turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Lagina ve Stratonikeia Korint başlıkları

Helenistik Çağın erken dönemleri ile ondan önceki yüzyıllarda Korinth Başlıkları çok azdır ve tecrübe evresi geçirmektedir. Korinth başlıklarının daha çok sivil mimaride kullanılmasının nedeni, İon ve Dor başlıklarına nazaran daha dekoratif olmasıdır. Lagina Hekate başlıkları ve Stratonikeia başlıkları tip olarak aynıdır. Bir başlıkta bulunan süs elemanları, diğer başlıklarda da aynı şekilde görülmektedir. Başlıklar tek bloktan meydana gelmiştir. Başlıkların hepsi kalathos tabanından, birinci sıra kenger yapraklarıyla başlar. İkinci sıra kenger yaprakları bazen birinci sıra kenger yaprakları gibi kalathos tabanından çıkar. Bu, Helenistik Dönem başlıklarında görülen bir özelliktir. Yapraklar bazen de kalathos tabanından değil de daha yukarısından çıkmaktadır. Yaprakların bu şekilde işlenmesi ise Roma Dönemi başlıklarında görülen bir özelliktir. Lagina Hekate Altar başlıklarında bunu görmekteyiz. Altarın diğer başlıkları ile başka farklılık göstermeyen bu başlıklar, ustaların farklı olmasından kaynaklanabilir. Buradan da, bu başlıkların batılı bir usta ya da batıdan etkilenen bir usta tarafından yapılmış olabileceği sonucunu çıkarabiliriz. Lagina Hekate Tapınağı ve Stratonikeia başlıklarında kenger yapraklarında şimdiye kadar Anadolu başlıklarında gördüğümüz gibi kenarlarda olan yuvarlak gözler ve dişlerle bezenmiştir. Başlığın düzenlenmesi ve yaprakların işlenişinde Helenistik betimleme görülmektedir. Lagina Hekate Tapınağı başlıklarındaki gözler önce iki oyuk şeklinde açılan sonra bunların birleştirilmesinden oluşan bir uzama görülür. Stratonikeia başlıklarının akanthus yaprakları biçim olarak 2 grupta düzenlenebilir. İlk grup Akanthus yaprakları, korinth yarım sütun başlıklarıdır. İkinci grup Akanthus yaprakları ise, Exedranın normal korinth başlıklarıdır. Bu yapraklar, yaprak çevre çizgisi olarak yarım sütun başlıklarından ayrılır. Yapraklar sivri uçludur ve yaprak içinde işlenen gözler daha derin çalışılmıştır. Hekate başlıklarının her bakımdan Anadolu başlıklarında hakim olan özellikleri taşıdığını ve bunlar arasında en çok Milet Bouleuterion başlıklarına benzediğini söyleyebiliriz. Stratonikeia Gymasion başlıkları da Milet Bouleuterion başlıkları ile benzer özelliklere sahiptir. Aralarındaki işçilik farkını bir tarafa bırakacak olursak, bu iki yapının başlıkları taşıdıkları unsur ve süsler bakımından birbirinin benzeridir. Stratonikeia Gymasion başlıklarını Milet Bouleuterion başlıkları ile arasındaki yakın benzerlik ve ortak özelliklerinden dolayı genel olarak İ. Ö. 2. yy.'ın ilk yarısına tarihliyoruz. Lagina başlıkları arasında da küçük stil farklılıkları görülmektedir. Göstermiş oldukları stil özelliklerine göre Milet Bouleuterion başlıklarından daha sonra yapılmış olmaları gerekir. Lagina Hekate Tapınağı başlıkları genel olarak Stratonikeia Gymnasion başlıklarının stil özelliklerini taşımaktadır. Başlıklar arasındaki bu benzerliklere dayanarak göstermiş oldukları stil özelliklerine göre Stratonikeia başlıkları İ. Ö.2. yy.'ın ilk yarısına, Lagina Hekate başlıkları ise İ. Ö.1. yy. ortalarına tarihlendirilir.
