turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Karkamis in the first millennium B. C.: Sculpture and propaganda

Bu tez, Karkamis'ın mimari taş kabartmacıhğı ve anıtsal heykellerden oluşan sanatının şehrin yöneticileri tarafından propaganda amacıyla nasıl kullanıldığını irdelemektedir. Karkamis ve diğer 'Suriye-Hitit' şehir devletlerinin Demir Çağ'daki jeopolitik konumu ve etnik yapısı, Karkamis'ın anıtsal sanatına yüklenen özel anlamı ortaya çıkartması açısından büyük önem taşır. Şehrin gerek mimari kalıntılarının, gerekse kabartma ve heykel dekorasyonuna ait buluntularının gözden geçirilmesi ve tanımı düşünce ve yorumlarımız için temel oluşturmaktadır. Özel sembolik ve fonksiyonel anlamlar taşıyan anıtsal kapı aslanları, yazıtla kaplı kapı pervazları ve kapı girişlerine yerleştirilen diğer taş kabartmalar bize bu anıtsal kapıların kentin kendisi ve ideolojilerini yansıtması açısından onun yöneticileri için önemini göstermektedir. Karkamis'ın anıtsal yazıtlarının incelenmesi bize metinlerin içeriği ve büyük taş bloklar üzerindeki kabartmaların temaları arasındaki uyumu ve. bağlantıyı göstermektedir. Anıtlar üzerine kaydedilen kraliyet unvanları ve atalara tapmatöreniyle ilişkilendirilen bir grup rölyef ve heykel, bir kimlik arayışı içinde olan devletlerini ve kendilerini tarihi bir miras ile ilişkilendirmek isteyen hanedan ve krallarca kullanmıştır. Demir Çağ'daki Karkamis şehri üzerine olan bu çalışmamız bize sosyo-politik faktörlerin anıtsal sanatın temel karakterlerini nasıl oluşturduğunu ve ona nasıl özel bir anlam ve işlev yüklediğini göstermektedir.
Orta Anadolu obsidiyen teknolojisi:Asıklı höyük modeli, tekno-kültürel kökeni ve evrimi

Yontmatasların ayrıntılı olarak incelenmesi, tarih öncesi kültürlerinintanımlanmasında önemli rol oynamaktadır. Obsidiyen, hammadde olarak Orta Anadolu Bölgesi'nde bol miktarda bulunmasından dolayı, bölgede yontmatasaletlerin yapımında yaygın olarak kullanılmıstır. Bu çalısmada, Asıklı Höyük obsidiyenlerinin teknolojik özelliklerinden yola çıkarak, Orta Anadolu Bölgesi'nin Çanak Çömleksiz Neolitik Dönem obsidiyen teknolojisini ve gelisimini tanımlamak amaçlanmıstır. Epipaleolitik Dönem'de yontmatas endüstrisi, agırlık tek vurma düzlemli sistemde olmak üzere, tek ve iki vurma düzlemli sistemle çıkarılmıs, düz ya da çarpık profilli merkez dısı ayırtlı dilgicikler seklindedir. Daha sonra bölgedekiÇanak Çömleksiz Neolitik Dönem'in en eski örneklerinde, benzer sekilde tek vurma düzlemli sistemle çıkarılmıs fakat daha büyük boyutlarda dilgicikler görülmektedir. Dönem içerisinde tek vurma düzlemli sistemzamanla yerini iki vurma düzlemli sistemle dilgi çıkarımına bırakmaktadır. Bu sistemle çıkarılan dilgilerin erken örnekleri tek vurma düzlemli sistemde olduğu gibi çarpık profilli, merkez dısı ayırtlı iken, geç örnekleri daha düzgün profilli ve merkeziayırtlı dilgiler seklindedir. Bu dönemde, bölgedeki yerlesmeler Kayırlı, Kömürcü ve Nenezi yataklarınınobsidiyenlerini kullanmıslardır. Bu yatakların yakınında yer alan isliklerdekiobsidiyen teknoloji ile yerlesmelerdeki obsidiyen teknolojisi faklılıklar göstermektedir. Özellikle Kömürcü-Kaletepe ve Kayırlı-Bitlikeler isliklerindebulunan baskı teknigi ve naviform teknoloji uzmanlık isteyen daha geliskinteknolojilerdir.
