turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
2000'li yıllarda İslamcı kadınların dönüşen söylemi: Romanlar aracılığıyla bir inceleme

1960'lı yılların ikinci yarısından itibaren kamusal alanda yazıları ile aktif olan İslamcı kadınlar, 1980'li yıllardan itibaren demokratik hak taleplerini hem kamusal alanda hem edebi sahada ifade etmeye başlamışlardır. Hak arayışının İslamcı kadınlar tarafından gerçekleştirilmesi İslam ve feminizm kavramlarının yan yana kullanılmasına zemin hazırlamıştır. Bu çalışma İslamcı kadın yazarların romanlarında yarattıkları kadın karakterler üzerinden; 2000 yılları itibari ile feminizmle girdikleri etkileşim sonrasında kimliklerinin geçirdiği dönüşüm üzerine odaklanmaktadır. İslamcı kadın yazarlar tarafından aynı dönemlerde yazılmış (2000-2010); Cihan Aktaş'ın Seni Dinleyen Biri (2016), Yıldız Ramazanoğlu'nun İkna Odası (2014), Sibel Eraslan'ın Çöl ve Deniz'i (2017), Fatma Barbarosoğlu'nun da Fatma Aliye'nin hayatını anlattığı Uzak Ülke (2017) adlı romanları aynı yazarların çeşitli yazıları eşliğinde ele alınmıştır. İslamcı hareketin yükselişiyle birlikte artan İslami edebi ürünler İslamcı kadın yazını çerçevesiyle sınırlandığında 1980 sonrası ile 2000 yılı sonrasında bazı noktalarda benzerlikler sürerken bazı noktalarda radikal kopuşlar olduğunu göstermektedir. Tezin ele aldığı modernleşme, resmi devlet ideolojisi eleştirisi, kadın-erkek ilişkileri, farklı kadınlıklar arası ilişkiler ve erkeklik eleştirileri temaları 2000 yılları sonrasında yeni bir söylemin oluşturulduğunu işaret etmektedir. Kemalist ideoloji baz alınarak oluşturulmuş resmi devlet düzeni ile süren mücadele 1980'li yıllara benzer bir şekilde 2000 sonrası yazılan romanlarda da devam etmektedir. 2000 yılları sonrasında İslamcı kadınlar tarafından yazılmış romanlar, söz konusu kadınların kamusal alana çıkma ve geleneksel rolleri reddetmesi bağlamında daha aktivist, seküler kadınlara yaptıkları çağrılar bağlamında da 1980'e oranla daha dayanışmacı bir dil benimsediklerini göstermektedir. Diğer bir yandan İslamcı hareketin başlangıç noktasında ahlaki yozlaşmanın sorumluluğunu üzerine attığı modernleşme kavramı, 2000 yılları sonrasında İslam ile birlikteliği içselleştirilmiş olarak romanlarda yer almıştır. 2000 yılları itibariyle yazılan bu romanların ortak özelliği yeni bir İslamcı kadın kimliği oluştururken hem geçmişşle hesaplaşma hem de kutsal olanı eril zihniyetin tahakkümünden çıkarmayı hedeflemesidir.
