turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Aşağı Pınar yerleşiminde mekan kullanımı: Toprak kimyası analizleri

Bu tez çalışması, tarım ve hayvancılığa dayalı köy yaşamını temsil eden Aşağı Pınar yerleşmesinde, MÖ 6. binyıla tarihlenen tabakalarındaki mekanların kullanımının anlaşılmasında toprak kimyası analizlerinden yararlanmayı amaçlamaktadır. Farklı tabakalardan, seçilen baz mekanların tabanlarından toplanan örnekler, toprak kimyası analizleri yöntemiyle incelenmiştir. Bu yöntemle, Balkan ve Anadolu Neolitiğinin anlaşılmasında önemli yer tutan Aşağı Pınar'da yaşayan topluluğun mekanları nasıl kullandıkları ve ne tür etkinliklerde bulunmuş olabilecekleri, mikro ölçekli kalıntılar yoluyla mekanlardaki faaliyetlerinin yorumlanması hedeflenmiştir. Mekan analizleri yöntemlerinden biri olan toprak kimyası analizleri, insani aktiviteden kaynaklanan değişimlerin incelenmesine dayanmaktadır. Çalışmada, İstatistik Analiz ve Coğrafi Bilgi Sistemlerinin yardımıyla, çoklu element kombinasyonlarının mekanların tabanlarındaki yoğunluk haritaları değerlendirilerek yorumlanmıştır. Yapılar, barınma gereksiniminin ötesinde, tasarlanarak inşa edilen, planlama ve kullanım aşamalarında farklı süreçleri barındıran mimari birimlerdir. Bu bakımdan toprak kimyası analizleri bu mekanlarda gerçekleşen etkinliklerin yanı sıra, bunların ne amaçlarla planlandığına ilişkin değerlendirmeler yapılmasına da olanak tanımaktadır. Bu çalışmamızın sonucunda Aşağı Pınar'daki bazı yapılarda gerçekleşmiş olan günlük aktivitelerin çeşitliliği, mekan içi kullanım yoğunluğu ve bunun bölümlemeler ile olan ilişkisi, iç ve dış mekan kullanımı ile tabanlarının yapım süreçleri konularında değerlendirmeler yapılmıştır. Ayrıca yerleşmede Neolitik Dönem'de bulunan hendek sisteminden incelenen kısıtlı sayıdaki örneklerle hendeklerin kullanım amacıyla ilgili varsayımlarda bulunulmuştur. Mekansal analiz çalışmalarında bütüncül yaklaşımın sağlanması için arkeolojik ve arkeometrik yöntemlerin birlikte değerlendirilmesi gerekmektedir. Aşağı Pınar yerleşmesinde arkeolojik araştırmalarla elde edilen bilgilerin yanı sıra arkeobotanik, arkeozoolojik, buluntu dağılımı ile ilgili çalışmaların sonuçları henüz yayınlanmamıştır. Aynı zamanda önümüzdeki süreçlerde mikromorfolojik, mikroartifact, fitolit vb. mikroarkeolojik çalışmaların yapılması planlanmaktadır. Bu tez çalışmasında elde edilen sonuçların tüm bu çalışmalara bir altlık oluşturacağı düşünülmektedir.
