turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Yerel basına göre Kastamonu siyasİ hayatı (1928-1950)

Bu araştırmanın hedefi, Kastamonu siyasi hayatını yerel basın üzerinden 1928- 1950 tarihleri arasında araştırma süresince ortaya çıkan bazı belli dinamikler üzerinden değerlendirilmektir. Bu araştırma yerel basından Açıksöz, Dikkat, Doğrusöz, Kastamonu ve Yeni Ses gazeteleri incelenerek oluşturulmuştur. İlçelerdeki gazeteler incelenmemiştir. Bunun da sebebi il merkezli gazetelerin dönemin olaylarına daha yakın olması ile bilgilere fazla yer verilmesi ve ulaşımının ilçe gazetelerine göre kolay olmasıdır. Bilgilerin eksik kaldığı kısımlarda Başbakanlık Cumhuriyet Arşivi belgelerine ve araştırma eserlerdeki bilgilere yer verilmiştir. Gazetelerdeki bilgileri inceleme metodu olarak ise gazetelerin günlük basım sürelerindeki siyasi haberler incelenerek bilgiler toplanılmıştır. Bu inceleme süresince dönem siyasi partilerinin kuruluşları ve bu partilerin bir bölümünü inceleyerek, incelenen dönemdeki siyasi partilerin kuruluşları ile partilerin idari, sosyal ve kültürel faaliyetleri; bunların ekseninde de dönemin seçim olayları ve milletvekilleri faaliyetleri ele alınarak döneme ışık tutulmak istenmiştir. Bu çalışmada siyasi hayatta rol almış milletvekilleri, valiler ve belediye başkanlarının biyografileri yer verilmemiştir. Bu araştırma süresince incelediğimiz arşiv kaynakları üzerinden sadece siyasi verilere değil, ekonomik ve sosyal alanlara ilişkin kaynaklara rastlanmıştır. Gazetelerde ekonomik konularla ilgili birçok haber bulunurken reklamlara da ver verilmiştir. Harf inkılabından sonra Latin harflerine geçiş tam sağlanamadığı için gazetelerdeki yazılarda yanlışlıklar bulunmaktadır. Ayrıca gazetelerde o dönemde kullanılıp şu an kullanılmayan birçok kelime yer aldığı görülmektedir. Dönemle ilgili çalışacak araştırmacıların söz konusu sözcükleri dönem şartları içerisinde değerlendirmeleri gerekmektedir.
Rethinking the place of the national outlook movement within the Turkish political right: From 1970's to the present

Bu çalışmanın temel amacı Milli görüş Hareketi'nin Türkiye'de resmi ideoloji ve onun aygıtlarım dönüştürmeyi amaçlayıp amaçlamadığım anlamaktır. Tezin temel savı, bu hareketin sistemi dönüştürmekten çok onu muhafaza etmek için yeni politikalar öneren ve dini de devlet aygıtına itaati artırmak üzere yeni bir ideolojik kanal olarak sunan bir karakter taşıdığıdır. Son kertede, bu çalışma, Milli Görüş Hareketi'nin birçok noktada merkez sağ ile ortak değer ve öncelikleri paylaştığım ileri sürmektedir. Bu çalışmada, aynı zamanda, Milli Görüş çizgisinin Türkiye'deki sağ partiler ile içiçeliği ve Türkiye'deki 'sağ' hareketi kolayca ikame edebilirliği de tartışılmaktadır. Çalışma, Milli Nizam Partisi ile başlayan Milli Görüş'ün siyasetleşme sürecinin 'sağ' siyaset ile kurduğu ilişkiler ve ulaştığı noktaları incelemektedir. Bu çerçevede bir politik kültür çözümlemesi iddiasında olan araştırma bu hareketin politik nitelikli metinlerini ve politik söylemini içerik analizine tabi tutarak tahlil ve tespitlerde bulunmaktadır.
Producing confrontational alterity: Urban regeneration in Tarlabaşi, Istanbul

