turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Koalisyon hükümetleri: Türkiye örneği

Çok-partili parlamenter sisteme sahip ülkelerde, yürütme yetkisi çoğu zaman parlamento çoğunluğuna sahip partinin oluşturduğu hükümet tarafından yerine getirilmektedir. Parlamentoda salt çoğunluğu sağlayan bir partinin olmaması durumunda ise, çoğunlukla koalisyon hükümeti kurma yoluna gidilmektedir. Özellikle Batı Avrupa çoğulcu demokrasilerinde uzun yıllardan bu yana başvurulan koalisyon hükümeti formülü, Türk siyasal hayatında da sıkça başvurulan bir yol olarak karşımıza çıkmaktadır. İki ya da daha fazla partinin, ortak bir hükümet politikasında uzlaşmaya vararak hükümet etme yetkisi ve sorumluluğunu paylaşmaları olarak tanımlayabileceğimiz koalisyon hükümeti; kurulması aşamasından başlayarak hükümet politikasının belirlenmesi, koalisyona ortak olmaktan dolayı elde edilecek kazançların partiler arasında dağılımına, hükümetin istikrarı ve sona ermesine kadar olan bir süreci kapsamaktadır. Bu süreç, bir ülke siyasal sistemine ait olan hemen hemen bütün öğeleri içinde barındırmakta ve bu öğeler tarafından belirlenmektedir. Koalisyon. hükümetleri, siyasal sistemdeki uzlaşma derecesi ile doğru orantılı olarak parlamenter demokrasilerde yer almaktadır. Siyasal sistemi oluşturan unsurlar arasındaki bu uzlaşma derecesi, koalisyon hükümetlerinin kurulmalarından başlayarak aktörler arasındaki ilişkileri, hükümetin istikrarını ve ömrünü belirlemektedir. Bu noktada, koalisyon hükümetleri siyasal sistemdeki uzlaşmayı arttırıcı bir nitelik sergilemektedir.
Etnik kimliğin siyasal davranışa etkisi; 16 Nisan 2017 Anayasa Referandum örneği

Bazen öteki tanımı içerisinde yer alan, bazen farklılık siyaseti, bazen de sadece bireyi veya toplumu kimlik olarak tanımlamanın unsurlarından biri olan etnik kimlik ve bu kimlikten doğan siyaset, özellikle 1960'ların sonlarından itibaren, hem akademik alanda, hem de pratik siyasette en çok vurgu yapılan kavramlardan bir tanesi haline gelmiştir. 1960 sonrası dönemin, farklılıkları ön plana çıkaran düşünce yapısı beraberinde kimlik siyasetini de getirmiştir. Temelini farklılıklardan alan kimlik siyaseti zamanla bu farklılıklara değil aynı olma siyasetine odaklanan kolektif bir yapıya dönüşmeye başlamıştır. Postmodern toplumların temel siyaset tarzı olan kimlik siyaseti özellikle iktidar olmak isteyen ya da iktidar olan siyasi güçler tarafından kullanılmaktadır. Bunun için kimlik siyaseti önce bir sorun haline getirilir ve işlenmeye başlanır. Kimlik üzerinden siyaset yapmak bunu etnik kimliklere indirgeyip ötekileştirme ya da farklılıklardan yararlanmak etnik kimlik siyasetinde temel noktadır. Türkiye'de etnik kimlik söylemleri; seçmene yönelik ikna ve seçim stratejilerinin sadece küçük bir ayağını oluşturmaktadır. Seçmen profilleri üzerinden hareketle gerçekleştirilebilen kampanya ve propagandalar içerisinde etnik kimlik ne kadar etkili bir ikna stratejisi olmaktadır? Bu araştırmada Türkiye'de iktidar ve muhalefetin etnik kimlik söylemleri ile Anayasa Referandum sürecini nasıl yönettiği, bu söylem üzerinden oluşturduğu kampanya ve propaganda sürecinin etkin olup olmadığı denek grup üzerinde gerçekleştirilen bir anketle ölçümlenmeye çalışılmıştır.
Siyasal propaganda: 2007 ve 2011 seçimlerinin analizi

