turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Tek Parti Dönemi milletvekili olarak Adnan Menderes (1931-1945)

Adnan Menderes hakkında yapılan araştırmalarda, ağırlığı 1950- 1960 arası DP İktidarı Dönemi teşkil etmektedir. Ancak bu sürecin öncesinde Menderes, 14 yıl boyunca Cumhuriyet Halk Partisi Aydın Milletvekili olarak görev yapmıştır. Çoğunlukla arşiv belgelerine ve birinci el kaynaklardan alınan verilere dayanarak hazırlanan çalışmada, Adnan Menderes'in CHP Aydın milletvekili olarak görev yaptığı dönem mercek altına alınmıştır. Menderes'in bahsedilen milletvekilliği dönemini kapsayan bu çalışmada, aldığı görevler, bu görevler sonucunda yazdığı raporlar ve meclis konuşmaları gibi siyasi hayatına yönelik konular ele alınmıştır. Elde edilen veriler kendisinin Tek Parti Dönemi'ndeki fikir yapısını anlamamıza da yardımcı olacaktır. Ayrıca kendisinin bu dönemdeki fikir ve görüşleri, başbakanlığı dönemindeki uygulamalarıyla da karşılaştırılarak aradaki değişim ortaya çıkarılmıştır. Dört bölümden oluşan çalışmanın ilk bölümünde Adnan Menderes'in siyasetten önceki hayatına kısaca değinilmiştir. İkinci bölümde ise Serbest Fırka ile başlayan siyaset hayatı ve CHP'ye geçişinden bahsedildikten sonra Atatürk Dönemi'ndeki faaliyetlerinden bahsedilmiştir. Üçüncü bölümde Menderes'in İnönü Dönemi'ndeki görev ve faaliyetleri ile beraber kendisinin İnönü ile ilişkisi ve buna yönelik bazı konuşmalarına yer verilmiştir. Her iki dönemde de parti müfettişi olarak görevlendirilen Menderes'in yazmış olduğu raporlar da detaylı olarak ele alınmıştır. Dördüncü bölümde ise Adnan Menderes'in muhalefet saflarına geçiş aşaması, partiden ihraç sürecine kadar detaylı bir şekilde ele alınmıştır.
Stani̇slaw August Poni̇atowski̇'ni̇n si̇yasal si̇stem reformu projesi̇

Bu çalışmada son Polonya Kralı Stanis aw August Poniatowski'nin reform projesi incelenmeye çalışılmıştır. Projenin odak noktası mevcut rejimi değiştirmeye yönelik reformları hayata geçirmektir. Bu sebeple, öncelikle soylu demokrasisi ya da magnat oligarşisi olarak adlandırılan rejimin yol açtığı sorunlar ele alınmıştır. Rejimin nitelikleri anlaşılmaya çalışılırken anarşik olarak tanımlanan yapının, siyasal anlamda anarşi kavramıyla bağdaşmaması sorunuyla karşılaşılmış ve bu duruma karşılayacak alternatif bir kavram olarak negatif egemenlik önerilmiştir. Reform projesi, Poniatowski'nin kendi kişisel inanç ve felsefesiyle birlikte, dönemin Polonya'sının maruz kaldığı iç ve dış değişkenler göz önünde bulundurularak ortaya konmaya çalışılmıştır. Bu noktada, Katolik Kilisesine bağlı olan Kralın dini inancının, Anglikan Kilisesi'ne ait bir kavram olan latitudinarianism ile tarif edilmiş olması sorunu ile karşılaşılmış ve bunun yerine Kralın dini inancının Aydınlıkçı Katolisizm çerçevesinde değerlendirilmesi önerilmiştir. Poniatowski'nin reformları XVIII. yüzyıl Avrupa devletlerinde yaygın olan polis devlet anlayışı dahilinde ele alınarak yorumlanmıştır.
Kolombiya'daki barış sürecinin radikal demokrasi teorisiyle analizi

