turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Parion su yolları

Parion, MÖ 709 yılında Propontis'in Anadolu kıyısında kurulumuş bir antik kenttir. Antik kent günümüzde Çanakkale İli, Biga İlçesi, Kemer Köyü sınırları içinde yer almaktadır. Kuruluşundan itibaren en önemli doğal ihtiyaç olan su ihtiyacının karşılanmasında dönemlere göre farklılıklar gözlemlenmektedir. Bu farklılıklar dönemin teknolojisi ve imkanları dahilinde ortaya çıkmaktadır. Parion'un günümüze ulaşmış olan su yolları hakkındaki en önemli kalıntı, Kemer Köyü girişinde bulunan ve köye adını veren su kemeridir. Köyün girişinde bir anıt niteliği taşıyan ve köyün ayırt edici bir unsuru olan su kemeri kalıntıları, antik Parion'un su ihtiyacını karşılama konusundaki gayretlerini göstermektedir. Yaşamın en önemli ihtiyacı olan suyun temini, dağıtımı ve tahliyesi konularında günümüze ulaşan ve 2005 yılından beri sürdürülen kazı çalışmaları sonucunda ortaya çıkarılmış ve belgelenmiş olan su yolları ve ilişkili diğer materyal bulgular bu çalışmanın konusunu oluşturmaktadır.
Erzurum-Hınıs, Parmaksız Yerleşimi ve buluntularının değerlendirilmesi

Erzurum, Palandöken Dağı'nın eteklerine ve Karasu Nehrinin de geçtiği verimli bir ovaya kurulmuştur. Ticaret yolları üzerinde olan şehir Mezopotamya, İran, Kafkasya ve Anadolu arasında yer alıp, konumu itibari ile savunma, ticaret ve yerleşim açısından elverişlidir. Kuzey ve doğu sınırlarının kesişim noktasında olan Erzurum, Anadolu'nun giriş kapısı niteliğindedir. Önemli imparatorlukların büyük mücadele gösterdiği bölge dolayısıyla Erzurum, sürekli veya kısa ömürlü birçok yerleşime ev sahipliği yapmıştır. Erzurum'un çevresinde yapılan araştırmalarda Paleolitik Dönemde de yaşam olduğuna dair buluntulara rastlanılmıştır. Ancak araştırmaların yetersizliği nedeniyle Neolitik ve Erken Kalkolitik Dönem hakkında bilgilerimiz oldukça sınırlıdır. Erzurum ve çevresi Orta Kalkolitik, Geç Kalkolitik ve Erken Tunç Çağlarından itibaren sürekli yerleşimin olduğu bir alan olmuştur. Erken Tunç Çağı'nda büyük bir göç almış ve bu durumun etkileri bölgede görülmüştür. Demirin kullanılmaya başlanması ile Tunç Çağı, bölgede sona ererek Demir Çağ başlamıştır. Doğu Anadolu Bölgesinde bu dönem içerisinde pek çok yerleşim yeri oluşmuştur. Demir Çağı'nda bölgede meydana gelen istilalar, siyasi olaylar ve göçler yaşanmış, MÖ 334 de İskender'in Anadolu'ya girmesiyle Demir Çağ kapanmış ve yeni bir dönem başlamıştır. Kültürlerin dönem özelliklerini, dini, ticaret ve sanat anlayışları ile yaşam şekillerini yansıtan en önemli olgular ele geçen buluntulardır. Bunların başında seramikler gelip, diğer metal ve kemik eserlerde tanımlama da yardımcı olmaktadır. Bu amaç ile Erzurum Hınıs İlçesi Parmaksız Yerleşimi seramik, metal, kemik, taş ve boncuk buluntular incelenmiştir. Buluntular gruplanarak değerlendirmesi yapılmış olup, Tunç ve Demir Çağ dönemleri araştırılmıştır.
Kurul Kalesi 2010-2017 yılları sikke buluntuları

Bu yüksek lisans tezinde Kurul Kalesi'nde 2010- 2017 yılları arasında gerçekleştirilen kazılarda bulunmuş olan sikkelerin teşhis edilerek değerlendirilmesi amaçlanmaktadır. Sözü edilen sikkeler temizlendikten sonra teşhis edilerek tek bir katalog içerisinde kronolojik olarak dönemlerine göre ayrılmıştır. Çalışmada ayrıca kazı sikkelerinin buluntu yerlerine göre mimari kontekstler ile ilişkisi de incelenmiştir.
Nikomedia ve çevresinden Roma Dönemi pişirme kapları

