turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Cumhuriyet Dönemi hat sanatı

İslam sanatları içerisinde hat sanatının müstesna bir yeri vardır. Bu sanat yüzyıllar boyu daimi bir ilgiye mazhar olmuş ve İslam medeniyetinin sembolü haline gelmiştir. İslam dininin yazıya verdiği önem, yazının sanatsal olarak gelişmesini sağlamıştır. Bu araştırmanın konusunu Cumhuriyet Dönemi hat sanatı hattatları ve onların eserlerinden oluşmaktadır. Tez üç bölümden meydana gelmiştir. Birinci bölümde hat sanatının tarihsel gelişimi, Emevi ve Abbasi Devri hat sanatı ve Hat Sanatında Türk Devri ele alınmıştır. İkinci bölümde Cumhuriyet Döneminde Hat Sanatı ve Eğitimi ele alınmıştır. Üçüncü bölüm tezin ana gövdesini oluşturmaktadır. Burada, Cumhuriyet Döneminde hattın çeşitli türlerinde eserler vermiş hattatların biyografileriyle birlikte eserlerinden örnekler verilmiştir. Sonuç bölümünde de genel bir değerlendirme yapılmış ve sanatçıların hangi yazı türünde eserler verdikleri bir liste ile detaylandırılmıştır.
Taraklı ve Kaynarca bez dokumaları

Taraklı ve Kaynarca Sakarya İline bağlı tarihi, kültürü doğası ve bozulmamış demografik yapısıyla önemlilik arz eden ilçelerimizdir. İlçelerde el sanatları oldukça yaygındır. Bu yörede, dokumacılık, sıcak demircilik, mutaflık, dokumacılık ve ağaç oymacılığı yıllardan beri süregelen el sanatlarındandır. Dokumacılık çok eski tarihlere dayanmaktadır. Evlerde kurulu ağaç dokuma tezgahlarında, kullanıma yönelik çok çeşitli dokumalar yapılır. Anadolu'nun birçok yöresinde olduğu gibi Taraklı ve Kaynarca İlçesi'nde de halkın kendi ihtiyaçlarını kendi güçleri doğrultusunda karşılama isteği sonucu dokumacılık ortaya çıkmıştır. Eskiden her evde dokuma tezgahları bulunmaktaydı. Halk kendi ihtiyaçları doğrultusunda dokuma yaptığı için, dokuma sanayinin gelişmesi, hazır ürünlerin daha kolay elde edilir olması, dokumacılık geleneğine olan ilgiyi azaltmıştır. Yine de Taraklı ve Kaynarca İlçesinde kadınların bizzat kendilerinin dokuduğu dokumalara rastlamak mümkündür. Bu dokumalar belli enlerde dokunur. Dikilecek eşyaya göre yan yana getirilerek istenilen genişlik elde edilir. Geleneklerine bağlı yaşayan halk, bugün günlük ihtiyaçlarını hazır olarak temin etse de geleneklere göre evlenecek çağda gençleri olan aileler, evlenecek çiftlerin ihtiyacını karşılamak ve hediye olarak aile yakınlarına dağıtmak için bol miktarda kumaş dokumaktadırlar. Taraklı İlçesi'nde ve özellikle köylerinde yaşlı kadınlar bu bezlerden dikilmiş giyimliklerden giymektedirler. Geleneğin şehre göre daha çok yaşandığı köylerde çocukların giyimliklerinde de bu bezlerden görmek mümkündür. Hazır giyim, bez dokumacılığını duraklatmıştır. Fakat bir gelenek olan bu el sanatı ölmemiştir. Halkın giyim ihtiyacını karşılamak için icra ettiği dokumacılık sanatı artık giyim ihtiyacını karşılamaktan çok Taraklı'ya ve Kaynarca'ya özgü Bez Dokumacılığının tanıtılması ve pazar oluşturma amacıyla yapılmaktadır. İnsanların çağlar boyunca yaşadıkları, çalıştıkları, ibadet ettikleri mekanlarda giyinmek ve oturdukları yerleri güzelleştirmek amaçlı çeşitli dokuma teknikleri ile dokumalar meydana getirmişlerdir. Bunlardan birisi de bez dokumacılığıdır. Alan araştırmamda çeşitli bez dokumalarının günümüze kadar gelmesi yörede geçmişşten günümüze kurulan bir köprü bağının olduğu göstermektedir. Bulunan bez dokumaları bu araştırmanın materyallerini oluşturmaktadır. Taraklı ve Kaynarca yöresi bez dokumacılığını ise desen ve motif özellikleri, kullanılan araç gereç ve avadanlıklar, teknik ve renk özellikleri, kullanılan boya özellikleri ve yörede dokunan bez çeşitlerini incelemektir.
