turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
1960 Askeri Darbesinin üniversitelere müdahalesi ve 147'ler Tasfiyesi

Bu çalışmada, 27 Mayıs 1960 darbesi sonrası oluşan Milli Birlik Komitesi tarafından çıkartılan 114 sayılı kanunla üniversitelerdeki görevlerinden affedilen 147 öğretim üyesinin kimler olduğu, uzaklaştırılma nedenleri, o dönem yaşanan gelişmeler ve yaşanan bu olaya kamuoyunun tepkisi incelenmiştir. Dünyada ve Türkiye'de üniversiteler tarihleri boyunca yaşanan siyasi gelişmelerden en çok etkilenen kurumların başında gelmişlerdir. Her siyasi iktidar üniversiteleri kendi himayesi altında tutmanın peşine düşmüş doğrudan ya da dolaylı olarak üniversitelere müdahalelerde bulunmuştur. Belirtilen nedenlerle, araştırmanın kavramsal çerçevesinde dönemin siyasi gelişmelerinin yanı sıra, üniversite ve özerklik kavramları da incelenerek siyaset - üniversite ilişkisi de ortaya konulmaya çalışılmıştır. Araştırmada; tarihi araştırma metodu kullanılarak ilgili belgeler taranmak suretiyle verilere ulaşılmıştır. Elde edilen verilerde; Türkiye'nin siyasi yapısı, 27 Mayıs 1960 darbesi ve sonrası yaşanan gelişmeler, üniversiteler tarihi, 114 sayılı kanunla üniversitelerde yaşanan tasfiye hareketi ve tasfiye edilenlerin kimler olduğu incelenmiştir. Ayrıca, 114 sayılı kanunun çıktığı 28 Ekim 1960 tarihinden itibaren Milliyet, Vatan, Tercüman ve Cumhuriyet Gazeteleri'nin arşivleri taranmış, İstanbul Üniversitesi, İstanbul Teknik Üniversitesi ve Ankara Üniversiteleri'nden gerekli izinler alınarak arşivlerdeki 147 öğretim görevlisiyle ilgili bilgilere ulaşılmaya çalışılmıştır. Ancak İstanbul ve Ankara Üniversiteleri araştırma için gerekli izni vermemiştir. 114 sayılı kanunla 147 öğretim üyesinin somut delillere dayandırılmadan ve kendilerine savunma hakkı verilmeden bir daha dönmemek üzere üniversitelerden tasfiye edilmiş olmaları nedeniyle araştırmada bu tasfiye süreci ve üniversite - siyaset ilişkisi de incelenmiştir.
Örgütsel davranışın sektörler arası karşılaştırılması ve yönetim psikolojisine etkisi

Çalışmanın amacı, örgütsel davranışın farklı sektörlerde faaliyet gösteren yöneticilerin yönetsel karar ve süreçlerindeki etkisini incelemektir. Amaç çerçevesinde öncelikle örgütsel davranış teorik olarak incelenmiş, sektörel tanımlamalar yapılmıştır. Sağlık, Turizm, Gıda sektörleri hakkında bilgilendirmeler yapılmıştır. Uygulama safhasında ise sağlık, turizm ve gıda sektörlerinde çalışan yöneticilere yönelik 15 soruluk anket gerçekleştirilmiştir. Uygulama sürecinde anket yöneticilere mail ortamında iletilmiştir. Yöneticilerde cinsiyet, yaş, medeni hal, eğitim durumu, sektör deneyimi gibi sorular sorulmuştur. Bunların dışında 5'li likert ölçeğine göre cevaplandırılması istenen sorular sorulmuştur. Grup şirketi olmasından dolayı 77 yöneticiye anket yöneltilmiştir. Anketin uygulandığı kitle orta ve üst düzey yönetici kitlesidir. SPSS 16 paket programında yapılan anketler değerlendirilmiştir. SPSS 16 paket programında anket sorularının güvenilirlik analizi, demografik bilgilerin ve soruların frekans analizleri yapılmıştır. Bununla birlikte anketlerin sorularının T-testi analizi, Anova analizi gibi analizleri de yapılmıştır.
Türk siyasal hayatındaki gelişmelerin politik mizaha yansıması: 'Akbaba Dergisi' örneği (1922-1977)

