turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Kayseri'de 1950-1980 yılları arasında modern yapı üretme geleneğinin kuruluşu

Cumhuriyet öncesi dönemlere kadar yapı üretimi, geleneksel süreçlerle sağlanmıştır. Cumhuriyet ile birlikte değişime uğrayan ekonomik, sosyal ve politik faktörler, mimarlık ortamına da yansımıştır. Böylelikle yapı üretim sisteminde değişimler meydana gelmiştir. Yaşanan değişimlerle çağdaş yapı üretimi, büyük kentlerle beraber taşra kentlerinde de etkili olmaya başlamıştır. Bu çalışma, yapı üretiminin geleneksel süreçlerle sağlandığı bir Orta Anadolu kenti olan Kayseri'de, modern yapı üretme geleneğinin nasıl oluştuğunu belgelemeyi amaçlamaktadır. Türkiye mimarlık ortamında önemli dönüm noktalarını oluşturan 1950- 1980 aralığı, elde edilen verilerin de yönlendirmesiyle çalışmanın kapsamını oluşturmuştur. 1950- 1980 yılları arasında Kayseri kentinin sosyal ve fiziki verileri, yapı üretim süreci ve Kayseri'nin mimarlık ortamı belgelenmeye çalışılarak, dönemin yapı üretiminde meslek grubunun rolünün ortaya konulması amaçlanmıştır. Çalışmanın ilk aşamasında Türkiye'de yapı üretim sürecinin ve mimarlık mesleğinin gelişim süreci incelenmiştir. İkinci ve üçüncü bölümlerde yapı üretim sisteminin gelişimi ve kurgulanışı Kayseri kenti üzerinden ele alınmıştır. Son bölümde, Kayseri'de modern yapı üretim sisteminin kuruluş sürecini belirlemek için veriler incelenmiştir. Kayseri'de modern yapı üretme geleneğinin oluşum süreci içinde; kentte mimar sayısının az oluşu, mimar dışındaki meslek gruplarının da yapı üretiminde bulunmaları, Kayseri dışındaki mimar kavramı ve yapı üretimine etkileri, yapı üretiminde malzeme eksikliği sorunu, mesleki itibarın az oluşu ve mesleki örgütlenme eksikliği sorunları yer almaktadır. Bunlara rağmen, şehirdeki sanayi yatırımları gibi ekonomik gelişmeler, devlet politikaları, yönetmelikler ve mesleki örgütlenmeler ile birlikte Kayseri'de modern yapı üretme geleneği gelişim göstermiştir.
The transformation of gecekondu phenomenon via visual and spatial narratives

Bu tez, 1940'lardan 1980'lerin ilk yarısına uzanarak gecekondu olgusunun Türkiye'deki kapitalistleşme sürecinde kullanım değerinden, değişim değerine dönüşümünü görsel ve mekansal anlatılarla tartışmayı amaçlar. Bu değişimde önemli olan kopma ve kırılmaların konsantrasyonunu mekanın kullanım değeri üzerine yapılmış çalışmalarla değerlendirerek gecekondunun metalaşma sürecindeki mekansal değişiminin mimari temsilleri ile görsel bir anlatı üzerinden, mekansal kalitesini ise esneklik üzerinden geliştirilen bir anlatı ile inceler. Sonrasında, bu çalışmada geliştirilen mekansal modelin gözden geçirilerek gecekondu müzesi için altlık oluşturabilecek bir katman haline gelmesini gecekondu olgusun hatırlanması için gerekli olan öncüllerin belirlenmesinde bir ivme olarak tanımlar.
