turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
42 Numaralı Vidin Şer'iyye Sicil Defteri'nin transkripsiyonu: H. 1144 - 1146 / M. 1732 - 1733

42 numaralı Vidin Şer'iye Sicili H.1144- 1146 / M.1732-1733senelerini ihtiva etmektedir. Bu Şer'iye Sicili XVIII. yüzyıl Osmanlı Devleti'ne tabi Vidin kazasında meydana gelmiş olup, mahkemedesonuçlanan bütün olayları ele almaktadır. Vidin halkının miras, evlenme, boşanma, şikayet, ölüm, vergi, halkın birbirleriyle olan ilişkileri, İslamiyet'e geçiş gibi konular detaylı bir şekilde yer almakla birlikte, Vidin kazasının sosyo-ekonomik, demografik, kültürel, hukuki, askeri ve benzeri özelliklerine de gözler önüne sermektedir. Transkripsiyon ve değerlendirmesini yaptığımız 42 numaralı Vidin şer'iye sicili toplam 232 hükümden oluşmakla birlikte bu hükümlerin 76 adet tereke, 28 ferman, 5 buyruldu, 98 hüccet, 11 ilam, 6 maruz, 2 mektup, 1 Arapça, 3 arzuhal, 2 berat gibi konunları ele almaktadır.
XVI. yüzyılda Alaiye, Hamid ve Teke Sancaklarında nüfus ve yerleşme

XVI. yüzyıl tahrir defterleri temel alınarak hazırlanan çalışmamızda Alaiye, Hamid ve Teke sancaklarının yerleşme ve nüfus yapıları hakkında yorum ve değerlendirme yapılmıştır. Alaiye, Hamid ve Teke sancaklarının yerleşme ve nüfus yapısı açısından çeşitli benzerlikler ve farklılıklar içermektedir. Bu sebeple üç sancağın birlikte ele alınması ve birbirleriyle kıyaslanarak çıkan sonuçların aktarılması çalışmamızın özgünlüğü açısından önem arz etmektedir. Çalışmamızda; Alaiye, Hamid ve Teke sancakları 'yerleşme' ve 'nüfus' başlıkları altında ele alınmış, alt başlıklarda ise şehirler, köyler ve mezralar hem kendi içlerinde hem de diğer sancaklarla mukayeseli olarak incelenmiştir. Coğrafi konum olarak birbirine sınır olan bu üç sancak gerek nüfus gerek de yerleşim açısından birbirlerine etki etmiş, olumlu ya da olumsuz etkiler tez içerisinde incelenmeye çalışılmıştır.
XVI-XIX. yüzyıllarda Kuzeybatı Azerbaycan'ın Osmanlı Devleti ile ilişkileri ve kültürel bağlar: Car-Balaken örneği

Kuzeybatı Azerbaycan XVIII. Yüzyıldan beri düşmanlara özellikle Ruslara karşı yapılan savaşların merkezinde yer almış bir bölgedir. Gülistan (1813) ve Türkmençay (1828) Antlaşmalarından sonra tarihi Azerbaycan'ın Car-Balaken bölgesine sahip olmaya çalışan Rusya İmparatorluğu soykırımlar ve sürgünler yoluyla buradaki Müslüman Türk halkını 'temizlemek' için çeşitli yollara başvurdu. Rus Ordusu'nun askeri operasyonlarına liderlik eden Gürcü ve Ermeni generalleri işgal olunmuş Azerbaycan topraklarından daha fazla pay almak ümidi ile ülke halkını katletmekten de geri durmamıştır. XIX. Yüzyıl Müridizim Hareketi yıllarında Zagatala bölgesinin ahalisinin hiçbir şekilde korkmadan, gerçek Cihat aşkıyla haçlı ordusu önünde kefen giyerek sergilediği tarihi kahramanlıkların dünya tarih sahnesinde eşi benzeri yoktur. XVI. Yüzyılda Osmanlı Devleti'nin Şark Saferi sırasında Safevi Devleti'ne karşı ayaklanan, Osmanlı'yı kendine din kardeşi olarak gören ve yardım elini uzatan, daha sonraları XVIII. Yüzyılda Osmanlı'nın Azerbaycan'ın Kuzeybatısında gözü, kulağı olmayı başaran, XIX. Yüzyılda ise kültürel bağlamda kalbi Osmanlı ile atan bu bölgenin tarihi gerçekten araştırılmaya değerdir. Tarihsel eylemler, kültürü oluşturan temel unsur olarak bir bölgenin şekillenmesine sebep olmakta ve manevi kültürün hudutlarını belirlemektedir. Kafkasya'da Müslümanların dini hayatının şekillenmesinde Osmanlı etkisi bunun bir örneği olarak kabul edilebilir. Kafkasya'nın büyük bir kısmını Anadolu'ya bağlayan köprüler hep bu temeller üzerinde atılmış, maddi ve manevi değerler dolayısı ile bölgeyi İslam Medeniyeti'nin bir parçası haline getirmiştir.
Tarihsel süreç içerisinde Türk-Yunan ilişkileri açısından Oniki Ada

