turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Yukarı Fırat Bölgesi Hellenistik ve Roma dönemi yerleşimleri

Yukarı Fırat Bölgesi, ılıman iklimi, tarıma, yaşamsal faaliyetlere elverişli düzlüklere sahip olması nedeniyle, tarih öncesi dönemden günümüze, kültürel hareketliliğin yoğun olarak görüldüğü bir bölgedir. Bu özellikleri sebebiyle geçmişşten günümüze çeşitli mücadelelere sahne olmuştur. Bölge hakkında bugüne kadar çok kısıtlı çalışma yapılmış olsa da, eldeki mevcut verilerden bu bölgede konumuz açısından, Hellenistik ve Roma Dönemleri'nde bir hareketlilik yaşandığı, gerçekleştirilen kazı ve yüzey araştırmaları sayesinde görülmektedir. Özellikle, Roma'nın, bölgede yoğun mücadelelere girdiği, bu mücadelelere, Küçük Asya'da hakimiyet kurduktan sonra, sınırlarını Fırat'a kadar genişletme amacının sebep olduğu görülmüştür. Bu fetih hareketlerinin izlerini, bölgede özellikle Elazığ ve Malatya illerinde kazılar sonucu tespiti yapılan, kale yapılarının varlığı ile net bir şekilde görmekteyiz. Bu çalışma, eldeki kısıtlı sayıdaki verilerden yola çıkarak, Yukarı Fırat Bölgesi'nin, Paleolitik Çağlar'dan, Roma Dönemi'nin sonuna kadar geçirmiş olduğu evreleri, bir araya getirmeye, tek başlık altında toplamaya çalışmıştır.
Kalkolitik Smintheion kazıları buluntusu deniz kabukları

Bu yüksek lisans tez çalışması Çanakkale ili Ayvacık ilçesi Gülpınar beldesinde bulunan ve yaklaşık olarak M. Ö. 5200- 4800 yılları arasına tarihlenen Kalkolitik dönem Smintheion yerleşiminde ele geçen deniz yumuşakça kabuklarını sistematik ve işlevsel açıdan incelemeyi amaçlar. 2004 yılından 2010 yılına kadar Sminetheion 'da sürdürülen arkeolojik kazılar sırasında ele geçen yaklaşık 7000 adet deniz yumuşakça kabuğu detaylı olarak incelenerek bu yerleşim insanlarının besin maddesi olarak hangi tür yumuşakçalardan faydalandıkları ve besin artığı durumundaki yumuşakça kabuklarını ikincil kullanımla ne şekilde değerlendirdikleri konuları irdelenmiştir. Deniz yumuşakçalarının besin maddesi olarak kullanımı Anadolu'da Paleolitik döneme kadar eskiye gittiği arkeolojik veriler ışığında ortaya koyulmuştur. Ele geçen yaklaşık 7000 adet deniz yumuşakça kabuğu içinde 121 adet işlenmiş örnek belgelenmiştir. İşlenmiş bu örneklerden 9 adedi alet, 112 adedi süs eşyası olarak değerlendirilmiştir. Arkeolojide ürünlerin ikincil kullanımlarının çok sık karşımıza çıktığı söylenemez. Bu bakımdan Kalkolitik Smintheion yerleşimindeki deniz yumuşakça kabuklarından yapılmış kolye, boncuk ve aletlerin yenebilen türlerden üretilmiş olmaları, yerleşim insanlarının bu kabukların ikincil bir amaç doğrultusunda kullanımının bilincinde olduklarını ortaya koymaktadır. Deniz yumuşakça kabukları ile ilgili çalışmaların sınırlı sayıda olduğu göz önüne alındığında bu yüksek lisans tez çalışmasının Anadolu arkeolojsine katkı sağladığı düşünülebilir.
Başlangıcından Eski Tunç Çağı'nın sonuna kadar Anadolu altın, gümüş ve elektrum süs eşyalarının yapım teknikleri

