turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Türk vergi sisteminde Kdv ve Ötv'nin Avrupa Birliği vergi sistemine uyumu

Bilindigi gibi Türkiye'de, Katma Deger Vergisi Kanunu 01.01. 1985 yılında, Özel Tüketim Vergisi Kanunu ise 01 .08.2002' de yürürlüge girmis bulunmaktadır. Bu çalısmada Türkiye'nin Avrupa Birliği' ne uyum sürecinde Katma Deger Vergisi ve Özel Tüketim Vergilerinde ne derece uyumlu olduğunu ve yapılandegisiklikleri ortaya koymustur. Fakat, Türkiye'nin Özel Tüketim Vergisi ve KDV uygulamasının Avrupa Birliği uygulamaları ile matrah, konu, istisna ve oran açısından bazı farklılıklara sahip olduğu görülmektedir. Çalısmanın ilk bölümünde Avrupa Birliği'nde vergi alanında gerçeklestirilen uyumlastırma çalısmalarından bahsedilmistir. kinci bölümünde, Türkiye'de ve AB'de KDV'nin özelliklerindenbahsedilmistir. Üçüncü bölümünde Türk ve AB'de KDV oranlarının uyumundanbahsedilmistir ve karsılastırılmıstır. Dördüncü bölümde Türkiye'de ve AB'de KDVistisnalarındaki uyumundan bahsedilmistir ve karsılastırılmıstır. Besinci bölümde Türkiye ve AB'de ÖTV'nin özelliklerinden, uyum çalısmalarından vekarsılastırmalarından bahsedilmistir. Son bölümde ise 2003, 2004 ve 2005 lerlemeRaporları' nda Türkiye'nin KDV ve ÖTV alanında gerçeklestirdigi uyumlastırmalarave yapılması gereken degisikliklere deginilmistir.
Türkiye'nin Avrupa Birliği ortak tarım politikasına uyum süreci

Birliği üyesi ülkelerin tarım politikalarının gerek ekonomik gerek siyasi anlamda ortak bir çerçevede yönetilmesi esasına dayanan Ortak Tarım Politikası, AB'nin ilk ortak politikasıdır. Avrupa Birliği'nin Ortak Tarım Politikası, hem tarımın son derece hayati bir işlev olan beslenme ile doğrudan bağlantılı olması, hem de AB bütçesinin en büyük kısmının OTP'ye ayrılması nedeniyle ayrı bir önem taşımaktadır. AB, en eski politikalarından olan Ortak Tarım Politikası ile, Birlik içindeki olası gıda yetersizliklerinin önüne geçmeyi, verimli, sağlıklı ve çevre dostu bir üretim altyapısınakavuşmayı ve AB'nin gıda alanındaki dışa bağımlılığını ortadan kaldırmayı hedeflemektedir. Toplulukta, tarımsal üretimi arttırmak, üreticilere daha iyi bir yaşam seviyesi yaratmak ve piyasaları istikrara kavuşturarak arzın devamlılığını sağlamak hedeflerini gerçekleştirmek üzere, 1960 yılında tesis edilen Ortak Tarım Politikası kuruluşundan bu yana süreklireformlara konu olmakla birlikte işleyiş mekanizmaları açısından istikrarlı bir yapı sergilemektedir. Bu çalışma, Türkiye'nin Avrupa Birliği adaylığı sürecinde uyum sağlaması gereken alanlar içerisinde en önemlilerinden birini oluşturan tarım sektöründe Avrupa Birliği ve Türk tarım politikalarının mevcut uygulamalarını ortaya koymayı amaçlamaktadır. Çalışmanın ilk bölümünde Avrupa Birliği Ortak Tarım Politikası'nın oluşumu, işleyişi, söz konusu politikanın 1968'den günümüze geçirdiği reformlar incelenmiştir. İkinci bölümde ise Türk tarım politikası, Topluluk Ortak Tarım Politikası ile karşılaştırılarakuyumu değerlendirilmiştir.
1990 sonrası Türkiye'nin ihracatı ve ihracatta karşılaşılan problemler ile bunların çözümü için öneriler

