turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Etno-dinsel bir kimlik olarak Alevi Kürtlüğün inşası

Türkiye'deki Alevi Kürtlerin, 'çoklu bir azınlık olma hali' olarak nitelendirilebilecek 'ötekinin ötekisi' olma konumlarının yarattığı özgün durumun ve bu özgün durum üzerinden toplumsal ve siyasal alanda geliştirilen söylemlerin, bir 'Alevi Kürt' kimliğinin oluşumuna yol açıp açmadığı, Alevi Kürt kimliğinin tarihsel süreç içerisinde izlediği seyir ve bu tarihsel süreçte kimliğin sürekliliğini ve yenilenmesini sağlayan unsurların hangi durumlarda kimliğin toplumsala ve siyasala kabul ve uyumunu sağladığını ortaya koymak bu tezin amacıdır. Çalışmanın coğrafi anlamdaki sınırı Türkiye'deki Alevi Kürtlerdir. İran ve Irak'ta Ehl-i Hak, Yaresan ve Kakailer gibi farklı adlar altında Alevilikle yakın bağları bulunan inanç sistemlerine sahip Kürt grupların olduğu bilinmektedir. Diğer yandan yine bu ülkelerde Şii Kürt gruplar da bulunmaktadır. Bu gruplar sadece Türkiye'deki Alevi Kürtlerle ilişkileri bağlamında çalışmanın konusuna dahil edilmişlerdir. Çalışma literatür taraması temelli olmakla birlikte Alevi Kürtlerin yaşadıkları coğrafya dikkate alınarak olanaklar çerçevesinde ulaşılabilen kişilerle yapılan yüz yüze görüşmelerden elde edilen sonuçlar da ilgili yerlerde değerlendirmeye tabi tutulmuştur. Günümüzde kendilerini 'içeriden' ve 'dışarıdan' 'Alevi Kürt' olarak tanımlayan sayıları az olmamak kaydıyla insanlar bulunmaktadır ve bu tez kapsamında yapılan yüz yüze görüşmelerden elde edilen bulgular da bu doğrultudadır. Bugün 'Alevi Kürt' adı altında billurlaşan bu kimliğin tarihsel çekirdeğini soy, sülale, aşiret ve ocak şeklinde beliren 'etnik kategoriler' ya da 'etnik gruplar' oluşturmaktadır. Etnik gruplar; dinsel reformlar, savaşlar, ayaklanmalar, devlet kurma, etnik seçilmişliğe dair mitler, vb. unsurlarla kimliğin tarihsel olarak sürekliliğini ve yenilenmesini sağlamışlardır. Alevi Kürt kimliği 20. Yüzyıl'la birlikte Türkiye Cumhuriyeti'nin kuruluşu, 1921 tarihli Koçgiri İsyanı, 1925 Şeyh Said İsyanı, 1937- 38 Dersim Harekatı ve Katliamı, 1980 sonrası yükselen Kürt hareketi gibi tarihsel olaylarla inşa edilmekle birlikte bu inşa, Alevi Kürt etno-dinsel kimliğin durumsal ve tarihsel karakterine vurgu yapmaktadır.
Defining political identity of Republican People's Party in Baykal period: Social democracy or nationalist approach?