Bu tez büyük çaplı kentsel dönüşümü ve kentsel dönüşümün dışlayıcı mekanizmalarının kurbanı olan toplulukların, sosyalleşme biçimleri ve davranışları üzerindeki etkilerini araştırmaktadır. Saha araştırması, tarihi eserleri koruma adı altında gerçekleştirilen kentsel dönüşüm projesiyle 3000 kadar sakinin evinden çıkartıldığı Tarlabaşı semtine odaklanmıştır. Bölge halkı zaten değişik biçimlerde toplumsal hayatın dış çeperine itilmişken, bölgede sürdürülen projenin ortaya çıkışı ile bölge halkının ötekiliğin çatışan bir biçimini sergilemesi kaçınılmaz ve mümkün kılınmıştır. Bölgenin resmi iktidarın gözündeki konumunun açıkça olumlanması ve devam etmekte olan projenin hala inşaat halinde olan kısımlarını kullanarak şehir üzerindeki haklarını geçici olarak yeniden kazanmaya çalışan birey örnekleri ile kontrol mekanizmalarının etkisizliği gözler önüne serilmiş, bireylerin öznellikleri yeniden şekillendirilmiştir.
Marx, Lukacs ve Marcuse'de yabancılaşmanın sebep ve sonuçları

Bu çalışmada Marx, Lukacs ve Marcuse'ye göre yabancılaşmanın sebep ve sonuçlarının ortaya konması hedeflenmiştir. Tezin amacı, Marksist yaklaşımı benimseyen üç düşünürün yabancılaşma olgusuna ilişkin görüşlerinin tartışılması yoluyla yabancılaşmanın sebep ve sonuçlarına ilişkin bir senteze ulaşabilmektir. Düşünürlerin aralarındaki benzerlik ve farklılıkların ortaya çıkarılması ile Marksist geleneğin yabancılaşma problemine getirdiği yorum ve değerlendirmelerin ana hatları ile tespit edilmesine çalışılmıştır. Çalışmanın giriş bölümünde, bu çalışmanın amacı, önemi, kapsam ve sınırlılıkları belirtilmiş, ayrıca yabancılaşma kavramını ele alan yaklaşımlar ? kısaca özetlenmiştir, ikinci bölümde yabancılaşma kavramının tarihsel kökenleri ele alınmıştır. Sonraki üç bölümde sırasıyla Marx, Marcuse ve Lukacs' in yaklaşımları tartışılmış, sonuç bölümünde ise, bunların karşılaştırılmaları ile elde edilen bulgular ortaya konmaya çalışılmıştır. Ayrıca Marx, Lukacs ve Marcuse'un tartışıldığı bölümlerde, öncelikle onların insan ve toplumu ele alış tarzları incelenmiştir. Çünkü, insan, toplum ve bunlar arasındaki ilişkilere bakış tarzı, yapılan yabancılaşma tanımını da belirlemektedir. Çalışmanın en önemli bulgusu, üç düşünürün yabancılaşmanın sonuçlarına ilişkin değerlendirmelerinde hep birlikte ortak bir noktaya işaret ettiklerinin ortaya konması olmuştur. Marx, Lukacs ve Marcuse, yabancılaşmanın, insanı, kendisini karakteıize eden bilinçli eylem özelliğinden yoksun bıraktığı sonucuna ulaşmışlardır. Yabancılaşmış insan, artık kendi iradesi fle kendi yaşamına ilişkin kararlar alan ve bunları uygulayan bir özne değüdir. İnsanların birbirleriyle ilişkileri sonucu ortaya çıkan kurum ve yapılar, onları kontrol etmeye başlamıştır. İnsan, kendisine hiçbir anlamda etkide bulunma imkanı tanımayan süreçlerde alman kararları uygulayan bir makine ya da araç konumuna indirgenmiştir.
A Comparative analysis of the debates on democratization in the 1970s and 1980s

oz 1970 ve 1980'Lİ YILLARDA YAPILAN DEMOKRATİKLEŞME TARTIŞMALARININ KARŞILAŞTIRMALI BİR ANALİZİ Turan, Nurcan Siyaset Bilimi ve Kamu Yönetimi Anabilim Dalı Tez Yöneticisi: Assist. Prof. Dr. Galip Yalman Bu çalışmada amaç, Üçüncü Dünya ülkelerinin demokratikleşmesi üzerine 1970 ve 1980'li yıllarda yapılan teorik tartışmaların karşılaştırmalı bir analizini yapmaktır. Üçüncü Dünya ülkelerinin demokratikleşmesi üzerine geliştirilen teorilerin ayırdedici özelliklerini öğrenmeye yönelik olarak, 1970'li ve 1980'li yılların tartışmaları tarihsel bağlamları içinde ele alınmaktadır. Geçmiş teoriler iki önemli temaya göre karşılaştırılmaktadırlar: kalkınma-demokrasi ve devlet-toplum ilişkileri.
Türkiye siyasetinde 'yeni sol' bir parti?: Özgürlük ve Dayanışma Partisi

