turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Alevism in politics: Possibilities and limits of alevi identity politics

Bu tez 1990'lı yıllarda Aleviliğin politikleşmesini incelemektedir. Aleviliğin bir kimlik siyasetine kaynaklık edecek şekilde politikleşmesi, postmodernizm, çokkültürcülük ve küreselleşme tartışmalarının siyasetin dilinde yarattığı kültürel dönüşümle yakından ilişkili olsa bile, Alevi hareketi klasik bir kimlik siyaseti yürütmemiştir. Aleviliğin heterodoks kozmolojisi, Alevilerin etnik heterojenliği ve demografik dağılımının yarattığı belirsizlik hali, Aleviliğin bir kimlik siyasetine kaynaklık etmesini zorlaştırmıştır. Bu belirsizlik hali içinde Alevi kimliğine sabitlik kazandıran tarih boyunca maruz kalınan katliamlar olmuştur. Kimliğin belirsizlik hali ve yeni katliamlara maruz kalma korkusu, Alevi politikleşmesinin temel yörüngesini belirleyen unsurlar olmuştur. Alevi hareketi spesifik olarak Alevi kimliğine referansla politikleşen bir kimlik siyaseti olmanın ötesine geçerek, Alevilerin Alevi olmayanlarla eşit düzlemde var olmasını sağlayacak evrensel kavramlar üzerinden politikleşen bir hareket olmuştur. Bu bağlamda, yurttaşlık ve sekülarizm Alevi politikleşmesinin temel köşe taşları olmuştur. Bu tez Alevi politikleşmesinin yapısall özelliklerini ortaya koyduktan sonra, bu politikleşme mekanizmasını Alevi hareketinin özneleri üzerinden derinleştirmeyi amaçlamaktadır. Bu anlamda Alevi hareketinin özneleri Alevi dernekleri ve Barış Partisi olmuştur. Alevi derneklerinin, Aleviliğin tanımı ve tarihi konusundaki ihtilafları ve devletle ve siyasi partilerle ilişkilenme biçimlerindeki farklılıklar Alevi dernekler siyasetinin çatışmalı yapısını ortaya koymaktadır. Barış Partisinin kuruluş sürecindeki tartışmalar ve siyasi başarısızlığı ise Alevilik üzerinden kimliğin politikleşmesi sürecindeki güçlüklere işaret etmektedir. Bu bağlamda, bu tez kültür ve siyaset arasındaki çok boyutlu ilişkinin de altını çizmeye çalışmaktadır.
1918-1921 dönemi özerkliğin soykütüğü: Azerbaycan ve İran bölge örneği

Rusya'da 1905'te baş veren anayasal devrim, komşu ülkeleri etkileyerek bölgedeki siyasal rejimleri bir meşruiyet krizine sürüklemiştir. Kaçar ve Osmanlı devleti meşruiyet krizini meşrutiyet rejimine geçişle aşmaya çalışmıştır. Rusya'da ve İran'da anayasa talebiyle başlayan ve devrimle sonuçlanan hareket, eski düzenden bir kırılmaya neden olmuştur. Bu kırılma sonucunda önceki döneme ait epistemik-dilsel paradigma yerini yeni paradigmalara vermiştir. Meşrutiyet söylemi keyfi yönetime karşı olma stratejisiyle farklı toplumsal ve siyasal grupları siyaset sahnesine taşımıştır. Anayasa ve parlamento talebiyle başlayan itiraz hareketleri Rusya'da Duma ve çeşitli siyasi partileri ortaya çıkarmıştır. Benzer biçimde anayasal hareket, İran'da da, Milli Şura Meclisi ve eyaleti ve vilayeti encümenler gibi yeni yönetsel kurumların oluşmasına neden olmuştur. Merkezi yönetimi temsil eden Milli Şura Meclisi ile yerel iradeyi temsil eden encümenler arasında reformların niteliği ve gerçekleştirme biçimi konusunda fikir ayrılıkları yaşanmıştır. Yaşanan bu fikir ayrılıkları üzerine daha güçlü bir konumda olan Milli Şura Meclisi, çıkış yolunu encümlerin faaliyet alanının daraltılmasında