Türkler ve Yunanlılar yüzyıllardır yan yana yaşayan, bundan sonra da yaşamak zorunda olan iki millettir. Bu iki millet arasındaki ilişki önce savaşlarla başlamış, sonra Yunanlıların Osmanlı egemenliği altına girmesiyle bir bayrak altında devam etmiştir. Türkleri Avrupa'da istemeyen büyük devletlerin çabalan ile Yunanistan'ın bağımsızlığını kazanarak kendi devletini kurmasından sonra bu ilişkiler farklı bir boyut kazanmıştır. Yüzyıllar boyunca düşmanlık hislerine dayanmayan Türk-Yunan ilişkileri, Yunanistan'ın Megali İdea politikasını takip etmeye çalışmasıyla gergin bir hal almıştır. Yunanistan Megali idea politikası gereğince topraklarını Türklerin aleyhine olacak şekilde devamlı olarak genişletme çabasına girmişlerdir. Oniki Ada'nın Yunanistan'a ilhakı, Megali İdea içerisinde hedeflerden birisidir. Oysa bu adalar Osmanlı egemenliğine geçmeden önce hiçbir zaman Yunanlıların egemenliğinde olmamıştır. Oniki Ada, aslında 12 adet adadan oluşmamaktadır. Biz de genel kabul gören adı ile aynı ad altındaki takım adalardan büyük olan toplam on dört adayı( 1947 Paris Sözleşmesi ile Yunanistan'a bırakılan) esas olarak kabul edeceğiz. Bu grupta yer alan adalar: Astropolia, Rodos, Kalki, Karpatos, Kazos, Piskopis, Miziros, Kalimnos, Leros, Patmos, Lipsos, Simi, İstanköy ve Meis' tir. Oniki Ada'nın Yunanlılara geçmesi beraberinde iki ülke arasında yeni sorunlar da getirmiştir. Kardak Krizinde olduğu gibi bu bölgede mevcut ada, adacık ve kayalıklar potansiyel birer gerginlik nedenidir. Ayrıca Yunanistan'ın iddia ettiği adaların kıta sahanlığı bulunması konusu çok daha büyük çaplı bir sorundur. Oniki Ada Bulunduğu konum itibarı ile Karadeniz yoluyla Türk dünyası ve Kafkaslardan gelen, Akdeniz yoluyla Orta Doğu'dan gelen istikametleri kontrol altına alabilir. Ayrıca Türkiye üzerine yapılacak Askeri harekatlarda üs olarak kullanılabilir. Bu nedenlerle bu adaların Lozan Antlaşması gereğince silahsızlandırılması gereklidir.
19. yüzyıl Osmanlı bilim hayatında öncü bir matematikçi: Vidinli Hüseyin Tevfik Paşa

