turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Kamusal alanlar olarak kent konseyleri

Bu tezde, yerelleşmeye yönelik ivmenin gerek dünyada gerek Türkiye'de giderek güçlendiği ve aynı zamanda, yeni bir siyasal arena ortaya çıkarmaya başladığı günümüz dünyasında, bu yerelleşme ivmesinin ve onun sonucunda ortaya çıkmaya başlayan yeni siyasal arenanın Türkiye'de hangi yöne evirildiğinin analizi kent konseyleri üzerinden gerçekleştirilmiştir. Habermas, Arendt ve Sennet'in kamusal alan modellerinin ışığında Kocaeli ve Gölcük Kent Konseyleri'nin Kadın ve Çevre Meclisleri ile genel kurullarındaki katılımın kamusallık oluşturmadaki rollerinin irdelendiği bu çalışmada, aynı zamanda, bu konseylerde kamusal alanda işleyen süreçlerden ne yönde sapmalar gerçekleştiğine de değinilmiştir. Bu sapmaların hangi noktalarda gerçekleştiğinin tespiti ve kamusal alanın normatif teorisine sığdırılamayacak kent konseylerinin yönetsel veya işlevsel pratiklerinin hangi yöne evirildiklerinin izinin sürülmesi için ayrıca yerelleşme perspektifleri de irdelenmiştir. İncelenen üç yerelleşme perspektifi, 'ulusal-cumhuriyetçi yerelleşme perspektifi kamusal alan', 'yerelleşmenin yerel perspektifi cemaatçilik' ve 'yerelleşmenin küresel perspektifi yönetişim' katılım, temsil ve özerklik kavramları çerçevesinde analiz edilmiştir.
20. yüzyılda İran'da sosyalist hareketler ve sol partiler

Bu çalışmanın amacı İran'da sol ve sosyalist hareketlerin ve onun bir parçası olan Maoist akımın siyasi yaklaşım, söylem ve tutumunu incelemektir. Tez kapsamında ele alınan süreç Muhammed Rıza Şah Pehlevi iktidarının resmen başladığı 1941 yılından 2015 yılına kadar olan dönemi kapsamaktadır. İran tarihinde bir kırılma noktası olan 1979 Devrimi baz alınarak tezin bölümleri şekillendirilmiştir. Bu bağlamda, 1979 Devrimi öncesi ve sonrasında sol ile Maoist hareketlerin yaşadığı siyasi süreç ayrı ana başlıklarda incelenmiştir. Tezin ilk bölümünde ülkedeki siyasi koridorların doğuşuna ve siyasi kültüre değinilmiştir. Bu kapsamda tarihsel bir arka plan sağlanmıştır. Daha sonra solun ülkedeki oluşum süreci incelenerek Maoist hareketlere değinilmiştir. Tez boyunca sol ve Maoist hareketlerin örgütsel yayınlarının yanı sıra var olan incelemelerden yararlanılmıştır. Son olarak sol ve Maoist hareketlerin 1979 Devriminin ardından başlayan siyasal tasfiyesi incelenmiştir. Bu çerçevede söz konusu hareketlerin devrimden sonra iktidara gelen İslamcı cenaha karşı sergiledikleri yaklaşımlar incelenmiştir. Yapılan incelemede bu hareketlerin 1980'lerin sonundan itibaren İran'daki siyasi faaliyet ortamlarını yitirdikleri ortaya çıkmıştır. Bu durumun temel sebebinin İran solu ve Maoist hareketlerin kendi siyasetlerinden kaynaklandığı sonucuna varılmıştır. Sonuç olarak 2015 yılına gelindiğinde sol hareketin ülkedeki toplumsal tabanını İslamcı reformist harekete terk ettiği savunulmuştur.
Avrupa'da siyasal seferberlik kaynağı olarak milliyetçilik: Ukrayna ve Almanya örnekleri

