turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Aile hekimlerinin öz yeterlilik algılarının tükenmişlikleri üzerindeki etkisi

Amaç: Aile hekimlerinin öz yeterlilik algılarının tükenmişliklerine olan etkisinin belirlenmesi amaçlanmıştır. Materyal ve Metot: Çalışmada anket yöntemi uygulanmıştır. Anket Samsun il ve ilçelerindeki tüm aile sağlık merkezlerinde 21 .03.2018- 21.03. 2019 tarihleri arasında uygulanmıştır. Omü Klinik Araştırmalar Etik Kurulu raporu ve gerekli izinler alınmıştır. Çalışmada örneklem seçilmemiş olup tüm evrene ulaşılmak istenmiştir. Çalışmanın geçerlilik ve güvenilirlik analizi yapılmıştır. Bulgular: Araştırmaya %75, 8 (n=299) aile hekimi katılmıştır. Katılımcıların %56,2'si merkez ilçelerde çalışmakta, %57,5'i günde 60 ve üzeri hastaya bakmaktadır. Katılımcıların %91,3'ü pratisyen hekim, %8,7'si uzman hekimdir. Katılımcıların %68,6'sı çalıştığı kurumu sevmekte, %89'u kendisini mesleki açıdan yeterli bulmakta ve %51,8'i kendisini mesleki açıdan tükenmiş hissetmektedir. Çalışmaya katılan aile hekimlerinin öz yeterlilik puanları 30,26 5 ,35, duygusal tükenme puanları 15,60 7 ,86, duyarsızlaşma puanları 5,23 3 ,40, düşük kişisel başarı hissi puanları 11,01 3 ,53, genel tükenmişlik puanları 31,83 12 ,08'dir. Verilerin istatistiksel analizinde SPSS 22.0 paket program kullanılmıştır. Sonuç: Aile hekimlerinin öz yeterlilik algıları ile duygusal tükenme, duyarsızlaşma, düşük kişisel başarı hissi ve genel tükenmişlik algılamaları arasında negatif yönde anlamlı bir ilişki bulunmaktadır. Öz yeterliliğin artması duygusal tükenmeyi, duyarsızlaşmayı, düşük kişisel başarı hissini ve genel tükenmişliği azaltmaktadır. Aile hekimlerinin öz yeterlilik algıları, tükenmişliklerini etkilemektedir.
Sağlık kaynaklarının tahsisi: Sağlık Bakanlığı uygulamaları ve model önerisi

Akbulut, Y., Sağlık Kaynaklarının Tahsisi: Sağlık Bakanlığı Uygulamaları ve Model Önerisi, Hacettepe Üniversitesi Sağlık Bilimleri Enstitüsü Sağlık Kurumları Yönetimi Programı Doktora Tezi, Ankara, 2003. Bu çalışmanın amacı sağlık kaynaklarının bölgeler arasında nasıl dağıtıldığını belirlemek, ulusal düzeyde sağlık ihtiyacını belirlemede kullanılacak bir model önermek, kaynakların daha adil ve rasyonel şekilde tahsisine izin verecek bu modeli teorik olarak uygulamak ve sağlık planlaması ile sağlık politikası belirleyicilerine önerilerde bulunmaktır. Bu amaçla Temel Sağlık Hizmetleri Genel Müdürlüğü 1998 yılı bütçesinin illere göre dağılımı incelenmiştir. İllere göre standartlaştınlmış ölüm oranlan, insani gelişme endeksi, bebek ölüm hızı ve kişi başına eşit kaynak miktarı ihtiyaç göstergeleri olarak belirlenmiş ve bütçe hesaplanan bu endekslere göre yeniden tahsis edilmiştir. Standartlaştınlmış ölüm oranlan ve insani gelişme endeksi arasında negatif yönde bir ilişki (r= -0,3309), standartlaştınlmış ölüm oranlan ve bebek ölüm hızı arasında negatif yönde bir ilişki (r= -0,1321), insani gelişme endeksi ve bebek ölüm hızı arasında pozitif yönde bir ilişki (r= 0 ,56) saptanmıştır. Sağlık Bakanlığı tarafından illere yapılan tahsis miktarı ile ihtiyaç endekslerine göre yapılan tahsisler 12 bölge ayrımında karşılaştınlmıştır. Bölgelere göre tahsis miktarların da değişimler saptanmış, mevcut tahsiste en dezavantajlı bölgenin İstanbul Bölgesi olduğu belirlenmiştir. Ayrıca farklı endekslere göre yapılan tahsislerde iller aldıklan ödenek miktarına göre sıralanmıştır. Kişi başına tahsise, insani gelişme endeksine, bebek ölüm hızına, standartlaştınlmış ölüm oranlarına göre en fazla ödenek tahsis edilen il İstanbul; kişi başına tahsis, insani gelişme endeksi ve standartlaştınlmış ölüm oranlarına göre en az ödenek tahsis edilen il Bayburt, bebek ölüm hızına göre en az ödenek tahsis edilen il Tunceli olarak saptanmıştır. Buna karşılık Sağlık Bakanlığı'nın en fazla ödenek tahsis ettiği il İzmir, en az ödenek tahsis ettiği il Kırşehir olarak bulunmuştur. Sağlık kaynaklannm bölgelere tahsisinde ihtiyaca dayalı bilimsel yöntemlerin kullanılması, hem politik etkilerin azaltılması yönünde hem de daha adil bir sağlık sistemine ulaşılmasında önemli bir adım olarak görülmektedir.
