turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Almanya'da ırkçılık ve antisemitizm

Almanya'da ırkçı ve antisemitist eylemler, I. Dünya Savaşı sonrası yaşanan ekonomik bunalımla Yahudileri hedef almış ve 6 milyon Yahudi Naziler tarafından yok edilmiştir. 1970'li yıllarda başlayan ekonomik bunalım Federal Almanya'da yeniden yabancı düşmanlığının ortaya çıkmasına neden olmuş ve bu düşmanlık 1980'li yıllardan itibaren göçmen işçi ve mültecilere yönelik yabancı düşmanlığına dönüşmüştür. Bu çalışmanın amacı, Almanya'da son dönemde artan ırkçı, yabancı düşmanı ve antisemitist düşünce ve eylemlerin köken ve nedenlerini tarihsel, siyasi, sosyolojik, psikolojik ve ekonomik faktörlerle birlikte ele alıp ortaya koymak ve bu yolla çıkarımlara ulaşabilmektir. Irkçılık ve Antisemitizmin kavramsal olarak incelemesi yapılarak tarihsel süreç içerisindeki ideolojik dönüşümünün ve gelişiminin incelendiği ilk iki bölümden sonra üçüncü bölümde; dünya tarihinin Yahudi düşmanlığı ve ırkçılık sicilinde ayrı bir yeri olan Almanya'nın, geçmişşinden yaşadığımız zamana gelinceye kadarki değişen eylemleri irdelenmiştir. Ardından, günümüzdeki önemli aşırı sağcı siyasi partilerin, çeşitli konulara ideolojik yaklaşımları ve içinde bulundukları koşullardan ne şekilde etkilendiklerine değinilmiş, ırkçılık ve yabancı düşmanlığının etkisiyle birlikte, göçmen işçilerin bugünkü toplumsal konum ve durumlarının sebep ve sonuçları üzerine tartışılmıştır. Son olarak, yabancı düşmanlığı ve ırkçılığın diğer Avrupa ülkelerindeki durumu ve aşırı sağcı siyasi partilerin yükseliş eğilimleri hakkında bilgi verilmiştir.
Demokrat Parti döneminde Aleviler ve Bektaşiler'in siyasi ve sosyo-kültürel faaliyetleri (1950-1960)

