turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Klazomenia M. Ö. 6. yüzyıl zeytinyağı işliğinin kullanım evreleri

Klazomenai zeytinyağı işliği, Anadolu'da bugüne dek bilimsel kazısı yapılan ve ana kayaya oyularak oluşturulmuş üretim birimlerinin tamamı korunmuş halde ortaya çıkarılmış ilk örnektir. İşlik alanında yürütülen kazı çalışmaları sonucunda Klazomenai zeytinyağı işliğinin Anadolu'da bugüne dek bilmen örnekler arasında geniş ölçekli bir üretim kapasitesine sahip en erken tarihli zeytinyağı işliği olduğu ortaya çıkmıştır. Üretim birimlerini oluşturan çukurları dolduran dolgu içinde ele geçen küçük buluntular işlik için kesin bir tarih belirlememizi mümkün kılmıştır. İşlik öncelikle diğer merkezlerde ortaya çıkarılan benzer örnekleri ile karşılaştırılmış ve zeytinyağı üretimi için gerekli olan birimlerden bazılarının birden fazla olduğu saptanmış ve küçük buluntuların değerlendirilmesi sonucu işliğin iki ayrı kullanım evresi olduğu sonucuna varılmıştır. İşliğin ilk evresi 6. yüzyılın ilk yarışma, 546'dan önceye tarihlenirken, işliğin ikinci kullanım evresi 530/525- 499 araşma tarihlenir. Kullanım evrelerinin tarihlenmesi, seramik buluntuların değerlendirilmesinin yanı sıra kentin antik dönemdeki politik durumu ve buna bağlı olarak kentin diğer bölümlerinde yapılan kazı sonuçları göz önüne alınarak belirlenmiştir. İşliğin birimlerini oluşturan çukurları dolduran dolgu içinden ele geçen seramik buluntular diğer merkezlerde ele geçmişş olan yayınlanmış örneklerle karşılaştırılarak işliğin ilk evresine ait birimlerin 530/ 525 tarihinde doldurularak iptal edildiği ortaya çıkmıştır. Dolayısıyla bu tarih ikinci evrenin başlangıcı olmalıdır, ikinci evreye ait birimleri dolduran dolgu içinde ele geçen seramik buluntuların ise en geç 4. yüzyılın ilk çeyreğine tarihlendiği saptanmıştır. Klazomenai'de diğer sektörlerde yapılan kazılar sonucunda kentte 5. yüzyıl içinde yerleşim olmadığı bilinmektedir. Antik metinlerden bilindiği gibi 499'da ki İonia ihtilalinin ardından Pers'lerintüm İon kentlerine cevabı çok sert olmuş ve Klazomenai halkı Pers korkusu ile bugün Karantina olarak bilinen adaya yerleşmişlerdir. Buna göre işliğin ikinci kullanım evresi 530 /525' te başlamış ve 5. yüzyılın başında sona ermiştir, ikinci evreye ait çukurları dolduran dolgu ise aynı alanda 4. yüzyılın ilk çeyreğinde inşa edilen Basilea'ya ait tesviye dolgusudur. Klazomenai'de yerleşim alanları ve nekropollerde yapılan kazılarda 550- 530/ 525 arası bir hiatus olduğu bilinmektedir. Birimleri dolduran dolgu içinden ele geçen seramik buluntular değerlendirildiğinde 530 /525'ten önceye tarihlenen seramiklerin tumu 550' den önceye aittir. Tüm bunlar göz önüne alınarak işliğin ilk kullanım evresi 546'da ki Pers istilasından önceye tarihlenmelidir. Sonuç olarak Klazomenai zeytinyağı işliğinin ilk kullanım evresi 6. yüzyılın ilk yarısında başlamış ve 546'da sona ermiştir, ikinci kullanım evresi ise 530- 500/ 499 arasına tarihlenmelidir. 499' da kullanımı sona eren işliğin bulunduğu alanda 4. yüzyılın ilk çeyreğinde Basilea'nın inşa çalışmaları başalamış ve ikinci evreye ait birimler doldurularak bir düzlem oluşturulmuştur. Bu sayede işliğin üretim birimleri ve bu çukurları dolduran dolgu bugüne dek bozulmadan korunmuştur.
