turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Banka Muameleleri Vergisi'nin bankacılık sektöründe rekabeti bozucu etkileri ve bir model önerisi

Finansal sistem, hane halkı tasarruflarının, yatırımlarda kullanılmak üzere işletmelere aktarılmasını sağlayan kurumlar, araçlar ve düzenlemeler bütünüdür. Bu kurumlar arasında en önemli yeri tutan bankalar, fonların, fon arz edenlerden fon talep edenlere aktarımı sırasında bir kısım maliyetlerle karşılaşır. Aracılık maliyeti olarak adlandırılan bu maliyetlerin ağırlıklı kısmı tasarruf sahiplerine ödenen faizler ile bankaların yönetim ve idame giderleri iken, diğer önemli bir kısmı, vergi ve benzerleridir. Aracılık maliyetleri, düzeyine ve büyüklüğüne bağlı olarak, bankaların fon aktarma kapasiteleri ve verimlilikleri ile rekabet güçlerini, faaliyetlerini ve ekonomik büyümeyi olumsuz şekilde etkilemektedir. Türk bankaları açısından aracılık maliyetlerinin önemli bir bileşeni Banka ve Sigorta Muameleleri Vergisi 'dir. Bu verginin indirimle giderilememesi ekonomik açıdan bozucu etkiler yaratmaktadır. Ayrıca yetmiş yıl öncesinin koşullarına göre tasarlandığından, günümüzün bankacılık ve finansal ürün ve hizmetlerini kavrayamamakta, mükellefler ile gelir idaresi arasında problemler yaşanmasına sebep olmaktadır. BSMV'nin yürürlükten kaldırılması için geniş bir mutabakat bulunmaktadır. Bankacılık hizmetleri ve finansal hizmetler Avrupa Birliği'nde 1977 yılından beri Katma Değer Vergisi kapsamındadır fakat vergiden istisnadır. Türkiye, AB'ne tam üye olmak için çaba göstermektedir. Bu sebeple AB'nin hemen her alandaki düzenlemeleri rehber alınmakta ve Türkiye'nin bunlara uyumunu temin edecek düzenlemeler yapılmaktadır. Ancak, finansal hizmetlerin KDV'nden istisna edilmesi uygulaması, yarattığı ekonomik bozulmalar sebebiyle AB'nde ağır eleştirilerle karşılaşmaktadır. Bu sebeple Türkiye'deki BSMV uygulamasının, mevcut AB uygulamasına paralel şekilde finansal hizmetlerin istisna edildiği KDV sistemi ile yer değiştirmesine yönelik basit öneriler temkinle karşılanmalıdır. Alternatif olarak, AB'nde yaşanan problemleri giderecek şekilde, KDV mükelleflerine verilen hizmetler sıfır oranda; KDV mükellefiyeti olmayanlara ve nihai tüketicilere verilen hizmetler genel oranda vergilendirilmelidir.
Türkiye'de vergi denetiminin yapısı ve 2000-2015 dönemi vergi inceleme sonuçlarının analizi

Vergi, devletin birincil gelir kaynağıdır. Vergi, devletlerin hem gelir kaynağı hem de sosyal faydayı maksizimize etme aracıdır ve ekonomik birimlerin karar alma davranışlarında önemli bir rol oynar. Vergi denetimi, beyan usulüne dayalı vergilendirme sistemlerinde vergi kayıp kaçağını önlemede etkili bir maliye politikası aracıdır. Bu çalışma Türkiye'de vergi denetimi, özelde de vergi incelemesinin sonuçlarının toplu bir analizi amacıyla yapılmıştır. Bu maksatla, vergi denetiminin amacı, işlevleri, özellikleri, ilkeleri ve türlerinin teorik çerçevesi çizilmiş, uygulamaya yönelik sorunlar yer verilmiş ve çözüm önerileri ortaya konulmuştur. Daha sonrasında, Türkiye'de vergi denetim görevinde yer alan birimlerin tarihsel gelişimine yer verilmiştir. Çalışmanın son kısmında ise, Türkiye'de 2000- 2015 dönemi arası vergi inceleme sonuçları analiz edilmiştir. Vergi Denetim Kurulu Başkanlığının kurulduğu yıldan itibaren yapılan vergi inceleme oranlarının 2011 yılı öncesine göre yapılan inceleme oranlarına kıyasla daha düşük oranlarda kaldığı sonucuna ulaşılmıştır.
Türkiye'de enerji tüketiminin kamu sağlık harcamaları üzerindeki etkisi