Bu çalışmanın temel amacı, genelde Türkiye siyasal hayatına özelde Türkiye sol hareketine yeni ve özgün bir soluk getirdiği iddiasıyla ortaya çıkan Özgürlük ve Dayanışma Partisi'nin tarihsel seyrini, Batıda 1950'lerden sonra gelişen Yeni Sol yaklaşımlarıyla karşılaştırmalı biçimde tartışmak ve değerlendirmektir. Çalışma dört bölümden oluşmaktadır. İlk bölümde, çalışma için geliştirilen metodoloji anlatılmıştır. Araştırmanın temel ve yan sorunsalları ifadelendirilmiş, çalışmanın kapsam ve sınırlılıkları bu bölümde anlatılmıştır. Çalışma için yapılmış olan literatür taraması üzerinden Yeni Solun kavramsal tarihi ortaya konmuştur. İkinci bölümde, Batıda Yeni Sola neden ihtiyaç duyulduğu, 1950'lerde hangi bağlamlarda ortaya çıkıp ne gibi eleştiriler ve öneriler getirdiği değerlendirilmiştir. Bu bağlamda, Yeni Solun farklı akımları sınıflandırılmış olup Yeni Sol yaklaşımlarının başat özellikleri değerlendirilmiştir. Üçüncü Bölümde, Özgürlük ve Dayanışma Partisi'ni oluşturan zemin, önceli süreçler üzerinden tasniflenmiş ve Özgürlük ve Dayanışma Partisi'nin Türkiye siyasal hayatındaki tarihsel seyri araştırma sınırlılıkları dahilinde tartışılmıştır. Dördüncü ve sonuç bölümlerindeyse, daha önceki bölümlerde ele alınan tartışmalar üzerinden temel sorunsala ilişkin bir değerlendirme yapılmıştır. Diğer bir ifade ile Özgürlük ve Dayanışma Partisi'nin, Yeni Sol yaklaşımlarıyla kurduğu ilişki, ayrıntılı olarak değerlendirilmiştir. ÖDP'nin, -özellikle bir döneminin- neden Yeni Sol izleri taşıdığı, nesnel koşulları içinde tartışılmış, partinin kendisine belirlediği uzun ve kısa vadeli hedeflerine neden ulaşamadığının ipuçları da yine bu bölümde yorumlanmıştır.
12 Eylül Dönemi Türk siyasetinde sivil-asker ilişkileri (1980-1987)

Bu çalışmada, Türkiye Cumhuriyeti tarihinde meydana gelen askeri darbelerin son halkası olan 12 Eylül Müdahalesini yaratan şartlar, cumhuriyetin kuruluşundaki siyasi gelişmeler ışığında incelenmeye çalışılmıştır. Tarihsel süreç içinde iç ve dış gelişmelere bağlı olarak Türkiye Cumhuriyeti'nin geçirdiği evrimin ana hatlarını belirleyen faktörler ortaya konulmaya çalışılmıştır. 27 Mayıs ve 12 Mart darbelerinin ardından bir anlamda, devlet otoritesinin tam olarak tesisinin amaçlandığı, 1982 Anayasasına ruhunu veren anlayışın, askerlerin önceki iki darbeden farklı olarak siyasi sistem üzerindeki vesayet edici etkinliklerini kurumsallaştırma iradesi olduğu iddia edilmektedir. 12 Eylül'ün, etkileri günümüzde de devam eden kısmi başarısının, önceki iki darbenin aksine, ordu hiyerarşisi içinde yapılmasıyla doğrudan bağlantılı olduğu vurgulanmakta; askeri darbelerin sadece siviller için değil, aynı zamanda ordu açısından taşıdığı riskler ortaya konulmaktadır. Toplumsal değişmenin siyasi sisteme yansıma biçiminin ortaya çıkardığı çatışma olgusunun iç ve dış mihraklar tarafından tahriki ve bunun neticesinde meydana gelen, sivil siyasete ve siyasetçilere duyulan güven erozyonunun suiistimali neticesinde, militarizmin ontolojik karakterinin toplumsal ve siyasi hayata teşmil edilmesi gayretinin kısa bir süre için kazandığı başarıya rağmen, sonunda yenilgiye uğradığı ileri sürülmektedir.
Demokrat Parti Dönemi Türkiye'nin iç güvenliği (1950?1960)

