turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
China's developmental state and the main determinants of its growth during the reform era

Bu tez, Çin'in 20. Yüzyıl sonlarına doğru başlayan ulusal kalkınma sürecini, 19. Yüzyıl sonlarında Meiji restorasyonu ile başlayan Japonya'nın kalkınma sürecinin ışığında incelemektedir. Araştırma beş bölümden oluşmaktadır, ve gelişim ile hegemonya üzerine basit temel bir ideolojik tartışma ile başlayıp, Chalmers Johnson tarafından 1980'lerin başında kurulan 'kalkınmacı devlet' teorisinin ana çerçevesini inceleyerek devam etmektedir. Teorinin gelişimine dair kısa bir evveliyat giriş bölümünde mevcuttur. İkinci bölümde ise 'Japon kalkınmacı devleti', bilahare Kore ve Tayvan ve bazı diğer başarılı veya başarısız 'kalkınmacı devlet' modelleri retrospektif bir yaklaşımla sergilenmektedir. Üçüncü bölüm Çin'in kalkınma hikayesini, Mao Zedong sonrası Çin Komünist Partisi liderliği ile yükselişe geçilen 'reform' dönemini ayrıntılarıyla inceleyerek devam etmektedir. Çin devletinin yakın zamana kadarki ekonomi politiği ve kurumsal yapısı, bu devletin 'Doğu-Asya kalkınmacı devet' modeline ne nebze de benzediğini anlamak adına tetkik edilmiştir. Dördüncü kısımda, Çin'in kalkınma modelinin Japonya örneğini çağrıştırıp çağrıştırmadığını görmek için Çin'in çok çeşitli endüstrilerine dair verilmiş olan veriler üzerinden gerçekleştirilen bir matematiksel analiz içermektedir. Beşinci ve son kısımda ise sonuç bölümü ile tez tamamlanmaktadır.
Euroscepticist tendencies of the populist parties in France: A study on 'national rally' and 'France unbowed'

Son yıllarda Avrupa bütünleşmesi ve Avrupa Birliği'ne artan karşıtlık, Avrupa kuşkuculuğunu Avrupa siyasetinin temel bir olgusu olarak dikkate almayı gerektirmektedir. Avrupa kuşkuculuğunun ilk olarak 1980'lerde akademik alanda ve medyada kullanılmaya başlandığı görülmektedir. Diğer yandan, önceki dönemlere kıyasla daha ileri bir bütünleşmeyihedef alan Maastricht Antlaşması, Avrupa kuşkuculuğu tarihinde bir dönüm noktası olarak kabul görmektedir. Ayrıca bu çalışma, Brexit süreci ve Mayıs 2019 Avrupa Parlamentosu seçimleri gibi Avrupa siyasetindeki önemli gelişmelerin gerçekleştiği bir dönemdehazırlanmıştır. Avrupa bütünleşmesine kuşkucu yaklaşan siyasi partilerin başarılarındaki ve bu tür partilere ilgideki artış, partilerin Avrupa siyasetindeki etkilerini sorgulamayıgerektirmektedir. Siyasi partilerin temsili demokrasilerdeki görevleri, parti merkezli Avrupa kuşkuculuğunun önemini arttırmaktadır. Siyasi partilere dayalı Avrupa kuşkuculuğunaodaklanan bu tez, Fransa'dan farklı ideolojilere sahip iki popülist partinin, 'Ulusal Birlik' ve'Boyun Eğmeyen Fransa', Avrupa bütünleşmesi üzerine benzer ve farklı tutumlarını konu edinmektedir. İdeolojilerin partilerin üzerindeki azalan etkisi ve ana akım partiler arasındaki benzerliklerin artışı göz önüne alındığında, günümüzün bir diğer önemli olgusu olan popülizm, Avrupa kuşkuculuğun yükselişine kapsamlı bir açıklama sunmaktadır.