Kosgeb girişimcilik destek programı kapsamındaki işletmelerin harcama dağılımı ve piyasaya etkileri: İstanbul ili Avrupa Yakası örneği

Günümüzde küreselleşmenin de etkisiyle rekabet hiç olmadığı kadar artmış durumdadır. İçinde bulunduğumuz dönemde yaşanan bilimsel ve teknolojik değişimler rekabeti farklı bir boyuta taşımıştır. Bugün küçük bir şehirde veya kasabadaki işletme, ülkenin veya dünyanın diğer ucundaki işletme ile rekabet etmek şansına sahiptir. Eğer ekonominiz, rekabet edebilir KOBİ'lere sahipse bu KOBİ'ler ekonomik ve sosyal kalkınmanızı sağlayacaktır. Bugün dünyanın en büyük şirketleri bir zaman önce bir girişim sonucu ortaya çıktığını unutmamak gerekir. Çalışma ikisi teorik biri uygulama olmak üzere üç bölümden oluşmaktadır. Çalışmanın ilk bölümünde girişim, girişimcilik ile ilgili kavramlar, girişimcinin fonksiyonları dünyada ve ülkemizde girişimciliğin tarihsel gelişimi, girişimciliğin önemi, girişimciliği etkileyen faktörler, girişimcilik çeşitleri, girişimcilerin karşılaştıkları engeller, KOBİ kavramı, ülkemizde ve dünyadaki KOBİ'ler incelenmiş ve KOBİ'lerin önemi anlatılmıştır. Çalışmanın ikinci bölümünde KOSGEB ve KOSGEB destekleri anlatılmıştır. Üçüncü olan uygulama bölümünde İstanbul İli Avrupa Yakasındaki KOSGEB desteği ile işletme kurmuş girişimcilerin genel görüntüsü çıkarılmıştır. Anket çalışması yapılmış olup çalışma sonucunda 238 girişimciye ulaşılmış ve hatalı olan 10 anket dışında 228 girişimcinin görüşleri değerlendirilmiştir. Girişimcilerin Girişimcilik Destek Programı kapsamında ne tür harcamalar yaptığı, hangi kalemleri aldığı, yerli malı mı yoksa ithal kalemler mi aldığı ve bunalımların girişimcilere ve piyasaya etkisi üzerine durulmuştur. Sonuç bölümünde literatür çalışması ve uygulama verilerine dayanılarak Girişimcilik Destek Programı etkileri üzerine öneriler sunulmuştur.
Emergence of Green politics in Germany and Turkey: From social movements to political parties

Bu çalışmanın temel amacı, Türkiye ve Almanya'da yeşil partilerin toplumsal hareketlerden nasıl ortaya çıktığını anlamaktır. Bu tezin ana araştırma problemi, Türkiye ve Almanya'daki Yeşil Partilerin seçim başarısındaki farklılıkları belirlemektir. Yeşil partileri daha iyi anlamak için yeşil teori, temel yaklaşımlarla analiz edilmektedir. Çevresel bozulma, doğal kaynakların tükenmesi yoluyla çevrenin bozulması olduğundan, bu bozulmanın nasıl başladığı ve nasıl uluslararası ilişkilerde bir disipline dönüştüğü tartışılmaktadır. Bu çalışma, çevre bilincinin parti oluşumuna nasıl dönüştüğünü bulmaya çalışmaktadır. Türkiye ve Almanya'daki yeşil parti dinamikleri, ideolojileri, örgütlenmeleri ve programları tarihsel akış içinde anlatılmaktadır. Tezin sonunda, iki ülke üzerine genel değerlendirmeyi kapsayacak bir analiz yapılmaktadır.
