turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
The possibility of grounding contemporary social contract theory by theory of games: The cases of Rawls, Gauthier and Buchanan

Bu çalışma, iki geleneğin, toplumsal sözleşme ve oyun teorisi, toplumsal işbirliği kavramlarını incelemiştir. Oyun teorisinin toplumsal işbirliğine anlayışına yönelik üç ana özellik sunulacak ve toplumsal sözleşme teorisinin toplumsal işbirliği anlayışı ile karşılaştırılacaktır. Klasik Toplumsal Sözleşme Teorisi faydanın hesaplanmasını sunmamaktadır. Öte yandan, Günümüz Toplumsal Sözleşme Teorisi faydanın ölçülmesini sunmaktadır. Bu çalışma günümüz toplumsal sözleşme geleneğini, sözleşme süreci ve toplumsal işbirliği olarak iki farklı alana bölmektedir. Sözleşme süreci içsel sınırlılıklarla kurulmuştur ve burada bireyler uzun dönemde daha fazla kazanabilmek için paylarından feragat etmektedirler. İkinci olarak, günümüz toplumsal sözleşme teorisinin toplumsal işbirliği anlayışı bir tarafın olası kaybının olduğu pazarlık modelinin sunmamaktadır. Günümüz toplumsal sözleşme teorisi işbirliğine girilmediği duruma göre herkesin payını arttırmasını öne sürmektedir ve mahkumun ikilemindeki cayan kişinin payından da daha fazlasını sunmaktadırlar. Bu durum oyun teorisinin toplumsal işbirliği anlayışına uymamaktadır.
Siyasal iletişimde mekan üzerinden söylem üretiminin önemi: Balkon ve meydanlarda söylem üretimi

'Mekanın üretimi' kavramı ile iktidarların, 'mekanları işgal ederek', gündelik yaşamdaki tahakküm, sömürü ve denetimi nasıl sağladığını ortaya koymaya çalışan Lefebvre'ye göre, mekanın kökeni, bedende başlayan ve duyulmayı arzulayan bir ritimler yığınıdır. Mekan sadece mimari ve sorgulanması gereksiz bir anlatının bağlamı değildir. Mekan, bireyin varoluş koşullarının, toplumun, iktidarın yani yaşama dair tüm anlatıların bağlamıdır. Sadece bizim anlatımızın değil, iktidarın ya da ötekisinin anlatısının da bağlamıdır. Bu bağlamda düşünür, siyasal rejimlerin bile, varoluş koşullarını mekanı kullanma becerilerine borçlu olduklarına gönderme yapmaktadır. İlgili kabulden hareketle hazırlanan bu tez çalışmasında, mekan, bir ikna süreci olan siyasal iletişimin başat ve en etkili araçlarından biri olarak ele alınmaktadır. Bu tez çalışması, güç-iktidar ve iletişim ilişkisi temelinde çalışan, Foucault, Lefebvre gibi düşünürlerin önesürüleri ışığında, mekanın, siyasal iletişimin aktörlerinin, ideolojik gayelerini onaylatmak ve/veya eyleme dönük amaçlarını harekete geçirmek üzere yararlandıkları iletişim tekniklerinin önemli bir parçası olduğu kabulüyle hazırlanmıştır. Bu bağlamda çalışmada, Türk siyasal yaşamında, siyasal iletişimin başat aktörlerinin, iletişimsel sınırlar dahilinde mekanı kullanma düzey ve biçimleri, Türkiye'de 13 yıldır iktidarda olan AK Parti'nin 2014'e kadar genel başkanı ve Başbakan olan, Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan'ın, 2011 Genel Seçimleri ile 10 Ağustos 2014 tarihli Cumhurbaşkanlığı Seçimi dönemlerinde, halka hitaben yaptığı 'balkon konuşmaları'nın, mekan kullanımı temelinde, eleştirel söylem analizi ile ortaya konmaya çalışılacaktır.
Türkiye'de 1980 sonrası neoliberal dönemde iktidar-mekan ilişkisi ve muhafazakar kentin inşası

