turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Literatürde doğu hellen oryantalizan seramiğinin incelenmesi ve değerlendirmesi

Yaban Keçisi Stili'nde seramikler, Doğu Yunan coğrafyasında yüzyıldan uzun bir süre hakim olmuş bir stili temsil eder. Stil, aynı anda hem bu coğrafyanın tümünden gelen katkılarla zenginleşmiş, hem de bu coğrafyanın farklı köşelerinde yerel çeşitlemelerle farklı ekollere ayrılmıştır. Kimi ekoller kolaylıkla fark edilebilirse de, bazılarını saptayabilmek, ancak kimyasal analizler sonucunda mümkün olabilmiştir. Bu tezin amacı, Oryantalizan Seramik üzerine yapılmış çalışmaların oluşturduğu literatürün taranmasıdır. Bu sayede, parça parça incelenmiş olan yerel ekollere yönelik fikirlerin; bu ekollerin doğuşu, gelişimi ve yayılımı üzerine getirilen teorilerin, bir araya toplanması ve konuya bir bütün halinde bakılabilmesi hedeflenmiştir. Amaç, Oryantalizan Stiller üzerine yeni bir takım fikirler ve öneriler ortaya koymak değil, yaklaşık yüz elli yıldır tartışılan konuların, güncellenmiş bir sunumunu yapmaktır. Konunun arkeoloji dünyasında uzun süredir inceleniyor olması ve üzerine hatırı sayılır miktarda yayın yapılmış olmasından dolayı, kaynak konusunda bir yetersizlikten çok, bir yüksek lisans tezi için tümüyle incelenmesi pek de kolay olmayacak bir külliyattan söz edilebilir. Bu noktada daha önemli ve gerekli gördüklerimizi ayırıp, çalışmamızı bu kaynaklar ekseninde şekillendirdik. Üzerine fazla düşülmemiş konularda yapılmış tüm yayınları değerlendirmekle beraber, hakkında çok fazla yayın yapılmış alanlarda, ancak en kabul görmüş olanları ele aldık.
Anadolu'da su kültü ve letoon kutsal alanı

İnsanoğlu, tarih boyunca bulunduğu coğrafya ve siyasi koşullara bağlı olarak tanrısal bir gücün varlığına inanmış olup; inancı gereğince arınmanın ve yeniden doğuşun simgesi olarak 'suyu' görmüş ve suyu kişileştirerek ona bir kimlik kazandırmıştır. Anadolu da 'su' ile ilgili olan inançların arkeolojiye çeşitli dönemlerde yansımalarının saptandığı bir coğrafyadır. Bu çalışmada Anadolu'da su kültünün niteliği ve onun varlığını gösteren veriler incelenmekte; ayrıca bu bağlamda Letoon Kutsal Alanı özelinde de konu ele alınmaktadır. Muğla İlinin Seydikemer İlçesi'nin Kumluova Mahallesi'nde bulunan Letoon Kutsal Alanı, Leto-Apollon-Artemis tapınakları, nymphaionu, portikoları, tiyatrosuyla ve Eliyanalardan bu yana dinsel inanışların mimari yapılara yansımalarının izlenebildiği, Likya Bölgesi'nin önemli dinsel merkezidir. Letoon Kutsal Alanı'nda yer alan kaynak suyu etrafında gelişen kutsallık kavramı, tarihi dönem ve uygarlıklar boyunca insanların ihtiyaçlarının karşılanmasının yanı sıra 'suyun' dinsel ve kamusal alan ve yapılardaki yerini yansıtması bakımından dikkat çekici görülmektedir. Çalışmamızda Letoon Kutsal Alanında 'suyun' kazandığı değer ve önem ile bunun nasıl değerlendirildiği, mimariye yansımaları ele alınmaktadır.
MÖ II. Binde Anadolu'ya ait kartal tasvirleri