Apollonia ad Rhyndacum nekropolü

Antik Dönemde Mysia ile Bithynia Bölgeleri arasında yer alan Apollonia ad Rhyndacum Antik kenti, günümüzde Bursa Uluabat Gölünün kıyısında yer almaktadır. Tezde ele alınan nekropol alanı ise Gölyazı' nın kuzeyinde modern anayolun iki yanına kurulmuştur. Söz konusu alanda khamosorion, anıt mezar ve harçlı moloz taş örgü mezar tipleri görülmektedir. Nekropolde en fazla tespit edilen tip khamosorionlardır. Bunlar ana kayanın şekillendirilmesiyle oluşturulmuştur. Anıt mezarların yapımında ise ana kayası kireçtaşı olan bloklar kullanılmıştır ve yoğun tahribatlarından dolayı tipolojileri hakkında kesin bir bilgiye ulaşılamamıştır. Bu bloklar, nekropol alanı sınırları içerisinde tespit edilen taş kesme alanından taşınmış olması muhtemeldir. Kentte bir kazı çalışması yapılmamış olmasından ve kaçak kazılardan dolayı kentin ölü gömme adetlerine ilişkin bilgiler şu an için karanlıktır. Nekropol alanı dışında tespit edilen Bizans Dönemi lahit parçalarının ise nereden geldiği bilinmemektedir. Sonuç olarak bu çalışma ile nekropol alanındaki mezarların Hellenistik Dönemden Bizans Dönemine kadar kullanım görmüş olduğu, nekropolün sınırlarının tahmin edilenden daha geniş olduğu öngörülmüştür.
Adramytteion egemenlik alanında bir yerleşim: Dedekaya ve çevresinin topografik incelemesi

Adramytteion kenti khorasında yer alan Dedekaya, günümüzde Balıkesir ili Burhaniye ilçesi sınırlarında, Bahadınlı ve Karadere mahalleleri arasında Karıncaderesi'nin bir kolu üzerindeki vadiye hakim bir noktada konumlanmaktadır. Yerleşim, üst kottaki tahkimata dair mimari izlerin tespit edildiği iki ana kaya öbeği ile bunların vadiye bakan doğu, güney ve güneybatı yamaçlarındaki yerleşimden oluşmaktadır. Alan çevresinde, yoğunluğu kuzey - kuzeybatı tarafta olmak üzere, Geç Klasik-Hellenistik Dönem'den Bizans Dönemi sonuna kadar tarihlenir nitelikte keramik buluntular tespit edilmiştir. Bulunduğu konum itibariyle Thebe Ovası'na açılan vadinin savunması için önemli bir noktada konumlanan Dedekaya Yerleşimi, aynı zamanda bölgede yer alan benzeri yerleşimlerele birlikte bölge savunma ağının da bir parçasıdır.2015- 2018 yılları arasında sürdürülen çalışmalarda alanın rölövesi çıkartılmış, coğrafi bilgi sistemleri kullanılarak yapısall özellikleri tespit edilmiş, ele geçen küçük buluntular belgelenmiş ve sistemli belgelemesi ilk kez yapılan yerleşim bu çalışmalar vasıtasıyla yorumlanmıştır. Bu çalışma, alanda tespit edilen yerleşimin yapısall özelliklerini açıklamakla birlikte, yerleşimin bölge savunmasındaki yerini, çevresindeki benzer savunma yapılarıyla olan ilişkisi ve Adramytteion khorasının savunmasına dair genel tespitler sunmaktadır. Ayrıca yereleşimin değişen sosyal ve siyasal süreç içerisinde Roma ve Bizans Dönemi'ndeki kullanımına dair fikirler tartışılmaya çalışılmıştır.
