turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Gaziantep ve Şanlıurfa illerinde yapılan bakırcılık sanatının incelenmesi

Araştırma Gaziantep ve Şanlıurfa İllerinde yapılan bakırcılık sanatının günümüzdeki durumu, bakırcılıkla uğraşan bireylerin demografik özellikleri ve bakır ürün üretimine ilişkin bilgileri tespit etmek; belgelemek; bakır ürün örneklerinde yer alan hammadde, araç, teknik, desen, ürün çeşitleri ve kullanım özelliklerini ortaya koymak amacıyla planlanıp yürütülmüştür. Tarama modelinde betimsel bir çalışma olan araştırmanın çalışma evrenini Gaziantep ve Şanlıurfa İllerinde bakırcılıkla uğraşan bireyler ve bakır ürünler oluşturmaktadır. Araştırmanın örneklemini ise, Gaziantep ilinde bakırcılıkla uğraşan 23 birey ve 50 adet bakır ürün ve Şanlıurfa ilinde 15 birey ve 50 adet bakır ürün oluşturmaktadır. Gaziantep ve Şanlıurfa illeri ile bakırcılık sanatının tarihsel gelişimi, bakır ürünün üretiminde kullanılan araç, teknik, desen ve kullanım yerlerine ilişkin bilgilerin derlenmesinde ilgili kaynaklardan, internetten ve bakırcılardan yararlanılmıştır. Araştırma kapsamına alınan bakırcılara ve üretimlerine ilişkin özellikler, bireylerle karşılıklı görüşme yoluyla uygulanan anket soruları ile elde edilmiştir. Bakır ürün üretiminde kullanılan hammadde, araç, teknik, boyut, desen, ürün çeşit ve özellikleri ürün örnekleri üzerinde yapılan gözlem ve incelemelerle belirlenmiştir. Her bir ürün örneğinin tek tek fotoğrafları çekilerek özellikleri hazırlanan bilgi formlarına işlenmiştir. Bilgi formlarından ve anketlerden elde edilen veriler analiz edilerek sayı ve yüzde değerleri hesaplanarak tablolar halinde hazırlanmış ve ilgili bölümde amaçlar doğrultusunda belirlenen başlıklar altında sunularak yorumlanmıştır. Araştırmadan elde edilen bulgulara göre Gaziantep ve Şanlıurfa illerinde bakırcılık önemli el sanatlarından biridir ve bu sanatla geçimini sağlayanlar bulunmaktadır. Geleneksel yapım tekniği Gaziantep'in tek parça ve çelik kalem- çekiç kullanılarak bakır eşya üretimi ile Şanlıurfa'nın en eski teknik olan dövme tekniği ile bakır ürün üretimleri eskiye oranla azalsa da devam etmektedir. Gaziantep ve Şanlıurfa illerinde üretilen bakır ürünler, kullanım ürünleri, dekoratif ürünler olarak üretilmektedir. Günümüzde üretilen bakır ürünler daha çok turistik amaçlıdır. El sanatlarının birçok dalında olduğu gibi Gaziantep ve Şanlıurfa bakırcılığının da bazı sorunları bulunmaktadır. Geleneksel kültür zenginliklerinden olan bakırcılık sanatının turizm açısından değerlendirilmesiyle ekonomik açıdan yarar sağlayacağı düşünülmektedir.