Bu tez, çağdaş demokratik rejimlerde siyasal propagandanın işlevini ve geçirdiği dönüşümü konu ediyor. Bu tezin temel iddiası siyasal propagandanın giderek ticari kampanyalara benzer hale geldiğidir. Bu çalışma, söz konusu dönüşümü, siyasi parti modelleriyle ilişkilendirmektedir. Günümüzde siyasi partiler, rekabetçi rejimlerin birçoğunda, örgütsel açıdan iki önemli eğilim göstermektedir. Bu eğilimlerin ilki, partilerin kurumsal yapılarının aşınması ve giderek lider odaklı hale bürünmesidir. Parti faaliyetlerinde, özellikle aday belirleme ve karar alma süreçlerinde, parti teşkilatlarının etkisi azalmaktadır. Parti rekabeti yerini giderek lider rekabetine, partiye duyulan sadakat de yerini lidere duyulan kişisel bağlılığa bırakmaktadır. Böylece seçim kampanyaları artan bir şekilde parti liderlerinin kişiliğine yoğunlaşmaktadır. İletişim ve etki ağlarının kurulması, mali kaynak temini ve gönüllü desteğinin sağlanması gibi konularda partiler hala merkezi rollerini sürdürmekle birlikte giderek liderlerin emrindeki hizmet araçlarına dönüşmektedir. İkinci eğilim, seçim kampanyalarında artan bir şekilde ticari pazarlama alanındaki tekniklerden faydalanılmasıdır. Partiler, ideolojik bir programı takip etmekten ziyade seçim kazandıracak bir strateji izlemektedir. 'Siyasal piyasalardaki seçmenleri' analiz etmek için ticari piyasalardaki tüketiciyi analiz eden modelleri benimseyen partiler, kamuoyu araştırmacılarına, iletişimcilere ve pazarlama uzmanlarına ihtiyaç duymaktadır. Bu çalışma, 2007 ve 2011 milletvekili genel seçimlerinde, AK Parti ile CHP tarafından yürütülen seçim kampanyalarının genel özelliklerini, siyasi parti propagandalarında yaşanan dönüşüm bağlamında, betimleyici bir analizle ortaya çıkarmayı amaçlamaktadır. Araştırmada parti program ve tüzükleri, seçim beyannameleri, meclis görüşmeleri, seçim şarkıları, sloganlar, miting ve televizyon konuşmaları, siyasi reklamlar, kamuoyu araştırmaları, sivil toplum kuruluşlarının hazırladığı raporlar gibi birçok farklı kaynak kullanılmıştır. Bu çalışmanın bulguları; finansman, teknoloji kullanımı, medya iletişimi, kişiselleşme ve profesyonellerin desteği açısından Türkiye'deki seçim kampanyalarının profesyonelleşme eğiliminin artarak sürdüğünü göstermektedir.
CHP'de gelişmeler: 1946-1960

Bu çalışma, köken itibariyle seçkinci bir siyasi gelenekten gelen ve tek parti dönemi boyunca seçkinci geleneğini devam ettiren Cumhuriyet Halk Partisi'nin, çok partili hayata geçiş ve muhalefet dönemlerinde ideolojisindeki ve politikalarındaki esneme ve ılımlılaşmayı incelemek amacıyla yapılmıştır. Tez üç bölüme ayrılmıştır. Birinci Bölüm'de, Türk siyasal hayatında köşe taşı konumunda olan ve kuruluşundan günümüze kadar siyasi, iktisadi ve toplumsal alanda izleri görülen bir parti olan Cumhuriyet Halk Partisi'nin kökeni, kuruluşu, tek parti dönemi olarak tabir edilen dönemdeki icraatları ve ideolojisi incelenmiştir. İkinci Bölüm'de çok partili hayata geçiş aşamasında Cumhuriyet Halk Partisi'nin rolü ve etkileri ve çok partili siyasal sürece geçiş aşamasında partinin iç dinamiklerindeki değişim ve siyasi ve iktisadi alanlarda bu dönem itibariyle daha esnek politikalara geçiş yapması incelenmiştir. Üçüncü Bölüm'de 1950 yılındaki seçimler neticesinde muhalefet partisi konumuna düşerek parti içinde kaotik bir ortamın doğması, bu kaotik ortamdan çıkış yolu arama sürecinde Cumhuriyet Halk Partisi'nin ilkelerindeki ve politikalarındaki değişimler ve bu dönemde muhalefet partisi olmayı kabullenmeye çalışan Cumhuriyet Halk Partisi'nin siyasi arenada verdiği tepkiler ve takındığı tutum incelenecektir. Tek parti döneminde koyu devletçi, laik ve seçkinci politikalar izleyen Cumhuriyet Halk Partisi, iç ve dış saiklerin iktizasıyla çok partili bir siyasal yaşama geçişi elzem görmüş, fakat bu süreç Cumhuriyet Halk Partisi'nin kontrolünden çıkarak onu dönüştüren bir süreç şeklini almış ve tek parti zihniyetini ters yüz eden bir olguya evrilmiştir.
Uluslararası politikada uluslararası sivil toplum kuruluşları nin rolü: Uluslararası Ceza Mahkemesi örneği

