turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Hellenistik ve Roma dönemleri patara Unguentariumları

Hellenistik ve Roma dönemlerinde Patara unguentariumlarının ele alındığı bu çalışmadaki malzemelerin büyük çoğunluğu kentteki nekropolis alanlarında bulunmuştur. Buluntular yoğun olarak 1993- 2005 yılları arasında kazılan oygugömütlerden ele geçmişştir. Malzemelerin ele geçtiği yerler arasında % 52'lik oranla ilk sırada yer alan oygu gömütleri, % 27 ile Tepecik Nekropolisi, % 11 ile TapınakGömüt 3, % 4 ile Hurmalık Hamamı, % 3 ile Tiyatro ve % 1'er olmak üzereAna Cadde ile Yüzey buluntuları takip eder (Şek. 2). Çalışmada 967 adet örnekten 203 tanesi kataloga alınarak değerlendirilmiştir. En yoğun buluntu grubunu 34, 42 ve 46 no'lu oygu gömütler sunar. Kentte çok sayıda ele geçen malzeme bu çalışmanın yapılmasını gerekli kılmıştır. Çalışmadaki amaç, Patara unguentariumlarının tanımı, genel unguentariumtipolojisindeki yerleri ve olası yerel üretim hakkındaki verilerin değerlendirilmesi olmuştur. Ayrıca bu çalışma ile kentin ticari ilişkileri ve etkileşim alanları hakkındaki yeni bilgilere ulaşılması da amaçlanmıştır. Hellenistik dönem içinde kronolojik başlıklarla ele alınan Pataraunguentariumları Roma dönemi içinde çok farklı formların ortaya çıkmasından dolayı tipolojik bir ayrıma gidilerek ele alınmıştır. Malzemeler üzerinde yapılan çalışmayla Patara'da unguentariumkullanımının İ. Ö.4. yüzyıl sonlarından İ. S.7. yüzyıla kadar kesintisiz olduğu gözlenmiştir. En sık kullanım ise, Lykia Birliğinin kurulmasından sonra, İ. Ö.2. yüzyıldan İ. S.1. yüzyıl sonlarına kadar olduğu açıklığa kavuşmuştur. Seramiklerin bu dönemler arasındaki yoğun kullanımı ve muhtemel kent içindeki üretimi siyasi ve ekonomik rafahla ilişkili olmalıdır. İ. Ö.4. yüzyıl sonlarından İ. Ö.3. yüzyıl sonlarına kadar malzemede çeşitlilikgözlenmesine rağmen bunların kullanımı İ. Ö.2. yüzyıla oranla çok sık değildir. Özellikle İ. Ö.2. ve 1. yüzyıla tarihlediğimiz örneklerin nekropolis alanlarındakiyoğun kullanımı kent içerisinde bu talebi karşılayacak bir atölyenin varlığına işaret etmektedir. Kentte İ. Ö.4. yüzyıl sonlarından İ. Ö.1. yüzyıl sonlarına kadar olanunguentarium form gelişimi tüm antik dünya ile aynıdır. Ancak İ. Ö.1. yüzyıl sonlarından itibaren Patara ve içinde bulunduğu Eşen Vadisi'ndeki kentlerde görülmeye başlanan küresel gövdeli örnekler önemlidir. İ. Ö.1. yüzyıldan itibaren tüm antik dünyada iğ formun yerini alan torba gövdeliörneklerin kentteki oranının az olması (12 adetle % 1), buna karşın küresel gövdeliunguentariumların fazlalığı bu yeni formun sadece Eşen Vadisi'nde ve yoğun olarakPatara'da popüler olduğunu göstermiştir (Şek. 1). Söz konusu bu yeni form kalitesi ve kil yapısıyla İ. Ö.2. yüzyıldan itibaren Patara'da yoğun olan iğ fomun takipçisiniteliğindedir. Bunların yanında, küresel gövdelilerin Patara'da yoğun olması (129adetle % 13'lük bir orana sahiptir) İ. Ö.2. yüzyıl içlerinde başlayan yerel üretimin küresel gövdelilerle İ. S.1. yüzyıl sonlarına kadar devam etmiş olduğunu gösterir.
