turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Cumhuriyet Döneminde gayrimüslim milletvekilleri ve faaliyetleri (1923-1964)

Osmanlı Devleti'nin toplum yapısının gereği yönetimi altındaki tebaayı çeşitli sebeplerden dolayı inançlarına göre gruplandırmıştır. 'Millet Sistemi' olarak tanımlanan bu durum, tüm Osmanlı Devleti döneminde aynı şekilde devam etmemiştir. Osmanlı sonrası Lozan Konferansı'nda, Türk tarafının tüm gayretlerine rağmen gayrimüslimlerin haklarını koruyan maddeler ve kendi hukuklarına tabi olabilmeleri, antlaşma metninde yer almıştır. Ancak daha sonra gayrimüslim azınlıklar bu haklarından vazgeçerek Türkiye Cumhuriyeti vatandaşlığını tercih etmişlerdir. Bu çalışmada Türk toplumu içerisinde yer alan bu üç eski ve sayıca fazla olan Rum, Ermeni ve Yahudi cemaatlerinin TBMM'deki temsil durumları ele alınmıştır. Bu çalışma Cumhuriyet döneminde TBMM'de bulunan gayrimüslim temsilcilerin parlamento faaliyetleri değerlendirilmiştir. Tek parti döneminde olduğu gibi çok partili dönemde de Türk milleti adına aday olduklarını beyan eden bu temsilcilerin TBMM'de temsil görevleri sırasında kendilerine ait oldukları cemaatlerin sorunlarıyla da özel olarak ilgilendikleri tespit edilmiştir. Cumhuriyet döneminde gayrimüslim milletvekilleri 1923 ila 1964 yılları arasında TBMM'de daha yoğun olarak yer almışlardır. Bu süreçte toplamda 22 gayrimüslim temsilci görev yapmıştır. Gayrimüslim milletvekillerinden Berç Türker ve Salamon Adato gibi bazıları oldukça etkin bir şekilde yasama faaliyetlerine katılırken, bazı milletvekillerinin mecliste bulundukları dört yıl süre zarfında hiçbir konuda faaliyetlerine rastlanılamamıştır.
Türkiye'de eğitim hizmetlerinde yerel yönetimlerin rolü

Dünyada örgün ve yaygın eğitimin merkezi ve yerel yönetimler tarafından yerine getirilmesi gelişmiş ülkelerle gelişmekte olan ülkeler arasında, hatta aynı kategorideki ülkeler arasında farklılık göstermektedir. Gelişmiş ülkelerde genellikle örgün eğitim işleri merkezi yönetim ve yerel yönetimler tarafından yürütülür. Gelişmekte olan ülkelerde ise örgün eğitim işleri genellikle merkezi yönetimce yürütülür ve yerel yönetimlere örgün eğitimin altyapısını oluşturacak işler ve yaygın eğitim işleri bırakılır. Örgün eğitimin altyapısına yönelik işler; okul yapımı, bakımı ve onarımı, gerekli malzemelerin okullara verilmesi şeklindedir. Türkiye'de de yerel yönetimler örgün eğitimin altyapısına yönelik faaliyetler gerçekleştirmekte ve yaygın eğitim hizmetleri yürütmektedir. Bu çalışmada, yerel yönetimlerin yürüttükleri bu hizmetler kapsamında eğitimdeki rolleri ortaya koyulmaya çalışılmıştır. Bunun için yerel yönetimlere kanunlarla verilen görevler incelenmiştir. Kanun incelemelerinden sonra yerel yönetimlerin gerçekleştirmiş oldukları bu hizmetleri somutlaştırmak üzere il özel idareleri ve belediyelerin faaliyet raporları incelenmiş ve her hizmete yönelik çeşitli yerel yönetim kuruluşundan somut örnekler verilmiştir. Aynı zamanda yaygın eğitim kapsamında da belediyelerin yürütmüş oldukları eğitim hizmetlerine yer verilmiş ve çeşitli yerel yönetim kuruluşlarından örnekler verilmiştir. Böylece Türkiye'deki yerel yönetimlerin eğitim hizmetlerindeki rollerini ortaya koymaya çalışılmıştır.