Lebedos antik kenti Ürkmez-Mersinalanı kurtarma kazısından ele geçen seramikler

2016 yılında, İzmir Müze Müdürlüğü tarafından İzmir ili, Seferihisar ilçesi Ürkmez köyü yakınlarında I. derece sit alanı olan Lebedos antik kentinin, kuzey kesiminde bulunan Ürkmez Mersinalanı Mahalesi, III. derece sit alanında kazısı çalışması gerçekleştirilmiştir. 2016 yılında, Ürkmez Mersinalanı Mahallesi, 25-31 pafta, 226 ada içerisindeki 3 No'lu parselde başlayan sondaj çalışması, 2017 yılında genişletilerek, 4 No'lu parsel sondaj ve kurtarma kazısı şeklinde devam etmiş ve kısa sürede sonlandırılmıştır. Lebedos, Batı Anadolu'da hakkında çok fazla çalışmanın olmadığı önemli kentlerden biridir. Ürkmez Mersianalanın'da ele geçen malzemeler, Lebedos yerleşiminin bilinmeyenlerini sunması açısından önem taşımaktadır. Çalışmamızın giriş bölümünde, Lebedos sınırları içerisinde yer alan Ürkmez Mersinalanı kazısının ne zaman ve kimler tarafından gerçekleştirildiği, Ionia Bölgesi tarihi hakkında genel bilgi ve Ürkmez Mersinalanı seramikleri hakkında bilgi verilmiştir. Birinci bölümde, daha önce kazısı yapılmamış ve hakkında az bilgi bulunan Lebedos antik kenti, kentin araştırma tarihi, siyasi tarihi, coğrafyası, sikkeleri ve yazıtlarıyla birlikte Lebedos yerleşimi incelenmiştir. İkinci bölümde, Lebedos ve Ürkmez Mersinalanı'nın araştırma tarihçesi ve araştırmalar sonucunda ulaşılan veriler ele alınmıştır. Üçüncü bölümde, Ürkmez Mersinalanı'nda yapılan kurtarma kazısı ve açığa çıkartılan mekanlar hakkında bilgi verildikten sonra, dördüncü bölümde, tezimizin başlıca konusunu oluşturan seramikler tipolojik ve kronolojik olarak ayrıntılı biçimde incelenmiştir. Çalışmamızda Ürkmez Mersinalanı mekan yapılarının değerlendirilmesinde, daha önce yayınlanmamış kazı raporları kullanıldığı kadar, sistemli bir kaynakça araştırılması yapılmıştır. Seramik eserlerin el ve dijital çizimleri, kataloglanması, buluntuların tanımlanması, kil ve hamur katkı maddelerinin incelenemesi ve kronolojisinin oluşturulması tarafımca yapılmıştır. Seramikler form özelliklerine göre gruplandırılarak, stil özelliklerine göre benzerleriyle karşılaştırılmıştır. Son olarak konuya ilişkin harita, fotoğraf, seramik çizimleri metnin içinde yer almaktadır.
Küllüoba İlk Tunç Çağı mimarisinin Batı Anadolu ve Ege dünyası içerisindeki yeri

Batı Anadolu İlk Tunç Çağı mimarlığı, Yakın Doğu Arkeolojisi'nin hakkında çok az bilgi sahibi olduğumuz önemli konularından biridir. Eskişehir yakınlarında yer alan Küllüoba'da 1996 yılından bu yana aralıksız olarak yapılmakta olan kazılar, konunun aydınlatılması yönünde önemli katkılarda bulunmaktadır. Yapılan araştırmalar Küllüoba'da en azından Geç Kalkolitik Çağ'ın ortalarından İlk Tunç Çağı'nın sonlarına kadar hemen hemen kesintisiz yerleşildiğini göstermiştir. Kazının büyük oranda yatay olarak gerçekleştirilmesi, geniş alanlarda değişik evrelere ait genel yerleşim planlarının saptanmasını sağlamıştır. Bu tez ile Küllüoba İlk Tunç Çağı mimarisi ayrıntılı bir şekilde ele alınmaktadır. Bu kapsamda önce, söz konusu mimarinin özellikleri ve zamanla nasıl bir gelişim izlediği konularında bilgiler verilmiştir; daha sonra da kullanılan yapı tekniklerinin, genel yerleşim dokusu ve ev planlarının Batı Anadolu ve Ege Dünyası'ndaki çağdaş merkezlerle karşılaştırılması sonucu, Küllüoba İlk Tunç Çağı mimarisinin söz konusu bölge içindeki yeri belirlenmeye çalışılmıştır. Böylece bu çalışma ile Batı Anadolu'da, hakkında çok az bilgi sahibi olduğumuz İlk Tunç Çağı genel yerleşim dokusu ve ev planlarının ortaya çıkarılmasının yanında, mimaride yöresel özelliklerin saptanmasına da önemli katkılarda bulunulmaktadır.
