turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Landscapes of pednelissos: Making of an urban settlement image in Ancient Pisidia

Bu çalışma morfolojik özelliklerinin çeşitliliği ve bunların sosyo-ekonomik hayattaki baskınlığı ile öne çıkan dağlık Pisidya bölgesinin antik dönemdeki görece küçük kentlerinden olan Pednelissos'un peyzajlarında cisimleşmiş olan, insanlar arasındaki ve insanlarla çevreleri arasındaki etkileşimi incelemektedir. Bu anlamda peyzaj, insanların yaşayışları ile mekan ve zaman içerisindeki eylemlerinden doğan bir kültürel imge, çevreyi temsil etme, yapılandırma ve simgelemenin bir yolu olarak kavramsallaştırılmaktadır. İnsanların çevrelerini nasıl görmüş, yorumlamış ve anlamış oldukları ile çevrelerini bir mesaj, bir söylem ve kendilerine dair bir imge iletmek üzere nasıl şekillendirip dönüştürmüş oldukları sorgulanmaktadır. Bir peyzaj okumasısunmak üzere bağlamı kurgulamak ve bu şekilde Pednelissos'un kent kimliğini daha geniş bir fiziksel perspektif içerisinde tartışmak amacıyla kentsel ve mimari mekan, mekanın sosyal olarak üretimi ve kent sakinleri ile fiziksel çevreleri arasındaki sözsüz iletişimin araçları incelenmektedir. Mekanların ve yerlerin algılanması, üretilmesi ve kullanımı, kent sakinleri ile kentin fiziksel ögeleri, topografik elemanlar ve doğal kaynaklar arasındaki karşılaşmalara referansla tartışılmaktadır. Peyzaj okuması yaklaşımının yerleşim arkeolojisi kapsamında kullanımının potansiyelleri Pednelissos modeli ile örneklenmektedir. Buna göre peyzaj okuması antik çağın fiziki çevrelerinin ve bunların işlenişindeki sosyal boyutun çözümlenmesi ve yeniden kurulması amacıyla bir çerçeve çizilmesine yardımcı olmaktadır. Peyzaj okuması tahribatsız arkeolojinin potansiyelini örneklemekte ve kentsel mekanlar ve kent imgesinin nasıl sosyal olarak üretilmiş, deneyimlenmiş ve tüketilmiş olduğu konusunda bilgi vermektedir.
Kelenderis Roma Çağı seramiği

Kelenderis Orta Dağlık Kilikya'nın önemli liman kentlerinden birisidir. Çalışmamız 1989- 1992 yılları arasında Aşağı Şehir sondajından elde edilen buluntularıkapsamaktadır. Kelenderis'in Roma Seramiği iki grup altında toplanır. lki nce Seramik başlığı altında vermiş olduğumuz Terra Sigillatalar ile Roma Kırmızı Astarlı kaplarıdır. kincisi ise Kaba Seramik başlığı altında verdiğimiz günlük kullanım kaplarıdır. Erken mparatorluk dönemi ince ve kaba seramiklerin az olması veya hiç elegeçmemesi kentin bu dönemde bölgenin siyasal ve ekonomik durumundan fazlasıylaetkilendiğini gösterir. Bu döneme ait günlük kullanım kapları, Terra Sigillata ve Kıbrıs Kırmızı Astarlı örneklerinin az miktarda ele geçmesi, Afrika Kırmızı Astarlıların erken örneklerinin ise hiç ele geçmemesi korsan baskısı altında kalmış olan kentin sürekli ilişkide olduğu kentlerle M. Ö. 1 ve M. S. 2. yüzyıllarda ticarette sıkıntılı günlergeçirdiğini göstermektedir. nce seramik grubundaki Geç Roma Dönemi Kırmızı Astarlıları ve kaba seramikte yer alan geç dönem buluntuların bol miktarda ele geçmesikentin M. S. 4. yüzyıldan 7. yüzyılın sonlarına kadar yeniden parlak günler yaşamayabaşladığını gözler önüne serer. Geç dönem ithal ince seramik grubu, kentin Afrika, Batı Ege ve Kıbrıs ile ilişki içerisinde olduğunu ve de bunlar arasında Kıbrıs'ın ön plana çıktığını gösterir. Bölgesel bazda Kelenderis malzemesinin oranının bölge kentlerine oranla daha düşük olduğu görülür. Erken ve