Bu tezin amacı, on dokuzuncu yüzyılda yaşamış Osmanlı matematikçilerinden olan Vidinli Hüseyin Tevfik Paşa'nın (1832-1901) yaşamı ve eserlerinden yola çıkarak, kendisinin Osmanlı bilim tarihindeki yerini belirlemeye çalışmaktır. Bu amaç doğrultusunda öncelikle, kendisine kadar olan Osmanlı matematiği, Klasik Dönem ve Modern Dönem başlıkları altında genel hatlarıyla incelenmiştir. Ardından Hüseyin Tevfik Paşa'nın biyografisi kapsamlı bir şekilde ortaya konmuştur. Son olarak, eserleri incelenerek, hangi konular üzerine çalışmalar ve yayınlar yaptığı belirlenmiştir. Yayınlarının listesi hazırlandığı gibi, bu yayınların içeriği incelenmiş, yayınlarından açıklamalı örnekler verilmiştir. Çalışmamızda, dönemin basılı matematik eserleri, arşiv kaynakları, gazete ve dergileri taranmış, bunun yanında Hüseyin Tevfik Paşa hakkında yapılmış yayınlar incelenmiştir. Bu incelemeler, Hüseyin Tevfik Paşa'nın Osmanlı matematik eğitimine katkı yapmanın yanında, özgün matematik çalışmaları ortaya koymuş bir bilim insan olduğunu göstermiştir.
Katip Seyyid Mehmet Nuri Efendi'nin Eytam sicillerine göre Osmanlılarda yetim mallarının idaresi

Osmanlı Devleti'nin yetimlerin mallarının himayesi ve işletilmesi için kurmuş olduğu Emval-i Eytam İdaresi ve bir emval-i eytam katibi olan Seyyid Mehmet Nuri Efendi'nin kaydetmiş olduğu iki sicil konu alınmıştır. Emval-i Eytam İdaresi ile ilgili birincil kaynaklar ve bu zamana kadar yapılmış tez ve makaleler kısaca tanıtılmış ve idarenin yapısı ve işleyişinin daha iyi anlaşılabilmesi için gerekli kavramlar açıklanmıştır. İslam'ın ortaya çıkışından Osmanlı Devleti'ne gelinceye kadar yetimler için yapılanlara kısaca değinilmiştir. Osmanlı dönemi ise klasik dönem ve Emval-i Eytam İdaresi'nin kuruluşundan sonraki dönem olarak ikiye ayrılmış, yetimlerin nasıl himaye edildiği ve emval-i eytam hakkında ne tür işlemler yapıldığı ve yetimlere yönelik hangi kurumların oluşturulduğu genel bir incelemeye tabi tutulmuştur. Emval-i Eytam İdaresi'nin tarihi süreci, kuruluşu, yapısı ve işleyişi nizamnameler temelinde ele alınmış olup eytamla ilgili nizamnameler tarih sırasıyla tanıtılmış, Emval-i Eytam İdaresi'nde bir katibin sicile kayıt şekli ayrıntılı olarak incelenmiştir. Katip Seyyid Mehmet Nuri Efendi hakkında bilgiler verilmiş ve Seyyid Mehmet Nuri Efendi'nin tutmuş olduğu iki sicilde bulunan muris, yetimler ve emval-i eytam kayıtları grafik ve tablolar eşliğinde ayrıntılı olarak analiz edilmiştir.
19. yüzyıl başlarına kadar Osmanlı - İngiliz iktisadi ilişkileri

