turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Son dönemlerde değişen enerji politikalarının Türkiye'ye yansımaları

Günümüz dünyasında ekonomilerin mal ve hizmet üretiminde enerjiye olan ihtiyaç gün geçtikçe artmaktadır. Bu ihtiyacın artmasıyla ülkelerin enerji bağımlılıkları yükselmekte ve bu bağımlılık enerji ithal eden ülkelere önemli maliyetler oluşturmaktadır. Ekonomiye bağlı olarak enerji odaklı siyasi ve sosyal göstergeler arasındaki ilişkilerin birbirlerine olan etkileşimi bu tez konusunun motivasyon kaynağı olmuştur. Bulunduğu jeolojik konum ile stratejik öneme sahip olan Türkiye, enerji kaynaklarına yakınlığı ve enerji ihtiyacı olan ülkeler için bir ilgi odağıdır. Bu açıdan bakıldığında enerji alanında Türkiye'yi gelecekte nelerin bekleyeceğini, dışa bağımlılığın azaltılması için nelerin yapılabileceğini ve hangi çözüm önerilerinin daha sağlıklı olabileceği konuları incelenmiştir. Bu çalışmada enerji konusunda dışa bağımlı ülkeler ile enerji kaynakları ihraç eden ülkelerin son dönemlerde yaşadığı ekonomik, siyasi ve sosyal alanda yaşadığı sorunlara yönelik çıkarımlarda bulunulmuştur. Özellikle Türkiye'nin kuzey tarafında Rusya-Ukrayna krizi, güney tarafında Irak petrolü sorunları, Doğu tarafında İran'a uygulanan ambargo, Doğu Akdeniz'deki hidrokarbon paylaşımı ve arama faaliyetleri sorunları ve bu yaşanan gelişmelerin Türkiye'ye olan etkilerinin kısa ve uzun vadede neler olabileceği ortaya konmuştur. Türkiye'nin ekonomik gelişimine bağlı olarak enerji alanındaki dışa bağımlılığının da artacağı sonucuna varılmıştır.
1965- 1973 yıllarında Cumhuriyet Halk Parti'sinde ideolojik dönüşüm süreci

Anadolu İhtilalinin siyaset arenasına bir armağanı olan CHP, iktidarda bulunduğu 27 yıl süresince ve de iktidarı demokratik yöntemlerle devrettiği süreç boyunca Cumhuriyet Türkiyesinin kaderinde söz sahibi olmuştur. Cumhuriyetle yaşıt olan Parti, tarihi boyunca çeşitli yıllarda revizyona gitme ihtiyacı hissetmiş ancak asıl dönüşümünü, 1965 yılında Genel Başkan İnönü'nün Ortanın Solunda bulundukları beyanatını vermesi ile gerçekleştirmiştir. Parti-devlet anlayışını temsil eden CHP'nin, mevkisi konusunda Ortanın Solunun adres gösterilmesi, hem Parti içinde bulunan muhalif kanadın harekete geçmesini sağlamış hem de siyasi yelpazede yer edinen sağ muhalefet partilerinin tepki göstermesine neden olmuştur. Bu muhalefet hareketini sonlandırmak ya da söyleme yönelik takındıkları tutumu değiştirmek için ise önderliğini Bülent Ecevit'in üstlendiği Ortanın Solunun kavramsallaştırılması seferberliği ilan edilmiştir. Bülent Ecevit ve arkadaşları tarafından kavramsal çerçevesi oluşturulan Ortanın Solu, merkezinde yer verdiği demokrasi kavramının etrafında ekonomi, eğitim gibi bir ülke için yaşamsal öneme sahip olan sahalarla ilgili açılımlar sunmuştur. Bunun yanında on yıl aralıkla gerçekleşen Türkiye'nin ikinci askeri müdahalesi 12 Mart ise, CHP'de yeni kapıların aralanmasına vesile olmuştur. Müdahalenin, Ortanın Soluna verildiğini söyleyen Bülent Ecevit, müdahale sonrası CHP'deki Genel Sekreterlik görevinden ayrılmıştır. Kısa süreli bir ayrılık olan bu durum Bülent Ecevit'in CHP Genel Başkanı seçilmesi ile bitmiş ve hem Türkiye hem de CHP için yepyeni bir sayfa açılmıştır. Genel Başkanlığı sonrasında gerçekleştirdiği icraatlarla, Karaoğlan efsanesini yazdıran Ecevit, Ortanın Solu kavramı ile birlikte Sosyal Demokrasi kavramını seslendirmiş, kısa bir süre sonra da Sosyal Demokrasi kavramının Partinin ideolojisi olmasını sağlamıştır.
Kadro and Kemalizm: A search for ideology in the early 1930s