Political manhood in 2000's Turkey: Representations of different masculinities in politics

Bu tez temel olarak Türk siyasetindeki farklı erkeklik kurgularını sorgulamaktadır. Bu çalışma, 2000 ile 2008 yılları arasında AKP, CHP ve MHP'ye referansla farklı siyasi erkeklik temsillerini yeniden okumaktadır. Siyaset ve erkeklik hallerinin iç içe geçmişşliğini ortaya çıkarmayı amaçlayan bu tez sadece adı geçen siyaseti partilerin değil, o partilerin liderlerinin de ? Recep Tayyip Erdoğan, Deniz Baykal, Devlet Bahçeli- cinsiyetlendirilmiş söylemlerini analiz etmektedir. Pierre Bourdieu'nün analitik araçları rehberliğinde, özellikle de habitus ve alan kavramlarının ilişkiselliği temelinde bu tez farklı erkeklik temsillerini sorgularken erkekliklerin tipolojisinide çıkarmaktadır. Bu tipolojiler (1) Yeni Müslüman, (2) Kemalist/Laik, (3) Milliyetçi erkeklikler olarak sıralanabilir. Bu tez, Türk siyasi kültüründeki farklı erkeklik tezahürleri ışığında genelde siyasetin özelde ise siyasi partilerin cinsiyetlendirilmiş yapılarının baskın eril stratejileri kullandıklarını ve yeniden ürettiklerini savunmaktadır. Kısacası, bir alan olarak siyasette liderler sağcı, solcu veya İslamcı olmaktan çok erkek olmanın pratiğini daha çok yaşamaktadırlar.
Din-siyaset ilişkisinin kurumsallaşması: Diyanet İşleri Başkanlığı örneği

Bu çalışmanın konusu Diyanet İşleri Başkanlığının üstlendiği ve ona atfedilen siyasi roller çerçevesinde din-siyaset ilişkisinin kurumsallaşmasıdır. Cumhuriyet tarihi boyunca, din-devlet ve din-siyaset ilişkilerinin merkezinde konumlanan Başkanlığın, Tek Parti Dönemi'nden itibaren taşıdığı sembolik ve işlevsel önemin inkar edilmediği ve Sünni İslam'ın Türkiye'deki tarihselliği bağlamında toplumsal hayatı belirleyici ve denetleyici rolüne odaklanıldığı söylenebilir. Laik devletin tek büyük dini kurumu olan Diyanet İşleri Başkanlığı, siyasi işlevi ile, kurumsal tarihinin başından bugüne dek ana hatları çizilmiş bir izleğe sahiptir. Kurumun ilk döneminden itibaren yasal çerçevesi içinde 'din işlerinin idaresi' olarak tanımlanan görev alanı, ulus-devlet kimliğini Türk ve Müslüman halk üzerinden inşa eden hutbeler ve yayınlar aracılığıyla genişletilir. Çok partili hayata geçişle birlikte, din politikasındaki liberalleşmeye bağlı açılımlar, yasal mevzuat ve yayın politikası açısından idare işlevinin esnetilmesi anlamı taşır. DP iktidarından itibaren Başkanlığın toplumsal rolünün ve etki alanının genişlemesi, 1960 Darbesi sonrasında istikrarsız bir siyasi döneme girilmesine karşın, 1965'teki 633 sayılı düzenleme ile kanuni hale gelmiştir. Söz konusu teşkilat yasasının öngördüğü dini konularda toplumu aydınlatma görevi ile sınırlı kalmayan kurum 1980 öncesi siyasi kutuplaşma ve çatışma ortamına verdiği yanıtlarla gündemdedir. Diyanet Gazetesi'nin milliyetçi-muhafazakar, devletçi ve kalkınmacı yazıları dönemin şiddet ikliminde kurumu siyasallaştırır. Kurum, aynı zamanda kurumsallaşma sürecinin bir parçası olarak siyasi aktörlerle arasına mesafe koyup onlara tavır almayı başarmıştır. 