turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Rhodiapolis antik kenti mimari bezemeleri

Bu çalışmanın konusunu Lykia'nın dağlık bölgesinde konumlanmış orta ölçekli bir yerleşim olan Rhodiapolis Antik Kenti'nin bezekli mimari elemanları oluşturmaktadır. Kent, Lykia Bölgesi'nde henüz karşılaşılmayan yapıları da bünyesinde barındırması ile dikkat çekmektedir. Rhodiapolis'te günümüze ulaşan kalıntıların büyük bir bölümü Roma İmparatorluk Dönemi'nde en yoğun yapılaşma sürecinin yaşandığı M. S. 2. yy.'a aittir. Kentteki yapılara ait bezekli mimari parçaların teknik, işçilik ve stilistik özellikleri incelenerek, kentin yapılaşma süreci, yapıların geçirdikleri onarımlar ve kentte faaliyet gösteren atölye/atölyeler hakkında bilgilere ve çıkarımlara ulaşılması amaçlanmıştır. Kentte ele geçen bezekli mimari parçaların büyük bir bölümü kireç ocaklarında eritilmek üzere oldukça küçük parçalara ayrılmıştır. Günümüze ulaşan büyük boyutlu parçalarla birlikte depo ve arazide yer alan tüm mimari plastik elemanlar incelenerek, farklı dönem ya da işçilik özellikleri sergileyen örnekler kataloğa dahil edilmiştir. Dağınık olarak ele geçen bezekli mimari elemanların bir bölümünün ait olduğu yapılar belirlenebilmişken, farklı tipoloji de yapılmış olan arşitrav, friz bloğu parçaları gibi bazı bezekli mimari öğelerin ait oldukları yapıları belirlemek mümkün olmamıştır. Çalışma sırasında incelenen mimari plastik yapı elemanlarının bir bölümü üzerinde yer alan bezeklerin, diğer bölge ve kentlerde yer alan çağdaş yapılardan motif ve işçilik kalitesi bakımından farklılaştığı ve Rhodiapolis'te Hellenistik Dönem geleneğine bağlı bir anlayışta yapıların bezekli mimari elemanlarla donatıldığı anlaşılmıştır. Bazı motifler, gerek form gerekse işçilik bakımından diğer bölge kentlerinde karşılaşılmayan farklı bir sanatsal anlayış ve bakış açısıyla işlenmişlerdir. M. S. 2. yy.'da meydana gelen deprem sonrasında kentteki kamu yapıları, muhtemelen kentin ileri gelenlerinin de katkısıyla, Anadolu'daki çağdaş yapılarla eşdeğer kalitede işçiliğe sahip bezeklerle donatılmıştır. Kentte 2006 yılında başlayan kazı çalışmalarının 2012 yılında sonlanmış olması neticesinde kamu yapılarına ilişkin veriler kısıtlıdır. Aynı zamanda bezeklerin bir bölümünün özgün yapısı ve doğrudan karşılaştırma örneklerinin bulunmaması nedeniyle yapıların ve yapılara ait bezemeli mimari elemanların tarihleri hakkında kesin yargılarda bulunulmaktan kaçınılmıştır.
Seyitömer sivil mimarisinin özellikleri ve gelişimi