Hat sanatının teknik ve estetik ölçüleri

Hat sanatı, hiç kuşkusuz mimariyle birlikte Osmanlı Türklerinin en büyük ve en önemli sanatıdır. Başlangıçta bir okuma yazma aracı olan yazı, zamanla gelişmiş ve güzel yazma isteği ile estetik değerler kazanarak san'at tarihi içerisindeki yerini almıştır. İslam yazısının ilki Kufi yazısıdır ve erken dönemlerde kutsal kitaplar Kufi yazısı kullanılarak yazılmıştır. İbn Mukle, Kufi yazıdan yazılıp okunması daha kolay olan Nesih ve Sülüs yazılarını geliştirmiş, İbnü'l-Bevvab (11. yy.) ise bu yazılara estetik değerler kazandırmıştır. Amasyalı Yakut-el Musta'simi (13. yy.) Aklam-ı Sitte'yi geliştirdi ve yeni bir hat ekolü kurmuş oldu. Aklam-ı Sitte, Sülüs, Nesih, Muhak kak, Reyhani, Tevki ve Rıka olmak üzere altı çeşit yazıyı kapsamaktadır. Tabi olarak Osmanlılar hat sanatına büyük önem vermişler ve yazıya yeni bir estetik güzellik katmışlardır. Burada bilime ve sanata büyük önem veren Osmanlı Sultanlarının desteği küçümsenemez. Yakut'tan sonra ilk önemli Osmanlı hattatı olan Şeyh Hamdullah (15. yy.) Aklam-ı Sitteyi Türk zevkine göre yeniden geliştirdi ve Türk yazı ekolünü kurmuş oldu. Kanuni döneminin en büyük hat sanatçısı Ahmed Karahisari (16. yy.) yeni deneme ve kreasyonları ile tanınır. 17. yüzyılda Hafız Osman Şeyh Hamdullah'ın Sülüs ve Nesih yazılarını en yüksek düzeye çıkarmıştır. 17. yüzyıldan sonra, diğer sanat dallarında görülen batı etkisine rağmen, hat sanatı günümüze kadar klasik çizgide devam etmiştir. Hafız Osman'ı 19. yüzyıl hattatları, Mustafa Rakım, Mustafa İzzet, Hulusi Efendi, Şevki Efendi ve Sami Efendi gibi önemli hat sanatçıları izledi ve hat sanatı, 20. yy. hattatları tarafından günümüze kadar başarılı bir şekilde devam ettirildi. Güzel yazı yazmak, iyi bir anatomi ve kompozisyon bilgisi gerektirir. Hat sanatın da harfler bazı belirli anatomik kuralları içermektedir. Yazı iki boyutludur ve hat bir form, denge ve kompozisyon sanatıdır. Hat sanatında daha iyiye ulaşma isteği, harf ve harf çeşitlerinin gelişmesi kadar harflerin oluşturduğu kompozisyon ve şekillerde de bazı gelişmelere sebep olmuştur. 127 - Sonuç olarak farklı kompozisyon çeşitleri, Müsenna yazılar, yazı-resim, tuğra tarzı gibi çeşitler geliştirildi ve Yazı sanatçıları birbirinden güzel eserler verdiler. Yazı sanatında harflerin, formların ve metnin güzellği, diğer sanat dallarında olduğu gibi estetik ve ince bir zevkin ürünüdür.
