turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
The Eastern Question and the reforms of Abdulhamid II as Reflected in the L'Orient Journal (1899- 1909)

Bu çalışma 1899- 1909 yılları arasındaki dönemi kapsar. Çalışma, L'Orient dergisinde II Abdülhamit dönemi Osmanlı Devleti ile Avrupa devletleri arasındaki ekonomik, siyasi, dini ve idari ilişkiler hakkında yayınlanan makale ve diğer yazılar ile ilgili konular üzerinde yoğunlaşmaktadır. Abdülhamid'in politikası kısaca anlatıldıktan sonra, adı geçen makale ve broşürlerin tematik bir çalışmasını yürüteceğim. Avrupa'nın büyük devletleri Osmanlı'nın zengin topraklarını kendi ekonomik, dini ve kültürel ihtiyaçlarını karşılamak için işgal ettiler. Osmanlı Hıristiyan tebaasını kullandılar, okullar ve konsolosluklar kurdular. Osmanlı Devleti'nin gayrimüslim tebaası arasındaki milliyetçi fikirler ortaya çıktı. Bu fikirler Avrupalı büyük devletleri farklı guruplara böldü. Ancak, her bir Osmanlı Hıristiyan tebaasının çoğunlukla yaşadığı yerler Avrupalı büyük devletlerin desteği ve onların ekonomik avantajlarıyla kültürlerini yükseltmek istediler. Osmanlı Balkanlarında dini, siyasi, sosyal ve kültürel huzursuzluklar ortaya çıktı. Bu huzursuzluklar başta Berlin antlaşmasının ihlallerinden kaynaklanmıştır. Bu antlaşmanın maddeleri, Osmanlı Devletinde özellikle II. Abdülhamit ve vilayetleri arasındaki ilişkiyi belirlemiştir. Sonuç olarak, Nicolas Nicolaides Avrupalı büyük güçlerin doğudaki varlıklarının Şark Meselesini kötüleştirdiğini ve Osmanlı İmparatorluğu'nun bu meseledeki pozisyonunu etkilediğini düşünmektedir. II. Abdülhamid askeriyeden eğitim hayatına hemen her alanda önemli değişikliklerin yaşandığı farklı konularda çeşitli girişimlerde bulundu. Avrupalı büyük güçlerin Abdülhamit ile alakalı fikirleri, Avrupa'nın ilerleme fikirlerinin başarısızlığına ve farklı Osmanlı kurumlarındaki Avrupalı büyük güçlerin temsilcilerinin yokluğu ya da eksikliğine neden oldu. Ancak, bu varlık Berlin Antlaşmasından dolayı Abdülhamit yönetiminde giderek hissedilir oldu. Bu, Abdülhamit reformlarının etkilerini kısıtladı; Avrupa'nın ilerleme fikri Osmanlı yönetiminin düşüşüne katkı sağladı. Nicolas Nicolaides Osmanlı İmparatorluğu'nun hayatta kalmasının Avrupa'nın ilerleme fikri olmadan mümkün olduğuna inanır. Bundan dolayı, O bu fikirleri reddeder.
Maraş Beylerbeyi Bayazıtoğlu Kalender Paşa ve faaliyetleri

Türkmen aşiretleri, Osmanlı Devleti'nin kuruluşundan itibaren önemli roller üstlenmişlerdir. XVII. yüzyıldan itibaren devletin uzun süren savaşlara girmesi bu aşiret ve boyları ekonomik ve sosyal açıdan olumsuz etkilemiştir. Bu çalışmamızda Maraş ve çevresinde faaliyet gösteren bu aşiretlerden Bayazıtlı ailesi ve Maraş'a iskanları konusunda bilgiler verildi. 1802- 1822 yılları arasında Maraş, Diyarbakır, Trablusşam valiliklerinde bulunup, Fransızlara ve Ruslara karşı Osmanlı ordusunda birlikleriyle savaşa katılan Kalender Paşa ve faaliyetleri hakkında araştırma yapıldı. Kalender Paşa dönemi mali sorunlar, dönemin yerel yöneticileri arasındaki rekabetin topluma etkileri, Maraş bölgesi aşiret ve boy yapılanmalarının siyasi ve sosyal etkileri ortaya konmaya çalışıldı. Araştırma konumuz olan Kalender Paşa ve faaliyetleri hakkında çalışmaların az olması araştırmamızın büyük kısmının arşiv belgelerine dayanmasına neden oldu. Bu da çalışmanın birinci elden kaynak olması nedeni ile önemini bir kat daha artırmıştır. Bu araştırmada XIX. yüzyılın ilk çeyreğinde Maraş ve çevresinin tarihi aydınlatılmaya çalışıldı. Dolayısıyla arşiv belgeleri ışığında yapılan bu çalışma daha sonra yapılacak çalışmalara kaynaklık edecektir.
578 numaralı şer'iyye siciline göre Karahisar-ı Sahib Sancağı