Batı ve Orta Anadolu'da ilk Tunç Çağı'nda siyah ağız kenarlı kaseler

Bu tez çalışmasında ilk kez Geç Kalkolitik'te ortaya çıkan Siyah ağız kenarlı kaselerin İlk Tunç Çağı'nda Batı ve Orta Anadolu bölgelerinde yayılımını ve gelişimini ortaya koymak hedeflenmiştir. Özellikle Batı Anadolu için önemli bir mal grubu olan Siyah ağız kenarlı kaseler Orta Anadolu'da da Alişar İlk Tunç Çağı I örnekleri haricinde bölgede bu mal grubu genellikle İlk Tunç Çağı II-III'te görülmektedir. Özel bir fırınlama tekniği kullanılarak üretildiğini düşündüğümüz Siyah ağız kenarlı kaseler için kendine has pişirme teknikleri geliştirilmiş olmalıdır. İlk Tunç Çağı'nın önemli mal ve form gruplarını oluşturan Siyah ağız kenarlı kaseler bu dönemde ele geçirildiği bölge yerleşmelerinin stratigrafi oturtma ve çakıştırma çalışmalarında önemli bir konumda yer almaktadır. Siyah ağız kenarlı kaseler özellikle Maraş-Elbistan ovası başta olmak üzere Doğu Anadolu bölgesinde İlk Tunç Çağı I-II de ele geçirilirken Orta Anadolu bölgesinde yoğun olmamakla beraber görülen mal gruplarından bir tanesidir. Bu mal grubunun en yoğun olarak görüldüğü bölge ise İç Kuzeybatı Anadolu'dur. Söz konusu bölgede, Siyah ağız kenarlı kaselerin gelişimi kapsamlı bir şekilde Demircihöyük çanak çömlek grubuna ismini veren Demircihöyük yerleşmesinde izlenebilmektedir.
Biçimsel tipoloji açısından Karkamış Baraj Gölü alanı yontmataş endüstrisi

Bu çalışma 'Ilısu ve Karkamış Baraj Gölleri Altında Kalacak Arkeolojik ve Kültür Varlıklarını Kurtarma Projesi' kapsamında, Karkamış Baraj Gölü Alanı'nda 1998-1999- 2000 yılları arasında 3 dönem boyunca gerçekleştirilen yüzey araştırmaları sonucunda ele geçen yontmataş endüstrinin tipolojik olarak incelenmesi ve tanımlanmasıyla meydana getirilmiştir. Alt ve Orta Paleolitik döneme tarihlenebileceği düşünülen 2632 adet yontmataş alet üzerinde analiz çalışmaları yaparak tipleri belirlenmiştir. Analiz yapılırken yontmataş buluntu topluluğu endüstri öğelerine ayrılarak ayrı gruplar halinde çalışılmıştır. Bu grupları; çekirdekler, iki yüzeyli aletler, aletler, kazmalar-kıyıcılar-nacaklar ve teknolojik parçalar oluşturmaktadır. Tip listesi oluşturulurken Bordes'un tip listesi referans alınarak bölgedeki yontmataş endüstriye uygun yeni bir liste oluşturulmuştur.
Anadolu'da Mithras ve kalıntıları

Anadolu insanoğlunun yerleşimine sahne olmaya başladığı çok erken dönemlerden beri yaşamın oluşturduğu her türlü kültür parçasına tanıklık etmiş ve önemli bir merkez olma özelliğini her alanda sürdürmüş bir coğrafyadır. Tarih boyu misafir ettiği halkların birbirleriyle etkileşimleri sonucunda kültür zenginliği sürekli olarak artmış, tarihi süreçte geride araştırılacak birçok unsur bırakmıştır. Bu coğrafyada hayat bulmuş ve tüm dünya tarihine damga vurmuş dinler de bu unsurlar arasında yer almaktadır. Çalışmamızın konusunu oluşturan Mithra kültü de bu dinlerden birini oluşturmaktadır. Ortaya çıkış tarihi tam olarak bilinmeyen kült yaklaşık olarak M. Ö. 2000'lerden Hıristiyanlık tarafından yok olmaya mahkum edildiği M. S. 4. yy. sonlarına kadar Hindistan, İran, Anadolu ve Avrupa'yı içine alan oldukça geniş bir coğrafyada tapınım görmüştür. Bu yolculuk sırasında bir geçiş yolu olarak kullandığı Anadolu'da geride tapınak, sikke, yazıt ve kabartmalardan oluşan bir dizi arkeolojik kalıntı bırakmıştır. Tapınımla ilgili bilgiler genel olarak bu kalıntılardan ve antik kaynaklardan edinilmektedir. Bu verilerin sınırlılığı kültün sırlarını üyelerinden başkasına açmayan gizli yapısından kaynaklanmaktadır. Anadolu'da tapınım gördüğü bölgelerde Mithraizm'in bıraktığı kanıtlar bu coğrafyanın tarihi kültür yapısıyla ilgili bir parçasının daha aydınlanmasını sağlayacak veriler sağlamaktadır.
