turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Yukarı Mezopotamya Bölgesi, başlangıcından Neolitik Çağ'ın sonuna kadar anıtsal yapıların kültürel, sosyal ve ekonomik bağlamda değerlendirilmesi

İnsanlık, ilk nefesinden günümüze değin sürekli bir gelişim, değişim geçirmiş, akli olarak evrimleşmiş ve günümüz yaşantısını oluşturmuştur. Bu geçen süreç içinde deneyimler birikmiş, farklı oluşumlar birden bire değil de bu deneyimlerle uzun süren zamanlarda ortaya çıkmaya başlamıştır. Bunlardan biri ve en önemlisi insanlığın avcı-toplayıcı yaşam modelinden yerleşik daha sonra ise yerleşik - üretici yaşam modeline geçmesidir. İlk yerleşimlerin Epi-Paleolitik sonlarında oluşturulması beraberinde birçok yenilik getirmiş, mağaralardan anıtsal mimarilere, birçok anlama gelen eserlere ve günümüz yaşantısının temellerine etki edecek buluş ya da olgulara erişilmeye başlanmıştır. Yine de ilk yerleşimlerde, günümüzde onlarca kazı yapılmasına rağmen birçok soru cevapsız kalmıştır. Bunlardan en önemlisi ise Neolitik Çağ ve bu çağın başlarında kurulmaya başlanan ve dönemin ortalarında terk edilen 'Anıtsal Yapılar' dır. Döneminin işleyişi hakkında önemli kanıtlar sunan bu yapılar birçok araştırmacı tarafından kesin kanıtlar olmamasına rağmen 'Kült Yapıları ya da Tapınak' olarak yorumlanmıştır. Bu tez çalışmasında bu anıtsal Yapıların Kamu-Kült ilişkisi incelenmiş, Yukarı Mezopotamya Bölgesi'nde dağılımı ve gelişimleri araştırılmış ve döneminin sosyal, ekonomik ve kültürel unsurları açıklanmaya çalışılmıştır. Anıtsal Yapılar'ın kullanım zamanları dışında, yani kullanımları bırakıldıktan sonraki dönemlerde dahil olmak üzere Kalkolitik Çağ başlarına değin bölgenin genel özellikleri de açıklanmaya çalışılmıştır. Tabi ki bu çalışma sadece Yukarı Mezopotamya Bölgesi ile sınırlı kalmamış diğer bölgelerde bulunan yerleşimlerle de karşılaştırılarak ele alınmıştır.
Urartu Dönemi kemik eserleri

Paleolitik Dönem'den Orta Çağ'a kadar takı, dokuma aletleri, silahlar, tarım aletleri, kozmetik kutuları gibi çoğu ürünün vazgeçilmez malzemesi olan kemik/boynuz, tarihsel süreçteki gelişim aşamasının tespit edilebildiği hammaddeler arasındadır. Eski Çağ insanlarının avladıkları hayvanlardan ve doğadaki leşlerden topladıkları kemik ve boynuzları birçok alanda değerlendirilmiştir. MÖ 9-7. yy.'da başkent Tuşba merkez olmak üzere kurulan Urartu Krallığı maden, taş, fildişi ve kemik işlemeciliğinde oldukça önemli sanat eserleri bırakmıştır. Bu hammeddeler arasında özellikle kemik ve boynuz Urartu Dönemi'nde kullandıkları el aletleri ve geliştirdikleri tekniksel verileri hakkında bilgi vermektedir. Kemik ve boynuzun yarı organik bir madde olması nedeni ile işlenmesi sırasında geliştirilen tekniklerin tespiti oldukça önemlidir. Urartu Dönemi'ne ait incelenen 120 eser tipolojik çeşitlilik, işleme teknikleri gerekse çevre kültürlerle olan sanatsal etkileşimin gözlemlendiği önemli eserlerdir. Kemik ve boynuzdan boncuklar, dokuma aletleri, gemler, figürinler, kakmalar, mühürler, sürmelikler gibi çok sayıda eser üretilmiştir. Ancak şimdiye kadar kemik eserler ile ilgili kapsayıcı bir çalışmanın yapılmamasına karşın, kemik ve boynuzun Urartu Dönemi'nin sıkça kullanılan hammaddeleri arasında yer aldığı açıkça görülmektedir. Urartu Dönemi kemik eserleri tipolojik, teknik özellikler ve çevre kültürlerle olan benzer örnekler açısından değerlendirilmiştir. İncelenen eserler, Urartu Dönemi'nin farklı bir zanaat kolu olan kemik ve boynuz işlemeciliğinde ileri bir seviyede olduklarını göstermektedir. Hatta Anadolu'da MÖ 4. Binden itibaren süregelen bazı eserlerin Urartulu zanaatkarlar tarafından hala kullanılması son derece ilginç veriler arasıdnadır. Orta Çağ'dan günümüze kadar kullanımı süren bu maddeler, günümüzde hala tarak, baston kakmacılığında sıkça kullanılan bir hammaddedir.
Neolitik çağdan erken tunç çağı sonuna kadar Anadolu'da Token olarak tanımlanan buluntular

