turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Eserleri ve fikirleri ile Cevat Rifat Atilhan

1912 yılında İstanbul Harp Okulu'ndan mezun olan Cevat Rifat Atilhan, katıldığı Balkan, Birinci Dünya ve İstiklal Savaşları'nda gösterdiği cesaret ve kahramanlıkla dikkat çekmiş ve üstleri tarafından daima takdir edilmiştir. Atilhan, parlak bir sicil bırakarak henüz yüzbaşı rütbesindeyken askerlikten ayrılmış ve yaşamının sonuna kadar sürecek olan mücadele dolu bir hayata atılmıştır. 1930'larda basın hayatına giren Atilhan, yayımladığı birçok kitap, broşür ve sayısız makaleyle Türk kamuoyunu derinden etkilemiştir. Özellikle, Yahudi ve Mason aleyhtarlığının kamuoyunun milliyetçi muhafazakar kesiminde kökleşmesinde etkisi büyük olmuştur. Atilhan, 1945'te başlayan çok partili hayatın ilk partisi olan Milli Kalkınma Partisi'nin kurucuları arasında yer almış, ardından Türk Muhafazakar Partisi, Büyük Doğu Cemiyeti ve İslam Demokrat Partisi'nde faaliyet göstermiş bir siyasetçidir. 1951'de kurduğu ve sonradan mahkeme tarafından kapatılan İslam Demokrat Partisi'yle, İslam'ın siyasallaşmasında ve Türk siyasetinde yer almasında liderlik yapmıştır. Bu araştırmada; Başbakanlık Cumhuriyet Arşivi, Genelkurmay Başkanlığı ATASE Arşivi, Milli Savunma Bakanlığı Arşivi gibi devlet kurumları ile kütüphanelerin kitap ve süreli yayınlar bölümleri ve Atilhan'ı tanımış şahıslardan faydalanılmıştır. Bu tez, Cevat Rifat Atilhan'ın; askerlik, basın ve siyasi hayatını ele almakta ve Türk fikir hayatına olan etkilerini tartışmaktadır.
Lübnan'da ulusun inşası: 1920-1975 arası dönemde uluslaşma süreci

Bu tez Lübnan'da ulus olgusunun inşa ediliş sürecini konu almaktadır. Lübnan, birçok farklı mezhebe ev sahipliği yapması hasebiyle Ortadoğu'nun en kozmopolit ülkelerinden biridir. Onu bölgedeki diğer ülkelerden ayıran en önemli özelliğiyse, farklı etnik ve mezhebi gruplardan oluşan yapısının, kendine has bir siyasi mekanizmanın oluşumuna ön ayak olmasıdır. Osmanlı döneminden itibaren bölgede tatbik edilen idari yapının ülkedeki farklı cemaatler esas alınarak örgütlendirilmesi, modern Lübnan devletinin kurucu kodlarına da sirayet etmiştir. Fakat bu çok kültürlü mirasın yanında, Batılı anlamda homojen bir nüfus bütünlüğü esasına dayanan 'ulus-devlet' modelinin yeni Lübnan devleti için temel kabul edilmesi, ülkedeki kimlik problemine zemin oluşturmuştur. Fransız sömürge idaresinin ve onunla yakın ilişki içerisindeki Maruni elitlerin çabalarıyla, tüm dini ve mezhebi farklılıklardan bağımsız, ortak bir takım değerler çevresinde bir araya gelmiş bir Lübnanlı kimliği oluşturulmaya çalışılmıştır. Milliyetçilik literatüründe 'ulus inşası' olarak geçen bu faaliyet, başta tarih yazımı olmak üzere kültürel veya sembolik pek çok enstrüman vasıtasıyla hayata geçirilmiştir. Modern Lübnan devletinin kuruluşundan İç Savaş'a kadar geçen dönemde, 1920 ile 1975 tarihleri arasında gözlemlenebilecek bu süreç, farklı iç ve dış konjonktürlerin etkisiyle farklı şekillere evrilmiştir. Ulus inşasına dönük bu politikalar, Lübnan'da siyasal iktidara belirli oranda bir meşruiyet alanı sağlasa da ortak bir Lübnanlılık kimliğinin oluşturulması projesi başarıya ulaşamamış, dini-mezhebi ya da etnik alt kimlikler üst kimlikten daha belirleyici olmuştur. Dahası birleştirici olması umulan politikalar mezhepler arasındaki gerilimi tırmandırmış ve cemaat grupları arasındaki çatışmalar kanlı bir iç savaşa sebebiyet vermiştir.
Diasporada kimlik inşası ve aidiyet sorunsalı: Kavramsal analiz

