turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Osmanlı Dönemi Bursa hapishanesi

Osmanlı Devleti içerisinde XVIII. yüzyıldan itibaren başlayan yenilik hareketleri ve bunların sonucu olarak Osmanlı vatandaşlarının elde ettiği haklarla birlikte suç ve ceza kavramlarında da değişiklikler olmuştur. Bu değişikliklerden belki de en önemlisi, hapis kavramının suçlunun cezasını çekmesine kadar bekletildiği yer olmaktan çıkıp, cezanın çekileceği yer anlamında kullanılmaya başlamasıdır. Suçluların cezalarını bedenen ödeme dönemi Avrupa'dan sonra Osmanlı Devleti içinde de kapanmıştır. Hapis kavramındaki bu değişiklikle birlikte Osmanlı Devleti içerisinde var olan zindanlar hapishaneye çevrilmeye, hapishane olamayan sancaklarda yeni hapishane binaları açılmaya başlanmıştır. Yeniden yapılan binaların yanı sıra kiralama usulüyle de hapishanelerin açıldığı görülmüştür. Bursa Hapishanesi'nde yaklaşık olarak XIX. yüzyılda açılmış olduğunu tahmin ettiğimiz bir bina olarak, Osmanlı Devleti içerisindeki bu yapılaşmaya örnek olabilecek niteliktedir. Yeni binanın yapımından önce Bursa'da bir hapishanenin mevcut olduğu ancak ihtiyaçları karşılamada yetersiz kaldığı bilinmektedir. Bu sebeple yeni binanın yapımına başlanmışsa da maddi sıkıntılar nedeniyle uzun zaman tamamlanması mümkün olmamıştır. Aynı zamanda eski bina bir süre daha işlevini sürdürmüştür. Bursa Hapishanesi mahkum ve mevkuf sayısı bakımından dönemindeki diğer hapishanelere göre daha yoğun olduğu ve memur sayısı bakımından da iyi durumda olduğu anlaşılmaktadır. Hapishanenin Merkez Vilayet Hapishanesi ismiyle de anıldığı bilinmektedir. Hapishanede çeşitli dönemde mahkum ve mevkuf olanlar arasında çeşitli milletlerden insanların bulunduğu ve bunların zaman zaman başka bir hapishaneye nakil olmak istedikleri görülmüştür. Aynı şekilde başka hapishanelerden Bursa Hapishanesi'ne nakiller de olmuştur. Mahkumiyet sürelerini tamamlamadan dışarı çıkan mahkumlar olmuş bu da bazı dönemlerde af olayının gerçekleştiğini bizlere göstermektedir. Bursa Hapishanesi'nde kadın mahkumlara ait bir bölümün olduğu ancak onlardan sorumlu bir kadın gardiyanın olmadığı bilinmektedir. Hapishanenin yapım aşamasında ve sonrasında pek çok problemle karşılaşılmıştır. Yaşanan sorunların çoğunlukla maddi odaklı olduğu görülmüştür. Bütün bunlara rağmen binanın yapılmasına devam edilmiştir. Binanın yapımı aşamasına ait elimizde bir plan olmamakla birlikte, yaklaşık olarak aynı tarihlerde yapılmış olan Erikli Hapishanesine ait krokiden yola çıkılarak binanın iki katlı olduğu düşünülmektedir.
Mustafa Necib Efendi'nin tarihçiliği ve Tarih-i Mustafa Necib adlı eserinin transkribi ve değerlendirmesi

