turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Freedom and Solidarity Party : On the verge of new politics

Bu çalışmada Özgürlük ve Dayanışma Partisi'nin siyasi yönelimleri, örgütsel ve politik açıdan ele alınmıştır. Partinin Türkiye'de ne ölçüde 'yeni' yi temsil ettiğini incelemek için Avrupa'daki ve Türkiye'deki sol anlayışlar örneklerle incelenmiştir.
Abbasi Devleti Döneminde İslam siyaset teorisi: Geleneksel toplum, müslümanlar ve Halife

Tez çalışmamızda, Abbasi Devleti'nin kuruluşundan on ikinci yüzyılın başına kadar olan dönem içerisindeki siyasal tartışmaları incelemeye çalıştık. Bu çalışmamıza, siyasal üzerine görüş beyan eden felsefe ve Şia literatürü dahil edilmemiştir. Çalışmamızın temel kaynaklarını, o döneme ait fıkıh, tarih ve siyasetname eserleri oluşturmuştur. Tez içerisinde, döneme ait literatürün daha iyi anlaşılabilmesi adına, Marx'ın tezleri ve Hristiyanlık düşüncesi ile kıyasa başvuruldu. Ayrıca, literatür içerisinde sık kullanılan kavramları, tezin girişinde örnekler ile tanımlamaya çalıştık. İlk bölümümüzde geleneksel toplum, adalet dairesi gibi konular üzerine teorik, ikinci bölümümüzde Abbasi Devleti ile Sasani ve Bizans Devletlerinin ilişkileri üzerine pratik ve son olarak üçüncü bölümümüzde ise literatürdeki siyasal tartışmalara odaklanarak teorik ve pratik açıklamalarda bulunduk. Bu tezin amacı, bahsedilen döneme ait literatürün siyasala dair tartışmalarını incelemek ve İbn-i Mukaffa'dan (ö. 759) et- Turtuşi'ye (ö. 1126) kadar geçen süre içerisinde, literatürün dönüşümünü ve sürekliliğini ortaya koyabilmektir. Bununla birlikte, modern toplum öncesi, geleneksek bir toplum yapısı olarak Abbasi Devleti'nin, klasik imparatorluk biçimine dönüşüm sinyallerine işaret etmek ve bunun literatür içerisindeki etkisini göstermeye çalışmaktır. Anlaşılmıştır ki, İslam dininin siyasal pratikler ile ilgili kesin hükümlere sahip olmaması ve böylece düşünürlerin siyasal konuları içtihada bağlı meseleler olarak görmesi; literatürün Bizans, Sasani ve Arapların siyasal pratikleri ile uzlaşmasını kolaylaştırmıştır. Bununla birlikte düşünürlere ait bir takım görüşlerin, literatürün genel çizgisinden saptığı tespit edilmiştir. Ayrıca güç odaklı iktidar anlayışının literatür içerisinde yaygınlaştığı anlaşılmıştır. Son olarak, Abbasi Devleti'nin siyasal ve dini yetkileri İslam geleneğine bağlı kalarak temsil ettiği fakat Sasani ve Bizans örneklerinde görülen 'Tanrı-Kral' tipine özgü 'ruhani otoriteye' genel anlamda sahip olmadığı gösterilmiştir.
İki çatışma bir ironi: Sınıf çatışmasından kimlikçatışmasına Karl'dan Carl'a ironikbir yöneliş