görmüştür. Merkezin hamlelerine karşı yerel encümenler muhtariyet ilkesine sarılarak kendi bölgelerinde merkezden bağımsız bir şekilde temel reformları gerçekleştirme yoluna başvurmuştur. İran'da devrim karşıtı hareketler ve Rus işgali Meşrutiyet rejimini krize doğru sürükleyerek, meşrutiyet söyleminden kopuşa sebep olmuştur. Rusya'da da benzer durum hakim olmuştur. Duma'nın kapatılması, basın ve ifade özgürlüğünün yok sayılması, ve muhtelif muhalif siyasi partilerin faaliyetlerine yasak getirilmesi reformist hareketlerin daha radikal tavırlar almasına neden olmuştur. Yaşanan gelişmeler üzerine Kafkasya'da kimlik ve erk arayışında olan aydınlar siyasi özerklik fikrinin pratiğe dökülmesini bir çözüm olarak benimsemiştir. İran'da yerel aydınlar meşrutiyet rejiminin eksiksiz bir şekilde hayata geçirilmek, İngiltre ve Rus vesayetinin kaldırmak, ülkenin bağımsızlığının gerçek anlamda korumak, eyaletlerin kendi iç işlerinde özerk olmasını sağlama almak, ve kamu düzenin hukukla sağlanmak gibi talepler ademi merkeziyetçi düşünceyi mümkün kılarak yerel özerk yönetimleri görünür kılmıştır. Söz konusu bu dönemde özgürlükçü aydınların stratejisi, eyalet düzeyinde ayaklanmalarla, meşrutiyet devrimiyle vaad edilen reformları yerel düzeyde hayata geçirilmek olmuştur. Siyasal özerklik düşüncesi bu idealin pratiğinin çerçevesini oluşturmuştur. Soykütük çalışmaları, tarihsel ve toplumsal süreçlerde göz ardı edilmiş kırılmaların üzerine yoğunlaşır. Her dönemin kendine özgü bilgi paradigması ve rasyonelliği vardır. Belli bir zaman diliminde baskın olan ve dönemine damgasını vuran söylemleri kendi dönemine ait mantıksal ölçülerle değerlendirilmesi gerekir. Bu çalışma söz konusu dönemi, döneme hakim rasyonaliteye göre ele almayı öncelemiştir.
Everyday experiences of indebtedness: The case of Turkey

Tüketici kredisi, Türkiye'de son on yılında daha erişilebilir ve daha yaygın hale gelmiştir. Bununla birlikte, hayatın her yönünün finansallaşmasının öyküsü 1970'lerin ortalarında başlamıştır. Finans, ekonomik ve sosyal üretimin alanını daha fazla yeniden yapılandırırken, kapitalizmin bu aşaması 'neoliberalizm' olarak adlandırılmaya başlanmıştır. 'Tüketici kredisi genişlemesinin sosyal maliyetleri nedir? sorusu finans ve ekonomi sınırlarını aşarak, borç konusunu siyaset bilimi ve sosyolojiye bağlamaktadır. Bu çerçevede, çalışmanın temel amacı, tüketici kredisinin genişlemesinin, borçlandıktan sonar siyasal alanda, gündelik hayatta, ilişkilerde, algılarını değişmesinde görünür hale gelen borçlanmanın sosyal maliyetini araştırmaktır. Ayrıca, borçlanma siyasal ve toplumsal bağlamları değiştirirken, politika ve toplum da finansallaşmanın dinamikleriyle şekillenmiştir. Bu etkileşim, borcun kişisel deneyimi odağı ile analiz edilmiştir. Tezin temel motivasyonu, borçluluğun sosyal bağlamını anlamaktır ve bu, yarı yapılandırılmış sorular ile açık alan yaratılarak on sekiz borçlu ile yapılan derinlemesine görüşmeler uygulayan nitel alan araştırması ile desteklenmiştir. Derinlemesine görüşmeler, borç ilişkilerinin neoliberal dönemde nasıl yeni bir yönetimsellik oluşturduğunu ve borcun kendisinin nasıl toplumsal mobilizasyonu ve neoliberal dönüşümün getirdiği hoşnutsuzluğu sınırlayan araç haline geldiğini araştırmayı hedeflemektedir.
