turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
2001-2010 Basel II kriterleri ve Türk bankacılık sistemine etkileri

Uluslararası piyasalarda son 20 yıl içerisinde meydana gelen krizler bankacılık sektöründe uluslararası farklılıklara yol açmış ve bunların giderilmesi amacıyla Uluslararası Ödemeler Bankası bünyesinde Basel komitesi kurulmuştur. Basel Komitesi ilk olarak 1988 yılında bankacılık uygulamalarında standartlaşmayı getirmek amacıyla Basel Sermaye Uzlaşısı'nı yayımlamıştır. 1988 sonrası dönemde dünya finans sisteminin karşılaştığı krizler ve Basel I'in risklere fazla duyarlı olmaması sonucu gelişmiş ve gelişmekte olan ülkelerin bankaları sermaye yeterliliği sorununu yeniden ele alma gereği hissetmiştir. Bu bağlamda Basel Komitesi Basel II Yeni Sermaye Uzlaşısı'nı hazırlamıştır. Basel II Uzlaşısı'nın Basel I'den farkı daha kapsamlı ve riske duyarlı ölçüm yöntemlerini benimsemiş olmasıdır. Türkiye'de ilk olarak 2008 yılında uygulanması planlanan Basel II Uzlaşısı bir takım aksaklıklar nedeniyle BDDK tarafından 2009 yılı başına ertelenmiştir. Daha sonraları BDDK'nın yaptığı bir açıklama ile Basel II için01.07. 2011 ? 31.06. 2012 tarihleri arasında bir geçiş süreci öngörülmüştür. Bu çalışma Türkiye'de Basel II kriterlerinin Türk Bankacılığı'nda risk yönetimi ve denetim süreçleri üzerindeki etkisini araştırmaktadır. Böylesi kapsamlı bir Uzlaşının başta bankalar olmak üzere tüm kesimler üzerinde kısa vadede olumsuz etkiler ancak orta ve uzun vadede sürdürülebilir bir ekonomik performans için olumlu etkiler yaratacağı görüşü yaygındır. BDDK tarafından en son Mart 2011'de yapılan 3. sayısal etki çalışmasının sonuçları Basel II'ye geçişin sektörün konsolide bazda sermaye yeterliliği rasyosunda önemli bir düşüşe yol açacağınıancak %8 asgari oranın oldukça üstünde bir rasyonun tutturulabileceği öngörmektedir.
Dicle ve Fırat nehirleri üzerinde yapılan ticaret (1838-1914)

Bu çalışmada Dicle ve Fırat nehirlerinde 1838- 1914 yılları arasında yapılan ticari taşımacılık anlatılmaktadır. Britanya İmparatorluğu'nun, Hindistan ve Uzak Doğu'daki sömürgelerine en kısa yoldan ulaşma çabaları çerçevesinde önem kazanan bu su yolları 19. yüzyılın ikinci yarısından itibaren artan bir yoğunlukla kullanılmıştır. Süveyş Kanalı'nın açılmasıyla bu amaç için önemini yitiren nehir havzaları Mezopotamya Ovasının dünya ticaretine açılmasını mümkün kılmıştır. Bu sayede Irak'ın uluslararası ticaret partnerlerinin ağırlıkları değişmiş ve Britanya tartışmasız lider haline gelmiştir. Bu süreçte, merkezi hükümetin reformlarına paralel olarak tarımsal üretim gelişmiş ve hayvansal üretim miktarı görece ağırlığını yitirmiştir. 1861'de kurulan Lynch Şirketi ve ona rakip olarak ortaya çıkan Osmanlı Devletine ait idareler nehirlerde buharlı gemi işletmiştir. Bu tezde iktisat tarihine konu olan ulaşım ve taşımacılık imkanlarının ekonomik ve sosyal yapılar üzerindeki karşılıklı etkileri tartışılmıştır. Suyollarının, karayoluna göre daha kolay ve maliyetli ulaşım olasılıkları içermesi bu etkileri kısa sürede görünür kılmıştır.