Atina demokrasisi çerçevesinde Ege Dünyası'nın siyasi ve mimari yansımaları

Ege Dünyası'nda özellikle M. Ö. 7. yüzyılda yaşanan önemli ekonomik gelişmeler doğrultusunda kent-devletlerin sosyal ve siyasal yapılarında değişimler meydana gelmiştir. Ticaretin ve sanayinin gelişmesi, kolonizasyon faaliyetleri, sikkenin icadı ve kullanımının yaygınlaşması ekonomik gelişimin temelini oluşturmaktadır. Bu gelişim, kent-devletlerde var olan sınıf çatışmalarına yeni bir boyut kazandırmıştır. Yönetimi elinde bulunduran aristokrat üst tabaka ile yoksul, topraksız halk arasında sınıf çatışmaları şiddetli bir hal almışken ekonomik gelişme sonucu ortaya çıkan yeni tüccar orta sınıfı, bu iki sınıfın ortasında yerini almıştır. Bu yeni orta sınıf, kent-devletlerde yeni hak arayışlarına gitmiş ve kent- devletin siyasi ve sosyal değişim sürecini başlatmıştır. Çoğu kez alt tabakanın oldukça kuvvetli muhalefet gücünden de yararlanıp aristokratların elinde bulundurduğu oligarşik yönetimleri yıkmak için girişimlerde bulunmuşlardır. Bunun sonucunda Ege Dünyası'nda güçlerini doğuştan varlıklarını topraktan alan oligarşik yönetimler bir bir yıkılıp yerini Antik Demokrasi'ye geçiş sürecini oluşturan uranlıklar almıştır. Tiranlıklar, siyasi gelişim sürecinde aristokrasinin nüfuzunun kırılmasında, kentlerin ekonomik ve mimari gelişiminde, halkın bir nebze olsa da kalkınmasında önemli katkılarda bulunmuştur. Fakat bir süre sonra, aristokratların ilerici diye karşı çıktıkları tiranlıklar, orta sınıf tüccar takımı tarafından gerici olmakla suçlanıp kendileri için daha demokratik bir yapı kurulması için sürekli zorlanmış ve yıkılmıştır. Tiranlıklardan sonra oluşan yeni siyasi anlayış Modern Demokrasi'nin de temelini oluşturan Antik Demokrasi'ydi. Fakat bu demokrasi biçimi, orta sınıfın kayrılmasını sağlayan bir yönetim biçimi olmaktan pek ileriye gidememiştir. Yoksul halk yine oyun dışına itilmiştir. Kabile örgütlenişinin yıkılmasından sonra geniş halk kitleleri hiçbir zaman gerçek haklarını elde edememişlerdir. Çünkü kabilesel örgütleniş biçimi demokrasinin hiçbir zaman ulaşamadığı bir eşitliğe dayanmaktaydı. Bu eşitlik demokratik sistemdeki gibi sadece yasalar önünde eşitliği değil aynı zamanda mülkiyet eşitliğini de ön görmekteydi. Yeni ekonomik, siyasal ve sosyal gelişmeler kentlerin mimari görünümlerini de oldukça değiştirmiştir. Söz konusu gelişmeler sonucunda mimari açıdan yeni gereksinmeler ortaya çıkmış ve sonuç olarak oligarşik yönetimlerin sembolü olan akropolis önemini yitirerek demokratik örgütlenişin kalesi sayılan agora kapsamlı bayındırlık faaliyetlerine sahne olmuştur. VI
MÖ 10.000 yıl yukarı Dicle Vadisi avcı toplayıcı Neolitik topluluklarda ideoloji

