turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Tilmen Höyük kazılarında bulunmuş olan Portakal Renkli Çark Yapımı Mal Grubu üzerine bir araştırma

Öz Gaziantep'in islahiye ilçesi'nin 10 km kadar doğusunda yer alan Tilmen Höyük'de 1960'lı yıllarda, İstanbul Üniversitesi adına Prof. Dr. U. Bahadır Alkım başkanlığında kazılar yapılmıştır ve bu höyükte Geç Kalkolitik Çağ'dan Demir Çağı'na kadar yerleşilmiş olduğu saptanmıştır. Bu tezin konusu Tilmen Höyük'ün İlk Tunç Çağı tabakalarında ele geçen portakal renkli bir keramik türü, daha önceleri Arkeolog Robert Braidwood tarafından ''Brittle Orange Ware' olarak adlandırılan ve bazı komşu bölgelerden tanınan bir mal grubudur. Tezde, farklı terimlerden doğan karışıklığı gidermek ve bu mal grubuna Türkçe bir isim vermek üzere elimizdeki çanak çömleğin hamur ve yapım özellikleri ile yüzey renklerini de dikkate alarak, 'Portakal Renkli Çark Yapımı Mal Grubu' adı teklif edilmiştir. Portakal Renkli Çark Yapımı Mal Grubu adını verdiğimiz keramik grubunu oluşturan örneklerin hamuru mineral katkılı, yüzeyleri kendi renginden astarlı ve genellikle hafif ya da iyi açkılıdır. Pişme çoğunlukla iyi ya da pek iyi derecededir ve malzemenin oldukça yüksek kaliteli olduğu görülmektedir. İncelediğimiz mal grubuna ait kaplar tipolojik bir düzen içinde ele alınarak, bunların İslahiye Bölgesi'nin diğer merkezleri ile Amuk Ovası, Çukurova ve Kuzey Suriye'de yer alan çağdaş yerleşmeler ile karşılaştırılarak benzerlikleri saptanmış, çanak çömlekte saptanan benzerliklerden yola çıkılarak, incelediğimiz mal grubunun coğrafi ve zamansal dağılımı belirlenmiştir. Portakal Renkli Çark Yapımı Mal Grubu'nun yayılım alanının oldukça geniş olduğu ve Tilmen Höyük'de ele geçen benzerlerinin batıda Tarsus'a, kuzeyde Kahramanmaraş Bölgesi'ne, güneyde Qoueiq Bölgesi'ndeki Teli Beme'ye ve doğuda Teli Brak'a kadar ulaşmış olduğu öğrenilmiştir.
Sivas ili Hellenistik-Roma seramiği ışığı altında yerleşim şeması

1992- 2000 yıllan arasında yapılan yüzey araştırmasında toplanan Helenistik-Roma Çağlarına ait seramikler, kaba seramik ve ince seramik olmak üzere iki ana grup altında incelenmiştir. Kaba seramik gurubunda saptanan formlar; küp, krater, unguanthcrium, çömlek ve amphoradır. İnce seramiklerde ise; Orta ve Geç Helenistik Döneme ait kap formları ile Doğu Sigillata'sı A, B ve C tiplerine ait formlar ile Kıbrıs Sigillata'sı tipine ait bir adet form saptanmıştır. Elde edilen sonuçlara göre kaba ve ince seramiklerde ithal ve yerel olduğunu düşündüğümüz formlar saptanmıştır. Bu formların, Kıta Yunanistan, Ege, Anadolu, Suriye-Filistin'de bulunmuş olan benzerleri ile kıyaslama yapılmıştır.
Altınpark arkeolojik alanı Hellenistik dönem seramikleri