1970'lerden itibaren tüm dünyada hakimiyet kurmaya başlayan neoliberal ideolojinin uygulayıcıları muhafazakar karakterli aktörler olmuşlardır. Türkiye'de de 1980 askeri darbesi ile başlayan bu neoliberal dönüşüm süreci Turgut Özal önderliğinde başlamış ve şiddetini artırarak devam etmiştir. Dolayısıyla muhafazakarlık ve neoliberalizm sürekli olarak birbirlerini besleyen ideolojiler olarak yükselişlerini ve hakimiyetlerini birbirleri üzerinden sağlamışlardır. Tez bu çerçevede neoliberal ve muhafazakar ideoloji arasındaki birlikteliğin rastlantısal veya dönemsel olamayacağı önermesiyle bu iki ideolojinin kurdukları koalisyonun ideolojik ve mekansal boyutlarını ortaya koymayı hedeflemektedir. Bu kapsamda Türkiye Cumhuriyeti tarihi boyunda muhafazakarlığın gelişim süreci ile birlikte ekonomide ve kentsel mekandaki dönüşümler ve kırılma noktaları tespit edilerek bu iki ideolojinin hem mekansal anlamda hem de ideolojik anlamda birbirlerini nasıl besledikleri ortaya konulmaya çalışılmıştır.
An application of prospect theory on analysis of strategic voting: The effect of incumbency on reference point

Sosyal bilimlerde Beklenti teorisi karar alma süreçlerini açıklayan en etkili teorilerden birisidir. Ancak, beklenen fayda teorisinin sıkça kullanıldığı stratejik oy verme davranışı üzerine yapılmış çalışmalarda ihmal edilegelmiştir. Bu çalışmada, beklenti teorisinin iki temel savı olan referans noktasına bağlımlılık ve kaybetme hoşnutsuzluğu stratejik oy verme davranışının analizine eklemlenmektedir. Bu çalışmadaki temel amaç, seçmenin referans noktasının stratejik oy verme ihtimali üzerini etkisini araştırmaktır. Referans noktası bağımlılığı ve kaybetme hoşnutsuzluğunun uygulandığı bir modelden iki ana hipotez türetilmiştir. Buna göre, seçim öncesinde, en çok tercih ettiği parti ya da aday iktidarda olan seçmenlerin, en az tercih ettiği parti ya da aday iktidarda olan seçmenlere nazaran stratejik oy vermeye daha meyilli olması beklenmektedir. Bununla birlikte, iktidardaki parti ya da adayın, seçmenin partileri/adayları onlara hissettiği yakınlığa göre konumlardırdığı sıralamadaki yeri yükseldikçe, seçmenin stratejik oy verme ihtimalinin artması beklenmektedir. Bu tahminleri test etmek için öğrenci ve çiftçilerin katıldığı deneyler yapılmıştır. Ayrıca, 2015 British Election Studies anket verileri kullanılarak 2010 ve 2015 Birleşik Krallık Genel Seçimleri için istatistiksel analizler yapılmıştır. Deneylerin ve istatistiksel analizlerin sonuçları hipotezleri destekler niteliktedir.
Cemil Meriç'te kültür ve ideoloji

