turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
I. Balkan Savaşı'nda Osmanlı matbuatı: Alemdar Örneği

Bu çalışma ile Osmanlı Tarihi açısından sonuçları itibariyle bir dönüm noktası olarak sayılabilecek -Türkiye Cumhuriyeti Tarihi için ise uzantıları ve benzerlikleri bakımından günümüzü dahi etkileyen- bir döneme, İttihat Terakki Cemiyeti muhalifliği ile bilinen bir gazetenin Alemdar'ın- gözünden bakmak istedik. Alemdar Gazetesi'nde çıkan haberlerin; I. Balkan Savaşı (8 Ekim 1912- 30 Mayıs 1913) ile ilgili olanları incelenmiş ve I. Balkan Savaşı'nın bir Osmanlı gazetesine nasıl yansıdığı irdelenmiştir. Alemdar, Hürriyet ve İtilaf Fırkası'nın yarı resmi yayın organı olarak bilindiği için gazetenin iktidar-muhalefet denklemindeki yeri bu çalışmadaki eksenimiz olmuştur. Alemdar Gazetesi Mütareke Dönemi ile ilgili olarak yapılan çalışmalarda sıkça başvurulan bir kaynak olmasına rağmen, I. Balkan Savaşı için henüz kullanılmamış bir gazetedir. Bu nedenle çalışmanın özgünlüğü için Alemdar Gazetesi özellikle seçilmiştir.
H.1091-1092/m.1680-1681 (s.125-247) tarihli Harput Şerʻiyye Sicili

Bu çalışmada, Harput Kazası'na ait H.1091-1092/M.1680- 1681 (s.125-247) tarihli Şer iyye Sicili'nin transkripsiyonu ve değerlendirmesi yapılmıştır. Çalışmada, öncelikli olarak kadılık kurumu, şer iyye mahkemeleri ve şer iyye sicilleri hakkında bilgi verildikten sonra, söz konusu sicil içindeki belgeler özetlenip, konularına göre tasnifi ve genel değerlendirmesi yapılmıştır. Daha sonra ise transkripsiyon metnine yer verilmiştir. İncelediğimiz Harput Şer iyye Sicili alım-satım, borç tescilleri, mal anlaşmazlığı davaları, miras taksimi, vasi tayini, hibe, evlenme, din değiştirme, vergi, hırsızlık, cinayet, eşkıyalık olayları, yaralama ve darp vb. konuları içeren kayıtlarla; berat buyuruldu gibi belgelerin suretlerinin kaydı yer almaktadır. Bütün bu belgeler ışığında, Harput Sancağı'nın söz konusu tarihlerdeki siyasi, iktisadi ve sosyal durumu hakkında bazı tespitlerde bulunulmaya çalışılmıştır. Sicilin hazırlandığı dönem, Osmanlı-Rus Savaşı'na rastlamaktadır. 1675 yılında başlayan bu savaş, 1681 yılında yapılan antlaşmayla son bulmuştur. Bu dönemde Osmanlı Devleti Padişahı IV. Mehmed'dir.
The Deterioration of the Ottoman administration in the light of the Ottoman Russian war of 1768-1774

Sürekli zaferler ve ordularının yenilemiyeceklerine olan mutlak inançları Osmanlılar için devletlerinin gelenek ve kurumlarının mükemmelliği ve üstünlüğünü gösteren en önemli parametrelerdir. Osmanlı Devleti için çokça kullanılan Memalik-i Mahruse isminin de yansıttığı gibi Osmanlılar ülkelerinin İlahi güç tarafından korunduğuna inanıyorlardı. Osmalı ordularının almış olduğu seri yenilgiler ve Kırımın kaybından sonra Osmanlı devlet yapısında, öncelikle de askeri yapıda bazı şeylerin değişmesi gerektiğini anladılar. Bu çalışmada 1768- 1774 Osmanlı-Rus Savaşında Osmanlıların yenilmesinin sebeblerini Osmanlı devletindeki bozulma ve çözülmenin göstergeleri olarak inceliyorum. Ayrıca Osmanlıların niçin fikirlerini değiştirdikleri ve onları reform yapmaya nelerin zorlamış olduğunu sorularının cevablannı arıyorum. Bu çalışmada savaşın sebeb ve sonuçlarının daha iyi anlaşılması için Osmanlı İmparatorluğu ve Avrupanın siyasi, iktisadi ve askeri yapılan karşılaştırmalı olarak ayrıca incelenecektir. Osmanlı-Rus Savaşındaki olayların detaylı bir incelemesi de Osmanlı devlet yapısında hangi unsurların değişmesi gerektiğinin anlaşılması için özellikle önemlidir. IV
19. yy'da Osmanlı Devleti'nde Himayecilik