Bu çalışmada, 20. yüzyılda milliyetçi fikirlerin kökeni ve gelişimi, bunların siyasi sürece etkisi ve Avrupa devletlerinin ulusal gelişimleri üzerine araştırmalar yapıldı ve ortaya çıkarıldı. Bu araştırma için iki Avrupa ülkesi olan Almanya ve Ukrayna örnekleri seçildi. Bu iki Avrupa ülkesinde siyasi seferberlik süreçleri üzerindeki milliyetçi fikirlerin etkisi incelendi. Her iki ülke, milliyetçi düşüncenin gelişimine yatkın olan pek çok olayı içeren zengin bir tarihe sahiptir. Çalışma kapsamında siyasi seferberlik olgusu, siyasi seferberliğin doğası ve gerekli koşulları incelendi. Ayrıca söz konusu iki ülkedeki milliyetçi fikirlerin ortaya çıkış mekanizmaları ve bunların tarihsel sonuçları araştırıldı ve milliyetçi fikirlerin oluşumunda çok fazla ortak özellik olduğuna dair kanıtlar ortaya çıkarıldı. Ukrayna milliyetçileri sıklıkla Alman milliyetçiliğini bir örnek paradigma olarak algıladılar ve ondan etkilendiler. Fakat aynı zamanda devletin siyasi durumuna, kültürel gelişimine ve etnik özelliklerine bağlı olarak tamamen farklı ve bazen de zıt olan farklılıklar da mevcuttur.
Katolik kilisesinin modern-seküler siyaset ile ilişkisi

Bu çalışma modern düşüncenin sekülerleşme ve halk egemenliği kavramları etrafında ortaya koyduğu toplumsal ve siyasal dönüşüm karşısında Katolik Kilisesinin gösterdiği tutum incelenmiştir. Seküler düşünce din ve devlet otoriteleri arasında bir ayrışma sağlamış, inancı kişilerin özel alanıyla sınırlamıştır. Bu Protestanlık Devrimi etkisiyle dünya tasvirlerinin büyüden arındırıldığı, Fransız Devrimiyle hiyerarşik toplum yapılarının sonlandırıldığı ve Endüstri Devrimiyle inanç biçimlerini bireylerin seçimine ve karşılıklı tanınmasına bağlayan eşitlikçi süreçlere işaret etmektedir. Katolik Kilisesi bu gelişmelere direnerek cevap vermiş, modern toplumları meşruluktan yoksun bırakacak bir strateji uygulamıştır. Bu yaklaşımla adı otoriter ve totaliter rejimlerle birlikte anılır hale gelen Kilise, yirminci yüzyılın ikinci yarısında çoğulcu liberal devletlerle uygunluk arayışına girmiştir. Bu dönüşümü İkinci Vatikan Konsili sağlamıştır. Konsil sonrasında Katolik Kilisesi dünyanın farklı bölgelerinde demokratikleşme mücadelesini desteklemiştir. Bu etkinlik Katolik Kilisesini seküler siyaset karşısındaki uzlaşıcı tutumundan sapma anlamı taşıyacak özgüveni sağlamıştır. Restorasyon politikaları ile Kilise, Avrupa Kimliğini ortak Hristiyan kökleri üzerine inşa etmek, seküler düşünceyi yeniden tanımlamak ve kamusal etkinliğini meşru kılmak taleplerini açığa vurmuştur. Bu çalışma siyaset biliminin önde gelen teorisyenleri ışığında literatür taraması yöntemiyle Katolik Kilisesinin modern-seküler siyasetle kurduğu ilişkiyi incelemiştir. Çalışma Katolik Kilisesinin modernleşmeyle kurduğu uyumun, İkinci Dünya Savaşı sonrasındaki siyasetin zorlayıcı koşullarıyla ilişkili olduğu ve bu koşulların değişmesi halinde her zaman için tutucu kanadın tehdidi altında olduğu sonucuna varmıştır.
A. Sezai Karakoç'un eserlerinde diriliş anlayışı