Hastaneler arası hasta sevk ağlarının analizi: Doğu Karadeniz hastaneleri üzerine bir uygulama

Hastaneler arası hasta sevkleri, hastanın bulunduğu sağlık tesisinde yeterli şartların sağlanamadığı, hastaların ileri tetkik ve tedavisinin gerektiği durumlarda yapılan, hastayı sevk ve kabul eden hastaneler arasında koordinasyon ve işbirliği gerektiren organizasyonel kararlardır. Bu çalışma, Doğu Karadeniz Bölgesi içerisinde yer alan sağlık tesislerinin birbirleri arasındaki hasta sevk akışlarından hastanelerin bölgedeki konumlarını belirlemeyi; hasta tanı ve sevk nedenlerinden sağlık sistemine katkı sağlayacak bulguları tespit etmeyi amaçlamıştır. Çalışma, Artvin, Rize, Gümüşhane, Trabzon ve Giresun il ve ilçelerindeki hastanelerden, ambulans ile diğer sağlık kuruluşlarına sevk edilen, 42 il ile 272 hastane arasındaki 110. 688 hasta sevkini kapsamaktadır. Verilerin betimsel analizi SPSS 22 programı, hastanelerin birbirleri ile olan ilişkilerinin ortaya çıkarılmasında ise sosyal ağ analizi yazılımlarından olan NodeXL kullanılmıştır. Çalışma kapsamının oldukça geniş olması birçok bulgunun elde edilmesini sağlamıştır. Çalışma, hastaneler arası sağlık sisteminin yapısını, bölgesel düzeyde ortaya koymuş olup, bu yapının güçlü yönlerini sunarak, geliştirilmesi gereken alanlar ile ilgili tespitlerde ve önerilerde bulunmuştur. Bir bölgedeki tüm hastanelerin analizine odaklanmak, sağlık sisteminin temsili bir alt bileşeni niteliğinde olduğu için, çalışmanın ülke bazında sağlık sektörüne katkı sağlayacağı düşünülmektedir. Bu çalışma hastaneler arası hasta sevklerinin sosyal ağ analizi ile değerlendirilebileceğini gösteren ve bölgesel olarak kapsamlı analizini yapan ulusal literatürdeki ilk çalışmadır.