Osmanlı Devletinde XVI. yüzyıldan itibaren siyasi ve ekonomik nedenlerle yabancılara verilen kapitülasyonlar zamanla imparatorluk sınırları içerisinde yabancıların kendi hukuklarına göre yaşamalarına imkan tanımıştır. Bu ayrıcalık yabancıların hizmetlerinde bulunan kişilere de sağlanmıştır. Osmanlı tebaası olan gayrimüslimlerin sosyal ve ekonomik nedenlerden dolayı bu kesimle yakınlaşması devletin ekonomi ve toplumsal hayat üzerindeki hakimiyetini azaltmıştır. Avrupa ile yakınlaşırken, Osmanlı toplumundan uzaklaşan bir ayrıcalıklı sınıf ortaya çıkmıştır. Bu sınıf her türlü dini, siyasi ve ekonomik alanda Avrupalılar tarafından himaye edilmiştir. Bu düzensizliği ortadan kaldırma adına birçok yenilik yapılmıştır. Ne var ki; birçoğu yetersiz kalmıştır. Gayrimüslimlerin Avrupalı devletlerle olan yakınlaşması son dönem Osmanlı toplumunda gayrimüslimlerde bağımsızlık isteği olarak ortaya çıkmışken, Müslüman kesimde ise yönetim şeklinin değiştirilmesi yönünde tezahür etmiştir. Osmanlı Devleti kanunlar, düzenlemelerle bunu önleme faaliyetlerinde bulunmuştur. 1914 yılında kapitülasyonlar tek taraflı olarak ve 1923 Lozan Barış Antlaşmasıyla da tamamen kaldırılmıştır.
Saraybosna Şer'iyye Sicilleri'ne göre Osmanlı ailesi (1783-1786)

Bu araştırmanın en temel amacı, Saraybosna'daki aile yapısını, evlenme, mehr, boşanma olaylarını, vasi tayin edilmesini, cürm-i cinayet mevzularını, vakıf ve bunlar aracılığıyla icra edilen faiz uygulamasını inceleyip belirlemektir. Bu amacımıza yönelik olarak da örneklem veri tabanı baz alınarak Saraybosna Şer'iyye Sicilleri'nden istifade edilmiştir. İncelememiz 1783- 1786 yıllarını kapsamakta olup iki ana bölümden oluşmaktadır. İlk bölümde, Saraybosna kentinin sosyo-ekonomik yaşantısında önemli bir aktör olan yerel ahali ile bunların bıraktıkları tereke ve diğer mahkeme kayıtları tetkik edilerek Saraybosna'nın sosyal yaşantısına dair çözümlemeler yapılmıştır. Böylece Saraybosna'nın aile hayatıyla ilgili bulunan evlenme, mehr tayini, eş ve çocuk sayısı, boşanma olayları, nafaka temini, vasi atama ve cürm-i cinayet mevzuları hakkında bilgiler sunulmaya çalışılmıştır. Bu sayede Osmanlı Devleti'nin Balkanlar bölgesindeki sosyal hayat ve bu sosyal hayatın ana dayanağını oluşturan aile kurumu hakkında çıkarımlarda bulunulmuştur. Çalışmamızın ikinci bölümünde ise, sosyal ve ekonomik hayatta önemli bir konu olan vakıf ve vakıflar vasıtasıyla icra edilen faiz uygulaması hususları aydınlatılmıştır. Bu amacımızı gerçekleştirirken de mevcut siciller içerisindeki vakfiye tahrirlerinden yararlanılmış olunup vakıflar aracılığıyla gerçekleştirilen faizin Saraybosna tebaasınca başvurulan bir yöntem olmasının sebebi ortaya konulmuştur. Ayrıca Saraybosna'daki vakıfların hangi amaçlar doğrultusunda kurulduğu ve bu vakıfların sosyal ve iktisadi yaşantıda ne gibi bir fonksiyonunun bulunduğu da belirtilmiştir. Araştırma tekniği bakımından da Osmanlı toplumunu ve Saraybosna kent yaşantısını yakından ilgilendiren önemli hadiseler, diğer kent tarihi çalışmalarıyla karşılaştırma yapılarak irdelenmiştir.
Konya vakıfları (1476-1501)

