turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Geleneksel konutların mekansal yapısının irdelenmesi: Malatya / Darende - Aşağıulupınar örneği

Tarihi değeri olan ve belge niteliği taşıyan, aynı zamanda yaşayanlar için aidiyet duygusu oluşturan geleneksel yapılar, kentsel dokunun omurgasını oluşturmaktadır. Geleneksel yapıların bir kısmı, günümüze kadar gelerek kent dokusunu devam ettirmektedir. Geleneksel Aşağıulupınar konutları, fiziksel ve demografik açıdan değişim yaşamasına rağmen varlığını kısmen sürdürmektedir. Bu değişim sürecinde geleneksel konutlarla birlikte günümüz teknolojisi ve malzemesi ile yapılan konutlar da zamanla bu kentsel dokuya dahil olmaya başlamıştır. Bu çalışmada, geleneksel doku bağlamı çerçevesinde yer alan yerel konutların, bu değişimlerle beraber günümüzdeki mevcut durumu ve mekansal yapısı irdelenmiş olup günümüz şartlarına uyumu sağlanarak yok olmalarının önüne geçilmesi esas alınmıştır. Geleneksel kent dokuları ve yerel kimliği oluşturan konutlar üzerinde yapılan tespitlerde, konutların bütüncül olarak korunması yaşatılmasına yönelik gerek akademik-bilimsel gerekse uygulama düzeyindeki çabalara katkıda bulunacağı düşünülmektedir. Geleneksel Aşağıulupınar konutları bağlamında; somut veriler elde etmek amacıyla alan çalışması yapılmış ve değerlendirmesi sunulmuştur. Alan çalışması kapsamında; bu konutların arazi yerleşimi, mekan organizasyonu, yapı tekniği... gibi pek çok bakımdan uygunluğunun tespiti amacıyla konutların çizimleri yapılmış ve konut doku analiz taslakları şeklinde sunulmuştur. Bu veriler ışığında, yerel konutlar üzerinde yapılan çalışmalar değerlendirilerek konutların devamlılığı, korunarak yaşatılması ve gelecek nesillere aktarılmasının gerekliliği vurgulanmıştır. Hem bu sayede geçmişşle olan köprünün yok olmasının önüne geçilerek belli bir sosyallik ve aidiyet duygusunun günümüz ve geleceğe yansıtılması da düşünülmüştür. Geleneksel konutların korunarak yaşatılması ve geleceğe aktarılması; ancak içlerindeki yaşantının devamlılığı ile mümkün olabileceğinden dolayı kullanıcının güncel gereksinim ve isteklerinin karşılanması gerekmektedir. Ancak bunu yaparken koruma / kullanma dengesi doğru kurulmalıdır. Türk evi plan tipolojisine ve mekan kurgusuna uygun olarak biçimlenen ve geleneksel yaşam biçimini yansıtan Aşağıulupınar konutlarının yaşatılması ve korunması kültür sürekliliğinin sağlanması açısından önemlidir.
