turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
A. B. D başkanlık rejimi modeli açısından Türkiye gerçeği

Türkiye'de siyasetin artık bir tıkanmanın eşiğine geldiği, gerek yönetenler ve gerekse yönetilenler tarafından belirgin bir şekilde hissedilmeye başlanılmıştır. Türk toplumunun biricik beklentisi 'etkili bir yönetiredir. Başkanlık rejiminin, yaygın etkili yönetim beklentilerine yanıt verebileceği umuduyla Türkiye'nin siyasal gündemline parlamenter rejimin demokratik ve doğal bir seçeneği olarak yerleştiği görülmektedir. Bu tür bir yaklaşım, içeriğinde Türkiye'nin biriken sorunlarının sanki parlamenter hükümet sisteminden kaynaklanıyormuş şeklindeki görüntüsünü de beraberinde taşımaktadır. 'Başkanlık rejimiyle Türkiye daha iyi yönetilebilir mi? sorusuna yanıt arayan tez iki bölümden oluşmaktadır. Çalışmanın birinci bölümünde, başkanlık rejiminin örnek teşkil edecek seviyedeki biricik uygulamasını sergileyen 'ABD Başkanlık Rejimi modeli' anlatılmıştır. Bu bölüm de ABD hükümet modelinin iki yüzyılı aşkın süreden beri kıskandıracak düzeydeki başarısının nedenleri ortaya konulmaya çalışılmıştır. Bu amaçla öncelikle başkanlık rejiminin teorik çerçevesi çizilmiştir. Daha sonra ABD uygulamasının teorik çerçeveden farklılığı gözler önüne serilmeye çalışılmıştır. İkinci bölümde Türkiye gerçeği tartışılmıştır. Bu bölümde başkanlık rejimi uygulamasının Türkiye'ye yönelik. ii etkileri ABD'nin hükümet modeli esas alınarak ortaya konulmuştur. Değerlendirme Türkiye'nin çok partili siyasal sistemine göre yapılmıştır. Son olarak başkanlık Keriminin Türkiye için etkili bir yönetimi gerçekleştirip gerçekleştiremeyeceği hakkında genel bir değerlendirme yapılmıştır.
Klasik liberalizmden piyasa anarşizmine devlet, savaş ve barış ilişkisi: kuramsal bir çözümleme

Bu çalışmada, geçtiğimiz yüzyıldan günümüze yaşanan felsefi ve ideolojik dönüşüm neticesinde klasik liberal teori içinde, üç çağdaş liberal yaklaşımın belirginleştiği iddia edilmektedir. Piyasa/devlet ayrımı aracılığıyla yapılan tahlilde, ilk liberal ekol, klasik liberalizmin devamı niteliğini taşıyan sınırlı devlet taraftarı minarşist liberteryenizmdir. İkinci akım olan sosyal liberalizm ise, piyasa kurumunun adaletsizlik yaratacağı ve toplumsal işbirliğine zarar vereceği savından hareketle, müdahaleci ve denetimci bir devlet tasavvurunu benimser. İlk iki ekolün aksine piyasayı gönüllü ilişkiler düzeni olarak gören anarşist liberteryenizm, devleti gereksiz ve kaçınılabilinir kötülük olarak kabul eder. Günümüz çağdaş liberal akımların politik teorileri ile devletler arası ilişkiler yaklaşımı arasındaki bağlantı güçlüdür. Sosyal liberal düşünce, siyasi olarak liberal demokrasi ve güçlü devlet anlayışını benimser. Liberal demokratik ülkelerin savaşmaya yönelik teşviklerinin olmadığı yönündeki demokratik barış görüşünü benimseyen sosyal liberalizm diğer devletlerle paternalist ilişki kurar. Anarşist liberteryenizm ise, yalnızca bireylere ve serbest piyasada değil, aynı zamanda diğer devletlerle ilişkilerde devlet müdahalesine karşıdır ve dış politikada izolasyonizmi benimser. Savaşların aktörlerinin devletler olduğunu ileri süren anarşist liberteryen görüş, bireyler arası ilişkilerde olduğu gibi toplumlar arasındaki ilişkilerde de barışçıl işbirliğinin sürdürülebilmesi için devletin cebri tekeli tamamen piyasa toplumunun gönüllü işleyen uzlaşmacı piyasa toplumuna devredilmesi gerektiğini savunur. Piyasa anarşizminin esası olan özel mülkiyet, saldırmazlık aksiyomuna dayanır. Diğer tüm mal ve hizmetler gibi güvenlik ve adalet hizmetleri de gönüllü ilişkilere dayanan piyasa tarafından sağlanabilir.
Demokrat Parti dönemi kültür politikaları (1950-1960)

