turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Aarhus sözleşmesi ve Türkiye'de uygulanabilirliği üzerine bir değerlendirme

Aarhus Sözleşmesi'nin aslı 1980'li yılların son dönemlerinden itibaren yürütülen çalışmalara dayandırılabilir. Ancak sözleşme 25 Haziran 1998 tarihinde Danimarka'nın Aarhus şehrinde Birleşmiş Milletler Avrupa Ekonomik Komisyonu doğrultusunda imzalanmış ve 30 Ekim 2001 tarihinde yürüklükte yerini almıştır. Aarhus sözleşmesi çevre ve insan hakları arasında bağlantı kurmaktadır. Ayrıca çevresel mevzular hakkında bilgiye erişim, çevre ile ilgili konularda verilecek kararlara halkın katılımı ve yargıya başvuru gibi konular sözleşmenin içeriğini oluşturmaktadır. Bu üç sütun şeffaf, kapsayıcı ve hesap verebilir iyi çevresel yönetişimi teşvik etmek için esastır. Ancak 2001 yılında yürürlüğe giren sözleşmeyi Türkiye imzalanmamıştır. Bu tez çalışmasında gelişmekte olan bir ülke olarak Türkiye bağlamında Aarhus sözleşmesi perspektifinden, çevresel yönetişime halkın katılımının temel varsayımları esas alınacaktır.
Metropia Filminin tüketim kültürü bağlamında incelenmesi

Kültür, bir nesilden başka bir nesle geçen yazılı olmayan kural ve yasalar olarak ifade edilebilir. Kültürü oluşturan unsurlar arasında dil, normlar, inançlar, semboller, değerler ve bilişsel unsurlar yer almaktadır. Kültür sabit kalmayıp sürekli olarak gelişen, evrilen ve kümültaf bir süreçtir. Tüketim ise bir bireyin istek ve gereksinimlerini karşılaması amacı ile bir mal ya da hizmetin satın alınması şeklinde ifade edilmektedir. Günümüzde teknolojik gelişmeler ve Neo-liberalizmin etkisi ile kültürün kapsamı da tüketim anlayışı bağlamında değişkenlik göstermektedir. Tüketim kültürünün özellikleri şu şekilde sıralanabilir: tüketim içinde kapitalin metalaşması, insanların statülerini göstermek için metalar aracılığı ile tüketimin savunucuları haline gelmesi ve tüketim neticesinde oluşan hazlara yoğunlaşılması. Baudrillard, tüketim kültürüne bir illüzyon şeklinde yaklaşarak kapitalist sistem içerisindeki çarkların sürdürülebilmesi için bu tür bir kültürün varlığına gereksinim duyulduğunu ifade etmektedir. Bu toplumda insanlar nesnelerin gerçek işlevlerinden ziyade göstergelerine, yani nesnelerin insanlara ifade ettiği sembollerine odaklanılmaktadır. Metropia filminde ise insanların Dangst isimli şampuanla insanların zihinlerinin kontrolünü eline alan ve kendi çıkarları doğrultusunda yönlendiren Tre Grup'un yarattığı distopik dünya yansıtılmaktadır.