ihracat gelişmekte olan bir ülke için sadece döviz kazandırıcı bir unsur değildir, ihracat, öncelikle bir etkinlik ve rekabet gücü sorunudur. Yerli üretimin maliyet yapısı, ihracat potansiyelini belirleyen en önemli etkendir. Yıllardır bazı geçici refahlamalar dışında sürekli dış ödeme güçlükleri içerisinde bulunan ve iç dengesinde de bunun olumsuz etkilerini yoğun bir biçimde hisseden ülkemizde de ihracat konusu önemini korumaktadır. Cumhuriyetin ilanından itibaren izlenen dış ticaret politikalarının ele alındığı bu çalışmada, ihracatta karşılaşılan sorunlara da değinilmiştir. 1980'den önce ithal ikamesine dayalı ve korumacı bir dış ticaret politikası izleyen Türkiye, 24 Ocak Kararlarından sonra ihracat dönük sanayileşmeyi hedef almış ve bunun etkisi tarım ürünleri ihracattaki payının sanayi ürünlerine doğru kaymaya başlaması şeklinde hissedilmiştir. Çalışmamızda 1990 sonrası Türkiye ihracatının sektörel yapısı ve ülkelere göre dağılımı ayrıntılı olarak incelenmiştir. Özellikle AB ülkeleri ile diğer OECD ülkeleri Türkiye'nin ihracatında en fazla paya sahip ülke grupları olmuştur. Sektörel olarak ise özellikle sanayi ürünlerinin payında büyük bir artış gözlenmiş ve bunlar içerisinde de tekstil, hazır-giyim, deri, demir-çelik, elektrikli makine ve teçhizatları ilk sıralarda yer almıştır. 1996 yılında AB ile yapılan GB antlaşması ile bu ülkelerle yapılan sanayi malları ticaretinde tüm korumalar kaldırılmıştır. GB'den sonra ihracatımız artış gösterse de, özellikle tüketim malları ithalatındaki artışın fazlalığı, buna karşın yatırım malları ithalatının azalması, Türkiye'nin giderek üreten bir toplum olmaktan çıkarak, tüketen bir toplum durumuna gelmesine neden olmuştur. 1998 yılı da dış ticaretimiz açısından önemli bir yıl olmuş, Rusya'da yaşanan ekonomik kriz ihracatımızı olumsuz yönde etkilemiş ve 1999 yılında ihracatımız son on yılda ilk defa gerilemiştir. Geçmişteki ihracat verileri baz alınarak bazı modeller oluşturulmuş ve yapılan bu ekonometrik analizler ile Türkiye ihracatının geleceği tahmin edilmeye çalışılmıştır.
Türkiye'de sermaye piyasası açısından kamu iktisadi teşebbüslerinin özelleştirilmesi

Ulusal ekonomi içerisinde, KİT'ler üzerindeki devlet kontrol ve müdahalesinin azaltılması veya kaldınlması olarak bilinen özelleştirme; KİT'lerin ekonomiye yeniden kazandırılması açısından büyük önem arz etmektedir. Ülkemize modern teknolojiyi getiren KİTler, 1930'lu yıllarda özel sektörün sermaye birikimi yetersizliğinin bir sonucu olarak kurulmuş olup; kalkınma hedefleri için, devlet vazgeçilmez bir koşul olarak görülmüştür. Günümüz Türkiye'sinde izlenen ekonomi politikalan, devletin iktisadi hayattaki yerinin yeniden gözden geçirilmesini gerekli kılmaktadır. KİT reformu, bir başka ifadeyle özelleştirme operasyonları, adı geçen amaç/amaçlar için geçerli bir yol ve araç olarak görülmektedir. Ekonomik açıdan gelişmiş ülkelerde özelleştirme borsa aracılığı ile yapılmakta olup, yürürlüğe konulan ekonomik reform programının bir unsurudur. Ülkemizde de uygulanan özelleştirme operasyonları için, sermaye piyasası kanalıyla hisse senedi satışının yapılarak ilgili kuruluşun özelleştirilmesi önerilmiştir. Sermaye piyasası kanalıyla hisse senedi satışı yapılarak uygulanacak özelleştirme operasyonunda sorunlar, aşamalar, öncelikler ve basan koşullan incelenerek; konuya netlik kazandırılmaya çalışılmıştır.
Kayseri ilinde mobilya sanayisinde faaliyet gösteren işletmelerin sosyo-ekonomik açıdan incelenmesi