Aşağı Pınar Höyüğü Kalkolitik Dönem çanak çömleğinin yeniden değerlendirilmesi

'Aşağı Pınar Höyüğü Kalkolitik Dönem Çanak Çömleğinin YenidenDeğerlendirilmesi' isimli bu tez çalışması, söz konusu yerleşmenin 5-2 tabakalarındaaçığa çıkarılan çanak çömleklerin mal grubu, kap biçimi ve bezeme özelliklerine göre sınıflandırılması temelinde, zaman içindeki değişimlerini anlamaya ve buluntuları değerlendirmeye yönelik bir çalışmadır. Tezin içeriğini oluşturan çanak çömlekler, ayrıntılı belgeleme çalışması yapılarakmal grubu, kap biçimi ve bezeme özellikleri bakımından incelenmiş ve 1993- 1998 yılları arasında yayınlanmış malzemeden farkları belirtilerek gerekli eklemeler yapılmış ve Aşağı Pınar 5-2 tabakaları için yeni tipoloji oluşturulmuştur. Buluntulargerek Balkanlar gerekse Marmara ve Ege Bölgesi'ndeki çağdaşlarıyla karşılaştırma yapılarak genel bir değerlendirme yapılmıştır. Uzun bir süreci iyi tabakalanmış bir şekilde yansıtan ve Doğu Trakya ile Balkanlar'ın geneli için de kapsamlı olarakkazılmakta olan bir yerleşme olarak Aşağı Pınar, çanak çömlek yapım tekniği ve öneminin bölge toplumları açısından ne anlam ifade ettiğini iyi bir şekilde yansıtmaktadır.
Dogu Anadolu erken demir Çağı kültürü: Arkeolojik kazı ve yüzey araştırmaları bulgularının değerlendirilmesi

Doğu Anadolu Erken Demir Çağı Kültürü, bölgesel olarak farklı alt gruplarda şekillenmiştir. Gerek coğrafi gerekse kimi kültürel özelliklerden yola çıkılırsa, Elazığ-Malatya, Kuzeydoğu Anadolu, Van Gölü Havzası ve Doğu Toros bölgelerinin kendilerine has bir kültürel yansıma gösterdikleri anlaşılır. Özellikle yivli çanak çömlekler bu kültürün ana karakterini yansıtmakla birlikte bütün bölgelerde homojen bir yapı göstermez. Kimi bölgesel farklılıklarla şekillenen çanak çömlek yapım geleneğinin kronolojisi de birçok sorunu beraberinde getirir. Oldukça uzun bir zaman periyodunda kullanıldığı anlaşılan yivli çanak çömleğin alt ve üst kullanım sınırını belirlemek oldukça güçtür. Elazığ-Malatya bölgesi dışında bu türden malzeme daha çok kale ve nekropol alanlarında bulunmuştur. Dolayısıyla Elazığ-Malatya Bölgesi dışındaki bölgelerde stratigrafik düzeni belirlemek oldukça güç olmuştur. Yerleşme biçimi ve mimari de bölgenin coğrafi koşullarına bağlı olarak değişim göstermiştir. Örneğin Elazığ-Malatya Bölgesi'nde ova düzeyinde höyük tipindeki yerleşme anlayışı hakkimken, daha doğuya gidildiğinde yer şekilleri ve iklime bağlı olarak kale tipinde, savunmaya önem veren yerleşmeler tercih edilmiştir. Yerleşmeye bağlı olarak, yaşama biçiminde ve geçim kaynaklarında da önemli farklılıklar gözlenmiştir. Elazığ-Malatya Bölgesi'nde yerleşik ve tarım ile uğraşan topluluklar varken, Van Gölü Havzası, Kuzeydoğu Anadolu ve Doğu Toroslar'da insanlar, yüksek kesimlere yerleşmeyi tercih etmiş, yarı göçebe topluluklar olarak hayvancılıkla uğraşmışlardır. Bunun yanında kimi uygun yerlerde yerleşik ve tarımsal faaliyetlerini sürdüren topluluklar da vardır. Şüphesiz Doğu Anadolu Erken Demir Çağı Kültürü şekillenirken kimi dış etkilere de açık kalmış, çeşitli iletişim noktalarından beslenmiştir. Bu bölgelerin başında Güney Kafkasya, Kuzeybatı İran ve Güneydoğu Anadolu gelmektedir. Doğu Anadolu ile doğal sınır oluşturmaları bakımından bu bölgelerdeki çağdaş merkezler ele alınmış, arkeolojik kazılar sonucunda ortaya çıkarılmış olan buluntular karşılaştırılmıştır. m