Türkiye derece gün bölgelerinde ısıtma gerektiren dönem için alçak katlı konut binalarında uygun cam tiplerinin saptanmasına yönelik bir yöntem

çalışmada Türkiye'de derece gün bölgelerine göre, alçak katlı konut binalarında, ısıtma gerektiren dönemde uygun cam tiplerininseçilmesi ve pencere derecelendirme sisteminin geliştirilmesinebaz oluşturulması hedeflenmektedir. Bu amaçla pencerelerin enerji performanslarının etüdüne yönelik hesaplama yöntemleri, ilgilistandardlar, derecelendirme sistemleri incelenmiştir. Analizler sonucunda performans göstergeleri saptanmış, buna bağlı olarak incelenecek cam tipleri belirlenmiştir. Modelin çerçevesi çizilmiş, sınırlar, kabuller detaylandırılmıştır. Çalışmada seçilen referans binada, cam tiplerinin ısıtma gerektiren dönem için enerji tüketimini etkileyen faktörler saptanmış, net enerji dengesi denklemi oluşturulmuş, 4 derece gün bölgesi için Qnet değerlerini etkileyen A ve B katsayıları elde edilmiştir. Referans binada farklı cam tiplerinin performansları hazırlanan excelformulasyonu yardımı ile hesaplanmıştır. Sonuçlardan elde edilen grafikler değerlendirilerek her derece gün bölgesinde ısıtma gerektiren dönem için uygun cam tipleri önerilmiştir.
Tüketim kültürü bağlamında Ankara yüksek hızlı tren garı değerlendirmesi

Bu tez çalışması, tüketim ve tüketim toplumu kavramları üzerinden demiryolu terminal yapılarının, bir tüketim nesnesi olma, tüketim kültürünün parçası olma ve ikon yapı olma bağlamlarında nasıl bir gerçeklik ifade ettiğini ve demiryolu terminal yapılarının bu kavramlardan nasıl ve ne derece etkilendiğini Ankara Yüksek Hızlı Tren Garı örneği üzerinden açıklamayı amaçlamaktadır. Bu bağlamda, ilgili kavramların tanım ve içeriklerine yönelik literatür çalışılmış, tüketim ve tüketim toplumu kavramının, Ankara Yüksek Hızlı Tren Garı mekanlarına olan etkileri kuramsal-kavramsal ve mekansal kriterler olmak üzere iki ana başlıkta irdelenmiştir. Kuramsal- kavramsal kriter ikonik değer olarak, mekansal kriterler ise ulaşım fonksiyonu, ticari fonksiyon, kültürel fonksiyon ve estetik değerler olarak tanımlanmıştır. İrdelemeler sonucunda, küreselleşmenin tüm dünya üzerinde etkisini artırması ve teknolojinin gelişmesiyle birlikte ortaya çıkan Ankara Yüksek Hızlı Tren Garı yapısının, demiryolu terminal binasının ana fonksiyonu olan ulaşım ağının bağlantı noktası olma ve ağ oluşturma fonksiyonun sönük kaldığı görülmektedir. Tasarıma çağ gereksinimleri ile birlikte katılan ek işlevler, tüketim odaklı olmakta ve demiryolu terminal yapısını bir tüketim mekanına dönüştürmektedir. Yapılan bu çalışma ile ülkemizde yapımları yeni başlayan ve devam eden yüksek hızlı tren garları ve terminal binalarının tasarım ve kullanımlarına yönelik değerlerin belirlenmesine katkı sağlamayı amaçlanmaktadır.