Bir siyasal program olarak yönetişimi anlamak

İlk kez 1989 yılında Dünya Bankası'nın Sahraaltı Afrika ile ilgili bir raporunda güncel anlamıyla zikredilen yönetişim, neoliberal dönemde artan bir hızla yaygınlaşmıştır. Terimin ilk elde uyandırdığı birlikte yönetim, çok aktörlülük ve katılımcılık gibi olumlu izlenimler, kavramın kabulünü de aynı süratle kolaylaştırmıştır. Kavramı ortaya atanlar ve kavramın savunucuları da, yönetişimin müzakere, diyalog ve uzlaşı temelinde yeni türden bir yönetsel biçimi ifade ettiğini savunmaktadırlar. Ancak, tanımlanmış aktörler ve öngörülen işleyiş mekanizmasıyla siyasal alanın yeniden düzenlenmesi temelinde bir yaklaşımı ifade eden yönetişimin bu iddiaları, ciddi bir biçimde irdelenmeye muhtaçtır. İşte, bu çalışmada, belli iddialar eşliğinde sunulan yönetişimin, bu iddialarının geçerliliği sorgulanarak, kavramın eleştirel bir gözle anlamaya çalışılması amaçlanmıştır. Yönetişimi anlamak için öncelikle yönetişim kavramının ortaya çıkış süreci ele alınmıştır. Bu amaçla dünya kapitalist sisteminin refah devleti dönemi ve neoliberal dönemine ana hatlarıyla değinilmiştir. Ardından yönetişim kavramı; korporatizm, iktisadi alanla siyasal alanın ayrıştırılması, devlet ve demokrasi olmak üzere dört analiz aletiyle değerlendirilmeye çalışılmıştır. Böylece, yönetişimi anlama noktasında deskriptif olmanın ötesinde var olan tartışma alanlarına katkı sunularak ya da yeni tartışma alanları açmaya çalışılarak özgün bir yaklaşım geliştirilmesi hedeflenmiştir. Çalışmamızda varılan sonuçlara göre yönetişim, dünya kapitalist sisteminden azade bir biçimde ele alınamaz. Bir başka deyişle yönetişim ile kapitalist sistem ve neoliberalizm arasında varoluşsal bir bağ bulunmaktadır. Yönetişim, sermaye birikimi sürecinin aksamadan sürdürülebilirliğinin sağlanması amacına uygun bir biçimde, belli türden mistifikasyonlar temelinde ortaya atılmış siyasal bir program adıdır.
The Relationship between the church and the state

Bu çalışmanın ana hedefi, Arjantin Cumhuriyetindeki Roma Katolik kilisesi ile devlet arasındaki ilişkileri açıklamaktadır. Bu çalışma, Arjantin'de kilisenin hem tarihsel hem yasal hem de politik ve sosyal alanlarda ne denli etkili olduğunu göstermektedir. Katolik kilisesinin siyasi rolü ulustan ulusa değişmektedir. Batı demokratik ülkelerinde oy verenlerin, siyasi partileri dinle alakası olmayan konularda desteklemelerinden ötürü kilisenin rolü her geçen gün azalmaktadır. Oysa nüfusunun %95 i katolik olan Arjantin Cumhuriyetinde durum çok farklıdır.. Bu Latin Amerika ülkesi demokratikleşme sürecine 1983 aralık ayında başlamıştır. Demokratik kavramdaki farklı etkiler, insan hakları ve ibadet özgürlüğünün artacağı fikrini verebilir. Bu duruma rağmen kilisenin rolü azalmamakta, tam aksine halen etkili olan rolünü sadece toplumsal davranışlarda değil aynı zamanda politik karar mekanizmasında da göstermektedir.