12. yüzyıldan beri Anadolu coğrafyasında bulunan aynı zamanda Anadolu'nun ve Balkanlar'ın Türkleşmesinde faydası olan Alevilerin ve Bektaşilerin, göçebe ve Türkmen kültürünü yansıttığı için Osmanlı Devleti'nin merkezileşmesine ters düşen yaşantısı sebebiyle zaman zaman isyan etmiştir. Zaman içinde devlet ile uyumlu hale gelen Bektaşi tarikatı 1826'da Yeniçeri ordusunun kaldırılması sırasında, Yeniçeriler ile ilgisinden dolayı kaldırılıp, faaliyetleri yasaklanmıştır. 20. Yüzyıla kadar, Heterodoks topluluklardan Bektaşiler şehir merkezinde yaşayan kesimi kültürlü kesimi oluştururken, Aleviler ise kırsalda devlet otoritesinin zayıf olduğu yerlerde yaşamıştır. Türkiye Cumhuriyeti'nin kuruluşunda önemli roller üstlenen Alevi ve Bektaşi toplumu, Cumhuriyetin laiklik ilkesine bağlı kalarak, Cumhuriyet devimlerini desteklemiştir. Alevilerin ve Bektaşilerin ibadethaneleri ve faaliyetleri 1925 yılında Tekkeler ve Zaviyeler kanunu gereğince yasaklanmıştır. Bundan sonraki süreçte gizli de olsa ibadetlerini yapmaya çalışmışlardır. Demokrat Parti döneminde ise, Alevilik ve Bektaşilik konusu aslında geçmişşten günümüze kadar gelerek devam eden Heterodoks İslam topluluklarının kültürel kimlik meselesinin içinde olup, Türkiye Cumhuriyeti'nin de çözülememiş ve çözüme kavuşturma çabaları devam eden sosyo-kültürel ve siyasal bir meseleden bir kesittir. Tezin konularını içeren bu dönem de Türkiye'de çok partili siyasal hayata geçiş sürecinin tamamlanmıştır, devleti kuran Cumhuriyet Halk Partisi'nin 14 Mayıs 1950'de seçimi Demokrat Parti'ye kaybedip CHP muhalefet, DP ise iktidar partisi olmuştur. DP'nin iktidar yılları dinin siyasette aktif bir şekilde kullanıldığı ve ilk defa TBMM'de yoğun olarak iki parti arasında 'Laiklik' tartışmalarının yaşandığı süreçtir. Bu bakımdan değerlendirdiğinde, Türkiye Cumhuriyeti'nde Aleviliğin ve Bektaşiliğin tarihi süreç içindeki konumunun belirlenmesinde dönüm noktasıdır. Demokrat Parti döneminde yazılan Alevilik ve Bektaşilik ile ilgili eserlerden, dönemin gazete haberlerinden, devletin arşiv belgelerinden ve o döneme tanık olan önemli şahsiyetlerin anılarından yararlanıldı. Bu sayede Hacı Bektaş Veli dergahının müze olarak açılması ve Demokrat Parti'yi kuran Adnan Menderes, Celal Bayar, Fuad Köprülü ve Refik Koraltan'ın Alevi ve Bektaşi toplumuna yabancı olmadığı anlatılmıştır. Aynı şekilde Alevilerin ve Bektaşilerin ibadet ve kültür faaliyetlerini gizli şekilde yaptıkları için karşılaştıkları sorunlar anlatılmıştır.
Türkiye'de 2000 sonrası işçi hareketinde kadınlar

Kapitalist üretim ilişkilerinin ve ataerkil yapıların bir sonucu olarak kadınlar emek piyasası içinde dezavantajlı bir konuma sahiptir. Türkiye'de de tarihsel, siyasal ve ekonomik gelişmeler doğrultusunda bu dezavantajların kadınlar açısından daha da derin bir biçimde yaşantılandığı görülmektedir. Buna karşılık bu dezavantajlı konumun getirdiği eşitsizlik ve ayrımcılık ile mücadele edebilecek mekanizmaların geliştirilmesinin toplumsal cinsiyet ilişkileri ve kadın emeği bağlamında dönüşümler yaratabileceği düşünülmektedir. Bu çalışmada Türkiye'de 2000'li yıllarda kadın emeğinin dinamiklerinin ele alınması hedeflenmiş, siyasal, ekonomik ve politik bağlamda ücretli kadın emeğinin genel özellikleri değerlendirildikten sonra işçi hareketinde kadınların rolü incelenmiştir. Bu doğrultuda kadın işçilerin aktif olarak yer aldığı Novamed Direnişi, TEKEL Direnişi ve Flormar Direnişi'ndeki kadın işçilerin işçi hareketi içinde nasıl konum aldıklarını, hangi deneyimleri elde ettikleri ve tüm bunların Türkiye'de işçi hareketi ile kadın hareketine nasıl yansımaları olduğu üzerine değerlendirmeler yapılmıştır. Novamed Direnişinin ve TEKEL Direnişinin yer aldığı yayınlar ve akademik çalışmalar incelenmiş, Flormar Direnişi'nde ise işçi kadınlar ile derinlemesine görüşmeler gerçekleştirilmiştir. İşçi kadınların bir emek hareketi içerisinde aktif olarak yer almasının bir güçlenme, özneleşme ve özgürleşme olarak deneyimlendiği ve toplumsal cinsiyet ilişkileri bağlamında değişim ve dönüşümler yarattığı görülmüştür.
Demokrat Parti 'nin muhalefet, iktidar ve çöküş yılları (1946-1960)