Bu çalışma ile H.( 1263- 1264 ) M.( 1847- 1848 ) yıllan arasını ihtiva eden 578 Numaralı Karahisar-ı Sahib Şer'iyye Sicili incelenmiştir. Bu defter Karahisar-ı Sahib Sancağına ait olmakla birlikte, Osmanlı Devletini genel olarak ilgilendiren para-fiyat, alım-sattm, vergi, vakıflar v. s. gibi belgelerin bulunması sebebiyle ayrıca önem taşımaktadır. 578 No'lu Şer'iyye Sicili Osmanlıca metninin günümüz Türkçesine çevrilmesinde metne sadık kalınmış, kelimeler değiştirilmeksizin cümle kuruluşlanda aynı şekilde verilmiştir. Ana metin basit transkribe tekniği ile okunmuştur. Farsça, Arapça ve Türkçe sıfat ve tamlamalar bu dillerin gramer kurallarına göre yazılmıştır. Osmanlıca metinde geçen, ayın harfi : işareti, hemze harfi : işareti, uzun a: a harfi, uzun i : i harfi, uzun u : u harfi ile gösterilmiştir. Defterde bulunan 206 belgenin transkribesi yapılarak değerlendirilmiştir. Buna göre tez, giriş ve sonuç bölümü hariç üç ana bölümden oluşmuştur. Giriş bölümünde: Karahisar-ı Sahib'in, fiziki ve coğrafi yapısıyla birlikte siyasi tarihi değerlendirilmiş ve şer'iyye sicilleri hakkında genel bilgiler verilmiştir. I. Bölümde : 578 numaralı şer'iyye sicili defterinin tanıtımı yapılmış ve defterde bulunan belge çeşitlerinin tesbiti yapılarak örneklerle açıklanmıştır. n. Bölümde : 578 numaralı defterden Karahisar-ı Sahib'in idari, fiziki, iktisadi ve sosyal yapısı ile ilgili belgeler tasnif edilmiştir. Buna göre, idari ve fiziki yapı bölümünde ; 578 numaralı şer'iyye sicili defterine göre, Karahisar-ı Sahib'in idari sisteminde bulunan görevliler ve müderrisler, kaza, nahiye, köy, mevki, cadde, sokak adlan, han, hamam, çeşme, cami, medrese gibi tarihi eserler ve vakıflar tesbit edilip, değerlendirilmiştir. İktisadı yapı bölümünde ; meslek gruplan, vergi çeşitleri ile hayvan, tahıl ürünleri, eşyalar ve ziynet eşyalanndaki fiyat hareketleri tesbit edilip, değerlendirilmiştir. Sosyal yapı bölümünde ise ; nüfus, nikah, boşanma, nafaka, vesayet, vekalet, veraset, kitaplar ilgili belgelerden tesbit edilerek değerlendirilmiştir. IH. Bölümde : Defterde bulunan belgelerin tamamının özetleri yapılmış ve tarihleriyle birlikte verilmiştir. Basit transkribe tekniği ile yapılan, metin transkripsiyonu da aslına sadık kalınarak, bu bölümde verilmiştir. Ill Sonuç Bölümünde de : Çalışmanın tamamından ortaya çıkarılan sonuçlar tesbit edilmiştir. Gerek bu değerlendirmeler ve gerekse diğer kaynaklardan faydalanılarak Afyon hakkında, 578 numaralı şer'iyye sicili defterinin kayıtlarının tutulduğu tarihle ilgili araştırmalarda, başvurulacak bir kaynak vücuda getitirilmeye çalışılmıştır.
XIX'yy da Osmanlı Devletinde çift yanlı muhasebe sistemine geçiş