Doğu Anadolu araştırmaları ışığında Erzincan Refahiye ilçesi keramiklerinin değerlendirilmesi

Asya ve Avrupa arasında geçiş konumunda olan ve üç tarafı denizlerle çevrili yarımada özelliği bulunan Anadolu toprakları, sahip olduğu coğrafi konum, iklim ve yer şekillerinin etkisi ile tarihin ilk dönemlerinden günümüze yerleşimlere sahne olmuştur. Doğu ve Batı arasında geçiş özelliği gösteren ve Anadolu'nun çatısı konumundaki Doğu Anadolu Bölgesi, yükseltisinin fazla olması ve denizlerden uzaklığın etkisi ile karasal iklimin yaşandığı bir bölge olmuştur. Bölgenin elverişli ovaları ve su kaynakları önemli medeniyetlerin mücadelesine sebep olmakla birlikte aynı zamanda bölgeyi insanoğlu için çekici hale getirmiştir. Zengin su kaynakları ve jeopolitik konumunun da etkisiyle uzun yıllar yerleşim gören Anadolu coğrafyasının doğu medeniyetleriyle etkileşiminde en önemli köprüsü Doğu Anadolu Bölgesi olmuştur. Bölgenin kuzeybatı kısmında yer alan Erzincan ili, Doğu Anadolu Bölgesinin karakteristik iklim ve yeryüzü şekillerini açıkça gösterirken kendine has farklılıkları olan mikroklimal iklim özellikleri de göstermektedir. Zengin ovaları, su kaynakları ve iklim özellikleri ile İç Anadolu Bölgesi ve Karadeniz'i Doğu Anadolu'ya bağlayan ve önemli geçiş güzergahlarına sahip olan Erzincan ili, önemli medeniyetlerin uğrak yeri olması dolayısıyla tarihi bir kimlik kazanmıştır. Yapılan tarihi ve arkeolojik çalışmalar, Refahiye bölgesinin daha İlk Tunç Çağı'ndan itibaren yerleşim gördüğünü açıklar niteliktedir. Bölgemiz olan Refahiye ilçesi, Erzincan ilinin kuzeybatısında bulunur. Refahiye Erzincan il merkezine göre yükseltisinin oldukça fazla olması sebebi ile iklim şartlarının çok daha sert olduğu bir yerdir. İlk Tunç çağından beri yerleşim görmüş ve birçok medeniyete ev sahipliği yapmıştır. Özellikle Demir Çağı'nda Urartu Krallığı'nın bölgede çok önemli izler bıraktığı bu dönemden kalan kale ve höyüklerden anlaşılmaktadır. Refahiye ve çevresinde yapılan ve sürdürülen tarihi ve arkeolojik çalışmalar ile elde edilen keramikler; hamurun katkı oranı, rengi, fırınlanma derecesi, astar, açkı ve bezeme özellikleri açısından değerlendirilmiştir.
Paleokastro bölgesinde bir mezar

Anadolu, Suriye, Mısır ve Doğu Akdeniz ticaret yolları üzerinde yer alan Kıbrıs, tarihi boyunca birçok uygarlığa ev sahipliği yapmıştır. Coğrafi konumu ve doğal kaynakları önemli bir merkez olmasını sağlamış ve kuzeyinde Anadolu, güneyinde Mısır, batısında Yunan ve Roma, doğusunda Mezopotamya ve İran gibi yüksek medeniyetlerin dikkatini çekmiştir. Ada üzerinde bu uygarlıkların varlığı ve etkisi seramik, heykel ve mimari alanda ortaya çıkan eserlerde kendini göstermiştir. Bu çalışmada da Kıbrıs'ın Paleokastro bölgesinde yer alan kayaya oyma mezar örneği ve bu mezar içerisinde çeşitli uygarlıkların etkisini taşıyan buluntular detaylı bir biçimde irdelenerek genel bir yargıya varılmıştır.