Promotion of campaigns of political parties in Turkey: The sample of 2002-2009 Republican People's Party-Justice and Development Party

Bu çalışmada ; Siyaset bilimi ile siyasal iletişim arasındaki temel ilişkiler çerçevesinde;Cumhuriyet Halk Partisi ile Adalet ve Kalkınma Partisinin 2002- 2009 dönemindeki seçim kampanyaları analiz edilerek, Siyasal seçim kampanya süreçleriyle seçim sonuçları arasındaki ilişkinin değerlendirilmesi amaçlanmıştır. Bu nedenle birinci bölümde tezin araştırma metodu şu esaslara dayandırılmıştır;(1) Karşılaştırmaya temel olmak üzere önce siyaset bilimi bir kavram olarak ele alınmış gerek tanım ve özellikleri gerekse de siyaset biliminin metodolojisi özetle verilmiştir. Benzer yaklaşımla siyasal iletişim ve siyasal iletişim kampanyaları kavramları da yine özet bir şekilde sunulmuştur.(2) İkinci bölümde Cumhuriyet Halk Partisi ve Adalet ve Kalkınma Partisinin 2002- 2009 seçim stratejileri ve siyasal iletişim kampanyaları benzerlik ve farklılıkları açısından karşılaştırılarak analiz edilmiştir. (3) Üçüncü bölümde ise her iki bölümden elde edilen verilerin değerlendirilmesiyle sonuca varılmıştır. İletişimin, özellikle çağımızda yaşamsal temponun artışının bir getirisi olarak çok önemli bir kavram olduğu açıktır. Bu tezde de bu nedenle Siyaset Bilimine sadece bir tarihsel süreci algılama ve uluslararası ilişkilerin şekillenmesinin ardında var olan siyasal felsefeyi anlamaya çalışmakla kalınmamış, ayrıca siyasal seçim kampanyalarına etkileri bağlamında kullanılan dil, retorik, seçen ve seçilen arasındaki tek yönlü ve karşılıklı iletişim süreçleri üzerinde durulmuştur. Bunun da ötesinde, siyasal pazarlamanın hem liderlik hem de kurumsallığın toplum üzerindeki ikna gücü ile oya dönüşme şekli üzerine odaklanılmıştır. Nitekim tez boyunca halkla ilişkilerin siyaset sürecinde işlerliğini ve etkisini, daha sonra da reklam ile birleştiğinde kullanılışını incelenmek amaçlanmıştır. Ayrıca siyasal iletişimde aktif siyasetin uygulamadaki yansımasını ele alırken, siyasal pazarlamanın partiye kattığı etki değerinin, parti tarafından algılandığı ve buna göre hareket ettiklerinde seçmenle kurulan ilişkinin anlamlı bir etkileşimi yarattığı ortaya koyulmaya çalışılmıştır. Ele alınan 2002- 2009 seçim dönemlerinde birbirinden farklı uçta yer alan iki parti üzerinde çalışılmış, bu iki parti ve liderleri çerçevesinde araştıma ve değerlendirme ilişkisi kurulmaya çalışılmıştır. Seçme ve seçilme hakkının toplumlara verilmesi ya da elde edilmesi ile başlayan siyasal iletişim, özellikle kitle iletişim araçlarının gelişmesi ve yaygınlaşması neticesinde önemli değişiklikler göstermiştir. İletişim teknolojilerindeki ve pazarlama tekniklerindeki hızlı gelişim, toplumsal değişimlere göre şekillenen siyasal iletişim yöntemlerinin de basitten karnaşığa siyasetin yönünü şekillendirmiş ve onu gözlemlenebilir bir hale getirmiştir. Çalışmanın yola çıkış noktası, bu değişimler karşısında siyasal iletişimde kullanılan adeta liderleri ile temsiliyet niteliği kazanan bir anlayışla partilerin yöntemleri ve yaklaşımları olmuştur.