Bilim insanları tarafından insanlık tarihi için önemli bir dönüm noktası olarak görülen ve devrim olarak da nitelendirilen Neolitik dönemde birçok yenilik ortaya çıkmıştır. Yakın tarihli araştırmalar, bu yeniliklerin uzun bir süreçte ortaya çıkan değişimler sonucunda gerçekleştiğini göstermektedir. Tam zamanlı iskan gören yerleşimlerin ortaya çıkmasıyla birlikte mimaride, teknolojide ve geçim modellerinde karşımıza çıkan yenilikler ve bunların yanı sıra sosyal hayata dair değişimler belirmiştir. Bu çalışmada, MÖ 10. Binde Yukarı Dicle Vadisi'nde karşımıza çıkan Körtik Tepe, Gusir Höyük, Çayönü, Hasankeyf Höyük, Hallan Çemi ve Demirköy yerleşimlerinden ele geçen arkeolojik materyal, Bereketli Hilal'de karşımıza çıkan çağdaş topluluklara ait arkeolojik materyalle karşılaştırılmıştır. Bu sayede, MÖ 10. Binde Yukarı Dicle Vadisi yerleşimlerinde karşılaştığımız sosyal organizasyonların arkeolojik materyale olan etkilerinin ideoloji bağlamında incelenmesi hedeflenmiştir.
Uruk kültürünün yayılım teorileri

MÖ 4. binyılın başlangıcında Uruk adı verilen erken bir Mezopotamya Kültürü ortaya çıkar ve kısa sürede Kuzey Mezopotamya'ya yayılıp yerleşimler kurmaya başlar. Bu yayılım dünyanın bilinen en erken kolonizasyon hareketidir. Uruk Kültürü insanlığın kültür tarihine çok önemli yenilikler ve gelişmeler kazandırmıştır. İlk kez Mezopotamya'nın verimli ovalarında ortaya çıkan 'devlet mekanizması', yine ilk kez Mezopotamya'da kurulmaya başlanan 'kentler', bu gelişmelerin hem nedeni hem sonucu olarak görülen 'yazının icadı', 'ilk kolonizasyon faaliyetleri', bölgeler arası etkileşimin önemli kollarından biri olan 'ticaret' bunların başında gelir. Uruk Kültürü üzerine yapılan araştırmalar hem Kuzey hem de Güney Mezopotamya'da arkeoloji biliminin kendi gelişim süreci içerisinde uzun yıllardır yürütülmektedir. Özellikle ülkemizde baraj projeleri kapsamında kalan Güneydoğu Anadolu Bölgesi'ndeki birçok arkeolojik yerleşimde tespit edilen bu kültür genel olarak Geç Kalkolitik dönem içerisinde yer almaktadır. Geç Kalkolitik dönem kronolojisi Kuzey ve Güney Mezopotamya'da bölgeler arası farklılıklar nedeniyle uzun yıllardır tartışılmaktadır. Son dönemlerde yapılan araştırmalar sonucunda yeni bir kronolojik dizin elde edilmiş ve bu kültürün ortaya çıkışı, etkileşim gösterdiği bölgeler ve kültür tarihimizde kapsadığı aralık ve önemi netleşmeye başlamıştır. Uruk Kültürü araştırmaları ilk zamanlar sadece yapılan arkeolojik kazılarda bu kültürün maddi kalıntılarının tespit edilmesiyle başlasa da son dönemlerde kuramsal çatılar altında araştırılmaya açılmış ve önemli sonuçlar elde edilmiştir. Bu kültür hakkında ilk sistematik çalışmayı yapmış olan Guillermo Algaze, ünlü sosyolog Immanuel Wallerstein'ın Modern Dünya Sistemi adlı eserinde ilan ettiği 16 -19. yüzyıllar arasında bugünkü modern dünya sisteminin başlangıcı olarak nitelendirdiği Dünya Sistemi Teorisi'ni Uruk Kültürü üzerine uygulamış ve bu kuramın getirisi olarak Uruk'un Mezopotamya'nın merkezinde güçlü bir devlet olarak ortaya çıktığını ve ihtiyacı olan hammadde için çevre bölgeler ve Kuzey Mezopotamya'yı sömürgeleştirmeye çalıştığını iddia etmiştir. Ancak buna karşı çıkan araştırmacılar yapmış oldukları kazılar ve diğer çalışmalarla hem bu kuramın doğru olup olmadığını tartışmış hem de yeni kuramlar ortaya atmışlardır. Bu kuramsal çalışmanın da asıl amacı bu kültürün araştırılmasında anahtar olan kuramların ne olduğu, var olan kuramların doğru ve yanlışları, yine son araştırmaların ürünü olan yeni kuramların nasıl şekillendiği ve bunların da doğru ve yanlışlarını incelemektir.