Smyrna Antik Kenti Kazı Başkanlığı denetiminde 2008/2010/ 2011 ve 2012 yılları kazı sezonlarında çalışmaları gerçekleştirilmiş olan Altınpark Arkeolojik Alanı bugünkü Basmane Mevkii'nde yer almaktadır. Yapılan arkeolojik kazı çalışmalarla Antik Dönem'de sur dışı nekropol alanı içinde kalmaktadır. Smyrna Antik Kenti sur dışı sivil mimari faaliyetlerin İ. S. 1. yüzyılda başladığı göz önüne alındığında Altınpark Kazı Alanı'nda ele geçen Hellenistik Dönem seramik buluntularının varlığı çalışmanın kapsamında değerlendirilmeye çalışılmıştır. Alanda en erken mimari buluntular Roma konut yapılarına ait kalıntılar olup Hellenistik Dönem'e ait herhangi bir mimariye rastlanmamış olması, bu dönem seramik buluntularının tarihlendirilmesinde paralellerinin görüldüğü merkezlerdeki tarihlendirmelerin ve diğer buluntu örneklerinin kriter alınmasını gerekli kılmış bu da bazı örneklerin geniş tarih aralıklarında değerlendirilmelerine neden olmuştur. Roma, Bizans, Osmanlı ve Cumhuriyet Dönemi'nden günümüze değin kesintisiz yerleşim görmesi nedeniyle kültür katmanları antik dönemden itibaren tahribatına neden olmuştur. Kazı çalışmalarında ele geçen yoğunluğu Roma Dönemine ait seramik buluntuları Osmanlı, Bizans ve Hellenistik Dönem gibi farklı dönem örneklerinden oluşmaktadır. Bu çalışmanın amacı farklı seviye ve plankarelerde tespit edilen Hellenistik Dönem seramiğinin tipolojik ve kronolojik değerlendirmesini yaparak Smyrna'nın Hellenistik Dönem seramik repertuarı gelişimi hakkında bilgi sahibi olmaktır. Yapılan istatistik sonucu yoğun olarak görülen fakat amorf örneklerden oluşan Hellenistik Dönem Seramik örneklerinden form veren ve dönem özelliği yansıtan parçalar tez kapsamında değerlendirildiğinde İ. Ö. 4. - 3. ve İ. Ö. 3. yüzyıl örnekleri az sayıda görülürken İ. Ö. 3. - 2. yüzyıl buluntularının yoğunlaşmaya başladığı tespit edilmiştir. Dönem içinde en yoğun İ. Ö. 2. ve İ. Ö. 2. - 1. yüzyıl seramikleri görülmüştür. Hellenistik Dönemin seramik form ve tipolojik gelişiminin yansıdığı Altınpark örneklerinde ithal buluntuya rastlanmamış olup geneli yerel taklit örneklerdir. Attika geleneğinin yansımalarından ziyade Hellenistik Dönem'de artan yerel üretimlerin lokal farklılıkları Altınpark Hellenistik Dönem seramik örneklerinde hissedilmektedir. Thymiaterion, unguentarium ve çok az sayıda kandil buluntusu alanın nekropol alanı sınırlarında olduğu ihtimalini desteklerken özellikle Geç Hellenistik Dönem seramiğinin yoğun görülmesi de burada bu döneme ait sivil mimari yapılaşmanın varlığını düşündürmektedir. Bu olasılıkların netlik kazanması, alanda açma yüksekliklerinin fazla ve alanın küçük olması nedeniyle sonlandıran çalışmaların, arkeolojik kazılara uygun ortamın oluşturulması ve devam ettirilmesiyle mümkün olacaktır.
Demir Çağlar'da Yukarı Menderes Havzası