1980 sonrası milletçe dayanışma ve bütünleşme rolü tanınan Diyanet İşleri Başkanlığı kurumsallaşmasını tamamlayıp toplumsal bir aktör olarak öne çıkar. Dini alanda tekel olan kurum, aynı zamanda Türkiye Diyanet Vakfının kurulması ve ekonomik bir güç olması ile kamusal alanda giderek büyür. Özerkleşmenin tartışıldığı fakat gerçekleşmediği 1990'lar sonrası ise din-devlet ilişkisinin dönüşümü bağlamında Adalet ve Kalkınma Partisi iktidarı ile paralel söylem üreten ve giderek ona bağlı hale gelen kurum 15 Temmuz Örneği'nde dini otoritesini kolektif otorite ile birleştirmiştir. Kurumun ilk döneminde çizilen izlek bugün de geçerlidir: Milli birlik ve beraberliğin taşıyıcısı olan bir dini kurumun özerk olması mümkün değildir.
A Citmus test of the 'liberalization process' in the transition period to multi-party regime: The Turkish Sociolist Party

ÖZ ÇOK PARTI REJİMİNE GEÇİŞ DÖNEMİNDE YAŞANAN 'LİBERALLEŞME SÜRECİ'NİN SINANMASI: TÜRKİYE SOSYALİST PARTİSİ Gökmen, Özgür Yüksek Lisans, Siyaset Bilimi ve Kamu Yönetimi Bölümü Tez Yöneticisi: Yrd. Doç. Dr. Aykut Kansu Eylül 1997, 94 sayfa Bu çalışma, Türkiye'de çok partili rejime geçiş döneminin temel niteliklerini belirleyen 'liberalleşme süreci'ni, dönemin ilk yasal sosyalist partisi olan Türkiye Sosyalist Partisi 7 ni çıkış noktası alarak incelemeyi amaçlamaktadır. Bu süreçteki dönüm noktalarını teşkil eden başlıca siyasal gelişmeler ve partinin kapatılmasının ardından yaşanan dönem, TSP'nin siyasal programı ve sürdürdüğü muhalefet odağında ele alınarak, 'liberalleşme süreci'nin Türkiye'de sınıf temelli siyaset açısından yarattığı sonuçlar vurgulanmaya çalışılmıştır.
Kanun hükmünde kararname ve cumhurbaşkanlığı kararnamesi: Karşılaştırmalı bir analiz

Türk siyasal hayatında öteden beri var olan hükümet sistemi arayışları, parlamenter sistemin yerini Cumhurbaşkanlığı Hükümet Sistemine bırakmasıyla somut bir nitelik kazanmıştır. Hükümet sistemi değişikliği ile birlikte getirilen yeniliklerin başında, önceki Anayasal düzlemde önemli bir yer tutan kanun hükmünde kararnamelerin kaldırılarak, Cumhurbaşkanına Anayasa'da belirtilen alanlarda ve sınırlamalara uygun olarak Cumhurbaşkanlığı kararnamesi çıkarma yetkisi verilmesi gelmektedir. Türk hukuk sistemine 2017 Anayasa değişikliği ile yerleşen ve önemli bir hukuki düzenleme aracı haline gelen Cumhurbaşkanlığı kararnamesi, önceki dönemde Anayasa'da hüküm altına alınan düzenleyici işlemlerle benzerlik gösterse de nitelik, konu, usul, denetim ve normlar hiyerarşisindeki yeri bağlamında farklılık arz etmektedir. Söz konusu çalışmanın kapsamını, varlığına son verilen kanun hükmünde kararname ve bu işlemden daha etkin olarak konumlandırılmış Cumhurbaşkanlığı kararnamesi oluşturmaktadır. Keza kanun hükmünde kararnamenin kaldırılarak Cumhurbaşkanlığı kararnamesinin getirilmiş olması, Cumhurbaşkanlığı kararnamesinin kanun hükmünde kararnameye bir ikame işlem midir sorusunu gündeme getirmiştir. Bu durum ise iki tür işlem arasında karşılaştırmalı bir analiz yapma ihtiyacını ortaya çıkardığından çalışmada iki işlemin benzer ve farklı yönleri tespit edilmiştir. Kanun hükmünde kararnameye kıyasla Cumhurbaşkanlığı kararnamesinin yürütmenin elini daha da güçlendirdiğini ortaya koyan çalışmamızın literatüre katkı sağlaması amaçlanmaktadır.