Bu çalışma ile 1950 Mayısından 1960 Mayısına kadar ülke yönetimi elinde bulunduran Demokrat Parti iktidarı sırasında Türkiye'nin iç güvenliğini etkileyen siyasi, sosyal sebepler, öne çıkan tartışmalar, konular ve yaklaşımlar incelenmiştir. Bu çalışma giriş ve üç büyük bölüm ve sonuçtan oluşmuştur. Olayların bir bütünlük arz etmesi bakımından bölümler içerisindeki konu ve olaylar kronolojik bir sıra içerisinde verilmiştir. Öncelikle DP'nin iktidara gelmesi, Türkiye'nin siyasi, sosyo-ekonomik durumu, asayiş durumu ve iç güvenlik yapısı ve teşkilatları hakkında bilgi verilmiştir. Türkiye'de daima siyasi gelişmeler ile iç güvenlik arasında bir ilişki vardır. Bu nedenle Türkiye'deki siyasi, sosyal hayatı etkileyen DP iktidarının icraatları, dönemin iç güvenlik sorunları ortaya konulmaya çalışılmıştır. DP dönemi iç güvenliği etkileyen siyasi, sosyal faaliyetler ve olaylar incelenmiştir. Bu olayların meydana gelmesine iktidar-muhalefet ilişkilerinin ne şekilde etki ettiği anlatılmıştır. Siyasi akımlar, işçi hareketleri ve öğrenci olaylarının nasıl bir gelişim izlediği anlatılmıştır. Aynı zamanda bu dönemde meydana gelen suç türleri, DP hükümetlerinin bu konularla ilgili olarak aldığı tedbirler ve yapılan düzenlemeler ortaya konulmaya çalışılmıştır. Türkiye'deki iç güvenlik problemlerinin dış politik gelişmelerden etkilendiği varsayımından hareket edilerek iç güvenliği etkileyen dış gelişmeler de ayrı bir bölüm halinde incelenmiştir. Böylece DP dönemi diye adlandırılan 1950- 1960 yılları arasında Türkiye'nin iç güvenlik durumu ve topluma yansımaları ortaya konulmaya çalışılmıştır.
Türkiye'de iç güvenlik yapılanması ve Kamu Düzeni ve Güvenliği Müsteşarlığı

Son yıllarda Dünyada ve Türkiye'de sosyal, ekonomik ve siyasal alanda hızlı değişim ve dönüşümler yaşanmaktadır. Bu alanlardaki sosyal değişmeler çarpan etkisiyle diğer alanları da etkilemektedir. Bunların başında ise güvenlik, İç Güvenlik ve Kamu Düzeni gelmektedir. Kamu Düzeni ve İç güvenlik konusunda hızlı, rasyonel ve çözüme yönelik kararlar alınması için Kamu Düzeni ve Güvenliği Müsteşarlığı kurulmuştur. Bu birimin kamu Bürokrasisi içerisinde doğrudan Başbakanlığa bağlanması konunun önemini vurgulamaktadır. Bu tez beş ana bölüm ve kendi içerisinde alt bölümlerden oluşmuştur. Güvenlik birimlerinin tarihçesi, İç güvenlik yapılanmasındaki yeri özetlendikten sonra Kamu Düzeni ve Güvenliği Müsteşarlığının İç güvenlik yapılanmasındaki yeri ve önemi vurgulanmıştır. Ayrıca bu Müsteşarlığın yapısı, işleyişi, iç güvenlik paradigmasıyla hangi alanlarla örtüştüğü araştırılmıştır. Konuyla ilgili ülkemizde yapılan ilk çalışmalardan biri olması nedeniyle önemlidir. İç güvenlik yönetimi başta Birleşik Devletler olmak üzere gelişmiş ülkelerde klasik kamu yönetimi ve yapılanmasından farklı bir anlayış ve yapılanmayı öngörmektedir. Özellikle sosyal medya, terör, iletişim ağlarındaki değişmeler kamu yöneticilerinin sağlıklı istihbarat almalarını ve bu rafine bilgiler doğrultusunda karar almalarını zorunlu kılmaktadır.
Development of commercial diplomacy: A comparative analysis of Turkish embassy in belgrade and Serbian embassy in Ankara