1930'lar in Başında Bir İdeoloji Arayışı by Mustafa Uğur DALAK 'Kadro siyasal, iktisadi ve sosyal görüşleriyle Kemalist ideoloji üzerinde etkili mi oldu; yoksa tek parti rejiminin siyasal hedeflerinin gerçekleşmesinde Kemalizmin bir aracı olarak mı kullanıldı' argümanı bu çalışmanın anahtar sorusunu oluşturuyor. 1930'ların başında Marksizm, milliyetçilik ve faşizmi yüzeysel bir sentezle buluşturan Kadro'cu felsefe ile, 1920'lerden itibaren radikal/pragmatik bir ideoloji olarak gelişen Kemalist ideolojinin bağdaşan noktaları popülizm kavramının teorik çerçevesi içinde çözümleniyor.
Frankfurt okulunda araçsal akıl

Frankfurt Okulu genel bilinen adıyla Eleştirel Teori 1923 yılında resmen Frankfurt Üniversitesine bağlı bir enstitü olarak kurulmuştur. 1924'de fiili olarak akademik yaşamına başlamış olup gerçek hüviyetini 1930'lı yıllarda Max Horkheimer'ın enstitü müdürü olduktan sonra kazanmıştır. Bu okulun amacı modernist bir tez olan ilerlemecilik düşüncesinin yanlışlığı ve yine buna bağlı bir şekilde gelişmiş olan akıl kavramının nasıl sonuçlar verdiğine ışık tutmak olmuştur. Okul akıl düşüncesini Antik Yunandan başlatarak çağdaş döneme kadar getirmiş olup savaşlarla onca insanın ölümünden de dolaylı olarak kendi yaratıkları araçsal aklı sorumlu tutmuşlardır. Çalışmada okul üyelerinin düşünsel pozisyon ve yol haritaları dikkate alınarak tekrar bir değerlendirme yapılmış olup ortaya atılan düşüncelerin anlam kökenleri hakkında okumalara tabi tutulmuştur. Birinci bölümde akıl düşüncesi Antik Yunandan başlayarak incelenmiş zamansal çizgiye dikkat ederek sırayla okul düşüncesini etkileyen düşünürler araçsal akıl merkezinde açıklanmıştır. İkinci bölüm Frankfurt Okulu'nun araçsal akıl düşüncesinin altında yatan nedenleri bulabilmek adına onun tarihine göz gezdirerek teorilerinin tamamını yine araçsal akla değinecek şekilde açıklanmıştır. Üçüncü bölüm çalışmanın esasını oluşturan bölüm olmaktadır. Adorno, Horkheimer, Marcuse ve Habermas gibi filozofların akıl hakkında düşüncelerine yer verilip çalışma sonlandırılmıştır.
Ayrılıkçı terör örgütlerinin siyasallaşma faaliyetleri: PKK örneği

