turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
İstanbul arkeoloji müzelerindeki pitane pişmiş toprak figürinleri

Bugünkü Çandarlı'nın üzerinde yer aldığı Pitane kenti önce 19. yy.'ın sonlarında Osman Hamdi Bey'in bilgisi dahilinde Demostenes Baltacı ve daha sonra Ord. Prof Dr. Ekrem Akurgal tarafından 1959- 1965 yılları arasında kazılmıştır. Akurgal kazıları daha çok Nekropolis alanında yoğunlaşmıştır. Çeşitli gömü tipleri birçok tarihlenebilir malzeme vermiştir. Baltacı zamanında yapılan kazılar daha çok Helenistik ve sonrası, Akurgal tarafından yapılan kazılarda ele geçen malzeme ise daha çok M. Ö. 6. ve 5. yy. lara ait malzemeler vermiştir. Akurgal kazılarından ele geçenler bugün üç farklı Müze'de muhafaza edilmektedir: İstanbul Arkeoloji Müzeleri, İzmir Arkeoloji Müzesi ve Bergama Müzesi. Tez konusunu oluşturan malzemelerin büyük çoğunluğu ise İstanbul Arkeoloji Müzelerinde muhafaza edilmektedirler. Kazılarda çeşitli çömlekler, madeni eşyalar, mücevherat, taş ve cam eserlerin dışında bu çalışmanın kapsamını oluşturacak pişmiş toprak heykelcikler de ortaya çıkarılmıştır. Bu pişmiş toprak heykelcikler arasında tanrı ve tanrıça figürinleri, insan figürinleri ve hayvan figürinleri bulunmaktadır. Bunların en erken örnekleri Arkaik Dönem'e, en geç örnekleri ise Hellenistik Dönem'e tarihlidir. Bu figürinler, hem Pitane'nin ve dolayısıyla Aiolis Bölgesi'nde yaşayan halkın dini inançları ve mezar gelenekleri hakkında hem de çevresindeki diğer kültürlerle olan ticari ilişkileri hakkında önemli bilgiler vermektedir. Bu tezin amacı; sadece Pitane'de kullanılan figürinleri belirlemek değil, aynı zamanda Aiolis Bölgesi ile diğer Doğu Akdeniz kültürleri ile kültürel ve ticari ilişkileri de ortaya koymaktır. Özellikle kontekst buluntular veren mezarlar, Doğu Yunan figürinlerinin üretim merkezleri ve tarihleri hakkında da fikir sahibi olmamızı sağlamaktadır.
Urartu Krallığı ve Van Gölü

Hem topografik yapısıyla hem de sert iklim koşulları ile ön plana çıkan Doğu Anadolu coğrafyasının ihtişamlı Krallığı, hakimiyet kurmuş olduğu bölgede görkemli Urartu kaleleri inşa etmiştir. Uratu Krallığı'nın hakim olduğu coğrafya, Van Gölü, Urmiye Gölü ve Sevan Gölü gibi büyük gölleri bünyesinde barındırır. Bu çalışmada Urartu Krallığı'nın bilinen son kralı Argisti oğlu Rusa'nın Van Gölü'nün kuzeybatı kesiminde yer alan darboğazda karşılıklı inşa ettirmiş olduğu Ayanis ve Adilcevaz Kaleleri arasında göl üzerinden olası bir bağlantının varlığı araştırılarak Urartu Krallığı ve Van Gölü ilişkisi ortaya konmaya çalışılmıştır. Van Gölü ve çevresi tarih boyunca önemli medeniyetlere ev sahipliği yapmıştır. Gerek bölgede yaşayan devletlere gerekse sivil halka geçmişşten günümüze maddi ve askeri birçok avantaj sağlamıştır. Bölge coğrafyasında daha önce farklı bilim disiplinlerinden uzmanların gerçekleştirmiş olduğu jeolojik, tektonik ve jeomorfolojik araştırmalar incelenmiştir. Bu çalışmada, söz konusu iki kale arasında yapılan karadan ve sualtından gerçekleştirilen araştırmalar, farklı bilim disiplinlerinin desteği ve Ortaçağ verileri ile birlikte değerlendirilip sunulmaya çalışılmıştır.
Communication of heritage in Turkey -Aphrodisias as a case-

