turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
İstiklal Mahkemeleri ve Rize'deki yargılamalar

İstiklal Mahkemeleri, 1920 yılında Milli Mücadele sırasında ayaklanma çıkaran ve yağmaya girişenleri, bozguncuları, orduya ait silah ve mühimmatı çalanları, casusları, asker kaçaklarını ve Milli Mücadele'yi engelleme amacıyla propaganda yapanları yargılamak için özel kanunla kurulan mahkemelerdir. İlk dönem İstiklal Mahkemeleri Ankara'daki hariç 1921 yılında kapatılmıştır. Şapka İnkılabı, Atatürk'ün günlük hayatı en yakından etkileyen icraatlarından biridir. Doğrudan dinle alakası bulunmamasına rağmen, fes Müslümanlığın simgesi gibi görülmüş ve bu sebepten bu reform hareketine karşı çıkışlar olmuştur. Bu çalışmada İstiklal Mahkemeleri ve Şapka Devrimi incelenmiştir. Ayrıca Rize'deki Şapka Kanunu'na muhalefet eden ve bunun sonucunda yargılanan kişilerin ailelerinin gözünden bu süreç izlenmiştir.
Karamanlıca kaynaklarda Türkçe konuşan ortodokslar ve Türk-Yunan ilişkileri (1897-1930)

1924 yılı öncesinde bugünkü Niğde, Nevşehir, Aksaray, Kayseri, Adana ve İstanbul illerinde yaşamış olan Türkçe konuşan Ortodokslar, dini inanışları nedeniyle Rum-Ortodokslara mensup sayılmış, ancak dil ve kültür açısından Türklere olan benzerlikleriyle dikkat çekmişlerdir. Bu topluluk, dini ihtiyaçlardan ötürü ortaya çıktığı düşünülen ve Karamanlıca denilen yazı diliyle gazete, dergi ve kitaplar yayımlamıştır. Bu yayınlar incelendiğinde, hem Türkçe konuşan Ortodoksların yaşantılarıyla ilgili hem de söz konusu topluluğun, çevrelerinde yaşanan gelişmeleri nasıl değerlendirdiklerine dair bir takım çıkarımlar yapılabilmektedir. Bu değerlendirmeler, çeşitli parametrelerle birlikte ele alındığında anlam kazanmaktadır. Bunlardan ilki, Türkiye ve Yunanistan arasındaki güç dengesidir. İkincisi ise Türkçe konuşan Ortodoksları hedef alan ve açılan okullar vasıtasıyla yayılan Yunan propagandasıdır. Karamanlıca basını bu doğrultuda eğitim almış kişiler elinde tutmuştur. Söz konusu eğitimli grup, çıkardıkları gazetelerde, bu propagandanın henüz nüfuz etmediği 1897 yılında, vatandaşı oldukları Osmanlı Devleti lehine yazılar kaleme almışlardır. Ancak Yunanistan'ın siyasi açıdan güç kazanmasına paralel olarak Karamanlıca basının, 1912- 1913 Balkan Savaşları yıllarında Yunanistan'a yaklaştığı ve 1922 yılına gelindiğinde Türkçe konuşan Ortodokslar arasında Yunan propagandası yapan bir organa dönüştüğü görülmektedir. 30 Ocak 1923 tarihinde Türkiye ve Yunanistan'ın imzaladığı Mübadele Sözleşmesi ile birlikte, Türkiye içerisindeki Rum-Ortodoks ve Yunanistan'daki Müslüman halkların değişimi kararı alınmıştır. Türkçe konuşan Ortodokslar da bu karar gereğince, çoğunlukla 1924 yılının Haziran ve Kasım ayları arasında Türkiye'den ayrılmışlardır. Türkiye'deki son yıllarında Yunan yanlısı bir tavır ortaya koyan Karamanlıca basın, Yunanistan'da da faaliyetine devam etmiştir. Ancak Türkiye'de iken Yunanistan'ı büyük ve medeni bir ülke olarak tasvir eden ve bu ülkenin siyasi emellerine destek olan Karamanlıca basının, mübadele sonrasında tam anlamıyla duvara çarptığı görülmektedir. Bu nedenle 1924 sonrası Karamanlıca basın, Türkçe konuşan Ortodoksların ekonomik, sosyal ve siyasal sorunlarına, daha açık bir ifadeyle bu topluluğun Yunanistan'a uyum sürecine odaklanmıştır. Bununla birlikte mübadil olmanın verdiği kızgınlığın da etkisiyle Türkiye'nin iç ve dış sorunları, söz konusu basın tarafından Türkiye'ye savaş açmak için bir fırsat olarak değerlendirilmiş ve Yunanistan devletinden bu konuda adım atması beklenmiştir.