Bu çalışmanın konusu 'MÖ II. Binde Anadolu'ya ait Kartal Tasvirleri'dir. Kartal doğadaki gücü nedeniyle Anadolu'da çok erken dönemlerden itibaren betimlenmiş ve mitolojilere konu olmuştur. MÖ II. binde tanrı ve tanrıçalarla birlikte tasvir edilmiş ve tanımlanmıştır. Kartalın yazılı belgeler ışığında tanrısallıkların kutsal hayvanı ve insanların tanrısallıklar ile bağlantılarında çok yükseklere uçabildikleri için elçi görevi gördükleri bilinmektedir. Aslan yeryüzünün, kartal da gökyüzünün en güçlü hayvanı olarak kralların gücünü ve otoritesini göstermek için görsel ve yazılı belgelerde sıkça karşımıza çıkmaktadır. Kartalın sanatta doğasına uygun şekilde veya sorguçlu ya da çift başlı gibi hayali betimlendiği görülmektedir. Kültepe Kaniş'ten ele geçen son zamanlardaki buluntular, çift başlı kartalın Anadolu'da Erken Tunç Çağı'nın sonundan günümüze değin popülaritesini koruduğunu göstermektedir. Boğazköy Yazılıkaya Açık Hava Mabedi'ndeki ana sahnedeki kabartmada Hepat'ın/Arinna'nın Güneş Tanrıçası'nın kızı Mezulla ile torunu Zintuhi çift başlı kartalın üzerinde durmaktadır. Bu iki tanrıça Arinna'nın Güneş Tanrıçası'nın çevresinde yer almaktadır. Hitit krallarının Güneş Tanrıçası ve Fırtına Tanrısı ile olan bağları nedeniyle çift başlı kartal heraldik bir arma olarak kullanılmaya devam edilmiş olduğu, mühür baskıları üzerindeki tasvirlerle de anlaşılmaktadır.
Asardibi, A classical, Hellenistic and Early Roman Harbor in the Rhodian Perafa

Casara, eski ismi Loryma olan ve Türkiye kıyılarının güneybatısında bulunan Bozburun yarımadasında yer alan antik bir yerleşimdir. Casara antik yerleşimi on dokuzuncu yüzyılın sonundan itibaren pek çok bilim adamı tarafından ziyaret edilmiş, genellikle epigrafik araştırmalar yapılmış ve incelenen yazıtlar yayınlanmıştır. Casara antik yerleşimi üzerine yapılan son arkeolojik çalışmalar, Sualtı Arkeolojisi Enstitüsü tarafından 1982, 1995 ve 1996 yıllarında gerçekleştirilmiştir. Bu araştırmalar sırasında Casara antik kentinin kuzey limanı olan Asardibi araştırılmış ve su altındaki kalıntılar incelenmiştir. Asardibi'nde bulunan seramik kalıntıları gerek Casara kentinin güney limanı olan Serçe Limanında ele geçen arkeolojik buluntuların ve gerekse Casara antik kentinde bulunan yazıtların verdiği tarihlendirmelerle paralellik taşımaktadır. Bu buluntuların ışığında Casara antik kentinin M. Ö. 4 ile M. S. 2. yüzyıllar arasında yerleşim gördüğü anlaşılmaktadır. Bölgenin bu dönemdeki politik ve idari biçimi Rodos Perası olarak bilinmektedir. Casara'nın Pera deme merkezi olduğu bulunan yazıtlardan anlaşılmıştır ve bu anlamda çok önemli bir idari merkez olduğu bilinmektedir. Ayrıca dönemin deniz trafiğine dair bilgilerimiz Casara'nın en önemli deniz ticaret yollan üzerinde olduğunu ve anakarada bir Rodos limanı gibi işlev gördüğünü göstermektedir. Casara, yanmada kıstağı üzerinde bulunmasından kaynaklanan stratejik konumunun yaraşıra Rodos Bağlaşık Perasının diğer kentleriyle yerel bir ticaret ağının da parçasıdır. Antik dönemde Casara topraklarının doğal ve insani kaynakları üzerine yapılan araştırmalar genel bilgileri tamamlayarak Casara kentinin de bir parçası olduğu Rodos Bağlaşık Perası kentleri vatandaşlarının olasılıkla Rodos donanmasında görev aldığını ortaya çıkarmıştır.
Legislative, ethical and museological issues regarding archaeological human remains in Turkey