Anadolu'da Demir Çağlar problemi henüz tam anlamıyla anlaşılmış değildir. Bunun nedenlerinden bir tanesi bazı önemli geçiş coğrafyalarında yapılan çalışmaların yetersizliğidir. Orta ve Batı Anadolu arasında bir yerde yer alan Yukarı Menderes Havzası, arkeolojik çalışmalar açısından uzun yıllar ihmal edilmiş bölgelerin başında gelmektedir. Havzada yapılan son çalışmalarda sadece yüzey araştırması yöntemiyle Demir Çağ dönemine ait veri veren 24 yerleşim yeri tespit edilmiştir. Bu yerleşimlerden elde edilen keramiklerin Orta ve Geç Demir Çağ'a tarihlenenleri arasında dikkat çeken en önemli nokta, bu keramiklerin Orta Anadolu'dan çok Batı Anadolu'da bulunan örnekleriyle benzerlik göstermeleridir. Orta Demir Çağ'da Batı Anadolu'dan Orta Anadolu'ya ve Kilikya bölgesine kadar çok geniş bir coğrafyada görülen Black on Red tekniğinde yapılmış keramikler, Yukarı Menderes Havzasın'da tespit ettiğimiz yerleşimlerde çok sayıda bulunmuştur. Lidya'nın tipik üretimi olan mermer taklidi ve damarlı-sırlı keramikler ise, bu dönemde Yukarı Menderes Havzası'nın Lidya ile olan ilişkilerini göstermesi açısından oldukça önemlidir. Orta Anadolu'da Orta Demir Çağ'da görülmeye başlanan Alişar IV tekniğinde yapılmış keramiklerin yaptığımız çalışmalarda hiç örneğinin bulunmayışı, Yukarı Menderes Havzası'nın Demir Çağlar'da Batı Anadolu ile ilişkilerinin daha fazla olduğuna dair yorum yapmamıza neden olan bir başka kanıtı oluşturmaktadır.
Rönesans dönemi 'İyi imparatorlar' kavramının Roma imparatorluk sikkelerinde incelenmesi

Rönesans Dönemi devlet adamı ve siyasi düşünürlerinden olan Floransalı Niccollo Machiavelli ile Aydınlanma Dönemi yazarlarından Edward Gibbon, Roma İmparatorluk Tarihi'nde 96-180 yılları arasını kapsayan Roma İmparatorları, Nerva, Traianus, Hadrianus, Antoninus Pius ve Marcus Aurelius'un dahil olduğu süreci 'İyi İmparatorlar' Dönemi olarak adlandırmışlardır. Hazırlanmış olan bu yüksek lisans teziyle günümüzde modern bilim insanları ve tarihçiler tarafından kullanımı devam eden kavramın imparatorluk sikkeleri üzerinden sorgulanması amaçlanmaktadır.
Anadolu İlk Tunç Çağı karbon 14 kronolojisi

Burada sunulan çalışma, İlk Tunç Çağı yerleşmelerinde kazı yapan arkeologların topladıkları karbon 14 içeriği olan örneklerin, çeşitli labarotuvarlarda yapılan ölçümleri sonucu elde edilen tarihlemelerin karşılaştırılması ve topluca değerlendirilmesi sonucunda elde edilen sonuçları içeriyor. Bu sonuçlara göre elde edilen bulguların en önemlisi İlk Tunç Çağının tüm Anadolu yarımadası üzerinde yaklaşık olarak eş zamanlı olarak başladığı. İkinci önemli sonuç ise az sayıda arkeoloğun önerisinde olduğu gibi bu başlangıcın M. Ö. 3700/ 3400 yılları arasında bir yerlerde başlamış olabileceği. Bu başlangıç tarihi, genel kabul gören anadolu İlk Tunç Çağı başlangıç tarihi olan M. Ö. 3100/ 3000 tarihlerinden yaklaşık 500 yıl geride. Bir diğer sonuç ise doğal olarak erkene çekilen bu başlangıç tarihi ile birlikte ilk tunç çağı 1 evresinin yaklaşık olarak 800 yıl sürmüş olabileceği. İlk Tunç Çağı 2 evresi için söylenebilecek şey M. Ö. 2800- 2400 yılları arasında bu çağın yaşanmış olabileceği yönünde. Bu çalışma İlk Tunç Çağının başlangıç tarihi için değişik yaklaşımlar önerdiği gibi bitiş tarihi için de değişik yaklaşımlar öneriyor. Bu yaklaşım, İlk Tunç Çağı 3 evresinin, M. Ö. 2000 yılında bıçakla kesilmiş gibi sonlanmamış olabileceği yönünde. İlk Tunç Çağı'nın Anadolu'daki en erken bitiş tarihini M. Ö. 2300 ile Sos höyük veriyor. Yanısıra, İç Anadolu bölgesinde yer alan Çadır Höyük M. Ö. 1700 içlerine varabilecek sonuçlar üretiyor. Bu yüzden İlk Tunç Çağı başlangıç evresinin aksine, bitiş evresinin eş zamanlı olmayabileceği görülüyor. Burada bölgeler arası farklılıklardan çok yerleşimler arsındaki farklılıklardan söz etmek mümkün. Bu çalışma için söylenmesi gereken diğer bir şey de söz konusu sonuçların elde edilmesinde, kazı başkanlarının veya bu tarihlemeleri yayımlayan arkeologların söz konusu örneklerin elde edildiği katmanlar üzerindeki belirlemelerin temel dayanak noktalarından bir tanesi olduğu.
İzmit kültür varlıkları ve arkeolojik turizm

