turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Daskyleion arkeolojik alanı doğu ve güney nekropollerinden ele geçen bir grup metal buluntu üzerine arkeometrik incelemeler

Manyas Gölü'nün güneydoğu kıyısında bulunan Daskyleion ; antik dönemde Propontis, Mysia ve Hellespontos Phrygiası olarak bilinen bölgelerin kesiştiği bir noktada yer almaktadır. En erken yerleşim izlerinin MÖ 2. binyıla kadar uzandığı bilinen bu arkeolojik alan, antik kaynaklarda sıkça değinilen önemli Pers satraplıklarından birisidir. Daskyleion'un, yerleşim alanına ek olarak doğu ve güneyinde iki de nekropol alanı bulunmaktadır. Bu nekropol alanları, Daskyleion'un farklı dönemlerine ait çeşitli tip ve büyüklüklerde mezarları barındırmaktadır. Bu Yüksek Lisans tezi, Daskyleion'un, Doğu ve Güney Nekropol alanları içerisinde III. dönem kazılarında açığa çıkarılmış olan Eşenköy, Koru ve Tepecik tümülüsleri ile Kaya Mezarı II'den ele geçen metal buluntular üzerine yapılan arkeometrik incelemeleri kapsamaktadır. Tez kapsamında incelenen metaller üzerinde; Mikro-XRF, p-XRF, X-Ray Radyografi ve Taramalı Elektron Mikroskobu analizleri uygulanmıştır. Elde edilen veriler sonucunda, örneklerin malzeme karakterizasyonları, kompozisyonları, makro ve mikro yapıları, üretim teknikleri ve süreçleri hakkında bilgilere ulaşılmıştır. Bununla beraber Kaya Mezarı II'den ele geçen hançer üzerinde üretim aşamaları da modellenmiştir.
İnsan ve hayvan tasvirli eserler ışığında Hitit sanatının temel öğeleri

Hitit tasvir sanatında insan ve hayvan figürlerinin konu olduğu; kabartmalı vazolar, kaya anıtları, mimariye bağlı taş yontular, steller, madeni eserler ve fildişi yapıtlar gibi çok farklı sanat dallarından eserler ele geçmişştir. Hititli sanatçılar günlük yaşantıları dışında daha çok kutladıkları bayramları, dinsel törenleri, kutsal saydıkları günleri ve ayinlerini sanatlarına yansıtmışlardır. Bu nedenle sanat eserlerinde törensel kıyafetlerin, tek tip ayakkabıların, değişmez portre ve genel duruşların varlığı söz konusudur. Hem insan hem hayvan figürlerinde, sanatçıların; çevresini çok iyi gözlemleyip doğala yakın eserler ortaya koyduğu görülmektedir. Hitit sanatında insan tasvirleri; akrobat, çalgıcı, rahip, rahibe, tanrı, tanrıça, hediye taşıyıcısı, tapınan, tapınılan, avcı gibi çok farklı tiplerde ve amulet, adak heykelciği, yapı adak çivisi, fildişi figürin gibi farklı işlevsellik kazanmış eserlerde karşımıza çıkmaktadırlar. Hayvanlarda gerek insan figürlerinin yanında yardımcı öğe olarak gerekse kendi başlarına tasvir konusu oluşturarak Hitit tasvir sanatında yerini almıştır. Eski Hitit Çağı'nın kabartmalı vazoları arasında yer alan İnandıktepe, Büyük Hüseyindede, Bitik vazolarında olduğu gibi İmparatorluk Çağı'nın Alaca Höyüğü'nde mimariye bağlı taş yontularında kompozisyon dahilinde oluşturulmuş kutsal bayramlarını kutlayan insan ve hayvan figürleri bir arada yer almaktadır. Figürlerin yaptıkları işe göre genel duruşları değişmektedir; profilden, cepheden veya başı ve ayakları profilden gövdesi cepheden tasvir edilmişlerdir. Tüm sanat dallarında verilen eserlerde figürlerin giydikleri kıyafetler bulundukları durumla ve yaptıkları işle paralel değişmektedir. Bu çalışma kapsamında Hitit sanatının tasvirli eserleri incelenerek insan ve hayvan figürlerinin Hitit tasvir sanatında bulundukları yer, özellikleri ve gösterdikleri farklıklar ele alınmıştır.
Neolitik ve Erken Kalkolitik çağlarda Burdur-Antalya bölgesi bant ve geometrik boya bezekli çanak çömleği