Antik dönemin en önemli yerleşim yerlerinden birisi olan Nikomedia ve çevresinin arkeolojik potansiyelini ortaya çıkarmak amaçlı, Kocaeli ve çevresinde gerçekleştirilen yüzey araştırmalarının 2005- 2012 yılları (2009 hariç) çalışmaları sırasında ele geçen Roma Dönemi'ne ait pişirme kapları bu tez çalışmasının konusunu oluşturmaktadır. Kocaeli'nin Gebze, Dilovası, İzmit, Kartepe ve Gölcük ilçelerinde tespit edilen, Erken Roma Dönemi'nden Bizans Dönemi'ne kadar geniş bir tarih aralığında kullanılan bu pişirme kapları zengin form çeşitliliğine sahiptirler. Bu çalışmada değerlendirdiğimiz kaplar, tencereler, güveç, tava ve pişirme kaplarıyla ilgili diğer seramikler olarak sınıflandırılmışlar ve alt gruplara ayrılarak incelenmişlerdir. Sonuçlar, üretim yerleri belirlenen kaplara göre yerel ve ithal ve ithal taklidi mallar olarak ana başlıklar altında toplanmıştır. Değerlendirmeye alınan pişirme kapları, ağız ve gövde formlarına göre gruplara ayrılmışlardır. Buna göre, yerel üretim tencereler 21 form grubuna, güveçler 6 form grubuna, tavalar 4 form grubuna, kapaklar ise 6 form grubuna ayrılarak incelenmişlerdir. Ege üretimi olduğu belirlenen tencereler 3 form grubuna ayrılarak değerlendirilmiş olup güveçlerde ise tek form çeşitlemesi olduğu görülmüştür. Suriye kökenli gevrek mal grubuna ait tencereleri 4 form grubuna ayrılarak incelenmiştir. Form grupları, daha önce değerlendirilmiş ve yayınlanmış pişirme kapları formları ile karşılaştırılmış, hamur ve astar özellikleri göz önünde bulundurularak ağız ve gövde formu benzerliklerine göre tarihlendirme önerileri sunulmuştur. Pişirme kaplarının değerlendirildiği bu çalışma, konu ve çalışılan malzeme itibariyle Bithynia Bölgesi hakkında yapılan ilk çalışmadır. Bu çalışma ile bir Hellenistik ve Roma Başkenti olan Nikomedia ve çevresinde tespit edilen pişirme kapları değerlendirilerek, kentin ve bölgenin sosyal yaşantısına ve antik ticaretteki yerine ışık tutulmaya çalışılmıştır.
Tescilli arkeolojik buluntu alanlarında, yeni yapılanma ve koruma yaklaşımlarının tespiti ve irdelenmesi: Sinop örneği

Sinop, kent merkezinde, 2011- 2018 zaman aralığında, yeni yapı ve arkeolojik buluntuların çakışmış olduğu parsellerdeki uygulamaların tespitinin ve analizinin yapılması, çalışmanın ana hedefidir. Yeni yapı - buluntu içeren tüm parseller, tezin örneklemi olarak seçilmiştir. Çalışmada kesitsel yöntem kullanılmıştır. Veriler arşiv taraması, alan tespiti ve anket yoluyla toplanmıştır. Çalışmanın sonucunda, arkeolojik buluntu üzerine yapılan uygulamalarda temel buluntu ilişkisi, buluntunun koruma uygulamasının analizi, kent ölçeğinde uygulamanın değerlendirilmesi ve buluntuların içinde, üzerinde yaşayan Sinopluların, 'koruma' başlığı altında yaklaşımları analiz edilmiştir. Ankette, %95. 4 arkeolojik alanların korunması gerektiği ve yeni yapılanmaya açılmaması sonucuna ulaşılmıştır. Sinop'ta arkeolojik buluntu üzerine yeni yapıların üretim sürecinin belirlenen tarih aralığında gündeme geldiği, daha öncesinde ise buluntulara yönelik verilerin projelere aktarılmadığı ve dikkate alınmadığı tespit edilmiştir. Yapılan tespitlerle, tez amacına ulaşmıştır. Çalışma Sinop'ta korumaya yönelik hazırlanan daha üstel bir çalışmanın birinci ayağını oluşturmaktadır.
Yazılı belgeler ve tasvirli eserler ışığında Yeni Assur Krallığı'nda libasyon