Bu çalışmada, Erken Tunç Çağı'ndan Roma Dönemi'ne kadar uzanan Seyitömer sivil mimarisinin özellikleri ve gelişimi ele alınmıştır. Höyükte Erken Tunç Çağı'nın yanı sıra Orta Tunç Çağı, Akhaemenid, Hellenistik ve Roma Çağlarına ait kalıntılar ortaya çıkarılmıştır. Seyitömer Höyük'ün mimari özellikleri ve gelişimini değerlendirebilmek için, her bir kültür katını en iyi temsil eden konut ve atölyelerden birer sivil yapı örneği seçilerek malzeme, inşa teknikleri, plan özellikleri ve kullanım amaçları açısından incelenip yerleşimin kendine has özellikleri ortaya konmaya çalışılmıştır. Yerleşimler bir sur veya teras-sur duvarlarıyla çevrelenmiştir. Yerleşimlerde anıtsal nitelikteki yapılara rastlanmamıştır. Özellikle Erken ve Orta Tunç Çağlarında konut tipi yapıların yanı sıra atölye/işlik ve depo olabilecek nitelikte mekanlar da görülmektedir. Erken Tunç Çağı'nda megaron planlı bir yapıya rastlanması, bu yerleşimin Batı Anadolu kültürel etki alanına girdiğini göstermektedir. Orta Tunç Çağı'nda ise daha ziyade Orta Anadolu etkisi ağırlık kazanmaktadır. Höyüğün en yoğun ve en geniş sınırlarına Erken ve Orta Tunç Çağı'nda ulaştığı; daha sonraki dönemlerde yerleşim alanının küçüldüğü ve daha az bir nüfusun yaşadığı anlaşılmaktadır. Seyitömer Höyük'ün özellikle Erken ve Orta Tunç dönemlerinde seramik ve maden üretiminde, ayrıca Anadolu'nun Doğusu ve Batısı arasındaki ticarette önemli bir rol üstlendiği açıktır. Akhaemenid ve Hellenistik Dönem mimari kalıntıları genellikle konutlardan oluşmaktadır. Dönemi karakterize eden yapı türlerine rastlanmaması ve daha ziyade yerel mimari özelliklerin görülmesi, höyüğün bu dönemde bir taşra yerleşimi niteliğinde olduğuna işaret etmektedir.
Lydia'da küçük yerleşimler

Antik devirde Batı Anadolu'nun yaklaşık olarak bugünkü Manisa ilini kapsayan bölgesine 'Lydia' denilmekteydi. Lydia'nın batısında Aiolis, doğusunda Phrygia, kuzeyinde Mysia ve güneyinde Karia bölgeleri yer almaktaydı. Bölgede Hermos ve Kaistros nehirleri tarafından sulanan iki büyük verimli vadi bulunmakta ve bölgenin nüfusu bu nehirler ile kollan arasında yoğunlaşmaktaydı. Lydia'da birçok kentin yanı sıra önemli sayıda küçük yerleşim bulunmaktaydı. Yazıtların çoğu Lydia'da kusursuz bir köy organizasyonu bulunduğunu göstermektedir. 'KatoUaa' adı verilen askeri koloniler, krallıkların ordularında paralı asker olarak görev yapan veya bu görevden emekli olmuş kişiler için düzenleniyor, bu kişilere stratejik noktalarda toprak tahsis ediliyordu. Sözü edilen askerler genelikle Makedonia ve Mysia kökenliydiler. Bu çalışmada, Lydia bölgesinden söz eden antik yazarlar ve Lydia'da bu yüzyılın başlarından itibaren devam eden epigrafik araştırmalar sırasında tesbit edilip, değişik yerlerde yayınlanmış olan çok sayıda yazıt incelenmiştir. Antik yazarların söz ettiği ve yazıtlarda adı geçen 278 adet küçük yerleşim tesbit edilmiş ve yerleşimler detaylı bir harita üzerinde lokalize edilmeye çalışılmıştır.
Antik Dönemde Lampsakos kenti ve sikkeleri

'Antik Dönemde Lampsakos Kenti ve Sikkeleri' başlıklı bu tez çalışması kapsamında antik dönem boyunca Lampsakos kentinin tarihi coğrafyası, kentte önemli bir yere sahip olan Priapos kültü ve kentin ekonomisi incelenmiştir. Arkaik dönemden itibaren başlayıp Roma imparatoru Gallienus Dönemi ne kadar belirlenen süre içerisinde kenttin darp ettiği sikkelerden bir katalog oluşturulmuştur. Sikkeler üzerinden kentin siyasi, ekonomik ve sosyal yaşantısı hakkında bilgi verilmiştir.
The preservation of the cultural heritage in its regional context: Making a new archaeology museum in Diyarbakir