İbn Rüşd'ün Platon yorumu

Bu çalışma, Aristocu bir düşünür olarak tanınan İbn Rüşd'ün siyasi düşüncelerini, onun tarafından Platon'un Devletine düşülen not olan ed-Darurifi 's-Siyase: Muhtasar Kitabi 's-Siyase li-Eflatun adlı eserinden yola çıkarak ortaya koymayı amaçlamaktadır. Çalışma temel olarak, ibn Rüşd'ün böyle bir eseri yazmaya niçin gereksinim duyduğu, temel siyasi görüşlerinin neler olduğu, birlikte yaşadığı toplumun ve coğrafyanın onun siyasi görüşleri üzerinde ne denli etkili olduğu, daha önceki düşünürlerden nasıl ve ne denli etkilendiği gibi sorulara yanıt aramaya çalışmaktadır. Çalışma dört bölümden oluşmaktadır. Birinci bölüm İbn Rüşd'ün görüşlerinin oluşmasında etkili olan ortamı ve onun metodolojik yaklaşımını; ikinci bölüm ibn Rüşd'ün Devlet 'ten aldığı ve benimsediği görüşleri, üçüncü bölüm İbn Rüşd'ün Devlet 'ten tarafsız bir dille aktardığı ya da karşı çıktığı görüşlerle Devlet'e ek olarak ileri sürdüğü görüşleri, dördüncü bölüm ise Nikomakhos'a Etik ve Politika adlı eserler bağlanımda Aristo'nun görüşleri ile İbn Rüşd'ün görüşleri arasında bulunan farklılıkları ve benzerlikleri konu edinmektedir. Aristo'nun Politika' 'sına ulaşamayan İbn Rüşd, Platon'dan aldığı görüşleri Aristocu bir bakış açısıyla yemden dizayn etmiştir. Ama bu onun tümüyle Aristo'ya, ya da Platon'a bağlı kaldığı anlamına gelmemektedir. Yer yer Farabi ve Galen gibi diğer düşünürlere göndermeler yapan İbn Rüşd, çoğu zaman da kendi özgün görüşlerini açıkça belirtmiştir. Aynı zamanda bir din bilgini ve hukukçu olan filozof İbn Rüşd'e göre, siyaset bilimi dini ilimler kategorisinde değil, felsefi bilimler arasında ele alınması gereken bir bilim dalıdır. Dolayısıyla o, siyaset bilimi alanındaki yazdığı eseri de bu ilke ışığında kaleme almıştır. Yine de, eser boyunca onun Müslüman kimliğinin izini sürmek mümkündür.
