardır. Bunların belki de en önemlisi radikal ve devrim niteliğinde olmasıdır ki bu yüzden devrim terimiyle etiketlendirilmektedir. Ancak bu özelliğini Osmanlı dönemi ıslahat hareketlerinden aldığını da söylemeden geçmemek gerekir. Zira o aşamalardan geçmeden inkılaba kalkışabilmek pek mümkün de gözükmemektedir. Zira her inkılabın bir hazırlık dönemi vardır. Türk inkılabı ıslahat hareketlerine göre çok daha kapsamlı bir değişimi esas almıştır. Sadece devletin ve kurumların değil, onunla birlikte ferdin ve toplumun geliştirilmesi ve yüceltilmesi amaçlanmıştır. Islahatların mütereddit mahiyetine karşılık, Türk inkılabı bir kararlılığın ifadesidir. Islahatlarda zaman zaman dıştan gelen baskılarla karşılaşıldığı ve dıştan yönlendirildiği halde Türk inkılabında herhangi bir dış baskının rolü olmamış ve kendi iç dinamiklerinden beslenmiştir. Bu süreçte her inkılap için uygun zeminin oluşması beklenmiş ve taviz verilmeden de uygulamaya geçilmiştir. Bu süreç aşama aşama büyük bir titizlikle ve kararlı bir tutumla gerçekleşmiştir. Milli mücadele egemenlik anlamında inkılabın ilk aşamasını oluşturmuş, hemen ardından siyasal alanda inkılaplara girişilmiş, ardından da toplumsal alanda inkılap hareketlerine girişilmiştir. Amaç imparatorluktan ulus devlete, teokratik yönetim anlayışından laik yönetim anlayışına geçmek olarak belirlenmiş ve sonuç da bu şekilde gerçekleşmiştir.
Demokrat Parti iktidarında Sivas (1950 - 1960)

Tarihinin ilk dönemlerinden itibaren jeopolitik konumu, yolların kesişim noktasında bulunması Sivas'ı ticaret ve ekonominin cazibe merkezi haline getirmiştir. Bu öneminden dolayı Sivas, birçok devletin üzerinde hakimiyet kurduğu bir yerleşim yeri haline gelmiştir. Selçuklular döneminde ekonomik, kültürel, sosyal açıdan gelişmiş bir merkez halindeyken, Moğollar hakimiyetinde yağma ve baskılar sonucu yıkım yaşamıştır. Osmanlı hakimiyetinde ise bir eyalet merkezi haline gelerek huzurlu bir dönem yaşamıştır. Sivas, cumhuriyetin kuruluşu devresinde önemli bir görev üstlenmiş ve cumhuriyetin temellerinin atılmasına büyük katkı sağlamıştır. Yeni kurulan Türkiye Cumhuriyeti'nin ilk yıllarından kamu kaynaklarından faydalanarak ekonomik, kültürel, sosyal, eğitim ve sağlık açısından gelişmeye başlamıştır. Bu dönemde devlet desteği ile tren yolunun yapılması, cer atölyesinin ve çimento fabrikasının kurulması; havaalanının, hastanelerin yapılaması, okulların kurulması ile hayvancılık ve tarıma dayalı ekonomide ticari faaliyetler de önemli bir seviyeye gelmiştir. 1946 yılında kurulan Demokrat Parti ile birlikte ülkede esen DP rüzgarı Sivas'ı da etkilemiş, 1950 ve 1954 yıllarında yapılan seçimlerde bütün milletvekillerini DP adayları kazanmıştır. DP döneminde tarımda ve hayvancılıkta modernleşme adımları atılmaya başlandığı, maden ocaklarının açıldığı, demiryolu ve havayolu ulaşımında ilerleme kaydedildiği görülmektedir. Halk üzerinde büyük beklentiler oluşturan DP döneminde sosyal, kültürel, ekonomik, eğitim, sağlık alanında bir takım gelişmeler yaşanmışsa da ciddi bir atılım gerçekleşmediği görülmektedir. Tüm çabalara rağmen tarım ve hayvancılığa dayalı ekonomi geleneğinin devam ettiği, bölgedeki illere göre Sivas'ın istenilen seviyede gelişme gösteremediği görülmektedir. Kamu imkanlarından Sivas'ın yeterince yer alanamaması, halkın beklentilerine karşılık bulamaması, 1957 seçimlerinde Sivas'da Cumhuriyet Halk Partisini tekrar tercih sebebi yapmıştır.
