turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Sivas ayanından Kenanzadeler

Osmanlı İmparatorluğu tarihinin en ilgi çekici araştırma konularından biri de a'yanlık müessesesi ve teşekkül ettiği dönemdir. Bu ilginin neticesi, a'yanlık kurumu üzerine genel çalışmalar yapılmış olmasının yanı sıra, Çapanoğulları, Karaosmanoğulları, Canikli Ali Paşaoğulları gibi önemli a'yan ailelerini konu edinen özel araştırmalar da yapılmıştır. Kanaatimizce bu önemli çalışmalara yenilerinin eklenmesi, imparatorluk sınırları içerisinde vilayet merkezlerinden kazalara kadar etkisi görülen bu kurumunun daha iyi analiz edilmesi sonucunu verecektir. Bulundukları bölgede nüfuz ve güç sahibi yerel hanedanlar olarak ortaya çıkan a'yan aileleri yeni çalışmalar için araştırmacılara yeterli malzemeyi sunacaktır. Bu ailelerin faaliyetleri a'yanlık kurumuna bakış açısında yeni pencereler aralayabileceği gibi bu müessesenin yerel düzeydeki etkilerini görmemize de yardım edecektir. Bu bağlamda Sivas'taki güçlü ve etkili yerel hanedanlardan olan Kenanzade A'yan Ailesi çalışmamızın temel konusunu teşkil etmektedir. Araştırmamızda genelden özele doğru bir yol takip edilmiştir. Giriş kısmında a'yanlık ile ilgili genel bilgiler verildikten sonra çalışmamızın birinci bölümünde a'yanlık kurumunun oluşmasında etkili olan faktörler, bu kurumun gelişmesindeki tarihsel süreç, a'yanların devlete hangi alanda hizmet ettikleri, ne tür görevler ifa ettikleri ele alınmış ve a'yanların kendilerinden istenilen hizmetleri yerine getirebilmeleri için gerekli olan gelirleri nasıl elde ettikleri üzerinde durulmuştur. Bu bölümde ayrıca Sivas'ta etkili olan a'yan aileleri ele alınmıştır. Çalışmamızın bu bölümü Kenanzade Ailesi ile onların doğal rakipleri durumundaki diğer a'yan ailelerini kıyaslayabilme imkanı sunacaktır. İkinci bölümde çalışmamızın konusunu teşkil eden Kenanzadeler ele alınmış, Kenanzade ismi ve ailenin menşeine dair aile içerisindeki rivayetlerle birlikte araştırmacıların tezleri ve aşiret mensubiyeti tezi tartışılmış ve ailede öne çıkan isimler tanıtılmaya çalışılmıştır. Bu kısım aynı ismi taşıyan aile üyelerinin birbiri ile karıştırılması ihtimalini ortadan kaldıracaktır. Bu bölümde ayrıca Kenanzade Ailesi'nin Sivas ve çevresindeki diğer önemli ailelerle ilişkileri üzerinde durulmuştur. Üçüncü bölümde Kenanzadelerin idari hizmetleri, vakıf hizmetleri ve ekonomik yapısı üzerinde durulduktan sonra dördüncü bölümde aile üyelerinin askeri ve siyasi faaliyetleri ele alınmıştır. Osmanlı İmparatorluğu'nun Rusya, Avusturya, İran ve Fransa ile harbe girdiği dönemlerde Kenanzade üyelerinin devlete hangi cephelerde hizmet ettikleri ortaya konmaya çalışılmıştır. Ayrıca Çapanoğulları-Canikli Ali Paşaoğulları mücadelesine Kenanzade Ali Ağa'nın dahil olması ile Ahmed Ağa'nın isyanı, isyanın nedenleri, başlaması ve gelişmesi, isyanın bastırılması konuları da bu bölümde tartışılmıştır.
The Yaya and müsellem corps in the Ottoman Empire