Türkiye örneğinde yeni sağ: Anavatan Partisi üzerine bir inceleme

TÜRKİYE ÖRNEĞİNDE YENİ SAĞ : ANAVATAN PARTİSİ ÜZERİNE BİR İNCELEME Özellikle 1980 sonrası dönemde İngiltere'de ve Amerika'da, Thatcher ve Reagan yönetimi ile siyasal pratikte yansımalarını bulan neo-liberalizmin Türkiye taşıyıcısı olarak siyasal arenada yerini alan parti Anavatan Partisi'dir. 1970'li yıllarda yaşanan global ekonomik kriz sonrasında 80'lerde Avrupa ve Amerika'da klasik liberalizmin eksik bıraktığı sosyal temaları da içeren yeni sağ akımı gelişmiştir. Türkiye'de de 1983 yılından günümüze kadar gelişen süreçte, gerek ulusal gerekse uluslararası gelişmelere koşut olarak siyasal, ekonomik ve toplumsal eksenlerde yeni bir toplum dinamiği ve dokusu belirginleşmiş, aynı dönemde Cumhuriyet tarihimizin en yoğun 'üst yapı' değişimi yaşanmıştır. Değişime uğrayan değer sistemlerinin sonucu olarak ortaya çıkan yeni yapının Batı dünyası ile entegrasyon çabalan ve küreselleşme ile birlikte, ilerlemelere olduğu kadar sorunlara da yola açmakta olduğu açıktır. Bu perspektiften bakıldığında siyasal, ekonomik ve toplumsal yeniden yapılanma gereksinim ve sürecinin Türkiye'nin özgün gerçekleri ile tanımlanması temel gereklilik olarak algılanmaktadır. Bu tezde 80'li yıllar Türkiye'si ve ANAP döneminin Batı yeni sağı ile ne kadar örtüştüğü değerlendirilmektedir. Temel tespit bu sürecin esas itibariyle geleneksel sağdan çok da ayrışamadığı ve Batı'da neoliberal akımın etkilerinin azalması ile ülkemizde de Özalizm'in gerilediğidir. Bu tespitten yola çıkarak Anavatan Partisi'nin bir kimlik kazanma sürecinin Özal'dan sonra ve ancak 90'h yıllardan sonra başladığı savunulmaktadır. Bu bağlamda Anavatan Partisi'nin günümüze geliş süreci irdelenmiş, Türk toplumsal yapısının dönem politikalarından ne düzeyde etkilendiği değerlendirilmiştir. Anılan perspektiften yola çıkılarak ekonominin politika, politikanın ise ekonomi üzerindeki etkileri ifade edilmiş, bu noktada da argüman olarak dönemin politik tercihinin keskin bir biçimde kalkınmacı yönden genişlemeci yöne geçişi ile oluşan yapının toplumsal sorunlar yarattığı savunulmuştur. Türkiye özelinde Batı neo-liberalizmine biçim olarak benzer, ancak içerik olarak farklı biçimde yaşanan gelişmeler ışığında gelinen noktanın açıklanması hedeflenmektedir.