Dış duvarların operasyonel ve gömülü enerji bağlamında çevresel sürdürülebilirliğinin değerlendirilmesi, İstanbul'dan otel binası örnekleri

Dış duvarların operasyonel ve gömülü enerji bağlamında çevresel sürdürülebilirliğinin değerlendirilmesi ile ilgili hazırlanan bu tez kapsamında incelenen ilk konu dış duvarlardır. Dış duvar kavramı hakkında yapılan literatür taraması çalışmalarında, binanın dış ortam koşullarına en çok maruz kalan, iç ortam ile dış ortam arasında koruyucu işlev gösteren binanın en önemli ve bina kabuğunun büyük bir kısmını oluşturan elemanı olduğu görülmüştür. Enerji tüketiminin ve bu tüketimin dünya üzerindeki olumsuz etkilerinin oldukça artması sebebiyle binalardaki enerji tüketiminin azaltılması ve sürdürülebilir bina özelliği taşıması çeşitli performans gereksinimlerini yerine getiren dış duvarlar ile sağlanabilmektedir. Bundan dolayı çalışmada, dış duvarların operasyonel ve gömülü enerji bağlanmında çevresel sürdürülebilirliğinin İstanbul'dan otel binası örnekleri üzerinde değerlendirilmesi amaçlanmıştır. Çalışma problemin tanımı, amaç, hipotez, kapsam ve yöntemi içeren giriş bölümü, 3 ana bölüm ve sonuç ve değerlendirme kısmından oluşmaktadır: Çalışmanın giriş bölümünde artan nüfus, gelişen teknoloji, enerji tüketiminin artması, sürdürülebilirlik kavramı, ortaya çıkış nedenleri ve türleri, çevresel sürdürülebilirlik, yapı teknolojisinin artması ile binalarda yüksek konfor beklentisi, dış duvarların konfor üzerindeki etkisi gibi unsurlara bağlı olarak problemin tanımı ortaya konmuştur. Amaç, bina kabuğunun büyük bir bölümünü oluşturan dış duvarlarının operasyonel ve gömülü enerji bağlamında çevresel sürdürülebilirlik ölçütlerine göre İstanbul'dan otel binası örnekleri üzerinden değerlendirilmesi, operasyonel ve gömülü karbondioksit değerlerinin belirlenmesi ve tasarım aşamasında binaların daha sürdürülebilir tasarlanması için önerilerin oluşturulmasıdır.'Binaların dış duvarlarında çevresel sürdürülebilirlik çok boyutlu tasarım girdisi olarak kullanılmamaktadır. Sadece operasyonel enerji boyutu göz önünde tutulmakta, gömülü enerji boyutu ihmal edilebilmektedir. ' ifadesi çalışmanın hipotezini oluşturmaktadır. İstanbul jeopolitik konumu yüksek önem taşıyan ve kültürel, ticari ve turizm açısından odak noktası olan bir şehirdir. Bu çalışmanın coğrafi kapsamını oluşturur. Tipolojik olarak çalışmada, öncelikli hedefi kullanıcı gereksinimi ve konforu olan otel binaları seçilmiştir. Çalışmanın konusunun mimarlıkta en çok tartışılan konu olması sebebiyle zamansal kapsam günümüz modern binaları olarak ortaya konmuştur. Her birinin ayrı ve önemli işlevi olan, temeller, duvarlar, döşemeler, çatılar, kolonlar, merdivenler ve pencereler binayı meydana getiren başlıca elemanlardır. Binanın dış ortam koşullarına en çok maruz kalan elemanı olan dış duvarlar, bu çalışma kapsamında ele alınmıştır. Dış duvarlar son yıllarda daha çok önemi artan çevresel sürdürülebilirlik üzerinden değerlendirilmiştir. Çalışmanın yöntemi sırasıyla
Kültür merkezlerinde mekan organizasyonu faktörleri