Libasyon, tanrı veya tanrıçaya adanmış bir sıvının zemine veya belirli bir noktaya dökülmesi ile yapılan içki sunumu anlamına gelir. Libasyon, törenin yapıldığı mekanda kutsal kabul edilen bir takım yerlerin önüne, yanına veya üzerine uygulanmaktadır. Yeni Assur dini yaşamında birçok dinsel tören ile birlikte libasyonun da önemli bir yerinin olduğu anlaşılmaktadır. Yeni Assur görsel sanatında kabartmalar ve mühürler üzerinde işlenmiş sahnelerde libasyon törenleri de işlenmiştir. Bu tasvirlerde libasyon erkekler tarafından uygulanmaktadır. Söz konusu bu figürler aynı zamanda libasyondan sorumlu din görevlileri olmalıdır. Libasyon ritüellerinde kase ve çömlek gibi kaplar kullanılmıştır. Bu kaplar kendi içinde malzeme, üslup ve yapım tekniği olarak farklılıklar göstermektedir. Kaplardaki bu durum libasyon ritüelinin yapılma amacının çeşitliliğini bağlanabilir. Arkeolojik verilerden Yeni Assurluların libasyon törenlerini, av sonrası, askeri seferler sonrası ve tapınak inşası gibi özel durumlarda düzenledikleri anlaşılmaktadır. Ancak şimdilik elde her ne kadar bu konu ile ilgili arkeolojik veri bulunmasa da Yeni Assurlular'ın çağdaşı Urartu'da olduğu gibi libasyonu muhtemelen baharın gelişi, tarımsal faaliyetler ve ölü gömme törenlerinde de düzenlemiş olmalıdırlar. Yeni Assur'da libasyon üzerine cevaplanmayı bekleyen birçok soru vardır. Bu sorulara açıklık getirebilmek ancak bu konu ile ilgili bilgi veren arkeolojik kaynakların ortaya çıkarılması ile mümkün olacaktır. Yeni Assur'un egemenlik kurduğu coğrafyada bilimsel çalışmalar devam etmektedir. Nitekim bu çalışmalar neticesinde elde edilecek verilerin Yeni Assur'da libasyon ritüeli konusuna da açıklık ve yeni öneriler getireceği düşüncesindeyiz.
M. Ö. 2. binde Panaztepe Yerli Seramik Grubu'nun Ege ve Anadolu arkeolojisindeki yeri ve önemi

Çalışmanın konusu 'M. Ö. 2. Binde Panaztepe Yerli Seramik Grubu'nun Ege ve Anadolu Arkeolojisindeki Yeri ve Önemi'dir. Çalışmada ele alınan seramikler Doğu Liman Kent'in doğu eteklerinde yapılan kazalardan ele geçirilmiştir. Panaztepe İzmir İli Menemen İlçesi'nin 13 km batısında, Gediz Nehri'nin güneyinde yer almaktadır. Panaztepe kazıları 1985'te başlamış olup, Armağan Erkana başkanlığında günümüze kadar aralıksız olarak devam etmektedir. Anadolu'ya özgü kültürü yansıtan Yerli Seramik Grubu, Panaztepe seramik buluntuları arasında kap tipi ve miktarı açısından en yoğun grubu oluşturmaktadır. Yerli seramik grubunda ince ve orta nitelikte, kiremit, turuncu renginde hamurlu mallar çoğunluğu oluşturmakla birlikte, bu grup içinde de soluk kırmızı renkte astarlı olanlar yoğunluktadır. Bu renk astar dışında sarımsı devetüyü ve kırmızımsı kahverengi renkte astarlı mallar da önemli bir grubu oluşturmaktadır. Ayrıca yerli seramik grubu içinde görülen kaba nitelikteki mallar da büyük bir grubu oluşturur. Bu grup içinde de kırmızımsı kahverengi hamurları ve koyu gri, koyu kahverengi, siyah renkte astarlı mallar yoğundur. Bu grup içerisinde kase, çanak, kantharos, goblet, fincan, bardak, kylix, çömlek, anfora, şişe formları görülmektedir. Panaztepe'den ele geçen 2. Bin Yerli Seramik grubu örnekleri Toya VI- VIIa dönemi, Beycesultan V-I dönemi ile çağdaştır.
Antalya müzesi Roma Dönemi kandilleri