Konya Arkeoloji Müzesi'nde bulunan Roma Çağı Cam eserleri

Konya Arkeoloji Müzesinde Bulunan Roma Çağı Cam Eserleri adlı çalışmamızla, müze deposunda bulunan cam eserleri bilim dünyasına tanıtmak amacıyla bir katalog oluşturma çabamız son bulmuş bulunmaktadır. Tamamı Roma Dönemi cam eserleri olan çalışma konumuzda elimizdeki malzemetanımlanmış, bu eserler formlarına göre gruplandırarak oluşturulan katalogda detaylı bir tanımlamaya gidilmiş ve benzer eserlerle karşılaştırma yöntemi ile düzgün bir kronoloji oluşturulmaya çalışılmıştır. Cam yapımında geliştirilen teknikler ve kaydedilen aşamalar cam buluntularınınsıklığına işaret etmektedir. Cam üfleme tekniğinin üretimde ve maliyette daha verimli sonuçlar ortaya koyması neticesinde cam üretiminin seri artışı ve Roma topraklarındayayılımından Anadolu'da nasibini almıştır. Türkiye müzelerinde yer alan cam eserler arasında literatüre girebilmiş olan eserlerin büyük çoğunluğunun Roma döneminetarihlenmesi bunun bir göstergesidir. Konya Arkeoloji Müzesi de Roma Döneminin bu seri üretim sürecine ev sahipliği yapmaktadır. Bu gerçekliğin neticesinde müzemizde ele almış olduğumuz eserler; . S. 1. yüzyıldan başlayarak 4. yüzyıla kadar yaklaşık 400 yıllık bir sürece tarihlenmektedir.
Yazılı ve arkeolojik belgeler ışığında Urartu Krallığı'nın yıkılış süreci

Bu çalışmanın konusunu Doğu Anadolu coğrafyasında ilk defa bir devlet organizasyonu kurmayı başarabilmiş olan Urartu Krallığı'nın yıkılış süreci oluşturmuştur. Urartu Krallığı'nın yıkılışı konusu klasik kaynaklara ve genel kabullere dayandırılarak Medler veya İskitler ile ilişkilendirilmiş, yayınlarda yüzeysel şekilde ele alınmıştır. Bu yüzden son dönem Urartu kralları ve bunların kronolojisi, Urartu'nun kimler tarafından ne zaman yıkıldığı cevaplanması gereken sorulardı. Çalışmamız sırasında Urartu ve Assur yazılı kaynaklarında Urartu krallarının durumlarıyla ilgili önemli verilere rastlanmıştır. İÖ. 7. yüzyıl Assur kaynaklarında Urartu coğrafyasındaki göçebe grupların etkinliği net bir şekilde görülmüş, Rusa ve Sarduri adlı kralların adlarına rastlanmıştır. Urartu yazılı kaynakları ise yıkılışla ilgili herhangi bir ipucu vermezken, son dönem Urartu krallarının kimler olabileceği konusunda önemli veriler sunmuştur. Özellikle Argişti oğlu Rusa'dan sonra Urartu tahtına çıktığı kabul edilen Erimena oğlu Rusa'nın, yazıtların işaret ettiği üzere Argişti oğlu Rusa'dan önce Urartu tahtında olabileceği ortaya çıkmıştır. Urartu kentlerinin yıkım tabakalarında İÖ. 7. yüzyıla tarihlenen ve göçebe gruplarla ilişkilendirilen buluntulara rastlanmış, Urartu kentleri ile köylerine yönelik bir tehdit karşısında, Urartuların kapıları örerek önlem almaya çalıştıkları görülmüştür. Ayrıca tamamı yanarak yıkılan Urartu kentlerinde ne çok sayıda iskelete ne de bir saldırı izine rastlanmıştır. Urartu kentlerinin daha çok terk edilmiş ve yağmalanmış olduğu anlaşılmıştır. Bütün bu bulgular göçebe grupların Urartu'nun yıkılışına sebep olduğunu göstermektedir. Kentlerin çoğunda Urartu'ya en parlak dönemini yaşatan II. Rusa sonrasına ait bulgu yoktur. Kentlerin II. Rusa'nın saltanatıyla birlikte yaklaşık İÖ. 7. yüzyılın ilk yarısının sonu veya ikinci yarısının başlarında son buldukları anlaşılmıştır. Yalnızca Aras Havzası'ndaki Karmir Blur'da II. Rusa sonrasına tarihlenebilecek zayıf buluntular vardır.