Miras kavramının anlamı değişti ve zaman içerisinde çok daha kapsayıcı bir hale geldi. Bununla birlikte, mirasla ilgili konular mirasın yorumlanması, korunması ve sergilenme yöntemleri gibi- buna göre evrildi ve miras yönetim yöntemleri çok daha geniş bir açıdan ele alınmaya başlandı. Buna bağlı olarak kültürel miras yönetimi kümülatif bir ilerleme içerisinde pek çok etkili aşama geçirerek çok katmanlı bir yapıya ulaşmış ve bu çok katmanlı ve çok paydaşlı yapı içerisinde yetkin bir koordinasyon için iletişim bir öncelik haline gelmiştir. Türkiye, Yunanistan ve İtalya'da da olduğu gibi hem somut hem de somut olmayan miras kaynakları bakımından çok yönlü bir zenginliğe sahiptir, ancak yönetim kaynakları sınırlıdır ve bu da doğru bir koordinasyonla birlikte kapasite geliştirme yoluyla ortadan kaldırılabilir. Türkiye'de yetkin bir miras yönetim modeli için iletişimin gerekliliğini Aphrodisias örneğinde göstermeyi hedefleyen bu çalışma, miras değerlerinin iletişimsel yönleri açısından ülkenin durumunu bu temel sorularla incelemektedir: Miras Yönetiminde iletişimin rolü nedir ve iletişim miras değerlerini ve işbirliği ruhunu nasıl etkiler?
Neolitik Dönemden Erken Tunç Çağ sonuna kadar Batı Anadolu'da insan figürinleri ve çevre kültürleriyle olan ilişkileri

'Neolitik Dönemden Erken Tunç Çağ Sonuna Kadar Batı Anadolu da İnsan Figürinleri ve Çevre Kültürleriyle Olan İlişkileri' başlıklı tezimizin konusu Neolitik dönemden, Erken Tunç Çağ ın sonuna kadar geçen süre içerisinde, Anadolu nun Batı bölümünde ele geçen figürin ve idollerin incelenerek, bağlam ve işlevlerinin sorgulanmasıdır.
Isparta ili Keçiborlu ilçesi ve çevresi kaya mezarları

'Isparta İli Keçiborlu İlçesi ve Çevresi Kaya Mezarları' başlığı altında kaleme alınan bu tezin içeriğini, Prof. Dr. Mehmet Özsait başkanlığında 2010 yılı Isparta, Burdur, Antalya ve Konya İlleri ve İlçeleri Yüzey Araştırma çalışmaları esnasında tespit edilen kaya mezarları oluşturmaktadır. 2011 yılında Isparta Müze Müdürlüğü tarafından tescillenen bu mezarları, Isparta İli Keçiborlu İlçesi ve köylerinde bulunan altı adet kaya mezarı oluşturmaktadır. Çalışma Kılıç Kasabası'nda bulunan dört adet yeraltı oda mezarını da kapsamaktadır. Bilimsel yayını henüz yapılmamış olan söz konusu kaya mezarları, zamanın verdiği tahribat, kaçak kazılar ve toprak dolgu nedeniyle orijinal kontekstlerini büyük ölçüde yitirmişlerdir. Bu olumsuz duruma rağmen mezarların orijinal mimarilerini korumuş olmaları ve yöre bazında böyle bir çalışmanın olmaması nedeniyle tarihi, coğrafi, sosyo-ekonomik ve inanç sistemleriyle ilgili değerli bilgiler sunmuştur. Çalışmada ağırlıklı olarak işlenen konu mezarlarının tanımlaması, bölgede söz konusu olan kaya mezarları üzerine belgeleme, çizim çalışmalarının yapılarak, mimari ve tipolojik olarak değerlendirilmesidir. Yapılan değerlendirmelerde, köken sorunu, yörede yer alan diğer ölü gömme çeşitleri, yörede ortak kanaatte yapılan mezar tiplerinin belirlenmesi amaçlanmıştır. Saptanan ve sınıflandırılan kaya mezarlarının yöre içindeki örnekleri ve Anadolu'daki benzer örnekleriyle karşılaştırılması ve etkileşimlerinin ortaya konulmasına çalışılmıştır.
Türkiye'de yapılan Bizans arkeolojisi çalışmalarında metod ve kuram sorunu