Privatization polices in Turkey, Great Britain and Latin American countries

Özelleştirme günümüzün en önemli ekonomik gelişmelerinden birisidir. İngiltere'de 1979'dan sonra uygulanan başarılı özelleştirmeler sonrasında tüm dünyada özelleştirme politikaları izlenmeye başlandı. Sadece gelişmiş ülkelerde değil, gelişmekte olan ülkelerde de, uygulanan structural adjustment programlan sonucunda özelleştirme gündeme gelmiştir. Çoğu Latin Amerika ülkelerinde de son on yılda yaygın bir şekilde özelleştirmeler yapılmıştır. Türkiye'de ise konuya genel bir eğilim olmasına rağmen çok fazla yol alınamamıştır. Bu tezin amacı, ülkemizle birçok makroekonomik yönden benzerlikler taşıyan Latin Amerika ülkelerinin deneyimlerini incelemek ve bunlardan Türkiye için bazı dersler çıkarmaktır. Yedi bölümden oluşan bu tezin ilk bölümü Türkiye'nin günümüze kadar olan deneyimlerine ayrılmıştır. İkinci bölümde İngiltere'deki özelleştirme politikası, bunu izleyen üç bölümde de sırasıyla Şili, Meksika ve Arjantin örnekleri incelenmiştir. Altıncı bölüm Latin Amerikan ülkelerindeki özelleştirme politikalarının bir karşılaştırmasını içerir. Son bölüm Latin Amerika ve İngiltere'deki özelleştirme uygulamalarından Türkiye için bazı dersler çıkarmaya yöneliktir.
Dış ticaretin döviz kuru değişimlerine duyarlılığı: Seçilmiş gelişmekte olan ülkeler ve Türkiye üzerine bir inceleme

Çalışmanın amacı, Gelişmekte Olan Ülkeler ve Türkiye için dış ticareti etkileyen faktörlerin belirlenmesi ve dış ticaretin döviz kuru değişmelerine duyarlılığının ortaya konulmasıdır. Önce 1970'li yıllarda Bretton-Woods sisteminin çökmesi, 1980'li yıllardan sonra ise büyük ivme kazanan küreselleşme, döviz kurlarındaki değişiklikleri artırmıştır. Bu çalışmada kur oynaklıklarının dış ticaret üzerine etkileri 18 Yükselen Ekonomi ve Türkiye üzerinde araştırılmıştır. Bu amaçla dış ticareti etkileyen en temel unsur olarak kur hareketliliği arasındaki ilişkiler, alternatif ekonometrik modeller kullanılarak sınanmıştır. Yükselen Ekonomiler için 1991- 2010 yılları arasındaki yıllık verilerle panel veri analizleri uygulanırken; Türkiye ekonomisi için 1980- 2010 arası dönem zaman serisi analizleri yapılmıştır. Çalışmada kullanılan seriler birim kök taşıdıkları için birinci derece farkları alınmış ve serilerin I(1)'de durağan ve eş-bütünleşik oldukları gözlenmiştir. Yükselen Ekonomilerde dış ticareti açıklamaya yönelik olarak kullanılan değişkenlerin katsayı işaretleri genelde teorik olarak beklenildiği yönde bulunmuş ve istatistiki bakımdan anlamlı değişkenler elde edilirken; Türkiye ekonomisinde kurlar konusunda teori ile örtüşmeyen bulgulara ulaşılmıştır.