II. Dünya Savaşından sonra dünya güç dengeleri değişmiştir. Bu değişen Dünya'ya ayak uydurmak isteyen Türkiye Cumhuriyeti 1946 yılından itibaren çok partili yaşama geçmişştir. CHP içinden çıkan dört milletvekili Celal Bayar, Adnan Menderes, Fuat Köprülü ve Refik Koraltan Demokrat Parti'yi kurmuştur. 1950 yılında iktidarı devralan bu parti 1960 İhtilaline kadar ülkeyi tek başına yönetmiştir. Demokrat Parti'nin kültür politikaları CHP'nin kültür politikalarından farklı bir çizgide gelişmiştir. Özellikle Truman Doktrini ve Marshall Yardımı çerçevesinde ABD ile sıcak ilişkiler kurulmuş bu ilişkiler çerçevesinde Amerikan kültürü toplumu etkilemeye başlamış, bu etkiler eğitim ve sanatın hemen hemen her alanında kendini hissettirmiştir. Demokrat Parti'nin din dersini zorunlu hale getirmesi, imam-hatipler açması ve dini söylemleri CHP tarafından şiddetle eleştirilmiştir. CHP Demokrat Partinin laiklikten taviz verdiğini söylerken Demokrat Parti bunu din ve vicdan hürriyeti çerçevesinde değerlendirmiştir. Demokrat Partinin uyguladığı bu kültür ve eğitim politikaları günümüzde dahi halen tartışılmaya devam edilmektedir.
Rethinking state and civil society relations in Turkey: An analysis on migrant health

Bu tez, sivil toplum örgütlerinin kendilerine tarihsel olarak olumsuz yapısall koşullar üreten devletlerde hangi tür fonksiyonlar sunduğunu incelemeyi amaçlamaktadır. Bu amaçla üç yılı aşan bir siyasi etnografi çalışması yapılmıştır. Bu çalışma kapsamında, göçmenlerin sağlık hizmetlerine erişimlerini düzenleyen yasal mevzuat incelenmiş, 29 kişiyle derinlemesine mülakat yapılmış ve 8 mekanda katılımcı gözlem çalışması yürütülmüştür. Bu çalışma teorik olarak sivil toplum örgütlerinin faaliyetlerinin sınırlarını belirleyen yapısall sınırlara kriz anlarında meydan okuyabileceklerini iddia etmektedir. Bu krizlerin içeriğine ve büyüklüğüne bağlı olarak, tarihsel olarak devletçi devletler bile sivil toplum için yer açmak zorunda kalabilirler. Bu çalışmanın ampirik vakası olan Türkiye'de göçmen sağlığı alanında sivil toplum ve devlet ilişkileri bağlamında bu tez iddia etmektedir ki yaşanan son göç dalgası, Türkiye'de devletçi gelenekten kaynaklı olarak devlet güdümünde olan sivil toplum için sahada geçici bir alan kazanmasını sağlayan bir fırsat penceresi olmuştur. Sivil toplumun bu alanı tüm göçmenlere pozitif katkılar yapacak şekilde doldurmuştur; ama devletin güçlü devletçi anlayışı uzun vadede bu durumun geriye dönmesine neden olmuştur. Bu tezin bulgularına göre, devletin sağlık alanında sivil toplum için yer açması ve aynı zamanda bu alanda denetim ve koordinasyon görevlerini yerine getirmeye devam etmesi gerektiği sonucuna varılmıştır.
Türkiye'de siyaset kurumu ve milliyetçilik