Politik mizah, doğası gereği eleştirel bir bakış açısına sahiptir. Bu eleştiri; iktidardan muhalefete tüm siyasal aktörlere yöneliktir. Türk siyasal hayatının her döneminde yönetim sistemi değişiklikleri, liderler ve uyguladıkları yönetim biçimleri, seçim sistemleri, darbeler ve akabinde oluşturulan anayasalar toplumsal hayatı şekillendirmiştir. Bu tez çalışmasında, Türk Siyasal Hayatında yaşanan gelişmelerin politik mizaha yansıması incelenmiştir. Cumhuriyet tarihinin en uzun soluklu mizah dergisi olan, 1922- 1977 yılları arasında Orhan Seyfi Orhon ve Yusuf Ziya Ortaç tarafından yayımlanan Akbaba dergisi ele alınmış; Türk siyasal hayatında yaşanan gelişmelerin dergideki yazı ve karikatürlerde nasıl yer bulduğu incelenerek günümüz Türk siyaseti ile olan bağlantısı tartışılmıştır
Demokrasiye katılım aracı olarak referandum ve Türkiye'de referandumların siyasete etkileri

Türkiye'de demokrasi algısı özgür oy verme ve referandumlar üzerine yoğunlaşmıştır. Egemenliğin kullanım biçimlerinden biri olan doğrudan demokrasi geleneğinde halk istediği düşünceye özgürce oy verme hakkına sahiptir. Demokratikleşme eğilimde olan ülkeler gibi Türkiye'de demokrasi, siyasi tarihimiz için önemli bir konumda olmuştur. Demokrasinin gereği olarak yapılan seçimler ve referandumlar bu sürecin Türkiye'de nasıl yol aldığının göstergesi haline gelmiştir. İşte bu çalışmada demokrasinin önemli bir gereği olan siyasete, halkın doğrudan katılımını sağlayan referandumlar incelenmiştir. Halka doğrudan yetki veren bu kurum, demokrasi çatısı altında çoğu zaman onay kurumu olarak görülmüştür. Bu görüş doğrultusunda referandumun hukuki sınırları çizilmiş ve halk da bu sınırlar doğrultusunda karar vermişlerdir. Türkiye Cumhuriyeti Devleti kurulduğu 1923 yılından 2017 yılına kadar geçen doksan dört yılda sekiz kez referanduma gitmiştir. İlk kez 1961 Anayasa Referandumu, daha sonra 1982 Anayasa Referandumunu, 1987, 1988, 2007, 2010 ve son olarak da 16 Nisan 2017 yılındaki 18 Maddelik Anayasa Değişikliği Referandumu izlemiştir. Her bir referandum kuşkusuz ki siyasete etki yapmış bu etki de değişik düzeylerde görülmüştür. İşte bu tezde her bir referandum ayrı ayrı analiz edilirken aynı zamanda siyasete etkileri de değerlendirilmiştir. Tezde ayrıca referandum ve plebisit konusu da analiz edilmiş ve Hatay Vilayeti ile ilgili olarak yapılan plebisit süreci de açıklanmıştır.
From the vanguard of the working class to the vanguard of the market reforms: Transformation of the Communist Party of China in post-Mao era