İNeolitik ve Erken Kalkolitik Çağlarda Burdur-Antalya Bölgesi Bant ve Geometrik Boya Bezekli Çanak Çömleği? başlıklı tez konusu ile söz konusu çanak çömleğin, öncelikle teknik özelliklerine, bezemelerine göre değerlendirilmesi ve bu kadar uzun bir süreci kapsayan geleneğin, zaman içinde geçirdiği değişimlerin saptanması amaçlanmıştır. Boya bezekli çanak çömleğin büyük bir kısmı yayınlarda ayrıntılı olarak değerlendirilmiştir. Ancak bu tezle, bölgede Hacılar, Kuruçay, Höyücek ve Bademağacı'nda yapılan kazılarda bulunan bant ve geometrik boya bezekli malzeme ilk defa toplu halde incelenerek, bu çanak çömleğin ortaya çıkışı, gelişim süreci ve tarihlenmesi ile ilgili sorunların çözümüne katkıda bulunacağı düşünülmüştür. Çanak çömlek incelenirken öncelikle mal grupları saptanmış, daha sonra bezekler türlerine ve dönemlerine göre sınıflandırılarak, bezemenin kronolojik gelişimi ortaya konmuştur. Ayrıca, boya bezekli kaplar, mal gruplarına göre tipolojik olarak sınıflandırılmıştır. Çanak çömlek, bezeme, mal grupları ve kap formları arasındaki ilişki açısından da değerlendirilmiştir. Burdur-Antalya Bölgesi'nde boya bezeme geleneğinin Neolitik Çağ'ın erken evrelerinden başlayarak, Geç Neolitik/Erken Kalkolitik Çağ sonuna kadar sürekli olduğu görülmektedir. Söz konusu bölgenin boya bezekli çanak çömleği, komşu bölgelerde bulunan çağdaş yerleşmelerle karşılaştırılarak, bu geleneğin dağılımı ve etki alanları saptanmaya çalışılmıştır.
Küllüoba Höyüğü Orta Tunç Çağı'na geçiş dönemi : Mimari ve çanak çömlek

İTÇ III dönemi ortalarında, diğer bir deyişle MÖ. 2200'lerde, İç Anadolu'nun kuzey kesiminde, özellikle çanak çömleğin gösterdiğine göre kültürel gelişim sürecinde, belki de gerisinde siyasal gelişmelerin yattığı önemli bir kırılma noktası yaşanır. İçbatı Anadolu'nun kuzey kesimi, kültürel anlamda daha önce Batı Anadolu'nun ayrılmaz bir parçası iken bu dönemde Orta Anadolu'nun kuzeyi ile kültürel ve belki de politik bir birlik oluşturur. Bu yeni oluşumun sınırları, zamanlaİç Anadolu'nun güney kesimini de içine alacak şekilde genişler. İşte Orta Anadolu'da, İTÇ III ortalarından Assur Ticaret Kolonileri Dönemi'nin başına kadar olan kabaca 300 yıllık bu süreç, W. Orthmann tarafından olarak adlandırılmıştır. Bu dönem çanak-çömleğinin yayılım alanı, daha sonra Orta Anadolu'da tarih sahnesine çıkacak olan Hitit Krallığı'nın Eski Hitit dönemindekiçekirdek bölgesi ile kabaca uyuşmaktadır. Dolayısıyla bölgede daha sonra Hititsiyasal ve kültürel birliğinin ortaya çıkmasına yol açacak koşullar ilk olarak GeçişDöneminde sağlanmış olmalıdır. Eskişehir yakınlarındaki Küllüoba Höyüğü, OTÇ'ye Geçiş Dönemi'ninyayılım alanın batısındaki en kapsamlı araştırılan tek yerleşim yeri konumundadır. İşte Küllüoba'nın bu dönem mimarisi ve çanak çömleği bu tezin içeriğini oluşturur. Önce, söz konusu bu mimari ve çanak çömlek ayrıntılı bir şekilde tanıtılmış ve daha sonra da bu oluşumun yayılım alanı içindeki diğer çağdaş Orta Anadolu yerleşmeleri ile karşılaştırılmalar yapılmıştır. Mimari ve çanak çömleğin incelenmesi sonucu elde edilen veriler doğrultusunda, Orta Anadolu Orta Tunç Çağı'na Geçiş Dönemi'ninkültürel özellikleri ve gelişim evreleri tanımlanmış; bunların ilk nasıl ve nerede ortaya çıktığı sorusuna cevaplar aranmıştır. Son olarak da bu dönemin başlangıcınınve sonunun tarihlendirilmesi üzerinde durulmuştur.
Adana Arkeoloji Müzesi'nde bulunan Geç Hitit Dönemi stelleri