Kars Digor'da tarihi ve arkeolojik araştırmalar

Anadolu coğrafyası insanlık tarihinin en eski çağlarından itibaren yerleşim görmüştür. Anadolu'nun kuzeydoğusunda yer alan Kars bölgesi Paleolitik Çağ'dan itibaren yerleşim görülmektedir. Kars, Anadolu ile Kafkasları birbirine bağlayan jeopolitik öneme sahip olması nedeniyle, tarih boyunca hakim siyasi güçlerin sürekli elde etmek istediği bir coğrafya olmuştur. Anadolu'nun yüksek ülkesi olan bölge, sert iklim şartlarına sahiptir. Geniş otlakları, bahar sonu ve yaz başında aldığı yağışlar nedeniyle temel geçim kaynağı tarih boyunca hayvancılık olmuştur. Eski Çağ'dan itibaren varlığı bilinen yeraltı kaynakları, verimli otlakları, jeopolitik konumu, başta Urartu Devleti olmak üzere, Kimmer ve İskit gibi güçlerin bölgeye olan ilgisini hep canlı tutmuştur. Bu nedenle bölge çok sık askeri seferlere maruz kalmıştır. Bulunduğu konum için stratejik bir önem taşıyan ve çalışmamızın temelini oluşturan Digor İlçesi, Kars İlinin güneydoğu ucunda yer almaktadır. Aynı zamanda ülkemizin Ermenistanla olan sınırının bir bölümünü oluşturmaktadır. Yapılan bu tez çalışması şimdiye kadar Digor coğrafyasında Eskiçağ adına yapılan ilk çalışmadır. Bölgede yaptığımız bütün çalışmalar bu bakımdan Digor'un ve Kars'ın tarihi ve arkeolojisini aydınlatmada önemli bir yere sahip olacaktır.
Anadolu'da Kimmer-İskit iz ve etkileri

M. Ö. 8. yüzyıldan başlayarak M. Ö. 6. yüzyıla kadar Anadolu'da etkinliklerini gördüğümüz Kimmer ve İskit göçebe savaşçılarının, Anadolu'ya göçleri, Anadolu Kültürleri ile olan İlişkileri ve Anadolu Kültürleri üzerindeki etkileri tezimizin konusu oluşturmaktadır. Demir Çağının Anadolu yerel krallıkları olarak karşımıza çıkan Urartu, Geç Hitit Kentleri, Phryg, Lydia ve Batı Anadolu'daki Ionlar Kimmer ve İskit akınlarından olumsuz etkilenmiş, Urartuları İskitlerin, Phrygleri ise Kimmerlerin yıktığı kabul görmüştür. Yazılı bir kültür oluşturmayan Kimmer ve İskitlerin Anadolu kültürleri ile olan ilişkilerini anlayabilmek için ilişkiye geçtikleri Urartu, Asur ve Greklerin yazılı kaynaklarına başvurulmuş, Anadolu'da ortaya çıkarılmış ve göçebe kavimlere ait olduğu düşünülen arkeolojik buluntular, ele geçtikleri merkezlerin konumları da dikkate alınarak incelenmeye çalışılmıştır. Göçebe kavimler Anadolu devletlerinin sadece siyasi tarihlerini etkilemekle kalmamış, özellikle Phryg ve Lydia sanatlarında Bozkır hayvan üslubundan etkilenerek yapılan eserlerden de anlaşıldığı gibi kültürel alanda da Anadolu uygarlıkları üzerinde de etkileri görülmüştür. Göçebe kavimlerin savaşlardaki üstünlüklerini sağlayan en önemli unsurlardan olan uzun mesafe okçuluğundaki başarılarının nedenlerinden biri olan kovanlı ok uçları da büyük olasılıkla Anadolu'ya bu kavimlerin aracılığı ile gelmiş ve Anadolu devletlerinin savaş teknolojilerini etkilemiştir.