2008 küresel finansal krizi ve küresel kriz sonrası TCMB'nin uyguladığı makro ihtiyati politika araçları

2007 yılında ABD konut piyasasında subprime kredi borçlarının geri ödemelerinde başlayan sorunlar giderek büyümüş ve 2008 yılında finansal krize dönüşmüştür. Finansal kriz, reel sektöre sirayet ederek bir üretim krizine dönüşmüş, gelişmiş ekonomilerden gelişmekte olan ülkelere de sirayet ederek küresel bir boyut kazanmıştır. 2008 küresel finansal krizi, merkez bankalarına finansal sistemde biriken riskleri görmesi ve varlık fiyatlarındaki aşırı artışları göz önünde tutması gerektiğini öğretmiştir. İktisadi hayatın düzgün işlemesi için finansal istikrar vazgeçilmez unsur olup, finansal sistemde ortaya çıkacak herhangi bir istikrarsızlık reel ekonomiye yansıyacak ve dolayısıyla ekonominin genelinde önemli problemleri beraberinde getirecektir. Ülkeler kriz ekonomisinin yönetiminde ve istikrar politikalarının uygulanmasında konjonktürün gidişatına bağlı olarak farklı politika araçları ve farklı parasal aktarım kanalları merkez bankaları tarafından kullanılmıştır. Bu çalışmada, küresel kriz öncesinde, kriz sürecinde ve sonrasında Türkiye Cumhuriyet Merkez Bankası tarafından izlenen para politikası ve politika araçları kapsamlı olarak incelenmiştir. TCMB, 14 Nisan 2010 tarihinde açıkladığı krizden çıkış stratejisi çerçevesinde faiz koridoru ve zorunlu karşılıkların oldukça aktif olarak kullanıldığı bir para politikası tasarlayarak, rezerv opsiyonu mekanizması gibi yeni enstrümanları para politikası uygulaması olarak hayata geçirmiştir. Krizin 2008 yılında çıkmasına karşın, kriz öncesi Türkiye ekonomisi olumlu ekonomik göstergelere sahip olduğundan krizin olumsuz etkisi ülkemizde 2009 yılında hissedilmiştir. TCMB 2010 yılının sonlarından itibaren makrofinansal riskleri de gözeten yeni bir para politikası çerçevesi uygulamaya koymuş ve Türkiye 2010 yılından itibaren küresel krizin etkilerinden sıyrılarak kalkınma sürecini yeniden başlatmıştır. Krizden çıkış sürecinde Türk bankacılık sektörünün fonlama kaynaklarına düşük maliyetle ulaşması, tüketici kredilerinde hızlı bir büyümeyi beraberinde getirmiştir. Tüketici kredilerindeki hızlı artış tasarrufları olumsuz etkilemiş ve cari açığın artmasına sebep olmuştur. TCMB, faiz koridoru uygulaması ve zorunlu karşılıklar kanalıyla bankaların fonlama maliyetlerini yukarı çekmiş ve hızlı kredi genişlemesini kontrol altına alarak cari açığı önlemeye çalışmıştır.
Essays on the competition and regulations in the Turkish credit card market

Bu tezin amacı Türkiye'de kredi kartı pazarındaki fiyat ve fiyat dışı rekabeti analiz etmektir. Türkiye'de kredi kartı faizlerinin yüksek seviyesi hafiflemeden sürüp giden bir tartışmaya yol açmıştır. Son yıllarda piyasa faiz oranlarının düşüşüne paralel olarak tüketici kredileri pazarındaki faiz oranlarının rekabetçi seviyelere gerilemiş, ancak kredi kartı faizlerinin piyasa faizlerindeki düşüşe tepkisi çok yavaş olmuştur. Öte yandan, bankalar 2000 ve 2001 krizler sırasında fonloma maliyetlerindeki artışları kısa bir süre içerisinde kredi kartı faiz oranlarına yansıtmıştır. Türkiye'de Merkez Bankası 2006'dan itibaren kredi kartı faiz oranları içın üst limit belirlemeye başlamıştır. Kredi kartı faizlerine ilişkin yeni düzenlemeler de hükümetin gündeminde yer almaktadır. Ancak, etkin ve verimli bir düzenlemenin