Anadolu topraklarında M. Ö. 1650- 1200 yıllarında yaşamış olan Hititler kendine özgü, Yakındoğu'da benzeri olmayan ve birçok uygarlığın karışımı ile sentezlenmiş, yüksek düzeyde bir uygarlık yaratmışlardır. Hitit İmparatorluğu'nun M. Ö. 1200 yıllarında çeşitli etkenler nedeniyle yıkılmasının sonucunda M. Ö. 700 yıllarına kadar varlığını sürdürmüş olan Geç Hitit Şehir Devletleri kurulmuş ve bu şehir devletleri kendinden önceki ve çağdaşı diğer uygarlıkların sanatsal özelliklerinden etkilenerek ve de kendi özgünlüğünü de katarak günümüze kadar ulaşabilen tasvirli sanat eserleri bırakmışlardır. Geç Hitit Şehir Devletleri taş yontu sanatında gelişmişler ve özellikle bazalt malzemeden yapılmış olan birçok tasvirli sanat eseri üretmişlerdir. Söz konusu eserlerin üzerinde insan ve hayvan figürleri ile diğer tamamlayıcı nesne betimlemeleri gösterilmiştir. Bu tasvirli sanat eserleri ile Geç Hitit Şehir Devletleri'nin gelenekleri, ikonografisi, günlük alışkanlıkları ve yaşam biçimleri öğrenilmiş ve sanatsal özellikleri incelenmiştir. Geç Hitit Sanatı eserleri arasında yer alan steller üzerinde farklı statülere sahip birçok figür yaşamı içinde, duygularını ve diğer uygarlık sanatsal özellikleri ile gösterilmiştir. Geç Hitit Dönemi sanatsal özelliklerini gösteren steller arkeolojik kazılarla çok sayıda bulunmuştur. Bu stellerin çoğunluğu müzelerde bulunmaktadır. Bu çalışmada Adana Arkeoloji Müzesi'nde bulunan steller incelenmiştir. Steller müzeye satın alma yoluyla gelmiştir.
Roma portre metodolojisi ışığında Manisa Müzesi portreleri ve başları

Roma heykel sanatı içerisinde yer alan Roma portre sanatının metodolojik açıdan incelenmesi ve yeni bir öneri getirilmesi bu tezin ana konusunu oluşturmuştur. Bunun içinde öncelikle Antik Dönem'den gümünüze portre kavramı, portrenin tarihi, araştırmaları ve teorileri incelenmiştir. Burada Antik Dönem ve çağımız arasında kavramsal bütünlük taşıyan yeni bir tanım oluşturulmuş ve Roma portre sanatının en güncel haliyle, metodolojisi içinde bulundurması gereken ana sorular önerilmiştir. Bunların yanıtlanması için analiz yöntemleri incelenmiştir. Burada Roma portre metodolojisi içinde; sadece imparator ve 'Özel Şahıs' portreleri konu edinilmiştir. Bu eserler ise MS 1. ve MS 3. yüzyıllar arasından seçilmiştir. Analiz yöntemleri çeşitli çalışmalardaki örnekleri üzerinden ele alınmış ve bunların uygulamalarına dair yeni öneriler getirilmiştir. Manisa ve Selçuk Müzeleri'nden 6 adet portre ve 2 adet baş üzerinde yöntemlerin tamamı uygulanmıştır. Sonuç kısmında tez kapsamında önerilen metodolojinin özellikleri, Roma portre sanatı metodolojisine getirmiş olduğu yenilikler yer almıştır. Bu tezin en önemli vurgusu, Manisa ve Selçuk Müzeleri'nden ele alınan eserlerin tarafımızdan oluşturulan metodolojideki yeri ve metodolojinin bu çalışmalara katkısıdır.
Polyksena lahdi