Yerel idari kurumların ve çeşitli sivil toplum örgütlerinin desteğiyle, son yıllarda Diyarbakır Arkeoloji Müzesinin personeli müzenin yeni yerine taşınma projesini tasarlayıp uygulayarak yerel kültürel mirasın korunmasında ve gelecek kuşaklara aktarılmasında lider rolü oynamayı hedeflenmektedir. Mevcut müzedeki yapısall sorunlar ve özellikle de binanın sınırlı boyutları müzeye koleksiyonun %10'undan fazlasını teşhir edememesine yol açıyordu. Bu yüzden Arkeoloji Müzesinin ihtiyaçlarına daha uygun bir mevkii için tasarlanan proje bugünlerde uygulama aşamasındadır. Tarihi kent tahkimatının çekirdeği olan İçkale'de kapsamlı bir müze oluşturma projesinin ilk önerisinden 12 yıl sonra, Diyarbakır Arkeoloji Müzesi üç tarihi binaya taşınmak üzere son adımları atmaktadır. Bu arada GAP çerçevesinde büyük barajların inşaası arkeolojik miras konusunda özellikle zengin olan bir bölgede kültürel ve doğal mirası yakından etkileyen bir değişim sürecini başlatmıştır. Bu araştırma sivil toplumca da paylaşılan bir kültürel girişim olarak yeni Arkeoloji Müzesinin tarihini anlatıp yukarıda söz edilen çarpıcı biçimde farklı iki unsuru uzlaştırmaya çalışmaktadır. Ayrıca bu araştırma, yeni müzenin amaçlarına uygun olarak bütün bölgeyi kapsayan eğitim ve sosyal yardım stratejileri oluşturup müzeye sunmayı hedeflenmektedir.
Nif Dağı kazısı örnekleri ile Antik Çağ dokuma gereçleri

Antik Çağ'da hayvansal ve bitkisel hammaddelerden ip üretimi yapmak için iğ ve ağırşak gibi aletler kullanılmıştır. Bu aletlerin kullanımıyla sağlanan ip ise çeşitli formlarda görülebilen dokuma tezgahlarında dokunmuştur. Dokumacılığın serüveni sanayi devrimine kadar pek fazla değişim göstermemiştir. Antik Dokumacılığın izlerini günümüzde dahi görmek mümkündür. Bu nedenle araştırılan tez çalışmasının etnoarkeolojik bir çalışma için zemin hazırlayabileceğinden önemlidir. Antik kaynaklar dışında, arkeolojik buluntular ile özellikle vazo ve duvar resimleri, mezar stelleri, kabartmalar ile bir takım heykelcikler bize Eskiçağ dokumacılığı açısından kaynak olur. Dokuma tezgahlarında kullanılan tezgah ağırlıklarını tiplerine göre gruplandırmak önemlidir. Tezgah ağırlıklarının sahip oldukları ağırlık, dokunacak ürün ile kullanılacak ipin malzemesine göre değişim göstermektedir. Keza bu değişimi ağırşaklar için de söylemek mümkündür. Çalışmada Nif Dağı Kazısı'nda ele geçen dokuma gereçleri tipolojik olarak sınıflandırılacak ve ağırlıklarına göre bir grafik çizelgesi hazırlanacaktır.
Konya-Karaman illeri Hellenistik ve Roma Çağı keramikleri

