turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
The Transformation of the republican people's party in the 1960s and 1970s

1960'LI VE 1970'Lİ YILLARDA CUMHURİYET HALK PARTİSİ'NİN DEĞİŞİMİ Kakizaki, Masaki Yüksek Lisans, Siyaset Bilimi ve Kamu Yönetimi Bölümü Tez Yöneticisi: Dr. Necmi ERDOĞAN Ağustos 2002, 174 sayfa Bu tez, Türkiye'deki Cumhuriyet Halk Partisi'nin tarihsel gelişimini, partinin 1960'lı ve 1 970'li yıllardaki sosyal demokrat bir partiye dönüşümü bağlamında çözümlemektedir. CHP'nin 'Ortanın Solu' politikası benimsemesi ve kendini Demokratik Sol ilan etmesine yol açan tarihsel etkenleri incelemeye çalışmaktadır. Burada, CHP programı, yayınları, ve CHP'nin yeni ideolojisinin başlıca mimarı olan Bülent Ecevit'in eserleri araştırılarak CHP'nin söylemi analiz edilmektedir. Ayrıca, Ecevit'in CHP'nin eski Kemalizminin altı okunu nasıl eleştirdiği ve onun Demokratik Sol' kavramının ve Kemalizmi tekrar yorumlamasının CHP'nin geleneksel Kemalizm anlayışından ne ölçüde ayrıldığı gibi sorulan yanıtlamak için, bu yeni söylem Kemalizm ile karşılaştırılmaktadır. Son olarak, bu tez CHP ile sendikalar, iş adamları, solcu gruplar ve ordu gibi siyasal aktörler arasındaki ilişkiyi incelemektedir.
Afganistan'ın yeniden inşasında Türkiye'nin yumuşak güç stratejisi

Sovyetler Birliğinin çöküşü bir yandan ABD liderliğinde Batı'nın zaferini ilan etmesini sağlarken diğer yandan NATO ve ABD liderliğinin de sorgulanmasına yol açmıştır. Ancak 90 ülkeden yaklaşık 3000 masum insanın ölmesine yol açan 11 Eylül 2001 terör saldırıları, uluslararası politikada yeni bir dönemece girilmesini sağlamıştır. Nitekim 11 Eylül'ün stratejik meydan okuması, Batı'ya hem yeni düşman tanımı yapma şansı vermiş hem de Türkiye'nin kayıtsız kalması mümkün olmadığı geniş bir coğrafyada da ulus ve devlet inşa süreçleri furyasını başlatmasına olanak sunmuştur. Afganistan, ABD'nin 11 Eylül sonrası başlattığı ulus inşası furyasında bir ilk olması açısından çok önemli bir yere sahiptir. Türkiye bu süreçte laik ve modern yapısı nedeniyle rol model ülke olarak Batı'nın vitrinize etmek istediği bir ülkeye dönüşerek önemini artırmıştır. Ancak Türkiye, yumuşak güç havzalarındaki dost ve kardeş ülkeleri yalnız bırakmak istememekle birlikte tamamen kontrolünde olmayan yeniden inşa süreçlerinde yumuşak gücünü zayi etme riskiyle de yüzleşmek durumunda kalmaktadır. Bu çalışmada teorik olarak güç ve yumuşak güç kavramları ele alınarak yeni bir yumuşak güç önerisi ışığında Türkiye'nin Afganistan'ın yeniden inşasında izlediği yumuşak güç stratejisi izah edilmeye çalışılacaktır.