Kız meslek liseleri deri aksesuarları dersinde kullanılan motif ve sembollerin öyküsel temelleri ve eğitim bilimsel değeri

Bu araştırmada Kız Meslek Liseleri Deri Aksesuarları Dersi'nde kullanılan motif ve sembollerin öyküsel temelleri ve eğitimbilimsel değerinin ortaya konulması amaçlanmıştır. Çalışma, tarama modeline dayalı betimsel bir araştırmadır. Literatür taraması sonucunda araştırmayı oluşturacak verileri elde etmek amacıyla Ankara İli merkezindeki Kız Meslek Liseleri Deri Aksesuarları Dersi Öğretmenleri'ne uygulanmak üzere anket hazırlanmıştır ve öğretmenlere uygulanmıştır. Araştırmanın çalışma evreni Ankara İli'ndeki Kız Meslek Liseleri Deri Aksesuarları Dersi öğretmenleri oluşturmaktadır. Araştırmanın örneklemini ise Etimesgut, Sincan, A. Yahşi, Kalaba, Polatlı, 100. Yıl, Yenimahalle, Yunus Emre, Zübeyde Hanım, Üreğil, Etlik, Cebeci, Yıldırım Beyazıt, Nevzat Ayaz, Atatürk Anadolu Kız Meslek Liseleri ve Ankara Kız Teknik Olgunlaşma Enstitüsü oluşturmaktadır. Toplam on altı okul, elli öğretmene anket uygulanmıştır. Anketlerin analizinde, anket uygulanan öğretmenlerin verdiği yanıtlar doğrultusunda bilgilerin yüzde frekansları alınmış ve bulgular tablolarda verilmiştir. Araştırmada elde edilen veriler değerlendirildiğinde, Kız Meslek Liseleri Deri Aksesuarları Dersi'nin programında eklenmesi veya çıkartılması gereken derslerin olduğu görülmektedir. Deri Aksesuarları Dersi için atölyelerin sayıca az ve nitelik açısından yetersiz olduğu anlaşılmıştır. Deri Aksesuarları Dersi'nde geometrik, bitki, hayvan ve insan motiflerinin kullanıldığı görülmektedir. Deri Aksesuarları Dersi Öğretmenleri'nin %88'i, derste geçen motiflerin öyküsel temellerine yer verilmesinin kültürümüzü anlama ve aktarma ve tarihsel bilgi ve tarihsel bilincimizi geliştirmesi açısından yararlı olduğunu ifade etmiştir. Deri Aksesuarları Dersi Öğretmenleri'nin ders araç ve gereci olarak en çok projektör aleti ve kitap-dergi kullandıkları, fakat motiflerin öyküsel temellerini anlatırken bilgisayar, kitle iletişim araçlarını da kullanabilecekleri görülmektedir. Araştırma sonuçları, motif ve sembollerin öyküsel temelleri doğrultusunda bakıldığında ders programına eklenmesi ve çıkartılması gereken derslerin olduğu atölyelerin nitelik ve nicelik açısından yetersiz kaldığı saptanmıştır.
Konya Etnografya Müzesi'nde bulunan ''Küçük Muhsine'' halılarının incelenmesi

Konya Etnografya Müzesi, Kültür Varlıkları ve Müzeler Genel Müdürlüğü tarafından 1975 yılında hizmete açılmıştır. Müze; bodrum üzerine zemin ve birinci kat olmak üzere üç katlı betonarme bir yapıda hizmet vermektedir. Zemin katta Dr. Mehmet ÖNDER konferans salonu, müze teşhir salonu ve bodrum katta halıların sergilendiği bölüm yer almaktadır. Birinci katta idari hizmet büroları ve eser depoları bulunmaktadır. Sergilenen eserler arasında, Selçuklu, Osmanlı ve Cumhuriyet dönemine