İkinci Dünya Savaşı'ndan günümüze Balkanlar'daki yapılanma ve Türkiye

Bilindiği üzere kendisi de bir Balkan ülkesi olan Türkiye için, Balkanlar tarihi, etnik, dinsel, kültürel bağlarının bulunduğu ve aynı zamanda stratejik açıdan önemli olan coğrafyalardan birisi olmuştur. II. Dünya Savaşı sonrasında meydana gelen gelişmeler, daha önceki gelişmelere nazaran daha farklı bir yapılanmayı beraberinde getirerek, iki bloklu bir dünya düzenini oluşturmuştur. Blokların ve paktların arasmda stratejik dengeler sağlanmış, güvenlik sorunları bu iki kutup arasındaki denge sisteminde çözülmüş, dönemin ekonomik, siyasi ve sosyal gelişmelerinde ise bu iki kutup arasındaki denge ve çıkarlar belirleyici olmuştur. İki kutuplu uluslararası ilişkiler içinde neredeyse tamamının karşı kutuptan olduğu Balkan ülkeleri ile Batı ittifakının bir üyesi olan Türkiye'nin ilişkileri de her ne kadar sınır ve bölge komşuları olarak bir takım bölgesel işbirliği girişimleri bulunsa da, genel hatları ile Soğuk Savaş diplomasisi çerçevesi içerisinde gerçekleşmiştir. 1990'h yıllar Avrupa'da komünist rejimlerin sonunun geldiği yıllar olmuştur. 'Doğu Bloku Ülkeleri'nden olan, komünist Balkan ülkelerinin hem kendi komünizm anlayışları ve uygulamaları, hem de Sovyetler Birliği ve görece Batı ile olan ilişkilerinin çeşitliliği, bu yıllarda Balkan Yarımadası'nda meydana gelen değişim ve yeniden yapılanma hareketlerine yön ve şekil verecek olan bir takım dinamikleri de içinde taşıdığını göstermiştir. Bu arada iki kutuplu sistem içerisinde güvenlik, ekonomik, politik ve sosyal sorunlarını çözen bu ülkeler, çok partili demokratik hayata, pazar ekonomisine ve yeni oluşan uluslararası sisteme uyum sürecine girmişlerdir. Bununla birlikte alt yapısı, kurumsallaşması, kalifiye elemanlarının yetersizliği gibi sorunlar, bu dönemin sancılı bir süreç olduğunu göstermiştir. Buna ek olarak Soğuk Savaş tehlikesi ile bastırılan sosyal, ekonomik ve siyasi çatışmalar yıkıcı bir şekilde su yüzüne çıkmış, etnik karaktere bürünerek toplumsal barışı tehlikeye sokmuştur. Tek partili devlet yapısının beraberinde getirdiği otoriter kültür, insanların kendilerini ifade edebilecekleri araçlardan yoksun kılarak, demokratik kültürün oluşmasına engel olmuştur. Türkiye de Balkanlarda meydana gelen rejim değişikliğinin gerçekleşmesine doğrudan etki eden bir ülke olmamakla birlikte rejim değişikliğinin getirdiği sonuçlardan kimi zaman doğrudan etkilenen ülkelerden olmuştur. Özellikle 90'lı yılların rejim değişikliği ile birlikte çok uluslu sosyalist federasyonların da yıkıldığı bu dönemde, Türkiye'ye batısında, kuzeyinde ve doğusunda yeni sınır ve bölge komşuları kazanmasına neden olmuştur. Kısaca Soğuk Savaş sonrası gelişmeler Türkiye'ye Balkanlar, Karadeniz ve Kafkasya bölgesinde yeni bir jeopolitik konum ve önemli bir bölgesel güç olma imkanını vermiştir. Bu çerçeve içerisinde, Balkanlar'da meydana gelen yapılanma süreçleri, bu süreçleri belirleyen global, bölgesel ve iç dinamikler ve meydana gelen siyasi, ekonomik, ve sosyal sonuçlar karşısında Türkiye'nin aldığı tavır ve izlediği dış politika irdelenmeye çalışılmıştır.