Bu çalışmada, incelenecek olan süs eşyalarının hammadesini oluşturan altın, gümüş ve elektrum üzerinde detaylı bir şekilde durularak, metalürjileri, üretim teknolojileri, metalurjik gelişmeleri ve altın, gümüş yataklarının Anadolu'daki dağılımı gibi konular ortaya koyulmaya çalışılmıştır. Ayrıca, altın, gümüş ve bir alaşım olan elektrumun Anadolu'da ilk kullanılışları, hangi yatakların hangi merkezler tarafından kullanıldığı, ticari değerleri, işleme teknikleri ile olan bağlan, metalik özellikleri üzerinde durulmuştur. Altın, gümüş ve elektrum ile direkt olarak ilişkili olan maden işleme teknikleri üzerinde durulmuştur, incelenecek olan süs eşyalarının yapım tekniklerinin daha iyi anlaşılabilmesi için üzerinde durulan dönemlerde kullanılmış olan belli başlı teknikler araştırılıp burada sunulmuştur. Maden işleme teknikleri detaylı bir şekilde ortaya koyulduktan sonra, Geç Kalkolitik Çağ'dan Eski Tunç Çağı'nın sonuna kadar Anadolu'da altın, gümüş ve elektrumdan yapılmış süs eşyalarının işleme tekniklerinin incelenmesine çalışılmıştır. Sonuçta, incelenmiş olan süs eşyalarının işleme tekniklerinin başarıyla uygulanmış olduğu görülmüştür. Anadolu insanı, temeli Neolitik Çağ'da atılmış metalurjik ve teknolojik bilgileri sayesinde özellikle Eski Tunç Çağı'nın sonuna doğru belli başlı teknikleri başarıyla uygulayarak teknik düzeyleri oldukça yüksek süs eşyaları üretmişlerdir.
MS 4. - 7. yüzyıllar arasında haç motiflerinin gelişimi

Haç, Hıristiyanlık öncesinde çarmıha germe cezası olarak kullanılmış olup, İsa'nın çarmıha gerilmesiyle kutsal bir şekle bürünmüş ve dini bir simge haline gelmiştir. Haçların farklı anlamlar yüklenerek kullanılmasının yanı sıra form açısından da çeşitlilik gösterdiği bilinmektedir. Çalışma kapsamında MS 4. ve 7. yüzyıllar arasınatarihlendirilmiş farklı materyallerden üretilmiş haç motifli birçok eser ele alınmış olup bu eserler kronolojik bir düzen içerisinde sıralanıp katalog halinde sunulmuştur. Bu eserler üzerinde betimlenen sekiz ana tip haç formu tespit edilmiştir. Bu haç formlarının da kendi içerisinde farklı birçok tipolojik özellik gösterdiği görülmüş olup her bir objekendi türü ve diğer türlerdeki materyallerle karşılaştırılarak tarihsel gelişimi ve değişimi incelenmiş, objeler üzerinde bulunan haç motifleri arasındaki benzerlik ve farklılıklar ortaya konulmaya çalışılmış, haçların tipolojik özelliklerine bakılarak bunlarıntarihlemeye yardımcı bir kriter oluşturup oluşturmadıkları tespit edilmiştir.
Arkaik Dönem attika vazoları üzerinde görülen düğün ve cenaze sahneleri

Attika Seramiği, M. Ö.650- 480 yıllan arasında en gelişmiş dönemini yaşamıştır. Bu dönemde seramiklerin önceki dönemden devam eden bir geleneği yansıttığı görülmektedir. Dönemin seramiğinin asıl gelişimini gösteren ise Attika seramikleri üzerine yapılan resim ve tasvirlerdir. Bu tasvirlerinde, kendi içlerinde ilk ortaya çıkan Siyah Figürlü örnekler ve ardından gelen gelişmiş seramik safhası olan Kırmızı figürlü örnekler şeklinde ayrılabilmektedir. Düğün ve cenaze gelenekleri Yunan dünyasında çok eskiden beri gelen bir kültür devamlılığım yansıtmaktadır. Özellikle düğün' de gelin ve damadın yıkanarak arındırılması, nedime ve sağdıcın yardımcı oluşu, gelinin yeni evine çeyiziyle birlikte gidişi, duvak olgusu; cenaze'de ise yas tutma geleneği, ölü için yemek verilmesi, kadınların dizlerine vurarak ağıt yakmaları, ölünün iyi Özelliklerinin anılması, belli zamanlarda ölünün törenlerle anılması Antik Yunan'la günümüz arasındaki benzerliklerdir. Ayrıca, antik dönemde, düğün ve cenaze törenleri arasında, ziyafet düzenlenmesi, bu törenlerde müzik ve şarkının yer alması, iki törenin de geçiş anlamı ifade etmesi gibi benzerlikleri de belirtmek gereklidir. Siyah ve kırmızı figür tekniğinde boyanmış olan seramikler üzerinde düğün ve cenaze sahneleri de betimlenmiştir. Sonuç olarak, bu vazolar üzerinde görülen cenaze ve düğün tasvirlerinden, Antik Yunan dünyasında düğün ve cenaze olgusunun çok önemli bir yere sahip olduğu anlaşılmaktadır. 227
Antik kaynaklar ve arkeolojik veriler ışığında Traklar