Polyksena Lahdi, 1994 yılında Çanakkale Müzesi'nin, Gümüşçay arasındaki tümülüste yaptığıkurtarma kazıları sonucunda açığa çıkarılmıştır. Prokonnesos mermerinden yapılmış olan lahdin, dört yüzükabartmalarla süslüdür. Polyksena Lahdi, 3.32 m. uzunluğunda ve 1.60 m. genişliğinde olup, toplam yüksekliği1. 78 m. dir. Lahdin Çatısı İon mimarisi düzeninde yapılmıştır. Lahit kapağında İon kyması kuşağı, dar friz, geisipodes kuşağı ve ikinci bir İon kyması kuşağı bulunmaktadır. İon kymaları mimari açıdan lahdin M. Ö. 500- 490 yıllarına ait olduğunu göstermektedir. Polyksena Lahdi, en erken kabartmalı lahit olması açısından büyük önem taşımaktadır. Lahdin I. uzunkenarında, düğüne hazırlık ve düğün seremonisi işlenmiştir. I. uzun kenarın devamı olan I. kısa kenarda, gelinodası sahnesi betimlenmiştir. Burada işlenen konuların ikonografik olarak paralel bir örneği bulunmamaktadır. Lahdin II. uzun ve kısa kenarlarında ise, Troia Kralı Priamos'un kızı Polyksena'nın kurban edilmesi ileTroialıların yas töreni resmedilmiştir. Polyksena'nın kurban edildiği bu sahnenin öncüsü, M. Ö. 570- 560 yıllarına tarihlenen bir Tyrrhen amphorası üzerinde bulunmaktadır. Ancak lahitteki şema, Anadolulu sanatçıların bakış açısıyla bazı farklılıklar göstermektedir. Burada, Tyrrhen amphorasından farklı olarak Troialıların yas töreni de konuya dahil edilmiştir. Lahitteki kabartmalar, Geç Arkaik Devir heykeltıraşlık eserleri ile karşılaştırıldığında, lahdin plastik açıdan da M. Ö. 500- 490 yıllarına ait olduğu anlaşılmaktadır. Bu kabartmalardaki figürler stilistik olarak İonüslubunda yapılmıştır. Figürlerin giysilerinin işlenişinde ve özellikle kafa yapılarında görülen bazı özellikler, lahdin Kuzeybatı Anadolulu sanatçılar tarafından yapıldığını ortaya koymaktadır. Bu çalışma 210 sayfalık metin ve 50 sayfalık resimden oluşmaktadır. Tezin levha bölümüfigen_cevirici_resim. pdf dosyasında bulunmaktadır.
Anadolu'daki Korinth düzenli tapınaklar