Bu çalışmada temel amaç, kültür ve ideoloji kavramlarının Cemil Meriç'in görüşlerindeki karşılıklarını incelemektir. Kültür kavramı, genel olarak, bir ferdin sosyal ve zihni formasyonu, kişiliğinin, gıda, zevk, duyarlılık yönünden olgunluğa ermesi anlamını taşımaktadır. İdeoloji kavramı ise tasavvurların kurulma tarzını, kaynağını ve konularını arayan bilim manasında kullanılmakla birlikte, siyasi, ahlaki, felsefi ve dini sahalarda bilimlerinkine benzer kesin bilgi getirmek iddiasında olan teoriler anlamını da içermektedir. Bu bağlamda incelendiğinde Meriç, kültür kavramının tarifinin ardından, bir bilme, bir seziş halinin ürünü olan irfanı açıklamış ve bu kavrama dönülmesinin gerekliliğini ortaya koymuştur. Kültürün yanı sıra, bu kavramla ilintili olan ideoloji kavramı da incelendiğinde, Meriç, onu dünya görüşü bağlamında ifade etmiş, ardından, ideolojilerden bahsetmek suretiyle her birinin tanınması gerektiğinin önemini ortaya koymuştur. Çalışmanın ilk bölümünde, bir düşünce insanı olan Cemil Meriç'in kişiliğinin özelliklerini yansıtan bilgilere yer verilmiştir. İkinci bölümde, kültür kavramına ilişkin tanımlamalar, temel kavramlar ve konunun içeriğine ilişkin Meriç'in düşünceleri incelenmiştir. Üçüncü bölümde ise ideoloji kavramın tarifleri, onunla ilişkili kavramlar, ortaya çıkan ideolojiler ve bu minval üzere Meriç'in ifadeleri irdelenmiştir. Bu çalışma, Meriç'in kendi eserlerine yönelik bir araştırmayı içermektedir.
Mekan ve siyaset ilişkisi: Türkiye'de 2000 yılı sonrası müşterekler siyaseti

Tezin amacı kapitalizmin içerisine girdiği krizlerden her seferinde çıkabilmeyi başarmasının arkasında yatan nedenin kapitalizmin var olan mekana sermayenin aşırı birikiminin kaydırılmasıyla yayılması ve böylece var olan mekanı dönüştürerek kendi mekanını üretmesi olduğu temelinden yola çıkılarak; neoliberal kapitalizmin günümüzde yarattığı tahakkümden kurtulmak için mekan kullanılarak alternatif yolların nasıl üretilebileceğini Türkiye bağlamında tartışmaktır. İlk bölüm çalışmanın teorik kısmını oluşturan mekanın tarihsel gelişme içerisinde kapitalizmin etkisiyle nasıl değiştiğinin açıklandığı, ardından mekan kavramına getirilen farklı yaklaşımların tartışmasından oluşmaktadır. Bu bölümün bir diğer başlığı olarak mekanın siyaset ile olan ilişkisi örnekler bağlamında tartışılacaktır. İkinci bölüm çalışmada neden 2000 yılı sonrasının temel olarak alındığının belirtilmesi amacıyla bu döneme kadar olan tarihsel gelişim içerisinde iktisadi durum değerlendirilerek, neoliberal ideolojiyi ve esnek üretime dayalı neoliberal küreselleşmeyi ortaya çıkaran durumlar ele alınacak, özellikle sermayenin birikim aracılığıyla kentlerde nasıl yoğunlaştığı ve bu bağlamda 1980 neoliberalizm dalgasının günümüze kadar Türkiye'nin mekansal dönüşümüne etkisi ortaya konulacaktır. Son bölümde mekan üretmenin toplumsal hareketlerin oluşumundaki etkilerinin neler olduğu, toplumsal hareketlerin mekansallığı, kapitalizmin mekan üretimine karşı alternatifi olacak müşterekler siyasetinin pratik deneyimleri üzerinden tartışılacaktır.
Tek parti hükümetlerinin Güneydoğu Anadolu politikaları (1930-1945)