Traklar Asya ve Avrupa arasında köprü vazifesi görmüş bir coğrafyada kendi kültürlerini yaşamaya çalışan bir ulustur. Ancak gerek Yunan koloni hareketleri gerekse Pers ve İskit saldırıları ve yakın coğrafyalarında seyreden sürekli karışıklık ve savaş atmosferiyle birlikte askeri kimlikleriyle ön plana çıkmışlardır. Pek çok büyük imparatorlukla mücadele eden Traklar bütün bu karışık dönemlere rağmen iyi ilişkiler kurmuş ve Trakya'nın Roma eyaleti olmasından sonra bile ayrıcalıklı olarak yaşamıştır. Bu çalışma kapsamında Trak ulusunun ve Trakya bölgesinin geniş siyasi tarihi, kendi kabileleri ve çevreleriyle olan ilişkileri, sosyal ve dini yaşantılarının yanı sıra köken konusuna da değinilmiş ve kökenlerine dair bilgiler hala bilinmezliğini korumasına rağmen çeşitli düşüncelere yer verilmiştir. Aynı zamanda antik kaynaklar önderliğinde modern kaynaklara ve düşüncelere de açıklamalar getirilmiştir. Antik kaynaklar ve arkeolojik veriler ışığında Traklar, konu başlıklı bu çalışmada Trakya bölgesinin ne denli karışıklıklar yaşadığı ve Trak halkının bu hengameden nasıl etkilendiğini anlamak ve kökenine ışık tutmak adına Paleolitik çağlardan itibaren bölgenin ve ulusun siyasi tarihine değinilmiş daha sonra bölgede varlığını Geç Tunç Çağı'nda göstermeye başladığı varsayılan ve kökenine dair çeşitli fikir ayrılıkları bulunan Traklar'ın sanat anlayışları, dini inanışları, ekonomik güçleri, kullandıkları iletişim yöntemleri, arkeolojik buluntular ve antik kaynaklar doğrultusunda ortaya konulmuştur.
Rhodiapolis hatalı üretim seramiklerinin deneysel arkeoloji yöntemiyle incelenmesi ve uygulanması

2006- 2012 yılları arasında devam eden Rhodiapolis kazılarında çeşitli dönemlere ait çok sayıda seramik buluntu ve üretim atığı ele geçmişştir. Söz konusu buluntuların bol miktarda olması Rhodiapolis antik kentinin önemli bir seramik üretim merkezi olabileceği kanaatini güçlendirmektedir. Bu çalışmada, Rhodiapolis yerel seramik üretimi buluntuları ışığında deneysel arkeoloji yöntemi ile incelenmesi amaçlanmaktadır. Elde edilen seramik buluntuların formlarının tipolojik ve morfolojik özelliklerinin belirlenmesi, yerel killer kullanılarak bu formların yeniden üretiminin gerçekleştirilmesi, ayrıca bu yeni üretimlerin Roma dönemine uygun bir fırın yapısında pişirilerek değerlendirilmesi bu çalışmayı önemli kılmaktadır. Bu çalışmada incelenen günlük kullanım seramikleri arasında çok sayıda farklı formlar yer almaktadır. Bu seramikler içerisinden çanak, tabak, kaseler, tencereler, güveçler, güveç altlıkları, kapaklar, amphoralar, damgalar ve kiremitlere ait örnekler seçilmiştir. Seçilen örneklerin tipolojik ve morfolojik sınıflandırılması yapılmış ve katalog oluşturulmuştur. Katalog içerisine dahil edilemeyecek şekillendirme ve pişirime dair önemli ipuçları sunan örnekler de incelenmiştir. Seramik üretiminin en önemli aşamalarından olan 'pişirim' için, Roma dönemi planına uygun fırın inşa edilmiştir. Fırın inşasında, Anadolu Çömlekçiliği konusunda araştırma yapmış seramik sanatçılarının görüşleri ve antik dönem fırın yapısı dikkate alınmıştır. Fırın temel olarak; ateşleme koridoru, yanma odası, ızgara, fırın içi destek, pişirme odası, kubbe ve baca deliğinden oluşmaktadır. Bu çalışmada, Rhodiapolis yerleşkesine yakın dört ayrı bölgeden kil örnekleri alınmış ve yerel üretim seramikleri tekrar üretilmiştir. Hem seramik buluntular hem de dört farklı kilden üretilen örnekler üzerinde karakterizasyon analizleri yapılmış ve elde edilen sonuçlar değerlendirilmiştir.
Sürmecik paleolitik açık hava yerleşimi kenar kazıyıcılarının tekno-tipolojisi