Bu çalışmada, Anadolu coğrafyasında inşa edilmiş Korinth Düzenine sahip tapınaklar tespit edilmiş olup, bu yapılar çalışma içerisinde incelenip değerlendirilerek aktarılmıştır. Çalışmanın konusu ise iki ana başlık altında toplanmıştır. Birinci bölümde, her tapınak kendi içinde konum, plan-altyapı, oranlar, tarihleyici kriterler ve kültler bazında ele alınıp, önceden yapılmış çalışmalardan da yararlanılmış ve başka yapılarla benzeşen özellikler ön plana çıkarılıp, bu tapınaklar tanıtılıp tanımlanmaya çalışılmıştır. Çalışmanın ikinci bölümünü oluşturan 'Karşılaştırmalı Değerlendirme' kısmında ise, çalışmadaki bütün yapıların ortak özellik gösteren yönleri ve birbirlerinden ayrılan özellikleri, Anadolu dışındaki örnekler de göz önünde bulundurularak incelenmiştir. Önceki bölümde elde edilen verilerin, ikinci kısımda yayılım alanları, konum, altyapı, plan, düzen, kullanılan malzemeler, inşa tarihleri ve kültler gibi çeşitli alt başlıklar altında yorumlanması ile bir takım sonuçlara ulaşılmış, bu sonuçlar ise çalışmanın daha sağlıklı kavranılması adına, istatistiki veriler halinde tablolar ve grafikler ile birlikte sunulmuştur.
Yunan sanatında grifon, sfenks ve kentauros

Yunan mitolojisinde yer alan fantastik yaratıklardan grifon, sfenks ve kentauros Yunan Sanatında taş, pişmiş toprak ve metal eserler üzerinde sık sık tasvir edilmiştir. Araştırmada bu yaratıkların ne şekilde, ne amaçla ve hangi bölgelerde görüldüklerinden bahsedilmiştir. t Araştırmanın giriş kısmında konunun seçilme sebebi, yöntem ve yararlanılan başlıca kaynaklardan söz edilmiştir. İkinci bölümde Yunan Uygarlığı' ndan bahsederken alt başlıklarda Perslerle olan savaşkandan da söz edilen tarihi, kısaca tanrılarına değinilen dini ve geometrik dönemden Hellenistik sonuna kadar gelişimi izlenen sanatı ele alınmıştır. Üçüncü bölümde alt başlıklar içinde karışık mitolojik yaratıklardan grifon, sfenks ve kentaurosun gelişimi üzerinde durulmuştur. İlk görüldüğü yerler, görevleri, efsaneleri ve çeşitli bölgelerdeki değişik tasvirleri bol örnek gösterilerek anlatılmıştır. Tezin dördüncü bölümünde grifon, sfenks ve kentauros alt başlıklarında kısaca bu yaratıkların Yunan Sanatı'nda hangi eserler üzerinde görüldüğüne değinildikten sonra alt başlıkların içinde tarih sırasına göre ele alınan örneklerin hangi müzede bulundukları, malzemesi, ölçüsü, bulunduğu yer ve dönemi belirtildikten sonra tasvirine geçilmiştir. Bu hayali yaratıkların sanat eserleri üzerindeki tasvirleri Yunanistan ve İyonya'dan örnekler gösterilerek anlatılmıştır. Sonuç bölümünde ise grifon, sfenks ve kentaurosun Yunan Sanatındaki örneklerindeki özelliklerinden ve Doğu etkilerinden söz edilmiştir. vı
Anadolu'da bulunan mitolojik konulu attika tipi lahitler

'Anadolu'da Bulunan Mitolojik Konulu Attika Tipi Lahitler' adlı bu çalışmada, Anadolu'da da bulunan lahitler tespit edilip mermer tipine de değinilerek ikonografik ve stilistik açıdan tekrar değerlendirilmiştir. Birinci bölümde, lahitlerin tarihsel gelişimi, Roma İmparatorluk Dönemi'nde lahitkullanımı, bu dönemde görülen cenaze sanatı ile birlikte dönemin lahit üretilen ana üretimatölyelerinden bahsedilmiştir. İkinci bölümde Attika Tipi lahitlerin, Roma ve Dokimeion atölyelerinde üretilenlahitlerden farklılıklarına değinilmiştir. Araştırma tarihçesi, lahitler üzerinde görülen konuların ikonografik özellikleri, mimari süslemeleri, genel tarihlendirme detayları ve ihracat alanı gibi konuları anlatılmıştır. Üçüncü bölümde, Anadolu'da bulunan Attika Tipi mitolojik konulu lahitler tespit edilip, konularına göre ikonografik sınırlandırma yapılmış ve katalog oluşturulmuştur. Lahitler kronolojik çerçeve içerisinde ikonografik ve stilistik detaylarına göz atılaraktarihlendirme önerisinde bulunulmuştur. Roma İmparatorluk Dönemi'nde üretilmiş olan ve Anadolu'da bulunan Attika Tipi lahitlerin yerel bulgulrına değinilmiştir.
Kömürcü/Kaletepe Obsidien atöylesinde gözlenen Levallois tekniğindeki farklı yöntemler