Demokrat Parti döneminde demokrasi anlayışının değişimi

Demokrat Parti, Türk siyasi tarihinde çok partili hayata dönüşün başarılı bir sonucunu temsil eder ve Türk siyasal hayatı literatüründe önemli bir konumda yer alır. Bu bakımdan birçok yönüyle incelenmiş olan Demokrat Parti, demokrasi çalışmalarının da konusu olmuş; demokrasi anlayışı da çoğunlukçu, seçkinci ya da liberal olarak keskin ifadelerle, statik biçimde ifade edilmiştir. Çalışmanın amacı Demokrat Parti'nin muhalefet ve iktidar yıllarını kronolojik olarak incelemek ve dönemsel olarak demokrasi anlayışındaki değişimleri açığa çıkararak nedenlerini tartışmaktır. Bu amaçla Türkiye Büyük Millet Meclisi Tutanak Dergileri, ulusal gazeteler, anı kitapları, günlükler, Türk siyasi tarihi ve Demokrat Partiyi inceleyen çalışmalar ve demokrasi kuramlarına dair eserlerden faydalanılmış, subjektif metinler mümkün olduğunca birincil kaynaklarla birlikte değerlendirilmiştir. Çalışmanın sonucunda Demokrat Parti'nin muhalefet, birinci, ikinci ve üçüncü iktidar dönemlerinde, kesin tarihlerle olmasa da, demokrasi anlayışında bir takım değişimler geçirdiği ve bu değişimlerin gerek Demokrat Parti'nin siyasal örgüt olarak yapısından gerek de ulusal ve uluslararası çapta olaylardan kaynaklandığı görülmüştür. Aynı zamanda inşacı bir bakış açısıyla parti önderlerinin tutumları ve söylemlerinin demokrasi anlayışında değişimler meydana getirdiği açıklanmıştır.
İlk dönemden bugüne Türk İslamcılığında medeniyet algısının serencamı

Sosyal bilimler alanındaki pek çok kavram gibi anlamı ve mahiyeti hususunda farklı görüşler ortaya konulan bir kavram olan medeniyet, Türk düşünce dünyasına giriş yaptığı 19. Yüzyılın ilk yarısından itibaren her kesimden düşünürün metinlerinde önemli bir yere sahip olmuştur. Osmanlı modernleşme tecrübesinin bir sonucu olarak ortaya çıkmış olan İslamcılık düşüncesinde de medeniyet kavramı düşünce üretiminde önemli bir rol oynamıştır. Devletin kurtuluşu için asrileşmenin imkanlarını İslami temelleri göz önünde bulundurarak sorgulayan İslamcı düşünürler, bu doğrultuda medeniyeti merkeze alan metinler üretmişlerdir. Cumhuriyetin ilanıyla birlikte geri plana atılan İslamcı düşünce, 1950'li yıllarda siyasal alanda çok partili hayata geçişin getirdiği özgürleşmeyle birlikte yeniden düşünce dünyasında etkin bir niteliğe bürünmüş, İslamcı düşünürler bu dönemde de medeniyet kavramına eğilen geniş bir fikriyat ortaya koymuştur. Bu dönemden itibaren günümüze kadar gelen süreçte İslamcı mütefekkirler medeniyet kavramını olumlu ya da olumsuz bir şekilde fikriyatlarının anahtar kavramlarından biri haline getirmiştir. İslamcı düşüncenin neşv ü nema bulduğu ilk dönemden itibaren Türk İslamcılarının medeniyete ilişkin görüşleri, görüşlerini dile getirdikleri dönemin koşulları ve modernleşmenin aldığı hal doğrultusunda değişim göstermiş, bunun yanında belli temel kabuller de korunmaya devam etmiştir. Bu çerçevede şunu söylemek mümkündür ki her dönem medeniyet kavramını olumlayan İslamcı düşünürlerin yanı sıra kavramı problemli gören İslamcı mütefekkirler de var olmuştur. Bu doğrultuda çalışmanın konusu, Türk İslamcılığının ortaya çıktığı ilk, yani Yeni Osmanlı hareketinin düşünce dünyasında varlığını gösterdiği dönemden günümüze kadar gelen süreçte Türk İslamcılığının medeniyet algısındaki değişimleri, dönemlerini kendi şahısların da mücessem hale getiren İslamcı düşünürlerin söylemleri ekseninde incelemektir. Çalışmanın amacı ise bahsi geçen düşünürlerin ortaya koymuş oldukları görüşleri ele almak ve dönemler arası değişim ve dönüşümleri sebepleriyle birlikte ortaya koymaktır. Sonuç olarak modernleşme devrinden günümüzde İslamcı düşüncede medeniyet kavramının siyasal ve sosyal hadiseler ekseninde çok mühim değişim ve dönüşümler geçirdiği gözlemlenmiştir.