Toplumsal sistem içerisinde en üst yerde yer alan devlet, ekonomik hayat üzerinde doğurduğu etkileri kayıt altına alarak, sonuçları raporlayabilmek için devlet muhasebesine ihtiyaç duymuştur. Devletlerin zaman içerisinde ekonomik, siyasi, kültürel ve iktisadi anlamda geçirdikleri değişikliklerden devlet muhasebe sistemi de etkilenmiş, çeşitli devlet muhasebesi sistemleri ortaya çıkmıştır. Bu sistemlerden biri olan Çift Taraflı Kayıt Yönteminde kapitalist bir sistem içerisinde doğmuş ve gelişmiştir. Tanzimat sonrasında Osmanlı İmparatorluğu'nda devletin kurumlarında yaşanan batılılaşma sürecinden muhasebe düzeni de etkilenmiş, 19. yüzyıl sonlarına kadar merdiven yöntemi kullanılırken 1880 yılında Çift Taraflı Kayıt Yöntemine geçiş kararı alınmıştır. Osmanlı İmparatorluğu'nun devletçi anlayışı ve özel girişime fazla olanak tanımaması muhasebe uygulamalarının devlette gelişmesine sebep olmuş, 19. Yüzyılın sonlarına kadar Çift Taraflı Kayıt Yöntemine geçişte başarılı olunamamıştır. Ancak ilerleyen dönemlerde ihtiyaçların artması sonucunda Osmanlı İmparatorluğu'nda çift taraflı kayıt yöntemine geçiş devlet muhasebesinde uygulanmaya başlamış fakat özel sektör tarafından benimsenmesi ancak cumhuriyet döneminde mümkün olabilmiştir.
XIX. yüzyılda Gilan

Bu çalışmanın amacı; temettuat defterine ve salnamalere göre, XIX. Yüzyılda Osmanlı Devleti'nin Kosova Vilayeti kazalarından olan Gilan'ın sosyo - ekonomik durumunu ortaya koymaktır. Şehirlerin sosyal tarihi, ülke ve devletlerin sosyal gelişimini, gelir durumunu, demografik yapısını ortaya koyan önemli bir göstergedir. Osmanlı Devleti'nin işleyişini ve sosyal yapısını anlayabilmek için Osmanlı şehirlerinin sosyo-ekonomik yapıları incelenmelidir. Şehir araştırmacılarının en önemli kaynakları şüphesiz araştırma yapılan devre ait kronikler, resmi ve özel kaynaklardır. Dolayısıyla bu kaynakların araştırmacılarca iyice tetkik edilmesi gerekmektedir Bu çalışmanın verileri, Başbakanlık Osmanlı Arşivindeki orijinal kaynaklar kullanılarak elde edilmiştir. Söz konusu kaynaklar önce transkribe edilmiş sonra da değerlendirilerek, diğer kaynaklarla da desteklenip bu çalışma hazırlanmıştır. Araştırma sonucunda, Osmanlı Devleti'nin Balkanlardaki bir kazası olan Gilan'ın sosyo-ekonomik ve demografik durumu ortaya konmaya çalışılmıştır.
Yenileşme sürecinde hekimbaşılık (1826-1876)