Siyaset kurumu ile milliyetçilik sosyolojik olarak birbirleriyle yakından ilgili ve aralarında neden sonuç ilişkisi bulunan iki olgudur. Tabii olarak siyaset aynı zamanda sosyolojik bir kurumdur. Siyasi davranış, aynı zamanda sosyal davranışını bir yansımasıdır. Milliyetçilik sosyal ve siyasi davranışı belirleyen olgulardan birisidir, özellikle son yüzyıl içerisinde yükselen milliyetçi hareketler bütün insanlığı topyekün ilgilendirir bir nitelik kazanmıştır. Sosyal bir davranış olarak milliyetçilik zamanla kurumlaşma sürecine girmiş ve siyasi kimlik aracı olarak fonksiyon ifa etmiştir. Toplumdaki bütün sosyal kurumlar birbirleriyle neden sonuç ilişkisi içerisindedirler. Birbirleriyle etkileşim süreci içine de girerler. Söz konusu etkileşim zaman zaman çeşitli değişkenlerin dominat rol oynadıkları da görülmüştür, işte siyaset kurumu ile milliyetçilik arasındaki etkileşim de bu gerçeklik çerçevesindedir. Türkiye'de milliyetçilik siyasi hayata hemen hemen Cumhuriyetin kuruluşuyla birlikte kurumlaşmış bir şekilde tesirini hissettirmeye başlamıştır. Yeni devletin asıl niteliğinin 'milli devlet' olması, aynı zamanda resmi ideolojinin de 'Türk Milliyetçiliği'' kaynaklı olmasına yol açmıştır. Fakat ilk dönemdeki niteliğin daha çok batıcı - laik ve jekoben olması, dikey ve yatay mobiliteye imkan vermemesi milliyetçiliğin siyasi hayatta ileriki süreçte 'dipten gelen dalga' olarak kurumlaşmasına yol açmıştır. Bu nedenle Türk Milliyetçiliği'nin 1940lı yıllardan itibaren kazandığı en başat özellik 'halkçı' olmasıdır. 1950 yılından itibaren demokratikleşme sürecinin hız kazanması ve 'sokakta ki vatandaşın yeni kazanımlara sahip olması 'yerli' ve 'halkçı' değerlerin siyasette tesirli olmaya başlamıştır. Söz konusu 'yerli' ve 'halkçı' değerlerin tesir aracı da Milliyetçilik olmuştur. Bu çalışmada daha çok milliyetçiliği kurumlaşmış siyasette oynadığı rol üzerinde durulmuş ve Milliyetçi Hareket Partisi örneğinde ideolojik milliyetçiliğin siyasi bir kimlik aracı olarak siyasette oynayabileceği rol gösterilmeye çalışılmıştır.
Dünya sistemleri analizi perspektifinde devlet ve etnisite ilişkisi: Kanada ve Quebec örneğiyle

1970 sonrası süreçte neredeyse tüm dünya genelindeki ulus-devletler ve etnisiteler arasındaki ilişkilerde şiddet dozu yükselebilen krizler ortaya çıkmıştır. Devletler ve etnisiteleri arasındaki diyalektik ilişkiyi anlama amacı ile yapılan çalışmada Dünya-Sistemleri analizi kuramı benimsenmiştir. Tezin; etnisite, ulus-devlet ve ulus gibi yapılara bakışı kapitalist dünya-ekonomisi sisteminin ürünü olduklarından hareketle eleştireldir. Tez krizlerin temelinde sistemik yapısall gerilim ve çevrimsel krizlerin olduğu iddiasındadır. Yöntem olarak çevrimsel krizlerin zaman-serileri ile etnik sorunların krize dönüşme süreçleri arasındaki paralel tespit edilmeye çalışılmıştır. Quebec sorununun eskiliği zaman serilerinin çevrimlerle olan paralelliğini izleme imkanı sağlamıştır. Sonuçta analiz; Quebecli elitlerin çekişmesinin ardında burjuvalaşma ve sınıf-içi çatışma süreçleri ile hegemonik ve Kondratiev çevrimleri arasında bir uyumluluğu göstermiştir. Bu tespitin diğer devlet etnisite çalışmalarına da ışık tutması muhtemeldir.
Türkiye'de çok partili hayata geçiş sürecinde sol iki parti: Türkiye Sosyalist Partisi ve Türkiye sosyalist Emekçi Köylü Partisi