Arkeolojik insan kalıntıları koleksiyonlarının yönetimi konusundaki etik endişeler ve tartışmalar; farklı ülklerde arkeolojik ve sosyokültürel geçmişşlere bağlı olarak, yasal ve profesyonel çerçevede farklı ölçülerde kabul görmektedir. Türkiye'deki güncel yasalara göre ise; arkeolojik insan kalıntıları diğer arkeolojik buluntulardan ayrılmaksızın 'devlet malı' olarak tanımlanmaktadır. Bu bakış; arkeolojik insan kalıntılarının sıradan birer buluntu olmadığı, etik ve kapsayıcı koleksiyon yönetimi gerektirdiği gerçeğini gözden kaçırmaktadır. Bu araştırmada, Tükiye'deki kısıtlı yasal ve profesyonel çerçevelerin; arkeolojik insan kalıntılarının kazılması ve sergilenmesinde ortaya çıkan etik problemler üzerindeki etkisi incelenmektedir. Bu sınırlılıkların sebepleri; Türkiye'de çalışan müze profesyonelleri ve akademisyenler ile yapılan görüşmeler ve uygulanan bazı pratiklerin yerinde tetkiki ile edinilmiş bilgiler doğrultusunda analiz edilmektedir. Bu araştırma kapsamında; Gelibolu Yarımadası, Seddülbahir Kalesi'nde bulunan insan kalıntıları üzerine örnek olay incelemesi yapılmıştır. Bu inceleme ve araştırmanın genel verileri ışığında, Türkiye'deki insan kalıntıları koleksiyonlarının yönetimine dair saptanan sorunlara profesyonel ve ilkesel çözüm önerileri sunulacaktır.
Bakla Tepe Geç Kalkolitik Çağ seramiği'nin Batı Anadolu arkeolojisindeki yeri ve önemi

Batı Anadolu'da Geç Kalkolitik Çağ, Erken Tunç Çağı'nda görülen büyük değişimlerin öncesinde oldukça sorunlu bir dönemdir. Bağımsız bir kronolojik çerçevenin eksikliği, araştırılan çoğu yerleşimin karmaşık stratigrafisi ve yerel maddi kültür farklılıkları Batı Anadolu'da bu dönemin detaylı olarak yorumlanmasını zorlaştırmaktadır. İzmir Bölgesi Kazı ve Araştırmalar Projesi çerçevesinde araştırılmış olan Bakla Tepe, gerek geniş alanlarda incelenmiş olmasından, gerekse sürekli bir stratigrafik dizin sunmasından dolayı bu dönemin bazı sorunlarının çözülmesine katkı sağlayabilecek bir yerleşimdir. Bu çalışmada Bakla Tepe'de kazısı yapılan H-15 açmasından ele geçen seramik örnekler stratigrafik düzen içerisinde ve istatistiksel verilere dayalı olarak değerlendirilmiştir. Elde şekillendirilmiş ve büyük olasılıkla açık ateşte pişirilmiş olan Bakla Tepe Geç Kalkolitik Çağ seramiği saman ve kalker/taşçık katkılı, çoğu zaman sadece yüzeyi düzeltilmiş, bazen de perdahlanmıştır. Keskin hatlarla belirlenmiş mal grupları oluşturulması nerdeyse imkansızdır ve çoğu mal grubu oldukça akışkan bir şekilde birbiriyle bütünleşebilmektedir. Seramik formlar ellede şekillendirilmiş olmalarından dolayı ana hatları dışında birçok küçük farklılık sergileyebilmektedir. Bakla Tepe'de görülen Geç Kalkolitik Çağ seramiği genel olarak Kuzeybatı ve Güneybatı Anadolu'dan bilinen seramik gelişiminin izlerini taşımakta, fakat yerel bazı özellikler de sergilemektedir. Siyah perdahlı seramik tüm Batı Anadolu için bu dönemin karakteristik özelliklerinden biridir. Bu mal grubunda yer alan çanaklar ve testi/testicikler üzerine kimi zaman uygulanmış olan beyaz boya bezeme Beycesultan gibi Güneybatı Anadolu yerleşimleriyle yakın benzerlikler sergilemektedir ve bu bölgede olduğu gibi genel olarak Geç Kalkolitik Çağ'ın daha geç dönemlerinde sayıca azalmaktadır. Diğer yandan çanaklar üzerine uygulanan ip delikli tutamaklar Kuzeybatı Anadolu'dan bilinen geleneğin bir parçasıdır. İçe kalınlaştırılmış ağız kenarlı çanaklar bu dönemin başka bir belirleyici özelliğini oluşturmaktadır. Bakla Tepe'de bu formun stratigrafik gelişimini takip etmek mümkün olmuştur. Daha erken dönemlerde ağız kenarının içe kalınlaştırılan kısmı genel olarak daha geniş bir bölgeyi kapsamakta ve daha sık olarak boya bezeme barındırmaktadır. Daha geç dönemlerde ise bu bölge daralmaktadır, daha yuvarlak hatlara sahiptir ve boya bezeme çok ender görülmektedir. Seramikte gözlemlenen yavaş değişime rağmen Bakla Tepe'deki Geç Kalkolitik Çağ yerleşimiyle bunu takip eden Erken Tunç Çağı I yerleşimi büyük farklılıklar sergilemektedir. Büyük olasılıkla yeni dönemdeki siyasi/toplumsal değişikliklerin bir yansıması olarak ızgara planlı yapılardan oluşan açık yerleşim modeli değişmiş, dikdörtgen yapılardan oluşan ve etrafı bir sur duvarı ve hendekle korunan bir yerleşim modeli uygulanmıştır.
İlk Tunç Çağı Batı Anadolu sur kapıları