Bu çalışmada Osmanlı Devleti'nin geleneksel düzeni içinde sağlık hizmetleri görevini yerine getiren hekimbaşılık müessesesinin çalışmaları, etkili olduğu alanlar ve tarihi süreci içindeki değişimi incelenmiştir. Çalışma, giriş ve üç bölümden oluşmaktadır. Giriş bölümünde hekimbaşılığın kuruluşu izah edilmiştir. Birinci bölümde, hekimbaşılığın geleneksel Osmanlı düzenindeki yeri görevi tespite çalışıldı. İkinci bölümde Osmanlı Devleti'nde tıp eğitiminin geleneksel düzende ve modernleşme sürecindeki yeri araştırıldı. Üçüncü bölümde, yenileşme sürecinde hekimbaşının görevlerinin revizyonu ve hekimbaşılık kurumunun ilga süreci incelendi. Çalışmanın sonunda konuyla ilgili genel bir değerlendirme ve konuyla ilgili arşiv ve görsel malzemelere yer verildi.
The foundation of a professional group: Physicians in the Nineteenth Century modernizing Ottoman empire (1839-1908)

Bu tez On Dokuzuncu Yüzyıl Osmanlı İmparatorluğu'nda ilk Tıp Okulu'nun açıldığı Tanzimat Dönemi ile yeni tıbbi kurumlar ile siyasi atmosferin ortaya çıktığı İkinci Meşrutiyet dönemi arasında modern hekimliğin bir meslek grubu olarak oluşumunu ele almaktadır. Çalışmanın amacı modern devletin oluşumunun bu belirli mesleğin ortaya çıkışı ile çakışma noktalarını yeni gelişmeye başlayan ilerlemecilik ve modernism fikirleri ekseninde ortaya koymaktır. Çalışma ilk olarak On Dokuzuncu Yüzyıl'ın yeni tıbbi teknoloji ve anlayışının yarattığı genel atmosferi tasvir etmektedir. Bunun ardından tıbbi faaliyetleri düzenleyen sistemi anlatmakta ve tıbbın bu sistemin dışında kalan icracıları ile başa çıkma yöntemleri incelenmektedir. Daha sonrasında, bu sistem içerisinde tıp öğrencilerinin yetiştirilmesi okuldaki gündelik hayatın siyasi ve politik faaliyetlerini vurgulayarak tartışılmaktadır. Son olarak üzerinde durulan nokta ise memleket hekimleri ile karantina hekimleri vasıtasıyla Osmanlı vilayetlerindeki sivil faaliyetler ile bunlara karşı geliştirilen tepkiler üzerinedir. Böylelikle modern hekimin ortaya çıkışı devlet nazarındaki değişim, hekimlerin kendilerini ve mesleklerini algılayışı ile toplumun hekimlere bakışı göz önünde bulundurularak ve esas olarak Başbakanlık Osmanlı Arşivleri belgelerine ek olarak hekimlerin biyografileri ile hatıratı kaynak olarak kullanılması ile tahlil edilmiştir. Çalışma bu mesleki elitin halkla, devletle ve meslekle ilişkisine bakarken gündelik hayatı sunmayı ve modern devletin ilerlemeci ve merkezileştirmeci idari anlayışının tesis ettiği hukuki yapılanmanın arkasındaki gündelik gelişmelere bakmayı hedeflemiştir.
1830 numaralı Trabzon şer'iyye siciline göre kentin sosyal ve ekonomik hayatı (1643-1644)

Bu çalışma Milli Kütüphane arşivinde bulunan Trabzon'a ait 1830 numaralı Şeriyye Siciline dayanarak 1053-1054/1643- 1644 yıllarında şehrin idari, ekonomik ve toplumsal yapısını incelemektedir. Tez üç bölümden oluşmaktadır. İlk bölüm Trabzon şehrinin sahip olduğu genel fiziki görünümünden ve idari yapısından söz eder. Bu dönemde şehirde 44 adet mahalle olup, mahallelerin çoğu müslümanlara aitti. Fethinden incelediğimiz döneme gelinceye kadar, sosyo-kültürel müesseseler açısından bir hayli zenginleşen kent, klasik bir Osmanlı şehri hüviyetine bürünmüştü. Aynı zamanda bir eyalet merkezi olan şehir, uluslararası ticarette de önemli bir yer tutuyordu. ikinci bölüm toplumu oluşturan çeşitli kesimleri ve bunların birbirleriyle olan münasebetlerini anlatır. Burada özellikle müslüman-hristiyan ilişkilerine özel bir önem verilmektedir. Üçüncü ve son bölüm ise şehrin ekonomik yapısına dair bilgiler içermektedir. 17 yy'ın ortalarına gelindiğinde şehirde önemli bir ticari canlılığın varlığı söz konusuydu. Bu canlılığı etkileyen en önemli faktör, şehrin deniz ve kara ticaret yollarına göre konumuydu. Bu dönemde Trabzon limanı Asya ile Avrupa arasındaki deniz ticaretinde git gide önemli bir yer tutmaya başlamıştı. Bu dönemde de Kırım ve Kafkaslar köle ticaretinin merkezlerinden biri olup, bu durum Trabzon için de önem arz ediyordu. Bu durumda Trabzon halkı da bu ticaretten yararlanıyor, zaman zaman köle alıp satıyordu. TCC YtoMÖĞRETİM KURULU in VI
1001 Nolu (1299-1301) Bolu Şeriyye Sicil Defteri'nin sosyal, kültürel ve iktisadi açılardan tahlili