II. Dünya Savaşı'ndan sonra dünyada meydana gelen demokratikleşme hareketleri Türkiye'yi de etkilemişti. Dönemin Cumhurbaşkanı İsmet İnönü'nün isteği ile çok partili hayata geçiş sağlanmıştı. Çok partili hayat geçiş süreci bizzat Cumhuriyet Halk Parti'sinin içinden çıkan kişiler olan Celal Bayar, Adnan Menderes, Refik Koraltan ve Fuat Köprülü tarafından Demokrat Parti kurularak gerçekleştirilmişti. Kısa zamanda halkın desteğini kazanan Demokrat Parti, 1950 yılında yapılan seçimlerde 27 yıllık Cumhuriyet Halkın Parti'sinin iktidarını yıkarak kazanmıştı. Demokrat Parti, iktidarının ilk dört yılında içinde gerek demokratikleşme gerekse de tarım ve ekonomide yaptığı reformlar ile ülkeyi ciddi bir şekilde kalkındırmıştı. Bunun neticesinde halkın her kesimi ekonomik olarak refaha kavuşmuş ve bu da DP iktidarına seçimlerde oy olarak geri dönmüştü. Fakat 1954 yılından sonra hava koşullarının kötüye gitmesi sonucunda ekonominin olumsuz etkilenmesi, muhalefet üzerinde yapılan baskı ve siyasetteki tahammülsüzlük anlayışı iktidarı yıpratmıştı. Ülkede yaşanan tüm bu gelişmler dizisi 27 Mayıs 1960 yılında askerin yönetime el koymasıyla sona ermiştir.
Başkanlık sistemi ve yarı başkanlık sistemi analizi: ABD ve Fransa örneği

Hükümet sistemleri kuvvetler birliği ve kuvvetler ayrılı ilkelerine göre değişiklik göstermektedir. Kuvvetler birliği ilkesine göre diktatörlük, monarşi ve meclis hükümeti sistemleri; kuvvetler ayrılığı ilkesine göre ise parlamenter, yarı başkanlık ve başkanlık sistemleri mevcuttur. Bu çalışmanın amacı parlamenter sistem, yarı başkanlık sistemi ve başkanlık sistemin karşılaştırılmasıdır. Analiz kısmında ise ABD ve Fransa örnekleri üzerinden başkanlık ve yarı başkanlık sistemi analiz edilmeye çalışılacaktır. Anahtar
Dependency redivivus: The Relevance of dependency theory in understanding contemporary capitalism and the crisis in Europe

2008 Ekonomik Krizi'nin ardından, on yıllar boyunca gelişmekte oldukları gerekçesiyle kutlanan bazı ülkelerin, kapitalist dünya ekonomisinin gelişmiş merkezine katılmaya hala çok uzak oldukları ortaya çıktı. Bağımlılık Teorisi, her ne kadar son otuz yılın büyük bir kısmında rafa kaldırılmış olsa da, bu ülkelerin içinde bulundukları duruma dair uygun bir açıklama sunmaktadır. Bu tezde, günümüz kapitalizmi ve özellikle Avrupa'nın 2008 sonrası durumunun Bağımlılık Teorisi'yle açıklanabileceği, ve geç endüstriyelleşen ülkelerin gösterdiği gelişmenin bağımlı kalkınma olarak tanımlanabileceği savunulmuştur. Bağımlılık üzerine yapılmış özgün çalışmaların değerlendirilmesinin ardından, kapitalist yayılma ve nasıl eşitsizlik ürettiği üzerine teoriler sunulmuştur. Doğu Avrupa ve Yunanistan'ın durumlarından önce, devletin rolü kısaca tartışılmıştır.
The Turkish state as a ÄNeoliberal LeviathanÄ under the AKP