Bu çalışma, Türkiye dahilindeki politikalar sonucu çeşitli ülkelere dağılmış ya da yayılım göstermiş Türklerin ve Kürtlerin milliyetçi diasporik kimlik oluşumunda anavatan kavramına atfettikleri anlamı tespit etmek amacıyla anavatan algıları üzerinden karşılaştırmalı bir analiz sunmayı amaçlamaktadır. Tarihin eski dönemlerinden itibaren belli bir devletin hegemonyasına tabi olmak doğal bir seyir izlerken, on dokuzuncu yüzyılda milliyetçilik akımının ortaya çıkması ve modern anlamda ulus-devletlerin inşası ile etnik kökenli sorunlar da baş göstermiştir. Devletler içerisindeki etno-politik sorunlar, diasporik faaliyetlerin de ortaya çıkmasına zemin hazırlamıştır. Etnik kökenli sorunlar diasporada da yeniden üretilerek milliyetçiliğin ulusaşırı alanda yeniden kurulmasına dönüşmüştür. Bu çalışma ile Türkiye'nin ulus-devletleşme sürecinde Türklerin ve Kürtlerin diasporalaşması, diasporada kimlik inşası, milliyetçilik ve ulusaşırıcılık gibi kavramlarla desteklenerek Türkiye'ye dair aidiyet politikaları irdelenmeye çalışılmaktadır.
Kamusal alan ve medya

Tezimiz Jürgen HABERMAS'ın 'Kamusallığın Yapısal Dönüşümü' adlı eserini esas alarak hazırlanmıştır. Habermas'a göre; 'erken modern kapitalizmin gelişimi özerk bir kamusal tartışma arenası yaratmıştır. Özel mülkiyetle kazanılan ekonomik bağımsızlık, eleştirel düşünceyi besleyen mektuplar ve romanlar, kahvehaneler ve salonlarda filizlenen tartışmalar ve hepsinden önemlisi bağımsız ve Pazar temelli basın, eleştirel ve siyasal konulara ilgi duyan yeni bir kamu yaratmıştır.' Ancak yurttaşların ortak ilgi konusu ya da en geniş anlamıyla siyaset ile ilgili konularda birbirleriyle toplumsal diyaloga geçtikleri karşılıklı bir etkileşim alanı olarak tanımlayabileceğimiz kamusal alan, XIX. yy. dan itibaren kitle iletişim araçlarının yaygınlaşmasıyla -1920 ile 1930 arasında radyonun ve 1950 ile 1960 arasında televizyonun hayatımıza girmesiyle- dönüşüme uğramıştır. Kısaca yukarıda özetlemeye çalıştığımız tezimizin birinci bölümünde, kamusal alan kavramını tartıştık ve Habermas'dan yola çıkarak tarihsel süreç içerisinde kavramın ne anlama geldiğini genel hatlar içinde vermeye çalıştık. İkinci bölümünde ise, medya kavramı tartışılmış, yeni mülkiyet ve anlayış yapısı içinde medyanın ne anlama geldiği, yapısall ve fonksiyonel olarak geçirdiği değişiklikler, kitle kültürü ve küreselleşme ile ilişkisi, medyanın 'öteki'ni nasıl temsil ettiği ve en önemlisi de yeni medyaların kamusal alanı nasıl biçimlendirdiği verilmeye çalışılmıştır. Sonuç olarak, kitle iletişim araçlarının gelişmesinin XX. yy. da kamusal alanı uluslaraşırı olarak genişlettiği, farklı kamuları birbirleriyle ilişkiye geçirdiği, alternatif kamulara kendilerini ifade etme, eleştirme imkanı verdiği, ancak diğer yandan global iletişim ortamının ekonomi politiğinin tek başına bunu sağlamaya yetmediği, kitle iletişim ortamının da kamusal alanla beraber demokratikleşmesi gerektiği sonucuna varılmıştır. Çünkü artık medyasız bir kamusal alan düşünmek mümkün olmayıp, medyanın modern kamusallığın hem zemini, hem de siyasal mücadele de meşruiyetin kotartldığı alan olduğu yadsınamaz bir gerçektir.
Siyasi partilerin TBMM grupları ve bu grupların parlamento çalışmalarındaki rolü