Türkmen köylülerinden meydana gelen yaya müfrezeleri Orhan Gazi devrinde teşkil edilmiş ve Osmanlı ordusunun ilk düzenli birliklerini oluşturmuşlardır. Orhan Gazi'nin hassa askerleri olarak hizmet eden yayalar, yeniçeri bölüklerinin teşkili üe bu statülerini kaybetmiş ve özel bir sistem olan ocak sistemi üzerine teşkilatlandırılmışlardır. Yayalar a askeri hizmet karşılığında toprak verilmiş ve böylece hem çiftçi olarak hem de asker olarak hizmet etmeleri sağlanmıştır. Ocak sistemi Bizans devletindeki stratiotes sistemi ve Balkanlarda Osmanlılardan önce mevcut olan voynukların teşkilatı Ue benzerlik göstermektedir. Bu çerçeve içinde bu çalışma yayaların ocak sistemi üzerine teşkilatlandırılmaları üzerinde yoğunlaşacaktır. Diğer taraftan bir grup atlı yaya olan müsellemler muhtemelen Uk kez Rumeli'de teşkil edUerek XIV. yüzyılın ikinci yarısından itibaren yayalar Ue birlikte yardımcı asker sıfatı ile eyalet askerleri arasında sayılmışlardır. Müfrezeler hassa asker olmadıkları halde aynı yüzyılın sonuna kadar bilfiil askeri hizmet vermişlerdir. XV. yüzyılın ikinci yarısından itibaren nefir-i 'am durumlarında askere alınan müfrezeler olarak kalmışlar ve aynı yüzyılın ikinci yansından itibaren 1582 ydında teşkilatlarının dağıltümasına kadar Osmanlı ordusunun geri hizmetlerinde görevfendirilmişlerdir. Bu çerçeve içinde bu çatışma müfrezeleri birbirini takip eden bu iki süreç içinde inceleyecektir. İlk kısımda yayaların askeri önemi, ikinci ktstntda ise her iki müfrezelerin geri hizmetlerde yardımcı askerler olarak teşkitatiajndırldmaları ve dağılmaları incelenecektir. Genet oterak bu çalışmada müfrezelerin pek fazla bilinmeyen erken dönemleri aydınlatılmaya çalışılacaktır. iv
Sultan I. Murad devri Osmanlı tarihi (1362-1389)

1326 senesinde Bursa'da doğan Sultan I. Murad, küçük yaşlardan itibaren gaza ve cihad sahasında kabiliyetini göstermiştir. Şehzade Süleyman Paşa'nın 1357 senesindeki vefatının ardından Rumeli orduları başkumandanlığı vazifesini üslenmiştir. I. Murad, kardeşi Şehzade Halil'in korsanlar tarafından kaçırılması neticesi olarak iki yıl müddetle hareketsiz beklemiş ve 1359'da başlayan Rumeli gaz alarının ilki 1361'de Edirne'nin fethiyle neticelenmiştir. Mart 1362'de Orhan Bey'in yerine üçüncü Osmanlı padişahı olarak Bursa'da tahta çıkan Murad Hüdavendigar, saltanatının ilk dört senesini Karaman ve Eretna tehdidi sebebiyle Anadolu'da geçirmiş, bu esnada Filibe fethedilmiştir (1363). 26 Eylül 1371 tarihindeki Çirmen zaferinin ardından Bizans, Bulgaristan, Sırbistan ve Arnavutluk devletlerini Osmanlı Devleti'ne haraçgüzar kılan padişah, bu devreden sonra 1376 senesine kadar Rumeli fütuhatıyla meşgul olmuştur. 1376 1383 yıllarını Anadolu'da devlet işleriyle meşgul olarak geçirmiştir. Germiyan topraklarını çeyiz, Hamidoğlu topraklarını satın alarak Osmanlı mülküne dahil eden Hünkar Murad, Rumeli faaliyetlerinde kazandığı muvaffakiyetlerin semeresini Anadolu'da toplamış ve harb etmeden topraklarını genişletmiştir. 1383 tarihinden itibaren tekrar Rumeli fütuhatına yüzünü dönen Sultan I. Murad, Ploşnik Bozgunu'na kadar mağlubiyet görmeden bölgede ilerlemeyi sürdürmüştür. Bu mağlubiyet ile birlikte Osmanlı Devleti'ni Rumeli topraklarından çıkarmanın imkansız olmadığını gören Balkan Devletlerinin meydana getirdiği ittifak neticesi olarak 1389 tarihinde Kosova'da karşı karşıya gelen Osmanlı ve müttefik devletler ordularının muharebesinde kazanan taraf Osmanlı Devleti olmuştur. Ancak, Murad Hüdavendigar, 27 senelik saltanatı süresince icra ettiği faaliyetleriyle bir ucu Adriyatik sahillerinde öteki ucu Orta Anadolu bozkırlarında bir İslam Türk devletinin hükümdarı olarak Kosova Ovası'nda şehidlik mertebesine ulaşmış bir halde dar-ı bekaya irtihal etmiştir.
Bismarck ve II. Wilhelm'in Osmanlı üzerine düşünceleri