Cumhuriyet döneminin önemli şair ve fikir adamlarından olan A. Sezai Karakoç kendisi ile özdeşleşen Diriliş ekolünü topluma duyurmak için Diriliş Partisini kurmuş İslam dünyasının yaşadığı ekonomik, sosyo-kültürel sorunları analiz etmiş, bu sorunlara çözüm önerileri getirmiş, İslam medeniyetinin sorunlarının kısa vadede değil, diriliş nesli ile uzun vadede çözülebileceğini savunmuştur. Tez çalışmamız bir giriş ve dört bölümden oluşmaktadır. Giriş bölümünde A. Sezai Karakoç'un Siyasi Kimliği ve Hayatı, 1. bölümde A. Sezai Karakoç'un Diriliş Ekolündeki Siyasi İlkeleri, 2. bölümde A. Sezai Karakoç'da İç Siyaset Anlayışı, 3. bölümde A. Sezai Karakoç'da İktisat Anlayışı, 4. bölümde A. Sezai Karakoç'da Dış Siyaset Anlayışı konuları yer almaktadır
Endonezya'da din ve siyaset Nahdlatul Ulema örneği)

Nahdlatul Ulema XX yüzyılın başlangıcında Endonezya'da kurulan Ilımlı İslamci örgüttür. NU'nun kuruluşu Endonezyadaki yenileme İslamcı hareketin yaygınlaşmasına bir cevap niteliktedir. NU kurtuluş mücadelesi ve Anayasa Oluşturmasına aktif olarak katıldı. NU, din eğitimi, halk geliştirme, ve fetva mevzularına kadar ilginenen dini sosyal örgüttür. Gelişen süreçte NU, dini ve sosyal örgüt olarak siyaset ve devletle olan ilişkilerinde gerek Soekarno ve Soeharto döneminde değişiklik yaşadı. NU 1951 yılında NU partisi kurdu, 1973 yılında partiler birleşmesi uygulamasından dolayı PPP partisiyle birleştri. 1984 yılında ise NU, siyasetten ve PPP partisinden çekildi. Gelişen süreçte 1998 yılında NU tekrar siyasi parti kurdu. Bu doktora teziyle, yazar tarih süresince din ile siyaset ilişkileri ve özellikle İslamcı hareketlerinde değişiklik yaşayabilir. Dahası demokrasi ve çağdaşlaştırma süresince İslamcı hareketi zaman değişikliğine adapte olmak zorundadır. Bu konuda NU, İslamcı hareketin çıkarlarına göre değişebileceğini ispat etmiştir. Bu bağlamda NU, bu değişikliği ehli sünnet ve cemaatın fıkıh kaidelerine göre şekillendirmiştir.
Ayıntab'tan Antep'e Gaziantep Milletvekilleri biyografisi (1920-2015)

Bu çalışmada, Dünyanın günümüze ulaşan en eski şehirlerinden birisi olan Gaziantep'in, 23 Nisan 1920'de açılan İlk Meclis'ten, 2015 yılına kadar parlamento çatısı altında görev yapmış milletvekilleri tam ve sıralı bir biçimde yer almaktadır. Tezin başlangıç kısmında Gaziantep tarihine genel hatlarıyla bakılmış, Gaziantep coğrafyasında hangi uygarlık ve devletlerin hakimiyet kurduğuna değinilmiştir. I. Dönemden, XXIV. Yasama dönemlerini kapsayan, '113' Gaziantep Milletvekilinin biyografileri ile TBMM çatısı altındaki faaliyetleri yer almaktadır. Sicil no ve seçilme dönemine göre kronolojik sıralanan milletvekillerinin, doğum tarihi, doğum yerleri, eğitim durumları, bildiği yabancı diller, meslekleri, çocuk sayıları, vefat yılları, eserleri ve kişisel başarıları yer almaktadır. Ayrıca, milletvekillerinin TBMM çatısı altında aldıkları görevlerin yanı sıra genel olarak Türkiye açısından özel olarak ise Gaziantep için yaptığı çalışmalara değinilmiştir. Seçilen 113 milletvekili ile Gaziantep halkının siyasi tercihlerinin nelere göre şekillendiği ve Gaziantep şehrinin günümüze kadar hangi siyasi partilere eğilim gösterdiği ortaya çıkarılmaya çalışılmıştır.
Studying transformation of Islamism in Turkey in a local example: The case of yolcu (1997-2017)