Küçük ve Orta Büyüklükteki İşletmelerin kurumsallaşmasının önündeki psikolojik engeller

KOBİ'ler dünya ekonomisine; yatırım, üretim, istihdam ve oluşturdukları katma değerle katkıda bulunurken, diğer taraftan da esnek üretim yapılarıyla ülkenin tümüne yayılmış olmalarından dolayı bölgesel ekonominin gelişmesine yardımcı olmaktadırlar. Türkiye'deki işletmelerin büyük bir çoğunluğu KOBİ niteliğindedir. Bu şirketler ayakta kalabilmek için kurumsallaşmanın gereklerini belli bir ölçüde sağlamak zorundadırlar. Bununla birlikte ticari ve ekonomik anlamda büyümek ve varlıklarını sürdürmek için uluslararası ticari ilişkilere girmek mecburiyetindedirler. Çünkü günümüzde küreselleşmenin etkileri bu gelişmeleri KOBİ'ler içinde kaçınılmaz kılmaktadır. Küçük ve Orta Ölçekli İşletmeler tüm ülkelerde belirgin bir ağırlığa sahiptirler ve ekonomilerin barometresi olarak değerlendirilirler. Büyükfirmalardan farklı olarak kendilerine özgü benzersiz yönetim sitillerine, farklı organizasyonel yapılara ve farklı yönetimsel yaklaşımlara sahiptirler. Sahip oldukları karakteristik özellikler sebebiyle, bir takım avantajları ve dezavantajları söz konusudur. Bu firmalarda geleneksel yönetim anlayışının firma bünyesine direk olarak uygulandığında, organizasyonel ve yönetimsel anlamda bazı önemli problemler oluşmaktadır. Bunun en temel sebebi ise günümüzdeki yönetim anlayışındaki değişimdir. Firmalar bu noktada yaşamalarını sürdürebilmek için yeni stratejiler aramazorunluluğundadırlar.
Adorno ve Deleuze'de sanat-politika ilişkisi

Bu tez çalışmasının ardındaki temel motivasyon, 'politik olmama' noktasında benzer eleştirilerin hedefi olmuş Theodor W. Adorno'nun ve Gilles Deleuze'ün kuramsal üretimleri arasında mümkün bağlantıların olup olmadığına dair bir düşünmenin gerekliliğine dair fikir olmuştur. Bu fikrin rehberliğinde, çalışma, düşünürlerin sanat ve politika ilişkisine yönelik yaklaşımları çerçevesinde karşılaştırmalı bir çözümleme ortaya koymaya odaklanmıştır. Çalışma, çözümlemesi neticesinde, sanat fikrinin, her iki düşünürün toplumsal ve politik düzleme dair yaklaşımları içerisinde bir direniş ve yaratım uğrağı teşkil ettiğini gösterme hedefindedir. Bu bağlamda, tezin ilk bölümü, düşünürlerin toplum fikirlerinin analizi oluşturmaktadır. Bölümün çerçevesini çizen Adornoesk özdeşliksizlik mefhumu ve Deleuze'ün azınlık kavramı, aynı zamanda, çalışmanın ilerleyeceği doğrultunun temel unsurlarıdır. Bölüm, bununla birlikte, düşünürlerin modern topluma dair eleştirilerini ortaya koyduğu kavramsal set ışığında tartışmakta ve bu eleştiriler arasındaki bağlantı noktalarını vurgulamaktadır. İkinci bölümde, düşünürlerin sahip olduğu toplum fikrinin politik içerimleri bağlantı noktaları vurgulanarak tartışılmaktadır. Üçüncü ve son bölümde ise, düşünürlerin toplum fikri ve onun politik içerimlerinin çözümlemesinin uğrağı olarak sanat fikri irdelenmekte ve sanatın, bir direniş ve yaratım momenti olarak düşünürlerin nezdindeki özgün yeri ele alınmaktadır.