Bu tez çalışmasının konusu, Cumhuriyetin kuruluşundan günümüze kadar olan geçiş sürecinde, Türkiye'deki siyasi partilerin köklü değişimleri kapsamında; 1946'ya kadar sürecek olan Cumhuriyet Halk Partisinin tek parti döneminde, gerçekleştirilen demokratikleşme hareketi ve devrimler, 1946'da ise; Cumhuriyet Halk Partisi'nin tek parti dönemindeki bir takım uygulamaları nedeniyle halkta oluşan hoşnutsuzluklar sonucu, tek partili rejimin terk edilip çok partili rejime geçilmesidir. Çalışma konusu ile bağlantılı olarak CHP tek partili döneminin ardından kendisinin öncüsü olduğu çok partili yaşamın yeni rekabet şartlarına uyabilmek için çok büyük bir dönüşüm içine girmiştir. Çalışma üç bölümden oluşmaktadır. Birinci bölümde, çok partili dönem içersinde 1992 yılına kadar olan bölümde Türkiye'de yaşanan ekonomik buhranlar sonrası yaşanan askeri müdahaleler anlatılmaktadır. Ardından CHP'de Deniz Baykal dönemi ve CHP'nin geçirdiği dönüşümde CHP'nin ideolojik temelini oluşturan Altı İlkesinden 1990'lardan sonra Baykal dönemindeki ulusalcılık tartışmaları ortaya konulmuş, üçüncü ve son bölümde ise Baykal dönemindeki ulusalcılık söyleminin parti politikalarında yansımaları ele alınmıştır.
Turkey's struggle with democracy: Emergent non-democratic regime in the twenty-first century

Türkiye, son 18 yıldaki AKP iktidarında, radikal değişiklikler yaşamıştır. Liberal demokrasiye yönelik umutlar ve beklentiler, iktidarın sürekli artan gücü karşısında sekteye uğramıştır. Bu tezde, Türkiye'nin demokrasi ile imtihanı dahilinde bazı sorulara yanıt arandı. Türkiye, küresel anlamda gerileyen demokrasinin neresinde durmaktadır? AKP, iktidara nasıl gelmiştir ve iktidarını nasıl sürdürdü? Türkiye'nin liberal demokrasiye yönelik hedefleri, zaman içinde nasıl değişti? Türkiye'deki siyasal rejim, 'Cumhurbaşkanlığı Hükumet Sistemi'ne geçişten sonra nasıl tanımlanabilir? yukarıda bahsi geçen soruları cevaplayarak, AKP iktidarı süresince demokratik unsurların tasfiyesi ve otokratikleşme sürecinin gerçekleşmesine yönelik kronolojinin gösterilmesi hedeflenmektedir. Bu tez, Türkiye siyasal rejiminin AKP iktidarı döneminde, Neopatrimonyal bir sultanlık rejimi haline geldiğini savunmaktadır.
24 haziran seçimleri özelinde popülizm ve demokrasi ilişkisi

Popülizm son yıllarda bütün dünyada siyasi alanda en sık kullanılan kavramlardan biri haline gelmiştir. Siyasi aktörler birbirini popülist olmakla suçlamakta, halka yapılan her atıf popülizm olarak nitelendirilmektedir. Bilhassa seçim dönemlerinde liderlerin söylemleri popülist unsurlarla donatılarak, siyasi etkinliği yalnızca oy vermeye indirgenen 'halk' depolitize edilerek, nesneleştirilmekte ve popülizm adeta temsili demokrasiye musallat olmaktadır. Popülizmin demokrasinin bir gölgesi olmasının nedeni temelde liberal demokrasinin yaşadığı içsel krizlerdir. Aynı anda hem liberal hem de demokrat olmanın yarattığı içsel gerilimler popülizmi ortaya çıkarmaktadır. Siyasi mücadele popülist bir mecrada şekillendiğinde ise bu gerilimler ve krizler daha da pekişmektedir. Dolayısı ile liberal demokratik düzende popülizm adeta kaçınılmaz bir hal almaktadır. Bu çalışmada, iktidarı elde etmek ya da mevcut iktidarını korumak isteyen siyasetçilerin kitleleri etkilemek için kullandığı bir söylem şekli olarak ele alınan popülizmin, Türkiye siyasetine nasıl yansıdığı konusu incelenmektedir. Popülizmin her siyasi hareketin doğasında var olduğunu göstermek amacıyla, popülizmi hem iktidar ve muhalefet ekseninde hem de sağ ve sol eksende değerlendirmektedir. Bu amaçla Türkiye sağını temsil eden iktidar partisi AKP'nin adayı Recep Tayyip Erdoğan ve Türkiye solunu temsil eden ana muhalefet partisi CHP'nin adayı Muharrem İnce'nin 24 Haziran Cumhurbaşkanlığı seçimleri sürecinde yaptıkları konuşmalar Essex Okulu Söylem Analizi yöntemiyle incelemiştir.
The image of the undesired citizens in Turkey: A comparative critical discourse analysis of the Hürriyet and Zaman newspapers