Bu çalışma İzmit'te kent arkeolojisinin ve arkeolojik turizmin birbirini destekleyerek interaktif bir şekilde geliştirilmesi amacıyla yapılmıştır. Bu çalışmada İzmit tarihi ve arkeolojisi ile ilgili antik kaynaklar, yapılan araştırmalar ve yayınlar incelenerek kentin tarihi, arkeolojisi ve kültür varlıklarının bütünsel olarak derinlemesine anlaşılması üzerinde durulmuştur. Coğrafi konumundan kaynaklanan jeopolitik yapısını geçmişşten günümüze kadar taşımış olan İzmit Hellenistik Dönem'de Bithynia Krallığı'nın, sonra da Roma İmparatorluğu'nun başkenti olmuştur. Ancak İzmit içinde yaşayan tarih, arkeoloji ve kültür varlıkları ile tanınmamaktadır. İzmit tarihinin, arkeolojisinin ve kültür varlıklarının arkeolojik turizm ile yerel topluma olduğu kadar ulusal ve uluslararası alanlarda kamuya tanıtılması mümkündür. Bu şekilde kamu bilincinde kent tarihinin daha derinden algılanması ve kültür varlıklarının koruma sorumluluğu taşıyan bir bakış açısından anlaşılması sağlanabilir. Arkeolojik turizm, arkeoloji çalışmalarını destekleyecek ve kültür varlıklarını kültürel kimliği oluşturan kentsel öz değer olarak kabul edecek sosyo-kültürel altyapının oluşmasına yüksek değerde bir katkı sağlayacaktır. İzmit kenti içinde arkeolojik turizmin kent arkeolojisi ile olumlu bir yönde etkileşerek geliştirilmesi disiplinler arası ortak bir çalışma ile gerçekleşebilir ve bu şekilde kentin kültür varlıklarının gelecek nesillere aktarılmak için korunması desteklenebilir.
Yazıtlar ve sikkeler ışığında Miletopolis kenti

Antik çağ metinleri Miletopolis'in Mysia sınırları içinde Apolloniatis, Miletopolitis ve Daskylitis gölleri yakınlarında yer aldığını anlatır. Araştırmacılar Miletopolis kentinin lokalizasyonu için üç yerleşim yerini önermişlerdir: Mihaliç, Kirmasti ve Mustafa Kemalpaşa yakınlarında yer alan Melde. 1975 yılında Bursa Arkeoloji Müzesi'nin gerçekleştirdiği kurtarma kazısı çalışmaları sayesinde Miletopolis'in lokalizasyon sorunu çözülmüştür. Miletopolis, Bursa, Mustafa Kemalpaşa İlçesi'ne 4 km mesafede Üç Kurnalı Mevkii / Melde Bayırı'nda yer almaktadır. Miletopolis Antik Kenti hakkında antik dönemlerden edebi metinlerin az olmasına rağmen kentin gelişimi hakkında bilgi verebilecek tek kaynak kente ait sikkeler, Miletopolis ve çevresinde bulunan adak veya mezar stelleridir. Miletopolis, kendi bronz sikkelerini darp eden bir polistir. Miletopolis kenti MÖ 4. yüzyıldan MS 3. yüzyıla değin kesintisiz sikke darbı gerçekleşmiştir.
History of archaeological and cultural heritage management in Turkey and Europe: A look from the past to the present