Türkiye'de Bizans uygarlığı alanında yapılan çalışmalarda belirgin sorunlar yaşanmaktadır. Bunların ilki, Bizans uygarlığının aydınlatılması için yapılan çalışmaların hangi bilim dalı çerçevesinde değerlendirilmesi gerektiğidir. 1940'h yıllarda yerleşen arkeoloji ve takip eden dönemlerde kabul gören sanat tarihi gelenekleri çerçevesinde Bizans uygarlığı çalışmaları, sanat tarihi bilim dalı içeriğine yarleştirilmiştir. Ancak, tüm dünyada gelişim doğrultusunda bir değişim sergileyen her iki bilim dalı arasındaki kesin ayrımlar kalktıkça, Bizans uygarlığı çalışmaları da yeni bir alan olarak ortaya çıkan ortaçağ arkeolojisi dahilinde de ele alınmaya başlanmıştır. 1940'lı yıllarda Batılı ülkelerde Bizans çalışmalarında farklı yaklaşımlar denenmeye çalışılırken (Maguire 1998: 30), Türkiye'de Bizans çalışmaları henüz tasarlanma aşamasındadır. Bu değişimi, geç oluşturulması ve uygulanması yüzünden henüz yakalayamayan Bizans uygarlığı çalışmaları, Türkiye'de halen yoğun bir eğilimle kullandığı çalışma yöntemleri ve malzemesinin niteliğine dayandırılarak sanat tarihi bilim dalı içerisinde değerlendirilmektedir. Ancak son yıllarda, Türkiye'de de bu yaklaşımın çok da sağlıklı olmadığını kanıtlayan arazi çalışmaları önemli isimler tarafından gerçekleştirilmiştir. Bizans uygarlığı çalışmalarında yaşanan diğer önemli sorun ise, çalışma tekniği açısından oldukça ciddi ve tutarlı uygulamalar yapılsa da, tekniği de kapsayan metodolojik yaklaşımların teorik eksikliğidir. Siyasi-ideolojik nedenlerden dolayı gereksinim duyulan arkeoloji ve daha sonra da sanat tarihi bilim dallan, ülkemizde uygulanmaya başlanırken bilim adamı eksikliği, adayların yurt dışı eğitimi alması ile giderilmiştir. 20. yüzyılın ikinci çeyreğinden itibaren dış ülkelere eğitimleri için gönderilen bilim adamları ve/veya adayları, Alman Romantizmi'ni ve eğitim gördükleri ülkelerde arkeoloji alanında hakim olan pozitivist geleneği de beraberlerinde getirmişlerdir. Bu etkenlere ve arkeoloji ile sanat tarihi bilimlerine atfedilen öneme bağlı olarak, her iki bilim dalı da gelişimlerini tam anlamıyla sürdürememişlerdir. Bu nedenle 20. yüzyılın başlarında yerleşen pozitifist gelenek köklü bir şekilde devam edegelmiş ve çalışmalar nitelik açısından yoğun olarak analitik ve deskriptif bir hal almıştır. Arkeoloji ve sanat tarihi bilim dallarında yaşanan bu sorunlar, sanat tarihi bünyesinde düşünülen Bizans uygarlığı çalışmalarını da etkilemiş, çalışma tekniği kapsamında bulunması gereken envanterleme çalışmalarını ön plana çıkararak, insan ürünü olan maddi kültür varlıklarının tanımlanabilmesi için gerekli olan soyutlamayı eksik kılmıştır. Ancak bir bilimsel çalışmada soyutlama yapılabilmesi için o çalışmanın teorik bir zemini olması gerekmektedir. Bizans uygarlığı çalışmalarındaki bu eksik ise kuramsızlaştırılmış metodolojik yaklaşımlardan kaynaklanmaktadır. Söz konusu sorun, iki uçludur. Çünkü bu kuramsızlaşma araştırmanın sorununu oluşturmaya yönelik olduğu gibi, çalışmanın hipotezini şekillendiren felsefi zeminiyle de ilgilidir.
Güneybatı Anadolu'da Roma Dönemi şehirciliği