Tek parti yönetiminin karşılaştırmalı analizi: Türkiye ve Meksika örnekleri

Bu çalışmanın konusu Türkiye ve Meksika'da tek parti yönetiminin öncülüğünde 1920'li ve 1930'lu yıllarda yaşanan siyasi, ekonomik ve toplumsal dönüşümlerin karşılaştırılmasıdır. 1923'te Türkiye'de ve 1929'da Meksika'da kurulan tek parti yönetimleri, otoriter ve modernleşmeci bir tutumla geleneksel yapıları ortadan kaldırarak kendi ülkelerinde modern ulus devletleri inşa etmeye girişmişlerdir. Türkiye'de Cumhuriyet Halk Partisi, Meksika'da Ulusal Devrimci Parti, siyasal, toplumsal, kültürel ve ekonomik alanlarda gerekli reformları yaparken zaman zaman geleneksel dinsel otoritelerle çatışmışlar, ancak devrim süreci boyunca totaliter ya da katı herhangi bir ideolojiye başvurmamışlardır. Çoğulcu bir siyasal yapının da söz konusu olmadığı Türkiye ve Meksika'da, iktidardaki CHP ve PNR bir modernleşme ideolojisi olarak devrimci milliyetçiliği benimsemiştir. CHP ve PNR tarafından yürütülen modernleşmeci politikalar ise Batı dışı toplumların tecrübe etmek zorunda kaldıkları geç modernleşme olgusuna örnektir. Tek parti yönetimleri genel olarak, 20. Yüzyılda, Batı dışı toplumlarda, siyasal yaşamda totaliter bir yol seçmeden, otoriter bir yönetimle çağdaşlaştırıcı/modernleştirici bir mekanizma görevi görmüşlerdir. Türkiye ve Meksika'nın tek parti yönetimleri de kendi ülkelerinin devrim sürecinin kurumsallaşma araçları olmuşlardır.
Kore harbi ve uygulanan psikolojik savaş yöntemleri

'Kore Savaşı (1950-1953)' soğuk savaş döneminin ilk sıcak çatışması olarak gerek bölgesel gerekse de global boyuttaki etkileriyle dünya tarihinde bir dönüm noktasıdır. Kuzey Kore'nin, Güney Kore'yi topraklarına katmak ve kendi ideolojisini buraya yerleştirmek amacıyla 25 Haziran 1950'de başlattığı işgal hareketi bütün dünyada bir şok etkisi yaratmıştır. Bunun üzerine Amerika'nın öncülüğünde harekete geçen Birleşmiş Milletler Teşkilatı, bu haksız saldırıya karşı üye devletlerden oluşturduğu bir ordu ile karşılık vermiştir. Böylece barışı korumak amacıyla dünya devletleri ilk defa bir bayrak altında savaşmışlardır. Türkiye Kore Savaşı'na 5000 kişilik bir kuvvet göndererek katılmıştır. Türk askerinin Kore'de gösterdiği üstün basan ve kahramanlıklar uzun süre dünya kamuoyunda ve resmi çevrelerde konuşulmuş, bu doğrultuda da Türkiye NATO'ya üye olarak dahil edilmiştir. Günümüzde artık savaşlar iki devletin ya da devletler grubunun cephede silahlarla çarpışmaları şeklinde olmayıp, hem cephede hem de cephe gerisinde yürütülen bir takım psikolojik faaliyetlerle sürekli bir şekilde devam etmektedir. Özellikle çağımızda kitle iletişim araçlarının gelişmesi, toplumlardaki okuma yazma oranının yükselmesi ve teknolojinin de inanılmaz düzeylerde gelişmesi nedeniyle artık ülkeler bir yandan cephelerde savaşırlarken diğer yandan da cephe gerisinde rakip ülkelerin askerlerine ve halkına yönelik faaliyetlerle onların ruh halini etkileyip, kendi istedikleri doğrultuda hareket etmelerini sağlayarak savaşı kazanmak için psikolojik harp de yürütmektedirler. İşte bu nedenle çağımızda psikolojik savaş ve yöntemlerine büyük bir önem verilmekte, tüm savaşlarda bu yöntemler fazlasıyla kullanılmaktadır. Özellikle I. ve H Dünya Savaşlarında, Kore'de, Vietnam'da, Körfez Savaşı'nda ve son olarak da 2003 yılındaki A. B. D'nin Irak'ı işgal etmesinde psikolojik savaş yöntemleri fazlasıyla uygulanmıştır. Kore Savaşı'nda da, savaşın tarafları, cephede savaşmalarının yanında, cephe gerisinde de birbirlerine karşı akla hayale gelmeyecek yöntemler uygulayarak psikolojik savaş yürütmüşlerdir. Bu savaşta milyonlarca beyanname, bildiri ve broşürler dağıtılmış, afiş ve levhalardan, televizyon ve radyolardan faydalanılarak karşı tarafın halkı ve askerleri etkilenmeye çalışılmıştır. Bunda da taraflar fazlasıyla başarılı olmuşlardır.