Enerji kaynaklarını en basit haliyle yenilenemez ve yenilenebilir olarak ikiye ayırmak mümkündür. Yenilenemez enerji kaynakları, doğadaki dönüşümleri sebebiyle nispeten daha ağır tahribatlara yol açmaktadır. Yenilenebilir enerji kullanımının giderek yaygınlaşmasına rağmen fosil kaynaklardan tamamıyla vazgeçilebilmiş değildir. Kullanılan enerji kaynağı türüne göre ortaya çıkan olumsuzluklardan birisi olan sağlık sorunlarını gidermek amacıyla gerek ulusal gerekse de uluslararası alanlarda sağlık harcamalarına başvurulmaktadır. Giderek artan toplam enerji tüketiminin içerisindeki geleneksel yani yenilenemeyen enerji kaynaklarının payı ne kadar düşük olursa insan sağlığı da aynı oranda daha az olumsuz etkilenecektir ve bu da dolaylı olarak sağlık harcamalarının daha düşük düzeyde gerçekleştirilmesine yardımcı olacaktır. Bu çalışmanın amacı, 1979 ve 2017 yılları arasında Türkiye'de meydana gelen yenilenemez enerji tüketiminin, GSMH içerisindeki kamu sağlık harcamaları oranına etkisi olup olmadığını, birim kök testi, eşbütünleşme testi ve Granger Nedensellik Testi ile açıklamaktır.
Kalkınmada küresel işbirliği: Resmi kalkınma yardımı sağlayıcı ülke olarak Türkiye

Kalkınma yardımları küresel işbirliği İkinci Dünya Savaşından sonraki süreçte gündemde sık yer almıştır. Savaş sonrası güç dengelerinin değişmesi sonucu oluşan yeni düzende aktif rol oynamak isteyen ülkeler, başta ekonomik ve politik nedenler olmak üzere birçok nedenle yardımlarına dış politikada yer vermiştir. Küresel işbirliğinin destekçilerinden biri olan Türkiye'nin resmi kalkınma yardımı sağlayıcı ülke olarak son yıllarda sürdürdüğü politikanın incelendiği bu çalışmada; yapılan yardımların 2000'li yıllar itibariyle miktar ve dağılımları ele alınmıştır. Uygulanan politikanın aksayan yönleri üzerine tespitlerde bulunulmuş ve bu aksayan yönlerin giderilmesi için öneriler getirilmiştir.
Türkiye'de bütçe açıklarının sürdürülebilirliğinde iç borçlanmanın rolü: 1994 - 2013 Dönemi