Beyond a political party: The Akp machine and its organizational capacity

Adalet ve Kalkınma Partisi 2002 yılından bu yana Türkiye siyasetinin merkezinde yer alıyor. Kuruluşundan bu yana parti siyaset üzerindeki etkisini artırarak devam ettirdi. Zaman içerisinde farklı söylem ve politikalar berlirlemesine rağmen AKP'nin seçmen desteğinde de azalma meydana gelmedi. Yapılan araştırmalar genellikle partinin ideolojsine, ekonomi politikalarına ve dış politika ajandasına odaklandı. Özellikle ekonomi politikaları partinin seçmenler üzerindeki etkisini açıklamak için en önemli araç olarak kullanıldı. Ancak kuruluşundan bu yana parti özellikle meşruiyetine ve varoluşuna karşı tehlikelerle karşılaştığında halka gitme yolunu tercih etti. Hatta partinin oy verenleri/vatandaşları organize etme konusunda bir güveni olduğu söylenebilir. Bu tez partinin en önemli özelliklerinden birisinin toplumun farklı gruplarını organize etme becerisi olduğunu ileri sürüyor. Bu noktadan hareketle bu tez AKP'nin çoğunlukla incelenmemiş taban örgütlenmesinin temel özelliklerini araştırıyor. Siyasal partiler teorileri partilerin varoluşlarını oy verenleri organ-ize ederek belirli bir ideolojiyi devlet katında temsil etmek ya da siyasetçilerin hırslarını tatmin etmek olarak açıklar. Bu tez AKP'nin disiplinli ve sürekli çalışan taban hareketi sayesinde klasik bir siyasal partiden farklı hareket ettiğini iddia ediyor. Siyasal İslam'ın Türkiye'deki tarihini de göz önünde bulundurarak tezin iddialarından birisi de AKP'nin Milli Görüş Hareketinden miras aldığı taban örgütlenmesi modelini profesyonelleştirdiğidir.
Populism and the EU: How did Ukip and Nigel farage determine populist party position around the EU's supranationalism? 2010-2016

Avrupa siyasetinde son dönemlerde en çok tartışılan konulardan biri yükselen populizm olmaktadır. Birleşik Krallığın, Avrupa Birliğinden ayrılmasında önemli bir rol oynayan UKIP, Avrupa'daki AB karşıtlığının ve yükselen populizmin en önemli temsilcilerinden bir kabul edilmektedir. Bu bağlamda tez AB'nin UKIP ve parti eski lideri Nigel Farage'nin söylemlerindeki rolünü incelemeyi amaçlamıştır. Ayrıca UKIP'in ve Nigel Farage'ın populist söylemlerinin zaman içerisinde nasıl değiştiğini göstermek istemektedir. Populizm sahip olduğu çatışma, milliyetçilik ve çoğunluğun mutlak hakimiyetini gözeten değerleri nedeniyle, liberal demokrasilerin ve AB'in dayandığı çoğuculuk, eşitlik, temsili demokrasi ve güçler ayrılığı ilkelerine tehlike olusturmaktadır. Bu bağlamda tez populizmin detaylı bir incelemesini yaparak, populizmi Nigel Farage'nin söylemlerinde ve UKIP'in parti manifestolarında populizmin üç önemli bileşeni olan AB karşıtlığı, çoğunluk egemenliği ve milliyetçilik kavramlarını belirten seçilmiş 24 kelime ile incelenmiştir. Populist söylemlerdeki değişimi anlayabilmek için ise Lisbon Anlaşmasının onaylanma ve Brexit referandumu dönemleri incelenmiştir. Sonuç olarak, tez Farage ve UKIP'in dönemsel politik etkilerle değişken bir politika izlese de AB karşıtlığının UKIP'in ana unsuru olduğunu göstermiştir. Bu bağlamda, Brexit kararıyla ana parti politikasını ve liderini kaybeden partinin zayıfladığını belirlemiştir.