İnsanoğlu içgüdüsel olarak sürekli korunma ve koruma ihtiyacı hissetmiştir. Bu ihtiyaç zaman içerisinde yerleşik hayat ile beraber mimariye yansımıştır. Batı Anadolu'da İlk Tunç Çağı içerisinde sistematik olarak gelişen uzun mesafeler arası ticaret ve toplum içerisindeki sınıflaşma beraberinde çatışmaları da getirmiş ve savunmadaki ihtiyaç artmıştır. Gerek yaşadığı ortamı koruma gerek bölgesel korunmalar ve her türlü dış tehditlere karşı korunmak yaşanılan ortamı çevreleyecek duvarlar inşa etmeyi gerektirmiştir. Savunma sistemlerinin ortaya çıkışı ile beraber bunun ayrılmaz bir parçası olan kapılar da bu sistem içerisinde yerini almıştır. Yerleşmenin coğrafi konumu, bölgesel coğrafyası, komşuları, gelişmişlik seviyeleri ve hangi yollar üzerinde yer aldıkları gibi birçok kıstas savunmada değişime ve gelişmeye sebep olmuştur. Savunma ile beraber gelişen kapı, sistemin en önemli mimari öğesi haline gelmiştir. Sosyal yaşantının yerleşme içerisindeki mimari yansımalarına göre kapılar yukarı ve aşağı yerleşme gibi farklı yaşam alanlarında da konumlandırılmıştır. Sistemin en önemli parçası olmasına karşın savunmadaki en zayıf halka olan kapılar gelişme ve değişme göstererek dönemsel olarak farklılıklar sergilemişlerdir. Yerleşmeye giriş ve çıkışta trafiği sağlayan kapılar, ihtiyaç duyulması halinde karmaşık hale getirilmiştir. Rampa, kule, bekçi odası gibi mimari elemanlar ile savunmaya ve aynı zamanda kapıyı kontrol edebilmeye önem verilmiştir. Savunma sistemi içerisinde ayrılmaz bir bütün olarak yer alan kapılar yerleşmenin ihtiyacına göre tasarlanmış, konumlandırılmış ve çeşitlendirilmiştir.
Nysa Ad Maeandrum Çarşı Bazilikası ve Cadde 1 - Plateia Hellenistik ve Roma dönemi seramikleri

Aydın İli, Sultanhisar İlçesine 3 km. mesafede yer alan Nysa Antik Kenti, Antik Dönem'de Anadolu'nun en önemli kentlerinden birisidir. Nysa Hellenistik Dönem'den Anadolu Selçukluları Dönemi'ne kadar yerleşim görmüştür. Bizans Dönemi'nde önemini koruyan kent, zamanla yerleşimin aşağı kaymasıyla terk edilmiştir. Kentte 1907 yılında Walther v. Diest tarafından başlatılan çalışmalar, sonraki yıllarda aralıklarla sürmüştür. Kazı çalışmaları Aydın Müzesi tarafından Müze Müdürü Yılmaz Akkan başkanlığında, Doç. Dr. Serdar Hakan Öztaner'in bilimsel danışmanlığında sürdürülmektedir. Tez kapsamında, 2012 yılında kazılmaya başlanan Çarşı Bazilikası ve 2013 yılında açığa çıkarılan Cadde 1 - Plateia'da bulunan Hellenistik ve Roma Dönemleri'ne ait sofra kapları ve kandiller incelenmiştir. Kazılar sırasında ele geçirilen sofra kapları, kentin Antik Dönem anayollarından biri üzerinde yer almasının doğal sonucu olarak, ağırlıkla DSB, Afrika Kırmızı Astarlıları ve Phokaia Kırmızı Astarlıları gibi Anadolu'nun çoğu kentinden de bilinen ithal kaplardır. Bunun yanında, azımsanamayacak miktarda ele geçirilen bir grup seramik, Geç Antik Dönem Anadolu seramik repertuarından tanınan seramiklere benzemekle birlikte; hamur, astar ve form özellikleri bakımından farklılıklar göstermektedir. Bu grup olasılıkla Nysa Kenti'nin yerel üretimi olmalıdır.
Arkeolojik veriler ışığında Altaylarda at koşumları ve savaş aletleri