Orta mparatorluk dönemi buluntularımız bunu desteklemektedir. Kaba malzemenin çoğunlu pişirme kaplarıdır. Güveçler ve çömlekler ön plandadır. Tavaların az olması ise şaşırtıcıdır. Pişirme kaplarının büyük bir bölümüGeç dönemden olup Erken ve Orta mparatorluk örnekleri de ele geçmişştir. Kent kaba seramik ihtiyacını ithal ve yerel üretimle karşılamıştır. Aşağı şehir sondajında elde edilen buluntular buradaki Roma Dönemiyerleşmesinin M. Ö. 1. yüzyıldan 7. yüzyılın sonlarına kadar kesintisiz sürdüğünü ortaya koymuştur. Kentin imparatorluk döneminde yaşadığı sıkıntılı günlerin ardından komşu ülkeler ve kentlerle ilişkisini geliştirmeye başlamış olduğu dönemi sondajda demirciatölyesi temsil etmektedir. lişkilerin tamamen geliştiği tarihler olan M. S. 5-7. yüzyıllar ise olası konut yapısı ve zemin mozaiği, hamam, agora bazilikası ile de kendisini göstermektedir.
Stratonikeia kazılarında bulunan Roma Dönemi kırmızı astarlı seramikleri

Muğla ili Yatağan ilçesinin yaklaşık 8 km. güney batısında yer alan Eskihisar köyünün yerleştiği alanda kalıntıları görülebilen Stratonikeia antik kentinde İlk bilimsel kazılar 1 Ağustos 1977 tarihinde Prof. Dr. Yusuf Boysal başkanlığında bir ekip tarafından başlatılmıştır. Daha sonra 2003- 2006 yılları arasında ise Prof. Dr. M. Çetin Şahin başkanlığında kazılar yapılmıştır. Şimdi Prof. Dr. Bilal SÖĞÜT başkanlığında bir ekip, burada araştırma, kazı ve restorasyon çalışmalarını yürütmektedir. Antik yazarlardan Herodotos (V, 118), Strabon (XIV, II, 25), Pausanias (5, 21, 10 )'ın verdiği bilgilere göre, burada Khrysaoris / Idrias adında bir yerleşme vardı. M. Ö. 281 yılından sonra, kısa bir süre içinde Seleukos kralı I. Antiokhos tarafından, önceden üvey annesi ve sonrasında eşi olan Stratonike adına bu kentin adı değiştirilmiştir. Stratonikeia ve içinde bulunduğu bölge, Hellenistik Dönem boyunca, Seleukos, Ptolemaios, Makedonyalılar, Rodos arasında el değiştirmiştir. Kentin çok sınırlı bir alanında kazı yapılmıştır. Kentte bilinen en eski yapı M. Ö. 2. yüzyılın 2. çeyreğine tarihlenen ve inşası sonraki dönemlerde de devam ettiği anlaşılan Gymnasiondur. Tezimizin konusu olan Roma Dönemi Kırmızı Astarlı Seramikleri 1991- 2014 yıllarında yapılan kazı çalışmaları sonucu kentin, tiyatro, kuzey sütunlu cadde, kiliseler, meclis binası, çeşme ve kuzey şehir kapısında ele geçmişştir. Roma Kırmızı Astarlı Seramikleri arasında Afrika Kırmızı Astarlı, Foça Kırmızı Astarlı, Kıbrıs Kırmızı Astarlı ve Çandarlı seramiği yer almaktadır. İncelenen örneklerin toplamda 103 tanesi ithal yiyecek ve içecek servis kapları olarak kullanılan tabak ve kaselere ait ağız kenar parçalarından oluşmaktadır. Gruplar içerisinde en çeşitli repertuara sahip Afrika Kırmızı Astarlı Seramikleri olurken en az örneğe sahip olan grup Kıbrıs Kırmızı Astarlı ve Çandarlı seramikleridir. Çalışmalar esnasında günümüzde halen daha geçerliliğini sürdüren J. W. Hayes'in oluşturduğu tipoloji temel alınarak incelemelerde bulunulmuştur. Tasnif ve hamur astar Tez kapsamında dahil ettiğimiz seramik grupları içerisinde yer alan bazı buluntular Doç. Dr. Mehmet Tekocak tarafından '' Stratonikeia Kazılarında Bulunan Kırmızı Astarlı Seramikler'' başlığı altında makale olarak yayınlanmıştır. Biz de bu çalışılan malzemeler ile birlikte toplamda 103 parça seramik buluntusunu inceleme kapsamına aldık. Tespit belgeme ve değerlendirme çalışmaları yapılmıştır.