Cumhuriyetin ilanından sonra özellikle yeni rejimin, inkılapları tam olarak anlatamamasından ve bölgede aşiret ve şeyhlik düzeninin direncinden kaynaklanan nedenlerle önemli bir güvenlik sorunu ortaya çıkarmışsa da alınan sert önlemlerle bu sorunlar giderilmeye çalışılmıştır. Ancak ortaya çıkan bu güvenlik sorununun arkasında sosyal ve iktisadi sebepler de görülmüştür. II. Dünya Savaşı dönemi Türk hükümetlerinin bölgeye yönelik politikaları savaş tehdidi çerçevesinde şekillenmiştir. Bununla birlikte bölgenin temel sorunu olan güvenlik sorununu etkileyen sosyal ve iktisadi sebeplerin de ortadan kaldırılmasına yönelik politikalar üretilmiştir. Çünkü savaş döneminin bütün imkansızlıklarına rağmen bölgeye yönelik başlatılan yatırımların devam ettirilmesinde, devlet mekanizmasının bölge vatandaşlarının temel ihtiyaçlarını karşılama görevini ciddiyetle yerine getirme gayretinde bu anlayış ön plana çıkmaktadır. Genel anlamda değerlendirecek olursak 1930- 1945 yılları arasından tek parti hükümetlerinin Güneydoğu Anadolu bölgesine yönelik politik yaklaşımları bölgenin ülke ile bütünleşmesine yönelik olmuştur
Bursa basınında Demokrat Parti (1950-1960)

Türkiye Cumhuriyeti'nin çok partili siyasi hayata geçiş süreci 17 Kasım 1924'te kurulan Terakkiperver Cumhuriyet Fırkası ile başlamış, 1930'da Serbest Cumhuriyet Fırkası'nın kurulmasıyla devam etmiş ancak yaşanan gelişmeler üzerine bu süreç kesintiye uğramıştı. II. Dünya Savaşının sonunda dünya'da yaşanan gelişmeler ve tek partili sistemlerin savaşı kaybetmesi ve demokrasiyle yönetilen devletlerin savaşı kazanması konjonktürel olarak Türkiye'yi de etkilemiş ve 18 Temmuz 1945 yılında kurulan Milli Kalkınma Partisi ile yeniden çok partili siyasi süreç başlamıştır. 7 Ocak 1946'da kurulan Demokrat Parti ise bu sürecin asıl taşıyıcı unsuru olup; dört yıl sonra yapılan seçimlerde (14 Mayıs 1950'de) 27 yıllık tek parti dönemini sona erdirerek Türkiye Cumhuriyeti'nde ilk defa serbest seçimle iktidarı kazanan Türk siyasi partisi olması özelliği ile döneme damgasını vurmuştur. Hiç şüphesiz bu sürecin ortaya çıkmasında, kamuoyu tarafından takip edilmesinde halk iradesinin yönetime yansımasında basın faaliyetlerinin önemli bir rolü olmuştur. Bu araştırmada; 1950- 1960 yılları arasında Türkiye'de iktidarda bulunan Demokrat Parti'nin siyasi politikaları ve Bursa basınındaki yansımaları ele alınmıştır. Araştırmada Bursa'da çıkan yerel gazeteler taranarak incelenmiş ve on yılık süreç içerisinde Türkiye'de çok partili siyasi hayatın getirdiği değişimler gözlemlenmiştir.
The Village institutes and the Kemalist ideology in the Turkish Republic