The Roman Nymphaea in the cities of Asia minor: Function in context

Bu tez insan ve onun yerleşkesi arasındaki ilişkiyi Küçük Asyadaki İmparatorluk dönemi Roma Kentleri bağlamında incelemektedir. Bu inceleme nymphaionların kentsel mimari kapsamında araştırılmasıyla yapılmıştır. İlk olarak, Roma dönemindeki kentsel bağlamı tanımlayabilmek için Roma kenti ve kent armatürü hakkında bilgi verilmiştir. Bu bağlam içerisinde, nymphaionlar kentin zihinsel haritasının çıkartılmasında referans noktaları ve düzgün işleyen kentsel kamusal mekan içinde kent mobilyası olarak da ele alınmıştır, örnek olarak altı kent seçilmiştir. Bunlar Pisidya Antakyası, Perge, Pamukkale, Laodik, Efes ve Miletdir. Bu kentlerdeki anıtsal çeşmeler seçilen kriterler içerisinde irdelenmiş ve 'Roma kentinde nymphaionlar genellikle nerelere yerleştirilmişlerdir? Yerleştirildikleri bu noktalarda işlevleri nelerdir? Kamusal mekan içerisindeki rolleri düşünüldüğünde nymphaionların VI kent kurgusuna, kentsel yaşama ve alışkanlıklara ne gibi etkileri olmuştur?' gibi sorulara cevap aranmıştır. Sonuç olarak, kent içerisinde nymphaionun lokasyonunu tayin eden faktörün her zaman su kaynağı olmadığı görülmüştür. Nymphaionlar çoğunlukla kent armatürü üzerinde görünebilir ve hatırlanabilir olmak adına yerleştirilmişlerdir. Bu sebeple, kentsel bir eleman olarak nymphaionlar kamusal aktiviteyi biçimlendirmiştir. Bunu da kentsel bilince katkıda bulunarak, yaşanır ve 'anlaşılır kentler yaratarak yapmışlardır.
Güneydoğu Anadolu Bölgesi Neolitik Çağ heykel sanatı

Bu çalışmanın amacı; Güneydoğu Anadolu Bölgesi sınırları içinde yer alan Neolitik Dönem yerleşimlerinde yapılmış ve yapılmakta olan arkeolojik kazı çalışmalarıyla açığa çıkarılan dönemin insanının sadece avcı ve tüketici bir yapıya sahip olmadığını üretici ve yaratıcı olduğunu da somut olarak belgeleyen heykeltraşlık eserlerinin değerlendirilmesidir. Konu kapsamına giren bölgenin; coğrafi yapısı, iklimi, yer şekilleri, araştırma tarihçesi ve yerleşimleri hakkında bilgi verilmiştir. Heykeltraşlık eserleri tipolojik olarak gruplandırılmış ve tanımlanmıştır. Tipolojik gruplandırma ile eserlerin benzerlikleri ve farklılıkları saptanmaya çalışılmıştır. Sonraki aşamada ise eserlerin detaylı tanımlamaları, görsel ve istatiksel verilerle desteklenmiştir. Yerleşimlerin ve eserlerin dönemleri için kronolojik tablo eklenmiştir. Çalışmamızın sonucunda ise, eserlerin yapılış amacı ve ne ifade ettiği hakkında ortaya atılan ve öne sürülen görüşler karşılaştırmalı olarak belirtilmiş ve incelenmiştir. Halen etkisini koruyan bu görüşler üzerinden hareketle heykeltraşlık eserleri değerlendirilmiştir.