Çalışmamızda Osmanlı İmparatorluğu ile İngiltere arasındaki iktisadi ilişkilerin 1826 senesine kadarki seyrini inceledik. Bu süreçte öncelikle her iki ülkenin siyasi, askeri, idari ve hukuk yapıları anlaşılmaya çalışılmıştır. Sonrasında ise bu minvalde her iki ülkenin başta mali, üretim ve ticaret alanları olmak üzere ekonomik özellikleri izah edilmiştir. Zira ülkelerin kendine has ekonomik özellikleri anlaşılmadan, aralarındaki ekonomik ilişkinin mahiyeti de tam olarak kavranamaz. İncelediğimiz yaklaşık 250 yıllık süreçte Osmanlı İmparatorluğu ile İngiltere arasındaki iktisadi ilişkilerin çoğunluğu, ticari sahada kurulmuştur. Tezimizde söz konusu ticari ilişkinin niceliksel büyüklüğüne odaklanmaktan ziyade bu ticari ilişkinin; ülkelerin toplam ticaretlerinde, ekonomik ve sosyal yaşamlarında ne gibi bir ağırlığa ve öneme sahip olduğu sorusuna cevap aranmıştır. Bu arayış esnasında daha önce yazılmış eserlerden ve toplanan istatistiki verilerden yararlanılmıştır. Ancak söz konusu iki buçuk yüzyıllık süreçte istatistiki verilerin eksiksiz ve tam güvenilir olamayacağı da öngörülmüştü. Bu husus da göz ardı edilmeden yapılan basit hesaplamaların ardından kısaca Levant ticareti diye tabir edilen iki ülke arasındaki ilişkinin, en azından 1826 yılına kadar, her iki ülke için vazgeçilemez bir mahiyette olmadığı tespit edilmiştir. İki ülke arasında kurulan bağların, bu süreçte, iki tarafın ekonomisine de zarar verici bir özelliği görülmemiştir. Bunun yanı sıra sosyal yaşam ve diğer alanlar cihetinden iki ülke arasındaki bağların, faydalı sonuçlar doğurduğu da söylenebilir.
Galata mahkemesine ait 94 no'lu (H. 1074-1075 )Şer'iye sicilinin transkripsiyonu ve değerlendirilmesi

Osmanlı Tarihi araştırmalarında kullanılan en önemli ana kaynaklardan biri-si şüphesiz şer iye sicilleridir. Toplumun sosyal, iktisadi, idari ve hukuki yönlerine ışık tutan şer iye sicilleri siyasi ve askeri kaynaklarda olmayan pek çok ayrıntıya sahiptir. Yapılan çalışmalar şer iye sicillerinin önemini ve orijinal bir kaynak teşkil ettiğini ortaya koymaktadır. Galata nın 17. yüzyıldaki sınırları günümüzdekinin aksine çok geniştir. Ga-lata kadısının hükmü altında bulunan bu geniş alan hakkında mahkeme defterleri pek çok tarihi bilgi içermektedir. Yeteri kadar çalışılmamış bu mahkeme defterle-rinde Galata nın siyasi, sosyal, ekonomik, etnik ve kültürel yapısına ait son derece değerli bilgiler mevcuttur. Müslüman, Rum, Ermeni, Yahudi ve Cenevizli insanla-rın bir arada yaşadığı kozmopolit bir şehir olan Galata aynı zamanda ticari hayatın-da canlı olduğu bir yerdir. Bu açıdan mahkeme kayıtlarında diğer semtlere göre içtimai ve ticari konular ile ilgili bilgiler daha fazladır. Bu nedenlerle birlikte tez konusu olarak Galata ya ait bir şer iye sicili seçmemizin sebebi buranın üç kıtaya yayılan bir İmparatorluğa başkentlik yapan İstanbul un önemli yerleşim yerlerinden birisi olmasıdır. Çalışma Galata ya ait Hicri 1074 1075 (M.1663 1664) tarihli 94 numaralı mahkeme defterinin değerlendirilmesini içermektedir. Defterin yaklaşık bir yıllık süreyi ihtiva etmesi Galata daki gündelik hayat hakkında genel ve kesin yargılara varmayı mümkün kılmamaktadır. Ancak barındırdığı bilgiler sayesinde genelde Osmanlı toplumu, özelde İstanbul'un sosyal tarihi ile ilgili çalışmalara önemli katkı sağlayacağını düşünüyoruz.
Osmanlı İmparatorluğu'nda ilk demiryolu: İzmir-Aydın-Kasaba (1856-1897)