Bu tez çalışması Türk yazılı basınındaki makbul olmayan vatandaş imajını eleştirel söylem analizi yöntemiyle incelemeyi amaçlamaktadır. Söylemin baskın ideolojiyi üreten araçlardan olduğu iddia edilmektedir. Buna bağlı olarak, resmi söylem üstünden makbul olmayan vatandaş imajının Hürriyet ve Zaman gazetelerinde nasıl yeniden tanımlandığı ve marjinalize edildiği de tezin bir diğer amacıdır. Bir diğer amaç ise her iki gazetedeki zamanla değişen söylemin izlerini sürmenin yanında her iki söylemin örtüşen ve çelişen özelliklerini incelemektir.
Demokrat Parti iktidarı uygulamalarının bir taşra kenti basınına yansımaları Balıkesir örneği:( 1950- 1960)

Atatürk'ün ölümü üzerine önce Cumhurbaşkanı ardından 'Milli şef' olan İsmet İnönü, yoğun çabalar sayesinde Türkiye Cumhuriyetini savaş dışında tutabilmiş ancak savaşın getirdiği yeni dünya düzenine kapılarını kapatamamıştır. Rusya'nın düşmanca tavırları üzerine Batı'nın yanında yer almaya çalışan Türkiye'nin Batı dünyasında hoş görülmeyen tek partili siyasi hayata son vermesi gerekliydi. Savaş'ın getirdiği ağır vergiler halk üzerinde bir memnuniyetsizlik yaratırken, Çiftçiyi topraklandırma kanunu ile mecliste de kaynaşmalar başlamış ve güçlü bir muhalefetin temelleri atılmıştır. 7 Ocak 1946 tarihinde kurulan yeni muhalefet partisi halk tarafından ilgiyle karşılanmıştır. 1946 seçimleri sırasında yeniden iktidarı ele geçiren Cumhuriyet Halk Partisi'nin baskılarına rağmen Demokrat Parti muhalefet sıralarını iyi kullanabilmiş ve 1950 seçimlerinde iktidarı on yıl boyunca bir daha bırakmamak üzere ele almıştır. 1950 ve 1954 seçimleri arasını kaplayan ilk dönem Demokrat Parti'nin ülke kalkınması adına önemli gelişmelere imza attığı bir dönem olmuştur. 1954 1957 seçimleri arasındaki ikinci dönem ise Demokrat Parti'nin muhalefete karşı sert tedbirler aldığı dönemdir. 1957 seçimleri ile başlayan ve 27 Mayıs 1960 darbesiyle son bulan son dönem ise Demokrat Parti'nin güç kaybetmeye başladığı ve politikada hırçınlaştığı dönem olmuştur. Çalışmamız 1950 1960 Demokrat Pati'nin iktidar dönemini içermekte ve bu dönem süresince Türkiye'deki ve çalışmamızın temel noktasını teşkil eden Balıkesir'deki icraatları yer almaktadır. Tezimizin ana kaynağını Balıkesir basını oluşturmaktadır. Dönemin Balıkesir basınında, Demokrat Parti'ye yandaş ve muhalif olan gazetelerin yanı sıra tarafsız kalmaya çalışan gazeteler de mevcuttur. Tezimizin Türk siyasi tarihiyle ilgili bölümünde her gazetenin tutumuna ve yorumlarına yer verilmeye çalışılmıştır.
Criticizing the liberal conception of citizenship and the work of Benjamin Barber as an alternative