Tez, 1978 yılında kurulan PKK terör örgütünün, 1999 yılında örgüt lideri Abdullah Öcalan'ın yakalanması sonrasında değişen stratejisini ve bu çerçevede gündeme gelen siyasallaşma faaliyetlerinin incelenmesini amaçlamaktadır. Siyasallaşma kavramı, özü itibariyle sorunlu bir kavramdır ve bu durum siyasal amaçları hayata geçirmek üzere kurulmuş olan bir örgütten bahsettiğinizde daha da farklı bir hal almaktadır. Bu bağlamda, terör örgütü olarak kabul edilen bir örgütün nasıl siyasallaştığını açıklayabilmek için kavrama bir takım yeni anlamlar yüklenmesi gerekir. Bu noktada, genel bir bakış açısıyla üç temel nokta ortaya çıkmaktadır: Yasallaşma, meşrulaşma ve toplumsallaşma. PKK, liderinin yakalanması ardından stratejisini siyasallaşma kavramı çerçevesinde köklü bir biçimde değiştirmiştir. Ancak, PKK örneğinde dikkate alınması gereken önemli bir husus, bu söz konusu siyasallaşma sürecinde PKK'nın hiçbir zaman silahlı kanadını tamamen lağvetmekten bahsetmemiş olmasıdır. Bu durumda, bir terör örgütünün siyasallaşması çoğu örnekte tercih edilebilir bir durum iken, PKK örneğinde daha tehlikeli bir duruma yol açmaktadır.
Neoliberal governmentality in Turkey

Bu çalışma, güvenlikleştirme, ekonomikleştirme ve özneleştirme başlıkları altında ele aldığı neoliberal yönetimselliği Türkiye'de 1980 sonrasında ortaya çıkan üç olguyu açıklamakta kullanmayı hedeflemektedir. Bu bağlamda, ilk olarak, güvenlikleştirme temasına referansla Geçici Köy Koruculuğu Sistemi incelenmekte ve devletin şiddet tekelini halkla paylaşmasının devlet kapasitesindeki bir küçülme sonucunda değil, neoliberal yönetimin sivil toplumu da içerecek biçimde genişlemesi sonucunda mümkün olduğu iddia edilmektedir. İkinci olarak, ekonomikleştirme temasına referansla 2000 lerden itibaren hidroelektrik piyasasının girmiş olduğu benzeri görülmemiş büyüme trendi ele alınmakta ve bu trendin olabilirlik koşulunu rekabeti kamu yararı olarak tanımlayan neoliberal rasyonalitede bulduğu öne sürülmektedir. Son olarak ise, özneleşme başlığı altında sağlık çalışanları için performansa dayalı ek ödeme sistemi incelenmekte ve bu sistemin üretim tarzındaki bir dönüşümün değil, öznellik üretimindeki dönüşümün bir sonucu olduğu gösterilmektedir.
Siyasal katılım ve siyasal temsilde kota uygulaması

Günümüz dünyasında kadın temsilindeki krizin nedeni kadının siyasal hayata aktif katılım ve ilgi göstermemesindendir. Kadının siyasal hayata aktif katılması ve ilgi alanına girmesi için önündeki engeller tespit edilmelidir. Kadının siyasal hayata aktif katılmasının nedenleri; doğumu ile hak kazandığı yurttaşlık haklarını kullanabilmesi, parçası olduğu toplumda karar alma mekanizmalarına katılabilmesi ve kendi doğrularını savunabilmesidir. Siyasal toplumun çağdaş demokrasi şartlarından bir tanesi de eşitlik ilkesidir. Günümüz dünyası ile eşitlik ilkesi gereğince kadının erkekle eşit koşula getirilmesi için pozitif ayrımcılıkla özel önlemler alınmalıdır. İlerleyen ve gelişen dünya düzeni, değişen bakış açıları, tabularından sıyrılmaya çalışan toplum düzenleri ile eşitlik ilkesinin tanımı da gelişmektedir. Bu nedenle eşitlik ilkesi ile ayrımcılık kavramı irdelenmeli ve 'pozitif ayrımcılık' kavramı ile Yeni Dünya Düzenine göre yorumlanmalıdır. Bu çalışmada 'Kadınların siyasal katılım ve temsilde erkeklerle eşit durumda olmadığı bilinmesine rağmen herhangi bir aksiyon sağlanmaması mı ayrımcılıktır yoksa pozitif ayrımcılık yapılarak eşitliğin sağlanması mı ayrımcılıktır? sorusuna cevap aranacaktır. Çalışmada siyasal temsil ve katılımda kadın rolünün etkinleştirilmesi için kota uygulamasının savunması yapılacaktır.
Reluctant capitalists: The rise of neo-Islamic bourgeoisie in Turkey