Bu çalışmada; 1994- 2003 yıllarında Prof. Dr. Hasan Bahar başkanlığında yapılan Konya-Karaman İlleri yüzey araştırmalarında toplanan, Hellenisfik ve Roma Dönemi keramik buluntuları tarihsel süreç içinde değerlendirilerek, her iki döneme ait yerleşim özellikleri incelenmiştir. Çalışmada, yüzey araştırması yapılan yaklaşık 350 merkezden 212'sinde Helienistik ve Roma Dönemleri' ni temsil eden keramiklere rastlanmıştır. Yerleşim yerleri dağılımı ve yerleşim şeması değerlendirilirken coğrafi konumları göz önüne alınmıştır. Öncelikle yüzey araştırmasında toplanan malzemenin hamur grupları, astar ve bezeme özellikleri, fırınlama tekniği saptarak, kap tiplerinin tespiti, sınıflandırılması ile tarihlenmesi yapılmıştır. Malzemenin Anadolu'nun diğer merkezleri, Suriye, Kıta Yunanistan ve Ege Böigeleri'nde ele geçen tipoiojik ve teknik özelliklerine göre karşıiaştırılmıştır. Bunun yanı sıra yerel üretimler ile ithal malzemeler tespit edilmiştir. Bu malzemeler içinde homojen grupların oluşturup oluşturulmadığı üzerinde durulmuştur. Keramik tiplerinin bölge içindeki dağılımı tespit edilerek harita üzerinde işlenmiştir Antik kaynakların ışığında Helienistik ve Roma Dönemleri' ne ait yol güzergahları saptanarak, çalışmalarda tespit edilen merkezlerle karşılaştırılması yapılmıştır.
Çanak çömlek verilerine dayanarak Dicle Havzası'ndaki Halaf Döneminin gelişimi

Halaf Kültürü, MÖ 6100 ila 6000 yılları arasında Kuzey Irak, Kuzey Suriye ve Güneydoğu Anadolu'da görülmektedir. Bu tezin amacı, Türkiye toprakları dışında daha yoğun araştırılan ve çalışılan Halaf Kültürü'nün sınırlarımız içinde kalan Dicle Nehri Havzası'ndaki gelişimini konu almaktadır. Dicle Nehri Havzası'nda 47 adet Halaf Dönemi yerleşimi belirlenmiştir. Bu yerleşimlerinden 26 adedinin Halaf Dönemi keramiği incelenerek değerlendirilmiştir. Bunun sonucunda çalışma alanımızda Halaf Dönemi'nin gelişim evrelerinin tümü belirlenmiştir: Halaf'a Geçiş Evresi, Erken Halaf Evresi, Orta Halaf Evresi, Geç Halaf Evresi ve Halaf-Ubaid Geçiş Evresi. Dicle Nehri Havzası'nda Halaf'a Geçiş Evresi, Doruç, Türbe Höyük, Grike Keşe ve Takyan olmak üzere dört yerleşimde saptanmıştır. Erken Halaf Evresi'nde Yayvantepe, Boztepe, Karavelyan, Hücetti, Harem, Doruç, S 63 -12, Türbe Höyük, Nervan, Grike Keşe, Takyan, Basorin, Gre Tehali, Kortik ve Silopi Höyük olmak üzere toplam 15 höyük yerleşim görmüştür. Orta Halaf Evresi, Girikihacıyan, Yayvantepe, Boztepe, Karavelyan, Hücetti, Harem, Doruç, S 62-6, S 63 -12, Türbe Höyük, Nervan, Grike Keşe, Girişirin ve Takyan olmak üzere 14 yerleşimde belirlenmiştir. Geç Halaf Evresi, Nervan, Grike Keşe, Takyan ve Takyan Yakını 1 olmak üzere dört adet merkezde tespit edilmiştir. Halaf-Ubaid Geçiş Evresi, Yayvantepe, Arisk Tepe, S 62-3, Güney Mahalle, S 63 -12, S 63 -23, Başur Höyük, Basorin ve Takyan olmak üzere dokuz höyükle temsil edilmektedir. Bu yerleşimlerden bulunan Halaf Dönemi keramikleri, mal özellikleri, kap biçimleri, boya rengi, bezeme motifleri ve stili açısından kendi içerisinde, Kuzey Suriye ve Kuzey Irak'taki çağdaşı yerleşimlerle benzerlik göstermektedir. Yaptığımız çalışma, Halaf Dönemi'nin söz konusu bölgelerle aynı süreçte Dicle Nehri Havzası'nda da gelişim gösterdiğini ortaya koymaktadır.
Konya Arkeoloji Müzesi'ndeki üçgen alınlıklı mezar stelleri