Siyasi partilerin Meclis grupları, o partilerin Mecliste sahip oldukları asgari bir sayıda milletvekillerinden oluşan gruplardır. Gruplar, partiden ayrı bir örgüt olmayıp partinin Meclis'teki uzantısı olarak görülmektedir ve TBMM faaliyetlerinde yasama işlevinin bir parçası olmaları gerekmektedir. Ancak, günümüzde grup toplantıları bu görünümden oldukça uzaktır. Grupların işlevsizliği, yasama organının yetkisini daraltmış ve yasama yetkisinin kullanımında inisiyatifin Meclis'ten çıkıp parti Genel Başkanlarının ve merkez organlarının eline geçmesine neden olmuştur. TBMM İçtüzüğü incelendiğinde, Anayasa'nın 95/2. maddesi gereği grupçu bir anlayışın hakim olduğu ortaya çıkmaktadır. TBMM'de grup kurma hakkını elde eden partiler yasama faaliyetlerine daha etkin katılabilme hakkına sahip olmakta ve Anayasa ve İçtüzük'ten kaynaklanan bir takım ayrıcalıklar da elde etmektedirler. Ayrıca siyasi parti grupları, parlamenter sistemin etkisiyle meclislerde yasama işlevinin başrol oyuncuları haline gelmişlerdir. Parlamenter sistemlerde hükümetin parlamentodaki çoğunluğa dayanması ve parlamentoya karşı sorumlu olması kuraldır. Parlamento çoğunluğu hükümete karşı güvensizlik oyu verdiği zaman artık hükümet görevine devam edemeyecektir. Bu nedenle demokratik parlamenter rejim açısından, özellikle iktidar partileri gruplarına hakim olmak durumundadırlar. Ancak dozu iyi ayarlanmayan bir disiplin parti içi demokrasiyi de yok edebilmektedir. Günümüzde milletvekillerinin geneli yasama ve denetim çalışmalarına kendi özgür iradelerini yansıtamamakta, parti grubunun aldığı kararları onaylamaktan öte katkı sağlayamamaktadırlar. Gruplar bağlayıcı grup kararları ile milletvekillerinin iradelerine ipotek koymaktadır. Bu Kararlara aykırı davranan milletvekilleri de ya partiden ihraç edilmekte veya sonraki genel seçimlerde aday gösterilmeyerek cezalandırılmaktadır. Parlamentonun yasama ve denetim faaliyetinin daha etkin ve işlevsel olabilmesi için grupların milletvekilleri üzerindeki baskıcı ve yönlendirici denetimi azaltılmalı ve milletvekillerinin özgür iradeleri doğrultusunda rahatça hareket edebilmeleri sağlanmalıdır.
Religion and nation-building in the Turkish Republic: A comparison of the high school textbooks of 1930-1950 and 1950 - 1960