Doğaya duyarlı mimarlıkta çağdaş teknolojilerden yararlanılması üzerine bir araştırma

21. yüzyıla girerken, daha sağlıklı bir geleceğe olanak sağlanması amacıyla, sürdürülebilir kentleşme, yapılaşma ve mimarlık kavramları yaygın biçimde tartışılmaktadır. Çevre sorunları, tüm canlı varlıkları, yaşam çevrelerini ve de sonuçta insanlığı ciddi bir şekilde tehdit etmektedir. Daha iyi bir yaşam amacıyla geliştirilen teknolojiler, doğanın yoğun biçimde sömürülmesine ve bozulmasına neden olurken, günümüzde insanların daha sağlıklı bir çevrede varolmalarına hizmet etmek durumundadır. Bu amaçla, sürdürülebilir, doğaya duyarlı mimarlık konusu yeni bir strateji oluşturmuştur. Doğaya duyarlı mimarlık uygulamaları ve örnekleri farklı boyutlarda ele alınabilir; topografya ile bütünleşen yapılar, doğanın içinde fark edilmeyen yapılar, binaların olabildiğince az ve doğanın daha fazla olduğu mimarlık, ekolojik yapılar gibi. Ancak, bu çalışmada, özellikle kentsel yaşantının yer aldığı, yoğun kullanımı olan yapılarda çağdaş teknolojilerin desteği ile doğaya duyarlı mimari çözümler üzerine yoğunlaşılmıştır. Giriş bölümünde, teknolojideki gelişmeler ve ihtiyaçların içerik ve boyutlarının değişmesi ile doğaya verilen zarar sonucu insanoğlunun çözüm arayışları ele alınmıştır. İkinci bölümde, doğaya duyarlı mimarlığın tarihsel sürecine kısaca değinilmiş, doğaya duyarlı yapıların önem ve gereği incelenmiştir. Doğaya duyarlılığın fosil kökenli, tükenebilir enerji kaynaklarının kullanımı yerine, yenilenebilir enerji kaynaklarıyla sağlanabileceği açıklanmış ve bu kaynaklardan, mimarlık bağlamında kullanılan güneş ve rüzgar enerjileri araştırılmıştır. Bu bölümde ayrıca, yapılarda doğaya duyarlılığın parametreleri maddeler halinde tanımlanmıştır. VI Üçüncü bölümde, doğaya duyarlı bir yapıda tasarım kriterleri araştırılmıştır. İlk olarak, yapının dış çevre koşullarına doğrudan maruz kalan yapı kabuğuna değinilmiştir. Daha sonraki bölümde örneklenen yapıların tasarlanma süreçlerinde yararlanılan iklimsel verilerin açıklandığı, doğadan yararlanma şekilleri, doğal pasif ısıtma, doğal soğutma ve doğal aydınlatma konulan detaylı olarak incelenmiştir. Bu konulara ek olarak, yapılarda özel konumlan olan atriyum ve seralar ele alınmıştır. Dördüncü bölümde, çağdaş teknolojiler kullanılarak oluşturulan doğaya duyarlı yapılarla ilgili olarak yurt dışından ve Türkiye'den örnekler incelenmiştir. İklimsel veriler bakımından çok uygun olduğu halde, Türkiye'de var olan ömek sayısının azlığı, örnek seçiminde kısıtlayıcı bir faktör olmuştur. Çalışmanın sonuç kısmını oluşturan beşinci bölümde ise, irdelenen örnekler ışığında 'doğaya duyarlı mimarlık' olgusu tartışılarak bu konunun geliştirilmesi ve yaygınlaştırılması değerlendirilmiş, öneriler ortaya konulmuştur.