Against its modernist grounds: Rethinking clientelism

SİYASİ KQLL AMACILIĞIN MODERNIST TEMELİNE KARŞI YENİ BİR BAKIŞ Sargın, Ayşe Siyaset Bilimi ve Kamu Yönetimi Tez Yöneticisi: Yard. Doç. Hootan Shambayati Bu tez, siyasi kollamacılık kavramının akademik kullanımındaki keyfilik ve belirsizliğe dikkat çekmeyi amaçlamaktadır. Kavramın kullanımındaki bu yetersizliğin, kavramın 1950 ve 1960 larda modernizasyon teorisinin düşünüşü çerçevesinde yapılmış tanımına içkin bir önyargıdan kaynaklandığını savunmaktayız. Kavramın kullanımına ilk defa antropologlarin küçük geleneksel topluluklar üzerine olan çalışmalarında rastlanmıştır. Daha sonra kavram 'gelişmekte olan ' toplumların siyaseti çalışmalarında kullanılmak üzere siyaset bilimi disiplinine girmiştir. Bu toplumlar bürokrasi ve siyasi partiler gibi tanım itibariyle modern olan, fakat Batıdaki benzerlerinden farklı işleyen kurumlara sahipti. Siyasi kollamacılık modeli büyük ölçüde bu sapmayı açıklamak üzere geliştirilmiştir. Daha sonra yapilan çalışmalarda siyasi kollamacılık olgusuna 'modern' toplumlarda da rastlandığı gösterilse de, günümüzde yapılan çalışmalarda halen, olgunun, asıl olarak, modern olmayan toplumlara özgü olduğu fikri yaygındır. Bu tezde, siyasi kollamacılık kavramının modernizasyon düşüncesindeki temelleri ve kavramın antropolojiden siyaset bilimine geçiş süreci sorgulanmaktadır. Ayrıca, Türk siyaseti araştırmacılarının siyasi kollamacılık kavramını kullanışları da, bahsi geçen önyargıya örnek teşkil ettiği için incelenmektedir. Türkiye'de yapılan siyasi kollamacılık çalışmalarında kavram belirsiz bir biçimde kullanılmaktadır. Benzer siyasi davranış ve süreçler siyasi kollamacılık örneği olarak adlandınlmamakta ve başka siyasi sistemlerde sistemin meşru bir parçası sayılan siyasi davraniş ve süreçler, Türk siyasetinde gözlendiğinde siyasi kollamacılık olarak değerlendirilmektedir. Bu tez, Türkiye'deki siyasi kollamacılık üzerine olan çalışmalarda, kavramın kullanılışındaki bu keyfilik ve belirsizliğin, Türkiye'deki devlet-toplum ilişkisinin 'modern' merkez ve 'geleneksel' çevre bağlamında algılanmasından kaynaklandığını savunmaktadır. Amerikan siyasi sistemindeki devlet-toplum ilişkileri üzerine yaptığımız inceleme de iki siyasi kültür arasındaki farkın anlaşılmasına yardımcı olacaktır.
A comparison of Britain and France in terms of islamophobia: The cases of British National Party, United Kingdom Independence Party and French Front National

Bu çalışma İngiltere'deki 'British National Party' ve 'United Kingdom Independence Party' ve Fransa'daki 'Front National' partilerini göz önüne alarak, iki ülkede İslamofobinin halihazırdaki durumunu incelemektedir. 'British National Party' ve 'Front National' İslam karşıtı tutumları olan aşırı sağcı partilerdir. Ancak, ilki özellikle son yıllarda düşüşe geçen bir başarı grafiği çizerken, ikincisi ise yükselen bir performans göstermiştir. Nitekim Mayıs 2014 Avrupa Parlamentosu Seçimleri'nde ilki neredeyse bütün oylarını kaybederken, ikincisi tarihi bir başarıya imza atmış ve birinci parti olmuştur. Daha çok ekonomik meseleleri vurgulaması sayesinde bu seçimi kazanan ve İslamofobik imajını yumuşatmış ve gizlemiş Front National partisi, İslamofobik imajını değiştirmemiş ve aynı seçimleri kaybetmiş 'British Natinal Party' ile tam bir tezat oluşturmaktadır. Ayrıca Avrupa Birliği karşıtı İngiliz 'United Kingdom Independence Party' temelde ekonomik sebeplerden dolayı İngiltere'nin Avrupa Birliği'nden ayrılmasını savunduğundan, yazarın tezini güçlendirmesi için çalışmaya dahil edildi. Bu parti özellikle ekonomik meselelere vurgu yaparak bahsedilen seçimlerde birinci parti olmasıyla Front National Partisi'ne oldukça benzemektedir. Bütün bunlar bize iki ülkede İslamofobinin yükselişte olmadığını veya en azından iki ülkedeki seçmenlerin İslamofobik söylemleri kabul edilebilir ve hatta meşru bulmadığını göstermektedir.