The determinants of voting behavior in Turkey: A micro-level analysis for the period 2012-2014

Bu tez çalışmasında, mikro düzeyde oy eğilim fonksiyonu tahmin edilerek, 2012- 2014 dönemi için parti tercihini belirleyen faktörler incelenmiştir. Model bazı sosyo-demografik ve sosyo-ekonomik değişkenlerin yanı sıra kimlik, bölge ve ekonomik oy verme değişkenlerini içermektedir. Ekonomik oy verme değişkenleri ise seçmenlerin ekonomik algılamalarının geriye dönük -ileriye dönük ve toplumsal-bireysel düzeyde değerlendirmelerden hangisine dayandığını ölçmektedir. Ampirik analizde kullanılan mikro düzey veri 2012- 2014 yılları arasında yapılan 21 tane özdeş seçmen eğilim anketinden elde edilmiştir. Modelin bağımlı değişkeni ankete katılan bireylerin siyasi parti tercihleridir. Bağımlı değişken AKP, CHP, MHP, BDP, diğer, kararsızlar ve oy kullanmayacağını belirten yedi kategoriden oluşmaktadır. Bağımsız değişken ise; yaş, cinsiyet, eğitim seviyesi, çalışma durumu, yerleşim yeri değişkenkerini içeren sosyo-demografik ve sosyo-ekonomik değişkenlerden; etnik grup, mezhep, dindarlık, yaşam tarzı değişkenlerini içeren aidiyet değişkenlerinden, hane halkı ekonomik durumu, kriz beklentisi ve hane halkı için zorluk beklentisi değişkenkerini içeren ekonomik oy verme değişkenlerinden ve son olarak bölge ve Haziran 2011 seçimlerindeki parti tercih değişkenlerinden oluşmaktadır. Bağımlı değişkenin 7 kategoriden oluşması ve bu kategorilerin birbirlerine karşı herhangi bir üstünlüğü olmaması nedeniyle modelin tahmini için multinomial logit modeli kullanılmıştır. Modelin sonuçlarına göre; öncelikle seçmenlerin ekonomik algılamaları ve beklentileri parti tercihinde anlamlı ve etkindir. Başka bir deyişle yukarıda bahsedilen ekonomik oy verme hipotezleri tez çalışmamızda geçerli çıkmıştır. Buna göre seçmenler oy verirken ekonominin durumunu göz önünde bulundurmaktadır. Seçmenin son seçimde bulunduğu oy tercihi oy verme davranışını açıklamada ve tahmin etmede en önemli değişkenlerden biri olarak karşımıza çıkmaktadır. Seçmenler genellikle son seçimdeki parti tercihini değiştirmektedir. Bu durum partizanlık olarak yorumlanabilir. Bunun yanı sıra etnisite, dindarlık ve yaşam tarzı değişkenleri parti tercihi üzerinde demokrafik ve sosyo-ekonomik değişkenlerden daha da önemlidir. Bölge, cinsiyet ve eğitim düzeyi değişkenleri göreceli olarak daha az öneme sahiptir. AKP, MHP ve BDP'yi mukayese edersek kadınlar AKP'ye oy verme eğilimindedir. Cinsiyet değişkeni CHP için anlamsız çıkmıştır. Lisans, yüksek lisans ve doktora derecesine sahip seçmenleri daha alt düzey eğitime sahip seçmenler ile mukaye ettiğimiz vakit ise yüksek öğrenim sahipleri CHP ve MHP'ye oy verme eğilimindedir. Çalışma durumu, gelir düzeyi ve yerleşim yeri değişkenleri parti tercihi üzerinde çok küçük bir etkiye sahiptir. Birçok durumda bu üç değişken istatistiksek olarak anlamsız çıkmıştır. Çalışmamızın sonucuna göre; seçmenlerin demografik, etnitisite, dindarlık ve yaşam tarzı özellikleri uzun sürede ve yavaş bir şekilde değişeceği için, iktidar partisinin popülaritesi ekonomi yönetimindeki başarısına göre değişkenlik gösterecektir.