Kolombiya'da yarım yüzyıldır süren iç savaş ve güvensizlik ortamı, Kolombiya Hükümeti ile savaşın ana karakteri olan Kolombiya Devrimci Silahlı Güçleri adlı örgüt arasında 24 Kasım 2016 tarihinde imzalanan barış anlaşması ile sona ermiştir. Yarım yüzyıllık düşmanlığı bitiren bu anlaşma sürecinde yaşanan demokratik açılımlar ve dost-düşman ilişkisinin rakip ilişkisine dönüştürülerek politik alana çekilmesi yönündeki çalışmalar bu süreci siyaset bilimi ve demokrasi çalışmaları literatürü açısından önemli bir noktaya taşımıştır. Diğer yandan bu anlaşma süreci sadece FARC ile barışmayı kapsamayıp, ülkede antagonizmalara sebep olan tüm unsurları agonizmaya çağıran topyekun bir demokratik dönüşüm süreci olması nedeniyle de ön plana çıkmaktadır. Bu tezin amacı Kolombiya'da yaşanan çatışma ve anlaşma sürecini Ernesto Laclau ve Chantal Mouffe'un radikal demokrasi teorisine ait kavramları kullanarak analiz etmektir. Çalışma, bu teorinin ortaya koyduğu antagonizma, agonizma, dost-düşman, eklemlenme, söylem, kolektif kimlik, eşdeğerlik zinciri, özne konumları gibi kavramları kullanarak Kolombiya'daki çatışma ve çatışma sonrası dönüşüm sürecinin radikal demokratik potansiyelini anlamayı amaçlamıştır. Mouffe'un yaptığı siyasal ve siyaset ayrımından yola çıkarak öncelikle Kolombiya'daki tarihsel arka plan incelenmiş sonrasında anlaşma sürecine ait yasal düzenlemeler ele alınmıştır. Tezin temel argümanı Kolombiya'da toplumsal antagonizmaların agonizme dönüşmesi için gerekli potansiyelin var olduğu ancak toplumsal bütünlüğün sağlanamamasının hasım politikasına geçiş için büyük bir engel oluşturduğudur. Kolombiya'da son barış süreci ile yaşanan radikal demokratik dönüşüm hamlelerinin toplumsal antagonizmaları tekrar tetiklediği görülmüştür. Toplumun kapanımsızlığı dolayısı ile radikal demokrasinin ontolojik ve pratik önermeleri arasında liberal demokraside olduğu varsayılan paradoksa benzer bir paradoksun olduğu sonucuna ulaşılmıştır.
Terörle mücadele faaliyetleri üzerine bir inceleme

Bu çalışmada, günümüzde neredeyse tüm dünyayı tehdit eden terör, terörizm ve terör örgütleri, terörle mücadele eden Japonya, İngiltere ve İspanya örnekleri üzerinden incelenmiştir. Çalışmanın hazırlanması da literatür taraması temel araştırma tekniği olarak benimsenmiş, bu amaçla; ilk bölümde terörün tarihçesi ve ortak bir tanım konusunda üzerinde anlaşma sağlanamayan terör ve terörizm hakkında genel bilgiler verilmeye çalışılmış, en sonra olarak ta terör unsurları anlatılmıştır. İkinci bölümde, Japonya'dan Japon Kızıl Ordusu ve Aum Shinrikyo, İngiltere'den IRA ve İspanya'dan ETA terör örgütlerinin genel yapısı ve faaliyetlerine değinilmiştir. Üçüncü bölümde ise; Japonya'nın Japon Kızıl Ordusu ve Aum Shinrikyo, İngiltere'nin IRA ve İspanya'nın ETA terör örgütlerine karşı vermiş olduğu mücadele yer verilmiştir. Çalışma sonucunda; incelemeye alınan terör örgütlerine karşı incelenen devletlerin vermiş olduğu mücadelenin ilk süreçte nasıl değerlendirildiği ve buna göre nasıl faaliyetler yapıldığı, ilerleyen süreçlerde ne gibi değişimlere gidilerek faaliyetlerin yanlış ve doğru yanları incelenmiştir.
A comparative analysis of the Metaxas regime and Golden Dawn