Arkeolojik veriler Neolitik Çağ'da ihtiyacından fazlasını üretmeye başlayan insanoğlunun, bilişsel zekası ile elinde bulunan kaynakları kıt zamanlarda kullanmak amacıyla muhafaza etme ve yönetme yetisine de sahip olduğunu ortaya koymaktadır. Arkeoloji biliminde küçük buluntu grupları içerisinde değerlendirilen 'hesaplama/calculi taşı', 'sayaç', 'jeton' vb. gibi çeşitli tanımlamalarla yer alan tokenler, M. Ö. 10. bin yıldan itibaren başta Yakındoğu coğrafyası olmak üzere Batı Asya'ya kadar birçok yerleşimde araştırmacıların karşısına çıkmıştır. İnsanoğlunun yaşam biçiminde birçok değişimi barındıran Neolitik Çağ'da, sosyal karmaşıklığın ve uzmanlaşmış ekonomilerin gelişimi ile kayıt tutma ihtiyacı da ortaya çıkmıştır. Yakındoğu arkeolojisinde karşılaşılan token topluluğunun ilk ortaya çıktıkları Neolitik Çağ başlangıcından itibaren geometrik biçimleri ile temsil ettikleri metaları sayma, kayıt altına alma işlevini üstlendikleri varsayılmaktadır. Kilin yaygın kullanımıyla birlikte bilinçli üretilen geometrik biçimleri ile 4000 yılı aşan zaman dilimi içerisinde ekonomik faaliyetlerin bir elemanı olarak kabul görmüştür. Bu çalışmada öncelikle 'token' olarak tanımlanan buluntuların Yakındoğu arkeolojisinde elde edilen bulgular ışığında gelişimi ve işlevleri, Anadolu'dan Yakındoğu'ya ve günümüz İran topraklarına kadar geniş bir coğrafyada ortaya çıkan buluntuların 4000 yılı aşkın bir zaman aralığında aynı işlevle kullanım görüp görmedikleri ortaya koyulmuştur. Anadolu coğrafyasında da karşılaşılan eserlerin ilk ortaya çıktıkları Neolitik Çağ'dan kullanımdan kalktığı varsayılan Erken Tunç Çağı sonuna kadar gelişimi araştırılarak, açığa çıkarıldıkları bağlamlar ışığında Anadolu arkeolojisinde zamansal ve bölgesel benzerlikler/farklılıklar değerlendirilmiştir. Ayrıca buluntu grubunun ilk ortaya çıktığı Yakındoğu arkeolojisi ile benzerlikleri/farklılıkları takip edilmeye çalışılarak, 'token' olarak tanımlanan buluntuların Anadolu arkeolojisindeki yeri değerlendirilmeye çalışılmıştır
Erken ve Orta Tunç Çağlarında Batı Anadolu yerleşim örüntülerinin diakronik analizi