ait halı parçaları ile Anadolu'nun değişik halı merkezlerinde dokunmuş örnekler bulunmaktadır. Bunlar arasında Beyşehir Eşrefoğlu Camii'nde bulunan Selçuklu halıları ile Konya Alaeddin Cami, Selimiye Camii ve Konya Mevlana Dergahı'ndan müzeye kazandırılan halılar en önemli örneklerdendir. Sergilenen halılar arasında Karapınar, Sille, Ladik, Küçük Muhsine, Kavak, Karaman, Derbent halıları ile Uşak, Kula, Gördes, Mucur, Bergama gibi önemli halı merkezlerinin örnekleri de yer almaktadır. Bunların dışında müze teşhir salonunda Refet Yardımcı ve Kenan Özbel'in etnografik eser koleksiyonu sergilenmektedir. İKonya Etnografya Müzesi'nde Bulunan Küçük Muhsine Halılarının İncelenmesi? adlı tez çalışması kapsamında 27 adet Küçük Muhsine halısı incelenmiştir. Kaynaklarda Küçük Muhsine köyü 13. yüzyıl Anadolu Selçukluları dönemine tarihlendirilmektedir. Köyün tarihi geçmişşinde halı dokumacılığının olduğu bilinmektedir. İncelenen tez kapsamında Küçük Muhsine halılarının, kalite, boyut, düğüm türü, kullanılan malzeme gibi teknik özellikleri ile motif ve kompozisyonları incelenmiştir. Türkçe
Afyonkarahisar-Tınaztepe Kasabası'na ait el işlemeleri

El sanatlarının en önemli öğelerinden olan işlemecilik, bugüne kadar çeşitli değişimler ve gelişmeler göstermiştir. İnsanoğlu ihtiyaçlarını karşılamak için ürettiği ürünlere hüznü ve sevinci, doğumu ve ölümü ilmek ilmek işlemiş ve dokumuştur. Rengiyle, deseniyle, kompozisyonu ile yaşadığı her dönemin özelliğini yansıtan, toplumların coğrafik, ekonomik ve sosyal şartları ile beslenip günümüz kültür değerlerini taşımakta olan işlemeler zengin bir çeşitlilik göstermektedir. İşleme; emek, sabır, göz nuru ve incelik isteyen güç bir sanattır. Çoğalan nüfusa bağlı olarak ihtiyaçlara cevap verememe, teknolojinin ilerlemesi, kırsal yaşamdan kent yaşamına göç, el emeğinin çok zaman alması ve değerini karşılamaması gibi nedenlerle el sanatları Afyonkarahisar'da can çekişmektedir. Bu araştırmada amacımız yörede yapılan işlemelerin özelliklerini tanıtmak, bu sanat dalının nasıl bir gelişme gösterdiğini sergilemek, farklı kullanım alanlarının olduğunu ve farklı tekniklerin uygulandığını belgelemektir. Araştırıldıkça, incelendikçe her an yeni bir özelliği ile karşılaşılması doğal olan işlemeleri kesin bilgilerle sınırlamak mümkün değildir. Konu ile ilgili Konya ve Afyonkarahisar'da bulunan kütüphanelerde literatür taraması, internetten araştırma ve işlemelere ulaşmak için saha araştırması yapılmıştır. Saha araştırması ile elde edilen ürünlerin özellikleri incelenerek, araştırmaya dahil edilen örneklerin belgelendirilmesi amacıyla genel ve detay fotoğrafları çekilmiş, gözlem fişleri oluşturulmuş. Form, cins, boyut, teknik, malzeme desen ve motif, konu bakımından ayrıntılı olarak incelenmiştir. Taranan kaynaklar neticesinde elde edilen bilgilerin analizi yapılmış ve sonuca ulaşılmıştır.
