turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Before and after the first Turkish coup d'etat: Changing political attitudes of the newspaper 'Yeni Sabah' during and after 27 May 1960

Milli haberlerin ve politik tartışmaların vatandaşlara aktarılmasında medyanın rolü büyüktür. Medya politikacılar, menfaat grupları, ve gazetecilerin kamuoyu oluşturmak, seçim kazanmak, ve liberal olmayan durumlarda manipüle ve kontrol etmek için en önemli elementtir. Bu durum Türkiye Cumhuriyeti için de geçerlidir; medya, 1945 -1960arasında Demokrat Parti ve Cumhuriyet Halk Partisi'nin ve bu partilere paralel siyaset izleyen gazetecilerin kozlarını paylaştığı platform olmuştur. Bu çalışma, bu dönem içerisinde yayın faaliyetine hız veren Yeni Sabah gazetesinin 1960 darbesi öncesi ve sonrasındaki tutumunu araştırmaktadır. Gazetenin izlediği politikadaki değişim vedalgalanma, ve diğer gazetelerle girdiği polemikler, Türkiye'nin ilk demokrasideneyiminde siyasal olayların Yeni Sabah gazetesini nasıl yonttuğuna dair ışık tutacaktır. Öngörülen bu değişim, gazetenin yayınladığı haber ve başlıklar, ve yazarlarınköşe yazıları incelenerek değerlendirilecektir.
Radikal demokrasi kuramı bağlamında toplumsal cinsiyet meselesi Judith Butler'ın kuramsal yaklaşımının değerlendirilmesi

Bu çalışma, Judith Butler'ın toplumsal cinsiyet kuramını radikal bir demokrasi projesi olarak değerlendirmektedir. Bu bağlamda çalışmada, Butler'ın toplumsal cinsiyet kuramı, radikal demokrasi savunucuları Ernesto Laclau ve Chantal Mouffe'un kuramıyla ilişkilendirilmektedir. Butler, Laclau ve Mouffe ortak biçimde çoğulcu bir demokrasi imkanını kovalamaktadırlar; farklılıktan, çatışmadan, iktidarla işbirliğine dayalı bir direnişten, geleceğe açık kimliklerden ve geleceğe açık siyasetten yanadırlar. Bu anlamda onların teorileri postmodern eleştiri ve postyapısallcı felsefeye dayanmaktadır. Butler, Laclau ve Mouffe'un 'hegemonya' yaklaşımını feminist siyasete önermektedir. Butler'ın geliştirdiği performatiflik kuramı ile Laclau ve Mouffe'un geliştirdiği hegemonya kuramı arasında büyük benzerlik görülmektedir. Bu iki kuram iktidar kavrayışları ve toplumsal dönüşüm olanaklarına dair benzer yaklaşım sergilerler. Bu benzerliklerin incelenmesi ve hegemonik siyasetin toplumsal cinsiyet meselesine sunduğu yeni perspektifler ve sağladığı imkanların tartışılması, çalışmanın ana temasını oluşturmaktadır.
Basına göre Türk gençliğinin düşünce yapısı (1960-1970)

İkinci Meşrutiyet'ten günümüze dek gençlik, Türk siyasi tarihi açısından önemli bir konuma sahiptir. Osmanlı Devleti'nin son dönemlerinde farklı düşünce akımlarının ülke topraklarına girmesi ile gençliğin düşünce yapısı değişime uğramaya başlamıştır. Bu değişim Türkiye Cumhuriyeti'nin kurulması ile devam etmiş ve Mustafa Kemal Atatürk cumhuriyeti gençlere emanet etmiştir. Gençlik, bu emanet duygusu ile yönetimde söz sahibi olmak, ülkenin gidişatı hakkında fikir yürütmek istemiştir. Bu durum da en doğal hakları olmuş ve bu haklarını sonuna kadar kullanmaya çalışmışlardır. Bu noktada gençlik, temelde aynı düşünceyi savunmuş olsa da, düşüncelerini hayata geçirirken farklı ideolojiler, farklı yöntemler benimsemişlerdir. 1960- 1970 döneminde de bu farklı ideolojiler ve farklı yöntemler gençlik hareketlerine yol açmış, Türk siyasi tarihinde önemli bir dönem olarak kayda geçmişştir. Çalışmada incelenen nokta ise 1960- 1970 dönemi öncesinde aynı düşünce için bir araya gelen gençliğin 1960- 1970 arasındaki dönemde neden farklı ideolojilere ve farklı yöntemlere yöneldikleridir. Uluslararası konjonktür ve Türkiye'nin iç konjonktürü bu ayrışmalar açısından önemlidir çünkü gençliğin düşünce yapısının bu olgulardan etkilendiği tespit edilmiştir. Bu sebeple hem düşüncelerin tarihsel gelişimi hem de dış ve iç konjonktür incelenmiş, ardından basından yararlanarak gençliğin düşünce yapısı incelenmeye çalışılmıştır.
Can political parties lead opinions in religious matters? experimental results on partisan cue taking in Turkey