Osmanlı mahkemelerinde kadı veya naibleri tarafından tutulan şer'iyye sicilleri, Osmanlı tarihçileri için birinci derecede öneme sahip kaynaklardır. Şer'iyye sicilleri, ait oldukarı bölgenin sosyo-kültürel, ekonomik, siyasi ve hukuki hayatıyla ilgili bilgileri ihtiva etmektedir. Bu sebeple şehir tarihlerine ait ilmi araştırmaların da kaynağıdır. Tez çalışmamız, 1001 No'lu (1299-1301/1882-1884) Bolu Şer'iyye Sicil Defteri'ne dayanmaktadır. Sicil defterindeki veriler doğrultusunda Bolu'nun o dönemdeki sosyo-kültürel ve ekonomik yapısını incelemeye çalıştık. Sicilde geçen, Bolu'nun kazaları, nahiyeleri, mahalleleri, köyleri, camileri, vakıfları ve medreseleri tablo şeklinde verilmiştir. Tereke kayıtları, nikahta kadına verilen mehirler, tarım aletleri, ev eşyaları, giyim, ziynet ve süs eşyaları liste şeklinde verilmiş, aile kavramı, evlenme ve boşanmadan bahsedilerek miras ve ceza hukukuyla ilgili bilgiler aktarılmıştır. Son olarak defterde geçen dava konuları tablo halinde verilip bu davalar 15 başlık altında toplanarak birer örnek metin verilmiştir.
Naili Abdullah Paşa Defter-i Teşrifat

Osmanlı Devleti'nde, merasimler ihtişamını göstermenin en etkili yoludur. Ayrıca merasimler, Osmanlı toplumu için önemli birer sosyal aktivitedir. Önceden belirlerlenmiş programa göre icra edilir ve bu program 'teşrifati' adı verilen protokol memuru tarafından hazırlanırdı. En üst rütbedeki protokol memuru olan teşrifati, teşrifatla alakalı uygulamada bir sorun yaşanırsa Kalem'deki defterlere bakarak 'suret' hazırlardı. Sadrıazama bağlı olarak çalışır ve gerektiğinde başvurulacak 'teşrifat defterlerini' hazırlardı. Çalışmamda, bu defterlerden birisi olan Naili Abdullah Paşa'ya ait Defter-i Teşrifat'ın transkripsiyonu ve değerlendirmesini yaptım. Başbakanlık Osmanlı Arşivi'nde, A. d. 359 katalog numarasıyla bulunan defter transkripsiyonunu ve tıpkıbasımını yaptığım nüsha-, Sultan I. Mahmud'a sunulduğunu düşündüğüm defter olup bunun haricinde üç adet nüshası daha bulunmaktadır. Naili Abdullah Paşa, teşrifatçılığı döneminde teşrifat kanunlarını derleyerek kaleme aldığı bu eser, Osmanlı tarihinde 'hattlı defter' namıyla ün salmıştır. İhtiva ettiği başlıca konular; bayramlaşma merasimleri, ziyafetler, elçi kabulleri, divan-ı hümayuna dair kanunlar, hil'at ve kürk ilbası, cenaze ve düğün törenleri, ordu ve donanma ile alakalı merasimlerdir. Üslubu, diğer teşrifat defterlerinden biraz farklı olup yazar, aktardığı kural ve kaideleri, muhtelif tarihlerde icra edilen merasimlerden örnekler vererek anlatımı kuvvetlendirmiştir. Bu defter, Osmanlı devlet protokolünü çalışanlar için mühim bir kaynak olmasıının yanı sıra, Osmanlı tarihinin diğer alanlarında çalışma yapanlar için de mühim bir kaynaktır.
23 Numaralı ve 1573-1574 tarihli Mühimme Defteri/s. 221-281