Yunanlılar ve Romalılar kent kavramına farklı yaklaşıyorlardı. Hepimizin bildiği ''polis'' Yunanlılar için yetersiz bir tanımdı. Bu yüzden genel bir anlam ile kenti, siyasal, dinsel ve toplumsal ortak yaşamların paylaşıldığı bir ''yurttaşlar topluluğu'' olarak algılamak mümkündür. Günümüz kentleri içinde geçerli olan bu değerlerin antik dünyadan günümüze yansıyan kökenleri insanlığın gelişimi için hiç kuşkusuz önem arz etmektedir. Kent bilinci içinde yaşayan toplumların ortak yaşama alanları her daim bütün medeniyetler tarafından önemsenmiş, bu yapılar kentin en gösterişli yerleri olmuşlardır. Kentin siyasal, ekonomik, toplumsal ve dinsel işlevleri oradaki kamu yapılarına ve bunların kent içerisindeki konumlarına yansımıştır. Bunlar Yunan ve Roma kentinin merkezidirler ve kentin geri kalan kısımlarına sokak ağı ile bağlanmışlardı. İmparatorluğun en yükseldiği dönemde de öyle kalmıştır. Bu yapılar daha sonraları gelişmeye başlayan şehirlerde oldukça kompleks bir yapıya bürünüp farklı amaçlar içinde kullanılmıştır. Aynı zamanda Roma kent kurmadan tutun, sanatsal anlayışa, inanca ve toplumsal yaşama kadar devamlı bir etkileşim içinde bulunmuştu. Bu etkileşimde hiç kuşkusuz önemli bir paya sahip olan Hellenistik dünyadır. Roma'nın, Hellenistik dünyadan bu kadar çok etkilenmesinde Etrüks ve Yunan kolonilerinin payı yadsınamaz. Yunanistan'ın bu güçlü etki alanı bir Yunan hayranı olan Büyük İskender'in fethettikleri topraklardaki Helenleştirme politikası ile birlikte daha da gün yüzüne çıkmıştı. Bu geniş etki alanı daha sonra Roma'ya ulaşmış ve burayı biçimlendirerek Roma sanat ve mimarlığını ortaya çıkartmıştır. Bu sanat ve mimarlık anlayışındaki eklektik özellik sadece Kıta Yunanistan ile sınırlı kalmamış topraklarına katmış olduğu Anadolu'dan, Kuzey Afrika'dan da izler taşımıştır. Hiç kuşkusuz Hellenistik dünya ile Roma arasında uzun bir tarihsel geçmişş vardı. Yani kısacası Hellenistik dünyanın ilk ciddi mimari yapıları yapılmaya başlandıktan yıllar sonra Roma gösterişli yapılar yapmaya başlamıştı. Etkileşim öyle hemen sandığımız gibi olmamış örneğin Yunan agorayı yaparken, Romalı hemen forum yapmaya başlamamıştı. Roma'nın bu gösterişli ve ihtişamlı kimliğe bürünmesi için yüzyıllar geçmişşti. Parthenon'u yapan Yunan ile Panthenon'u yapan Roma arasında beş buçuk yüzyıl olduğu gibi.
Diyarbakır ve Mardin Müzelerindeki Hellenistik dönem sikkeleri