Seçmen tercihlerini etkileyen sosyo-politik faktörler (1946-2007 dönemleri arası)

Seçmen davranışı konusu çok boyutlu bir konudur. Günümüz demokratik politik sistemlerinde seçmen davranışlarının analiz edilmesi büyük bir önem taşımaktadır. Seçmenlerin tercihlerini etkileyen ekonomik, siyasi, sosyolojik ve psikolojik pek çok faktör mevcuttur. Bu etkenler doğrultusunda 'Seçmen Tercihlerini Etkileyen Sosyo - Politik Faktörler' önemli hale gelmektedir. Bu tez çalışmasında Türkiye Cumhuriyeti'nin çok partili hayata geçişinden, 22 Temmuz 2007 seçimlerine kadarki süreçte, Türk seçmeninin parti tercihlerini etkileyen sosyal ve kültürel etkenler incelenmiştir. Seçmenin genel seçimlerdeki tutumu ve oy verirken hangi faktörlerden etkilendiği, bir dizi akademik ve bilimsel araştırmalardan yararlanılarak değerlendirilmiştir. Seçmenin tercihlerinde en az sosyal faktörler kadar kültürel faktörlerin de etkili olduğu varsayımıyla siyasi kültür olgusu seçmen tercihleriyle ilişkilendirilmeye çalışılmış ve Türk siyasi kültürünün baskın yönlerine yer verilmiştir. Hazırlanan bu çalışmada siyasi partilerin davranış özelliklerinden ziyade, seçmenin oylama kararı üzerindeki olası etkiye sahip sosyo-politik faktörleri belirlemek amaçlanmıştır.
Muhafazakarlık ve Demokrat Parti'nin 1950-1954 dönemi muhafazakar politikaları

Türkiye ve Dünya siyasetinde muhafazakar eğilimlerin arttığı ve toplumunda bu eğilimleri desteklediği bir zaman periyodu içinde bulunmaktayız. Bu tutum ise biz araştırmacıları konunun tarihsel kökenine inmeye itiyor. Türkiye ve bulunduğu coğrafya her alanda olduğu gibi siyasal ideolojiler göz önüne alındığında da ithalat geleneğini sürdürmektedir. Fakat ideolojiler Türkiye'de bir değişim geçirerek farklılaşmaktadır. Tarihsel, ekonomik, kültürel seyrinde ideolojilerin çıktığı Avrupa ülkelerinden farklı yol izleyen kendi belirleyicileri ve dinamikleri ile kavrulan Türkiye, muhafazakarlıkta da aynı eğilimi göstermiştir. İngiliz ve Kıta Avrupası arasında bile farklılaşma gösteren muhafazakarlık bu coğrafyada yeni bir hal almakta. Özellikle Türkiye'de Muhafazakar eğilimin ön plana çıktığı 1950- 54 dönemi merceğimizi tutacağımız alandır. Bugünün siyasi anlayışının temellerinin oluştuğunu düşündüğümüz tek parti sonrası yeni iktidar süreci tez sürecinde üzerinde duracağımız konu olacaktır. Türkiye siyasi tarihinde başlıca bir öneme sahip Demokrat Parti dönemi ve muhafazakar anlayışın kökleşmesi birbirine paralellik göstermiştir. Önceki dönemin ve ilkelerin eleştirisinin de yoğun olarak yapıldığı 1950- 54 bandında Parti ve Muhafazakar aydınların birbiriyle iyi ilişkiler kurduğunu görmekteyiz. Aydınlatmaya çalışacağımız nokta, Türkiye de kendi biçimini alan muhafazakarlık ve onun bayraktarlığını siyasi alanda yaparak toplum öncülüğünü üstlenen Demokrat Parti'nin politikaları olacaktır. Yolun bilgisel kazı yapılarak ortaya çıkarılması ile birlikte Türk muhafazakarlığının geleneksel yürüyüşü sergilenecektir.