Seçmenler üzerine bir profil araştırması: Isparta il merkezi örneği

Demokratik yönetimlerin en önemli unsurlarından birisi, seçimlerdir. Demokrasilerde egemenlik halka aittir. Halk bu yetkisini, kendilerini yönetecekleri kişileri seçerek kullanır. Demokratik yönetimlerde seçmen iradesi temel unsurdur. Demokrasinin uygulama biçimleri tarih boyunca farklılık göstermiştir. Ülke genişliği, nüfusun artması ve devlet yönetiminin daha karmaşık bir hal almasından dolayı belli bir beceri ve bilgi gerektirmesi temsili demokrasinin uygulanmasını gerektirmiştir. Seçimlerin giderek önem kazanmasıyla seçmen davranışları konusu da giderek daha karmaşık bir hal almaktadır. Daha önceleri, seçmenlerin oy tercihlerinin ya da daha genel bir ifadeyle siyasal davranışlarının arkasında yatan nedenler daha dar kapsamlı açıklanırken, günümüzde bu sebeplerin çoğaldığı görülmektedir. Birey, hem doğuştan sahip olduğu özellikleri hem de yaşadığı toplumdan aldığı kültürel etkiler neticesinde bir davranış biçimi sergiler. Bu sebepten dolayı, günümüzde seçmen davranışları konusu giderek önem kazanmaktadır. Ayrıca, bu tür çalışmalar, hükümetlerin kamu politikalarını belirlemesinde ve siyasal kampanyaların oluşturulmasında partiler ve adaylar için yol gösterici bir niteliğe sahiptirler. Seçmen davranışlarının incelenmesinde, bireyin sahip olduğu bazı sosyoekonomik özelliklerin göz ardı edilmemesi gerekir. Bu sosyoekonomik özellikler bireyin sadece siyasal davranışlarını değil, çevresi ile olan diğer ilişkilerini de etkilemektedir. Bu araştırmanın amacı, bireyin sahip olduğu sosyoekonomik özelliklerinin onun toplumla olan ilişkisini ve siyasal davranışlarını nasıl etkilediğini incelemeyi amaçlamaktadır.
Elite political culture in Turkey: The case of Justice and Development Party

Kitle siyasi kültürü üzerine birçok çalışma olmasına rağmen, seçkin siyasi kültürü üzerine gerçekten de sınırlı sayıda çalışma bulunmaktadır. Özellikle Türkiye'de seçkin siyasi kültürü üzerine 1990'lardan bu yana dikkate değerbilimsel bir çalışma yoktur. Bu bakımdan bu çalışmanın esas amacı, literatürdeki bu boşluğu Türkiye'de siyasi kültürün temel öğelerine yeni bir ışık tutarak doldurmaktır. Türkiye'de elit siyasi kültürünün temel karakteristiklerini ortaya koyabilmek için ülkede hakim ideoloji olan muhafazakarlık kullanılmıştır. Bu bakımdan, Adalet ve Kalkınma Partisi elitleri örnek olay incelemesi için seçilmiş ve 2002- 2016 yılları arasındaki Türkiye Büyük Millet Meclisi tutanakları yorumlayıcı epistemolojiye dayalı eleştirel söylem analizi esaslarına göre analiz edilmiştir. Bu çalışma ile elit siyasi kültürünün temel özellikleri yanında Türk muhafazakarlığı da sistematik bir şekilde incelenmiştir. Beklendiği gibi, dindarlık elitlerin en çok içselleştirdikleri ve bütün siyasi kültür öğeleri ile az ya da çok ilişkisi olan temel özellik olarak ortaya çıkmıştır. Daha önceki çalışmalardan farklı olarak, 'pragmatizm' muhafazakarların demokrasi, rejim ve liberal ekonomik sisteme bakışlarını anlamada anahtar bir özellik olarak belirmiştir. Bunun ötesinde, pragmatizmin, İslamcılık ve muhafazakarlık arasında en temel ayrım çizgisini de teşkil ettiği görülmüştür. Türkiye 2002 ila 2016 yılları arasında, Adalet ve Kalkınma Partisi'nin pragmatizmi sayesinde elit siyasi kültürü ile ilgili üç önemli dönüşüm geçirmiştir: İlk olarak, elitlerin yukarıda belirilen konulardaki algıları daha pragmatik bir seviyeye dönüşmüştür. İkinci olarak, İslamcı ümmet anlayışı dindar milliyetçiliğe yani Osmanlıcılık bakış açısına evrilmiştir. Bu iki değişimin etkisiyle, bir zamanların İslamcılık anlayışı dindar muhafazakarlığa dönüşmüştür.