Kültür yapılan içerdiği faaliyetlerin çokluğu ve çeşitliliği sebebiyle, opera, tiyatro, konser, sinema, sergi salonları, kitaplık vb. şekilde ayrı ayrı ele alınarak çözüme gidilmesine sebep olmuştur. Bunun yanında şehirlerimizde çeşitleri ve sayılan gittikçe artan kültür yapılarının ayrı ayrı binalarda yer alması, amaçlanan kültürel hedefe varılmasını ve bu yapılar arasındaki etkili bir koordinasyonu da zorlaştırmaktadır. Ekonomik kayıpları minimize etmek, bu yapıların daha rantabl kullanımını sağlamak ve amaçlanan kültürel hedefe varabilmek amacıyla, bu işlevlerin bir ''Kültür Merkezi' kompleksi içinde çözümlenmesi gerekmektedir. Kültür Merkezleri, toplumsal kültürün yansıması olan, çeşitli kültürel faaliyetlerin, topluma daha nitelikli ve yaygın olarak sunulabilmesi için gereken mekanlardır. Bu bağlamda yapılan tez çalışması yedi ana bölümden meydana gelmektedir. Birinci bölümünde, çalışmanın amacı ve kapsamı belirtilmektedir. İkinci bölümde, 'kültür' kavramının ve 'kültür merkezi'' nin tanımı yapılmaktadır. Üçüncü bölümde, kültür yapılarının ortaya çıkış nedenleri ve kültür yapılarının tarihsel süreç içindeki gelişimi ele alınmaktadır. Dördüncü bölümde, kültür merkezleri ihtiyaç programlarından yararlanılarak, bir kültür merkezinde hangi mekanların yer almasının gerektiği analiz edilmiş ve büyükşehir merkezi ölçeğinde, öneri bir kültür merkezi ihtiyaç programı oluşturulmuştur. Çalışmanın amacını içeren beşinci bölümde, kültür merkezlerinde mekan organizasyonuna etki eden aktörler saptanarak, kültür merkezlerinde yer alan bölümlerin tekil düzeyde mekan organizasyonları ve mekan organizasyonunun temelini oluşturan sirkülasyon sistemi, incelenen örnekler doğrultusunda bölümler arası ilişkiler başlığı altında ele alınmıştır. Altıncı bölümde ise, Dünya'da ve Türkiye'de uygulanmış kültür merkezi örnekleri incelenmiştir. Yedinci bölümde, elde edilen tüm bu veriler değerlendirilerek, kültür merkezi tasarımına etki eden faktörlerinin genel bir değerlendirilmesi yapılmıştır.
Mekan tasarımında doğal ışığın etkileri

Mekan türü ne olursa olsun içinde gerçeklestirilecek eylem için ısık önemli bir faktördür. Isık mekanın görülebilmesi, algılanabilmesi ve kullanılabilmesi için gerekli olan en önemli ögedir. Mimari mekan tasarlanırken dogal ısıgın bir yapı elemanı olarak değerlendirimesi tasarımda farklı ve özgün sonuçlar ortaya çıkarmaktadır. Bu çalısmada, dogal ısık, mekan, tasarım ve algı kavramları, tezin kapsamını olusturmakta, mimari mekanda dogal ısıgın fiziksel ve simgesel açıdan tasarıma etkileri ortaya konulmaktadır. Çalısmanın özgün bölümünde mekan ve dogal ısık iliskisini tasarımlarında kullanan mimarlar arasından seçilen yedi mimarın yapıları incelenmekte aralarından amaca uygun olanlar seçilerek kısaca anlatılmaktadır. Daha sonra mimarlar ve yapılarıkarsılastırılarak dogal ısıgı yapılarında kullanım amaçları, kullanım biçimleri ve hangi anlamlarda kullandıkları incelenmektedir. Sonuçta seçilen mimarların yapılarındadogal ısıgı bazen fiziksel, bazen simgesel anlamlar vererek tasarım ilkesi olarak kullandıkları ve dogal ısıgı tasarlanan mekana zenginlik katacak bir öge olarak gördükleri ortaya çıkmaktadır.