Marmara Üniversitesi Tıp Fakültesi çocuk hastalıları servisinde yatan çocukların ebeveynlerinin doktor-hasta iletişiminin algıları

Doktor hasta ilişkisi, hem hasta tatmini hem de hasta hakları açısından son derece önemli bir konu olarak karşımıza çıkmaktadır. Doktor hasta ilişkisinin niteliği teşhis ve tedavi kararlarında yaşamsal rol oynamaktadır, iyi bir doktor hasta ilişkisi, hastanın doktorla işbirliği yapmasını ve doktorun talimatlarını yerine getirmesini kolaylaştırmaktadır. Bu araştırmada, hekim hasta iletişimine farklı bir boyuttan yaklaşmaya çalıştık. Bir üniversite hastanesinin pediatri servisinde yatan çocukların ebeveynleri ile çocuk doktorları arasındaki iletişimi irdelemeye çalıştık. Bu araştırmanın amacı; pediatri servisinde yatan çocukların ebeveynleri ile hekimler arasındaki ilişkileri ve bu ilişkilerin boyutlarının ebeveynler tarafından nasıl algılandığını ve bu algılamanın hastaların sosyo-ekonomik ve demografik özelliklerine göre farklılaşıp farklılaşmadığını ortaya koymaktır. Bu amaçla, istanbul Marmara Üniversitesi Tıp Fakültesi Hastanesi Pediatri Servisi'nde 15 Eylül 2003- 15 Nisan 2004 tarihleri arasında yatan 0-15 yaş grubu 334 hasta çocuğun ebeveynine yüz yüze görüşme yöntemiyle anket uygulanmıştır. Çalışmaya katılan ebeveynlerin 66 (%19,8)sı erkek, 268 (%80,2)'i kadındır. Araştırma grubunun %35,3'ünün lise mezunu olduğu, %11, 1 'inin istanbul dışında ikamet ettiği belirlenmiştir. Grubun %25,4'ü yılda ortalama 2 kez bir sağlık kuruluşuna müracaat ettiklerini ifade ederken, %53,9' u başvurdukları sağlık kuruluşunu tercih nedeni olarak sigortasını kabul ettiklerini belirtmişlerdir. Toplam skor değerleri ile ebeveynlerin eğitim durumu, gelir, doktorun günlük bilgilendirme süresi, çocuğun yatış gün sayısı, doktor ile günlük görüşme süresi ve ebeveynlerin günlük ortalama soru sorma süresi arasında istatistiksel olarak anlamlı fark bulunmuştur. Araştırma bulgularının analizi ile, doktorların ebeveynlere daha fazla zaman ayırmalarının, onları daha fazla bilgilendirmelerinin ve onlara daha yakın davranmalarının, doktor ebeveyn ilişkisini olumlu yönde etkilediği sonucuna varılmıştır.
Akreditasyon belgesine sahip özel bir üniversite hastanesinde sağlık çalışanlarının bakış açısıyla hasta güvenliği kültürünün değerlendirilmesi

Araştırmamız, akredite olmuş özel bir üniversite hastanesinde sağlık çalışanlarının hasta güvenliği konusundaki algılarını belirlemek amacıyla gerçekleştirildi. Araştırmamızın evrenini, İstanbul'da bulunan ve 2014 yılının Şubat ayında, Joint Commission International tarafından akredite edilmiş özel bir üniversite hastanesinde araştırmanın yapıldığı dönem içerisinde aktif olarak çalışan ve ankete katılmayı kabul eden 1636 sağlık çalışanı oluşturdu. Araştırmanın örneklemini kota örneklem yöntemi kullanılarak belirlenen toplam 561 sağlık çalışanı oluşturdu. Araştırmanın verileri, 2016 yılının Mart-Nisan aylarında toplandı. Veri toplamada, Sağlık Araştırma ve Kalite Ajansı tarafından geliştirilen hasta güvenliği kültürü hastane anketi ve çalışanların kişisel ve çalışma yaşamına ilişkin bulgularının tespitine yönelik anketlerkullanıldı. Toplanan verilerin özetlenmesinde tanımlayıcı istatistiklerden yararlanıldı. Grupların karşılaştırılmasında t testi, üç veya daha fazla grup için ise tek yönlü varyans analizi kullanıldı. İstatistik analizlerde anlamlılık düzeyi 0.05 olarak dikkate alındı. Araştırmamıza en çok katılım sağlayan meslek grupları sırasıyla, hekimler, hemşirelik hizmetleri çalışanları ve hasta hizmetleri çalışanlarıdır. Araştırma sonucunda sağlık çalışanlarının en yüksek olumlu cevaba sahip olduğu hasta güvenlik boyutunun %72 ile ekipler içinde takım çalışması boyutu, en düşük boyutun ise %24 ile personel sağlama boyutunun olduğu bulundu. Hekimlerin/asistan hekimlerin kurumda çalışma yılları ile güvenliğin kapsamlı algılanması ve hastanede devirler ve nakiller hasta güvenlik boyutları arasında, kurumsal oryantasyon eğitimi alma durumları ile örgütsel öğrenme sürekli iyileştirme boyutu arasında, mesleklerini isteyerek seçme durumları ile hasta güvenliği için hastane yönetiminin desteği ve güvenliğin kapsamlı algılanması boyutları arasında istatistiksel olarak anlamlı düzeyde ilişkinin bulunduğu tespit edildi. Hemşirelerin meslekte toplam çalışma yılları ile hasta güvenliği için hastane yönetiminin desteği ve hatalar hakkında iletişim ve geri bildirim hasta güvenlik boyutları arasında, haftalık çalışma saati düzeyleri ile hastane birimleri arası ekip çalışması boyutu arasında, kurumdaki toplam çalışma yılları ile ekipler içinde takım çalışması boyutu arasında istatistiksel olarak anlamlı düzeyde ilişkinin bulunduğu tespit edildi. Hasta hizmetleri çalışanlarının ise, eğitim düzeyleri ile yönetici beklentileri ve hasta güvenliğini geliştirme faaliyetleri ve personel sağlama hasta güvenlik boyutları arasında, meslekte çalışma yılları ve kurumda toplam çalışma yılları ile ekipler içinde takım çalışması boyutu arasında, işe başlarken kurumsal oryantasyon eğitimi alma durumları ile yönetici beklentileri ve hasta güvenliğini geliştirme faaliyetleri hasta güvenlik boyutu arasında istatistiksel olarak anlamlı düzeyde ilişkinin bulunduğu tespit edildi.