Postmodernitenin modernite karşısında konumlanması ve postmodernitenin getirdiğideğerler incelendiğinde, sınıf üzerinden gerçekleştirilen politikaların kimlik politikasınınkarşısında yer aldığı görülmektedir. Biz kimiz ve neyiz sorusu ile ayniyet, aidiyet ve ötekiüçgeninden kurulan varlıksal sorunu ve dolayısıyla 1960 lardan bu yana gerek Türkiye gerekse dünyanın temel politikasını oluşturan kimlik politikalarını Carl Schmitt'insiyasal olarak belirttiği dost-düşman kavramı üzerinden açıklamak mümkündür. Kendilerini bu eksende post-Marksist olarak tanımlayan Chantal Mouffe ve Ernesto Laclau da Radikal Demokrasi görüşlerinde çağa ayak uydurarak, sınıf kavramı ile dünyayı açıklama ve yorumlamanın mümkün olmadığını öne sürmüş, bu doğrultuda kimlik kavramını önplanaçıkartmışlardır. Schmitt'in etkisinde kalan Laclau ve Mouffe, oluşturdukları kuramla Marxizmipostmodernite içerisinde yapı bozuma uğratmıştır. Proletaryanın iktidarı ele geçirmesi, özel mülkiyetin ortadan kaldırılması, üretim araçlarının gerçek sahibi olan Proletaryanınhakimiyetine girmesi gibi unsurlarla tahakküm unsuru olan devletin işlevselliğinin yitirileceğiniböylece sınırların, sınıfların ve çatışmanın ortadan kalkacağını benimseyen bir ideolojininpostmodernizm potasında yapı bozuma gitmesi ve yeni şeklini devletin meşruiyetini ve devamlılığını sağlayan, bu doğrultuda çatışmanın devamlılığını ontolojik gerekçeyle vurgulayanSchmitt'ten alması büyük bir ironi içermektedir.
Sağlık ve Sosyal Yardım Bakanı Ekrem Hayri Üstündağ'ın hayatı ve siyasi faaliyetleri (1885-1956)

Ekrem Hayri ÜSTÜNDAĞ, Osmanlı son döneminde doğmuş, İmparatorluğun yıkılışını görmüş, Cumhuriyetin kuruluşuna şahitlik etmiş, çok partili hayata geçiş serüvenlerimizin bizzat içinde bulunmuş, iktidarı da muhalefeti de yaşamış, çok yönlü, aydın bir şahsiyettir. Bu tezde Ekrem Hayri Bey'in ailesi, eğitim hayatı, mesleki faaliyetleri, siyasi faaliyetleri, araştırmalar çerçevesinde ortaya konmuştur. Ekrem Hayri Bey iyi bir doktor, iki evlat acısı çekmiş bir aile babası, yardımsever bir yurttaş, Birinci Dünya Savaşına katılmış bir komutan, muhalefetten iktidara yürüyen sonra vicdanı hariç hiçbir zorlayıcı etken yokken tekrar muhalefete dönmüş bir insandır. Bu tez, yaşadığı dönemin hemen bütün tarihi kırılma noktalarında başrollerde bulunmuş bir adamın tanıklığıyla tarihe bakma amacı taşımaktadır.
Veto players and political decision making

Bu tez, siyasi karar alma süreçlerini, bu kararlar üzerinde veto hakkına sahip politik aktörlerin tanımlanmaı ve kararların bu aktörler arası ilişki, etkileşim ve iletişimlerin bir sonucu olarak ele alınması olarak tanımlayabileceğimiz veto oyuncuları yaklaşımı ile incelemektedir. Veto oyuncuları literatürü şimdiye kadar veto oyuncularını tercihleri herkes tarafından bilinen, basit ve yerel oyuncular olarak ele almıştır. Bu anlayış veto oyuncuları arasında ortaya çıkabilecek stratejik ilişki, etkileşim ve iletişimleri göz ardı etmektedir ve dolayısı ile literatürde önemli bir eksikliğe yol açmaktadir. Bu tez, veto oyuncularını stratejik politik aktörler olarak ele alarak literatürdeki bu önemli eksikliğin giderilmesine katkı sağlamaktadır. Mevcut literatürdeki bir diğer eksiklik globalizasyon, ve demokratikleşme gibi günümüz için çok yaygın ve önemli politik değişimlerin sonucu olarak ortaya çıkmakta olan yeni veto oyuncularının ve bu yeni oyuncuların siyasi karar alma süreçleri ve dolayısı ile ortaya çıkan kararlar üzerindeki etkilerinin henüz incelenmemiş olmasıdır. Bu tezin literatüre bir diğer katkısı, yeni veto oyuncularının ortaya çıkmasının siyasi karar alma süreçleri ve bu süreçler sonucu ortaya çıkan kararlar üzerindeki etkilerinin incelenmesidir. Son olarak, mevcut literatür henüz veto oyuncuları ile bu oyuncuların hesap vermekle yükümlü oldukları kişi veya kurumlar arası ilişkilerin karar alma süreçlerini ve bu süreçler sonucu ortaya çıkan kararlar üzerindeki etkilerini incelememiştir. Bu tez siyasi karar süreçlerinde bu tip ilişkilerin etkilerini de göz önüne almaktadır. Tezin bölümleri siyasi karar alma süreçleri ve bu süreçlerde rol alan veto oyuncuları üzerine geniş kapsamlı soruları Türk siyasi hayatından örnekler ışığında, oyun teorik ve istatistiksel formal analiz yöntemleri ile cevaplandırmaktadır.
Social conservatism and voting behavior in Turkey: A comparative study on AKP and CHP voters