Sikke, belli bir ölçüye göre altın, gümüş, bakır, tunç, pirinç ve kalay gibi değerli metallerle darp edilen, devletin resmi damgasıyla garantilenmiş, madeni bir paradır ve ilkel çağlardan beri ticarette geçerli olan değiş-tokuş yöntemleri yerine daha kullanışlı bir değişim aracı olarak, M. Ö. 7. yüzyılda Anadolu'da Lidyalılar tarafından icad edilmiştir. Yüzyıllar önce yaşamış toplumlar hakkında bilgiler veren sikkeler tarihi konuşturan belge niteliğindedir. Büyük İskender'le başlayan M. Ö.334 ve M. Ö. 30 yılındaki Actium Savaşı'na kadar süren ve modern tarihçiler tarafından Hellenistik Çağ olarak nitelendirilmiştir. Hellenistik dönemdeki krallar inşa ettikleri şehirlerde halkın ve ordunun ihtiyacını karşılamak ve ticari hayatı canlı tutmak için darphaneler kurarak, kendi adlarına sikke basımını gerçekleştirmişlerdir. Ayrıca, Askeri hareketler ile ücretli askeri birliklerden yararlanılması ve sonra da terhis edilmesi sikke dolaşımında önemli rol oynamıştır. Tezimizde Diyarbakır ve Mardin Müzelerinde yer alan ve vitrinde sergilenen Hellenistik döneme ait 116 sikke incelenmiştir. Ele alınan örnekler; ön ve arka yüzeylerindeki betimlemeler, yazıtlar, kullanılan metal veya alaşımlar ve özellikleri, ağırlığı, birimi, çapı ve et kalınlığı, darp edildiği şehir, yıl ve kralların hakimiyet dönemleri açısından ele alınarak ayrıntılı olarak tanıtılmıştır. Çalışmamızda Diyarbakır ve Mardin müzesindeki eserlerin, tarih, ağırlık, ön ve arka yüzlerindeki betimlemeler ve diğer özellikleri açısından karşılaştırılarak ortak ve farklılıkları ortaya çıkarılmıştır.
Yeni Tralleis kazılarından bulunan hamam rölyefleri

İnceleme konusu olan kabartmalı panoların bazıları, kazı çalışmaları sırasındadolgu toprak arasından dağınık ve parçalanmış halde, bazıları ise geç dönem yapılarındakullanılmak üzere, devşirme malzeme olarak kullanım gördüğü haliyle ele geçmişştir. Dolayısıyla mparatorluk Hamamı'nın kaldarium odasını süsleyen kabartmalı panolara ait kırık parçalar, kendi içinde sınıflandırılıp, tasnif edilerek panoların genel durumu açıklanmaya çalışılmıştır. Bunun için panoların tipolojik ve fonksiyonel yapısı göz önünde bulundurulup incelenmesine öncelik verilmiştir. Tralleis kazılarından bulunan kabartmalıpanoların tamamı orta grenli, mavi damarlı beyaz mermerden yapılmıştır. Bir duvar panosugörünümünde hazırlanan kabartmalar dikdörtgen biçiminde olup, panoların kenarlarıprofillendirilmiş bir çerçeve ile sınırlanmıştır. Üzerinde yer alan tasvir konularına göre sınıflandırılmış olan panolar, 'Deniz Alayı ' sahnelerini ve Yarış sahnelerini içeren panolar olmak üzere iki ana başlık altında toplanıp alt başlıklara ayrılmıştır. Roma sanatında, gerek kabartma heykeltıraşlıkta, gerek küçük sanat eserleri üzerinde ve gerekse mozaik taban döşemelerinde tasvir edilen deniz alayı sahnelerinde, Ketos, Hippokampos, Tritonlar, Deniz Kentaurları, Denizaslanları veya kaplanları gibi karışık deniz yaratıkları tarafından taşınan Nereidler'in, dalgalanan şalları ile yarı çıplak vaziyette betimlendiği görülmektedir. Yapılan incelemeler sonucunda, Tralleis'ten ele geçen bu kabartmalı panolar üzerinde tasvir edilen Deniz Alayısahnesinin ikonografik açıdan, kentte yaşayan halk için, hamam kültürünün çıplaklığını, suyun eğlenceli özelliğini, huzurlu ve sevgi dolu Antik Dünya yaşamının bedensel zevkimajının mitolojik bir anlatımını simgelediği düşünülmektedir. Bunun yanı sıra yarışsahnelerini içeren diğer panolar da bu seremoniye eşlik ederek halkın günlük yaşamından bir kesit sunmaktadır. Bu iki farklı konunun bir arada bulunması Roma sanatında çok sevilen bir gelenektir.
Nysa sikkeleri