Kentsel dönüşüm kapsamında kimliğin yeniden kazanımı: Edirne - Karaağaç örneği

Kentsel dönüşüm çalışmalarının temel amacı, eskimiş veya terk edilmiş kent parçaları, kentsel alan veya binaların yeniden kullanıma uygun hale getirilmesi ile kent çeperlerine doğru gelişmeyi azaltıp bütüncül kent gelişimini destekleyerek sürdürülebilir kentsel gelişmeye katkıda bulunmaktır. Ancak günümüzde bu çalışmaların içeriğinden çok kentin nasıl bir imaj çizdiği ve bu imajın ekonomik getirisi daha önemli hale gelmiştir. Bu nedenle kentler, kültür merkezleri ve eğlence mekanları kadar kendi kültürlerinden izler taşıyabilecek, bulunduğu kent hakkında ipucu verebilecek çalışmalara ağırlık vermektedirler. Çünkü küresel pazarda tanınmanın koşulu, karakteristik farklılıkları belirginleştirmek ve onları her tip kullanıcıya uygun hale getirmektir. Sınırda bulunmanın önemli bir kimlik verisi olduğunu, küresel pazarda ülke vitrini konumunda bulunduğunu ve sınır kentin kimliğinin kaybolmaması adına daha çok çalışma yapılması gerektiğini vurgulamak tezin amacını oluşturmaktadır. Bu amaç doğrultusunda çalışmaların; kullanıcı beklentilerine temellenmesi, yerin bilgilerinden yola çıkması ve ekonomik, sosyal, ekolojik, yenilik ve kimlik sorunlarına çözüm üretmesi gerekliliği ortaya çıkmaktadır. Tez çalışmasında, öncelikle dönüşüm kavramı, nedenleri, gelişimi ve katılımcıları sorgulanmakta, kimlik kavramı, kentsel kimlik ve onu oluşturan bileşenler incelenmektedir. Daha sonra, dönüşüm ve kentsel kimlik arasındaki ilişki irdelenmektedir. Çalışmada sınır kentlerde dönüşüm çalışmaları, her biri, iki ülke ile komşu olma özellikleri ile birbirine benzeyen Türkiye'nin Edirne, Almanya'nın Aachen ve İtalya'nın Trieste kentleri üzerinden incelenerek değerlendirilmeler yapılmaktadır. Sınırda bulunan bir yerleşim olan Edirne'nin Karaağaç Mahallesi'nde, alanın kimliğini belirginleştirmeye yönelik bir dönüşüm modeli önerisi getirilmektedir. Bu öneri için yerleşimin çevre değerleri belirlenmekte, kullanıcıların özelliklerine ve örneklem büyüklüğüne bağlı kurgulanan anket aracılığıyla kullanıcılardan bilgi edinilmekte ve beklentileri sorgulanmaktadır. Elde edilen nicel verilerin güvenirliği tespit edilmekte sonrasında ise istatistiki ve matematiksel olarak analiz edilmektedir. Sonuç olarak bölünmüş ortaklık modeli kapsamında toplum tabanlı olarak yürütülecek bir dönüşüm yöntemi Karaağaç sınır mahallesinin sürdürülebilmesi için uygun görülerek önerilmektedir.
Erken Cumhuriyet Dönemi'nde bir eğitim modeli yerleşkesi: Alata Teknik Bahçıvanlık Okulu'nun korunması

Cumhuriyet döneminin en önemli kalkınma stratejisi tarım olmuştur. Bu amaçla gençlerin teknik ve mesleki tarımsal eğitimine önem verilmiş ve 1943 yılında 4486 nolu 'Teknik Ziraat ve Teknik Bahçıvanlık Okulları Kanunu' ile ortaokul düzeyinde, tarımsal eğitim veren okullar açılmıştır. Teknik Ziraat Okulları; Manisa-Beydere, Konya-Konuklar, Aksaray-Koçaş, Amasya-Gökhöyük'te açılırken, Teknik Bahçıvanlık Okulları ise; Kocaeli-Çayırova ve Mersin-Alata'da açılmıştır. Toplamda 6 adet açılan teknik ziraat ve teknik bahçıvanlık okulları hem uygulamanın yapıldığı hem de teorik eğitimin verildiği yerleşkeler olarak planlanmıştır. Mersin-Alata Teknik Bahçıvanlık Okulu, Mersin ilinin Erdemli İlçesinde, Alata deresinin doğusunda, 4000 dekarlık alana sahip bir yerleşkedir. 