1930 ? 1946 dönemi Türkiye Cumhuriyeti'nin en önemli dönemlerinden biridir. Bu dönem, yeni rejimin dinin siyaset ve toplum üzerinde etkisini azaltıp özel alan ile sınırlandırma amacı güden pek çok radikal sekülerleştirme reformları ile güçlendirildiği dönemdir. Kemalist rejim, bu dönemde dine dayalı bir kimlik yerine Türk milletine dayalı bir kimlik yaratmayı amaçladı. Çok partili rejime geçiş ve Demokrat Parti'nin 1950 yılında iktidara gelmesiyle toplumda dinin daha geniş yer bulduğu, dolayısıyla bir önceki dönemle ciddi bir kopuş sergilediği iddia edilir. Bu tez, Türk milli kimliğinin oluşumunu 1930 ? 1950 dönemi ile 1950 ? 1960 döneminde okutulan lise ders kitaplarını karşılaştırarak araştırmaya çalışacaktır.
The privatization of alpullu sugar factory as the final nail in the coffin: The Neoliberal Transition in Babaeski villages

Bu çalışmada Türkiye'nin Kırklareli ilindeki Babaeski ilçesine bağlı üç köyde yürütülen saha çalışmasına dayanarak, Alpullu Şeker Fabrikası'nın özelleştirilmesinin, neoliberal yeniden yapılandırma sürecinin bir parçası olarak incelenmesi amaçlanmıştır. Çalışma boyunca, üreticilerin geçimliklerini sağlama biçimlerindeki değişimler, emeğin yeniden üretim koşulları göz önüne alınarak tarihsel- kritik bir perspektiften değerlendirilmiş ve dolayısıyla çalışma, özelleştirme dönemine kadar olan süreci değişen devlet/piyasa/ tarımsal ilişkiler bağlamında şeker pancarı üreticilerin deneyimlerine odaklanarak ortaya koymaya çalışmıştır. Bu deneyimleri anlayabilmek için üreticilerle yapılan yarı-yapılandırılmış derinlemesine mülakatlardan faydalanılmıştır. Bu bağlamda, çalışmanın temel bulgusu şu şekilde ortaya koyulabilir: Alpullu Şeker Fabrikası'nın özelleştirilmesi neoliberal yeniden yapılandırma sürecinde, dönüşen devlet/piyasa ilişkilerin tarımsal alandaki son adımı olarak kendini göstermektedir.
Perceptions of transformation, revolution, ideology and gender among members of the Turkish socialist movement in the 1970s

Bu tez sol hareket içerisinde yer almış bireylerin siyasi hareketlerinden kopuşlarına ve 1980 sonrası Türkiye'sinin hızla liberalleşen kapitalist düzenine entegrasyon süreçlerine ilişkin cevaplarını incelemeyi amaçlamaktadır. Türkiye'de sosyalist harekete dair geçmişş yıllarda gerçekleştirilen araştırmalar, konunun tarihi arka planına, iç dinamiklerine ya da aktivistlerin anı kitaplarında betimlenen kişisel hatıralarına odaklanırken, sol görüşlü bireylerin sosyoekonomik konum ve ideolojik değişimlerine ilişkin analitik bir yaklaşım ya mevcut literatürde bulunmamaktadır ya da bu konu yüzeysel olarak incelenmiştir. 1970'ler Türkiye'sinde sol aktivizme katılmış on iki kişi ile gerçekleştirilen açık uçlu görüşmelere dayanan bu tez, bu kişilerin yaşadıkları 'dönüşümlere' odaklanmaktadır. Görüşmecilerin fraksiyonlarına katılımlarını nasıl ele aldıkları, şu anki sosyoekonomik konum ve yaşam standartlarının sol ideoloji ile olan ilişkilerini nasıl etkilediği ve harekette toplumsal cinsiyetin rolünü nasıl değerlendirdikleri bu tezde üzerinde durulan anahtar sorulardan bazılarıdır. Tez boyunca 'dönüşüm' teması, toplumsal ya da bireysel seviyelerde; ideoloji, sosyoekonomik konum ve toplumsal cinsiyet açılarından incelenmektedir.
Bilgi toplumu ve gözetim teknolojileri