Liberal parties in Europe and human rights emphasis

Avrupa liberal demokrasilerinin kurulmasındaki önemli rollerine rağmen liberal par- tiler siyasal partiler literatüründe genellikle ihmal edilmiş bir parti ailesi. Bu tez 33 Avrupa demokrasisini yaklaşık 70 yıllık bir zaman diliminde inceleyerek liberal partiler literatürüne katkıda bulunmayı amaçlıyor. İstatistiksel analizler liberal par- tilerin insan hakları ve özgürlük vurgusunun onları diğer parti ailelerinden ayırdığını gösteriyor. Bu bulgunun ardından, bu tez ekonomik koşulların liberal partilerin göreceli insan hakları ve özgürlük vurgusunu nasıl etkilediğini inceliyor. İstatiksel analizlerin sonuçlarına göre liberal partilerin göreceli insan hakları ve özgürlük vur- gusu yükselen işsizlik oranlarıyla azalırken ekonomik konulardaki göreceli vurgusu yükselen işsizlik oranlarıyla artıyor. Bağımlı değişkenlerin dağılımları göz önünde bulundurulduğunda, liberal partilerin bu konulara olan vurgusunda işsizlik oranının önemli bir etkiye sahip olduğu söylenebilir. Bulgular liberal partilerin seçmenlerin ihtiyaçlarına olan duyarlılığını ve seçimlerde bir değer değişiminin varlığını yan- sıttığı şeklinde yorumlanabilir. Siyasal partilerin seçmenlerin taleplerine olan du- yarlılığı işleyen demokrasiler için önemli bir koşul olmasına rağmen, seçimlerdeki insan hakları ve özgürlük vurgusunun azalması uzun süren ekonomik krizlerde liberal demokratik değerlerin zarar görmesiyle sonuçlanabilir.
The influence of universal human rights on citizenship concept in the İslamic world: The case study of Malaysia

Birçok temel özgürlüklerle ilişki içerisinde olmasından dolayı, 'insan hakları ve vatandaşlığa' ilişkin meseleler geniş çaplı ve kapsamlıdırlar. Özellikle de 1945 yılında Birleşmiş Milletler'in ortaya çıkmasından sonra her iki konseptte önemli tarihi gelişmeler geçirerek şekillenmişlerdir. 'İnsan hakları' ve 'özgürlük' kavramlarına sosyal ve beşeri bilimlerin birçok dalında ekseriyetle de hukuki ve siyasi bilime ait meselelerde çalışma yürüten araştırmacılar yakın ilgi göstermişlerdir. Bu yüzden, çalışmamın temel hedefi, İslam Dünyası tarafından bugüne kadar yakın ilgi gösterilmeyen bu önemli değerlere dikkat çekmektir. Arap Baharı gösterdi ki, Müslümanların çoğunlukta olduğu birçok ülke, halihazırda, vatandaşlık insan hakları, özgürlük ve demokrasi gibi temel kavramlarla ilgili mücadele vermektedirler. Bundan dolayı, Müslüman dünyasındaki herhangi bir demokratik sürecin başarıya ulaşabilmesi için, insan hakları ve vatandaşlık kavramlarının yaratılması ön şart olacaktır. Bu tezin amacı; bir yandan Müslüman dünyasındaki 'çağdaş vatandaşlık kavramının' bakış açılarını ve ana hatlarını gözden geçirmek, diğer yandan da uluslararası anlaşmalar ve insan hakları meselelerinde ve bunların İslam Dünyası'ndaki etkileşim ve etkilerini incelemek. İnsan hakları ve vatandaşlık konseptlerini, sosyal entegrasyon sürecinde Malezya, Islam Dünyası'nın içinden geçmişş olduğu kanlı ve vahşi kaosun Malezya gibi nüfusunun çoğunluğunu Müslümanların oluşturduğu bir ülkede yaşanmasının önüne geçmeye çalışmıştır. Birçok etkin yapıyı bünyesinde barındıran Malezya, bu seçimi, yani, insan hakları ve vatandaşlık konseptlerini 1969 yılında Sino-Malay etnik ayaklanması olarak bilinen kanlı olayların çözümünde ana strateji olarak kullanmıştır. Etnik şiddet Malezya'nın 1969 yılında bağımsızlık ilanının hemen arifesinde ortaya çıkmış ve bu şiddet, Malezya hükümetlerinin, birçok etnik yapıyı içinde barındıran toplum yönetiminde yeni stratejiler hazırlamasında ön ayak olmuştur. Bu stratejiler çok etnik yapılı, çok dilli, çok kültürlü ülke ve çok dinli toplumlarda problemlerin önüne geçmek için ilk demokratikleşme sürecinde gerekli disiplini sağlamada etkili olmuştur.