Karamanoğulları idaresindeki bölgelerin Osmanlı hakimiyetine geçmesinden sonra bu bölgeye Karaman eyaleti adı verilmiştir. 1476 yılında Fatih döneminde yapılan ilk tahrir ile Karaman Eyaleti Vakıfları kaydedilmiştir. Karaman eyaletinin bir kazası olarak Osmanlı idari teşkilatı içindeki yerini alan Konya kazası, tarihsel süreç içerisinde önemli bir siyasi merkez haline gelmiştir. Bununla birlikte gerek sultanların gerekse hayırseverlerin yaptırmış olduğu Konya'da bulunan hayratlar çalışmamızın konusunu teşkil etmiştir. Bu çalışmada, Fatih ve II. Bayezid dönemlerinde yapılan vakıf tahrir defterleri esas alınarak Konya kazasına ait vakıfların yıllık gelirleri, denetimi, kurucuları ve hizmet alanları üzerinde durulmuştur. Vakıf kayıtlarına göre, 1476 yılında Konya kazasında toplamda 157 vakıf bulunmaktadır. XV. yüzyılda Konya'da 15 cami, 51 mescid, 26 zaviye, 15 darü'l-huffaz, 14 türbe, 5 şahıs, 6 hangah, 5 çeşme, 13 medrese, 3 ecza, 2 darü'l-hadis, 1 darü'ş-şifa, 1 köprü, 1 kervansaray, 1 imaret, 1 manastır yer almaktadır. 1501 yılında ise toplamda 218 vakıf eser bulunmaktadır. Bunlar; 15 cami, 62 mescid, 41 zaviye, 29 darü'l-huffaz, 13 medrese, 14 türbe, 8 ecza, 1 imaret, 7 hangah, 12 çeşme, 1 köprü, 6 evladlık, 1 kervansaray, 1 darü'ş-şifa, 3 şahıs, 3 darü'l-hadis, 1 muallimhane yer almaktadır.
2783 numaralı Kars Merkez Kazası Müslim Nüfus Defterinin transkripsiyon ve değerlendirmesi

Nüfus, belli bir zaman diliminde sınırları tanımlanmış bir bölgede yaşayan insan sayısını ihtiva eder. Osmanlı Devleti'nde 15. ve 16. Yüzyıllarda belirli aralıklarla nüfus sayımı yapılmıştır. Tahrir olarak adlandırılan bu sayımlarda vergi ödenecek hanelerin tespiti esas alınıyordu. Osmanlı Devleti'nde modern nüfus sayımı ilk defa II. Mahmud döneminde 1831 yılında Rumeli ve Anadolu vilayetlerinde yapılmıştır. Devam eden süreçte belirli aralıklarla nüfus sayımları olmuştur. İnsanların aile kökenlerine dair duydukları ilgi ve merakın artmasıyla beraber, arşiv araştırmaları da son yıllarda ön plana çıkmıştır. Bu bakımdan günümüzde arşiv belgelerinin araştırmalara açılmış olması, geçmişşimize ilişkin doğru bilgi ve belgelere ulaşılması bakımından büyük öneme sahiptir. Bu arşiv kayıtlarının içerisinde yer alan nüfus defterleri dönemler hakkında bize detaylı bilgiler aktarır. Üzerinde çalıştığım arşiv kaydı, Başbakanlık Osmanlı Arşivi'ndeki nüfus defterleri kataloğu içerisinde 02783 Numaralı Kars Merkez Kazası nüfus defteridir. Bu çalışmada 1835 yılında Kars merkez kazasında yaşayan müslim zükur nüfusu ve nüfus hareketleri, meslekleri, yaş bilgileri vs. hakkında bilgi sahibi olacağız. Bölgedeki kayıtlar orijinaline uygun bir şekilde tercüme edilmiştir.
Börklüce karyesi