Bu çalışma Türkiye ve Avrupa'da arkeolojik miras yönetiminin tarihsel gelişimini incelemektedir. Tezin en öncelikli amacı arkeolojik miras yönetimi konusunun önemine dikkat çekmek, ve bu alandaki modern yaklaşımları tartışmaktır. Avrupa'da arkeolojik eserleri koruma on yedinci yüzyılda başlar. On dokuzuncu yüzyılda, Avrupa ülkelerinin çoğunun arkeolojiyle ilgili kanunlarını, enstitülerini kurdukları dönemde arkeolojik miras yönetimi Avrupa'da yerleşmiş bir konu haline gelmiştir. İkinci Dünya Savaşı'ndan sonra, yıkıma uğramış Avrupa şehirlerinin tekrar yapılanma sürecinde, arkeoloji, Avrupanın tarihsel geçmişşini canlandırmada kullanılan bir araç haline gelmiştir. Bugün, Avrupa'da arkeolojik miras yönetimi konusu bütün ülkelerin ve disiplinlerin ortak sorumluluğu olarak algılanmaktadır. Büyük arkeolojik kaynaklara sahip olan Türkiye'nin de çoğu Avrupa ülkesi gibi arkeolojide uzun bir geçmişşi vardır. Fakat Türkiye'deki arkeolojik miras, yönetimsel, bürokratik, eğitimsel, yasal ve ekonomik sorunlar nedeniyle gerektiği şekilde korunamamakta ve yönetilememektedir. Yunanistan ve İtalya gibi çoğu Avrupa ülkesinde de var olan bu sorunlar, Avrupa Birliği üyesi olmaya hazırlanan Türkiye tarafından aşılması gereken sorunlardır.
Nif dağı kazısında bulunan siyah firnisli seramikler ile batı yamacı seramikleri

Nif Dağı, Antik dönemde Smyrna Körfezi'nin doğusunda, İonia ve Lydia Bölgeleri'nin sınırları içinde, günümüzde ise İzmir İli, Torbalı, Buca, Kemalpaşa ve Bornova İlçeleri'nin ortak sınırında yer almaktadır. Batı Anadolu ile İç Batı Anadolu arasında, önemli bir geçiş güzergahında bulunan Nif Dağı oldukça stratejik bir noktada yer almakta olup konumu nedeniyle her iki bölgenin de kültürel özelliklerini içinde barındırmaktadır. Ancak önemli bir coğrafi konuma sahip olmasına rağmen, Nif Dağı, gerek antik çağ gezginleri, gerekse modern araştırmacılar tarafından çok fazla araştırılmamış ve belgelenmemiştir. Burada 2006 yılından itibaren Prof. Dr. Elif Tül Tulunay başkanlığında bilimsel arkeolojik kazı ve araştırmalar yürütülmektedir. Nif Dağı Araştırma ve Kazı Projesi kapsamında kazısı yapılan alanlardan Karamattepe Yerleşmesi/Nekropolisi ile Ballıcaoluk Yerleşmesi'nde ele geçen Klasik ve Hellenistik Dönemi'ne ait siyah firnislı seramik buluntuları bu tezin konusunu oluşturmaktadır. MÖ 5. yüzyılın ilk yarısı ile MÖ 3. yüzyılın son yarısına tarihlendirilen bu örnekler tipolojik özelliklerine göre sınıflandırılarak, Batı Anadolu, Adalar ile İç Batı Anadolu'daki yerleşim merkezlerine ait çağdaş seramik buluntuları ile karşılaştırılacak ve göreli kronolojiye dayanarak tarihlendirilmeleri yapılacaktır. Değerlendirmeye alınan seramik grupları Nif Dağı'nın siyah firnislı seramik kültürünün MÖ 5. yüzyılın ilk yarısından itibaren başladığını göstermektedir. Çalışılan malzeme ile bölgede, bu dönemi temsil eden seramiğin yayılım alanının, kıyı şeridinin dışında dağlık bir yerleşme olan Nif Dağı'na kadar uzandığı saptanmıştır. Ayrıca Nif Dağı'nda saptanan söz konusu döneme ait seramik buluntularının bir bölümü Atina Agorası buluntuları ile aynı özellikleri göstermektedir. Tespit edilen bir diğer grup ise hamur ve firnis özellikleriyle bu ithal örneklerden ayrılmaktadır.
Seyitömer Höyüğü'nde bulunan M. Ö. II. bin yıla ait metal iğneler