Bu çalışma, AKP'nin güvenlik politikaları bağlamında özel güvenlik şirketlerine odaklanıyor. AKP'nin Türkiye'deki on yılı aşkın iktidar dönemi, 1980'lerde Turgut Özal'la başlayan neoliberal dönüşümün bir devamı niteliğindedir. Türkiye'deki neoliberal dönüşümün yeni aktörü olan AKP, çok geniş bir alanda reformlara imza atmıştır. Her anlamda AKP iktidarı neoliberal birikim rejimini kurumsallaştırmıştır. Bu çalışmada, devlet egemenliğinin neoliberal dönemde pekiştirilmesi, Loic Wacquant'ın neoliberalizm değerlendirmesi ışığında tartışılıyor. Bu tartışma Wacquant'ın 'Neoliberal Leviathan' kavramı bağlamında, AKP'nin devlet egemenliğini kurumsallaştırmasına odaklanıyor. Buna paralel olarak bu çalışma güvenlik hizmetinin özelleştirilmesi ve devlet otoritesinin artması arasında bir bağlantı kuruyor. AKP döneminde yürürlüğe giren 5188 sayılı Özel Güvenlik Hizmetleri Kanunu, hem güvenliğin özelleşmesinin önünü açması hem de Türkiye'deki özel güvenlik şirketleri sektörünün temelini atması noktasında ciddi öneme sahip bir gelişme olarak tartışılıyor. Bu çerçevede, bu çalışma özel güvenlik şirketlerini devletin denetim ve gözetim kapasitesini artıran bir unsur olarak değerlendiriyor.
Uygunluk çözümlenmesi ve 1995 genel seçimlerinin değerlendirilmesi

Bu çalışmada, son yıllarda yaygınlığı artan Uygunluk Çözümlemesi ele alınmış ve bu yöntem kullanılarak 1995 genel seçimleri değerlendirilmeye çalışılmıştır. Birinci bölümde konuya giriş yapılmış ve daha önceki çalışmalar hakkında bilgi verilmiştir. İkinci bölümde Uygunluk Çözümlemesi yöntemine ilişkin genel bilgiler verilmiştir. Üçüncü bölümde, Uygunluk Çözümlemesinin çok boyutlu tablolara uygulanması üzerinde durulmuştur. Beşinci bölümde, yöntem için bir uygulama ele alınmış; 1995 genel seçimleri, illere göre gelişmişlik düzeyleri de kullanılarak, incelenmiştir.
From cooperative work to seasonal employment: The change of agricultural labor in the case of Çiçekpınar

Bu tez, Çiçekpınar köyünde ortak çalışmadan mevsimsel istihdama geçiş şeklinde ortaya çıkan tarımsal emek değişimini incelemeyi amaçlamaktadır. Üretim biçimlerini dönüştürerek tarımsal hayata nüfuz eden kapitalizmin bu değişim üzerindeki etkilerini sorgulamaktadır. Bu anlamda, çalışmanın temel soruları, kapitalist gelişme ile beraber dönüşen üretim biçimlerini, bu dönüşümün arkasındaki dinamikleri ve yapıları, bunun tarımsal emek üzerindeki etkilerini Çiçekpınar örneği bağlamında inceleyecek şekilde hazırlanmıştır. Analizler, Çiçekpınar köyünde 25 köylü ile yapılan yarı-yapılandırılmış mülakatlara dayanan saha araştırması ve bunları destekleyecek bir takım niceliksel veriler aracılığı ile yapılmıştır. Tezin ortaya koyduğu temel argüman, kapitalizmin belirli politik, ekonomik, teknolojik ve sosyal koşulları yaratarak Çiçekpınar'daki üretim biçimlerini aşamalı olarak dönüştürdüğüdür. Üretim biçimlerindeki bu dönüşüm, tarımsal emeğin değişimine de neden olmuş ve bu değişim, hem üretim sürecini hem de sosyal ve politik alanı birçok açıdan etkilemiştir.
Regional organisations and humanitarian intervention: Assessing their role in Libya