Oz Geçmişten günümüze Anadolu'da yapılan yüzey araştırmaları ve kazı çalışmaları bu toprakların Paleolitik Dönem'de önemli bir yeri olduğuna işaret eder. Öyle ki; Acheuleen, Mousterien, Chatelperronien, Aurignacien gibi endüstriler sırasıyla izlenebilir. Böylece Afrika ve Avrupa'da süregelmiş olan taş alet teknolojilerinin evrimini Anadolu'da da izlemek mümkündür. Buluntuların sadece aletlerle sınırlı olmayıp, yapım artıklarının da ele geçmesi; üretim zincirlerinin de anlaşılmasına ve analiz çalışmalarının tekno-kültürel bir açıdan ele alınmasına fırsat vermektedir. Paleolitik buluntu yerleri Anadolu'nun çeşitli bölgelerine dağılmakla birlikte, araştırmalar kısıtlı olarak, imkanlar ölçüsünde gerçeMeşthilrniştir. EsM araştırmalardan günümüze ulaşan eksik bilgiler araştırmaların yetersizliğini gösterir. Yontma taş endüstrilerine dair verilen bilgiler tipolojik olarak sınırlanmakta, çoğu zaman hemen hemen hiç bilgi verilmemektedir. Bu konuda yapılan kapsamlı araştırmalara örnek olarak Yarımburgaz, Karain ve Üçağızlı mağaraları kazalarını verebiliriz. Kömürcü / Kale tepe Atölyesi Orta Paleolitik buluntuları açısından zengin olmakla birlikte; Levallois çekirdekleri çeşitliliği, sayıca bolluğu açısından özellikle dikkat çeker. Yapılacak tipolojik bir analiz, bu malzemenin daha başka kazalarda veya yüzey araştırmalarında ele geçen buluntuların arasına terk edilmesine neden olacak ve basit tipolojik istatistiksel verilerden başka bir sonuç vermeyecekti Bu yüzey malzemesinin özelliklerinin en iyi şekilde ortaya konulabilmesi ancak bir teknolojik analizle mümkün olacağından, çalışmanın en başından itibaren bu yöntem izlenmiştir. Her tükenmiş çekirdek boyutlarından hazırlanışına, çıkarttığı Levallois yongasından tükenme nedenine kadar incelenmiştir. Sonuç olarak veriler çok yüksek bir standartlaşmayı göstermemiş, hammaddenin alet yapıcıyı, alet yapıcının hammaddeyi yönettiği çalışmalar izlenmiştir. Alet yapıcının hammadde seçiminde başarılı olduğu ve doğru yongalama tekniği uyguladığı çekirdekler oldukça başarılıdır. Geniş bir alandan toplanmış olan malzemenin standart verilere oturtulabilmesi için daha sistematik bir toplamaya ve dolayısı ile dahafazla sayıda da çekirdeğe ihtiyaç vardır.
Türkiye'de Osmanlı arkeolojisinin gelişimi