Çalışmamızın konusu Altay coğrafyasıyla sınırlıdır. Türk tarihinin en önemli merkezlerinden birisi olan Altay kendi içerisinde Türk tarihine ait çok sayıda tarihi eser barındırmaktadır. Konumuzun temel kaynaklarını, yaşayan tarihi eser özelliği taşıyan kurganlar oluşturmaktadır. Kurgan kazıları sonucu elde edilen buluntular ışığında hazırlanan kazı raporları Altay'da Türk maddi kültürü hakkında oldukça çok bilgiler vermektedir. Bizim çalışma konumuzu da Altay'daki kurganlara ilaveten bu maddi kültür unsurlarından olan Altay silahları ve at koşumları oluşturmaktadır. Çalışmamızın birinci bölümünü Afanasyevo'dan Göktürk dönemi sonuna kadar Altay coğrafyasında yer alan kurganlar oluşturmaktadır. Bu bölümde Altay sınırları içinde yer alan Afanasyevo, Andronovo, İskit, Hun ve Göktürk kurganlarının tamamı başlıklar halinde kaydedilerek, bulundukları yerler, yapıları, iskeletlerin konumları, içerisindeki eşyalar ve bir takım diğer özellikleri kısa kısa açıklanmıştır. İkinci bölümde ise maddi kültür tarihinin önemli öğelerinden olan silahlar anlatılmıştır. Yukarıda belirttiğimiz kültür tabakaları ve dönemlere ait silahlar ayrı ayrı başlıklar halinde kaydedilerek, her döneme ait silah türleri de ayrı ayrı başlıklar halinde açıklanmıştır. Ok ve ok uçları, okluklar, yaylar, bıçaklar, hançerler, baltalar, mızraklar, kılıçlar, cirit uçları gibi saldırı silahları ve kalkan, zırh, miğfer gibi savunma silahları ayrı ayrı belirtilerek dönemlere göre açıklanmıştır. İkinci bölümün ikinci ana başlığında ise Afanasyevo'dan Göktürk dönemi sonuna kadar Altay'da kullanılan silahların gelişim evresi ve yaşanan değişiklikler kaleme alınmıştır. Son bölüm olan üçüncü başlıkta ise yine maddi kültür tarihinin önemli öğelerinden olan at koşumları ele alınmıştır. Afanasyevo, Andronovo, İskit, Hun ve Göktürk dönemlerine ait Altay kurganlarında bulunan at koşumları her dönem için ayrı başlıklar halinde ve ayrı ayrı koşum türleri halinde açıklanmıştır. Üçüncü bölümün ikinci ana başlığında da at koşumlarının gelişim evresi anlatılmış ve her dönem kullanılan koşum türleri ve yaşanan değişiklikler dile getirilmiştir.
M. Ö. 1200 - 600 arası süreçte doğu batı etkileşimi