Bu çalışmada, bilgi toplumu ve gözetim toplumuna geçişin etkileri değerlendirilmiştir. Bu bağlamda gözetim pratikleri üzerinde durularak, bunların toplumsal yapıda etik ve özel hayatın korunması ile ilgili boyutları ele alınmıştır. Günümüzde mevcut toplumlarda şirketler, iktidarlar ve devletler için bilgi ve iletişim teknolojilerinin güç simgesi haline gelmesi, bu gücün yönetim ve kontrol mekanizması kapsamında kullanımı ve bu kullanımın özel hayatlar üzerindeki sonuçları ele alınmıştır. Gelişmekte olan bilgi ve gözetim toplumunda bireylerin mahremiyetinin yok olması yahut kasten yok edilmesi ve gözetimin sınırlarının gittikçe genişlemesi beraberinde insan hakları ihlalleri ve etik sorunlar da getirmektedir. Bir yandan bilgi teknolojilerinin hemen hemen her alanda kullanılmaya başlaması, 'ev' ve diğer bireysel alanların birer kontrol alanı haline getirilmesi, öte yandan internet ve sosyal ağların kullanımı ile bireylerin gönüllü özel yaşam ihlali, teknolojilerin özel alanları kamu alanına taşımasına neden olmaktadır. Dolayısıyla hemen hemen her alanda kullanımı sürdürülen gözetim pratikleri, gün geçtikçe sınırları aşarak daha da genişlemekte ve özel alan sınırları da gittikçe belirsiz bir hale gelmektedir.
The Republican character of Islamism in Turkey from the perspective of 'the political'

Bu çalışma İslamcılığa yeni bir yaklaşım çerçevesi önermek amacıyla halen mevcut olan yaklaşımların uygunluğunu ve yeterliliğini eleştirel bir biçimde gözden geçirmektedir, Islamcılık bir dini hareket değil, toplumun temelleri hakkında siyasal bir harekettir, Islamcılığı diniliği, moderniteyle ilişkisi veya onun farklı olan medeniyetçi bakış açısı bağlamında incelemek, Islamcılığın siyasi yönlerini yeteri kadar ortaya çıkaran bir yöntem değildir. Bu nedenle, Islamcılık içinde ortaya çıktığı bağlamla ilişkili olarak ve siyasal bir zemin üzerinde daha sağlıklı değerlenirilebilir. Bu tez Islamcılığı onun içeriği ile değil, ki bu İslamlaştırmadır, onun alternatif devlet-toplum ilişkisi vizyonu ve siyaseti yapılandırması temelinde değerlendirmektedir. Nelerin 'siyasal' olarak tanımlandığı sorusu önerilen alternatif çerçevenin merkezi bir unsurudur. Siyasal alanın yapılandırılmasında varsayılan sosyal entegrasyon modeli belirleyicidir. Karışımlar mümkün olsa da, liberal ve cumhuriyetçi olmak üzere iki temel sosyal entegrasyon modeli vardır. Bu açıdan bakıldığında, Milli Görüş Hareketi'nin Kemalist Batılılaşmaya karşı olan Islamcı muhalefeti aslında gramer olarak, yani meşru siyasal alanın yapılandırılması bakımından, bir benzerliği de göstermektedir. İçeriksel farklılıklarına rağmen, Kemalisin ve Islamcılık siyasal gramer olarak birbirlerine benzemekte ve siyasal anlayışı olarak her ikisi de cumhuriyetçilik ailesinden gelmektedirler. vı
Türkiye'nin enerji politikalarının tarihsel değişim süreci ve enerjide verimlilik