'Nysa Sikkeleri' adlı doktora tez çalışması ile kentin Geç Hellenistik ve Roma İmparatorluk Döneminde darp ettiği gümüş ve bronz sikkelerin bir korpus'u hazırlanmıştır. Elde edilen verilerin kronolojik, metrolojik ve tipolojik olarak değerlendirilmesi ile kentin tarihsel, kültürel, ekonomik yapısı hakkındaki verilere katkı sağlanması amaçlanmaktadır. Yazılı kaynaklara göre Hellenistik Dönemde kurulmuş ve gelişimini Roma İmparatorluk Döneminde tamamlamış olan kentte MÖ 2. yüzyıldan itibaren bronz sikke darbı yapılmıştır. Ayrıca kistophoros tipinde gümüş sikke darp eden Asia kentlerinden biridir. Roma yönetimi altındaki diğer Asia kentleri gibi Nysa da sikke darp etmeye devam etmiş ve bu gelenek Gallienus Dönemine kadar sürmüştür. Sikkelerin arka yüzünde kullanılan tiplerin çeşitliliği dikkat çekicidir. Bu tipler çoğunlukla Akharaka'daki Pluton ve Kore kültü ile ilişkilidir. Ayrıca, birçok tanrı ve tanrıçanın varlığı, kentteki diğer olası kültler hakkında fikir vermektedir.1990'dan beri devam eden Nysa kazı çalışmaları sırasında ele geçen sikkeler kentteki sikke dolaşımı hakkında önemli bilgiler vermektedir. Buluntular MÖ 2. yüzyılda MS 14. yüzyıla kadar çeşitlilik göstermekle birlikte MS 3-5. yüzyıllara ait sikkeler daha fazladır. Kazı sikkeleri, buluntu yerleri dikkate alındığında, kent tarihi ve arkeolojik açıdan da önemli birer belge niteliğindedir.
Alanya-Kadıpaşa Roma Dönemi Sigillata ve Kırmızı Astarlı Seramikleri

