turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Minua kanalı ve Urartu bahçeleri

çalışma Urartu'larda sulama sistemleri ve bununla ilişkili olarak Urartu bahçelerinikonu almıştır. Urartulara ait kanal ve bağ-bahçe yazıtlarının yardımıyla, Minua Kanalı veTariria Bahçesi örnekleri ışığında Urartu sulamacılığı ve bahçeciliği değerlendirilmiştir. Tezimiz giriş, beş bölüm, sonuç ve içinde 3 harita, 2 çizim, 58 resim bulunan levhalarbölümünden oluşmuştur. Giriş bölümünde çalışmanın amacı ve öneminin yanında, Van Bölgesi'nin coğrafyası, iklimi ve tarım konuları üzerinde durulmuştur. Birinci bölümde Urartu sulamacılığı ve bahçe kültürü üzerinde yapılan araştırmalarıntarihçesine değinilmiştir. kinci bölümde Urartu'larda Sulama başlığı altında, çivi yazılı verilere dayanarak Urartusulama sistemlerinin tarihçesi, Urartu krallarının sulamacılığa verdikleri önem anlatılmıştır. Ayrıca krallık sınırları içinde sulamacılığa duyulan gereksinimin nedenleri üzerinde durulmuştur. Üçüncü bölümde, Minua Kanalı'nın fiziki yapısı, kanal yazıtları, kanalın yapılış amacı ve mevcut durumu hakkında yüzey araştırması ve kütüphane çalışmalarında elde edilen bilgiler ortaya konmuştur. Dördüncü bölümde, çalışmamızın ikinci ayağı olan Bahçe Kültürü konusu iki alt başlık altında işlenmiştir. Birinci bölümde Antik Çağ uygarlıklarının bahçe kültürü ve bahçeciliğeverdikleri önem anlatılmıştır. kinci bölümde ise yazılı ve sözlü aktarımlara dayanarak geçmişşten günümüze Van Bölgesi'ndeki bahçe kültürü anlatılmıştır. Beşinci bölümde Urartu'lardaki bahçe kültürü üç başlıkta incelenmiştir. Bahçe Yazıtlarıbölümünde Urartu yazılı kaynaklarında geçen bağ ve bahçeler, Urartu Bahçeleri bölümündeArkeolojik veriler ve yazılı kaynaklara göre Urartu bahçesinin işlevi ve yapısı, Tariria Bahçesibölümünde ise Urartu bahçesi olan Tariria bahçesinin yeri ve özellikleri üzerinde durulmuştur. Sonuç bölümünde, Urartu'lar, birbirleri ile ilişkili olan sulama tesisleri ile bağ vebahçeciliğe büyük önem vermişlerdir. Urartu kralları bu faaliyetlerle bizzat ilgilenmişler ve bunu bir devlet geleneği haline getirmişlerdir. Urartu'larda Tanrı, krallar ve soylu kişiler için dikilen bahçeler, kutsal mekanlar olarak görülmüştür. Arkeolojik ve yazılı kaynaklara göreUrartular, bahçe anlayışları ile Mısır ve Mezopotamya uygarlıkları gibi kendilerine özgübahçe kültürü oluşturmuşlardır. Urartu'ların başkentliğini yapmış günümüz Van kentinde debahçe kültürü geleneğinin izlerinin gözlemlenebildiği sonuçlarına ulaşılmıştır.
X-ışınları floresans tekniği ile Raman Spektroskopisi'nin arkeolojide kullanımı ve Gökçeada Uğurlu-Zeytinlik yerleşmesindeki malzemeler üzerinde uygulamaları