Börklüce karyesi Osmanlı döneminden kalma bir köy olup günümüzde hala varlığını devam ettirmektedir. Börklüce geçmişşte Demirci kazasına bağlı iken günümüzde ise Manisa'nın Kula ilçesine bağlı bulunmaktadır. Bu yerel tarih çalışması; Osmanlı arşiv kaynaklarından Temettuat, Nüfus, Tahrir ve Avarız defterleri ile Berat ve Sicil kayıtları, Salnameler ve günümüze kadar gelebilen mezar taşları ve ayrıca köy halkından derlenen sözlü bilgiler kullanılarak hazırlanan mikro ölçekli bir yerel tarih araştırmasıdır. Köyün önemini artıran husus, Osmanlı devletinin kuruluş sürecinde patlak veren şeyh Bedreddin isyanında yer alan Börklüce Mustafa ile bağı olması ihtimalidir. Bu bağın temelinde iki unsur yer almaktadır. Bunlardan ilki, Börklüce köyü ahalisi ile Börklüce Mustafa'nın aynı aşirete mensup olmaları, diğeri ise belki de bu köyü kuranların, isyan sonucu dağıtılan aşiret mensupları olması ihtimalidir. Bu sebepten dolayı bu yerleşim biriminin sosyal, ekonomik ve nüfus yapısı ortaya çıkarılmaya çalışılmıştır. Bu şekilde Osmanlı devletinin en alt idari yapısı olan köy olgusu üzerinden Osmanlının belirli dönemlerde yaşadığı buhranları da görebilme imkanı ortaya çıkmış olacaktır.
Ulema and politics: The life and political works of Ömer Zi̇yaeddi̇n Dağistanİ (1849-1921)

Bu tez Sufi bir alim olan Ömer Ziyaeddin Dağıstani'nin hayatının ve iki siyasi eserinin analizidir. Hayatı boyunca Dağıstani, Osmanlı İmparatorluğu'nun çeşitli bölgelerinde hizmet etmiş, sırasıyla alay müftüsü, kadı naibi, medrese hocası ve Nakşibendi tarikatının şeyhi pozisyonlarında bulunmuştur. İkinci Meşrutiyet döneminde iki siyasi eser kaleme almıştır; Hadis-i Erbain fi Hukuki's-Selatin ve Mir'at-ı Kanun-i Esasi. 1908'de yayımlanan bu iki eser o dönemde İslam'ın iki anahtar kavramı olan hilafet ve meşrutiyeti işlemektedir. Bahsi geçen ilk eser hilafet konusu üzerinedir ve ikincisi meşrutiyet hakkındadır. İki eser de İslami siyaset düşüncesi çerçevesindedir. Dağıstani, hilafet sorusu ile ilgili yazdığı eserden ve özellikle Sultan II. Abdülhamid'i övmesinden dolayı 1909 yılında sürgüne gönderilmiştir. Ayrıca, 31 Mart Vak'ası'na karışmakla ve muhalif bir hareket olan Ittihad-ı Muhammedi Cemiyeti ile yakınlık kurmakla suçlanmıştır. Dağıstani'nin yaşam serüveni, özellikle 31 Mart Vak'ası'ndan sonrası, Medine'ye sürgüne gönderilme süreci ve karşılaştığı zorluklar dönemin tarihsel bağlamı içerisinde incelenmiştir. Bu tez teorik çerçeve olarak biyografi yazımını kullanmıştır. Analiz metodu, nitel araştırma metodu ve arşiv belgelerinde bulunan yazılı tarih incelemelerinden oluşmaktadır. Bu çalışma Dağıstani'nin yaşamına ve yaşam süresi içerisinde meydana gelen olaylara ışık tutacaktır. Çalışma, birincil ve ikincil tarihsel kaynaklara dayanmaktadır. Hayatı, siyasi eserleri ve fikirlerine odaklanılarak yazılan bu tez, biyografi bağlamında, sosyal gerçekliğin bireysel ve kurumsal yönleri arasındaki bağlantısını ortaya çıkartarak alana katkıda bulunacaktır.
XIX. yüzyılın ilk yarısında Halep Ermenileri (1800-1850)