YÜKSEK LİSANS TEZ OZU, OSMANLI İMPARATORLUĞU'ND A İLK DEMİRYOLU: İZMİR-AYDIN-KASABA (1856-1897) GülçinUZUNTEPE Tarih Anabilim Dalı Anadolu Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, Eylül 2000 Danışman: Prof. Dr. Cahit BİLİM 19. yüzyılda Osmanlı Devleti'ndeki en önemli gelişmelerden biri de Ege Bölgesi'ndeki ilk demiryolu olan İzmir-Aydın hattının İngilizler tarafından yapılmasıdır. İlk demiryolunun Ege Bölgesi'nde yapılmasının en önemli nedeni, bölgenin ve hinterlandının zengin bir ekonomik, potansiyele sahip olmasıdır. Aynca, bölge içindeki ulaşım yetersizliği de demiryolu yapımında bir diğer önemli nedendir. İzmir-Aydın demiryolu İzmir'den başlayarak Aydm'a gelmiş ve daha sonra ise bölgenin iç kesimlerine kadar uzatılmıştır. İzmir-Aydın hattının imtiyazı 1856 yılında bir İngiliz kumpanyasına verilmiştir. Ancak, hat 1866 yılında tamamlanmıştır. İzmir-Aydın demiryolunun, Aydın Kuyucak hattı 1881'de, Kuyucak-Sarayköy hattı 1882'de ve Torbalı-Tire hattı ise 1883'de açılmıştır. Ege Bölgesi'nde İngilizler tarafından yapılan İzmir-Kasaba hattının imtiyazı ise 1863 yılında verilmiş, hat 1866 yılında açılmıştır. İzmir-Kasaba hattı 1894 yılında ise Fransızlara geçmişştir. İzmir-Kasaba demiryolunun Kasaba-Alaşehir hatü 1875'de, Manisa-Soma hattı 1890'da ve Alaşehir-Afyonkarahisar hattı ise 1897 yılında açılmıştır. İzmir-Aydın ve İzmir-Kasaba demiryollarının yapılmasıyla, Ege Bölgesi'nde ekonomik ve sosyal yönden önemli değişiklikler olmuştur. Ege Bölgesi'nde bu iki demiryolunun yapımıyla İngiltere ve Fransa'nın etkinlikleri daha da artmış ve bölgede madencilik ve tarım gibi alanlarda da yatırımlar yapmaya başlamışlardır.
H.1070/m.1660 tarihli Surre-i Hümayun defterlerinin analizi

ve Türk tarihinden gelen kültürel birikim Osmanlı Devleti için büyük bir zenginlik kaynağı olmuştur. Bilgiye ve irfana dayanan bu medeniyet değerleri tarih boyunca sevgi, hoşgörü, adalet, kardeşlik ve dayanışma gibi unsurları ön planda tutmuştur. Bunu, çalışma boyunca kullanılan vesikalar aracılığıyla da görmek mümkündür. Bu kültür emanetine sahip çıkmak, gelecek nesillere aktarmak ve bilinmesini sağlamak amacıyla Osmanlı'da mühim bir yeri olan 'Surre-i Hümayun' sistemi üzerinde çalışma yapılmasına karar verildi. Nitekim yaşanan yüzyıla sunulabilecek yenilikler ancak sahip olunan zengin birikimin işlenmesiyle mümkündür. Abbasiler ile başlayan surre gönderme geleneği Fatimiler, Eyyubiler, Memlukler döneminde devam etmiş olmakla birlikte, Osmanlılar zamanında da hem Peygamber sevgisinin bir yansıması hem de kutsal topraklara olan saygının bir sonucu olarak özgün terkiplerle uygulanmıştır. Osmanlılar'dan önce yalnızca Mekke ve Medine'ye gönderilen surre, Osmanlılar döneminde bu iki şehrin yanında Kudüs'e de gönderilmeye başlanmıştır. Bu surreler Medine'de Ravza-i Mutahhara, Mekke'de Mescid-i Haram ve Kudüs'te Mescid-i Aksa görevlilerine ve bu mabetlere yakın oturan fukaraya, alimlere, toplum ileri gelenlerine tahsis edilen hediye ve parayı ihtiva etmektedir. Surre göndermeyi gelenek haline getirmiş olan Osmanlılar, devletin yıkılışına kadar bu geleneği titizlikle sürdürmüştür. Bu çalışma kapsamında arşiv kaynaklarından faydalanılarak H.1070/M. 1660 tarihinde Mekke, Medine ve Kudüs'e gönderilen surre defterlerinin tamamı incelenerek analiz edilmiş, surre payından nereye/kime, ne miktar verileceği tespit edilerek gönderilen toplam surre miktarları belirtilmiştir. Surre defterleri incelenerek hazırlanan bu çalışma, hem Osmanlıların dini, hukuki, iktisadi ve sosyal hayatı hakkında hem de Mekke, Medine ve Kudüs'te yaşayan yerli halkın sosyal yapısı hakkında fikir vermesi bakımından önemlidir. Buna ilaveten H.966-H.1176/M.1559-M. 1763 tarihli 74 adet mühimme defterinden surre ile ilgili 173 adet hüküm incelenmiş, bahsi geçen hükümlerden güvenlik tedbirleri ile ilgili olanlar 3. bölümde aktarılmıştır.
Tokat ve Amasyalı son devir Osmanlı uleması