1944 yılında açılan okulda; derslikler, işlik ve atölyeler, yatakhane, işçi-memur lojmanları, lokal, misafirhane, yemekhane, sinema gibi farklı işlevli yapılar ile çeşitli bitki ve meyvelerin yetiştirildiği bahçeler ve hayvancılığa yönelik ahır, kümes gibi alanlar mevcuttu. Süreç içerisinde değişimler yaşayan kurumla birlikte yerleşke de değişerek, kentsel baskılarla küçülerek, kimi bölgelerde atıl duruma gelerek günümüze kadar ulaşmıştır. Günümüzde Alata yerleşkesi, ekosisteminin çeşitliliği, endemik bitki türü olan kum zambaklarını barındırması, caretta caretta ve yeşil deniz kaplumbağaları için yuvalama ve yumurtlama alanı olması gibi nedenlerle 2000 yılında I. Derece Doğal Sit alanı olarak ilan edilmiştir. Türkiye'de 6 örnek gibi az sayıda açılan bu eğitim birimlerinin, dönemin politik sebepleri ile kısa hayatlarının olması, bu yerleşkelerin hafızalardan silinmesine yol açmıştır. Oysaki bu okullar Cumhuriyet döneminin kalkınma stratejisinin en önemli uygulama altyapıları olmuşlardır. Bu tez, Alata Teknik Bahçıvanlık Okulu'nun eğitim modeli, mekansal örgütlenmesi, mimarisi ile birlikte Erdemli ve Mersin kentlerinin toplumsal ve kültürel hayatındaki yerini ortaya koymayı amaçlamıştır. Ayrıca, doğal ve kültürel miras olan Alata Teknik Bahçıvanlık Okulu yerleşkesi için koruma-planlama çalışmalarının alt yapısı oluşturulmaya çalışılmış, alanın korunmasına yönelik kriterler belirlenmiş ve işlevlendirme önerileri geliştirilmiştir.
The restoration project of the old Agricultural Bank building in Mersin

Bu tezin konusu Mersin'in önemli geç 19. - erken 20. yüzyıl dönemi geleneksel yapılarından bir tanesi olan ve yapıldığı dönemin önemli mimari özelliklerini yansıtan eski Ziraat Bankası Binası'dır. Çalışmanın amacı 'Eski Ziraat Bankası Yapısı'nın içerdiği özgün mimari, tarihi ve kültürel değerlerin, hazırlanacak koruma ve restorasyon projesi ile koruma altına alınması ve gelecek kuşaklara aktarılmasının sağlanabilmesidir. Çalışma altı bölümden oluşmaktadır. Giriş bölümünde yapının önemli özelliklerinin anlatıldığı kısa bir tanım ve çalışmanın amacı verilmektedir. Bununla beraber çalışmanın kapsamı ve her aşamının içeriği ile beraber yöntemi aktarılmaktadır. İkinci bölüm, yapıya ve yakın çevresine yönelik gerçekleştirilen belgeleme çalışmalarını kapsamaktadır. Belgeleme çalışmalarının ilk aşaması, yapının Mersin kenti içindeki konumu, yakın çevresinin dokusal özelliklerini ve yapının mevcut durumunu tasvir etmektedir. Belgeleme çalışmalarının ikinci aşaması olan analizler başlığı altında ise ; yapı elemenları ve malzemeleri; yapım tekniği; taşıyıcı sistem, malzeme bozulmaları ve yapısall deformasyonları içeren fiziksel bozulmalar ve de yapıdaki değişmişliklere yönelik gerçekleştirilen incelemeleri içermektedir. Üçüncü bölüm, Mersin kenti tarihi gelişimi içinde yapının ve yakın çevresinin tarihi sürecine yönelik gerçekleştirilen tarihi araştırmayı kapsamaktadır. Dördüncü bölüm, yapının vıfiziksel ve mimari özelliklerinin eş dönem banka yapıları, antrepo/depo yapıları ve geleneksel Mersin yapılarıyla karşılaştırıldığı karşılaştırmalı çalışma aşaması yer almaktadır. Restitüsyon değerlendirmelerinin yer aldığı beşinci bölümde, yapının önceki dönemlerine ait özgün durumları araştırılmıştır. Çalışma ; önceki aşamalardan elde edilen bilgilerin değerlendirilmesi ile yapının içerdiği değer, problem ve potansiyellerin ortaya konduğu ve de bu değerlendirilmeler ışığında yapının korunması ve onarımına yönelik karar önerilerinin üretildiği altıncı bölümle sonuçlanmaktadır.