I. Dünya Savaşı'ndan Milli Mücadele'ye Artvin (1914 - 1921)

Doğu Karadeniz Bölgesinde yer alan Artvin İli I. Dünya Savaşı ve Milli Mücadele yıllarında Batum sancağına bağlıydı. 93 Harbinden sonra imzalanan Berlin antlaşmasıyla Savaş tazminatı olarak Rusya'ya bırakılan Artvin ili 40 yıl Rus işgali altında kara günler yaşmıştır. I. Dünya Savaşı sürerken 1917'de Rusya da Bolşevik İhtilali gerçekleşmiş ve Rusya Brest Litovsk mütarekesiyle ile savaştan çekilmiştir. Daha sonra yapılan Brest Litovsk antlaşması hükümleri gereği halk oylaması yapılmış ve bu oylamada Artvin, halkın % 99 isteğiyle anavatana katılmıştır. Ancak anavatan katılma sevinci çok da uzun sürmemiştir. Çünkü Osmanlı Devleti I. Dünya savaşından yenik çıkmış ve imzaladığı Mondros Mütarekesi hükümleri gereği Artvin ve çevresi 17 Aralık 1918'de İngilizlerin, onların çekilmesiyle de Gürcülerin işgaline maruz kalmıştır. Bu işgaller sırasında Artvin halkı hem işgal güçleriyle hem de Onların silahlandırdığı Ermeni çeteleri karşısında bağımsızlıklarını ve hayatlarını korumak için kendi aralarında teşkilatlanmışlardır. Anadolu'nun her yerinde itilaf devletlerine karşı büyük mücadeleler verilerek işgal kuvvetlerinin ülkemizden çıkarıldığı bu Milli Mücadele sırasında Artvin ve çevresinin yeniden kazanılması, 23 Nisan 1920'de Ankara'da Mustafa Kemal Atatürk'ün başkanlığında kurulan Türkiye Büyük Millet Meclisi Hükümeti'nin askeri ve diplomatik başarılarının sonunda gerçekleşti. Kazım Karabekir Paşa emrindeki 15. Kolordu kuvvetlerinin, 30 Ekim 1920'de Kars'ı kurtarmasından sonra Artvin'in kurtuluşu meselesi, diplomasi yoluyla sağlanmaya çalışıldı. Bağımsız Türk devletinin temellerini atmaya çalışan TBMM hükümeti, 22 Şubat 1921'de Gürcistan Hükümeti'ne verdiği sert bir ültimatom ile Ardahan ve Artvin'in boşaltılmasını istemiş, aksi halde askeri harekatta bulunacağını bildirilmişti. O sırada Rusya'nın Gürcistan'ı işgale kalkışması Rus ? Gürcü savaşını da başlatmıştı. Dolayısıyla bağımsızlığını yeni ilan etmiş olan Gürcistan Cumhuriyeti farklı bir cephede daha savaşacak durumda olmadığından Ankara hükümetinin notasına verdiği 23 Şubat 1921 tarihli cevapta Ardahan ile birlikte Şavşat, Ardanuç ve Artvin'in de terk edeceğini bildirdi. Böylelikle Artvin ve çevresi savaşsız bir şekilde kurtarılarak anavatana tekrar katıldı
Milli Mücadele Dönemi Türk basınında İstanbul hükümetleri-Ankara ilişkileri