Arpaçay Havzası'nda tarihi ve arkeolojik araştırmalar

Dünya üzerindeki herhangi bir coğrafyanın; şekillenmesinde, sosyal, ekonomik ve kültürel yapılarının oluşmasında birçok etken vardır. Bu etkenlerin arasında şüphesiz ki yeryüzü şekilleri, akarsu, iklim ve bitki örtüsü önemli yer tutmaktadır. Ancak bu fiziki etkenler arasında Eski çağlardan günümüze kadar önemini koruyan ve toplumlar için yaşam kaynağı olan nehirler önemli yer tutmaktadır. Bu nedenledir ki, Kafkaslardan Anadolu'ya geçişte önemli bir köprü vazifesi gören Arpaçay Havzası'ndaki coğrafyanın kültürel, ekonomik ve sosyal yönden şekillenmesinde Arpaçay Nehri önemli bir rol oynamıştır. Günümüzde Ermenistan ile ülke sınırımızı çizen Arpaçay'ın uzunluğu 186 km'dir. Arpaçay Nehri'ni oluşturan önemli kollar Çıldır Gölü ve Ermenistan'da yer alan Arpagel Gölünden çıkan sulardır. Ancak bunlardan başka Kars, Karahan ve Digor Çayları gibi irili ufaklı birçok su da Arpaçay Nehri'ne katılır. Bu nedenle çalışma alanımızı Arpaçay Nehri'ni oluşturan kollara ve nehrin Aras Nehri'ne katıldığı Iğdır/Tuzluca ilçesine kadar olan coğrafyayı belirledik. Arpaçay Havzası diye adlandırdığımız bölümde 120'ye yakın arkeolojik merkez, kale, yerleşim alanı ve diğer mimari yapılar tespit ettik. Tespit edilen merkezlerin bir kısmı daha önceden tespit edilmekle beraber bir kısmı da 2013- 2014 yıllarında yaptığımız yüzey araştırmalarında tespit edilmiştir. Arpaçay Nehri'nin akış yönünü çalışmamızın yönünü oluşturmaktadır. Bu yönde bulduğumuz merkezleri, Eski çağlarda bölgeye hakim olan devletleri de göz önüne alarak incelemeye çalıştık. Çalışma alanımızda şimdiye kadar 58 kale, 17 höyük, 16 yerleşme, 17 nekropol alanı ve kaya mezarı, 5 sulama tesisi ve 3 yazıt tespit ettik. Arpaçay Havzası'nın Kafkaslardan Anadolu'ya giriş kapısı konumunda olması ve önemli yolların kavşağında yer almasından dolayı yapmış olduğumuz bu tez çalışmasının Arpaçay ve havzasının Eskiçağ Tarihini aydınlatacağını ve daha sonra yapılacak olan çalışmalara örnek teşkil olacağı kanaatindeyiz.