Modern devlet anlayışının bir gereği olarak ekonomide kamu kesiminin hacmi artmış ve kamu harcamaları hızla büyümüştür. 1929 Dünya Ekonomik Krizi sonrasında bütçe açıklarının bir ekonomi politikası aracı olarak kullanılması ekonomide çeşitli sorunlara yol açmıştır. Çoğu gelişmekte olan ülkede olduğu gibi Türkiye'de de özellikle 1980 sonrası dönemde bütçe açıkları ekonomik istikrarsızlığın temel nedeni olmuştur. Hükümetlerin açıkların finansmanında sık sık iç borçlanmaya başvurması nedeniyle bütçe açıklarının gelişimi olumsuz yönde etkilenmiş ve 1990'lı yıllar itibarıyla bütçe açıkları sürdürülemez hale gelmiştir. Çalışmada öncelikle bütçe açıkları teorik boyutuyla ele alınarak, ekonomik etkileri ve finansmanının sürdürülebilirliği açısından incelenmiştir. Daha sonra kamu açıklarının sürdürülebilirliğini ölçmek için kullanılan yöntemler hakkında bilgi verilmiştir. Çalışmanın son kısmında ise Türkiye'de bütçe açıklarının gelişimi, nedenleri ve finansmanı hakkında bilgi verilmiştir. Yine bu çalışmada dönemler arası bütçe kısıtı yaklaşımı çerçevesinde ele alınan dönem itibarıyla bütçe açıklarının sürdürülebilirliğinde iç borçlanmanın rolü ampirik olarak analiz edilmiştir. Bu amaçla öncelikle iç borç stoku ve faiz dışı fazla serilerine birim kök testi uygulanmıştır. Serilerin doğrusal olmadığının tespiti sonrasında doğrusal olmayan zaman serileri için uygulanan Caner-Hansen Birim Kök Testi ve TAR Analizi her bir zaman serisi incelenmiştir. Seriler arasındaki uzun dönem ilişkisinin analizi için Hansen-Seo Eştümleşme Testi kullanılmıştır. Uygulanan bu testler sonucunda Faiz Dışı Fazla serisinin ve dolayısıyla bütçe açıklarının iç borçlanmayla sürdürülebilirliği için gerekli eşik değerin % 0,0039 olduğu tespit edilmiştir. Çalışmada varılan bir diğer bulgu ise faiz oranlarındaki değişimlerin iç borç stoku ve bütçe açıklarının sürdürülebilirliği arasındaki ilişkiyi ekonomik büyüme performansıyla bağlantılı bir şekilde etkilediğidir.
An EGARCH estimation for arbitrage modeling: Pre- and post- crisis

Bu çalışmada krizin döviz kuru, gecikmeli dönüş değeri ve enflasyonun hisse senedi getirileri üzerindeki etkisi; EGARCH modeli kullanılarak Türkiye için incelenmiştir. Küresel krizlerin zamanlaması dikkate alınmış olup, spesifik bir ülke örneği üzerinden makroekonomik değişkenlerin borsadaki etkileri hakkında veriler çıkarılmıştır. Tez sonuçları, ülkeye spesifik olması mümkün olan, makroekonomik değişkenlerin etkisinin krizin zamanlaması dikkate alındığında değişebileceğine bazı kanıtlar sunmaktadır.
Investment policies and determinants of FDI inflows: An analysis of the last two decades in five North African countries

Bu çalışmada, Kuzey Afrika Ülkeleri'ndeki Doğrudan Yabancı Yatırım girişlerinin temel belirleyicileri incelenmiş. Cezayir, Mısır, Libya, Fas ve Tunus olmak üzere, beş Kuzey Afrika ülkesi örneğinde, FDI akışını çekmek ile ilgili politikaların etkinliği değerlendirilmiştir. Çalışmanın ampirik analizi iki bağlantılı düzeyde yapılmıştır. Altıncı bölümde, 1996 2013 döneminin yıllık veri setleri kullanılarak, Kuzey Afrika Ülkeleri'nin FDI girişlerini belirleyici faktörler incelenmiştir. Veri setlerinin analizi, yatırım anlaşmaları imzalanmasının ve daha etkin yatırım politikaları benimsenmesinin istatistiksel olarak önemli olduğunu ve Kuzey Afrika bölgesindeki FDI girişlerinin artması konusunda olumlu bir etkiye sahip olduğunu göstermiştir. Buna ilaveten, serbest ticaret politikalarının ve küresel iş dünyasına entegrasyonun, FDI girişinin büyümesi ile pozitif ve önemli bir ilişkisinin olduğu görülmüştür. Çalışma, ayrıca, ev sahibi ülkelerdeki yerli yatırımların artışının, daha fazla FDI çektiğini tespit etmiştir. Yedinci Bölüm'de, ev sahibi ülkelerdeki ikili ticaret ile FDI girişleri arasındaki ilişkiyi incelemek amacıyla bir yerçekimi modeli kullanılmıştır. Ayrıca, beş Kuzey Afrika ülkesinde net FDI girişleri için, (2001- 2010 döenmindeki 10 yıllık ortalama), 25 yatırım ortağı ile yapılan, havuzlaştırılmış zaman serisi kesitsel regresyon yöntemi kullanarak, ikili FDI'nin temel belirleyicileri araştırılmıştır. Bulgularda, ekonomik büyüklük, ikili ticaret, ortak dil ve ev sahibi ülkelerin finansal gelişiminin, Kuzey Afrika ülkeleri ve diğer ülkeler arasında, eş zamanlı olarak FDI akışlarını artmasına neden olduğu saptanmıştır. Ayrıca, ev sahibi ülkeler ile yatırım yapan ülkelerin ortak bir dile sahip olmasının, bu ülkeler arasındaki ikili FDI akışında önemli ve olumlu bir etkisinin olduğu bulunmuştur. Ancak, ev sahibi ülke ile yatırım sahibi ülke arasındaki mesafe FDI üzerinde olumsuz bir etkiye sahiptir.
Emlak vergisi mevzuat ve uygulamasının analizi