Divan-ı Hümayun'da görüşülen meseleler, evrakın tekamülü için Divan'daki çeşitli kalemlere gönderilirdi. Bu meseleler önemlerine göre birinci ve ikinci dereceden meselelere ayrılırdı. Divan-ı Hümayun'da görüşülüp karara bağlanan meselelere 'mühim' kaydı konulurdu. Bu tür evrakların bir arada bulunduğu defterlere ise mühimme defteri denilmektedir. Çok dikkat ve itina ile tutulan bu defterler daimi bir müracaat yeridir. Eski bir muamele yahut bir iş bahis mevzuu olduğu zaman bu defterlere bakılır, ona göre mütalaa, beyan veya muamele yapılırdı. Divan-ı Hümayun'da görüşülüp karara bağlanan ve padişahın tasdikinden geçen siyasi, idari, askeri, mali, örfi, şer'i, ictimai işler; şikayet ve davalar bu defterlere tarih sırasına göre kaydedilir, daha sonra bunları reisülküttab tarafından gözden geçirip son kontrolleri yapılır, gerekli olan emir ve fermanlar ilgili yerlere gönderilirdi. Çıkan bir ihtilafta eldeki belge ile merkezdeki suretin aynı olması gerekiyordu. Aksi takdirde merkezdeki kayıt esas alınmaktaydıBu geniş kapsamlı arşiv kaynağından 23 Numaralı Mühimme Defterinin, 221 -281sayfa aralığında bulunan 468 -604. numaralı hükümlerin transkripsiyonu, özetleri ve değerlendirmesi tarafımızdan yapılmıştır.
Alaiyeli Ebubekir Paşa ve vakıfları

XVIII. yüzyıl, Osmanlı Devleti'rdn yıkılışa giden süreçte değişim olgularını en yoğun olarak yaşadığı dönemdir. Savaşlarda alman yenilgiler, halk arasında mevcut düzenin bozulması, toplumsal kurumlarda görülen çöküş ve bununla birlikte rüşvet, kayırmanın hat safihaya ulaşması, eski günlerine özlem duyan hükümdarların yenilik çabası içine girmesine neden olmuştur. Lale Devriyle başlayan bu dönem ıslahatlarla devam etmiştir, ancak özellikle askeri alan başta olmak üzere yapılan yeniliklerin, sorunların giderilmesine yetecek kadar kökten çözümler içermediği ilerleyen zamanda ortaya çıkacaktır. Bu dönemde yaşamış olan Vezir-i Mükerrem Ebubekir Paşa, kapıcibaşt, çavuşbaşı, darphane emini, nişancı, kaptan-ı derya gibi birçok alanda Osmanlı Devleti'ne hizmet etmiştir. Paşa'nın bu çalkantılı dönemde Anadolu, Mısır, Mora, Kıbrıs gibi imparatorluğun önemli eyaletlerinde valilik görevini idame ettirmesi kendisine bir takım ek sorumluluklar yüklemiştir. İşte sıradan bir paşa olmaktan öte bir yaşam süren ve o döneme tanıklık eden Ebubekir Paşa bu nedenle çalışmamıza konu oluşturmuştur. Ancak Paşa'nın hizmeti bununla da kalmamış İstanbul, İzmir, Mekke, Mora, Mısır ve Kıbrıs'ta tesis ettiği vakıflarıyla devam etmiştir. Çalışmamızın birinci bölümünde yararlandığımız kaynaklara değinilerek, ikinci bölümünde dönemin genel tablosu çizilmeye çalışılmıştır. Ebubekir Paşa'nın hayatma ve aile bireylerine üçüncü bölümde, bugün halen mülhak vakıf satüsünde evlatları tarafından yönetilen vakıflarına ise dördüncü bölümde yer verilmiştir. Son bölümde de, Osmanh toplumu için vazgeçilmez bir öneme sahip olan vakıfların genel bir değerlendirmesi yapılarak, bu vakıfların bir Osmanlı Paşası tarafından hangi amaçlar doğrultusunda tesis edildiği ve halkın ihtiyaçlarına ne yönde cevap verdiği ortaya konmaya çalışılmıştır.
Harb-i umumİ'de Bağdat (1914-1918)