Adalet ve Kalkınma Partisi'nin 2002 yılında iktidar gelmesi 'İslam ve Kapitalizm' ile 'İslam ve Demokrasi' tartışmalarının seyri açısından Türkiye'de ve İslam dünyasında yeni bir dönemin başlangıcı oldu. Bu ekonomik ve siyasi gelişmelerin en önemli sonuçlarından birisi modern Türkiye'de yeni bir İslami burjuvazinin doğuşu olmuştur. Benim tezimin amacı ortaya çıkan bu yeni İslami burjuvaziyi genel olarak İslam ve Kapitalizm tartışmaları özel olarak ise Türkiye'de son otuz yılda Müslüman aktörlerin siyasi, ekonomik ve entellektüel dönüşümleri bağlamında incelemektir. Yeni burjuvazinin doğuşuna örnek bir vaka olarak, MÜSİAD'dan ayrılarak kurulan ve bir tür sivil toplum kuruluşu olan İslami iş örgütlerinden İGİAD'ın vizyon, misyon ve aktivitelerini inceleyeceğim. İGİAD'ı seçmemin iki sebebi vardır: a) söz konusu dernek şimdiye değin akademik bir bakış açısı ile henüz incelenmedi;ve b) bu dernek İslami ahlak değerleri ile kapitalist iş prensiplerinin uyumunu sağlamak için en fazla bilinçli çaba sarf eden iş örgütüdür. Araştırmalarım neticesinde iddiam şudur ki, yeni İslami burjuvazi son otuz yılın Türkiyenin ekonomi-politik bağlamında Weberyan anlamda kendine yeni 'fırsatlar alanı' buldu ve kendi Müslüman kimliği ile kapitalizm arasında devam edegelen pazarlık neticesinde ortaya çıktı. Bu süreçte Müslüman aktörler İslam ve Kapitalizm arasındaki 'söylemsel gerilim'i azaltarak, İslamı, kapitalizmi, banka ile çalışmayı, tüketimi ve lüksü öyle bir şekilde yeniden tanımladılar ki İslam ve Kapitalizm birbiri ile uyumlu hale gelecek derecede esnek hale geldi. Süreç sonunda ise yeni burjuvazi 'mütereddit kapitalistler' olarak ortaya çıktı. Metodolojik olarak, tezim son dört yıldır Bilkent ve Harvard kütüphanelerinde araştırdığım birincil ve ikincil kaynakların; islami medya yayınlarının; ve daha da önemlisi Türkiye'de ortaya çıkan yeni İslami burjuvazinin aktörleri, çoğunlukla da İGİAD üyeleri, ile derinlemesine yaptığım mülakatların analizleri üzerine kurulmuştur.
1990'lı yıllardan günümüze genel seçilmer öncesi yazılı basın-siyasal parti ilişkisi