1986 yılında yerel yönetimleri daha güçlü kılmak amacıyla belediyelere devredilen Emlak Vergisi birçok sorunu da beraberinde getirmiştir. Emlak Vergisinin, 1986 yılında belediyelere devredilmeden önce toplam vergi gelirleri içindeki payı %1'in altındadır. Emlak Vergisi aynı zamanda masraflı ve verimsiz bir vergi türü idi. Bu nedenlerle hem Maliye Bakanlığı, hem de Merkezi Yönetimin ilgisini çekmemiştir. Sonuçta, yerel yönetimler de bu uygulamalardan memnun kalmamışlardır. İdari ve mali vesayete sahip Merkezi Yönetim. Emlak Vergisinin tarh ve tahsilini yerel yönetimlere devretmiştir. Bu devirden kısa bir zaman sonra yerel yönetim gelirlerinin arttığı varsayılarak yerel yönetim gelirleri azaltılmıştır. Bu durum, belediyeleri şikayet eder hale getirmiştir. Bu çalışmanın amacı, yoğun formaliteleri ve uygulama güçlükleri olan Emlak Vergisi konusundaki araştırma eksikliğini gidermektir. Bu amaçla Türkiye genelinde ve Samsun Belediyesi özelinde araştırmaya gidilerek. Emlak vergisinin mevzuat ve uygulaması analiz edilmiş ve çözüm önerilerinde bulunulmuştur.
Muhasebe meslek mensuplarının kurumlar vergisine bakışı: Bursa ili örneği

Kurumlar vergisi OECD ülkelerinde genellikle düz oranlı olarak uygulanmaktadır. Kurumlar vergisi oranının gelişmiş ülkelerde gelişmekte olan ülkelere nazaran daha yüksek olduğu görülmektedir. Ancak küresel sermayenin ülkeler arasında geçişinin hız kazanması, ülkelerin yabancı sermayeyi kendilerine çekme arzusu ve yerli yatırımın yurt dışına kaçış riskini azaltma isteği bunları doğrudan etkileyen durumlardan biri olan kurumlar vergisi oranlarının da önemini artırmaktadır. Son yıllarda birçok ülkede kurumlar vergisi oranının düşüş seyrinde olduğu görülmektedir. Bizim ülkemizde 1950 yılında uygulanmaya koyulan kurumlar vergisi kanunun da yapılan değişikliklerle beraber bu seyre ayak uydurduğu görülmektedir. Maliye bakanlığının kurumlar vergisi oranının düşürüleceği yönündeki açıklamaları sık sık kamuoyunda duyurulurken %20 oranında uygulanan kurumlar vergisi oranının 2018 yılı ile birlikte % 22 oranına çıkarılmıştır. Bu çalışma da ülkemiz de sabit oranlı uygulanan Kurumlar Vergisinin etkinliğini artırmaya yönelik muhasebe meslek mensuplarına anket soruları hazırlanarak alınan yanıtlar doğrultusunda vergi gelirlerinin, vergi uyumunun, kayıt dışı ekonominin, vergi adaletinin, doğrudan yabancı yatırımların hangi yönde etkileneceği tartışılacaktır.
Türk gelir vergisinde dar mükellefiyet