Sektörel olarak endüstriyel üretimler, üretim faktörlerinin süreklilik arz edecek uygunluğu ölçüsünde belirli bölgelerde daha fazla yoğunlaşmaktadır. Orman ürünleri sanayi alanında Kayseri, ülkemizde bu anlamda yoğunlaşmanın olduğu bir ildir. Ülkemizde orman ürünleri sanayisi ile ilgili veriler incelendiğinde; bütün iller içerisinde, orman ürünleri sanayisinin temel hammadde kaynağı olan orman varlığı bakımından alt sıralarda bulunması, nüfusunun azlığı, yetişmiş teknik eleman kullanımının düşüklüğü ve eski teknoloji kullanımın fazlalığı gibi nedenlere rağmen, ülke genelinde orman sanayi ürünleri üretim ve ihracatında hep ilk sıralarda bulunmaktadır. Bu durumun sürdürülebilir olması, dünyada meydana gelen her türlü gelişimi yakından takip edebilmekle mümkün olacaktır. Ancak, dünya üzerindeki yeni oluşumlar o kadar hızlı olmaktadır ki, bunları takip etmek ve ayak uydurmaya çalışmakta o kadar güçleşmektedir. Dünya'daki gelişmeler bir tarafa, ülke içi değişimler ve olaylar da önemli sonuçların doğmasına neden olabilmektedir. Bilindiği üzere Kayseri, özellikle de son 20 yılda orman ürünleri sanayisinde özellikle de mobilya sektöründe büyük gelişim göstermiştir. Özellikle sanayisinde markalaşma ve kurumsallaşmaya gitmiştir. Bu sayede yurt dışına açılmış ve yaptığı ithalat ve ihracat oranlarıyla Türkiye ve dünyada dikkat çekmiştir. Ardından 2001 yılı ekonomik krizi geçirmesine rağmen kriz sonrasında hızını hiç kesmemiştir ve hep bir adım daha önde olduğunu göstermiştir. Bu ve benzer ana etkileyici faktörlerin etkisi dikkate alınarak; Kayseri'deki mobilya sanayisinin mevcut durumu, hazırlanan anket formları sayesinde sanayiciler ile yüz yüze görüşülerek belirlenmiş, sorunlar tespit edilerek çözüm önerileri sunulmaya çalışılmıştır. Elde edilen bulguların değerlendirilmesi neticesinde, çalışan sayısı bakımından işletmelere bakıldığında işletmelerin büyüklüğü arttıkça kapasite kullanım oranının arttığı görülmektedir. Bununla bağlantılı olarak ta çalıştırılan mesleki teknik eleman sayısının arttığı belirlenmiştir. Benzer şekilde mesleki standartları dikkate alan, çeşitli kuruluşlar ile yakın ilişki içerisinde olan ve işletmecilik faaliyetlerindeki gelişmeleri yakından takip ederek faaliyetine devam eden işletmelerin büyüklüklerinin de arttığı anlaşılmıştır. İşletme büyüklüğü arttıkça, mobilya üretiminin arttığı, Teknoloji kullanımının arttığı, hammaddenin orman genel müdürlüğü dışındaki kaynaklardan temin edildiği, piyasa koşullarından kaynaklanan kapasite yetersizliği tespit edilmiştir.
Bootstrap panel nedensellik: Geçiş ekonomileri üzerine ampirik bir uygulama