Seleukeia Pieria doğu nekropolü

Antik kentlerden günümüze kadar ulaşan kalıntılar arasında nekropoller önemli bir yer tutar. Bundan dolayı Seleukeia Pieria Doğu Nekropolü üzerindeki mezar anıtlarının değerlendirilmesi ve tüm yönleriyle incelenmesi, kente dair kapsamlı bilgilerin ortaya çıkarılması açısından önemlidir. Çalışmanın birinci bölümü, giriş, çalışmanın amacı, yöntemi ve kapsamından oluşmaktadır. Çalışmanın ikinci bölümünde Seleukeia Pieria'nın coğrafi konumu, tarihsel çerçevesi ve kentsel yerleşim kalıntıları tanımlanmaktadır. Böylece kent ile ilgili genel bir bilginin verilmesi sağlanmıştır. Üçüncü bölümde, Seleukeia Pieria'nın Doğu Nekropolü ve bu nekropol üzerinde yer alan mezar tipleri anlatılmaktadır. Mezar tipleri kaya mezar odalarından, lahitlerden ve bunlara bağlı olarak kaya yüzeyine işlenmiş niş ve stellerden oluşmaktadır. Bu bölümde değerlendirilen tüm mezar anıtları bir tipolojik sınıflandırma içinde sistematize edilerek tüm yönleriyle tanımlanmıştır. Dördüncü bölüm ise, ikinci ve üçüncü bölümde adı geçen arazi çalışmasını içermektedir. Arazi çalışması Doğu Nekropol alanı üzerinde gerçekleştirilmiş ve bu çalışma ile elde edilen çizimler, fotoğraflar ve tanımlamalar ayrıntılı bir şekilde incelenmiştir. Son olarak karşılaştırma ve değerlendirmeler ile Seleukeia Pieria Doğu Nekropolü'nün, çağdaşları ve farklı dönemlerdeki diğer mezar anıtlarıyla ilgili, benzer ve farklı yönleri değerlendirilmiştir.
İzmir ili Aliağa ilçesi 2015 yılı nemport limanı kurtarma kazısı terrakotta figürinleri

Bu çalışmada, İzmir ili, Aliağa ilçesi sınırları içerisinde Nemport Liman İşletmeleri A. Ş. arazisi olan 1021 ada 1 parselde yapılan kurtarma kazıları sonucunda bulunan terrakotta figürinler değerlendirilmektedir. Çalışma alanı Kyme antik kentin 1 km kuzeydoğusunda yer alır. Alanda çalışmalar İzmir Müze Müdürlüğü tarafından 03.06. 2015 - 08.12. 2015 tarihlerinde yürütülmüştür. Çalışmalarda ortaya çıkarılan 39 adet pişmiş toprak figürin çalışmamızın konusunu oluşturmaktadır. Çalışmada yer alan eserler, Arkaik Dönem'den Geç Hellenistik Dönem'e kadar tarihlenmiştir. Çalışma kapsamında figürinler, Temple Boy Tapınak Oğlanı figürinleri, kadın figürini başları, Kourotrophos figürinleri, hayvan figürinleri, Eros figürini, Bes figürini, Aphrodite figürini, süvari figürini, aktör figürini, erkek çocuk figürini ve diğer figürinler olmak üzere 11 farklı tipolojide incelenmiştir. Tipolojide en yoğun grubu Temple Boy Tapınak Oğlanı oluşturmaktadır. 12 adet örnekle incelenen bu gruptaki eserler İ. Ö. 5. yüzyıla tarihlenmektedir. Kourotrophos figürinleri grubunda 6 adet örnek incelenmiş ve sonucunda İ. Ö. 5. yüzyıla tarihlenmiştir. Bir başka grup 8 adet örnekle kadın figürini başlarıdır ve yoğunlukla Geç Hellenistik Dönem tarihli eserlerdir. Bir adet Eros figürini incelenmiştir. Günlük yaşam kompozisyonundaki eser, Geç Hellenistik Dönem'e tarihlenmektedir. Hayvan figürinleri grubunda bir adet boğa figürini başı, güvercin figürini, balık figürini parçası ve bir hayvan figürini parçası incelenmiştir. Çalışma kapsamında Kyme antik kenti kazı çalışmaları ve Kyme antik kenti yakınlarında İzmir Müze Müdürlüğü tarafından yürütülmüş kurtarma kazıları kapsamında ele alınan figürinler incelenmiş ve bu çalışmalarda yer alan figürinler ile karşılaştırma yapılarak eserlerin tarihlendirilmesi ve tipolojisi oluşturulmuştur. Çalışma kapsamında ele alınan eserlerin tipolojik ve stilistik açıdan Kyme kenti figürinleriyle benzer olması nedeniyle Kyme antik kenti ile bağlantılı oldukları anlaşılmaktadır.