1980 sonrası toplumsal dönüşüm sonucu Zeyrek'te oluşan kullanıcı-mekan ilişkisine yönelik bir analiz ve öneriler

İstanbul içinden deniz geçen eşsiz coğrafi konumu sayesinde tarihi boyunca daima değişimin yaşandığı dinamik bir çekim merkezi olmuştur. 1980 sonrasında Türkiye'de hızla küreselleşen dünya ekonomisi ile bütünleşme yolunda önemli siyasal, ekonomik ve toplumsal değişimler yaşanırken İstanbul, önemli uluslararası merkezlerden biri haline gelmeye başlamıştır. Bu süreçte köyden kente yoğun göçle birlikte artan nüfusun ihtiyacını hızlı bir biçimde karşılamak amacıyla gerçekleştirilen konut üretim biçimi, kentin tarihi ve kültürel değeri olan yapıların yıkılarak yerine çok katlı apartmanların yapılmasına ve kentte gecekondu alanlarının çoğalmasına yol açmıştır. Hızlı ve denetlenemeyen göç, çarpık yapılaşma, kültürel değerlerin korunamayarak zarar görmesi, toplum yapısındaki sosyal ve ekonomik sorunların yanı sıra 1999 yılında gerçekleşen Marmara depreminin ardından, yaşadığımız çevrelerin yeterli niteliklerde olmadığının ortaya çıkması sonucunda, kentsel dönüşüm kavramı bir planlama aracı olarak gündeme gelmiştir. Bu çalışmada, 1980 sonrası İstanbul'da meydana gelen siyasal-toplumsal ve ekonomik değişimler ışığında, İstanbul'un tarihi bölgelerinden biri olan Zeyrek'te meydana gelen sosyal-ekonomik değişimler ve bu değişimlerin fiziksel mekana yansımaları ile İstanbul'da son yıllarda gerçekleştirilen kentsel dönüşüm projeleri incelenerek, Zeyrek bölgesinin sıhhileştirilmesi için temel ilke ve yaklaşımlar belirlenecektir. Birinci bölümde tezin amacı, kapsamı ve yöntemi ortaya konmuştur. İkinci bölümde 1980 sonrası Türkiye'de ve İstanbul'da meydana gelen siyasal-toplumsal ve ekonomik değişimler incelenmiş, ardından bu değişimlerin kullanıcı-mekan ilişkilerine ve kullanıcı gereksinimlerine nasıl yansıdığı irdelenmiştir. Üçüncü bölümde 1980 sonrası İstanbul Tarihi Yarımada'da yapılan tarihi çevre çalışmaları genel olarak değerlendirildikten sonra, son yıllarda Tarihi Yarımada'nın yenileme alanı ilan edilen çeşitli bölgelerinde gerçekleştirilen kentsel dönüşüm projeleri tek tek ele alınmıştır. Tez çalışması kapsamında ele alınan projeler; Sulukule Yenileme Alanı Projesi, Fener-Balat Sahil Kesimi Yenileme Alanı Projesi, Fener ve Balat semtleri Rehabilitasyon Programı ve Süleymaniye Yenileme Alanı projeleridir. Dördüncü bölümde İstanbul'un Dünya Mirası alanlarından biri olan Zeyrek bölgesi ayrıntılı olarak ele alınmıştır. Bölgenin coğrafi, tarihi, mimari ve kentsel özellikleri incelendikten sonra, Zeyrek'te fiziksel dokunun değişim süreci anlatılmıştır. Ardından, 1980 sonrasında Zeyrek bölgesinde gerçekleştirilen koruma çalışmaları incelenerek bölgenin sosyal ve ekonomik yapısının değişim süreci ve sosyal dokuya ilişkin sorunlar ve değerlendirmeler ortaya konmuştur. Beşinci bölümde ve sonuç bölümünde, bölgenin sosyal ve kültürel yapısına ilişkin değerlendirmeler ışığında, Zeyrek bölgesi'nin sıhhileştirilmesi ve geliştirilmesi kapsamında temel ilke ve yaklaşımlar belirlenerek, alanda seçilen pilot bölgeler için geliştirilen önerilere yer verilmiştir.