Yeşilovacık ve Büyükeceli sSarıkeçili Yörüklerinde çuvallar

Bu tezde, Anadolu'nun son göçer topluluklarından olan Sarıkeçili yörüklerine ait çuval dokumalar ele alınmıştır. Araştırma alanı, Mersin ili Gülnar ilçesine bağlı Büyükeceli mahallesi Karadere Mevkii ve Silifke ilçesi Yeşilovacık mahallesi Ilıca Mevkilerinde kışlayan Sarıkeçili yörükleriyle sınırlandırılmıştır. Büyükeceli ve Yeşilovacık, coğrafi konumu itibariyle engebeli ve dağlık bir bölge olup, Toros dağları eteklerinde birden fazla yaylayı bünyesinde barındırmaktadır. Bu yaylalarda geçimlerini hayvancılık ve buna bağlı konar - göçer faaliyetleriyle sağlayan yörük gruplarına rastlanmıştır. 2016 - 2018 yılları arasında Konya'dan Mersin'e göçerken ve Mersin illerinde Sarıkeçili yörüklerinin göç yollarının bulunduğu yaylalarda alan çalışması yapılarak, karşılıklı görüşme ile gerekli araştırmalar yapılmış, çuvallar desen, renk, kompozisyon ve motif özellikleri bakımından incelenmiştir. Alan araştırması esnasında yörüklerin yaşam alanlarında kaynak kişiler ve karşılıklı görüşmelerle, hem bölge yörüklerinin günlük yaşantılarını ve sosyo-kültürel yapıları hem de çalışma için gerekli materyallerin incelemesi yapılarak bu çalışma hazırlanmıştır. Alan çalışmasıyla konar - göçer yaşantısının vazgeçilmez eşyalarından olan çuvallar bizzat yerinde incelenmiş ve ayrıntılı olarak gözlemlenmiştir. Günümüzde yörük gruplarının yerleşik hayata geçme eğilimleri, göçler yapılırken karşılaşılan sorunlar ve hızlı gelişen teknoloji ile birlikte el dokumacılığınında bitmesi, çuvalların kullanımının azalmasına ve sanayi ürünü çuval kullanımına neden olmaktadır. Yörük çadırlarında sanayi tipi çuval kullanımı yaygınlaştığından yörük kadınları çuval dokuma işlemini neredeyse bırakmışlardır. Bu sebeple yörüklerin ellerinde bulunan son çuval dokuma örneklerinin kayıt altına alınması büyük önem taşımaktadır. Alan araştırması yapılarak yörük kadınları tarafından dokunan çuvallar desen, renk, kompozisyon, kullanılan malzeme ve özellikleri itibariyle incelenip kataloglama işlemi yapılarak, elde edilen bulgular literatür kaynaklarıyla desteklenmiştir.
Tezhip sanatında görülen üslupların tarihsel süreç içinde tasnifi

Tezhip, sözlükte 'altınlamak' manasına gelmektedir. Tezhip sanatının en önemli unsuru desen ve motiflerdir. Desen ve motifler belli bir kural çerçevesinde oluşturulan kompozisyonlar ile kitap sanatlarında süsleme olarak kullanılır. Sanatkarlar, yaşadıkları coğrafya ve beslendikleri kültür neticesinde belli bir üslup ortaya çıkarırlar. Üslup, kelime anlamıyla oluş, yapış veya yapılış biçimi, tutulan yol, tarz ve usul anlamlarına gelir. Sanatta bir sanatçı veya bir devri diğerlerinden ayırmamızı sağlayan kendine has ifade biçimini anlatmak için kullanılan önemli bir kavramdır. Tarih boyunca Türkler ilme ve kitaba son derece önem vermişlerdir. Tezhip sanatının en nadide örneklerini bu kitaplarda görmek mümkündür. Tarihsel süreç içinde siyasi, ekonomik, sosyal ve kültürel olayların sonucunda tezhip sanatında görülen üslupların zamanla değiştiği görülmüştür. Bu çalışmada tarihsel süreç içerisinde tezhip sanatının ortaya çıkışı ve gelişme süreçleri tasnif usulüne dayalı olarak incelenmiştir. VIII. yüzyıl Uygur Devleti'nden başlayıp XX. yüzyıl Osmanlı Devleti'nin yıkılışına kadar Türk devletlerinin tezyinatı hakkında incelemeler yapılmıştır. Türk devletlerinin tezyinatı anlatılırken aynı yüzyılda etkileşimde olduğu yabancı devletlerle olan ilişkilerine de değinilmiştir. Bu şekilde desen ve motiflerin zaman içerisindeki değişimlerinin sebepleri açıklanmıştır. Üslupların her yüzyılda farklılık göstermesi öncelikle bahsi geçen devletlerin mimari tezyinatı üzerinden daha sonra kitap sanatlarındaki tezyinat üzerinden incelenmiştir.