Köy Enstitüleri ve Kemalizm ideolojisi Deniz İlgaz Köy Enstitüleri, Cumhuriyet Halk Partisi hükümeti tarafından 17 Nisan 1940 tarihinde, 3803 No. lu Yasa ile kurulmuştur. Ülkenin değişik yörelerinde kurulması hedeflenen 21 Köy Enstitüsü projesi, 1936- 37 yıllarından itibaren İlköğretim Genel Müdürü I. Hakkı Tonguç'un inanç ve çabaları doğrultusunda somut bir gelişme göstermiş, kırsal alana Cumhuriyet ilkelerini ve Atatürk inkılaplarını öğretmek ve benimsetmek, köy öğretmeninin yanı sıra köyde sağlık, teknik bilgi ve tarımsal üretimin her dalında önder olacak kişiler sağlamayı da hedeflemiştir. Ne var ki, 1947 yılından itibaren, Köy Enstitülerinin yetiştirmekte olduğu bilinçli 'taşra aydını' tipi, yerleşik gerici güçlerde tedirginlik yaratmıştır. Bu okullar önce sıradan öğretmen yetiştiren okullara döndürülmüş, 1954 yılında Demokrat Parti iktidarı tarafından ise kapatılmıştır. Bu çalışmada, Köy Enstitülerinde I. Hakkı Tonguç'un köycülük amaç ve ülküsü doğrultusunda uygulanan eğitim felsefesi ve günün en yeni pedagoji ilkelerine uygun özgürlükçü eğitim yöntemleri denemesinin, CHP hükümetinin izlediği Kemalizm ideolojisi ve 1935 Parti Programı doğrultusunda çizilmiş olan milli eğitim hedefleri ile uyumlu/uyumsuz yanları incelenmekte; bu amaçla konu, Köy Enstitülerini kuran ve düzenleyen 3803ve 4274 No. lu Yasalar, Ebedi Şef M. Kemal Atatürk ve Milli Şef I. inönü'nün eğitim ve kalkınma politikalarıyla ilgili konuşmaları, yerli-yabancı birçok tarihçi, bilim adamı ve eğitimcinin Köy Enstitüleri üzerine yazılmış yazı ve açıklamaları ışığında irdelenmektedir. Çalışma, yedi Bölüm oluşturan dört ana ayrıma dayanmaktadır. Birinci, Giriş, Bülümü'nü izleyen İkinci ve Üçüncü Bölümlerde, Kemalizm ideolojisinin belirleyici ana hatları ortaya konulmakta, özellikle milli eğitim hedef ve programı veriler doğrultusunda saptanmaktadır. Dördüncü Bölüm'de, Köy Enstitülerinin kuruluş ve işleyişi, kronolojik ve açıklamalı olarak sunulmakta; Beşinci Bölüm'de ise, I. Hakkı Tonguç'un yetişme ve gelişmesinde, zihinsel biçimlenmesinde etkili olabilecek iç ve dış faktörlere yer verilmekte, özellikle Tonguç'u köye yönelik çabalarında etkilemiş olabilecek Doğu Avrupa'da yaygın köycülük ideolojisi incelenmektedir. Altıncı Bölüm'de, Köy Enstitülerinin ürünleri olarak topluma kazandırılmış olan yeni taşra aydını tipi kişiler verdikleri edebi, bilimsel yapıtları, zihinsel ve davranış özellikleri açısından değerlendirilmektedir. Yedinci, Sonuç Bölümü ile çalışma tamamlanmaktadır.
Normativite ve motivasyon sorunu karşısında Laclau'nun siyasal kuramında etik ve normatif ayrımının rolü