Republican freedom: Its theoretical and practical limits

Özgürlük uzun bir süre negatif ya da pozitif bir kavram olarak algılanmıştır. Negatif özgürlük müdahale, engel ya da kısıtlamanın olmadığı bir duruma göndermede bulunurken, pozitif özgürlük yapılabilmesi muhtemel bir eylemi ifade eder. Tahakkümsüzlük olarak özgürlük anlayışı, cumhuriyetçi özgürlük olarak, bu iki özgürlük anlayışına ek olarak üçüncü bir alternatif olarak ortaya atılmıştır. Cumhuriyetçi özgürlük hem negatif hem de pozitif özgürlüğün argümanlarını içinde barındırır. Negatif özgürlüktür çünkü tahakkümün olmadığı bir durumu gerekli kılar. Pozitif özgürlük olarak düşünülmesinin sebebi ise işlevselliğı hedef alan bir siyasi katılıma dayanmasıdır. Bu sebepten dolayı, cumhuriyetçi özgürlük hem negatif hem de pozitif özgürlük anlayışından daha kapsamlı bir yaklaşım önerdiğini iddia eder. Teorik olarak tahakkümsüzlük olarak cumhuriyetçi özgürlüğün uygulanabilirliği büyük oranda itiraz kurumlarının siyasal alandan etkilenmeden karar verebilme kapasitelerine bağlıdır. Özellikle azınlık haklarının korunması konusunda siyasal alanın yetersiz kaldığı durumlarda cumhuriyetçi özgürlük teorisi yargı kurumlarının siyaset üstü karar verebileceği varsayımını savunur. Tezin teori kısmındaki tartışma yargı kurumları ile siyasal alanın iç içe geçtiğini savunmaktadır ve bu ilişki cumhuriyetçi teorinin fay hattına işaret etmektedir. Tezin üçüncü kısmı cumhuriyetçi özgürlüğe getirilen teorik eleştirinin pratikteki uygulamalarını göstermeyi hedeflemektedir. Bu bağlamda Amerika Birleşik Devletleri'nde din özgürlüğü hakkının kullanılmasına anayasal güvence sağlayan Serbert Kullanma Koşulu ile alakalı verilen Anayasa Mahkemesi kararları teorik eleştirinin test edilmesi için uygun zemin oluşturmaktadır. Anayasa Mahkemesi'nin bu konuda verdiği kararların tarihsel bir analizi, mahkemenin verdiği kararların siyasal alandan soyutlanmış olmaktan ziyade, kaçınılmaz olarak siyasal alan ile iç içe bir ilişki içinde olduğunu ortaya çıkarmaktadır. Anayasa Mahkemesi'nin Serbest Kullanma Koşulu'na getirdiği yorumun belli dönemlerde değişmesi ve bu değişimin siyasal alan ile ilişkisi ikinci kısımda ortaya atılan teorik eleştiriyi desteklemektedir.