Arkeolojik çalışmalarda yerleşim yerlerinin iskan tarihini birbirini takip eden dönemler boyunca bütüncül bir perspektifle incelemek, kültürel değişimler ve ardında yatan olası nedenleri belirleyebilmek açısından önemli bir potansiyele sahiptir. Batı Anadolu Bölgesi'nin belirli sınırlar dahilinde ele alındığı bu çalışmada Erken ve Orta Tunç Çağları boyunca iskan edilen yerleşimlerin tamamı incelenmiştir. Yerleşimler alt bölgeler içerisinde tiplerine göre sınıflandırılmış, birbirini takip eden dönemler boyunca görülen iskan kesintilerinin olası nedenleri açıklanmıştır. Erken Tunç Çağı I ve II evrelerinde yerleşimlerin sayılarında görülen artış, Erken Tunç IIIevresine gelindiğinde azalmıştır. Orta Tunç Çağı'nda yeni yerleşimlerin kurulduğugözlemlense de Erken Tunç Çağı I-II evrelerindeki kadar önemli bir artış yaşanmamıştır. İskan kesintisinin olası nedenleri kimi yerleşimler için anlamlı olsa da bölgenin tamamıaçısından mevcut çalışmalar yetersiz kalmaktadır.
Ortaköy - Şapinuva Tepelerarası bölgesi metal atölyesinde ele geçen hayvan kemikleri üzerinde bir zooarkeolojik çalışma

Zooarkeoloji, arkeoloji çalışmalarının temel yöntemlerinden biri olmakla beraber özgün metodları ve disiplinler arası çalışma anlayışı ile ayrı bir bilim dalıdır. Zooarkeoloji, arkeolojik alanlardaki hayvan kalıntıları ile insan-hayvan arasındaki kesintisiz ilişkiyi anlamlandırmayı amaçlamaktadır. Söz konusu amaç doğrultusunda, tez çalışmamızda Ortaköy-Şapinuva Tepelerarası Bölgesi'nde yer alan metal atölyesinden ele geçen hayvan kemikleri zooarkeoloji yöntemleri çerçevesinde incelenmiştir. Şapinuva'da yaptığımız zooarkeolojik çalışmalar ve incelemeler, Hitit hayvancılık ekonomisine dair şimdiye kadar bilinenleri desteklemektedir. Alanda bulunan türlerin Hitit Çağı ile ilişkilendirilmesi ve hayvanlara yönelik sosyo-kültürel yaklaşımların daha net bir biçimde açıklanabilmesi adına tez çalışmamızda Hitit yazılı kaynaklarına da yer verilmiştir. Diğer Hitit merkezleri ve Hitit Çağı yaşamış yerleşimlerde yapılan zooarkeoloji çalışma sonuçları ile Şapinuva verileri karşılaştırılmıştır. Hitit Çağı faunası ve hayvancılık ekonomisi üzerine bir takım önerilerde bulunulmuştur.
Geometrik ve Arkaik Dönem Teos kaseleri

Günümüzde İzmir İli, Seferihisar İlçesi, Sığacık Mahallesi'nde yer alan Teos Antik Kenti'nde bilimsel araştırma, belgeleme, kazı, koruma ve onarım çalışmaları, 2010 yılından itibaren Prof. Dr. Musa Kadıoğlu başkanlığında yürütülmektedir. Kazı çalışmalarından ele geçmişş MÖ 8. yüzyıl sonu ile MÖ. 6. yüzyılın ilk yarısına tarihlenen kotyle ve skyphos parçaları bu tezin konusunu oluşturmaktadır. Değerlendirilen kaseparçaları tipolojik özelliklerine göre sınıflandırılarak, İonia Bölgesi'nde yer alan diğer kentlerdeki benzer örnekler ile karşılaştırılmış ve tarihlendirilmiştir. MÖ 8. yüzyılın sonlarından MÖ 6. yüzyılın ortalarına kadar uzanan dönemdearkeometrik analizler ile kanıtlanmış bir seramik üretim merkezi olan Teos bölgesel ve denizaşırı ticarette etkin bir rol oynamıştır. Bu çalışma ile geniş bir alana ihraç edilen Teoskaselerinden bugüne kadar yapılan çalışmalarda ele geçen örneklerin bir araya getirilmesi, ileride konu ile ilgili yapılabilecek çalışmalara bir zemin oluşturması sağlanmıştır. Söz konusuörneklerde standart bezeme anlayışının dışına çıkılmadığı tespit edilmiştir. Bugüne kadar farklı merkezlerden ele geçen Teos kaselerinden farklı olan gri hamurlu kotylelerin de üretim yerinin Teos olduğu düşünülmüştür.
Theoretical approaches in Turkish archaeology