Bakla Tepe buluntuları ışığında M. Ö. 3. binin ilk yarısında Batı Anadolu sahil kesimi mimarisi ve yerleşim modelleri

Coğrafi ve iklimsel farklılıklara sahip olan Batı Anadolu sahil kesimi ve İç Batı Anadolu, MÖ 3. Binyıl'ın ilk yarısında yerleşim modelleri ve yapı tipleri açısından da birbirinden farklı bir mimari gelişim süreci yansıtmaktadır. Batı Anadolu sahil kesimi, Doğu Ege Adaları ve İç Batı Anadolu'da MÖ 3. Binyıl'ın başlangıcıyla birlikte yerleşim yerleri savunma sistemleri ile çevrelenmiştir. Batı Anadolu sahil kesimi ve Doğu Ege Adaları'nda savunma sistemi içerisinde birbirine bitişik yan duvarları ortak kullanılan uzun evler, cadde veya sokaklarla birbirinden ayrılırken, İç Batı Anadolu'da arka kısımları savunma sistemine yaslanan sıralı yapılar, merkezi bir avluya açılmaktadır. Batı Anadolu sahil kesimi ve Doğu Ege Adaları'nın karakteristik yapı tiplerini uzun evler ve apsidal planlı yapılar, İç Batı Anadolu'nun karakteristik yapılarını ise sıralı yapılar oluşturur. MÖ 3. Binyıl'ın ilk yarısında stratejik bir konuma sahip olan Bakla Tepe, deniz aşırı ilişkileri bulunan önemli bir yerleşim yeridir. Bakla Tepe, MÖ 3. Binyıl'ın ilk yarısına tarihlendirilen erken (BT IV 2 A-B) ve geç tabakası (BT IV 1 A-B-C) olmak üzere toplam 5 evreden oluşmaktadır. Bakla Tepe yerleşim dokusunun en iyi anlaşıldığı geç tabakada, sura dik ya da paralel uzanan birbirine bitişik uzun evlerden oluşan bir yerleşim modeli görülür. Bu yapılar içerisinde plan olarak diğer evlerden ayrılan megaron planlı özel yapılar da mevcuttur. Bakla Tepe yapılarında, üretime dönük faaliyetler ile gündelik yaşamın bir arada gerçekleştirildiği anlaşılmaktadır. Erken tabakada metal, yontmataş ve tekstil üretimi höyük içerisinde gerçekleştirilirken, geç tabakada yontmataş üretimi höyük dışına çıkarılmış, metal ve tekstil üretimine dönük faaliyetler ise sur içerisinde üretilmeye devam etmiştir. Özellikle metal üretimi belli başlı hane halkları tarafından sürdürülmüştür. Bu durum MÖ 3. Binyıl'ın ilk yarısında sosyo-ekonomik açıdan uzmanlaşmaya doğru gidilen basamakların ilk adımı olarak yorumlanabilir. Bu dönemde Bakla Tepe'de tespit edilen Ev-4 numaralı 'megaron' yapı, Batı Anadolu sahil kesiminde toplumsal yapıdaki tabakalaşmayı gösteren en erken emarelerden biri olarak karşımıza çıkmaktadır.