Bu çalışma ile birlikte çeşitli medeniyetlere ev sahipliği yapan ve zengin coğrafi özelliklere sahip olan Antalya yöresinde, yapılan araştırmalar sonucunda elde edilen Roma Dönemi kandilleri hakkında bilgiler sunulmuştur. Bağış, satın alma ve zor alım yoluyla elde edilen Antalya Müzesi Roma Dönemi kandilleri için tarihlendirme çalışması yapılarak katalog oluşturulması sağlanmış ve sonuç olarak elde edilen katalog sayesinde ileride yapılacak olan çalışmalara ışık tutulması amaçlanmıştır. Çalışma kapsamında ilk olarak kentin coğrafi konumu ve antik kaynaklardaki tarihi anlatılmıştır. Antik çağda aydınlatmada kullanılan materyaller ve tezimizin asıl konusunu oluşturan kandil bölümleri, yapım teknikleri ve kullanılan yerleri hakkında bilgiler verilmiştir. Çalışmada bağış, satın alma ve zor alım yoluyla alınan 103 adet kandil değerlendirilmeye alınmıştır. Bunlardan 72 adet kandilin benzerlerinden yola çıkılarak tipoloji yapılmış ve benzer örnekler ışığında tarihlendirilmeye çalışılmıştır. Benzerleri birebir bulunamayan örnekler ise gerek form gerekse burun yapısından kullanıldığı dönemler içerisine tarihlenmiştir. Tez konumuzun başlığını oluşturan Antalya Müzesi Roma Dönemi Kandilleri 16 başlık altında gruplara ayrılıp incelenmiştir. Ele geçen kandiller için katalogların taraması yapılmıştır. Bu araştırmalar sonucunda eserlerin en erken MS 1. yüzyılı en geçmişse MS 6. yüzyılı kapsadığı görülmektedir.
Aizanitis Bölgesi mezar taşları

Aizanitis Bölgesi olarak adlandırılan Aizanoi kenti territoryumu mezar taşları açısından zengin veriler barındırmaktadır. Ancak daha önceki yıllarda yapılan çalışmalar hem bölgenin kapsadığı alan hem de mezar steli tipolojisi açısından boşluklar barındırmaktadır. Bu nedenle malzemenin toplu olarak değerlendirilmesi gerekmektedir. MÖ 2. yy. dan itibaren Aizanitis Bölgesinde görülen mezar stelleri dikdörtgen gövdeli ve üçgen alınlıklıdır. Ancak MS 1. yy. ın ikinci yarısından itibaren ortaya çıkan kapı biçimli mezar stelleri bölge için karakteristik özellikler barındırmaktadır. Genellikle dört panele ayrılmış kapılarda sol üst kapı panelinde çiçek, sağ üst panelde kilit ve alt panellerde baklava dilimi içinde kapı tokmağı şeması Aizanitis Bölgesi için karakteristiktir. MS 2. yy. ın ilk çeyreğinden sonra kentin ekonomik olarak en güçlü zamanlarını yaşadığı dönemde ortaya çıkan Suriye tipi alınlıklı mezar stelleri ile beraber steller üzerinde gördüğümüz bezeme unsurları zenginleşmiştir. Genel olarak mezar stelleri üzerindeki süslemeler kişinin yaşarken ki onurlu hayatı ve öldükten sonra nasıl hatırlanmak istediği ile ilgilidir. Erkek mezar stelleri üzerinde gördüğümüz aslanlar ve kartallar Aizanoi'da bulunan Meter Stuenene kutsal alanı ve Zeus Tapınağı ile alakalı olmasının yanı sıra güç sembolleridir. Kadına dair olarak karşımıza çıkan ayna, tarak ve kalathos gibi objeler ise kadının günlük yaşantısına işaret etmesinin yanında ailesine sadık, onurlu bir yaşam sürdüğünün simgesidir. Eşler ve diğer aile bireyleri için yapılmış çift veya daha fazla sayıda mezar steli geleneği Aizanitis Bölgesi'nde çevre kentlere göre daha fazla rastlanmaktadır. Bununla birlikte gelen Suriye tipi alınlıklarda bir tarafta avlanan erkek aslan ve diğer alınlıkta beslenen dişi aslan kombinasyonu Aizanitis Bölgesi'ne özgü en önemli bezeme öğesidir.
Orta Tunç Çağı'nda Akhisar ve çevresi