Sürmecik Paleolitik Açık Hava Yerleşimi hem dünya hem de Anadolu arkeolojisi açısından oldukça önemli bir yerleşim yeridir. Yerleşim yeri buluntu topluluğu açısından, tipolojik olarak Orta Paleoltik Dönem olarak nitelendirilir. Kenar Kazıyıcılar Orta Paleolitik Dönemde en sık rastlanan alet grubudur. Her dönem içerisinde görülen bu aletler özellikle Orta Paleolitik'te çok fazla çeşitlenme göstermiştir. Kenar kazıyıcılar bu tez kapsamında incelenen endüstrinin dördüncü büyük grubunu oluşturur. 1854 adet kenar kazıyıcının bütün alt tiplerine bu yerleşim yeri içerisinde rastlamak mümkündür. Mousterien'in bu karakteristik aletleri çok fazla işleve yönelik kullanılan aletlerdir. Buluntu yerinin keşfi ile Batı Anadolu'da Paleolitik Çağ açısından bir bütünlük sağlanmıştır.
Elaiussa Sebaste antik yerleşimi cam buluntuları

Mersin-Silifke yolu üzerinde yer alan Ayaş-Kumkuyu'daki Elaiussa Sebaste antik yerleşiminde 1995 yılından beri sürdürülen kazılar sonucunda çok sayıda cam buluntu ele geçmişştir. 1999 yılından itibaren çalışılmaya başlanan cam buluntular, yerleşimin Geç Hellenistik Dönem'de Erken Bizans Dönemi'ne kadar uzanan tarihsel süreci içine dağılmış durumdadır. Ele alınan toplam 1529 parçanın büyük bir kısmı, yerleşimin son dönemi olan Erken Bizans Dönemi'ne aittir. Bunu başlıca nedeni, alanın daha sonraki süreçlerde yerleşim görmemesinden dolayı kalıntıların in-situ kalabilmesidir. Erken Bizans buluntuları içindeki en yoğun formu kandiller kaplamaktadır. Bu formun dışında, günlük kullanıma yönelik tabak, kase, bardak ve şişe-sürahi gibi formlarla karşılaşılmaktadır. Geri kalan cam buluntuların en yoğun grubunu, ortaya çıkarılan kayaya oyulmuş oda mezarlardan gelen zengin cam malzemeden dolayı Erken Roma Dönem eserleri oluşturur. Bu grubun en yoğun formunu ise unguentarium'lar oluşturmaktadır. Elaiussa Sebaste'de özellikle Roma Dönemi ticareti, hem seramik buluntular hem de özellikli cam buluntularla anlaşılabilmektedir. Verilere dayanarak, cam buluntular içinde ithal malzeme olarak belirlenen formların İtalya, Suriye-Filistin, Roma imparatorluğu'nun batı bölgeleri gibi birçok yerden cam eserlerin geldiği tespit edilmiştir. Bunun dışında tespit edilen yerel formların büyük bir çoğunluğu ise Erken Bizans Dönemi'ne aittir. Bu dönem katmanlarında ortaya çıkarılan, cam üretimiyle bağlantılı parçalar da kentte bu dönemde gerçekleştirilen üretimi kanıtlamaktadır. Tespit edilen bu durum, yapılan arkeometrik çalışmalarla da desteklenmiştir.
Burial costoms of Clazomenae in the Iron Age (1100 - 500 bc)