Ovalık Kilikya bölgesi kapsamında Adana ve Osmaniye illerinde yer alan höyükler

Kilikya olarak adlandırılan bölge, Anadolu'nun güneyinde yer almaktadır. Bu bölge Ovalık ve Dağlık olmak üzere iki bölümden oluşmaktadır. Dağlık Kilikya Korakeison'dan başlayıp, Soloi/Pompeiopolis'e kadar olan kesimi, Ovalık Kilikya ise Soloi/Pompeiopolis'ten başlayıp doğuda Alexandreia Kat Isson'a kadar olan bölgeyi kapsamaktadır. Ovalık Kilikya olarak bilinen bölge düz ovalık olduğu için Çukurova olarak nitelendirilmiştir. Kilikya gerek konumu itibariyle gerekse de coğrafi şartları nedeniyle tarih çağları boyunca iskan görmüştür. Bölgenin iskan edilmesinde hem Akdeniz'e kıyısı olması hem de özellikle Ovalık Kilikya kesiminin düz, ovalık ve yerleşime elverişli olması bunun nedenlerinin başında gelmektedir. Ovalık Kilikya olarak adlandırılan Çukurova, genel itibariyle kapalı bir havza görünümünde olup, kuzeyi dağlarla çevrili kapalı bir havza görünümündedir. Ancak, Orta Anadolu'yu Doğu Akdeniz ve Suriye-Mezopotamya'ya, Mezopotamya'yı da Orta Anadolu, Batı Anadolu ve Ege dünyasına bağlayan yollar üzerinde yer alması sebebiyle de aslında dışarıya açık bir bölge konumundadır. Bu nedenle Çukurova, kendine özgü konumu itibariyle çeşitli kavimlerin akınına, Orta Anadolu, Mezopotamya ya da deniz yönünden gelen siyasi güçlerin kolayca hakimiyetleri altına alındığı merkezi bir konum olmuştur. Söz konusu çalışma kapsamında Ovalık Kilikya bölgesindeki Adana ve Osmaniye illerinde yer alan konuya dahil edilmiş höyük yerleşimleri hakkında bilgiler sunulmuştur.
Nevşehir ve civarı yeraltı şehirlerinin genel özellikleri

Bu çalışma, Nevşehir ve civarında bulunan yeraltı şehirlerinin genel özelliklerini içerir. Nevşehir'in yanı sıra, Kapadokya coğrafyası içerisindeki diğer illerde de bilinen bu yapıların en yoğun yayılım gösterdiği alan, Nevşehir ve ona bağlı ilçelerdir. Çalışmada Nevşehir tarihi içindeki süreçte yeraltı şehirlerinin kullanımına dair izler aranmış, bu amaçla kaya oyma yapılar ile ilgili yazılı ve görsel kaynaklar taranmıştır. Daha sonra bölgede yer alan bu yapıların her biri ziyaret edilip, detaylı bir şekilde fotoğraflanmıştır. Birbirleri ile olan benzerlik ve farklılıklar vurgulanarak anlatılmaya çalışılmıştır. Tüm bu araştırma sonrası çalışmama bölgenin coğrafi yapısı ve bölge tarihi ile başlanmış ve bu süreçte yeraltı şehirlerinin kullanımı ile her bir yeraltı şehrinin genel özellikleri açıklanmış ve tanıtılmıştır.