Basın üzerine yapılan çalışmalar, tarih araştırmaları içerisinde önemli bir yere sahiptir. Zira gazeteler yayınlandığı dönemin siyasi, sosyal, kültürel ve ekonomik gelişmelerine ışık tutan önemli kaynaklardır. Kamuoyu oluşturma, kamuoyunu yönlendirme ve toplumu bilgilendirme görevlerini üstlenen basın denince akla ilk gelen yayın gazetelerdir. Ülkemizde basın diğer ülkelerde olduğu gibi sosyal, siyasal ve ekonomik olaylar karşısında halk kitlesini aydınlatmak, kamuoyunu etkilemek yolunda doğmamış, hükümetin yaptığı işleri halka duyurmak amacıyla özel buyruklu olarak ortaya çıkmış, kamuoyunu etkileme niteliğini ise zamanla kazanmıştır. 30 Ekim 1918 tarihinde imzaladığı Mondros Mütarekesi ile I. Dünya Savaşı'ndan yenik olarak çıktığını kabul eden Osmanlı Devleti için yeni bir dönem başlamış; mütareke hükümlerine dayanarak ve bazen de ihlal edilerek yapılan haksız işgaller, İstanbul'un İtilaf Devletlerince işgal edilmesi, Anadolu'yu parçalama girişimleri karşısında Mustafa Kemal'in önderliğinde ulusal kurtuluş mücadelesi başlamıştır. 1918- 1922 arası silahlı mücadele döneminde ülkede merkezi İstanbul'da bulunan Osmanlı Hükümeti ile merkezi Ankara olan Milli Mücadele hareketi şeklinde iki güç odağı bulunmakta, dönemin basını da bu duruma paralel olarak İstanbul basını ve Anadolu basını olarak iki merkezde gruplandırılmaktadır. İşte bu iki gruba ayrılan basında çıkan haber ve yorumlar üzerinden İstanbul Hükümeti-Ankara ilişkilerinin incelendiği bu çalışmanın giriş bölümünde Osmanlı Devleti'nde basının tarihçesi ve Mütareke Dönemi Türk basını hakkında bilgilendirme yapılmıştır. Konunun alt yapısını oluşturacak mahiyette olan Birinci ve İkinci Bölümlerde Mondros Mütarekesi'nin imzalanması ve sonrasında yaşanan gelişmeler basına yansıyan haber ve yorumlar üzerinden ele alınmıştır. Damat Ferit Paşa'nın ard arda üç sadaret dönemi üzerine oluşturulan Üçüncü Bölüm'de, Erzurum ve Sivas Kongreleri süreci, Ali Rıza Paşa'nın sadaret dönemini kapsayan Dördüncü Bölüm'de ise Anadolu Harekatı ile merkezi hükümetin ilişkilerindeki yumuşama süreci dönemin basınında yer alan haberler üzerinden incelenmiştir. Beşinci Bölüm, İstanbul'un işgali üzerine iki güç arasındaki ilişkilerin değişim seyrine odaklanırken Damat Ferit Paşa'nın ard arda iki sadaret döneminin incelendiği Altıncı Bölüm, İstanbul Hükümeti ve Ankara Hükümeti'nin karşılıklı mücadelesinin en sert şekilde basına yansıdığı bir dönem olmuş, Ankara Hükümeti'nin inisyatifi ele alacağı süreç olan Yedinci ve son bölümde İstanbul Hükümeti'nin Anadolu ile uzlaşma çabaları, Londra Konferansı ve Cephelerdeki mücadeleler ile nihayetinde Mudanya Konferansı sürecindeki ikili ilişkiler dönemin basını üzerinden ele alınmıştır.