İran siyasal siteminin tarihsel gelişimi

İran İslam Cumhuriyeti, Kaçar Hanedanlığı döneminde başlayan Pehlevi Hanedanlığı dönemi ile devam eden modernleşen İran siyasal sisteminin devamı niteliğindedir. Mutlakiyetçi devlet anlayışının hakim olmaya başladığı Kaçarların yerini ulus devlet modeline sahip olan Pehlevi Hanedanlığı almıştır. Ancak zamanla halkın cumhuriyet istekleri 1979 devrimin gayelerinden biri olmuştur. 1979 yılında batılı anlamda demokratik bir cumhuriyet değil İslam'ın Şia mezhebi etrafında şekillenen bir cumhuriyet yönetimi kurulmuştur. İran İslam Cumhuriyeti sadece İslami dolayısıyla mezhebi geçmişşi ile değil aynı zamanda modernleşen İran siyasal sistemi ve geleneksel İran siyasal sisteminin de devamıdır. Günümüz İran siyasal sisteminin ideolojik altyapısı olan Velayet-i Fakih teorisinin dayanakları bir yandan İslam diğer yandan gelenek ve modernleşmedir. İran siyasal sistemi ideolojisinden dolayı totaliter sistemlere yaklaşmaktayken modernleşmenin etkisiyle mutlak otoriteye sahip olmuş ve kısmen de demokratik ilkeleri kabul etmiştir. Dolayısıyla İran siyasal sistemi karma bir siyasal sistemdir.
Panoptikon'dan post panoptikon'a gözetimin soykütüğü

Bu çalışmanın amacı gözetim olgusundaki değişim ve dönüşümleri panoptikon'daki geçişler üzerinden yorumlamaktır. Panoptikon, gözetimin mekansal işleyişine göndermede bulunurken, postpanoptikon'da gözetim merkezsiz ve akışkan olarak gerçekleşmektedir. Beden, panoptikon'da özneleşmenin mekanıdır, iktidar ilişkilerinin sergilendiği kayıt düzlemi olarak bu ilişkinin gösterge biçimini yansıtır. Dolayısıyla panoptikon, iktidar ilişkileri üzerinden özne ile bedeni, başka bir deyişle soyutluğu ve görüneni birbirine dolayımlayan bir mekanizma olarak anlaşılmalıdır. Buna karşın postpanoptikon, özne ile beden arasındaki kopuşları imleyen postmodern kavrayışın bir ürünüdür. Post panoptikon, görünen ile anlamlandırılan arasında, Deleuze'cü ifadeyle 'çifte-bölünmüşlük' üreterek varoluşun sekanslarını birbirinden koparan bir işleyişe göndermede bulunmaktadır. Bedenin hareketliliği ve görünürlüğüne dayalı olan panoptikon'un aksine postpanoptikon, bedenin hareketlerinden bağımsız işleyen özneleşme süreçlerini içermektedir. Gözetimdeki bir diğer dönüşüm, 'izleyen-özne' olgusundaki konum değiştirmelerde görülebilir. Panoptikon, iktidar ilişkisinin sürdürülebilirliğini sağlamak amacıyla gözetimin bedenleri sürekli hapsettiği bir mekanlaşmaya işaret ederken, postpanoptikon gözetimin toplumsal bir pratik, hatta failleşme biçimi aldığı bir evreye tekabül eder. Bireyler bakış yoluyla kendilerini ve içinde bulundukları sosyal çevreyi anlamlandırmakta, böylece bakış, gerçeği yeniden kurgulamanın bir pratiğine dönüşmektedir. Panoptikon'daki dönüşümlerin nihai bağlamı ise iktidar ilişkilerinin dışsal-söylemsel olmaktan çıkarak yerliyurtlulaştırıcı bir olağanlaşmaya doğru kayması ile sonuçlanır.