Etik'in hem normatif hem de motivasyonel yanı vardır. Bu iki boyut, sınırlayıcı/engelleyici/kural koyucu olan ve cazip/bağlanılan/yüksek ideal olan olmak üzere, norm ve değer olarak da ifade edilebilir. Kant'tan bu yana etik'in normatif içerikle tanımlanması, geniş kabul gören bir yaklaşımdır. Laclau, etik'in normatif bir içerikle tanımlanmasına veya etik momentin önceden tümüyle normatif içerikle doldurulmasına karşı çıkmaktadır. Çünkü böyle olduğunda etik moment, belirli bir normatif içerikte çökeltilmiş olmaktadır. Bu anlamda etik momentin özselliğinin ortadan kalkması, motivasyon sorunu olarak belirmektedir. Ancak etik, normatif bir içerikle tanımlamadığında ise normativite sorunu baş göstermektedir. Laclau, etik olan ve normatif olanın örtüştürülemezliğini iddia ederek normativite ve motivasyon sorunu karşısında ilginç bir yerde durmaktadır. Ne normativite adına motivasyonel boyutu dışarda bırakan ne de motivasyon adına mutlak göreceliliğe düşen böyle bir konumun normativite ve motivasyon kavşağında olduğu ifade edilebilir. Değer ve norm gerilimi olarak da ifade edilebilecek böyle bir konumda ahlaki seçim, kendi biricik kaynağını ne etik olandan ne de normatif olandan almayarak, bu ikisi arasındaki bitimsiz müzakereden almaktadır. Laclau'ya göre siyasetin, hegemonyanın, demokrasinin hatta bizzat etik'in varlık şartı, etik olan ve normatif olanın örtüştürülemezliğidir. Bu anlamda Laclau, etik ve normatif ayrımına siyasal karar ve eylemlilik adına böyle bir rol yüklemiş olmaktadır. Sonuç olarak Laclau, normativite ve motivasyon kavşağında etik-politik bir model sunduğu söylenebilir.
28 Şubat'tan 27 Nisan'a ordu-siyaset ilişkisi: Hürriyet gazetesi incelemesi

Türkiye tarihinde asker-siyaset ilişkisi her zaman tartışılan bir konu olmuştur. Askerin siyasi hayat üzerindeki etkisi cumhuriyet öncesi döneme dayanmakla birlikte cumhuriyet sonrasındaki rolü esas olarak 1950 yılında cumhuriyetin resmi ideolojisinin savunucusu konumundaki CHP'nin halkın oylarıyla iktidarı DP'ye devretmesi ile başlamıştır. Bu tarihten 10 yıl sonra, 27 Mayıs 1960'ta gerçekleşen askeri müdahale, on yıllar sürecek olan askeri darbe geleneğinin de başlamasına neden olmuştur. Sonraki dönemlerde sırasıyla 12 Mart 1971 ve 12 Eylül 1980'de askerler ya sivil iktidarı göreve bırakmaya zorlamış ya da yönetimi bizzat ele almıştır. Askeri darbe geleneğinin en son ve en canlı örneği 28 Şubat 1997 tarihli Milli Güvenlik Kurulu toplantısı sonrasında yaşanmıştır. 28 Şubat, diğer askeri müdahalelerden farklı şekilde, bir süreç olarak benimsenmiş ve uygulanmıştır. 28 Şubat sürecinde Refah Partisi ve Doğru Yol Partisi koalisyon hükümeti asker, yargı, üniversite ve basın gücüyle görevden ayrılmaya zorlanmıştır. 28 Şubat sivil siyaset üzerinde sonuç veren son müdahale olmuştur. Bu tarihten 10 yıl sonra, Genelkurmay'ın cumhurbaşkanlığı seçim sürecinde yayınladığı ve muhtıra olarak nitelendirilen 27 Nisan bildirisi askerin sivil hükümeti etkileme yönünde son girişimi olmuştur. AKP hükümetinin, önceki siyasi iktidarların tersine, bildiriye karşı çıkması bu girişimi sonuçsuz bırakmıştır. 28 Şubat'tan 27 Nisan'a basında kullanılan dil de değişime uğramıştır. Toplumsal güç ve iktidar sahibi kişi ve kurumların bu süre zarfında değişime uğraması, haber dilindeki egemen söylemin de değişmesine neden olmuştur. Tez çalışmasında Hürriyet Gazetesi örneğinde 10 yıllık süre içinde asker-siyaset ilişkisinin haber dili özelinde analizi yapılmıştır.
The trade unions during the February 28 period