tasarlanması ve uygulanması öncelikle kredi kartı pazarındaki rekabetin güçlü bir analizinin yapılmasını zorunlu kılmaktadır. Kredi kartlarının ekonomideki önemi, özellikle de parasal aktarım mekanizmaları açısından önemi son yıllarda sürekli artmaktadır. Toplam kredi kartı sayısı 37,3 milyona ulaşmış, kredi kartı ile yapılan işlemlerin tutarı ise toplam nihai tüketim harcamalarına oranla yüzde 23 seviyesine çıkmıştır. Bu nedenle, doğru tasarlanmamış bir düzenleme bütün ekonomi üzerinde olumsuz sonuçlara yol açabilir. Tezin ilk bölümünde, kredi kartı pazarındaki fiyat rekabeti analiz edilmiştir. Dinamik bir panel veri modeli üzerinde sistem GMM yöntemi ile yapılan regresyon, kredi kartı faizlerinin fonlama maliyetlerindeki değişimlere ekonomik olarak duyarsız olduğu ortaya koymuştur. Bu sonuç, kredi kartı pazarında fiyat rekabetinin işlemediğini göstermektedir. İkinci bölümde, pazardaki fiyat dışı rekabet incelenmiştir. Bankalar müşterilerine fiyat dışı faydalar sağlayarak müşteriler için kart değiştirme maliyetleri yaratmaktadır. Bu çalışmada kredi kartı sahiplerine sunulan fiyat dışı faydaları iki gruba ayırmaktayız: Genel bankacılık hizmetleri üzerinden sağlanan faydalar ve kredi kartı kullamına bağlı faydalar. Bir başka ifadeyle, genel bankacılık hizmetlerinin kalitesi ve banka özelliklerinin müşterilerin kredi kartı şeçiminde kredi kartlarının döğrudan sağladığı fiyat dışı faydalar kadar önemli olduğunu ileri sürmekteyiz. Ampirik analizlerimiz, her iki gruptaki fiyat dışı fayda unsularına ilişkin göstergeler arttıkça, bankaların müşterilerine daha yüksek kredi kartı faiz oranları uygulayabildiğını göstermektedir. Bu nedenle, Türkiye'de kredi kartı pazarında rekabetin faiz oranları üzerinden değil, fiyat dışı unsurlar üzerinden yürütüldüğü sonucuna varmaktayız.
Özelleştirme sonrası firma performaslarının Fransa ve Türkiye deneyimleri bağlamında karşılaştırmalı analizi

Özelleştirmenin teorik temelleri üretim araçları mülkiyetinin kamuya mı, yoksa bireylere mi ait olduğunda daha etkili ve verimli kullanılacağı tartışmasına dayanmaktadır. Piyasada, neyin, nasıl, kimler için ve hangi metotlarla üretileceğinin fiyat mekanizması veya kamu otoritesi tarafından belirlenmesi konusundaki tartışmalar, kamu ve özel mülkiyet kavramlarını ön plana çıkarmıştır. Kamu işletmelerinin piyasa mekanizmasının gerektirdiği kurallardan bağımsız çalışmaları, tekelci bir konuma sahip olmaları, uyguladıkları fiyat, yatırım ve benzeri politikalar, piyasa mekanizmasının optimal işleyişini engellemektedir. Karlılık ve verimlilik kriterlerinden uzak anlayışla çalışan kamu işletmeleri, bütçe üzerinde de baskı oluşturmakta, KİT açıklarının mali piyasalardan Hazine aracılığı ile karşılanması ise kaynakların optimal dağılımını engellemektedir. Kamu işletmelerinin etkin, verimli çalışmadığı düşüncesi, 1970'li yıllarda dünyada ortaya çıkan stagflason ve petrol krizinin yol açtığı sorunların faturasının kısmen kamu işletmelerine çıkarılması, Keynezyen politikalara duyulan güvenin sarsılması, Neo-liberal görüşlerin de etkisiyle, özelleştirme 1980'li yıllarda dünya gündemine gelmiş, giderek yaygınlaşmış ve birçok ülkede uygulanmıştır. Özelleştirme uygulamaları Fransa'da 1980'li yılların ortalarında başlamış, özelleştirmelerle iktisadi etkinliğin sağlanması, KİT'lerin bütçe üzerindeki yükünün hafifletilmesi, sermaye