Dünyada ve ülkemizde cezaevi mimarlığı ve güncel tasarım ölçütlerinin irdelenmesi

Cezaevinin bir yapı türü olmadığı dönemlerde, farklı amaçlarla yapılmış yapılar hapsetme amacıyla kullanılmıştır. Suçlunun cezalandırılması için yapılan ilk yapı örneği 16. yüzyılda ortaya çıkmış, ihtiyaç ve fonksiyon yönünden 18. yüzyılda değerlendirilerek tasarlanmıştır. İnsani değerlerin, suçlunun topluma tekrar kazandırılması gerekliliği 20. yüzyılda düşünülmüş ve artık bu kapsamda tasarımlarla günümüze kadar gelinmiştir. Tarihten günümüze yapılan birçok cezalandırma yöntemi, cezaevi tasarımı yapılmıştır. Suçlunun cezalandırılması, insani ihtiyaçlarının karşılanması ve topluma zararlı değil yararlı bir bireye dönüştürülerek ıslah edilmesi amacına ulaşılamamıştır. Çok sayıda ve büyük alanlarda yer alan, mali olarak büyük bütçeler gerektiren cezaevlerinin işletilmesi de en az yapımı kadar özel çaba gerektirmektedir. Geliştirilen standartlar ve kurallarla en ince ayrıntısına kadar düşünlen düzenlemeler, her bölge, kültür, inanış ve toplum için aynı sonucu veremeyeceği gerçektir. Türkiye'de Osmanlı Dönemi'nde farklı amaçlarla yapılmış yapılar, kiralık ev ve dükkanlar, kadınlar için din görevlilerinin evleri hapsetmek amacıyla kullanılmıştır. Cumhuriyet Dönemi'nin ilk zamanlarında önceden bu amaçla kullanılan yapılar restore edilmiş, sonraları Adalet Bakanlığı kapsamında harflendirme sistemiyle oluşturulmuş tipler kullanılmıştır. 2000 yılı sonrası yapılan cezaevleri Avrupa Cezaevi Standartları'na uygun olarak tasarlanmıştır. İlgili meslek guruplarının bir araya gelmeden bireysel olarak yaptıkları tasarımların başarıya ulaşamadığı örneklere tarihte çokça rastlanılmaktadır. İlgili disiplinleri bir araya getirerek, yapılan örnekleri akıl süzgecinden geçirerek 'suçlunun cezalandırılması, insani ihtiyaçlarının karşılanması, topluma faydalı bireylere dönüştürülmesi' sıralanmasının sağlandığı kurumlar yapılmasına zemin hazırlayacak bir çalışma oluşturmak amaçlanmıştır.
Eyüp'te Ümmi Sinan Tekkesi restorasyon projesi

Bu çalışmada, uluslararası tarihi, doğal ve kültürel varlıkları koruma normları ışığında Osmanlı Devleti döneminde ve günümüzde de dinsel ve kültürel açıdan fazlaca manevi değeri bulunan Eyüp İlçesi'ndeki Ümmi Sinan Tekkesi binalarının mimari restorasyonu ve yeniden işlevlendirilmesi için gerekli olan projelendirmeye akademik bir adım atmak amaçlanmıştır. Genel hatlarıyla dokuz bölümde ele alınarak işlenen çalışmanın birinci bölümünde; çalışmanın amacı, kapsamı ve yöntemine değinilmiştir. İkinci, üçüncü ve dördüncü bölümlerde birbirleriyle bağlantılı olarak tasavvuf ve tarikat kavramları ile bunlar etrafında oluşan düşünsel ve kurumsal yapılara, tarikat yapılarının mimarisine, özel olarak ise tekkeninait olduğu Halveti Sinani tarikatlarına, tarihi seyirleri gözetilerek teorik bilgilerle yer verilmiştir. Beşinci bölümde söz konusu Ümmi Sinan Tekkesi'nin, çevresi, tarihçesi, mimaridonanımı ve bugünkü durumu, görsel malzemelerle desteklenerek anlatılmıştır. Altıncı bölümde restorasyonu lüzumlu kılan yapıdaki bozulmalar ve değişiklik yaratan müdahalelergösterilmiştir. Yedinci bölümde yapılar, özgün halleri tespit edilerek restitüsyona tabi tutulmuşlardır. Sekizinci bölümde bu restitüsyondan faydalanarak yapıların yeniden işlevlendirilmeleri ve restorasyonları önerilmiştir. Dokuzuncu bölümde varılan bu restorasyon kararının uygulanması konusunda teknik ve bilimsel olarak nelere dikkat edilmesi gerektiği tavsiye niteliğinde sunulmuş, ayrıca çalışmayı yürütenin Türkiye'deki genel retorasyonanlayışına dair görüşleri dile getirilmiştir. Sonuç olarak yapıların özgün kullanımı olan tarikat yapısı işlevi yerine, ana yapı gruplarındantevhidhane ile haremin bir kısmının, halihazırda tasavvufun yaşatılması için faaliyette olan bir derneğe 'dernek evi' olarak, haremin kalan kısımlarının bir konut, selamlık binasının ise başka bir konut olarak kullanılmasına karar verilmiş ve önerilmiştir. Bu bağlamda yapıların hem bu işlevlerine zemin oluşturacak müdahaleler ile özellikle ahşap malzemenin korunması için gerekli olan teknik ve bilimsel koruma ve yenileme müdahaleleri ortaya konmuştur.