Şubat darbesi, Türk siyasal hayatında 'post-modern darbe' olarak yerini almıştır. 28 Şubat'a bu sıfatı kazandıran ise yönteminin önceki darbelere göre gösterdiği farklılıktır. Alışılmış olanın aksine 28 Şubat'ta asker kışlasından çıkmamış, silah kullanmamış ve yönetime doğrudan el koymamıştır. Bunun yerine 'silahsız kuvvetler' olarak tanımlanan farklı toplumsal aktörler organize edilerek oluşturulan baskı ortamı sonucunda mevcut iktidara hayat hakkı tanınmamıştır. Bu çalışmada 28 Şubat darbesinin meydana geldiği süreçte sendikaların söylem ve faaliyetleri incelenmiştir. Özellikle '5'li Çete' olarak nitelendirilen toplumsal bloğa dahil olan işçi ve işveren sendikalarının tutum ve faaliyetleri sendika-siyaset ilişkisi bağlamında ele alınmıştır. Türk-İş ve DİSK işçi konfederasyonlarına, TİSK ise işveren konfederasyonlarına örnek olarak seçilmiştir. Sonuç olarak varoluşlarını demokrasinin varlığına borçlu olan sendikaların 28 Şubat anti-demokratik sürecine verdikleri katkının bir paradoks olduğu ve üyelerini haklarını korumak ve geliştirmek olan asıl amaçlarının aksine ideolojik kaygılarla hareket ettikleri ortaya konulmuştur.
Brexit süreci'nin Türkiye'de bürokratik ve siyasal düzlemde algılanışı

Bu çalışmanın ilk iki bölümünde Birleşik Krallığın 1973 yılında AET'ye katılımından sonraki süreçte, bu toplulukla ve sonrasında Avrupa Birliği ile olan sıkıntılı ilişkilerinin nedenleri incelenmeye çalışılmıştır. Bu incelemenin sağlıklı olabilmesi için geçmişşte yaşanmış Avrupa'daki bütünleşme hareketlerine, bu kıtada yaratılmaya çalışılan uyum ve dengenin sağlanması için yapılan girişimler incelenmiştir. Brexit'in, Birleşik Krallığın Topluluğa üye olmasından günümüze kadar süren bir süreç olduğu ve bu süreç sonunda Birleşik Krallığın AB'den ayrılması gündeme geldiğinde, ülkemiz kamuoyunun vermiş olduğu tepkiler ölçülmeye çalışılmıştır. Brexitin anlaşmalı ya da anlaşmasız olarak iki şekilde gerçekleşme durumu olduğu ve bu durumların sonuçlarında, ülkemiz ekonomik, siyasi, diplomatik vb konularda her türlü etkilenecektir. Brexitin yaratacağı bu etkiler, Türkiye kamuoyunda medya kuruluşları, akademik dergiler, siyasi partiler, siyasiler vb. tarafından yapılan açıklamalar göz önünde tutularak değerlendirilmiştir.
Kemalizmle Marksizm arasında geleneksel aydınlar: Yön ve Devrim

