turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Konyalı keçe sanatçısı Mehmet Girgiç ve eserleri

Eski bir kültür ve sanat medeniyeti olan Konya ilinde yapılan bu araştırma Konya' lı keçe sanatçısı Mehmet Girgiç ve eserlerini içermektedir. Bu araştırmada Konya'da geçmişşten bugüne yapımı süregelen keçecilik ayrıntılı olarak incelenmiştir. Keçe yapımı, göçebe yaşayan Türklerde en eski El sanatlarından biri olup, günümüze kadar her devirde kullanılmıştır. Keçecilik, Selçuklu Türkleri ile birlikte Orta Asya'dan Anadolu'ya gelmiş merkezi Konya olmuştur. Yine bu dönemde Konya'da ayrı bir keçeciler çarşısı olduğu ve hamamlarda keçelerin pişirildiği özel bölümlerin bulunduğu bilinmektedir. Selçuklular döneminde en güzel yıllarım yaşamış ve Osmanlı İmparatorluğunun son dönemlerinde yavaş yavaş etkisini kaybederek günümüze ulaşmış ve pek çok El Sanatlarımız gibi keçecilik'te yok olmaya mahkum olmuştur. Günümüzde Konya'da keçe yapımı 3 atölyede devam etmektedir. Bu atölyelerde 5 keçe ustası sanatlarını sürdürmeye çalışmaktadır. Mehmet Girgiç de de mesleği olan keçeciliğe çok küçük yaşlarda başlamış, gönül vermiş, geleneksel keçe ürünlerinin dışına çıkmış renkte, motifte, biçimde, boyutta değişiklikler yapmış kök boya kullanarak yaptığı ürünleri ölümsüzleştirmiştir. Sanatçı Mevlana Müzesindeki sanduka sikkelerini yeniden yapmıştır. Sık sık yurt dışına giderek sergiler açmış, keçe yapımını yabancılara öğretmiş, gönüllü kültür elçimiz olmuştur. Mehmet Girgiç Konya'da yapılan döşeme tekniğindekı desenlerin tamamen dışına çıkmış, tüm yüzeydeki kompozisyonu renklendirmiş, farklı motifleri keçe ürünlerinde kullanmıştır. Konya keçelerinde kullanılan motifleri yeri geldikçe kullandığı ''Kaytak Motifleri' ile kendi özel tasarımlarını keçeye aktararak, farklı kompozisyonlar üretmiştir. Kültürümüzü yansıtan ve sadece bize özgü olan 'keçecilik' sanatının gelecek kuşaklara aktarılmasında önemli rol oynayan 'Konya keçeciliği' Mehmet Girgiç ustanın çalışmaları ile uzun yıllar özgün yapısını koruyacaktır.
Timur Devri herat tezhip ekolü

14. yüzyılda Asya topraklarında dünya tarihini değiştirecek bir hükümdar dünyaya geldi. Emir Timur, Aksak Timur, Timurlenk olarak tarihte yerine alacak olan Timur, hakimiyeti altına aldığı yerlerin imar faaliyetlerine önem verdi, başkenti Semerkant'tı bir imparatorluk merkezi haline getirdi. Burada saraylar, bağ ve bahçeler, su yolları inşa ettirdi ve ele geçirdiği yerlerdeki sanatkarları başkenti Semerkant'a getirdi. Orta Asya bozkırlarının göçebe hayatını yerleşik düzene dönüştüren Timur kısa sürede çok geniş bir coğrafyaya yayıldı. Ancak Timurluların bu toprakları uzun süre hakimiyet altında tutmaları mümkün olmadı. Timur'un oğlu Şahruh kırk yıllık saltanatı boyunca yeni fetihlerde bulunmadı, mevcut toprakları koruyarak sanat hayatına ağırlık verdi. Geniş coğrafyaya yayılan Timur'un elli beş yıl boyunca hüküm sürdüğü imparatorluk, oğlu Şahruh'un ölümüyle birlikte altmış beş yıl içinde, Şeybaniler tarafından Hindistan'a sürülen Timurlu sultanı Babür'le son buldu. Babür'ün Hindistan'a giderken yanında götürdüğü zengin kitaplarla dolu kütüphanesi, Hindistan'ın sanat hayatında önemli bir yer tutmuştur. Timur, oğulları ve torunlarıyla 14 -15. yüzyıllarda Orta Asya sanat hayatında büyük atılımlar gerçekleştirdiler. Şahruh'un başa geçmesiyle birlikte yeni başkent Herat oldu. Eski başkent Semerkat'tan getirilen sanatkarlarla birlikte Herat şehri sanat faaliyetlerine başladı. Herat, Şahruh'un oğlu Baysungur döneminde ilk parlak devrini yaşadı. Karakoyunlular'ın bu şehri zapt etmesiyle sekteye uğrayan sanat hayatı, Sultan Hüseyin Baykara'nın şehri geri almasıyla ikinci parlak dönemine girdi. Tez konumuz; Timurlu devletinin sanat hayatı bakımından en verimli şehri olan Herat'taki kütüphanelerde hayat bulmuş ve bugün Topkapı Sarayı Kütüphanesi'nde mevcut beş eseri kapsamaktadır. Bu eserler Timurlu sultanlarından Şahruh, Baysungur ve Hüseyin Baykara dönemlerine aittir.
Konya Ereğli ilçesinde el dokuması halıcılık ve üretilen halıların bazı özellikleri