Siyasi partiler dini konular üzerindeki görüşleri etkileyebilirler mi? Geçtiğimiz yıllarda, İslami görüşe sahip siyasi partiler parti programlarındaki İslami vurguları azaltmışlardır (Kurzman ve Turkoglu, 2015). Bu değişimi Türkiye'de de görmek mümkündür. Türkiye'deki ana İslami akıma bağlı olan partiler kademeli olarak parti programlarından İslam ekonomisine yaptıkları vurguları kaldırmışlardır. İslami görüşe sahip siyasi partilerdeki bu değişim bu partileri destekleyenlerin düşüncelerini şekillendirerek odaklarını dinin legalistsik yorumlamasından alıp daha seküler bir sosyal düzene yakınlaştırabilir. Dahası, İslami partilerin dışındaki partileri destekleyenler de İslami partilerdeki değişen retorikten etkilenebilir. Ancak seçmen davranışındaki akademik çalışmalar siyasi partilerin seçmenlerin görüşlerini etkilemede diğer sosyal ve ekonomik konularla karşılaştırıldığında en az başarıya ahlaki konularda ulaştıklarını ortaya koymuşlardır. Bununla birlikte dini ifadeler insanların toplumsal ve siyasi konulardaki görüşlerini çoğunlukla etkileyememektedirler. Facebook üzerinden kolayda örnekleme yöntemi kullandığım bu çalışmamda siyasi partilerin İslam dini öğretilerinin algıları üzerinden parti içi ve parti dışı seçmenlerin görüşlerini etkileme becerilerini Türkiye üzerinde inceliyorum. Çalışmada algıları ölçülen dini öğretiler İslami iktisat alanındaki miras bölüşümü ve faiz bankacılığı konularıdır. Bulgular bu çalışmadaki örneklemlerde parti içi görüş etkilemelerinin olmadığına fakat parti dışı görüş etkilemelerinin olduğuna işaret etmektedir.
İslam-sosyalizm sentezleri