İmparatorluktan ulus devlete geçişte muhalif bir kişilik: Velid Ebuzziya

Mondros Ateşkesi sonrası Mustafa Kemal önderliğinde Milli Mücadeleye başlayan Anadolu zor bir süreçten geçmektedir. O dönemde halk, Milli Mücadele yanlıları ve Milli Mücadele karşıtları olmak üzere iki zıt tabana ayrılmıştır. 1919- 1922 yılları arasını kapsayacak olan Türk Kurtuluş Mücadelesi gerek halkın iradesi gerek Ankara Hükümetinin kesin, değişmez ve kararlı duruşu sonucu zaferle neticelenmiş böylece Cumhuriyete giden yol açılmıştır. Çalışmamıza konu olan Abdurrahman Velid Ebuzziya, muhafazakar kişiliği ile tam olarak Milli Mücadele yanlısı olmuş, gerek kendi gazete köşesindeki yazıları, gerek fiilen yaptıklarıyla bunu ispatlamış bir kişidir. Cumhuriyet'e giden süreçte Büyük Millet Meclisi Hükümetinin, olduğu gibi muhafaza edilmesini istediği için yeni rejimi sert bir şekilde eleştiren, bu sebeple İstiklal Mahkemelerinde yargılanan Velid Bey hakkındaki tüm davalardan beraat etmiştir. Ancak yaşanan bu gelişmeler Mustafa Kemal ile arasının açılmasını engelleyememiştir. Türk basınına önemli hizmetleri bulunan Velid Ebuzziya 1945 yılında hayatını kaybetmiştir. Bu çalışmada Ebuzziya'nın Tasvir-i Efkar ve Tevhid-i Efkar gazetesindeki köşe yazıları ile TİTE, İSAM ve Başbakanlık Osmanlı Arşivlerinden elde ettiğimiz bulgular tezimize zenginlik katmıştır. Milli Mücadele'den Cumhuriyet'e doğru giden süreçte Velid Ebuzziya'nın muhafazakar kimliği çerçevesinde Milli Mücadeledeki rolü, yeni rejime bakış açısı ve Türk basın tarihine olan katkıları tezimizin ana omurgasını teşkil etmektedir.
Müdafaa-i Milliye Cemiyetinin Balkan ve I. Dünya Savaşlarındaki faaliyetleri

Müdafaa-i Milliye Cemiyeti, yaşanan tüm acı kayıpların neticesinde ortaya çıkan İttihat ve Terakki iktidarının siyasi fikirlerini ve ideolojisini benimsemiş olan tutumu ile vatansever bir cemiyet oluşturularak mücadeleye devam edilmesi düşüncesinin bir ürünüdür. M. M. C, üç bölümde incelenmiştir. Birinci bölümde, cemiyetin kurulduğu döneme ait bir değerlendirme yapılarak kısaca Müstahfız Cemiyeti'ne değinilmiş ve İngiliz Gizli Servis raporlarına göre cemiyetin kuruluş sebepleri değerlendirilmiştir. Ayrıca İttihat ve Terakki Cemiyeti'nden bahsedilerek, cemiyetin kuruluş gerekçeleri, kuruluşu, kurucuları, şubeleri ve oluşturulan heyetlerin faaliyetleri ayrı ayrı ele alınarak incelenmiş, cemiyet nizamnamesinin yenilenmesi talebi, gerekçeleri ve görüşmeler ile padişahın bu konudaki istekleri ve cemiyetin isminin Müzaheret-i Milliye Cemiyeti olarak değiştirilme talebine karşı cemiyetin yaptığı savunma belgelerle ortaya konulmuş ve değerlendirilmiştir. İkinci bölümde, M. M. C.'nin Balkan ve özellikle Umumi Harp'teki faaliyetleri, yeni bilgi ve belge sunumuyla, cephe ve cephe gerisi bir bütün ve birbirini tamamlar mahiyette incelenmiştir. Bu faaliyetler içerisinde Türk kadınının rolü ve katkısı ile M. M. C.'nin Donanma Cemiyeti ile ilişkilerine bölüm içerisinde değinilmiştir. Üçüncü bölümde, ise Anadolu'nun işgali ile birlikte Milli Kongre'nin toplanması, M. M. C.'nin diğer kamuya yararlı dernekler ile birlikte kapatılması ve malvarlığına el konulması, kapatma kararında İngiltere'nin rolü belgeler ile değerlendirilmiştir. Ayrıca cemiyetin İttihat ve Terakki Fırkası ve Teşkilat-ı Mahsusa ile ilişkisinin Divan-i Harb-i Örfi soruşturma ve yargılamalarına yansıması incelenerek, cemiyetin resmi olarak kapatılmasına ve malvarlığının devrine rağmen, faaliyetlerine ismiyle devam ettiği tesbit edilmiştir. Bu bölümde son olarak M. M. C'nin Anadolu ve Rumeli Müdafaa-i Hukuk Cemiyeti'nin teşkilatlanması ve Milli Mücadele'deki faaliyetleri ile vatan savunmasına verdiği destek bir bütün olarak incelenmiştir.