Antik Çağ'da güneş saatleri ve zaman kavramı

Antik çağ güneş saatleri astronomi biliminin matematik ile birleştiği noktada, coğrafyanın da katkısıyla gelişim göstermiştir. İlk güneş saatleri olan gnomonlar genelde mevsim değişimlerindeki gölge farklılıklarım gözlemlemek içindi. Anaksmandros'un İ. Ö. 6. yüzyılda geliştirdiği antik çağın ilk gnomonları Sparta'da kullanılmıştır. İlk gnomonlardan sonra ortaya çıkan antik çağ güneş saatleri, büyük oranda Hellenistik dönemde İskenderiye'de oluşturulan bilimsel çalışmaların sayesinde meydana çıkmışlardır. Genelde konik ve küresel tiplerde yapılan güneş saatlerinden Batı Anadolu'da daha çok konik olanlar ele geçmişştir. Bir güneş saatinin yapımındaki en önemli konu, güneş saatinin yapılacak yerin enlem derecesine olan uygunluğudur. Güneye döndürülünce çalışan antik çağ güneş saatleri üzerinde, üç gündönümü eğrisi, yani kış ekinoks ve yaz gündönümleri eğrileri ve eşit aralıklarla bölünmüş on bir ya da on iki saat çizgisi bulunur. Hellenistik dönemden itibaren başlayan gerçek anlamdaki güneş saati kullanımı, geç dönemlerde de, Bizans ve Osmanlı dönemlerinde de yoğun olarak kullanılmıştır. Antik çağ felsefecilerinin Khaos'la başlattığı zaman insanlarda, gece gündüz, ay, yıl ve mevsimler gibi kavramlardı. Antik çağ inşam günü sabah, öğle ve akşam diye üçe ayırıyordu. Güneşin sunduğu ışık sayesinde günlük zamanlamalarını ayarlayan antik çağ inşam, genelde sabah gün doğmadan uyanıyor ve akşam gün batmadan kısa bir süre önce de dinlenmeye çekiliyordu. Çiftçiler yoğun olarak ekin ve hasat zamanlarında çakşırken, kentli insanlar yılın her mevsimi gün ışığından daha çok faydalanmak için, çalışma saatlerini güneşin doğduğu ana ayarlıyorlardı. Erkekler günlerini dışarıda geçirirken, kadınlar genelde evde okul öneesi çağındaki çocuklara bakıp, ev işleriyle uğraşıyorlardı. Eşler geceleri aynı yatağa giriyor, bunun yanında Roma döneminde, siesta saatinde de beraber olabiliyorlardı.