Seçmen davranışını etkileyen sosyo-psikolojik faktörler: Pamukkale Üniversitesi örneği

Seçmen davranışı, siyasal davranış alanına girmesi ve önemli siyasal katılım biçimlerinden birisi olması nedeniyle siyasal bilimciler tarafından üzerinde özenle durulan ve çok fazla araştırma yapılan bir konu olmuştur. Bu konu ile ilgili çalışmalara verilen önem, seçmen davranışının siyasal davranışı ve siyasal katılımı açıklayabilecek nitelikte olmasından kaynaklanmaktadır. Seçmen davranışı çok boyutlu bir kavram olup, birçok faktörün etkisi altında gerçekleşmektedir. Sosyo-ekonomik, demografik, sosyo-kültürel, sosyo-psikolojik ve siyasal birçok faktör seçmen davranışına dolaylı ya da doğrudan etki etmektedir. Bu nedenle, bu çalışma, seçmen davranışına etki eden sosyo-psikolojik faktörleri çalışmanın merkezine koyarak, konuyla ilgili teorik ve uygulamalı bir analiz yapmayı amaçlamaktadır. Bu bağlamda, birinci bölümde, öncelikle teorik olarak konuyla ilgili kavramsal çerçeveye ilişkin bir literatür taraması yapılarak, seçmen davranışı ile ilgili temel kavramlara ve seçmen davranışına ilişkin kuramsal modellere yer verilmiştir. Ayrıca, seçmen davranışı etkileyen genel faktörler sosyo-ekonomik, demografik, sosyo-kültürel ve siyasal faktörler olmak üzere üç ana başlık altında ele alınmıştır. Çalışmanın ikinci bölümü ise, seçmen davranışını etkileyen sosyo-psikolojik faktörler üzerine odaklanmaktadır. Çalışmanın uygulama kısmında, bahsi geçen faktörlerin seçmen davranışı üzerindeki etkisini tespit etmek üzere, Pamukkale Üniversitesi öğrencileri arasında bir anket çalışması yürütülmüştür. 410 katılımcıdan elde edilen anket bilgileri doğrultusunda, SPSS istatistiksel analiz programı kullanılarak kişisel bilgiler ve anket soruları ile ilgili tanımsal analizler yapılmış olup, akabinde ise anket soruları ile ilgili bir takım çapraz tablolar oluşturularak, son genel seçimlerde seçmen davranışını etkileyen sosyo-psikolojik faktörlere ilişkin yorumlar ve çıkarımlar yapılmıştır.
I. ve II. Dönem TBMM'nde Kazım Karabekir ve faaliyetleri

Osmanlı Devleti'nin son dönemlerinin önemli subaylarından biri olan ve Milli Mücadele'de de büyük kahramanlıklar gösteren Kazım Karabekir, 11 Ağustos1882'de İstanbul'da dünyaya gelmiştir. Kuleli Askeri Lisesi'nden 1900 yılında mezun olduktan sonra Harp Okulunu 1902 yılında birincilikle bitirerek teğmen olmuştur. Harp Akademisini de birincilikle bitirerek 5 Kasım 1905'te kurmay yüzbaşı rütbesiylemezun olmuştur. 1906 yılında Manastır'da önyüzbaşı olarak askerlik hayatına başlamıştır. Siyasal yaşamı da İttihat ve Terakki Cemiyeti'ne üye olmasıyla başlamıştır. Bu alanda önemli görevler üstlenen Kazım Karabekir, aynı başarısını askerlik hayatında da devam ettirmiş, Birinci Dünya Savaşı'nda da birçok başarı elde etmiştir. Mondros Mütarekesi'nin imzalanmasıyla ülkenin kurtuluşu için çözümler aramış, Kurtuluş Savaşı'nda özellikle Doğu Cephesi'nde büyük başarılar elde etmiştir. 