Hastane Höyüğü kazılarının da katkılarıyla Akhisar ve çevresinin Orta Tunç Çağı'ndaki durumunu ele almayı amaçlayan Yüksek Lisans tezi beş bölümden oluşmaktadır. Tezde yer alan bölgenin genel coğrafi özellikleri, 17., 18. ve 19. yüzyıl seyyahlarının yöre hakkında verdiği bilgiler derlendikten sonra önceki araştırmalar anlatılmıştır. David H. French, Rafet Dinç ve Engin Akdeniz'in çalışmaları bu konuda bilgi vermektedir. Akhisar ilçe merkezindeki Hastane Höyüğü yörede kazı çalışmaların yapıldığı tek Protohistorik yerleşimdir. Tezin sorumluluğundaki coğrafyanın saptanmasında Hastane Höyüğü merkez alınmıştır. Diğer yerleşimler ise adı geçen bilim adamlarının yüzey araştırmaları sonucunda tespit edilen toplam 104 merkezden meydana gelmektedir. Bu höyükler arasında Orta Tunç Çağı'na tarihlenen 10 höyük ele alınmıştır. Bu kapsamda her höyüğün konumu, araştırmaların tarihçesi, SİT durumu, SİT ilanı ilgili kurul tarihi belirtilmiştir. Höyük buluntularının her birinin katalogla ilgili gerekli teknik bilgileri verilmiş, özellikle seramik profilleri çağdaşı olan diğer Batı Anadolu merkezleriyle karşılaştırılmıştır. Böylece, bulunduğu coğrafya dolayısıyla Ege'nin kuzey-güney kesimleri arasında bağlantıyı oluşturan Akhisar çevresinde Batı Anadolu'daki Panaztepe, Limantepe, Bağlararası, Beycesultan ve Troia başta olmak üzere pek çok merkezde ele geçen seramikle benzer buluntulara sahip olduğu anlaşılmıştır. Bu durum, günümüzde de benzer bir şekilde devam eden avantajlı coğrafi konumun bir sonucudur.
Tarih öncesi Anadolu'da (MÖ 8500-3500) yapı malzemesi olarak kerpiç'in arkeolojik ve arkeometrik değerlendirilmesi

Bu çalışmadan amacım, örneklerini aldığım Anadolu'nun sekiz tarih öncesi yerleşmesinin toprak yapı malzemesinden yola çıkarak hem yerleşmelerin kendi tabakaları arasında, hem de dönemler ve bölgeler arasında karşılaştırmalar yapmaktır. Diğer bir amaç, killi toprağın oluşumu ve kullanımını irdelemek ve bu kolay bulunabilen doğal malzemenin insanlık tarihindeki önemi, kullanılış biçimi ve işlevi hakkında bilgi sahibi olmaktır. Böylece yapı malzemesi olarak çamur harç kullanımının gelişim süreci, değişik bölgelerde kullanılan malzemelerin çeşitliliği, nasıl yararlanıldığı, analizler yardımıyla içeriklerinin belirlenmesi, teknolojilerin kırılma noktaları ve bu sürecin insanlar üzerine etkisinin anlaşılması hedeflenmiştir. Ayrıca koruma-onarım amaçlı gerçekleştirilmek istenilen dolgu, sağlamlaştırma ve tümleme gibi uygulamalarda, orijinal kerpiç harç ve sıvalarla aynı özellikte olan karışımların belirlenmesi ve kullanılması da sağlanabilecektir. Bu doğrultuda uygulanacak yöntemler kısaca petrografik, fiziko-mekanik, basit kimyasal ve aletli analizler olacaktır. Bu çalışmada belirlenen yerleşmelerin sayısına göre alınan örneklerin görsel analizi, tuz analizleri ve iletkenlik testi, yağ ve protein testi, tane boyutudağılımı analizi, Hidrometre analizi, Atterberg limitlerinin belirlenmesi, kalsinasyon ve asitlemuameleden sonra stereo ve polarizan mikroskopla değerlendirmeler, petrografik çalışmalar ile XRD ve SEM-EDX analiz yöntemleri kullanılarak yapılmıştır. Analizlerin maliyeti, İstanbul Üniversitesi Bilimsel Araştırma Projesi birimi tarafından kısmen finanseedilmiştir (Proje No: 68864).
Antik çağ vazo resimleri üzerindeki ev kölesi betimleri