Mezopotamya'da Halaf seramikleri ve Önasya'da yayılım alanlarının incelenmesi

Bu tezin asıl amacı Kuzey Mezopotamya, Kuzey Suriye ve Anadolu'da Halaf seramiğinin kültürel, ticari ilişkilerdeki rolünü belirlemek olmuştur. Diğer amaç dış ilişkilerde, toplulukların kültürel bağlantıları ne derece belirlediğini ve değiştirdiğini, bu çok bölgeli etkileşim dünyasında seramikten başka hangi maddelerin anahtar rol üstlendiği araştırmaktır. Bu nedenle, bu sorunları irdelemek için başlıca Halaf yerleşimleri seçilmiş ve tezimize eklenmiştir. Ana vurgu olan Mezopotamya için seçilen, ana kaynakları Anadolu'da bulunan Halaf seramiği bölgeler arası ilişkilerin izini sürmek için ideal bir maddedir. Ayrıca Obsidyen, Tholos ve belli başlı küçük buluntular kültürel ilişkileri gösteren diğer örneklerdir. Bu tezde üç bölge arasında benzerlikler tespit edilen Halaf seramiklerinin yoğunluğu, formları ve bezemeleri bu üç bölgenin siyasi, kültürel ve ticari ilişkilerini yansıtmaktadır. Halaf seramikleri M. Ö. 5500- 5000 yıllarında üretilmiştir. Bu seramikler gerek yapım kalitesi gerekse bezeme özellikleri açısından üç evreye ayrılmışlardır. Erken, orta ve geç evre olarak belirtilen bu aşamalar seramiklerin gelişmişlik düzeylerine göre belirlenmiştir. Erken Halaf seramikleri orta ve geç evre seramiklerine göre kalitesizdir. Seramiklerin çok azı perdahlanmış, çoğu elle şekillendirilmiştir. Orta Halaf seramiklerinde perdah uygulaması artmıştır. Seramiklerin fırınlama kalitesi gelişmiştir. Seramiklerin yüzeyine uygulanan bezemelerde gelişim sağlanmıştır. Motifler belirli bir metot çerçevesinde seramiğin tüm yüzeyini kaplamıştır. Geç Halaf seramikleri Erken ve Orta Halaf seramiklerine göre çok fazla gelişmiştir. Erken ve Orta evrede seramiklere uygulanan kırmızı, siyah, kahverengi bezemelere beyaz renk eklenmiştir. Çok renklilik, çok bezeklik bu döneme damgasını vurmuştur.
Eskiçağda Doğu Anadolu medeniyetlerinde tandır, ocak kültürleri ve gelişimleri

Tarih ve medeniyet çizgisinde birçok kültür öğesi bağlı bulunduğu toplumun birer yansımasıdır. Tam bu noktada araştırma konumuz olan Doğu Anadolu ilkçağ uygarlıklarının tandır ve ocak kültürleri, dönemin anlamlandırılması ve kültürün toplumlardaki yansıması olarak kayda geçmişştir. Birçok medeniyetin en önemli öğesi mutfak kültürüdür. Bu öğe içinde de mutfak ve kiler bölümlerinin ocak, tandır ve fırın bölümleri önemli yer tutmaktadır. Doğu Anadolu kültüründe önemli bir yere sahip olan tandırlar kırsal bölgelerde özellikle hala kullanımı ile dikkat çekmektedir. Araştırmamızda bu kültürel öğenin geçmişşi hakkında ve bölgesel farklılıklarına değinerek günümüze kadar olan gelişimi incelenmiştir. Bu anlamda ilk çağlardan günümüze kadar uzanan tandır ve ocaklar toplumların gelişim çizgilerinde önemli bir yer tutmaktadır. Tandır ve ocaklar özellikle kırsal kesimin bir uğraşı olarak görülse de bir kültürün en önemli yansımasıdır. Köy evlerinde mimari yapının nemli bir kısmını oluşturmaktadır. Arkeolojik veriler ışığında da değerlendirdiğimiz tandırlar, Doğu Anadolu bölgesinde asırlardan beri devam eden bir kültürün parçasıdır. Özellikle ilkçağ yerleşim bölgelerinde yapılan kazılarda hemen hemen her bölgede tandır ve ocakların varlığını görmekteyiz. Bu durum tandır ve ocakların insanlığın ilk dönemlerinden günümüze kadar kültürel ve işlevsel değerini koruduğunu göstermektedir.