1800 - 1950 yılları arasında İstanbul'da faaliyet gösteren Rum mimarlar

19. yy ve 20. yy' in ortalarına kadar süren dönem içerisinde Osmanlı imparatorluğu'nun modernleşmesine koşut olarak Osmanlı Mimarisi'nin modernleşme çabalarına büyük ölçüde katkıda bulunmuş Rum kalfa ve mimarlarının çalışmaları dikkat çekicidir. Bu çalışmada, 150 yıllık süreç içerisinde faaliyet gösteren Rum mimar ve kalfaların yapılan ve çalışma koşullarının incelenmesi amaçlanmış ve tüm bu mimari faaliyetlerin Osmanlı mimarisine etkileri araştırılmıştır. Bunun için konuyla ilgili az sayıdaki Rumca ve Türkçe kaynak taranmış, büyük ölçüde Başbakanlık Osmanlı Arşivi'nin belgelerinden yararlanılmış, ayrıca mimarların yapılarına yapıların üzerindeki ad yazıtlarından ulaşılmaya çalışılmıştır. 19. yy öncesinde Gayrimüslimler'e inşaat etkinliğinde çeşitli sınırlamaların olmasına rağmen bu dönemde de Rum mimar ve kalfaların çalışmalarından yararlanıldığı başlangıç olarak kabul edilmiştir. Rum mimar ve kalfaların 19. yy sonrasında ulusçuluk akımlarının etkisi ve Tanzimat'ın Gayrimüslimler'e verdiği haklar, Rum cemaatinin değişimi gibi çeşitli toplumsal veriler de göze alınarak değerlendirme yapılabilmiş ve 19. yy sonrasında inşaat etkinliğindeki sınırlamaların ortadan kalkmasıyla Rum mimar ve kalfaların çalışmalarının yoğunlaştığı belirlenmiştir. Rum mimar ve kalfaların 1930'lara dek etkili oldukları, 1930'dan 1950'lere kadar olan dönem içerisinde ise çeşitli toplumsal ve politik sebeplerden dolayı sayılarının ve faaliyetlerinin azalmış olduğu görülmektedir. Dolayısıyla, 19. yy'da sayılan Gayrimüslimler'e göre az olan Türk mimarların Cumhuriyetin ilanından sonraki yıllarda inşaat faaliyetlerinde Gayrimüslim mimarların yerini aldıkları belirlenmiştir.