Bu tezle Türkiye Cumhuriyetinin kuruluşundan bugüne kadarki enerji politikaları anlatılmaktadır. Kuruluş döneminden itibaren uygulanan politikalarla enerji ihtiyacına çözümler bulunmaya çalışılmıştır. Elektriğin Türkiye'ye ilk getirildiği 1910'lu yıllarla birlikte yaşamımızın içerine her gün daha da fazla giren enerjinin daha etkin kullanılmasına yönelik çalışmalarda bu tezde yer almaktadır. Tez, Giriş ve Sonuç bölümlerinin yanı sıra iki ana bölümden oluşmaktadır. Birinci Bölümde, Dünyada ve Türkiye'de enerjinin genel durumu hakkında bilgi verilmiş ve enerji türlerine göre gelinen nokta belirlenmiştir. İkinci bölümde ise; Türkiye'de uygulanan enerji politikaları ve bunların dünyada uygulanan politikalarla karşılaştırılması yer almaktadır. Bunların yanı sıra Türkiye'nin enerji koridoru olması yolundaki adımları, enerji verimliliği ve tasarrufu konusunda yapılanlar ve yapılması gerekenler, özellikle son dönemde yürürlüğe konan yasaların Türkiye'ye getirecekleri de ele alınmaktadır. Sonuç bölümünde 100 yıla yakın bir sürede alınan yol belirtilmiştir. Mevcut enerji politikalarının yetersizliğine değinilerek, yapılması gereken uygulamalar açıklanmıştır. Her gün artan enerji açığımız grafiklerle de desteklenerek, hangi enerji türlerine yönelinmesi gerektiği de açıklanmıştır.
Osmanlı siyasetname geleneği içinde Dede Cöngi'nin yeri ve eserinin tahlili

Bu tezde, XVI. yüzyılda yaşamış Osmanlı fakihlerinden Dede Cöngi Efendi'nin (ö. 1567) yazmış olduğu es- Siyasetü'ş- Şer'iyye adlı risale ele alınmıştır. Eser, siyaset-i şer'iyye literatüründe Osmanlı Devleti'nde yazılmış ilk eserlerden biri olması açısından önemlidir. Çalışmada risale, orijinal dili olan Arapça'dan Türkçe'ye tercüme edilmiştir. Ayrıca siyaset-i şer'iyye kavramı ve bu kavramın İslam ve Osmanlı siyaset düşüncesine etkileri incelenerek Dede Cöngi Efendi'nin risalesinde ön plana çıkan konular siyaset-i şer'iyye kavramı etrafında tahlil edilmeye çalışılmıştır.
Türkiye'de kentsel dönüşüm ve güvenlik siyaseti: Gaziosmanpaşa Sarıgöl Mahallesi

Türkiye'de 2000'li yıllardan itibaren artan kentsel dönüşüm uygulamaları öncelikli olarak kent yoksullarının yaşadığı gecekondu mahallelerine odaklanmış ve bu mahallelerin yeniden inşası başlıca hedef haline gelmiştir. Geçmişte gecekondu mahallelerini göz ardı eden yönetimsel bakış açısının yerini kentsel dönüşümle düzenleme, ıslah etme, yenileme kavramlarına bırakması gecekondu mahallelerinde köklü değişimlerin yaşanmasına ve bu mahallelerin yeniden inşa sürecine girmesine neden olmuştur. Düzenleme ve ıslah etme anlayışının odak noktası ise belli etnik kimliklerin, işçilerin ve marjinal olarak tanımlanan grupların yaşam alanları olmuştur. Bu çalışma, afet riski altındaki alanların dönüştürülmesi hakkındaki kanun kapsamında dönüşüm alanı ilan edilen gecekondu mahallelerini irdeleyerek kent yoksullarının yaşadığı mahallelerin damgalanması ve suçlulaştırılması üzerinden güvenlik siyaseti ile kentsel dönüşüm arasındaki ilişkiyi incelemektedir. Örnek mahalle olarak seçilen İstanbul Gaziosmanpaşa Sarıgöl mahallesinde yarı yapılandırılmış mülakatlar gerçekleştirilmiş ve kentsel dönüşüm öncesi, kentsel dönüşüm süreci ve sonrası araştırılmıştır. Kentsel dönüşümün hedeflediği yenileme, rehabilitasyon kavramları da irdelenerek Sarıgöl'deki kentsel dönüşümün mahalle halkı üzerindeki etkisi ele alınmıştır.
Modern devlet ve aşiretler arasında Irak