1973 seçimlerinde Cumhuriyet Halk Partisi

Cumhuriyet Halk Partisi, 9 Eylül 1923 günü kurulmuştur. 27 yıl boyunca yönetimde kalan CHP, bürokrasiye hitap eden parti görünümündeydi. Partinin seçkinleri, halktan kopuk siyaset arayışında olmuşlardı. 14 Mayıs 1950 seçimlerinde de seçimi kaybeden İnönü yönetimi Demokrat Parti'ye devretmek zorunda kalmıştır. 1950 sonrası çok partili sistemde, İnönü öncülüğündeki CHP ideolojik evrilme sürecine girmiştir. 1966 yılında Ecevit'in Genel Sekreterlik görevine gelmesi partideki değişim rüzgarı hızla ivme kazanacaktır. Bu tez çalışmasında, Ecevit ve beyin takımının inşa etmiş oldukları sosyo-ekonomik politikaların, 1973 seçimleri sürecinde CHP'ye etkileri kritik edilmiştir. Liderin ve çevresinin seçim kampanyasındaki söylemlerinin parti tabanında değişiklik yaratıp yaratmadığının da üstünde durulmuştur.
Kızılçullu Köy Enstitüsü tarihçesi (1937-1952)

Bu çalışmada Cumhuriyet Eğitim Devriminin bileşenlerinden Köy Enstitüleri Eğitim Dizgesi ve bu dizge içerisinde İzmir'in Enstitüsü; Kızılçullu Köy Enstitüsü (1937-1952)'nün kuruluş, gelişim ve kapanış süreci ile Türk Eğitim Tarihi içerisindeki yeri ve önemi araştırılarak elde edilen belge ve bilgiler ışığında bir değerlendirmede bulunulmuştur. Öznel görüşüme göre;Köy Enstitüleri tasarımı insanın özünü arayış uğraşıdır. Bu kapsamda birinci bölümde Köy Enstitüleri denince ilk akla gelen bu tasarımın düşün babası İsmail Hakkı Tonguç ve en büyük destekçisi Hasan-Ali Yücel irdelenmiştir. İkinci bölümde Köy Enstitülerinin gelişimi üçüncü bölümde ise İzmir Kızılcullu Erkek Öğretmen Okulunun Kızılcullu Kız Köy Enstitüsüne dönüşümü incelenmiştir.