Hattat Hamid Aytaç hayatı sanatı ve eserleri

Arami halkasıyla Finike yazısına bağlanan Arap yazısı, Hicaz'ın dışında ortaya çıkmış, Hire ve Enbar yolu ile Hicaz'a gelmiştir. Hz. Peygamber'in çocukluğu veya gençliği döneminde Hicaz'a geldiği kabul edilen Arap yazısı estetik olarak alelade yuvarlak olup, bugünkü Nesih yazıdan esas itibari ile ayrı olmadığı gibi Kufi'den de farklı bir yapıdaydı. Başlangıçta harekesiz olan Arap yazısı daha sonraları Emeviler döneminde çeşitli kaygılarla harekelenmeye başlanmıştır. Arap yazısına ilk estetik yaklaşımlarda Abbasiler döneinde olmuştur. Esasen tüm müslümanların kullanmasından dolayı Arap yazısına 'İslam yazısı' da denmiştir. Geleneksel Türk El Sanatları arasında mümtaz bir yeri olan Hüsn-i hattın zirveye ulaşması Osmanlı Türkleri elinde olmuştur. Osmanlı hattatları günden güne bu sanata hizmetlerini artırarak devam ettirmişler, san'at vadisinde şahikalar meydana getirmişlerdir. Ayrıca disiplinli bir eğitim ve öğretim metodu ile sanatın devamım sağlamışlardır. Bu durum Hamid Aytaç'la Cumhuriyet Türkiyesinde de devam etmiştir. Hamid Bey, pratik hayatta bir değeri kalmayan yazmm san'at olarak devamı için gayret göstermiş bu konuda da başarılı olmuştur. Bugün yeni nesil arasında hat sanatı itibar görmüş ve yok olmaktan kurtulmuşsa bunu Hattat Hamid Bey'e borçluyuzdur. Hattat Hamid Aytaç'ın, hayatından, günümüz sanatkarlarının alacağı çok dersler olsa gerektir.
Geçmişten günümüze Erzurumlu hattatlar

Bu araştırma geçmişşten günümüze kadar yaşamış Erzurumlu hattatları tespit etmek için yapılmıştır. Türk İslam sanatları içerisinde hat sanatı çok önemli bir yere sahiptir. Erzurum'da çok bilinmese de birçok hattat yetişmiş ve ortaya güzel eserler koymuşlardır. Bu hattatların bir kısmı Erzurumlu olup İstanbul'da yaşamış, bir kısmı da Erzurum'da yaşamış ve hattatlık yapmışlardır. Bu hattatlar içerisinde Türk hat sanatı tarihinde mühim bir yeri olan ve Hafız Osman'ı yetiştiren Derviş Ali'ye hocalık eden Halid-i Erzurumi çok meşhurdur. Birçok hattat yetiştirmiş olan Tahtacızade Mustafa Fehim Efendi Erzurum'da yaşamış ve bu sanatın gelişmesine öncülük etmiştir. Talebesi ve kaynı Muhammed Asım Efendi yetiştirdiği hattatlardan en önemlisidir. Erzurum'da yetişen hattatlara Türk hat geleneğindeki icazetten farklı olarak defter şeklinde hat icazeti verilmiştir. Tarihte olduğu gibi günümüzdeki Erzurumlu hattatlar da hattat yetiştirmeye ve eser üretmeye devam etmektedirler.