23 Nisan 1920'de TBMM'nin açılmasını destekleyerek katkıda bulunmuş ve bu Meclis'teEdirne Milletvekili olarak göreve başlamıştır. Aynı zamanda savaşın devam etmesi ve Doğu Cephesi Komutanı olarak görev yapması sebebiyle I. Meclis'i uzaktan takip etmiş, fakat birçok önemli hususta fikrini beyan ederek yönlendirmelerdebulunmuştur. Olağanüstü yetkilerle faaliyetlere başlayan I. TBMM'nin milletvekilleri, başta eğitim seviyeleri ve fikri yapıları olmak üzere farklılık arz etmekteydi. Tekamaçları ise vatanın ve milletin bağımsızlığını kazanmaktı. Mudanya Mütarekesi ile savaşa son verip hedefine ulaşan Türk Milleti, I. TBMM'nin bünyesinde bulunanmilletvekillerinin gayret ve fedakarlığı sonucunda istiklale kavuşmuşlardır. Bağımsızlığı kazandıktan sonra ülkeyi her açıdan inşa etmenin gerekli olduğuna inanan I. TBMM seçime gitme kararı alarak görevini sonlandırmıştır. II. TBMM ise, Türkiye Devleti'nin sosyal, siyasal ve kültürel tabanını oluşturarak devleti yeniden kurmuştur. Kazım Karabekir, savaşın sonlanmasıyla birlikte batı bölgesine gelmiş ve II. TBMM döneminde İstanbul Milletvekili olarak göreve başlamıştır. Bu dönem zarfında Mecliste ciddi çalışmalarda bulunmuş, özellikle eğitim, askeri ve ekonomi alanında birçok kere fikirlerini dile getirerek faaliyet göstermiştir. 17 Kasım 1924 yılında Cumhuriyet tarihinin ilk teşkilatlı muhalefeti Terakkiperver Cumhuriyet Fırkası'nın liderliğini yapmıştır. Muhalefet partisi çok uzun yaşamayarak 3 Haziran 1925 yılında Takrir-i Sükun Kanunu ile kapatılmıştır. Kazım Karabekir, Takrir-i Sükun Kanunu ile partisinin kapatılmasını sert bir şekilde eleştirmiş ve bunu tarihi bir hata olarak görmüştür. Partisinin kapatılması siyasal yaşamını bitirmemiş ve milletvekilliği devam etmiştir. Mecliste muhalefetine devam eden Kazım Karabekir'in siyasal yaşamı İzmir Suikast Girişimi gerekçesiyle İstiklal Mahkemelerinde yargılanmasıyla son bulmuştur. Mustafa Kemal Atatürk'ün ölümüne kadar siyaset sahnesinden uzak kalanKazım Karabekir, 1939 yılında İstanbul'dan milletvekili olarak seçilmiş ve 1946- 1948 yılları arasında da Meclis Başkanlığı görevini yürütmüştür.
Türkiye'de sol düşünce ve yerlilik sorunsalı: Birikim dergisi örneği

Bu çalışmanın temel konusu yerlilik sorunsalı olarak belirlenmiştir. Yerliliği bir sorunsal olarak tanımlamak, Batı-dışı toplumlarda, bu sorunsalın, içerdiği iddialarla bütün ideolojileri etkileme gücüne sahip olduğu savını öne sürmek anlamına gelir. Yerlilik sorunsalı başlıca üç iddiayı bünyesinde barındırıyor. Bunlar, bir toplumun diğer toplumlardan kültürel veya yapısall kimi özsel/özselleşmiş veya tarihsel farklılıklar taşıdığı; bu özgüllüklerin toplumlar arasındaki eşölçülemezliklerin kaynağı olduğu; ve herhangi bir politik hareketin bu özgül toplumsal formasyonun gereklerini dikkate alması veya esas alması gerektiği iddialarıdır. Herhangi bir yerlilik iddiasının, bu üç iddiayı birden ve tüm içerimleriyle bünyesinde taşıması gerekmez. Ancak özellikle Batı dışı toplumlarda, bir siyasi ideolojinin, iddiaların tamamına cevap üreten bir içeriğe sahip olmasını beklemek mümkündür. Çünkü yerlilik sorunsalı, kendini evrensel bir ideoloji ya da teori olarak sunan düşünsel ve siyasal