Metal objelerin insan hayatına girişi, kolay ulaşılabilen bakır ile başlamıştır. Anadolu'nun maden yatakları açısından zengin oluşu, tarih boyunca insanların madenlere kolayca ulaşmasını sağlamıştır. Prehistorik çağlarda insanoğlu çakmaktaşı ve obsidiyeni kullanırken, doğal olarak bulunan nabit bakırı da toplayarak eşya yapmaya başlamıştır. Çakmaktaşı ve obsidiyenin şekil vermede zorluk çıkarması, dayanıklı olmayışı metal malzemenin insan hayatına girişine hız kazandırmıştır. Günümüzden 10.000 yıl önce, Çanak Çömleksiz Neolitik Çağ yerleşmelerinden, Çayönü'nde nabit bakırın dövülerek şekillendirildiği eşyalar üretilmiştir. Seyitömer Höyüğü'nde içinde bulunduğu İç Batı Anadolu'da ise erken madencilik izlerine Geç Neolitik Çağ'a tarihlenen Hacılar VI. tabakada rastlanır. Burada bakır cüruf izleri taşıyan seramik parçaları bulunmuştur. Hacılar Erken Kalkolitik Çağ'a tarihlenen Ia ve IIa tabakalarında iki adet bakır boncuk ile iğne parçaları gün ışığına çıkarılmıştır. Bu çalışmada metal eşya yapımını son derece gelişmiş düzeyde olduğu M. Ö. II. Bin yılda, coğrafi konum itibariyle önemli bir noktada yer alan Seyitömer Höyük metal iğneleri ele alınmıştır. Ele geçen bazı iğneler buluntu yerlerine göre değerlendirildiğinde, ne amaçla kullanıldığı konusunda fikir verebildiği gibi, hiçbir duruma bağlı olmayan iğneler de ele geçmişştir. Bazı iğnelerin ise yoğun tahribata uğramaları nedeniyle kullanım amaçları anlaşılamamıştır. Genel olarak iğneleri süs iğneleri ve dikiş iğneleri olarak iki grupta sınıflayabiliriz.. Süs iğneleri çoğunlukla yangın sonucu öldükleri anlaşılan bireylerin üzerlerinde ya da yakın çevresinde bulunmuştur.
Thrakia, Troas, Aiolis, Ionia ve Mysia bölgelerinden toplanan keramik: Prof. Dr. Aşkıdil Akarca'nın 1950-1980 gezilerinden bir değerlendirme

Prof. Dr. Aşkıdil Akarca'nın Orta Karamenderes Vadisi'nde yaptığı gezi ve yüzey araştırmalarından topladıklarının yanı sıra çalışması için kendisine teslim edilmiş Thrakia, Balıkesir/Ovabayındır köyü, Aiolia'nın kentleri olan Pitane ve Kyme ile Ionia kentleri olan Bayraklı/Smyrna, Miletos, Klazomenai, Kolophon, Erythrai, kentlerinden gelen keramikler incelenmiştir. Dönem sınırlaması olmayan çalışmada sadece pişmiş toprak çanak çömlek parçaları kapsam içine alınmıştır.
Hellenistic and Roman settlement patterns in the Plain of Issus and the Amanus Range