Bu çalışmada, Konya İli'ne bağlı Ereğli ilçesi, merkez ve köylerinde el dokuması halıcılık ve günümüzdeki durumu araştırılmıştır. Bu amaçla, halı dokumacılığı ile uğraşan köyler ve yöre halılarını pazarlayan satış yerleri belirlenmiş; merkez ilçe ve 5 köy araştırma kapsamına alınmıştır. Cami ve halı satış noktalarında ulaşılan halı örneklerine ve halı dokuyucularına ait özellikler incelenmiştir. Kullanım alanlarına göre 6 grupta toplanan yöre halılarının, renk, desen ve kompozisyon özellikleri açısından en iyi şekilde tanıtılabilmesi için, toplam 1 12 halı özgün fotoğraflarla belgelenmiş ve gözlem formları hazırlanmıştır. El dokuması halı üretimi yapan bireylere; Ereğli ilçesindeki halı üretim şekli, dokuyucuların aile yapısı ve sosyo-ekonomik durumları, kullanılan hammaddelerin elde edilme ve hazırlanma biçimleri, hah dokumada kullanılan araç-gereçler, çalışma koşullan ve sağlık sorunlarına yönelik bilgileri elde etmek üzere hazırlanan anket formu uygulanmıştır. Toplam 153 halı dokuyucusu ile görüşülmüş, halı üretiminin hazırlıktan son işlemlere kadar her aşaması hakkında bilgiler toplanmış ve özgün fotoğraflarla belgelenmiştir. Yörede halı dokumacılığında kullanılan iplikleri karakterize edebilmek için, dokuyuculardan alınan toplam 1000 adet iplik örneği, lif cinsi, numara ve büküm özellikleri yönünden incelenmiştir. 2004, 347 sayfa
Çorum'da yetişen bazı bitkilerden elde edilen renkler ve bu renkli ipliklerin ürün tasarımında kullanımı