Çok partili siyasi hayata geçiş sürecinin Afyonkarahisar'daki yansımaları

II. Dünya Savaşı sonrasında bütün dünyada demokratikleşme hareketleri hız kazanmıştır. Türkiye'de de savaş sonrasında, dünyada değişen sosyal ve siyasal değişimlere uygun olarak çok partili hayata geçmişştir. Demokrat Parti kurulduktan kısa bir süre sonra diğer partilerden ayrılarak ana muhalefet partisi konumuna gelmiştir. Demokrat Parti kurulduktan sonra Afyonkarahisar'da da büyük destek görmüştür. 1946'da Afyonkarahisar'da yapılan Belediye Seçimleri'ni, Demokrat Parti kazanmış, seçimler Danıştay tarafından iptal edilince, 1947'de yenilenmiştir. 21 Temmuz 1946'da yapılan Milletvekili Genel Seçimlerinde de, Afyonkarahisar'da sekiz milletvekilliğinin tamamını DP kazanmıştır. 1947'de İsmet İnönü tarafından 12 Temmuz Beyannamesi'nin yayınlanması ile hem Cumhuriyet Halk Partisi hem de Demokrat Parti içerisinde gruplaşmalar meydana gelmiştir. Demokrat Parti'de yaşanan gruplaşmalar, parti içinde ayrılmalara neden olmuştur. Demokrat Parti'den ayrılan bazı milletvekilleri, ilk olarak Müstakil Demokratlar Grubu'nu kurmuştur. Demokrat Parti'deki ayrılmalar sonucunda kurulan siyasi partiler de Millet Partisi ve Öz Demokratlar Partisi olmuştur. 14 Mayıs 1950'de yapılan Milletvekili Genel Seçimlerinde, Afyonkarahisar'da milletvekilliklerinin tamamı Demokrat Parti'den çıkmıştır. Ülke genelinde büyük bir başarı kazanan Demokrat Parti, bu seçimlerle tek parti yönetimine son vermiş ve iktidara geçmişştir.
Enflasyon hedeflemesi döneminde makroekonomik değişkenler arasındaki ilişki: Türkiye örneği

Enflasyon hedeflemesi rejimi son elli yıldır hem gelişmiş hem de gelişmekte olan ülkeler arasında popülerliği artan bir para politikası aracı olarak dünyadaki birçok ülke tarafından benimsenmiş ve uygulamaya konulmuştur. Uzun yıllardır yüksek ve değişken enflasyon sorunu ile karşı karşıya kalmış bir ülke olan Türkiye de bu soruna bir çözüm olarak enflasyon hedeflemesi rejimini 2006 yılında uygulamaya almış ve genel anlamda başarılı olmuştur. Bu çalışma, enflasyon hedeflemesi döneminde makroekonomik değişkenlerin arasındaki ilişkiye odaklanmakta ve teori ile uyumlu hareket edip etmedikleri araştırmaktadır. Çalışmada ortak verinin elde edilebildiği Şubat 2004 Kasım 2011 dönemi için vektör otoregresyon modeli modeli kurulmuş ve etki-tepki analizleri ile varyans ayrıştırma sonuçları elde edilmiştir. Analize dahil edilen değişkenler; üretim için sanayi üretim endeksi, enflasyon için tüketici fiyat endeksi, ülke kredi riski için Credit Default Swap primi, kur değişkeni için ABD Doları ve Euro sepet endeksi, faiz değişkeni için ise 1 ay vadeli mevduat faiz oranıdır. Dış talebin kontrolü için de dışsal değişken olarak Euro bölgesi sanayi üretim endeksi kullanılmıştır. Varyans ayrıştırma analizi sonuçları büyüme ve ülke risk primi değişkenlerinin yüksek oranda dışsal hareket ettiğini gösterirken, enflasyondaki değişimin açıklanmasında, ülke risk primi ve büyümenin, faizdeki değişimlerin açıklanmasında ülke risk primi ve enflasyonun, kurdaki değişimin açıklanmasında ise ülke risk priminin yüksek orana etkili olduğunu göstermektedir. Etki tepki analizlerinin sonuçları, makroekonomik değişkenlerin teorik beklentiyle uyumlu hareket ettiğini ortaya koymaktadır. Etki tepki sonuçlarına göre, enflasyondaki bir pozitif şokun hem faiz hem kurda istatistiksel olarak anlamlı pozitif bir etkiye sahip olduğunu göstermektedir. Çalışmadan elde edilen bir diğer bulgu ise ülke kredi riskinin önemli bir değişken olduğudur. CDS primindeki bir yükselme enflasyon, kur ve faiz değişkenleri üzerinde anlamlı ve güçlü bir pozitif etkiye sahiptir.