II. Rusa önemi kalelerinde görülen mimari süslemeler

Tez çalışmamızın amacı, II. Rusa Dönemi'nde görülen mimari süsleme öğelerini teknik ve stilistik açıdan irdelemektedir. Bu bağlamda ilk olarak Urartu Krallığı'nda süslemelerin yapıldığı materyaller ele alınmış ve süslemeleri ile ön plana çıkan yapılar tasvir edilmiştir. Böylelikle mimari süsleme öğelerinin II. Rusa Dönemi'ne gelene kadar geçirdiği değişim süreci daha açık görülebilecektir. Daha sonra ise II. Rusa Dönemi'nde inşa edilmiş olduğu bilinen beş kale ele alınarak konumları, kazı ve araştırma tarihleri, mimari yapıları gibi genel bilgiler verilmiştir. Bu bağlamda Karmir-Blur, Bastam, Toprakkale, Adilcevaz-Kef ve Ayanis Kaleleri ele alınan kalelerdir. Söz konusu kalelerin mimari süslemelerinde fresk, kabartma, kazıma, oyma, kakma ve aplike olmak üzere çeşitli teknikler kullanıldığı anlaşılmıştır. Büyük bir bölümü ünik eserlerden oluşan bu verilerin Urartu Krallığı'nın erken dönemlerinde görülmemiş olması, bizi söz konusu kralın uygulamış olduğu farklı politikaya yöneltmiştir. Mimari süslemeler hakkında elde edilen bu veriler, olasılıkla kralın uygulamış olduğu barış politikasının bir sonucu olarak değişim göstermiştir. Krallığın her döneminde yoğunlukla etkileşim içerisinde oldukları Yeni Assur Krallığı, bu dönemde de kendini oldukça hissettirmektedir. Bu sebeple elde edilen mimari süsleme öğelerinin etkilenmiş olduğu Yeni Assur sanatı ile karşılaştırmalar yapılarak, motif ve figürlerin yansımaları incelenmiştir. Tezin hazırlanma sürecinde Urartu mimari süslemelerinde kullanılan teknikler hakkında kaynakların az olması, interdisipliner araştırmalar yapmaya yönlendirmiştir. Ancak Urartu sanatı için bu kapsamda bir çalışma yapılmasının da gerekliliği öneri olarak sunulmuştur. Yanı sıra II. Rusa'nın barış politikası sürecinde özellikle Yeni Assur ve Urartu Krallıkları arasındaki etkileşimin boyutları ve ne yönde olduğu üzerine yapılacak çalışmalar da bu dönemi aydınlatacaktır.
Antik çağda doğu Karadeniz bölgesi kıyı yerleşimleri ve yerleşim stratejileri

Karadeniz Bölgesi, çok eski çağlardan bu yana kesintisiz bir yerleşime sahne olmuştur. Coğrafyanın topoğrafik yapısı ve yazılı kaynakların yetersizliği bilim adamlarının bu bölgeye pek rağbet etmemesine neden olmuştur. Karadeniz adı dev dalgaları ve korkunç girdaplarından dolayı önce Pontus Aexeinos, zamanla gemi yapım teknolojisinin ilerlemesiyle de Pontus Euxeinos olarak adlandırılmıştır. Bölgede yaşayan yerel halklar çeşitli nedenlerle dışarıdan gelen halklarla etkileşim içine girmişlerdir. Samsun ve Artvin arasında yer alan kıyı kentlerine İ. Ö.10. yüzyıldan itibaren dışarıdan halklar gelip buralarda çeşitli amaçlarla koloni kentler kurmuşlardır. Bu halkları korkunç denizine rağmen bu sulara çeken en önemli şey tabii ki Karadeniz'in sahip olduğu zengin maden rezervleridir. Argonautlar Seferi ve Altın Post Efsanesi de bu şekilde somutlaştırılmıştır. Antik çağda Pontus Euxeinos kıyısında kurulan bu kentler ekonomik, stratejik, jeopolitik, askeri ve siyasi anlamda çok önemli bir hale gelmiştir. Roma Çağında ise Mithridatlar Hanedanlığı hem döneme hem de bu bölgeye damgasını vurmuştur. İ. Ö.395 yılında Roma İmparatorluğu'nun ikiye ayrılmasından sonra bu coğrafya Doğu Roma İmparatorluğu'nun sınırlarına dahil olmuştur. Bu dönemde eski önemlerini yitirmiş olmalarına rağmen sadece Trapezus'un Pontus Rum İmparatorluğu'nun başkenti olduğunu ve eski önemini koruduğunu biliyoruz. Karadeniz Bölgesi'nin ekonomik, jeopolitik ve stratejik önemi bölgeye hakim devletlerce sonuna kadar kullanılmıştır.