Seyitömer Höyük Erken Tunç Çağı mimarisi ve buluntuları

Seyitömer Höyük, Kütahya ilinin 20 km kuzeybatısında, Seyitömer Linyit İşletmeleri kömür havzası içinde yer alır. İlk kazı çalışmaları 1989 yılında Eskişehir Arkeoloji Müzesi'nce başlatılmış, 1990- 1995 yılları arasında da Afyon Arkeoloji Müzesi' nce sürdürülmüştür. 20 m yüksekliğinde ve 160 m çapındaki höyük, Erken Tunç Çağı'ndan Roma dönemlerine kadar kesintisiz bir yerleşime sahne olmuştur. 1993 ve 1995 yıllarındaki kazı çalışmaları sırasında tespit edilen Erken Tunç Çağı dönemleri ile ilgili tabakalar, Batı Anadolu arkeolojisi için oldukça önem taşır. Bu tabakalarda, höyüğün doğu yamacı boyunca 27 .60m'lik bir savunma duvarı tespit edilmiştir. Duvarın güney ucu, şehre giriş için kullanılan bir kapıya bağlanır. Bu duvara paralel olarak inşa edilen, birkaç odalı, uzun dikdörtgen evler vardır. Erken Tunç Çağı ile ilgili mimari bulgular, a, b, c, d ve e olmak üzere beş evreye ayrılır. Her evre, büyük bir yangınla sona ermiştir. Bu nedenle, burada yaşayan topluma ait bütün maddi kalıntılar insutu olarak ele geçmişştir. Erken Tunç Çağı lib evresinde 'B2' olarak isimlendirilen oda içinde yaklaşık 71 adet tüm kap, taştan ve kilden yapılmış kalıplar ile fırça, ağırşak, ağırlık, dilgi, perdah taşı ve bronz iğne gibi pek çok da küçük buluntu ele geçmişştir. Odanın ortasında da kuyu şeklinde bir fınn yer alır. Bu bulguların ışığında, odanın bir keramik atölyesi olarak kullanıldığı anlaşılmaktadır. Atölyenin en önemli özelliği, yapılan kapların çoğunluğunun 'kalıp' ile şekillendirilmiş olmasıdır. Bu durum, Erken Tunç Çağları için, bildiğimiz kadarıyla ilktir. Çalışmalar sırasında ele geçen keramikler; gri-siyah perdahlı mallar, Kırmızı, Portakal-kırmızı astarlı mallar, Devetüyü astarlı mallar ve Kaba-astarsız mallar olmak üzere başlıca dört ana mal grubuna ayrılır. Genellikle mekanların içlerinden çıkan kırmızı, portakal-kırmızı mallar ile devetüyü astarlı mallar çoğunluğu oluştururlar ve zengin form çeşitliliği ile de göz doldururlar. Bunlardan başka; pişmiş topraktan, taştan, kemikten ve metalden yapılmış küçük buluntular da önemli bir yer tutarlar. Buluntular topluca değerlendirilecek olursa; Batı Anadolu'da Troya, Beycesultan, Kaklık, Poliochni gibi diğer yerleşimler ile benzerliklerinden dolayı, Seyitömer Höyük Ila-e evrelerini Erken Tunç Çağı II sonlarına tarihlendirmek yanlış olmayacaktır.