Birinci Dünya Savaşın'dan Cumhuriyet'e Ordu ili

Tarih boyunca Ordu, Karadeniz Bölgesinin önemli liman kentlerinden biri olmuştur. Bu bakımdan, ilk yerleşim sürecinden günümüze kadar önemli olayların merkezi haline gelmiştir. Çalışmamızda Ordu Yöresi, Birinci Dünya Savaşı'ndan Cumhuriyet'in ilanına kadar ele alınacaktır. Fakat belirlediğimiz tarih aralığının daha iyi incelenmesi, tarihi bağlantılarından koparılmaması ve sebep-sonuç ilişkisi içerisinde analiz edilebilmesi için Savaştan önceki döneminden de bahsedilmiştir. Ordu, Tanzimat döneminde başlayan askeri, idari, ekonomik, eğitim ve demografik gelişmelerin odağı olmuştur. Söz konusu dönemde ekonomik anlamda büyük gelişmelere sahne olması nedeniyle göç almaya başlamıştır. Göç süreci Cumhuriyet'in ilk yıllarına kadar da devam etmiştir. Özelikle Osmanlı-Rus savaşları Ordu'yu doğrudan etkilemiştir. Birinci Dünya Savaşı, bütün ülkede olduğu gibi Ordu kazasında da savaşın yıkıcı etkileri görülmektedir. Savaş sırasında yaşanan, Ermeni ve Rum tehcirinin Ordu kazasında nasıl gerçekleştiği belgeler ışığında ortaya koyulmuştur. Yine bu dönemde, Trabzon'un en büyük kazası olan Ordu kazası için en belirleyici etken Trabzon'un Rus işgali sonrası oluşan göçlerdi. Bu göçlerin daha çok Ordu kazasına yapılması ve geçiş güzergahında olması olumsuz sonuçlar doğurmuştur. Diğer bir olay Birinci Dünya Savaşı yıllarında Rusların Ordu kazasına yaptı bombardımanlardır. Bu bombardımanların Ordu kazasında yol açtığı tahribatların yıkıcı etkileri yeni belgeler ışığın da ayrıntılı bir şekilde ele alınmıştır. Mondros Mütarekesi sonucu yapılan işgallere karşı yurdun her köşesinde protestolar ve direniş hareketleri başlamıştır. Ordu ili de bu hareketlere kayıtsız kalmamıştır. Ordu halkı, kongreler sürecinde Mustafa Kemal Paşa'nın yanında yer alarak Milli Mücadele'ye maddi ve manevi anlamda katkı sağlamıştır. Ordu ili Karadeniz'de Rum çetelerine karşı veril mücadeleye önemli destekler sağlamıştır. Batı cephesine taşınan cephane ulaşımında Ordu Limanı stratejik bir rol üslenmiştir. 1921 yılında Karadeniz ve Ordu ilinden yaşanan Rum tehcirinin etkileri bölgede görülmektedir. Ayrıca Ordu'nun il olma süreci Meclis tutanaklarından yararlanarak ayrıntılı bir şekilde ortaya koyulmuştur.
İttihat ve Terakki Cemiyeti'nin eğitim sistemi

1860'lı yıllarda başlayan günümüze kadar etkilerini devam ettiren İttihat ve Terakki Cemiyeti ülkemizde oldukça fazla önemli olmuş, geçmişşte siyasetimizi şekillendirmiş ve günümüz siyaseti üzerinde halen etkinliğini devam ettirmektedir. Yeni Osmanlılar ve Jön Türkler diye adlandırdığımız hareket süreci içersinde oluşturulmuş olan İttihat ve Terakki'yi ayrıntılı olarak incelersek, Atatürk İlke ve İnkılapları içersinde de etkilerini görebiliriz. Başlangıçta gizli bir cemiyet olarak Tıbbiye ve Askeri okul öğrencilerini kapsayan bu cemiyet daha sonra içerisine devlet adamları ve sarayda söz sahibi kimseleri de alarak genişlemiş ve bir süre sonra Osmanlı Devleti'nin kaderini de belirlemiştir. İttihat ve Terakki'nin siyasal modeli tek parti yaklaşımına dayanmaktadır. Tek parti yaklaşımında devlet, ekonomiden kültürel yapılanmaya kadar toplumun bütün sınıf ve katmanları üzerinde egemendir, şekillendiricidir. İttihat ve Terakki