Bu tezde, Türkiye'de sosyal muhafazakarlık ve oy verme davranışı arasındaki ilişki incelenecektir. World Values Survey araştırmasının 2011 Türkiye verileri kullanılarak söz konusu ilişki gösterilecektir. Bu tezde sosyal muhafazakarlık aile, din, düzen ve yabancı-öteki korkusundan oluşan bir ideoloji olarak değerlendirilecektir. Akademik literatürde sosyal muhafazakarlığın Türkiye'de sağ partiler tarafından temsil edildiği ifade edilmektedir. Söz konusu partiler 1980'den bu yana sekülerler ve dindar-muhafazakarlar arasındaki sosyal ayrıma atıf yaparak seçimlerde etkili olmaktadırlar. Bu anlamda, özellikle AKP döneminde pek çok analist muhafazakar seçmenlerin çoğunluğunun AKP'ye oy verme eğilimi içinde olduğunu ve bunun AKP'nin süregelen seçim başarını açıkladığını düşünmektedir. Ancak, muhafazakar değerlerin sekülerleri de kapsayacak bir biçimde tüm toplumda yaygın olduğu düşünüldüğünde, sosyal muhafazakarlığın sadece AKP seçmenlerine özgü olmadığı iddia edilebilmektedir. Bu tezde, oy verme davranışı ve sosyal muhafazakarlık arasındaki ilişki WVS verileri kullanılarak araştırılacaktır.
İran İslam İhtilalinde Ayetullah Humeyni ve Velayet-i Fakih Meselesi

Bu çalışma, İran'da onlarca yıllık bir modernleşme ve sekulerleşmeden sonra bir otokrasinin Humeyni liderliğinde nasıl bir teokrasiye dönüştüğünü incelemektedir. Şiilik, birçok etkenden dolayı tarih içerisinde birkaç bölünme ve inanışa ayrılmıştır. En önemli kolu on iki imam olarak da bilinen Caferiye koludur. İlk bölümde Şia tarihinde İmamet kavramının nasıl ortaya çıktığını değerlendireceğiz. Aynı zamanda Şia'da devlet ve egemenlik anlayışının tarihsel arkplanı ortaya koymaya çalışacağız. İmamların olmadığı zaman fakihlerin görevi toplumu sadece siyasi güç amaçlamadan dini olarak yönlendirmekti. İkinci bölümde Humeyni'nin biyografisini özetledik. Humeyni, diğer çağdaşı fakihlerin aksine İslam'ın sekuler düzene karşı gelmedikçe hakim olamayacağını düşünmekteydi. Şah'ın beyaz devrimi ilanı ile Humeyni ilk defa açıktan Şah'ın egemenliğine meydan okumuştur. Humeyni, Şah'a karşı ulemadan ortak bir cephe oluşturmayı önermiştir. Ulema'yı Şah'ın onların ve İslam'ın etkisinin toplumda daha azaltmak niyetinde olduğuna ikna etmeye çalışmaktaydı. Şah'a bağlı komandolar Humeyni'nin vaaz verdiği Feyziye medresesine saldırdılar. Şah için bu olay dönem noktası olmuştur. hemen ardından Humeyni tutuklanıp, sürgün edilmiştir. Şah, Humeyni'nin dini karşıtlığını çok küçümsemiştir. 1979 yılında Humeyni, devrimin tartışmasız lideri olarak İran'a dönecektir. Son bölümde Humeyni'nin Velayet-i Fakih kavramını inceleyeceğiz. Bu sav şii islam söylemini esastan değiştirmiştir
Milliyetçi Hareket Partisinin millet unsuru çerçevesinde devlet yaklaşımı üzerine bir inceleme