İdeolojik hegemonya sorunsalı

Özellikle 1. Dünya Savaşı sonrasında kapitalizmin kendini yeniden üretebilmesini açıklamaya yönelik ilgi, yeni kuramsal çözümleme ve stratejilerin geliştirilmesine yol açtı. Belirli bir toplumsal formasyondaki egemenlik ilişkilerinin yeniden üretimine ilişkin çözümlemenin, hegemonya kavramı aracılığıyla yapılabileceği düşünüldü. Kavramın önceki kullanım biçimi, ağırlıklı olarak sınıf ittifakları bağlamında biçimlenmişti. Bu kavram, A. Gramsci'nin yapı onda ise ideolojik ve kültürel süreçleri de içerecek ölçüde genişler. Öte yandan, kavram aynı zamanda ideolojik-politik üstünlüğün krize girmesine yol açan süreçlerin incelenmesinde de kullanılır. Hegemonya kavramının etrafında kendi kuramsal çözümlemesini geliştiren Gramsci, aynı zamanda mevzi savaşı ve manevra savaşı kavramlarını merkez alan bir siyasal strateji önerisinde bulunur. Sonradan bu öneri, birbiriyle çelişkili yorumlara yol açmıştır. Tez çalışmasının giriş bölümünde, hegemonya kavramının tarihsel biçimlenişi ele alınmıştır. Birinci bölümde, hegemonya kavramının tarihsel öncüllerinin açığa çıkartılması amacıyla, 1. Dünya Savaşı sonrasındaki İtalyan konsey hareketi deneyimini yorumlayan kuramsal çerçeve üzerinde durulmuştur. İkinci bölümde, hegemonya kavramının kapsamı, ekonomist yaklaşımın eleştirisi ve hegemonyanın örgütlenmesinde aydınların oynadığı rol ele alınmıştır. Bu bölümde, ayrıca hegemonya kurulması sürecinin tarihsel deneyimleri gözden geçirilmiştir. Üçüncü bölümde, hegemonya krizine ilişkin kuramsal çerçevenin değişik yönleri araştırılmıştır. Tezin sonuç kısmında ise, karşıt-hegemonyanın oluşmasına ilişkin kuramsal öncüllere işaret edilmiştir. 262
Almanya'nın tarihi, Avrupa Birliği içindeki rolü ve diğer birlik ülkelerine siyasal ve ekonomik etkisi

Bu çalışma, Almanya Federal Cumhuriyetinin geçmişşten bugüne yaşadığı tarihsel oluşumu, Orta Avrupa' da yer alan jeopolitik konumu ile doğu ve batı arasındaki geliştirdiği stratejiler, uyguladığı politikalar, diğer Avrupa ülkeleri ile olan ilişkileri, ekonomik stratejileri, Avrupa Birliğine giden süreçte oynadığı etkin rol ve ülkesindeki ırkçı radikal hareketlerin dünya savaşları sonucunda zayıflaması ile bugün dev ekonomiye dönüşümünü sağlayan sanayi yapılandırması adımlarının atılması süreçlerini incelemiştir. Almanya'nın bugün Avrupa Birliği içindeki etkin ve yetkin rolü, Birliğin politikalarını şekillendirmedeki aldığı kararlar ve diğer birlik ülkeleri üzerindeki etkisi, Dünya ekonomisindeki ticaret hacmi, Avrupa Birliği'nin hedefleri için izleyebileceği stratejiler ve Birliğin geleceğine dair olası izleyeceği yol değerlendirilmiştir. Birinci bölümde, Almanya Tarihi, Ortaçağ'dan bugüne ele alınmıştır. İkinci Bölümde, Almanya etkisinde oluşan Avrupa Jeopolitiği, Avrupa Birliği oluşum süreçleri, amaçları, hedeflerinden bahsedilmiştir. Üçüncü bölümde, Almanya'nın dünyadaki konumu, ekonomisi, Avrupa Birliğini şekillendirmede olası izleyeceği roller tartışılmıştır.