Çin Komünist Partisi'nin Çin'in Mao sonrası aşamalı fakat kararlı piyasalaşma sürecindeki dönüşümü uzun süredir sosyal bilimcilerin ilgisini çekmektedir. Günümüzde, ana akım yazın içerisinde söz konusu dönüşüme yönelik liberal-bireyci ve devlet-merkezli/kurumsalcı olmak üzere iki popüler yaklaşım bulunmaktadır. Bu yaklaşımlardan ilki, esas olarak Çin'deki piyasa yönelimli dönüşümün liberal-demokratik değerlerin taşıyıcısı bireyler yaratarak eninde sonunda 'otoriter' ÇKP yönetimine son vereceğini savunurken, ikincisi kendi çıkarlarını gözeten bir toplumsal aktör olan ÇKP'nin, ekonomik dönüşümün yanı sıra siyasal bir dönüşüme de önderlik ederek değişen toplumsal çevreye 'uyum' sağlayıp sağlayamayacağı üzerinde durmaktadır. Bu çalışmanın amacı, Mao Zedung'un iktidardaki komünist partilerin bürokratik yozlaşması ile kapitalist restorasyon arasındaki ilişki tahlili bağlamında Marksist teoriye yaptığı katkı temelinde, ÇKP'nin Mao sonrası dönüşümüne yönelik alternatif bir yaklaşım sunmaktır. Çalışmada, bu bakış açısı temelinde yapılan tahlil doğrultusunda, ÇKP'nin Mao sonrası dönemde bir komünist militanlar partisinden bir 'uzmanlar' ve bürokratlar partisine, Marksist-Leninist bir partiden pragmatik bir partiye, ve işçilerin ve köylülerin partisinden Çin'in 'yeni kapitalistleri' de dahil olmak üzere üst toplumsal sınıf ve kesimlerin partisine dönüştüğü ileri sürülmektedir.
Evaluating the human rights of stateless people: Reflections of Arendt, Agamben, and Ranciere

Bilindiği gibi insan hakları insan olduğumuz için sahip olduğumuz devredilmez ve eşit haklardır. İnsan hakları milliyetleri, ırkları, cinsiyetleri, etnik kimlikleri ne olursa olsun herkesin sahip olduğu haklardır. Dahası, insan hakları sahiplerinin geçici veya kalıcı olarak kaybedemeyecekleri haklardır. Fakat günümüzde dünya genelinde milyonlarca insan herhangi bir ülkenin vatandaşı olmadığı için en temel insan haklarını kullanmaktan mahrum bırakılmaktadır. Bunlar devletsiz kimselerdir. Her ne kadar devletsiz kişilerin haklarını korumak için birçok uluslararası insan hakları mekanizmaları olsa da gerçek hayatta neredeyse tüm devletsizler işkenceye, ayrımcılığa, yabancı düşmanlığına, ırkçılığa, sosyal, ekonomik ve kültürel hakları kullanmakta birçok zorluğa ve keyfi ve süresiz alıkonulmaya maruz kalmaktadır. Bu tez bu çelişkiden yola çıkarak devletsiz insanların insan hakları teorisi için ne ifade ettiğini sorgulamayı amaçlamaktadır. Bu konuyu ilk olarak Hannah Arendt tarafından çalışılmıştır. Daha sonra onun çalışması birçok yazar tarafından farklı biçimlerde geliştirilmiştir. Bu yazarlardan iki önemli figür Giorgio Agamben ve Jascque Ranciere'dir. Bu nedenle bu tez devletsiz kişilerin insan haklarını bu üç yazarın yaklaşımları çerçevesinde değerlendirmeye çalışmaktadır.
Adalet Ağaoğlu ve Emine Işınsu romanlarında kadınların bireyselleşme ve özgürleşme meselesi