Vergi, kamu harcamalarını karşılaması için kanunlara dayandırılarak herkesten geliri ölçüsünde toplanan paralardır. Vatandaşın vergi ile yükümlü olması süreci vergiyi doğuran olay ile başlamakta ve devam eden süreçte mükellefin verginin hesaplanmasından devlet tarafından tahsiline kadar sorumlulukları devam etmektedir. Kanun koyucu, verginin gelirinin kaynağı olan mükellefin durumunu adil olma ilkesi dairesinde belirlemiş ve bu yönde uygulamalar geliştirmiştir. Bu noktada da tam ve dar mükellefiyet ayrımına gitmiştir. Yerleşim yeri esası itibariyle mükellefin statüsü belirlenirken yerleşimi bir başka ülkede olup Türkiye'de gelir elde eden kimseler için tüm gelirlerinden değil yalnızca Türkiye'de elde ettiği gelirlerden vergi alacak şekilde kanun düzeni getirilmiştir. Dar mükellefler, hangi ülke vatandaşı olursa olsun Türkiye'de bir yıl içerisinde altı aydan fazla olmamak kaydı ile kalabilen, yalnızca kanun ile belirlenmiş olan ve Türkiye'de elde edilen gelirlerinden belirlenen oranlarda vergi ödemekle yükümlüdürler. Dar mükellef, kişi veya kurum olabileceği gibi yaptığı faaliyetin biçimine göre de kanunda farklı uygulamalara tabi tutulmaktadırlar. Dar mükellef kişilerde vergilendirme beyanname ve stopaj yoluyla yapılmaktadır.
Sosyal refah devleti yaklaşımı açısından Türkiye'de 1980 sonrası eğitim harcamalarının gelişimi: Türkiye-OECD ülkeleri üzerine bir karşılaştırma

Sosyal refah devleti anlayışı, 1980 sonrası dönemde küreselleşme ve yeni liberal politikaların bir sonucu olarak yeniden yapılanma sürecine girmiştir. Sosyal refah devleti, sağlıktan eğitime ve sosyal güvenlikten yoksullukla mücadeleye değişik alanlarda sorumluluklar üstlenmiştir. Türkiye'de eğitim alanına yapılan harcamalar, toplumun genel sosyal refahına yönelik olan ve sosyal harcama olarak kabul edilebilecek bir harcama türüdür. Bu çalışmanın amacı, sosyal refah devleti, sosyal refah devleti çerçevesinde sosyal harcamaları kısaca açıklayarak, Türkiye'de eğitim harcamalarının düzeyini sorgulamak ve OECD ülkeleri ile karşılaştırmak ve değerlendirmektir. Son yüzyılda dünyada küreselleşmenin etkisi artmaya başlamış ve bu süreçte eğitimli bireylerden oluşan bir toplum; ülke için, sosyal ve siyasi fayda üretmenin yanı sıra beşeri sermayenin kalitesinin yükselmesi açısından ekonomik performansa da katkıda bulunmaktadır. Ekonomi ile eğitim arasındaki bu yakın ilişki, çok sayıda araştırmanın zeminini oluşturmaktadır. Bu çalışmada, sosyal devlet (refah devleti politikasından hareket edilerek Türkiye'de 1980 sonrası dönemde kamusal eğitim harcamalarının, konsolide ve merkezi yönetim bütçe harcamaları ve Gayri Safi Yurtiçi Hasıla içindeki payları ve gelişimi incelenmiştir. Bununla beraber eğitimin önemi ve Türkiye'de eğitimin durumu ele alınmıştır. Kamu bütçesinden eğitime yapılan harcamaların gelişimi tablolar halinde sunulmuş ve OECD'ye üye 34 ülkenin eğitim hizmetleri ve eğitim harcamaları ile ilgili göstergeler kullanılarak karşılaştırmalar yapılmıştır. Çalışmanın sonucunda; incelenen dönemde eğitimle ilgili nitel ve nicel göstergelerin iyiye doğru gittiğinin görülmesine rağmen, bu harcamaların gelişiminin, ülkenin ekonomik konjonktürüne paralellik gösterdiği, harcamaların büyük kısmının personel harcamalarına gittiği, yatırım harcamalarının yeterli seviyeye ulaşamadığı görülmüştür.
Yabancı menşeili kurumların Türkiye'de vergilendirilmesi