Tralleis güney nekropolü terrakotta figürinleri

Bu tez çalışmasında ele alınan terrakotta figürinler, Tralleis Güney Nekropolisi'ndeki tonozlu oda mezarlardan bulunmuştur. Figürinler, Aydın Arkeoloji Müzesi tarafından gerçekleştirilen kurtarma kazılarından elde edilmiştir. Çalışmada ele alınan figürinlerin tipi ve stili oluşturulurken mezarlara ait kayıtlar esas alınmıştır. Otuz üç mezar konteksti belirlenmiş olmasına rağmen mezarları kesin tarihlemeye yardım edebilecek veriler yoktur. Nekropolis alanı, seramik, sikke ve diğer arkeolojik kalıntıların yardımıyla İ. Ö. 2. yüzyıldan İ. S. 2. yüzyıla kadar tarihlenmiştir. Çalışmada ele alınan figürinlerin tümü kalıp yapımıdır. İ. Ö. 2. yüzyılda tekil figürinlerin üretiminde kullanılan kalıp sayısı artmıştır. Roma İmparatorluk Dönemi'nde ise pişmiş toprak figürin üretimi fabrikasyon haline gelmiştir. Tralleis figürinlerinin kili ise homojen yapılı ve bir miktar mika katkılıdır. Tralleis örneklerinde daha az kullanılan mika katkılı, sarımsı kırmızı hamur daha çok İ. Ö. 2. yüzyılda yaygındır. Daha açık kırmızı renkli olan iyi pişmiş, mika katkılı kırmızımsı sarı hamur en iyi korunan örneklerde görülen tipik kil rengidir. Munsell Toprak Rengi Kataloğu'na göre en yaygın olanı açık beyaz astarlı ve mika katkılı olan kırmızımsı sarı kildir. Stilistik incelemelere göre erken dönem Tralleis figürinlerinde, Attika, Tanagra, Boeotia ve Myrina etkisi görülmektedir. İ. Ö. 2. yüzyılda Eros ve Nike gibi uçan figürinler oldukça yaygındır. Aphrodite ve rahibeleri gibi dini tipler de bu dönemde görülmektedir. Diğer dinsel kimlikler Ariadne, Dionysos ve cemaatidir. İ. Ö. 2. yüzyılın ikinci yarısında hayvanlarla birlikte verilen günlük hayat sahneli gruplar ve ayakta giyimli kadınlar ortaya çıkmıştır. İ. Ö. 26 yılında meydana gelen depremde, Tralleis kenti hasar görmüş ve İmparator Augustus'un yardımlarıyla kent yeniden kurulmuştur. İ. S. 1. yüzyıl tipleri, ayakta giyimli kadın ve erkekler, sadaklı sporcular, masklar, aktörler, kuklalar, karikatür figürinler, hayvanlar ile diğer mitolojik ve dini figürinlerden oluşmaktadır. Hellenistik ve Roma İmparatorluk Dönemi'nde birçok Akdeniz kentinde bu tipteki figürinler bulunmuştur. Güney Nekropol alanından bulunan figürinlerdeki koroplast imzaları çalışmada detaylı olarak incelenmiştir. İmzalar arasında Trophimos, Simalionos, Theodotos, AA adlı olanlar ve diğer koroplastlar belirlenmiştir. Belirlenen koroplast işaretleri ya da imzaları, Tralleis'teki atölyelerin İ. Ö. 1. yüzyıl ve İ. S. 2. yüzyıl arasındaki dönemde üretim yaptıklarını göstermiştir. Bu nedenle çalışmada koroplastların yerel üretim yaptıkları öne sürülmektedir. Katalogda figürinlerin tipolojisi, kronolojisi ve sınıflandırması birlikte sunulmuştur. Katalogdaki bilgiler figürinlere ait detayları, daha önceki yayınlardaki benzerlerini ve aynı tipteki yakın örneklerini göstermektedir. Sonuç olarak diğer çağdaş merkezler ve kontekstlerdeki tarihlenmiş figürinlerin yardımıyla tipleri ve stilleri karşılaştırılmıştır. Çalışmadaki veriler genel olarak İ. Ö. 2. yüzyılın Tralleis kentinin en önemli dönemlerinden biri olduğunu ortaya koymaktadır.