Seyitömer Höyüğü kazıları ışığında Eskişehir, Afyon; Kütahya çevresinde bulunan Phryg Keramiği

Seyitömer Höyük, 160 m çapında ve 23.5 m yükseklikte olup, Kütahya il merkezinin 25 km kuzeybatısında, Türkiye Kömür İşletmeleri Kurumu, Seyitömer Linyit İşletmeleri Müessese Müdürlüğü'ne bağlı kömür işletmesi alanında bulunmaktadır. Genellikle Pers Dönemi'ne tarihlendirilen sur dışında yer alan oda içlerinde in-situ durumda Phryg keramiği ele geçerken, sur içinde yoğun bir 5. ve 4. yy. etkisi gözlenmektedir. Bu dönemde höyüğün üst düzlemi, oldukça iyi tesfiye edildiği için, mimari öğelerin neredeyse tamamı tahrip olmuş ve bu tahribatından dolayı sadece karışık olarak malzeme saptanmış ve bir bütün mimari ile bağdaştırılamamıştır. Seyitömer Höyük Phryg Keramiği boyalı ve yalın olmak üzere iki ana grup oluşturur. Formlar ise Kaseler, Yonca Ağızlı Testiler, Geniş Ağızlı-çift Kulplu Çömlekler, Dar Ağızlı Çift Kulplu Çömlekler, Tek Kulplu Çömlekler, Kısa Boyunlu Çömlekler, Maşrapalar ve Akıtaçlı Kaplardan ibarettir. Afyon Müzesi'nde bulunan keramikler; Kaseler, Yonca Ağızlı Testiler, Yuvarlak Ağızlı Testiler, Geniş Ağızlı-çift Kulplu Çömlekler, Dar Ağızlı- kısa Boyunlu Çömleklerden, Maşrapalar ile Matara tipi kaplardan oluşurlar. Eskişehir Yazılıkaya/Midas Kenti buluntularını; Kaseler, Çömlekler, Yonca Ağızlı Testiler ve Maşrapalar oluştururlar. Eskişehir Midaeum buluntuları da Kaseler ve Çömleklerden ibarettir. Seyitömer Höyük'te ele geçen çoğu keramik örneği ne yazık ki bir mimari öğeyle birleştirilemediğinden her ne kadar net ve kesin tarihler atanamasa da; form özellikleri, yüzey işlemleri, boyama stilleri gibi unsurlar göz önünde bulundurularak, diğer Phryg yerleşimlerindeki keramik ile karşılaştırıldığında, M. Ö. 9. yy'dan itibaren Pers dönemine kadar Phryg Dönemi'ni yansıttığı yadsınamaz bir gerçektir. Afyon ve Eskişehir bölgesinde saptanan keramik örnekleri de Seyitömer Höyük ve diğer yerleşimlerde ele geçen Phryg Dönemi keramiği ile paralellik gösterir ve M. Ö.7. yy- 6. yy özelliklerini yansıtırlar.