Bu tez çalışması, son yıllarda arkeolojik çalışmalarda artan bir şekilde kullanım gören Raman spektroskopisi ve X-ışınları floresans tekniklerinin arkeolojide kullanımı ile Gökçeada Uğurlu-Zeytinlik yerleşiminde yürütülen kazı çalışmaları sırasında ele geçen buluntuların, bu iki teknik kullanılarak yorumlanmasını içermektedir. Raman spektroskopisi ile XRF teknikleri, taşınabilir enstrümanlara sahip olmasıyla birlikte, arkeolojik çalışmalarda, tahribatsız ve yerinde analizler yapılabilmesine olanak sağlayan iki arkeometrik yöntemdir. Bu iki tekniğin, arkeolojik nesneler üzerinde nasıl ve ne şekilde kullanım gördüğü çalışmamız içerisinde anlatılmıştır. Bu tez çalışması kapsamında, Uğurlu-Zeytinlik Höyük'te ele geçen buluntular, Raman spektroskopisi ve XRF yöntemleri kullanılarak incelenmiştir. Çalışmada, Uğurlu-Zeytinlik yerleşimindeki kültürel oluşumu gerçekleştiren topluluğun, doğal çevresi ve yakın kültürler ile olan ilişkileri hakkında daha nesnel bir değerlendirme yapılabilmesi amacıyla, kullanılan nesnelerinin ne tür maddelerden yapılmış oldukları ve bu nesnelerin elde edildiği hammadde kaynaklarının belirlenmesine odaklanılmıştır. Yerleşimin farklı evrelerinde ele geçen toplam 55 örneğin analizi yapılmıştır. Analiz çalışmalarında Raman Spektroskopisi ve XRF'nin yanı sıra EDX yöntemi, daha sağlıklı veriler elde edilebilmesi amacıyla, yardımcı bir yöntem olarak kullanılmıştır.
İş sağlığı ve güvenliği kapsamında fosil lokalitesinde fıne kınney metodu ile risk değerlendirmesi

Türkiye'de iş sağlığı ve güvenliği uzun yıllardır çalışma alanlarında uygulanmaktadır ve tüm işyerleri yaptıkları işle ilgili risk değerlendirmesi yapmakla ya da yaptırmakla mükelleftir. Türkiye'de araştırma kazıları iş sağlığı ve güvenliği kapsamında kendisine; Madencilik ve taş ocakçılığını destekleyici diğer hizmet faaliyetleri tanımı içerisinde 'tehlikeli' çalışma alanlarında yer bulmuştur. Bu hizmet faaliyetleri tetkik, araştırma hizmetleri, jeolojik gözlemler, boşaltma, pompalama hizmetleri olarak sıralanabilir. Burada test amaçlı sondaj faaliyetleri ile petrol ve doğalgaz için yapılan hizmetler bunların dışında yer almaktadır. Bu çalışmada ise araştırma kazıları hakkındaki bilgilendirmeler 'Araştırma sondaj ve kazı' ana başlığı altında sunulmuş ve bir fosil lokalitesinde risk değerlendirmesi iki farklı metot kullanılarak sonuçlar karşılaştırılmıştır. Risk değerlendirmesi için seçilen iki metot L tipi matris ve Fine-Kinney metodudur. Çalışmada elde edilen veriler Fine-Kinney metodunun L tipi matris metoduna göre daha geniş bir aralıkta değerlendirme imkanı sunduğu için sonuçların güvenilirliğinin ve doğruluğunun büyük ölçüde arttığı sonucuna ulaşılmıştır.
Beycesultan Höyük kazısından ele geçen Geç Tunç Çağ 5. tabaka keramiklerinin değerlendirilmesi ve tarihlendirilmesi

'Beycesultan Höyük Kazısından Ele Geçen Geç Tunç Çağın Son Dönemine Ait Keramiklerin Değerlendirilmesi ve Tarihlendirilmesi' adlı tez çalışmasında Beycesultan'ın eski ve yeni dönem kazı verileri değerlendirilerek, Geç Tunç Çağ Tabakasına ait keramikler mal gruplarına ayrılmış ve tipolojisi yapılmıştır. Bu değerlendirme sonucunda eski kazı döneminde II, Ia ve Ib tabakalarının yeni kazı döneminde ortaya çıkardığımız 5b, 5a ve II. tabakalar ile çağdaş olduğu ortaya çıkmıştır. Değerlendirilen bu keramikler aynı zamanda Ege Bölgesinde yer alan bir takım yerleşimler ile karşılaştırılmıştır. Yaptığımız karşılaştırma sonucunda ise Beycesultan yerleşiminin Miken etkisi altına girmediği ancak Hitit kültürü ile daha çok benzer yanlarının olduğu görülmüştür.
Karkamış Geç Hitit ortostatlarında kıyafetler