Demir Çağ ve sonrası Batı Anadolu'da Frig kültür etkileri

İÖ. 2. Binyıl sonları, Anadolu ve yakın çevresinde köklü değişimlerin yaşandığı bir dönemdir. Bu dönemle birlikte, Yakındoğu'nun güçlü devletleri çeşitli sebeplere bağlı toplu göç hareketleri sonucunda çöküşe geçmişş, Hititler başta olmak üzere pek çok büyük uygarlık tarih sahnesinden çekilmiştir. İÖ 1200 yılları sonunda hız kazanan toplu göç hareketleri neticesinde Anadolu'da yeni bir güç haline gelen uygarlıklardan birisi de Frigler'dir. Frigler, Anadolu Arkeolojisi açısından oldukça uzun bir süre 'Karanlık Çağ' olarak tanımlanan, ancak son yıllarda yürütülen yeni çalışmalar neticesinde yazınsal bir boşluk dışında çok da karanlık olmadığı anlaşılmaya başlanan bir dönemde Anadolu'da hüküm sürmüş, burada köklü Anadolu geleneklerinin etkisi ve kendi kültürlerinden katkılarla güçlü bir krallık kurmuşlardır. Günümüzde Ankara-Polatlı yakınlarında yer alan Yassıhöyük/Gordion'u kendilerine başkent olarak seçen Frigler başta ahşap, maden ve din gibi kültürel ögeleriyle Anadolu toplumları arasında geçiş unsuru oluşturmuştur. Öncüllerinden edindiği bilgiyi, kendi öz kültürüyle yeniden biçimlendirerek çevre kültürlere dağıtıcı rolü bulunan Frigler, çekirdek coğrafyası olan Ankara ve Kızılırmak Kavsi arasında yer alan bölge dışında kalan kültür bölgeleri içinde de belli bir süre - etkin bir siyasi güç olagelmiştir. Frig başkenti Yassıhöyük/Gordion'da yürütülen son arkeolojik çalışmalar, yardımcı disiplinlerin de katkılarıyla Orta Anadolu'nun Demir Çağı kronolojisini derinden sarsan yeni bulgular sunmuştur. Buna göre eskiden Kimmer istilası ile ilişkilendirilen Gordion Tahrip Tabakası'nın tarihi bir yüzyıl geriye çekilmiş, bunun sonucunda önceden Helen kültürünün etkisiyle oluşturulmuş olduğu düşünülen pek çok Frig kültür ögesinin Anadolu'luğu ortaya konmuştur. Çalışma içerisinde bugüne dek tek tek ele alınan ve bu haliyle fazlaca bir sonuç vermeyen, Batı Anadolu'da Frig kimliğini yansıtan buluntular bir arada değerlendirilmiştir. Bunun sonucunda uygarlığın başta din ve dinle alakalı materyaller aracılığı ile kendi kültüründen ögeleri Batı Anadolu'nun Demir Çağ toplumlarına aktardığı sonucuna ulaşılmıştır. Çalışma içerisinde aktarımların İÖ 8. yy. içlerinde başladığı, İÖ 7-6 yüzyıllarda hız kazandığı, İÖ 6. yy'ın sonlarından itibaren ise etkinin ters yönde geliştiği, Kimmer istilasıyla sarsılan Friglerin otonomik yapısını kaybettiği ve daha önce bu bölgede yaşayan toplulukların en azından bir kısmının Batı Anadolu'ya çeşitli göç yollarıyla gelerek yerleştikleri önerilmiştir.