Sol hareketin çok partili hayata geçiş sürecinde yürütmüş olduğu siyasi faaliyet iki ayrı döneme ayrılabilir. Sol hareket II. Dünya Savaşı'nın ardından Tan olaylarına kadar geçen ilk dönemde, parlamento içinde ortaya çıkan muhalefetle birlikte, tek parti rejimine karşı bir 'Demokrasi Cephesi' oluşturmaya çalışmıştır. Söz konusu cephe girişimi, TKP'nin savaş sonrasında uygulamaya koyduğu cephe stratejisi ile bir paralellik taşımaktadır. Tan olaylarının ardından başlayan ikinci dönemde ise ağırlıklı olarak TKP'li kadrolar tarafından yürütülen yasal parti çalışmalarına tanık olmaktayız. Sol hareketin bu girişimleri bir ay gibi kısa bir süre içerisinde TSP ve TSEKP bölünmesiyle sonuçlanacaktır. Söz konusu ayrışmanın temel nedeni, TKP içerisinde 1920'lerde başlayan parti içi çekişmelerin devamı olarak görülmektedir. TSP kadrolarının önemli bir kısmının, Nazım Hikmet'in başını çektiği ve Pavli Kongresi'nin ardından TKP'den tasfiye edilen parti içi muhalefete bağlı unsurlar oluşturmaktadır. TSP'nin, TKP muhalefetinin örgütlendiği bir parti görünümü kazanması, resmi TKP çizgisini temsil eden Şefik Hüsnü Değmer grubunu ikinci bir yasal parti kurmaya yöneltmiş böylece TSEKP ortaya çıkmıştır. Dalayısıyla solun bu süreç içerisinde yaşadığı örgütsel bölünmenin temelinde, TKP kadrolarına hakim olan sekter anlayışının yattığını söylemek sanırız yanlış olmaz. TKP gibi TSP ve TSEKP'nin kaderi de Türk-Sovyet ilişkileri tararından belirlenmiştir. TKP, II. Dünya Savaşı öncesinde, Türk-Sovyet dostluğunun bir gereği olarak Komintern tarafından tasfiye edilirken, savaş sonrasında iki ülke arasında ortaya çıkan gerginlik, TSP ve TSEKP'nin kapatılmasının da temel nedeni olmuştur. 152 m Eİ
Muhafazakarlık ekseninde Carl Schmitt'in egemenlik anlayışı ve yeni muhafazakarlık

Çalışmanın odağında Carl Schmitt'in egemenlik anlayışı bulunmaktadır. Schmitt'in egemenlik anlayışı, muhafazakar düşüncedeki otorite övgüsü ve Jean Bodin'in mutlak egemenlik kavramsallaştırmasına dayandırılmıştır. Muhafazakar düşüncenin üzerine bina edildiği değerler, Burke ve Maistre'nin düşünceleri etrafında değerlendirilmiştir. Bodin'in mutlak egemenliğinin kriterleri incelenmiştir. Schmitt'in egemenlik anlayışında; hukuk, demokrasi ve otorite kavramları üzerinden detaylandırılmıştır. Bu aynı zamanda modern devlet ve liberalizm değerlendirmesi olmuştur. Yeni muhafazakarlık, Schmitt'in liberalizme getirdiği politik bir anlamdan yoksunluk ve egemenlik vaat etmeme eleştirilerinin aşıldığı alan olmuş ve modern devletin muhafazakarlaşan liberal bir yorumunu sunmuştur. Bir başka değişle yeni muhafazakarlık, liberalizmin muhafazakar veçhesini açığa çıkarmıştır. Sonuçta ortaya, Schmitt'in düşüncelerine paralel şekillenen, liberalizmin piyasa değerlerini içselleştirmiş ve liberalizme muhafazakar otorite anlayışını içselleştirmiş, müdahaleci bir muhafazakarlık türü olan yeni muhafazakarlık portresi çıkmıştır.
Endüstri 4.0'a geçişte insan kaynakları yönetimi için örgüt tasarımı