Tekalifi Milliye

ABSTRAKT Tezde, 1919- 1923 yıllan arasında gerçekleşen Kurtuluş Savaşı'nda karşılaşılan ekonomik ve maddi sorunları, bu milletin nasıl aştığı incelenmiştir. Mustafa Kemal Atatürk, halkının güveniyle gerçekleştirdiği bu Ulusal Kurtuluş Savaşı'nın dönüm noktası olan Sakarya Savaşı'ndan önce ordunun maddi ve manevi balomdan güçlenmesi için Meclisin kendisine vermiş olduğu yetkiye dayanarak çıkarmış olduğu Ulusal Yükümlülük Emirleri ile halkı orduya maddi yardıma çağırmıştı. Bu emirler Kurtuluş Savaşı'nın kazanılmasında çok önemli katkılar sağlamıştır. Mustafa Kemal Atatürk'ün çıkarmış olduğu bu emirler zorunludur; ayrıca hukuka uygundur. Bundan daha önce Osmanlı Devleti'nin Birinci Dünya Savaşı sırasında çıkarmış olduğu Tekalif-i Harbiye Kanunu ile de bu yükümlülüklerin paralelliği vardır. Bilindiği üzere istimval idareye, ihtiyacı olan mal ve hizmetleri, kamu kudretini kullanarak elde etme olanağı sağlayan bir yöntemdir. Bugünkü ihtiyaçlar, bu konuda çağdaş düzenlemeler getirmiştir. Bugünkü mevzuat, Mustafa Kemal Atatürk'ün Milli Mücadele döneminin ardından getirdiği düzenleme ile hemen hemen tam bir uygunluk sergilemektedir. İstimvalin, savaş, doğal afet, ekonomik bunalım ya da kamu düzeninin ciddi şekilde bozulduğu olağanüstü hallerde ortaya çıkabileceği kabul edilmiştir, istimval, sözleşme niteliğinde değildir. Aynı zamanda vergi niteliğinde de değildir, istimval konusu, 7 Haziran 1939 tarihli 3634 sayılı kanunla düzenlenmiştir. Ayrıca sivil istımvallerde, 25 Ekim 1983 tarihli ve 2935 sayılı Olağanüstü Hal Kanunu ile uygulanmaktadır. Bu kanun da askeri istimval halini düzenlemektedir. İşte bu anlayışın en açık biçimde ifadesi, Milli Mücadele'de halka olan borçların geri ödenmesiydi. 12 Nisan 1923 tarih ve 328 sayılı yasa, savaştan yeni çıkmış, mali balomdan çok güç durumdaki devletin borçlarını ödemek konusundaki titizliğini göstermek bakımından çok dikkat çekici ve ibret verici bir örnektir. Böylelikle halktan alman bütün borçlarını devlet, yine halkına hiç eksiksiz geri ödemiş ve bunları belgelemiştir. O zaman böylesine çağdaş ve adaletli bir kanun anlayışı, hukuk bilincinin sergilenmesi, hukuk duygusuna sahip olmayı, ona saygılı olmayı ifade etmektedir. Sonuç olarak, Mustafa Kemal Atatürk'ün bu düşüncesi, günümüz koşullarında uygulanan mevzuatla bir ölçüde uyum içinde bir sistem olarak karşımıza çıkmaktadır.
İşgalden kurtuluşa İzmir'de sağlık sorunları ve sağlık hizmetleri (1919-1922)

Kurtuluşa İzmir'de Sağlık Sorunları ve Sağlık Hizmetleri (1919-1922)19. yüzyılda batı etkisiyle birlikte, kentte sağlık alanında önemli çalışmalar yapılmış, açılan sağlık kurumlarıyla, eskiden beri adından söz ettiren hastalıklarla mücadele, önem kazanmıştır. İşgal yıllarında da hastalıklarla baş etme yolları aranmış, cehalet, pislik, yoksulluk, temiz içme sularının azlığı, işgal yıllarının başlıca sağlık sorunları haline gelmiştir. Sıhhiye Müdüriyeti ve İzmir Belediyesi salgınlarla baş etme konusunda, başta doktorlar olmak üzere, halka pek çok sorumluluk yüklerken, onları bilgilendirmeyi ihmal etmemiştir. İzmir'de farklı din ve milletten kişilerin kendileri için açtıkları hastaneler ve sağlık kurumları ile Türklere ait olan Gureba-yı Müslimin, Askeri Hastane ve Eşrefpaşa Hastanesi, cins ve mezhep ayrımı yapmaksızın herkese hizmet vermiştir. İşgalle birlikte Türk Hastaneleri Rumların işgaline uğramış, Türk eczanelerin çoğu yağmadan nasibini almıştır. 1922'de çıkan İzmir yangınıyla İskoç, Hollanda, Ermeni, İngiliz ve Rum Hastaneleri çalışmalarına devam edememişlerdir. Çoğunluğunu Rum doktorların oluşturduğu kentte Türk doktorlar oldukça başarılı faaliyetlerde bulunmuş olup, genellikle eczanelerin giriş kısmı veya üst katında hastalarını muayene etmişlerdir. Yardım komisyonları ve hayır kurumları işgal yılları boyunca, halkın desteğiyle, aktif hizmet vermişlerdir. Savaşın verdiği sıkıntıyla beraber artan salgınlar, kent insanını yıpratmış ancak alınan önlemler sayesinde, işgalin son yılına doğru hastalıkların çoğu, salgın olmaktan çıkmıştır. Sağlıklı içme suyu temini, kent hamamlarının sıhhi şartları yerine getirmeye çalışması işgal yılları boyunca önem kazanan çalışmalar arasında yerini almıştır. Ülkemizin batıya dönük yüzü olan İzmir kenti, günümüzde de sağlık bilincini yerleştirmeye yönelik çabalarıyla, sürekli atılım içindedir.