İnsani müdahaleyle bağlantılı olarak 'koruma sorumluluğu' ilkesi, egemenlikten insan haklarına doğru gelişen bir normatif değişiklikten kaynaklı olarak uluslararası ilişkilerde tartışılagelen bir meseledir. Bu tezde, bu normatif değişim, koruma sorumluluğu ilkesinin pratik seviyesini test etmek için kritik bir olay olduğundan, 2011'de Libya'daki insani müdahaleyi meşrulaştıran koşulları anlamak üzere ayrıntılı bir şekilde analiz edilmiştir. Bu koşullar, Birleşmiş Milletler Güvenlik Konseyi tarafından izin verilen Libya'ya insani müdahale sürecinde uluslararası toplumun ve özellikle bölgesel örgütlerin dahil edilmesinin sebeplerini açıklayarak ortaya konmaktadır. Libya'daki kriz esnasında ve sonrasında NATO, Afrika Birliği, Avrupa Birliği ve Arap Birliği'nin tutumları, müdahalenin meşruluğunu ve başarısını analiz etmek için veri kaynakları olarak seçildi. Bölgesel örgütlerin insan ıstıraplarına son verme konusunda aktif bir rol alma beklentisine rağmen, Libya örneği insani kaygıların her zaman insani müdahaleye yol açmadığını gösterdi. Bu çalışma, bu örgütlerin tutumlarının, Libya'daki siyasi, ekonomik ve sosyal memnuniyetsizlikler gibi çeşitli iç faktörlerin de katkısıyla, ülkeyi kargaşa ortamına çevirdiği sonucuna varmıştır.
Rusya Federasyonu dış politikasında çevresel güvenlik uygulamaları

Çevre ile güvenlik arasındaki ilişki insanlık tarihi kadar eski olsa da sanayileşmenin giderek artan etkileri, iki büyük Dünya Savaşı, Soğuk Savaş sürecindeki nükleer yapılanma, nüfusun hızla artması ve buna bağlı olarak kaynakların bilinçsizce tüketilmesi sonucunda 20. yy ortalarında çevresel tehditler artık yönetilmesi ve politika üretilmesi zorunlu hale gelen bir alan olarak karşımıza çıkmaktadır. Bu nedenle Soğuk Savaş sonrası güvenliğin genişlemesi ile birlikte çevresel güvenlik kavramı literatüre girmiştir. Çevresel güvenlik kavramı güvenliği sağlanacak nesnenin kim/ne olması gerektiği konusunda farklı açılardan ele alınmıştır. Bu kapsamda bu çalışma çevresel güvenlik kavramına yönelik yaklaşımlar temelinde şekillenmiştir. Bu çalışmanın amacı çevresel açıdan riskleri ve fırsatları bünyesinde barındıran Rusya Federasyonu'nun dış politikasında çevresel güvenlik uygulamalarının yerini tespit etmektir. Bu kapsamda ilk olarak Rusya Federasyonu resmi belgelerinde çevresel güvenliğe olan yaklaşım incelenmektedir. Daha sonra bu yaklaşım çerçevesinde iklim rejimlerine katılımı ve Arktik Bölge politikaları incelenmektedir. Bu incelemeler yapılırken literatür taraması yöntemi kullanılmış, tez, makale, bilimsel kitap, internet kaynakları ve Rusya Federasyonu resmi belgeleri ile hükümet raporlarından yararlanılmıştır. Bu çalışma kapsamında elde edilen bulgular doğrultusunda Rusya Federasyonu dış politikasında çevresel güvenlik kavramının genellikle geleneksel anlamda devlet odaklı bir yaklaşımla ele alınsa da kimi zaman ortak güvenlik ve bireyi merkeze alan güvenlik yaklaşımlarına da rastlanmıştır. Bununla birlikte çevresel güvenliğin ekonomik, siyasal ve diğer çıkarlar için bir araç olarak kullanıldığı sonucuna varılmıştır.
Toplumsal hareketten siyasal partiye: Vetevendosje ve podemos üzerine karşılaştırmalı bir inceleme