Bu çalışmada Ioannis Metaksas döneminin (1936-1941) ideolojik ve organizasyonel yapısıyla birlikte paramiliter karakteri göz önüne alınarak aşırı sağ Yunan partisi Altın Şafak ile kıyaslanması konu alınmaktadır. Altın Şafak Partisi 2009 belediye seçimlerinin galibiyetini izleyen 2012 yılı ulusal seçimlerinde edindiği yüzde 6.97 oy oranı ile Yunan Parlamentosu'na üçüncü parti olarak girişinin ardından akademik ilgiyi de üzerine çekti. Çalışma, Yunan aşırı sağının politik kökenlerini konu alarak 1936- 1941 dönemine, Ioannis Metaksas yıllarına odaklamakla birlikte söz konusu dönemi Altın Şafak Partisi ile söylem, organizasyonel yapı ve paramiliter karakteri açısından karşılaştırmaktadır. Çalışmada kullanılan metotlar karşılaştırmalı ve derinlemesine analiz yaklaşımları olmakla birlikte, literatürün incelenmesi, parti manifestosu ve medyada yer alan bazı haber ve makaleler ile Altın Şafak Partisi liderinin parti sitesinde yer alan makale ve açıklamalarının incelemesini kapsamaktadır. Altın Şafak Partisi'nin ideoloji, organizasyonel yapı ve paramiliter karakteristiksel özellikleri göz önüne alındığında Metaksas döneminin devamı niteliğini taşıdığı görünmektedir. Ancak bu devamlılıkta bazı önemli farklılıklar da bulunmaktadır ki çalışmada bahsedilen bu farklılıklar dönemsel gerekliliklere bağlı olarak ortaya çıkmıştır. Bahsedilen farklılıklar daha çok ulusun düşmanının tanımı üzerinden olup, Metaksas döneminde bu düşman komünist ve ana akım partilerin temsilcileri ideolojik bazda ise parlamenter sistem olarak tanımlanmıştır. Diğer taraftan, Altın Şafak kuruluşundan bu yana düşman tanımının daha çok Siyonizm üzerine inşaa etmiştir. Metaksas Yahudi toplumuna karşı nötr bir tutum sergilerken, Altın Şafak'ta ise parlamenter sistem, ana akım siyasi partiler ve temsilcileri ideolojik bazda iç düşmanlar olarak gösterilmektedir. Altın Şafak yayılmacı söylemi ile farklılaşırken, özellikle Türkiye'ye karşı, partinin temel düşman tanımı Metaksas'ın komünistini ikinci plana atarak, Siyonism üzerinden yapılmakta, onu yasal, yasa dışı ayrımı yapılmaksızın tüm göçmenler izlemektedir.
State syndrome through cartoons

Bu çalışmada 1950'den günümüze Türkiye'deki Siyasal Değişimler, 'Akbaba', 'Dolmuş', 'Gırgır' dergilerinden alınan karikatürlerle incelenmiştir. Değişim ve süreklilik, politikacı demokrasi, din, uzlaşmazlık ve halk kavramlarında gözlemlenmiştir. Bu kavramlar devlet geleneği, çevre-merkez ilişkileri, modernleşme perspektifleri açısından incelenmiştir. Modernleşme Türk siyasal hayatın amaç edindiği en önemli unsurdur. Devlet eliyle başlatılan modernleşme, toplumun dinamiklerinden gelen modernleşme ile yan yana var olmaktadır. Karikatürlere göre bulunan bulgular şunlardır: Politikacı ele alınan bütün dönemlerde bir kimlik arayışı içinde olmuş, gittikçe toplumla daha çok özdeşleşen bir görüntü içi ne girmiştir. Seçkinci politikacı yerini giderek halk tipi politikacıya bırakmıştır. Politikacı ancak iktidarda iken bir varlık göstermiş, muhalefet karşısında ise otokratik bir görüntüye girmiştir. Demokrasi ile ilk olarak 1950'de tanışan politikacı demokrasiyi, kendi yerini sağlamlaştırmak için isterken, halk, demokrasiyi kendine barış, huzur getirecek bir amaç olarak algılamış, her iki tarafta uzun süre demokrasinin hoşgörü, karşılıklı saygı ve karşıtların bir arada, eşitlik içinde olmaları üzerine dayanan bir yaşam şekli olduğunu al- gılamamışlardır. 1950, 1960 ve 1970'lerde demokrasiyi yeterince yaşayamamaktan doğan anarşi 1980 sonrasında kendini sınırları dar çizilmiş bir demokrasiye bırakmıştır. Laiklik ilkesiyle arka plana itilen din,.1950'de çevrenin önem kazanması ile hatırı sayılır bir oy potansiyeli oluşturmuş, merkezin vazgeçemiyeceği bir güç haline gelmiştir. 1950 ve 1960'larda dinsel hoşgörüsüzlük şeklinde ortaya çıkan karikatürler 70'lerde kendini dinsel kurumsallaştırmaya bırakmış,1980'lerde de dinsel hoşgörüye bürünmüştür. Din bir bakıma 1970 sonrası kimlik arayışına cevap vermek durumundadır. Türk siyasal kültürünün bir unsuru olan uzlaşmazlık, her dönemde, her ilişkide kendini hissettirmiştir. Çatışmaların belli bir düzey altında tutulamaması halkta bıkkınlık yaratmış ve 1980 sonrasında uzlaşmazlık kendini grup içinde hissettirmiştir. Halkın 1950'lerden beri pragmatik tutumu ağır basmış, şimdilik kendine bir kurtarıcı aramaktan vazgeçmişş, daha çok ekonomik problemlerini halledecek çabalara yönelmiştir. Yine de halkın oy verme dışında politik hareketleri oldukça kısıtlıdır. Bu olay halkın kendi kendini örgütleyememesi sonucu olmayıp, bazı kanuni sınırlandırmalar sonucudur. Devlet geleneğinde 1950'lere nazaran bir yumuşama gözlemlenmekte ise de, bu gelenek zaman zaman kendini hissettirmektedir.
Postmodern söylemin siyaset kuramına etkileri

