turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Asarlıktepe

Skamandria, Troas bölgesinde ismi bilinen fakat, yeri tam olarak saptanamayan küçük kentlerden biridir. Bu çalışmada, Ezine yakınlarındaki Asarlık Tepe üzerinde tespit ettiğimiz kalıntıların Skamandria kentine ait olabileceği, coğrafi ve arkeolojik verilerin ışığında ispatlanmaya çalışılmıştır. Antik kaynaklarda Skamandria ile ilgili çok kısıtlı bilgilerden kentin yerinin, Skamandros çayına yakın olması ve ismini bu çaydan alması dışında bir bilgi edinilememektedir. Bölgede çalışan araştırmacılar da, antik kaynaklardaki bu bilgilere dayanarak kenti, Skamandros çayına yakın antik yerleşimlerde lokalize etmişlerdir. Fakat, bizim de araştırmalarımızda tespit ettiğimiz gibi, bölgede yapılan her yeni araştırma Skamandria'nın yerinin değişmesine neden olmuştur. Üzerinde çalıştığımız Asarlık Tepe gerek konumu, gerekse arkeolojik buluntularıyla, daha önce Skamandria olarak lokalize edilen diğer yerleşim yerlerinin hepsinden daha çok kritere sahiptir. Şimdiye kadar tespiti yapılmamış olan bu tepe üzerindeki kalıntılardan, kentin, Troas'daki diğer küçük antik yerleşimlerin tüm özelliklerini taşıdığı gibi, bölgenin genel iskan tarihiyle de uyum içinde olduğu anlaşılmaktadır.
Doğu dağlık Kilikia kaya anıtlarında mimari elemanların kullanımı

'Doğu Dağlık Kilikia Kaya Anıtlarında Mimari Elemanların Kullanımı' adlı yüksek lisans tezinin konusu, ana kaya yüzeyine işlenmiş anıtların cephe mimarisini ve bezemelerini kapsamaktadır. Çalışmamız kapsamında incelediğimiz kaya anıtları Eski Çağ'da Lamos ile Kalykadnos nehirleri arasında bulunan Doğu Dağlık Kilikia sınırları içerisinde kalmaktadır. Çalışmada, kırk altı adet kaya anıtının mimari cephe tasarımı incelenmiştir. Bu çalışmada incelenen kaya anıtlarının dış cephe tasarımlarında Dor (Kat. No: 39 -40-41-42), Ion (Kat. No: 31 -44-45) ve Korinth (Kat. No: 18 -32) olmak üzere farklı mimari düzenlerin kullanıldığı tespit edilmiştir. 'Karışık Düzen' (Kat. No: 1 -2-9-24-46) olarak adlandırılan bir diğer tasarımın da kaya anıtlarının cephe mimarisinde tercih edildiği görülmüştür. Ayrıca incelenen kaya anıtları içerisinde cephe tasarımı ve kullanım amaçlarından yola çıkarak mezar stelleriyle benzer örneklerin de (Kat. No: 4 -5-6-7-10-11-12-13-14-15-16-17-20-21-22-23-25-26-29-30-38) olduğu görülmüştür. Doğu Dağlık Kilikia Bölgesi kaya anıtlarının cephe tasarımları, bölgedeki anıtsal-kamusal yapıların bir yansıması olarak karşımıza çıkmıştır. Dor ve Korinth düzeninin anıtsal mimaride ön modelleri mevcutken, Ion düzeninde inşa edilmiş bir kamu yapısı bilinmemektedir. Ancak tapınak mezar mimarisinde Ion düzeninin bazı unsurlarının kullanıldığı az sayıda örnek Imbriogon Kome'den bilinmektedir. Dolayısıyla Ion düzeninin kaya mimarisinde kullanımı için ön modelleri bu tapınak mezarlar olabilir. Cephe tasarımlarında tercih edilen düzenler içersinde karışık düzenin varlığı dikkat çekicidir. Bunun da ötesinde sayısal üstünlüğü ön modelini mezar stellerinin oluşturduğu, stel benzeri cephe tasarımlı kaya anıtları oluşturmaktadır.
Kanlıtaş Höyük 2015-2018 yılları arasında ele geçen kalkolitik dönem bezemeli çanak çömleği