Doğada kendiliğinden yetişen ya da tarımı yapılan pek çok bitkinin kök, gövde, yaprak, çiçek, meyve, meyve kabuğu, toprak altı sürgünleri, yumru kabuğu, vb. gibi boyar madde içeren kısımları oldukça geniş bir alana sahip olan bitkisel boyacılıkta kullanılmaktadır. Geçmişten beri bitkiler yün, pamuk, ipek gibi liflerin boyanmasında kullanılmış ve bu bitkilerden yetiştiği yöreye göre birbirinden farklı renk tonları elde edilmiştir. Bu çalışmada Çorum ilinde yapılan araştırma neticesinde bu yörede yetişen asma, ayva, cehri, elma, kökboya, mürver, ceviz, ıhlamur, menengiç, peygamber çiçeği, sığırkuyruğu, sumak, nane, kızılcık, kuşburnu ve karadut gibi önemli boya bitkileri yetişmektedir. Bu tezde, Çorum yöresinde doğada kendiliğinden yetişen asma, ayva, cehri, ceviz, elma, kökboya, mürver, sığırkuyruğu, sumak, ıhlamur, menengiç, peygamber çiçeği, nane, kızılcık, kuşburnu ve karadut gibi bitkiler yün kilim ipliklerine göre %100 alınarak her bir bitki ile 1 mordansız ve 5 farklı mordan kullanılarak toplam 100 adet boyama yapılmıştır. 1 saat kaynatma sonucunda sıcak ekstrakt elde edilmiş, ön mordanlama işlemi uygulanarak boyama yapılmıştır. Elde edilen renkler sübjektif yöntemlerle değerlendirildiğinde krem-bej, sarı, yeşil, kahverengi, kırmızı ve tonları elde edilmiştir. Objektif olarak değerlendirildiğinde ise dE değerinin en düşük sonucunun 2,62 ile kızılcık bitkisinin potasyum bitartarat mordanı; en yüksek dE değerini ise 34,91 ile peygamber çiçeği kalay klorür mordanının verdiği görülmektedir. Elde edilen bu renklerin ışık haslığı 1 ile 8; sürtünme haslığı 2 ile 5; yaş su damlası haslığı 1/2 ile 5; kurucusu damlası haslığının ise 4 ile 5 arasında değerler olduğu belirlenmiştir. Boyama sonrasında elde edilen renkli iplikler ile yöreye özgü ve yöreyi yansıtan motifler kullanılarak ürün tasarımı yapılmıştır. Ayrıca ürün oluşturma aşamasında kilim dokuma tekniğinden yararlanılmıştır. Çalışma sonunda yöreyi yansıtan motif ve desen özelliklerine sahip puf, ayakkabı, gazetelik, makyaj taburesi, çanta, cüzdan, yastık, takı, terlik, yelek gibi hediyelik, turistik ve dekoratif amaçlı el sanatları ürünleri ortaya konulmuştur.
Anadolu yüncü kilimlerinde görsel algı yanılsamaları

Çalışmanın ana amacı, Gestalt Algı Kuramı şekil-zemin ilişkisinin havsız kirkitli dokumalar üzerindeki ilişkisini incelemektir. Araştırma süresince elde edilen verilerin ve ulaşılan sonuçların halı-kilim tasarımı eğitim öğretim süreçlerinde kullanılabilmesini sağlamak ve bu konu ile ilgili daha sonra yapılacak çalışmalarda öncül olmak amaçlanmaktadır. Cavit Binbaşoğlu (1992, s.34 )' na göre algı, nesne ve olaylara karşı organizmanın yaptığı anlamlı, sistemli ve toptan bir tepkidir. Bu sebeple algı kısmen öğrenmeye dayalı bir kişilik tepkisidir. Doğal olarak kişinin algısına göre görme değişebilmektedir. Önder Yağmur (2014, s.149-151)'a göre, Görsel algılama ve anlamlandırmada en önemli psikolojik kuramlardan biri olan Gestalt Algı Psikolojisi, 1910'da Max Wertheimer, Kurt Koffka ve Wolfgang Köhler tarafından oluşturulmuştur. Gestalt teorisi şekil-zemin ilişkisi, yakınlık, benzerlik, tamamlama, devamlılık ve basitlik olmak üzere altı bölüme ayrılmaktadır. Bu bölümler, algı psikolojisinin tasarımdaki önemini vurgulamak amacı ile, çalışmada ayrıntılı olarak incelenmiştir. Tez çalışmasında sanat eğitiminde önem taşıyan görsel algının, tasarım üzerindeki etkileri ortaya konmaya çalışılmıştır. Bu çerçevede Balıkesir bölgesindeki Yüncü Kilimlerindeki havsız kirkitli dokumalarda motif, tasarım, renk ve şekil zemin ilişkisini değerlendirmek amaçlanmıştır. Dokumaların incelenmesinin yanında temel tasarım, tasarım ilkeleri, Görsel algılamada belirliliği sağlayan ilkeler, algı psikolojisi gibi kavramlar araştırılmıştır. Ulaşılmak istenen hedefler; Bakmak ve görmek arasındaki farkı okuyucuya aktarmak, görme ve algılama ilişkisini kavramak, dokumalar üzerindeki algı yanılsamalarını fark ettirmek ve Gestalt Algı Kuramının kirkitli dokumalardaki önemini vurgulamaktır. Araştırmada varılan sonuçta, toplam yirmi dokuz adet kilime ulaşılmıştır. Balıkesir'in yüncü köyleri gezilmiştir. Köylerde dokuma geleneği bitmiştir. Atalardan kalan kilimler üzerinde, görsel algı yanılsamasına zemin hazırlayan öğelerin olduğu belirlenmiştir. Bu öğelere ayrıntılı biçimde çalışmada yer verilmiştir.
Fatih Dönemi kitap sanatında sayfa tasarımı