Safranbolu evlerinde kalem işleri

Birinci bölümde, Türk süslemeciliğinin tarihi gelişimi ve süsleme türleri, konunun fazla derinliğine girmeden anlatılmıştır. İkinci bölümde, mimari süsleme sanatlarımızdan kalem işlerini tanımlayarak, tarih içerisinde yoğun olarak uygulandığı dönemleri, kullanılan motifleri, bu motiflerden yararlanarak desenlerin ne şekilde hazırlandığı ve hazırlanan desenlerin uygulanacağı yüzeylere tatbik edilişi, kullanılan malzemeler ve aletler tanıtılmıştır. Üçüncü bölümde araştırma alanı olan Safranbolu'nun, konumu, tarihçesi ve topografyasından bahsedilmiştir. Aynı zamanda bir konutun detayı hakkındaki araştırma sonuçlarını vermeden önce, o konutu genel olarak tanıtmanın doğru olacağı düşüncesiyle Safranbolu evi, mimari yapı olarak tanıtılmıştır. Yine aynı bölüm içerisinde kalem işleri; evlerin tespiti, ev içerisinde yapılan çalışmalar, altyapı, üslup ve teknik açılardan incelenmiştir. Dördüncü bölümde, kalem işlerinin bulunduğu evler hakkında derlenen bilgiler ve bu evlerde bulunan kalem işleri uygulamalarının yorumları yapılmıştır. Beşinci bölümde, araştırmanın sonuçları açıklanmıştır. vı
Arpaçay ve çevresindeki havlı dokumalar

Halı dokumacılığının kökeni milattan önceki asırlara uzanan dokuma sanatı olarak ilk defa bir Türk bölgesinde gelişme göstermiş, tabiat şartlarına bağlı olarak ortaya çıkmıştır. Ortaya çıktığı toplumun duygularını, sanatsal beğenilerini ve kültürel özelliklerini yansıtır. Milli kültürümüzü en iyi şekilde yaşatan alanlardan biri de halı dokumacılığıdır. Arpaçay yöresinde yaptığım araştırma sonucu, unutulmaya yüz tutmuş havlı dokuma örneklerini gün ışığına çıkarmaya çalıştım. Araştırmalarım neticesinde havlı dokumaları geçmişşte hem dikey hem de yatay tezgahlarda dokunduğu, ancak günümüzde artık tamamen dikey tezgahlarda dokumanın yapıldığı görülmüştür. Köylerde artık halı dokunmamaktadır. Sadece Halk Eğitim Merkezinin açtığı halıcılık kurslarında bu sanat devam ettirilmeye çalışılmaktadır. Arpaçay ve çevresinde tespit ettiğimiz havlı dokumalar, bitkisel, figürlü, sembolik ve geometrik motiflerden oluşur. Bezemeyi oluşturan motifler arasında en sık görülen motif çelebi, ziynetnişan, ejderha ve kartuşlu madalyonlu halılara fazlaca rastlamak mümkündür. Bordürlerde, Sivastika, kurtizi, testere, kadeh, yıldız, elibelinde, okbaşı, suyolu, koçbaşı vb. stilize edilmiş bitki motifleri de kullanılmıştır. Bordürlerde kullanılan motifler ile zeminde kullanılan madalyonlar bakımından Doğu ve Batı Anadolu'yla benzerlikler göze çarpar. Bu motifler farklı isimlerle anılmaktadır. Tespit edilen halıların genellikle çözgü, atkı ve desen iplikleri yün olup, az da olsa pamuk kullanılmıştır. Havlı dokumalarda genellikle bordo, kırmızı, yeşil, lacivert, krem, gri, kahverengi ve siyah renkler ağırlıklı olarak kullanılmıştır. Siyah ve krem renkleri karıştırılıp gri rengin elde edildiği tespit edilmiştir. Dokunan halılarda, Gördes düğümü ve kök boya kullanılmıştır. Tespit edilen doku-maların kalitelerinin çok değişik oldukları, başka bir değişle standart olmadıkları saptanmıştır. Sanat yönün-den dokuma, desenleme üstünlükleri olan halılara rastlanmışsa da bunların sayıları çok azdır. Yöre havlı dokumaları, yastık, heybe, eğer örtüsü, yer halısı, seccade, minder. Duvar halısı gibi amaçlar için üretilmektedir.