Digitizing archaeological excavations in 3d, an image based modeling approach at Komana Pontika

Her ne kadar Türkiye'de yaygınlaşmamış olsa da, son yıllarda 3D uygulamalar arkeolojik çalışmaların birçoğunda kullanılır hale gelmişlerdir. İlk zamanlarında sadece üç boyutlu görselleşirme ve rekonstrüksiyon amacıyla arkeolojinin ilgi alanına giren bu yöntemler geçen süreçte teorik ve teknolojik altyapının da gelişmesiyle bilimsel araştırmaların önemli bir parçası haline gelmeye başlamıştır. Artık bu yöntemler kullanılarak kazı süreçleri ve buluntuları dijital olarak belgelenebilmekte, elde edilen bilgi yine dijital ortamlarda işlenip değerlendirilebilmekte ve yine aynı şekilde kolayca paylaşılabilmektedir. Bu tez içeriğinde Fotoğraf Bazlı Modelleme yaklaşımının, barındırdığı özellikler bakımından hemen hemen tüm araştırmalara uygulanabilirliği ve bu çalışmalarda ulaşılan bilginin belgelenmesi, yorumlanması ve yaygınlaştırılması süreçlerine olan ek katkısı tartışılmaktadır. Gelişimi için yakın gelecekte, yeni medyanın da etkisiyle daha işbirlikçi, dışa açık, kitle odaklı bir yapıya ve çok katmanlı, çok boyutlu, sorgulanabilir içeriklere doğru evrilmesi gereken arkeoloji biliminin bu yöntemi şimdiden sahiplenmeye başlaması önem taşımaktadır.
Apameia Kelainai kentinin tarihi coğrafyası ve sikkeleri

Apameia kenti özellikle Hellenistik ve Roma döneminde oldukça önemli bir konuma yükselmiştir. Batı-Doğu ticaret yollarının önemli kavşak noktalarından birisidir. Roma döneminde Ephesos'tan sonra Roma'nın Asia Eyaleti'nin en önemli kenti ve conventus bölgesi olmuştur. Roma dönemindeki bu önemi bastırdığı sikkeler ile de kendini belli etmektedir. Bu çalışma da bölgede yapılan kazıların yeterli seviyede olmaması nedeniyle şehrin mimari yapısı hakkında çok fazla bilgi bulunamamasına rağmen şehrin bastırdığı sikkelerden ve tarihsel kaynaklardan yola çıkılarak, şehrin tarihi ve coğrafi yapısı, sikkeleri ile beraber ortaya konmaya çalışılmıştır.
Brittle Orange Ware seramik türünün Güneydoğu Anadolu bölgesi ve Kuzey Suriye'de yayılımı

Tez kapsamında ele alınan, M. Ö. 3. binyılda görülen 'Brittle Orange Ware' adı verilen seramik türü Güneydoğu Anadolu ve Kuzey Suriye bölgelerinde görülmektedir. Bu seramik türü genel olarak kırmızımsı portakal renginde olup, mineral katkılıdır. Bu türde kaplar kuzeyde Kahramanmaraş'ta, doğuda Teli Brak'ta, batıda Tarsus Gözlü Kule'de; İslahiye-Altıntop-Amuk ovasında, Qoueiq nehri boyunca on üç yerleşimde ve en güneyde de Ugarit/Ras Şamra'da görülmektedir. 'Brittle Orange Ware' seramik türünün en erken örnekleri Gedikli Karahöyük'te açığa çıkartılmıştır. Özellikle İslahiye Ovası'nda bu seramik türü hem yerleşim katlarında, hem de oda mezarlarla yakma mezarlarda görülmektedir. Dolayısıyla bu seramik türü farklı işlevlerde kullanılmıştır. İslahiye Ovası'nm dışında bu seramik türü hiçbir yerleşimde mezar eşyası olarak kullanılmamıştır. Bu türe ait formlar incelendiğinde özellikle İslahiye Ovası formları ile Amuk ovası ve Ugarit/Ras Şamra'da