İnsanoğlu doğum, yaşam ve ölüm döngüsünün bir parçası olduğundan dolayı, gerek ölüm gerekse ölümden sonraki yaşam tarih boyunca toplumları cezbetmiştir. İnsanların ölen yakınlarını bir çukur açarak gömmeleri, zaman içerisinde mezarların ziyaret edilmesi ve dolayısıyla mezar yerlerinin işaretlenmesi gerekliliğini de doğurmuştur. Bu süreçten günümüze ulaşan ve mezarı örten toprak yığınının üzerine dikilerek mezarın yerini belirleyen mezar stelleri, tarih boyunca bu topraklarda çeşitli toplumların yaşadığının en önemli somut kanıtları olarak dönem insanına ve yaşantısına ışık tutmuştur. Günümüzde ise steller, mezar taşları olarak hayat bulmaya devam etmektedir. Çalışma kapsamında, Konya Arkeoloji Müzesi'nde teşhir edilen 25 adet üçgen alınlıklı ve iki adet saptanamayan mezar steli çeşitli yönleriyle değerlendirilmiştir. Steller üzerinde yer alan figürler, çoğunlukla aynı tiptedir ve tek başlarına, çift olarak ya da aile oluşturacak şekilde birkaç kişi yan yana betimlenmiştir. Bu ana figürlere de çeşitli hayvan figürleri ile motif ve objelerin eşlik ettiği görülmektedir. Müzede yer alan steller ayrıntılı olarak ele alınmadan önce, Lykaonia adının kökeni, bölgenin sınırları, coğrafi konumu, tarihi coğrafyası ve araştırma tarihi hakkında bilgi verilmiştir. Ardından antik çağda mezar stelleri ve stellerin gelişimine değinilmiş, müzede yer alan ve iki alt başlıkta incelediğimiz steller tipolojik, stilistik, ikonografik ve kronolojik açıdan değerlendirilerek benzerleriyle karşılaştırılmıştır.
Batı anadolu ilk tunç çağı disk yüzlü figürinleri