Bu çalışma bugüne değin Türk arkeolojisinde görülen kuramsal yaklaşımları araştırmaktadır. On dokuzuncu yüzyılın son dönemlerinden başlayarak, her dönem kendine özgü tarihsel, politik ve sosyal gelişmeler dikkate alınarak incelenecektir. Alman ekolü, milliyetçilik, Türk Tarih Tezi, Güneş-Dil Teorisi, Anadolucuk, Hümanizm, Braidwood'lar ve Keban Barajı Projesi gibi çeşitli faktörlerin Türk arkeolojisinin gelişimine etkisi detaylı olarak tartışılacaktır.
Türkiye'de yontuk çakıl kültürü ve Sürmecik yontuk çakıl örnekleri

Afrika kıtasında bilişsel yetkinliğe ulaşmış Homo habilis insan türünün ortaya çıkışıyla tanıdığımız yontuk çakıl kültürünü, ilerleyen dönemde ortaya çıkan Homo erectus insan türü daha ileri bir teknolojiye dönüştürmüştür. Bu süreçte Türkiye ise Afrika kıtasından dünyaya yayılan Homo erectus insanı için önemli bir köprü görevi görmüş ve ardında kültürel materyaller bırakabileceği uygun ortamı sağlamıştır. Türkiye, konumu gereği kıtalar arası köprü niteliğindedir ve bu niteliği ile Paleolitik Çağ insanlarının yaşamlarını doğrudan veya dolaylı yoldan etkilemiş olmalıdır. Çalışma kapsamında öncelikle yontuk çakıl kültürünün ortaya çıkışı ve gelişimi, kültürün yaratıcıları ve kültürün kıtalara yayılımı ele alınmış bununla birlikte Türkiye'de yontuk çakıl kültürünün dağılımı hakkında ayrıntılı bilgiler sunulmuştur. Türkiye'de Ege Bölgesi'nde keşfedilmiş, en zengin ve çeşitlik gösteren yontmataş koleksiyonuna (yaklaşık 88.000 parça) sahip 'Sürmecik Paleolitik Açık Hava Yerleşiminin' yontmataş endüstrisi içerisinde bulunan yontuk çakıl örneklerinin (172 örnek ve %0,82 oranında) tekno-tipolojik olarak incelenmesi tezin ana konusunu oluşturmaktadır. Sürmecik yontuk çakıl örnekleri genel olarak tek yüzden kıyıcılar (49 örnek), iki yüzden kıyıcılar (89 örnek), masif kazıyıcılar (10 örnek), çok yüzeyliler (22 örnek) ve küre/küremsi biçimlilerden (2 örnek) oluşmaktadır.
Zeugma A, B, Danae ve Dionysos Evleri cam buluntuları