Cemiyetinin kökenlerinden başlayarak günümüze kadarki etkilerini değerlendirmeye alan bu tezde geçmişşe önemli bir yolculuk yapılmış olay ve olgular bu doğrultuda incelenmiştir. Hazırlanan tezin ilk bölümünde cemiyetin kökenleri üzerinde duruldu. Cemiyetin dayanağı en çok Osmanlının son dönemlerine rastlar ve Osmanlının o dönem içindeki olayları ile şekillenir. Devamındaki bölümlerde İttihat ve Terakki'yi Osmanlının son döneminde tek parti haline getiren düşünce, cemiyetin yapısı, işleyişi yaptığı siyaset, sarayın üzerindeki etkisi ve ağırlıklı olarak eğitim sistemi detaylandırıldı. Günümüz eğitim sistemi ve işleyişi temelini İttihat ve Terakki'nin eğitim sisteminden almaktadır. Eğitimde modernleşmeyi temel alsalar da yenilik hareketlerini temele inmeden direkt yükseköğretim kurumlarından başlatma çalışmaları, öğretmen ve kitap eksikliği, ders araç gereçlerinin olmayışı ve en önemli etken olarak da Medrese zihniyetinin devam edişi bu yenilik hareketlerinin başarılı olmasını engellemiştir. Osmanlı Devleti dönemi eğitim politikaları ve sonrası etkileri hakkında bilgi edinmek isteyen araştırmacılar için derlenmiş bilgilerin bulunduğu bu tez bilimsel esaslar temel alınarak hazırlanmıştır.
Yeniköy Konferansı ve Bitlis Ermeni olayları

Osmanlı topraklarında sosyal, ekonomik, dini, siyasi, idari ve kültürel hürriyetlere sahip olan ve memleketin hiçbir vilayetin de nüfus çoğunluğuna sahip olmayan Ermenileri ayaklanmaya sevk edecek herhangi bir baskı mevcut değildi. Bu gerçeklere rağmen Ermenilerin, İngiltere ve Rusya'nın kışkırtmalarına aklanarak çeteler ve dernekler vasıtasıyla şiddet hareketleri yapması sonucu Ermeni ve Türk toplumunun arası açıldı. İlk önemli olaylar 1890 yılında meydana geldi. Bu yılın Haziran ayında Erzurum'da Anavatan Müdafikri Cemiyeti Üyelerinin Ermenileri kışkırtması sonucu olaylar patlak verdi. Yüzyıllardır bans içersinde kardeşçe yaşayan iki toplum bu olaylar sonucu karşı karşıya geldi. İki taraftan on iki kişinin öldüğü olaylar Avrupa basınında Ermeni katliamı yapılıyormuş gibi yer aldı. Böylece Ermeniler lehine Avrupa'da kamuoyu oluşturmaya çalışıldı. Ermeniler memleketin birçok yerinde çıkarılan olayların yam sıra Sasun, Van ve Girit'te isyanlar çıkardılar. Yabancı devletlerin kendilerine ilgilerinin devamını sağlamak amacıyla Taşnak ve Hmçak komitelerinin 1896'da Van'da çıkardıkları isyanda 418 Müslüman, 1715 Ermeni ölmüştür. Bu arada Ayastefanos ve Berlin antlaşmalarında Osmanlı Devleti'nin taahüt ettiği ıslahat konusunda İngiltere, Rusya, Fransa Osmanlı hükümetine karşı sürekli baskı yapmaya devam etmişlerdir. Batılı devletlerin Osmanlı Devleti'nin iç işlerine karışmak, buradaki çıkarlarını korumak ve birbirlerine karşı olan dengelerini sağlamak için tercih ettikleri usullerin başında, Osmanlı idaresi altında yaşayan Hristiyan unsurlar namına talep ettikleri İslahat hareketleri gelmiştir. Rusya'nın teşebbüsü, İngiltere ve Fransa'da Rusya'yı desteklemeleri üzerine, 8 Şubat 1914'te Sadrazam Sait Halim Paşa ile Rus temsilcisi Gulkeviç arasında, Said Halim Paşanın Yeniköy'deki yalısında bir antlaşma parefe edildi. Yeniköy antlaşması olarak belirtilen bu antlaşma ile batımn Ayestefanos antlaşmasından itibaren dayatılan talepleri kabul edilerek 288 Ermenilere