Teolojik siyasa: Türkiye Diyanet İşleri Başkanlığı söylemlerinde carl schmitt terminolojisi

Carl Schmitt'in en önemli eseri Siyasi İlahiyat'da politik olanı, din kurumu üzerinden anlatmıştır. Schmitt' e göre; 'modern devlet kuramlarının bütün önemli kavramları, dünyevileştirilmiş ilahiyat kavramlarıdır. Kadir-i mutlak tanrı, kadir-i mutlak kanun koyucuya dönüşmüştür. Sistematik yapıları dünyevileşmiştir. Olağanüstü halin hukuk için taşıdığı anlam, mucizenin ilahiyat için taşıdığı anlama benzer.' Sadece bugünün değil yüzyılların sorunudur Devlet-Siyaset-Din konusu. Sadece Türkiye'de değil, insanlığın yaşadığı her toprak parçasında 'sorunlu üçlü' olmuştur. Yıllara ve coğrafyalara göre öncelik ve üstünlük sırası değişmiş fakat mücadeleleri baki kalmıştır. Cumhuriyet döneminde yönetici elit tarafından din kurumuna bakışın farklılaşması, katı laiklik uygulamaları ve halifeliğin kaldırılıp; Diyanet İşleri Başkanlığı kurulması ile din, devlet tarafından kontrol altına alınmış ve bu kontrol resmiyet kazanmıştır Cuma ve Bayram hutbelerinde verilen mesajların içerik analizi üzerine yapılan bu çalışma, DİB'in hutbelerdeki söylemlerini Carl Schmitt'in politik felsefesi ışığında tartışacaktır. Araştırmada 2008 öncesi (2001-2008) hutbeleri incelenmiş, fakat metne dahil edilmemiştir. 2008 öncesi hutbeler merkezden yazılmamış, bölgesel hazırlanan hutbeler sebebiyle camiler arasında farklılıklar oluşmuştur. İncelenen metin içerikleri benzer niteliktedir. Yıldan yıla(2008-2015) hutbe içeriklerinde net farklılıklar ve ayırımlar göze çarpmaktadır. Bunun sebebi de hutbe yazımında ve hutbe yazan kişinin kararlaştırılmasında yapılan değişikliklerdir. İncelenen hutbelerde, vatandaşların birlik olabilmesi için ve genel dikkati bir yöne toplamak amacıyla bir 'düşman' gösterilmiştir. Bu 'düşman' güncel olaylara göre değişmiştir. Ama başroldeki düşman genelde 'Batı Dünyası' olmuştur. Batı dünyasına karşı; geçmişş dönemden tarihsel örnekler verilerek, dini ve milliyetçi söylem üzerinden metinler oluşturulmuştur. Ülke içinde birleştirici bir unsur olarak kullanılan din, ülke dışında da 'birlik ve beraberlik' olma yolunda en önemli öğe olmuştur. Schmittyen bakışla; 'düşman' seçilirken din belirleyici ana öğelerden biri olmuştur.
Siyasal iktidarın meşrulaştırılmasında politik semboller: Tek Parti Dönemi (1923-1938)

Bu çalışma siyasal iktidarın meşruiyetini politik semboller aracılığıyla nasıl sağladığını Türkiye Cumhuriyeti kuruluş ve kurumsallaşma süreci içinde analiz etmeyi amaçlamaktadır. Kişi kültü, milli bayramlar, ulusal dil, heykel ve kaideler Cumhuriyetin erken dönemlerinden itibaren belirlenen ve kullanılan başlıca sembollerdir. Erken Cumhuriyet döneminden itibaren inşa edilen politik sembollerin, iktidarın meşruiyetini sağlamadaki işlevi üzerine kurgulanan analizde temel varsayım politik sembollerin ilk işlevinin Weber'in kavram haritasında belirtilen rıza yaratma sürecini harekete geçirdiğidir. Dönemin resmi yayın organı olan Hakimiyet-i Milliye Gazetesi'ne yönelik içerik analizi ile 1923 yılından (1934 yılından itibaren Ulus) 1938 yılı Mustafa Kemal Atatürk'ün vefatına kadar uzanan zaman aralığında rızanın yaratılması sürecinde politik sembollerin ele alınış biçimleri açığa çıkarılmıştır. Gazeteye yönelik inceleme ile amaçlanan; milli bayram olarak ilan edilen günler olan 29 Ekim Cumhuriyet Bayramı, 23 Nisan Ulusal Egemenlik ve Çocuk Bayramı, 30 Ağustos Zafer Bayramı ve 19 Mayıs Gençlik ve Spor Bayramı kutlamaları; Latin Harflerinin Kabulü, Türkçeleştirme ve öz Türkçe çalışmalarını içeren haber ve köşe yazılarının analizi ile Tek Parti döneminin sembolik inşasını anlaşılır kılmaktır.