Uzaktan algılama ve coğrafi bilgi sistemleri yöntemlerinin arkeolojiye uygulanması

l sınırları içerisindeki arkeolojik alanlar üzerinde, Uzaktan Algılama ve Coğrafi Bilgi Sistemleri tekniklerinin örneklerle uygulanması çalışmanın amacını oluşturmaktadır. Uzaktan Algılama ve Coğrafi Bilgi Sistemlerinin, sayısal arazi modeli, sınıflandırma, sorgulama, yeniden değer atama, aritmetik işlemler, yorumlama, görüntü düzeltme ve görüntü işleme gibi en sık kullanılan temel fonksiyonları arkeolojik çalışmalarda kullanılması örneklerle gösterilmiştir. Arkeolojik alanlara ait konumsal ve öznitelik bilgileri sayısal ortama aktarılmış, oluşturulan veri tabanı yardımıyla öznitelikler üzerinden sorgulama ve analizler yapılmıştır. Sayısal arazi modeli üzerinde, arkeolojik alanlara ait eğim, bakı ve akarsulara uzaklık gibi konumsal özellikler elde edilmiş sayısal ortamda grafik çizimler olarak haritalanmıştır. Ortak özelliklerin aynı anda bulundukları alanların belirlenmesi içinözellikler kendi içerisinde sınıflara ayrılmış ve önemine göre puanlandırılmıştır. Puanlandırma işlemi istatistik analiz sonuçları ve yerleşim yerlerine ait ortak özellikler göz önüne bulundurulmuş ve harita üzerinde, ortak özelliklere sahip alanlar belirlenmiştir. Bilinen arkeolojik noktaların %77'si ile rastgele atılannoktaların %72'si belirlenen alanlar üzerinde bulundukları tespit edilmiştir.
Anadolu'da Togalı heykellerin gelişimi: Tipolojik ve stilistik değerlendirme

Toga, Roma vatandaşlarına özgü bir elbisedir. Elbisenin kökeni hem antik kaynaklarda hem de günümüz modern kaynaklarında belirsizliğini halen korumaktadır. Antik kaynaklara araştırmacılar tarafından yapılan atıflar sonucunda varsayımlar Etrüskler üzerinde yoğunlaşmaktadır. Günümüz araştırmacıları var olan somut heykeltıraşlık eserleri ışığında elbisenin gelişimini MÖ 1. yüzyılın ilk çeyreğinden başlatmışlardır. MÖ 1. yüzyıldaki elbise Yunanların himation'u ile oldukça benzerdir. Toga, yarı dairesel formuyla bu dönemde Yunanların himation'undan ayrılmıştır. Elbise formunda Augustus Döneminde köklü bir değişim yaşanmıştır. Köklü değişimle elbise tam dairesel formludur ve giysiye birden fazla bölüm eklenmiştir. Elbise de ikinci değişim MS 2. yüzyılın sonu 3. yüzyılın başında yaşanmıştır. Bu tarih aralığında Augustus Dönemi formundan çok farklı bir modelleme ile karşılaşılmıştır. Karşılaşılan modellendirmenin kökeni olarak Mısır rahiplerinin elbiselerine işaret edilmiştir. Bunun yanı sıra bu değişimin altında yatan sebepler nüfus araştırmalarıyla ilişkilendirilmiştir. Elbise de son değişiklik ise; MS 4. yüzyıl sonunda yapılmıştır. Çalışma kapsamında 52 Arkeoloji Müzesinde bilimsel inceleme ve gözlemlerde bulunulmuştur. Arkeoloji Müzelerinden 33 adet yayımlanmamış eser kayıt altına alınmıştır. Kayıt altına alınan eserlerin tanımlama ve tarihlendirme çalışmaları 59 yayımlanan eserle birlikte yapılmıştır. Sonrasında kataloga eklenen eserler ait oldukları gruplara yerleştirilmiştir. Burada yapılan çalışmayla elbisenin dört farklı tipi tipoloji ve stil gelişimi kapsamında 6 ana başlık, 8 alt başlık altında değerlendirmeye alınmıştır. Araştırma da toplam 92 adet yontu incelenmiştir. Eserler arasında Anadolu'ya özgü yanılsamaların olduğu örnekler ayrı bir başlık altında değerlendirilmiştir. Sonrasında heykellerin tipolojik, kronolojik ve mekansal dağılımları ortaya konulmuştur.