oz LIBERAL VATANDAŞLIK KAVRAMININ ELEŞTİRİSİ VE BİR ALTERNATİF OLARAK BENJAMIN BARBER'IN ÇALIŞMASI Tütüncü, Koray Yüksek Lisans, Siyaset Bilim ve Kamu Yönetimi Bölümü Tez Yöneticisi : Dr. Cem Deveci Eylül 1999, 128 sayfa Bu tez liberal vatandaşlığı, demokratik yaşam biçiminin genişletilmesi ve derinleştirilmesi konusunda vazgeçilmez olan vatandaşlık pratikleri üzerindeki kısıtlayıcı etkileri açısından eleştirmek amacındadır. Her ne kadar vatandaşlık kavramını algılaşıyımız liberalizm tarafından belirleniyorsa da, Antik Yunan'da da tanık olunan farklı vatandaşlık kavramlaştırmalarına sahip olduğumuz çalışmanın argümanlarındandır. Liberal vatandaşlık görüşüne karşı alternatiflerin olduğu ya da olabileceği anımsaması bize liberalizmin sınırlılıklarının ötesine gidebilme ve 'vatandaşlık' kavramını demokratikleştirme şansı vermektedir. Buna ilişkin olarak, Jean Jacques Rousseau'nun siyasi aktiviteye ve vatandaş katılımına yönelik güçlü değinişi liberal vatandaşlık kavramının erken dönem eleştirisi olarak incelenmiştir. Ardından, çalışma Benjamin Barber'ın liberal vatandaşlığa çağdaş karşıçıkışının sunumu ve tartışılmasıyla devam etmektedir. Bu düzeyde, odak noktası genel olarakBarber'ın çalışmalarında ve özel olarak da 'Güçlü Demokrasi' önerisinde liberal vatandaşlığa karşı bir alternatif bulma olanağıdır. Sonuç olarak, Barber'ın çalışması bizi liberal vatandaşlığın temelci doğasından uzaklaştırması dolayısıyla demokratik vatandaşlık için bir anahtar vermektedir. Ne var ki, Barber'ın vatandaşlık paradigması tarihsel perspektifi, vatandaşlık dışı kimlik rollerini ve, güç ilişkilerini incelemeyi ihmal ettiği için 'ilerici' içeriğinden uzaklaşarak liberal söylemin bir parçası haline gelmektedir.
Electoral volatility in Turkey

Bu tez, Türkiye'deki seçmen oynaklığım parti sisteırıinin kurumsallaşması açısından incelemiştir. 1961- 2002 dönemini kapsayarak yapılan bu çalışmada; seçmen oynaklığının, 1) toplumsal bölünmelerden ve 2) seçmenlerin hükümeti cezalandırma arzusundan kaynaklandığı varsayılarak, farklı regresyon modeleri uygulanmıştır. Çalışmanın bulgularına göre, birinci olarak, eskiden derin toplumsal bölünmeler seçmen oynaklığım artırıcı etkiye sahipken, 1990'lı yıllardan bu yana oy kayması hareketlerini yatıştırmaya başlamıştır. Böylece, Türk siyasi parti sistemi, toplumsal bölünmeleri içine sindirmeye başlamış görünmektedir. İkinci olarak, gözlemlenen bu gelişmeye karşın, seçmen oynaklığının azalmamasının nedeni, yükselme eğilimindeki tepki oyudır. Düşük ekonomik büyüme ve yüksek işsizlik, en önemli etkenleridir. Kısaca, seçmen oylanndaki istikrarsızlık, temsil sisteminden değil iktidarlardan kaynaklanmaktadır.
Kadro dergisi örneğinde Türkiye'de sol düşünce içinde Kemalizm