piyasasının geliştirilmesi, KİT sermayelerine halkın ve bu kuruluşlarda çalışanların katılımı hedeflenmiştir. Uygulamalarda başarı sağlanmış, gerçekleşen özelleştirmelerle Paris Borsası güçlenerek dünyadaki diğer büyük borsalar arasında yerini almış, sermayenin tabana yayılması hedefi büyük ölçüde gerçekleştirilmiştir. Özelleştirmelerle ayrıca, kamu sektörü küçülmüş, bütçe açıkları ve borçları azaltılmış, ulaşılmak istenen hedeflerin çoğuna ulaşılmıştır. Uygulamalardan elde edilen gelirler amacına uygun harcanmıştır. Gelişmiş ülkelerdeki başarılı uygulamalarla karşılaştırıldığında, Türkiye'de özelleştirme uygulamalarına büyük umutlarla başlanmış olunmasına rağmen, zaman içinde ortaya çıkan sonuçların öngörülen amaçlarla karşılaştırılamayacak ölçüde yetersiz olduğu görülmüştür. Özelleştirme Türkiye'nin gündemine geç gelmiş, yasal düzenlemelerin yapılması, hukuki mücadelelerin yoğunluğu, şeffaflık ilkesinin yeterince uygulanmaması sonucu siyasal-toplumsal tepkiler oluşmuştur. Kamu kuruluşlarını siyasi amaçlarla kullanma isteğinin devam etmesi, özelleştirmelerin beklenen hızla yapılmasını engellemiş, beklenen gelirin elde edilememesine yol açmıştır. Bu çalışmada Fransa'dan 19, Türkiye'den 28 kamu işletmesi seçilerek bunların özelleştirme öncesi ve sonrasındaki performansları araştırılmıştır. Elde edilen verilerden hareketle yapılan analizlerde hem Fransa'dan hem de Türkiye'den seçilen kamu işletmelerinin özelleştirme sonrasındaki karlılıklarının, özelleştirme öncesi döneme göre arttığı tespit edilmiştir. Bu sonuç özelleştirmeden sonra işletme performansının artacağı yönündeki görüşleri desteklemiştir.
Dünyada ve Türkiye'de enflasyon hedeflemesi politikaları ve Türkiye uygulamasının etkinliği

1970'lerde uygulanan aktivist para politikaları bir taraftan enflasyon oranını artırırken, diğer taraftan işsizlik oranlarını düşürmede başarısız olmuş ve sonuçta stagflasyon krizi yaşanmıştır. Bu durum teorik alanda Monetaristlerin ortaya koyduğu gibi, para politikasının uzun dönemde ancak fiyatlar üzerinde etkili olabileceğini pratikte de göstermiştir. Teorik ve pratik alanda yaşanan bu gelişmeler literatürde 'para politikasının öncelikli amacı fiyat istikrarıdır' şeklinde bir konsensüsü doğurmuştur. Böylece enflasyon oranının sorun olduğu bir ortamda ülkelerin çoğu fiyat istikrarını önceleyen para politikalarını uygulamaya başladılar. Bu amaçla uygulanan parasal hedefleme ve döviz kuru hedeflemesi başarılı olamamıştır. En son uygulanan politika ise ilk olarak 1990'da Yeni Zelanda tarafından kabul edilen enflasyon hedeflemesidir. Türkiye yaşadığı başarısız parasal hedefleme ve döviz kuru hedeflemesinin ardından 2002 yılında 'örtük enflasyon hedeflemesi' stratejisini kabul etmiştir. Gerekli önkoşullar sağlandıktan sonra 2006 yılında 'açık enflasyon hedeflemesi' resmi olarak ilan edilmiştir. Bu çalışmanın amacı Türkiye'de uygulanan enflasyon hedeflemesinin makroekonomik performans üzerindeki etkisini değerlendirmektir. Bu amaçla yapılan regresyon analizinde enflasyon hedeflemesinin enflasyon, enflasyon ataleti ve faiz oranlarını düşürdüğü ancak büyüme üzerinde önemli bir etkisinin olmadığı görülmüştür. Tüm bu sonuçlar literatürde öne çıkan argümanlarla örtüşmektedir. Sonuç olarak enflasyon hedeflemesi Türkiye'de makroekonomik performansı olumlu etkilediği bu çalışmayla ortaya çıkmıştır.