Eski Smyrna'da konut mimarisi ve gelişimi

Günümüzde İzmir'in Bayraklı ilçesinde yer alan Eski Smyrna antik kenti Tunç Çağı'ndan Klasik dönem sonuna kadar yerleşim gören bir kenttir. Eski Smyrna'nın Konut Mimarisi ve Gelişimi adlı çalışmada, Eski Smyrna'nın Tunç Çağından Klasik dönem sonuna kadar geçen süreç içerisinde konut mimarisinin gelişimi ve Ege Dünyasındaki antik kentler ile plan, yapı tekniği ve fonksiyon açısından karşılaştırmalar yapılarak konutlar incelenmiştir. Çalışmanın amacı, Eski Smyrna'nın Tunç Çağı'ndan Klasik dönem sonuna kadar konut mimarisine ışık tutabilmek ve Ege Dünyası içerisindeki yeri ve diğer antik kentler ile karşılaştırmasını yapabilmektir. Bu amaçlar doğrultusunda yapılan çalışma Eski Smyrna Konut Mimarisi ile ilgili yapılan kazı çalışmaları ile bilimsel yayınlar ve güncel veriler neticesinde yeni ortaya çıkarılan öneri ve görüşleri tarafsız bir bakış açısıyla ele almaktadır. Kentin konut mimarisi incelendiğinde Oval Ev ve Çifte Megaron gibi döneme öncelik yapmış örneklerin mevcut olmasının dışında genel hatlarıyla tüm dönemler incelendiğinde dönemlerin genel özellikleri ve diğer antik kentlerin mimarisi ile uyum göstermektedir. Deniz Kavimleri göçü ile birlikte Ege Havzasının iki yakası arasında kültürel etkileşim kaçınılmaz olmuştur. Bu durumun sivil mimariye de yansıdığını net bir şekilde görmekteyiz. Eski Smyrna kent planına bakıldığında Hippodamik bir kent planı görülmemektedir fakat Kuzey-güney doğrultulu bir Ana Cadde ve o caddeye dik gelen sokaklar sistemi olduğunu net bir şekilde görmekteyiz bununla birlikte konutlarında belli bir sistemde parsellere ayrılarak inşa edildiği düşünülmektedir
Geology and joint analysis of the Derinkuyu and Kaymaklı underground cities of Cappadocia, Turkey

Bu tez ignimbrit'lerde oluşan eklemler ile bu birimlerde kazılmış yeraltı şehirleri arasındaki ilişkiyi ve yeraltı şehirlerinin hangi ignibritlerde yer aldıklarını tespit etmeyi amaçlar. Oda pozisyonları, duvar doğrultuları ve eklem doğrultuları çalışmada kullanılan verilerdir. Tanımlanan ilişkiyi inceleme amacıyla Kapadokya'da iki yeraltı şehri seçilmiştir. Birinci şehirde 46, ikincisinde 64 odadan alınan veriler duvar ve eklem yönlerini, eklemlerin oda içindeki konumunu ve eklemelerin yoğunluğunu şehir ve kat bazında incelemek için analiz edilmiştir. Analizlerden çıkarılan sonuçlar şunlardır: 1) Derinkuyu yeraltı şehri Kızılkaya, Kaymaklı yeraltı şehri ise Gördeles ignimbritinde yer almaktadır, 1) Yeraltı şehirlerinde güneşten istifade amaçlanmadığından duvarlar ve kapıların doğrultuları her yönde dağınıktır, 2) Kızılkaya ve Gördeles ignimbritlerinin arazide ölçülen kalınlıkları sırasıyla 13.5 and 34 metredir. Derinkuyu ve Kaymaklı yeraltı şehirlerinin muhtemel derinlikleri ise sırasıyla 40 ve 25 metredir, 3) Odalar ve çatlaklar düzensiz bir dağılım göstermektedirler, 4) Oluşturulan duvarların eklemlere dik açıyla gelmesinden kaçınılmıştır, 5) Kaymaklı'da eklem yoğunluğu aşağı katlardan yukarı doğru artarken, Derinkuyu'da bu durum tam tersidir, 6) Kızılkaya ignimbritinin arazide ölçülen çatlak yoğunluğu Derinkuyu yeraltı şehrindekinden daha fazladır. Benzer şekilde Gördeles ignimbritinin arazide ölçülen çatlak yoğunluğu Kaymaklı yeraltı şehrindekinden daha fazladır, 7) Kızılkaya ignimbritinin çatlak yoğunluğu hem arazide hem de yeraltında Gördeles ignimbritinin çatlak yoğunluğundan fazladır.