Ülkeler arasındaki uluslararası ilişkilerin ve işbirliğinin araştırması, farklı bilim dallarındaki birçok bilim adamlarının dikkatini sürekli olarak çekmektedir. Ankara'daki Sırp ve Belgrad'daki Türk, iki elçiliğin idari ve işbirliği veriminin değerlendirmesi, uygulanan ticari diplomasi alanını açıklamaya çalışmaktadır. Bu araştırma üç farklı alanı kavrar: yönetim, ticari diplomasi ve uluslararası ticaret. Tüm bu alanların Büyükelçilik çalışmaları ile yakın bağı bulunmaktadır. Sırbistan ve Türkiye'nin gelişme düzeyinde birbirine zıt olduğunu göz önünde bulundurarak bu araştırma öncelikle bu iki ülkenin elçiliklerinin çalışmaları arasında bir karşılaştırma yapıp daha sonra elçiliklerin çalışması vasıtasıyla ticari diplomasinin alanını ve gelişimini açıklamayı amaçlamaktadır. Ticari diplomasi yeni bir alan olduğundan şimdiye kadar fazla incelenmediği için bu araştırma gelecek aynı konulu araştırmalar için referans bir eser olabilir. Ticari diplomasi bir yana, ülkeler arası ticaretle ilişkin sorular, bu ticaretin hacmi ve gidişatı, ikili ilişkilerinin mevcut durumunun göstergesi olacaktır. İşbu araştırma, nitelikli yöntem olarak anket ve uzman görüşmeleri kullanılarak akademik malzemeleri inceleyerek ülkeler arası ticari ilişkilerle ilgili resmi hükümet bilgileri esas alınarak yapılmıştır. Sırbistan ile Türkiye arasındaki uluslararası ticaret dünyasındaki diplomatik misyonlar tarafından yürütülen ticari diplomasi faaliyetlerinin keşfedilmesi, bu araştırmanın amacıdır. Bu araştırmanın ulaştığı sonuçlar, çalışmasında önemli bir avantaja sahip olduğu gelişmiş bir Türkiye ile, aksine, belirgin bir başarıyla ilerlemesini iyileştirip hızlandırmaya tüm mevcut araçları kullanan Sırbistan arasında gerçek bir dengesizliğini göstermektedir.
Siyasal kampanyalarda kişilerarası iletişim yöntemi olan 'yüz yüze oy toplama ' ve seçmen üzerindeki etkisi: AKP örneği

Son yıllarda, siyasal kampanyaların, hem ülkemizde hem de farklı ülkelerde uygulanış yöntem ve teknikleri bakımından bireysel temas anlayışına önem verdiğini görmekteyiz. Kişilerarası iletişim bilimi, bireysel etkileşimlerin siyasal kampanya iletişim sürecinde çeşitli yöntemlerle uygulanarak siyasal kampanyaların başarıya ulaşmasında etkili olmaktadır. Bu çalışmada ülkemizde siyasal kampanya iletişim sürecinde bir kişilerarası iletişim yöntemi olan yüz yüze oy toplama yönteminin uygulanışı ve seçmen üzerindeki etkisi anlatılmaya çalışılmıştır. Örnek olay olarak AKP'nin yüz yüze oy toplama uygulamaları incelenmiş ve seçmen üzerinde hem katılımı arttırmada hem de seçmen bağlılığını korumada oldukça etkili bir yöntem olduğu görüşü saptanmıştır.
Türkiye'de çok partili dönemin başlangıcından 27 Mayıs Darbesine kadar iktidar-muhalefet ilişkileri (1946-1960)