1970'li yıllar sonrasında dünya ekonomisinin büyük bir değişim ve dönüşüm içine girdiği kabul edilmektedir. Ekonomik serbestleşme veya küreselleşme olgusu olarak tanımlanan bu değişiklik ulusal ekonomilerin entegrasyonunu hızlandırmış; karşılıklı sermaye, teknoloji ve hizmet akımına neden olmuştur. Sermayenin artan bu mobilitesi vergiyi doğuran olayın çok farklı ülkelerde gerçekleşmesi sonucunu doğurmuştur. Devletin ülkesi üzerinde egemenliğine dayanarak, vergi alma konusunda sahip olduğu hukuki ve fiili gücü olarak tanımlanan vergilendirme yetkisi küreselleşme olgusunun hız kazandığı günümüz dünyasında, devletlerin özerk olarak kullandıkları bir yetki olmaktan çok uzaklaşmıştır. Çünkü ekonomik serbestlik, yurt dışında faaliyeti olan vergi mükelleflerinin kaynak ve mukim ülke arasında sıkışmasına ve çifte vergilendirme sorununun ortaya çıkmasına neden olmaktadır. Gerek gelişmiş ülkelerde gerekse gelişmekte olan ülkelerde hayati öneme sahip bir konu olan yabancı sermayenin ülkeye çekilmesinde ülkeler çeşitli maliye politikası araçlarına başvurmaktadırlar. Yabancı sermaye yatırımları ve çok uluslu şirketlerin faaliyetleri, bu kurumlarca elde edilen kazançların vergilendirilmesi sorunlarını da beraberinde getirmektedir. Şüphesiz ki uluslararası vergi hukukunun en önemli problemlerinden biri de çifte vergilendirmenin önlenmesidir. Kaynak ülke ile mukim ülke arasında doğan çifte vergilendirme sorunu, dar mükellefiyet esasına göre vergilendirme yöntemi ve uluslararası vergi anlaşmaları ile çözüme kavuşturulmaktadır. Yabancı kurumlar Türkiye'de iki şekilde faaliyet gösterebilirler. Buna göre bu kurumlar aynen Türkiye menşeli kurumlar gibi Türk Ticaret Kanunu hükümlerine göre şirket kurabilirler ki bu durumda bu kurumlar tam mükellef olarak tanımlanmaktadır. Yabancı kurumların ikinci olarak gerçekleştirdikleri faaliyet türü Türkiye'de herhangi bir şirket kurmadan şube açarak veya daimi temsilci vasıtasıyla elde edilen gelirdir ki çalışmamızın ana çerçevesini bu ikinci gelir türü oluşturmaktadır. Çalışmanın amacı, 5520 Sayılı Kurumlar Vergisi Kanunu'na göre Türkiye'de faaliyet gösteren yabancı menşeli kurumların kurum kazancının ne şekilde vergilendirileceğinin tespit edilmesidir. Bu amaçla kurumların elde etmiş oldukları kazançlar Gelir Vergisi Kanunu'na göre yedi tür kazanç ve irat olarak ayrı ayrı ele alınmış, konu örneklerle zenginleştirilip ve eksiklikleri ile irdelenmeye çalışılmıştır.
Türk vergi yargısının Eskişehir ili örneğinde etkinliğinin araştırılması ve değerlendirilmesi