Porsuk Vadisi içinde yer alan Kanlıtaş Höyük, Erken Kalkolitik Döneme tarihlenen, vadi içinde yer alan kaya üstü bir yerleşmedir. Tez çalışmamız kapsamında 2015- 2018 yılları arasında çalışılan alanlarda ele geçen bir grup bezemeli çanak çömlek teknik ve tipolojik olarak incelenmiştir. Höyük'te ilk yapılan çalışmalarda bezemeli çanak çömlekler hem yüzeyden hem de, yerleşmenin en derin yeri olan sondajlardan geldiği saptanmıştır. Ele geçen bezemeli malzemenin, birimler arasında birbirini takip ettiği görülürken boya bezeme türü en erken tabakalarda ele geçmemiştir. Böylelikle kardeş yerleşim olan Orman Fidanlığı I-IV. tabakalar arasında azalan boya bezemeli grubun Kanlıtaş yerleşmesinde farklı bir yol çizdiği görülmüştür. Tez kapsamında ele alınan malzemenin çok büyük bir kısmı profil vermeyen parçalardan oluşmaktadır. Açık kaplar içinde yer alan derin kaselerin ve kapalı formlar olan çömleklerin üzerinde baskı, kazıma, boya, kakma ve kabartma gibi kapların üzerinde görülen dekoratif unsurlarının varlığı, bunları yaparken kullandığı aletler ve yapım teknikleri kendi kültür bölgesi içinde oldukça tutarlı olduğunu gösterirken, bunun yanında yerleşim güney ve kuzey kültürleriyle aralarında olan organik ilişkiyi de ortaya koymuştur.
Amik Ovası erken ve orta Kalkolitik Dönem keramik kültürleri

'Amik Ovası Erken ve Orta Kalkolitik Dönem Keramik Kültürleri' başlıklı bu tezde, yaklaşık 1400 yıllık bir süreci kapsayan Amik Kronolojisi C, D ve E evrelerinin kültürel değişimi çanak çömlek temel alınarak anlatılmıştır. M. Ö. 5700'e tarihlenen Amik C Evresi, Erken Kalkolitik Dönemi temsil eder ve geniş yayılım gösteren Halaf Kültürü ile ilişkilendirilir. Bu dönemde Amik Ovası'nın karakteristik mal grupları, Koyu Yüzlü Açkılı Mallar, Koyu Yüzlü Açkısız Mallar, Yerel Boyalı Mallar ve Halaf Boyalı Mallar'dan oluşmaktadır. Amik D Evresi, M. Ö. 5200- 4800 yıllarına tarihlenerek Halaf-Ubaid Geçiş Dönemi'ni veya başka bir deyişle Erken Kalkolitik Dönem'den Orta Kalkolitik Dönem'e geçişi temsil etmektedir. D Evresi, iki kültür arasındaki geçişi verdiği için çok çeşitli mal grubu içermektedir. Koyu Yüzlü Açkılı Mallar, Devetüyü Renkli Basit Mallar, Pişirme Kapları, Silme Açkılı Mallar, Kırmızı Boya Astarlı Mallar, Yerel Boyalı Mallar, Halaf Boyalı Malları, Oluk ve Boya Bezemeli Mallar, Geçiş Evresi Boyalı Malları, Ubaid-benzeri Tek Renk Boyalı Mallar ve Ubaid-benzeri Çift Renk Boyalı Mallar, Amik D Evresi mal gruplarım meydana getirmektedir. M. Ö. 4800- 4000 yıllarına ait Amik E Evresi, aynı zamanda Orta Kalkolitik Dönem ve aynı zamanda Ubaid Dönemi olarak da tanımlanmaktadır. Bu dönemde Amik Ovası' nm tümüyle Ubaid Kültürü'nün etki alanına girdiği görülmektedir. Koyu Yüzlü Açkılı Mallar, Eski Tip Pişirme Kapları, Yeni Tip Pişirme Kapları, Basit Mallar, Ubaid-benzeri Tek Renk Boyalı Mallar ve Ubaid-benzeri Çift Renk Boyalı Mallar, Amik E Evresi'nde yerel kültürün ve Ubaid Kültürü'nün etkisini yansıtan mal gruplarıdır. Bu tezde, Amik Kronolojisi C-E evrelerinde görülen mal gruplarının detaylı olarak incelenmesi sonucunda Amik Ovası'nın Erken ve Orta Kalkolitik dönemlerdeki kültürel görünümüne ulaşılmıştır. Buna göre, söz konusu zaman diliminde Amik Ovası Güney ve Kuzey Mezopotamya kaynaklı Halaf ve Ubaid gibi iki güçlü kültürün etki alanına girmesine rağmen yerel özelliklerini büyük ölçüde korumuştur. Nitekim bu durum, Amik C-D evreleri keramik kültürlerinde izlenmektedir.
M. Ö. 2. bin Anadolu tasvir sanatında insan-hayvan karışımı varlıklar