Üçüncü Selim devri, gerek siyasi tarih, gerekse yenileşme tarihi bakımından Osmanlı devletinin en önemli dönemlerinden birini teşkil etmektedir. Bu dönemde kaleme alınan Tarih-i Mustafa Necib, 1803- 1808 yıllan arasında cereyan eden önemli hadiseler hakkında çok değerli bilgiler içermektedir. Eserde, Osmanlı Devletinin askeri sınıfları arasında en seçkin yere sahip olan Yeniçeri Ocağı ve bu ocağın bozulması üzerinde durulmuştur. Yazarın burada vurguladığı en önemli husus, Yeniçeri Ocağının bozulmasından ziyade, Yeniçerilerin devlete ve gelişmeye karşı bir engel haline gelmeleridir. Sonraki bölümlerde ise Osmanlı devletinin Avrupalı devletlerle ilişkileri ve Avrupa'da cereyan eden siyasi hadiseler hakkında bilgi verilmiştir. Fransız ihtilalinden sonra ortaya çıkan güçler dengesi içerisinde Fransa, İngiltere ve Rusya arasındaki ilişkiler, Fransa'nın Mısır'ı işgali ve doğurduğu sonuçlar, Osmanlı devletinin Fransa ile arasındaki pürüzleri hallederek yakınlaşması sonucunda Rusya ve İngiltere arasında gerginliğin başlaması, 1806'da Rusya'ya ilan-ı harp edilmesi, İngiliz donanmasının İstanbul önlerine gelmesi ve bu olaylar esnasında orduda ve diğer devlet kademelerindeki atamalar hakkında bilgi verilmektedir. Bu arada Osmanlı Devleti aleyhine gelişecek olaylar öncesinde, Rumeli ayanlarının durumu hakkında genel bilgi verilmiştir. Eserin bundan sonraki kısmı Nizam-ı Cedid düşmanlarının faaliyetleri çerçevesinde yoğunlaşmaktadır. Edirne Vakasından (1806) itibaren Kabakçı İsyanına kadar geçen süre içindeki gelişmeler, ardından Kabakçı İsyanı, IV. Mustafa'nın cülusu ve ilk faaliyetleri ayrıntılı bir şekilde anlatılmaktadır. Kitabın en büyük özelliği, bu karışık ve hızlı gelişmelerin yaşandığı dönemde devlet kademesinde yer alan görevlilere büyük önem vermesidir. Öyle ki, olayları bu devlet adamları ve memuriyetlerini esas alarak anlatmaktadır denilebilir. Bu devlet görevlilerinin hemen hepsi hakkında geniş bilgi vermiş, icraatları ve akıbetleri ayrıntılı olarak işlenmiştir.
140 numaralı darphane defterine göre (h. 1251?1260/m. 1836?1845) Osmanlı Devleti'nde sarraflar

Bu tezde Osmanlı Devleti'nde finans hayatının ana unsurlarından olup, günümüz bankacılığının ataları sayılabilecek olan sarrafların Tanzimat öncesi ve Tanzimat dönemindeki durumlarının incelenmesine yönelik bir çalışma yapılmıştır. Başbakanlık Osmanlı Arşivi'nde bulunan ve 1836- 1845 yılları arasını kapsayan 140 numaralı Darphane Defteri değerlendirilerek elde edilen bilgiler çerçevesinde; sarrafların söz konusu dönemde tabi oldukları nizamlar, nizamnameye göre faaliyet gösteren sarrafların isimleri, faaliyetleri sırasında devletle halkla ve birbirleri arasında yaşanan sorunlar ile bu sorunların çözüm yollarına yönelik bilgiler verilmeye çalışılmıştır.
Osmanlı Devleti ve Eflak-Boğdan ilişkileri (1574-1634)