Türk Patent Enstitüsü'nde tescilli dokunmuş, dokunmamış ve örme kumaş markalarının incelenmesi

Bu araştırmanın genel amacı; Türk Patent Enstitüsünde tescilli dokunmuş, dokunmamış ve örme kumaş markalarının araştırılarak harf, logo, form, kompozisyon vb. özelliklerin incelenerek bilimsel bir doküman hazırlamaktır. Bu araştırma yönteminde; tarama modeli kullanılmıştır. Türk Patent Enstitüsü 24. emtia sınıfında tescil edilmiş 2009 2013 yılları arasındaki kumaş markaları araştırmanın evrenini oluşturmaktadır. Araştırma evreninden örneklem seçerken markaların özellikle yazı + şekil formunda olanları dikkate alınarak tesadüfi örnekleme yöntemi ile 310 firma markası ve örneklem grup içerisinde bulunan İstanbul ilinde örme, dokuma ve dokunmamış kumaş üreten 5 işletme marka görüşleri alınmak üzere seçilmiştir. 2009 2013 yıllarında Türk Patent Enstitüsü arşivinden seçilen örneklem gruptaki 310 firma markalarının tescil numarası, tescil tarihi, firma ismi, tescilli olduğu emtia sınıfı, şekil, harf ve görsel özellikleri incelenerek her yıl ayrı ayrı tablolar haline getirilen veriler değerlendirilmiştir. Veri toplama aracı olarak görüşme formu kullanılmıştır. Görüşme formlarından elde edilen veriler çetelenmiş, tablolar oluşturulmuş ve yüzde dağılımları alınarak yorumları yapılmıştır. Türk Patent Enstitüsü ve işletmelerden elde edilen veriler değerlendirildiğinde; İşletmelerin kendilerini koruma altına almak için uzun ve maliyetli olan süreye rağmen marka tescil işlemlerini 24. Emtia sınıfında yaptırdıkları tespit edilmiştir. 24. Emtia sınıfının dışında tekstil ile ilgili olan 22 27. Emtia sınıflarında ve hizmet ile alakalı 35. Emtia sınıfında da tescilleri bulunmaktadır. Tekstil ile ilgili tescil yaptırmış işletmelerin çoğunluğu İstanbul, Denizli ve Bursa illerimizde bulunmaktadır. Marka tescilini yaptırmış işletmelerin görsel özelliğe de önem verdikleri tespit edilmiştir. İşletmelerin çoğunluğu logolarında yazı + şekil kombinasyonu kullanmaktadır. Logoların oluşumunda kullanılan yazı çeşidinde de çoğunlukla serifsiz yazı çeşidi tercih edilmektedir. Ayrıca logolarında geometrik, bitkisel, figürlü ve nesneli bezemelere yer verilmiştir. Geometrik bezemelerden çizgi, bitkisel bezemelerden, çiçek ve yaprak, nesneli bezemelerden insan ve figürlü bezemelerden ise yıldız figürü en çok tercih edilen semboller olarak göze çarpmaktadır.