Bu çalışma Türkiye'de İslamcılığın 28 Şubat 1997 postmodern darbesinden günümüze enteresan bir dönüşüme uğradığını ve devlet algısının reddiyeden sahiplenmeye evrildiğini göstermeye çalışmaktadır. Bu dönüşümü anlamak için çok yönlü ve gruplu İslamcılığın içinden taşra kökenli, kentte eğitim görmüş ve hiçbir cemaat ve tarikat bağlantısı olmayan, daha evrensel ve muhalif 'tevhid' odaklı bir duruş tercih eden İslamcılığı Samsun'dan yayın yapan Yolcu özelinde çalışılması tercih edilmiştir. Bu dönüşümü anlamak için iki aşama oluşturulmuştur. İlk aşamada, dönüşümün daha iyi anlaşılması bağlamında İslamcılığın nasıl bir hareket olduğu ve modern Türkiye'de Müslümanlara ne ifade ettiği ve günümüz şeklini alan İslamcılığın tarihsel arka planı incelenmiştir. İkinci aşamada, genelde Samsun'daki İslamcı oluşumun özelde Yolcu'nun dönüşümünü anlamak için seksen bir (81) sayı, özellikle Seyir Defteri, İstikamet, Yolu'nun Heybesi ve Dipnot içerik analizi yöntemiyle incelenmiş ve kurucu yedi yazarla 28 Şubat, modernleşme, Kürt meselesi, din-devlet ilişkileri ve Ak Parti başlıkları altında derinlemesine mülakat yapılmıştır. Bu çalışmanın temel argümanı İslamcılığın siyasi bağlamda 'devlet' odaklı bir dönüşüme uğradığı ve seküler devlette oy kullanmanın tartışıldığı bir yerden 'devlet olmadan din olmaz' argümanının savunulduğu bir noktaya gelmesidir. Bizzat bu dönüşümün nasıllığını ve sebeplerini aramak bu çalışmanın temel amacıdır.
Halkçı söylem-sınıf söylemi: Türkiye'de sosyalist sol söyleminde 1977-1980 tarihleri arasında demokratik popüler adlandırmalar ve sınıf adlandırmaları

İktidar her yerde cereyan eden ve her yere sızan dinamik bir ilişki biçimidir. İktidarın çoğulluğu kabulü ile yola çıkarsak, çeşitli söylemler içerisinde birçok mikro iktidarın inşa olduğunu, bu iktidarların, çeşitli adlandırmalar yoluyla bazı özneleri çağırdığını ye belli bir kitle üzerinde nüfuz oluşturduğunu ve belli bir kitlenin iktidarın inşasına bizzat katıldığını görürüz. Bu yüzden iktidarları analiz ederken, meydana geldikleri söylemi çözümlemek, bu söylem içerisindeki pratikleri ve teknikleri deşifre etmek elverişli bir yöntemdir. Türkiye solundaki söylemlerde de iktidarların etkin bir biçimde meydana geldiği ve hüküm sürdüğü göze çarpar. Bu söylemlerden, demokratik- popüler adlandırmalar ve sınıf adlandırmalarından ağırlığı sırasıyla birincisine veren halkçı söylemi temsil eden Devrimci Yol hareketi ve ikincisine veren sınıfçı söylemi temsil eden Türkiye Komünist Partisi için de bu dediklerimiz doğrudur. Her iki söylem de iktidarın kuruluşu ve işleyişi itibari ile aynı teknikleri kullanmakta ve benzerlikler sergilemektedir. Adlandırmaların farklılıkları dışında kalan temel farklılık, sınıfçı söylemin daha yapılaşmış ve kapalı bir söylem oluşturmasındadır. Söylemlerin farklılıklarına rağmen, iktidar, benzer bir şekilde inşa olmakta ve işlemektedir. İktidar ve kitle dinamik ve kuvvetli bir ilişki içerisindedir. İktidar kitle üzerinde nüfuz oluşturmakta ve kitleyi büyütmektedir; kitle de iktidara tabi olmakta ve onu geliştirmektedir. Özneler farklılaştırılmakta, dost ve düşman belirlenmekte ve özne olmanın normları, biçimleri düzenlenmektedir. İktidar çeşitli teknikler uygulayarak çeşitli özneler inşa ederken, insan varlıkların bedenlerini disipline etmekte, yaşamlarını düzenlemekte, zihinlerini denetim altına almaktadır.
Mukaddime'de ve Leviathan'da devlet anlayışı