Bismarck, hem Avusturya'yı hem de Fransa'yı yenerek 1871 yılında Alman Milli Birliği'ni kurdu. Almanya yeni ve dinamik bir güç olarak ortaya çıktı. Bismarck, bu değişikliğin Avrupa devletlerince kabul edilmeyeceğini bildiğinden Alman diplomasisini Avrupa dışma taşırmamaya özen gösterdi. Fransa'nın intikam politikasını engelleyerek Avrupa'da barışı sağlamaya çalıştı. Bismarck, Fransa'nın intikam politikasını engellemek için Rusya ve Avusturya ile çeşitli ittifaklar kurdu. Bu iki devleti yatımda tutmak için Doğu Meselesi'nde görülen değişimleri istismar etmekten kaçınmamıştır. Bismarck dönemi Osmanlı-Alman ilişkileri Almanya-Rusya ve Avusturya ilişkilerinin gölgesinde kalmıştır. II. Wilhelm in tahta çıkması ve Bismarck'ın istifası ile Almanya yeni bir döneme girmiştir. II. Wilhelm, Bismarck dönemini concert'cı dış politika sistemini terk ederek dünya politikası izlemiştir. Bu amaçla Osmanlı İmparatorluğu'na yönelmiştir. Askeri alanda başlayan ilişkiler Anadolu-Bağdat demiryolu ile giderek yoğunlaşmıştır. II. Wilhelm döneminde Osmanlı-Alman siyasi, ticari, askeri ilişkiler gelişmiştir. Gelişen ilişkiler sonucunda birinci dünya savaşı öncesi Alman nüfuzu Osmanlı'da doruk noktasına ulaşmıştır.
La perception de la Révolution jeune-Turque par la presse Française (Juillet-Septembre 1908)

Bu çalışma, 1908 yazında patlak veren Jön-Türk Devriminin Fransız basını tarafından nasıl algılandığını araştırmaktadır. Osmanlı İmparatorluğunun son döneminde vuku bulan bu en önemli olay hakkında genel bir görüş elde edebilmek için Fransız basınında önemli yerlere sahip üç gazete ve iki derginin Temmuz, Ağustos ve Eylül 1908 dönemini kapsayan sayıları incelenmiştir. Çalışma sonucunda Fransız basınının, devrimi 'beklenmedik', 'barışçıl' ve 'milli' olarak nitelediği ve iki ülke ilişkilerine önemli etkileri olacağını değerlendirdiği görülmüştür.
Klasik dönem Osmanlı Ülkesi'nde endüstriyel üretim organizasyonu