Fatih Sultan Mehmet dönemi tezhip sanatı, bugüne kadar birçok araştırmaya konu olmasına rağmen, sayfanın tasarımı, tezhipli alanların sayfaya yerleştirilmesi, kısaca sayfa mizanpajı, hiçbir araştırmaya konu olmamıştır. Tezin amacı İstanbul'un fethinden sonra sarayda kurulan yeni düzenle beraber hazırlanan el yazması eserlerdeki sayfaların tasarımında bir kural olup olmadığı, varsa bunun ne olduğunu tespit etmektir. Bunun için 1451- 1481 tarihleri arasında saray nakışhanesinde yapıldığı tahmin edilen ve durumundan restorasyona uğramadığı anlaşılan eserler çalışmaya alınmıştır. Fatih döneminin öncüsü konumundaki II. Murat dönemine ait üç yazma eser incelenerek, bu döneme etkileri belirtilmeye çalışılmıştır. Fetih sonrası İstanbul'daki bilimsel ve kültürel etkinliklerden, tespit edilebilen sanatçılardan bahsedilerek, tezhip sanatının hangi atmosfer içinde geliştiği açıklanmıştır. Katalog Bölümünde 31 eser incelenerek, kitabın kimliği tanıtılmış, tasvirleri ile beraber ölçüm ve çizimleri yapılmıştır. Değerlendirme bölümünde örnekler sayısal olarak inelenmiştir. Sayfa ebatlarında standart ölçüler yoktur. Ancak boyut olarak kitaplar küçük, orta ve büyük boy olarak sınıflandırılabilirler. Cetvellerin, sayfaya çizilen hayali çizgilerin yardımıyla yapıldığı tahmin edilmektedir. Ancak sabit bir oran da bulunamamıştır. Unvan sayfalarında kullanılan ana formlar, yuvarlar madalyon, şemse ve dikdörtgen levhalardır. Bu dönem saray nakışhanesinin bir araştırma ve hazırlık aşamasında olduğu, sayfa tasarımında kesin kuralların henüz kesinleşmediği görülmektedir. Bu duruma, farklı sanat çevrelerinden gelen birçok sanatçının sebep olduğu söylenebilir.
Cebe örme sanatı ve Metin Altay'ın cebe sanatına katkıları

Geleneksel Sivrihisar cebesi sanatı, yöresel bazda kuyumculuk sanatının baskın bir öğesi olarak yerini almıştır. Eskişehir İli Sivrihisar İlçesinde geçmişşten günümüze kadar babadan oğula aktarılarak gelen, halen gelinlik kızlara düğünlerde kayın pederleri tarafından takılan en değerli mücevher olarak yerini korumaktadır. Araştırma da Eskişehir İli merkezinde yer alan kuyumcular çarşısında atölyesi bulunan Metin Altay'ın geleneksel cebe sanatına katkıları incelenmiştir. İncelemede 18 adet bileklik, 5 adet set, 3 adet ikili set, 2 adet yüzük, 1 adet küpe, 1 adet erkek kravat, ele alınmış toplamda 30 ürün hazırlanan gözlem formları ile araştırmada tanıtılmıştır. Bununla birlikte cebe üretiminde kullanılan hammaddeler, araçlar gereçler, üretim aşamaları ve teknikleri incelenmiştir. Unutulmaya yüz tutmuş sanatlar sınıfında yer alan ve devlet sanatçısı olan Metin Altay'la yapılan görüşme ve tartışmaların tamamı görüşme formlarına aktarılmış ve incelenmiştir. Bunun yanında Metin Altay'ın yıllara dayanan kuyumculuk tecrübesi aktarılmış ve cebe sanatına güncel olarak katkılarına yer verilmiştir.
Şavşat kilimleri