Aşiretler, Irak'ın en geleneksel ve köklü toplumsal kurumudur. Bu nedenle Irak'ı tanımak ve anlamak için Iraklı aşiretlerin kimlerden oluştuğu, ne tür bir toplumsal yapılarının olduğu ve toplumsal işlevlerinin dönemlere göre nasıl değiştiğini bilmek önemlidir. Çünkü aşiretlerden yola çıkarak Irak'ta iktidar-toplum ilişkisi hakkında çıkarsamalar yapılabilir. Modern dönemde İngiltere dahil, Irak'ta tüm iktidarlar aşiretlerin toplumsal nüfuzundan faydalanmak istedi. Hatta 1990'lar sonrası Saddam Hüseyin yönetimi aşiretler ile oluşturduğu patrimonyal ilişkiler sonucunda ayakta kalabildi. ABD'nin 2003 Irak müdahalesi sonrası Irak'ta yeni bir devlet ve rejim oluşturuldu. Bu çalışma, yeni yapıda da iktidar-aşiret ilişkilerinin patrimonyal bir yapıda, yeni şartlara göre yeniden şekillendiği gözleminden yola çıkılarak başlandı. Katılımcı gözlemde bulunma ve ikincil kaynaklardan yararlanma yöntemiyle bu gözlem araştırıldı. Bunun sonucunda, aşiretlerin Irak'ta hala iktidarlar tarafından faydalanılmak istenen güçlü bir toplumsal kurum olduğu varsayımına ulaşıldı.
Siyasal tercihlerin oluşumunda basının rolü

Bu çalışma, kitle iletişim araçlarının siyasal tercihlerle ilişkisini saptamaya yöneliktir. Çalışmada siyasal tercihlerin oluşum sürecinde etkili olan faktörler incelenmektedir. Çalışmanın birinci bölümünde, siyasal toplumsallaşma ve siyasal toplumsallaşmanın ajanları, kitle iletişim araçlarının etkileri ve dönemsel anlamda kitle iletişim araçlarının etkilerine yönelik yaklaşımlar anlatılmıştır. Çalışmanın ikinci bölümünde, bir siyasal görüşün topluma iletilmesinin yolu olan siyasal iletişim olgusu ve siyasal iletişimin tarihsel süreçteki kullanımı ile kitle iletişim araçlarının işlevlerinin siyasal iletişim açısından önemi incelenmiştir. Çalışmanın üçüncü bölümünde ise siyasal tercihlerin oluşumunda basının etkilerini saptamaya yönelik Selçuk Üniversitesi'nde yapılan alan araştırmasının verileri analiz edilerek çeşitli sonuçlara ulaşılmıştır.
Türkiye'de Parti İçi Demokrasi: AKP ve CHP Örneği