Bu çalışmada Osmanlı Devleti'nin son döneminde eğitimde yaşanan dönüşüme değinilerek bu dönüşümün Amasya ve Tokat sancaklarına yansımaları ele alınmıştır. Ulemaların nerede doğdukları kimlerden eğitim aldıkları hakkında bilgiler verilmiştir. Bulundukları görevleri, doğum yeri hakkında bilgi verilmiştir. Amasyalı ve Tokatlı alimlerin nasıl bir eğitim ve ilmi ortamda yetiştikleri ortaya koyulmaya çalışılmıştır. Bu çalışmanın Tokat ve Amasya'nın sosyal kültürel tarihlerine ve bölge araştırmalarına önemli katkı sağlaması ümit edilmektedir. Ayrıca Osmanlı Dönemi din hizmetleri ve eğitim alanının nasıl işlendiği ortaya konulmaya çalışılmıştır.
Sicilli Ahval Defterlerine göre Kemahlı devlet memurları

Osmanlı Devleti bürokrasisinde çalışan memurların görevleri esnasındaki durumlarını, maaş, atama, taltif, terfi gibi birçok hal tercümelerini içeren bilgilerin tutulduğu defterlerin tescil işlemine, Sicill-i Ahval, meydana gelen defterlere de Sicill-i Umumi Defterleri adı verilmiştir. Sicill-i Ahval Defterleri, Osmanlı Devleti'nin son dönemlerinde düzenli olarak tutulmaya başlanmıştır. Bu defterler, taşra bürokrasisi, personel politikaları ve devletin işleyişi gibi birçok bilgiyi ihtiva etmektedir. Çalışmada; bu arşiv kaynağı ve birçok araştırma-inceleme eserlerden de istifade edilerek, XIX. yüzyılın ilk yarısındaki Kemahlı memurların biyografileri incelenmiştir. Bu araştırmamız da Kemahlı memur incelenmiştir.
Ottoman emigration to Argentina, 1870-1914

Bu tez 1870- 1914 tarihleri arasında Osmanlı'dan Arjantin'e yapılan göçleri, Başbakanlık Osmanlı Arşivlerinden edinilen belgeler ve Arjantin hükümetince tutulan bir kısım istatistiksel veriler ile ikincil kaynaklardan faydalanarak incelemektedir. Tezde, göçlerle ilgili olarak Arjantin'e göçlerin nedenleri, kaç kişinin göç ettiği, kimlerin göç ettiği, Osmanlı Devleti'nin göçlere yönelik uyguladığı politikalar neler olduğu ve göç eden Osmanlıların Arjantin'de neler yaptıkları gibi temel sorulara ışık tutmayı amaçlamaktadır. Tez göç olgunun sosyal ve ekonomik yönlerine vurgu yapmaktadır. Ayrıca bu tez meseleyi on dokuzuncu yüzyıl sonu, yirminci yüzyıl başında meydana gelen küresel göçlerin bağlamı içinde ele almaya çalışmaktadır. Bu nedenle her bir soru, Arjantin'e diğer ülkelerden yapılan göçlerle karşılaştırmalı olarak analiz edilmektedir.
Osmanlı İmparatorluğu'nda bir kolluk kuvvet: Kır Serdarlığı