Hellenistik Dönemde Fırat Nehri'nin batı kıyısında kurulmuş olan Zeugma, Roma Döneminde önemli bir lejyon kenti, doğudan batıya, kuzeyden güneye giden antik kervan ve ticaret yolları üzerinde yer alması dolayısıyla, Hellenistik ve Roma Dönemlerinde önemli bir ticaret merkezi haline gelmiştir. MS 2-3. yüzyıllarda en parlak dönemini yaşamış olan bu şehir, MS. 252/ 253 yılında Sasani İmparatoru I. Şapur tarafından yakılmış ve tahrip edilmiştir. Bu tahribatın izleri, daha çok halkın yaşadığı konutlarda tespit edilmiş yangın tabakalarında, kapalı kontekst olarak karşımıza çıkmaktadır. MS 636 yılında, Arap istilasına maruz kalan Zeugma'da bu tahribat tabakası da diğer önemli bir tarihtir. Zeugma, MS 252/ 253 yılı tahribatından sonra eski görkemini yitirmiş olsa da yaşam devam etmiştir. 2005- 2011 yılları arasında kazısı yapılmış, A, B, Danae ve Dionysos Evleri'nden cam üretimi ile bağlantılı materyaller ile 495 cam buluntusu tezde incelenmiştir. Ele geçen cam buluntular, Erken, Orta ve Geç Roma İmparatorluk Dönemi olarak üç ayrı bölümde incelenmiştir. En az buluntu grubunu Roma Erken İmparatorluk Dönemi oluşturmaktadır. Erken İmparatorluk Dönemi özelliği gösteren kalıba döküm tekniği Zeugma'da MS 252/ 253 yılı tahribat tabakalarından ele geçmişş olması diğer sitlere nazaran döküm tekniğinin Zeugma'da uzun bir dönem kullanıldığını göstermektedir. Üfleme tekniğinin Zeugma'ya gelmesi ile birlikte, Roma Orta İmparatorluk Dönemi'nde cam sofra takımlarında form çeşitliliği ve miktarlarında artış gözlemlenmiştir. MS 252/ 253 yılından önce Zeugma'da konut mimarisinde pencere camı kullanılmaya başlamış ve tahribat tabakalarından çok sayıda pencere camı ele geçmişştir. Geç Roma İmparatorluk Dönemi'nde, Zeugma görkemli yaşantısını kaybetmesine rağmen cam buluntuların form ve miktarlarında yoğun bir artış gerçekleşmiş, ilaveten bu döneme ait katmanlardan cam üretimine dair kanıtların ele geçmesi açısından oldukça önemli bir zaman dilimini oluşturmuştur. Pencere camı ve cam obje kullanımı bu dönemde daha fazla karşımıza çıkmakta ayrıca cam kap formları ve üzerindeki bezemelerde yerel unsurlar kendini göstermektedir. Değerlendirilen cam eserlerin hem Batı Roma hem de Doğu Akdeniz kökenli oldukları tespit edilmiştir.
1970-2011 yılları arasında Kaunos kazılarında ele geçen Rhodos sikkeleri

Rhodos, erken dönemlerden itibaren güçlü bir donanmaya ve zengin bir tüccar sınıfına sahip olmuştur. Mısır'dan Karadeniz kıyılarına kadar; çevre adalar, Küçük Asya kıyıları ve Yunan anakarası için başta hububat olmak üzere birçok mal Rhodoslu tüccarlarca temin edilmiştir. Tarih sahnesine çıktığı andan itibaren siyasi duruşunu ticari faaliyetlerine endekslemiş olan Rhodos Devleti, her daim izlediği denge politikası sayesinde kendi bölgesindeki konumunu uzun süre korumuştur. Karia ile olan ilişkisi ve Rhodos Peraiası'nın oluşması da temelde bu politikanın bir parçasıdır. Bu açıdan, Rhodos'un etki ve faaliyet alanı içerisinde kalmış olan Kaunos kentinde yapılan kazı çalışmalarında ele geçmişş Rhodos sikkelerinin değerlendirilmesi şüphesiz önem arz etmektedir. Bu çalışmada buna ek olarak, MÖ 408 yılında Rhodos kentinin kuruluşundan itibaren Rhodos darphanesinin ürettiği sikkeler hakkında genel bir çerçevede çizilmiştir.
Çanak çömleksiz neolitik dönem yukarı mezopotamya anıtsal kült binaları ve gelişimi