Bu çalışmada, hükümet-dışı kuruluşların uluslararası politikadaki rolleri incelenmektedir. Geçtiğimiz son 20-30 yılda uluslararası sistemde, sistemin aktörleri, aktörlerin temel amaçları ve bu aktörlerin sistemin diğer birimleri karşısındaki kabiliyetleri açısından gözle görülür bir değişiklik yaşandı. Bu süreçte ulus-ötesi şirketlerden, hükümet-dışı kuruluşlara kadar uzanan aktörlerin yükselişine de şahit olundu. Hükümet-dışı kuruluşlar insani yardım operasyonlarından, BM Zirvelerine kadar hemen her yerde karşılaşılan uluslararası politikanın tam katılımcıları konumuna yükseldiler. Hükümet-dışı kuruluşların ayrıca BM sistemi içerisindeki rolü de II. Dünya Savaşından bu yana gelişti ve hükümet-dışı kuruluşlar uluslararası kararların ve uluslararası hukukun oluşumunu etkilemeye başladılar. Bu çalışmada hükümet-dışı kuruluşların uluslararası hukuk oluşumuna katkıda bulundukları ve çıktıyı başarılı bir şekilde etkilemeyi başardıkları Uluslararası Ceza Mahkemesinin kuruluşu hükümet-dışı kuruluşların rolü bakımından örnek olay olarak seçilmiştir. 1998 yılında imzalanan Roma Antlaşmasıyla kurulan Uluslararası Ceza Mahkemesi de hükümet-dışı kuruluşların yoğun çabalarının da katkısıyla kuruldu. Hükümet-dışı kuruluşlar, gerek antlaşma öncesindeki 3 yıl boyunca, gerek Roma Konferansı sırasındaki faaliyetleriyle Roma Antlaşmasını etkilemeyi başardılar. Sonuçta, ortaya hükümet-dışı kuruluşların katkısı olmaksızın olacağından çok farklı bir Antlaşma metni çıktı.
Social policy of urban transformation: Social housing policies in Turkey from the 1980s to present

Atatürk İlkeleri ve İnkilap Tarihi Enstitüsü'nde Yüksek Lisans derecesi içinHelin Özge Burkay tarafından Eylül 2006'da teslim edilen tezin kısa özeti Başlık: Kentsel Dönüşümün Sosyal Politikası: Türkiye'de 1980 lerden Günümüze Sosyal Konut PolitikalarıBu tez Türkiye'de 2000 sonrası sosyal konut politikalarını, bir yandan kentsel dönüşüm ve soylulaştırma girişimlerini diğer yandan kent yoksullarının konumunu yeniden tanımlamaya yönelik sosyal politikaları göz önünde bulundurarak incelemektedir. Amaç, düşük gelir gruplarına yönelik konut politikalarında 2000 sonrasında yapılan yasal ve kurumsal değişikliklerin, 1980 sonrası kapitalist kentleşme bağlamında, devlet ve gecekonduilişkisinin değişimini de vurgulayarak tarihselleştirilmesidir. Devam eden gecekondu dönüşüm projeleri devletin gecekondulara ilişkin yeni stratejisini belirginleştirmekte; aynı zamanda enformel ekonominin, gecekondu sakinlerinin yukarı hareketlilik motivasyonlarının ve kent hayatıyla eklemlenme yöntemlerinin çerçevesini çizmektedir. Bu projelerin yasal çerçevesi devletin son yıllara kadar bir politika olarak formel konut sunumunu bu alanda alternatif olarak görmekte tereddüt etmesinin ve bunun yerine gecekondu sakinleriyle seçimpolitikaları ve imar afları dolayımıyla pazarlık içinde olmasının dinamiklerinin de tartışılmasını sağlamaktadır. Bu bağlamda, bu tez, 2000 sonrası düşük gelir gruplarına yönelik konut politikalarının, devletin gecekondularla ilişkisi bakımından incelendiğinde, daha önceki dönemlerden farklı bir çerçeveye oturduğunu ve bu çerçevenin 1980 sonrası sosyal ve ekonomik değişimler ekseninde kent mekanının serbest piyasanın ve küresel ekonominin gereklerine uygun olarak yeniden düzenlenmesine yönelik uygulamalarla beraber anlaşılması gerektiğini iddia etmektedir.
Örgütsel ekoloji kuramı: Türkiye'de siyasi partiler örneği