Bu yüksek lisans tez çalışması klasik dönem Osmanlı ülkesinde endüstriyel üretim organizasyonu üzerine bazı önemli bilgi ve tespitleri ihtiva etmektedir. Bu çalışma giriş ve sonuç bölümleri hariç üç ana bölümden oluşmaktadır. Birinci Bölüm, Osmanlı endüstriyel üretim organizasyonunda hammadde temini hakkında önemli bilgiler ihtiva etmektedir. Özellikle gemi inşası için ihtiyaç duyulan kereste, top ve gülle dökümü için gerekli demir ve barut üretimi için gerekli güherçile ne suretle temin edilir bu bölümde değerlendirilmiştir. İkinci Bölüm, endüstriyel üretimde işgücü organizasyonu hakkında bilgi sunmaktadır. Bu bölümde özellikle teknik işgücü, askeri işgücü ve mesleki işgücü üzerinde durulmaktadır. Üçüncü Bölüm, hammadde veya mamul maddenin ilgili alanlara nakledilmesiyle ilgilidir. Bu bölümde özellikle kara taşımacılığı, deniz taşımacılığı, göl ve ırmak taşımacılığı üzerinde durulmuştur. Bu çalışma birebir Osmanlı Arşiv vesikalarından istifade ile hazırlanmış kaynak bir çalışma niteliğindedir.
XVI. asırda Kerkük Sancağı (1515-1560)

Kuruluşundan itibaren hızla genişleyen Osmanlı Devleti, ele geçirdiği bölgelerde, o bölgenin fiziki ve sosyal yapısını da göz önünde bulundurarak sağlam bir idari sistem tesis etmiştir. Osmanlı Devleti'nin geniş bir coğrafya üzerinde asırlarca varlığını sürdürebilmesi de esasen devletin yönetim biçimindeki bu başarısından kaynaklanmıştır. Bu çalışmada Osmanlı-Safevi mücadelesinin neticesinde Osmanlı topraklarına katılan Kerkük'ün XVI. asırda Osmanlı idaresindeki sosyal, idari ve ekonomik yapısı incelenmiştir. Yavuz Sultan Selim zamanında ele geçirilen Kerkük'ün, Kanuni Sultan Süleyman'ın Irakeyn seferleriyle birlikte Osmanlı idaresindeki varlığı pekişmiş ve bu dönemde Safevilerden gelebilecek tehlikelere karşı önemli bir müdafaa mevzii olmuştur. Osmanlı hakimiyetine geçtikten sonra XVI. asır boyunca farklı eyaletlere bağlı bir sancak statüsünde idare edilen Kerkük, aynı zamanda Türkler başta olmak üzere Kürt, Arap ve gayrimüslimlerden oluşan farklı etnik grupları da bünyesinde barındıran çok kültürlü bir yapı arz etmiştir.
Medicine and politics in the late Ottoman Empire (1876-1909)

Atatürk İlkeleri ve İnkılap Tarihi Enstitüsü'nde yüksek lisans derecesi için İbrahim Halil Kalkan tarafından Haziran 2004'te teslim edilen tezin kısa özeti: Başlık: Osmanlı Son Döneminde Tıp ve Siyaset (1876-1909) Bir sosyal tarih çalışması olan bu tez son dönem Osmanlı İmparatorluğu'nda, kentsel alanda hıfzısıhha, frengi ve adli tıp olguları üzerinden, siyasi bir fenomen olarak tıp konusunu ele almışta. Tıp, siyasi bir fenomen olarak algılanışının neticesi olarak, iktidar ve tahaküm ilişkileri çerçevesinde değerlendirilmiştir. Dolayısıyla farklı sosyal ve tarihsel aktörlerin toplumsal hiyerarşi içerisinde sahip oldukları pozisyonları tarafından belirlenen eylemleri üzerinde yoğunlaşılmışta. Bu bağlamda tıp konusunda geliştirilmiş olan politikalar toplumsal tabakalaşma açısından analiz edilmeye çalışılmıştır. Çalışma için seçilen II. Abdülhamit dönemi siyasi iktidarın toplumsal bedenin tıbbi ve siyasi kontrolü doğrultusundaki çabalarında bir sıçramanın gözlemlenebileceği bir zaman dilimidir. Ancak yoksul kitlelerin yaşamlarına ileri derecede müdahil olmak üzere tasarlanmış olan halk sağlığı politikaları söz konusu kitlelerin reddetme ve kaçış şeklinde tezahür eden mukaveetleriyle karşılaşmıştır. Normatif bir toplumsal düzenin kurulması doğrultusunda tıp ve hukuk alanlarının eklemlenmesinin bir görünümü olan adli tıp olgusu ise, toplumsal muhalefet çerçevesinde değerlendirildiğinde, yoksul kitleler tarafından modern devletin memurlarının keyfi uygulamalarına karşı koyma vasıtası olarak algılanmıştır. iv
Sultan Abdulaziz'in Avrupa seyahati ile Osmanlı ve batı kamuoyundaki yankıları