Hemşirelerde rol çatışması ve rol belirsizliğinin tükenmişlik ve iş doyumuna etkisi

Bu çalışmada, kamu ve özel hastane örnekleri kullanılarak hemşirelerin mesleki anlamda yaşadıkları rol çatışması ve rol belirsizliği düzeylerinin belirlenmesi neticesinde tükenmişlik ve iş doyumu olgularıyla ilişkileri araştırılmıştır. Aynı zamanda çalışma konusu kapsamında kamu ve özel kurum farklılıkları ve benzerlikleri ortaya konmaya çalışılmıştır. Araştırmada: Her iki kurumun hemşire çalışanları kıyaslandığında; rol çatışması, rol belirsizliği, duygusal tükenme ve kişisel başarı düzeylerinin her iki kurum çalışanları için belirleyici bir kriter olmayıp orta seviyede, içsel doyum düzeylerinin belirleyici olmayıp yüksek seviyede olduğu görülmüştür. Duyarsızlaşma düzeylerini açısından ele aldığımızda; devlet hastanesinde çalışan hemşirelerde orta seviyede, özel hastanede çalışan hemşirelerde ise düşük seviyede olduğu tespit edilmiştir. Aynı zamanda devlet hastanesinde çalışan hemşirelerin özel hastanede çalışan hemşirelere oranla duygusal tükenme düzeylerinin daha yüksek olduğu görülmüştür. Bununla birlikte özel hastanede çalışan hemşirelerin de devlet hastanesinde çalışan hemşirelere oranla, genel doyum düzeylerinin daha yüksek olduğu sonucuna ulaşılmıştır.
Hemşirelerin ilaç hataları bildirimi önündeki engellere ilişkin algıları

Bu araştırmanın amacı, hemşirelerin güvenlik iklimi, çalışma ortamı, iş tutumları ve ilaç hataları bildirimi önündeki engeller konusundaki algılarını belirlemektir. Araştırma; aynı kuruma bağlı, üç ayrı eğitim ve araştırma hastanesinin yatan hasta servislerinde ve ilaç uygulaması yapılan ünitelerinde çalışan hemşireler üzerinde yapılmıştır. Araştırmada anket yöntemi kullanılmıştır. Araştırmada hemşireler güvenlik iklimine ilişkin genellikle; yöneticiler hakkında olumlu görüş belirtikleri, hastane yönetiminin hasta güvenliğini öncelikli olarak değerlendirdiği, hekimlerin hasta güvenliği süreçlerine yeteri kadar destek vermediği, işe yeni başlayanların çoğunluğunun hasta güvenliğinin önemini kısa sürede kavradığı ve uyguladığı, personel eksikliğine rağmen güvenliğin öncelikli olarak değerlendirildiği, hemşirelerin güvenli olmayan istemlere karşı çıkabildikleri, hatalar için bireylerin suçlanma eğiliminin var olduğu, istenmeyen olay verilerinin hasta güvenliği iyileştirme süreçlerinde kullanıldığı, eczacılarla hatalar konusunda iletişimde sorunlar olduğu yönünde görüş belirtmişlerdir. Hemşireler, çalışma ortamına ilişkin; personel sayısının gereğinden düşük olduğu, kayıt işlemlerinin çok zamanlarını aldığı, hasta yükünün fazla olduğu, fiziksel kaynakların genellikle yeterli olduğu, hasta güvenliğinin bir kalite sorunu olarak algılandığı, çalışanlar arasında iyi bir iletişim olduğu yönünde görüş belirtmişlerdir. Hemşireler çalışanların iş tutumuna ilişkin; genellikle işinden memnun olduğu, işinden ayrılmayı çok az düşündüğü, işinden şimdilik memnun olduğu yönünde görüş belirtmişlerdir. Hemşireler ilaç hataları bildirimi önündeki engellere ilişkin; genel olarak ilaç hatalarının olumsuz sonuçlarından kaygı duydukları, hastanenin ilaç hatasını tanımına katıldıkları, ilaç hatalarını bildirecek kadar önemli olduğunu, pozitif uygulamalarla ilgili yeterli geri bildirim alamadıkları, hata ortaya çıktığında genellikle bireye odaklanıldığı yönünde görüş belirtmişlerdir.