Küresel rekabetin kızıştığı günümüzde Endüstri 4.0, ileri teknoloji kullanımının kazanımlarıyla, bilindik tüm sınırların değersizleştiği yeni bir dünyayı şekillendirmeyi vadeden, fütüristik bir kavramdır. Teknolojik imalat sistemleri ile üretim esnekliği, toplu kişiselleştirme, yüksek kalite ve verim konularında çığır açacağı görülen Endüstri 4.0 'Akıllı Üretim Sistemini' hedefleyen bir sanayi devrimidir. Bu sistem, entelektüel sermayenin katkısıyla işletmelere, küresel rekabette düşük maliyet, yüksek kalite ve verim ile müşteri memnuniyeti vadetmektedir. Endüstri 4 .0'ın yaygınlaşmasıyla küresel rekabetle başa çıkmak, işletmeler için gün geçtikçe zorlaşacaktır. Rekabetin sadece üretim teknolojisine yapılan yatırımlarla sağlanamayacağı, işletmelerin rakiplerine göre çok daha kaliteli ürünleri çok daha düşük maliyetle, en kısa sürede müşterilerine ulaştırması gerekecektir. Bunun sağlanması için ise işletmelerin benzersiz bir rekabet avantajı sağlayabileceği kaynaklar geliştirmesi gerekecektir. İşletmelerin benzersiz rekabet avantajı sağlayacak kaynağı entelektüel sermayesidir. Entelektüel sermayesinin en önemli parçası ise insan kaynağıdır. İşletmenin insan kaynağı, faaliyetleri hedef odaklı tasarlanan, yürütülen ve yönetilen insan topluluklarının bir araya gelmesiyle örgütlerin oluşmasına vesile olur. Bu minvalde Endüstri 4 .0'a geçişte işletmeler için en önemli kriterlerden biri, örgütün işletme stratejisine uyumlu şekilde tasarlanmasıdır. Bu çalışmada Endüstri 4.0, insan kaynakları yönetimi ve örgüt tasarımı bölümler halinde irdelenmiştir. Yapılan değerlendirmelere istinaden Endüstri 4.0 konseptine göre örgüt stratejisinin uyum çerçevesinde değerlendirilerek, örgüt yapısının rasyonel, iletişimsel veya pragmatik bakış açısına göre belirlenerek, faz model metodu yardımıyla tasarlanmasının, Endüstri 4 .0'a geçişte uyumlu örgüt yapısına ulaşmak için uygun bir yol olacağı öngörülmüştür.
Bir tahakkümün adı: Oryantalizm ve şarklılaştırma

Edward Said in eserleri üzerinden temellenerek Batı dünyasının Doğu üzerinde kurduğu tahakkümde geçmişşin ve ortak deneyimlerin, Doğu üzerinde nasıl bir süreklilik kazandığını inceleyecek bu çalışma, aynı zamanda egemen söylemden etkilenen yerel uluslar ile iktidarın nasıl bir ilişki kurduğunu anlatmaya çalışacaktır. Çalışmanın çıkış noktasını Edward Said in Şarkiyatçılık kitabı belirgin hale getirir. Aynı zamanda Batı ve Doğu dünyasının entelektüele duyduğu inanç çalışmanın temel tartışmalarından birisi olacaktır. Edward Said, 1978 yılında yayımlanan Şarkiyatçılık eserinde oryantalizmi, sömürgeciliğin keşif kolu olarak nitelendirir. Ayrıca oryantalizmi iktidar ve entelektüelin şeceresini ortaya döken bir akademik disiplin olarak tasavvur eder. Bu tasavvur üzerine yükselen yeni anlayışlar ve eleştiriler Şarklılaştırılan dünya ile Batı egemenliğini sorgular. Said le birlikte Bourdieu düşünceleri de çalışmanın her bölümünde hissedilecektir. Bugün geçmişşten daha parlak değildir. Bugüne kadar yapısall sorunlar bir kartopu gibi büyüyerek krize neden olmaktadır. Batı dünyasının kemikleşmiş bilgi dağarcığı yeni kavramlara duyulan ihtiyacı artırmaktadır. Her zamankinden daha fazla bağımsız entelektüellere ihtiyaç duyan dünya ve tahakkümün sürekli yeniden üretildiği Şark, bu çalışmanın genel konusunu oluştururken, geleceğe dair küresel adalet ve eşitlik fikrini pekiştirecektir.
Türkiye'de din-siyaset ve laiklik (1946-1960)