Likya'da kaynak kültü

'Likya'da Kaynak Kültü' başlıklı tez çalışması, yörede kaynaklar odağında gelişen inanç etkinliklerini kurumsallık ve süreklilik dahilinde araştıran bölgesel bir din tarihi araştırmasıdır. Bu bağlamda mimariden ikonografiye kaynak inancıyla bağlantılı unsurların tümü araştırma kapsamına alınmış; Likya'nın kutsal kaynakları, ilgili tapınım döşemleri ve bu alanlarda kutsanan koruyucu kimlikleri tespit etmek yoluna gidilmiştir. Bu yapılırken de inancı temellendiren düşünün dönemsel olarak bölünemeyeceğinden hareket edilerek, 'Likya' toponym'ünün işaret ettiği coğrafi sınırlar; kronolojik, etnografik ve din tarihi açısından belli bir dönemi kapsayacak biçimde değil kült tanımı nezdinde süreklilik olgusunun irdelenebilmesi için mümkün olduğunca geniş tutulmuştur. Likyakların kaynaklar odağında yapısalllaşmış kutsal alanları işaret etmek için ne tür bir ifade kullandıkları bilinmemektedir. Aynı biçimde kutsal alanlarla bağlantılı yerel söylencelerin bütünüyle antik yazına yansımamış olması da sorunu arttırmaktadır. Bu nedenle likya'daki kutsal kaynakların tespiti, farklı süreçlerde yöreye ilişkin atıflarda bulunan çeşitli yazın geleneklerinin kendi ifade biçimleri nezdinde ve hayli sınırlı olmakla birlikte var olan kalıntılar ile yazıtlar dahilinde sağlanabilmektedir. Nitekim bu olgunun doğal sonucu olarak Likya'daki kutsal kaynakların saptanabilmesi, her biri ait olduğu yazın geleneğinde ilgili kutsal alanları yapısall ve işlevsel yönden tarif eden Hititçe D KASKAL. KUR ve Hellence Krene ifadelerinin anlaşılmasını gerektirmektedir. Zira bu gereklilik mimariden ikonografiye burada tanıtılan unsurların bütünüyle kavranabilmesi ve bu yolda bölgesel karşılaştırmalarla belli çıkarımlara ulaşılması yolunda kayda değer bir engel oluşturmaktadır. Bununla birlikte söz konusu araştırma, Likya boyunca on bir farklı alanda (Kabene, Kalbios, Kyaneai, Letoon, Limyra, Patara, Skaroi, Sura, Telandros, Tuminehi ve Wiianavanta kaynakların özel bir ihtimamla çeşitli etkinliklere odak olduğunu belgeleyebilmektedir. Yine de, söz konusu alanlardan azımsanamayacak bir kısmının konumu bugün için belirsizdir. Diğer yandan Sura ve Tuminehi kaynak' yapıları bir kenara bırakılacak olursa, konumuna ilişkin fikir yürütebildiğimiz birkaç kutsal alanında, ya henüz kazılmamış ya da hayli kötü korunmuş olması nedeniyle bütünüyle araşurılamamaktadır. Tüm bu olumsuzluklara karşın Likya'daki kutsal alanlar araştırıldığında, kaynaklar odağında gelişen uygulamaların yörenin sınırları dahilinde yaygın ve süreklilik arz eden bir dinsel anlayışı temsil ettiği söylenebilmektedir. Buna göre arkeolojik verilerle İ. Ö. 6-5. yüzyıllarda yapısalllaştığına tanıklık edilen kült uygulamalarının yazın verileri dahilinde Likya'nın Demir Çağ öncesi yerleşimcileri Lukkalarla yakından ilişkili olduğu görülmektedir.