Hastane bilgi yönetim sistemi kullanımı; Şehir hastanelerinde sağlık çalışanları üzerine bir araştırma

Bilgi Yönetim Sistemleri ; hastalar için hizmet veren birimlerin yanında karar vericiler adına bilgi toplamakta, bilgiyi işleyip ülke genelinde kullanılan veriler haline getirmektedir. HBYS tıbbi ve idari birimleri bir araya getirerek kurumların uyum içerisinde çalışmasını sağlamaktadır. Ülkemize sağlık sektöründe bir ivme kazandıran ve sağlık alanında kamu ve özel sektörün bir arada hizmet sunduğu şehir hastaneleriyle birlikte HBYS, kamunun yanında özel sektör çalışma kriterleri doğrultusunda da gelişme göstermiştir. Son yıllarda HBYS, özellikle şehir hastaneleriyle birlikte gelen kiosk, mobil tablet uygulamaları vb. ile daha büyük bir ivme de gelişim göstermiştir. Bu araştırmada; sağlık kavramı, kamu özel ortaklığı ile kurulan şehir hastaneleri, Hastane Bilgi Yönetim Sistemi ve HBYS'de kullanılan modüller şehir hastaneleri işleyişi çerçevesinde açıklanmıştır. Çalışma da şehir hastanesi çalışanlarının HBYS'ye olan yatkınlığı, bakış açıları, sistem üzerinden sağladıkları faydaların araştırılması amaçlanmıştır. Bu amaç doğrultusunda araştırma; Balıkesir ve Bursa Şehir Hastanelerinde görev yapan sağlık çalışanlarına anket uygulanarak yapılmıştır.
Yatan hastalarda otelcilik hizmeti memnuniyeti ve süreç iyileştirme: Özel hastane örneği

Bu araştırma İstanbul İlinde araştırma Üniversite Hastanesinde sağlık hizmeti alan yatan hastaların aldıkları otelcilik hizmeti memnuniyetini ölçmek amacıyla yapılmıştır. Medipol Mega Üniversite Hastanesi'nde hizmet alan yatan hastalar çalışmanın evrenini oluşturmaktadır. 2018 Ocak-Şubat tarihleri arasında araştırma yapılan hastanede toplam 320 hasta yatmaktadır. Toplam 320 hastadan 306 kişi ile anket yapılmış ve hastaların ankete katılım oranları (%95. 62 ) bulunmuştur. Yöntem Araştırmada veri toplama yöntemi olarak anket yöntemi kullanılmıştır. Araştırmada kullanılan anket, T. C. Sağlık Bakanlığı, Türkiye Sağlık Hizmetleri Genel Müdürlüğü Sağlıkta Kalite ve Akreditasyon Daire Başkanlığı Memnuniyet Anketleri Uygulama Rehberine göre uygulanmıştır. Araştırmamızın sonucunda araştırmaya katılan yatan hastaların ; % 52'sinin erkek, olduğu görülürken,%33,7'si 31-40 yaş Aralığında, % 90 ,5'i evli ve % 46'sının lisans ve üstü eğitim durumuna sahip olan grup oluşturmaktadır. Katılımcıların % 69 ,7'si SSK'lı, % 60 ,2'si ise işçidir. Katılımcıların cinsiyet ve sosyal güvenceye göre memnuniyet düzeyleri arasında anlamlı ilişki bulunmazken yaş, eğitim, medeni durum, değerlendirildiğinde memnuniyet düzeyleri arasında anlamlı ilişki bulunmuştur. Yatan hastalara uygulanan ankette, toplam memnuniyet düzey puanı 2,83 0, 25 bulunurken, yatan hastaların memnuniyet düzey puanlarının en yüksek olduğu soru, 2,93 0, 27 hastane genel olarak temizdir olduğu görülürken, hastaların 2,92 0, 26 hastaneyi güvenilir bulduğu, 2 ,92 0,32, başkalarına tavsiye edeceği, ve 2,92 ,31 hizmeti genel olarak iyi değerlendirdiği görülmektedir. Yatan hastaların daha az memnuniyet puanı verdiği sorular 2,58 0,66, yemekler lezzetliydi ve 2,61 0,63 yemekler geldiğinde sıcaktı olduğu görülürken yatan hastaların yemek hizmetlerinden daha az memnuniyet duyduğu görülmektedir. Yemek hizmetlerinde ayrıntılı bir çalışma yapılarak; personel hatası ya da malzeme-ekipman eksikliği olarak kategorize edilmesinin ve ulaşılan sonuçlara göre iyileştirmeler yapılması önerilmektedir.