Çeşitli disiplinlerde kullanılmış olan 'postmodern ' terimi, oldukça biçimsiz ve belirsiz olduğundan dolayı, söz konusu terimi tanımlamak pek kolay değildir. Bununla birlikte postmodernizmin kullanıldığı bağlam göz önüne alındığı takdirde, söz konusu terimin ne anlam ifade ettiğine ilişkin bir tanıma ulaşılabilmektedir. Bu çalışmada felsefi bir kategori veya bir düşünce biçimi olarak sınırlandırılan postmodernizm, 'postmodern söylem' biçiminde kavramlaştırılmaktadır. Bu çalışmanın amacı ise postmodern söylemin siyaset kuramı üzerindeki etkilerini ortaya koymaktır. Söz konusu çalışmanın temel tezi, postmodern söylemin siyaset kuramı olarak klasik liberalizm ile klasik Marksizm üzerinde hem yıkıcı hem de yeniden yapılandırıcı etkide bulunabileceğidir. Postmodern söylemin bu ikili etkisi, bu çalışmada 'postmodern söylemin paradoksu' olarak kavramlaştırılmaktadır. Bu çerçevede anti-özcülük, olumsallık, anti-temelcilik ve anti-tekabüliyetçilik olarak saptanan postmodern söylemin parametreleri, gerek klasik liberalizmin gerekse klasik Marksizmin felsefi temellerinin altını oymaktadır. Öte yandan postmodern söylemin modern siyaset kuramı üzerinde aynı zamanda yeniden yapılandırıcı bir etkisi de bulunmaktadır. Başka bir anlatımla, liberalizm ile Marksizmin, postmodern söylemin parametrelerince yeniden yapılandırılması olanaklıdır. Bu bağlamda postmodern söylemin yeniden yapılandırıcı bir etkisi olarak Richard Rorty'nin 'postmodernist burjuva liberalizmi' ile Ernesto Laclau ve Chantal Mouffe'un 'post-Marksizmi', ontolojik, epistemolojik ve etik-politik önkabulleri açısından çözümlenmektedir. Liberalizm veya Marksizmin, postmodern söyleme uygun bir biçimde yeniden tanımlandığı takdirde, varlığını modern/postmodern bir siyaset kuramı olarak sürdürebileceği ileri sürülmektedir. Ayrıca modern ve postmodern arasında bir eklemlenmeyle ilişkiliIll olan postmodern söylemin yeniden yapılandırıcı etkisi, siyaset kuramına bir katkı olarak da okunabilir. Liberalizm ile Marksizmin yeniden yapılandırılmış formları olan postmodernist burjuva liberalizmi ile post-Marksizm, bir yandan klasik formlarının felsefi temellerinden paradigma düzeyinde bir kopuş gerçekleştirirken, diğer yandan da klasik formlarıyla olan sürekliliklerini koruyabilmektedirler. Karşılaştırmalı olarak postmodernist burjuva liberalizmi ile post-Marksizmin, farklılıklar olmakla birlikte, felsefi temelleri açısından birbirlerine yaklaştıkları açıkça görülmektedir. Bununla birlikte postmodernist burjuva liberalizmi ile post-Marksizm klasik formlarıyla sürekliliklerini sürdürdükleri ölçüde, birbirlerinden uzaklaşmaktadırlar.
İsmail Mahir Efendi: hayatı ve faaliyetleri