Sarız düz dokumaları

Tam olarak nerede ortaya çıktığı bilinmeyen dokumacılık sanatı, insanlık tarihi ile birlikte uzun bir süreç geçirmiştir. Tarih boyunca çeşitli medeniyetlerin egemen olduğu, 11. yy.'dan itibaren de Türklere vatan olan Anadolu, dokumacılık sanatının yaşatıldığı önemli merkezlerdendir. Yurdumuzdaki dokumacılık merkezleri araştırıldığında her bölgenin kendine özgü karakteristik özellikleri az veya çok taşıdığı görülür. Sarız Yöresi de, Anadolu'nun önemli dokumacılık merkezlerinden birisi. Hayvancılık, yöre halkının temel geçim kaynaklan arasında yer almaktadır. Yöre halkı tarafından kırklıkla kırkılan koyun ve keçilerden elde edilen yün ve kıllar, çıkrık, iğ, kirmen gibi aletlerle eğrilerek iplik elde edilmiş ve dokumalarda kullanılmıştır. Yörede yetişen, boyar madde içeren bitkiler, dokumada kullanılacak iplerin boyanmasında kullanılmıştır. Sarız yöresine ait dokumalar arasında havlı dokuma olarak bilinen hah tekniğindeki dokumaların; bölgede hiç kullanım alanı olmadığı görülmüştür. Düz dokuma yaygılar ise genellikle ilikli ve iliksiz kilim ve cicim tekniklerinde dokunmuştur. Zili ve Sumak tekniğinde dokuma sayısı azdır. Kilim tekniği daha çok yer ve duvar yaygılarında, sedir/kanepe örtülerinde tercih edilmiştir. Yük perdesi, çuval, heybe, iğlik, oklavalık, yastık türündeki dokumalarda ise cicim tekniği, cicim ve kilim teknikleri veya cicim, kilim, zili, sumak teknikleri bir arada kullanılmıştır. Sarız yöresi düz dokumalarının kullanım alanları; duvar yaygısı, yer yaygısı, yük perdesi, yüklük örtüsü, ahiretlik dokumalar, sedir/kanepe örtüleri, yastık, çuval, heybe, ita, iğlik, oklavalık vb. şeklindedir. Duvar ve yer yaygıları, genellikle iki şak olarak ayrı ayrı dokunmuş ve daha sonra dikilerek birleştirilmiştir. Dokumalar sarma tezgahta dokunduğundan boyları uzundur.
Siirt yöresi düz dokumaları

Siirt ve çevresi düz dokumalarının en önemli özelliği, Anadolunun hemen her bölgesinde görünen motif çeşitlerinin izlerini taşımasıdır. Çoğu motif ve kompozisyonlar, özellikle Kars, Hakkari, Van ve Erzurum yöresine ait bazı dokumalarla benzerlik göstermektedir. Bu dokumaların büyük bir çoğunluğu yer yaygısı, seccade, semer örtüsü, çocuk ve eşya çantası gibi amaçlar için kullanılmaktadır. Özellikle küçükbaş hayvancılığının yoğun olduğu Siirt ve çevresinde dokuma kültürünün yaygın olduğu görülmektedir. Bunun yanı sıra bölgede yün boyama işleminde doğal boya kullanılmaktadır. İlk dönemlerde yünden iplik elde etmenin geleneksel yollarına rastlanırken daha sonraki dönemlerde teknolojinin ilerlemesiyle birlikte hazır iplik kullanımın yaygınlaştığı görülmektedir. Yine aynı şekilde dokuma tezgahlarındaki gelişmeler de bazı kolaylıkları beraberinde getirmesine karşın dokuma geleneğinin zamanla unutulmasına yol açmıştır. Ancak son dönemlerde açılan SODES tarafından açılan kurslar ve verilen teşvikler bölge insanını bu geleneği yeniden canlandırmaya yöneltmiştir. Yörede kullanılan motifler; genel olarak, bölgede yaşayan aşiret isimleriyle anılmaktadır. Bu aşiretlerin konargöçerlik yaşam biçimleri nedeniyle motiflerin başka bölgelerde yapılan dokumalar üzerinde de etkisi olmuştur.