Osmanlı Devleti XIX. yüzyılda çok geniş sınırları olan ve bünyesinde birden fazla ulusun yaşadığı bir devletti. Ancak bu yüzyılda Osmanlı'nın girmiş olduğu savaşlar yenilgilerle sonuçlandı. Bu yenilgiler siyasi, ekonomik, sosyal sorunları beraberinde getirdi. Osmanlı bu sorunları çözmek için Avrupadaki yenilikleri takip ederek bir takım ıslahatlar yaptı. Osmanlı'daki bu sorunlar ve yapılan ıslahat haraketleri merkez'den taşraya kadar hissedildi. Yapılan ıslahatlar sorunları geçici olarak çözüme kavuşturdu fakat tam bir netice alamadı. Halep 1516'da Osmanlı topraklarına dahil edilerek 400 yıl boyunca Osmanlı hakimiyetinde kaldı. Osmanlı hakimiyeti boyunca şehir doğu ile batı ticaretinde önemli bir merkez haline geldi. İstanbul ve İzmir'den sonra da Osmanlının üçüncü büyük kenti oldu. Bu durum şehri sosyal ve ekonomik alanda sürekli geliştirdi. Buna bağlı olarak kentteki birçok etnik unsur şehrin sağladığı tüm olanaklardan faydalandı. XIX. yüzyıla kadar Halep'in ticari ve sosyal büyümesi devam etti. Ancak bu yüzyılda yapılan ıslahatlar şehirde yaşayan etnik gruplar arasında çekişmelere neden oldu. Bu çekişmelerde Yeniçeri ve eşrafta etkili idi. Şehirdeki etnik gruplar arasındaki çekişmeler XIX. yüzyılın ikinci yarısından itiberen hizipleşmeleri ortaya çıkardı. Müslümanlar ve gayrimüslimler arasında çatışmalar yaşandı. Fakat kentte dini, sosyal ve ekonomik hayat devam etti. Şehir halkı Osmanlı'nın ve kentin kendilerine sağladığı bütün olanaklardan istifade etti. Bu yüzyılda şehirdeki gayrimüslimler sosyal ve ekonomik potansiyellerini Müslümanlardan daha fazla arttırma imkanı buldu. Kentte Müslümanlardan farklı olarak Rum, Maruni, Yakubi, Kıbti, Mevarin, Süryani, Yahudi ve Ermeniler vardı. Bunlar Müslümanlar gibi devletin vatandaşı idi. Halep'in yerlisi olan Ermeniler gayrimüslimler içinde nüfus olarak en fazla olan gruptu. Bu sayısal üstünlük Ermenilerin diğer gayrimüslimlerden dini, sosyal ve ekonomik olarak daha fazla ön plana çıkmalarına imkan verdi. Özellikle Ermeni kiliseleri bünyesinde diğer gayrimüslimlerin barındırılması bunun en önemli göstergesiydi. Ermeniler diğer Osmanlı vatandaşları gibi şehirde sosyal, kültürel, ekonomik hayatlarını Osmanlı hakimiyeti boyunca devam ettirdi ve herhangi bir sorun ve dışlanma yaşamadı ve diğer gayrimüslimler gibi hayatın her kademesinde yer aldı. Hatta belli bir dönem Ermeniler Müslümanlardan daha imtiyazlı hale geldiler. Şehirde Ermeniler gerek kendi aralarında gerek Müslümanlar arasında sorun yaşadıklarında Osmanlı'nın adilane hukuk sisteminden faydalandı. Bütün sorunlarını ve hukuki işlerini şehirde bulunan kadı vasıtası ile çözüme kavuşturdu.
Yankee levantine: David Offley and Ottoman-American relations in the early nineteenth century