Yerel basında Elmalı (1961-1971)

Çalışma, 1961- 1971 yılları arasında Elmalı'da yayımlanmış iki ana gazete olan 'Elmalı'nın Sesi' ve 'Yeşil Elmalı' Gazetelerinin karşılaştırmalı bir şekilde incelenmesinden oluşmaktadır. Dönemin siyasi durumu bu gazetelere de sirayet ettiğinden, Elmalı'nın Sesi Gazetesi CHP propagandası, Yeşil Elmalı Gazetesi ise AP propagandası içeren haberlere yer vermiştir. Bu siyasi farklılık sonucunda ilçe halkının Türkiye ve dünya siyasetine bakış açısı, gazetelerin karşılaştırılması yöntemiyle incelenmiştir. Ayrıca, dönemdeki yerel yönetim faaliyetleriyle birlikte; dini, ekonomi, tarih, turizm, sağlık, eğitim ve spor faaliyetleri de gazetelerdeki bilgilere istinaden ele alınmıştır.
Tanzimat aydınları ve Said Halim Paşa'da medeniyet algısı

Araştırmamızda medeniyet kavramının hangi tarihsel, ekonomik ve sosyal gelişmeler sonucunda ortaya çıkarak bir üstünlük bilinci ve kavrayışı olduğunu ortaya koyduk. Bu kavram Fransa da ortaya çıktıktan sonra Avrupa ülkelerinin içerisinde ulusal formasyonun oluşturulmasına, ülke dışında ise bir tahakküm ve yayılma aracı olarak diğer medeniyetlerin pasifize edilmesi ve onlar üzerinde egemenlik kurulmasına hizmet eden bir anlayışa dönüştürülmüştür. XIX. yüzyıla gelindiğinde Osmanlı İmparatorluğu nda bir değişim ve dönüşüm sürecinin başlangıcı olan Tanzimat döneminde; özellikle Tanzimat ın ilk dönem aydınlarının bir güçlenme beklentisi olarak medeniyet kavramına yaklaşımları ele alınmıştır. Ayrıca Tanzimat aydınlarının medeniyet yaklaşımının ortaya çıkardığı sorunlara değinilerek buna karşı oluşan Yeni Osmanlılar hareketi ve düşüncesinin yöntem farklılığı üzerinde durulmuştur. Nihai olarak da tezimizin esas değinmek istediği husus olan Said Halim Paşa nın Tanzimat dönemi aydınlarından medeniyet kavramına yaklaşımı açısından çok farklı bir noktada olduğunu, Tanzimatçıların göremediği Avrupa medeniyetinin tahakkümcü, yayılmacı ve tekil medeniyet anlayışına karşı olduğu irdelenmiştir. Tanzimatçılar açısından bir güçlenme ve terakki beklentisi içeren medeniyet kavramının İslam Medeniyeti ile diğer medeniyetleri kendine benzetme veya yok olma tehtidi altında bıraktığı mukayeseli bir analiz kapsamında açıklanmıştır.