Bu çalışma Clazomenae kentinin Demir Çağları ve Arkaik dönemdeki ölü gömme geleneklerini incelemektedir. Tez kapsamında Clazomenae kentine öncelik verilmesinin nedeni kentin Protogeometric dönemden Arkaik dönemin sonuna kadar yoğun bir bilgiye sahip olmasıdır. Burada temel amaç, mezar ve mezarlıklardan bilgileri toplayıp ve derleyip, Clazomenae ölü gömme gelenekleri için daha genel ve kapsayıcı bir sonuca ulaşmaktır. Çalışma, Clazomenae'de Protogeometrik dönemden Arkaik dönem sonuna kadar açığa çıkarılmış mezar, mezarlık alanları ve nekropolleri mezar tipleri, pratikleri, hediyeleri, yaş ve cins açısından tanıtacaktır. Çalışmanın en önemli amacı farklı dönemlerdeki kent ve mezarlık ilişkisini; mezarlıkların konumu; belirli mezarlıkların yayılımı, gelişimi ve gömme geleneklerinin değişimi; bunun yerleşim yapısındaki etkileri; mezarlıkların devamlılığı, devamsızlılığı ve değişiminden yola çıkarak anlamaya çalışmaktır.
Liman Tepe, Bakla Tepe ve Kocabaş Tepe insan yüzlü kapları

Prehistorik dönemlerden itibaren çok yoğun bir iskana sahne olan Ege Bölgesi'nde en çok tercih edilen yer, İzmir Körfezi ve çevresi olmuştur İzmir Körfezi kıyılarındaki prehistorik merkezlerden Liman Tepe, Bakla Tepe ve Kocabaş Tepe'de yürütülen arkeolojik çalışmalarla Ege arkeolojisine çok önemli katkılarda bulunulmuş, özellikle de Ege ve İzmir Bölgesinde Bronz Çağlan boyunca bir kültürel beraberliğin varlığı aydınlık kazanmıştır. Çanak-çömlek repertuarında ayrıcalıklı bir yapıya sahip olan insan yüzlü kapların incelendiği bu çalışmada, Liman Tepe, Bakla Tepe ve Kocabaş Tepe'den bulunmuş bu malzeme grubu incelenerek, bir katalog oluşturulmuştur. Kazı malzemesinin diğer bölge ve kültürlerdeki örneklerle karşılaştırması yapılarak bir dağılım haritası çıkarılmaya ayrıca sanatsal ortaya konularak insan ve sosyal yaşamıyla ilişkisi açıklanmaya çalışılmıştır. Çalışmamızda ele aldığımız malzemeler, bilim dünyasında 'antropomorf kaplar' olarak genel bir isimle anılmaktadır. Ancak incelediğimiz örnekler bize, insan yüzlü kaplar ile antropomorf yani insan biçimli kapların farklı ele alınması gerektiğini göstermiştir. Kaplar üzerinde görülen yüz sembolü bir varlığın temsilidir ve bu tür kapların dini rolü yadsınamaz. Kaplardaki bu şekillendirme farklı uygulamalarla bile olsa geç dönem örneklerinde de izlenmekte ve devamlılık gösteren bir sanat anlayışını ortaya koymaktadır. Sınır tanımaz bir yayılım gösteren bu kaplar, Mezopotamya, Anadolu, Ege Adaları, Balkanlar ve İberik Yarımadası gibi çok geniş bir dağılım haritasına sahiptir.
Diyarbakır Müzesi'ndeki cam kaplar

Diyarbakır Müzesi cam eser koleksiyonunda bulunan cam kapları içeren bu çalışmamda, 583 adet cam kap değerlendirilmiştir. Oldukça farklı ve zengin bir form çeşitliliğine sahip olan bu cam kapların neredeyse tamamı iyi korunmuş ve tüm durumdadır. Bu çalışmadaki cam kaplar iç kalıp tekniği, çubuk kalıp tekniği, serbest üfleme tekniği, kalıba üfleme tekniği ile üretilip tüy bezeme, çökertme tekniği ve çimdikleme tekniği gibi farklı süsleme teknikleri ile bezenmiştir. Tek tek ele alınıp değerlendirilen cam kaplar form olarak oinochoe, aryballos, alabastron, amphoriskos, unguanterium, şişe, kase, tabak, bardak, kandil, serpici, kavanoz, kadeh, amulet başlıkları altında sınıflandırılmıştır. Diyarbakır Müzesi cam eser koleksiyonunda yer alan cam kapların genel olarak M. Ö. 6. yüzyıl ile M. S. 14. yüzyıllar arasında üretilmiş oldukları, incelenen bilimsel kaynakların rehberliğinde saptanmıştır. Bu çalışmam sırasında tüm cam kaplar, teker teker fotoğraflanıp dijital ortamda çizimleri yapıldıktan sonra kayıt altına alınmıştır. İncelenen bilimsel kaynaklarda, bu cam kaplar ile benzer olan örnekler saptanıp tarihlendirme yapılmıştır. Önce üretildikleri zaman aralığına göre ardından formlarına göre gruplandırılan cam kaplar, kendi içinde de erken olanörnekten geç olan örneğe doğru sıralanarak tiplere ayrılıp sınıflandırılmıştır. Oldukça zengin bir form çeşitliliğine sahip olan bu cam kapların bölgede mevcut olan bir üretim merkezinin ürünleri olup olmadığı, üretim varsa hangi bölgelerin bu üretim merkezini etkilediği araştırılmıştır. Buna ek olarak, antik dönemin ticaret yollarının kesiştiği bir noktada yer alan Diyarbakır kentinin cam ticareti hakkında yeni verilere ulaşmak amaçlanmıştır.
Küçükçekmece Göl Havzası metal buluntuları