Siyasal iktidarın kullanıcısı durumundaki siyasal partiler, toplumun tümünü bağlayan kararlar alabilme gücüne sahiptir. Siyasal gücün demokratik olarak kullanıldığının göstergesi, siyasal iktidarın alacağı kararlar hakkında toplumun çeşitli kesimlerinin görüşlerinin kamu alanında tartışılabilmesi, ortaya çıkacak fikirlerin bu kararlara yansıyabilmesidir. Liberal kuram altında medya; yasama, yürütme ve yargı erklerinden sonra gelen dördüncü kuvvet olarak nitelenmekte; medyanın, söz konusu erklerin faaliyetlerini takip ederek, onların her türlü yetki ve sorumluluklarım kötüye kullanarak hukuka aykırı şekilde menfaat ve güç elde etmelerine karşı denetim görevini üstlenmesi beklenmektedir. Türkiye'de özellikle 1980'li yıllarla birlikte uygulamaya konulan neo-liberal politikalar sonucunda medyanın mülkiyet yapısında önemli değişiklikler başlamış, bu değişiklikler 1990'h yıllarda tekelleşme eğilimlerinin artmasıyla kendisini göstermiştir. 1990'lı yıllardan başlayarak, medya-siyaset ilişkileri de farklı bir boyut kazanmış; bu ilişkiler neredeyse karşılıklı çıkara dayanan bir hal almıştır. Çalışmanın dördüncü ve son bölümünde Türkiye'de medya-siyasal parti ilişkisini somutlaştırabilmek amacıyla, 1995 Genel Seçimleri öncesi siyasal partilerin yazılı basında temsil ediliş şekillerine bakılmış ve Anavatan Partisi ve Refah Partisi örnekleri ile ilişkilerin niteliği anlaşılmaya çalışılmıştır. ANAP ve RP örneklerinin seçilme nedeni ise; ANAP'ın, iki defa kesintiye uğramasına rağmen, 1983 ve 1999 yıllan arasında çeşitli şekillerde iktidarda kalması ve ayrıca merkezde yer alan bir parti olması; RP'nin ise, radikal sağ denilebilecek uçta bir parti olması ve çok farklı düşünce ve söylemleriyle ön plana çıkmasıdır. Bir başka ifadeyle, ANAP, medyanın çıkarları açısından kurulu düzenin devamını sağlayacak 161 bir parti görünümünde iken; RP statükonun devamı açısından sorun olarak algılanabilmektedir. 1995 Genel Seçimleri öncesi yapılan çalışma, medyanın liberal kuramda ileri sürülen fonksiyonlarını yerine getiremediğini açığa çıkarmıştır. Tam aksine medya, egemen yapının temsilciliğini yapmaya başlamıştır. Medyanın, kamuoyunun doğru ve tarafsız bir şekilde oluşmasına önemli bir katkıda bulunmadığı, genellikle kendi çıkarları doğrultusunda hareket ettiği görülmüştür.
CHP'nin 2010 sonrası politikaları ve sonuçları: Kemal Kılıçdaroğlu dönemi

Bu çalışma, CHP'nin 2010 yılı sonrasında Kemal Kılıçdaroğlu'nun liderliğinde değişim beklentisiyle başladığı son sekiz yıllık sürecinde uyguladığı politika ve stratejiler ile bunların temel sonuçlarını incelemektedir. Çalışma, mevcut döneme objektif bir açıdan yaklaşabilmek ve seçmen algısında CHP'nin yerini daha net bir şekilde tespit edebilmek amacıyla tarihsel bir perspektifi benimsemiş ve CHP'nin tarihsel gelişimini liderlerle ilişkili olarak bölümlere ayırarak inceleme yolunu seçmiştir. Bu doğrultuda çalışmanın ilk bölümü CHP'nin kuruluşundan (1938), İsmet İnönü'nün liderlikten ayrılışına (1972) kadar geçen dönem; Bülent Ecevit dönemi (1972-1980) ve Deniz Baykal (1992-2010) dönemi olarak üç ana başlık altında incelenmektedir. Özellikle son dönem, Kılıçdaroğlu'nun bir lider olarak ortaya çıkmasına ve partideki yenilik taleplerinin güçlenmesine yol açtığı için ayrıntılarıyla incelenmiştir. Bu süreçte dikkat çeken unsur, Kılıçdaroğlu'nun görece geldiği dönemde Türkiye siyasetinde CHP'nin etkinliğini önemli ölçüde yitirmiş olduğudur. Çalışmada Kılıçdaroğlu döneminde uygulanan politikalar beş başlık altonda incelenmektedir. Bunlar sırasıyla, parti içi ideolojik yapı, partinin iletişim perspektifi, iktidar ve diğer muhalefet partileri ile etkileşim, seçmen etkileşimi ve 2012 yılından itibaren değişen yerel ve küresel iklim karşısındaki genel duruşudur. Çalışmanın sonuçları, CHP'nin içsel çevresini oluşturan parti teşkilatı ve ideolojik yönelimler açısından şeffaflık, parti içi demokrasi, iletişim pratikleri ve söylem bütünlüğü yönleriyle çözülememiş sorunlar yaşadığını göstermektedir. Partinin dışsal çevresiyle iletişiminde, seçim dönemlerine odaklı bir iletişim perspektifi, iktidar ve diğer partilerle zayıflayan etkileşim, sertleşen söylemlerin ve kalıpların dışına çıkmakta zorlanma ve siyasi açıdan kritik dönemlerde muhalefet görevini tam anlamıyla yerine getirememe gibi eksiklikler tespit edilmiştir. Çalışmanın CHP'ye yönelik önerileri iç ve dış çevreyi belirleyici etkiye sahip yukarıda ifade edilen alanlarda sistematik politika iyileştirmelerinin planlanarak uygulanması yönünde olmuştur.
The Historical development of Welfore Party; Redefinition of tradition