Balkanlarda başlayan Osmanlı fütuhatı Tuna nehrine ulaştığında, bu nehrin kuzeyinde Eflak ve Boğdan adında iki Prenslik bulunmaktaydı. Avrupa'da Osmanlı fütuhatına karşı bir savunma mekanizması olan bu Prenslikler, Tuna'da Osmanlı gazilerine uzun bir müddet geçiş izni vermediler. Ancak ilk dönem Osmanlı sultanlarının kararlılığı sayesinde itaat altına alınan Eflak-Boğdan Prenslikleri, 'Haraçgüzar' statüsü adı altında Osmanlı sitemine dahil oldular. Çoğunlukla XVI. yüzyıla kadar Eflak-Boğdan'ı itaat altına alma mücadelesiyle geçen bu dönem, Kanuni'nin tahta gelmesiyle birlikte çok farklı bir noktaya geldi. Kanuni'nin Mohaç'ta Macar Krallığına son vermesi Eflak'ı doğrudan etkiledi. Aynı zamanda Kanuni'nin Boğdan'a karşı bizzat çıktığı 1538 Boğdan Seferi ve akabinde Bucak bölgesinin Osmanlı'ya ilhak edilmesi, Eflak-Boğdan Prensliklerini çok derinden etkiledi. Kanuni'den sonra başa geçen Osmanlı sultanları, Eflak-Boğdan'ı elde tutmak için voyvodalar ile daha etkin bir politika geliştirdiler. Romen Prensliklerinde görülen baskın Osmanlı politikası, XVI. yüzyılın sonlarına doğru görülen Eflak-Boğdan-Erdel isyanıyla birlikte büyük bir sarsıntıya uğradı. Avusturya tarafından destek gören bu isyanlar, uzun süre Osmanlı idarecilerinin başını ağrıttı. Nitekim bu isyanlara karşılık olarak Osmanlı erkanı, Eflak-Boğdan'ın doğrudan Osmanlıya bağlanması yönünde kararlar aldı. Osmanlı Divanınca alınan kararları uygulamaya koymak için Sinan Paşa bizzat Eflak seferine tayin edildi. Ancak Eflak'ta yapılan askeri mücadeleler pek parlak geçmedi ve en nihayetinde Mihail'in Yergöğü/Giurgiu başarıları dolaysıyla bu kararlar sadece kağıt üzerinde kaldı. Eflak voyvodası Yiğit Mihail'in ölümünden sonra Romen Prenslikleri, Osmanlı, Lehistan ve Avusturya arasında zaman zaman diplomasiden askeri mücadelelere dönüştüğü bir ortamda yer aldı. Kendisini çevreleyen Büyük Güçler arasında yaptıkları denge politikası sayesinde ayakta kalabilen Eflak-Boğdanlı yöneticiler, çoğunlukla Osmanlılardan yana tercih yaparak, bağımsızlıklarına değin öz teşkilatlarını, dinlerini ve dillerini mütemadiyen korudular.
XVlll. ve XlX. yüzyıllarda Osmalı Devleti'nin Kuzay-Batı Karadeniz savunma stratejisi

XVm. Ve XIX. YÜZYILLARDA OSMANLI DEVLETİ'NİN KUZEY-BATI KARADENİZ SAVUNMA STRATEJİSİ ABATAN, DİLEK Yüksek Lisans- 2003 Yakınçağ Tarihi Danışman: Yrd. Doç. Dr. Osman Koksal Bu çalışmanın amacı, Osmanlı Devleti'nin Balkanların kuzeyindeki Eflak- Boğdan, Dobruca ve Bucak bölgelerini ele geçirmesiyle bu bölgelerde sahip olduğu doğal şuurları ve bu doğal sınırların stratejik bölgelerini oluşturan savunma mevkiilerinin korunması için Rusya ile yaptığı mücadeleleri, aldığı tedbirleri ve oluşturduğu savunma stratejisini haritalarla destekleyerek incelemektir. Çalışmada yöntem olarak, önce tezde kullanılacak olan Arşiv Belgeleri, ilk elden kaynaklar, çeşitli yayınlar taranmış, elde edilen kaynaklar sistematik bir şekilde tasnif edildikten sonra okunup yorumlanmış ve bütüncül bir yaklaşımla Osmanlı Devleti'nin Kuzey-Batı Karadeniz savunma stratejisi ortaya konmuştur. Sonuç olarak, Osmanlı Devleti'nin Balkanların kuzeyindeki bölgeleri elinde tutmak ve Rusya'nın Karadeniz ve Boğazlar'a inmesini önlemek için, doğal şuurlarım kullanarak bölgede oluşturduğu sistemli kaleler zinciri ile bunların dayanak noktalan, Osmanlı Devleti'nin oluşturduğu savunma stratejisi ile açıklanmış, Osmanlı Devleti'nin bu stratejiyi ülkesinin diğer sınırlarında uyguladığı sonucuna varılmıştır.
Osmanlılarda istihbarat faaliyetleri (1300-1750)