İnsan kültürünün ilk gerçek dönüşümünün yaşandığı Neolitik Çağda ortaya çıkan 'Anıtsal Kült Yapılan' tapınım amaçlı ilk kamu yapıları olduğu kadar, tabakalı toplumun en önemli arkeolojik göstergelerinden biri olan anıtsal mimarinin ilk örnekleri olması açısından önemli bir yere sahiptir. Bu çalışmada, Yukarı Mezopotamya Bölgesi'nde yaklaşık M. Ö. 10.000-7. 000 arasına tarihlenen Çanak Çömleksiz Neolitik Dönemde 'Anıtsal Kült Yapıları' olarak adlandırılan yapı grubu mimari özellikleri ile sınıflandırılıp bir analizi yapılmış, ele alınan örneklerin yerleşim içindeki diğer mimari birimlerle olan ilişkisi ile bunların merkezler arasındaki bölgesel ve kronolojik gelişimi irdelenmiştir. Böylece, anıtsal kült yapılarının işlevleri çeşitli açılardan tartışılarak, Neolitik Çağ içindeki yerleri ve önemleri ortaya konulmaya çalışılmıştır. Çalışmada ele alınan, Çayönü, Hallan Cemi, Göbekli Tepe, Nevali Çori ve Jerf el Ahmar gibi beş merkezde ortaya çıkarılan kült yapıları, PPNA döneminden PPNB döneminin sonuna kadar gelişen Neolitik toplum yapısı ile koşut olarak, anıtsal boyutlarda, konut yapılarından farklı plan özellikleri gösteren ve yerleşim örgüsü içinde farklı konumlan ile dikkat çeken özelliklere sahiptir. İlk yerleşik toplum düzeninin temellerinin atıldığı Neolitik Çağda, avcı-toplayıcı toplulukların beklentilerin ötesinde anıtsal boyutlarda yapılar ortaya çıkarması, bu grupların belirli bir uzmanlık ve iş bölümü anlayışı ile çalıştıklanm göstermektedir. Bu durum, Neolitik Çağ topluluklarını sadece sabit geçim ekonomisine dayalı basit yerleşimler olarak gören anlayışın ötesinde, gelişmiş ve organize bir toplum yapısının varlığına işaret etmektedir. Anıtsal kült yapılannın temelde iki nedenle ortaya çıktığı anlaşılmaktadır. Birincisi, yerleşikliğin ve evcilleştirme süreci boyunca kabile toplumlarında kaynak bölüşümünün bozulması sonucunda ekonomik eşitsizliğin artması ve toplum içinde bunu kendi lehine çeviren bireylerin veya grupların otoritesini artırmasıdır. ikincisi, toplumun ve otoritenin gelişim sürecinde gelişen dini anlayışın özelleşen etkinliklerinin ve tapınım işlevinin olasılıkla artık daha kapalı ve özelleşen mekanlarda uygulanması isteğidir. PPNB dönemi sonunda kurallaşan, zengin ve yüksek organizasyon kapasitesine sahip bu toplum yapısının ortadan kalktığı, anıtsal kült yapılarının gömülerek hızlıca terk edildiği ve izleyen Seramikli Neolitik Dönemde ortaya çıkmadığı anlaşılmaktadır.
Phrygia Epiktetos Bölgesi'nde ölüm, toplum ve kimlik