Kuzey Mezopotamya'da Younger Dryas Dönemin sosyo-ekonomik ve kültürel yaşama etkileri

Bu tez günümüzden önce yaklaşık 12.900 ila 11.600 yıl öncesinde insanoğlunun Epi-paleolitik Dönem avcı-toplayıcı/konar-göçer yaşam tarzından üretim ekonomisine dayalı Neolitik Döneme geçişe sebep olduğu düşünülen iklimsel ve çevresel koşulları incelemektedir. Çalışmamız Kuzey Mezopotamya Bölgesi'nde Çanak Çömleksiz Neolitik Döneme tarihlenen merkezlerin yerleşim karakterleri, mimarileri, gündelik yaşamı yansıtan bulguları, Arkeo-botanik ve Arkeo-zoolojik verileri esas alarak incelemektedir. Kuzey Mezopotamya bölgesindeki yerleşik avcı-toplayıcı topluluklarının gündelik yaşamları ve besin ekonomileri hakkında bilgi edindiğimiz arkeolojik kültür materyalleri temel alınarak değerlendirilmeye çalışılmıştır. Çalışmamızın sonucu olarak Neolitik Döneme geçişte gerçekleşen Genç Kuruluk iklimsel krizi döneminde besin ekonomisini oluşturan bitkisel ve hayvansal verilerde azalma olduğu görülmüştür. Bu durum insanların yaşamsal kaynakları koruyarak ya da müdahale ederek tüketmelerine neden olmuştur. Görece ani değişen iklime bağlı değişen çevresel koşullara karşı verdikleri bu mücadele ve hayatta kalma çabaları Sosyo-ekonomik ve Kültürel yaşamlarında değişim ve dönüşümün tetikleyicisi olmuştur.
2014-2017 yılları arasında Harput iç kale kazılarında bulunan Bizans Dönemi sikkeleri

Çalışmamızda 2014- 2017 yılları arasında Harput İçkale kazılarında bulunan 42 adet bronz sikkenin incelemesi yapılmıştır. Bunlardan 32 adedi Bizans Dönemi'ne, 6 tanesi Haçlılara tarihlendirilmiştir. Haçlı sikkelerinin 3'ü Edessa Haçlı Kontluğu'na, diğer 3 tanesi de Antakya Haçlı Prensliği'ne aittir. Kataloğun son kısmında bulunan 4 adet sikke ise yoğun aşınma ve korozyon nedeniyle tarihlendirilememiştir. Ancak bu sikkelerin ağırlıkları, incelikleri ve işçiliği nedeniyle Haçlı sikkeleri olduğu düşünülmektedir. 32 adet Bizans sikkesinden 2'si 6. yüzyıla, 1'i, 7. yüzyıla, 29 tanesi ise 11. yüzyıla tarihlendirilmiştir. 6. yüzyıl sikkeleri imparator I. Iustinus (518-527) dönemine ve onun ardılı olan yeğeni imparator I. Iustinianus'a (527/565); 7. yüzyıl sikkesi ise imparatorluğu kısa süren Heraclonas'a (641) tarihlendirilmiştir. 11. yüzyıl sikkelerinden 20 adet Anonim Follis tespit edilmiştir. Buna göre, A2 grubundan 11, B grubundan 4, C, D ve I gruplarından birer adet, 1 adet de aşınma nedeniyle net olmayan ancak D ya da E grubu olarak tespit ettiğimiz sikke vardır. Yine 11. yüzyıldan sikkelerinden 5 tanesi X. Constantinos Dukas, (1059-1067), 1 tanesi IV. Romanos Diogenes (1068-1071), 3 tanesi de I. Aleksios Komnenos dönemlerine (1081-1118) tarihlendirilmiştir. Sikkeler ölçeğinde bakıldığında Bizans'ın Harput hakimiyeti 6. yüzyılda başlamış, 11. yüzyılın son çeyreği içinde sona ermiştir. İlk olarak I. Iustinus (518-527)zamanında başlayan bu egemenlik aralıklarla devam etmiş, I. Aleksios Komnenos (1081-1118) dönemine denk gelen 1085 yılında da sona ermiştir. Dolayısıyla 6. ve 7. yüzyıllarda siyasi istikrarsızlık nedeniyle Bizans sikkelerin sayısı çok azdır. 11. yüzyıl sikkelerinin sayısal fazlalığı dikkati çekmektedir. Özellikle Bizans Dönemi sikkelerinin bu yüzyılda fazla olması Bizans'ın bölgedeki siyasi ağırlığının önceki yüzyıllara göre daha fazla olduğu anlaşılmaktadır. Aynı yüzyılda Bizans'ın doğuda etkisi kalmamıştır. Bunun yerine I. Haçlı Seferleri sonunda kurulan Edessa Kontluğu, Birecik Senyörlüğü ve Antakya Prensliği ile Harput arasında münasebetler başlamıştır. Katalogdaki Haçlı sikkeleri de, bu dönemde Harput'ta geçerli olan ve ticarette karşılık bulan sikkelerdir.