Bu çalışma, Issus Ovası'nda ve Amanus Dağlan'ndaki Hellerıistik ve Roma yerleşimlerini, arkeolojik ve jeomorfolojik bir çerçeve içinde incelemiştir. Dr. Wright, Dr. Beach ve Ezgi Akpmar'in arkeolojik ve jeomorfolojik çalışmalarının sonuçlan, ilgilenilen bölgedeki Hellenistik ve Roma yerleşim modellerini aydınlatmak için kullanılmıştır. Issus Ovası ve ona bakan Amanus Dağlan, Kilikya'daki diğer coğrafık alanlara benzer olarak, öncelikle Selökid, sonra da Roma devletleri tarafından yönetilmiştir. Sonuç olarak, bu bölgenin yerleşim düzeni biribirine benzer olup; bahsedilen iki dönemde gelişmiştir ve bu yerleşim düzenleri halk arasındaki barış ile yakından ilgilidir.
Anadolu'da Hellenistik ve Roma Dönemi Cephe mimarisinde Girland dekorasyonu

Girland dekorasyonu, yaprak, meyve ve çiçek türünden bitkisel öğelerin, genellikle bir kurdele ile sarılmasıyla oluşturulan, her iki ucunda taşıyıcıları olan bir dekorasyondur. Girland dekorasyonunun ortaya çıkışından sonra dekorasyona farklı öğeler eklenmiş ve her bir öğe kendi içerisinde gelişim göstermiştir. Bu dekorasyon genel olarak duvar resimlerinde, seramikler üzerinde, lahitlerde, yuvarlak formlu taşınabilir sunaklarda, mimari yapılarda sıklıkla kullanılmış, hatta değişikliklere uğrayarak günümüze kadar gelmiştir. Eldeki veriler doğrultusunda, dekorasyonun yoğun olarak karşımıza çıktığı mimari yapıların, tapınakların cepheleri, anıtsal mezar yapıları, yapı şeklindeki sunaklar, tiyatrolar, hamamlar, çeşme yapıları olmak üzere çeşitlilik gösterdiği tespit edilmiştir. Anadolu'daki mimari yapılar üzerinde Hellenistik Dönem'in başlarında (MÖ 3. yüzyıl) ortaya çıkan bu dekorasyon, Augustus Dönemi'nde bazı değişiklikler göstererek kullanılmaya devam etmiş ve ardından Hadrianus Dönemi'nde ön plana çıkmış ve kullanımı artmıştır. MS 3. yüzyıla gelindiğinde ise pagan kültlerinin yasaklanması ile bu dekorasyonunun kullanımı giderek azalmış, neredeyse ortadan kalkmıştır. Bu çalışmayla, Anadolu'da Hellenistik ve Roma Dönemi mimari yapılarında kullanılmış olduğu tespit edilen girland dekorasyonlu bloklar göz önünde bulundurularak dekorasyon ve dekorasyonu oluşturan öğeler tek tek incelenmiş ve kullanıldığı yapılar dikkate alınarak değerlendirilmiştir. Bu değerlendirme sonucunda, girland dekorasyonunun yoğun olarak frizler, ikincil olarak ise orthostatlar üzerinde kullanılmış oldukları saptanmıştır. Ayrıca çalışma sırasında girland dekorasyonu öğeleri, bir bütünlük sağlayacak şekilde Türkçe terimlerle yeniden adlandırılmıştır.
Julius Klaudiuslar Dönemi sikkelerinde anıtlar