Bu çalışmada, Osmanlı İmparatorluğu'nun kuruluş ve yükselişinin tarihlendiği Yeniçağda sürdürülen istihbarat faaliyetleri ele alınmıştır. Herhangi bir istihbarat servisi adı veya çatısı altında kurumsal bir temel üzerine oturmadan önce istihbaratın nasıl ve ne şekilde algılandığı, hangi yollarla elde edildiği ve ne şekilde değerlendirildiği araştırılmıştır. Osmanlı İmparatorluğunda 'Klasik Çağ' olarak tanımlanan ve çalışmanın ana temasını teşkil eden devirde, istihbaratın dayandığı temel kanallar tespit edilmeye ve bu kanallar üzerinden; 'kuruluş devri', 'imparatorluk devri' ve '17. yüzyıl' temel alınarak, istihbaratın gelişim süreci üç safha halinde incelenmeye çalışılmıştır. Ayrıca istifade edilen saha açısından istihbarat faaliyetlerinin; diplomatik sahada, askeri müdahaleler öncesi ve esnasında ve son olarak ülke içindeki meselelerin tespit edilmesi noktasında nasıl kullanıldığına; söz konusu faaliyetlerin işleyişi ve işlerliğine dair bir inceleme yapılmıştır. Çalışmaya temel olarak, Osmanlı arşiv malzemeleri, kronikler ve konu ile alakalı yerli ve yabancı araştırma-inceleme eserleri kaynaklık etmektedir. Çalışmanın temel amacı Osmanlı istihbaratı açısından bilinenlerin artmasına katkı sağlamaktır. Ayrıca Yeniçağ Osmanlı bürokrasisinin istihbaratı algılama ve anlamlandırmadaki temel dinamiklerini tespit etmek de çalışmanın amaçları arasındadır.
1868 nolu Trabzon şer'iyye siciline göre kentin sosyal ve ekonomik hayatı (1703-1705)

Bu çalışmada Milli Kütüphane Arşivi'nde bulunan 1868 no'lu şeriyye sicili ışığında belli bir süreçte Trabzon'un idari, toplumsal ve ekonomik tarihi ele alınmaktadır. İlk bölüm idari bir merkez olarak Trabzon'un önemine işaret eder. 18. yüzyıl başlarında Trabzon'a bağlı 13 kaza yanında kentin 40 mahallesi mevcuttu, mahallelerin 11'i müslüman olmayanların isimlerini almıştı. Bu mahalleler nüfus itibariyle karışık veya gayr-ı müslimlerin belki yoğunluk teşkil ettiği mahalleler olmalıdırlar. İkinci bölüm, Trabzon'un toplumsal tarihi ile ilgilidir. Müslümanlar ile Ortodoks Rumlar kentin esas nüfus yapısını oluşturmaktaydılar. Ancak, kentte az sayıda da o.'sa Yahudi ve Ermeni milletlerine mensup insanların yaşadığı gözlenmektedir. Bu araştırmada yer alan sicil kayıtlan kentte yaşayan bütün dini zümreler arasında iyi ilişkiler olduğunu açıkça göstermektedir. Farklı dinsel milletlere mensup kadınlar davaların odak noktası olmakta ve günlük hayatın içinde aktif olarak yer almaktadırlar. Üçüncü bölümde kentin 18. yüzyıl başlarındaki ekonomik tarihi inceleniyor. Bu yıllarda Trabzon'un ekonomik hayatı, özellikle tarihi ipek yolu ile gelip giden tüccarlar sayesinde bir canlılık göstermektedir. Gümrük kayıtları kentin milletlerarası ticarette çok etkin olduğunu ve bölgeler arası ticari faaliyetlerde önemli bir yere sahip olduğunu ortaya koyuyor. Trabzon'da çok sayıda vakıf tesis edilmişti. Bunlar, fakirlere ve düşkünlere yardım etmeleri kadar aynı zamanda çeşitli ihtiyaç veya iş-güç sahiplerine borç veren mali fınans merkezleri olarak önemli bir fonksiyon görmekteydiler. Sonuç olarak, bu bölümde Osmanlı İmparatorluğu'nun 18. yüzyılda girdiği savaşlar yüzünden Trabzon'da ticari yaşamın gerilemediğine tam aksine canlılığını devam ettirdiğine dikkat çekilmektedir. VI
The Ottoman architect: A study of ottoman architectural profession and practice