bağımsızlığa yalan bir özellik tanındığı gibi, Ruslara' da ilk fırsatta Doğu Anadolu'ya yerleşme imkanı veriyordu. Antlaşmaya göre Vilayet-i Site iki idari bölgeye ayrılıp, her birine birer ecnebi genel müfettiş atanacaktı. Müfettişlerin idari, adliye Zabıta ve Jandarma üzerinde geniş denetim yetkisi olduğu gibi, gerektiğinde Valiler hakkında bile tatbikat yapabileceklerdi. Birinci Dünya Savaşının çıkmasıyla, Ordu içinde Osmanlı askeri olarak düşmana karşı savaşan veya geri hizmetlerde çalışan Ermeniler de olmasına rağmen, bunların büyük bir kısmı cephelerde düşmanla birlikte Türklere karşı savaşmış ve cephe gerisinde de kadın, çocuk, yaşlı ayrımı yapmaksızın katliama giriştikleri binlerce müslümanın hayatına kastederek Anadolu'yu harabe haline çevirdiler. Savaş halinde olmasına rağmen, 10 aya yalan bir süre aldığı mahalli tedbirlerle, olayların yatışmayacağım gören Osmanlı Hükümeti, Ermenileri savaş bölgesinden alıp ülkenin emniyetli bölgelerine 'Sevk ve İskan'a veya tehcir' e tabi tutmak zorunda kaldı.
Kimlik ve mekan: Yazılı ve sözlü tanıklıklarda Ulus-devletin sembolü olarak başkent Ankara'nın söylemsel inşası

Bir toplumu analiz edebilmek için zaman kavramsallaştırması kadar mekan kavramsallaştırması da önemlidir. Sosyal bilimler alanında mekan eksenli çalışmaların ağırlık kazanması coğrafya disiplininin itici gücüyle olmuştur. Mekanın bir metin olarak okunması, bir mekana için sembolleri; o mekanı deneyimleyenlerin bilişsel haritalarını ve söz konusu mekanı üretme ve tüketme biçimlerini çözebilmek için elverişlidir. Bilişsel haritalandırma bireyin mekanı okuma biçimidir. Mekanı bireyle ilişkisi içinde okumak ise, o mekana içkin politik, ideolojik ve kültürel sembollerin okunması ve o mekanı deneyimleyenlerin bu sembolleri nasıl algıladıklarının saptanmasıyla olur. Bu çalışma, Türkiye Cumhuriyeti'nin uluslaşma, modernleşme ve batılılaşma hamlesinin temsili mekanı olarak başkent Ankara üzerinedir. Cumhuriyet'in ilk yıllarında fiziksel inşa faaliyetinin merkezi olan Ankara, söylemsel düzeyde de kurucu seçkinler tarafından inşa edilmiştir. Söylemsel inşa faaliyetinin izlenebileceği en önemli kaynaklar, edebi kanon ürünleri ve basın organlarıdır. Bu inşa faaliyetine hem tanıklık edenler, hem de toplumsal yaşamın dönüşümünü deneyimleme biçimleriyle ona katkıda bulunalar ise 'Cumhuriyet kuşağı' olarak adlandırılan halk kesimidir Kurucu seçkinlerin ulus-devletin sembolü olarak Ankara'yı, söylemsel olarak nasıl kurguladıkları, 1923- 1940 arası dönemi konu edinen edebi kanon ürünleri ve Hakimiyeti Milliye gazetesinin metinsel çözümlemeye tabi tutulmasıyla; Ankara sakinlerinin bu kurguyu nasıl okudukları da sözlü tarih görüşmeleri aracılığıyla analiz edilmiştir. Analiz sonucuna göre, devletin, batılı, modern ve milli kimliği temsil eden bir merkez olarak başkent Ankara kurgusuyla, halkın kurgusu, bazı noktalarda örtüşmekte, bazı noktalarda ise ayrışmaktadır. Resmi söyleme paralel bir söylem kullanan halk kesimi daha çok, iyi eğitim görmüş, prestijli bir meslek sahibi, refah düzeyi yüksek ve/veya sosyal hayata daha yoğun katılan kişilerden oluşmaktadır. Onların dışında kalanlar ise, kişisel tarihleri dolayımıyla biçimlenen alternatif bir tarih anlatısı üretebilmişlerdir.