Kadro dergisi, 1930'lu yıllarda ülkenin sol düşünceye sahip önemli aydınlarını, Cumhuriyet'in kurucu ideolojisi Kemalizme teorik bir çerçeve sunmak amacıyla bir araya getirmişti. Osmanlı İmparatorluğu'ndan bu yana basın organlarının devletle ilişkilerinde sergiledikleri birçok tutuma bir basın organı olarak Kadro dergisinde rastlamak mümkündür. Kadro'nun tarihsel ve siyasal açıdan asıl özgünlüğü, onun bir aydın hareketi olarak Türk siyasal hayatında sol düşünce ile Kemalist ideoloji arasındaki ilişkinin pratikte kurulmasının öncüsü olmasıdır. Kadrocuların iktidarı etkilemek ve iktidarın uygulamalarına yön vermek amacım güden etkinlikleri, daha sonraki yıllarda aydınların Kadrocuların yaptığı gibi bir yayın organı çevresinde örgütlenerek iktidarı bizzat sahiplenmek amacım da içeren farklı politik projeleri için bir örnek teşkil etmekteydi. Yakup Kadri Karaosmanoğlu hariç Kadro dergisinin kurucularının tamamı, 1920'li yıllarda Türkiye Komünist Partisi'nde yer almışlardı. Yazarlarının komünist geçmişşleri, yayınlandığı süre boyunca Kadro dergisinin Marksist bir yayın olduğu iddiasıyla eleştirilmesine neden olmuştu. Derginin kapanmasına yol açan süreci de yine yazarlarının bu niteliklerinin neden olduğu tartışmalara bağlamak doğru olacaktır. Bir entelektüel fikir alamı ve aydın hareketi olarak Kadro hareketi, 1930'lu yılların siyasal hayatına sol içerikli bir müdahalede bulunmayı tasarlamıştı. Bunu yaparken Kadrocular, antiemperyalizm, bağımsızlık, ekonomide devletçilik ve laiklik gibi sol düşüncede her dönem egemen olan temaları belirgin biçimde vurgulamaktaydılar. Bu argümanlar, Cumhuriyetin kurucu kadroları için ise tarihsel bir zorunluluk olarak ilgisiz kalamayacakları değerler ve kavramları oluşturuyordu. Böylece Kadrocular, milliyetçi, aydınlanmacı ve pozitivist karakterdeki tutumların sol düşüncenin bazı temsilcilerinde çeşitli tonlarda ve her dönemde canlı kalmasına, siyasal yaşamda bu tutumları öne çıkaran Kemalist öznelerin ise sol siyaset içinde hatırı sayılır bir yer edinmesine önemli katkılarda bulunmuşlardı.
Antagonistik ekolojizm

Bu tezde antagonistik ekolojizm yaklaşımını inşa etmek amaçlanmıştır. Bu yaklaşım, siyasal başarı koşulları için yetersiz olan hakim siyasal ekolojinin eleştirisi üzerinde temellenmiştir. Siyasal ekolojinin yetersizliği, doğanın 'düğüm noktası' olarak kullanılması ile açıklanmıştır. Doğanın dominant karakteri sorun temelli bakış açısına yol açmaktadır ve bu da beraberinde haklılık gerekçesini bilimsel verilerden sağlamayı getirmektedir. Bilimsel veriler siyasal alanda işe yaramadığında ise yaklaşmakta olduğu iddia edilen felaket öne sürülmektedir. Bilimsel gerçeklik ile ideolojik gerçeklik birbirinden farklı şeylerdir ve bilimsel veri temelinde bir siyasallığın inşa edilmeye çalışılması, siyasal ekolojinin siyasal öznesini inşa edememesinin önemli sebeplerinden birisidir. Yaklaşmakta olduğu iddia edilen felaketin haklılık gerekçesi olarak kullanılmasında ise felaketin bilgisine ulaşılamaması sebebiyle açmazlara yol açmaktadır. Antagonistik ekolojizm ekolojik bunalımın sınıf-temelli veçhesine vurgu yapar. Dolayısıyla bu çalışmada düğüm noktası olarak 'yaşamın niteliği siyaseti' tercih edilmiştir doğanın yerine. Doğasız ve felaketsiz bir ekoloji, ekolojizme antagonistik bir öz sağlayacaktır. Antagonizmaların hesaba katılması ile birlikte ekolojizmin siyasetini doğrudan doğruya toplumdan, siyasetten, ekonomiden kalkarak inşa etmek mümkün olabilecektir. Bu şekilde ekolojik bunalımın sınıfsal karakteri sayesinde Schmitt'in siyaset felsefesi için siyasetin olmazsa olmaz unsuru olan dost-düşman ayrımı üretilebilecektir. Tüm bunlara ek olarak, sağlığın ve siyasetin bireysel alana sıkıştırılmasının reddedilmesiyle de birlikte, ekolojizmin yaşamın niteliği siyaseti başka bir toplum biçimini vaat edebilecektir.
Doktrin ve lider ekseninde Cumhuriyetçi Köylü Millet Partisi'nin Milliyetçi Hareket Partisi'ne dönüşümü