Sosyalizm ile ilgili tartışmalar daha Avrupa'da yaşanan 1848 devrimleri ve ardından 1871 Paris Komünü ile birlikte Osmanlı matbuatında görülmeye başlanır ve kavram Arapça kökenli 'iştirak' kelimesiyle Türkçeleştirilir. 1900'lerin başında Müslüman Osmanlı entelijansiyasında kendisini sosyalizme nispet eden isimlere rastlanacaktır. Ancak sosyalizmin toplumda bir yankı bulması için Rusya'da 1917 Bolşevik İhtilalinin yaşanmasını beklemek gerekecektir. Birinci Dünya Savaşı'nın, özellikle Osmanlı Devleti'nin aleyhine seyrettiği bir sırada Rusya'da patlak veren Bolşevik İhtilali Osmanlı coğrafyasında Bolşeviklere dönük bir sempati oluşmasına neden olur. Ancak bu sempati, Avrupa'daki gibi sosyalizmi doğrudan sınıf çatışması olarak değil, milli bağımsızlık mücadelesi adına Bolşeviklerin doğal müttefik olarak görülmesinden ileri gelir. Rusya'da Bolşevik Parti'ye katılan Molla Nur Vahidov ve Sultan Galiyev, sosyalizmi Müslüman halkların gerçeklerine göre yeniden anlamlandırmaya çalışırlarken, savaş sonrası Rusya'ya giden Enver Paşa da İngilizlere karşı Müslümanları yeniden toparlamak ve yeni bir mücadele başlatmak için Bolşeviklerle anlaşmaya çalışır. Anadolu'da ise İstiklal Marşı Şairi Mehmet Akif Ersoy gibi dönemin İslamcıları Bolşevik Rusya ile Müslümanların ittifakında bir beis görmezken bazı eski İttihatçılar bir İslam sosyalizmi fikrini savunurlar. Ancak Müslüman sosyalistleri kontrol edilemez bir güç olarak gören Ruslar Anadolu'da Mustafa Kemal ile işbirliğini tercih ederler. Böylece İslam sosyalizmi fikri realpolitik karşısında mağlup olur ve tasfiye edilir. İslam sosyalizmi tartışmalarının önemli bir aşaması Mısır'da 1952 Hür Subaylar İhtilali ile gelecektir. İhtilalin karizmatik lideri Cemal Abdunnasır'ın politikaları Arap dünyasında Sovyet Rusya ile Müslümanlar arasındaki ilişkide yeni bir dönemi açar. Ancak 1967'de İsrail karşısında alınan yenilgi Nasırcılık için büyük bir darbe olur. Nasır'dan sonra İslam dünyasında Ali Şeriati ve Hasan Hanefi gibi aydınlanmacı Müslüman entelektüeller tarafından bu düşünce felsefi derinlik kazandırılarak savunulmaya devam edilmiştir.
Essai sur une lecture du Parti Démocrate dans le cadre conceptuel du populisme

1946 yılında kuruluşunun ardından Türkiye'nin siyasi hayatında hem bir kırılma noktası yaratan hem de sonraki yılların siyasi atmosferini etkileyen Demokrat Parti, gerek eylem gerekse söylemleri açısından popülizmin izlerini taşımaktadır. Bu çalışma, popülizme yönelik ortaya konan analizler ışığında, partinin bu değerlendirmelere ne kadar uyduğunu ve söz konusu siyasi partinin konumunu okumak ve anlamak açısından popülizmin ne derece yardımcı olabileceğini sorgulamaktadır.
Dr. Hikmet Kıvılcımlı'nın tarih tezi'nin siyasi hayatına etkisi (1950-1971)

Bu tezin ana konusu, Türkiye'de sol siyasi hareket içerisinde teorik anlamda arkasında en fazla eser bırakan kişi olan Dr. Hikmet Kıvılcımlı'nın 'Tarih Tezi'nin 1950'li yıllardan itibaren siyasi hayatına etkisinin incelenmesidir. Tüm yaşamı boyunca siyasi faaliyetlerin içinde bulunan Dr. Hikmet Kıvılcımlı çalışkanlığı ve üretkenliğiyle Türkiye'de yalnızca sol siyaset açısından değil siyasi alanın tamamını kapsayacak şekilde teorik bir miras bırakmıştır. Tezin ilk bölümünde 'Tarih Tezi'nin insan, tarih, teknik ve coğrafya üretici güçlerine dayanan teorik çerçevesinin izleri İbn Haldun'dan başlatılarak 19. ve 20. Yüzyılın Batılı aydınlarına ve Ümit Hassan'a ulaşan yapısı incelenirken doğal hukuk anlayışından politik antropolojiye geçiş ile Marksizmde insan bilincinin rolü ve altyapı üst yapı ilişkisinin özü ortaya konulmaya çalışılmıştır. Tezin ikinci ve üçüncü bölümlerinde ise Hikmet Kıvılcımlı'nın tarih tezinin onun siyasetine yansımaları teorisiyle birlikte onun eserleri ve kurduğu örgütler çerçevesinde analize tabii tutulmuştur. Böylelikle Kıvılcımlı'nın Marksist üretici güçlere dayanan 'Tarih Tezi' siyaset felsefesi ve siyaset bilimi açısından incelenerek siyaset teorisindeki yeri araştırılmıştır.
Türk siyasal hayatında muhafazakar demokrasi söylemi