Bu tez boyunca iki düşünürün yani İbni Haldun ve Thomas Hobbes'un devlet anlayışları kendi şaheser kitapları üzerinden incelendi. Çünkü Mukaddime ve Leviathan siyasetle uğraşanların hala başvurup referans gösterdiği iki temel kaynak olma özelliğine sahiptir. İbni Haldun Mukaddime'de izlediği metot daha çok sosyolojik veriler üzerinden bir analiz yapma ve analizlerin ışığında genel toplumsal kanunları çıkarmaktır. Bu bağlamda Bedevi Umran'da başlayan toplumsallaşma Hadari Umran'da kemale ermekte ve Asabiyet'le Devlet kurulmaktadır. T. Hobbes ise felsefi kabulleriyle devlet aygıtını, kendisini oluşturan tüm unsurlarıyla beraber yeniden inşa etmiştir. Bunun için işe en baştan başlayarak, insanı tanımlayarak girişmiş, insanın tutkuları, aklı, dili, düşüncesi ve iradesi ile toplumsal sözleşmeye varmış ve Leviathan'ın nasıl kurulduğunu irdelemiştir.
Modern tarih yazımında Osmanlı-Türkiye Rum cemaati

Bu çalışmada amaçlanan, Anadolu ve Balkan coğrafyasının otokton halklarından olan Rum-Ortodoks Cemaati'nin, Osmanlı Devleti'nin Anadolu ve Balkanlar'daki hakimiyeti ile birlikte başlayarak, yeni Türkiye Cumhuriyeti'nin kurulması ile devam eden ve hatta bugüne kadar süregelen, Müslüman bir idare içerisindeki konumu, statüsü, sosyo-kültürel yaşam biçimi, ekonomik ve toplumsal rolü ve tüm bunların üretmiş olduğu Rum kimliğinin, Türk tarih yazımında farklı ideolojik bakış açıları nazarında nasıl algılandığını aktarmaya çalışmaktır. Bu amaç çerçevesinde farklı ideolojik eğilimlere sahip altı farklı tarih dergisi üzerinde inceleme yapılarak, Rum kimliğinin değişik olaylar ya da halkın dikkatinin gerekliliği düşünülen durumlarda nasıl algılandığı irdelenmiş olup, Türk tarih yazımının, Türk toplumu üzerinde, Rum-Ortodoks cemaati ile ilgili olarak nasıl bir izlenim yaratmak istediği anlaşılmaya ve objektif bir biçimde değerlendirilmeye çalışılmıştır. Ortak kaygılar, etkisi büyük tarihsel travmalar, genel kanılar titizlikle verilmiş ve nedenleri karşılaştırmalı olarak sorgulanmıştır. Hitap etmiş olunan kitlenin Türk toplumu olması sebebiyle, bu toplumsal algı çalışmalarının, toplum nezdinde ne gibi etkilere neden olduğuna ve Rum halkı açısından ise nasıl sonuçlar doğurduğuna değinilerek, toplumsal karşıtlık olgusunun soyut, sözel tanımının, somut ve pratik karşılığının ne şekilde tezahür edeceği, olaylar üzerinden gösterilmek istenmiştir. Pre-modern toplum yapısından modern toplum yapısına geçiş süreci ve beraberinde getirdiği dönüşümün toplum, siyasal yapı ve devlet kurumları nezdindeki karşılığı ve bu karşılığın aynı biçimde etkilediği Rum cemaati ile ilişkilerin nasıl evrildiği belirtilmiştir. Çalışmanın kuramsal alt yapısı itibariyle milliyetçi ideoloji, ulus devletleşme süreci ve modern devlet sonrası yeniden üretilmiş tarih yazımının doğurduğu yeni ideolojik ortamın, Türk- Müslüman toplumu ve bu toplumun ötekileri olan Rum-Ortodoks cemaati üzerindeki derin handikapları aktarılmış olacaktır.
Reading the crisis of Turkish parliamentary democracy through Carl Schmitt: 1971-1980