İstanbul'un Roma İmparatorluk Dönemi yerleşimleri hakkında bugüne kadar sınırlı sayıda çalışma yürütülmüştür. Genellikle sur içinde yoğunlaştığı düşünülen yerleşimlerin, gerçekleştirilen çok sayıdaki kurtarma kazısı sayesinde oldukça geniş bir alana yayıldığı düşünülmüştür. Küçükçekmece Göl Havzası Kazısı, 2007- 2009 yılları arasında yürütülen yüzey araştırmalarında tespit edilen zengin kültürün saptanmasının sonucu olarak, 2009 yılında Bakanlar Kurulu'nun kararı ile başlatılmıştır. Çalışmaların ilk yılından itibaren tüm buluntu gruplarında oldukça zengin bir kontekst ele geçmişştir. Metal grubunda ise yoğunlukla bronz olmak üzere, altın, demir ve kurşun buluntular tespit edilmiştir. Bu grubun içerisinde sikkeler kolay tanımlanabilir olduğundan ve herhangi bir işlevsel özellik tanımlanması gerekmediğinden konuyla ilgili uzmanlar tarafından çalışılıp yayınlanmıştır. Bunun dışında yer alan metal nesneler ise kullanım alanlarına göre sınıflandırılmış, yapım teknoloji açısından incelenmiş ve etnoarkeolojik olarak değerlendirilmiştir. Yapılan bu çalışmalar ile yerleşimin dönemi içerisindeki madencilik anlayışı, teknik altyapısı, diğer bölgeler ile etkileşimi ve sosyal yaşamda metalin yeri gibi sorulara yanıtlar aranmaya çalışılmıştır.
Yakındoğu'da yerleşik yaşamın başlangıcı ile ilgili ilk kuramlar ve bunların alan çalışmalarını yönlendirici etkileri V. G. Childe ve R. J. Braidwood'un görüşleri ve arkeolojik çalışmalara etkisi

nsanoglunun, göçebe yasam tarzından yerlesik yasama geçisini ve bunun ardından gelen gelismeleri konusu içine alan ve Neolitik olarak adlandırılan süreç, günümüzde arkeolojinin en çok arastırılan ve tartısılan konularından biridir. Özeliklearkeolojinin gelisim süreci içinde yer alan kuramsal hareketler veya akımlarlaNeolitik arastırmalar arasında dogrudan bir iliski görülmektedir. Bu çalısmada amaç, Neolitik üzerine ortaya atılan kuramların ve öne sürülen varsayımların arkeolojininarazi çalısmalarına, yaklasımlarına ve geçmişse bakısına yön veren etkilerini incelemek olacaktır. Bunu yaparken de günümüzde görüsleri halen etkisini koruyanV. Gordon Childe ve R. J. Braidwood'un devrim niteligindeki çalısmaları üzerinden hareket edilecektir.
Phokaia'dan bir mezar steli