Türkiye'de çok partili siyasal yaşama 7 Ocak 1946 tarihinde DP'nin kurulmasıyla kesin bir şekilde geçildi. Bu tarih aynı zamanda iktidar-muhalefet ilişkilerinin başlangıç noktasıdır. Türkiye'de siyasal yaşamı 1946- 1950 tarihleri arasında CHP iktidarı, DP muhalefeti etkiledi. Bu döneme siyasi refleksler ve muhalefetin kurumsallaşma çabaları damgasını vurdu. 14 Mayıs 1950 seçimleri ile iktidar koltuğuna dört yıldır muhalefet sıralarında bulunan DP oturdu. DP'nin iktidara gelmesi Türkiye'de yeni bir dönemin başlangıcı oldu. İktidarlarının ilk yıllarında Demokratlar özgürlük ve demokratikleşme açısından önemli hamleler yaptı. İktidar ve muhalefet ilişkilerinde sıklıkla 'bahar havaları' tesis edildi. Demokratlar 2 Mayıs 1954 seçimlerinde yeniden iktidara geldikten sonra otoriterleşme eğiliminde bulundular. Muhalefet ise iktidarı düşürmek için hırçınlaştı. Özellikle 27 Ekim 1957 seçimlerinden sonra iktidar-muhalefet ilişkileri oldukça sertleşti. Tarihler 1960 yılını gösterdiğinde ilişkiler koptu. Üniversite, basın, ordu ve bürokrasi süreç içerisinde iktidar-muhalefet ilişkilerini temelden etkiledi. 1946- 1960 yıllarında iktidar-muhalefet arasında yaşanan çekişmeler 27 Mayıs 1960 askeri darbesi ile sonuçlandı ve siyasal hayatımızda yanlış bir geleneği başlattı.
Cumhuriyet kavramı ve Türkiye'deki evrimi

Antikçağ'da cumhuriyet, yurttaşların katılımına dayalı olarak beldenin ve devletin işlerinin birlikte görüldüğü özgün bir siyasal biçimdi. Cumhuriyette siyasal katılım ve yurttaşlık kendi başına bir değerdi ve siyasetin amacı ahlaki bir hedef olan mutluluktu. Ancak 18. yüzyılın ikinci yarısından itibaren cumhuriyet, ulusun ortaya çıkışı, temsili yönetimin gelişmesi gibi nedenlerle ülkesel çapta yeniden yaratılacaktı. Cumhuriyetin kentten ulus-devlete dönüşümü paralelinde, cumhuriyetin siyasal topluluk anlamı da devlete dönüşmüştü. 19. yüzyılda siyasal modernleşmeyle birleşen bu süreç, farklı koşullar altında Türkiye'de yaşanacaktı. Bu çalışma, bu dönüşüm sürecini ele alıyor. Ortak yarar kavramına odaklanarak ve tarihsel bir bakış açısı benimsenerek Türkiye'de cumhuriyetin evrimi inceleniyor. Böylece cumhuriyet, demokrasi tartışmaları bağlamından çıkarılarak kendi kavramlarıyla birlikte değerlendiriliyor. Bu çalışma üç kısımdan oluşuyor. Çalışmanın birinci kısmında cumhuriyetin farklı anlamları değerlendiriliyor. Çalışmanın ikinci kısmında cumhuriyetin geçirdiği dönüşüm, kuramsal olarak beş başlık üzerinden değerlendiriliyor. Çalışmanın üçüncü kısmında cumhuriyet kavramının Türkiye'deki evrimi dört tarihsel dönemde inceleniyor. Sonuçta da cumhuriyetin günümüzde yeni bir dönüşümün eşiğinde olduğu vurgulanıyor.
Şefik Hüsnü Değmer: Türkiye sol hareketi içindeki yeri ve görüşleri

Şefik Hüsnü Değmer, 1919- 1925 yıllan arasında, Türkiye İşçi ve Çiftçi Sosyalist Fırkası önderi olarak, yan-legal olarak faaliyet göstermiştir. Marksist-Leninist düşünceyi Türkiye'deki özgün koşullara uygulama çabası içinde olan Değmer, bu dönemde Türkiye'de sınıfların henüz gelişmemiş olduğu verisinden hareketle sınıflar arası bir uzlaşı arayışı içinde olmuş ve önderliğini yaptığı 'Aydınlık' grubuyla beraber Türkiye'deki güncel mücadelenin emperyalizme karşı gerçekleşmekte olduğu tanısını ortaya koymuştur. 1925 yılından itibaren Kemalist hükümetin artan baskısı ise 'illegal' faaliyet döneminin başlamasına sebep olmuştur. Değmer, bu dönemde Türkiye Komünist Partisi lideri olarak faaliyet göstermiştir. 1925- 1927 ve 1919- 1939 yıllan arasında yurt dışından Partiyi yöneten Değmer, burada bir dış büro oluşturmuştur. TKP, bu dönemde önemli iç çekişmeler yaşamıştır. Parti içinde, Değmer' in temsil ettiği çizgiye 'sağ' ve 'sol' olmak üzere iki farklı karşı çıkış meydana gelmiştir. Bu çizgiler, Vedat Nedim Tör ve Şevket Süreyya Aydemir liderliğindeki Merkez Komitesi ve Nazım Hikmet liderliğindeki muhalefet grubudur. Değmer' in 1922 yılından itibaren Komintern ile ilişkiye geçmesi ve önderliğini yaptığı hareketin bu tarihten itibaren Komintern'in bir organı olarak faaliyet göstermeye başlaması, bu görüşlerinde önemli değişikliklere sebep olmuştur. 1924 yılında görüşleri Komintern tararından ağır eleştiriye uğrayan Değmer, bu tarihten itibaren 'sınıf savaşımı' olgusu üzerinde yoğunlaşmıştır. 1937 yılında Komintern tarafından TKP için verilen Desantralizasyon karan ise, Şefik Hüsnü'nün 1919- 1925 yıllarındaki saptamalarına bir geri dönüşü simgeler niteliktedir. Bu karar, pratikte TKP'nin dağıtılması anlamına gelmiştir. 169
Dağıtım ve tanınma bağlamında toplumsal adalet