Sheltered bodies: Investigating the representations of Syrian refugees in Turkish media

Bu tez Suriye İç Savaşı'ndan kaçan sığınmacıların Türk yazılı basınındaki temsilleri incelemektedir. Bunu 2014 Nisan'ı ile 2015 Mart'ı arasında beş gazete tarafından yayınlanmış sığınmacı konulu tüm haberlerin nicel ve nitel bir analizini yaparak gerçekleştirmektedir. Bu temsil stratejilerinin hangi pratik amaçlar doğrultusunda kullanıldığını ortaya çıkartmak amacıyla Türkiye'de sığınmacılığın yasal çerçevesi ve bu çerçeve üzerinde yürütülen siyasi eleştiriler yakından incelenmiş, ve kullanılan stratejiler mevcut sığınma rejimi ve onun muhalefetinde bağlamlandırılmıştır. Her ne kadar hem siyasetçiler hem de araştırmacılar tarafından sığınmacılık sıklıkla uyumlu bir sosyal kategori olarak kavramsallaştırılmış olsa da, gazeteler sığınmacıların hem temsilinde hem de ayrıştırılmasında düzenli olarak zaten mevcut olan etnik ve dini kimlikleri kullanmışlardır. Bu tezin amaçlarından biri de bu kullanımın hem söylemsel hem de siyasi bağlamda içerdiklerini ortaya çıkarmaktır.
ABD seçim sisteminde Pac'ler ve Türkiye'ye uygulanabilirliği

Seçim, demokratik sistemin en temel unsurları arasında yer almaktadır. Fakat devletlerin anayasalarında yer alan yönetim şekilleri dolayısıyla seçim sistemleri bir diğer devletten farklılık arz etmektedir. Başkanlık sistemiyle yönetilen Amerika Birleşik Devletleri seçim sistemindeki örgütlenme biçimiyle en çok ön plana çıkan devletler arasında yer almaktadır. Bu örgütlenmenin kendini gösterdiği alanlardan en önemlisi ise seçimlerdeki finansman yöntemleridir. Türkiye Cumhuriyeti'nde 16 Nisan 2017 tarihindeki referandumda kabul edilen 'Cumhurbaşkanlığı Hükümet Sistemi'nin 24 Haziran 2018 seçimleri ile tamamen yürürlüğe geçmesiyle birlikte, yönetim başta olmak üzere seçimlerdeki finansman yöntemlerinde değişiklikler meydana gelmiştir. Bu bağlamda ABD ve Türkiye'deki seçim dinamikleri dikkate alınarak anayasa kapsamında, finansal anlamda, nasıl örgütlendiklerini ve nasıl denetlendiklerini, bu finansın ne şekilde ve nereye aktarıldığı çalışmada cevap aranacak sorular arasında yer almaktadır. Çalışmanın birinci bölümü girişe ayrılmıştır. İkinci bölümümde ABD ve Türkiye seçim sistemlerindeki aktörlere yer verilmiştir. Üçüncü bölümde ABD'deki seçimlerde finansman yöntemlerine değinirken 3 grupta ele alınmıştır. Üç unsur sırasıyla Doğrudan Bağışlar, PAC'ler ve Diğer Unsurlardır. Dördüncü bölümde ABD seçimlerindeki denetleme mekanizmasıyla ilgili bilgiler ABD anayasasına dayanılarak sunulacaktır. Beşinci bölümde Türkiye'deki sistemin dinamikleri, aktörleri ve seçimlerdeki finansmanları hakkında veriler sunulacaktır. Yine aynı bölümde seçimlerdeki finansmanlarla ilgili denetimin nasıl işletildiğine dair verilere yer verilecektir. Altıncı bölümde ise ABD ve Türkiye seçim finansman yöntemleriyle ilgili karşılaştırmalar yapılarak benzerlikler ve farklılıklar ortaya koyulacaktır.