Osmanlı Devleti 18. yüzyıl başlarından itibaren, Batı ülkeleri karşısında zayıflığının farkına vararak onları daha yakından tanımak arzusunu hissetmeye başlamıştı. 28. Çelebi Mehmet Efendi'nin 1720 sonlarında elçilik görevi ile Fransa'ya gönderilmesi bu düşüncenin ürünü idi. Bu yüzyılın sonlarında Avrupa'da daimi elçiliklerin kurulması, bu temasları daha ileri bir seviyeye ulaştırdı. II. Mahmut zamanında tahsil için Avrupa'ya öğrenci gönderilmesi, Osmanlı ülkesinde Avrupa medeniyetini tanıyan bir aydın zümresinin ortaya çıkmasını sağladı. Bu elit zümre eliyle Osmanlı Devleti'nde 19. yüzyılda batılılaşma hareketleri hız kazandı. Tanzimat Fermanı ile Osmanlı-Avrupa ilişkileri yeni bir safhaya girdi. İlk defa 1867 yılında Sultan Abdülaziz'in Avrupa seyahati ile bu temaslar doruk noktasına ulaşmıştı. Fransa İmparatoru III. Napolyon, Sultan Abdülaziz'i 1867 Paris Uluslararası Sergisi'ne onur konuğu olarak davet edince; ilk defa bir Osmanlı padişahı önemli Avrupa başkentlerine bir seyahat gerçekleştirdi. Tulon'da karaya çıkan Sultan, büyük bir törenle karşılandı. Ziyaret ettiği yerlerde büyük bir itibar gördü. Fransa ve İngiltere'den sonra Viyana'ya geçen Sultan, Belçika ve Prusya Kralları tarafından da saygıyla karşılandı. Batı'da büyük yankı uyandıran bu seyahat Osmanlı Devleti açısından şu faydalan sağlamıştır: Kırım Savaşı ile başlayan Osmanlı-Batı ittifakı güçlendirildi. Girit ve Balkanlarda Avrupa'nın müdahalesi kısmen engellenip, Rusya'ya karşı özellikle İngilte'nin desteği sağlandı. Ayrıca Osmanlı Devleti'nde başlatılan reformların hedefe ulaştırılması için nelerin yapılacağı tespit edildi. Osmanlı yöneticilerinin bu seyahat sonucunda ulaşmak istedikleri hedeflere tam olarak ulaştığını söylemek mümkün olmamakla birlikte, Avrupa ile olan ilişkilerin yeni bir safhaya girmesi açısından faydalı olduğunu söylemek mümkündür. 191
18. yüzyılda Osmanlı-İsveç diplomatik ilişkileri