Gümrük Birliği'nin Türkiye'nin dış ticareti üzerine etkisi: Panel çekim modeli uygulaması

II. Dünya Savaşı'ndan sonra yaşanan ekonomik gelişmeler, iktisadi bütünleşme hareketlerinin gerek küresel, gerekse bölgesel anlamda artış göstermesine neden olmuştur. Günümüzde hız kazanan ülkeler arası ticaretin büyük bir kısmı mal ve sermaye piyasalarındaki serbestleşme hareketleri ile ortaya çıkan iktisadi bütünleşme hareketleri ekseninde şekillenmektedir. Türkiye de son altmış yılda bu hareketlerin en önemlilerinden biri olarak kabul edilen Avrupa Birliği'ne yakınlaşmıştır. Tam üyelik sürecine giden yolda da Gümrük Birliği Anlaşmasını imzalamıştır. 1995 yılında imzalanan bu anlaşma ile Türkiye ve Avrupa Birliği ülkeleri arasında gümrük duvarları indirilirken, üçüncü ülkelere karşı ortak gümrük tarifeleri uygulanmaya başlanmıştır. Bu çalışmada Türkiye ile Avrupa Birliği arasında 1996 yılında yürürlüğe giren ve bir iktisadi bütünleşme şekli olan Gümrük Birliği Anlaşması'nın Türkiye'nin ticaret akımları üzerine etkileri incelenmektedir. Bu amaçla, son yıllarda ticaret, göç ve turizm gibi konularda yapılan araştırmalarda uygulamaları yaygınlaşan Panel Çekim Modeli kullanılmaktadır. 1980- 2009 döneminde, Türkiye ve AB-15 ülkeleri arasındaki ikili ticaret akımları verileri incelenmektedir. İthalat ve İhracat miktarları için ayrı ayrı tahmin edilen modellerde nüfus, ülkeler arası uzaklık ve gelir değişkenlerinin yanı sıra, Gümrük Birliği Anlaşması da kukla değişken olarak analize dahil edilerek, Gümrük Birliği'nin etkisi tahmin edilmeye çalışılmaktadır. Tahmin edilen modeller sonucunda, Gümrük Birliği'nin Türkiye'nin ithalatı üzerinde daha büyük etkisi olurken, ihracatı üzerinde etkisinin daha önemsiz olduğu sonucuna ulaşılmaktadır. Ayrıca, Gümrük Birliği'nin hem Türkiye'nin hem ortak ülkenin gelirlerinin ithalat ve ihracat üzerindeki etkilerinde yapısall bir değişikliğe neden olup olmadığı araştırılmıştır. Bulunan sonuçlara göre, hem ortak ülkenin hem Türkiye'nin gelirinin ihracata etkisi Gümrük Birliği'nden dolayı yapısall olarak değiştiği görülmüştür. İthalat denkleminde ise sadece ortak ülke gelirinin ithalata etkisinde bu yapısall değişiklik gözlemlenmiştir.