Anarchism and kharijism: Comparative analysis of political philosophy

İslam peygamberinin vefatıyla birlikte topluma önderlik etme ve toplumun işlerini görme bağlamında bir boşluk meydana gelmiştir. Bu boşluğu doldurmada seçilen ilk iki halife, yönetimleri ve kendilerinin halife seçilmesiyle alakalı olarak ciddi sıkıntılarla yüzleşmemişlerdir. Üçüncü halife Osman'ın halifeliğinde ise toplumsal anlamda sıkıntılar meydana gelmiş ve nihayetinde bu sıkıntılar halifenin öldürülmesiyle sonuçlanmıştır. Halife Osman döneminde gerçekleşen bu olaylar, toplumsal alanda halife, halifenin meşruiyeti, yönetim gibi bir takım siyasal kavramların tartışılmasına ve ayrışmalara yol açmıştır. Bu ayrışma İslam toplumunda ilk olarak iki grup şeklinde meydana çıkmış, bir süre sonra ise meşhur hakem hadisesiyle birlikte, toplum üç ana gruba bölünmüştür. Bu üç grup, Halife Ali taraftarları, Ümeyyeoğulları ve Ali'den ayrılan Hariciler'dir. Dolayısıyla Haricilik, kökeni halife Osman dönemindeki ekonomik, toplumsal ve yönetimle ilgili memnuniyetsizliklere dayanan ve Sıffin Savaşı'yla ortaya çıkan siyasi bir harekettir. Bu tezin asıl odağı Haricilerdir ve tezde Haricilerin politik tavrının, anarşizmle ilkeler bağlamında benzeşip benzeşmediği sorusu irdelenecektir. Hariciler, tavırlarını kendileriyle özdeşleşen 'Hüküm ancak Allah'ındır ' sloganıyla ortaya koymuştur. Bu ifade hükmü verecek olanın yalnızca Allah olması, dolayısıyla da Allah'ın işine kulların ortak edilmesine yani kulların otoritesine karşı bir duruş olması nedeniyle dikkat çekicidir. Bu ifadenin etkisiyle kurdukları toplumsal yapılarda anti-otoriterliği ve gevşek yapıda bir zemini savunmuşlardır. Anarşi kelimesinin kökenlerine bakıldığında Grekçede yokluk anlamına gelen 'an' ve yönetim anlamında ifade edilebilecek 'arkhe' kelimelerinin birleşmesinden oluştuğu görülür. Bu bağlamda iki kelimenin birleşiminden türeyen anarşizmi, basit bir şekilde yöneticisi ya da devleti olmayan toplum olarak ifade edebiliriz. Fakat bu yalın anlamı her ne kadar doğru olsa da, anarşizmi anlayabilme açısından yetersiz kalır. Dolayısıyla bu çalışmada kullanılacak anarşizm teriminin çerçevesinin belirlenmesi açısından, tanım anarşist filozofların üzerinde mutabakata vardıkları parametrelerle geliştirilecektir. kısaca incelenecek parametrelerin; özgürlük, şiddet kullanımı, mülkiyet karşısındaki tutumları, toplum işlerinin yürütülmesi vbg. parametreler olduğu söylenilebilir. Sonuç olarak, bu çalışmada Haricilerin yönetim ve topluma dair yaklaşımlarıyla anarşistlerin temel felsefi prensipleri birlikte düşünülecek ve Haricilerin felsefi bağlamda anarşizmle benzerlikleri incelenecektir.
The political meaning of friendship: Thinking friendship as a way to collectivity

Bu çalışma dostluğun siyasi anlamını yeniden düşünmeyi ve dostluğu bir tür kolektivite olarak ele almanın imkanını tartışmayı hedeflemektedir. Bu amaç doğrultusunda Ranciere tarafından eşitlik varsayımı olarak ele alınan siyaset kavramı incelenmektedir. Rancierci teorik çerçevenin dostluğun, siyasetin kurucu paradoksunu kendinde taşıyarak, bir eşitler topluluğu ve dolayısıyla kolektiviteye bir yol olarak düşünülmesine olanak sağladığı ileri sürülmektedir.