Bu çalışmanın amacı Osmanlı döneminde bir meslek olarak mimarlığı ve mimari uygulama yöntemlerini araştırarak Osmanlı mimarını genel olarak vasıflandırmaktır. Mimarın içinde yer aldığı kurum ve buradaki konumu, yetişme şekli, mimari tasarım ve üretim süreci gibi faktörler kuşkusuz onun sanatsal üretiminde ve sonuçta Osmanlı mimarisinin gelişiminde etkili olmuştur. Devletin güçlü merkezi yapısı, Osmanlı hanedanının ve yüksek dlizeydeki memurların tüm mimari faaliyetinden, ve kentsel hayatın mimari ile doğrudan ya da dolaylı olarak ilgili tüm faaliyetini denetlemekten sorumlu bir kurumun, Hassa Mimarlar Ocağının oluşmasına yol açmıştır. Bir baş mimarın yönetimi altında, genelde devşirme kökenli ve mesleki eğitimlerini ocak içinde, usta-çırak ilişkisi çerçevesinde edinen değişen sayılarda mimar imparatorluğun geniş çaplı mimari faaliyetini yürütmüştür, özellikle 16ncı yüzyılda ve 17nci yüzyılın ilk yarısında başmimar ocak içinde güçlü bir kişilik olarak öne çıkar; yönetimi döneminde ocağın tüm faaliyeti kendisine atfedilir. Başmimar öncelikle sarayın yönetici kadrosunun mimariden ve şehirden sorumlu elemanıdır, mimar olarak faaliyeti genelde ikinci plandadır. içinde yetiştiği ve çalıştığı kurum Osmanlı mimarının mesleğine yaklaşımını ve mesleki uygulamalarını şekillendiren faktörler arasındadır. Mimari uygulamada ilgi inşaat prosedürü üzerinde yoğunlaşır, inşaat öncesi mimari tasarım faaliyeti en aza indirgenmiştir. Mimari çizim giderek daha kabataslak hale gelen zemin planlarından ibarettir, kesit çizimleri ve modeller nadiren kullanılır. Kuralların, proporsiyon sistemlerinin uygulanması, detayların belirlenmesi inşaatı yürüten mimara bağlıdır. Böylece Osmanlı mimarı hiçbir zaman inşaat alanını terk edip yanlızca bir tasarımcı haline gelmemiş, ve hiçbir zaman mesleki faaliyetini kuramsallaştırma gereğini duymamıştır mesleğinin daha çok teknik yönü ile ilgili, bir uygulamacı olarak kalmıştır. ISinci yüzyılda sarayın batılılaşma sürecine koşut olarak değişen taleplerini hassa mimarları karşılayamamış, bu da mimarlar ocağının çözülmesine yol açmıştır.
Osmanlı-Türkiye modernleşme tartışmalarında yöntem sorunsalı