hareketleri, evrensellik iddialarını yeniden gerekçelendirmek zorunda bırakır. Bu çalışma, yerlilik sorunsalına, özellikle Türk solu içerisinde nasıl cevap verildiğini tespit etmeyi deniyor. Bu çerçevede, Türkiye'deki sol entelektüellerin konu hakkındaki düşünceleri incelenecektir. Ancak çalışma ağırlıklı olarak, yayın hayatına halihazırda devam eden bir sosyalist düşünce dergisi olan Birikim üzerinde odaklanacaktır. Türkiye'de sol, 'yerli olmama' ve 'kökü dışarıda olma' ithamına en çok muhatap olan bir ideoloji ve siyasi pratiktir. Milliyetçilik ve muhafazakarlık gibi sağ ideolojilerin de 'dışarıdan' geliyor olmalarına rağmen yerli olanla eklemlenmeleri, iddialarının içeriği gereği daha kolay gözükürken; yalnızca bir ulusun değil, insanlığın kurtuluşunu esas aldığını iddia eden ve ulusal kültürü dışlamasa bile evrensel bir kültür ve dayanışma yaratmayı amaçlayan solun, yerli olanla eklemlenmesinin önüne, kendi iddialarından da kaynaklanan bazı engellerin çıkabileceği/çıkartılabileceği tahmin edilebilir. Türkiye'de yerli olanla kurulacak ilişki sorununun solun temel meselelerinden biri olması bu nedenle beklenebilirdir. Yerliliği solla birlikte tartışmak, evrenselliğin yeniden nasıl kurulacağına yönelik bir cevabı örneklemek açısından da önemli olacaktır.
Constructing an Islamic society through novels -creation of collective identity and issue of participation in Islamic literature

Siyasal İslam'ın kamusal alanda kendini kabul ettirme gayretleri, her biri konunun farklı boyutlarına açıklık getiren çeşitli kurgularla okunabilir. Kurguların değişmeyen ortak noktasını ise çatışma olgusu oluşturmaktadır. Bu çalışmada siyasal İslam olgusunun, Müslüman kimliği oluşturma ve toplumsal katılım yönündeki gayretleri, İslami romanlar üzerinden incelenmiştir. İslami romanlarda kurgulandığı şekliyle Kemalist ideolojinin pozisyonunun anlaşılması, Türkiye'de siyasal İslam'ın mücadelesinin kodlarının çözümlenebilmesi bağlamında yaşamsal önemi haizdir. Roman yazarlarının hayatı izleyip başkalarına aktaran anlatıcılar olduğu kabulünden hareketle, İslami romanların siyasal İslam'ın kültürel izdüşümlerini yansıtan değerli kaynaklar olduğu söylenebilir. Siyasal İslamın maksatları bakımından İslami romandan beklenen asıl faydanın, ideolojik ortak bir hedefe bağlı Müslüman kitlenin oluşturulması olduğu belirtilmelidir. Eserlerde, Kemalist ideolojinin Osmanlı'yla arasında inşa ettiği fikirsel duvarın bir benzerinin, mevcut rejimle İslami düzen arayışı içinde olan kitleler arasına çekilmeye çalışıldığı anlaşılmaktadır. Toplumu İslami hayat nizamı uyarınca sağaltma hedefi doğrultusunda Cumhuriyetin kurumları, ötekileştirilme nesneleri olarak hedefe konulmuştur. 1990'lardan itibaren öncekilerden farklı ve yeni bir tür muhafazakar kitlenin ortaya çıktığı görülmektedir. Modernite olgusuna Müslüman öznelliğin cevabı şeklinde okunabilecek süreç, yeni bir yapıyı ön plana çıkarmaktadır. Özgürleşen ve farklılaşan Müslüman birey, artık kendisine özel sorunlarının çözümünü toplu hidayet söylemlerinde değil, özgün kişisel deneyimlerde aramaktadır.