Hiç şüphesiz tarih öncesi dönem arkeolojisinde en önemli veriler çanak çömleklerden elde edilmektedir. Gerek tarihlendirme, gerekse kültürel bilginin elde edildiği çanak çömlek dışında ise küçük buluntular olarak tanımlanan ve özellikle Tarih öncesi dönem Arkeolojisi'nde dini inanışlar, günlük yaşam ve kültürel-ticari ilişkiler hakkında bilgi veren buluntular da diğer önemli veri grubunu oluşturmaktadır. Bu grup içerisinde değerlendirilen figürin ve idoller ise çoğunlukla dini inanışlar ile ilişkilendirilmektedir. 'Disk yüzlü figürin' ya da 'ablak yüzlü figürin' olarak bilinen ve bu çalışmanın konusunu oluşturan disk yüzlü figürin tipi İç Batı Anadolu'ya özgü olup sadece Batı Anadolu'nun iç kesiminde Frigya Kültür Bölgesi ve Büyük Menderes Yukarı Porsuk Kültür Bölgesi içerisinde kalan yerleşimlerden ele geçmişştir. İlk Tunç Çağı'nın başında ortaya çıkan ve İlk Tunç Çağı I-II dönemlerinde yoğun olarak rastlanan söz konusu figürinler İTÇ III döneminde ise hiç ele geçmemiştir. Batı Anadolu'da Neolitik ve Kalkolitik dönemlerden beri sınırları daha çok çanak çömlek özelliklerine bağlı olarak saptanan kültür gruplarının varlığı bilinmektedir. Çanak çömlek üretiminde olduğu gibi figürin ve idollerde de kültür bölgeleri arasındaki farklılıklar ve bölgesel sınırlar gözlemlenebilmektedir. Disk yüzlü figürinler üzerinde, gerek simgesel gerekse dekoratif öğeler yer almaktadır. Bu öğeler, ustaların sanatsal yeteneklerini ve dönem toplumunun geleneklerini yansıtması açısından oldukça önemlidir. Bu çalışmada, gelenekler sonucu ortaya çıkan disk yüzlü figürinlerin, teknik anlamda incelemesi ve gruplandırması ile özgün veriler elde edilmeye çalışılmıştır. Batı Anadolu sınırları içerisinde kalan 17 yerleşim yerine ait veriler, bölgesel sınırlar ve kronolojik düzen içerisinde irdelenerek gelişimi ele alınmaya çalışılmıştır. Yukarıda değinilen özellikler doğrultusunda, Demircihöyük, Seyitömer, Kusura, Kaklık Mevkii ve Küllüoba Kazısı 'ndan elde edilen figürinlerin kronolojik düzen içerisinde kültür bölgelerine göre ayrımı yapılmış ve ortaya çıkarılan bu sonuç ile Şarhöyük, Yukarı Söğütönü I, Bolvadin/ Üçhöyük, Bavurdu, Banaz, Manahoz, Akhisar, Çıkrık ve Nudra gibi yüzey buluntusu ya da karışık tabakadan ele geçirilen eserlerin tarihlendirilmesine çalışılmıştır.
Tralleis kazılarında bulunan Roma İmparatorluk dönemi Sikkeleri

oz Argive ve Tralliler tarafindan Dor göçleri sonrasında kurulmuş olan Tralleis Antik Kenti, ilk kez Seleukoslar egemenliği döneminde bazı bronz sikkeler basmıştır. Kentte Roma İmparatorluk Dönemi darpları ise Augustus Döneminde başlamış ve Gallienus Dönemine kadar kesintisiz devam etmiştir. Bu çalışma kapsamında, Tralleis arkeolojik kazı çalışmaları sırasında tespit edilen Roma İmparatorluk dönemine ait kırk adet sikke; ön, arka yüz yazı ve tasvirleri açısından incelenmiştir. Ayrıca sikkelerin birimleri ve basıldıkları darphanelerin karakteristik özellikleri de belirtilmiştir. Ekonomideki rolünün yam sıra, özünde politik mesajlar içeren sikkeler, Tralleis Kazıları'nda bulunanlarda da izlendiği üzere hem yazı hem de tasvir ile propaganda yürütmeye yarayan bir araç olarak kullanım görmüşlerdir. Dolayısıyla yazı ve tasvirler, merkezi basımlarda imparatorluğun ideolojisine; yerel basımlarda ise kentin kültürel kimliğine uygun olarak seçilmişlerdir. Değerlendirilmesi yapılan bu sikkeler doğrultusunda Tralleis Kenti'nin siyasi yapısı, kültürel karakteri ve birikimi incelenmiştir.
Magnesia ad maeandrum Artemis Tapınağı altarı altyapısı ve çevresiyle etkisi