Araştırmanın konusu; Kastamonulu eğitimci ve İttihat ve Terakki Partisi Kastamonu Mebusu İsmail Mahir Efendi'nin hayatı ve çalışmalarıdır. Bu çalışmada İsmail Mahir Efendi'nin hayatı ve eğitimciliği yönü ile özellikle milletvekilliği yaptığı dönemlerdeki çalışmaları üzerinde durulmuştur. Türk tarihine genel olarak bakıldığında eserleri ve faaliyetleri ile büyük işler yapan insanların zaman içinde unutulduğu gözlemlenmektedir. İsmail Mahir Efendi de eğitimciliği yanında mecliste farklı alanlarda yapmış olduğu konuşmalar ve sunmuş olduğu öneriler ile Kastamonu tarihinde özel bir yere sahiptir. Yapılan bu çalışma, Kastamonulu bir siyasetçinin meclis çatısı altında yaptığı faaliyetlerinin ve kurumlaşmış olan düşüncelerinin toplu olarak verilmesi bakımından mühimdir.
Türk siyasal hayatında yeniden Milli Mücadele hareketi

Tek partili dönemin uygulamaları, parti ve devlet bütünleşmesi ile birlikte düşünüldüğünde dönemin otoriter bir hal almasını beraberinde getirmiş ve ülkede geçmişşten keskin bir kopuşu içeren faaliyetlerin olduğu bir süreç ön plana çıkmıştır. Bu sürecin devamında ise çok partili hayata geçişi içeren bir dizi uygulamalar siyasi arenada yer bulmuştur. Soğuk Savaş dönemiyle birlikte yüzünü Batı'ya dönen Türkiye, demokratik olarak nitelendirilebilecek çok sayıda uygulamayı hayata geçirmiştir. Nihayetinde bütün bu uygulamalarla birlikte aşağıdan yukarıya doğru siyasal güçler, o zamana dek görülmeyen ölçüde gelişmeye başlamıştır. Yeniden Milli Mücadele Hareketi de, tek parti döneminin jakoben bir anlayışla toplumu dizayn etmesine sivil bir tepki olarak bu süreç içerisinde kendisine yer bulmuştur. Ne var ki, Yeniden Milli Mücadele Hareketi kuruluş dönemindeki 'İslam temelli' felsefesi ile paradoks oluşturacak bir şekilde, giderek müesses nizama eklemlenmiştir. 1971 Muhtırası'ndan sonra Hareket kuruluş amaçlarından sapmış ve devletin milli güvenlik konseptinin önemli bir parçası haline gelerek yoğun anti-komünizm propagandası yapan bir teşkilat haline gelmiştir. Bu dönemde tabandan gelen uyarı ve önermelerin dikkate alınmaması Hareket'in kısa sürede dağılmasına ve 1980 darbesi sonrası dönemde güçlü bir şekilde partileşememesine neden olmuştur. Erken cumhuriyet dönemi modernleşmesinde devlet Müslüman temel kimliğinin yerine modern ulusçuluğu geçirmek istemiş, bu kapsamda kültürel muhafazakarlığı dışlamıştır. Çok partili hayata geçilirken kültürel muhafazakar elitlerin ve 'Sünni' halkın ise dindarlık ile milliyetçiliği uzlaştırma yolunda olduğu ortaya çıkmıştır. Soğuk Savaş'ın etkileri de bu çevrelere ideolojik meşruiyet sağlamıştır. Bu ortamda doğan YMMH, radikal sol siyasetin yükselişine reaktif bir hareket olarak gelişmiş görünmekte ve bununla birlikte devlet içinden de manipüle edildiği izlenimi vermektedir.
Yeni muhafazakarlık: Carl Schmitt ve Leo Strauss üzerinden eleştirel bir okuma