Osmanlı İmparatorluğu'nda Bir Kolluk Kuvvet: Kır Serdarlığı' başlıklı bu çalışma, Anadolu ve Balkanlar taşrasının güvenlik mekanizmasında görevlendirilmiş Kır Serdarları üzerine, Osmanlı arşiv vesikaları ışığında gerçekleşmiş bir araştırmadır. Bu çalışma, Osmanlı Devleti'nde 16. yüzyıldan 19. yüzyılın sonlarına kadar uygulanan güvenlik politikaları içinde olumlu ve olumsuz roller oynayan Kır Serdarlarının, sosyal ve ekonomik özelliklerinin bütününü kapsamaktadır. Kır Serdarlarının istihdam alanları, aşiret ve eşkıya ilişkileri, devlet ve görev algıları ile bu göreve yaklaşımları tespit edilmeye çalışılmıştır. Son olarak günümüz Köy Koruculuğu ile Kır Serdarlığı sisteminin benzer ve farklı yönleri üzerinde durulmuştur.
XIX. y. y.'da Osmanlı Devleti'nde Aynaroz Adası, Aynaroz Ruhbanları ve Rum İsyanları

Aynaroz, güneydoğu Avrupa'da Yunanistan'ın Selanik şehri yakınlarındaki Halkidiki yarımadasından Kassandra Parmakları diye tanımlanan ve Ege Denizi'ne doğru uzanan 3 dar ve uzun yarımadanın en doğudaki kısmına verilen isimdir. Nüfusun çoğunluğu rahiplerden meydana gelen ve Mt. Athos olarak da isimlendirilen sarp yarımada, Ortodokslukta büyük önem taşımaktadır. Burada dünya ile yalıtılmış manastırlarda Ortodoks keşişleri düşünceye dalar dua ederler. Aynaroz'a ilk keşiş göçleri 9. yüzyılda başlamıştır. 968 yılında Athanasios Büyük Larva Manastırı kurulmuş, İmparator I. İoannes Tsimiskes döneminde resmen tanınmıştır. Buradaki diğer manastırların yapımı ise 11 ve 15. yüzyıllar arasında gerçekleşmiştir.1045'te çıkarılan fermanla kadınların Aynaroz'a girmeleri yasaklanmıştır. Bu tarihten itibaren dini amaçlar veya bilimsel araştırma isteğiyle yalnız erkeklerin gidebileceği Aynaroz'un bu statüsüne, II. Murat döneminden itibaren egemenliği altına girdiği ve Balkan Savaşları'yla egemenliğinden çıktığı dönem boyunca, Osmanlı Devleti de saygı duymuştur. Ancak Avrupa Parlamentosu sosyalist grubunun Hollandalı kadın milletvekili J. Svibel, 2003 yılında, AB ülkelerinde temel insan haklarının durumuyla ilgili 135 maddelik bir rapor hazırlamış ve rapor parlamentoda 255'e karşı 277 oyla kabul edilmiştir. Raporda, Kuzey Yunanistan'da Halkidiki bölgesindeki Aynoroz'a kadınların girmesi yasağının, AB vatandaşlarının serbest dolaşım hakkını ve kadın-erkek eşitliğini ihlal ettiği kaydedilmiştir. Bunun üzerine ilgili çevrelerden sert tepkiler ortaya çıkmıştır. Avrupa Parlamentosu'nun bu kararından sonra, 1045'ten beri kadının girmesi yasak Aynoroz'un özel statüsünün Osmanlıda nasıl olduğu, uygulamanın nasıl gerçekleştiği merak konusu olmuştur. Bu tezimizde, Avrupa Parlamentosu'nun kararı çerçevesinde Aynaroz'da Osmanlının idari, ekonomik ve siyasi uygulamalarını insan hakları yönünden ele alıp değerlendirmeye çalışacağız.
Mütareke döneminde Çatalca'da asayiş durumu (1918-1922)