Kadınların patriyarkal sistem içindeki ikincil konumları, onların nesneleştirilerek baskı altında bir yaşam sürmelerine neden olur. Kadınların kendilerine dayatılan bu hayatı değiştirmek için örgütsel olarak kamusal alan ve siyasal haklara ilişkin mücadeleleri I. Dalga Feminist Hareket ile gerçekleştirilmiştir. Ancak, elde edilen hakların kadın-erkek eşitliğini gerçekleştirmemiş olması, hanenin sorgulanmasını ve özel olanın politik oluşunun ortaya konmasını sağlamıştır. Bu bağlamda Türkiye'de, 1980'li yıllarla birlikte yaşanan II. Dalga Feminist Hareket, kendisinden önceki on yılların 'çorak' olması ile anılmıştır. Ancak, 1965- 1980 yılları arası Soğuk Savaş Türkiye'sinde daha derinlere bakıldığında, Türkiye'de II. Dalga Feminizm'e zemin olacak, kadınların bireyselleşme ve özgürleşme sürecinin de bu yıllarda yaşandığı görülecektir. Dolayısıyla, 1960'larla gelen toplumsal hareketlilik ve çeşitlilik ortamında, kadınlar, cinsellik, aile ve ev temelinde maruz kaldıkları baskıları dile getirmiş ve ikincil konumlarında değişim yaratma yoluna gitmişlerdir. Bu tezin amacı, 1965- 1980 arası dönemde Türkiye'de kadınların bireyselleşme ve özgürleşme meselesini Adalet Ağaoğlu ve Emine Işınsu romanları üzerinden ele alarak romanın bu iki yazara nasıl bir direnme alanı sunduğunu ortaya koymaktır. Bu amaçla, iki farklı görüşten yazarlar olan Emine Işınsu'nun Küçük Dünya, Tutsak ve Sancı romanlarıyla, Adalet Ağaoğlu'nun Ölmeye Yatmak, Bir Düğün Gecesi ve Hayır romanlarının baş kadın karakterleri, cinsellik, aile ve ev temaları bağlamında incelenmiştir. Bu tezin iddiası, romanın, karşıt görüşten iki kadın yazar olan Adalet Ağaoğlu ve Emine Işınsu için kadınların bireyselleşmesi ve özgürleşmesini sağlayan feminist savunulara dair tartışmaların, yazarların politik görüşlerini aşacak şekilde yürütmelerini sağlayan bir alan olduğudur. Üstelik bunu, ideolojik ayrışmaların ve toplumsallık savunuların belirleyici olduğu bir dönemde yapmış olmaları, kadın hareketinin henüz yüksek sesle dile getiremediği ancak var olan savunu ve talepleri kamusal alanda açık bir şekilde dile getirmeyi mümkün kılmıştır.
Feminizm ve doğa ekseninde Ekofeminizm

en asgari düzeyde toplumsal cinsiyet eşitliğine, yani erkek egemenliğinin var olduğu ve bunun yanlış olduğuna dair bir sözdür. Kökleri, özerk ve özgür bir şekilde kendini belirleme liberal geleneğinde bulunur. Bununla beraber altmışlar ve yetmişler farklı çeşitleriyle yeni bir feministradikalizmin ortaya çıkışına tanıklık etmiştir. Bunlar içinde ekofeminizmyaklaşımı önemli; aynı zamanda tartışma odaklı bir yere sahiptir. Ekofeminizme göre, Neolitik dönemin sonlarında başladığı düşünülenataerkilliğin ve tahakküm ideolojilerinin yükselmesiyle ortaya çıkan hiyerarşiktoplumun ilk kurbanları arasında kadınlar yer alırlar. İnsan ırkının ilk önemli toplumsal katmanlaşmasının, kadının etkin olarak 'daha düşük' ve 'dahaaşağı' bir toplumsal sınıf haline sokulduğu, erkeğin kadına hakim hale geldiği zaman oluştuğunu öne sürer. Doğaya tahakküm ile tarih boyunca doğa ile birlikte tanımlanan kadına hakimiyet kurulması arasında bir paralellik olduğuna dikkat çekmektedirler.
Alevilik'te yasa karşısında insan