Milliyetçi Hareket Partisi, 8-9 Şubat 1969 tarihlerinde Adana'da gerçekleştirdiği genel kongrede Cumhuriyetçi Köylü Millet Partisinin adının Milliyetçi Hareket Partisi'ne dönüşmesiyle Türk siyasi hayatında yerini almıştır. MHP Türk siyasetinde CHP'den sonra en uzun ömürlü siyasi parti olma özelliğini bugün de korumaktadır. Parti, esasında fikri kaynaklarını Osmanlı İmparatorluğunun son dönemlerinde çözümü Türk milliyetçiliğinde gören imparatorluk aydınları ve imparatorluk dışı Türk aydınları arasında beliren milliyetçilik fikirlerinden almıştır. MHP, Alparslan Türkeş'le birlikte milliyetçiliği Dokuz Işık adı altında bir siyasi program olarak tasarlamıştır. Bu program içinde MHP'nin millet, milliyetçilik ve devlet kavramlarına yaklaşımını ortaya çıkaran temel etken ihtiyaçlardır. Bu yüzden milliyetçi hareket üçüncü yol olarak görülmüştür. Bu çerçevede MHP, topluma kulak veren ve bu arada devletin temel niteliklerini koruyan bir milliyetçilik söylemi ile milleti duygularda birleştiren, millet ile devleti bir gören bir anlayışın öncülüğünü yapmıştır. Milliyetçiliği ise kısaca milli esaslar üzerinde devleti ve milleti sevmenin, yükseltmenin adı olarak anlam bulmuştur.
Türk milliyetçiliğinin tarihsel gelişimi: Milliyetçilik kuramları açısından bir inceleme

Etnik/milli kimlik ve milliyetçilik, sosyal bilimcilerin üzerinde en çok tartıştığı ve en az uzlaştığı kavramlar arasındadır. Etnik/milli kimliklerin ve bunlara olan aidiyet duygusunun kökleri çok gerilere kadar götürülebilse de millet ve milliyetçilik modern olgulardır. Çalışmanın amacı, Türk milliyetçiliğinin farklı görünümlerini, Batı'da hakim olan milliyetçilik kuramları açısından değerlendirmektir. Dolayısıyla çalışmada ana yöntem olarak tarihsel karşılaştırma yöntemi kullanılmıştır. Bir etnik/milli kimlik olarak Türk kimliğinin ortaya çıkması çok gerilere kadar gitmektedir. Türk milliyetçiliği Türk kimliğine göre daha modern bir olgudur ve hem Batı'nın etkisiyle hem de Batı'ya tepki olarak 19. yüzyılın ortalarında ortaya çıkmıştır. Türk milliyetçiliği düşüncesi, İmparatorluk bünyesindeki Gayrimüslim unsurlar ayrılana kadar Osmanlıcılık, Türk olmayan Müslüman unsurlar ayrılana kadar İslamcılık, bunlar da ayrıldıktan veya ayrılacakları anlaşıldıktıktan sonra, Osmanlı sınırları dışında kalan Türklerinde kapsayacak şekilde Türkçülük olarak savunulmuştur. Nihayet Anadolu'da bağımsız bir ulus-devlet kurulunca Misak-ı Milli sınırlarının içinde homojen ve yerleşik bir modern Türk kimliği oluşturmayı amaç edinen Türkiyeciliğe dönüşmüştür. Türk milletinin özellikleri ve sahip olduğu özgün tecrübe, diğer milletlerin hatta onların bir grubunun milliyetçiliklerini açıklamak için geliştirilen kuramların tek başlarına Türk milliyetçiliğinin bütün versiyonlarını açıklamakta yetersiz kaldığını göstermektedir. Bu açıdan, Türk milliyetçiliğinin farklı versiyonlarını ancak farklı Batılı kuramlarla açıklamak mümkündür. Türk milliyetçiliğinin versiyonları arasında rekabet ilişkisi değil ikame ilişkisi vardır. Birbirlerine dönüşümü sağlayan etken muhafazakarlıktır. Hangisinin öne çıkarılacağını belirleyen Türk milletinin reel politiğidir.
Foucault'nun iktidar ve disiplin kavramsallaştırmaları çerçevesinde 12 Mart cezaevi anılarını okumak