Bu çalışmada Erken Demir Çağ'dan Orientalizan Çağ'a kadar olan süreç içinde arkeolojinin ana materyalleri olan seramik, mimari ve plastik veriler göz önüne alınarak Ege havzası içinde meydana gelen ilişkiler ele alınmıştır. Tezin ilk bölümünde şu ana kadar araştırmacılar tarafından konu üzerine ortaya konan düşünceler tarafsız bir biçimde sunulmuştur. Bunu yaparken, başta dönemin ana kaynak noktası olan seramik veriler, ardından mimari ile ilgili veriler ve son olarak heykelcik alanındaki veriler ele alınmıştır. Bunlar kendi içlerinde bağımsız olarak ele alınmışlardır. Seramik alanında, Protogeometrik ve Geometrik Dönemler alt dönemler olarak ele alınırken, mimari alanında zamansal sınırlamalar kullanılmıştır. Heykelcik alanında yeterli veri olmaması sebebiyle heykelcikler buluntu yerlerine göre sıralanmıştır. Tezin ikinci bölümü bir sonuç kısmı değildir. Bu bölümde, birinci bölümde ele alınan konular eleştirel bir bakış açısıyla ele alınarak eldeki veriler değerlendirilmeye çalışılmıştır. Bu veriler ışığında bu sürecin anlaşılmasında yeni bir bakış açısı yakalanmaya çalışılmıştır.
Orta Anadolu Aksaray yöresi Kültepe, Toptepe, Geyral ve Alayhan çanak çömleklerinin incelenmesi

Bu yüksek lisans tezinin ilk amacı, Aksaray, Nigde, Nevsehir lleri Yüzey Arastırmasısırasında Toptepe, Kültepe, Geyral ve Alayhan höyüklerinde toplanan çanak çömleklerin dönemlerinin belirlenmesi ve aynı yüzey arastırmasında saptanan digeryerlesme alanlarından elde edilen çanak çömlek gruplarıyla da karsılastırılarak Çanak Çömlekli Neolitik'ten TÇ'nin sonuna kadar bölge prehistorik kültür dizininin, eldengeldigince dogru bir sekilde saptanmasına yöneliktir. Çalısmanın bir diger amacıysa, bölgeler arası kültür alısverisine ısık tutmaktır. Aksaray, Nevsehir, Nigde lleri YüzeyArastırması'nın ana hedeflerinden biri, Anadolu Kültür Envanter Çalısmaları'na katkı olarak belirtilmistir. Bu baglamda, Yüksek Lisans Tez çalısmasında elde edilen sonuçların, gelecekte yapılacak arkeolojik arastırmalara veri tabanı olusturabilecegi deöngörülmüstür. Arastırmanın çalısma yöntemi ve kurgulanması, bu öngörüden de yola çıkılarak düzenlenmistir. Bu dogrultuda, stanbul Üniversitesi Prehistorya Laboratuvarı'nda bulunan çanak çömlek, tek tek hamur ve biçim özellikleri açısından irdelenmis, ortak paydalar saptanarak mal grupları olusturulmus, profil veren parçalar ayrılarak birebir ölçekte çizilmis, fotograflanmıs ve yakın ve uzak dönemsel dıs baglantılarının belirlenmesine gidilmistir. Metin kısmının sonuna eklenen katalog, okuyucunun, basımı yapılmıs malzemeye ve dısbaglantılarına rahat erisimini saglayacak biçimde düzenlenmistir.
Artemis ve Apollon kültündeki Pers etkileri

Artemis ve Apollon, Yunan dünyasının en çok saygı gören tanrılarından sayılmaktadırlar. M. Ö. 546'da Akhamenid İmparatorluğu'nun Anadolu'yu fethetmesinin ardından, adı geçen tanrıların kişilikleri, sorumlulukları ve kültleri ciddi bir şekilde Pers etkilerinin altındaydı. Bu etkilerin en önemli sebebi, Pers pantheonunun Anadolu'ya girmesiydi. Akhamenid İmparatorluğu kurulduktan sonra, Anadolu'nun farklı bölgelerinde Pers pantheonunun kutsal alanları ortaya çıkmaya başlamıştır. Bu çerçevede, Yunan-Anadolulu ve Persli kültler birbirlerine yakınlaşmıştır ve bu yakınlaşmanın sonucunda bazı Yunan-Anadolulu ve Persli tanrılar sinkretize edilmişlerdir. Artemis ve Apollon da sözü geçen süreçte, bazı Pers tanrılarıyla özdeşleştirilmişlerdir. Bu olay, Artemis ve Apollon kültündeki Pers etkilerinin ortaya çıkmasını hızlandırmıştır. Antik edebiyat ve arkeolojik buluntular, yan yana Artemis ve Apollon kültündeki Pers etkilerini kanıtlamaktadır. Adı geçen etkilerin izleri, daha eski dönemlerde, daha çok antik edebi eserler aracılığıyla takip edilebilir. Ama Orta Akhamenid Dönem'den itibaren Artemis ve Apollon kültündeki Pers etkilerinin kanıtları hem antik metinlerde, hem de arkeolojik kanıtlar da görülebilir. Bu yüzden de sözü geçen etkileri ortaya çıkarmak için kronolojik bir sınıflandırma gerekmektedir. Bu tez çalışmasında, arkeolojik kanıtlar ve antik edebi eserler ışığında, Artemis ve Apollon kültündeki Pers etkileri ortaya çıkarılmıştır. Önceden belirlediğimiz gibi bu araştırma kronolojik bir yöntem çerçevesinde düzenlenmiştir.
Yukarı Dicle havzası çanak çömleksiz neolitik dönem ok uçlarının deneysel çalışması