M. Ö. 2. Bin Anadolu Tasvir Sanatında İnsan-Hayvan Karışımı Varlıklar konulu tez çalışması kapsamında çeşitli eserler üzerinde betimlenen insan-hayvan karışımı varlıkların ikonografik özellikleri, üslup özellikleri ve zaman içindeki tarihsel gelişimi ele alınmaya çalışılmıştır. Tez çalışmasının amacını, insan-hayvan karışımı varlıkların karakteristik özelliklerinin ortaya çıkışı, sınıflandırılması, tarihlendirilmesi, tasvirler üzerinde yer alan mitolojik ve dinsel içeriklerin M. Ö. 2. Bin Anadolu toplumlarının manevi dünyasına ve dinsel inanışlarına katkısı hakkında detaylı bilgi edinmek oluşturmaktadır. Tez çalışması kapsamında kaya anıtları, kaya kabartmaları, bullalar, mühürler, levhalar, figürinler ve heykelcikler üzerindeki tasvirlerde ve yazılı kaynaklarda geçen insan-hayvan karışımı varlıklar anlatılmaktadır. Tez çalışması kapsamında çeşitli eserler üzerinde betimlenen insan-hayvan karışımı varlıklar, arkeolojik ve filolojik belgeler ışığında yorumlanmaya çalışılmıştır. Çalışma kapsamında eskiçağ Anadolu toplumlarının Anadolu dışındaki kültürlerle kurdukları ilişkiler sonucunda bu etkileşimin eserler üzerindeki yansımaları değerlendirilmeye çalışılmıştır. Tez çalışması sonucunda, çeşitli eserler üzerinde betimlenen insan-hayvan karışımı varlıkların farklı kökenleri olduğu anlaşılmaktadır. Bunların bazılarının Anadolu kökenli, bazılarının Mezopotamya kökenli, bazılarının ise Mısır kökenli olduğu anlaşılmıştır. Tez çalışması kapsamında çeşitli eserler üzerinde betimlenen insan-hayvan karışımı varlıkların farklı işlevleri olduğu görülmektedir. Tasvirli eserler üzerinde betimlenen insan-hayvan karışımı varlıkların bir kısmının, ölüm, bir kısmının doğum, bir kısmının bereket, bir kısmının zafer ve bir kısmının da hastalık önleyici fonksiyonlara sahip olduğu anlaşılmaktadır. Bu değerlendirme sonucunda, insan-hayvan karışımı varlıkların günümüz dinsel inanışları ve batıl inanışları içinde yaşamaya devam eden motifler olduğu görülmektedir.
Van-Hakkari dağlık bölgesi kaya resimleri