Bu çalışmanın amacı gayri insani uygulamaları ile oldukça tartışmalı bir süreç olan 12 Mart dönemini, bu süreçte hapishanede bulunmuş kişilerin hatıratı aracılığıyla Michel Foucault'nun tartışma konusu ettiği iktidar, hapishane, kapatılma denetim ve disiplin gibi kavramsal çerçeve üzerinden ele almaktır. Foucault'nun özne üzerine yaptığı çalışmalarda iktidar analizi önemli bir yer tutmaktadır. İktidarın, merkezi bir konumu olmadığını onun bir ağ gibi siyasal, sosyal yaşamın her yerinde olduğunu vurgulamaktadır. Foucault'nun iktidar kuramında, iktidarsöylemler üzerinden özne üretmektedir. Bireyleştirmek, norm üretmek, normalleştirmek, söylem inşa etmek iktidarın özne üretiminde başvurduğu tekniklerdir. Foucault iktidarın merkezsizliğini vurgularken onu ancak kristalize olduğu mekanlardaçözebileceğimizi savunur. Bu mekanlar aynı zamanda normun üretildiği yerlerdir. Hapishaneler, akıl hastaneleri ve klinikler iktidarın kristalize olup normların üretildiğiyerlerdir. Bu anlamda ceza iktidarın üstünlüğünü tesis etmez. Hapishane yumuşak başlı, üretken bedenlerin kapatılma, disiplin, gözetleme, bireyleştirme gibi tekniklerle ıslahyoluyla üretildiği mekanlardan biridir. Foucault'nun teorik olarak çizdiği çerçevenin geçerliliği ve deneyimlenme şekilleri 12 Mart dönemi tutuklu ve mahkumlarının hatıratına yansıma biçimleri çerçevesinde tartışılacaktır. Bu anlamda hatırat tarihsel bir dönemin hapishane koşullarınıbetimlemeye ek olarak söz konusu teorik çerçevenin pratikteki yansımalarınıntartışılabileceği bir kaynak işlevi görecek ve 12 Mart'ın tarih yazımına bir alternatifoluşturacaktır.
Tax capacity in post-conflict polities

İç savaş, devlet kapasitesi ve iç savaşların son bulması arasındaki ilişki nedir? Bu çalışma İkinci Dünya savaşı sonrasındaki iç savaşları irdeleyerek iç savaşların son bulma biçimi ile vergi kapasitesini incelemektedir. Bu çalışmada, iç savaşların son bulma biçiminin vergilendirme kapasitesinin telafi hızı üzerindeki etkiyi bulmak için vergilemeye ilişkin bir pazarlık teorisi kuruyor ve uygun ampirik analizleri uyguluyoruz. Sağ kalım analizi uygulandığında, ampirik sonuçlar isyancı zaferi ve müzakere yolu ile çözümlerin verginin telafi hızının olasılığını artırdığını gösteriyor.
Türkiye'de İslamofobik yaklaşımlar (1980-2000)