Antalya kent merkezi'nin arkeolojik haritası ve lokalizasyon sorunları

Antalya, sahip olduğu arkeolojik geçmişş ve unsurlar bakımından oldukça zengin bir kenttir. İl genelinde prehistorik dönemden Osmanlı Dönemi'ne kadar pek çok arkeolojik kalıntı vardır. Kent Antik Dönem'de 3 bölgeye ev sahipliği yapmıştır. Bunlar Lykia, Pamphylia ve Pisidia bölgeleridir. Bu tezdePamphylia Bölgesi sınırları içerisinde kalan Antalya Kent Merkezi'ninarkeolojik unsurlarına değinilmiştir. Bu unsurlar: kentler, küçük yerleşimler ve diğer buluntu merkezleridir. Birinci bölümde, daha sonraki bölümlerde anlatılanların daha iyi kavranabilmesi için Pamphylia Bölgesi'nin genel tarihçesine, çalışmanın sınırlarını oluşturan bölgenin siyasi ve fiziki genel özelliklerine, antik kaynaklardaki aktarımlara ve bölge hakkındaki modern araştırmalara değinilmiştir. Genel tarihçe bölümünde özellikle Hellenistik ve Romadönemlerinin üzerinde durulmuştur. Konum, sınırlar ve topografya bölümünde ise çalışmanın kapsadığı merkez ilçeler olan Kepez, Konyaaltı ve Muratpaşailçelerine değinilmiştir. Antik kaynaklar ve modern araştırmalar ise bu tez çalışması için rehber niteliğinde olmuştur. Tezin ikinci bölümü, Antalya Kent vMerkezi sınırları içerisinde yer alan tüm antik unsurları içermektedir. Bu unsurlar yerleşimler ve diğer buluntular olmak üzere iki ana başlık altında aktarılmıştır. Yerleşimler bölümünde kesin lokalizasyonu saptanabilen vesaptanamayan yerleşimler aktarılmıştır. Üçüncü bölümde ise kent merkezinde yer alan ancak lokalizasyonu kesinlik kazanmamış yerleşimler konu edilmiştir. Antik kaynaklardaki değinişler ve modern araştırmaların getirdiği yeni yorumlar ışığında Olbia, Mygdalis, Masoura ve Korykos yerleşimlerideğerlendirilmiştir. Bu bölümde, Olbia' nın konumu üzerine yapılan yorumlamalar daha geniş bir yer bulmuştur.
Tanrıça Hekate

Hekate, Anadolu ve Yunanistan'ın gizemli tanrıçalarından biridir. Arkeolojik kanıtlar Hekate tapınımının Anadolu, Yunanistan ve İtalya boyunca geniş bir şekilde yayıldığını göstermektedir ki bu alanlarda tanrıça yaygın bir popülerliğe ulaşmıştır. Hekate, muhtemelen Küçük Asya'nın güneybatısına ait Karia kökenli bir tanrıça olduğu bilinmesine rağmen ne tür bir tanrıça olduğu henüz bilinmemektedir. Hekate, en eski kuşaktan olup, Titan bir aileden doğmuş bir tanrıçadır. Hekate muhtemelen Artemis ve Kybele gibi, Anadolu'nun Ana Tanrıçası türevlerinden biridir. Hekate'nin erkek modeli Apollon olarak bilinmektedir ki bu isim İliada'da Hekatos olarak geçmektedir. Amacım, bu tezde Hekate'nin bütün konularını ele almaktır. Hekate ile ilgili ayrımlar çok çarpıcı olmakla birlikte pek çok ihmal edilmiş noktaları bulunmaktadır ve ben bu çalışmada konuyu ele alıp belirledim. Çalışmada tanrıçanın Yunanistan ve özellikle Anadolu'daki oluşumunun hem Arkaik Dönem hem de tanrıçayı temsil eden dönemsel erken bir profil betimlenmiş olmasını umut etmekteyim.