Bu çalışma, Geç Hitit kentlerinden biri olan Karkamış'tan ele geçen ortostat buluntuları üzerinde görülen giysiler incelenerek, Karkamış Demir Çağı kültürünün tekstile olan etkilerini irdelemeyi amaçlar. Çalışma kapsamında Geç Hitit Kent Devletlerinden biri olan Karkamış Kenti ele alınmıştır. Zamansal kapsamı Geç Hitit Dönemi MÖ 1000-750/ 700 arasına verilen tarih aralığı olarak ele aldık. Karkamış Demir Çağı ortostatlarında tasviri yapılan figürlerin kıyafetlerinin tipolojisini saptamaya çalıştık. Anadolu, Suriye ve Mezopotamya arasında yer alan eski bir başkent yerleşmesi olan Karkamış çağlar boyunca özellikle askeri lojistik açısından önem teşkil etmiştir. Gerçekleştirilen arkeolojik kazılar bölgenin tarihini anlama yolunda mihenk taşlarıdır. Günümüzdeki Türkiye-Suriye sınırı, yerleşmeyi kesen demiryolu üzerinden belirlenmiştir. Gaziantep ili sınırları içerisinde yer alan Karkamış'ın önemli bölümü Türkiye'de, yerleşimin aşağı şehrinin bir bölümü Suriye'de kalmıştır. MÖ 6. Bin yıldan itibaren yerleşim gören bu merkez MÖ 12. yy'da Hitit İmparatorluğu yıkıldığında bölgedeki bağımsız ve güçlü krallıklardan biri haline gelmiştir. MÖ 10. yy'da burada görülen hanedanlık 4 kuşak boyunca şehrin idaresine hakim olmuştur. Hanedanın son iki üyesi döneminde anıtların inşa edildiği anlaşılmıştır. Bu yerleşimde yer alan heykeltıraşlık silsilesi MÖ 10. ve MÖ 9. yy başlarına, MÖ 9. yy sonları ile 8. yy başlarına ve nihayet MÖ 8. yy sonlarına tarihlenen kesintisiz bir tarihleme sunar. Karkamış kenti, bulunduğu coğrafi konumu nedeniyle Anadolu, Mezopotamya ve Doğu Akdeniz medeniyetleriyle yoğun bir etkileşim içerisinde olmuş, bu sayede zengin bir kültürel birikime ve çeşitliliğe sahip olmuştur. Adı geçen medeniyetlerin Karkamış ortostatları üzerindeki giysilere olan etkisi, bu çalışmanın temel konularından biridir. Bu çalışmada esas olarak Karkamış kentinden ele geçen ortostatlarda görülen Tanrı, Tanrıça, Karışık varlıklar, Kral, Kraliçe, Askerler, Hizmetliler ve diğer figürlerin giysileri çalışılmıştır. Yöntem olarak öncelikle konu ile ilgili kaynak taraması yapılarak elde edilen veriler bir bütün halinde değerlendirilerek Karkamış kıyafet kültürü anlaşılmaya çalışılmıştır.
Arykanda antik kenti Podyumlu Tapınağı