Bu çalışmada Osmanlı arkeolojisinin Türkiye'deki gelişim süreci irdelenmiştir. Son yıllarda Osmanlı araştırmalarına artık arkeoloji de dahil olmuştur. Her ne kadar uzun süredir Osmanlı dönemiyle ilgili arkeolojik kazılar gerçekleştirilse de, bir disiplin olarak anılmaya son yıllarda başlamıştır. Tezde, Osmanlı arkeolojisinin Türkiye'de arkeolojinindiğer alanlarına göre neden daha geç ve yavaş geliştiği konusu sorgulanacak, Osmanlıların egemenlik sürdüğü Avrupa ülkelerindeki belli başlı bazı çalışmalar irdelenmeye çalışılmıştır. Aynı zamanda Türkiye'de gerçekleşen Osmanlı dönemikazılarının tespit edilmesi tezin önemli çıktılarından birini oluşturmaktadır. Tezde, kazı sonuçları toplantılarından elde edilen bilgiler başta olmak üzere, konu ile ilgili birçok çalışma ve tartışma karşılaştırılmalı olarak sunulmaya çalışılmıştır. Bu çalışma Türkiye'de gerçekleşen ve Osmanlı dönemine ait veri sağlayan baştaortaçağ odaklı kazılar olmak üzere, araştırma amacı daha erken dönemler olan arkeolojik kazılar ile Osmanlı dönemi arkeolojik çalışmaları ve ayrıca yurt dışındaki belli başlı bazı Osmanlı dönemi kazı ve yüzey araştırması çalışmaları ile sınırlandırılmıştır. Türkiye'de asıl amacı Osmanlı dönemine ait veri toplamak olan kazılar tespit edilerek, bu kazılarınyapılış amacı irdelenmiş ve Osmanlı tarihi ile arkeolojisine olan potansiyel katkıları ortaya konulmuştur.
Anamur Müzesi'nde yer alan bir grup Roma İmparatorluk Dönemi sikkesi

Bu çalışmada Antik dönemin Kilikya Bölgesi sınırları dahilinde yer alan ve bulunduğu jeopolitik konumu itibariyle tarih boyunca kültürel bir köprü vazifesi gören günümüz Mersin ilinin Anamur ilçesinde bulunan Anamur Müzesi sikke envanterinden tespit edilen 1 adet Roma İmparatorluk Dönemi sikkesi irdelenmiştir. Çalışma kapsamına dahil edilen toplam 1 adet sikke, ait oldukları imparatorlar belirlenerek kronolojik biçimde dönemlerine ayrılıp incelenmiştir. İncelenen sikkelerin 1 imparatora ait olduğu saptanmış ve bu imparatorlar hakkında kısa bilgiler sunulmuştur. Çalışmaya dahil edilen sikkelerin en erken tarihlisi Augustus (M. Ö.27- M. S.14) dönemine, en geç tarihli olanı ise II. Julianus ( M. S. 360 -363) dönemine tarihlenmektedir. Sikkelerin ön yüzlerinde bulunan tipler gruplara ayrılmış ve arka yüzlerinde yer alan betimler hakkında kısa bilgiler sunulmuştur. Lejandlar bölümünde sikke üzerinde yer alan yazılar sıralanmış ve ardından sonuç bölümü oluşturulmuştur. Katalog bölümünde sikke üzerinde yer alan lejandlar, sikke metali, ağırlığı, çapı, saat yönü, müze envanter numarası, müzeye geliş şekli ve referansı verilmiştir. Elde edilen veriler, yayını yapılmış Antik merkezlerin ve müze koleksiyonlarının sikke buluntu verileri karşılaştırılarak çalışmada yer alan sikkeler hakkında detaylı bilgi sahibi olunmuştur.
Kabeiroi ve betimleri

oz Antik Yunan-Roma inancında myster tapımı gören Kabeiros/Kabiros isimli tanrı/tanrıların özellikleri ve betimlerinin ikonografik incelenmesi bu Yüksek Lisans tezinin konusunu oluşturmaktadır. Bu bağlamda, önce Kabeiros sözcüğünün kökeni araştırılmış ve konuya ilişkin çeşitli görüşler sunulmuştur. Kabeiroi'un niteliği ve hangi kültlerden etkilendiği ise, yazıtlar, adak eşyaları, sikke ve vazo resimlerinden yararlanılarak ortaya konulmaya çalışılmıştır. Kültü daha iyi anlayabilmek için, tapım merkezlerindeki kutsal alanlar ve kültle ilgili yapıların mimari gelişimi ve işlevleri kısaca açıklanmıştır. Antik Yunan-Roma sanatında az sayıda rastlanan Kabeiroi betimleri, tapımın mimari veya yazılı belgelerle ile saptandığı yerlerde bulunanlar baz alınarak, ikonografik açıdan sınıflandırılmış, yazıtsız betimler, yazıtlı olanlar yardımıyla belirlenmeye çalışılmış ve ikonografiye dahil edilerek değerlendirilmiştir. Son kısım olan Katalogda, Kabeiroi'un tüm betimleri eserin çeşidine göre sınıflandırılıp, coğrafi bir güzergaha göre sıralanmıştır.
Yazılı ve tasvirli belgeler ışığında Yeni Assur Krallığı'nda ordu ve savaş