16. yüzyılın sonlarında başlayan ve 18. yüzyılın başlarında oldukça yoğun bir hal alan Osmanlı-İsveç ilişkilerinin bilinen ilk resmi başlangıcı, İsveç Kralı Sigismund Vasa'nın, Lehistan tahtına olan adaylığını desteklemesi için 1587'de Sultan III. Murad'a yazdığı mektupla gerçekleşti. Osmanlı padişahı, Vasa'nın isteğini kabul etse de daha sonraki yıllarda Osmanlı yönetimi, Kral II. Gustav Adolf'un 1632 yılında Erdel hususundaki ve Kral X. Karl'ın 1657'de Lehistan konusundaki destek taleplerini İsveç'e tam olarak güvenmediği için kabul etmedi. 18. yüzyıla dek güvensiz ve seyrek ilerleyen diplomatik ilişkiler, bu yüzyılda Rusya'ya mağlup olan XII. Karl'ın Osmanlı Devleti'ne sığınması ile daha önce hiç olmadığı kadar yoğunlaştı. İsveç Kralı Karl ile iki devletin ortak düşmanı olan Rusya'nın Çarı Petro gibi karakterler, bu yüzyılda yoğunlaşan diplomatik ilişkilerin tetikleyicisi ve iki ana unsuru oldu. Nitekim Rusya etkeni çerçevesinde şekillenen ilişkilerin meyvesi olarak da 18. yüzyılda 1737 yılında imzalanan ticaret antlaşmasının haricinde 1739 İttifak Antlaşması ve 1789 Beykoz İttifak Antlaşması gibi Osmanlı tarihinde ilkleri temsil eden muahedeler meydana geldi. Ancak bu girişimler, 1789 Beykoz İttifak Antlaşması dışında askeri açıdan pek fayda sağlayamadı. 1789 antlaşması vesilesiyle Osmanlı-Rus savaşına yeni bir cephe açan İsveç'in yenilerek savaştan çekilmesi üzerine Osmanlı Devleti, 1750'lerden beri Osmanlı hükümetini yanına çekmeye çalışan Prusya'ya yakınlaştı ve onunla yeni bir ittifak antlaşması imzaladı.
1845 tarihli 15477 numaralı Temettuat Defterine göre Vulçıtırn kazası

Osmanlı Devleti Tanzimat döneminde ilerleyen batı ülkelerinin gerisinde kalmamak için siyasi, iktisadi, hukuki ve toplumsal alanda birçok ıslahatlar yapmıştır. Bu dönemde iktisadi alanda yapılan en önemli düzenlemelerden birisi temettuat defterlerinin kayıtlarının tutulmasıdır. Bu defterlerde o tarihlerde Osmanlı ülkesinde yaşayan insanların ekonomik ve sosyal durumları ile ilgili önemli bilgiler mevcuttur. Vulçıtırn Temettuat Defteri, 1845 ( H/1261 ) yılında düzenlenmiştir. Söz konusu defterdeki kayıtlara göre Vulçıtırn, Prizrin Eyaleti dahilindeki Priştina Kaymakamlığına bağlı bir kasaba durumundadır. Kasabanın altı mahallesi vardır. Mahallelerden Gazi Ali Bey Mahallesi ile Hurrem Sultan Mahallesi Müslümanlardan, Reaya ve Mahalle olarak kayıtlı yerleşim birimleri de Hristiyanlardan oluşmaktadır. Defterde kayıtlı iki Kıpti taifesinden birisinin Müslüman diğerinin de Hristiyan olduğu anlaşılmaktadır. Defterde kasabaya kayıtlı 100 köy bulunmaktadır. Bu köylerden 27'si Vulçıtırn'a tabi Kılapotinik nahiyesine bağlıdır. Kalan 73 tanesi de doğrudan Vulçıtırn kasabasına bağlıdır. Kılapotinik nahiyesine bağlı 27 köy tamamen Hristiyanlardan oluşmaktadır. Vulçıtırn kasabası ve köylerinde; Müslümanların, Hristiyanların, Müslüman ve Hristiyanların, Müslüman-Hristiyan ve Kıptilerin, Müslüman ve Kıptilerin birlikte yaşadıkları görülür. Nüfusu sadece Müslümanlardan oluşan köy sayısı 35, Hristiyanlardan oluşan köy sayısı 38, Müslüman ve Hristiyanlardan oluşan köy sayısı 18, Müslüman Hristiyan ve Kıptilerden oluşan köy sayısı 3, Müslüman ve Kıptiyanlardan oluşan köy sayısı ise 6'dır. Vulçıtırn ve köylerinde temel geçim kaynağı tarım ve hayvancılıktır. Ekili arazilerin fazla olması bölge topraklarının verimli olduğunu göstermektedir. Hane reisleri adına düzenlenen bu defterde, Müslümanlar, Hristiyanlar ve Kıptiler eşit kabul edilmiş Öşür vergisi eşit olarak alınmıştır. Ancak Virgüy-i Mahsusa'nın tahsilinde bazı tutarsızlıkların olduğu görülmüştür.
Çanakkale Muharebeleri'nde Mustafa Kemal