Arykanda'daki Podyumlu Tapınağı konu edinen bu çalışmadaki amaç tapınağınhangi tanrı ya da tanrıçaya adandığını ortaya çıkarmak ve aynı zamanda tarihleyebilmektir. Bunlardan ilki üzerine yapılan incelemelerde kesin bir veri elde edilememiş olmasına bazıbuluntulara dayanarak ve mimarideki ayrıntılardan yola çıkarak güçlü varsayımlarda bulunulmuştur. Aynı zamanda yapının mimari olarak düzeni hakkında da birçok sıkıntıdoğmuştur. Bu sorunlardan en önemlisi yapının krepisler ve podyumundan başka sağlam olarak ele geçen in situ parçalarının olmayışıdır. Bu sorunlar bölgedeki benzer tapınaklarınmimari düzenlerinden ya da tapınak ölçülerinden elde edilen hesaplamalarla giderilemeyeçalışılmıştır. Tarihleme konusunda ise en önemli katkıyı ele geçen az sayıdaki mimari parçalar sağlamıştır. Genel olarak bakıldığında Arykanda antik kentinde ilk olarak 2007 yılında kazılmaya başlanan Podyumlu Tapınak gerek mimarisi gerekse şekil açısından Lykia Bölgesi içerisinde oldukça ilginç bir konumdadır. Görünüşte tipik bir Roma Tapınağı özelliği gösterse de ayrıntıda bölgenin tapınaklarından farklı detaylara hakimdir. Bu çalışmada Arykanda antik kenti'ndeki tapınak kentin kendi yapısı içerisindedeğerlendirilecek; bölgenin mimari ve sosyal özellikleri ile ilişkisi ele alınacak, aynı zamanda Lykia tapınakları hakkında söyleneceklere katkı sağlanmaya çalışılacaktır.
Lydia bölgesi Hellenistik dönem mezar stelleri

Bu çalışmada Lydia Bölgesi'nde bulunmuş Hellenistik Dönem'e ait mezar stellerinin yerel ve bölgesel özellikleri bakımından incelenmesi amaçlanmıştır. Bu doğrultuda yapılan alan çalışmaları kapsamında öncelikle, bölgeden ele geçmişş ve bugün yurtiçi ve yurtdışı müzelerde sergilenen Hellenistik Dönem eserleri tespit edilerek bunların müze envanter kayıtları ve ilgili diğer kaynaklar ışığında katalogları hazırlanmıştır. Öncelikle stel formları ve figürleri açısından tipolojik olarak gruplandırılan bu eserler, anılan özelliklerinin yanı sıra ikonografik ve stilistik değerlendirmeye tabi tutularak tarihlendirilmiştir. Başta yansıttıkları teknik ve kompozisyon özellikleri olmak üzere yerel ve bölgesel düzeydeki stilistik etkileşimler de dikkate alınarak bölgedeki muhtemel mezar steli yapım atölyelerinin saptanmasına yönelik önerilerde bulunulmuştur. Yapılan bu değerlendirmeler sonucunda bölgenin orta ve güney kesimlerine oranla kuzey yörenin stel üretimi bakımından son derece zayıf olduğu; aynı şekilde 3. yüzyılda bölgenin stel üretimi bakımından oldukça verimsiz kaldığı gözlenmiştir. Ana üretim merkezleri olarak Sardes, Philadelphia, Theira ve Hypaipa kentleri ön plana çıkmaktadır. Bu kentler civarındaki atölyelerde üretilmiş olan eserler gerek stel gerekse figür tipleri bakımından zengin bir çeşitliliğin varlığına işaret etmektedir. Kabartmalarda symposium, dexiosis, atlı figürler ile ayakta veya oturur haldeki kadın ve erkek betimlerinin işlendiği konulara yer verildiği görülmüştür. Stilistik bakımdan yapılan değerlendirmeye göre, 2. yüzyıl kabartmalarında çevre bölgeler ve kentlerle paralel olarak gelişen doğal, plastik yapı yüzyılın sonuna doğru yerini yapaylığa bırakmış; zamanla iyice yerleşen bu şematik yapı steller üzerindeki hakimiyetini sonraki yüzyılda artarak devam ettirmiştir.
The transition from the Late Bronze Age to the Early Iron Age in the Upper Euphrates and the Amuq: A study of settlement patterns