Presentation of a concealed archaeological site: The case of Zeugma

Çalışma, saklı kalmış bir arkeolojik alanın sunumu konusuna odaklanmaktadır. Görme, bu duyuya sahip herhangi bir canlı için ilk ve en baskın algı duyusudur. Bir arkeolojik alanın algılanması söz konusu olduğundaysa görebilme, işitme, koklama ya da dokunma duyularından önceliklidir. Yani, görülemeyen bir şeyin algılanması doğal olarak güç olduğundan, saklı kalan bir arkeolojik alan olduğunda da bu alanın sunulması aynı şekilde güçtür. Bahsedilen güçlüğün somutlaştığı bir alan olan Zeugma hem Birecik Barajı'nın inşası sonucu baraj göletinde biriken suların kentin önemli bir kısmını örtmesi, yerleşimin inşasında kullanılan taşların dayanıksız ve açık hava koşullarına uygun olmayışı dolayısıyla toprak veya koruyucu bir örtüyle gizlenmek zorunda kalan, saklı kalmış bir arkeolojik alan örneğidir. Bu niteliği yanı sıra barındırdığı değer ve potansiyeller doğrultusunda Zeugma arkeolojik alanı örnek çalışma alanı olarak seçilmiştir. Çalışma üç ana bölümden oluşmaktadır. İlk bölüm, saklı yani görsel olarak ulaşılamaz durumdaki bir arkeolojik alanın sahip olduğu engelin elimine edilerek konunun uzmanı olmayan kişilerce de algılanabilir ve yorumlanabilir olması amacı doğrultusunda, sunum kavramının kuramsal altyapılarının, ilke ve amaçlarının araştırılması, güncel sunum teknikleri ve araçlarının incelenip, değerlendirilmesini kapsamaktadır. İkinci bölümdeyse çalışma alanı olarak seçilen Zeugma arkeolojik alanının tarihi, geçirdiği kazı ve koruma süreçleriyle mevcut durumu araştırılarak değerleri, sorunları ve potansiyelleri belirlenip, sunulacak bir alan olarak değerlendirilmesi yapılmıştır. Çalışmanın son bölümündeyse oluşturulan teorik alt yapıya referansla, saklı kalmış bir arkeolojik alan olan Zeugma'nın etkili biçimde sunumunu hedefleyen, sunum ve yorumlama ilkeleri, senaryo rotaları, mimari program, uygun sunum teknik ve araçlarının belirlenmesi ile ön proje oluşturulmasını kapsayan öneriler aktarılmıştır.
Alanya Kaleiçi evleri

Çalışmada, Alanya Kaleiçi Bölgesindeki halen ayakta kalabilmiş, günümüzde içinde yaşamın devam ettiği tarihi konut dokusunun bir parçası olan konutlardan örnekler seçilmesi ve coğrafi, kültürel yapısının, mekansal ve yapısall özelliklerinin incelenmesi amaçlanmıştır. Ayrıca bu çalışmayla, ileride yapılması düşünülen veya yapılacak tarihi konut dokusunu koruma çalışmalarında bir kaynak olması amaçlanmıştır. Bu nedenle öncelikle, Alanya- Alanya Kalesi- Kaleiçi bölgesinin tarih boyunca kültürel, coğrafi, sosyal açıdan nasıl oluştuğu ve şekillendiği anlatılmış, konut dokusunun çarpık yapılaşmaların arasında bir arada görülebildiği tek yer olan Kaleiçi Bölgesi Tophane Mahallesinde yer alan konutlardan seçilen örnekler, fotoğraflar ve çizimler yardımıyla detaylı olarak anlatılmıştır. Alanya ve çalışma alanı kapsamında, günümüze kadar yapılmış olan planlama, uygulama çalışmalarının, olumlu ve olumsuz yönleri hakkında kısaca bilgiler verilmiştir. Tarihin ve geleceğe bırakacağımız mirasın tamamen yok olmaması için, konutların korunması, yeniden bölgenin canlanması, günümüz şartlarında ayakta kalabilmelerinin sağlanması ve buna göre kararların alınması ve daha kapsamlı çalışmalar yapılması gerektiği vurgulanmıştır.