Bu çalışma 1811 yılında İzmir'e yerleşen ve ilk Amerikan ticaret evini açan David Offley'nin Osmanlı Devleti ile Amerika arasında ekonomik, diplomatik, sosyal ve kültürel ilişkilerin kurulmasındaki rolünü ele almaktadır. Kişisel çabaları sonucu Osmanlı yetkilileriyle bir anlaşmaya varmış ve bu anlaşmaya göre Amerikalılar neredeyse en çok gözetilen ulus statüsündeki ülkeler ile aynı seviyeye erişmişlerdir. Bu sözlü anlaşma 1831 yılında yürürlüğüe girecek olan Amerika Birleşik Devletleri ile Osmanlı İmparatorluğu arasındaki ilk resmi anlaşmanın temelini oluşturmuşur. Bu tarihe kadar İzmir'de küçük çaplı bir Amerikan Levanten toplumu oluşmuş, Türkiye afyonu Amerika'nın Çin'e ticaretinde önemli bir ürün haline gelmiş ve her iki ülke birbiri hakkında diplomatik çerçevede bir algı oluşturmuştur.
Rebelling for the old order: Ottoman Bosnia, 1826-1836

Bu tez 1826- 1836 yılları arasında Bosna'nın yerel halkının Osmanlı İmparatorluğu'nun merkezileşme ve reform politikalarına karşı niçin ayaklandığını analiz etmektedir. Halkın hareketlerini ne şekilde tanıttıkları, taleplerinin kabulü için hangi yollara başvurdukları ve bu tepkilerin Osmanlı devlet adamları tarafından nasıl algılandığı, tezin ana konularıdır. Çalışma, konuyu, dönemin isyan örneklerine, devletin merkezileşme politikalarına ve Bosna'nın sınır bölgesi olma durumuna bağlı olarak başlıca üç yönlü bir teorik çerçevede ele almaktadır. Osmanlı merkezi yönetimine karşı gerçekleştirilen bu isyan bir eyalet isyanı olduğu için tez, insanları isyana yönelten bölgesel ve merkezi dinamikleri birlikte araştırmaktadır. Bu isyan eski sistemin değişmeden korunmasını amaçladığı için tez, merkezileşme ile yerel imtiyazlar arasındaki çatışmalarda Bosna'yı en önemli savaş alanlarından birine dönüştüren sebepleri irdelemektedir. Söz konusu isyan, Bosna'nın sınır bölgesi olma durumuyla doğrudan alakalı olduğu için, tez Bosna'nın bu pozisyonundaki değişen şartlara odaklanmaktadır. Bu bağlamda çalışma ilk olarak 1826'da yeniçeriliğin kaldırılmasından sonra Bosna'da yaşanan isyana odaklanmakta, akabinde 1831'de Babıali'nin nizamat olarak bilinen ve toprak sisteminde, kılık-kıyafette ve Bosna'nın bazı kazalarının statüsünde değişiklikler getiren yeni düzenlemelere karşı yaşanan isyanı ele almaktadır.
Dil Sükutta Eller İcraatta:Osmanlı sarayı ve toplumunda dilsizler