Türkiye'nin gelişme sürecinde teknoloji politikaları: Teknoparklar

Üniversite-sanayi işbirliği sonucunda ortaya çıkan, kendine-özgü bir yapı olarak adlandırılan teknoparkların önemi her geçen gün artmaktadır. Küreselleşmenin de etkisi ile sayıları hızla artan bu yapıların konumlandığı ülkelere katma değer sağladığı yadsınamaz bir gerçektir. Teknoparkları tanımak, gelişme süreçlerini değerlendirmek ve gerek Türkiye gerekse de dünyadaki teknopark uygulamaları hakkında bilgi sahibi olmak girişimciliğin ve ileri düzeyde teknoloji üretiminin arttırılması noktasında zorunlu hale gelmiştir. Bu tezin amacı, bilim ve teknoloji politikaları ışığında şekillenen teknoparkların gelişim sürecini incelemek, ülkemiz açısından önemiyle ilgili bir değerlendirme yapmak ve son olarak Hacettepe Teknokent örneği üzerinden akademisyenler ve yöneticiler ile yarı yapılandırılmış bir mülakat gerçekleştirilerek teknopark konusunda gelinen noktanın neresi olduğunun anlaşılmasını sağlamaktır. Bilim ve teknolojinin ne olduğu, politika belgelerinin uygulanabilirlik sürecinde teknoparkların nasıl şekillendiği bu çalışmanın temel çıkış noktasını oluşturmaktadır. Çalışmanın ilk iki bölümünde, bilim ve teknolojinin tanımı yapılarak, Kalkınma Planları, Vizyon 2023 Stratejisi gibi politika belgelerinde bilim ve teknoloji politikalarının nasıl şekillendiği ifade edilmiştir. Çalışmanın üçüncü bölümünde; teknopark ile ilgili temel kavramlar ve tanımlamalar üzerinde durulmuş ve kuruluş aşamasından başlanarak teknoparkların ülkemiz açısından yeri ve önemi tartışılmıştır. Devamında ise, örnek olarak seçilen 8 adet teknopark ile ilgili rakamsal bilgiler verilip yorumlanmıştır. Çalışmanın son bölümü olan dördüncü bölümde ise, Hacettepe Teknokenti yönetici kadrosu, danışmanlık faaliyeti yürüten akademisyenler ve akademik girişimciler ile yarı yapılandırılmış mülakatlar gerçekleştirilmiştir. Mülakatlar sonucunda, Teknokent'te gerçekleştirilen üniversite-sanayi işbirliğinin istenilen düzeyde olmadığı, kuluçka firmaları ile sanayi sektöründeki öncü şirketlerin sıklıkla bir araya getirilmesi gerektiği, projeler sonucu elde edilen çıktıların prototip aşamasından sonra seri üretim sürecinde de bazı muafiyetlere tabi tutulması gerektiği vb. hususlarına ilişkin veriler elde edilmiştir. Görüşmecilere daha nitelikli çalışma ortamı sağlanabilmesi ve Hacettepe Teknokenti'nin uluslararası düzeyde bir ivme kazanabilmesi içinse çeşitli önerilerde bulunulmuştur. Sonuç kısmında, genel bir değerlendirme yapılmış ve çözüm önerileri geliştirilmiştir.