Bu tez 1980 ve 2000 yılları arasında Türkiye'de meydana gelen islamofobik yaklaşımları incelemektedir. Genellikle islamofobi, Müslüman olmayan ülkelere özgü bir problem olarak görülmektedir. Tez; islamofobinin yalnızca Müslümanların azınlık olduğu ülkelerde değil, nüfusun çoğunluğunun kendini müslüman olarak tanımladığı ülkelerde de var olabileceğini göstermeyi amaçlamaktadır. Tezde islamofobinin belirlenmesi amacıyla bir dönemlendirilmeye gidilmiştir. Bu dönemlendirme; önyargı ayrımcılık, dışlama ve şiddet kavramlarından hareketle yapılmıştır. Tezin birinci bölümünde islamofobi ve antiislamizmin uluslararası literatürdeki yeri anlatılmış ve kavramlar açıklanmıştır. Ayrıca islamofobinin temel göstergeleri anlatılmıştır. İkinci bölümde islamofobinin Türkiye'de nasıl oluştuğu ve nasıl işlendiği anlatılmış; 1980- 1997 yılları arasındaki dönem önyargı, dışlama bağlamında islamofobi olarak açıklanmıştır. Üçüncü bölümde 1997 sonrası meydana gelen şiddet dönemi örneklendirilmiştir. Bu örneklendirilme yapılırken, ordu, içişleri bakanlığı, milli eğitim bakanlığı ve üniversiteler gibi kamu kuruluşları ve çeşitli sivil toplum örgütleri tarafından yapılan ayrımcılık ve şiddet eylemleri temel alınmıştır. Çalışmada siyasetçilerin ve asker kişilerin açıklamaları, konuyla ilgili gazete haberleri ve karikatürler incelenip analiz edilmiştir. Tezde betimsel analiz ve içerik analizi yöntemleri kullanılmıştır. Tezde 1980- 2000 yılları arasında dini hayatı pratikte yaşayan kişilerin önyargı, ayrımcılık, dışlama ve şiddet bağlamında islamofobiye ve antiislamizme uğradığı sonucu çıkarılmıştır.
The Role and influence of Nationalist Action Party in Turkish political life

MİLLİYETÇİ HAREKET PARTİSİNİN TÜRK SİYASAL HAYATINDAKİ ROLÜ VE ETKİSİ Emre Arslan Siyaset Bilimi ve Kamu Yönetimi Tez Yöneticisi: Aslı Çırakman Bu tez, Milliyetçi Hareket Partisinin Türk siyasal hayatındaki rolünü ve etkisini anlamaya ve açıklamaya çalışacaktır. Bu çalışma hem bir siyasal parti hem de bir siyasal hareket olarak MHP'nin son yıllardaki yükselişini incelemektedir. Bu nedenle, MHP'nin rolü ve etkisi onun köklerine, tarihine, stratejilerine ve ideolojisine göre ele alınmaktadır. Ayrıca, partinin değişen rolü ve önemi, değişen tarihsel koşullar içinde değerlendirilmektedir. Bu dönemde egemen ideolojilerin yaşadığı kriz, MHP'nin ve ideolojisinin yükselmesinde etkili olmuştur. Cumhuriyet tarihi boyunca sorgulanmadan Türk devletinin ve toplumunun temel ideolojisi addedilen Kemalizm 1990 larda Siyasal İslam ve Kürt milliyetçiliği tarafından ciddi sorgulamalara maruz kalmıştır. Ayrıca, 1980 lerde hegemonik ideoloji konumuna ulaşan Yeni Sağ, 1990'larda çekiciliğini yitirmiş ve büyük ölçüde aşırı milliyetçi söylemi kullanma yoluna gitmiştir. Çatışan, içice geçen, ve form değiştiren farklı milliyetçiliklerin etkili olduğu 1990 ların ideolojik ikliminde, MHP milliyetçiliği egemen ideolojileri eklemleme başarısı göstererek etkili bir ideoloji konumuna gelmiştir. Bu argüman çerçevesinde, çalışmada MHP'nin değişen ideolojisi ve stratejisi konu edilecektir.
'Europeanization' of the Turkish political system and the evolution of civil-military relations in the post-Helsinki era