İnsan hakları, insanın kendisinden daha yüce olan bir güce karşı korunması ihtiyacından kaynaklanmaktadır. Oysa devletsiz ve eşitlikçi topluluklarda insan, haklarla korunmaya ihtiyaç duymayabilir. Kandaş topluluk özellikleri gösteren Alevi toplulukları eşitlikçi bir Yasa etrafında kurulmuştur. Bu topluluklar içerden bölünmeye ve parçalanmaya tahammülsüz topluluklardır. Bu topluluklar çeşitli eşitlikçi kurumlarıyla iktidarın ayrışmasına izin vermemektedir. Alevi topluluklarında, topluluktan ayrışmış bir iktidar mevcut olmadığından dikey bir iktidar ilişkisi gerektiren ceza kurumları da bulunmamaktadır. Düşkünlüğün bir ceza olmaması bu savı doğrulamaktadır. Alevi topluluklarında insan, herhangi bir iktidara karşı haklarla donatılmaya ihtiyaç duymamaktadır. Çünkü kendisini, eşitsiz ilişkiler üreten devlet veya benzeri bir ayrışmış iktidar karşısında bulmamaktadır.
1989?2007 Dönemi Cumhurbaşkanlığı seçim süreçleri ve 1982 Anayasasınında yapılan değişikliklerin Cumhurbaşkanının yetkileri üzerindeki etkisi

Anayasalarımızı incelediğimizde geçmişşten günümüze gelinen süreçte cumhurbaşkanlığı makamının yetkilerinde özellikle 82 anayasası ile birlikte ciddi bir artışın olduğunu görürüz. Ülkemizdeki uygulama parlamenter sistemlerdekinin aksine yürütme organını cumhurbaşkanlığı aracılığıyla güçlendirmiştir. Cumhurbaşkanlığı seçim süreçleri sancılı geçmekle birlikte pek çok yeni düzenlemeleri de beraberinde getirmiştir. 11. Cumhurbaşkanlığı seçim sürecinde yaşananlar cumhurbaşkanını halkın seçmesini ve iki defa seçilebilmesini öngören anayasa değişikliği ile sonuçlanmıştır.11. Cumhurbaşkanlığı seçim süreci doğurduğu sonuçlar bakımından önemlidir. Parlamenter sistemlere göre daha fazla yetkiyle donatılmış adı ne başkanlık ne de yarı başkanlık olan bu sistem içinde geniş yetkilere sahip cumhurbaşkanının, bu yetkileri tekrar kullanabilmek için siyasi erkin içinde oy kaygısıyla hareket etmesi, yürütmenin sorumsuz kanadını oluşturuyor olması hasebiyle yasal bir yaptırıma maruz kalmaması bu makamın siyasallaşacağı yönünde bir düşünce akla getirmektedir. Cumhurbaşkanlığı seçim süreçlerinde yaşanan sıkıntıların giderilmesi açısından cumhurbaşkanını halkın seçmesi iyi bir çözüm olmakla birlikte bir defa halk onayıyla seçilebilmesi ile sınırlandırılması ileride daha farklı sorunlara yol açabilecek uygulamaların önlenmesi anlamına gelecektir.
Peyami Safa perspektifi ile Türk modernleşmesinde doğu-batı sentezi

Bu çalışmada, Osmanlıyla başlayıp, Cumhuriyet dönemiyle devam eden ve günümüz tartışmaları arasında da güncelliğini koruyan Türk modernleşmesinin, Peyami Safa'nın Doğu-Batı sentezi yaklaşımında analizi amaçlanmıştır. Zira Peyami Safa, Osmanlı'nın tarihten çekilip, modern Türkiye'nin inşa sürecine şahit olmuş bir aydınımızdır. Tanıklık ettiği bu tarihsel çizgide Safa, önce Kemalist ideolojideki radikal modernleşme adımlarını olumlayan noktadadır. Ancak 1950'li yıllar itibariyle değişen iç ve dış dinamiklerin ışığında muhafazakarlığa evrilen düşüncelerinde köklü dönüşümleri hedefleyen Batılılaşma politikasına karşı endişelerinin izlerine rastlarız. Türkiye için uygun olan Batılılaşma sistematiğini ise mantık ile sezginin beraberliğinde, yani Doğu-Batı sentezi anlayışında görür. Bu kapsamda çalışmada ilk olarak düşünsel temelin oluşturulması adına modernliğin kökenine, tarihsel çizgideki gelişim sürecine ve Osmanlı ve Cumhuriyet dönemine yansımalarına yer verilmiştir. Ardından Türkiye'nin Batılılaşma sorunsalının çözümünün Doğu ve Batı uygarlıkları arasındaki tercihte değil, Şark medeniyetinin sezgisel, Garp medeniyetinin ise akli ve ilmi yönünün anlamlı terkibinin geçtiğini vurgulayan Doğu-Batı sentezi anlayışı tetkik edilmiştir.
Türk sağının Alevi algısı (1960-1980)