Bu çalışma, Yön-Devrim Hareketinin geleneksel Türk aydınlan ve Türkiye sol hareketi içindeki özgün konumunu belirlemeyi amaçlamaktadır. Siyasi fikirlerine temel teşkil eden kavramlar ve toplumsal gelişmeyi kavrayış biçimi bakımından Osmanlı-Türk geleneksel aydın hareketleri içinde bir moment olan Yön-Devrim Hareketi, aynı zamanda, TİP'le birlikte, 1960'lar Türkiye'sinin en etkili iki sosyalist akımından biriydi. Yön Hareketini hem takipçisi olduğu geleneksel aydın hareketlerinden hem de TİP 'ten farklı kılan temel yanlar, onun özgün konumunu belirleyen faktörlerdi. Toplumun, ancak onun sorunlarını teşhis ve tedavi edebilmeye muktedir asker-sivil aydınlar aracılığıyla yukarıdan aşağıya dönüştürülebileceğine ilişkin temel tezi, Yön-Hareketi ile TİP arasındaki temel farktı. Yöncüler, TİP önderleri gibi sosyalizmin işçi sınıfı içinde örgütlenerek bir toplumsal hareket şeklinde inşa edebileceğini kabul etmiyorlar, işçi sınıfının dönüştürücü rolünün ancak ilerici aydınların gerici kuvvetlerin egemenliğine son verici eyleminden sonra mümkün olabileceğini düşünüyorlardı. Bununla birlikte, Türkiye'nin geri kalmışlığının başlıca sebebinin, tarih boyunca ona yön verdiğine inandıkları aydınların toplumsal değişime ilişkin düşüncelerinin yanlışlığından kaynaklandığına ilişkin tezleri, Yöncülerin, takipçisi oldukları geleneksel aydınlarla ayrıldıkları temel noktaydı. Onlara göre toplum, 'cahil halkın eğitilmesi' ya da 'Batının sahip olduğu siyasi kurum ve yasaların nakledilmesi'yle değil, iktisadi ve sosyal yapının köklü bir şekilde dönüştürülmesiyle kalkmdmlabilirdi. Bu bakıdan Yöncüler, Yeni Osmanlılar tarafından belli belirsiz bir şekilde kullanılan, Jön Türkler ile İttihat ve Terakki Cemiyeti tarafından şekil verilen ve Kemalizm tarafından programatik bir şekilde bir araya getirilen milliyetçilik, devletçilik, halkçılık, inkılapçılık gibi kavramları Marksizmden yararlanarak yeniden tarif ettiler. Geliştirdikleri sosyalizan kalkınma stratejisinin, bu fikirlerle donatılmış asker ve sivil aydınların eylemiyle gerçekleşeceğini düşünüyorlardı. Ortaya çıktığı dönemde 'tüzüksüz bir parti' gibi faaliyet gösteren Yön Hareketi, geleneksel Türk aydınlanyla Marksizm arasındaki eşik noktası olma özelliğiyle Cumhuriyet tarihinin en etkili aydın hareketlerinden biri oldu. III
Elites, power sources and democracy

Bu tez genel olarak elitler, ancak özellikle güç kazanımı ve gücün elde tutulmasıyla ilgilidir. Tezi ilgilendiren bir diğer konu ise demokrasidir. Bu sebeple, klasik elit teorileri ve demokratik elit teorileri eleştrisel olarak analiz edilmiştir. Dahası, elit olabilmek için gerekli olan güç kaynakları ve elitlerin güç kaynakları tartışılmıştır. Bunlara ek olarak, klasik ve demokratik elite teorisyenlerinin elitlerin yönettiği demokrasi ihtimaline bakışları sorgulanmıştır. Bu çalışma, elite teorilerine göre toplumlarda elitlerin var olduğu sonucunu çıkarır. Bu elitler güçlü ve prestijlilerdir. Ancak, elit olabilmek için gerekli olan güç kaynakları ve elitlerin güç kaynakları farklı elit teorilerinde farklılık gösterir. Yine de, demokratik elit teorisyenlerine göre elitlerin güçleri demokrasilerde sınırlandırılabilir. Hatta, onlar için demokrasi fikri elit teorileriyle uyumludur ve elitlerin yönetici olduğu bir demokrasi olanaklıdır. Bu yüzden, birinci bölüm klasik elit teorisyenlerinin elitlere bakışını genel anlamda inceler. İkinci bölüm, klasik ve demokratik elit teorisyenlerinin güç kaynakları ve demokrasi hakkındaki tartışmaları üzerinde durur.
Türkiye'de istihbarattan sorumlu kurumların yapısı, faaliyet alanları, aralarındaki bilgi paylaşımı ve sorunların belirlenmesi

Ülkemizde daha başarılı bir istihbarat topluluğunun oluşabilmesi için; Türkiye'de istihbarattan sorumlu kurumların yapıları ve faaliyet alanları incelenerek bu kurumlar arasında koordinasyon eksikliğinden kaynaklı sorunların belirlenmesi amaçlanmış ve çözüm önerileri üzerinde durulmuştur.