Bağdat; jeopolitik ve jeostratejik konumu nedeniyle hem Harb-i Umumi öncesinde hem de sırasında emperyal devletlerin yoğun bir şekilde siyasi, dini, ekonomik ve askeri müdahalelerine şahit olmuştur. Bu bağlamda; 1900- 1914 yılları arasında özellikle konsoloslukları vasıtası ile siyasi, ekonomik ve dini enstrümanları kullanarak Bağdat'ta hakimiyet tesis etmeye çalışan emperyal devletler, Harb-i Umumi'nin zuhur etmesiyle artık askeri seçenekleri gündemlerine almışlar ve bu süreçten itibaren Bağdat'ı ele geçirebilmek için bir dizi askeri girişimlerde bulunmaya başlamışlardır. Nitekim XX. yüzyılın ilk çeyreğinde Ortadoğu'da, özelde Mezopotamya Havzası'nda en etkin yabancı güç konumunda bulunan İngiltere, Bağdat'a yönelik gerçekleştirilen bu askeri girişimlerde başat bir rol üstlenmiştir. Onu, ilgili süreçte İran üzerinden Bağdat'a yönelik bir dizi operasyonel teşebbüslerde bulunan Rusya izlemiştir. Osmanlı Devleti ise savaş boyunca bu iki devletin Bağdat'a yönelik girişimlerini boşa çıkarabilmek için gayret sarf etmiştir.
Joseon'un Sarim Partisi ve Osmanlı'nın İttihat Ve Terakki Fırkası: Karşılaştırmalı bir tarih çalışması

Uzak diyarlardan bugün Güney Kore olarak bilinen Kore Cumhuriyeti'nden önce o topraklarda hüküm sürmüş olan Joseon Krallığı döneminde otoriteyi ele geçirmek için büyük çaba sarf etmiş ve ağır kayıplar neticesinde amacına ulaşmış bir siyasi grup: Sarim Partisi. Diğer yanda ise bugünkü Türkiye Cumhuriyeti'nden önce bu topraklarda hüküm sürmüş olan Osmanlı İmparatorluğu'nun son dönemlerindevatanını kurtarmak amacıyla yola çıkarak, amacına ulaşma yolunda ağır kayıplarvererek iktidarı ele geçirmesine rağmen ülkenin yok olmasına engel olmayıbaşaramamış bir siyasi oluşum: İttihat ve Terakki Fırkası. Bu çalışmada farklı dönemlerde ve farklı şartlarda var olsalar da pek çok açıdan benzerlik gösteren bu iki oluşum incelenerek farklılık ve benzerlikleri ortaya konulmaya çalışılmıştır. Birinci ve ikinci bölümde partiler ayrı ayrı incelenirken, son bölümde çeşitli açılardankarşılaştırmalar yapılmıştır.
Osmanlı askeri teşkilatının yeniden yapılanma sürecinde Muallem Bostaniyan-ı Hassa Ocağı ve Hassa askerleri (1826-1843)