Yerel yönetimlerde katılım ve 6360 sayılı Yasa'nın temsil ve katılım üzerine etkileri: Hatay örneği

Yerel yönetimler, yönetim birimleri olarak halka en yakın olandır. Halkın yönetime katılımının ve yönetimde temsil özelliğinin en iyi şekilde gösterildiği yönetim birimi olarak değerlendirilebilir. Yerel yönetimler, halkın istek ve sorunlarının en doğru ve etkili biçimde çözüme kavuşturulduğu, vatandaşa en yakın yönetim birimleridir. Yerel yönetimler demokrasinin olgunlaşması ve yayılması açısından da önemi olan kurumlardır. Ülkeler halka yakın olabilmek ve halkın merkezi yönetime olan sadakatinin devamlılığı için yerel yönetimleri tercih etmiş ve ülke yönetiminin güçlenmesi için yerel yönetimlerden gelen etkiyi merkezi yönetimde kullanmışlardır. Tarih içerisinde farklı tür ve adlarla süregelen yerel yönetimler, Türkiye Cumhuriyet'inin kurulmasıyla birlikte daha modern ve işlevsel bir yapıya kavuşmuşlardır. Yerel yönetimlerle birlikte var olan temsil ve katılım olguları da tarih içerisinde büyük gelişim göstermiştir. Demokratikleşme açısından önem arz eden temsil ve katılım olguları, yapılan düzenlemeler ile daha çok uygulanabilen bir hal almıştır. Temsil ve katılımı daha güçlendirme yönünde atılan adımlar demokratikleşme açısından çok büyük önem taşımaktadır. Ancak bu bağlamda, 6360 sayılı Yasa'nın temsil ve katılım süreçlerini zayıflatıcı bir düzenleme olduğunu söylemek mümkündür. Söz konusu Yasa ile Türkiye'nin yerel yönetim yapısında çok önemli değişimler yaşanmış, büyükşehir belediyesi kurulmuş olan illerde il özel idareleri, belde belediyeleri ve köy yönetimlerinin tüzel kişilikleri sonlandırılmıştır. Bu düzenlemelerin elbette ki yerel yönetimlerde temsil ve katılım üzerine olumsuz etkileri ortaya çıkmıştır. Bu çalışmada 6360 sayılı Yasa'nın temsil ve katılım üzerine olan etkileri Hatay Büyükşehir Belediyesi ve İlçe Belediyeler örneği üzerinden değerlendirilmeye çalışılmıştır.