Hakkari ili Mezer dokumaları ve yeni tasarımlar

Bir toplumun özgün ya da geleneksel kültür yapısını bizlere gösteren kendine özgü renk, motif ve desen özelliklerine sahip el dokumaları Anadolu'nun birçok yerleşim yerinde yapılmaktadır. Bu yerleşim yerlerinde biri de Hakkari'dir. Hakkari'de 'mezer' adı verilen düz dokumalar günümüzde dokunmamakta fakat elde kalan son örneklerin kullanılmasına devam edilmektedir. Bu çalışmada yörede dokumacılığın geçmişşteki ve günümüzdeki durumunun belirlenmesi, mezer dokumaların bazı teknik özellikleri, kullanılan hammadde, dokunduğu tezgah tipi, dokuma tekniği, motif, renk ve kompozisyon özelliklerinin incelenmesi ve bu özelliklerden yola çıkarak yeni dokumalar yapılması amaçlanmıştır. Bu amaçla eskiden halı, kilim, parzun, çarpana, kolon, heybe, beşik bağı, beşik, çanta, tuzluk, şal şepik, kuşak ve bellik gibi çeşitli dokumaların yoğun olarak yapıldığı Hakkari merkez mahalle, köyleri ve ilçeleri ziyaret edilmiştir. Dokumacılarla ve dokumacılığın durumunu bilen kişilerle görüşülerek mezer dokuma örneklerin bulunduğu tespit edilen evlere gidilerek ulaşılabilen 114 adet dokumanın teknik, motif, renk ve komposizyon özellikleri belirlenmiş ve fotoğrafları eklenerek yörenin dokuma kataloğu oluşturulmuştur. Yörede çözgü yüzlü, atkı yüzlü ve dimi tekniğinde dokumalar görülmektedir. Yöreye özgü motiflerin aslına sadık kalınarak, yeni desen tasarımlarında kullanılmasıyla bir koleksiyon oluşturulmuştur
Bizans Devleti'nde meslek birlikleri

Esnaf, kelime anlamı olarak sınıflar anlamına gelir. Bağımsız çalışan, sermayesi olmayan, kol ve beden gücüne dayanarak iş yapan girişimcileri tanımlamak için kullanılır. Zanaatkar ve küçük ticarethane sahipleri esnaf olarak anılır. Günlük yaşamımızın kolaylaşmasını sağlayan ve aslında her karşılaşmamızda da ahlakını sorguladığımız bu grupta, fırıncıdan çömlekçiye, kasaptan müzisyene, ayakkabıcıdan marangoza, dericiden demirciye ve kuyumcuya varana kadar pek çok meslek grubu yer almaktadır. İstanbul'u siyasi, sosyal ve iktisadi denetimi altında tutan Bizans esnaf ve teşkilatı, merkezin ekonomik ihtiyaçlarını sistemli bir şekilde karşılamıştır. Dini, ahlaki ve sosyal örgütlenmeyi bünyesinde barındıran lonca teşkilatı, toplumsal örgütlenmenin işleyişinin de mükemmel bir örneğidir. Ancak her yapı zamana bağlı olarak değişme, gelişme ve yok olmaya mahkumdur. Bizans Lonca Örgütlenmesi de teknolojik ve demografik gelişmeye karşı zaman zaman direnmiş ancak 12. yüzyılda yaşanan Haçlı seferleri Bizans ekonomisini zarara uğratmış, Bizans ticaret ve endüstrisi İtalyanların eline geçmişştir. Son dönem Bizans ekonomisi güçlü bir feodalleşme dönemine girmiştir.