Erzurum Müzesi'nde bulunan Selçuklu devri seramik kapları

1998 -Sayfa: Jüri: Yrd. Doç. Ömür KOÇ Bu çalışma bugüne kadar incelenmiş ve hiçbir yerde yayınlanmamış olan, Erzurum'daki Türk-İslam Eserleri ve Etnografya Müzesi'nde bulunan Selçuklu Devri seramik kaplarını gün ışığına çıkarmak için yapılmıştır. Tezin birinci bölümünde Erzurum'un tarihçesi, ikinci bölümünde Erzurum Müzelerinin tanıtımı, gelişim aşamaları ve bu müzelerde sergilenen seksiyonlar, üçüncü bölümde seramiğin tanımı, dördüncü bölümde Anadolu Selçuklu öncesi Türk seramik sanatı ve bu seramiklerdeki konu, üslup kompozisyon, renk ve kullanılan teknikler ele alınmıştır. Beşinci bölümde ise, katalog çalışması yapılmıştır. Katalog çalışmasında eserler gruplandırılmış olup, envanter bilgileriyle birlikte resimlerin, teknik çizimleri ve desen çizimleri yer almıştır. Daha sonra seramik kaplar hakkında mukayese yapılmıştır. Sonuç kısmında ise; kapların ait oldukları dönemler ve yapılış tarihleri üzerinde yorum yapılmıştır.
Doğu Karadeniz bölgesindeki Etnoğrafya Müzelerinde bulunan geleneksel işlemelerin incelenmesi

Bu araştırmanın amacı; Doğu Karadeniz yöresindeki etnografya müzelerde bulunan geleneksel işleme teknikleri ile yapılan ürünleri belgeleyerek incelemek, özelliklerini koruyarak gelecek kuşaklara aktarmak, aynı zamanda desenlerin çizimlerini yaparak yararlanmak isteyenlere kaynak oluşturmak ve yeni tasarımlar yapılabilmesini sağlayabilmektir. Araştırma kapsamında Giresun, Trabzon ve Rize Etnografya müzelerindeki geleneksel el işlemelerden oluşan ürünlerin, kullanım alanları, renk, motif, teknik ve kompozisyon özellikleri incelenmiştir. Bu çalışmanın modeli betimseldir. Bu araştırmanın evrenini Doğu Karadeniz Bölgesindeki Giresun, Trabzon ve Rize İllerinde bulunan Etnografya Müzelerindeki geleneksel el işlemeli ürünler oluşturmuştur. Rize müzesinde 26, Trabzon müzesinde 50, Giresun müzesinde 17 geleneksel el işlemeli ürün örneklem olarak alınmıştır. Bu araştırmada veri toplama, konu ile ilgili kaynaklardan, bilgi formlarına aktarılan bilgilerden ve fotoğrafı çekilen ürünlerden elde edilmiştir. Bu çalışmada bilgi formlarından elde edilen veriler kullanılarak, ilgili başlıklar altında tablolar hazırlanmış, verilerin çözümlenmesinde istatistik yöntemlerden y=f x X/100 formülü kullanılmış, tablolara dönüştürülen bilgilerin yorumları yapılmış, incelenen ürünlerin desenleri çizilmiş, inceleme kapsamına alınan tüm ürünlerde en çok kullanılan işleme tekniklerinin analizleri yapılmıştır. Bulgular, Rize ve Giresun müzelerinde Türk işinin, Trabzon müzesinde hesap işinin, çoğunlukta olduğu, üç ildeki müzelerde peşkir ve uçkurun yoğun olarak bulunduğu, Türk işi ve hesap işi ürünlerde çok renk kullanılmasına karşın teknik özellikleri gereği dival işi ve tel kırmada yardımcı iğne teknikleri dışında daha çok metal iplik ve metal telin kullanıldığı saptanmıştır.. Bitkisel bezemelerin desenlerde yaygın olarak kullanıldığı, kompozisyon olarak düzgün sıralamalı uygulamaların daha çok tercih edildiği görülmektedir. İşlemelerde iğne teknikleri olarak en çok Türk işinde verev pesent, sarma, hesap işinde düz ve verev hesap iğneleri, dival işinde düz sarma ve tel kırma işinde artı puanın uygulandığı görülmüştür. Bu araştırmada ortaya çıkan bulgulardan yola çıkarak müzelerde bulunan geleneksel işlemelerimiz hakkında öneriler sunulmuştur
Geleneksel Türk el sanatlarından Tokat ahşap baskı yazmacılık sanatı ve yaşayan son ustaları

Bu araştırmada; bulunduğu yörenin tarihi ve coğrafi yapısıyla ilgili olduğu düşünülen Tokat Ahşap Baskı Yazmacılık Sanatı'nın gelişim süreci ve bugünkü durumu ele alınmıştır. Basılı ve internet yayınlarının taranması ile yaşayan son üç Yazmacılık ustalarıyla yapılan görüşmelerden veri elde etme yoluna gidilmiştir. Elde edilen veriler değerlendirildiğinde; Tokat Ahşap Baskı Yazmacılık Sanatı'nın tarihteki en eski kumaş desenleme yöntemlerinden birisi olup, nesilden nesle yaşatılan kültürün sanat ile birleşen bir dil olduğu, fakat 600 yıllık geçmişşe sahip olan bu sanatın bugün sürdürülebilirliğinin azaldığı anlaşılmıştır. Araştırmanın sonuç bölümünde Tokat Ahşap Baskı Yazmacılık Sanatı'nın taşıdığı kültürel önem belirtilerek, bu sanatın devamlılığının yeniden sağlanması için önerilerde bulunulmuştur.