Dengeli ölçüm kartı'nın özel ve kamuya ait hastanelerde uygulanabilirliği: Karşılaştırmalı bir analiz

Dinamik ve açık bir sistematik dahilinde faaliyetlerini sürdüren hastaneler tarihten bugüne sadece tıp ve sağlık bilimlerinin değil birçok farklı bilim dalındaki ilerlemelerin sonucu olarak bugünkü çağdaş, rekabet edebilir konumlarına ulaşmışlardır. Bu nedenle, rekabet halindeki her kurum, işletme gibi hastaneler de kritik başarı faktörü olarak dış değişim ve gelişimlere açık modern yönetim uygulamalarını kullanmak zorunda kalmışlardır. İşletmelerin uzun vadede sürdürülebilir başarılar elde etmesinin yolu, dış ve iç çevrede gösterdiği faaliyetlerin mevcut stratejileriyle olan uyum derecesini ölçebilme becerisinden geçmektedir. Bu hedef ve doğrultuda hazırlanmış bir stratejik yönetim aracı ve yardımcısı olan, dilimizde de dengeli ölçüm kartı, performans ölçme ve dengeli puan cetveli gibi tanımlarla ifade edilen Balanced Scorecard'ın günümüz sağlık hizmet sunumunda da faydalı sonuçlar doğuracağı düşünülmektedir. Bu tez çalışmasında, hastaneler ve değişen yönetim anlayışı, stratejik yönetim, dengeli ölçüm kartı'ının stratejik yönetim aracı olarak ortaya çıkışı, kullanımı, boyutları ve başarısına etki eden faktörlerin sağlık kuruluşlarına, daha da spesifik olarak özel ve kamuya ait hastaneler özelinde uygulanabilirliğe dair yöneticiler nezdinde yapılan bir anket çalışması ile birlikte araştırma sonuçları ve sonuca yönelik öneriler yer almaktadır.
Sağlık harcamalarının ekonomik büyüme üzerine etkisi:Türkiye üzerine araştırma

Günümüzde hem ulusal hem de uluslararası çapta ekonomik büyüme gündemde önemli derecede yer almaktadır. Sağlık ekonomisi kapsamında yapılan sağlık harcamaları ise toplumsal düzeni ve refah seviyesini etkileyen faktörler arasında yer almaktadır. Ekonomik kalkınmanın önemli göstergelerinden biri olan sağlık harcamaları, her ülkenin kalkınma düzeyine göre farklılık göstermektedir. Kalkınma düzeyi yüksek olan ülkeler aynı seviyede sağlık ve eğitim harcamaları yapmaktadırlar. Bu sayede ekonomik kalkınma toplumun sağlık seviyesini artıran bir etken haline gelmiştir. Türkiye'deki sağlık harcamalarının seyrine bakıldığında ekonomik büyüme üzerine etkisinin ne yönde ve hangi oranda olduğunu inceleyen bu çalışmanın önemini göstermektedir. Bu çalışmanın amacı 1988- 2017 yılları arasında Türkiye'deki sağlık harcamaları ile ekonomik büyüme arasındaki kısa ve uzun dönem etkilerini incelemektir. Elde edilen sonuçlara göre hem kısa dönemde hem de uzun dönemde reel sağlık harcamalarının ekonomik büyüme üzerinde pozitif ama küçük bir etkiye sahip olduğu gözlemlenmiştir.