30 Ekim 1918'de Osmanlı Devleti ile İtilaf Devletleri arasında imzalanan Mondros Mütarekesi'nin ardından İtilaf Devletleri mütarekenin bazı hükümlerine dayanarak işgallere başlamışlardır. İşgallerin başlaması ile birlikte ülkede asayişle ilgili sorunlar giderek artmıştır. Asayiş ile ilgili sorunların en yoğun olduğu yerlerden bir tanesi Çatalca'dır. Çatalca, İstanbul'a yakın olması sebebi ile stratejik açıdan son derece önemliydi. Özellikle Yunanistan'dan, Patrikhaneden ve İtilaf Devletlerinden destek alan Rumlar bu bölgede yaşayan yerli Rumları teşkilatlandırarak öldürme, gasp ve darp gibi faaliyetlerde bulunmuşlardır. Bölgede yaşayan yerli Rumlar, Müslüman halkı darp etmişler, para ve değerli eşyalarını gasp etmişler, evlerini de yakıp yıkmışlardır. Asayişi bozuk göstermek için yapmış oldukları faaliyetler esnasında gerek İngilizler gerekse de Yunanlılar ile Rum Ortodoks Patrikhanesi, Rum çetelerinin kurulmasına, silah ve cephane ihtiyaçlarının karşılanmasına destek olmuşlardır. Osmanlı Devleti'nin çete faaliyetlerine karşı koyamaması, huzuru ve asayişi sağlayamaması üzerine bölgede yaşayan halk Trakya-Paşaeli Cemiyeti önderliğinde teşkilatlanmıştır. Cemiyet, hem Yunan işgallerine karşı koymak hem de çete faaliyetlerine karşı önlemler almak için kongreler toplamıştır. Toplanan kongrelerde işgallere ve Rum çetelerine karşı silahlı direniş kararı alınmıştır. Böylelikle özellikle 16 Mart 1920'de İstanbul'un işgal edilmesinden sonra Rum çetelerinin yanında çeşitli Milis kuvvetler de kurulmuştur. Yunanlılara karşı Batı Cephesinde yapılan Büyük Taarruzdan sonra Yunan ordusu dağılmıştır. İmzalanan Mudanya Mütarekesi ile Yunanlılar kuvvetlerini Çatalca'dan çekmeye başlamıştır. Yunanlıların Çatalca ve çevresini tahliye etmesi ile bölgenin kontrolü Büyük Millet Meclisi Hükümeti'ne geçmişştir. Bölgenin tamamen Türk yönetimine geçmesi ile birlikte huzur ve asayiş yeniden sağlanmıştır.
426 numaralı (H. 1302-1317/M. 1885-1900) Siirt Şer'iyye Sicili metin çevirisi ve değerlendirme

Tezimizin kaynağını oluşturan Şer'iyye Sicili, Osmanlı Devleti tarihi'nin sosyal, siyasi, iktisadi, askeri, coğrafi, hukuki ve kültürel yönlerini ortaya koyan önemli kaynaklarından biridir. Şer'iyye Sicili diğer adıyla mahkeme kayıtları, yerel farklılıkları ve genel tespitleri ortaya koymaları bakımından önem arz eder ve tarihi araştırmalarda yeni ufuklar ve kazanımlar sunar. Şeriyye sicilleri şehir tarihinin aydınlatılmasında büyük önem taşıdıkları gibi şehrin Sosyo-ekonomik ve kültürel dokusundan esintiler günümüze taşır. Çalışmamızda Siirt'in iktisadi, içtimai, idari yönlerini kapsamış olduğu dönemi, sağladığımız veriler içinde ortaya koymaya çalıştık. Siirt iline ait olan 426 numaralı defterin metin çevirisi ve değerlendirmesini yaptık. Şer'iyye sicil defteri (Hicri 1302 -1317/Miladi 1885 -1900) tarihleri arasını kapsamakta ve defterimizdeki kayıtlar sadece vekalet kayıtlarını içermektedir. Siirt hakkında özellikle tarih araştırmacılarına kapsadığı yıllara ilişkin önemli bir kaynak niteliğinde bir çalışma örneğidir.