Günümüzde birçok tartışmanın da odağı olan kaya resimleri, insanın fizyolojik durumu, sosyal bağlamı, bilişsel yeterliliği, doğal çevre ile olan ilişkisi gibi çok katmanlı bir yapıya sahip olan bir kültür ürünü olarak karşımıza çıkmakta; kaya resimleri, nedir, neden, ne zaman ve nasıl yapılmışlardır soruları, birey ve topluluk bağlamlarında çözümlenmeye çalışılmaktadır. Ortaya çıkan ürününün taşıdığı anlam ve sembolizma, Prehistorik dönemlerden günümüze birey ve toplulukların kültür ve bilinç evriminin yorumlanmasında önemli bir veri kaynağıdır. Yanı sıra, kaya resimlerinin yapım teknikleri ve tarihlendirilmesi gibi sorunsallar, farklı yaklaşımlar ve bilimsel analizler ile yeni sonuçlar ortaya çıkarmaktadır. 'Van-Hakkari Dağlık Bölgesi Kaya Resimleri' başlıklı bu çalışmada, insanın kültürel ve bilişsel sürecinin bir paydası olarak kabul edilen resmetme faaliyeti, söz konusu bölgede yer alan kaya resimlerinden yola çıkılarak kavram, tanım ve anlam bağlamında değerlendirilmiştir. Uzun bir dönemden beri araştırılmamış olan bu bölgede kaya resimlerinin yoğunluğu, dağılımı ve durumlarının anlaşılmasıyla birlikte bölgenin kültür ürünlerine ve Doğu Anadolu coğrafyasının tarihsel perspektifine katkı sağlanması amaçlanmıştır. Bu kapsamda, daha önce yapılmış az sayıdaki araştırmalar da göz önünde tutularak, bölgede yer alan kaya resimleri üzerinde üç lokasyonda arazi çalışması ve belgeleme yapılmıştır. Arazi çalışması yapılan Tırşin Yaylası, Put Mağarası ve bu süreçte envantere kazandırılan Baltutan Köyü kaya resimleriyle birlikte bölgedeki diğer araştırılan ve yayınlanan kaya resimleri tez kapsamında ele alınmıştır. Çalışma alanımızı oluşturan kaya resimleri, kaya sanatına dair yapılan çalışmalar, yapılma sebeplerine bağlı olarak ortaya atılan teoriler ve yapım teknikleri bağlamında değerlendirilmiştir. Komşu kültür bölgelerindeki kaya resimlerinin önemli örneklerinin ele alınmasıyla birlikte ise, Van-Hakkari Dağlık Bölgesi kaya resimlerinin tarihsel dizilimi ve biçimsel durumları anlaşılmaya çalışılmıştır.
Güneydoğu Thrakia Tümülüsleri: 1881 - 1964 yıllarında kazılan tümülüslerin yeniden değerlendirilmesi

Bu tezde güneydoğu Thrakia'da yer alan Kırklareli, Vize, Umurca, UzunHacı, Karakoç, Akören, Eriklice ve Bolayır tümülüsleri ile ilgili buluntuların yeniden değerlendirilmesi amaçlanmıştır. Mezar kontekstinin bozulmaması için her tümülüskendi içinde bir bütün olarak ele alınarak incelenmiştir. Araştırmanın sonundatümülüslerle ilgili yeni tarihleme önerileri getirilmiş, gerek mimaride gerekenvanterde bölgesel bağlantılar saptanmış ve bunun yanı sıra Thrakia tümülüslerininkazı ve araştırılmasına yönelik öneriler getirilmiştir.
Argişti I dönemi seferleri ve inşa faaliyetleri