White vs. black Turks: The civilising process in Turkey in the 1990s

oz BEYAZ TÜRKLER SİYAH TÜRKLERE KARŞI: TÜRKİYE'DE 1990'LI YILLARDA MEDENİLEŞME SÜRECİ Sümer, Beyza Yüksek Lisans, Siyaset Bilimi ve Kamu Yönetimi Bölümü Tez Yöneticisi: Yrd. Doc. Dr. Necmi Erdoğan Aralık 2003, 128 Sayfa Bu tez, medeni ve medeni olmayan bedenler arasında yapılan ayırım üzerinden işleyen ve 1990'larda Türkiye'de aşağı ve yukarı hiyerarşilerinin kuruluşuna tekabül eden 'Beyaz' ve 'Siyah' Türkler arasında yapılan ayrımı medenileşme süreci bağlamında incelemektedir. Medeni bedenlerin kuruluşu, Osmanlı modernleşmesi ve Kemalist Batılılaşma projesi arasındaki süreklilikler ve kopuşlar bağlamında betimlenmaktedir. 'Beyaz' Türklerin toplumsal, siyasi ve ideolojik bağlamı, 1990'lann gazete ve dergilerinde yayımlanan haber ve köşe yazılarının metin analizi yapılarak incelenmektedir. Türkiye'nin kentleşme deneyimi, özellikle İstanbul özelinde kent kültürüne karşı varoş kültürünün kuruluşu bağlamında araştırılmaktadır. İdeal modern bireye karşı maganda tipinin kuruluşu incelenmekte ve maganda tipine atfedilen bıyık, arabesk müzik, lahmacun ve kötü koku gibi özelliklerin sembolik bir nefretin nesneleri haline geldiği iddia edilmektedir. IV
Turkey-Africa relations in the 21st century: Economic diplomacy

Bu tez, özellikle potansiyeller, gelecek perspektifleri ve ilişkilerin sınırları açısından Türkiye'nin Afrika'ya yönelik artan angajmanına yönelik genel bir bakışa odaklanmıştır. Türkiye'nin Afrıka dış politikasının temel özünü inceler ve 21. yüzyılda Afrika ile ilişkilerin arkasındaki temeli analiz eder. Türkiye'nin Afrika'ya neden daha fazla ilgisi var sorusuna cevap vermeye çalışır. Diğer bir deyişle, bu çalışma 21. yüzyılda Türkiye ile Afrika arasındaki ilişkileri canlandıran ekonomik etkileşimleri inceler. Aynı zamanda Türkiye ile Afrika arasındaki ilişkilerin kurulmasında anahtar araç olarak ekonomiyi gösterir. 90'lı yıllarda Afrika olarak bilinen kıta, 21. yüzyıldaki kadar Türkiye'yi ilgilendirmemekteydi; çünkü Türkiye Batı ile Orta Doğu, Balkanlar, Kafkaslar ve Orta Asya gibi yakın komşularıyla ilişkilerine daha fazla önem vermekteydi. Bu çalışmada 21. yüzyılda Türkiye'nin Afrika'ya ilgisinin arkasındaki temel siyasi, ekonomik dini, kültürel ve stratejik motivasyonlarla birlikte süreçte karşı karşıya kalınan bazı zorluklar tartışılmaktadır. Bu tez üç ana bölümden oluşmaktadır. İlk bölüm tezde kullanılan dış politika, uluslararası ilişkiler, ekonomi, diplomasi, yumuşak güç ve politik ekonomi gibi bazı temel kavramları tanımlar. İkinci bölüm Osmanlı İmparatorluğu döneminde Türkiye ile Afrika arasındaki ilişki, Soğuk Savaş döneminde Afrika'ya yönelik Türk dış politikası, Afrika kavramı, Kamerun kavramı ve Türkiye kavramını sunmaktadır. Türkiye'nin Afrika ile ilişkilerine genel bir bakış sağlar. Aynı zamanda Türkiye'nin Afrika politikasını ve Afrika Türkiye ile Afrika arasındaki ilişkilerini şekillendiren ana unsurları ortaya koymaktadır. Üçüncü bölüm, 21. yüzyılda Türkiye ile Afrika arasındaki ilişkilerin sürdürülmesinde temelde ekonomik diplomasi olmak üzere çeşitli yaklaşımları sunar.