ÇANAKKALE MUHAREBELERİ'NDE MUSTAFA KEMAL;Geçmişte ve günümüzde Türkiye'nin üzerinde oynanan oyunların temelinde, üzerine bulunduğu coğrafya olduğu bir gerçektir. İşte bu oyunlara yakın zamanda verilen en güzel cevap, Çanakkale zaferidir. Bitmeyen ve bitmeyecek olan bu oyunlara karşı takınacağımız duruş ve hareket tarzlarına, örnek teşkil etmesi bakımında Çanakkale Muharebeleri halen önemini korumaktadır. Çanakkale Muharebeleri, tarihin akışı içinde siyasi, ekonomik ve sosyo-kültürel yönleriyle yalnız Türkiye açısından değil, dünya tarihini de etkileyen birçok gelişmeleri ve sonuçları ile önemini hala korumaktadır. Literatür araştırması şeklinde planladığımız bu çalışmamızla, Çanakkale Muharebeleri'nde olduğu gibi Türk'ün milli şuura sahip olduğunda, demir ve çeliğin, insan gücünü ve cesaretini yenemeyeceğini ve vatan sevgisini öldüremeyeceğini, bütün dünyaya kanıtladığımızı, Çanakkale'de feda edilen Türk kanının, Türk istiklalinin ve Cumhuriyeti'nin harcına karışmış olduğunu tekrar hatırlatarak unutkanlık illetini yenmek istedik. Çalışmamız giriş ve altı bölümden oluşmaktadır. Konumuzun coğrafya ile yakın alakalı olması sebebiyle ki önsözde belirttiğimiz gibi Gelibolu Yarımadası'nın Osmanlı Devleti için Aşil'in topuğu konumunda olduğunu özellikle İngilizler tarafında değerlendirilmiştir. muharebeleri daha iyi tahayyül edebilmek için adı geçen yere çeşitli zamanlarda inceleme gezilerinde bulunduk. Bu gezilerde tespit ettiğimiz fotoğrafları da çalışmamızın sonuna ekledik. Çok zorlanmamıza rağmen olayları kronolojik seyri içerisinde konuları aktarmaya çalışırken asıl konumuzun Mustafa Kemal olması sebebiyle özellikle kuzey gurubu olaylarını daha detaylı inceledik. Bu sebeple konuyu sırasıyla Büyük Harb öncesi Dünya ve Osmanlı siyaseti, Osmanlının harbe girişi, 18 Mart zaferi, muharebelerin oluşumlarının kuzey ve güney olarak ayrı ayrı incelenmesi ve zaferin getirdikleri şeklinde bölümlere ayırarak çalışmamızı tamamladık.
III Numaralı (H. 983-984/M. 1575-1576) Tarihli Mühimme Zeyli Defteri'nin transkripsiyon ve değerlendirilmesi: S. 1-175