1999 Helsinki Zirvesi sonrası Türkiye, katılım müzakerelerine başlanabilmesi için yerine getirilmesi zorunlu olan Kopenhag kriterlerine ulaşmak adına yoğun bir reform süreci içine girmiştir. Adı geçen zirve sonrası gerçekleştirilen pek çok anayasa değişikliği ve uyum paketleri sayesinde, Türkiye kendi iç siyasi yapısını Kopenhag kriterlerine uyumlu hale getirmeyi başarmıştır. Askerin sivil-asker ilşkilerindeki üstünlüğü Helsinki Zirvesi sonrasında Avrupa ile uyumlulaştırılması gereken en önemli konulardan biri olarak ön plana çıkmıştır. Türkiye Cumhuriyetinin savunucusu olarak asker, Türk siyasi sistemi içiresinde her zaman ayrıcalıklı bir yere sahip olmuştur. Ancak, bu tezde de ileri sürüldüğü üzere, özellikle Milli Güvenlik Kurulu'nu hedef alan reformlar sonrasında askerin sivil kurum ve kuruluşlar üzerindeki otoritesi kısıtlanmıştır. Bir diğer deyişle, 'Avrupalılaşma' üst başlığı kapsamında, sivilleşme ve demokratikleşme süreçleri ile birlikte, sivil-asker ilişkilerindeki güç dengesi sivillerin leyhine olacak biçimde bozulmuştur. Bu tez Avrupa Birliği'ne uyum paketlerini inceleyerek Türkiye'nin içinden geçtiği reform sürecini açıklamakta ve askerin siviller karşısında kendi gücünü kısıtlayan reformları kabul etmesinin altında yatan nedenleri analiz etmektedir.
Türkiye'nin siyasal dönüşümünde SHP'nin yeri

Bu çalışmada, Sosyal Demokrat Halkçı Parti'nin 12 Eylül 1980 askeri darbesisonrasıTürkiye'sindesiyasal ve toplumsal alanlarda baskıcı, kısıtlayıcı ve yasakçı yönetim ve uygulamalara karşı demokratikleşme sürecinin kilit bir aktörü olduğu tartışılmaktadır. Çalışma, SODEP'in HP ile birleşmesinden doğan SHP, 1995 yılında CHP ile birleşmesine kadar olan 10 yıllık süreçte partinin ideolojisi, kimliği, söylemleri, toplumsal olaylara bakışını incelemiş, sosyal demokrat kimlikli ve iddialı bu siyasal aktörün dönemin yapısall sınırlılıkları içindeki siyasal manevralarının izini sürmüştür. SHP parti programında özgürlük, eşitlik, adalet ve dayanışma ilkeleri net bir biçimde yer almış emek en önemli değer olarak belirtilmiştir. Ancak SHP, tek başına iktidar olamadığı ve siyasal anlamda kimi zafiyetler gösterdiği için bu programı gerçek anlamıyla hayata geçirememiştir. İktidar ortağı olduğu dönemde demokratikleşme, insan hak ve özgürlükleri alanındaki çalışmaları bazı kesimler tarafından yetersiz görülmüş ve eleştirilmiştir. Yine de tüm bu zaaflara ve siyasal yalpalamalara karşın, SHP dönemi Türkiye siyasal hayatında sosyal demokrasi anlamında kısa süreli bir zaferini temsil etmektedir. SHP pek çok alanda açık ve net bir demokratikleşme söyleminin taşıyıcısı olmuştur.
Adalet Partisi Ağrı milletvekilleri ve meclis faaliyetleri