görülen tiplerin birbirinden farklılıklar gösterdiği tespit edilmiştir. Yapılan değerlendirme sonucunda 'Brittle Orange Ware' seramik türü kendi içerisinde iki farklı gruba ayrılmıştır. İslahiye Ovası'ndakileri bir gruba, Amuk ovası, Qoueiq nehri ve Ugarit/Ras Şamra örneklerini de diğer bir gruba koymak mümkün olmuştur. Tümen Höyük'te bu tür kaplar Erken Tunç Çağı Il-IH'e tarihlendirilen IIIc-k evrelerinde görülmektedir. Zincirli'de büyük yapıların altından çıkartılan toprak içerisinde bu türe ait çok sayıda üzeri kazıma bezekli parça tespit edilmiştir. Sakçagözü 'nde, V ve VI. katlarda bu tür seramik görülmektedir. Amuk ovasında Çatal Höyük'te, Teli Cüdeyde'de, Teli Tayinat'ta, Dhahab'ta Erken Tunç Çağı'na tarihlendirilen H, I ve azalarak da J safhasında görülmektedir. Erken Tunç Çağı I'in sonlarından itibaren görülmeye başlanan 'Brittle Orange Ware' seramik türü bütün dönem boyunca yaygın biçimde kullanıldıktan sonra Erken Tunç Çağı'nın sonlarında azalarak ortadan kalkmıştır.
Troas bölgesi Odeion yapıları

Bu tez çalışması antik Troas bölgesi önemli kentlerinden Alexandria Troas, Roma dönemi şehir planında önemli bir konumda bulunan Odeion yapısını mimari açıdan inceleyerek kent sosyal yaşamındaki olası rolü üzerine yoğunlaşır. Roma dönemi sosyal yaşantısı içinde önemli bir yer tutan Odeionlar bazı diğer kulanım alanları dışında özellikle, müzik aletlerinin eşlik ettiği konserler, müzikaller ve müzik yarışmaları amacıylakullanılmaktadırlar. Odeion yapıları gelişimi tamamlayasıya kadar bazı gelişim aşamalarındangeçmişş ve bu şekilde yarım daire temelli ve yine yarım daire şekilli oturma sıralarına sahip olan son gelişim aşamasına ulaşmışlardır. Bu açıdan Alexandria Troas kenti odeion yapısınıtarihlemek ve kentin bu dönemdeki yapılaşma süreci içinde değerlendirilecektir. Alexandria Troas kenti bölge topraklarının Roma hakimiyetine girmesinin adından gelişimini sürdürmüştür. Roma imparatorluk döneminde koloni haline gelen kentte inşa edilen birçok önemli yapı arasında odeion yapısı da bulunmaktadır. Yapının günümüzde görülebilenbölümün birçoğunu tonozlu alt yapısı oluşturmaktadır. Şu andaki görünümü ile bir Roma yapısı görünümüne sahip olan yapının sahne binasının yapı elemanlarının büyük kısmınıntahrip olması ve bu çalışmaya konu teşkil eden odeion yapısında kazı yapılmamış olmasısağlam bilgilere ulaşmamıza engel olmaktadır. Bu bakımdan sistemli olarak kazıları yapılmışantik Troia kenti odeion yapısı karşılaştırma açısından önemli bir yer tutmaktadır. 1991 yılında Brian Rose liderliğinde başlatılan ve sonrasında devam eden çalışmalarda Bronz ÇağSonrası Troia araştırma ekibi tarafından odeion yapısı da birçok çalışma yapılmış ve sahne binasının orijinal yapısı hakkında çalışmalar ortaya konmuştur. Troia odeion yapısı Romaodeion yapı tipine uygun bir plan verdiğinden Alexandria Troas odeion yapısıyla oldukçabenzeştiği bu benzerliğin bu iki yapının yaklaşık olarak aynı tarihte inşa edildiğinden ve aynı mimari gelenek ürünü olmalarıyla açıklanabilir.