Türk parlamento tarihinde iki kanatlı meclisler

Osmanlı Devleti bürokrasisinde 19. yüzyılda başlayan anayasal hareketler neticesinde 1876 yılında Türk siyasi tarihinin ilk anayasası Kanun-i Esasi ilan edilmiştir. Kanun-i Esasi'nin ilanıyla birlikte Osmanlı Devleti, Meşrutiyet rejimiyle idare edilmeye başlanmıştır. Meşrutiyet idaresinin en önemli kurumu Meclis-i Umumi olarak adlandırılan parlamentodur. Meclis-i Umumi, Meclis-i Ayan ve Meclis-i Mebusan olmak üzere iki kanatlı yapı arz etmektedir. Meclis-i Ayan atanmışlar, Meclis-i Mebusan ise seçilmişler meclisi olacak şekilde kurgulanmıştır. Padişah II. Abdülhamit'in tatil kararıyla Meclis-i Mebusan'ın çalışmaları sekteye uğramış, Meclis, 1908 yılında tekrar faaliyete geçmişş ve 1920 yılına dek çalışmalarını sürdürmüştür. I. Dünya Savaşıyla birlikte Osmanlı Devleti dağılma sürecine girmiştir. 1920 yılında Mustafa Kemal önderliğinde kurulan Türkiye Büyük Millet Meclisi, Osmanlı'nın mirası üzerinde inşa edilecek olan Türkiye Cumhuriyeti'nin habercisi olmuştur. 1923 yılında kurulan yeni devletin yönetim şeklinin Cumhuriyet olmasına karar verilmiştir. 1960 yılına dek Türkiye Büyük Millet Meclisi, faaliyetlerini tek meclis şeklinde sürdürmüştür. 1960 yılında gerçekleşen darbenin akabinde, 1961 yılında yeni bir anayasa yapılmıştır. Bu anayasada Türkiye Büyük Millet Meclisi'nin, Cumhuriyet Senatosu ve Millet Meclisi olmak üzere iki kanatlı yapı arz etmesine hükmedilmiştir. Cumhuriyet Senatosu, doğal üyeleri ve Cumhurbaşkanı tarafından atanan 15 üyesi dışında seçilmişlerden oluşacaktır. Millet Meclisi ise tamamiyle seçilmişlerden ibaret bir meclistir. Cumhuriyet tarihinin bu ilk ve tek iki kanatlı meclisi, 1980 yılına dek faaliyet göstermiştir. Bu tezde öncelikle Osmanlı Devleti'nde anayasal-parlamenter hareketler, demokratikleşme çabası ve Osmanlı modernleşmesi ele alınmıştır. Ardından ilk anayasa Kanun-i Esasi'nin içeriği incelenmiş, öngördüğü yasama meclisinin yapısı aktarılmıştır. Daha sonra Meclis-i Umumi, genel hatlarıyla incelenmiştir. Meclis-i Mebusan ve Meclis-i Ayan, seçimleri, yapıları ve faaliyetleri bağlamında detaylı olarak aktarılmıştır. Akabinde 1961 Anayasası'nın nasıl bir yasama meclisi öngördüğü belirlenmiştir. 1961 yılında 1980 yılına dek faaliyet gösteren Türkiye Büyük Millet Meclisi'nin her iki kanadı mercek altına alınmıştır. Cumhuriyet Senatosu ve Millet Meclisi, seçimi, yapısı ve faaliyetleri bakımından incelenmiştir. Tezde son olarak Kanun-i Esasi ve 1961 Anayasası'nın yasama bölümleri ile iki kanatlı Meclis-i Umumi ile iki kanatlı Türkiye Büyük Millet Meclisi'nin yapıları, faaliyetleri karşılaştırılmıştır. Böylelikle parlamento tarihimizin iki farklı iki kanatlı meclis tecrübesinin ne şekilde yaşandığı ortaya konmuş, 1876 yılından 1980 yılına dek Türk anayasa hareketleri ve demokrasi macerasının seyrini anlayabilmek için bir izlek oluşturulması amaçlanmıştır.