Divan-ı Hümayun'da adli, askeri, mali, idari, iktisadi ve sosyal içerikli konular görüşülüp karara bağlanırdı. Divandan çıkan kararlar bağlayıcı ve uygulanması zaruri kanunlardı. Bir ülkeye açılacak savaş, seferberlik için asker toplanması, sefere hazırlanan ordunun iaşe ihtiyacının karşılanması gibi askeri alanla ilgili kararlar olduğu gibi, kuraklık sebebiyle yağmur duasına çıkılması, vakıfların işlevselliğinin sağlanması, eşkiyaların yaptığı eziyetin engellenmesi gibi sosyal konularda da kararlar alınmıştır. Tezin konusu H. 983- 984 (M.1575-1577) tarihi arasındaki hükümleri ihtiva eden 3 Numaralı Mühimme Zeyli defterinin s. 1-175 arasıdır. III. Murad'ın padişahlığının ilk yıllarına denk gelen hükümleri ihtiva eden defterde daha çok devletin eşkiyalarla uğraşması ve Avusturya'nın Eflak'ta birkaç kez sınırı ihlal etmesi, vakıflarla ilgili problemler, görevini yapmayan devlet memurları hakkında emirler, sahte para basımı ve iaşe temini gibi olayları ihtiva etmektedir.
The Ottoman Empire and 'the rest of the world': Late Ottoman first person narratives regarding the Ottoman perceptions on the non European world and the Ottoman periphery

Bu çalışma geç dönem Osmanlıların Avrupa dışı dünyayı ve kendi Arap eyaletlerini algılama ve kavramsallaştırma biçimlerini incelemektedir. Bu inceleme Osmanlı algılamaları ve kavramsallaştırmaları ile Avrupa kolonyal söylemleri ve onun retorik unsurları arasındaki sistematik bir karşılaştırmaya dayanmaktadır. Bu çalışmanın temel argümanı Osmanlının Batılı söylemlere Avrupa dışı dünya ve Arab eyaletleri bağlamında verdiği yanıtın ikili bir doğaya sahip olduğudur. Bu yanıt Avrupa kolonyal söyleminin en temel veçhelerini içselleştirirken pek çoğuna da direnmiştir. Bu çalışmada kullanılan kaynaklar geç dönem Osmanlı seyahatnameleri ve anılarıdır. Bu çalışmada kolonyal söylemin temel parçalarından biri olan şarkiyatçı söylemin temel karakteristikleri ve kolonyal söylemin retorik araçları Avrupa söylemleri ile sistematik bir karşılatırmayı mümkün kılmak için tartışılmıştır. Bu tartışma sırasıyla Osmanlının Avrupa dışı dünyayı algılaması ile Avrupa dışına Avrupalı bakışlar ve Osmanlının kendi Arap çevresini algılaması ile Avrupa'nın doğu imgelemi arasındaki sistematik karşılaştırmalarca takip edilmiştir. Bu çalışma Osmanlı ve Avrupa algılamaları ve kavramsallaştırmaları arasında hem yakınlaşmalar hem uzaklaşmalar olduğunu iddia ettikten sonra bu yakınlaşmalar ve uzaklaşmalara katkıda bulunmuş unsurları incelemektedir.
Tanzimat'tan Cumhuriyet'e Afyonkarahisar'da Ermeniler (1839-1923)

Osmanlı Devleti'nde Tanzimat Fermanı ile başlayan dönemde önemli yenilikler başlatılmıştır. Bu yenilikler gayrimüslim nüfus üzerinde de kapsamlı düzenlemeler içermekteydi. Söz konusu gayrimüslimler arasında Ermeniler önemli bir nüfusa sahiptiler. 1839- 1923 arası süreçte Ermenilerin sosyal, kültürel, ekonomik ve hukuki hayatları Afyonkarahisar kent modeli üzerinden incelenmiştir. Ayrıca çok milletli ve çok kültürlü bir imparatorluk yapısı içinde Ermeni uluslaşması ele alınmıştır. Güncelliğini kaybetmeyen tehcir konusu ise yine Afyonkarahisar örneği üzerinden daha çok insani boyutuyla değerlendirilmiştir.