Bu çalışmanın odağında, 20. yüzyılın en etkili muhafazakarlık biçimlerinden birisi olan yeni-muhafazakarlık bulunmaktadır. Yeni-muhafazakarlık, ortaya çıkış şekli, klasik muhafazakar düşünce ile olan bağlan, klasik düşünceden farklılaştığı noktalar ve önerdiği politikalar bağlamında irdelenmekte; böylelikle, bu düşüncenin kapsamlı bir analizi yapılmış olmaktadır. Söz konusu analizin dayanak noktasını, Alman muhafazakar düşünce geleneğinden gelen iki düşünür, Cari Schmitt ve Leo Strauss oluşturmuştur. Yeni-muhafazakar siyaset anlayışının, onların görüşlerinin bir yeniden ifadesi olduğu ve yeni-muhafazakarlann, güncel toplumsal durumu bu iki düşünürün argümanlanyla anlamlandırıp eleştirdikleri fikri, Schmitt ve Strauss'un çalışmadaki öneminin gerekçesi olmuştur. Sonuçta ortaya, muhafazakar siyaset geleneğinin bir parçası olan, fakat Alman muhafazakar düşüncesinin etkisiyle müdahaleci refleksler geliştirmiş bir muhafazakarlık türü olan yeni-muhafazakarlığın, nispeten tutarlı bir portresi çıkmıştır.
2. Abdülhamid dönemi Osmanlı Devleti'nin Arnavutluk siyaseti

Yapılan çalışma, Osmanlı Devleti'nin II. Abdülhamid döneminde yürütülen Balkan siyaseti çerçevesinde Arnavutluk'ta uygulanan devlet politikasını ortaya koymayı amaçlamıştır. Üzerinde çalışılan dönemde bölge üzerinde meydana gelen olay ve gelişmelerin daha çok siyasi boyutu üzerinde durulmuş, Arnavutların İslamlaşma süreci, kimlik ve kültürel tarihlerinin arka planı da genel hatlarıyla işlenmiştir. Konu ile ilgili hatırat, biyografi ve diğer eserler arşiv belgeleri ile birlikte incelenmiş; dolayısıyla ilk elden bilgilere ulaşmağa çalışılarak elde edilen sonuçlar uygun başlıklar altında araştırıcıların istifadesine sunulmuştur. Tez çalışmasında özetle: II. Abdülhamid'in Arnavutlara karşı özel bir siyaset uyguladığını, bazı imtiyaz ve politikalarla Arnavutluk'u Balkanlar'da Osmanlı Devleti'nin sağlam bir üssü durumuna getirdiğini ve kendisinden sonra Arnavutluk üzerinde uygulanan olumsuz politikaların Padişah'ın siyasetinin haklılığını ortaya koyduğunu, söyleyebiliriz.
The relationship between state and capital: The reconstruction of soccer stadiums as an urban transformation project

Bu çalışma Türkiye'deki devlet-sermaye arasındaki ilişkiyi 2002- 2015 arası AKP dönemindeki stadyum inşaatlarına odaklanarak analiz etmektedir. Anadolu'nun çeşitli anakentlerinde yapılan bu inşaat projelerinin analizi aynı zamanda ilgili dönemin birikim stratejisine de ışık tutmaktadır. Bilhassa, bu çalışma stat inşaatları vasıtasıyla irdelenen devlet ve sermaye arasındaki ilişkide politik girişimcilik kavramının rolünü de açıklamayı amaç edinmektedir. Bu kavram spesifik olarak iktidar bloğunun hegemonyasının yeniden yaratılmasına yarayan 'rıza' mefhumunun tekrar üretilmesi anlamına gelen neoliberal tarzda bir eklemlenme biçimine işaret etmektedir. Bu bağlamda, hegemonya projesinin yeniden üretimi toplum içindeki iktisadi tahayyül olgusunun tekrar oluşumuna olanak vermektedir. Bu vesileyle, hegemonik gücün eklemlenme mekanizması ve onun ilgili birikim stratejisi efektif bir biçimde icra edilmektedir.
Siyasal lidere duyulan güven bağlamında seçmen davranışı üzerine bir araştırma