Bu çalışma Refah Partisinin Türkiye'deki tarihsel gelişimini Cumhuriyet dönemi din-devlet ilişkisine referansla ele almaktadır. İslamcılık ideolojisinin genel hatları açıklandıktan sonra, din-devlet ilişkisinin nasıl kurulduğu ve İslamın bir ideoloji olarak, politik alanda yeniden etkin olmaya başlamasının temel dinamikleri incelenmiştir. Milli Görüş hareketinin ve güçlenen İslamcı söyleminin tarikatlar tarafından oluşturulması Refah Partisini Türkiye'ye özgü bir İslamcı parti olarak ortaya çıkartır. Partinin Nakşibendi İskenderpaşa Dergahıyla olan ilişkisi, ılımlı siyasi konumu, ideolojik söylemi olan 'Milli Görüş' ve toplumsal ekonomik modeli olan 'Adil Düzen' tarihsel bir bağlamda açıklanmaya çalışılmıştır.
Türk siyasi hayatında bir portre: Ferit Melen

Çalışmada, Türk siyasetinde önemli bir isim olan Ferit Melen'in yaşam öyküsü ile birlikte politika serüveni incelenmektedir. 1906'da Van'da doğan Ferit Melen, uzun yıllar çeşitli devlet kademelerinde görev almış ve 14 Mayıs 1950 Genel Seçimleri'nde CHP'nin Van adayı olarak milletvekili seçilmiştir. 1954 Genel Seçimleri'nde meclise giremeyen Melen, 1957 Genel Seçimleri'nde yeniden CHP Van Milletvekili olmuştur. 27 Mayıs 1960 Askeri Darbesi'nin ardından, siyasi yaşamına 1961 Kurucu Meclisi'nde Van il temsilcisi görevi ile devam eden Ferit Melen özelikle Türkiye ekonomisi ile ilgili çalışmaları öne çıkan bir siyasi liderdir. IX. ve X. İsmet İnönü Koalisyon Hükümetleri'nde, Parlamento dışından, Maliye Bakanı olarak yer almıştır. 1967 yılında CHP ile bir yol ayrımına girmiş, Turhan Feyzioğlu ve beraberindeki arkadaşları ile partiden ayrılarak Güven Partisi'ni kurmuştur. Güven Partisi saflarında etkili muhalefet yürüten Ferit Melen, 12 Mart 1971 Askeri Muhtırası'ndan sonra kurulan I. ve II. Nihat Erim Hükümetleri'nde Milli Savunma Bakanlığı yapmıştır. Bu süre zarfında ordu ile iyi ilişkiler kuran Melen, Nihat Erim'in istifası ile Başbakanlık görevini üstlenmiştir. Başbakanlığının ardından, I. Milliyetçi Cephe Hükümetleri'nde yeniden Milli Savunma Bakanı olan Melen'in görevi koalisyonun bozulması ile sona ermiştir. Siyasi yaşamının son dönemini, 1983 Genel Seçimleri'nde Milliyetçi Demokrasi Partisi saflarında yer alarak tamamlayan Ferit Melen, 1988'de Ankara'da hayatını kaybetmiştir.
The lacandon forest and the political: A Rancièrean account of the Zapatista movement