Avrupa Birliği'nin bölgeselleşmesi ve ulus devlet: Fransa örneği

Küreselleşme olgusunun günümüzde ulaştığı yeni düzeyde, dünya sisteminde uzunca süredir egemen olan ulus-devlet yapısı ve içeriği tartışmalı hale gelmektedir. Küresel rekabetin ve pazar arayışlarının bir ürünü sayılan ve başlangıçta ulus-devletlerin oluşturduğu bir yapı olan Avrupa Birliği takip ettiği bölgeselleşme politikalarıyla ulus-devletin varlığını aşındırmaktadır. AB'nin bölgeselleşme ve bölgeler yaratma politikasının temelini, ulus-devletlerin yerini çok da uzak olmayan bir gelecekte bölgelerin alacağı ve AB'nin politik yapısının bu bölgeselleşme için biçilmiş kaftan olduğu düşüncesi oluşturmaktadır. AB'nin gelişimini ulus-devletlerin birliği, ama giderek yok olan ulus-devletlerin birliği olarak algılamak gerekiyor. Ulus-devletlerin çözülmesi, hükümetlerinin halklarına pozitif değere sahip politik metalar sağlayamaması sonucunda halkın çoğunluğunun gözünde meşruluklarını yitirmesi yoluyla olabileceği gibi, yeni türde kurumsal yapılanmalar yoluyla da olabilir. Avrupa Birliği küresel ölçekte kapitalizmle bütünleşmek için izlediği bölgesel politikalarla artık ulus-devletlerle değil alt birim olan bölgelerle doğrudan temasa geçmeyi tercih etmekte, egemenlikleri tartışmaya açmaktadır. Yerel ölçekte kültürel farklılıkları öne çıkarırken, ürün ve hizmetlerdeki aynılaşma çelişkili durumlar yaratmaktadır. Ulus-devlet geleneğinin ve merkezi otoritenin güçlü olduğu Fransa, AB kurucusu olmasına karşın AB'nin bölge politikalarına karşı bir direnç noktası konumundadır. Avrupa Anayasası'na ret oyu veren Fransız halkı arasında Küreselleşme karşıtlığı yaygındır. Bu tez çerçevesinde sözü geçen kavramlar tartışılmış Fransa örneği üzerinde AB bölgeselleşmesi ve Ulus-devlet arasındaki ikilem açıklanmaya çalışılmıştır.
A Critical review of the debates on populism: Politics of import substitution industrialisation or a hegemonic project?

oz POPÜLİZM TARTIŞMALARINA ELEŞTİREL BİR YORUM: İTHAL İKAMECİ KALKINMA STRATEJİERİNE ÖZGÜ BİR SİYASAL BİÇİM Mİ, BİR HEGEMONYA PROJESİ Mİ? Eğilmez, D. Burcu Yüksek Lisans Tezi, Siyaset Bilimi ve Kamu Yönetimi Anabilim Dalı Tez Yöneticisi: Yardımcı Doçent Galip L. Yalman Eylül 2003, 132 sayfa. 1929 Ekonomik Bunalımı ve onu izleyen 2. Dünya Savaşı gelişmekte olan birçok ülkenin ekonomik ve siyasi alanlarında önemli dönüşümlere sebep olmuştur. Değişen birikim modelleri, siyasi söylemler, sınıfsal dengeler ve siyasi rejimler bu gelişmeler içerisinde özellikle öne çıkanlardır. Bu çalışmanın temel amacı da gerek Latin Amerika gerekse Türkiye bağlamında bu değişimleri anlamaya ve açıklamaya çalışan ve popülizm kavramını temel alan çalışmaların eleştirel bir yorumunu yapmaktadır. Bu tartışmalarda öne çıkan eğilim popülizm ve ithal ikameci kalkınma stratejileri arasında bir bağ kurmak yönünde olmuştur. Bu çalışmada, Arjantin ve Brezilya örneklerinin yanı sıra Türkiye'de de 1929 Bunalımından 1980'lere kadar yaşanan gelişmeleri popülist politikalar ve ithal ikameci sanayileşme stratejileri arasında bir bağ kurarak analiz etmeye çalışan yaklaşımların yeterli bir açıklama sunmadığı, diğer taraftan, popülist politikaların hegemonya projeleri olarak algılandığı ölçüde gelişmeleri anlamamıza yardımcı olabileceği savunulmaktadır.