Urartular, Doğu Anadolu'nun zor iklim ve coğrafya koşullarına rağmen 300 yıl süre ile devlet olarak varlıklarını koruyabilmişlerdir. Değişen ve gelişen şartları en iyi şekilde değerlendirip Anadolu medeniyetine katkı sayılabilecek yenilikler yapmışlardır. Mimaride, kale yapımında, yeni şehirler kurmada, bronz ve taş işçiliğinde çağları aşan konumda olmuşlardır. I. Argişti babası Minua'dan devraldığı devleti güçlü ve etkili hale getirmek için çevre devletlere seferler yapmış, kiminin kralını haraç vermek şartıyla bağışlamış, kimini köle olarak tutmuş, bir kısmını ise halkıyla birlikte bulundukları bölgelerden başka yerlere nakletmiştir. Yeni şehirler kurarak göçe zorladığı bu insanları buralarda yaşamaya mecbur bırakmıştır. Kurulan yeni şehirler Urartu'yu ekonomik açıdan rahatlattığı gibi sınır güvenliği için de çözüm olmuştur. I. Argişti 30 yıllık krallığı döneminde Urartu Devleti'ne Armavir-Blur, Arinberd gibi yeni şehirler kazandırmıştır. Kurduğu şehirleri sulama kanallarıyla verimli hale getirmiş, artan nüfusa ve ekonomik ihtiyaca bu sayede cevap vermiştir. Urartu'yu güneydeki düşmanı Assur'a karşı güçlendirmiş, çevre devlet ve aşiretlerden haraç alan bir yapıya kavuşturmuştur. Urartu Krallığı'ndangünümüze kalan en önemli yazıtları arasında hiç kuşku yok ki Van Kalesi'nin ana kayasına oyulmuş I. Argiştizaferlerini, inşa faaliyetlerini ve Urartu Devleti'nin yükselişini anlatan Horhor Yazıtlarıdır. Aynı yerde I. Argişti'nin mezarıda bulunmaktadır. Horhor kroniğinden dolayı Horhor mezarı olarak da adlandırılan mezar tarihlendirilebilen tek anıt mezar olma özelliğini taşımaktadır. I. Argişti Urartu sınırlarını Sevan Gölü'nden Urmiye Gölü'ne, Ardahan yakınlarından Fırat Nehri'ne kadar genişletmiştir.
Smyrna kent sur duvarı önü bezemesiz gömü kapları

Smyrna Kent Suru Önü Nekropolü'nde ele geçen amphora ve pithoslar tezin içeriğini oluşturur. Mezar olarak kullanılan 15 adet amphora ve 31 adet pithos, bulunduğu tabakaya, ölü hediyesine ya da çeşitli merkezlerden ele geçen benzer örneklere göre tarihlendirildi. Amphora ve pithos mezarların in-situ durumlarına göre Smyrna Ölü Gömme Adetleri hakkında açıklamalar ve yorumlar yapıldı. Çıkan sonuçlar aynı dönem, benzer özeliklere sahip nekropoller ile karşılaştırıldı. Amphoralar 5 başlık altında incelenmiş ve tüm amphoraların M. Ö. 7. yüzyılın sonu-M. Ö. 6. yüzyılın başı- ile M. Ö 6. yüzyılın ortası içerisinde tarihlendiği görülmüştür. Klazomenai Amphora örnekleri M. Ö. 6. yüzyılın ilk yarısına aittir. M. Ö. 6. yüzyıl basma ve ortalarına ait birer adet Khios Amphorası ele geçmişştir. Miletos Üretimi Amphoralar M. Ö 7. yüzyılın sonu ile M. Ö. 6. yüzyılın başına tarihlenirler. Mezar olarak kullanılmış sadece bir adet Lesbos Amphora sı Sur Önü Nekropolü'nden ele geçmişş ve Miletos Amphoraları ile aynı döneme tarihlendirilmiştir. Son olarak Üretim Merkezi Belli Olmayan Amphoralar M. Ö. 7. yüzyılın sonu ile M. Ö. 6. yüzyılın ilk yarısı içerisine tarihlendirilirler. Pithoslar 8 başlık altında toplanmışlardır. Bunlar Buluntu Alanı I, Buluntu Alanı II, Tek Parça Pithoslar, Ağız Kenarı Yay Şeklinde Olan Pithoslar, Uzun Boyunlu Pithoslar, Yüksek Gövdeli Pithoslar, Ağız Kenarı Kademelendi- rilmiş Olan Pithoslar ve Boyunlu Pithoslar' dır. Pithos mezarlarında amphora mezarlar gibi M. Ö. 7. yüzyılın sonu-M. Ö. 6. yüzyılın başı- ile M. Ö. 6. yüzyılın ortasına tarihlendikleri görülmüştür. VI
Critical evaluation on conservation approaches in the archaeological site of perge