Bu çalışma Artvin ili Şavşat ilçesindeki kilimlerin Anadolu düz dokumaları içindeki yerini onunla benzeşen ve ayrılan özelliklerini ortaya konulmaya çalışılmaktadır. Bu amaçla öncelikle Şavşat ilçesinin coğrafi yapısı, kilim hakkında genel bilgilerin verilmesi ve kilimlerin bölgedeki tarihi gelişimi ele alınmıştır. Şavşat ilçesinde dokunmuş olan kilimlerin hammaddeden dokumaya getirilme aşamalarına ışık tutulmuş, yörede yapılan kilimlerin renk, desen, motif, kompozisyon özellikleri ayrıntılı olarak incelenmiştir. Yörede kilim dokumalarda kullanılan teknik, tezgah, araç ve gereçler incelenerek kilim dokumaların kullanım amaçları ve kompozisyon özellikleri saptanmıştır. Kilim dokuma ürünlerinin kullanımı, pazarlanması ve bugünkü durumu değerlendirilmiştir. Bunu yaparken motiflerin yöresel isimlerine ve sembolik anlamlarına da yer verilmiştir. Şavşat ilçesinde bulunan kasabalardaki örnekler özellikleri açısından incelenmiştir. Yörede bulunan kilim dokumaların fotoğrafları çekilerek ayrıntılı gözlem fişleri oluşturulmuştur. Yöredeki bulgu sonuçları tablo grafik İle gösterilmiştir. Şavşat ilçesindeki kilimlerle sınırlı olan bu çalışma, daha önce bu bölgede kilim dokuma birikimini ele alan ve onların tebarüz ettiği belli başlı özellikleri ortaya koyan başka bir bilimsel çalışma bulunmadığı için de önemlidir.
Anadolu Selçuklu Dönemi taş işçiliği ve dokuma sanatı arasındaki ilişki

Anadolu'da 1071'den 1308 yılına kadar hüküm sürmüş Türklerin bu coğrafyada tarihi, sosyal, kültürel ve ticari faaliyetlerinin etkisi günümüze kadar süregelmiştir. Bu zaman aralığı içerisinde Anadolu Selçukluları ve Beylikleri bu topraklarda hüküm sürmüş ve birçok geleceğe ışık tutan ve örnek olan eserler bırakmışlardır. Bu eserler içerisinde cami, mescit, kervansaray, medrese, zaviye, hanikah, köşk ve dokumalar yer almaktadır. Bu çalışmada yer alan mimari eserlerin taş işçiliği ile dokumaları arasındaki ilişki incelenmiş; içerikleri, kullanım alanları ve yorumları ile ilgili kapsamlı bilgi vermek amaçlanmıştır. Çalışmanın verileri çağdaş kaynaklar, arşiv belgeleri, fotoğraf ve çizimlerle desteklenmiştir.
Afyon Müzesi'ne yöre camilerinden kazandırılan halı ve kilimlerin sanatsal ve teknik özellikleri