Online distance education: A new approach to industrial design education

Günümüzde, bilgi teknolojilerinin eğitim alanına etkileri, yeni araç ve yöntemlerin eğitime entegre edilmesi ile açıkça görülmektedir. Eğitim, geleneksel sınıf ortamından, sanal ortama doğru bir geçiş yapmaya başlamıştır. Teori temelli alanların eğitimlerinin yanı sıra, tasarım gibi uygulama temelli alanların eğitimleri de sanal ortama doğru geçiş yapmaktadır. Bu alanlardan biri olan endüstriyel tasarım eğitimi de sanal dünyaya geçiş yapmıştır. Bu tez, Endüstri Ürünleri Tasarım eğitiminin geldiği son noktayı, özellikle de çevrimiçi uzaktan Endüstriyel Tasarım eğitimini araştırmayı amaçlamaktadır. Endüstri Ürünleri Tasarımı eğitiminin teknolojik gelişimini kavramak ve olası geleceği hakkında yorum yapabilmek için, bu eğitimin kökeni ve gelişimi genel olarak değerlendirilmiştir. Bu tez çalışmasının; endüstri ürünleri tasarımı eğitimcilerine ve söz konusu eğitim sistemlerini geliştirenlere -bu tür eğitim ortamlarını geliştirme süreçlerinde- ışık tutması beklenmektedir. Çalışmanın sonucunda, teknolojinin entegre edilmediği bir endüstri ürünleri tasarımı eğitimi geleceğinin hayal bile edilemeyeceği anlaşılmıştır. Fakat, hem teknolojinin hem de geleneksel yöntemlerin bir arada kullanıldığı bir eğitim şekli daha yararlı olacaktır. Esasında, bu tür eğitim ortamlarının geliştirilmesinde en fazla katkısı olacak kişiler yine tasarımcıların kendileri olacaktır.
İzmir Bademli Ethem Ağa Konağı restorasyon projesi

Bademli beldesinin önemli bir mimari örneği olan Ethem Ağa Konağı, özgünlük ve korunmuşluk açısından incelenerek konumlandığı mimari doku içinde ele alınmıştır. Ethem Ağa Konağı'nın da içinde bulunduğu Kentsel Sit Alanı'na yönelik hazırlanan Koruma Amaçlı İmar Planı 28 Eylül 2011 tarihinde İzmir II numaralı Kültür ve Tabiat Varlıklarını Koruma Bölge Kurulu tarafından onaylanan Bademli, aynı zamanda Tarihi Kentler Birliği'nin de bir üyesidir. Bu anlamda; geleneksel konut mimarisinin örneklerinden birinin korunmasına ve yaşatılmasına odaklanan bu çalışma, Bademli'nin ihtiyaçlarının ve beklentilerinin ön planda tutulduğu bir öneri niteliğindedir. Taş ve ahşap yapım tekniklerinin kullanıldığı konakta rölöve çalışmaları yapılarak yapının mimari açıdan tanınması, mevcut hasarlarının tespit edilmesi ve hasarlara yönelik gerekli çözümlerin üretilmesi hedeflenmiştir. Bu süreçte, yerinde alınan ölçülere göre yapılan çizim ve fotoğraf ile belgeleme aşamalarını kapsayan rölöve teknikleri kullanılmış; yapıdan alınan malzeme örnekleri üzerinde laboratuvar ortamında gerçekleştirilen biyolojik analizler sonucunda yapının malzeme ve hasar çeşitleri açısından detaylı olarak tanımlanması sağlanmıştır. Ethem Ağa Konağı'nın konumlandığı toprakları