Bu tezin konusu, Türk siyasal yaşamında son derece önemli bir noktayı teşkil eden Cumhuriyetçi Köylü Millet Partisi'nin Milliyetçi Hareket Partisi'ne dönüşümüdür. İki siyasal parti arasındaki dönüşüm; doktrin ve liderin merkez alındığı bir bakış açısıyla incelenecektir. Bu açıdan karşılaştırmalı bir analiz yöntemi de benimsenmiştir. Tezin konusu ve içeriği, Cumhuriyetçi Köylü Millet Partisi ve Milliyetçi Hareket Partisi ile sınırlıdır. Ancak süreçleri daha detaylı inceleyebilmek adına, farklı siyasal partilerle ilgili bilgiler de verilecektir. Çalışmada siyasal partiler odak noktası olduğundan, siyasal partilerle ilgili kavramsal bir çerçeve çizilmiş ve tanımlara yer verilmiştir. Bu tanımlar ışığında Millet Partisi'nin ortaya çıkışı, TBMM'deki konumu, muhalefeti ve geçirdiği aşamalar neticesinde Cumhuriyetçi Köylü Millet Partisi'ne dönüşümü de değerlendirilmiştir. Bu dönüşüm süreci, siyasetteki temel aktörlerin faaliyetleri, siyasal partilerin programı ve kronolojik olarak değerlendirilmiştir. Cumhuriyetçi Köylü Millet Partisi'nin Milliyetçi Hareket Partisi'ne dönüşümü ise doğrudan lider ve doktrin ekseninde değerlendirilmiştir. Tezin temel sorusu, Cumhuriyetçi Köylü Millet Partisi'nin Milliyetçi Hareket Partisi'ne dönüşümünde liderin ve doktrinin ne kadar etkili olduğudur. Elimizdeki veriler, bu dönüşüm sürecinin gerçekleşmesinde liderin ve geliştirdiği doktrinin öncelikli faktörler olduğu yönündedir. Çalışmada siyasi söylemler, parti programları ve özellikle gazetelerde yer alan haberler değerlendirilerek, bu sürecin nasıl gerçekleştiği ve gerçekleşmesinde hangi faktörlerin baskın olduğu ortaya çıkarılacaktır.
Vergi kayıp ve kaçaklarının önlenmesinde vergi cennetleriyle mücadele, kıyı bankacılığı ve Türkiye örneği

Bu tezin amacı, vergi kayıp ve kaçaklarının önlenmesinde, vergi mükelleflerinin vergidenkaçınmasını sağlayan ve işlemlerin gizli şartlar altında yapılabilmesine olanak veren ülkeler olan vergi cennetlerinin rolü, önemi ve bu ülkelerle yapılan mücadeleler hakkında bilgi verme temelinedayanmaktadır.20. y. y.'ın 2. yarısından sonra dünya ekonomisinde yaşanılan bazı gelişmeler sonucunda oluşanEuro Piyasaların paralelinde ortaya çıkan kıyı bankacılığı da vergi kayıp ve kaçakları bağlamında bazı sakıncalar yaratmaktadır. Tüm bu konular ışığında Türkiye'ye baktığımızda kayıt dışı ekonomi, vergi kayıp ve kaçaklarının yüksek boyutlarda olduğunu görmekteyiz. Sonuç olarak vergi cennetleri ve kıyı bankacılığıyla ilgili mücadeleler halen devam etmektedir.
Suat Hayri Ürgüplü hükümetinin faaliyetleri