Muhafazakarlık, Türk siyasal hayatının ana akımlarından birisidir. Bilhassa çok partili hayata geçiş ile birlikte Türkiye'de muhafazakar hareket ve partiler hızla çoğalmıştır. İlk olarak 2002 yılında iktidara gelen AK Parti hükümetleri ile birlikte ise muhafazakarlık yeni bir form içerisinde tekrar gündeme gelmiştir. Çalışmada ilk olarak Avrupa ve Amerika gibi farklı ülkelerdeki klasik muhafazakarlık ve çağdaş muhafazakarlık akımları incelenmiştir. Bu kapsamda muhafazakar düşüncenin Batı'da nasıl ortaya çıktığı ve sonrasında diğer ülkelere nasıl yayıldığı hem teorik hem de pratik boyutlarıyla analiz edilmiştir. Bu genel bakışın ardından muhafazakarlık Türk siyasal hayatı bağlamında ele alınmıştır. İlk önce arka plan bilgisi olarak, Demokrat Parti, Adalet Partisi, Milliyetçi Hareket Partisi, Milli Selamet Partisi ve Anavatan Partisi gibi muhafazakar partiler kısaca incelenmiştir. AK Parti'nin kimliğini muhafazakar demokrat olarak tanımlaması muhafazakarlık alanında yeni ve verimli tartışmalar ortaya çıkarmıştır. Bu çalışma, AK Parti'nin muhafazakar demokrat söylemini partinin kuruluş yıllarındaki politika ve programları kullanarak analiz edecektir.
La socialisation de la démocratie en Turquie et le role de l'Islam politique: La tradition de Milli görüş

Modern dönemde İslam dünyasında ve Türkiye'de siyasal İslam'ın temel ikilemlerinden birisi, İslam ile demokrasi arasındaki ilişkinin niteliği oldu. Fakat ilginç bir biçimde, İslam-demokrasi ilişkisine pragmatik bir bakış açısıyla yaklaşan Milli Görüş Hareketi, Türkiye'de hiçbir siyasal hareketin başaramadığını gerçekleştirdi; laikleşmeye ve inkılaplara direnen, bu nedenle temsil imkanı bulamayan geniş bir muhafazakar kitlenin demokratik siyasete katılımı ve sistemle uyumu konusunda etkili bir aracılık yaptı. Bu çalışma, Siyasal İslam'ın katkısının bilinçli ya da bilinçsiz oluşunu tartışmaksızın, Türkiye'de demokrasinin toplumsallaşma sürecinde, başta RP olmak üzere, MGH partilerinin oynadığı rolü incelemektedir.
İç ve dış etkenler açısından Türkiye'de 1960 ve 1980 askeri müdahaleleri sonrası demokrasiye geçiş süreçlerinin analizi

Çalışmanın temel amacı Türkiye'deki 27 Mayıs ve 12 Eylül askeri rejimlerinin muhafız karakterlerini koruyarak hükmedici rejimlere dönüşmemesinin nedenlerini açıklamaya çalışmaktır. Literatürde ihmal edilmiş bu konu aktör kararlarının yanı sıra bu kararları etkileme potansiyeli olan iç ve dış yapısall faktörlerin birlikte ele alındığı bütünsel bakış açısıyla değerlendirilerek asker-sivil ilişkileri ve demokratikleşme ile ilgili literatüre katkıda bulunulmak istenmiştir. Bu dönemdeki muhafız ve hükmedici askeri rejimlerin farklılıklarının ortaya konması ise karşılaştırmalı siyaset alanıyla ilgili araştırmalar için faydalı olacaktır. Dört bölümden oluşan çalışmanın asker-sivil ilişkileri ile ilgili ilk bölümünde orduların siyasete müdahaleleri sonrası geri çekilişi konusu, demokratikleşme kuramlarıyla ilgili ikinci bölümünde ise demokrasiye geçiş konusu birbirini tamamlayıcı olarak yapılandırılmış olup tezin kuramsal altyapısını oluşturmaktadır. Üçüncü bölümde Türkiye'deki askeri rejimlerin muhafız karakterini korumasına yardımcı olduğu düşünülen faktörler üzerinden hükmedici ve muhafız rejimler arasında dünyada genel bir farklılık eğiliminin var olup olmadığı analiz edilmiştir. Son bölümde ise Türkiye'de 27 Mayıs ve 12 Eylül sonrası demokrasiye nispeten hızlı geçişin nedenleri iç-dış aktör ve yapısall faktörler üzerinden değerlendirilmiştir. Türkiye'de ordu her iki müdahalede sonrasında da elde ettiği çıkış garantileriyle birlikte çağdaşlarının çoğuna nazaran kısa sayılabilecek sürede iktidarı sivillere bırakarak kışlasına geri çekilmiştir. Türkiye özelinde aktör kararları ve yapısall unsurlar birlikte değerlendirildiğinde ordu açısından iktidarda uzun süre kalmanın maliyetinin geri çekilmekten daha fazla olduğu bir hesap ortaya çıkmaktadır.
Ortadoğu'da devlet tartışmaları bağlamında İbn Haldun'un mülk anlayışı