ÖZPERGE ARKEOLOJİK ALANINDAKİ KORUMA YAKLAŞIMLARININELEŞTİREL DEĞERLENDİRMESİBakacak, Oya Yüksek Lisans, Mimarlık Bölümü, RestorasyonTez Yöneticisi: Doç. Dr. N. Gül AsatekinOrtak Tez Yöneticisi: Prof. Dr. Haluk AbbasoğluMart 2007, 142 sayfa Bu tez çalışması kültürel mirasın korunması ile ilgili gelişenkavramları arkeolojik alan vurgusu ile incelemekte ve farklı kavramlarınbelli bir örnekte nasıl uygulamaya geçtiğini değerlendirmektedir. Tez, teorik çalışma ve örnekleme çalışmasını içeren iki ana bölüm ile ele alınmıştır. İlk bölüm arkeolojik alanlardaki koşulları tarihsel gelişimin ardından ulusal ve uluslararası düzeyde bugünkü geçerli şartları belirleyerek açıklamaktadır. Perge arkeolojik alanı ile ilgili sonraki bölüm, antik kent ile ilgili korumakaygılarının değerlendirilebilmesi amacıyla alanın tarihi ve kentsel gelişimini ve kazı ve müdahalelerin incelenmesini kapsamaktadır. Tez, Perge antik kentinin korunması ile ilgili ileride yapılacak çalışmalara rehberlik edebilecek genel sonuç görüşler ile bitirilmiştir.
Anadolu klineleri

En erken dönemlerden itibaren, insanın yatma ve uyuma gibi gereksinimlerini karşılamak amacıyla yarattığı klineler, zaman içerisinde estetik kaygılar nedeniyle farklı biçimler ve formlar almıştır. Ucuz olması ve kolay şekillendirilebilmesi nedeniyle ahşaptan yapılmış olan yatakların, çürüme nedeniyle günümüze kadar ulaşması oldukça zordur. Bu nedenle kline araştırmaları için tümülüs ya da oda mezarı gibi doğrudan hava almayan mezar yapıları ile kaya mezarları içerisinde yer alan taş ölü yatakları çok önemlidir. Çünkü insanlar, günlük yaşamda ahşap kullanarak yaptığı kline özelliklerini, mezar yapıları içerisinde kabartma, kazıma ya da boyama tekniklerinden yararlanarak taşa aktarmaktadır. Mezar yapılarının yanı sıra kabartmalar, mezar stelleri, terrakota levhalar, seramikler üzerine betimlenen klineli sahneler de kline türlerini anlamamız konusunda yardımcı olmaktadır. Bugüne kadar mobilya ve kline bacaklarından yararlanılarak yapılan araştırmalara göre, belli başlı 3 ana tipin olduğu tespit edilmiştir: hayvan bacaklı, dikdörtgen ve yuvarlak bacaklı klineler. Hemen hemen her kültürde, ayrıntılardaki birkaç farklılığın dışında, bu 3 tipin örneklerini görmek mümkündür. Anadolu klineleri konusunda İnandık Vazosu üzerinde yer alan kline dışında, M. Ö. 8. yüzyıldan öncesine ait herhangi bir kline örneği bulunmamaktadır. M. Ö. 8. yüzyıl ile M. Ö. 6 yüzyıl arasında kullanılmış olan kline türlerini anlamamızda ise genellikle diğer mobilya türleri yardımcı olmaktadır. Ele geçen tüm Anadolu klineleri incelendiğinde, ortaya çıkan en önemli özellik; klinelerin kültürlere göre değil, zamana göre farklılık göstermesidir. M. Ö. 6. yüzyılın başlarından Hellenistik Dönem'e kadar Lidya, Likya, Pisidia, İonya, Karia ve Aiolis bölgelerinden elde edilen bilgilerle, kültürlerin sahip olduğu ve kullandığı kline türleri saptanabilmektedir. Hayvan bacaklı tip daha çok Anadolu'nun doğusunda görülürken, dikdörtgen tip Anadolu'nun batısında yoğunluktadır. Yuvarlak tip ise en erken dönemlerden itibaren kullanılmıştır. Ancak Hellenistik Dönem ile birlikte tüm bölgelerde yoğun ve gelişmiş bir biçimde görülmektedir.
Beybağ Mevkii Bizans Dönemi toplumunda beslenmeye bağlı gelişen paleopatolojik rahatsızlıklar