Afyon'da ilk müzecilik çalışmaları 1931 yılında Eski Eserleri Sevenler Derneği tararından başlatılmıştır. Gedik Ahmet Paşa Medresesi önceleri müze deposu olarak kullanılmış, 1933 yılından itibaren de müze olarak kullanılmaya başlamıştır. 1933- 1970 yıllan arasında medresede arkeolojik ve etnografik eserler bir arada sergilenmiştir. 1971 yılında arkeolojik eserler yeni yapılan müzeye taşınmıştır. Medrese yeniden restore edilerek 1997 yılma kadar etnografya müzesi olarak kullanılmış. 1997 yılında medrese Vakıflara devredilmiştir. Halen yeni müzede etnografik eserlerin sergilenecek binanın yapımı sürmektedir. Müzenin seksiyonları, Sikke ve Altın Eşya Salonu, Taş-maden Çağı Salonu, Eski Tunç Çağı Salonu, Kusura Salonu, Hitit Çağı Salonu, Frig ve Arkeik Çağ Salonu, Roma Çağı Salonu, Çavdarlı Salonu olarak düzenlenmiştir. 1993 yılında Kültür Bakanlığı Anıtlar ve Müzeler Müdürlüğü Türkiye genelindeki Müze Müdürlüklerine talimat göndererek merkez, ilçe, kasaba ve köy camileri incelenerek antik halı-kilimlerin alınmasını bildirmiştir. Afyon Müze Müdürlüğü bir komisyon oluşturarak ve komisyon taralından Afyon merkez, ilçe, kasaba ve köy camileri tespit edilerek, camiler taranmış ve antik değeri olan halı ve kilimlerin alımını gerçekleştirmiştir. Diyanet camilerinden toplanan hah ve kilimler müze deposuna konulmuştur. Araştırmanın amacı bu hah ve kilimlerin sınıflandırılması, teknik, desen özelliklerinin saptanması konservasyona ve restorasyona tabi tutulacak olanların belirlenmesidir. Araştırmanın ilk aşamasında Afyon merkez, ilçe, kasaba ve köylerindeki 835 caminin isimleri ve tasnif edilen 40 halı ve 131 kilimin sayıları, 15 adet olan tabloda tezimin birinci bölümünde sayısal olarak aktarılmıştır. Halı-kilimlerin fotoğrafla belgelenmesinden sonra, yöre tespitleri gerçekleştirilmiştir. Araştırmacının düzenlemiş olduğu etnografik eser fişlerine ek olarak, halı-kilimler hakkında bilgiler yazılmış ve fotoğraflar yapıştırılmıştır. Birinci bölümde ayrıca Afyon müzesinin kuruluşu ve günümüze kadar olan gelişimi anlatılmıştır. İkinci bölümde halılar ve kilimler hakkında envanter bilgileri, 2 tablo halinde gösterilmiştir. Afyon Müzesindeki etnografik eserlerin saklandığı deponun durumu ve otnografik eser deposunda dokumaların saklama yöntemlerine ayrıca yer verilmiştir. Üçüncü bölümde, depodaki 40 halı ve 131 kilimin orjinal fotoğrafları ile birlikte şemaları, kilimlerde kullanılan motiflerin grafiksel çizimleri ve envanter bilgileri yer almaktadır. Envanter bilgileri; boyut, müzeye geliş şekli, eserin durumu, kalitesi, kullanılan malzeme, alındığı camii adı ve kompozisyon bilgilerinden oluşmaktadır. Ayrıca 2 adet orjinal halı tasannu, 2 adet kilim yorum efekti ve bir adet orjinal kilim tasannu üçüncü bölümde yer almaktadır.
Gaziantep ili geleneksel kadın takılarının incelenmesi ve yeni tasarımlar

Gaziantep ili çok zengin bir kültürel geçmişşi ve kendisine has özellikleri olan bir şehirdir. Kuyumculuk mesleği bu bölgede oldukça gelişmiştir. Günümüzde gelenekselliğin yerine modern yönelişlerin ve teknolojinin alması el sanatları özelliği taşıyan takıların üretimini ve kullanımını etkilemektedir. Teknolojinin gelişmesi, üretimin artması ve şehir dışından kuyumculuk piyasasına birçok model girmesi ile birlikte yöresel takı çeşitleri kaybolmaya yüz tutmuş ve yeni nesil tarafından unutulmuştur. Gaziantep ili geleneksel kadın takılarının incelenmesi, yapım ve süsleme tekniklerini, bu takılarda kullanılan motif çeşitlerini araştırmak, belgelemek ve bu araştırmalar doğrultusunda yeni tasarımlar ortaya çıkarmak bu çalışmanın konusunu oluşturmaktadır. Araştırmada Gaziantep ili kuyumcu ustaları ve bu konuda bilgi sahibi olan kişilerle yapılan görüşmeler ve gözlem yardımı ile ortaya konan incelemeler, takıların teknik ve özelliklerini belirlemede yeterli olmuştur. Gaziantep'te çok çeşitli takı örnekleri bulunmaktadır. Erkekler, çocuklar ve hayvanlar için imal edilen çeşitli kullanım amaçlarına sahip aksesuarlar ve takıların yanında çoğunlukla kadınlar için imal edilen takılara rastlanmaktadır. Takılar incelendiğinde bütün ürünleri dönem ustalarının çok büyük bir ustalıkla işlediği gözlemlenmiştir. Genellikle birçok parçadan oluşan ince bir işçilikle birleştirilen yöreye özgü takılar oluşturulmuştur. El işçiliğinin ağırlıklı olduğu takılarda zaman zaman döküm ve pres teknikleri de kullanılmıştır. Araştırmaya konu olan Gaziantep kadın takıları yaklaşık 1700 2000'li yıllar arasındaki döneme rastlamakla birlikte, merkezde üretilip, çoğunlukla Gaziantep ilçe ve köylerinde kullanılmıştır. İncelenen örneklerin imalatında hammadde olarak daha çok, halkın alım gücüne ve bulunabilirliğe bağlı gümüş kullanılmıştır. Araştırmada karşılıklı görüşmelerde altın kullanılarak yapılan takıların olduğu ifade edilmiş fakat örneklerine rastlanmamıştır.
Sivas il merkezinde gümüş işlemeciliği