Tez, iki sosyal hareket olgusunun karşılaştırmalı bir çalışmasından oluşmaktadır. Tezin açıklama modeli toplumsal hareketlerinin gelişim sürecine yönelik bütüncül yaklaşımla şekillenmektedir. Metodolojik açıdan tez, sıra dışı bir çalışmayı temsil etmektedir çünkü çalışma örneklere yönelik 'fenomenolojik' bir yaklaşım benimsemiştir. İlk çalışma örneği olarak seçilmiş 2005'in ortalarında Kosova'da ortaya çıkan Vetevendosje hareketidir; ikinci çalışma örneği olarak İspanya'nın tanınmış toplumsal hareketi PODEMOS seçilmiştir. Bu tez, 'toplumsal hareketlerin oluşumu, hareketlerin 'tanımayan veya vasıfsız özne' ile ilişkisi ve benimsemiş partileşme modelini gibi bazı alt-soruların eleştirel sorgulanmasıyla sınırlandırılmıştır.
Mahmut Oltan Sungurlu'nun siyasal yaşamı

Mahmut Oltan Sungurlu, Gümüşhane'nin sosyo-politik hayatında oldukça etkili olan bir çevreye mensuptur. İçinde yetiştiği çevre onun siyasi bilincinin şekillenmesinde önemli bir yere sahiptir. Dolayısıyla Sungurlu çocukluk döneminden itibaren politik kavramlara yabancılık çekmemiş ve siyasi gelişmeleri yakından takip etme şansı elde etmiştir. Bu bağlamda Sungurlu, eğitimini de politik gelecek yörüngesinde seyrederek tamamlamıştır. Gümüşhane'nin dar ve kısıtlı ekonomik ve sosyolojik gerçekliğinden yola çıkarak siyasete atılmayı kariyer açısından yükselebilmenin ana aracı olarak görmüştür. Sungurlu, 1970'li yılların ikinci yarısında siyasi yolculuğa senatörlük girişimi ile çıkmaya çalışmışsa da Adalet Partisi'nin vetosuna takıldığı için ciddi bir varlık gösterememiştir. Ancak 12 Eylül 1980 Darbesi'nin oluşturduğu konjonktürel ortam içerisinde siyasi partilerin kurulmaya başladığı 1983 yılında Anavatan Partisi'nin Gümüşhane il teşkilatını kurmuştur. Sungurlu aktif olarak politik hayatının başladığı 1983 yılından itibaren 1991 yılına kadar aralıklarla dört defa Adalet Bakanlığı görevini üstlenmiştir. 1995 seçimlerinden sonra kurulan ANAYOL Hükümeti'nde Milli Savunma, 28 Şubat Darbesi'nin ardından kurulan ANOSOL-D Hükümeti döneminde de son kez Adalet Bakanlığı yapmıştır. Sungurlu Bakanlık görevlerinin dışında Grup Başkanvekilliği, Genel Başkan Baş Yardımcılığı, Teşkilat Başkanlığı, Merkez Karar Yönetim Kurulu üyeliği gibi partinin üst yönetim kademelerinde de görev almıştır. Sungurlu başta Türk Ceza Kanunu, RTÜK Yasası, Cezaevleri ve Adliye sisteminin ıslah edilmesi olmak üzere birçok yasal ve kurumsal düzenlemede önemli roller üstlenmiştir. Türkiye'nin 80'li yıllardaki dönüşümünden askeri ve bürokratik vesayete, basın-siyaset ilişkisinden parti içi muhalefete, Anavatan Partisi'nin erime sürecinden Anavatan Partisi ile Doğru Yol Partisi'nin başarısız kalan bütünleşme öyküsüne şahit olmuştur.
Formations of diaspora nationalism: The case of Circassians in Turkey