Türkiye'de milli iktisat döneminin ulus devletin inşasına etkisi

Bu tez, ttihat ve Terakki Cemiyeti'nin Birinci Dünya Savaşı yıllarında uyguladığıMilli ktisat politikalarının, Müslüman-Türk burjuvazinin oluşmasının teşvik edilmesi ve gayrimüslim burjuvazinin tasfiye edilmesi ile birlikte Türkiye'de ulus devletin inşasına zemin hazırladığını savunmaktadır. Bu iddianın desteklenmesi amacıyla, Milli ktisat politikalarının sorumlusu ve uygulayıcısı olan ttihat ve Terakki Cemiyeti incelenmiş; söz konusu politikaların uygulandığı dönemde Osmanlı mparatorluğu'nun toplumsal ve ekonomik yapısı irdelenmiş; devletinkurtulması ve ülkenin kalkınması için benimsenmesi gereken iktisadi politikalar üzerinde yapılan düşünsel tartışma ortaya konmuş ve son olarak da uygulanan milli iktisat politikalarından örnekler verilerek bunların ulus devletin inşasına yönelik etkileri incelenmiştir.
Parlamenter siyasette İslami hareketler:Mısır Müslüman Kardeşler Hareketi(1928-2013)

Araştırma, Arap Parlamentolarında İslami hareketlerin realitesini ve yükselişini, özellikle, Mısır tarihinde sahip olduğu önemi, İslam aleminde ortaya çıkan yeni İslami hareketlerin en büyüğü olması ve iktidara geldikten sonra kendisinde meydana gelen değişimler açısından Mısır'daki Müslüman Kardeşler'in durumunu ele almaktadır. Bu yüzden araştırma, mefhum, hedefler, düşünceler ve kendisindeki aşırılık ve sapma bakımından İslami hareketlerin realitesine odaklanmıştır. Ardından araştırma, İslami hareketlerin Arap ülkelerinde yükselişine katkıda bulunan sebepleri açıklamaktadır. Aynı şekilde bu yükselişe mebni olan sonuçlara ek olarak İslami hareketlerin parlamento çalışması ve siyasi katılımın sebeplerini beyan etmektedir. . Araştırma, İslami hareketlerin bakış açısını açıklamayı hedeflemiş ve Mısır'da Müslüman Kardeşler'in, Filistin'de Hamas Hareketinin, Fas'taki Adalet ve Kalkınma Partisinin ve Tunuslu en-Nahda Partisinin bakış açısına odaklandı. Aynı şekilde araştırma Mısır'daki Müslüman Kardeşler'in doğuşundan itibaren durumunu, gelişim aşamaları ve yönetime gelene kadar sistemle olan ilişkilerini incelemekte, parlamentodaki gelişimi ve Batıyla olan ilişkisini açıklamaktadır. Araştırma, İslami hareketlerin iktidara gelmelerine yönelik Batılıların yaklaşımlarına değinmektedir. Aynı şekilde, Müslüman Kardeşler'in parlamentodaki çalışmasına yönelik bir rahatsızlık durumunun olduğu sonucuna varmıştır. Çünkü onlar, toplumsal, siyasi ve ekonomik sorunlara yönelik çözümler sunamamalarının yanı sıra İhvan, hala da vatandaşların ihtiyaçlarına cevap verecek ve onların güvenliklerini koruyacak bir yöntemle devlete göç getirememektedir. Onlar sadece devleti ihvanlaştırmak ve