Bu çalışmada, Phokaia'da bulunan ve aynı tür eserlerden özgün yapısıyla ayrılan bir mezar steiini tanıtmaya çalıştık. Stel üzerindeki konuyu, kabartmanın altında yer alan yazıtıyla çözmeyi denedik. Buna göre mitolojide konu edilen 'Psyche' olayıyla da bağlantılı kabartmada genç yaşta ölmüş bir sporcu konu edilmiştir. Anlatımı kolaylaştırmak amacıyla da, sporcunun çalıştığı mekan ve uğraşısı ile hizmetçilerine yer vermiştir. Ayrıca 'ruh' ile sevgilinin birbirine kavuşması anlamına gelen Psyche ile Eros arasındaki ilişki, genç yaşta ölen başarılı sporcu ile onu Hades'e sunuluşu biçiminde yorumlanmıştır. Tiptlojik benzeri bulunmayan Phokaia Stelin, dönem içindeki benzer tek figürlerle yapılan karşılaştırmalar sonucu M. Ö. 2. y. y. sonlarına tarihlenmesinin uygun olacağı kanısına varılmıştır.
Ainos taşaltı nekropolü Roma Dönemi pişmiş toprak figürinleri (1986-1999)

konumu itibariyle çok ayrıcalıklı bir öneme sahip olan Ainos'ta, çalışma konumuzu oluşturan Taşaltı Nekropolü'nde, 1986- 1999 yıllarında gerçekleştirilen kazı çalışmalarında bulunan ve Edirne Müzesi envanterinde kayıtlı 98 adet Roma Dönemi terrakotta figürini incelenmiştir. 98 adet figürin üzerinde yapılan çalışmalar sırasında tipolojik değerlendirmeleri ve analojileri yapılarak, üretim merkezlerinin saptanması ve ticari ilişkilerinin belirlenmesi çalışılmıştır. Bu doğrultuda elde edilen veriler katalog şeklinde düzenlenmiştir. Tüm araştırma ve değerlendirmeler sonucunda, ilk etapta 98 olarak belirlenen figürin sayısı, farklı döneme ait olduğu anlaşılan iki figürinin kapsam dışı bırakılmasıyla 96 olarak değiştirilmiştir. Bu figürinlerin ağırlıklı olarak MÖ 1. yy. ile MS 1. yy.'a tarihlendikleri görülmüştür. Benzer örnekleri ile yapılan karşılaştırmalar neticesinde hangi kentlerle ticari ilişkilerin olduğu anlaşılmıştır. Ayrıca benzer örneklerine rastlanılmayan ve Roma Dönemi figürin üretim merkezlerinde aynı atölye imzası görülmeyen figürinler sayesinde Ainos'ta figürin üretiminin olabileceği sonucuna varılmıştır.
Roma dönemi mozaik betilerine göre nereid ikonografisi

Roma döneminde Roma'da olan her olay ve konu eyaletleretaşınmıştır. Ancak Roma'dan alınan döşemelerin ne kadar zamandaeyaletlere verildiği konusunda çok az sayıda kronolojik kanıtbulunmaktadır Özel villalarda kullanılan mozaik döşemeler özellikleikonografi ve onun fonksiyonu bir statü sembolü haline gelmiştir. Mozaiklerin fonksiyonları ile ev ya da bulunduğu mimari yapıyla bir ilişki vardır. Evlerde görülen resimlerde Neptün, Venüs, Okeanos diğer denizyaratıklarının dışında Nereid betimleri de özellikle tercih edilmiştir. Bunların her biri evlerde ilahi güç ve kötü olayları durdurma becerisine sahip varlıklar olarak düşünülmüş olmalıdır. Betim olarak baktığımızda, mimari mekanların farklılığının kompozisyonfarklılığına neden olmadığını görüyoruz. Evlerde kullanılan resimlerbenzer bir şekilde hamam yapılarına da uygulanmıştır. Sahip olduğumuz veriler ışığında bir değerlendirme yapma şansımız bulunmaktadır. Buna göre Roma villası balnealarında, tricliniumda, geçiş odası ya da koridorkaplamasında, peristylli avluda ya da avluda yer alan impliviumdöşemelerinde, cubiculumda, oicusda yer almıştır. Mozaikler üzerinde İ. Ö 4. yüzyılın ortalarında Yunanistan'da silahtaşıyan Nereidler'le başlayan betim, daha sonra İ. S. 1. yüzyıla kadarmozaik kaplamaları üzerinde her nedense tercih edilmemiştir. İ. S. 1. yüzyılda tek örnek olarak mozaik betim repertuarına giren Nereidkompozisyonu İ. S. 2. yüzyılla birlikte tercih edilen motifler arasına girerek erotik bir görünüm almıştır. Nereid konusu mozaikler üzerindealtın çağını İ. S. 3. yüzyılda yaşar ve İ. S. 6. yüzyıla kadar azalarak varlığını sürdürmüştür.