Bu tez, Zapatista hareketinin, Jacques Ranciere'nin düşüncesiyle bağdaşan bir şekilde siyasal bir yanı olduğunu göstermeyi amaçlamaktadır. Ranciere'nin siyaset anlayışındaki, polis/siyaset ayrımı, eşitliğin varsayımı ve öznelleşme gibi ana temalar sunulmaktadır. 1 Ocak 1994 günü gerçekleşen ilk ayaklanma, daha önceden görülmez olan diğer bir dünyayı gösterdiği için Zapatista hareketinin polis düzeninde bir çatlak yarattığı iddia edilmektedir. Ayrıca hareketin, yalnızca EZLN üyelerinin deklarasyonlarında, duyurularında ve açıklamalarında değil, yanı zamanda Zapatista topluluklarında görülen uygulamalarında ve izledikleri ilkeler de de eşitliğin varsayımı ilkesi üzerinden hareket ettiği öne sürülmektedir. Son olarak, öznelleşmenin özellikleri yani tartışmacı gösteri, teatral dramatizasyon ve imkansız kimlik hareket içinde gözlemlenmektedir. Zapatista hareketinin, Ranciere'in 'siyasal' anlayışına referansla incelenmesi, Zapatista hareketini ve hareketin dünya çapındaki tüm hareketler için ortaya koyduğu umudu anlama konusunda faydalı olacağı düşünülmektedir.
Change or continuity? A comparative study of the immigrant integration models of Turkey and Germany after the syrian crisis

Bu çalışma Suriye mülteci krizinin, Türkiye ve Almanya'nın göçmen entegrasyon politikaları ve dolayısıyla da ulusal modelleri üzerindeki etkilerini araştırmayı amaçlamıştır. 2011 sonrası politikalarda devamlılık mı yoksa bir farklılaşma mı olduğunu belirlemeye çalışmıştır. Aynı zamanda, bu iki ülkeyi, literatürde tartışılan göçmen entegrasyon modellerinden biriyle eşleştirmeye çalışmıştır. Buna göre, göçmen entegrasyon endeksleri baz alınarak sadece yasal tedbirler incelenmiştir. Kanun ve yönetmelikler, sekiz temel entegrasyon unsuru ve her bir unsura işaret eden göstergeler bakımından analiz edilmiştir. Sonuçlar, ayrımcılıkla mücadele ve siyasal katılım haklarının iki ülke tarafından da bahsedilmediğini göstermekte, dolayısıyla ayrımcı bir yaklaşım ima etmektedir. 2011 sonrası çıkan Alman politikaları ağırlıklı iş piyasasına erişim, dil ve kültürel öğrenim ve kısmen sağlığa odaklanırken, Türk politikaları daha çok daimi ikametgah, eğitim ve aile birleşimine değinmektedir. Alman göçmen entegrasyon politikaları, kültürel öğrenim ve kültürel uyuma yapılan vurgu dolayısıyla, diğer modellere oranla asimilasyonculuğu daha açık yansıtıyor görünmektedir. Türkiye'deki politikalar ise, asimilasyoncu unsurlar kadar, sadece belirli tipteki göçmenleri gözeten politikalar sebebiyle ayrımcı unsurları da yansıtmaktadır. Yeni yasal düzenlemeler her iki ülke içinde, eskiye kıyasla hem devamlılık hem de farklılığa işaret etmektedir
Türkiye'deki siyasi partilerin aday belirleme yöntemlerinin rekabet ve temsiliyet bakımlarından değerlendirilmesi: 2011 ve 2015 genel seçimleri