Cumhuriyet döneminde. Terakkiperver Cumhuriyet Partisi (1924-1925) ve Serbest Cumhuriyet Partisi (1930) deneyimlerinin ardından, Türkiye'de 1945 yılında çok partili hayata geçildi. Bu süre içinde C. H. P. ülkedeki tek siyasi parti konumunda kaldı ve ülkeyi modernleştirmeye çalıştı. Atatürk ilkelerinin ve devrimlerin değişmez savunucusu durumundaki parti, çok partili yaşama geçişle birlikte, özellikle laiklik ilkesinden bir takım ödünler vermeye başladı. C. H. P.'nin 1947'de yaptığı Yedinci Büyük Kurultayı, laiklikten verilen ödünler konusunda bir kırılma noktasıdır. Bu kurultayda ilkokullarda din eğitimine geçilmesi ya da halkın bir takım manevi boşluklar içinde olduğu düşünceleri, açık bir şekilde öne sürüldü. 14 Mayıs 1950 seçimlerinin ardından, iktidara gelen D. P. de, laiklikten hızla ödünler vermeye başladı. On yıllık iktidarı sırasında ezanı yeniden Arapçalaştırdı; ilkokullara konulan din derslerini zorunlu hale getirdi; Atatürk'e yönelik saldırıların artması sonucu, Atatürk Aleyhinde İşlenen Suçlar Hakkında Kanun çıkarttı; giyim- kuşamda büyük oranda geriye dönüş gözlendi; kadının toplum içindeki statüsü sürekli tartışma konusu haline geldi; sadece Türk büyüklerine ait açılmış bulunan anıtsal yapılar, yerini yurdun her tarafına yayılan tekke, türbe ve zaviyelere bıraktı, bunun sonucunda üfürükçülük, muskacılık gibi batıl inançlar yeniden su yüzüne çıktı ve gerici eylemler hız kazandı; Milli Eğitim Bakanlığı ve Diyanet İşleri Başkanlığı Bütçelerinde en çok tartışılan konular arasında, imam ve hatip yetiştiren okulların, hayrat hademelerinin, İlahiyat Fakültelerinin durumları gibi konular yer aldı. Bu dönemde, İslamcı basın gerici olarak nitelendirilen yazılarını daha rahat çıkartmaya başladı. 1950- 1960 yıllan arasında din-siyaset ilişkisine yeni bir boyut verilmeye çalışılarak, laiklikten tavizler verildi. Atatürk devrimlerinin ve Cumhuriyetsin getirdiği bütün kazanımlar önceleri eleştiri, ardından da tepki konusu yapıldı.
Socio-economic and socio-political developments in Palestine under the British mandate: 1917-1939

Bu çalışma, İngiliz mandası dönemindeki uygulamalar çerçevesinde Arap-Yahudi anlaşmazlığının kökenlerini ve Filistin sorununun tarihsel gelişimini incelemektedir. Öncelikle, Yahudi sorununun Filistin sorununa dönüşmesine sebep olan faktörler ele alınmıştır. Bu bağlamda, modern siyasi Siyonist hareketin gelişimi, dünyanın dört bir tarafına dağılmış olan Yahudilerin vaat edilmiş topraklarını sömürgeleştirmeye yönelik çabalarına ivme kazandıran bir dönüm noktası olarak ortaya konulmuştur. Filistin'de Yahudiler tarafından yürütülen sömürgeleştirme faaliyetleri Siyonist ideolojinin ortaya çıkışına bağlı olsa da, bu topraklarda Yahudi yerleşimi Orta Doğu'da İngiliz çıkarlarının gelişmesinin bir sonucu olmuştur. Araplar ve Yahudiler arasındaki çatışmanın kaynağı, I. Dünya Savaşı sırasında İngilizler tarafından onlara verilen ve birbiriyle çelişen vaatler olarak gösterilmiştir. İngilizler ile Siyonistler arasındaki ittifakın bir göstergesi olan Balfur Deklarasyonu'nun, Filistin toprakları üzerinde kurulması planlanan Yahudi devletine giden yolda atılmış olan ilk adım olduğu belirtilmiştir. Siyonist sömürgeleştirme hareketinin Filistin Arap toplumu üzerindeki etkilerinin daha iyi anlaşılması için ilk olarak Osmanlı İmparatorluğu dönemindeki sosyo-ekonomik ve sosyo-politik şartlar ele alınmıştır. Daha sonra ise Yahudilerin dışlayıcı politikalarının iki toplum arasındaki ilişkilere nasıl yansıdığının üzerinde durulmuştur. Ayrıca, İngilizlerin Siyonist yanlısı tutumlarının Yahudilerin ulus inşası çabalarına ne yönde katkıda bulunduğu tartışılmıştır. Son olarak da 1920, 1921, 1929 ve 1936 yıllarında İngiliz ve Siyonist politikalarına tepki olarak ortaya çıkan Arap ayaklanmalarının sebep ve sonuçları incelenmiştir.
Türkiye'de koalisyonlar döneminde siyasi algı ve propaganda (1970-1980)