Genişleme sürecinde aday ülkelerin ve Türkiye'nin Avrupa Birliği ortak tarım politikası'na uyumunun karşılaştırılması

Türkiye'nin Avrupa Birliği ile olan ilişkilerinin tarımsal açıdan ele alınarak, Birliğe aday olan diğer 12 ülke ile birlikte Ortak Tarım Politikası'na uyum çalışmalarının karşılaştırılıp, Türkiye'nin tam üyelik yolunda Birliğin taran politikasına uyumu için yapması gereken çalışmalar ve bu uyumun Türk tarımına sağlayacağı faydalar ortaya konmuştur. Bunun için Avrupa Birliği hakkında genel bilgiler, Türkiye ile Avrupa Birliği ilişkileri, Birliğin genişleme süreci, Türkiye'nin Ortak Taran Politikası'na uyum çalışmaları ve aday ülkeler hakkında genel bilgiler ve bu ülkeler ile Türkiye'nin Ortak Taran Politikası'na uyumları karşılaştırmalı olarak ele alınmıştır. Türkiye'nin Avrupa Birliği' ne tam üyeliği halinde Türk tarımındaki olası değişmeler ve Ortak Taran Politikası'na uyum için Türkiye'nin yerine getirmesi gereken hususlar hem Avrupa Birliği ile hem de diğer aday ülkeler ile karşılaştırmalı bir değerlendirme yöntemi kullanılmıştır. Genel olarak Türkiye'nin Ortak Taran Politikası'na uyum için atmış olduğu adımların yetersiz olduğu ve bu çalışmaların Birliğin mali yardımları ile hızlanabileceği sonucuna varılmıştır. Diğer aday ülkelerin de tarımsal açıdan Avrupa Birliğinin oldukça gerisinde oldukları ancak bu ülkelerin Birlik ile olan ilişkilerinde gerek siyasi gerekse ekonomik açıdan Türkiye'den daha yakın ilişki içinde olmaları nedeniyle, bu ülkelerin Ortak Taran Politikası'na uyumlarının daha hızla gerçekleşebileceği tespit edilmiştir. 2003, 131 sayfa
Zeki Velidi Togan: Milliyetçilik ve tarih yazımı

Bu çalışmanın konusunu Ahmet Zeki Velidi Togan oluşturmaktadır. Çoğunlukla Irkçılık-Turancılık Davası'nın sanıklarından biri olarak tanınan Togan'ın gerek tarihçiliği gerekse de politik faaliyetleri nedeniyle tartışmalı bir karakter olduğunu belirtmek gerekir. Togan, Rusya'daki iç savaş sırasında Başkurt milliyetçilerinin önderliğini yapmış, Türkistan'ın bağımsızlığı için daha sonraki dönemlerde de girişimlerde bulunmuştur. Bunlardan biri 1920'li yıllarda Polonya'nın önderliğinde kurulan ve Bolşevik karşıtı bir nitelik taşıyan Promethe Hareketi ile kurduğu yakınlıktır. Diğeri ve daha önemlisi ise İkinci Dünya Savaşı sırasında Nazilerle yaptığı işbirliğidir. Her ikisi de başarısızlıkla sonuçlanan bu girişimler, Togan'ın Türkiye'de siyasi iktidarla olan ilişkilerini de başından itibaren sorunlu kılmıştır. Başta Başkurtlar olmak üzere Rusya'daki Türk kökenli toplulukların bağımsızlığı hedefi, Togan'ın siyasi tahayyüllerinin merkezinde yer almasının yanı sıra tarihçiliğini de