Hellenistik ve Erken Roma İmparatorluk Döneminde Anadolu'da Kıvrık Dal Dekorasyonu

Bitkisel öğelerin antik dönem mimarisinde bezeme unsuru olarak kullanılması, Mısır ve Mezopotamya uygarlıklarına kadar uzanmaktadır. Bahsi geçen unsurların tipolojik olarak gelişimlerini sürdürmesinin yanı sıra, zamanla yeni biçimlerde türemiştir. Bu çalışmanın konusunu oluşturan Kıvrık Dal dekorasyonu da erken dönemlerden itibaren çeşitli formlarda kullanılmaya başlanmış, Hellenistik dönem ve özellikle Erken Roma Devri cephe mimarisinde sevilerek kullanılan bir dekorasyon haline gelmiştir. Çalışma kapsamı da Anadolu'da yer alan antik kentlerin, kıvrık dal dekorasyonuna sahip yapı elemanları kent özelinde incelenmiştir. Hellenistik Dönem ve Erken İmparatorluk Dönemi tarihleri arasındaki stil gelişimleri incelenmeye çalışılmıştır. Antik kent özelindeki değerlendirmeler sonrasında sentez ve sonuç bölümü ile çalışma kapsamındaki tarihsel aralıklar dikkate alınarak Anadolu'da kıvrık dal dekorasyonu'nun genel bir değerlendirmesi yapılmıştır. Özellikle Erken İmparatorluk dönemi sonrasında kıvrık dal dekorasyonun artması ve stilistik açıdan gözle görülür değişimlerin yaşanması sebebi ile çalışma belirtilen tarihler arasında sınırlandırılmıştır.
Initial and current museum policies of İstanbul Archaeology Museum

Osmanlı İmparatorluğunun ekonomik ve politik açıdan zor durumda olduğu bir dönemde batılılaşma hamlesinin neticesinde kurulan Müze-i Hümayun, bugünküİstanbul Arkeoloji Müzesi Osmanlı devletinin ilk müzesidir. Müze, iç ve dış politika açısından farklı çağrışımlar yapmakla birlikte, bir taraftan devletin modernleştiğini gösterirken, öte yandan Osmanlı devletinin sınırları içindeki eski eserlere sahip çıkabilen egemen ve güçlü bir devlet olduğunu ilan etmektedir. Devletin ekonomik ve politik konularla ilgili tavırları değişlikleri Müze'nin koleksiyonuna ve müze ile ilgili uygulamalara da yansımıştır. Osman Hamdi Bey döneminin sona ermesiyle Müze binaları bugünkü haline kavuşmuştur. İmparatorluk yıkıldıktan sonra da uzun sure yürürlükte kalacak olan eski eserleri koruma kanunları bu dönemde şekillenmiştir. Bu yüzden, Müze'nin kuruluş dönemi, Osman Hamdi Bey döneminin sonuna kadar süreyi ve süreci kapsayacak şekilde ele alınarak, devletin eski eserlerle ilgili politikaları ve müze ile ilgili uygulamaları ortaya konulmaktadır.2000'li yıllardan sonra, modern Türkiye, yine batıya adaptasyon