Moskova Antlaşması'nın Türk basınına yansıması

1919 Haziran ayı başlarında gayri resmi olarak başlayan Türk-Rus ilişkileri 26 Nisan 1920'de Mustafa Kemal Paşa'nın Lenin'e gönderdiği bir mektupla resmen başlamıştır. Bu mektubun ardından İcra Vekilleri Heyeti'nin 5 Mayıs 1920 tarihli toplantısında İktisat Vekili Yusuf Kemal Bey'in önerisi üzerine Dışişleri Vekili Bekir Sami Bey Başkanlığında bir Heyet Moskova'ya gönderilmiştir. 11 Mayıs 1920'de Moskova'ya gitmek için Ankara'dan hareket eden Heyet 69 gün sonra yani 19 Temmuz 1920'de Moskova'ya ulaşmıştır. İlk görüşmeler 24 Temmuz 1920'de Sovyet Dışişleri Halk Komiseri Çiçerin ile yapılmıştır. 17-24 Ağustos tarihleri arasında yapılan görüşmelerde 8 Maddelik bir anlaşma tasarısı hazırlanmıştır. Ancak Sovyet Rusya temsilcileri bu anlaşmayı imzalamaya yanaşmayınca görüşmeler kesilmiştir. Meclisin 7 Aralık 1920 tarihli toplantısında Moskova'ya Yusuf Kemal Bey başkanlığında bir heyet gönderilmesi kararlaştırılmıştır. Bu Heyete 21 Kasım 1920'de Moskova Büyükelçiliğine atanan Ali Fuat Paşa da katılmıştır. Heyet 20 Ocak 1921'de Kars'tan hareket ederek 19 Şubat 1921'de Moskova'ya ulaşmış ve 21 Şubat 1921'de de gayri resmi görüşmeler başlamıştır. İlk resmi görüşme ise 26 Şubat 1921 tarihinde yapılmıştır. Yapılan görüşmeler sonunda da 18 Mart 1921'de Moskova Antlaşması imzalanmıştır. Antlaşmanın imza tarihi iki devletin onayı ile birlikte İstanbul'un işgalinin yıl dönümü olan 16 Mart 1921 olarak değiştirilmiştir. İmzalanan bu antlaşma ile Ankara Hükümeti Doğu, sınırını güvence altına alarak buradaki askeri birliklerin bir kısmını Batı Cephesine göndermiştir. İlk defa Ankara Hükümeti, Batılı bir devlet tarafından tanınmıştır. Sovyet Rusya Misak-ı Milli'yi kabul etmiştir. Ankara Hükümetinin askeri alanın yanı sıra siyasi alanda da itibarı artmıştır.