daha iyi anlamak amacıyla yörenin coğrafi özelliklerine ve geçirdiği tarihsel gelişime de değinilmiştir. Ayrıca bölgenin başlıca anıtsal mimari örnekleri kısa tarihçeleriyle aktarılmaya çalışılmıştır. Yapım teknikleri, malzemeleri ve biçimleri hakkında bilgi verilerek geleneksel mimari, örneklerle incelenmiştir. Bu incelemeler temel alınarak Ethem Ağa Konağı'nın iki farklı döneme ait restitüsyon projeleri hazırlanmıştır. Konağın hasarlarının onarılmasına yönelik müdahale analiz paftalarının hazırlanmasının ardından yapının özgünlüğünü korumayı esas alan ve kullanıcıların ihtiyaçlarını karşılayan çözümler içeren bir restorasyon projesi öneri niteliğinde sunulmuştur.
Anıtsal yığma yapılarda karşılaşılan bozulmalara yönelik uygulanan müdahale tekniklerinin Anadolu Selçuklu kapalı avlulu medrese örnekleri üzerinden değerlendirilmesi

Günümüz eğitim sisteminin temellerinin atılmasında ve eğitim kurumlarının şekillenmesinde önemli rol oynayan medreseler, Anadolu coğrafyasında en önemli örneklerini Anadolu Selçuklu Devleti döneminde vermiştir. Bu medreseler içerisinde kapalı avlulu medrese tipi, oldukça önemli bir yere sahiptir. Günümüzdeki İran ve yakın coğrafyasında gelişen mimari üslubun yerel malzemeler ile harmanlandığı ve pek çok kültürel öge ile birleştirildiği özgün örnekler olan kapalı avlulu medreseler, çalışma alanı olarak belirlenmiştir. Tarihi yapıların korunmasına yönelik yapılan restorasyon uygulamalarında karşılaşılan sorunlar, uygulama öncesi ve sonrasındaki aksaklıkların tespit edilmesi ve uygulanan tekniğin sorunun çözümü için ne kadar faydalı olduğu çalışma alanı üzerinden sorgulanmıştır. Çalışma kapsamında birinci bölümde, çalışmanın amacı ve yöntemi, koruma kavramı ve süreçleri anlatılmıştır. Bu bölüm içerisinde, rölöve analizleri aşamasında tespit edilen hasar türleri ve restorasyon aşamasında bu hasarların onarımında kullanılan restorasyon teknikleri açıklanmıştır. Çalışma alanına dair kısa tarihçe verilerek, yine bu kısım içerisinde medrese mimarisinden bahsedilmiştir. İkinci bölümde, çalışma alanı olarak seçilen örnek yapıların, elde edilen rölöve analiz raporları ve restorasyon raporları, günümüz durumları ile karşılaştırılarak tablolara dökülmüştür. Üçüncü bölümde, hazırlanan bütün tabloların, irdelemeleri yapılarak bulgulara ulaşılmıştır. Bu bulgular restorasyon teknikleri bağlamında değerlendirilmiş, projelerin hazırlanması, uygulaması ve uygulama sonrasında yapılan hatalar, yaşanan aksaklıklar ve eksiklikler tespit edilmiştir. Dördüncü bölümde ise, yapılan irdelemeler sonucunda ulaşılan ortak sorun ve aksaklıklara değinilerek, sorunların giderilmesi için öneriler verilmeye çalışılmıştır. Restorasyon teknikleri, Hasar türleri, Koruma, Onarım, Kapalı avlulu medrese.