Türkiye'de yönetişim ve sivil toplum kuruluşları

Kamu yönetimi ve kamu yönetimine ilişkin kavramlar, küreselleşmenin etkilerinin artması ile yapısall olarak değişim sürecine girmiştir. Kamu ve kamuya dair süreçlerde gerçekleşen değişimlerin temelinde, kamu hizmetlerinde var olan devlet etkisinin minimize edilmesi yatmaktadır. Diğer bir ifade ile değişim, devletin etkisinin minimum düzeye çekilmesi ve yeni bir kamu yönetimi anlayışının benimsenmesi ile ilgilidir. Yeni kamu yönetim anlayışı beraberinde bazı kavramlarında daha fazla önem kazanmasını getirmiştir. Bu kavramların başında gelen yönetişimin kavramının temelleri katılım kavramına dayanmaktadır ve günümüz modern toplumları açısından değerlendirildiğinde son derece önemli bir kavram olarak karşımıza çıkmaktadır. Yürütülen bu çalışmada, yönetişim kavramı ve yönetişim kavramının temel yapı taşı olan siyasal katılım kapsamında ülkemizdeki sivil toplum kuruluşlarının irdelenmesidir. Türkiye'de yönetişim süreçleri kapsamında siyasal katılım düzeyi ve siyasal katılım düzeyinde yaşanan sıkıntıları sivil toplum kuruluşları özelinde inceleyen bu araştırma kapsamında, araştırmaya dahil olan on beş sivil toplum kuruluşunun görüşleri çerçevesinde, ülkemizdeki siyasal katılım düzeyinin, tarihsel süreç ile kıyaslandığında, pozitif yönde bir seyir izlediği sonucuna varılmıştır. Ayrıca, araştırma kapsamında, siyasal katılım süreçlerinde toplumun tüm kesimlerinin tamamen temsil edilemediği ancak temsil oranının her geçen yıl arttığı ve siyasal katılım düzeyinin ülkemizde gelişen eğitim düzeyi ile paralel bir şekilde yükseldiği sonuçlarına varılmıştır.
Türkiye'de sağ ve sol ideolojik rekabetin gelişim (12 Mart 1971-12 Eylül 1980)

12 Mart 1971 muhtırası ile 12 Eylül 1980 darbesi arasında sağ ve sol ideolojik rekabetin gelişimi ve bu rekabetin Türkiye'de nelere mal olduğunun gösterilmesi amacıyla hazırlanmış olan tez çalışmasında başta dönemi yaşamış olan kişilerin yazmış olduğu hatıratlar olmak üzere dönem ile ilgili inceleme ve araştırma eserleri, dönemin gazeteleri ve yabancı yayınlar kaynak olarak kullanılmıştır. Yapılan araştırma sonucunda dış devletlerin kendi çıkarları doğrultusunda Türk milleti arasındaki ideolojik ayrılıkları desteklediği ve bu destek neticesinde kendi isteklerini Türkiye'de gerçekleştirmek istedikleri gözlemlenmiştir. İdeolojik ayrımların genel olarak dış devletler tarafından desteklendiğinin gözlemlenmesinin yanı sıra siyasetçiler tarafından iktidarlarını devam ettirebilmek amacıyla da desteklendiği de tez çalışması süresince kaynaklardan alınan bilgiler doğrultusunda gözlemlenmiştir. Sürekli olarak figüranlar değişmesine rağmen senaryonun aynı olduğu, cepheleşmenin sürekli olarak bu millete zarar verdiğinin gözlemlenmesi ve bu gözlem neticesinde farkına varılan durumun gözler önüne serilmek istenmesi bu çalışmanın ana amacını teşkil etmektedir. Çalışma, genel olarak 1971- 1980 yılları arasındaki ideolojik rekabeti kapsıyor olsa da, bu süre zarfında Türkiye'de gerçekleşmiş olan iç ve dış politik sorunlar ve bu sorunların ekonomik, sosyal ve kültürel sonuçları da araştırma kapsamına dahil edilmiştir. Çalışma süresince tarihçiliğin objektiflik prensibinden herhangi bir şekilde taviz verilmemiş, gerek sağ gerek sol ideolojik yayınlar ve gerek yerli gerek yabancı yayınlar göz ardı edilmeden çalışmaya prensip çerçevesinde dahil edilmiştir.