Müze ve özel koleksiyonlarda bulunan işlemeli ayakkabıların değerlendirilmesi

Giyimin temel ürünlerinden biri olan ayakkabı giyinmek, korunmak amacıyla geçmişşten günümüze kadar estetik, sosyal, kültürel ve sembolik anlamlar içeren bir giyim eşyası olarak karşımıza çıkmıştır. Zenginlik, gösteriş ve ihtişam, giyimde olduğu gibi ayakkabılarda da kullanılan malzeme ve uygulanan işlemeler ile sağlanmıştır. Bu çalışmada, müze ve özel koleksiyonlar da korunan işlemeli ayakkabılar incelenerek belgelenmiştir. Araştırma kapsamına alınan; Topkapı sarayı müzesi, Sadberk Hanım müzesi, Ankara Etnografya müzesi, Uluumay Osmanlı Halk Kıyafetleri ve takıları müzesinde korunan 56 adet işlemeli ayakkabı incelenmiştir. İşlemeli ayakkabıların; saya malzemesi, burun modelleri, ökçe durumları, model özellikleri, işleme tekniği, kullanılan motif, oluşturulan kompozisyon, kullanılan saya rengi, işlemede kullanılan malzeme rengi, işlemede kullanılan malzeme türü, süslemede kullanılan malzeme ve eserlerin korunma durumları hakkındaki bilgiler incelenerek bilgi formunda sunulmuştur. Müze ve özel koleksiyonlarda korunan işlemeli ayakkabılarda saya malzemesi olarak en çok kadife ve deri kullanıldığı belirlenmiştir. Ayakkabıların; sivri burunlu, ökçeli, iskarpin olduğu ve çoğunlukla dival işi tekniğinin kullanıldığı görülmüştür. İşlemeli ayakkabılarda daha çok bitkisel motifler kullanılmış ve orta simetri kompozisyonlar ile yerleştirilmiştir. İşleme malzemesi olarak altın rengi kılabdan ve süsleme malzemesi olarak tırtılın çoğunlukla kullanıldığı görülmüştür.
Erzurum Arkeoloji Müzesinde bulunan Maraş işi işlemeli ürünlerin incelenmesi

Araştırmanın konusu 'Erzurum Arkeoloji Müzesinde Bulunan Maraş İşi İşlemeli Ürünlerin İncelenmesi' olarak belirlenmiştir. Araştırmanın amacı; Erzurum Arkeoloji Müzesinde Bulunan Maraş işi tekniği ile işlenmiş ürünlerin tür, boyut, gereç, teknik, renk, motif ve kompozisyon özelliklerini incelemek, desenlerini çizerek belgelemek ve kaynak oluşturmaktır. Bu araştırmanın evrenini, Erzurum Arkeoloji Müzesinde bulunan ürünler; örneklemini de müzedeki Maraş işi tekniğiyle işlenmiş 37 adet ürün oluşturmaktadır. Bu araştırma, tarama modeline dayalı betimsel bir araştırmadır. Maraş işi işlemeli 37 adet ürüne bilgi formu uygulanmış, genel ve detay fotoğrafları çekilerek, desenleri bilgisayar ortamında CorelDRAW X5 programında çizilmiştir. Bilgi formlarından elde edilen bilgiler tablolar halinde sayısal verilere dönüştürülüp çalışmanın bulgular ve yorum bölümünde sunulmuştur. Müzedeki ürünlerin tamamı satın alma yoluyla gelmiş ve Maraş işi tekniği çoğunlukla bindallı, entari ve cepken üzerinde uygulanmıştır. Eserlerin genelinde belirgin bir deformasyon olduğu görülmüştür. Ürünlerde Maraş işi iğne tekniklerinden düz sarma ve yarma sarma genellikle birlikte kullanılmıştır. Zeminde çoğunlukla bordo rengi kadife kumaş, işlemede ise 36 üründe altın sarısı rengi sim, süslemede pul, kurt tırtıl kullanılmıştır. Ürünlerde en çok bitkisel bezeme uygulanmış az da olsa nesneli ve sembolik bezemelerin de kullanıldığı görülmüştür. Eserlerin ana motiflerinde en çok bağlantılı sıralamalı ve düzgün sıralamalı kompozisyonlar, kenar sularında ise düzgün sıralamalı kompozisyonlar kullanılmıştır.