Scrutinizing union democracy: Organization and opposition in Turkish unions of the post-1982 context

Türkiye'de sendikacılık her ne kadar globalizasyon ve 1982 sonrasına özel diğer süreçlerin de etkisiyle gücünü önemli ölçüde kaybetmiş olsa da sendika-içi demokrasi konusu, toplumda büyük kitlelerin siyasete katılımı için hayati önemini korumaktadır. Çalışmada, Türkiye bağlamında örgütsel sendika yapılanmasını oluşturan yasal ve usule ilişkin düzenlemelerin, demokratik yönetim niteliklerinin doğrudan belirleyicileri olduğu vurgulanmaktadır. Türk sendikacılığının tarihsel gelişimi, yapısı ve kaynakları, kolektif ve bireysel sendika özgürlükleri, sendika üye, yönetici ve temsilci güvenceleri, zorunlu ve diğer sendika organları, delegasyon, temsilcilik ve seçim sistemleri ve ilgili prosedürler, tüm harici ve dahili kurallar doğrultusunda Türkiye'deki sendika-içi demokrasi iklimini kapsamlı olarak değerlendirmek üzere ayrıntılarıyla incelenmektedir. Sendika güvenliği/disiplini ve bireysel/azınlık hakları ilkelerinin yarattığı gerilimler bahsi geçen resmi örgütsel özellikler bağlamında saptanmaktadır. Merkez başkanlık seçim sonuçları her örgütte muhalefetin durumunu belirlemek için analiz edilmekte ve ardından her bir örgütün resmi kuralları ile beraber değerlendirilmektedir. Çalışma, bu iki değişken grup arasındaki karşılıklı ilişkiyi kısmen saptamakta, sendikaların içinde örgütlü muhalefetin olmayışını, belirli değişimlerin sendikaların kendileri tarafından veya kanun gücüyle yapılmadığı takdirde halihazırdaki genel örgütlenme yapısının sendika hiyerarşisinde otonom güç merkezleri yaratamamasında bulmaktadır.
Fener Rum Patrikhanesi'nin siyasi faaliyetleri (1821-1923)

Fatih Sultan Mehmet, İstanbul'un fethi sonrasında Osmanlı Devleti içerisinde yaşayan bütün gayrimüslim tebaaya büyük imtiyazlar vermiştir. Fatih sonrasında da siyasi, hukuki ve dini alandaki bu imtiyazlar devam etmiş, XIX ve XX. yüzyıllarda yapılan ıslahatlarda da gayrimüslimlere yeni haklar tanınmıştır. Patrikhane, kendisine tanınan bu haklan suistimal etmiş, çeşitli bahaneler ileri sürerek yabancı devletlerin Osmanlı Devleti'ne baskı yapmalarına sebep olmuştur. Bu imtiyazlardan yararlanan Fener Rum Patrikhanesi, Yunanistan'ın bağımsızlık savaşını desteklemiş, Balkan Savaşları, Birinci Dünya Savaşı ve Kurtuluş Savaşı sırasında da Türklere karşı olan düşmanca tutumunu değiştirmemiştir. Fener Rum Patrikhanesi, Pontus Devleti'nin kurulması gibi Türkiye'nin aleyhine olan bir takım oluşumlara da katılmıştır. Osmanlı Devleti, kuruluşundan itibaren bünyesinde bulunan gayrimüslimlere bu arada Rumlar'a ibadet özgürlüğü verip, bunu destekler mahiyette siyasi ve hukuki birçok tanımışken, bu kesmin Osmanlı Devleti'nin duraklama yıllarında özellikle çöküşün yaşandığı XDC. yüzyılda yabancı devletler ile işbirliği içerisine girmeleri Türk kamuoyunu rencide etmiştir.