Dünya Tarihinde bütün devletler sürekli bir etkileşim halindeydi. Kimi zaman ticari ve kültürel ilişkiler halinde olsa da çoğunlukla birbirlerine karşı üstünlük mücadelesi içerisindeydiler. Bu mücadelede en önemli unsur ordu idi. Bu açıdan bakıldığında Assur, hiç bitmeyen dış akınları ve ülkesine karşı düzenlenen komploları kontrol altına alabilmek için daima ordusunu güçlü tutmak zorundaydı. Böylelikle küçük bir şehir devleti iken kurmuş oldukları güçlü ordularla geniş bir egemenlik sahası kazanmış ve büyük bir imparatorluk halini almıştır. Bu süreçte Assur ordusu, asker temini, ordu düzeni, strateji, haberleşme ve savaş araç gereçlerinde sürekli gelişmeler göstererek çağının en büyük ve en güçlü ordusu olmayı başarmıştır. Asurlularda ilk düzenli birlikler ve teşkilatlanma Orta Asur Döneminin başlarında ortaya çıkmıştır. III. Tiglat-Pileser ile birlikte daimi orduya geçilmiştir. III. Tiglat-Pileser (MÖ 745 -727) Döneminde yeni tip ordunun ortaya çıkmasıyla Assur ordusu etnik bakımdan oldukça homojen bir ordudan çok uluslu bir orduya geçmişştir. Bu çok uluslu ordu etnik Assur kimliğinden çıkarak Assur İmparatorluğu kimliğine bürünmüştür. Yeni Assur Döneminde Assur ordusu artık profesyonel şekilde örgütlenmiş ve yönetilmeye başlanmış durumdaydı. Kullandıkları silahlardan, askeri kabiliyete kadar ordunun birçok alanında gelişim görülmektedir. Yeni Assur Krallığı'nın ilk dönemlerinde Assur ordusu tekdüzelikten ibaretti ve diğer Mezopotamya ordularından bir farkı yoktu. Ancak demirin kullanılmaya başlanmasıyla beraber silahlarda ve zırhlarda değişiklikler yaşanmıştır. Demirin kullanılmasıyla silahlar daha güçlü ve daha dayanıklı olmuş; demir miğferler ve başlıklar daha koruyucu hale gelmiş; dahası düşmana karşı koyabilme üstünlüğü artmıştır. Dahası, yazılı belgeler, kabartmalar ve duvar resimlerinin de yansıttığı şekilde ok, kılıç, hançer, mızrak ve sapan gibi silahları kullanan birlikler ordu içerisinde önemli bir yere sahip olmuştur. Diğer yandan bu dönemde Assurlular, geliştirdikleri verimli kuşatma teknikleri ve araçlarıyla, şehir ve kale kuşatmalarında başarılı sonuçlar elde etmişlerdir. Kuşatmalarda bulundurulan koçbaşları ve kulelerde büyük değişiklikler görülmüş, kuleler artık asker taşıyabilen büyük boyutlarda üretilmiş, ateşe karşı daha korunaklı ve ucunda duvarı yıkabilecek bir başlığı bulunan bir araca dönüştürülmüştür. Bu çalışmamızla Assur kralları için yazılan kral yazıtlarında anlatılan tarihsel olaylarda özellikle vurgulanan askeri zaferlerden ve Assur krallarının askeri alandaki başarılarını belgeledikleri kabartmalar ve duvar resimleri üzerindeki savaş betimlemelerinden yola çıkarak Yeni Assur Krallığı'nda Ordu ve Savaş konusunu bütün yönleriyle ele almaya çalıştık.