Türk modernleşmesine dair literatüre büyük oranda, iki sorunlu bakış açısı egemen durumdadır. İlki, toplumun tarihsel gelişiminin, olumlu veya olumsuz özelliklerle donatılan tekil kişilerin veya belirli grupların irade ve pratiklerine indirgenerek açıklanmasıdır. Bu çözümlemelerde tarihsel hareket, toplumu ve tarihi dışarıdan belirleyen öznelerin kararlarıyla devinimini gerçekleştirir. Literatürde çok yaygın olan ve ilkinden bağımsız olmayan ikinci sorun ise, özgücülüktür. Bu yorumlarda ise, Türkiye'nin, benzersiz bir tarihsel gelişime sahip olduğu ve buna bağlı olarak, Türkiye'ye dair çözümlemelerin, özgün ve yerli bir içerik taşıması gerektiği öne sürülür. Bu iki yöntemsel ilke, Türkiye toplumunun tarihsel gelişimini anlamada önemli güçlüklere yol açmaktadır. Çalışma boyunca öne sürülen temel argüman, toplumun tarihsel gelişiminin, bütünün parçaya, yapının özneye ve maddi koşulların düşünce biçimlerine öncelenerek analiz edilmesi gerektiğidir. Bu çalışmada geliştirilmeye çalışılan üç sacayaklı açıklama modelinde, böyle bir analizin mümkün kılınabileceği bir çerçevenin oluşturulmasına yönelik olarak kurgulanmıştır. Bu model uyarınca, ilk boyuttaki çözümlemede Türk modernleşmesi, modern-öncesi toplumların modern toplumlara dönüşümünün herhangi bir parçası olarak ele alınmaktadır. İkinci boyuttaki çözümlemede, Türk modernleşmesi bu kez, geç bir modernleşme deneyimi olarak ele alınmaktadır. Burada, Türk modernleşmesine atfedilen pek çok eşsiz nitelik, asıl ivmelenme sürecini XIX. yüzyılın ikinci yarısında yaşayan başka bazı ülkelerde de mevcut olan yapısall faktörlerle birlikte ele alınmaktadır. Üçüncü boyut ise, Türkiye'de siyasal öznelerin irade ve pratiklerini kuşatan, özel nitelikteki bazı tarihsel koşulların ortaya konulmasına ayrılmıştır. Bu üç sacayaklı açıklama modeliyle, Türk modernleşmesine dair tartışmalarda öznelere atfedilen belirleyicilik kudretinin sınırlılıklarına ve özgücü açıklama biçimlerinin sorunlu yanlarına işaret edilmesi amaçlanmaktadır.
XV ve XVI. yüzyıllarda Sultan Darüşşifaları

Hayırseverlik anlayışının bir ürünü olan darüşşifalar, genellikle padişah, padişah hanımları ve valide sultanlar gibi yüksek gelire sahip kişiler tarafından inşa ettirilmiştir. Bu yapıların arkasında vakıf-imaret sistemi yer almış, söz konusu bu yapıların yaşatılması için büyük gelirler vakfedilerek devamlılığı sağlanmıştır. Türk mimari yapısı içinde gelişmiş olan darüşşifalar, bir bölgenin çeşitli ihtiyaçlarını karşılamak için tasarlanıp inşa edilen ve cami, imaret, medrese gibi birimlerden oluşan külliyelerin birer parçası olmuşlardır. Darüşşifalarda, hastalara en iyi şekilde sağlık hizmeti sunacak bir personel kadrosu oluşturulmuş, söz konusu personelin sayısı ve ücretleri vakfiyelerde belirlenmiştir. Darüşşifalar, tam teşekküllü sağlık kurumları olarak, XIX. Yüzyılda Modern Memleket Hastahanelerinin kuruluşuna kadar, kuruluş amacına uygun olarak sağlık hizmeti vermişlerdir. Bu hastahanelerinin kurulmasından sonra bazı darüşşifalar akıl hastalarının tedavi edildiği birimler olmuşlar, bazıları ise amaçları dışında kullanılmıştır. Osmanlı Devleti'nde yüzyıllarca sağlık hizmetinin sunulduğu darüşşifaların bazıları günümüze ulaşmış, bazıları ise yok olmuşlardır. Bu çalışmada, bahsi geçen yüzyıllarda inşa edilen Osmanlı Sultan Darüşşifaları, kurucuları, fiziki yapısı, gelir ve giderleri, personelin nitelikleri ve sunulan sağlık hizmetleri yönünden incelenmeye çalışılmıştır.
Şam-Hama demiryolu imtiyazı, inşası ve işletilmesi (1893-1912)