Julius Kladiuslar sülalesinin kurucusu ve ilk roma imparatoru olan Augustus manevi babası Julius Sezar'ın hatalarından ders almayı bilmiş, Roma halkı, ordusu ve senatosunun güvenini ve sevgisini kazanarak, yöneticilikte zamanla büyük güç elde etmeyi başarmıştır. Bu nedenle Julius Klaudius Sülalesi'nin imparatorlarının tümü, Oktavian'ın emin adımlarla ilerleyerek Augustus oluşunu, Roma İmparatorluğu'nun sınırlarında güvenliği sağladıktan sonra Pax Romana'yı ilan ederek, barışın nimetleriyle uzun süren savaşlardan bıkmış halkı mutlu etmesini örnek almışlardır. Augustus ideal yönetici olarak gören Julius Klaudius sülalesinin diğer imparatorlarının hemen her konuda olduğu gibi, sikke darplarında da onu örnek aldıkları görülmektedir. Augustus sikkelerin genellikle arka yüzüne darp ettirdiği yapılarla askeri güce destek olan tanrılara verdiği değeri, eski kültlere olan saygısını, zaferlerini ve bayındırlık çalışmalarını ölümsüzleştirmiştir. Diğer Julius Klaudius Sülalesi imparatorları da darplarında önemli yapıları sikkelerin arka yüzüne darp ettirmişler, nadiren ön yüze yapı, arka yüze SC yazıtı konmuştur. Julius Kladius Sülallesi imparatorları Augustus'la aynı değerleri ön plana çıkarmışlar; kendi dönemlerindeki önemli inşaatlar ve halkı etkileyecek birlik ve uyum, yuvanın korunması, ileri görüşlülük gibi değerler sikkelere konu olmuştur.. Bunlara ek olarak tüm Julius Klaudius Sülalesi imparatorları Divus Augustus için yapılan anıtlara da sikkelerinde yer vermişlerdir
Tokat Müzesi'ndeki Grek ve Roma dönemi altın takıları

Çalışmamızda, Tokat Müzesi'ndeki 82 adet altın takı üzerinde inceleme yapılmıştır. Takılar teşhir ve depoda yer almaktadır. Çalışmamızın ana konusunu oluşturan takı üzerinde literatür taraması yaparak, takının tanımı, tarih öncesi ve tarihi çağlarda kuyumculuk, takının kullanım amaçları, takılarda kullanılan taşlar ve takıüretim, süsleme tekniklerine detaylı bir şekilde değinilmiştir. Takı çeşitleri arasında baş, boyun, el-kol takıları ve ölü/mezar hediyeleribulunmaktadır. Her tür, kendi içinde çeşitli gruplara ayrılarak değerlendirilmiştir. Eserler üzerinde kullanılan teknik ve malzemelerle ilgili bilgi verilmiştir. En yoğun çalışma grubunu küpe ve yüzükler oluşturmaktadır. Grek ve Roma Dönemi'ne ait olan bu eserler, yapılan araştırmalarda benzer örneklerle karşılaştırılarak, kendi içinde erken dönemden geç döneme tarihlenmiştir.
Seleukeia Sidera Antik Kenti'nde Roma İmparatorluk Dönemi seramik üretimi ve ticari ilişkiler

Seleukeia Sidera'da gerçekleştirilen yüzey araştırmaları ve kazılarda açığa çıkarılan Roma İmparatorluk ve Geç Roma İmparatorluk Dönemi seramikleri tez kapsamında incelenmiştir. Tipolojik sınıflandırmanın yanı sıra kırmızı astarlı kaplar, hazırlama/servis kapları, pişirme kapları ve unguentariumlar üzerinde arkeometrik analizler gerçekleştirilmiştir. Analizler sonucunda kırmızı astarlı sofra kaplarının çevre kentlerin üretimlerinden farklı, yeni bir grup olduğu anlaşılmıştır. Hatalı üretim örnekler ve kil kaynaklarının saptanamamış olması nedeniyle bu grubun kesin üretim yeri henüz bilinmemekle birlikte yerel/bölgesel üretim olduğu anlaşılmaktadır. Seramiklerin yanı sıra, kente yakın bir konumdaki Atabey Göleti kıyısından ve Kuleönü Ovası'ndan alınmış olan kil örnekleri üzerinde de analizler gerçekleştirilmiştir. Seramik ve kil örneklerinin element içeriklerinin karşılaştırılması sonucunda hazırlama/servis kapları, pişirme kapları, unguentariumlar ve LRD grubuyla özdeş seramiklerin kentte üretildiğini gösteren veriler elde edilmiştir. Analizler sonucunda Seleukeia Sidera'nın Roma İmparatorluk ve Geç Roma İmparatorluk Dönemleri'nde Güneybatı Anadolu Bölgesi'nde varlığı öne sürülen LRD koinesinin bir parçası olduğuna işaret eden veriler elde edilmiştir.