Türk aydınında devlet, siyaset ve demokrasi problemi: Erol Güngör'ün düşünceleri ekseninde bir inceleme

Kadim ve aktüel toplumsal/siyasal konularda sıkça tartışılan meselelerden birisi de aydınlardır. 'Aydın' olarak ifade ettiğimiz kişilerin, tarihsel süreç boyunca, isimleri, konumları, statüleri değişse de toplumsal ve siyasal hayattaki rolleri daima önemli olmuştur. Özellikle Batı'da Aydınlanma ve bizde de Türk Modernleşmesi'yle birlikte aydınların toplumsal ve siyasal alandaki rolleri, konumları değişmiş, aydınlar en önemli öznelerden biri olmaya başlamıştır. Türk aydınlarının devlet ve siyaset gibi konular için tarihin her döneminde fikirler ürettiği ve icra noktasında da önemli girişimlerde bulundukları bilinmektedir. Erol Güngör de bu aydınlardan biridir. Güngör, sosyolog, sosyal psikolog, ilim ve dava adamı hüviyetiyle pek çok sosyal meseleye yaklaşmış ve bu meselelere ilmi metotlarla farklı bakış açıları getirmiştir. Onun tetkik yaptığı sosyal meselelerden birisi de aydınlardır. Erol Güngör, Türk aydınının, Türk Modernleşmesi ile birlikte yönünü batıya döndüğü, zamanla halka ve halkın değer sistemlerine yabancılaştığı, bu durumun toplumda bir halk-aydın düalitesi yarattığı görüşündedir. Güngör aydınların bu elitist, anti-demokratik tavırlarının milli bütünlüğe ve demokrasiye zarar verdiğini hatta siyasal düzeni de sarsacak mahiyette olduğunu belirtir. Bu bağlamda Güngör özellikle Batıcı- İnkılapçı olarak nitelendirdiği Türk aydınlarının milli varlığın önünde tehdit oluşturduğu düşüncesindedir.
Demokrat Parti Dönemi Türk sporu (1950-1960)

II. Dünya Savaş'ının sona ermesinden sonra dünya genelinde 1929 ekonomik buhranı ile başlayan sıkıntılı bir dönem geride kalmış oluyordu. Bu dünya geneline toplumsal ve ekonomik boyutta ciddi bir rahatlama dönemini başlatmıştı. 1950 tarihinde Demokrat Parti bu koşullar altında iktidara gelmişti. 1950- 1960 Demokrat Parti iktidarı döneminde spor yönetiminin nasıl şekillendiğini ve işlediğini konu edinen tezde temel olarak dünya genelinde yaşanan bu ekonomik rahatlamanın Türkiye'deki özellikle de spor alanındaki yansımalarının ne olduğu sorusuna cevap aranmıştır. Bu soruya doğru cevap bulabilmek için tezin birinci bölümünde Demokrat Partinin devraldığı mevcut spor yapılanmasını kavramak adına Cumhuriyet Halk Partisi dönemindeki spor yönetimi işleyişine ve sportif faaliyetlerin genel durumunu incelenmiştir. Tezin ikinci bölümünde Demokrat Parti döneminde sportif faaliyetler içerisinde en çok öne çıkmış olan futbol branşının genel özellikleri, işleyişi, özellikle futbol branşında görülen profesyonelleşme ve kurumsallaşmanın niteliği incelenmiştir. Tezin son bölümü olan üçüncü bölümünde ise futbol dışında kalan önemli spor branşlarında yaşanan branşlaşma ve kurumsallaşma süreçleri değerlendirilmiştir. Sonuç olarak; Demokrat Parti iktidarı döneminde her alanda olduğu gibi spor alanında da büyük bir kurumsallaşma, mali büyüme ve yurt çapında yaygınlaşma süreci yaşandığı tespit edilmiştir. Bunun dünya genelinde yaşanan ve Türkiye'ye de yansıyan rahatlama ve özellikle Türkiye'yi doğrudan ilgilendiren NATO üyeliği gibi ülkeye ekonomik rahatlama olarak dönüşü olan diplomatik hamlelerin bir sonucu olduğu kadar Demokrat Partinin misyon ve vizyonundan kaynaklanan gayretlerinin de bir sonucu olduğuna ulaşılmıştır.