Bu çalışma geçiş ekonomisi ülkelerinde kişi başına düşen enerji kullanımı ve kişi başına düşen Gayri Safi Milli Hasıla'daki büyüme arasındaki Granger nedensellik ilişkisini inceleyerek enerjiye bağlı büyüme hipotezinin geçiş ekonomileri için geçerliliğini sınamaktadır. Bu amaçla Orta ve Doğu Avrupa ile Kafkasya'da yer alan 17 geçiş ekonomisi seçilmiş ve bu ülkelere ait 1990 2011 yılları arasını kapsayan 22 yıllık panel veri seti ile çalışılmıştır. Çalışmada Granger nedensellik ilişkisi yatay-kesit bağımlılığı ve ülkeler arasındaki heterojenlik durumlarında da güvenilir sonuçlar veren, Konya (2006) tarafından geliştirilmiş bootstrap panel nedensellik yöntemi ile incelenmiş; nedensellik modellerinin tahmininde ise Görünüşte İlişkisiz Regresyon denklemi kullanılmıştır. Nedensellik ilişkisi trendin dahil edildiği ve edilmediği iki ayrı senaryo için incelenmiş. Elde edilen sonuçlara göre Arnavutluk, Ermenistan, Beyaz Rusya, Gürcistan, Macaristan ve Letonya için ilgili değişkenler arasında çift yönlü nedensellik; Çek Cumhuriyeti, Litvanya, Romanya ve Slovakya için kişi başına düşen enerji kullanımından kişi başına düşen Gayri Safi Milli Hasıla'ya doğru tek yönlü nedensellik ve Moldova örneğinde ise kişi başına düşen Gayri Safi Milli Hasıla'dan kişi başına düşen enerji kullanımına doğru tek yönlü nedensellik bulunmuştur. Elde edilen sonuçlar geçiş ekonomisi ülkelerinde enerjiye bağlı büyüme hipotezinin 10 ülke için geçerli olduğunu göstermektedir. Bu ülkeler enerji politikalarını bu bilgiyi göz önünde bulundurarak geliştirmelidir. Öte yandan, enerjiye bağlı büyüme hipotezi Azerbaycan, Bulgaristan, Makedonya, Moldova, Polonya, Slovenya ve Ukrayna için geçerli olmadığından bu ülkeler enerji tasarruf politikalarını benimseyebilirler.
2023 vizyonu çerçevesinde Türkiye'nin uzun dönemli büyüme hedefleri: Türkiye ve Güney Kore üzerine karşılaştırmalı bir analiz

İktisadın sosyal bir bilim olarak kabul edilmesinden beri ülkeler refah seviyelerini artırmak için çok çeşitli politikalar deneyimlemişlerdir. Farklı ülkelerin nispeten benzer politikaları uyguladıkları halde gelişmişlik bağlamında farklı sonuçlar elde ettikleri sıkça görülmüştür. Bu hususta rol oynayan birçok siyasi, ekonomik, tarihsel ve sosyolojik faktörden söz edilebilir. Türkiye ve Güney Kore kurtuluş savaşlarından çıkarak benzer politikalar uygulayan ülkelerdir. Bu çalışmada Türkiye'nin ve Güney Kore'nin kalkınma deneyimleri karşılaştırmalı olarak incelenmiştir. Türkiye'nin ekonomik göstergeleri bir zamanlar Güney Kore'den daha iyi durumda iken kalkınma sürecinde bu ülkeden geride kalmasının nedenleri analiz edilmiş, uzun vadeli hedeflere ulaşılabilmesi için uygulanması gereken politika önerilerine yer verilmiştir. Bu çerçevede Türkiye'nin uzun dönemli hedeflerine ulaşması için gerekli olan büyüme oranları hesaplanmıştır. Yapılan hesaplamalar Türkiye'nin bugünkü koşullarda 2023 hedeflerine ulaşmasının pek mümkün olmadığını gösterse de, Türkiye uzun vadede ilerlemeler kaydedebilecek potansiyele sahiptir.
Azgelişmiş ülkeler ile İmf arasındaki finansal ilişkiler ve Türkiye deneyimi