Devlet, kamusal mal ve hizmetleri finanse etmek amacıyla ihtiyaç duyduğu geliri, büyük oranda vergilerle karşılamaktadır. Vergilendirme işlemini yapan idareye karşı bireylerin korunması hukuk devletinin bir gereğidir. Bu nedenle vergilendirmeler yasal mevzuat çerçevesinde gerçekleştirilmek zorundadır. Ancak yükümlülerin ve idarenin hukuk kurallarına göre birbiriyle örtüşmeyen görüşleri nedeniyle vergisel uyuşmazlık ortaya çıkabilmektedir. Uyuşmazlıklar, idari aşamada barışçıl yollarla çözüme kavuşturulabileceği gibi doğrudan yargı aşamasında da çözüme kavuşturulabilmektedir. Bireylerin yargıdan beklentisi, uyuşmazlığın süratle, hakkaniyete uygun olarak, adil yargılama içerisinde çözüme kavuşturulmasıdır. Bunun için de etkin bir yargılama düzenine ihtiyaç vardır. Etkin bir yargılama, davaları sürüncemede bırakmayan, tarafların adalet duygularını zedelemeyen, zamansal ve parasal açıdan tarafları zarara uğratmayan süratle ve hakkaniyete uygun olarak uyuşmazlığı ortadan kaldıran bir yargılamadır. Bu çalışmada Türk vergi yargısının etkinliği Eskişehir ili örneğinde araştırılmaktadır. Birinci bölümde vergi yargısının konusu, kapsamı ve işlevleri teorik düzlemde ortaya konulmuştur. İkinci bölümde yargıda stratejik yönetim ve planlama konusuna değinildikten sonra vergi yargılamasında etkinliğin belirlenmesinde temel ölçüt olan adil yargılama ve bunun unsurları ele alınmıştır. Üçüncü bölümde Eskişehir Vergi Mahkemesi ve Türkiye geneli vergi mahkemelerinde dava konuları, davalarda artış ve azalışların nedenleri, iş yükü durumları sayısal veriler ile ele alınmıştır. Ayrıca mahkemelerin karar türleri, davaların karara bağlanma süreleri ve mahkemelerde dosya temizlenme durumu analiz edilerek vergi yargısının etkinliği; yargılamanın hakkaniyete uygunluğu, makul sürede yargılama ve yargı hizmetlerinin işleyişi olarak belirlenen etkinlik ölçütleri çerçevesinde incelenmiştir.
Finansal performans ve marka değeri ilişkisi:Türk Hava Yolları A. O. ve Pegasus Hava Taşımacılığı A. Ş. Örneği

Ülke ekonomisinde ve günümüz küreselleşen ekonomi anlayışında, işletmelerin parasal kaynaklarının listelenmesi ve nakit akış takibinin denetlenmesi gereği doğmuştur. Bu durum hem şirket yöneticileri hem de şirket hisselerine yatırım yapacak, şirketle ticari faaliyette bulunacak veya şirketin ürettiği mal veya hizmetten faydalanacak üçüncü kişilerin lehine bir tespittir. Bahsedilen amaçlarla farklı yöntemlerle düzenlenebilen finansal tablolar, zaman içinde, oluşturma yöntemi ve içeriğindeki kalemler yönünden yeksenaklaştırma faaliyetlerine konu olmuştur. Dünya genelinde Uluslararası Finansal Raporlama Standartları ve Türkiye'deki karşılığı olarak Türkiye Finansal Raporlama Standartları ile kişiye ve zamana bağlı olmaksızın anlaşılabilir ve genel geçer tablolar oluşturulmuştur. Finansal tablolar üzerinde açıklanan hesap kalemlerinin birbirlerine oranları ise rapora konu işletme ile ilgili olarak yatırımcılar ve finansal rapor kullanıcıları nezdinde önemli çıkarımlar sağlamaktadır. İşletmenin ürettiği markanın değeri, gerek pazarlama stratejilerinin gerekse finansal performansın akılcı yönlendirilmesi sonucu elde edilen olumlu girdiler ile sağlanmaktadır. Bu sebeple dünya çapında saygın bir marka değerleme kuruluşu olarak kabul gören Brand Finance verileri, bu çalışmada kaynak olarak alınmış ve ülkemiz örneği üzerinden finansal tabloların yorumu neticesinde marka değerlerinin tespiti incelenmiştir. Türkiye'nin dünya çapında söz sahibi olduğu en önemli sektörlerden hava taşımacılığı sektörü aynı zamanda marka değeri yönünden de en değerli firmayı yaratmıştır. Bu nedenle ülke ekonomisinde söz sahibi olan havacılık sektörünün iki lider şirketi Türk Hava Yolları Anonim Ortaklığı ve Pegasus Hava Taşımacılığı Anonim Şirketi öncelikle finansal tabloları üzerinden yorumlanmış, elde edilen finansal oranlar neticesinde pazardaki marka değerleri karşılaştırılmıştır. Sonuç olarak finansal tabloların yorumlanması ile marka değeri arasındaki bağ incelenmiş, finansal analizin işletme değerleri üzerinde yarattığı olumlu katkılar değerlendirilmiştir.