Bu çalışma toplumsal adalet kuramlarında yaygın olarak benimsenen ideal paylaşım ilkeleri arayışındaki toplumsal kaynak odaklı yöntemin eleştirisinden doğmuştur. Adil bir toplumun nasıl olması gerektiği sorusuna yanıt ararken başta John Rawls'ınki olmak üzere, liberal dağıtımcı adalet anlayışlarının siyasal inşacılığı toplumda var olan adaletsizlikleri hesaba katmaz. Axel Honneth'in çalışmalarıyla gelişen ve dağıtımcı adalete güçlü bir alternatif olarak ortaya çıkan tanınma odaklı adalet yaklaşımı toplumsal adaletin maddi kaynaklar dışında tanınma talep ve ihtiyaçlarının da hesaba katılarak tanımlanması gerektiğini ortaya koymuştur. Ancak yine de kuramla eylem arasındaki kapanmayan mesafe toplumsal adaletsizlikleri merkezine alan bir adalet kuramının benimsemesi gereken yönteme ilişkin daha kapsamlı bir sorgulamaya ihtiyaç duyulduğunu göstermiştir. Adalet, toplumsal hareketlerde dile getirilen adaletsizlikler kadar henüz kolektif bir mücadelenin konusu olamamış adaletsizliklerin sessiz kurbanlarının bakış açısını kapsayabilmeyi de gerektirir. Toplumsal bir eleştiri modeli olarak adaletin kuramla toplumsal gerçekler arasındaki mesafeyi kapatacak şekilde tanımlanması gerekliliği siyaset felsefesine önemli bir görev yükler. Toplumsal adalet üzerine düşünme, yazma ve söz söylemenin 'düşünmeye ehil' olanların tekelinden çıkartılması ve adaletsizliklere maruz kalanların sesine kulak verilmesi gerekir. Toplumsal adaletin belli bir dönemdeki anlamı ve uğradığı değişimler çoğu zaman o dönemin düşünürlerinin tanımları ve siyasal/hukuki düzeni üzerinden kavranır. Adaletin anlamına ilişkin bu değerlendirmelere göre belli toplumsal ilişkiler ve kurumların varlığını destekleyen varsayımlar adaletin koşulları olarak kabul edilir. Bunun aksine bu çalışma, adaleti tanımlamanın her zaman bir mücadele konusu olduğu düşüncesinden hareketle adaletsizliğin tarihsel olarak adaleti öncelediğini, dolayısıyla adalete ulaşmanın ancak adaletsizlik deneyimlerinden yola çıkarak mümkün olduğunu ileri sürmektedir. Bu düşünce bize adaletin, dağıtım ve tanınma paradigmaları arasındaki kuramsal bir çatışmanın felsefi bir imgelemi olmadığını hatırlatır. Adaletsizlik deneyimlerinin, olumlu bir kişisel öz-imge kurmanın toplumsal koşullarına dair saklı kalan ama bir o kadar da somut normatif iddialar içerdiğini belirtir. Toplumsal adaletsizlikleri ve toplumsal acıları üreten kurumların kabulünden yola çıkan egemen 'kurmacı' adalet karşısında 'kurucu' bir adalet düşüncesi, siyaset felsefesini bizzat adalet mücadelesinde taraf olmaya çağırır.