gayretleri içinde diğer pek çok alandaki değişiklerin yanı sıra, kültür alanında da bazı değişiklikleri benimsemiştir. Buna göre, devletin kültür üzerindeki rolünün belirleyici değil, düzenleyici olması yönünde değişiklikler gündeme gelmiştir. AKP'nin iktidara gelmesiyle birlikte IAM'nin yönetim yapısı ve finansman konularını da ilgilendiren değişiklikler ve düzenlemeler uygulamaya konulmuştur. Bu kapsamda bugün Müze'de yaşanan değişim süreci ele alınmaktadır. Böylelikle Müze'nin kurulduğu dönemde ve bugün, devlet için ve halk için ne ifade ettiği
Sultanahmet Arkeolojik Parkı kapsamında bulunan 58 ada 1-2 parselin mevcut durumu ve koruma mevzuatı açısından değerlendirilmesi

İstanbul'un, Neolitik Çağ'a (MÖ 6500'ler) kadar uzanan bir yerleşim yeri olduğu, başta Marmaray Yenikapı Kazıları olmak üzere, Beşiktaş Metro Kazısı gibi yeni araştırmalarla gün yüzüne çıkmaktadır. Dünyanın hiçbir yerinde hiçbir şehir bu kadar sürekli şekilde iskan edilmemiştir. İstanbul; Neolitik ve Erken Demir Çağları ile birlikle, Arkaik, Klasik, Helenistik, Roma, Geç Roma, Bizans ve Osmanlı Dönemleri ile muhteşem bir arkeolojik kütüphanedir. Ülkemiz genelinde, özellikle İstanbul tarihi yarımadada imar çalışmaları sırasında arkeolojik veriye rastlanıldığında ortaya çıkan sorunlar bir taraftan arkeolojik alana zarar verip alanın korunmasını zorlaştırırken diğer taraftan ülkemiz ekonomisi için önemli bir çalışma alanı olan inşaat faaliyetinin uzamasına bu da işgücü, zaman ve maliyet kaybına sebep olmaktadır.1930'lu yıllarda arkeoloji parkı olarak planlanan, 1985 yılında Dünya Miras Listesine giren, Tarihi Yarımada'nın turist ilgisi bakımından en dikkat çekici yeri olan Sultanahmet'te Bizans Büyük Saray arazisinin önemli bir kısmı olan 58 ada 1-2 parsellerde uzun yıllardır sonuçlanmayan Arkeoloji Parkı'nın düzenlenme sürecinin sona ermemesi, artık eser kaybına sebep olmaktadır. Yapılan araştırmada, mevzuat incelenmiş, Darülfünun binası yeri ve Eski Sultanahmet Cezaevi Çevresi olan 58 ada 1-2 parsellerin arkeolojik tabakalanması, buluntular ve kalıntılar ışığında aktarılmıştır. Anıtlar Kurulu dosyası titizlikle incelenerek sorunların tespiti yapılmıştır. Bu sorunun mevzuat çerçevesinde nasıl aşılacağına ilişkin öneriler sunulmuştur. Çalışmanın sonuç kısmında ortaya çıkarılmaya çalışılan şema ile arkeolojik alanlarda sık rastlanan bu sorunun azaltılmasına bir fayda sağlanacağı düşünülmektedir.