Mehmet Suphi Gürsoytrak'ın askeri ve siyasi hayatı

Mehmet Suphi Gürsoytrak, 24 Ocak 1925 yılında Manisa'nın Alaşehir ilçesinde dünyaya gelmiştir. Asker olan babasının tayini nedeniyle ilköğretimine Ankara Keçiören'de başlamış, ilk ve orta öğretimini burada tamamladıktan sonra Bursa'da Işıklar Askeri Lisesine devam etmiştir. Askeri Lise eğitiminden sonra Ankara'da Kara Harp Okuluna başlamış ve 1945 yılında KHO'ndan Asteğmen rütbesi ile mezun olmuştur. Türk Silahlı Kuvvetlerinin çeşitli birliklerinde Topçu Pilot olarak görev yapmış, Kore Savaşına katılmış, yurt içinde ve dışında birçok eğitim görmüş ve kurslara katılmıştır. Gördüğü bu eğitimler sırasında İngilizce ve Rusça öğrenmiştir. Kara Harp Akademisi eğitimini tamamlamayı müteakip kurmay subay olarak çeşitli görevlerde bulunmuş ve Kara Harp Akademisinde hocalık yapmıştır. 1953 yılında Kore'de görevli iken ülke sorunları ve iktidarın bu sorunlara yaklaşımı konusundaki düşünceleri, onu kendisi gibi düşünen subaylarla bir araya getirmiş, özellikle 1955 yılından itibaren iktidarın, anti demokratik, antilaik ve anayasa dışı davranışlarına karşı bir oluşumun içerisinde yer almış, ülkenin Atatürk İlke ve İnkilapları yolunda ilerlemesine hizmet edecek çalışmalar içerisinde bulunmuştur. Bu çalışmaları neticesinde 27 Mayıs Hareketine fiilen katılmış, Demokrat Parti iktidarının devrilmesini müteakip ülke yönetimini üstlenen Mili Birlik Komitesi'nde görev almıştır. 1961 yılının Ekim ayında iktidarın seçimle iş başına gelen sivil otoriteye devredilmesiyle Cumhuriyet Senatosu Tabii Üyeliği görevine başlamış, 12 Eylül Askeri Müdahalesiyle Türkiye Büyük Millet Meclisi ve Cumhuriyet Senatosunun lağıv edilmesine kadar bu görevi yürütmüştür. 12 Eylül 1980'den sonra aktif politika ile ilgilenmemiş, çeşitli sivil toplum örgütleri çatısı altında, Atatürk İlke ve İnkılapları doğrultusunda, insan hak ve özgürlüklerinin sağlanması, ülke kaynaklarının korunması konusunda çalışmalar yürütmüştür. Bu konudaki en önemli faaliyeti Atatürkçü Düşünce Derneğinin kurucularından biri ve iki dönem Kurucu Genel Başkanlığı'nı üstlenmiş olmasıdır. ADD Genel Başkanlığı sırasında dernek önemli bir atılımla büyümüş ve kamuoyunun ciddi anlamda dikkatini çeker hale gelmiştir. Gürsoytrak'ın Genel Başkanlığındaki ADD, kamuoyunu, Atatürkçü düşünce ışığında, emperyalizme ve antilaik yaklaşım ve uygulamalara karşı uyarma görevini yerine getirmiş, düzenlediği toplantı ve mitinglerle adeta halkın sesi durumuna gelmiştir. 1998 yılında ADD'ndeki görevinden ayrılan Gürsoytrak, bir daha herhangi bir görev almamıştır. Halen Ankara'da ikamet etmektedir.
İttihat ve Terakki Cemiyeti'nin Rum politikası 1908-1914

II. Meşrutiyet dönemi, Osmanlı Devleti'nin siyasal yaşamında önemli bir süreçtir. Bu dönemin en önemli siyasal aktörü, İttihat ve Terakki Cemiyeti idi. Cemiyet, sahip olduğu iktidar gücü sayesinde, II. Meşrutiyet dönemi boyunca yenilikler yapmayaçalıştı. İttihatçıların gerçekleştirmek istedikleri bu yenikliklere, Müslüman olmayanazınlıklar muhalefet ettiler. Rum toplumu, II. Meşrutiyet dönemi boyunca İttihatçılara en fazla muhalefet eden unsurlardan birisiydi. Bu çalışmada, İttihat ve Terakki Cemiyeti'nin 1908- 1914 yılları arasındaki Rumunsura yönelik politikası ele alındı. Siyasal, kültürel ve toplamsal alanlarda yapılan yeniliklere Rum toplumunun gösterdiği tepkiler üzerinde duruldu. İttihat ve Terakki Cemiyeti'nin, Yunanistan'ın Rumlar üzerindeki etkisini azaltmayı hedefleyen bir politika izlediği sonucuna varıldı.