Lagina Hekata Tapınağı'nın mimari teknikleri

Antik dönemde tapınak gibi bir yapıyı meydana getirmek belirli teknikler kullanılmadan yapmak olanaksızdır. Zaten antik bir yapının nasıl planlandığı ve inşa edildiği hep bir merak konusu olmuştur. Bu binalar nasıl yapıldı? Taşlar nasıl kaldırıldı ve yerlerine oturtuldu? Gibi sorular hep cevaplanmayı beklemişlerdir. Dönemin önemli yapılarından biri olan Hekate Tapınağı'nın nasıl planlandığı taşlar üzerindeki izlerden öğrenmekteyiz. Komşu kentlerdeki benzer yapılarla önemli benzerlikler gösterse de kendine has özellikleri ile de önemini korumaktadır. Türk arkeolojisinde önemli bir yere sahip olan yapının tüm yönleri ile beraber incelenmesi ve ileride yapılacak yenileme çalışmalarına bir katkı sağlaması açısından eksik kalan bu yönüne biraz daha dikkat çekilerek yapının teknik olarak ta incelenmesini yapmak ve bunların kullanılabilir düzeye getirmek gerekmektedir. Lagina Hekate Tapınağı gibi Hellenistik'ten Roma Dönemine geçişte inşa edilmiş bir yapının mimari teknikleri dönemin özelliklerini yansıtacaktır. Yapılan bu çalışma sonrasında öğrendik ki Lagina Hekate Tapınağı inşa edilirken kendisinden önce yapılan birçok yapıda kullanılan teknikler kullanılmıştır. Yapılışında Anadolulu mimarların ve Anadolu ekolünde yapıldığını yapımın her aşamasında bu izleri taşıdığını rahatlıkla söyleyebiliriz. Yapıldığı dönemde en gelişmiş teknolojinin yanında geleneksel yöntemlerinde kullanıldığını görmekteyiz. Priene Artemis ve Magnesia Artemis Tapınaklarında kullanılan birçok tekniğin Lagina Hekate Tapınağı'nda da kullanıldığını bu yapılarla olan işçilik akrabalığından öğrenmekteyiz.
Teos batı nekropolü

2014- 2015 yılları arasında İzmir Müze Müdürlüğü tarafından Teos antik kentine yaklaşık 1 kilometre mesafede kurtarma kazısı çalışmaları yapılmıştır. Bu çalışmalarda Teos antik kenti nekropol sahası içinde yer aldığı anlaşılan Teos batı nekropolü ortaya çıkarılmıştır. Bu nekropolde 123 adet mezar tespit edilmiştir. Alanda inhumasyon ve kremasyon ölü gömme biçiminin uygulandığı anlaşılmıştır. Bu tez çalışması ile Teos kentinin daha önce bilinmeyen Klasik dönemine ve Hellenistik dönemine ait mezar tipleri ile ölü gömme gelenekleri incelenmiştir. Mezar hediyeleri ve alandaki diğer buluntular sayesinde nekropolün kronolojisi ortaya çıkarılmıştır. Bununla birlikte söz konusu çalışmanın Klasik döneme ait verilerin çok az olduğu İonia bölgesine de katkı sağlanması amaçlanmıştır.