Türkiye'nin Güneydoğu Anadolu Bölgesi'nde bulunulan Yukarı Dicle Havzası, son yıllarda gerçekleştirilen çalışmalarla bölgenin tarih öncesi dönemi hakkında önemli veriler ortaya koymuştur. 'Yukarı Dicle Havzası Çanak Çömleksiz Neolitik Dönem Okuçlarının Deneysel Çalışması' başlığı ile ele aldığım bu tez çalışmasında; havzanın ilk sakinlerinin, iskan süresince avcılık aktivitelerinde kullandıkları fırlatma uçları ele alınmıştır. G. Ö. 12. binden itibaren havzaya yerleşen; Hallan Çemi, Demirköy, Körtik Tepe, Hasankeyf ve Gusir Höyük; yerleşik-avcı-toplayıcı topluklarının avcılık ile ilişkilendirilen fırlatma uçları; hammadde, tipoloji, üretim teknolojileri başlıkları altında incelenmiştir. Bu bağlamda uçların taklitleri yapılarak atış deneyleri yapılmış ve uç tiplerinin hasar performans dağılımları yapılmıştır. Ardından gerçekleştirilen makro ölçekli iz analizi çalışmasıyla elde edilen veri, arkeolojik materyal ile karşılaştırılmıştır. Gerçekleştirilen deneysel çalışmaların neticesinde; alet üretim teknolojisi, alet tiplerinin kullanımı ve uç-hasar ilişkisi gibi veriler değerlendirilerek, bölgenin Çanak Çömleksiz Neolitik dönemini ve fırlatma uçlarında görülen değişimler anlatılmıştır.
Asur ticaret kolonileri çağı'nda kültepe mühür ve mühür baskıları üzerinde sunak tasvirleri

Bu çalışmada Anadolu merkezli Kültepe yerleşiminin Asur Ticaret Kolonileri Çağı içerisinde bulunan mühür ve mühür baskılarındaki sunak tasvirlerini incelemekteyiz. Aslında Orta Tunç Çağı olan bu dönem, Asur ile Anadolu arasında yapılan ticaretin sonucu ile Asur Ticaret Kolonileri Çağı olarak adlandırılmıştır. Özellikle Kültepe yerleşimini seçmemizin sebebi bu dönemde Anadolu'da Asurluların kurduğu ticaret merkezlerinin başkenti olmasıdır. Asur'dan gelen kervanlar öncelikle Kültepe'ye, buradan diğer Anadolu şehirlerine dağılıyordu. Bu ticaretin belgelerini sadece çivi yazılı tabletler değil, onların üzerine basılan mühürler de oluşturur. Çünkü Kültepe'de ikamet etmeye başlayan Asurlu tüccarlar kendi mühürlerini kullanıyordu. Böylelikle bu ticaret sayesinde Asurlular ve Anadolular arasında kültürel ve etnik etkileşim kaçınılmaz olmuştur. Tezimizde öncelikle Asur Ticaret Kolonileri Çağı ve Kültepe yerleşimi ile ilgili bilgiler verdikten sonra alt başlıklar halinde mühürleri inceleyeceğiz. Mühür konusunda ilk değinilmesi gereken nokta mühür sanatının nasıl geliştiği ve mühürlerin nasıl yapıldığıdır. Bu konuya ayrı bir başlıkta değindikten sonra yine ayrı bir başlık altında mühürlerin tipolojik olarak incelemesi yapılmıştır. Kültepe yerleşiminde sistematik olarak yürütülen kazı çalışmalarının raporları ve yayınlanmış diğer kaynaklar kullanılarak, ortaya çıkartılmış olan mühür ve mühür baskıları üzerindeki sunak tasvirleri sınıflandırılmıştır.