Liman yerleşimlerinde agoraların sosyal hayattaki yeri ve mimari düzenlemesi-phaselis tetragonal agorası ışığında

Lykia ve Pamphylia bölgelerinin sınır noktasında kalan Phaselis Antik Kenti Bronz Çağı'ndan itibaren deniz ticareti için son derece önemli bir konumda bulunan, gerek emtia hacmi gerekse ihraç ettiği ürünler açısından önemli bir kent olmuştur. Günümüzde Kemer ilçesinin Tekirova beldesi sınırları içerisinde yer alan yerleşim, Üç Adalar hizasından Tahtalı Dağ'a ve oradan da Çandır Vadisi boyunca uzanan territoryum alanı sayesinde bölgenin liman kentleri arasında öncelikli bir yere sahip olmuştur. Doğu Akdeniz ticaret rotaları üzerindeki konumu ve elverişli üç liman alanı sayesinde ara liman olarak işlev görmesinin yanı sıra gerek söz konusu teritoryum alanından elde edilen ürünlerin pazarlandığı gerekse ithal ürünlerin alındığı hareketli bir sosyal yaşam alanına sahip olan kentte, bugün için yeri tespit edilememiş olsa da antik kaynaklardan anılan ve Büyük İskender'i de ağırladığı bilinen Hellenistik Dönem agorası dışında bir emporion, ve üç agora alanı bulunmaktadır. Bu agora alanları kentin dışbükey bir şekilde, merkezine bu alanları alarak büyümesini sağlamıştır. Dolayısıyla Phaselis'te agora ve emporion yapıları merkezi oluşturmakta ve çevresinde, topografyanın izin verdiği şekilde bir şehircilik gelişimi görülmektedir. Akropolis alanı üzerinde olası bir Klasik Dönem agorası da beklenebilir. Kent merkezindeki yapılaşmanın kilit noktasında bulunan ve buradaki çalışmada ele alınacak olan Tetragonal Agora, İmparator Hadrianus'un Phaselis'i ziyaret etmesi onuruna Tyndaris isimli bir hayırhah tarafından inşa ettirilmiştir. Burada sunulan tez çalışmasında, Phaselis Tetragonal Agorası özelinde, agora yapılarının tarihsel ve mimari gelişimi irdelenmekte ve özellikle Phaselis gibi canlı bir ticari hayata ev sahipliği yapan liman kentlerinde sürdürülen sosyal hayattaki yeri ve önemi üzerinde durulmaktadır. Bunu yaparken hem kentteki diğer agora yapıları hem bölge kentlerindeki yakın dönemli agoralar da mercek altına alınmıştır. Giriş Kapısı üzerinde bulunan ithaf yazıtında anıldığı üzere söz konusu yapının 'Tetragonal Agora' olarak adlandırılmasının amacına yönelik çalışmalar yürütülmüş ve cevap arayışı içinde, yine Tetragonal olarak adlandırılmış agoralarla ve aynı zamanda politik ve ticari agoralarla karşılaştırmalar yapılarak diğer agoralardan ayrılan yönleri saptanmaya çalışılmıştır. Aynı zamanda Phaselis Tetragonal Agora'sının restitüsyon planı çıkarılarak mimari düzenlemesi ortaya konmaya çalışılmıştır. 1968 yılında H. Schlager tarafından başlatılan ve 1969 yılında J. Schafer'ın yönetiminde sürdürülen çalışmalar sırasında arkeolojik olarak tanımlanan ve planı çıkartılan yapıda 1981- 1985 yılları arasında C. Bayburluoğlu başkanlığında sürdürülen kazılarda temizlik ve kazı çalışması yapılmıştır. Bu çalışmada söz konusu iki araştırmadan elde edilen sonuçlar irdelenmeye çalışıldığı gibi, kazılardan çıkan arkeolojik materyaller de çalışmaya dahil edilmiş ve tezin sonunda levhalar şeklinde sunulmuştur.