Osmanlı Devleti, icadından sonra hızla gelişen demiryollarına hemen ilgi göstermiş ve erken sayılabilecek bir tarihte ilk demiryolu imtiyazını vermiştir. Bu imtiyazdan sonra ülke içindeki demiryolu ağları genişlemiş ve 1893 yılında Şam ve Birecik arasında bir hat yapılması gündeme gelmiştir. Fransızlara ihale edilen bu hat ekonomik sebepler yüzünden 1896'da beş yıl tatil edilir. Daha sonra imtiyaz, 1900'de yapılan bir mukavele ile yenilenmiştir. Yenilenen mukavele ile Şubat 1902'de Rayak'ta inşaata başlayan şirket demiryolu hattını Temmuz 1902'de Hama'ya ulaştırmıştır. Bu çalışmalarla hattın Beyrut istasyonu, Beyrut rıhtımına 1903'te bağlandı. Şirket, 1905 ve 1911 yılları arasında bu uzantıya Hama-Halep ve Humus-Trablusşam şubelerini eklemiştir. I. Dünya Savaşı esnasında Osmanlı hükümeti, ülkedeki bütün demiryollarına olduğu gibi Şam-Hama ve uzantılarına da el koymuş ve demiryolunu devlet hizmetinde kullanmıştır.
Osmanlı Devleti'nde İngiliz misyoner okulları

Bu çalışmada, Osmanlı topraklarında açılan İngiliz misyoner okulları incelenmiştir. Osmanlı coğrafyasının İstanbul, Aydın, Van, Kudüs, Beyrut, Cebel-i Lübnan gibi stratejik önemi olan yerlerinde yüzlerce okul açılmıştır. Farklı din ve mezheplere mensup binlerce çocuk hayatlarının en kritik dönemlerini Hristiyan etkisi altında geçirmiştir. Okulların müfredatlarına konulan İncil dersleri ile eğitim verdikleri insanları Hristiyanlaştırmaya, kendilerine sempati duyan bir kesim oluşturmaya çalışmışlardır. Dil dersleri bu okullara kalite katan önemli bir unsur olmuştur. Kızların eğitimine ayrı bir önem verilmiştir. Bu noktada hijyen, ilk yardım, ev ekonomisi, el işi, ev işi dersleri eğitim programlarına eklenmiştir. Böylece Hristiyan öğretinin yayılmasında etkili olacak geleceğin anneleri bu kurumlarda eğitim almıştır. Eğitim programlarında kriket, basketbol, futbol, tenis gibi çeşitli spor dallarına yer verilmesi Hristiyan mesajının iletilmesinde önemli avantajlar sağlamıştır. Bu eğitim kurumlarının Osmanlı Devleti ve toplum hayatı üzerinde eğitim alanında olduğu gibi sosyal, kültürel, siyasi, ekonomik, dini anlamda çok yönlü etkileri olmuştur. Tabii bir sonuç olarak Osmanlı Devleti bu etkilere karşı devletin ve toplumun bütünlüğünü korumak ve güçlendirmek adına o günün şartları nisbetinde önlemler almıştır. Devlet-i Aliyye'nin yıkılmasından sonra da misyonerler çalışma alanlarına yenilerini katarak faaliyetlerini farklı platformlarda sürdürmüşlerdir.
The royal mawlid ceremonies in the Ottoman Empire (1789-1908)