belirlemiştir. Togan bir yandan Uluğ Türkistan olarak adlandırdığı siyasi projesini hayata geçirmeye çalışırken diğer yandan tarih ve kültür alanlarında Pantürkist bir söylemin savunucusu olmuştur. Ancak siyasi faaliyetlerinin yanında kültürel Pantürkizmi de Togan'ın Türkiye'de rejimle sorunlar yaşamasına neden olmuştur. Türk milliyetçiliğinin kapsayıcı, ortalama bir tanımını yapmak ve genel özelliklerini saymak mümkündür. Ancak daha derin bir tahlil hedefleniyorsa farklı renklerini göz ardı ederek dışarıdan onu homojen bir bütünmüş gibi incelemek yararlı bir yol olmayacaktır. Yapılması gereken her şeyden önce Türk milliyetçiliğini besleyen kimi oldukça sığ kimi ise çok daha zengin kaynakları tek tek belirleyip, bunların ne oranda etkili olduklarını bulmaktır. Ancak bundan sonra kapsamlı bir analiz yapılabilir. Bu anlamda Togan kesinlikle ele alınması gereken düşünürlerden biridir. Dolayısıyla Togan'ın siyasi düşüncelerinin ortaya konulması aslında Türk milliyetçiliğinin de çözümlenmesine yardımcı olacaktır. Ayrıca bir tarihçi olarak Togan, Türkiye'de ulus inşası sürecine tanıklık etmiştir. Bu anlamda Togan'ın tarihçi kimliğinin incelenmesi de Türkiye'deki ulusal tarih yazımına ilişkin önemli veriler sunmaktadır.
Demokrat Parti Dönemi'nde Türkçü akımlar

Türkiye'de, 1945 yılında çok partili hayata geçilerek tek parti yönetimine son verilmiştir. Demokrat Parti'nin 1950 yılında iktidara gelmesi yeni bir dönemin başlangıcı olmuştur. Bu dönemde, her alanda olduğu gibi düşünce alanında da önemli değişimler yaşanmıştır. Bu bağlamda kökleri Osmanlı dönemine dayanan, yakın dönem Türk düşünce tarihinin bir kanadını oluşturan, bazı zamanlarda geri planda durup bazı zamanlarda ise daha belirgin bir hal alan Türkçülük düşüncesinin Demokrat Parti dönemindeki durumu incelenmeye çalışılmıştır. Bu çalışma, Demokrat Parti dönemindeki Türkçü hareketi bir bütün olarak anlamayı amaçlamaktadır. Bu bağlamda çalışmanın birinci bölümünde, 1950'li yıllara ulaşan Türkçülük görüşünün bıraktığı miras üzerinde durulmaktadır. Çalışmanın ikinci bölümünde; Türkçü kuruluşlar, Türkçü kuruluşların faaliyet sahaları ve Türkçü kuruluşların iktidarla olan ilişkileri, her kuruluşa ayrı başlık ayrılarak incelenmektedir. Çalışmanın üçüncü ve son bölümünde ise Demokrat Parti dönemindeki Türkçülerin düşünce yapılarına odaklanılmaktadır. Bu bakımdan Türkçülerin Türkçülük anlayışları, bu anlayışa göre geliştirdikleri düşünceler, bu düşüncelerin hayata geçirilebilirliği ve Türkçülerin Demokrat Parti döneminde gündemi oluşturan konulara bakış biçimleri, Demokrat Parti dönemindeki kaynaklar incelenerek anlaşılmaya ve açıklanmaya çalışılmıştır.