Bu çalışma Türk sağının farklı fraksiyonlarının Alevileri nasıl tanımladığını ve bu tanımlama biçiminin Alevilere yönelik tutumlarında ne derece etkili olduğunu anlamayı amaçlamaktadır. 1960'lar ve 1970'ler tüm dünya için politikleşme süreçlerinin hız kazandığı, toplumsal muhalefetin yükselişe geçtiği, ideolojik kutuplaşmaların etkisiyle siyasal hareketliliğin yoğun bir şekilde yaşandığı ve buna bağlı olarak da toplumsal bölünmelerin fazlasıyla görünür olduğu yıllardır. Aynı zamanda bu tarihsel dönem Alevilerin de sol hareketlere eklemlenerek politikleşme sürecine dahil olduğu ve buna bağlı olarak Türkiye'deki sağ siyasetin radarına girdiği yıllar olmuştur. Dolayısıyla söz konusu çalışma 1960- 1980 arası dönemde Türk sağının Alevi algısını incelemeyi değerli bulmaktadır. Türkiye siyasal hayatında önemli bir kesit olan bu dönemde Türk sağının din, millet ve gelenek üzerine kurulu farklı fraksiyonlarını bir araya getiren temel motivasyon kaynağı, Soğuk Savaş'ın da etkisiyle, anti-komünizm olmuştur. Bu bağlamda Türk sağının Alevi algısına etki eden en önemli parametre de komünizm karşıtlığı olmuş ve Alevilerin 1960'lardan itibaren sol-sosyalist hareketlerle, 1970'lerde ise sosyal demokrat çizgideki CHP ile yakınlık kurması Türk sağının nazarında sol-komünizm-Alevilik özdeşliğini ve Kızılbaşlık ile komünizmin kızılı arasında bir tür benzerlik kurulmasını beraberinde getirmiştir. Türk sağının politik söyleminin merkezinde anti-komünizm vurgusu yer almış; Aleviler ise sol hareketlerle ilişkisi üzerinden problematize edilip solun yedek gücü haline gelmekle eleştirilmişlerdir. Dolayısıyla devletin bekasını tehdit etme potansiyeli olan unsurlar olarak değerlendirilmişlerdir. Bu çalışmada Osmanlı geçmişşinin isyankar Kızılbaşları olmak ile Cumhuriyet döneminin Türklüğün otantik taşıyıcıları olmak arasında sıkışıp kalan Alevilere yönelik Türk sağının söylem ve pratikleri tarihsel, toplumsal, siyasal ve konjonktürel boyutlarıyla açıklanmaya çalışılacaktır.
Political opportunity, organizational infrastructure and organizational founding: Trade unions in İstanbul and Ankara,1947-1980

S YAS FIRSAT, ÖRGÜTSEL ALTYAPI VE ÖRGÜT KURULUŞU: STANBUL VE ANKARA'DA ŞÇ SEND KALARI, 1947 -1980Çetin ÖnderDoktora Tezi, 2006Tez Danışmanı: Prof. Dr. Behlül Üsdiken
Prince Sabahaddin as a liberal intellectual