Klaros M. Ö. 4. yüzyıl siyah firnisli attika seramikleri

Bu çalışma kapsamında, Klaros Apollon Kutsal Alanı'nda 2001 ? 2007 yılları arasında gerçekleştirilen Türk kazıları döneminde ele geçmişş olan M. Ö. geç 5. ve 4. yüzyıllara ait Attika siyah firnisli seramikleri ve Attika üretimi olmayan siyah firnisli seramikler incelenmiştir. Bu inceleme sırasında, malzeme formlarına göre ayrılmış, Attika seramiğinin yapım teknikleri, bezeme sistemi, dağılımı detaylı olarak incelenmiştir. Ayrıca, tez konusunu oluşturan malzemenin üretildiği dönemde Atina ve Batı Anadolu'da yaşanan siyasal, sosyal ve ekonomik olaylar üzerinde durulmuş, bunların seramik ticareti üzerindeki etkisi anlaşılmaya çalışılmıştır. Malzemenin, Apollon ve Artemis'e ait kutsal alanlardan ve Batı Onur Anıtları olarak adlandırılan sektörlerde yoğunlaştığı görülmüştür. Bu siyah firnisli seramiklerin hem sunu olarak, hem de kurban törenleri sonrasındaki ziyafetler sırasında kullanıldıkları görüşünü doğurmuştur. Malzemenin form açısından istatiksel incelemesi yapıldığında içki kaplarının yoğun olduğu görülmüştür. Bu da görüşümüzü desteklemektedir. Malzemenin katalog çalışması sonucunda, Attika ithallerinin Attika üretimi olmayan siyah firnisli seramiğe göre daha yoğun olduğu görülmüştür. Kutsal alanda yapılan kazılarda henüz bir atölye bulunamadığından, ayrıca kutsal alanın bağlı olduğu iki ana kentte de kazılar tam olarak yapılmadığından buralarda da atölye olup olmadığı bilinemediğinden Attika üretimi olmayan seramiğin nereden geldiği konusunda bilgimiz bulunmamaktadır.
Kurul Kalesi Hellenistik dönem seramikleri

Ordu ili merkez ilçesine bağlı Bayadı Mahallesi'nde yer alan Kurul Kalesi, Doğu Karadeniz Bölgesi'ndeki VI. Mithradates Eupator dönemine (MÖ 120 -63) tarihlenen savunmalı kale tipi yerleşimlerden birisidir. Ancak, kalenin yerleşim fonksiyonunun temel kimliğini oluşturan askeri karakterinin dışında, taşıdığı kültsel fonksiyonlar ile de, sıradan bir askeri kalede olması beklenebilecek buluntuların ötesinde, çok daha çeşitli buluntu gruplarına sahiptir. Bu buluntu grupları içerisinde de sayısal anlamda en yoğun grubu seramikler oluşturmaktadır. Kurul Kalesi seramik buluntuları, tipolojik özellikleri açısından daha çok günlük kullanım ve depolama kaplarından oluşan bir repertuvar sunmaktadır ve bu repertuvar içerisinde yiyecek hazırlamaya yönelik kap formları oldukça az sayıdadır. Hellenistik Dönem ile birlikte başlayan seramik atölyelerinin ihtiyaç fazlası ürünlerini Akdeniz, Ege ve Karadeniz kıyılarındaki merkezlere ihraç etmeye başlaması, kentlerin seramik repertuvarlarında standart kap formlarının oluşmasına neden olmuştur. Söz konusu döneme ait, çevresinde yerel bir üretim merkezinin varlığı henüz tespit edilebilmiş olmayan Kurul Kalesi'nin de sahip olduğu bu standart formlar, kalenin kap kacak ihtiyacını bu ticari