Tafting ve non-women yüzeylerde desenlendirme olanakları

'Non Woven ve Tafting Yüzeylerde Desenlendirme Olanakları' adlı bu çalışmada, prensip olarak, bu yüzeylerde desenlendirme olanaklarını araştırmak temel amacımız olmuştur. Değişik sistem ve yöntemlerle oluşturulan bu yüzeyler döşemelik olarak büyük bir kullanım alanını kapsamaktadır. Çok amaçlı kullanılan bu yüzeyler, günümüzde değişik mekanlarda taş, seramik, ahşap, marley gibi döşemelerin yerini almıştır. Tüm Taşıtlarda da kullanılan bu yüzeyler, hem maliyetinin düşüklüğü, hem dayanıklılığı hem de uygun renk ve desen çeşitliliği ile mekan kaplamada vazgeçilmez olmuştur. Bu yüzeyler spor alanlannı da sararak kullanım alanını daha da genişletmiştir.
Gazi Üniversitesi, Meslek Eğitim Fakültesi bünyesindeki Ülker Muncuk müzesindeki geleneksel işlemeli ürünlerin değerlendirilmesi ve eğitime katkısının belirlenmesi üzerine biraraştırma

Eserlerin ya da ürünlerin dillerinde saklanan kültüre bekçilik yaptıkları gibi gelecek kuşaklara bu eserlerin tanıtılmasında, geçmişş ile gelecek arasında köprü görevi görmede ve belki de eserlerin ait oldukları dönemleri dile getirmede elçilik görevi yaptıkları aşikardır. Bu kültür birikiminin okullarda, sınıflarda kullanılmasıbireylerde yaratıcı düşünmeyi geliştirdiği gibi kültür mozaiğine yeni mozaiklerineklenmesini sağlayacaktır.''Gazi Üniversitesi, Meslek Eğitim Fakültesi Bünyesindeki Ülker MuncukMüzesinde Yer Alan Geleneksel İşlemeli Ürünlerin Değerlendirilmesi ve EğitimeKatkısının Belirlenmesi Üzerine Bir Araştırma'' konusunun amacı ;öğrencilerinmüze ile ilgili görüşlerinin ve eğitime katkısının belirlenmesidir. Bu araştırma tarama modelindedir. Araştırma evrenini Gazi Üniversitesi, Mesleki Eğitim Fakültesi bünyesinde yer alan 50 adet ürün ve 2004- 2005 eğitim öğretim yılında fakülte bünyesinde bölüm öğrencilerinin 3. ve 4. sınıflarından olan 400 bireyden oluşturmaktadır. Verilerin çözümlenmesinde y=fx100/n formülü kullanılmıştır. Araştırmanın bilgi formu bulgularına bakıldığında 50 ürünün çoğunluğununTürk işinden oluştuğu bunu dival işi, hesap işi, suzeni, tel kırma ile sarma, çin iğnesi, kordon tutturma takip etmektedir. Ürünlerde en çok örtü ve 20. y. y.'dayapıldığı, ilk hallerini korudukları ve işlemede bez dokuma ve pamuklu iplik kullanıldığı görülmektedir. Kullanılan kenar temizlemede elde baskı dikişi, kullanılan renklerde krem, altın sim-sırma koyu zeytin yeşili kullanıldığı anlaşılmaktadır. Bezeme konularında yaprak, dal, daire, kurdele, erkek figürü,3Arapça yazılar, kompozisyon özelliklerinde bağlantılı tekrarlamalı kullanıldığı görülmektedir. Araştırma kapsamına giren 400 öğrencinin 22-23 yaş arası olduğu, en çoknakış bölümü 3. sınıf öğrencilerinin yararlandığı, çoğunluğunun müzeden haberdar oldukları, kaynak açısından müzeyi yetersiz buldukları, müzede işitsel görselcihazların olmadığı, kurslar düzenlenmediği, çalışma ortamının uygun olduğu, seçilen ürüne kolaylıkla ulaştıkları, ürünlerin etiket bilgilerinin yeterli olduğu, ürünlerin yeni tasarımda kullanılması gerektiğini ve seçtikleri ürünlerde değişiklikyaptıkları anlaşılmaktadır.