Bu tez, 12 Mart 1971- 12 Eylül 1980 arasındaki dönemde Türkiye'nin içinde bulunduğu buhranı, dönemin ana politik unsurlarını ve bunların birbirleriyle ilişkilerini Carl Schmitt'in siyasal kavramı, parlamenter demokrasi eleştirisi ve partizan kavramlarını kullanarak incelemeyi amaçlar. Tezde başlıca ilgilenilen konu parlamento-ordu-partizan ilişkilerinde dost ve düşman ayrımının nasıl oluşturulduğu ve bu tanımlamaların ne gibi kavramlar kullanılarak yapıldığıdır. Bu çalışmaya göre Carl Schmitt'in kavramsal çerçevesi, ilgili dönemde Türk siyasi yaşamını incelemek açısından kullanılmaya değerdir ve 1971- 1980 aralığında Türkiye'de parlamenter demokrasinin yaşadığı ve 1980 Eylül ayında ordunun yönetime el koymasıyla sonlanan krizi değerlendirmek için yeni teorik anlayışlar sunmaktadır.
Kenan Evren's and Turgut Özal's conceptualizations of secularism: A comparative perspective

Mevcut çalışma, Kenan Evren ve Turgut Özal'ın laiklik anlayışlarını, 1980'lerde ve 1990'lann başında Türk siyasasında laikliğin yapısının ve dinin rolünün önemli ölçüde değiştiğini göz önünde bulundurarak karşılaştırmalı bir şekilde analiz etmeyi hedeflemektedir. Evren'e göre laiklik sadece din ve vicdan hürriyetinin garantisi olmakla kalmaz aynı zamanda Türk milli bütünlüğünü muhafaza eder. Özal ise laikliğin hürriyet yanına ve dindarların haklarının korunmasına vurgu yapar. Kemalist laikliğin 1980'lerde yumuşamasına paralel bir gelişme olarak, Evren ve Özal için İslam uygar din fonksiyonunu üstlenmiş görünmektedir şu farkla ki: Evren İslamın ahlaki yanını vurgularken Özal İslamı sivil / toplum sal bir mesele olarak ele alır ve dini değerlerle demokratik siyasal değerleri uyumlu hale getirmeye çalışmaktadır. Çalışma Ziya Gökalp'in düşünce sisteminin Evren ve Özal'ın laiklik anlayışlanndaki etkisini de göstermeyi amaçlamaktadır. iv
Doğu-batı ekseninde Türkiye: Arap Baharı'nın köşe yazılarında söylemsel konumlandırılması