sirkülasyon içerisinden sağladığını açıkça ortaya koymaktadır. Ancak, kaleye ulaşan kapların üretim atölyeleri tespit edilebilmiş Ege ve Karadeniz üretimi ithal örnekleri dışında, yerel ihtiyacını nasıl ve nereden karşıladığı henüz açıklık kazanmamıştır. Bu noktalardan hareketle ele alınacak olan bu tez çalışmasında, kalede dokuz yıldır kesintisiz şekilde devam eden kazılarda ele geçmişş olan seramik örneklerinin tamamı incelenmiş, ancak çalışmaya yalnızca Geç Hellenistik Dönem'in tipik kap formlarını içeren yerel ve ithal mal grupları dahil edilmiştir. Özellikle farklı kültür bölgeleri ile karşılaştırma yapılabilen örnekler tercih edilmiş olup, kaledeki kap kacak repertuvarı tipolojik ve kronolojik verilerle tanıtıldıktan sonra, yerleşimin kültürel, sosyal ve ekonomik durumu hakkında varsayımlarda bulunulmuştur.
Lagina Hekate Tapınağı'nın matematiksel oranları

Dört tarafı stoalarla çevrili Kutsal Alan'ın en önemli yapısı olan HekateTapınağı, kuzeybatı-güneydoğu yönünde konuşlandırılmış olup, beş krepisli bir altyapı üzerinde yükselmektedir. Alt yapıda tercih edilen pseudo-dipteros planınKorinth düzeni mimari elemanlarıyla yansıtılması, buna karşın ön cephede, antelerarasında yer alan in-antis sütunların Ion düzeninde olması, hem duvarların hem desütunların üzerine gelen frizlerde kabartmalar yer alması, Helenistik özellikler olarak karşımıza çıkmaktadır. Yapılan araştırmalar sonucu yapı, MÖ. 2. yy'ın son çeyreği ile MÖ. 81 yılı arasındaki zaman dilimine tarihlendirilmektedir. Bu süreçteante bloğundaki iki yazıt ve naos duvarına kazınmış olan senato kararı terminus ante quem olarak kabul edilmektedir. Tapınak, euthynteria seviyesinden üst yapı elemanlarına kadar uygulananoranlar açısından kendine özgü yenilikler sergilemektedir. Euthynteria ve stylobatoranı, 8x11 sütun sayısı ile şimdilik Anadolu'da bilinen tek örnektir. Korinthdüzenindeki mimari elemanların oranları sütun alt çapı baz alınarak belirlenmiş olup, sütun yüksekliğinde MÖ. 3. yy yapılarına nazaran bir artış, plinthe genişliği ve kaide yüksekliğinin oranında azalma tespit edilmiştir. Başlık oranlarında kayda değer bir değişiklik yoktur. Arşitravların yüksekliği, MÖ. 2. yy'ın erkenyapılarında, MÖ. 3. yy yapılarına nazaran artmış, Geç Helenistik'te ise azalmıştır. Friz yüksekliğinin belirlenmesinde, yüzeyinin ne şekilde düzenleneceği etkili olmuştur. Bu verilerden hareketle Hekate Tapınağı'nın kendinden önce inşa edilen Helenistik Dönem yapıları ile kendinden sonra inşa edilen Roma Dönemi yapıları arasında bir geçiş noktası oluşturduğu tespit edilmiştir. Bu nedenle de tapınaktatespit edilen matematiksel oranların, Geç Helenistik Dönem Korinth düzeni için de geçerli olabileceği görülmektedir. Yapının temel ve mimari elemanlarınınölçülerinin belirlenmesinde ise modül oluşturulmuş ve tüm ölçüler bu modüle göre belirlenmiştir.