Sofular yontmataş buluntu topluluğu

Orta Anadolu ve Volkanik Kapadokya Bölgesi'ndeki obsidiyen kaynakları ile yontmataş buluntulara ilişkin literatüre bakıldığında, özellikle Çanak-Çömleksiz Neolitik süreçlerde, obsidiyenin hem bu bölgede hem de Suriye ve Levant gibi daha uzak yerlerde yaşayan insan grupları üzerinde çok önemli bir yere sahip olduğunu gösteren birçok çalışma söz konusudur. Bununla birlikte, Volkanik Kapadokya bölgesinin doğusunda kazılarla ortaya çıkarılmış Çanak-Çömleksiz yontmataş buluntuları üretim zinciri yaklaşımına göre ele alan veya bunların üretildiği obsidiyenleri jeo-kimyasal analiz yöntemlerine göre inceleyen herhangi bir çalışmaya rastlanmamıştır. Çalışma, 2015- 2018 yılları arasında Çanak-Çömleksiz Neolitik döneme tarihlenen Sofular Höyük'te arkeolojik kazı çalışmaları sırasında ortaya çıkarılmış toplam 4835 adet obsidiyen yontmataş buluntuyu, üretim zinciri yaklaşımının çalışma yöntemlerine göre analiz etmiştir. Bu yöntemlerin yanı sıra, obsidiyen yontmataş buluntuların hammadde kaynak alanlarını ve ortaya çıkarıldıkları arkeolojik tabakaları, yine bu çalışma kapsamında yapılmış kimyasal analiz yöntemlerine göre elde edilmiş veriler ışığında tartışmaktadır. Orta Anadolu bölgesinin güneyinde, Nevşehir ili Ürgüp ilçesi yakınlarında yer alan Sofular Höyük, jeologlar tarafından Volkanik Kapadokya olarak adlandırılan bölgenin doğu kesiminde, arkeolojik kazılarla tespit edilmiş şimdilik kaydıyla tek Çanak-Çömleksiz Neolitik dönem buluntu alanıdır ve bu bakımdan çalışma, literatüre anlamlı katkılar yapacak bir potansiyele sahiptir ve bölgenin özellikle doğu kesimi için önemli bir referans kaynağı olmaya da adaydır. Çalışmamız sonucunda, Sofular Höyük'te tek ve iki vurma düzlemli dilgi çekirdekleriyle baskın bir yontmataş endüstrisi tanımlanmıştır. Üçgen ve yarımay benzeri geometrik mikrolitler ile sırtlı, omuzlu ve kenarsal düzeltili dilgi aletler ve üretim süreçlerine ilişkin yonga benzeri taşımalıklar üzerine yapılmış yuvarlak ya da yarı yuvarlak ön kazıyıcılarla karakterize olan Sofular Höyük yontmataş endüstrisi, Volkanik Kapadokya Bölgesi'nin batısında tanımlanmış obsidiyen yontmataş üretim zinciri sistemlerinin, bölgenin doğu-kuzeydoğu kesimindeki, bugün için en erken ve tek temsilcisidir.
Harran'da Tunç Çağı pişmiş toprak insan figürleri

Bu çalışma, Şanlıurfa'nın yaklşık 44 km güneyinde bulunan Harran Höyük ören yerinde yapılan arkeolojik kazılarda ETÇ III- OTÇ tabakalarında ortaya çıkartılan figürinler ile Urfa Müzesinde bulunan ve ETÇ III- OTÇ' ye tarihlenen figürinlerinin arkeolojik ve kültürel açıdan değerlendirilmesini içermektedir. Badre'ın Euphrates tipi olarak sınıflandırdığı bu tip figürinler kuzey Suriye ve komşu bölgelerde oldukça geniş bir alana yayılmaktadır ve Erken Tunç Çağı III- Orta Tunç Çağı kültüründe dikkat çeken bir konuma sahiptir. Harran Höyük kazılarında ortaya çıkartılmış 8 adet Euphrates Tipi figürin ile Urfa müzesinde bulunan 9 adet Euphrates Tipi figürin bugüne kadar Anadolu'da açığa çıkartılan en geniş repertuarı oluşturmaktadır. Bu figürinlerin arkeolojik olarak değerlendirilmesi Euphrates Tipi figürinlerin anlaşılmasına önemli katkı yapabileceklerdir.