Bu çalışmada öncelikle Örgütsel Ekoloji kuramının ortaya çıkışı, yapısall atalet, yoğunluk bağımlılığı, kesim genişliği, yenilik zafiyeti, ergenlik zafiyeti, küçüklük zafiyeti gibi kavramlara dair açıklamalar yapılarak, bu alanlarda yapılan ampirik çalışmalara değinilmiş, böylece konuya dair bir kavramsal çerçevenin çizilmesi hedeflenmiştir. Çalışmanın ikinci bölümünde Türkiye Cumhuriyeti siyasi tarihi anlatılmış, siyasi partilerin kurulma ve kapanmalarının incelendiği bu süreçte, içinde bulunulan şartların daha iyi anlaşılması amaçlanmıştır. Son bölümde ise, bu alanda daha önce yurtdışında özel şirketler üzerindeki çalışmaların benzerleri Türkiye'deki siyasi partiler üzerinde denenmiş, çalışma sonrası ortaya çıkan sonuçlar ışığında, örgütsel ekolojinin siyasi partiler popülasyonunu tanımlamakta da kullanılabilir olduğu ancak ortaya çıkardığı sonuçların özel şirketlerde yapılanlarla birebir benzerlik arz etmediği görülmüştür.
Türk demokrasi hayatında 12 Mart 1971 Muhtırası

Mustafa Kemal Atatürk, 23 Nisan 1920'de Türkiye Büyük Millet Meclisi'ni kurmakla yeni Türk devleti için demokrasiye doğru ilk adımlarını atmış, 29 Ekim 1923 tarihinde Cumhuriyet'in ilanıyla bu süreç iyiden iyiye pekişmiştir. Fakat demokratik süreç fazla uzun sürmemiş, yapılan darbelerle verilen muhtıralarla kesintiye uğramıştır. Muhtıra; ordunun, doğrudan hükümeti devirip sivil idareyi ele alması yerine, ordunun kışlasında kalıp hükümeti uyarma olarak ifade edilir. 12 Mart 1971 günü uygulanan eylem de bu yönüyle muhtıradır. 12 Mart 1971 günü ordunun sivil idareye müdahalesiyle demokratik süreç 27 Mayıs 1960 darbesinden sonra bir kez daha kesintiye uğramıştır. Her gerçekleştirilen bir eylemin sebebi olduğu gibi 12 Mart günü muhtıra verilmesinin de bir takım sebepleri vardır. Bu nedenler arasında; komünizmin tehlike olarak ortaya çıkması, öğrenci-gençlik ve işçi eylemlerinin önünün alınamaması, ordu içindeki cuntacılık faaliyetleri ve dış güçlerin etkisi vardır. Bu araştırmanın konusunu, 12 Mart 1971 muhtırasına giden süreçte yaşanan siyasi ve sosyal olaylar ile muhtıra verilmesinin nedenleri ve sonuçları oluşturmuştur.
The cohabitation experience in semi-presidential systems: Challenges and opportunities