An empirical analysis of liberal doctrine as a development and political project

1980'li yıllardan bu yana dünya ekonomisi neoliberal fikirler doğrultusunda şekillendirilmektedir. Buna paralel olarak son otuz yıllık süreçte ekonomik ve politik yapının liberalleşmesi ekonomik kalkınma politikalarında hakim strateji olarak ortaya çıkmıştır. Bugüne dek birçok ekonomist serbest piyasa ve demokrasiyi ekonomik gelişmeyi sağlamanın ön koşulları olarak düşünmüştür. Ancak birçok geri kalmış ülkenin zayıf ekonomik performansı neoliberal politikaları uygulamanın daha yüksek bir ekonomik gelişme seviyesine ulaşmak için yeterli olmadığı gerçeğini ortaya koymuştur. Buna bağlı olarak, günümüzde uygulanan liberal kalkınma stratejileri ve politikaları son zamanlarda yeniden gözden geçirilmeye başlanmıştır. Bu tartışmalara paralel olarak, bu tez liberal ekonomik politikaların ve kurumsal düzenlemelerin ekonomik kalkınma üzerindeki etkisini incelemiştir. 185 ülkenin 1995- 2013 dönemi verileriyle yapılan analizler liberal politikaların liberal ekonomistlerin düşündüğü kadar faydalı olmadığını göstermiştir. Her ne kadar toplulaştırılmış verilerle yapılan analizler liberal kurumsal düzenlemelerle ekonomik kalkınma arasında pozitif bir ilişki olduğunu gösterse de, bölgesel verilerle elde edilen ampirik bulgular demokrasi ve ekonomik serbestliğin bölgelerin çoğunun ekonomik kalkınma sürecinde önemli bir rol oynamadığını ortaya koymuştur. Hatta, bazı bölgelerde ekonomik ilerleme hızı ekonomik ve politik liberalizasyon sonucunda düşüşler yaşamıştır. Ayrıca, çalışma benzer politikaların bütün bölgelerde benzer ekonomik sonuçları doğurmadığını ve bunun da bölgeye özel faktörlerin kalkınmada oynadığı role işaret ettiğini göstermiştir. Genel olarak, bu bulgular bölgesel farklılıkları göz önüne almadan uygulanan genel geçer politikalara her zaman hızlı bir ekonomik kalkınmanın eşlik etmediğini ortaya koymaktadır. Dolayısıyla, bu tez, bir takım yaygın neoliberal politikaları uygulamaktansa, politika yapıcıların ve ekonomistlerin geri kalmış ülkelerde ve bölgelerde kalkınmayı destekleyebilmek için özel kalkınma stratejileri tasarlaması gerektiği sonucuna ulaşmıştır.
Para ikamesi altında para ve maliye politikalarının etkinliği

Para ikamesi kavramı farklı çalışmalarda farklı anlamlarda kullanılmış olmakla birlikte en genel anlamda ulusal para yerine yabancı bir paranın değişim aracı olarak kullanılmasıdır. Para ikamesi bir taraftan makroekonomik istikrarsızlıkların ve finansal piyasalardaki sapmaların varlığının bir yansıması iken diğer taraftan bu istikrarsızlıkların ve sapmaların bir nedeni olabilmektedir. Para ikamesi genellikle finansal piyasaları yeterince gelişmemiş yüksek enflasyonlu ülkelerde görülmektedir. Bu ülkelerde enflasyon oranlan arttıkça ulusal paradan yabancı bir paraya geçilmektedir. Bu çalışmada para ikamesi altında para ve maliye politikalarının etkinliği tartışılmaktadır. Para ikamesi ulusal para talebinin azalmasına, enflasyon vergisi tabanının daralmasına ve. yurt dışına senyoraj geliri transferine neden olmaktadır. Para ikamesi altında ulusal hükümet yurtiçi enflasyon vergisi tabanının ve senyoraj gelirlerinin bir kısmını kaybetmektedir. Başka bir deyişle, karar birimleri ulusal paradan yabancı bir paraya kaydıkça yurtiçi enflasyon vergisi tabanı aşınmaktadır. Para ikamesi altında merkez bankası finansal krizi piyasalara likidite vererek durduramamakta ya da 'nihai ödünç verici' olarak müdahale edememektedir. Ayrıca, para ikamesi altında toplam para arzının yabancı para kısmını para otoritesi olarak merkez bankası doğrudan kontrol edemediğinden merkez bankasının para politikasını yürütme gücü büyük ölçüde zayıflamaktadır. Özellikle ekonomide dolaşan yabancı para merkez bankasının doğrudan kontrolü dışında kalmaktadır. Sonuç olarak, para ikamesi altında politika yapıcının para ve maliye politikalarını etkin bir şekilde uygulama gücü zayıflamaktadır. Bu anlamda para ve maliye politikalarının etkinliği azalmaktadır.