Antik dönem denizciliğinde Tenedos / Bozcaada: Kıyısal kullanım ve ticaret

Batı Troas bölgesi coğrafyasında yer alan antik Tenedos, bugünkü adıylaBozcaada, 40 kilometrekarelik yüzey ölçümü ile Kuzey Ege'de Çanakkale Boğazı'nın tam çıkışında Ege ve Karadeniz arasında bağlantıyı sağlayan önemli bir özelliğe sahiptir. Tenedos/Bozcaada'nın jeopolitik konumundan gelen önemi, kültürler arası stratejik bir köprü görevi görmesinden ve ada yerleşiminin Çanakkale Boğazı'na girişte denizden gelecek tehlikelere karşı ilk kontak noktası olmasından gelmektedir. Çağlar boyunca çeşitli kültürlere ev sahipliği yapan Troas bölgesiarkeolojisi içerisinde sahip olduğu ünik ve stratejik konumu nedeniyleTenedos/Bozcaada sürekli gelişen olaylar içerisinde yer almış ve antik kaynaklarda sıkça adının geçmesine neden olmuştur. Tenedos/Bozcaada'nın Homeros destanlarında yer bulmasının en önemli nedenlerinden birisi kuşkusuz Troia'yayakınlığı ve Troia yerleşiminin Anadolu ve Güneybatı Avrupa arasında köprü görevi gören önemli bir coğrafik nokta üzerinde yer almasıdır. M. Ö. III. binden itibarenTenedos/Bozcaada'nın değişen fiziki coğrafyasının gelişiminin incelenerek, buna bağlı olarak değişen kıyı çizgisi ve deniz seviyesiyle adanın fiziki coğrafyasındakullanılabilecek olası liman bölgelerinin tespit edilmeye çalışılması, adanın antik dönem deniz ticaretindeki rolü, buna bağlı olarak gelişen kıyısal kullanımı, Karadeniz, Marmara ve Kuzey Ege arasında gerçekleşen deniz ticaretinde adanınstratejik bir geçiş ve bağlantı noktası olduğunun arkeolojik veriler ışığında açıklanması bu çalışmanın konusunu oluşturmaktadır.
Güney Lykaonia bölgesi sunakları

Doğu'da Kapadokya, güneyde Kilikya, batıda Pamphylia ve Psidia, kuzeyde Phyrygia ve Galatia Bölgeleri ile çevrili olan, günümüz coğrafyasında Konya ve Karaman illerinin kapsadığı alan Antik Coğrafyada Lykaonia Bölgesi olarak adlandırılmaktadır. Antik dönemde sunakların resmi yapılar, konutlar, mezarlar ve kutsal alanlarda kullanıldıkları bilinmektedir. Çalışmalarda genel tipolojisi oluşturulmuş olan sunaklar, genel olarak dini törenlerin yapıldığı, kurban ve adakların sunulduğu belirlenmiş yer veya yapılar olarak çok basit bir biçimde tanımlanırlar. Bizim çalışmamızda ele aldığımız sunaklar, daha önce kapsamlı olarak ele alınmamış, 2005 yılından bugüne kadar devam eden yüzey araştırmaları sonucunda saptanan örneklerden oluşmaktadır. Sunaklar bu çalışma ile tipolojileri belirlenip, gruplandırılmış, her sunağın detaylı tanımlaması yapılmıştır. Sunaklar üzerindeki figür ve bezeme elemanları, benzer örneklerle karşılaştırılmıştır. Üzerlerinde Grekçe yazıt bulunanların çevirileri yapılmış, kullanım amaçlarına ilişkin sonuçlar elde edilmiştir. Lykaonia bölgesinde yaygın olarak dikdörtgen gövdeli sunakların kullanıldığı da çalışmanın sonuçlarından bir diğeridir. Bazı sunak örneklerinin adak, bazılarının onurlandırma, bazılarının ise mezar taşı işlevini taşıdıkları hem üzerlerindeki bezeme elemanlarından hem de yazıtların yorumlanması sonucunda kesin olarak ortaya konmuştur. Bölgede sunaklarla ilgili yapılmış ilk çalışma olması, daha sonra yapılacak çalışmalar için de bir başvuru kaynağı olma niteliğini kazandırmaktadır.