28 Şubat sonrası İslamcı kadınlar

Modernleşme projesini kamusal alanda gerçekleştiren Kemalizm, kamusal alam 'steril' bir alan olarak belirlemiş ve kamusal alanda görünür olmayı kurallara bağlamıştır. Aynı zamanda Kemalizm'in modernleşme anlayışına göre çağdaş kadının örtülü olması düşünülemezdi. Determinist bir anlayış ile çağdaşlaşan her kadının örtüsünü de çıkartacağı tasarlanıyordu. Ancak 1980'lerden sonra kamusal alanda örtüleri ile görünürlük kazanan İslamcı kadınlar eğitimleri, giyiniş biçimleri ve söylemleri ile Kemalizm'in modern kadın tasarımını bozuma uğrattılar. Bu nedenle de 28 Şubat sonrasında kamusal alanın çağdaş görünümünü bozduğu gerekçesi ile islamcı örtülü kadınlar kamusal alandan dışlandılar. Türkiye'nin kurucu unsurlarında hakim olan askeri yapı nedeniyle, asker dönemsel aralıklarla sistemin tehlike altında olduğu savı ile yönetime müdahale etmeyi meşru hakkı saymıştır. 28 Şubat müdahalesi ise diğer askeri müdahalelerden farklı olarak karşı cephesine kadım yerleştirmiştir. Cumhuriyet tarihi boyunca, Türkiye'nin modernleşme projesi kadın merkezli tasarlandığı için ortaya çıkan modernleşme krizinin çözümü, hesaplaşması yine kadın üzerinden yapılmıştır. Elinizdeki tezde, 28 Şubat 1997 tarihinde düzenlenen Milli Güvenlik Kurulu toplantısının uygulamalarından en fazla İslamcı örtülü kadınların etkilendiği iddia edilmektedir. 28 Şubat sonrasında örtüleri ile üniversitelere, iş yerlerine ve resmi kurumlara alınmayan İslamcı kadınlar arasında ciddi bir parçalanma gözlenmiştir. Üstelik İslamcı kadın hareketinin her bir parçası da birbirinden çok farklı tutumlar 143 sergilemiştir. 28 Şubat uygulamalarına karşı direnen kadınların harekete kattığı güç ne kadar önemliyse; geri çekilerek özel alanına dönen kadınların hareketi zayıflatması da en az o kadar önemlidir. 28 Şubat sonrasında İslamcı kadınlar ortak bir tutum sergileyememişlerdir. Özellikle türban eylemleri vesilesiyle daha kitlesel bir boyut kazanan harekete, İslamcı kadın kimliğinin özüne hakim olmayan birçok örtülü kadın katılmıştır. Bu da daha önce modernizme, gelenekselliğe, feminizme hatta zaman zaman Kemalizm'e eklemlenerek oluşturulan İslamcı kadın kimliğinde bir tür krize neden olmuştur. İslamcı kadınların bir bölümü, 28 Şubat ertesinde sistemle mücadelelerini örtünme üzerinden götürerek, Kemalist kadınlarla farklılıkları üzerinden değil benzerlikleri üzerinden argüman geliştirmişlerdir. İslamcı kadın modern, eğitimli ve meslek sahibi görüntüsü ile 28 Şubat öncesinde Kemalist kadında başlattığı kimlik krizine, 28 Şubat sonrasında kendisi girmiştir. İslamcı kadının girdiği kimlik krizi, hareketi zayıflatmış ve yenilgiye sürüklemiştir. 28 Şubat sonrası örtülü kadınlara konulan yasaklar sonucunda İslamcı kadınlar içice geçen aşamalarla parçalanmış, mücadele etmiş, yalnızlaşmış ve en sonunda tüm askeri müdahalelerinin karşı cephesinde yer alan hareketler gibi geri çekilmek zorunda kalmıştır. İslamcı kadınlar da kamusal alanın, sistem tarafından belirlenen duvarlarım aşamamış veya yenilgiyi kabul ederek özel alanına geri dönmüş ya da marjileşerek sistemin dışına atılmışta.