İnsanoğlunun yerleşik düzene geçişiyle birlikte bir grubun diğer grup üzerinde hegemonya kurma çabası baş göstermeye başlamıştır. Tarihsel süreç içerisinde tek bir toplum yoktur ki köleler ile yolu kesişmemiş olsun. Bu tezde, köleliğin vazgeçilmez bir kurum olduğu Antik Çağ sanatında önemli bir yere sahip olan vazo resimleri üzerindeki ev köleleri incelenmeye çalışılmıştır. Karanlık Çağ'dan itibaren Klasik Dönemin sonuna kadar Yunan toplumunda köleliğin gelişim süreçleri Antik Çağ yazarlarının bakış açıları ile değerlendirilmiş ve Modern Çağ akademisyenlerinin yorumları ile harmanlanarak vazo resimleri üzerindeki ev kölesi temsilleri anlaşılmaya ve anlatılmaya çalışılmıştır. Yunan vazo ressamları mitolojik sahnelerden günlük hayat sahnelerine kadar çok geniş bir yelpazede köleleri resmetmişlerdir. Özgür bireyler ile kölelerin temsillerinin birbirine yakın özellikler taşıyor olmasından dolayı köleleri vazo resimleri üzerinde tespit etmek her zaman kolay olmamaktadır. Bu nedenle araştırma aşamasında pişmiş toprak figürinler ve mezar stelleri göz ardı edilmeden ev kölesi betimleri tespit edilmeye ve yorumlanmaya çalışılmıştır. Bu çalışma ile amaçlanan ev kölelerini özgür bireylerden ayırmak, ressamların köleleri betimlerken toplum normlarına ne kadar uyduklarını anlamak ve eserleri satın alacak olan özgür bireylere ne gibi mesajlar vermeye çalıştıklarını tespit etmektir.
Tripolis Hellenistik ve Roma Dönemi seramiği

Büyük Menderes Nehri kenarında kurulan ve antik dönemde Lydia Bölgesi sınırları içerisinde kalan Tripolis, günümüzde Denizli ili, Buldan ilçesi, Yenicekent Mahallesi sınırları içerisinde yer almaktadır. Tripolis'te 2012 yılından itibaren sürdürülen sistemli kazı çalışmalarında Sütunlu Cadde, Bizans Dönemi Mekanları, Nyphaeum, Hierapolis Caddesi, Erken Bizans Kilisesi 2/4, Kemerli Yapı, Tabernaelar, Granarium, Tonozlu Yapı, Agora, Kutsal Alan ve Mozaikli Konut'ta yoğunluğu pişmiş toprak seramikler olmak üzere kemik, metal, camdan üretilmiş çeşitli buluntular ele geçmişştir. Bu tez çalışmasında Geç Hellenistik Dönem'den MS 7. yy. başlarına kadar kullanılan farklı gruplara ait seramikler değerlendirmeye alınmıştır. Çalışmada, Geç Hellenistik Dönem-MS 1. yy. a tarihlendirilen içe dönük kaseler, gri hamurlu kaplar, Lydia geleneğinde boyanmış seramikler, kabartmalı kaseler ve skyphoslar, kurşun sırlı seramikler, ince duvarlı kaplar değerlendirilmiştir. Gruplar arasında ithal örneklerin yanı sıra, yerel üretimi gösteren verilere de ulaşılmıştır. Bunlar arasında kabartmalı kase ve skyphos kalıpları yer almaktadır. Kentte bulunan bir başka grubu ise kırmızı astarlı ithal seramikler oluşturmaktadır. Bunlar MÖ 1. yy ile MS 7. yy. ın başlarına tarihlendirilen Pergamon Sigillataları, Doğu Sigillataları A-B Grubu Seramikleri, Sagalassos, Afrika ve Foça Kırmızı Astarlılarıdır. Tripolis, Antik Dönem boyunca bölgeler arası ticaret yollarının kesişim noktasında yer alarak batı ve iç bölgeler arasında köprü görevi görmüştür. Bu durum, farklı kentlerde üretilen seramiklerin Tripolis'te bulunmasıyla da desteklenmektedir. Tripolis'te yerel atölyelerde seramik üretildiğine dair veriler ele geçse de, başta Ephesos ve Pergamon olmak üzere, Sardis, Tralleis, Sagalassos ve Phokaia ile seramik ticaretinde bulunduğu tespit edilmiştir.
Fethiye Müzesi metal kandilleri