Bu çalışma, Yukarı Fırat ve Amik bölgelerinde Geç Tunç Çağı'ndan Erken Demir Çağı'na geçiş sırasında ortaya çıkmış yerleşim dokularını değerlendirmeyi amaçlamaktadır. Yerleşim dokusu analizleri süreklilik ve değişimi göstermek amacıyla kullanılmış, bu analizlerin sonuçları mimari bulgular yoluyla test edilmiştir. Bu amaçlar doğrultusunda üç ova özellikle çalışılmıştır. Bir yandan, Yukarı Fırat Bölgesi'nde Altınova ve Karababa Baraj Alanı'ndan gelen bilgiler analiz edilmiş;öbür yandan Kuzey Suriye ile Güneydoğu Anadolu'nun kesişiminde bulunan Amik Ovası'na yoğunlaşılmıştır. Sonuçlar, bir kez daha, Türkiye'nin bu bölgelerindeki Geç Tunç Çağı ? Erken Demir Çağı geçişinin belirsiz doğasını ortaya koymaktadır, ancakümit vericidir.
Miletupolis kökenli figürlü mezar stelleri ve adak levhaları

Bu çalışma Mysia bölgesinde yer alan Miletupolis kenti ve civarından gelen veya müze kayıtlarında değişik yerlerden oldukları belirtildiği halde, Miletupolis kökenli olduklarına inandığımız mezar stellerinin ve adak levhalarının stilistik ve tipolojik açılardan incelenmesini kapsamaktadır. Böylece yıllarca göz ardı edilen ve bir anlamda Kyzikos'un gölgesi altında kalmış Müetupolis'e ait olası heykeltraşlık ekolü ortaya konabileceği gibi, özellikle mezar otellerinden hareket edilerek Hellenistik Dönem'in kronolojisine yardımcı olabilecek bir kronoloji oluşturulabilecektir. 149 u mezar steli, 28'i adak levhası olmak üzere 177 eseri kapsayan malzemenin büyük çoğunluğu Bursa Arkeoloji Müzesi ve bir bölümü yurt dışındaki müzelerde korunurken, bazdan ise kayıptır. Miletupolis, bugünkü Mustafakemalpaşa İlçesinin 5 km. kuzey batısında, yeni İzrnir-Bursa karayolonun kenarında yer alır. Kent konum olarak antik çağ kuzeybatı Anadolu'sunun önemli merkezlerine ulaşan yol çatı üzerindedir. Çalışmanın ilk bölümünde mezar stelleri ve adak levhaları tip olarak ele alınarak, incelendi: Bunlar tek resim alanlı ve katlı steller olmak üzere iki ana gruba ayrılmaktadırlar. Tek resim alanlı stellerin yaygınlığı yanında, katlı steller büyük oranda Kuzeybatı Anadolu bölgesinde yoğunlaşmaktadırlar. Bu uygulamanın Pereler tarafından doğudan getirildiği düşünülse de, mezar sanatına aktarılmalarında Grek sanatının yaratıcılığı göz ardı edilmemelidir. 2. bölümde, şimdiye kadar Miletupolis için yapılmamış olan heykeltraşlık kronolojisi mezar stellerinin yardımıyla oluşturulmaya çalışıldı. I. Ö. 3. yüzyılın başlarında üretimlerine başlanan bu relyefler, aynı yüzyılın ortalarından başlayarak l. ö. 150'lere dek kesintiye uğrar. Daha sonra l. ö. 1. yüzyılın ilk yansı içinde bir ara üretim tekrar durursa da, t. S. 3. yüzyılın ortalarına kadar sayıca artıp-azalarak varlığını sürdürür. Figür Tipleri başlığım taşıyan 3. bölümde ise, relyeflerdeki figürler genel olarak tanıtılmaya çalışıldı, öncelik daha önce ikonografileri yapılmamış, yapılmışsa bile eksik bulduğumuz figürlere verildi. Bunlar arasından tarafımızdan adlandırılan Melissa ve Fausta tipleri de öneri şeklinde bilim alemine sunuldu. 4. bölümde Miletupolis kökenli eserler özelliklerine göre tasnif edilerek olası atölyeler saptanmaya çalışıldı. Toplam 9 tane olan atölyelerde adlandırma ise, bir karışıklığa meydan vermemek için alfabetik olarak yapıldı. Son olarak da, bilgilenmek isteyenlere en kısa yoldan yardımcı olması için, çalışmaya sonuçların tümünü bir arada gösterir tablolar eklendi. Bütün bunlar Miletupolis kentinin etki sahasını ve buluntu yerlerini gösterir bir haritayla desteklendi.
Mardin müzesinde korunmakta olan ve Mardin yöresinden gelen metalik kaplar