Bugünkü Eskişehir ve Kütahya illeri sınırları içinde yer alan ve antik dönemde'Küçük Phrygia' olarak da bilinen Phrygia Epiktetos, taşıdığı etnik çeşitlilik ve bu çerçevede gelişmiş olan toplumsal yapısıyla eskiçağ tarihinin önemli coğrafyalarından biridir. Bölge, beş büyük kent Aizanoi, Dorylaion, Midaion, Kotiaeion ve Nakoleiahakimiyet alanında kalan üç farklı kültür bölgesinden oluşmuştur. Bu kültür bölgeleriEskişehir ve Alpu Ovaları, Örencik Ovası ve bu iki düzlüğü birbirinden ayıran TürkmenDağı silsilesinin oluşturduğu dağlık alandır. Phryg kültürünün en uzun ve yoğun şekilde izlenebildiği bölgede, Hellenistik Dönem ile birlikte mevcut yerleşimler Akdeniz tipikentlere dönüşüp birer polis haline gelmiş ve Hellen kültürü tüm kurumlarıyla toplumu etkisi altına almıştır. Roma egemenliği ile birlikte, özellikle dağlık ve kırsal bölgelerdeLatin kültürü de kendini göstermeye başlamıştır. MÖ 3. yüzyıldan MS 3. yüzyıla kadar süren ve kendi içinde de coğrafi farklılıklar gösteren bu dönüşüm süresince Phryg, Hellen ve Latin kültürleri birbirilerini etkilemiştir. Ölüm düşüncesi, ona karşı geliştirilen tavır ve bu tavrın sonucu ortaya çıkan geleneklerde de bu sürecin etkisi hissedilmiş ve bu noktada tüm bu kategoriler, toplumsal kimliğin ifade aracı olmuştur.
Doğu Dağlık Kilikia mezarları

Bu çalışma Doğu Dağlık Kilikia merkezlerindeki mezarlarla ilgili toplu bir değerlendirme niteliğindedir. Tez konusu kapsamında; bölgedeki Korykos, Elaiussa-Sebaste, Kanytellis, Olba, Diokaisareia, Cambazlı ve Imbriogon'daki belgelenmiş mezarlık alanları ile mezar yapıları saptanmaktadır. Bölgede geçerli olan mezar tiplerinin ortak özelliklerinin ve farklılıklarının belirlenmesi amaçlanmaktadır. Mezar tipleri, mezar yapılarının teknik, stilistik ve dönem özellikleri, malzemeleri ve uygulamaları gibi konularında olabildiğince ayrıntılı bilgiler vermektedir. Bölgede yaşanan tarihsel süreçler çerçevesinde önce Hellenleşme daha sonra Romalılaşma ve son olarak Hıristiyanlaşma bağlamında mezarlar değerlendirilmektedir. Hellenistik Dönem'de mezarlarla ilgili daha kısıtlı olan verilerin bölgede Romalılaşma sürecine girilmesiyle arttığı görülmektedir. Doğu Dağlık Kilikia'da MS 2. ve 3. yüzyıllarda Roma Dönemi'ne ait mezar tipleri çeşitlilik kazanır. Özellikle bölgedeki merkezlerde yer alan tapınak planlı mezarlar dikkati çeker. Doğu Dağlık Kilikia'da Hıristiyanlığın yayılmasıyla birlikte sosyal yaşamda da değişiklikler olur. Pagan inancına ait lahitlerin 4. yüzyılda son bulduğu ve Hıristiyanlığın kabul edilmesiyle birlikte Hıristiyanlığa ait dini semboller içeren bazı mezarların yapılmaya başlandığı görülür. Böylece Doğu Dağlık Kilikia'da çeşitli dönemlerdeki mezarlar ve mezar tiplerinin yerinde yapılan gözlem ve mevcut yayınlarda yer alan bilgiler ve farklı görüşler çerçevesinde genel anlamda incelenmektedir.
Güvercinkayası kerpiç karakterizasyonu

Bu çalışmada, Güvercinkayası'nda bulunan kerpiç harçlarının görsel analizi, tane boyutu dağılımı analizi, Hidrometre analizi, Atterberg limitlerinin belirlenmesi, kalsinasyon ve asitle muameleden sonra stereo ve polarizan mikroskop, petrografik, XRD ve ICP, SEM-EDX ve BET analiz yöntemleri kullanılarak yapılmıştır. Bu analizlerle kerpiç harç ve sıvaların içerikleri belirlenmiş, dönemine ait harç ve sıva teknolojisi belirlenerek referans değer olarak literatüre katkı sağlanmasının yanında onarım aşamasında benzerlerinin üretilmesi için harç ve sıva karışımları tespit edilecektir
Julius-Claudiuslar Dönemi'nde Anadolu'daki yapı faaliyetleri ve mimari bezeme