27 Mayıs 1960 darbesinin ardından ordunun yönetimi devraldığı yeni dönemde, seçim sisteminde değişikliğe gidilerek 1961 yılına değin uygulanan çoğunluk sistemi yerine siyasi partilerin parlamentoda daha adil temsil edilmelerini amaçlayan Nispi Temsil Sistemine geçilmiştir. Yeni sistemin uygulandığı 15 Ekim 1961 seçimlerinde, partilerin salt çoğunluğu sağlayamaması üzerine Türk siyasi tarihinde ilk kez kurulan ve 1965 seçimlerine değin devam edecek olan koalisyon hükümetleri dönemi başlamıştır. Geçiş dönemi olarak adlandırılan bu dönemde dört ayrı koalisyon hükümeti kurulmuştur. Üç bölümden oluşan tezin birinci bölümünde, 27 Mayıs 1960 askeri darbesinden itibaren askeri ve siyasi çevrede gelişen olaylar ve CHP lideri İsmet İnönü başkanlığında kurulan üç ayrı koalisyon hükümeti, sebep-sonuç ilişkisi içerisinde ele alınmıştır. Bağımsız Kayseri Senatörü Başbakan Suat Hayri Ürgüplü'nün hayatına yer verilen ikinci bölümde, aile hayatı, eğitimi ve siyasi hayatı hakkında genel bilgiler aktarılmıştır. Üçüncü bölümde ise, 20 Şubat 1965 ve 27 Ekim 1965 tarihleri arasında dört partinin katılımıyla kurulan Suat Hayri Ürgüplü Hükümetinin sekiz ay süren iktidarında yaşanılan ekonomik gelişmeler, iç ve dış olaylar, kronolojik akış içerisinde incelenmiştir. Tarafsız başbakan liderliğinde 20 Şubat 1965'te kurulan dördüncü koalisyon hükümeti tarafından koalisyon protokolü imzalanmıştır. AP genel başkanı Süleyman Demirel'in başbakan yardımcılığı görevini üstlendiği Ürgüplü hükümetinde, koalisyon ortağı diğer parti liderleri görev almamıştır. 26 Şubat'ta hazırlanan hükümet programının sekiz aylık zaman dilimi içerisinde tamamlanmaması halinde süregelen hükümetler tarafından plan ve çalışmaların devam ettirilmesi amaçlanmıştır. Çalışmamızda Ürgüplü'nün yurt gezisi, siyasi faaliyetler, kanuni düzenlemeler, ekonomik gelişmeler ve hükümet içi anlaşmazlıklara yer verilmiştir. Dış politikada ise milli dava olarak ele alınan Kıbrıs meselesi, ülkenin dış ilişkilerini şekillendiren ana unsur olmuştur. Çalışmamızın temel amacı, tarihi gerçeklik çerçevesinde Türkiye'de ilk kez 1961- 1965 arası dönemde kurulan koalisyon hükümetlerini ve bu sürecin son halkasını oluşturan Suat Hayri Ürgüplü Hükümetinin, kuruluşu, siyasi, askeri ve ekonomik gelişmelerinin ele alınarak incelenmesidir.
Yerel seçimler, siyasi mobilizasyon ve kentsel politikanın değişen dinamikleri: Bodrum örneği

Bu tez çalışması orta ölçekli bir kasaba olan Bodrum'da 1984 ve 1999 yerel seçimleri arasında yaşanan dönüşümleri inceleme iddiasındadır. Dönem incelenirken Bodrum yerel siyasetinde aktif rol oynamış 26 kişi ile mülakat yapılmıştır. Bu mülakatların yanı sıra dönemle ilgili birinci elden kaynaklardan da yararlanılmıştır. 1980 öncesinde merkez sağın tartışmasız bir şekilde güçlü olduğu Bodrum'da, 1980'li yıllardan itibaren dönüşüm yaşanmaya başlanmıştır ve bunun sonucunda 1989 yerel seçimlerinde merkez sol bir parti olan Sosyal Demokrat Halkçı Parti Türkiye genelindeki başarısına da paralel olarak ilk defa seçim kazanmıştır. Bu tez, 2000 öncesi Bodrumdaki yerel seçimler sürecini, parti örgütlenmeleri, aday belirleme, seçim kampanyaları, seçim finansmanları üzerinden değerlendirerek, sosyal demokrat partilerin Bodrum'da giderek hegemonik hale gelişinin temel olarak örgütsel boyutuna odaklanır.
Vesayetten siyasete Türkiye'de sendikacılık: Parti-devlet ilişkileri (1946-1967)