Bu çalışma, Osmanlı İmparatorluğu'nda her senenin -İslam peygamberinin doğduğu gün kabul edilen hicri 12 Rebiülevvel'inde devlet eliyle düzenlenen mevlid merasimlerini incelemektedir. İçeriği bakımından dini bir ritüel karakterine sahip olmakla birlikte, Osmanlı devlet protokolünün temel pratiklerinden biri olan mevlid merasimlerinin, modernleşme olgusu üzerinden belirgin bir dönüşüm geçirdiği gözlemlenmektedir. Bu bağlamda, mevlid merasimi uygulamalarının, konu ile ilgili belge ve kroniklerin yoğunluk kazandığı 1789- 1908 dönemi esas alınarak, teşekkülü, kurumsallaşması ve tarihsel süreci ile ilgili literatür eksikliklerinin giderilmesi amaçlanmaktadır. Mevlid merasimlerinin ana unsurları olan teşrifat, tören alayı, patronaj ve müziğe ilişkin detaylar da bu sayede kısımlar halinde mercek altına alınacaktır.
On dokuzuncu yüzyıl Osmanlı İmparatorluğu'nun eko - lojistik analizi: Kırım Muharebesi örneği

Ticari hayatta, tüketici ile tedarik merkezi arasındaki finansal kaynak ve bilgi akışına denk gelen lojistik kavramı, on dokuzuncu yüzyılın ortalarına kadar yaygın bir kullanım alanı bulamamıştır. Buna karşın lojistik kavramı, askeri anlamda da oldukça geniş bir alana hükmetmektedir. Literatürde savaş sanatı olarak da ele alınan sefer lojistiği, Osmanlı Devleti'nde kendisini esas olarak ikmal faaliyetlerinin organizasyonu olarak göstermiştir. Bu bağlamda Osmanlı Devleti'nin, Avrupa ve Asya'da varlık gösteren büyük imparatorlukların kitlesel çaptaki orduları nasıl seferber edebildikleri her zaman araştırmaya değer bir konu olmuştur. Kırım Muharebesi bu açıdan, Avrupa siyasi tarihinde yarattığı kırılma kadar, savaşan devletler açısından savaş lojistiği anlamında da köklü değişikliklerin yaşandığı bir dönüm noktası olmuştur. Bu çalışmada Osmanlı Devleti'nin 19. yüzyıl sefer lojistiği ve bu bağlamda geliştirmiş olduğu ikmal organizasyonu, Kırım Muharebesi özelinde ele alınmaktadır. 21 Mayıs 1853'te Rus Devleti ile resmi ilişkilerin kesilmesiyle başlayan ve Osmanlı Devleti tarafından resmen savaş ilan edildiği 4 Ekim 1853 tarihine kadar geçen sürede gerçekleştirilen sefer hazırlıkları ile birlikte savaş süresince ikmal organizasyonlarını oluşturan sevkiyat, teçhizat, iaşe, ulaştırma haberleşme, sağlık ve finansman faaliyetlerindeki gelişmeler tarihsel düzlemde incelenmektedir. Savaşa Osmanlı Devleti ile birlikte katılan müttefik orduların ikmallerinin gerçekleştirilmesini ve ilk dış borcun alınmasını da kapsayan bu süreç, Osmanlı Devleti açısından savaş lojistiği anlamında pek çok yeniliği de beraberinde getirmiştir.
The origins of the Ottoman State through the eyes of Aşıkpaşazade

Çalışmanın birinci bölümünde, Aşıkpaşazade'nin hayatı ve büyüdüğü çevre üzerinde durulmuş ve kişiliğinin eserine nasıl yansımış olabileceğine değinilmiştir. Bunun yanı sıra, 14. yüzyılda dervişlerin devletin kuruluşunda oynadıkları role birçok defa değinilmiştir. İkinci kısımda ise, Aşıkpaşazade'nin eserinde kullandığı bazı kavramlara değinilmiştir. Kullandığı kavramlar kendisinden önce ve sonraki diğer müelliflerde geçtiği şekliyle karşılaştırılarak kullanıldığı dönemi ne kadar yansıttığı anlaşılmaya çalışılmıştır. Üçüncü ve son bölümde ise Aşıkpaşazade tarihinin ilk 67 babı Osmanlı Türkçesi'nden İngilizce'ye tercüme edilmiş ve Osmanlı Türkçesi'ne hakim olmayan tarih öğrencilerine ve diğer okuyuculara bu önemli eser sunulmaya çalışılmıştır.