Sanayi Devrimi'nin ardından, ülkeler arasında belirginleşen gelişmişlik düzeylerindekifarklılıklar, II. Dünya Savaşı sonrasında hızla artmıştır. Savaş döneminde dışa kapalı ekonomi politikaları ile ekonomilerini yapılandıran günümüz gelişmiş ülkeleri, çevre ülkelere mukayeseli üstünlüklere göre üretim yapmanın avantajlarından söz etmişler ve dış yardım almadan sanayileşmenin mümkün olmadığı yönünde, telkinlerdebulunmuşlardır. Uzun yıllar bu önerileri uygulayan az gelişmiş ülkeler, merkez ülkelerehammadde ihracatçısı olmaktan kurtulamadıkları gibi, sanayileşme amacıyla alınan ve verimsiz alanlarda kullanılan borçlar da bu ülkelerin ekonomilerinde taşınması oldukça ağır bir yük olmuştur. 1944 yılında uluslararası ekonominin yeniden yapılanmasıamacıyla kurulan Uluslararası Para Fon'u 1980'li yıllarda az gelişmiş ülkelereverilmiş olan borçların geri ödenmesi görevini üstlenirken, bu ülkelere uygulattığıekonomi politikaları ile gelişmiş ülkelere artı değer aktarımında da bulunmuşolmaktadır. 1990'lı yıllarda ise IMF, ülkelerin sermaye piyasalarını liberalleştirmelerigerektiği üzerinde durarak, az gelişmiş ülke ekonomilerini daha kaygan bir zemineoturtmaktaydı. Nitekim mali piyasalarında gerekli düzenlemeleri yapmadan piyasalarınıliberalleştiren birçok az gelişmiş ülke, spekülatif para hareketlerine maruz kalarakmilyarlarca dolarlık borç ödeme yükümlülüğü altına girmişlerdir. Türkiye, 1947 yılından bu yana IMF ile ilişkileri açısından IMF politikalarının değerlendirilmesindeörnek bir ülkedir. Bu tez çalışmasının amacı, azgelişmişlik olgusunu inceleyerek, bugün dünyanın azgelişmişlik açısından ne konumda olduğunun irdelenmesi, hem finansman hem de uygulanmasını gerekli gördüğü politikalar açısından az gelişmiş ülkelere bir yol gösterici olan IMF'nin, etkinliğinin ortaya konulması ve yıllardır devam eden IMF ile Türkiye ilişkilerini de ele alarak IMF politikalarının seyrinin takip edilmesidir.
Türkiye Demiryolu Makinaları Sanayii A. Ş.'nin iktisadi analizi

Demiryolları ülkelerin ekonomisinde yerini ve önemim korumaktadır. Batı ülkelerinde kalkınmanın motoru olarak kabul edilen demiryolları, Türkiye'de de Osmanlı döneminden itibaren önemini korumuş ve bu alanda sürdürülen yatırımlar hız kazanmıştır. Demiryolu yatırımlarına siyasi, iktisadi ve coğrafi şartlar nedeniyle ülkeler tarafından büyük önem verilmektedir. Buna karşılık ülkemizde demiryolu yatırımlarının 1950 yılından itibaren azalması ve karayollarına verilen öncelik, demiryollarının ihmal edilmesine sebep olmuştur. Bu nedenle demiryollarının geliştirilmesi için faaliyet sürdüren TÜDEMSAŞ, TÜVASAŞ ve TÜLOMSAŞ'ın da izlenen politikalardan olumsuz olarak etkilendiği görülmektedir. Türkiye'de karayolları yatırımlarının demiryollarına tercih edilmesi, halen sürdürülen politikaların önümüzdeki yıllarda da karayolları yatırımlarına ağırlık verileceğinin işaretlerini vermektedir. Sivas'ta 1939'dan itibaren faaliyetini sürdürmekte bulunan TÜDEMSAŞ'ın izlenen politikaların etkisi ile birlikte küçülmeye devam ettiği görülmektedir. Kuruluşunda Ortadoğu'nun en büyük işletmesi olarak üretim faaliyetine başlayan TÜDEMSAŞ'ın Sivas ekonomisindeki etkisinin de azalması il ekonomisini olumsuz olarak etkilemektedir. Özellikle istihdam alanında kuruluşun etkisinin azalması, Sivas'ın mevcut iş hacminin yetersizliği il'den büyük oranda göçlerin yaşanmasında önemli bir etkiye sahiptir. TÜDEMSAŞ yeniden yapılandırma ve üretim alanlarım genişletme yolu ile Türkiye Ekonomisinde ve Sivas'ta önemli bir potansiyele sahiptir. Bu nedenle kuruluşun üretim faaliyetlerinin yeniden gözden geçirilmesi ve dış pazara açılarak yeni pazar alanlarının oluşturulması Türkiye'nin ekonomik sorunlarının azaltılmasında da etkili olacaktır.
Küreselleşmenin etkileri ve Rusya örneği