Bu çalışma 1946- 1967 döneminde Türkiye'de sendikacılık, siyaset ve devlet ilişkilerini irdelemeyi amaçlamaktadır. Çalışma, sınıf oluşumunun önemli bir aşaması ve boyutu olan sendikacılık-siyaset-devlet ilişkilerinin Türkiye'deki gelişimine, özelliklerine ve sorun alanlarına ilişkin bir arayış ve anlama denemesidir. Çalışmada Türkiye'de sendikacılığın paternalist-partikülarist evreden, siyasallaşmaya ve sınıfsal davranış evresine yöneliminin öyküsü ele alınmaktadır. Tezde 1946 sendikacılığından 1967 yılında Türk-İş'in bölünmesi ve DİSK'in kuruluşuna kadar olan dönem irdelenmektedir. Kısa süren bağımsız 1946 sendikacılığın ardından 1947'de başlayan ve 1960'a kadar devam eden dönem vesayet sendikacılığının inşası olarak ele alınmaktadır. Bu dönemde sendikalar ağır bir baskı ve vesayet altındadır ve siyasal katılımları engellenmiştir. 1960- 1967 dönemi ise siyasallaşma, siyasal katılım ve partileşme arayışlarının ön plana çıktığı bir dönemdir. Bu dönemde sendikal hareket vesayetten kurtulma arayışlarına girmiştir. Bir yandan lobicilik ve baskı grubu eğilimleri, öte yandan işçi partisi arayışları gündeme gelmiştir. Sendika-siyaset ilişkileri konusunda yaşanan farklılaşma sendikal harekette ciddi bir bölünmeye yol açmış ve DİSK kurulmuştur. Çalışmada birincil kaynaklar ile dönemin tanıklarıyla yapılan ayrıntılı görüşmeler önemli bir tutmaktadır.
10. Genelkurmay Başkanı Rüştü Erdelhun'un hayatı ve Genelkurmay Başkanlığı döneminde Demokrat Parti-Ordu ilişkileri

27 Mayıs 1960 darbesine giden süreçte siyasal düzenin dışında ordu eliyle topyekün bir eylemin gerçekleştirilmesinde kuşkusuz tüm aktörlerin tarihi bir yeri ve önemi vardır. Ancak bu aktörler arasında dönemin Genelkurmay Başkanı Orgeneral Rüştü Erdelhun'un konumu ve kişiliği bizce daha ön plana çıkmaktadır. Kurtuluş Savaşı'na ve Milli Mücadele'ye katılmış, uluslararası tecrübesi olan ve seçilmiş iktidarla uyumlu çalışabilen bir Genelkurmay Başkanı'nın halkın iradesine bağlı kalarak, orduyu siyaset dışında tutma gayretleri, hem asker kanadı için hem Türkiye siyasalı için son derece önemlidir. Ne var ki, Türkiye'de ordu-siyaset çalışmalarında gerek gelenekler ve gerekse devletin yönetim biçimi açısından bu ilişkiler sadece siyaset perspektifinden ele alınmıştır. Özellikle demokrasi süreçleri yaşayan Türkiye'de sadece siyasetin ürettiği bilgi, belge ve söylemler üzerinden çalışmalar yürütülmesine rağmen, ordu bünyesindeki aktörler üzerinden ordu-siyaset ilişkilerini anlamlandırmak oldukça güçtür. 10. Genelkurmay Başkanı Orgeneral Rüştü Erdelhun'u 27 Mayıs 1960 darbesi süreci çerçevesinde odağa almak bir nebze de olsa araştırmacıların Türkiye'de ordu-siyaset ilişkilerini anlamlandırması adına önemli bir yaklaşım olacaktır.