Sivas İl merkezinde gümüş işlemeciliği ile uğraşanların sayısının günümüzde eskiye oranla azalması ve gümüş işlemeciliğine gereken değerin verilmemesi bu konularda çalışma yapılması gerekliliğini ortaya koymaktadır. Bu çalışmada Sivas İl merkezinde yapılan gümüş işlemeciliğinin motif ve desen özellikleri, yapım ve süsleme teknikleri, kullanılan araç ve gereçler ve Sivas İl merkezinde gümüş işlemeciliği ile uğraşan ustaların özellikleri araştırılmıştır. Araştırmada Sivas İl merkezinde gümüş işlemeciliği ile uğraşan ustaların görüşlerine başvurulmuştur. Sivas İl merkezinde geleneksel olarak üretilen gümüş kemik tarağın yapım aşamaları fotoğraflanarak belgelendirilmiştir. Anket formu hazırlanarak Sivas İl merkezinde gümüş işlemeciliği ile uğraşan ustalara uygulanmıştır. Anket formundan elde edilen bilgiler değerlendirilerek ustaların demografik özellikleri, çalışma ortamları, mesleğe yönelik durumları belirlenmiştir. Sivas İl merkezinde gümüş işlemeciliği yapan atölyelerden ve Sivas Etnografya Müzesi'nden elde edilen gümüş ürünler fotoğraflanarak belgelendirilmiştir.
Ebru sanatçısı Hülya İlter'inin sanatsal çalışmalarının incelenmesi

Eski eserlerde süsleme olarak kullanılan ebru, geleneksel el sanatlarımızdan olup kağıt süsleme sanatlarının en önemlilerinden biridir. Usta-çırak ilişkisi ile yaşayarak öğrenilen ve sanatçının müdahale edemeyeceği birçok değişkenden etkilenen, uzun ve zorlu bir süreci olan ebru, kendine özgü, bir daha aynısı yapılamayan bir sanattır. Bu araştırmada Hülya İlter'in atölyesinde ebru sanatı yapılış aşamalarının analizi, yapımında kullanılan teknikler, kullanılan araç gereçler ve Hülya İlter'e ait 15 eser araştırmanın problem konusunu oluşturmaktadır. Ebru sanatı hakkında kaynaklara ulaşıp bilgi toplanarak belge ve kaynak oluşturmak, ebru sanatına gönül vermiş Ankara'daki Ebru Ustalarından Hülya İlter'in Ebru sanatı ve eğitimine olan katkıları incelenerek belgelemek ve kaynak oluşturmak amaçlanmıştır. Geleneksel Türk El sanatlarımızdan 'Suyun Renkle Dansı' olarak da isimlendirilen ebru sanatı ülkemizde ve dünyada büyük bir öneme sahiptir. Ebru sanatı geçmişşten günümüze önemli ustalar sayesinde ulaşmıştır. Her usta ebru sanatına bir iz bırakmıştır. Bu izler ebru sanatının gelişmesini ve günümüze ulaşmasını sağlamıştır. Ankara'daki ebru ustalarından Hülya İlter'in eserlerinin incelenmesi ve kaynak oluşturması bakımından bu araştırma bu sanatın gelecek kuşaklara aktarılması açısından önemlidir. Ebru sanatı geniş çaplı araştırılarak ve kaynaklar alınarak literatür taraması yapılmıştır. Literatür taraması sonucu Ebru sanatı ayrıntılı olarak anlatılmaya çalışılmıştır. Eserleri belli özelliklere göre incelenmiştir. Hülya İlter'inin ebru sanatına ve eğitimine katkısı ortaya konulmuştur.