Bu tezde, yorumcular tarafından literatürde liberal olarak kabul edilen Prens Sabahaddin'in siyasi tahayyülü incelenmektedir. Prens Sabahaddin literatürdeki yorumculara benzer şekilde, bu tezde de liberal olarak kabul edilmekte fakat yeniden yorumlanmaktadır. Prens Sabahaddin'in liberal olarak yorumlanmasını açıklığa kavuşturmak için, Prens Sabahaddin'in siyasi tahayyülü ile Alexis De Tocqueville'in siyasi tahayyülü arasında bir mukayese yapılmaktadır. Bu mukayesenin sebebi, Prens Sabahaddin'in siyasi tahayyüllünün Alexis De Tocqueville'in siyasi tahayyülünden izler taşıdığı düşüncesidir. Bu mukayese ile Prens Sabahaddin'in düşünce dünyasının liberal boyutlarını açıklığa kavuşturmak amaçlanmaktadır. Sonuç olarak, De Tocqueville ve Prens Sabahaddin demokrasiyi bir yaşam şekli olarak algılamış ve bir zihniyet meselesi olarak yorumlamışlardır.
Gender and nation: A comparative analysis of state policies on gender in Turkey and Italy during the interwar period (1923-1938)

Bu tez, iki savaş arası döneminde (1923 - 1938), İtalya ve Türkiye'de cinsiyet ve milliyetçilik arasındaki ilişkiyi analiz etmeyi amaçlamaktadır. Tez özellikle, Mussolini ve Atatürk'ün Kemalist ve Faşist rejimleri dönemindeki kabul edilen toplumsal cinsiyet politikalarına odaklanıyor. Tezde Karşılaştırmalı-Tarihsel Metodoloji ve feminist teori kullanılarak, yükselen İtalyan ve Türk milliyetçiliği analiz edilip toplumsal cinsiyet sorunuyla ilişkilendirildi. Bu tez, devlet politikaları ve bu politikaların, kadınların yaşamları üzerindeki etkileri hakkında karşılaştırmalı bir yorum sunuyor. Bu tez, iki dünya savaşı arası dönemde İtalya'da psikiyatri hastanelerinde tutulan orijinal kaynakları, süreli yayınları, günlükleri ve hasta kayıtlarını inceleyerek, kadınların zor koşullarını yeniden inşa ediyor. Ayrıca bu tez, Atatürk ve Mussolini dönemi rejimleri arasındaki yapısall farklılığı ve bunun sonucundaki toplumsal cinsiyet politikası farklılığının altını çiziyor. Bu tez, Mussolini'nin rejimiyle ilgili olarak, bu faşist ideoloji ile milliyetçi ideoloji arasındaki farkı gösterir ve siyasi karar almada erkek egemenliğini vurgular. Bu tezde, iki savaş arası dönemde hem İtalya hem Türkiye'deki liderlerin toplumsal cinsiyet politikalarını etkileyen milliyetçi bir politika benimsediklerini savunuyorum. Atatürk'ün laik ve özgürleştirici-feminist tutumu, antifaşist kadınlara baskı yapan ve hapse atan Mussoloii'nin mizojinist anti-feminizminden açıkça farklıydı. Bu nedenle Atatürk için milliyetçilikten, Mussolini rejimi için de faşizmden söz edebiliriz.
Sabah gazetesi ve 20 Ekim 1991 erken genel seçimi

Erken Genel Seçimi döneminde hem seçime katılan siyasi partiler hem de okuyucular tarafından ilgi gören bir kitle iletişim aracıdır. Gazete seçime katılan 6 siyasal parti olan ANAP, DYP, SHP, DSP, RP ve SP'nin çalışmalarını, faaliyetlerini ve adaylarını kamuoyuna tanıtarak, kamuoyunun bilinçlenmesine, bilgilenmesine ve sağlıklı bir karar vererek kamuoyunun oluşmasına çalışmıştır. Günlük verdiği haberler ve köşe yazarlarının yorumlarıyla seçimi gün gün izleyerek, gelişmeleri halka aktaran gazetenin bu dönemde haberler bakımından tarafsız davranmaya çalıştığı gözlenmektedir. Köşe yazarları ise kendi sübjektif görüşleri doğrultusunda halkı bilgilendirmiştir. İ
28 Şubat sürecinin yükseköğretimdeki yansımaları