Anayasal hükümet tariflerine göre halk tarafından seçilen bir cumhurbaşkanı ile parlamento çoğunluğunun oluşturduğu bir bakanlar kurulu ve bir başbakan tarafından oluşturulan yarı başkanlık sistemi ikili bir yürütme yapısına sahiptir. Fransa'da 1958 Anayasası ile temeli atılan, 1962'de anayasa değişiklikleri ile oluşturulan yarı başkanlık sisteminde yürütme erkinin her iki organı da halkın iradesi ile ortaya çıkmaktadır. Bu iki makamdakilerin ayrı siyasi partilere mensup olmaları da çatışmayı kaçınılmaz kılmaktadır. Bu çalışmada öncelikle yarı başkanlık sisteminin temel özellikleri açıklanacak ve farklı bakış açılarıyla değerlendirmesi yapılacaktır. İlerleyen bölümlerde dünyada yarı başkanlık sisteminin en iyi işleyen örneği olarak kabul edilen Fransa'da yaşanan kohabitasyon dönemleri incelenecektir. Ardından, yarı başkanlık sisteminin siyasi istikrara etkisi ele alınacaktır. Çalışmadan çıkan sonuç, kurumsal tasarım yerine, liderlerin tercih ve tutumlarının sistemin hayatta kalmasını sağladıklarıdır.
Siyaset teorisinde çifte okuma kuramı: Türkiye'de 1980-1990 dönemi enine çatışmalar

Yapısökümün yakın okuma pratiğini içeren çifte okuma, ikili karşıtlıklarda birincinin diğerine üstün kılındığını iddia eder. İlk okuma, metindeki protokollere bağlı kalarak hakim yorumun tekrarını içerir. İkinci okuma ise metnin kapattığı imkanları ortaya çıkararak yasalarını ihlal eder. Derrida'ya ait olan bu analiz Richard Ashley tarafından uluslararası siyaset teorisine uyarlanmıştır. Ashley, egemenlik/anarşi dikotomisi temelindeki çalışmasında egemen devletlerin bünyesinde anarşiye dair hiçbir emare bırakmamak durumunda olduğunu öne sürer. Böylece egemen kimliği tehdit eden enine çatışmalar olarak tabir ettiği iç çekişmeler sürekli bastırılır. Bu çalışmada da 1980- 1990 dönemindeki enine çatışmaların iki örneği olan Türk/Kürt, Eril/Dişil kimliği temelinde iki dikotomi araştırılmıştır. Çifte okuma yöntemi kullanılarak bu karşıtlıklarda egemen söylemde birincinin diğerine üstün kılındığı tespit edilmiştir. Etnik ve ataerkil temelde oluşturulan egemen kimliğin altı oyularak yapısöküme uğratılmıştır.
Uzbek modernization and politics of ethnicity

Mevcut tez Orta Asya ülkelerinin 1980'lar sonrası dönemlerde 1990'lı yılların başlarında Dünya Sosyalist Sistemi'nin parçalanması ve bunun ardından daha sonra Dünya Ekonomisine geçişindeki modernleşme sorunları Özbekistan örneğinde ele alınmıştır. Özbekistan kısa süre içinde yaşam seviyesi düşük bir ülkeden hızlı ve istikrarlı bir şekilde gelişen dünya toplumunda kendine has bir yeri olan bir devlet haline gelmiştir. Ülke 1990'lı yılların krizlerini atlatarak, kendi kimliğini temel almış ve modernize olma potansiyelini zaman içinde geliştirmiştir. Böyle bir iyimser değerlendirmenin temeli, her medeniyetin kendi iç dinamiklerine sahip olduğu ve iç kanunlarla belirlendiği düşüncesin dayanmaktadır. Her medeniyet, kendi bireyselliğini ihlal etmeden kendine yabancı ögeleri seçici olarak algılar. Tezde bağımsızlıktan sonra ülkedeki modernleşme süreçlerinin öncelikli olarak incelenmesi ve nitel analizi mevcuttur.
Siyasal iletişim ve din: Seçmen davranışında dinİ inançların rolü üzerine bir araştırma