Çalışmamızın amacı, Parti İçi Demokrasi kavramını etkileyen faktörleri Türkiye perspektifinden incelemek, gerekeli alt yapının oluşup oluşmadığını tartışmaktır. Konumuzun iki örneğini, 2002 Genel Seçimlerindeparlamentoya girmeye hak kazanmış iki parti olan, Adalet ve Kalkınma Partisi ve Cumhuriyet Halk Partisi oluşturmaktadır. Siyasal Partiler, Anayasamızın ve Siyasal Partiler Kanunu'nunbelirttiği gibi, demokratik siyasal hayatın vazgeçilmez unsurlarıdır. Halkın yönetime katılmasının ve yönetenlerin belirlenmesinin aracı siyasal partilerdir. Dolayısıyla en az rejimin demokratik olması kadar parti içi işleyişin de demokratik olması önemlidir. Parti içi demokrasinin gerçekleşmesini etkileyen kabaca yedi unsurdan bahsedebiliriz. Bunlar; siyasal kültür, sosyal yapı, ekonomik yapı, siyasal rejim ve hükümet sistemi, seçim sistemi, parti liderliği ve yasalmevzuattır. Esasında ele alınan tüm faktörler, birbirlerinden etkilenerekşekillenmektedir, ancak birincil nitelikte önem arz edenin siyasal kültür olduğu sonucuna varılmıştır. Çalışmamızda, genel faktörlere değinildikten sonra, AKP ve CHP'niniçerisinde parti içi demokrasinin varlığı ve varsa birbirlerine olan üstünlükleri, parti tüzükleri, parti içi uygulamalar ve parti liderlerinden yola çıkılarak incelenmeye çalışılmıştır.
Türkiye'de kooperatifçiliğin tarihsel seyri: Devlet inisiyatifi-kalkınma ideali

Dayanışma, işbirliği ve yardımlaşma olguları insanlık tarihinde çok eski zamanlara dayanmaktadır. Ancak bu olguların modern anlamda ekonomik yapılar içinde tanımlanmaları ancak 19. yüzyılda mümkün olabilmiştir. Kooperatifçilik, sert kapitalizmin yaşandığı bu dönemde hem ekonomik hem de sosyal ihtiyaçlara cevap vermek üzere ilk kez İngiltere'de ortaya çıkmıştır. Bu doğrultuda, bireylerin ekonomik amaçlarını gerçekleştirebilmek için bir araya gelerek kurdukları kooperatifler, değer temelli yapıları ve ilkeleri ile diğer işletme türlerinden ayrılmıştır. Özellikle Batıdaki kooperatifçilik hareketinin tabandan gelen istek doğrultusunda halkın kendi içinden çıkan bir örgütlenme ihtiyacının sonucunda başladığı anlaşılmaktadır. Türkiye özelinde bir inceleme yapıldığında ise kooperatifçilik uygulamalarının Batıdaki emsallerinin tersine halkın içinden gelen bir taleple değil devlet eliyle başlatıldığı görülmektedir. Bu başlangıç Türkiye'de kooperatifçilik uygulamalarının ilk ortaya çıktığı 1800'lerin ikinci yarısından itibaren uzun yıllar süregelen durumun da değişmeyen bir göstergesi olma niteliğini taşımaktadır. Bu kapsamda, tez ile Türkiye'deki kooperatifçilik düşüncesinin geliştirilmesi ve sadece niceliksel değil niteliksel olarak da güçlü uygulamalarının ortaya çıkması için kooperatifçiliğin Türkiye'deki süreçlerinin incelenmesi amaçlanmıştır. Türk Kooperatifçilik Hareketi, tarihsel süreç içinde geçirdiği evreler ve dönemsel ekonomi politikaları ile bağlantılı bir şekilde ele alınmış ve kooperatifçiliğin yeni dönemindeki değişikliklerin nedenleri ortaya konmuştur. Her ne kadar kooperatifçilik felsefesinin Türkiye'deki yaşam biçimine ve kültüre çok uzak olmadığı konusuna vurgu yapılsa da kooperatifçilik uygulamalarının çok uzun yıllar daha çok ekonomik eksende ve benimsenen ekonomi politikaları çerçevesinde yürütüldüğü görülmektedir. Bunun yanında, devlet kontrolünün de çok kısa bir zaman öncesine kadar kooperatiflerin üzerinde olduğu görmek mümkündür. Son yıllarda ise önceki dönemden bir kopuş olduğu gözlemlenmektedir.