Lykia kenti Telmessos'un üzerinde kurulan ve Teke Yarımadası'nın bir liman yerleşimi olan Fethiye'deki ilk müze 1962 yılında kurulmuştur. 1987 yılından bu yana şimdiki yerinde hizmet veren Fethiye Arkeoloji Müzesi'nde sergilenen eserlerin çoğu Fethiye ve çevresinden vatandaşlar tarafından getirilen eserlerden ve müze sorumluluk alanındaki kazılardan bulunarak müzeye kazandırılan eserlerden oluşmaktadır. M. Ö 3. binden başlayarak Bizans Dönemi sonlarına kadar tarihlenen heykel, heykel başları, seramik, cam, metal ve sikkeler Müzenin önemli eser gruplarını oluşturmaktadır. Çalışmada ilk olarak kandilin bölümleri, biçimsel gelişimi, üretim teknikleri ve günlük kullanımı hakkında bilgi sunulmuştur. Ayrıca metal kandillerle ilgili kısa araştırma tarihçesi verilmiştir. Esas çalışma konusu olan Fethiye Müzesi bronz kandilleri form gelişimine göre üç dönemde irdelenmiştir. Eserlerin tarihlendirilmelerinde yurtiçi ve yurtdışı müzelerinde bulunan kandiller konusunda yapılan katalog çalışmalarından yararlanılmıştır. M. Ö. 2. M. S. 7. yy. lara tarihlendirdiğimiz çalışmamıza konu 21 kandilin tamamı müzeye satın alma ve müsadere yoluyla kazandırılmıştır. Eserlerin büyük çoğunluğu Müze deposunda muhafaza edilmiş, konservasyonu yapılmamıştır. Kandillerin daha önce çalışılmamış olması, buluntu yerleri, tarihi ve özellikleri konusunda herhangi bir bilginin olmaması; bu malzemelerin bir kataloğunun çıkarılmasıyla, daha sonraki yıllarda yapılacak çalışmalara katkı sağlamak tezin esas amacını oluşturmaktadır.
Ainos kazılarında bulunan kırmızı figürlü keramikler

Bu tezin öncelikli amacı Ainos Kazılarında bulunan kırmızı figürlü keramiklerin üretim yeri, kap formu, figürlü sahne ve vazo ressamlarının saptanmasıdır. Söz konusu amaca yönelik olarak, çalışmaya temel oluşturacak şekilde Ainos'tan ele geçen kırmızı figürlü keramik parçaları kap formlarına göre sınıflandırılarak bir keramik kataloğu hazırlanmıştır. Parçalar elverdiği ölçüde üzerlerinde tasvir edilen sahnelerin konuları saptanmıştır. Öte yandan üzerindeki figürlü sahne ve figürlü sahnenin stil özellikleri esas alınarak her bir parça için ressam ya da tarih önerileri getirilmiştir. Böylece Ainos'tan ele geçen kırmızı figürlü kapların form, figürlü sahne ve dönem bakımından niteliği ve niceliği ile ilgili veriler elde edilmiştir. Veriler farklı dönemlere ve kentteki farklı buluntu yerlerine göre analiz edilmiştir. Sonuçlar dinsel ve sosyolojik uygulamalar ile ekonomik ve politik koşullarla ilişkili olarak değerlendirilmiştir.