YÜKSEK LİSANS TEZ ÖZÜ KÜRESELLEŞMENİN ETKİLERİ VE RUSYA ÖRNEĞİ Almaz NASRETDINOV İktisat Anabilim Dalı Anadolu Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, Nisan, 2002 Danışman: Yrd. Doç. Dr. Erol KUTLU XX. yüzyıl hayatın her alanında hızlı ve geri çevrilemez değişikliklerin yaşandığı dönem olmuştur. Siyasette birçok yeniden paylaşımın yaşanmasından sonra yavaş da olsa dünyanın tek olduğu ve onun yaşanabilir şeklini koruyabilmek için işbirliği yapılması gerektiği ortaya çıkmaktadır. İktisatta tek dünyaya yöneliş başka etkenlerden kaynaklanmaktadır. Kapitalizmin mantığı. dünyadaki sınırların kaldırılmasını içerir. Gelişmiş ülkeler kendi pazarlarının küçülmesi karşısında küreselleşmeyi geliştirmektedirler. Küreselleşme süreci kapitalist sistemin ortaya çıkmasıyla birlikte başlamış, ancak XX. yüzyılda çeşitli faktörlerin etkisiyle hızlanmıştır. Teknolojik gelişme dünyadaki sınırları göze almadan hareket etmeye imkan verirken taşımacılık alanındaki gelişmeler dünyayı küçültmüştür. Sürecin bütün oyuncular tarafından kabul edildiğini düşünmek yanlış ve bunun için objektif nedenler mevcuttur. Önderlik eden ülkeler kendi kurallarını dikte etme üstünlüğüne sahip olduklarından bunların diğer ülkelere nasıl etki yapacağını pek düşünmeden yapıyorlar. Sonuçta gelişmiş ve gelişmekte olan ülkeler arasındaki uçurum daha da büyümekte, yeteri kadar sağlam ekonomiye sahip olmayan ekonomiler hızla uluslararası sisteme dahil olduklarında bozulan dengeler başlangıç durumdan çok daha kötüsü ile karşı karşıya kalmaktadırlar. Sosyalist Blokun dağılması küreselleşme sürecinin bir sonraki aşamaya geçildiğinin işareti olmuştur. Artık bambaşka iktisadi yapıya sahip olan ekonomilerin dünya pazarlarına dahil olma süreci başlamıştır. Bunlar arasında Rusya hem ekonomisinin büyüklüğü, hem dünyanın siyasi yapısındaki yeriyle en önemliler arasındadır. Gelişmiş ülkelerin katılımlarının sağlanması ve bilgisizlikten kaynaklanan sorunların daha az ortaya çıkmasına rağmen, yaşanan krizler bu yolun zorluklarla dolu olduğunu göstermektedir.
Türkiye'de kredi kartı kullanımının temel makro ekonomik değişkenler üzerindeki etkileri

Bu çalışmada bankacılık sektörünün en önemli araçlarından birisi olan kredi kartlarının temel makroekonomik değişkenler üzerine olan etkileri incelenmiştir. Çalışmanın birinci bölümünde kartlı ödeme sistemine gelinceye kadar geçen süreçte ödeme sistemlerinin gelişimi ortaya konulmuştur. İkinci bölümde Türkiye'de kredi kartı kullanımından etkilendiği düşünülen milli gelir, faiz oranı, istihdam, kamu gelirleri, turizm, enflasyon, dış ticaret işlemleri, özel tüketim harcamaları, paranın dolaşım hızı gibi temel makroekonomik değişkenler belirlenmiş ve kredi kartı kullanımı ile bu değişkenler arasındaki ilişkiye dair literatür taraması yapılmıştır. Son bölümde ise kredi kartlarıyla yakın ilişkisi olduğu düşünülen seçilmiş beş farklı değişken ile kredi kartı harcamaları arasında ne gibi bir etkileşim olduğu tespit edilmeye çalışılmıştır. 2002- 2011 yılları arasında aylık dönemler itibariyle yapılan Granger nedensellik analizi sayesinde kredi kartı kullanımı ile milli gelir, özel tüketim harcamaları, vergi gelirleri, enflasyon ve paranın dolaşım hızı arasındaki etkileşimin yönü tespit edilmiş olup En Küçük Kareler Yöntemiyle de parametrelerin katsayıları tahmin edilmeye çalışılmıştır.
The impact of some macroeconomic variables on FDI inflows in the selected countries during the period (2000-2014) panel-data model