Yugoslavya'da etnik yapı ve politika (1918-1992)

Ortak etnik kökenlerine rağmen Yugoslav halkları Balkanlara yerleştikleri VII. yüzyıldan itibaren farklı siyasi, sosyo-ekonomik, dini ve kültürel gelişmelerin etkisinde kalmışlardır. Bu nedenle de Yugoslav halkları ayrı tekil etnik kimlikler olarak karşımıza çıkmaktadırlar. İ918'e kadar hiçbir zaman ortak bir devlet çatısı altında birleşmeyen Yugoslavlar, I. Dünya Savaşı sonucunda Habsburg ve Osmanlı İmparatorluklarının Balkanlardan çekilmeleriyle birlikte, ilk kez ortak bir devlet kurmuşlardır. Ne var ki Yugoslav halklarının hemen hepsi bu kurulan yeni devleti kendi ulusal hedeflerine ulaşacakları bir araç olarak görmüşlerdir. Nitekim Yugoslav halklarının en geniş grubu olan Sırplar sayısal üstünlüklerini kullanarak kurulan Yugoslav devletini bir Sırp devletine dönüştürmüşlerdir. Sırp hegemonyasına duyulan tepki Yugoslavya'nın II. Dünya Savaşı sırasında mihver devletlerince işgal edilip yıkılmasıyle açığa çıkmış ve Yugoslav halkları arasında izleri zor silinir bir iç savaş patlak vermiştir. Bu savaş sırasında etniler/ milletler- üstü örgüt yapısıyla Yugoslavya Komünist Partisi'nin organize ettiği partizan direniş hareketi hem işgalcilere hem de içteki muhalif hareketlere karşı askeri ve siyasi üstünlük sağlayarak savaşın patlak vermesiyle yıkılan Sırp, Hırvat ve Sloven krallığından farklı ideolojik ve siyasi dinamiklerle 2. Yugoslavya olarak tarihe geçen Sosyalist Yugoslavya'yı kurmuşlardır. Sosyalist Yugoslavya'nın özgünlüğü yalnızca Sovyetler ve diğer sosyalist devletlerden farklı olarak ekonomide özyönetimci model' i uygulamaya geçirmesiyle değil, Sırp, Hırvat ve Sloven krallığının kuruluşundan itibaren miras aldığı ve bu devletin yıkılmasında en büyük etken olan Yugoslav milli meselesini sosyalist bir söylemle eşitlik, kardeşlik ve self-delerminasyon ilkeleriyle çözdüğünü iddia etmesiydi. Ne var ki II. Dünya Savaşı sırasındaki Yugoslavya Komünist Partisi ve Partizan hareketinin efsanevi lideri, Sosyalist Yugoslavya'nın kurucusu Tito'nun 1980'de ölmesiyle birlikte Yugoslavya Federatif Sosyalist Cumhuriyeti hızlı bir çöküş sürecine girmiş ve 1991'den itibaren de Yugoslavya etnik grupları arasında II. Dünya Savaşı esnasında yaşanan iç savaşın benzeri bir savaş patlak vermiştir. Böyle bir iç savaşla Yugoslavya'nın ikinci kez parçalanma sürecine girmesi sosyo-ekonomik ve siyasi bir ideoloji olarak komünizm/sosyalizmin Yugoslavya topraklarında yaşayan etnik grupların kendilerine özgü kimlik ve birbiriyle çatışan ulusal hedeflerini yok edecek çözümler üretemediği, yalnızca tekil etnik kimlikler ve çatışan milliyetçi ideolojileri komünist parti diktatörlüğü vasıtasıyle geçici bir süre dondurduğu ortaya çıkmıştır.