Örgütlerde informal güç olgusu: Hastane çalışanları üzerine nitel bir araştırma

Genel anlamda güç; potansiyel etkidir. Yani başkalarını etkileyebilme potansiyelidir. Formal güç-informal güç ayrımına gidildiğinde ise formal güç kişinin bulunduğu pozisyonundan dolayı başkalarını etkileyebilme potansiyeli; informal güç ise, kişinin bulunduğu pozisyondan bağımsız olarak diğerlerini etkileyebilme kapasitesidir. Literatür incelendiğinde güçle ilgili çok sayıda tanımlamanın ve güç kaynakları sınıflamasının yapıldığı görülmektedir. Yapılan güç kaynakları sınıflamasından en çok kullanılanı French ve Raven tarafından yapılan beşli sınıflamadır. Fakat literatürde güç kaynaklarının formal-informal ekseninde bir sınıflamaya rastlanamamıştır. Örgütlerdeki informal güç ilişkilerinin varlığı hissedilmesine rağmen sistematik bir biçimde ortaya konulamamıştır. Bundan dolayı informal güç olgusunun literatüre kazandırılmasının bir ihtiyaç olduğu hissedilmektedir. Bu sebeple çalışmada informal güç arayışının arasında yatan sebepler, informal güç elde etmek için başvurulan taktikler/politikalar, informal güç kaynaklarının belirlenmesi ve informal gücün sonuçlarının örgütsel açıdan değerlendirilmesi bu çalışmanın amacını oluşturmaktadır. Çalışmada nitel araştırma desenlerinden olgubilim yaklaşımı kullanılmıştır. Araştırmanın katılımcılarını belirlemek için amaçlı örneklem yöntemlerinden ölçüt örnekleme ve kartopu örnekleme yöntemi birlikte kullanılmıştır. Araştırmanın verileri yarı yapılandırılmış görüşme formu kullanılarak 23 hastane personeli ile yapılan derinlemesine görüşmeler sonucunda elde edilmiştir. Görüşmeler yorumlayıcı fenomenolojik yaklaşım kullanılarak kodlanmıştır. Elde edilen veriler Maxqda 18 Analytics Pro analiz programı aracılığıyla çözümlenmiştir. Çalışma sonucunda informal gücün; ilişkiler, aidiyet, kişisellik, beklentiler, taktik ve stratejiler, informal yollar, resmi olmayan durumlar ve kanun dışılık ile ilişkilendirildiği; informal güç arayışının sebeplerinin formal yapının yetersizliği, kişisel tecrübeler, psikolojik tatmin sağlama, imtiyaz beklentisi, daha iyi çalışma koşulları, işleri hızlandırma, makam mevki arayışı, ekonomik gerekçeler, müesses nizam, geleceğe yatırım, yetersizlik hissi, adalet arayışı olduğu sonucuna varılmıştır. En çok informal güç arayışında olanların ise alt düzey personel, idari personel, hemşireler, asistan hekimler olduğu tespit edilmiştir. İnformal güç elde etmek için kullanılan taktikler, grup oluşturma, aracı bulma, gruplara girme, nüfuzlu kişilerin adını kullanma, huzursuzluk çıkarma, zaafları kullanma, minnet altında bırakma, baskı ve tehditte bulunma, başkalarını kullanma, ortak nokta arama, güce yaklaşma, konjonktürel tavır takınma, yalana başvurma, dalkavukluk ve iyi ilişkiler kurmadır. İnformal güç kaynakları ise nüfuzlu kişiler, meslek, dış görünüm, cinsiyet, iletişim becerisi, bilgi ve tecrübe, sosyal çevre, dışsal kurumlar, olumlu insani özellikler, mensubiyet, karizma, nadir olma, maddi durum ve güce yakınlık şeklindedir. İnformal gücün bireysel, kurumsal ve toplumsal açıdan çeşitli sonuçları olduğu bulunmuştur.