Bu çalışma, Ortadoğu devlet anlayışını siyaset felsefesi bağlamında incelemektedir. Çalışmanın amacı, Ortaçağ Ortadoğu siyasi düşünce dünyasındaki siyasal iktidarı yani devleti ortaya koymaktır. İbn Haldun'un mülk/devlet teorisini merkezini oluşturduğu bu çalışma temel olarak Ortadoğu siyasi düşünce dünyasında devletin nasıl tanımlandığını ve siyaset ve devletin nasıl ele alındığını incelemekte ve özgün bir devlet teorisinin olup olmadığı sorusuna yanıt aramaktadır. Tarihsel süreci göz önünde bulundurulduğunda Ortadoğu/İslam siyaset düşüncesini dört farklı gelenek/yaklaşım üzerinden okumak mümkündür. Bu yaklaşımlardan birincisi, saray çevresinde şekillenen ve gelişen Nasihatname ve Siyasetname geleneğidir. İkincisi, Antik Yunan-Helenistik kültürünün siyasa birikimini Ortadoğu düşün dünyasına taşıyan felsefe damardır. Bu gelenek, ahlak ile siyaseti bir arada ele alırken, ahlakı siyasetin temeline yerleştirmektedir. Büyük ölçüde Platon'un Devlet'ine ve Aristoteles'in Politika'sına dayanan ve ahlak-siyaset bağını kurmuş olan yaklaşım, hem siyasal iktidarı sınırlayıcı hem de seküler temellere sahiptir. Bu iki yaklaşımın ortak noktası; iyi yönetimin nasıl olması gerektiği önermelerini işlemeleridir. Ortadoğu düşünce dünyası, ahlak-siyaset ilişkisi bağlamında şekillenen bu perspektiften oldukça etkilenmiştir. Üçüncü yaklaşım ise; Fıkıh ve Kelam gibi dini ilimlerin içinde şekillenen teoloji geleneğidir. İslam düşünce dünyasında dini ilimler, ahlak ve siyaseti çoğu zaman gölgede bırakmıştır. Ahlakı siyasetin temeli kabul eden bilimler, siyasal iktidarları sınırlandırırken, teoloji damar, iktidarlara meşruiyet sağlayan bir kaynak kimliğine sahiptir. Dönemin egemen yaklaşımı olan bu gelenek, din-siyaset ve din-devlet bağlamı üzerinde duran, ilahi yasa yönetimi olan tarihi hilafet yönetimini ve halifeyi merkeze alan bir siyasal düşünce sistemine sahiptir. Devletin doğasını açıklamaya çalışan ve kurduğu Umran İlmi'yle toplum ve devleti olgusal/kuramsal düzeyde ele alan İbn Haldun diğer yaklaşımlardan farklı, özgün bir düşünce sistemi ortaya koyması bakımından dördüncü yaklaşımın ilk ve son temsilcisidir. Toplumsal ve siyasal olay ve olguları nedensellik ilişkisi içerisinde ele alan düşünür, toplumları üretim tarzı ve ilişkileri bağlamında bedevi-hadari ayrımına tabii tutmakta ve bedevi toplumların sahip olduğu asabiyetin mülk/devleti ortaya çıkardığını ifade etmektedir.
Avrupa siyasi partilerinin ortaya çıkışı ve Avrupa Halk Partisi- EPP