Gendered spaces in digital games: The Sims

Dijital oyunlarda toplumsal cinsiyet kavramı ve farklı cinsel kimlikler oldukça normatif ve sterotipik bir şekilde temsil ediliyor. Oyunların da bir medya aracı olarak toplumsal cinsiyet normlarını ve beklentilerini yeniden ürettiği göz önüne alındığında, oyun mekanlarının toplumsal cinsiyet ile ilişkisinin incelenmesi önem kazanıyor. The Sims de dijital oyun tarihinin en popüler oyunlarından biri olarak, toplumsal cinsiyet normları ve sterotipik temsiller ile sosyal ve mekansal anlamda ilişkili. Oyunun yapısı mekanlar ve öznelerin birbiri ile ilişkisi prensibine dayalı ve bu oyun aslında Avrupa bebek evleri geleneğinin bir devamını, Amerikan banliyöleri bağlamında dijital olarak sürdürüyor. Oyunda mekan ve beden tanımı; stereotipik temsiller, normatif beklentiler ve kodlar üzerine kurulu. Oyun, kadın ve erkek bedenlerinin ve ilişkilerinin nasıl olması gerektiği konusunda sınırlar belirlerken, aynı zamanda bir takım kalıplaşmış kodlamaları ve ev mekanları ile ilgili sınırları da tanımlıyor. Oyuncu topluluğunun sürekli oyun geliştirme sürecini tutucu ya da özgürleştirici adımlara yönlendirdiği kadar, oyun tarafından üretilen tüketim ve toplumsal cinsiyet sınırları da oyuncuları normatif beklentiler içinde kalmaya yönlendiriyor. Bu çalışma da oyun ve oyuncu arasındaki iki yönlü ilişkiyi, mekan ve kullanıcı bazında, toplumsal olarak inşa edilmiş normlar ve sterotipler üzerinden inceliyor.
Ekonomik yapılabilirlik çalışmaları kapsamında düşük enerji mimarlığı yaklaşımının maliyete etkisi

Ekolojik dengeyi korama ve doğal kaynaklan hesaplı tüketme zorunluluğu, yapının tasarlanma ve inşaası aşamalarında karar vericileri yeni tedbirler almaya yöneltmektedir. Bu amaç için yapının ekonomik ve teknolojik olarak yapılabilirliğinin mümkün olması gerekir. Bu çalışmada, özellikle petrol krizi sonrası, dünyada artan bir ivmeyle kabul gören Düşük Enerji Mimarlığı Yaklaşımının ekonomik yapılabilirlik çalışmaları kapsamında maliyete etkileri irdelenmektedir. Ekonomik Yapılabilirlik Çalışmaları Kapsamında Düşük Enerji Mimarlığı Yaklaşımının Maliyete Etkisi konusu; Giriş, Düşük Enerji Mimarlığı, Fizibilite ve Düşük Enerji Mimarlığı Yaklaşımının Bina Maliyetine Etkileri olmak üzere dört bölümde incelenmiştir. Giriş Bölümü'nde problemin tanımı yapılmış ve araştırma metodolojisi özetlenmiştir. Düşük Enerji Mimarlığı Bölümü'nde, kuramsal ve tarihi gelişim ile araştırma kapsamında, yerleşim ölçeğinden malzeme seçimine dek dizayn ve imalat kriterleri tariflenmiştir. Fizibilite Bölümü'nde, kuramsal ve tarihi gelişim ile Fizibilite kapsamında yapılan çalışmalar teknik, örgütsel ve ekonomik değerlendirme bazında ve her birinin alt açılımlarından bahsedilmek suretiyle tariflenmiştir. Dördüncü Bölüm olan, Düşük Enerji Mimarlığı Yaklaşımının Bina Maliyetine Etkileri, ikinci ve üçüncü bölümlerde tariflenen konuların çakışma noktasında, ve araştırmanın amacı doğrultusunda yer verilen değerlendirmelerden oluşmaktadır.