'Julius-Claudiuslar Dönemi'nde Anadolu'daki Yapı Faaliyetleri ve Mimari Bezeme' başlıklı bu çalışmanın odak noktasında MS 14-68 yılları arasını kapsayan Julius-Claudiuslar Dönemi'nde Anadolu'da inşa edilen yapılar, bu yapıların türleri, kim tarafından ne amaçla yaptırıldıkları ve mimari detayları bulunmaktadır. Çalışma kapsamında incelenen yapıların inşa süreçlerini şekillendiren unsurlar; imparatorluk kültü, euergesia faaliyetleri, romanizasyon ve doğal afetler sonrası yapılan yenileme çalışmaları olarak sıralanmıştır. Türlerine göre sınıflandırılan yapılar değerlendirilirken modern çalışmaların yanında antik yazarların günümüze ulaşan eserlerinden de faydalanılmıştır. Çalışmanın son bölümünde ise yapılarda kullanılan bezeme öğeleri incelenmiş, Augustus Dönemi ve Flaviuslar Dönemi ile karşılaştırılmış ve dönemin stil özelliklerine değinilmiştir. Bu çalışma sonucunda Julius-Claudiuslar Dönemi yapı faaliyetlerinin nedenleri, sonuçları, mimari özelliklerin bölgesel ve kronolojik farklılıkları, hangi yapı tiplerinin öne çıktığı, söz konusu yapılarda kullanılan bezeme çeşitleri, teknikleri ve dönem içerisindeki stil gelişimi gibi sorular cevaplanmıştır.
Hittite rock reliefs in Southeastern Anatolia as a religious manifestation of the Late Bronze and Iron Ages

Geç Tunç Çağı kaya kabartmaları Hitit İmparatorluğu'nun son üç ya da dört jenerasyonunun çalışmasıdır. Hitit kaya kabartmasının ilk ortaya çıkışı II. Muwatalli zamanına tarihlenmektedir. II. Muwatalli yalnızca bununla sınırlı kalmayıp, aynı zamanda kendi mühürleri üzerinde de kendisini Fırtına Tanrısı ile betimletmiştir. Geç Tunç Çağı kaya kabartmalarının yerleşim dışındaki konumları ve dinin kutsal doğası felsefi ve teolojik yaklaşımlar gerektirdiği için bu konu üzerine çalışmayı zorlaştırmaktadır. Bu tez kaya kabartmalarının ortaya çıkış sebeplerini değerlendirmek, betimlenen sahneleri anlamak, ve Geç Tunç ve Demir Çağları'nda kullanılan kaya kabartmalarının amaçlarını yorumlayabilmeyi amaçlamaktadır. Bu bağlamda görselleştirilmiş dini söylemlerin arkasındaki anlamlar incelenecektir. Demir Çağı'nda aynı geleneğin devam edip etmediği hakkında, ikonografik, fonksiyon ve anlam açısından çeşitli öneriler sunulacaktır. Kaya üzerinde ve mühürlerde betimlenen çeşitli ikonografiler, Hitit krallığının politik-dini söyleminin yeni bir ideolojik bakış açısı kazandığını ortaya koymaktadır. Demir Çağı kaya kabartmaları Hitit kültürel mirasının yanı sıra Assur etkisi de göstermektedir. Aynı zamanda, Demir Çağı kentleri oldukça fazla sayıda stel, yazıtla süslenmiş heykel, ve kaya kabartması üretmiştir. Genel olarak, Hititler kendi politik propagandalarını yaymak ve kralın otoriterisini yüce tanrı/lara dayandırmak amacıyla dini elementler taşıyan kaya kabartmalarını yapmışlardır.