Seçmenler iktidarı belirlemek amacıyla tercihte bulunurken birçok faktörden etkilenmektedir. Bu faktörleri sosyolojik, psikolojik, rasyonel ve diğer faktörler olarak sıralamak mümkündür. Seçmen davranışını etkileyen bir diğer faktör ise liderdir. Özellikle lidere duyulan güven seçmen davranışının belirlenmesinde önemli bir etkiye sahiptir. Siyasal liderlerin ön plana çıktığı bu süreçte, gerçekleştirilen siyasi iletişim faaliyetleri de içerik bakımından liderlerin oluşturduğu güven çerçevesinde şekillenmektedir. Bunun sebebi ise, seçim sürecinde liderlerin vaatleri ile iktidara geldiklerinde yaptıklarının tutarlı olmasının, seçmenlerin en çok dikkat ettiği hususlardan birisi olmasıdır. Bu çerçevede gerçekleştirilen çalışma üç bölümden meydana gelmektedir. Birinci bölümde lider ve güven ilişkisi, ikinci bölümünde seçmen davranışı ve lider ilişkisi ele alınırken, üçüncü bölümde ise siyasal lidere duyulan güven bağlamında seçmenlerin oy verme tercihi araştırılarak elde edilen veriler değerlendirilmiştir. Araştırma, online anket uygulamasından yararlanılarak Türkiye'de yaşayan 650 seçmen üzerinde uygulanmıştır. Yapılan analiz sonucunda performans, iletişim, kişilerarası iletişim ve imaj olmak üzere lidere duyulan güvenin 4 faktöre ayrılabileceği görülürken; seçmen davranışını etkileyen rasyonel beklenti, ideoloji, medya, lider, başarı ve sosyolojik olmak üzere 6 faktör tespit edilmiştir. Yapılan analiz sonucunda ise lidere duyulan güvenin seçmen davranışı üzerinde anlamlı bir etki oluşturduğu görülmüştür.
Three versions of republican patriotism: Rousseau, Viroli, and Habermas

Demokratik cumhuriyetlerin bir yurtseverlik ihtiyacı içinde olup olmadığı sorusu bu tezin başlangıç noktasını oluşturmaktadır. Literatürde, demokratik cumhuriyetlerin vatandaşların ilgisine ihtiyaç duyduğu yönünde bir uzlaşma vardır ve bu ilgi kolektif bir kimliği gerektirmektedir. Üç çeşit cumhuriyetçi yurtseverlik anlayışı masaya yatırılmıştır; bunlar sırasıyla Jean-Jacques Rousseau'nun sivil din konsepti, Maurizio Viroli'nin vatan sevgisi görüşü, ve Jürgen Habermas'ın anayasal yurtseverlik anlayışıdır. Tezin ana hedefi; bu farklı yurtseverlik anlayışlarının önerdiği, kolektif aidiyete temel olacağı düşünülen zemini incelemektir. Rousseau'nun sivil dininin illiberal yönleri olduğu ve modern toplumların çoğulcu yapısı sebebiyle günümüzde uygulanabilme imkanının sınırlı olduğu sonucuna varılmıştır. Viroli'nin yurtseverliği bu suçlamalara muhatap değildir. Fakat o da göçmen meselesine cevap veremediği gibi, siyasi çıkarımları belli olmayan son derece muğlak bir kültür kavrayışına dayanır. Habermas, çoğunluk kültürü ile siyasal kültürün birbirinden ayrılmasını önermekte ve bunu çokkültürlülüğün meydan-okumalarını karşılamak için tek uygun yol olduğunu savunmaktadır. Her ne kadar Almanya örneğinden ve Almanya'nın Nazi geçmişşinden hareketle geliştirilmiş bir yurtseverlik kavrayışı olsa da, Habermas'ın anayasal yurtseverlik kavrayışı çok kültürlü modern toplumlar için normatif bakımdan makul ve makbul bir perspektif sunmaktadır.