Bulunduğu bölgenin ticari ilişkileri, ekonomik düzeyi ve tarihi hakkında bilgi veren seramiklerin incelenmesi ve tarihlendirilmesine yönelik seramik araştırmaları arkeolojik çalışmaların önemli bir bölümünü oluşturmaktadır. Ancak, Dağlık Kilikya gibi coğrafyanın zorlu ve araştırmaların kısıtlı olduğu alanlarda seramik çalışmaları da daha azdır. Bu durum dikkate alındığında, bölgenin seramiklerinin çalışılması, daha önemli hale gelmiştir. Coracesium, batıdaki Pamphylia ile doğudaki Dağlık Kilikya Bölgeleri arasında önemli bir konumda yer almaktadır. Coracesium'un merkezinde mi, yoksa yakın teritoryumunda küçük çaplı bir yerleşme mi olduğu henüz anlaşılamayan Kadıpaşa Mahallesi'nde, 2000- 2013 yılları arasında Alanya Müzesi tarafından kurtarma kazıları yapılmıştır. Aralıklarla yapılan kurtarma kazılarında mimari kalıntılara, mozaik döşemelere, sikkelere ve çok sayıda seramik bulguya rastlanmıştır. Bugüne kadar hakkında herhangi bir bilimsel yayın çalışması yapılmamış olan bu kalıntı ve buluntular, buradaki yerleşimin özellikle geç Roma döneminde yoğun iskan gördüğünü göstermektedir. Bu alanda ele geçen çok sayıda seramik buluntu, bu yerleşimin ticari potansiyeli, üretim ve geçim kaynakları, sanatı vb. hakkında detaylı bilgi verebilecek niteliktedir. Yüksek lisans tez çalışmasının konusunu 81 kasa seramik içerisinden seçilen astarlı seramik örnekleri oluşturmaktadır. Günlük kullanım kaplarına nazaran lüks olarak nitelendirilebilecek astarlı seramikler, formlarına ve astar özelliklerine göre sınıflandırılmış ve tarihlendirilmiştir. Seramikler, teknik ve stilistik değerlendirmeye tabi tutularak yerel üretimler ve ithal formlar ayırt edilmeye çalışılmış, formlara yönelik istatistiksel değerlendirmeyle de hangi bölgelerle yakın ilişki ve ticaret ağı içerisinde bulunduğu aydınlatılmaya çalışılmıştır. Bu araştırma sonucunda ortaya konan veriler Kilikya arkeolojisi ve Alanya tarihine fayda sağlayacak niteliktedir.
Asur Ticaret Kolonileri Çağı'nda Orta Anadolu'da bulunan kurşun külçe ve halkalar

'Asur Ticaret Kolonileri Çağı'nda Orta Anadolu'da Bulunan Kurşun Külçe ve Halkalar' başlıklı tez çalışmasında ele alınan merkezlerde Koloni Çağı'na ait tabakalardan ele geçirilen altmış üç adet kurşun külçe ve iki yüz altmış iki adet kurşun halka belirli metodlar dahilinde incelenmiş ve belli bir tipolojik sınıflandırmaya gidilmiştir. Çeşitli tipler altında incelenen kurşun külçeler sahip oldukları yapısall ve biçimsel özellikler göz önünde bulundurularak fonksiyonlarına dair hipotezler geliştirilmiştir. Bu bağlamda ulaşılan kesin bir sonuç olmamakla beraber bunların metal obje üretmek için kullanılan külçeler, ağırlıklar veya takas araçları oldukları yönünde hipotezler geliştirilmiştir. Kurşun halkalar ise herhangi bir form vermediklerinden dolayı tipolojiye dahil edilmemiş ve bunlar tamamen sahip oldukları ağırlıklar bakımından değerlendirilmişlerdir. Bunların dönem içerisinde hangi amaçla kullanıldıkları yönünde hipotezler geliştirilmiş ve bunların birer ucuz para, külçe, ağırlık veya süs objesi olabilecekleri yönünde yorumlanmıştır.
Olba su sistemleri

Bu çalışma Olba/Uğuralanı ören yerindeki su sistemlerini araştırma ve ayrıntılı bir şekilde belgelenmesini taşımaktadır. Bu bağlamda Doğu Dağlık Kilikia su sistemlerini araştırılmakta, Olba/Uğuralanı ören yerine gelen su sistemi üzerindeki yapılar çözümlenmekte ve tarihsel araştırılması yapılarak su yapılarının yapım tekniği açıklanmaktadır. Doğu Dağlık Kilikia'da Kızılgeçit kaynağından beslenen diğer su sistemleriyle karşılaştırma yapılarak Olba Su Sistemleri bir bütün olarak ele alınmaktadır. Olba Su Sistemi içindeki kaynaktan kente kadar olan alanda kapalı-açık kanallar, tüneller incelenerek kentteki su yapılarıyla ilgili detaylı araştırma yapılmaktadır. Su sistemlerinin kente nasıl ulaştığı ile ilgili yöntemler belirlenmektedir. Olba'daki su sisteminin ilk olarak ne zaman yapılmaya başlandığı aquaeductus ve nymphaeum gibi görkemli yapıların maliyetinin kim tarafından karşılandığı tarihsel süreçlerle birlikte ele alınmaktadır. Su yapılarının yapım tekniğinin araştırılmasında başvurulan yöntem 3B yersel lazer tarama teknolojisidir. Aquaductus ve nymphaeum gibi anıtsal yapılar için 3B lazer tarama ölçüm sonuçları üzerinden koruma ve onarıma yönelik öneriler getirilmektedir.
Stratonikeia antik kenti tuğla taban döşemeleri üzerine koruma amaçlı araştırmalar

