The Changing concept of nature in Seamus Heaney's poetry

Seamus Heaney Kuzey irlanda'da Katolik bir çiftçi ailesinin çocuğu olarak dünyaya gelmiştir. Ender şanslı Kuzey İrlandalılardan biri olan Heaney, ait olduğu azınlığın birçok üyesinin aksine eğitim fırsatından faydalanmıştır. Ne varki, Protestan eğitimi veren okullarda çok küçük yaşlardan itibaren Katolik Protestan bölünmüşlüğünü yaşayan Heaney bu kavramın izlerini taşıyan bir azınlığın üyesi olduğu için, kendisini toplumuna karşı sorumlu hissederek bu ikilemi bir sanatsal malzeme olarak kullanmıştır. Yetiştiği ortamın ve atalarından getirdiği kültürün diğer bir önemli kaçınılmaz öğesi de doğa ve doğayla bütünleşmiş kavramlardı. Edebiyat eğitimi almış olmakla beraber, kültürel mirasının büyük bir kısmını tabiat ve tabiatla içice bir yaşamın oluşturduğu Heaney için ikinci ikilem kalemiyle mi yoksa küreğiylemi kazması gerektiği idi. Toplumuna karşı kalemiyle sorumluluğunu yerine getireceğine karar veren Heaney yaşadığı ikilemleri ve Kuzey irlanda'nın içinde bulunduğu politik ve sosyal girdapları sürekli olarak mısralarına yansıtmıştır. İlk eserini 1966 yılında veren Heaney ilk kitabından başlayıp bugüne dek yazdığı şiirlerin içeriklerinde olayların niteliklerine göre çizdiği İrlanda manzaralarında, manzara ve olaylara uygun tabiat öğeleri kullanmıştır. Şair kaçınılmaz olan kırsallık mirasını şiirlerinin pek çoğunda kullandığından, şiirlerini tam olarak anlamak için şairin tabiat ve tabiat öğelerini kullanışının irdelenmesi gerekmektedir. önceleri bir tabiat hayranı olan Heaney, olgunlaşmaya başlayınca tabiatın çirkin ve adeletsiz yönlerini görür. Birinci eseri olan Death of a Naturalist (1966) de tabiatın kendisini ürküten yönlerini, insanlara doğanın nasıl acı çektirdiğini vurgulayan Heaney ikinci eserinde tamamen bir farklılaşma gösterir. Door into the Dark (1969) şairin bir zamanlar kaçtığı doğa unsurlarının artık kendisine ilham verdiği inancıyla kaleme aldığı birIll eserdir ve mezarlar üzerinde büyüyen arpalarda doğanın yaratıcılığını gören Heaney 1972 yılında basılan üçüncü eserinde, Wintering Out (1972), doğadaki tüm olayların bir döngü içinde gerçekleştiğine ve kötü şartlara tahammül eden Kuzey irlandalı Katolikler içinde kışın geçeceğine inanmaktadır. Heaney sürekli olarak cevap aradığı 'Bir sürü Kuzey irlandalı Katolik suçsuz insan neden ölüyor? sorusunu uzak yer ve zamanlarda yaşayan insanlarla bağlantılar kurarak cevaplamıştır ve bu temayı içeren şiirleri Wintering Out (1972) ve North (1975) da toplamıştır. Heaney bu şiirlerinde Kuzey İrlanda'nın içinde bulunduğu durumun tarih çarkının bir kez daha dehşet, vahşet ve kan durağına gelmesi olarak yorumlamıştır. Bu şiirlerde Heaney doğayı adeta kutsallaştırmıştır ve insanların doğaya karşı olan davranışları bir tür tapınma boyutunda verilmektedir. Yaşadığı vahşet ve kaybettiği pek çok yakınının ardından Heaney dünyayı boş bir mekan olarak görmeye başlar ve bu temaları içeren şiirleri yazarın 1979'da basılan beşinci eserinin, Field Work (1979), en önemli bölümünü kaplar. 1984 yılında basılan Station Island da Heaney doğa temasını iki farklı biçimde ele alır. Kitapla aynı adı taşıyan bölümde, şair Kuzey irlanda'nın sosyal kargaşasını, bir hac adasındaki mekanla tanımlamaktadır. Ruhun mutlak temizliğe, yaşanılan fiziksel acılarla ulaşabileceği görüşünden yola çıkan Heaney, Kuzey İrlandalıların yaşadıkları fiziksel ve manevi sıkıntılarla temizliğe ulaşacağını düşünür. Mekan olarak seçtiği hac adasını da bu fiziksel acıları sağlayan bir tabiat parçası olarak tasvir eder. Şair sanatıyla ilgili ve doğaya karşı duyduğu yakınlık ve bütünleşme duygularım da yine bu eserde kullandığı eski bir İrlanda' lı kuş- adam kral simgesiyle yansıtır. Heaney son iki eseri olan The Haw Lantern (1987) ve Seeing Things 'de (1991) artık dünyayı tamamen boş olarak görmektedir. Anne ve babasının ölümleri de pek çok yakınının ölümünden doğan kaybetme duygusuna eklenince, Heaney bu dünyayı bir boşluk olarak görmeye başlar. Ne var ki yine de bir yerlerde bir cennet vardır inancını taşımaktadır.