Bu çalışma, Geç Bizans Beybağ toplumunun beslenmesinin antropolojik veriler ışığında değerlendirilmesi amacıyla gerçekleştirilmiştir. Çalışma materyali 2008 yılı Muğla Beybağ Mevkii kazı çalışmalarında ele geçen Geç Bizans dönemi iskeletlerinden oluşmaktadır. Tez kapsamında öncelikle Beybağ toplumun demografisi belirlenmiş, beslenmeye dayalı hastalıklardan vücut patolojileri anemi, D ve C vitamini eksiklilikleri ve osteoporoz gibi patolojik bulgulara bakılmıştır. Beslenme ile yakından ilişkili olan çene ve diş hastalıkları bu konu kapsamında ele alınmış çürük, apse, alveol kaybı, hypoplasia, diş aşınması ve diş taşı oluşumları incelenmiştir. Beybağ toplumunun da boy uzunluğu hesaplanmış bunun büyüme ve gelişme arasındaki bağlantısı kurulmaya çalışılmıştır. Beybağ mezarlarında ele geçen hayvan kemikleri incelenerek tüketilen hayvan çeşitliliği belirlenmesi bunlara ait tüketim izlerine bakılmıştır. Bu değerlendirme ile toplumun beslenmesi hakkında bilgi verilmesi hedeflenmiştir. Antropolojik araştırmalarda beslenme ile ilgili çalışmaların bir tanesi de eser element analizleridir. Beybağ toplumunun beslenmesinin araştırıldığı bu çalışma kapsamında eser element analizleri de yapılmıştır. 7 element değerlendirme kapsamına alınmıştır. Bu inceleme ile bireylerin diyetlerinde bitkisel/hayvansal kaynakların ağırlığının tespiti ve toplum içerisindeki diyetteki farklılıklar ortaya konulmaya çalışılmıştır. Eski Anadolu toplumları üzerinde yapılan beslenme ile ilgili diğer çalışmalar Beybağ toplumu karşılaştırılarak, Beybağ toplumunun beslenme özelliklerinin ortaya konulması çalışmanın temel amacını oluşturmaktadır. Çalışma ile Geç Bizans dönemine tarihlendirilen bir iskelet serisine ait beslenme verileri birçok yönden ele alınması temel olarak hedeflenmiştir. Sonuç olarak diyebiliriz ki toplumun yaşamış olduğu Geç Bizans döneminin ekonomik ve siyasal alanlardaki zorlukların, küçük bir yerleşim yeri olan Beybağ sakinlerini de etkilediği açıktır. Anemi, raşitizm ve osteomalasinin görülmesi bu durumu destekler niteliktedir. Bu durumun etkileri yaptığımız diğer antropolojik bulgularla ortaya konulmuş durumdadır.
Milas TKİ kazılarında ele geçen bronz eserler

Milas TKİ kazılarında Geometrik Dönem nekropolislerinden sayı ve çeşitlilik bakımından oldukça zengin buluntular ele geçmişştir. Bunların arasından kullanım alanları çeşitlilik gösteren bronz buluntular çalışmanın ana konusu olmuştur. Bu buluntular, ele geçtiği dönemin teknolojisi, ekonomisi, kültürel yaşamı ve modası hakkında önemli bilgiler sunmaktadır. Bu çalışmada, tez kapsamına alınan 93 adet eser işlevlerine göre sınıflandırılıp kendi tipolojileri içerisinde değerlendirilmesiyle, söz konusu bölgenin ticaret, kültür, günlük yaşamı hakkında fikir edinilebilmektedir.
Erzincan Altıntepe Urartu Kalesi ile yakın çevre yerleşmeleri Tunç ve Demir Çağlar seramiği