Osmanlı Devleti'nde sarayın 'Birun' kısmında görev yapan Bostancı Ocağı, padişahın hassa bahçelerine bakmakla birlikte, saray muhafızlığım yapmak ve İstanbul asayişini sağlamakla da görevli idi. Gerek saray dahilinde gerekse saray dışında önemli görevleri olan bu ocağın başında 'Bostancıbaşı' bulunmakta idi. Yapmış oldukları görevler nedeni ile padişaha birinci derecede yakın olan bu hizmetli grubu, Yeniçeri Ocağı'nda olduğu gibi devşirme sisteminden gelen kişilerle oluşturulmuştur. Bazı zamanlar savaşlara da katılan bostancılar, 1826 yılında Yeniçeri Ocağı'nın kaldırılmasından sonra yapılan askeri ıslahatlarla yeni bir düzenlemeye tabi tutulmuştur. Yapılan bu düzenlemeler sonucunda Bostancı Ocağı 'ndan alman kişilerle ' Muallem Bostaniyan-ı Hassa Ocağı' adılı yeni bir askeri birlik oluşturulmuştur. Bu tertibin başına da ilk dönemler 'Bostancıbaşı' kumandan olarak atanmıştır; ancak daha sonra bu makam kaldırılarak yerine 'Hassa Müşirliği' oluşturulmuştur. Ayrıca teşkilat, eğitim ve teçhizat bakımından çağdaş bir ordu haline getirilmek istenilen bu tertibe, zamanla 'Asakir-i Hassa' yani 'Hassa Askerleri' denilerek 'Bostancı' tabiri tamamen kaldırılmıştır. Hassa Askerleri, Osmanlı Devleti'nin merkezinde olduğu için askeri teşkilat içerisinde önemli bir yere sahip olmuştur. Ayrıca şunu özellikle belirtmek gerek ki 1843 yılma kadar 'Mansurre Ordusu'ndan farklı olarak varlığım sürdürmüştür. Buna göre 1826 yılında kurulan 'Muallem Bostaniyan-ı Hassa Ocağı' temellerini 'Bostancı Ocağı'nda almakta ve 'Hassa Ordusu'na temel oluşturmaktadır. Hassa Ordusu da 1843 yılından sonra kurulan 'Birinci Orduya' temel oluşturmuştur.
Türk basınında Osmanlı bağımsızlık günü kutlamaları

Bayram toplumların belleklerini taze tutan, geçmişşle bağlarını sağlamlaştıran, gelecekteki kuşakları geçmişşleriyle birleştiren ve onların tarihi öğrenmelerini sağlayan bir olgudur. Bayramlar dini ve milli bayramlar olarak ikiye ayrılmaktadır. Bunlardan milli bayramlar Fransız İhtilali'nin getirmiş olduğu milliyetçilik olgusu ile birlikte gelişme göstermiştir. Dini bayramlar ise toplumların mensup oldukları din gereğince kutladıkları bayramlar olmuşlardır. İstiklal-i Osmani Bayramı milli bayramlarımızdan biridir. II. Meşrutiyet devri özgürlük ortamı içinde halkın birlikte kutlayacakları bir gün yoktu. Bu nedenle halkı birleştirmek ve kaynaştırmak amacıyla İstiklal-i Osmani Bayramı ortaya çıkarıldı. 1909 yılında İhtifalci ünvanıyla bilinen Mehmet Ziya Bey tarafından Meclis-i Mebusan'a milli bayram olarak kutlanmak üzere teklif edildi. Ancak Mecliste tartışmalar sonucunda İstiklal-i Osmani Bayramı yerine II. Meşrutiyet'in ilanı ( 10/23 Temmuz) milli bayram olarak kabul edildi. İstiklal-i Osmani Bayramı ise ilk kez 1913'te kutlanmaya başladı ve bu bayram 1922 tarihine kadar sürdü. İstiklal-i Osmani savaş yılları içerisinde halka moral vermek, milli duygularını canlandırmak amacıyla kutlanmıştı. Ancak savaşın bitimine doğru ve mütareke ortamı olan 1917- 1918 yıllarında karamsarlık ortamı içinde kutlanmıştı. 1919 yılından sonraysa Milli Mücadele'ye katkı sağlamak, milli bilinci kuvvetlendirmek ve mitingler yaparak tepkilere yön vermek amacıyla kutlanmıştı. İstiklal-i Osmani Bayramı 1922 yılına kadar varlığını sürdürdü.