Denizli Halk Eğitim Merkezi ve Akşam Sanat Okulu'nda yapılan deri çantalar

Bu araştırmanın genel amacı, Denizli İlinde yapılmakta olan deri çantanın yapım özellikleri ve kullanım alanlarını belirlemektir. Bu genel amaç doğrultusunda yapılan kösele deri çanta çeşitleri, çanta çeşitlerinde kullanılan malzemeler, uygulanılan teknikler, kullanılan motif ve desenlerin özellikleri, kullanım yerleri ve çanta yapan bireyler incelenmiştir. Bu çalışmada Denizli İlinde yapılan deri çantaların yapımında kullanılan araç, gereç, teknik, renk, desen, kompozisyon özellikleri incelenmiştir. Evreni oluşturan Denizli ilinde deri çantalarda kullanılan araç, gereç, yapım teknikleri, renk, desen özelliğine göre 46 adet örneklem seçilerek, bunların fotoğraflarıyla birlikte bilgi formları düzenlenmiştir. Araştırmanın alt amaçlarına ilişkin verileri toplamak amacıyla 19 adet çoktan seçmeli anket hazırlanmış, hazırlanan anket, örneklem olarak seçilen Denizli İli Halk Eğitimi Merkezinde deri çanta yapan 25 kişiye uygulanmıştır. Deri çantalara ilişkin hazırlanan anket yoluyla elde edilen verilerin frekans, yüzde dağılım tabloları çıkarılarak yorumlanmıştır. Örneklem olarak seçilen ürünlerin değerlendirilmesi yapılmıştır. Denizli ili Halk Eğitimi ve Akşam Sanat Okulunda deri çanta ile uğraşan hanımların 32 yaş ve üzerinde olduğu, bireylerin evli, öğrenim durumlarının çoğunlukla lise mezunu olduğu görülmüştür. Deri çanta yapının halk eğitim kurslarında sanatın ayrı bir dalını oluşturduğundan ilgi çekici bulunması ve meslek edinme anlamında katkı sağladığından dolayı, bunların çoğunluğu orta yaş üzerindeki hanımlar ve 2-3 senedir bu kursu takip edip, tekniklerini öğrenerek gelire dönüştürdüğü ve evlerinde yapmaya devam edip pazarlayıp, çanta olarak sattıkları tespit edilmiştir. Derileri kendilerinin hazırlamadığı, sadece üzerine uygulanan tekniklerle kullanıldığı görülmektedir. Denizli halk eğitim çantaları en çok spor, fantezi ve evrak olarak kullanıldığı görülmektedir. Yapılmış deri çanta örnekleri model alınarak yapılan örneklerde kompozisyon olarak çoğunlukla kesme, yakma dikme, boyama, çeşitli materyallerle, geometrik, bitkisel, hayvansal, manzara nesnelerin karıştırarak kullanıldığı görülmektedir. Bu sonuçlara bağlı olarak deri çanta yapının geliştirilmesi ve farklı alanlarda kullanımına yönelik önerilerde bulunulmuştur.