Architecture, ideology, representation: Party headquarters as a new mode in representing power since the 1980's

Bu çalışmanın esas amacı, mimarlık ürününün ideolojik temsiliyet potansiyelini sorgulamaktır. 1980 sonrasında Türkiye'de partiler tarafından inşaa edilen merkez binaları ise mimarlık ve ideoloji arasında var olan bu almaşık ilişkiye örnek oluşturmaları açısından tezin çalışma alanı olarak seçilmiştir. Politik partilerin hem toplum içinde işgal ettikleri konum gereğiyle, hem de politikada etkin rol almalarından dolayı ideolojik bir söylem oluşturdukları; mimarlık ürününü de bu söylemin bir parçası olmak üzere yönlendirdikleri açıktır. Bu nedenle ideolojinin estetize edilmesi sürecinde etkin bir eleman olarak yer alan mimarlık ürünü, politik parti merkez binaları özelinde de mimarlık ile politik gücün ilişkisinin okunabiliceği bir örnek oluşturur. Adı geçen binaların 1980 sonrasına ait olmaları da bu çalışmanın bir diğer araştırma alanını tanımlar. Neoliberalizmin etkisi altında şekillenen bu dönem, sadece Türkiye için bir kırılma noktası olmakla kalmamış; dünya çapında da politik, ekonomik ve sosyal değişimleri tetiklemiştir. Politik partilerin de bu evrilen çevreye ayak uydurmak adına değiştiği açıktır. Bu noktada parti merkez binalarının bu değişen ortamın fiziksel temsiliyeti olduğu savunulabilir. Bu önermeden yola çıkarak, tezin amacı hem mimarlık ürününün ideolojik temsiliyetteki rolünü araştırmak, hem de binaların özelinden yola çıkarak mimarlığın ideolojik temsiliyet için taşıdığı anlamdaki değişiklikte neoliberal politikaların ağırlığını tartışmaktır. Son olarak tartışmaya açılacak nokta ise bütün bu değişimlerin mimarlığın ideolojisinde ne gibi bir dönüşümü tetiklediği olacaktır.
Dini yapıların ısıl konfor ve enerji tüketimi açısından incelenmesi ve değerlendirilmesi: Marmara İlahiyat Cami ve Hz. Ali Cami örnekleri

Camiler, günün farklı saatlerinde, aralıklarla kullanılan ve günlere bağlı olarak kullanım yoğunluğu değişen dini yapılardır. Bu nedenle tipik bir konut veya ofis tipi binalardan ısıl konfor açısından farklı değerlendirilmesi gerekmektedir. Bu tez çalışması kapsamında, camiye gelen insanların konfor düzeylerini tespit etmek için, biri doğal ve diğeri mekanik havalandırmaya sahip, farklı ısıtma - soğutma sistemli camilerin iç çevre koşullarının ısıl konforunun ölçülmesi ve değerlendirilmesi yapılmıştır. İklimlendirme sistemine sahip olan camide ısıl konforun oluşturulması süresince harcanan elektrik enejisi tüketimini izlemek için enerji analizörleri ile elektrik enerjisi tüketim verileri toplanmıştır. Çalışma da hedef, farklı ısıtma, soğutma ve havalandırma sistemlerine sahip olan camilerin kullanıcı algısının belirlenmesiyle ve ölçümlerle ısıl konforunun tespit edilmesidir. Ve ısıl konforun oluşturulmasında harcanan enerjinin optimum seviyede tutulabilmesi için gerekli önerilerin oluşturulmasıdır. Çalışma altı ana bölüm ve ekler bölümünden oluşmaktadır. Birinci bölümde, çalışmanın giriş bölümü yer almaktadır. Bu bölümde camilerdeki ısıl konfor ve enerji tüketimiyle ilgili olan literatür taraması, tezin amacı ve hipotezi yer almaktadır. İkinci bölümde, camilerin genel özellikleri ve enerji verimliliğine yönelik ısıl konfor parametreleri ile tanımları belirtilmektedir. Üçüncü bölümde, örneklem olan camilerdeki ısıl konfor ölçümleri ve anket çalışması verileri sunulmaktadır. Dördüncü bölümde, iklimlendirme sistemine sahip olan camideki enerji tüketimi, tez çalışması kapsamında analiz edilerek yorumlanmıştır. Beşinci bölümde, çalışma kapsamındaki bulgular ışığında öneriler sunulmuştur. Ekler bölümünde, alan çalışmasındaki anketin yapıldığı günden fotoğraflar ve anketlerdeki kullanıcıların örnek yorumları yer almaktadır.