Demokrat Parti'de parti içi demokrasi (1946-1960)

Bu tezde Demokrat Parti'nin muhalefet ve iktidar yıllarındaki kongreleri, örgütlenme yapısı, parti içindeki hiyerarşi, Meclis Grubu tartışmaları, tüzükleri, milletvekilleri, seçimler ve bunların parti içi demokrasiye uygun yapılıp yapılmadığı tartışıldı. Kullanılan kaynakların daha çok birinci el olmasına özen gösterildi. O dönemin gazete ve dergilerinin yanı sıra, dönemin Meclis Grubu Toplantı Müzakere Zabıtları ve Başbakanlık Cumhuriyet Arşiv belgeleri tarandı. Türkiye'nin çok partili yaşama geçtiği ve demokrasiyi öğrenmeye çalıştığı bu dönemde, D. P.'nin kendi içerisinde demokrasiyi ne ölçüde uyguladığı temel araştırma konusunu oluşturdu.
1980 sonrası dönemde Türkiye' de siyasal alanda demokratikleşme sürecinde sendikaların rolü ve fonksiyonları 'Türk-İş örneği'

Demokrasi, yönetilenlerin kendilerini etkileyen tüm kararların alınmasına, diğer bir ifadeyle siyasal sürece, her düzeyde, etkin olarak, çeşitli şekillerde katılma hakkı ve olanağının bulunduğu bir toplumsal sistem olarak tanımlanabilir. Böyle bir sistemde, hür ve serbest seçimin varlığının yam sıra, vatandaşların ' siyasi parti' ve 'baskı grupları' kurabilme hakları da mevcuttur. Dolayısıyla da, çağdaş demokratik sistemde, kollektif karar almaya katılma, oy vermeyle sınırlı değildir, çok çeşitli bazı faaliyetleri de kapsamaktadır. Anlaşılacağı gibi demokrasi, her an her noktada yaşatılabilecek, işlerlik kazandırılabilecek bir yönetim geleneğidir. Bu geleneğin yaşatıldığı süreç ise, demokratikleşmedir. Aynı zamanda, toplumsal değişmenin yönünü belirten demokratikleşme süreci, tıpkı değişmenin kendisi gibi, hiçbir zaman bitmeyecek, sonsuz bir süreçtir. Günümüzün yüksek nüfuslu toplumlarında, yönetilenlerin alman kararlara, her an her düzeyde, tek tek katılmalarının, pratik olarak mümkün olamayacağı göz önünde bulundurulduğunda, 'örgütlenme' kavramının karşımıza, demokrasinin gereği olan 'katılımın' aracı olarak çıktığım ifade edebiliriz. Varlıkları demokrasinin varlığıyla mümkün olabilen sendikalar, baskı ve çıkar grubu olarak örgütlenerek, temsil ettikleri çalışan kesim adına, kararlara katılmayı gerçekleştirmektedirler. Bu doğrultuda araştırmamızın amacı, siyasal alanda demokratikleşme sürecinde, sendikaların rolü ve fonksiyonlarının betimlenmesidir. Çalışmamızda, 1952 yılında kurulan ve bugün Türkiye'nin en büyük işçi sendikaları konfederasyonu olan Türk-İş, araştırma nesnesi olarak seçilmiş ve amacımız doğrultusunda, Türk-İş'in siyasal ve ekonomik alanda yönetime katılma faaliyetleri açıklanmıştır. Yapılan tüm açıklamaların ardından şu sonuca ulaşılmıştır: Türk-iş, siyasal ve ekonomik alanda gerçekleştirdiği yönetime katılma faaliyetleriyle, siyasal karar mekanizmasının, kendi çıkarları doğrultusunda yeni düzenlemeler yapmasını sağladığı gibi, mevcut yasal ve ekonomik düzenlemeler üzerinde, işçiler lehine değişiklikler yapılmasını da sağlamaktadır. Dolayısıyla, Türk- 11 iş gerçekleştirdiği faaliyetleriyle, iki şekilde pozitif fonksiyona sahiptir: Birincisi, yenilik yapmayı teşvik ederek toplumsal değişmeye neden olmaktadır, ikincisi ise, kararlarm ortak alınmasına katkıda bulunarak demokrasinin gereği olan katılımı gerçekleştirirler ki bu da, toplumsal yapının, demokratikleşme yönünde geliştirilmesi anlamına gelir.