M. Ö. 3. binden itibaren görülmeye başlayan metalik seramik örneklerinden olan ve Mardin müzesinde korunan yayınlanmamış 94 adet tam kap bu çalışmanın konusunu oluşturmuştur. Giriş bölümünde bugüne kadar yapılan kazı ve araştırmalarda açığa çıkan metalik kapların genel olarak tanımı, yapım teknikleri ve bölgesel dağılımı ele alınmıştır. Aynı bölümde Mardin Müzesindeki seramiklerin seçilmesindeki amaç ve çalışma yöntemi belirlenmiştir. Mardin Müzesinde korunan kapların ele alındığı ikinci bölümde; kapların buluntu yerleri, malzeme ve teknik ve kap formları incelenmiştir. Mevcut kaplar kendi aralarında tasnif edilerek tipolojik bir çalışma ile kap formları tespit edilmiş ve bunların en yakın benzerleri saptanmıştır. Diğer kazı ve araştırmalar sonucu saptanan teknik özellikler ile Mardin Müzesindeki eserlerin teknik özelliklerinin karşılaştırılmasından, yapım teknikleri açısından farklılık göstermediği anlaşılmıştır. Tarihlendirmeye ilişkin sorunlar üçüncü bölümde incelenmiştir. Bugüne kadar açığa çıkmış olan metalik seramiklerin tarihlendirmeleri dikkate alınarak, müzedeki seramiklerin hangi döneme ait olabilecekleri saptanmaya çalışılmıştır. Mardin Müzesindeki seramiklerin incelenmesinden ve diğer metalik seramik örnekleriyle yapılan karşılaştırmaları sonucunda elde edilen veriler, sonuç bölümünde belirtilmiş ve 94 adet seramiğe ilişkin bilgilerin verildiği katalog son bölümde yer almıştır.
Anadolu tümülüslerinin tipolojik açıdan incelenmesi

Nitelikleri tartışmalı bazı buluntular dışında, Anadolu'da tümülüslerin ilk örnekleri Doğu Trakya'da karşımıza çıkmaktadır. Bölge tümülüslerinin en erken örnekleri Erken Frig dönemine tarihlenir. Ancak en ihtişamlı Frig Tümülüsleri, Frigya Bölgesinde yapılmıştır. Daha sonra Frigleri, Lydia, Greko-Pers, Hellenistik Dönemtakip eder. Anadolu'da yedi bölgeye de yayılmış olan tümülüslerin tanınmış örneklerineEge Bölgesi ve Akdeniz Bölgesinde rastlamış olmamıza rağmen Orta Anadolu başta olmak üzere diğer bölgelerimizde yüzlerce tümülüs henüz resmi kayıt altına dahialınmamıştır. Tümülüsler aynı zamanda en az özen gösterilerek araştırılan ve en çok tahrip edilen buluntular arasındadır ve dolayısıyla Anadolu arkeolojisinin üvey evladıgibidir. Anadolu Tümülüsleri'nin karakteristik özelliklerini ana toprağa açılan çukurunmezar odasına çevrilmesiyle yapılan Frig Tümülüsleri oluşturur. Frig Tümülüsleri'nikronolojik olarak Lydia Tümülüsleri takip eder. Lydia Tümülüsleri taştan yapılmış mezar odalarına sahiptir. Daha sonraki süreçte bu kültür sırasını; Greko-Pers ve Hellenistik Dönem Tümülüsleri takip eder. Greko-Pers ve Hellenistik DönemTümülüsleri de kısmen Lydia Tümülüslerine benzemekle birlikte kültürel farklılıkları da kendi içlerinde barındırırlar. Bu çalışmada amacımız; Orta Anadolu'da uzun yıllar boyu ihmal edilmiş ve çoğu da kaçak kazılar sonucunda defineciler tarafından yağmalanmış ya da müzelerin üstünkörüçalışmış olduğu bu tümülüslere dikkat çekmektir. Bu tümülüslerin çoğunun tipolojileri, buluntuları, mezar tipleri ve tarihlendirilmeleri ise meçhuldür. Amacımız arkeolojidünyasındaki bilindik tümülüslerin içerisinde bu tümülüsler nerededir? Sorusuna cevap bulmak ve Anadolu'da tümülüslerin başlangıcı ve bu gelenekle birlikte kültürlerin birbirleri ile etkileşimini anlamaya çalışmaktır.
Yunan ve Roma mimarisindeki yapı teknikleri