18. yy. Türk tezhip sanatında etkin olan gül tasarımlarıyla yeni yorumlar

Çiçekler, Türk sanatında ve Osmanlı kültüründe önemli bir yer tutarlar. Çiçeğin sadece sanata değil, edebiyata ve folklorada önemli etkileri olmuştur. Bu çiçek kültürünün başında anlamı çok büyük olan gül motifi bulunmaktadır. 16. yy. ortalarından itibaren yaygın olarak kullanılmaya başlayan çiçek motiflerinin en parlak devri 18. yy. dır. Bu dönemde, Avrupa'daki çiçek ressamlığının ilgi görmesine paralel bir gelişme dikkati çeker ve gül örneklerinin çoğaldığı görülür. Natüralist tarzda boyanmış çiçekler, buketler, vazolu, vazosuz çiçek demetleri şeklinde gelişmiştir. Tezhip sanatındaki gerilemeye karşılık, 18. yy. çiçek resimlerinin en parlak devri olmuştur. Bu dönem, bütün batı ülkelerinde kitap resmi olarak çiçeğin çok sevildiği bir dönem olmuş, gravürlü veya renkli çiçek resimli kitaplar oldukça ilgi görmüştür. İslam dininde sevgiyi ve Hz. Muhammed'i simgeleyen gülün, en geniş kullanım alanının rokoko tezhip olduğunu söyleyebiliriz. Edirnekari süslemenin de en önem verdiği çiçek güldür. Özellikle dini konulu eserlerde gonca gül resimleriyle sık sık karşılaşırız.
Özdemirci ve Gürpınar kasabalarında zili dokumaların teknik ve desen özellikleri

Kültürümüzün maddi ürünlerinden olan dokumalarımız gittikçe önemini kaybetmektedir. Dokumalarımızın doğru bir şekilde yaşatılması ve gelecek kuşaklara aktarılması için yöre özelliklerinin belirlenmesi, bunların bir bütün olarak incelenmesi gerekir. Farklı ebat ve kullanım alanlarına sahip olan zili dokumalar kendine özgü dokuma teknik, renk, motif, desen ve yöre özellikleri ile düz dokuma yaygılar arasında önemli bir yere sahiptir. 'Özdemirci ve Gürpınar Kasabalarında Zili Dokumaların Teknik ve Desen Özellikleri' başlıklı araştırmada zili dokumaların yöresel özellikleri gözlem, söyleşi ve sayısal değerlendirme tekniklerinden faydalanılarak tespit edilmeye çalışılmıştır, tki bölümde incelenen araştırmanın birinci bölümünde Özdemirci ve Gürpınar kasabalarının coğrafi, tarihi, ekonomik durumu ve bu yörede yapılan zili dokumalarda kullanılan hammadde hazırlığı, dokuma işlemi ve tekniklerine göre zili çeşitleri hakkında ayrıntılı bilgi verilmiştir. İkinci bölüm ise Özdemirci ve Gürpınar kasabaları zili dokumalarının kompozisyon, desen özellikleri ve kataloglanmasından oluşmuştur. Bu bölümde elde edilen kompozisyon şemalarının, bordür-zemin motiflerinin çizimleri de yer alır. Katalog kısmında ise elde edilen zili dokumaları ayrıntılı kimlik bilgileri ile yer almıştır. Yöre dokumacılığı, dokumada kullanılan ipliğin hazırlanışından tezgah şekillerine kadar, kullanılan motiflerden dokuma tekniklerine kadar Ege Bölgesi ve Anadolu'daki diğer dokuma merkezleri ile büyük benzerlikler gösterir. İnce ve düzenli bir işçiliğin görülmediği yöre dokumacılığının denetimsiz olarak yapılması, ortaya çıkan ürünlerin kalitesiz olmasına ve gittikçe önemini kaybetmesine yol açmıştır.