Arkeoloji eğitiminde müze eğitiminin yeri

'Arkeoloji eğitiminde müze eğitiminin yeri' başlıklı bu yüksek lisans tezinde Türkiye'deki arkeoloji lisans programlarında verilen müzecilik veya müzecilikle ilgili ders ya da derslerin içinde müze eğitimi konusunun ne kadar yer aldığı ve ne kadar yer alması gerektiği araştırılmıştır. Bu araştırma kapsamında önce arkeoloji ve eğitim ilişkisi incelenmiş ardından arkeoloji müzeleri ile açık hava müzeleri sınıfında yer alan ören yerleri ve arkeoparklardaki eğitim çalışmalarının nasıl olduğu ve kimler tarafından yürütüldüğü konusu Türkiye'de ve yabancı ülkelerden örneklerle anlatılmıştır. Çalışma içerisinde Türkiye'de ve dünyada arkeoloji eğitiminin nasıl olduğu ve Türk üniversitelerinde yer alan arkeoloji lisans programlarının ders listesi içinde müzecilik dersinin yeri araştırılmıştır. Yükseköğretim Kurulu verilerine göre belirlenen 59 üniversitenin arkeoloji lisans programları incelendiğinde müzecilik dersleri farklı adlarla verildiği ve zorunlu ve seçmeli olarak farklılık gösterdiği saptanmıştır. Bu dersler kapsamında 'müze eğitimi' kavramına yer verilip verilmediğine bakılmış ve yer verilmediği saptanmıştır. 'Müze eğitimi' konusunu ele alan bölümlerde ise konunun yalnızca teorik kısmına değinildiği fark edilmiştir. Çalışma sonucunda arkeoloji eğitim programları içerisinde daha çok müze eğitimi konusuna değinilmesi gerektiği sonucuna varılmıştır. Eğitim çalışmaları müzelerin giderek daha çok önem verdiği bir alandır ve bu çalışmalar- arkeoloji müzeleri için- arkeologlar tarafından yürütülmektedir. Çalışma sonunda arkeoloji lisans programları için müze eğitiminin toplum arkeolojisiyle birlikte ele alındığı bir ders önerisi sunulmuştur.
Küllüoba İlk Tunç Çağı III çanak çömleği

'Küllüoba İlk Tunç Çağı İÜ Çanak Çömleği', başlıklı tez çalışmasının konusunu oluşturan malzeme, 1996- 2003 yıllan arasında Küllüoba höyüğü kazılarında stratigrafik olarak ele geçirilen erken İlk Tunç Çağı IH çanak çömleğidir. Çalışmanın amacı söz konusu çanak çömleğin mal ve biçim özelliklerinin ve gelişiminin ayrıntılı bir şekilde incelenmesi ve bu malzemenin çevre bölgelerle olan ilişkilerinin saptanmasıdır. Bu amaç doğrultusunda öncelikle malzeme mal ve biçim özelliklerine göre ayrılmış ve istatistiki açıdan değerlendirilmiştir. Daha sonra ise özellikle Batı Anadolu'da uzun İlk Tunç çağı stratigrafileri veren Troya ve Beycesultan çanak çömleğine dayanılarak Küllüoba İlk Tunç Çağı IH çanak çömleğinin tarihlendirilmesine çalışılmıştır. Bu çalışma kapsamında ele alman erken İlk Tunç Çağı M çanak çömleği üç ana mimari evrede saptanmıştır. Aşağıdan yukarıya doğru m C, Di B ve HI A olarak isimlendirilen bu evrelerde gerek çanak çömlek yapım tekniklerindeki değişim gerekse form ve mal gruplarında ortaya çıkan yenilikler ve gelişme açıkça izlenebilmektedir. Söz konusu çanak çömleğin ortaya çıkışı ve gelişimi özellikle Troya, Beycesultan ve Tarsus ile önemli paralellikler göstermektedir. Ayrıca İlk Tunç Çağı II sonundan itibaren kuzeybatı Anadolu ile Kuzey Suriye ve Kilikya ile olan ticari ilişkiler bu dönemde yoğunlaşmıştır. Dolayısıyla, Küllüoba' da ileride yapılacak olan çalışmalar Troya, Beycesultan ile Tarsus kronolojilerinin karşılaştırılmasına ve daha sağlıklı bir Batı Anadolu İlk Tunç Çağı kronolojisinin saptanmasına önemli katkılarda bulunacaktır.