Bu çalışma, Aydın ili, Germencik ilçesi, Ortaklar bucağına bağlı, Tekinköy sınırlan içinde yer alan Magnesia Antik Kenti'nde bulunan Artemis Tapınağı Altarı altyapısı ve çevresiyle ilişkisi konusunu kapsamaktadır. Çalışmanın başında altar tipleri ve Magnesia Artemis Tapınağı Altarı üzerinde daha önce yapılmış çalışma ve sonuçlan hakkında bilgi verilmiştir. Ardından altar temel ve çevresi ile kazılar sırasında bulunan altyapıya ait mimari elemanların ayrıntılı bir belgelemesi yapılmıştır. Bunun ardından elde edilen veriler, daha önce konu üzerine yapılmış araştırma sonuçlan ve benzer örneklerle karşılaştırılmıştır. Çalışmamızın sonucunda Magnesia Artemis Tapınağı Altarı'nın kuzeybatı ve güneybatı köşelerinde birer antaya sahip, ızgara planlı bir altyapıya sahip olduğu anlaşılmıştır. Podyum yüksekliği 2.20 m. olduğu tespit edilen altarının girişinin de bati kenardaki antalar arasında bulunan 10 basamaklı bir merdiven yapıldığı saptanmıştır. Bati cephesinde antaları olan lonik düzende sütunlu-avlulu hipotetik bir üst yapı planı önerilmiştir. Ayrıca altarın bati cephesinde yer alan mermer döşemede 100 adet kurban halkalı bloktan oluşan bir hekatompedosun yer aldığı belirlenmiştir. 181
'Cheese Pot' olarak tanımlanan kaplar

'Cheese Pot' Olarak Tanımlan Kaplar başlığı altında sunulan bu çalışmada, Anadolu başta olmak üzere Ege Adaları, Yunanistan, Makedonya ve Romanya' da ele geçmişş olan 'Cheese Pot' parçalan incelenmiştir. Anadolu' da Orta Kalkolitik Çağ'da görülmeye başlayan bu tip kaplar Eğe Adalarında Geç Neolitik Çağ'da oldukça yaygındır. Yunanistan, Makedonya ve Romanya'da ise Erken Tunç Çağı'nda karşımıza çıkmaktadır. 'Cheese Pot' olarak tanımlanan kaplar malzeme ve teknik özelliklerine göre orta ve kaba nitelikli olmak üzere iki gruba ayrılmaktadır. Bu iki grup içerisinde kaba nitelikli seramik grubu yoğunluk göstermektedir. İşlevsel açıdan oldukça tartışmalı bir özelliğe sahip olan 'Cheese Pot' tipi kapların hangi amaçlar doğrultusunda üretildiği açıklık kazanmamıştır. Bununla birlikte bu tip kapların peynir üretiminde kullanıldığı görüşü yaygındır. Anadolu, Ege Adaları, Yunanistan ve Balkanlar olmak üzere geniş bir dağılım alanı gösteren ve oldukça uzun bir dönem boyunca kullanıldığı anlaşılan bu tip kaplarla ilgili ayrıntılı bir çalışma şimdiye kadar yapılmamıştır.
Antik çağda deniz gücü ve önemli deniz savaşları

İnsanoğlunun saz demetlerini bir araya getirip, keçi postlarını şişirerek su üzerinde kalmayı başarmasıyla başlayan yolculuğunun ilkel sallarla devam edip gemi yapım teknolojilerindeki ilerlemeyle ilkel sallardan antik çağdaki daha büyük ve daha hızlı ticari ve askeri gemilere olan dönüşümü ve gelişimi bu gemilerin devletlerin savunma ve yayılma politikalarındaki yerleri ve antik çağda büyük değişimlere neden olan bazı önemli deniz savaşları bu çalışmanın konusunu oluşturmaktadır. Bu tez konumu üç bölümde inceledim birinci bölümde Antik çağda Denizciliğin Gelişimi, ikinci bölümde Antik Çağda Gemiler, üçüncü bölümde ise Antik Çağda Deniz Gücü ve Önemli Deniz Savaşları olarak üç bölümden oluşmaktadır. Bu incelemem sonucunda Antik çağdan günümüze kadar deniz gücünün, ekonomik ve stratejik bakımdan önemli olduğu görülmektedir.
Yeşilova Höyüğü Neolitik Çağ Yontmataş Endüstrisi