Bu çalışma, köşe yazılarındaki söylemlerden hareketle, Türkiye'nin Doğu-Batı ekseninde aidiyetliğini sorgular. Arap Baharı sürecinde köşe yazarlarının söylemlerine yansıyan Şarkiyatçı ve Garbiyatçı yorumlar çözümlenerek, temelde Türkiye'nin kendisi tartışılır. Şarkiyatçılık bir söylem tarzı olarak Doğu'nun ideolojik biçimde temsil edilişidir. Garbiyatçılık da Şarkiyatçılığın bu ideolojik söylemine karşı savunma amaçlı yorum biçimidir. Bu tanımlamalar ötekini temel alarak eleştirel yorumlar getirse de, aslında söylenmek istenen biz konusuna dairdir. Bu çalışma, köşe yazarlarının iktidar alanındaki özne duruşlarıyla Türkiye'nin biz algılayışını irdeler. Şarkiyatçılığın inşa edilen temsillerle bir söylem biçimi olduğundan hareketle, Arap Baharı süreci temel alınarak Türk medyasındaki temsiliyet tartışmaya açılır. Türk medyasındaki temsiliyete dair bu tartışma, belirlenen tarih aralığı kapsamında Arap Baharı sürecine yönelik kaleme alınan köşe yazılarından seçilen örneklem doğrultusunda eleştirel söylem çözümlemesini içerir. Bu amaçla Van Dijk'in geliştirdiği söylem çözümlemesi ve Bhatia'nın köşe yazılarının bilişsel yapısı incelemesi yöntem olarak kabul edilir. Türkiye'nin Doğu-Batı ekseninde nerede durduğuna dair Türk medyasındaki temsiliyet, köşe yazarlarının söyleminden yola çıkarak tartışılır. Türkiye'nin kendini konumlandırma biçimine yönelik bu aidiyetlik tartışmasında varılan sonuç Şarkiyatçılık-Garbiyatçılık çizgisi arasında gidiş-gelişler yaşandığıdır.
Will Kymlicka'nın çokkültürcülük yaklaşımı: Eleştirel bir okuma

Çokkültürcülük eğitim, kültür, sanat, dil, edebiyat, siyaset gibi birçok alanda güncel akademik tartışma konularından birisi durumundadır. Ancak, çokkültürcülük tartışmaları ile ilgili önemli bir sorun çokkültürcüğün tek ve herkesçe aynı şekilde yorumlanan net bir kavram olmamasıdır. Bu noktada tek bir çokkültürcülük değil çokkültürcülükler tartışmasından bahsetmek mümkün olmaktadır. Çokkültürcülük tartışmaları ile ilgili önemli bir nokta çokkültürcülüğün siyasal yansımasının ne olduğu ya da başka bir ifade ile çokkültürcü bir siyasi yapının somut karşılığının ne olduğu sorusudur. Bu noktada birkaç düşünür ile sınırlı bir çokkültürcülük tartışması ile karşılaşılmaktadır. Will Kymlicka, çokkültürcülüğün siyasi yansıması üzerine düşünen ve bu konuda eserleri refarans noktası olan önemli bir isimdir. Bu tez çalışması Will Kymlicka'nın çokkültürcülük yaklaşımının eleştirel bir okumasını yapmak üzere tasarlanmıştır. Bu çalışmanın amacı Will Kymlicka'nın çokkültürcülük yaklaşımının nasıl bir siyasi yapı öngördüğü sorusundan hareketle çokkültürcülüğün bugünün toplumları için bir çözüm olabilecek bütünlüklü ve çelişkisiz bir yaklaşım olup olmadığını sorgulamaktır. Çalışma bu doğrultuda üç bölümden oluşmaktadır. İlk bölümde çokkültürcülüğün tanımı ve çokkültürcülüğe yönelik farklı yaklaşımlara, çokkültürcülüğün tarihsel arka planına, çokkültürcülüğün siyasi yansımaları ve liberalleşmesi konularına yer verilmiştir. İkinci bölümde Will Kymlicka'nın çokkültürcülük yaklaşımı detaylı bir şekilde sunulmuştur. Çalışmanın üçüncü bölümünde ise Will Kymlicka'nın çokkültürcülük yaklaşımı, liberalizm, çokkültürcülük ve siyasal çözüm sunabilme bağlamında değerlendirilmeye çalışılmıştır.
Türkiye'de yeni sağ'ın vitrini olarak Turgut Özal