Geleneksel yapı malzemelerinden biri olan tuğla çok eski tarihlerden itibaren yaygın şekilde kullanılagelmiştir. Bu çalışmada Stratonikeia antik kenti içerisinde pasif koruma yöntemleri ile günümüze ulaşan tuğla taban döşemeleri incelenmiştir. Belirlenen yapılar yerinde incelenerek genel durumları ve tuğla taban döşemelerinin mevcut durumları görsellerle desteklenerek bilgiler verilmiştir. Kültür varlıklarının koruma ve onarım çalışmalarında arkeometrik çalışmalar gün geçtikçe önem kazanmaktadır. Bu doğrultuda malzemenin daha iyi korunabilmesi ve doğru uygulamaların yapılabilmesi için numuneler alınarak ince kesit, renk incelemesi, X-Işını Floresans Spektrometresinden, X-Işını Kırınım Spektrometresi ve Taramalı Elektron Mikroskobu ve Enerji Dağılımlı Spektrometresi analizleri yapılmıştır. Yapılan görsel inceleme ve arkeometrik analizler sonucu, ulusal ve uluslararası koruma ilkeleri doğrultusunda müdahale önerileri belirlenerek koruma önerileri sunulmuştur.
Neolitik Dönem'de Keçiçayırı yerleşmesi

Neolitik yaşam biçimi Yakındoğu'dan başlayarak binlerce yıl süren uzun bir yolculukla; Orta Anadolu, Batı Anadolu, Balkanlar ve Avrupa'ya yayılmıştır. Bu yayılımın Orta Anadolu'dan Marmara Bölgesine, dolayısı ile Balkanlar ve Avrupa'ya yayılımında kilit noktalardan birisi hiç şüphesiz İç Kuzeybatı Anadolu bölgesidir. Tarih boyunca önemli güzergahları ve ticaret ağlarını birbirine bağlayan bir kavşak görevini üstlenmiş olan bölge Neolitik Dönem kültürlerinin aktarımında da önemli bir role sahiptir. Bu tezin konusunu oluşturan Keçiçayırı yerleşmesi de söz konusu bu bölgede, Emirdağ-Bolvadin bölgesini Frigya dağlık bölgesi üzerinden Eskişehir'e bağlayan doğal iletişim yolu üzerinde yer almaktadır. Hacılar kültürü ile Fikirtepe kültürünün yayılım alanları arasında yer alan Keçiçayırı, Eskişehir ve çevresinde ilk sürekli yerleşmelerin kurulmaya başlandığı ve üretimciliğin ilk aşamalarının gerçekleştirildiği Çanak Çömleksiz Neolitik ve Erken Neolitik dönemlere, diğer bir deyişle Neolitikleşme sürecine ait buluntular içermektedir. Çanak Çömlek, Yontma ve Sürtme Taş Aletler den oluşan buluntu gruplarının ele alındığı bu tez çalışmasının, Neolitikleşmenin bölgedeki başlangıcı ve gelişimini ortaya koymasının yanı sıra bu sürecin Yakın Doğu'dan Avrupa içlerine doğru nasıl yayıldığı sorununun çözümüne önemli katkılar sağlayacağı düşünülmektedir.