Türk siyasi hayatında önemli bir yere sahip olan Demokrat Parti'nin 10 yıllık iktidarı birçok yönüyle tartışılmıştır. DP, 27 Mayıs 1960 askeri müdahalesi sonrasında zorunlu olarak siyasetten çekilmiştir. 27 Mayıs sonrasında kurulan AP, Demokrat Partinin oy kitlesini hedefleyerek siyasi faaliyete girişmiştir. AP'nin toplumsal tabanına ait yaygın görüş DP'nin mirasçısı olduğu yönündedir. Teşkilat farklı politik geçmişşe sahip kişilerden oluşmakla birlikte eski DP'li milletvekilleri parti politikalarında etkin bir yere sahip olmuştur. 1965'ten 12 Mart 1971'e kadar iktidara hakim olan AP kısa sürede güçlü bir parti konumuna gelmiştir. Adalet Partisi, 11 Şubat 1961'de kurulmuş, Demokrat Parti'nin devamı görüntüsü vererek halk desteğini sağlamıştır. AP, 1965 1971 yılları arasında ülkeyi tek başına yönetmiş, ülkede istikrar sağlanmış ve Türkiye bu dönemde ekonomik olarak önemli bir gelişme göstermiştir. Ancak ülkede yaşanan siyasal, sosyal ve ekonomik sorunlar 12 Mart müdahalesini getirmiş ve ülke kriz içerisine girmiştir. Adalet Partisi, 12 Eylül askeri müdahalesiyle kapanarak tarihteki yerini almıştır. Ancak ortaya koyduğu siyasi fikirler günümüzde de devam etmektedir. Tezde Türkiye'nin on yılı ile birlikte, bu on yılın önemli bir bölümünü teşkil eden, Adalet Partisi ve bu dönemin Ağrı Milletvekilleri ile onların siyasi çalışmaları yer almaktadır.
Biyo-politika: Foucault ve agamben karşılaştırması

İnsanoğlu uygarlaştıkça onu yönetme teknikleri de gittikçe daha karmaşık hale gelmektedir. Siyasetin sınırlarının nerede başlayıp bittiğine ve yönetime dair ortaya atılan pek çok soruna yönelik siyaset felsefesi çerçevesinde merkezi rollerden birini üstlenmeye başlayan 'biyo-politika' kavramı, kendisine yüklenen çeşitli anlamlarda kullanılmaktadır. Bu çalışma, söz konusu kavramın ne olduğuna ilişkin bir soruşturma yaparak, 'biyo-politika' meselesine karşılaştırmalı bir kuramsal çerçeve çizer ve biyo-politik uygulamaların 'yaşam ile ölüm' hususundaki etkileri üzerinden siyasetteki konumunu tartışır. Bu doğrultuda çalışma, son dönemlerde hemen her konuda sıklıkla adı geçen biyo-politika kavramına tüketici bir yaklaşım sergilemekten ziyade farklı entelektüel çerçeveler arasında düşünsel iletkenler kurmayı hedefler ve böylece kavram üzerindeki muğlaklıklığı gidermeye çalışır. Bu saikle çalışma, güncelde hararetli meselelere eklemlenen kapsamlı yapısıyla biyo-politikayı, bu dinamizmin fitilini ateşleyen merkezindeki iki isme odaklanarak mercek altına alacaktır: Michel Foucault ve Giorgio Agamben. Bu kapsamda öncelikle özellikle 'iktidar', 'özne', 'beden', 'nüfus' ve 'yönetimsellik' kavramlarından faydalanarak Foucault'nun 'biyo-politika' serüveninin kuramsal izahı yapılacaktır. Daha sonra Agamben'in 'çıplak hayat', 'kutsal insan', 'toplama kampı' ve 'istisna hali' kavramlarıyla biyo-politikaya tarihsel bir köken çizelecektir. Ardından biyo-politikayla modern toplumun yankı uyandıran hadiselerini açıklama iddiasına değinilecektir. Bu çerçevede tarihsel süreçte 'yaşam ve ölüm üzerindeki hak' konusundaki dönüşüm üzerinden her iki düşünürün kıyaslaması yapılacaktır. Bu bağlamda çalışmanın esas amacı; 'biyo-politika' kavramı bazında şekillenen farklı düşünme çabalarını analiz ederek geçmişşten günümüze 'yaşam ile ölüm' arasında değişen sınırlara mercek tutup kavramın politik sahadaki olgular bazında yerini konumlandırmaya çalışmaktır.