Palaeolithic research in Anatolia -history, problems and perspectives-

Bu tezin amacı Paleolitik arkeoloji disiplinini, arka planındaki olgu ve olaylar silsilesinden bağımsız, günümüz Türkiye'sinin akademik atmosferine ve güncel durumuna göre değerlendirmeye çalışmaktadır. İnsanın kök atalarının düşünce ve hareketlerini yansıtan birincil verilerin analizi esasına dayanan akademik bir disiplin olarak Paleolitik arkeoloji, insanlık tarihinin kaynağının ortaya çıkarıldığı ve sunulduğu yöntemsel bir disiplindir. Avrupa'da Paleolitik arkeoloji disiplininin teori ve uygulama alanındaki gelişimi 19. yy'ın ilk çeyreğinden başlayarak aynı yüzyılın sonuna değin sürmektedir. Türkiye'de ise bu disiplin Avrupa'dan 100 yıl kadar sonra popüler olmaya başlamıştır. Bu tez, 1930'larda ulusal kimlik oluşturmada önemli bir araç olarak devlet tarafından kullanılarak gelişmeye başlayan disiplinin, Türkiye'deki araştırma tarihi ve günümüzdeki potansiyelini incelemektedir. Bu bağlamda materyal kültür verileri temel alınarak oluşturulan akademik incelemeler, yerel bir kronoloji oluşturmada büyük rol oynayan araştırmalar ve akabinde disiplinin güncel durumu dikkate alınmaktadır. Bu akademik çalışma ve incelemelerin Avrupa ve Türkiye'deki gelişim tarihi ve oluşum sürecindeki problemlerin yanında akademik eğitim politikaları ayrı ayrı incelenip karşılaştırılmaktadır. Paleolitik arkeoloji disiplinin tanınabilmesi amacıyla halka aktarımı ve sosyal politikalar ile bu alandaki hem geniş ölçekli hem de bireysel tabanlı araştırmalar incelenmektedir. Bu araştırmaların uygulanabilirliğiyle halka aktarım sürecinde kullanılan medya dahil diğer yayın organlarının katkıları analiz edilerek sunulmaktadır.
MÖ 394 Knidos Deniz Savaşı

Knidos Antik Kenti'nin coğrafi konumu itibariyle türlü etkilere ve saldırılara maruz kalması kaçınılmaz olmuştur. Gerçekleşen olaylar neticesinde de Knidos Kenti önemli bir kültür merkezi haline gelmiştir. Deniz kıyısında bulunmasından dolayı, dünya tarihine etki eden deniz savaşlarından biri olan Peloponnesos Savaşı'na tanıklık etmiş ve savaşın süresi üzerinde önemli bir etkisi de olmuştur. Peloponnesos Savaşları, iki büyük güç olan Atina ile Sparta arasında yaşanan ve 27 yıl süren bir savaştır. Dönem dönem savaşta üstün olan taraf değişse de, bu savaşın kazananı Perslerin yardımıyla Sparta olmuştur. Fakat Sparta'nın vaat ettiği özgürlüğü Yunan şehir devletlerine verememesi ve Atina'nın Sparta'dan uzaklaşan Perslerle ittifak kurması, M. Ö. 394 yılında gerçekleşen Knidos Deniz Savaşı'na yol açmış ve savaşın seyrini değiştirerek Sparta'nın egemenliğine son vermiştir.