Soli/Pompeiopolis Korinth başlıkları

Soli/Pompeiopolis Kenti'nin görülebilen en önemli anıtsal yapısı olanorijinalde 200 sütuna sahip, 350 m. uzunluğundaki Sütunlu Cadde, çağdaşıkentlerde bulunan benzerleri gibi Korinth düzeninde dekore edilmiştir. Bu tez çalışması ile Sütunlu Cadde'de bulunan Korinth başlıklarınınatölye ve tarihleme sorunlarına stil kritiği yolu ile çözüm getirilmesi amaçlanmıştır. Halen Sütunlu Cadde'de bulunan ve bir kısmı müzeye taşınan toplam 90 adet Korinth başlığı kataloglanmış ve dört ayrı başlık altında gruplanmıştır. Belirlenen bu gruplar; Normal Korinth Başlıkları (65 adet), Akanthus ÇelenkBaşlıkları (4 adet), Pilaster Başlıklar (2 adet) ve Figürlü Korinth Başlıkları( 19 adet) olarak adlandırılmıştır. Belirlenen gruplara dahil edilen başlıklar kendi içinde süsleme özelliklerine göre farklı tiplere ayrılmış, tipolojik sınıflandırmaları yapılmış, stil, ustalık ve yapım evreleri göz önünde bulundurarak tarihlemeleri bilinen benzer yapı ya da başlıklar ile analojik olarak çalışılmıştır. Tez çalışmasıyla Soli/Pompeiopolis Sütunlu Caddesin'nde bulunanKorinth başlıklarının M. S. II. yüzyıl sonu ile M. S. III. yüzyılın ilk yarısıarasında, yerel kireç taşından, Aphrodisias Dekorasyon Okulu etkisinde eserler veren Suriyeli ve yerel ustalar tarafından imal edildiği sonucuna ulaşılmıştır.
Demir Çağ Anadolusu'nda ateş kültü: Antik kaynaklar ve arkeolojik bulgular

Ateş, Önasya'daki pek çok toplum tarafından tarihsel süreç içinde kutsal sayılmıştır. Ateşin kült ve dinlerle bağlantısı ise bugüne değin yalnızca Zerdüşt Dini çerçevesinde kurulabilmiştir. MÖ 8-6. yy'lar içindeki bir dönemde Kuzeybatı İran'da yaşadığı düşünülen Zerdüşt'ün kurduğu din hakkında bilinenler çoğunlukla Sasaniler (MS 224 -641) ve sonrasındaki dönemlere aittir. Zerdüşt Dini'nin erken dönemleriyle ilgili arkeolojik bulgular İran dışında özellikle Orta ve Doğu Anadolu'da son yıllarda artış göstermeye başlamıştır. Zerdüşt Dini'nin merkezinde yer alan Ateş'le ilgili pratiklerin kökeni bugüne değin arkeolojik bulguların azlığı nedeniyle yeterince incelenememiştir. Zerdüşt Dini'nin mimari boyut kazanmasına neden olan Ateş Kültü törenleri ile ilgili arkeolojik bulgular hazırlanacak tez çerçevesinde antik batı kaynaklardaki bilgilerle değerlendirilerek, Anadolu tarihinin pek fazla bilinmeyen dinsel ağırlıklı tarihsel bir süreci aydınlatılmaya çalışılacaktır.