Antik dönemlerde inşa edilmiş, günümüze dek ayakta kalabilmiş veya antik kaynaklar ve arkeolojik bulgulardan öğrenebildiğimiz yapılar, büyüklük ve estetik nitelikleriyle her zaman hayranlık uyandırmıştır. Bu yapıların nasıl inşa edildiklerine dair sorular ile doğal ve insan kaynaklı kimi tahribatlara karşı koyabilme güçlerininteknik açıdan incelenmesi gerekliliği bu araştırmanın çıkış nedenlerini oluşturmuştur. Bu çalışma kapsamında ilk olarak Antik Yunan ve Roma Uygarlıklarındakullanılan yapı malzemelerine değinilmiştir. Yapı malzemelerinin en önemlisi olan taşların ocaklardan elde edilmesi, taşınması ve işlenmesine dek olan süreç incelenmiş, bu süreçte karşılaşılan sorunlara karşılık bulunan çözüm yöntemleri, kullanılan yardımcı alet ve makineler anlatılmıştır. Taş ve diğer malzemelerin yapıdakikonumlandırılmaları, farklı duvar örme yöntemleri irdelenmiş ve su temini, ulaşım gibi başlıca konular yapısall açıdan ele alınmıştır. Tüm bu anlatımlar örneklendirme ve resimlerle desteklenmeye çalışılmıştır. Çalışmada mimari detaylandırmaya girilmemiş olup, gereken yerlerdedestekleyici mimari vurgulara yer verilmiştir. Yapılarda inşaat öncesi hazırlık ve inşaat aşamasında uygulamaya dönük yöntemler ve kullanılan yardımcı araç, gereçler konununasıl vurgu yapıldığı noktalardır.
Assos Kuzey Stoası Kırmızı astarlı Roma seramiği