Phokaia'nın kuzeyinde Geç Roma Dönemi bir terra sigillata atölyesi

'Phokaia'nın Kuzeyinde Geç Roma Dönemi bir Terra Sigillata Atölyesi' adlı bu çalışmada, 2009- 2011 yıllarında Phokaia İsmetpaşa Mahallesi 1056 Ada 13 Parseldeyapılan kazı çalışmalarında ele geçen Geç Roma Dönemine ait terra sigillata atölyesi ve buna ait fırının malzemesi incelendi. Bu çalışmadaki amacımız, seramik formlarınınbelirlenmesi, tanıtılması ve değerlendirilmesidir. Tez kapsamındaki bu terra sigillataseramikler, İ. S. 4. yüzyıl sonlarından İ. S. 6. yüzyıl sonlarına kadar uzanan bir zaman dilimini kapsar. Bu alandaki III. yapı katında büyük bir seramik atölyesinin varlığı kendini gösterir. Alandaki büyük su kuyusunun da bu dönemde içi doldurulur ve Kırmızı Astarlı Terra Sigillata fırınına dönüştürülür. Bu çalışmada toplam 217 adet Kırmızı Astarlı Terra Sigillata, 10 ayrı grup halinde incelendi. Bunların yanı sıra bezemeli amorf parçalar ve herhangi bir gruba ait olmayan parçalar iki ayrı grup olarak incelendi. Çeşitli büyüklükteki tabak ve kaseformlarından oluşan her bir tip (Form 1 -10) ve bezemeli parçalar için, J. W. Hayes'insınıflandırması kullanıldı. Bu terra sigillatalar benzer sigillatalarla karşılaştırılarak ve buluntu seviyeleri göz önüne alınarak tarihlendirildi. Ayrıca her form, genel gelişimşemasında kronolojik bir süreç içerisinde ele alınarak değerlendirildi. Bu seramikler, Geç Roma Dönemi Phokaia üretimi terra sigillataların form, bezeme, kil ve astar özellikleri hakkında bilgiler veriyor. Aynı zamanda yerel üretimler bu dönemin modaformlarını ve bezemelerini de yansıtıyor.
Yüzey araştırması verileri ışığında Tunceli-Pertek Karaçor bölgesi Hellenistik Dönem öncesi yerleşimleri

Tunceli/Karaçor Bölgesi'nin Hellenistik Dönem Öncesi material kültürünün ve bölgede gelişen yerleşim sistemlerinin tanımlanması tezin temel amacını teşkil etmektedir. Aynı zamanda bölgeden elde edilen verilerin Elazığ-Malatya bölgesi ile karşılaştırması diğer bir amacı oluşturmaktadır. Bölgede son derece sınırlı arkeolojik araştırmaların oluşu, bu tez çalışmasının gerçekleştirmemizin temel sebebidir. Nitekim, bölgede gerçekleştirdiğimiz detaylı yüzey araştırması tezin özgün veri kaynağını oluşturmaktadır.
Doğu Akdeniz mozaiklerinde deniz ve nehir tanrıları/tanrıçaları ile mitolojik figürler

'Doğu Akdeniz Mozaiklerinde Deniz ve Nehir Tanrıları/Tanrıçaları ile Mitolojik Figürler' konulu yüksek lisans tez çalışması kapsamına giren; Tarsos, Mopsuhestia, Aigeai, Anazarbos, Antiocheia ve Zeugma antik kentlerinde toplam 37 adet mozaik (42 adet pano) tespit edilmiştir. Poseidon, Okeanos, Tethys, nereidler, nehir tanrıları ve mitolojik figürlerin betimlendiği mozaik döşemelerinin daha çok konutlardaki triclinium, oecus, impluvium, vestibulum, peristylli avlu ve sosyal tesis durumundaki hamam yapılarının frigidarium bölümlerinden ele geçmişş olduğu tespit edilmiştir. II. yüzyıl ile V. yüzyıl tarihleri içerisinde değerlendirilen mozaiklerin anlaşılması hususunda mozaik yapım teknikleri, mozaik sanatı, mozaiklerin mitolojileri, coğrafyanın tarihi ve mozaiklerin coğrafyaya dağılımı incelenmiştir. Mozaiklerin betimlenmesinde izlenen yöntem ve üslup bir diziye oturtularak, mozaiklerin zaman içerisinde ne tür değişikliklere uğradığı, genel çizgilere bağlı kalmak üzere daha sonraki yıllarda yapılan mozaiğin hangi erken tarihli mozaikten örnek alınarak yapıldığı yolundaki ipuçları ile mozaik kompozisyonlarının mekan ilişkisi değerlendirilmeye çalışılmıştır.