İnsanın varoluşsal istek ve acılarına hitap eden din, dünyanın en eski ve köklü kurumlarından biridir. Evrenin ve dünyanın yaratılışı ile birlikte orada kendi yaşamının nedeni, anlamı, düzeni ve sonrası konusunda duyduğu aydınlanma arzusunun tanrısal bir yansımasıdır. Din bireylere sağladığı ontolojik bilgi referansından beslenen huzur ve güvenlik duygusunun yanı sıra, toplumu bir arada tutan gelenek, hukuk ve siyasetin şekillenmesine olan katkısı açısından da toplumun temel taşı olmayı hak etmektedir. Bu nedenle, geleneksel, hukuksal, toplumsal ve siyasal yapılarla ilgili kişisel ve toplumsal yönelimlere ilişkin bilimsel çözümlemelerde öncelikle dikkate alınması gereken yaşamsal dinamiklerden biri olduğunda kuşku yoktur. Bu çalışmanın hedefi, dini inançların siyasal tutumlar ve seçmen davranışları üzerindeki etkisini ortaya çıkarmaktır. Çalışmanın konusuna paralel olarak siyasal kimlik ve davranışların oluşum ve hareketinde büyük bir rol oynayan din kurumuyla ilgili bireysel ve toplumsal algı ve bu algının siyasal yapı üzerindeki etkileri çerçevesinde siyasal halkla ilişkilerin önemli bir enstrüman ve aktörü olarak dinin fonksiyonu zaman zaman akademik çevrelerin ilgisini çekmektedir. Burada öne çıkan ve yanıtı aranan, dinin bireylerin siyasal davranışını ve seçmen tercihini etkileyip etkilemediği ve ortaya çıkan yanıt olumluysa hangi ölçüde etkilediği sorularıdır. Söz konusu sorulara nesnel ve bilimsel yanıtlar bulunabilmesi için literatür taraması yoluyla yapılandırılacak kapsamlı bir kuramsal çalışmanın ardından Türkiye'nin İç Anadolu Bölgesi'nin dört büyük kentleri olan Ankara, Eskişehir, Konya ve Kayseri'de tesadüfi örneklem yoluyla seçilen 800 denek üzerinde yapılan anket çalışması neticesinde elde edilmiş olan veriler üzerinde öncelikle bir faktör analizi yapılmıştır. Ortaya çıkan faktörlerin mevcut değişkenlerle karşılaştırılmasında 'tek yönlü varyans analizi' ; aynı değerler açısından cinsiyete göre değerlendirmeler yapabilmek amacıyla bağımsız örneklem 'T testi' ; siyasal tutum ölçeği, siyasal bilgi kaynağı ve dini bilgi kaynağının maddelerinin önem düzeylerini belirlemek için Aritmetik Ortalama testi; ayrıca kategorik düzeydeki değişkenlerin birbirleriyle olan ilişkilerini çözümlemek için 'Ki kare' testi kullanılmıştır. Böylelikle elde edilmiş olan sonuçlardan hareketle, araştırma hipotezlerinin test edilebilmesine yönelik olarak anlamlı ve genellenebilir sonuçlara ulaşılmış bulunmaktadır.
Refah rejimleri açısından bakım politikaları: Güney Avrupa ve Türkiye mukayeseli analiz

Refah devleti en genel tanımıyla, toplumda barışı ve adaleti sağlamaya çalışan devlet olarak tanımlanmaktadır. Gosta Esping Andersen tarafından yapılan çalışmada refah devleti modelleri; Liberal, Muhafazakar ve Demokratik olmak üzere üç farklı sınıflandırmaya tabi tutulmuştur. İlerleyen dönemlerde eleştiriler, sınıflandırmalara farklı bir bakış açısı katmıştır. Leibfried; İspanya, İtalya, Portekiz ve Yunanistan'ın Güney Avrupa Refah modelini oluşturduğunu ve bu ülkelerin temelde ailenin kilit rolü olmak üzere birçok konuda benzerlik gösterdiklerini ifade etmiştir. Türkiye'de pek çok kez söz konusu ülkeler ile anılmakta ve birçok yönden benzerlik gösterdiği belirtilmektedir. Bu çalışmanın temel amacı ise, bakım politikaları alanında; çocuk bakım ve yaşlı bakım politikaları temel alınarak Güney Avrupa ülkeleri ile Türkiye'nin refah rejimlerini değerlendirmek, İtalya, İspanya ve Türkiye'nin bakım hizmetlerinin mukayeseli analizini yapmaktır. Bu tez Türkiye'nin Güney Avrupa Refah Devleti ülkeleri ile anılmasına rağmen, Türkiye'nin bakım politikalarına yaptığı harcamaların bu ülkelerden çok daha düşük olduğunu iddia etmektedir.
Türkiye'de neoliberalizm ve devletin dönüşümü: İki-uluslu hegemonik proje üzerine bir analiz