Enerji tüketimi - ekonomik büyüme ilişkisi: Türkiye ekonomisi örneği

Bu tez 1970 2006 yılları verilerini kullanarak Türkiye için sektörel enerji tüketimi ile ekonomik büyüme arasındaki ilişkileri incelemeyi amaçlamaktadır. Bu amaca yönelik olarak sanayi, tarım, ulaştırma ve konut sektörlerinin enerji tüketimlerini içeren modeller oluşturulmuştur. Birim kök için ADF WS ve ADF MAX testleri uygulandıktan sonra tarım modeli için ARDL Sınır Testi uygulanmıştır. Bu model için eşbütünleşme ilişkisi tespit edildikten sonra ARDL modellerinden katsayı tahminleri yapılmıştır. Kısa ve uzun dönem katsayı tahminleri yapılan tüm sektörler için enerji tüketimi katsayılarının negatif olduğu görülmüştür. Analizin son aşaması olarak Granger nedensellik testi yürütülmüş ve analize konu tüm sektörlerin enerji tüketimi için ekonomik büyüme ile aralarında bir nedensellik bulunamamış ve Türkiye için nötr hipotezin geçerli olduğu sonucuna varılmıştır.
Bireysel kredi talebini etkileyen faktörler

Türkiye'de son yirmi yılda yaygınlaşan bireysel kredi kullanımı, hanehalkının finansal kesime olan borcundaki artışını da beraberinde getirmiştir. Artan hanehalkı borçlanması, sosyal ve ekonomik yönden çeşitli riskler içermektedir. İyi yönetilmeyen hanehalkı borçlanması bir taraftan talep ve finansal kuruluşların bilançosu kanalıyla ekonomiyi etkilerken, diğer taraftan bireylerin sosyal çevresinde güven ve itibar kaybına uğramasına neden olmaktadır. Bu açıdan artan hanehalkı borçlanmasında, olası risklerin tahmini ve yönetimi için bireysel kredi talebini etkileyen faktörlerin tespiti önem kazanmaktadır. Erzurum'da bireysel talebini etkileyen faktörlerin tespit edilmesi amacıyla hazırlanan bu çalışmada; öncelikle bireysel kredi ve bireysel kredi çeşitleri incelenmiştir. Çalışmanın uygulama bölümünde ise bireysel kredi kullanımının yoğun olduğu Erzurum'da anket çalışması uygulanmıştır. Anket verilerinin analizi için Eviews programı aracılığıyla lojistik regresyon modeli kullanılmıştır. Analiz sonuçlarına göre; yaş, cinsiyet, medeni durum, ailedeki kişi sayısı, varlık birikimi gibi faktörler bireysel kredi kullanımını etkilemezken, bireylerin başka bir kaynaktan borçlanabilmesi, faizlerin yüksek bulunması, dini kaygılarla kredi kullanımının tercih edilmemesi, kredi kullanarak peşin mal ve hizmet alımından yararlanma isteği, hanehalkı içinde karar alma sürecinde etkin olan bireylerin eğitim durumu ve hanehalkının gelecek gelir beklentisinin bireysel kredi kullanım davranışını etkilediği görülmüştür.