bağlantılarına hakim olmak için çalışıyorlar. Araştırma, Müslüman Kardeşler Hareketinin, içinde şiddet yöntemleri da olmak üzere, cemaatin yaşam dönemleri boyunca bakış açısının gerçekleşmesi için tüm yöntemleri kullandığını, işitme ve itaat etme kanununun cemaatin çalışmasına hakim olduğunu, iç ilişkilerini düzenlediğini ve İhvan-Amerikan ilişkilerinin ellili yıllardan bugüne değin devam ettiğini açıklamıştır. Bu ilişkiler çerçevesinde Müslüman Kardeşler Cemaati, Batıyı razı etmek için bütün uluslararası anlaşmalara bağlı kalmıştır. Öyle ki bütün alanlardaki siyasi işlerdeki alışverişte Müslüman Kardeşler Hareketinin pragmatik özelliği ortaya çıkmıştır. Bu, geçen onlarca yıllar boyunca ideolojik bağlılık ve değişik hükümetlere muhalefet ile nitelenen siyasi söylemlerinin aksinedir.
İnsani müdahale ve koruma sorumluluğu: Suriye iç savaşı

Arap Baharı olarak adlandırılan süreç, Ortadoğu ve Kuzey Afrika'yı etkileyen toplumsal hareketleri içermektedir. Arap Baharı'nın etkisini gösterdiği Suriye'de ise, daha adil ve demokratik bir yönetim isteyen halk sokağa çıkarak, barışçıl protestolar düzenlemiştir. Halkın barışçıl gösterilerine karşılık, Cumhurbaşkanı Beşşar Esad, protesto gösterilerini güç kullanarak bastırmaya çalışmış ve halka karşı devletin tüm kaynaklarını kullanarak bir savaş başlatmıştır. Çatışmalar kısa sürede iç savaşa dönüşmüştür. Uluslararası aktörlerin de dahil olduğu iç savaşta cihatçı terör örgütleri ortaya çıkarak, büyük kazanımlar elde etmişlerdir. Uluslararası barış ve güvenliği korumak amacıyla kurulan Birleşmiş Milletler Örgütü ise, kendi ürettiği 'koruma sorumluluğu' doktrinini uygulayamamış ve bu savaşta etkisiz kalmıştır. Çatışmalarda yarım milyondan fazla insan ölmüş, 6.2 milyon insan mülteci konumuna düşmüştür. Kimyasal silah kullanıldığı belgelenen savaşa karşı uluslararası toplumun eylemsizliği insan hakları ihlallerini daha da derinleştirmiştir. Bu çalışmada, 'Suriye'de iç savaş nedeniyle yaşanan insan hakları ihlalleri durdurulabilir miydi sorusu cevaplanmaya çalışılmıştır. Konu, uluslararası ilişkiler literatüründe yer alan 'Güvenlik', 'İnsani müdahale' ve 'Koruma Sorumluluğu' kavramları incelenmiş ve Suriye İç Savaşı bu kavramlar çerçevesinde değerlendirilmiştir. Suriye İç Savaşı'ndaki ihlallerin, koruma sorumluluğu doktrini açısından müdahaleyi gerektirip gerektirmediği noktası, uluslararası hukuk ve BM Şartı üzerinden incelenmiştir. BM Örgütü'nün eylemsizliğinin yapısıyla ilgili sorunlardan kaynaklandığı ve uluslararası barış ve güvenliğin sağlanması için, devletlerin siyasi karar almasının önüne geçecek ve hesap vermelerini sağlayacak düzenlemelere ihtiyaç duyulduğu sonucuna varılmıştır.