Bu çalışma, Bob Jessop'ın iki uluslu hegemonik proje kavramı üzerinden Adalet ve Kalkınma Partisi iktidarının uygulamalarını incelemektedir. Jessop, sermaye birikimi koşulları gereğince birikim rejimi ve düzenleme tarzı kavramları ile hegemonik projeler arasındaki ilişkiyi tarihselliği içinde değerlendirmektedir. Dolayısıyla birikim rejiminin dönüşümü düzenleme tarzının ve hegemonik projenin de dönüşümünügerektirmektedir. Bu bağlamda tez çalışması, 1980'lerden itibaren uygulanan neoliberal ekonomi politikalarını, yeni sağ devlet anlayışını ve iki uluslu hegemonik projeyi AKPçerçevesinde açıklamaya çalışmaktadır. AKP iktidarı, sırasıyla, 2002- 2010 arası iki uluslu hegemonik projenin oluşumu, 2010- 2013 arası iki uluslu hegemonik projeninçözülüşü, 2013 sonrası yeni bir devlet biçimine geçiş olmak üzere üç döneme ayrılmaktadır. Çalışmanın birinci bölümünde kavramsal çerçeve hakkında bilgiler verilmektedir. Bu doğrultuda sermaye sınıfı ve fraksiyonları, iktidar bloku ve hegemonik fraksiyon, birikim stratejisi ve birikim rejimi, hegemonya ve hegemonya krizleri açıklanmaktadır. Aynı zamanda tek uluslu hegemonik proje ve iki uluslu hegemonik proje kavramları arasındaki farklılıklar da ele alınmaktadır. İkinci bölümde, iktidar bloku ve devlet ilişkisi tek uluslu ve iki uluslu hegemonik proje kapsamında değerlendirilmektedir. Türkiye siyasi hayatında tek uluslu hegemonikprojeden iki uluslu hegemonik projeye geçişin göstergeleri ve bunların birikim rejimi ile ilişkisi ortaya konulmaktadır. Üçüncü bölümde bağımlı sınıflar ve devlet ilişkisi hegemonik projeler çerçevesinde ele alınmaktadır. Bu kapsamda AKP iktidarı boyunca iki uluslu hegemonik projeninbağımlı sınıflar açısından ne anlama geldiği açıklanmaktadır. Sonuç bölümü, tüm veri ve göstergeleri analiz ederek AKP iktidarında iki uluslu hegemonik projenin uygulamaya çalışıldığını ancak sermaye birikim koşulları gereğince söz konusu hegemonik projenin başarısızlığa uğradığını ortaya koymaktadır.
Türkiye'deki Suriyelilerin entegrasyonunda sivil toplum kuruluşlarının rolü: Ankara örneği

Göç, dünyada ve Türkiye'de sosyal bilimler alanında birçok çalışmanın ve araştırmanın konusu olmaktadır. İnsanlar tarih boyunca bulundukları noktadan başka noktalara daha iyi yaşam koşullarına sahip olabilmek için göç etmişlerdir. Uluslararası göç hareketleri, küreselleşmenin etkisiyle birlikte büyük bir değişime uğramıştır. Türkiye, tarihi ve coğrafi konumu nedeniyle hem göç alan hem de göç veren bir muhaceret ülkesi olarak, kitlesel göçlerin odağında yer almıştır. Türkiye'nin karşı karşıya kaldığı en büyük kitlesel göç hareketi ise 'Arap Baharı' sonrası Mart 2011'de başlayan Suriye iç savaşına bağlı olarak gelişen ve eski göç deneyimlerinden hem nitelik hem de nicelik olarak farklı olan göçtür. Göç ve entegrasyon yönetiminde devletin yanı sıra devlet dışı aktörler olarak STK'lar Suriyeli göçmenlerin entegrasyonuna yönelik faaliyet ve stratejileriyle tamamlayıcı nitelikte bir rol oynamaktadır. Bu çalışma, Türkiye genelinde ve özel olarak Ankara'da STK'ların entegrasyondaki rolünü anlamayı amaçlamaktadır. Bu çalışma küresel gelişmelerle birlikte Suriyeli göçmenlerin Türkiye'ye entegrasyonunda farklı entegrasyon modellerini ele alarak yasal politikalar ve uygulamaların bir analizini yapmayı; devlet dışı aktörler olarak STK'ların entegrasyondaki rolünü tartışarak siyaset ve sosyal bilimler literatürüne katkı sunmayı hedeflemektedir.