Osmanlı Devleti'nde dilsizler başta saray olmak üzere Babıali, Dar-ı Şura-yı Askeri Meclisi, Hassa Ordusu Meclisi, Hariciye Nezareti, Meclis-i Vala, Meclis-i Maarif-i Umumiye, Şura-yı Devlet, Tuna Vilayeti, askeri birlikler, Harem, Hırka-yı Saadet Dairesinde istihdam edilmişlerdir. Sarayda sürekli padişahın yanında bulunurlar ve yapılan görüşmelerin gizliliğini sağlayarak devlet sırlarının işitilmesine ve yayılmasına engel olurlardı. Bunun dışında musahib, tırnakçı ve kahveci olarak da görevlendirilmişlerdir. Harem'de çalışan dilsizler ise cüceler, musahibler ve harem ağalarının yaptıkları gibi bazı haberlerin Harem'e ve Harem'den de dışarıya ulaştırılması, Harem'e alınacak eşyanın getirilmesi gibi hizmetlerde kullanılmıştır. Osmanlı Devleti'nde saray dışındaki dilsizlere baktığımızda bu kişilerin vergilerden muaf tutulduğunu görmekteyiz. İş talebinde bulunanlara uygun iş varsa iş verilmiştir. Tellak, kılıç ustaları, duagular ve esnafın içinde de dilsiz kimselerle karşılaşmaktayız. Bu kişiler işaretlerle kendilerini anlatıp ifade etmekteydi. Hem saraydaki dilsizler hem de toplumdaki dilsizler hakkında fazla bilgi sahibi olamasak da toplumun onları algılayış tarzı veya kabul edip etmemelerine bakmaksızın, onların kendilerini toplumun bir bireyi olarak gördüklerini ortaya koydukları hayratlardan anlıyoruz. Bu şekilde kendilerini ifade etmiş olduklarını düşünüyoruz. II. Abdülhamid'in Sağır- Dilsiz ve Ama Mektebi'ni açmasından sonra bu durum resmi belgelerde daha çok yer almıştır ve biraz daha detaylı bilgiler edinilmiştir.
Bursa Şeriyye Sicilleri Tereke Defteri: 1487 - 1489

Kadi sicilleri içersinde önemli bir belge grubu da tereke kayıtlandır Tereke ölen bir kimsenin bıraktığı maddi varlığı ifade eder. Muhallefat veya metrukat şeklinde de geçmektedir. Kadıya müracaat halinde ölen kişinin mirasının varisler arasında paylaşılması için düzenlenen belgelerdir. Osmanlı Devletinde önemli merkezlerde müstakil defterler halinde tutulmuştur. Mirasın varislere paylaştırılması, vasiyetlerin uygulanması, yetim ve gaiblerin miras işlemlerinin yürütülmesi kadının görevleri arasındadır. Kadı kontrolünde kassamlar tarafından düzenlenen bu kayıtlar vefat eden kişilerin medeni, içtimai ve ekonomik durumları ile ilgili önemli bilgiler taşımaktadır. Bursa şer'iye sicilleri içersinde yer alan A. 6/6 numaralı Sİ92- 894 (1487-1489) tarihli tereke defteri 16 aylık bir dönemi kapsamaktadır. 25 5'i erkek, 203'ü kadın olmak üzere toplam 458 kişinin tereke kaydını ihtiva etmektedir. Bu 458 kişinin servetleri ile ilgili tobloyu incelediğimizde orta sınıfın ağırlıkta olduğunu görmekteyiz. Büyük servet sahibi kişilerin ise genellikle kuyumdu, dokumacı ve tüccarlar olduğu göze çapmaktadır. Gulam ve cariye sahibi kişilerin ise bu köleleri üretim faaliyetlerinde işgücü olarak istihdam ettiği ortaya çıkmaktadır. Ayrıca vefat eden kölelerin birçoğunun özgür insanlar kadar servete sahip oldukları dikkatimizi çekmektedir. Tereke defterlerindeki kayıtlı çocuk sayısı da nüfus konusunda yapılacak çalışmalara ışık tutacaktır. Elde ettiğimiz verilere göre 212 ailenin toplam 431 çocuğu vardır. Aile başına ortalama 2 çocuk düşmektedir ki bu durum gelişmiş toplumlardaki ailelerin sahip olduğu çocuk miktarıdır. Özetle şunları ifade edebiliriz ki tereke defterleri içeriği zengin arşiv vesikalarıdır, özellikle şehir tarihi çalışmalarında yararlanılacak en önemli kaynaklardandır. Bu konudaki çalışmaların azlığı konunun önemini bir kat daha artırmaktadır. Arşivlerimizdeki sayısız kayıtlar araştırmacıların ilgisini beklemektedir.
18. yüzyılda Konya'nın mali yapısı ve merkez maliyesi ile ilişkisi