Türkiye'de çok-partili rejime geçişin sosyo-ekonomik dinamikleri ve Demokrat Parti

Bu araştırma, Türkiye'nin tek-partili rejimden çok-partili rejime geçişinde sosyo-ekonomik faktörlerin rolünü incelemektedir. Bu amaçla, ilk olarak sosyo-ekonomik yapı ve demokrasi arasındaki ilişki üzerinde durulmuş ve demokratik bir siyasal rejim için sosyo-ekonomik gelişmenin, tek belirleyici olmasa bile, en önemli unsurlardan biri olduğu belirlenmiştir. Daha sonra, araştırmada kullanılan Easton metedolojisi gereğince tek-partili rejimin destekleri, rejime yönelen talepler ve rejimin uyguladığı politikalarla bunların oluşturduğu tepkiler üzerinde durulmuştur. Buna göre, demokratik bir siyasal rejim için sistemin sahip olması gereken en önemli desteklerin laik ulus-devlet modelinden kaynaklandığı görülmüştür. Bu doğrultuda, Türkiye'de Osmanlı İmparatorluğu'ndan itibaren laikliğin ve ulus-devletin gelişimi üzerinde durulmuştur. Osmanlıdaki reform sürecinde başlayan laikleşme ve ulus-devlet oluşturma çabalan Türkiye Cumhuriyetinin kuruluşuyla reef zeminine kavuşmuştur. Cumhuriyetin ilk yıllarından itibaren uygulanan milliyetçi ve laikleştirici politikalar geniş halk yığınlarının katılımını sağfayamamasına rağmen aydınlar ve toplumsal seçkinler üzerinde etkili olabilmiş ve sistemin desteklerini bu gruplar oluşturmuştur. Araştırmanın incelediği 1923- 1946 döneminde siyasal sistemin uyguladığı politikalar, sistem üzerinde demokratik talepleri yoğunlaştıracak ölçüde bir sosyo-ekonomik değişmeyi ortaya çıkaramamıştır. Dolayısıyla, Türkiye'nin çok-partili rejime geçişinde sosyo-ekonomik faktörlerin birinci derecede rol oynadığını söylemek güçleşmektedir. Bu nedenle, Türkiye'nin çok-partili rejime geçişinin daha iyi anlaşılabilmesi için başka faktörlerin göz önünde bulundurulması faydalı görünmektedir.
Formations and transformations of language regimes: Turkey, a case study

Bu tez, iki ana amaç doğrultusunda tasarlanmıştır: Türkiye'de Cumhuriyet dönemi dil rejiminin kuruluşunun hukuki ve ideolojik bir tarihini sunmak ve bu rejimin 1980 sonrası dönemdeki dönüşümlerini incelemek. Dil rejimi bu tezin kapsamında, belli bir iletişimsel alan içinde, ki bu alan bir ulus-devletin hüküm sürdüğü dil evreni ya da bir dil topluluğu olabilir, dilsel davranışların yasal ya da fiili olarak düzenlenmesi şeklinde tanımlanmıştır. Bir başka deyişle, dil rejimleri belirli bir siyasal alan içinde dil evreninin yönetilme biçimlerini tanımlar. Dil ideolojileri bu rejimlerin biçimlendirilmesinde, organizasyonunda ve uygulanmasında ayrılmaz unsurlar olarak ortaya çıkar. Dilin bu şekilde kavramsallaştırılması, dilin bir toplumsal ve siyasal iktidar alanı olarak incelenmesine olanak sağlar. Tezin ilk bölümünde Cumhuriyet döneminin dil politikaları, dil rejimleri kavramı çerçevesinde değerlendirilmiştir. Türkçeyi tek geçerli dil kılan dil rejiminin ideolojik arka planı ile birlikte, bu rejimin kuruluşu ve işletilmesi sırasında türeyen söylemler de analizin kapsamı içine alınmıştır. Tezin ikinci kısmı bu dil rejiminin 1980 sonrası dönemde ne tür itirazlarla ve meydan okumalarla karşılaştığını incelemektedir. Temel olarak odaklanılan konu yayın politikalarındaki dönüşümdür. Bu dönüşümün iki temel ayağı vardır. Birincisi, 1990'larda gelişen, özel radyo ve televizyon kanallarının ortaya çıkışı, diğer ise, azınlık dillerinde yapılacak yayınlarla ilgili olarak beliren tartışmalardır.