'Yeşilova Höyük Neolitik Çağ Yontmataş Endüstrisi' başlıklı tezimiz kapsamında Yeşilova Höyük'ün Neolitik Çağ yerleşimine ait IV.8- 1 tabakalarının yontmataş endüstrileri çalışılmıştır. Bu tabakalardan ele geçen toplam 8793 parça incelenmiştir. Toplam 149 adet çekirdek ve çekirdek parçası, 6966 adet yongalama ürünü ve teknolojik parça üzerinde tekno-tipolojik analizler yapılmıştır. Bunlara ek olarak 1678 adet döküntü parça bulunmaktadır. Endüstride, 2193 makrolit ve 143 mikrolit tanımlanmıştır. Neolitik Çağ'ın tüm tabakalarında, çakmaktaşı ve obsidiyen hammaddenin kullanımına dayalı bir endüstri görülmektedir. Obsidiyen büyük oranda Melos Adası kökenlidir. Az sayıda Anadolu obsidiyenine de rastlanmıştır. Kalsedon, çört, silisli kalker ve kuvarsit Yeşilova Höyük Neolitik Çağ yontmataş endüstrilerinde görülen diğer hammaddelerdir. Yonga üretiminde çakmaktaşı daha çok tercih edilirken, dilgi üretiminde öncelikli olarak obsidiyen tercih edilmiştir. Yonga üretiminde doğrudan vurma tekniği uygulanmış, dilgi/dilgicik üretiminde ise baskı tekniği ile daha az oranda dolaylı ve doğrudan vurma teknikleri kullanılmıştır. Çekirdekler arasında yonga çekirdeklerine daha çok rastlanmaktadır. Alet topluluğunda az sayıda mikrolit görülmektedir. Tamamı geometrik olmayan mikrolitlerdir. Makrolitler arasında düzeltili dilgi, düzeltili yonga ve ön kazıyıcılar baskındır. Yeşilova Höyük'te ilk yerleşim evresini oluşturan Neolitik I Evresi'nde (IV.8-7-6), hammadde kullanımında çakmaktaşı daima %50'nin üzerindedir. En erken tabakalardan itibaren Melos kökenli obsidiyen kullanıldığı görülmektedir. Obsidiyenin %99,21'i Melos, %0,79'u Anadolu kökenlidir. Yerleşimin en erken tabakalarından itibaren baskı tekniği ile dilgi üretimi yapıldığı görülmektedir. Neolitik II Evresi'nde (IV.5-4-3) hammadde kullanımı, üretim teknikleri ve alet topluluğu açısından önemli farklar bulunmamaktadır. IV.3 tabakasında artan Anadolu obsidiyeni, hammadde tercihlerinde bir değişime işaret ediyor gibi görünse de Anadolu obsidiyeninin oranı %8'i geçmemekte ve bir sonraki evrede tekrar azalmaktadır. Yine IV.3 tabakasında ortaya çıkan 1 adet keski ağızlı okuyucu av silahları açısından bölgede bir yenilik olarak karşımıza çıkmaktadır. Keski ağızlı ok uçlarının 2 örneğine sonraki evrenin IV.2 tabakasında da rastlanmıştır. Keski ağızlı ok uçlarının diğer tabakalarda bulunmamasının nedeni bu uç formunun başka bir kültür bölgesinin etkisiyle endüstriye girmiş olabileceği gibi kazıda uygulanan toplama yöntemleriyle de ilişkili olabilir. Son yerleşim evresi Neolitik III'te (IV.2-1) çakmaktaşı kullanımındaki artış dikkat çekmektedir. IV.1 tabakasında çakmaktaşının endüstrideki oranı %81'e ulaşmıştır. Bununla birlikte obsidiyen kullanımı %16'ya gerilemiştir. Yerel kaynaklara yönelmenin sebebi, obsidiyen temininde bir takım değişimler olması ya da artan nüfus nedeniyle daha kolay ulaşılabilir hammaddelerin tercih edilmiş olması olabilir. Bu evrede de üretim teknikleri ve alet topluluğu açısından önemli değişimler görülmemektedir. IV.1 tabakasında bulunan 1 adet kazma yeni bir alet tipi olarak karşımıza çıkmaktadır.