Osmanlı Devleti'nin taşra maliyesini konu edinen bu çalışmada, XVIII. yüzyıl özelinde merkez ve taşra arasındaki idari ve mali ilişkiler Konya Sancağı bağlamında ele alınmıştır. Konya, Osmanlı döneminde Karaman eyaletinin paşa sancağıdır. Eyalet merkezi olmasının yanı sıra Osmanlı'nın ticaret ağı içerisinde de önemli bir konumda bulunmaktadır. Konya bu yüzyılda, nüfusu, idari taksimatı, genişesnaf grupları, vakıfları, tımar ve zeametleri, mukataaları, merkezi yönetimle olan ilişkileriyle ve bu bağlamda toplanan tımar ve zeamet gelirleri, avarız, nüzul, sürsat, imdad-i seferiye ve imdad-i hazeriyyevb. olağan ve olağanüstü vergileriyle önemli bir yerleşim yeridir. Çalışmanın amacı, XVIII. yüzyılda Konya sancağı özelinde Osmanlı taşra maliye yapısını ve merkez maliyesi ile ilişkilerini incelemektir. Bu doğrultuda birincil elden çeşitli arşiv kaynaklarınaulaşılmaya çalışılmıştır. Bununla birlikte çalışmayı sınırlayan en önemli sorun arşiv kaynaklarında her yıla ait düzenli verilere ulaşılamamasıdır. Araştırmalar sonucunda, Osmanlı taşrasında merkezle eş zamanlı yürütülen idari ve malireformların, XVIII. yüzyılda yaşanmış olan savaşlar ve bunun taşrada yol açtığı yolsuzluklar ve eşkiyalık faaliyetleri nedeniyle ve ayrıca kuraklık, kıtlık ve organizayon zayıflığı gibi etkenlerden dolayıtaşrada istenilen karşılığı bulamadığı tespit edilmiştir. Özellikle girilen savaşlar ve birçoğunda alınanyenilgiler merkezi hazinenin gücünü iyice zayıflatmıştır. Bu durumun taşraya yansıması ise vergi oranlarının arttırılması ve yeni vergi türlerinin koyulması olmuştur. Konya sancağı özelinde halk her yılmiktarları arttırılan bu vergileri ödeme güçlüğü çekmiştir.
İşgal ve şehir: Balkan savaşı'nda Bulgar işgalinin Edirne'ye etkileri

Balkan Savaşları (1912-1913), Osmanlı Tarihi'nde önemli bir geçiş dönemi özelliği taşımaktadır. Balkan Savaşlarını önemli kılan birçok iç dinamikler bulunmaktadır. Budinamiklerden birisi de Edirne'dir. Edirne gerek bulunduğu konum ve gerekse tarih boyunca Osmanlı İmparatorluğu'ndaki yeri açısından oldukça önemli bir yere sahiptir. 20. yüzyılın başında meydana gelen Balkan Savaşlarında da Edirne önemini tekrar ortaya çıkarmıştır. Üstelik Balkan Savaşlarının ikincisi neredeyse Edirne'yi ele geçirme düellosuna dönüşmüştür. Bulgar işgaline uğrayan Edirne şehrinin ve insanlarının savaş, kuşatma ve işgal dönemi boyunca ne gibi etkiler içerisine girdiği ve şehrin kısa sürede nasıl bir değişime uğradığı tezeaktarılmaya çalışılmıştır. Bu değişim ele alınırken sadece siyasi olarak değil Edirne Halkını ve yaşadıklarını göz önünde bulundurulmuştur.