Bu tez, diaspora milliyetçiliğinin farklı fakat birbiriyle oldukça yakından ilintili formasyonlarını, üzerinde bugüne kadar çok az sayıda çalışma yapılmış olan Türkiye'deki Çerkesler örneğiyle anlamayı amaçlamaktadır. Çalışma, Türkiye'deki Çerkes diaspora milliyetçiliğinin yapısını ve dinamiklerini, Ankara ve İstanbul'da Çerkes entellektüelleri ve aktivistleri ile gerçekleştirilen yarı-yapılandırılmış mülakatlar ile incelemeyi hedeflemektedir. Çerkes diaspora milliyetçiliğinin formasyonları, çalışmaya temel teşkil eden ve birbiriyle ilintili dört boyuttan incelenmiştir. Anılan dört boyutun her biri Çerkes diaspora milliyetçiliğinin oluşum süreçlerinde yapı taşları olarak önemli bir role sahiptir. Boyutlardan ilki, diaspora milliyetçiliğini tarihi bir olgu olarak değerlendirmektedir. İkinci boyut ise ilk boyutla da ilintili olarak, diasporanın ev sahibi konumundaki toplum, devlet ve ev sahibi ülkedeki hakim milliyetçilikle ilişkilerini ele alır. Çalışmanın temel aldığı üçüncü boyutta ise anavatan kavramı dinamik bir kurgu olarak çalışılırken, dördüncü boyut kapsamında, diaspora ve diaspora milliyetçiliğinin toplumsal cinsiyete dair boyutları tartışılmaktadır. Tüm bu boyutları göz önünde bulunduran çalışmamız Çerkes diaspora milliyetçiliğini, küreselleşen dünyada ve Türk siyasetinde diaspora, etnisite ve milliyetçilik kavramlarının incelenebileceği bir gözlem alanı olarak ele almaktadır.
Türkiye'de askeri müdahalelerin ekonomik yapıya etkileri; 27 mayıs 1960-27 nisan 2007 dönemi incelemesi

Tarih boyunca ülkeler zaman zaman siyasi ve askeri krizlerle karşı karşıya kalmıştır. Bu krizlerin ekonomik ve sosyal etkileri olduğu aşikardır. Günümüzde de gelişmemiş, gelişmekte olan ve gelişmiş tüm ülkeler farklı etki ve sonuçlar zaman zaman bu tür krizleri yaşamaktadır. Aynı şekilde Osmanlı İmparatorluğundan, Türkiye Cumhuriyetine, Türk siyasi tarihi birçok kez bu krizlere tanıklık etmiştir. Bizim bu çalışmadaki amacımız çok partili hayata geçişle birlikte Demokrat Parti iktidarına karşı yapılan ilk askeri darbe tecrübemiz 27 Mayıs 1960 askeri darbesinden, 27 Nisan 2007 tarihinde Adalet ve Kalkınma Partisi iktidarına verilen e-muhtıra bildirisine dek geçen tarihsel süreçte ülkemizde yaşanan siyasi-askeri krizler ve bu krizlerin ekonomik yapı üzerindeki etkileri ve sonuçları hakkında bilgi vermeyi amaçlamaktır. Sonuç olarak askeri müdahalelerin ekonomik yapı üzerinde orta ve uzun vade de öngörülebilir, kesin ve somut etkilerinin varlığı analiz ve ispat yolu ile ortaya çıkarılmıştır. Bu nedenle sivil toplum ve demokrasi aygıtının güçlendirilmesi, askerin kışladan çıkmayarak, demokrasiyi enstrüman olarak kullanmaması ve sivil-asker ilişkilerinin sınırlarının kesin çizgilerle belirlenmesi Türkiye ekonomisinin yavaşta olsa sağlam adımlar atılarak büyümesinde etkin rol oynayacaktır.
Öjenik siyaset ve Türkiye'de uygulanması (1918-1945)