Çalışmamızın Birinci Bölümde propaganda ve algı sözcükleri kavramsal açıdan incelenmiştir. Propaganda türleri ve etkileri üzerinde durulmuştur. Algının nasıl oluştuğu sorusu ele alınmıştır. İkinci Bölümde propaganda araçları ve kitle iletişimi konusu ele alınmıştır. Kitap, yapı gibi geleneksel propaganda araçları incelemiştir. Fotoğraf, sinema, radyo, TV gibi kitle iletişim araçları açıklanmaya çalışılmıştır. Üçüncü Bölümde propaganda geçmişşi irdelenmiştir. Dördüncü bölümden itibaren tezimizin asıl konusu olan Türkiye'de Koalisyonlar Döneminde Siyasal Algı ve Propaganda konusu tartışılmaya başlanmıştır. Tezin beşinci bölümü 'Yöntemleri, Medya Araçları Açısından Koalisyon Hükümetleri Döneminde Siyasi Propaganda' başlığı altında oluşturulmuştur. Bu bağlamda dönemde etkili olmuş sinema, televizyon-radyo, duvar yazıları, kitap, gazete, dergi, broşür, afiş gibi propaganda araçları değerlendirilmiştir. Türkiye televizyon yayıncılığıyla ilk kez bu dönem karşılaşmıştır. Aynı bölüm içerisinde Türkiye'deki yapı propagandasının işleme biçimine dikkatle bakılmıştır. Temsil yoluyla propaganda önemli bir yöntem olduğu için bu konunun üzerinde özenle durulmuştur. 1970- 1980 arasında eğitimin nasıl propagandaya feda edildiği gözler önüne serilmeye çabalanmıştır. Türkiye'de 1970- 1980 arası siyasi reklamcılığın başladığı yıllardır. Bu nedenle popüler müzikler ilk kez siyasi partilerin propaganda çalışmalarında kullanılmıştır. Bu tip sebeplerle müzik konusuna ayrı bir alt başlık açılmıştır. Mitingler, yürüyüşler 1970- 1980 arasında siyasi gurupların sıklıkla başvurdukları bir siyasi propaganda yöntemi olmuştur. Bu bölümde en dikkat çekici başlığın 'Ecevit'e Dair Umut Algısının Yıkımına Dönük Karşı Propaganda' olduğunu düşünmekteyiz. Tezin altıncı bölümünde Koalisyon Hükümetleri döneminde siyasi algı konusu ele alınmıştır. Sözlü tarih çalışmaları sonucu elde ettiğimiz bilgiler, 'O Dönemin Gençlerinin O Günlere Dair Şimdiki Algısı' başlığı altında değerlendirilmiştir. Dönemin siyasi aktörleri Ecevit, Demirel, Erbakan, Türkeş'e dair nasıl bir algının ortaya çıktığı araştırılmıştır. Elbette bu aktörler hakkında farklı kesimler farklı algı geliştirmiştir. Tezin son kısmında 1970- 1980 arası belediye başkanlığı veya milletvekilliği yapmış kişilerden yola çıkarak yerel propaganda konusu örneklenmeye çalışılmıştır. Bunun için üç örnek seçilmiştir. Bunlardan ilki 1979 araseçimlerinde Aydın'dan AP'den vekil seçilen Selahattin Acar'dır. Bu ara seçim sonuçlarının Ecevit hükümetinin istifasına yol açtığı hatırlanacak olursa seçimimizin yerinde olduğunu düşünebiliriz. 1977 Genel Seçimlerinde Ecevit liderliğindeki CHP tarihinin en yüksek oyunu alır. Bu durum yerel seçimlerde de görülür. AP, kendisinin kalesi kabul edilen Aydın'ın bir ilçesi hariç tamamında seçimi kaybeder. Bu seçimlerde belediye başkanı olan Muhterem Ağababaoğlu ile Ahmet Zencirci'nin propaganda çalışmaları değerlendirilerek bölüm sonlanmıştır.