Türkiye Cumhuriyeti'nin siyasi tarihi, askeri darbeler tarihidir. Darbeler Türk milletinin tarih boyunca alışkın olduğu ve neredeyse her on yılda bir gerçekleşen olaylar olarak içerisinde yaşadığımız topluma yön vermişlerdir. Bu çalışmamda '28 Şubat 1997 Askeri Darbesi ve Türk Eğitim Sistemine Etkileri' araştırılmıştır. 28 Şubat 1997 post-modern askeri darbesi çok yakın bir geçmişşe sahip olmasına karşın ülkemize ve milletimize toplumsal, siyasal, ekonomik ve hukuki açılardan birçok etkisi olmuştur. Yaşanan bu askeri müdahale Türkiye'nin miladı olarak değerlendirilmiştir. Askeri darbeyle, anayasa askıya alınmış, baskı ve zor kullanarak hukuk dışı yollara başvurulmuş, millet iradesi hiçe sayılmış, seçilmiş hükümetler darbe girişimleri sonucunda iktidardan uzaklaştırılmış, devlet ve toplum yapısında ve eğitim sisteminde önemli değişiklikler olmuştur. 28 Şubat 1997 Askeri darbesinden sonraki süreçte de devlet ve toplum yapısında siyasal, sosyal, ekonomik ve hukuki açılardan birçok değişiklikler meydana gelmiş, hatta bu değişiklikler eğitim sistemimize de yansımıştır.
Siyasal İslam ve muhafazakarlık konusunda Türkiye: AK Parti'nin 2002-2010 döneminin incelenmesi

Bu çalışmada siyasal İslam ve muhafazakarlık ideolojilerinin, Türkiye'de nasıl örgütlenerek, Türk toplumsal ve siyasal hayatına yön verdikleri incelenmiştir. Üç ana bölümden oluşan çalışmanın birinci bölümünde, ideolojik olarak muhafazakarlığın temel anlam ve değerleri ele alınıp; yine bu kavramın, liberalizm ve demokrasi ile olan ilişkisinden bahsedilmiştir. Muhafazakar Demokrat parti kimliği ile yola çıkan Ak Parti'nin, beyan ettiği bu kimliğe yönelik eleştiriler daha çok İslamcılık ekseninde olması sebebiyle çalışmanın ikinci bölümünde, Siyasal İslam konusu ele alınmıştır. Yine aynı bölümde, Cumhuriyetin kuruluşundan, Ak Parti iktidarına kadar geçen süre içerisindeki Türkiye'de var olan, ya da var olmaya çalışan Siyasal İslamın niteliği incelenerek, çeşitli partiler aracılığıyla ortaya konan temsil biçimi analiz edilmiştir. Çalışmanın son bölümünde Ak Parti'nin kuruluşundan, kimlik tanımından ve siyasal İslamla olan ilgisinden bahsedilerek; muhafazakarlık ve siyasal İslam hakkında oluşturulan çerçeveye atıfla analizi yapılmıştır. Ak Partiye göre İslam Dini, siyasi ideolojilerden bağımsız kutsal bir inanç sistemidir ve İslamın siyasal ideolojilere dönüşmesi, dinin özüne zarar verir. Bu sebeple Ak Parti İslamcı bir parti değildir ve böyle bir partinin varlığına da sıcak bakmamaktadır. Kendi kimliğini Muhafazakar Demokrat olarak açıklayan Parti; bu kimliğin sadece çerçevesini çizmiş, net olarak tanımını yapmayıp, bunu zamana bırakmıştır. Muhafazakar demokrat kimlik tanımıyla öncelikli hedefi sisteme entegre olup, orada güç kazanmak ve bu gücün devamını sağlamak olmuştur.