Öjenik siyaset, nüfusun beden ve dimağ açısından sağlıklı unsurlarının çoğaltılması, sağlıksız unsurlarının ise azaltılması yoluyla insan soyunun geliştirilmesini amaçlayan politikalar toplamıdır. Öjenik politikalar 20. yüzyılın başından itibaren, özellikle de iki dünya savaşı arası dönemde, Avrupa ve Amerika kıtası ülkeleri başta olmak üzere; pek çok dünya ülkesinin aileye, nüfusa, sağlığa, spora ve bedene ilişkin politikalarında uygulama alanı bulmuştur. Bu çalışma, iki dünya savaşı arası dönemde Batı ülkelerinde ve Türkiye'de uygulanan öjenik politikaları incelemektedir. İncelemeye konu ülkeler Amerika Birleşik Devletleri, İngiltere, Fransa, Almanya, İtalya, Sovyet Rusya, İskandinav ülkeleri, Latin Amerika ülkeleri, Orta ve Güneydoğu Avrupa ülkeleri ve Türkiye'dir. Çalışma, dünya ülkeleri ve Türkiye'deki öjenik uygulamaları karşılaştırmalı olarak tartışmayı amaçlamaktadır. Buna göre; ülkelerdeki öjenik pratiğin negatif ya da pozitif yönü, modernite, ulus inşa süreci, etnik milliyetçilik, ırkçılık olgularıyla ilgisi tartışılmaktadır. Türkiye'deki öjenik uygulamaların daha çok pozitif tedbirler içerdiği, Türkiye'de öj eniğin ırkçı-etnik bir içeriğinin olmadığı bu tezin temel iddiasıdır. Bu çalışma, çok az sayıda çalışmanın bulunduğu öjenik siyaset anlayışına yeni bir kapı aralama gayretidir. Öjenik siyaset konusunda karşılaştırmalı politika analizi niteliğinde olan bu çalışmaya temel oluşturan verilerin toplandığı kaynaklar; ülkelerin aile, nüfus, spor, sağlık ve beden üzerine politikaları ve yasal düzenlemeleri ile konu ile ilgili yerli ve yabancı dilde yazılmış kitap, makale, dergi, gazete, tez, proje, araştırma raporu gibi belgelerdir.
Soğuk savaş döneminde İran ve Türkiye'nin dış politikasında ittifak tercihleri: Benzerlikler, farklılıklar

İnsanlık tarihinin en yıkıcı savaşı olan İkinci Dünya Savaşı sonrasında uluslararası sistem iki kutuplu bir özellik göstermiştir. Soğuk Savaş olarak isimlendirilen ve 1945- 1990 yıllarını kapsayan bu dönemde Amerika Birleşik Devletleri'nin liderliğinde kapitalist-liberal Batı bloğu ve Sovyet Sosyalist Cumhuriyetler Birliği'nin liderlik yaptığı sosyalist-Doğu bloğu olarak şekillenen politik ve ideolojik dünya sistemi başlamıştır. Tarih boyunca ülkeler arasında ittifak örneklerinin görülmüş olmasına karşın ittifak teorilerinin ortaya atılması ve ilgi görmesi İkinci Dünya Savaşı sonrasına rastlar. İttifaklar kısaca gerçek veya algılanan tehdit karşısında başta güvenlik endişesi olmak üzere devletlerin başka devlet veya devletlerle yapmış olduğu resmi birliktelikler olarak tanımlanır. İran ve Türkiye Soğuk Savaş'tan Ortadoğu coğrafyasında en çok etkilenen iki ülke olmuşlardır. İran ve Türkiye Sovyet Sosyalist Cumhuriyetler Birliği'ni tehdit olarak algılamışlardır. Bu dış tehditin yanı sıra her iki ülke bazı yurtiçi faktörlerinde etkisiyle Batı bloğu ile ittifak yapmışlardır. Soğuk Savaş'ın ilerleyen yıllarında bloklar arası yumuşamanın yol açtığı ortam ve İran ile Türkiey'nin üye oldukları blok içinde yaşadığı olayların ışığında Batı bloğunda yer almak yönünde verilen kararın her iki ülke bakımından iç ve dış nedenleri, Soğuk Savaş'ın ileri yıllarındaki değişimlerin nedenleri, bütünüyle Soğuk Savaş döneminin fayda ve zararlarının başta neorealist teori olmak üzere diğer teroilerinde katkısıyla değerlendirilmesi yapılmıştır.