Erzincan Altıntepe Urartu Kalesi, Urartu Dönemi mimari eserleri ile Anadolu Arkeolojisi'nde önemli bir yere sahiptir. Temsilcisi olduğu Urartu Kültürü'nün tek örneklerini bünyesinde barındıran ve mimari yapılarıyla adından sıkça söz ettiren Altıntepe Kalesi ve yakın çevresinin arkeolojik verileri sadece Urartu ile sınırlı değildir. Erken Tunç Çağ ve Erken Demir Çağ dönemleri hakkında somut bilgiler ikinci dönem kazı ve yüzey araştırmalarında ele geçmişş, Geç Demir Çağ dönemi ile ilgili bilgiler bu çalışmalarla perçinlenmiştir. Tez konusu kapsamında yapılan bu çalışmada Altıntepe ilk ve ikinci dönem kazıları ile yakın çevre yüzey araştırmalarına ait ETÇ, EDÇ, Urartu ve GDÇ seramikleri değerlendirilmiştir. Dönemlerine göre ayrılan seramikler renk, form ve bezeme özellikleriyle benzer buluntuları barındıran diğer merkezlerdeki örneklerle karşılaştırılmış ve elde edilen veriler erkenden geçe doğru kronolojik olarak sıralanmıştır.
Urartu Krallığı'nın kuruluşu

MÖ 9. yüzyıldan itibaren Tuşpa merkezli olarak ortaya çıkan Urartu Krallığı'nın kuruluş süreci Assur yazıtlarında geçen 'Uruatri' ve 'Nairi' gibi bir takım tanımlamalarla açıklanmaya çalışılmıştır. MÖ 13. yüzyıldan itibaren Assur kaynaklarında coğrafi bir takım adlandırmalar olarak kullanılan bu terimlerin Urartu Krallığı ile ilişkisi ancak 9. yüzyıldan itibaren kurulabilir. Bu ilişkinin kurulabilmesinde ise Urartulu kralların Assur karşısında ciddi bir siyasi rakip haline dönüşmesi etkilidir. Nairi bölgesinin güney sınırı olduğunu bildiğimiz Yukarı Dicle Bölgesinde Assur II. Aşurnasirpal döneminden itibaren bölgeye yeniden hakim olmaya başlamıştır. Bu sürecin arkeolojik izleri ise bölgede kazısı yapılan Ziyarettepe, Üçtepe, Gricano gibi merkezlerde gözlemlenebilmektedir. Bu araştırmalar neticesinde Assur'un bölgeye tekrar egemen olmasının daha yerel karakterdeki Yivli Çanak Çömleğin kırsala ve Assur merkezlerinden kuzeye çekilmesine neden olmuştur. Arkeolojik olarak kendisini gösteren bu sürecin izlerine yazılı kaynaklarda da rastlayabilmek mümkündür. Assur kralları Nairi bölgesinde Nairi'li kitlelerin Assur kentine sürgün edilmesi, Nairi'li krallarının oğullarını 'yetiştirmek üzere esir alınması gibi çeşitli faaliyetler gerçekleştirmişlerdir. Sultantepe Tableti'nde tespit ettiğimiz ayrıntıda ise Assur'un rakiplerine karşı kimi Nairi'li topluluklarla kısa süreli bir ittifak yaptığı ve böylece Nairi'li bazı kitlelerin Urartu başkenti Tuşpa'ya kadar ulaşabilmesini sağladığı anlaşılmıştır. Bu durum krallığın kuruluşunda Tuşpa'ya ulaşan Nairi'li bu toplulukların etkili olabileceğini göstermektedir. I. Sarduri döneminden itibaren Urartu yazılı kaynakları ortaya çıkar. İşpuini döneminde ise Urartu Tuşpa yakınlarında küçük çaplı yerleşim birimleri inşa etmeye başlar. Menua ile birlikte Urartu krallığının etki alanı batıda Elazığ-Malatya bölgesine, kuzeyde Transkafkasya'ya, güneyde de Urmiye Havzasına kadar genişlemiştir. Bu dönemde tehcir ettirilen kitlelerin ve artan ihtiyaçların etkisiyle kurulan yerleşmelerde kent ölçeğine ulaşmıştır.