Çalışma, Panel-Data Modeli kullanılan seçilen ülkelere doğrudan belirleyici yabancı yatırım girişini incelenmesi. Bu çalışmanın temel amacı, 2000 - 2014 yılları arasında bu ülkelerdeki doğrudan yabancı yatırımların önemli makroekonomik belirleyicilerini bulmaktır. Ampirik sonuçlara göre tüm değişikler Siyasi istikrar, BOP, Enflasyon oranları ve Döviz kuru istatistiksel olarak anlamlıdır Yüksek önem seviyeleri ile ekonomik büyüme değişkleri haricinde bu ülkelere doğrudan yabancı yatırımın önemli bir belirleyicisi olarak görülmektedir. Bu çalışmada, başlangıçda, Artırılmış Dickey-Fuller ve Phillips-Perron testinin testini içeren unit root testini test ettik ve bu test, çalışma altındaki ekonomik değişklerin zaman serilerinde durağanlık derecesini bulmak için kullanıldı, Tüm veriler entegre ve istikrarlı ve birim kök ve Pooled OLS Regresyon testi gibi diğer testlerden muzdarip değil, sabit ve genel bir eğilim ile ADF testi ve PP testine göre; Sabit etki modeli; Rasgele etki modeli; Hausman testi; Muayene testler ve Heterosaskülarite testi. Elde edilen bulgulara dayanarak, siyasi istikrar sağlama, ödemeler dengesi durumunu iyileştirme, orta vadeli döviz kuru amortismanı ve enflasyon oranlarının istikrarı gibi doğrudan yabancı sermaye yatırımlarını teşvik eden politikaların uygulanmasını öneriyoruz.
Uluslararası sermayenin serbest dolaşımının sağlanması ve entegrasyon sürecinde mali liberalizasyon politikaları ve Türkiye deneyimi

1970'lerde, Bretton Woods sabit kurlar sisteminin çöküşü yanında, gelişmiş ülkelerde yoğun teknolojik yatırımların gerektirdiği mali kaynak talebindeki artış, bu ülkelerdeki finans- kapitalin ekonomideki önemini ve etkinliğini artırmış; sermaye grupları içinde hakim konuma geçmesine neden olmuştur. Bu dönemde, serbest piyasanın egemen kılınması politikaları nedeniyle ortaya çıkan enflasyon, esnek kur ve serbest faiz sisteminden kaynaklanan risklerin azaltılma ihtiyacı yanında, uluslararası maliyet ve fiyat farklılıktan, gelişmiş ülkeler mali piyasalarında üretilen mali yeniliklerin ve dolayısıyla, uluslararası mali entegrasyon ve küreselleşmenin itici gücü olmuştur. Mali yeniliklerin gerektirdiği çevre koşullarının yaratılması, bu amaca yönelik Neoklasik-Neoliberal tezlerle desteklenmiş ve gelişmekte olan ülkeler mali piyasalarının liberalize edilerek sisteme entegre olmasını sağlayacak 'Yapısal Uyum Politikaları' üretilmiştir. Gelişmekte olan ülkelere empoze edilen söz konusu politikalarının söylemi ise, sermaye hareketlerinin liberalizasyonuyla sonuçlanacak mali liberalizasyonun, mali sistemin ekonomiye kaynak tahsisindeki etkinliğini artıracağı ve böylece ekonomik büyümeye katkı sağlayacağı şeklinde olmuştur. Bu tezde, diğer gelişmekte olan ülkelerde ve Türkiye'de 1980 sonrasında yürürlüğe konan mali liberalizasyon politikalarının gelişmekte olan ülkelerin bilinçli tercihlerinden çok, gelişmiş ülkelerdeki finans-kapitalin ihtiyaçları doğrultusunda ve sermayenin uluslararası serbest dolaşımının sağlanması şeklindeki nihai hedef çerçevesinde formüle edildiği ve uygulamanın, başta IMF olmak üzere uluslararası mali kuruluşlarca yönlendirildiği ortaya konmakta ve bugüne kadar geçen sürede sürecin Türkiye özelindeki yansımalarının pozitif olup olmadığı irdelenmektedir. 266 Tezde, Türkiye'nin liberalizasyon süreci ve onu takip eden dönemin, liberaiizasyon tezlerinin iddialarını doğrulamadığı, sermaye piyasaları dahil mali sistemin, derinlik, aracılık ve kaynak tahsisinde etkinliğinde bir gelişme olmadığı, daha da kötüsü, krizlere duyarlılığı ve kırılganlığı önemli ölçüde artırdığı sonucuna varılmaktadır.