Troas'ın güneyinde Ege kıyısında yer alan Assos, M. Ö. 7. yüzyıldan M. S. 7. yüzyıl başlarına kadar kesintisiz iskan görmüştür. Kent, Akdeniz - Karadeniz arasındaki deniz rotası üzerinde yer alması ve limanı sayesinde Roma Dönemi'nde denizaşırı kentlerle ticari ilişkiler kurmuştur. Söz konusu ikili ilişkilerde hammadde ve gıda maddeleriyle birlikte sofralarda kullanılan seramik kapların da ithal edildiği tespit edilmiştir. Assos'un ithal ettiği kaplardan Terra sigillata / Kırmızı Astarlı Seramikler tez çalışmasının konusunu oluşturmaktadır. Burada incelenen örnekler 2011 - 2012 yıllarında agoranın kuzeyindeki stoada yapılmış olan kazılarda ele geçmişştir. Kırmızı astarlı seramikler J. W. Hayes'in oluşturduğu tipolojiye göre üretim yerleri temel alınarak sınıflandırılmıştır. Araştırmalar neticesinde Assos'taki kırmızı astarlı seramiklerin Pitane, Kuzey Afrika, Phokaia ve Kıbrıs kaynaklı oldukları tespit edilmiştir. Kuzey stoadaki kırmızı astarlı ithal seramikler sayısal olarak değerlendirildiğinde ilk sırada Çandarlı seramiklerinin yer aldığı görülür. Her ne kadar bu seramiklerden daha geç olsalar da Phokaia seramikleri Çandarlı seramiklerinden sonra en fazla ele geçen gruptur. Phokaia seramiklerini sırasıyla Afrika, Açık Renk Astarlı ve Kıbrıs kırmızı astarlı seramikleri takip etmektedir. Assos'taki ithal kırmızı astarlı seramiklerin tarihlenmesinde diğer merkezlerdeki örnekler ile analoji yapılması yanında Kuzey Stoa'da güvenilir stratigrafiden faydalanılmıştır. Kuzey Stoa tabakalarının tarihlenmesinde diğer seramikler yanında özellikle çok sayıda sikke büyük fayda sağlamıştır. Agoranın en önemli yapılarından birisi olan Kuzey Stoa'da ele geçen kırmızı astarlı seramikler M. S. 2. yy ile M. S. 6. yy arasında kentin yaşam şartları ve devrin diğer kentleri ile ilişkilerini ortaya koymaktadır.
The transition from Bronze Age to Iron Age in the Aegean: A heterarchical aproach

Bu tezin amacı, Ege'deki Tunç Çağından Demir Çağına farklı bir bakış açısı geçişi incelemek ve heterarşinin uygulanabilir olması. Bu tez heterarşinin uygun bir model olup olmadığının, geç bronz çağına bir bakış açısı sunar ve Yunan Dünyasında Demir teknolojisinin, Tunç teknolojisinin yerini alma nedenini araştırmaktadır.
Parion tiyatrosu Victoria'lı Alınlık ışığında akanthuslar arasında işlenen figürler

Anadolu birçok medeniyete ev sahipliği yapmış ve çok sayıda uygarlığın kalıntılarını barındıran bir konuma sahiptir. Roma İmparatorluğu da bu uygarlıklardan biridir ve Anadolu'da en belirgin izleri bırakandır. Roma İmparatorları Anadolu'ya büyük önem vermiş ve Anadolu'yu Romalılaştırma politikası izlemiştir. Bunu en çok da mimari yapılarda görüyoruz. Anadolu'da günümüze kadar kısmen korunagelmiş yapıların çoğunluğu Roma Döneminden kalmadır. Kazısı yapılan veya yapılmayan birçok antik kentte, Romanın kalıntılarına rastlamak mümkündür. Bu kentlerden biri de Parion'dur. Parion'daki Roma Dönemine ait mimari kalıntı, küçük buluntu ve yazıtların çokluğu, kentin Roma için ne kadar önemli bir konuma sahip olduğunu göstermektedir. Bu çalışmada, Parion Tiyatrosunda ele geçen 'Victoria'lı Alınlık' ışığında, akanthuslar ve kıvrıkdallar arasında hangi figürlerin işlendiği ve neyi simgeledikleri üzerine de ayrıntılı bir araştırma yapılmıştır. Bu araştırma sonucunda birçok tanrı ve tanrıça figürlerinin yanı sıra, fantastik yaratıklar ile hayvan ve insan figürlerinin de işlendiği görülmüştür. Bu figürlerin işlenmesinde temel neden, insanların inançlarının doğayla olan etkileşimleriyle doğrudan ilgili olduğu anlaşılmıştır. İnsanların doğayla iç içe olması, bu şekildeki sembolik betimleri artırdığı ve bu düşünce sisteminin sadece bir toplumda görülmediği sonucuna varılmıştır. Birçok uygarlığın birbirleriyle etkileşimi sonucunda da sembolik figürlü betimlerin farklı coğrafyalara, Anadolu'dan yayıldığını söyleyebiliriz.