Bu tezin amacı, Türkiye'deki siyasal partilerin mevcut aday belirleme yöntemlerini ortaya koymak ve bu aday belirleme yöntemlerinin yarattığı sonuçlarını incelemektir. Bu amaca varmak için ilk olarak, siyasi partilerin ortaya çıktıkları siyasal ortam ve tarihsel evrimleri sırasında geçirdikleri dönüşümler tartışılacaktır. İkinci bölümde siyasi partilerin işlevleri ve tezin esas odaklanacağı işlev olan aday belirleme yöntemi açıklanacaktır. Üçüncü bölümde, siyasi parti türleri ve bu parti türlerinin kullandıkları aday belirleme yöntemleri açıklanacaktır. Dördüncü bölümde, Türkiye'de 12 Haziran 2011 ve 7 Haziran 2015 Milletvekili Genel Seçimlerine katılan partilerden AKP, CHP, MHP ve HDP'nin aday belirleme yöntemleri incelenecektir. Bu bölümde seçilen partilerin türleri, kullandıkları aday belirleme yöntemleri ve bu aday belirleme yöntemlerinin yarattığı sonuçlar, katılım, rekabet ve temsiliyet kavramları ışığında ortaya konulacaktır. Katılım kavramı, bir partide adayları belirleyen seçicilerin kapsayıcılığı ve dışlayıcılığı üzerinden değerlendirilecektir. Seçicilerin kapsayıcılığının veya dışlayıcılığının rekabet ve temsiliyet kavramları üzerindeki etkisi ölçülecektir. Rekabet kavramı, yeni adayların mevcut milletvekilleri karşısındaki kazanma endeksleri ile ölçülecektir. Temsiliyet kavramı ise kadın ve genç adayların kazanma endeksleri ile ölçülecektir. Sonuç bölümünde, ele alınan partilerin kullandıkları aday belirleme yöntemlerinin yarattığı sonuçların temsili demokrasiye etkileri değerlendirilecektir.
Amerikan siyasal parametrelerine göre Türkiye'de siyasal partilerin sağ-sol ekseninde hizalanması

Bu çalışmadaki ana hedef, Türkiye'den daha farklı bir siyasal geçmişşi ve daha farklı toplumsal özellikleri olan Amerika Birleşik Devletleri'ndeki siyasal partilerin ve siyasi hareketlerin temel ideolojik eğilimleri ve onları ayrıştıran tartışma konularının neler olduğu belirlenerek, Amerikan siyasal parametrelerine göre Türkiye'deki siyasal partilerin sağ-sol ekseninde hizalanmasını araştırmaktır. Bu tablo meydana getirilirken, araştırma içerisinde, klasik ve modern siyasal ideolojilerin tarihçeleri ve genel özellikleri, Amerika Birleşik Devletleri'nin siyasi yapısı, siyasal parti sistemi, Amerikan siyasal partilerinin tarihçeleri ve Amerikan siyasetindeki temel ideolojik ayrışma noktaları ele alınarak incelenmiş ve elde edilen bulgular ışığında Türk siyasal sistemindeki partilere bu parametreler uyarlanarak yeni bir ölçeklendirme yapılmıştır. Araştırma kapsamında; resmi belge incelemesi, Amerika Birleşik Devletleri siyaseti ve siyasal partileri ile Türkiye siyaseti ve siyasal partileri hakkında kaleme alınan rapor, bilimsel kitap, makale, tez, gazete köşe yazıları ve internet raporlarının değerlendirilmesi ve farklı siyasal liderlerin söylemlerinin istatistiki analizi yapılarak, çalışma, birçok farklı yöntemle zenginleştirilmiş ve ortaya özgün ve kapsamlı bir araştırma konmuştur. Araştırma neticesinde, Amerikan siyasetine yön veren siyasal tartışma konularına göre Türkiye ve ABD siyasetindeki siyasal partiler düzleminde bir siyasal hizalanma gerçekleştirildiğinde, iki ülkenin farklı siyasal geçmişş ve koşullarından kaynaklanan sebeplerle, iki ülkedeki sağ ve sol partilerin her konuda uyuşmadıkları ortaya konmuştur.