Bu çalışma, 'neoliberalizm', 'yeni sağ', 'çağ atlama', 'ikinci cumhuriyet' gibi çok farklı tartışmaların odağında yer alan Turgut Özal'ı, döneminin siyasal ve düşünsel gelişmelerinin bir 'vitrin'i olarak ele almayı amaçlamaktadır. Özellikle 1980 sonrası süreçte hareketlilik kazanan sosyal ve ekonomik dönüşümle birlikte zamanın ruhu, 'Vitrinde Yaşamak' ve 'İmaj Devri' gibi başlıklarla ifade edilmektedir. Bu ruhun ele alınması dönemin zenginlik kazanan basın yayın alanına başvurmayı gerekli kılmakta olup, Turgut Özal'ın dönem içinde yazılı ve görsel materyallerle basında temsilinin Türkiye'de yeni sağ temsilini tartışmak anlamına geleceği savunulmaktadır. 12 Eylül 1980 darbesinin ardından Türkiye'de ekonomik, siyasal ve gündelik ilişkileri belirleyen tüm dinamikler değişime uğramıştır. Tecrübe edilen bu değişim ile birlikte Türkiye, derinliğin ve detayların önemsenmediği, her şeyin görüntü olarak var olması nedeniyle seyredildiği ölçüde değer kazandığı bir vitrine dönüşmüştür. Aynı dönemde Türkiye'de bu gelişmelerin temsili ise, bir çıkış yolu niteliğinde Turgut Özal'ın hem kişiliği hem de iktidarıyla ilişkili olarak geliştirilen siyasal imajı ile vücut bulmuştur. Yaratılan imajı en kısa zamanda hedef kitleye ulaştırma imkanına sahip olması nedeniyle basın, vitrinde olan siyasal lider için ciddi önem taşımaktadır. Esasen 1980'li yıllarla birlikte etkili olabilmek için başvurulan siyasal iletişim Türkiye'de özellikle 6 Kasım 1983 Genel Seçimleri ile ivme kazanmıştır. Bu tarihten sonra basın yoluyla siyasal bir haberleşme ortamı Türkiye siyasetinde etkili olmuştur. Siyasette bireysellik lider imajına büyük önem atfetmiş, basını etkili bir şekilde kullanan Özal'a da seçimleri kazandırmıştır. Parti politikalarını yansıtmak yerine kişiliği ile dikkat çeken Özal'ın iktidarı süresince bu durum hızlanarak devam ettiği için 1983 1989 yılları arasını kapsayan bir inceleme yürütmek, gerek seçim dönemlerinde siyasal yayınların artış kazanması fikrini, gerekse Özal'ın bu süreçte varlığını vitrindeki imajına borçlu olduğu gerçeğini ortaya koymaktır.
Türkiye'de yeni kapitalist hegemonyanın inşası

İkinci dünya savaşı sonrası merkez ülkelerde inşa edilen refah devletlerinin ve çevre ülkelerde kurulan ithal ikameci sistemin sonuna işaret eden birikim krizine bir yanıt olarak geliştirilen neoliberal teori; toplum refahını artırmanın en iyi yolunun güçlü özel mülkiyet hakları, serbest piyasalar ve serbest ticaretin temel alındığı bir kurumsal çerçeve içinde bireysel girişim beceri ve hürriyetlerini serbest bırakmak olduğunu iddia etmektedir. Ancak bu teori diriltme iddiasında olduğu liberal teoriyle dahi düşünsel temelde uyuşmamakta, daha çok muhafazakarlık ekseninde bir yorum getirmektedir. Pratikte ise bu teori, kapitalist sınıfların sarsılan egemenliğini geri kazandırma işlevinin yanı sıra, iddia ettiği refah artışını toplumun geneline yaymakta başarısız olmuştur. Bu çalışmada, Türkiye özelinde ithal ikameci birikim rejiminden, dışa açık birikim rejimine geçişe paralel olarak geliştirilen hegemonya mücadeleleri tarihsel olarak ele alınmaktadır. Sınıf-içi ve sınıflar arası güç mücadeleleri, hegemonya kavramı üzerinden incelenmektedir. Çalışmada, yeni sağ siyasetin sınıf egemenliğini tesis etme amacıyla tatbik ettiği neoliberal politikaların neden olduğu ekonomik ve toplumsal yıkımlar ile yerleştirdiği otoriter siyaset tarzı eleştirilmektedir.