Kyme'den iki Hellenistik portre

Demosthenes Baltazzi, 1887 yılının Kasım ayı kazı sezonunda bir Aeol kenti olan Kyme'nin 'Augusteum' olarak nitelenen yapısında birçok heykel ve portre bulmuştur. Bu çalışmanın konusunu oluşturan ve şimdi istanbul Arkeoloji Müzesinde 387 envanter numarasıyla kayıtlı olan erkek portresinin, değişik eşleştirmeler ve tipolojik özellikleri değerlendirilerek 'Hephaistion'a ait olduğu sonucuna varılmıştır. Hephaistion, Makedonya kralı Büyük İskender'in yakın dostu, arkadaşı ve ordusunda kumandanıydı, iskender'le birlikteliği gerek Mısır'dan elimize geçen küme heykelleri (Lev.6), gerekse Pella yakınlarında üzerinde Hephaistion yazrtryla birlikte bulunmuş olan kabartma (Lev.4) ve şimdi Paul-Getty Müzesinde korunan küme (Lev.5) betimlemelerinde görülmektedir. Ayrıca portre bu örneklerin yanı sıra Kyme'de İskender tipolojisine uyan ve tarafımızdan 'tskender' olarak eşleştirilen bir diğer portreyle bir arada bulunmuştur. Bu birliktelik portrenin Hephaistion'a ait olma olasılığını güçlendirmektedir. Bunun yanı sıra her iki portrenin de aynı el işçiliğini göstermesi, diğer buluntu malzemelerinden biri olan Roxane başı (Lev.3b) da dahil olmak üzere, bunların aynı sanatçı ve ateh/e taralından yapıldıklarını söylemeye olanak tanır. Bunlar Hellenistik Dönem normlarryla çalışan, ama kendine Özgü, kuru işçiliğe sahip yerel bir atelyenin ürünü olmalıdırlar. İskender-Hephaistion kümesinin beraberinde ele geçen Artemis, Roxane ve Augustus başlarından anlaşıldığı üzere bu heykel kümesi kentin önemli şahsiyetleri ya da kente hayırda bulunan hayırseverler onuruna yapılmış büyük bir anıtı süslüyorlardı. Bu anıt kentin merkezi olan agoraya çok yakın ve küçük tapınak benzeri yapılarla bir arada konumlanmıştı. Portre, Roma dönemi imparator portrelerinde sıkça karşımıza çıkan, ama Hellenistik dönemde nadir olarak görülen bir yöntemle yapılmıştır: ikinci kez üzerinde çalışılarak bir başka portrenin bozulmasıyla Hephaistiona dönüştürülmüştür. Tipolojik ve stilistik özellikleri ve diğer bölgelerle yapılan karşılaştırmalar doğrultusunda Geç Hellenistik Dönem içerisinde I. ö. 120- 1 00 yıllan arasına tariTılendirilmektedir.
Inside the blue color: Social and methodological investigation of the turquoise colored beads found in Neolithic Barcın höyük in nw Anatolia

Kişisel süslenme eşyaları geçmişş toplumlar hakkında birçok bilgi verebilir. Bu çalışmada M. Ö. yedinci binyıla tarihlenen ve kuzeybatı Anadolu'da bulunan Barcın Höyük yerleşiminde ortaya çıkarılan turkuaz renkli boncuklar incelenmektedir. Çalışmanın amacı bu boncukların hammaddesini ve insan eliyle imal edildiği görülen turkuaz rengin elde edilmesini sağlayan metotları ortaya çıkarmaktır. Benzer boncuklar, bazen turkuaz taşından yapılmış boncuklarla birlikte, Anadolu ve Orta Doğu'daki başka Neolitik ve/veya Erken Kalkolitik döneme tarihlenen yerleşimlerde de ortaya çıkarılmıştır. Turkuaz taşından yapılan boncuklarla aralarındaki renk ve şekil benzerliği, ve turkuaz taşı kaynaklarının Anadolu'dan coğrafi olarak uzak olduğu düşünülürse, turkuaz renkli boncukların, bu taşı taklit amaçlı yapılmış olma ihtimali bu çalışmada ele alınacaktır. Taklit ihtimali ayrıca neolitik dönemde Anadolu'da, hammaddeye erişim açısından bir eşitsizlik olabileceğini, ve bu durumun bu dönemde sosyal farklılaşma açısından ne anlama geleceğini değerlendirmeye yönlendirir. Barcın Höyük boncukları üzerinde optik mikroskopi, Raman, FTIR, ve SEM-EDX gibi aletli analizler yapılmıştır. Bu analizler boncukların, kemik matriksinin doğal dönüşümünden meydana gelen flüorapatit maddesinden oluştuğunu ortaya çıkarmıştır. Bu sonuç üzerine, boncuklardakine benzer bir turkuaz rengi elde edebilmek ve boncukların üretim sürecini anlayabilmek için, modern ve arkeolojik hayvan kemikleri ve benzer materyeller üzerinde laboratuar deneyleri yapılmıştır.