Özellikle demokratik yollardan seçilen Avrupa parlamentosunun yapısı ve yetkileri, parlamentodaki siyasi parti gruplarının varlığı ve bu siyasi partilerin Avrupa bütünleşme süreci ile beraber Avrupa partisi olma yolundaki çabaları ele alınmıştır. Ayrıca bir Avrupa PArtisi konumunda olan Avrupa Halk Partisi'nin -EPP tarihçesi, örgütsel yapısı, yetkili organlar ve bu organların yetkileri ile partinin temel siyasal program ve politikaları örnek olarak incelenmiştir.
Doğu ve Batı siyasal kültüründe Devlet ve siyaset algısı: Kutadgu Bilig-Prens

Bu çalışmanın temel amacı, doğu ve batı medeniyetinin siyaset alanındaki iki temel eserinden hareketle, siyasete yönelik genel algılar ve eğilimlere dair çıkarsamalarda bulunmaktır. Söz konusu karşılaştırma ve analizlerin, bu çalışma açısından öncelikli olan yanı, Türk siyasal yaşamı ve kültürüne dair anlamlı bir karşılaştırma yapabilmektir. Bu bağlamda doğu siyaset geleneğinden Yusuf Has Hacib'in Kutadgu Bilig, batı siyaset geleneğinden ise Machiavelli'nin Prens adlı eseri ele alınmıştır. Öncelikle Machiavelli ve Yusuf Has Hacib'in insan doğalarına olan bakış açısı incelenmekte ve bu insan doğalarından yola çıkılarak oluşturulmak istenilen siyasal iktidar yapısı ve meşruiyet söylemleri karşılaştırılmaktadır. Ardından ahlak ve siyaset ilişkisinin doğu ve batı siyaset geleneği içerisindeki konumu ele alınarak, kurumsal yapıda oluşturulan siyasal düzenlerin orduya, hukuka ve dine bakış açıları irdelenecektir. Son olarak da siyasal iktidarın ve bürokratik yapının ne gibi özellikler taşıması gerektiği ayrı ayrı ele alınmaktadır. Son söz olarak Kutadgu Bilig ve Prens karşılaştırılmasından varılması umulacak temel sonuç ise şu şekilde özetlenebilmektedir: Zamansal ve mekansal her türlü farklılığa rağmen değişmeyen devlet algısı.
Kapitalist devlet, güvenlik ve toplumsal düzen: 12 mart 1971 muhtırasını açıklamak

12 Mart 1971 Muhtırası mevcut Türkiye siyasi hayatı literatürü tarafından büyük oranda göz ardı edildi. Oysa Muhtıra, günümüz Türkiye siyasal yapısını anlamak için hayati önem taşıyor. Bu nedenle bu çalışmanın temel amacı 12 Mart 1971 Muhtırasının tarihsel önemini anlamak ve açıklamaktır. Çalışma devlet, güvenlik ve toplumsal düzen arasındaki ilişkileri soruşturmak için ilişkisel bir yaklaşım benimsedi. Çalışma dört bölümden oluşmaktadır. İlk olarak mevcut güvenlik çalışmaları literatürünün eleştirisi ile yeni bir güvenlik formülasyonu önerildi. İkincisi, güvenlik kavramının liberal toplumsal düzenin imalindeki tarihsel merkeziliğini gösterebilmek için devlet erkinin bir formu olarak polis erki ele alındı. Üçüncüsü, Gramsci-Poulantzas-Jessop teorik hattında ilişkisel bir devlet teorisi incelendi. Dördüncüsü, 12 Mart Muhtırası güvenlik ve reform kavramları kullanılarak analiz edildi.
Türk Anayasa Hukukunda toplum güvenliğinin sağlanabilmesi için birey özgürlüklerinin sınırlandırılmasının koşulları

Özgürlük, insanoğlunun çok eski tarihlerden itibaren üzerinde en fazla fikir üretmeye çalıştığı konulardan birisi olmuştur. Toplumsal hayata geçişle birlikte bireyin güvenlik ihtiyacının sağlanması, yeni bir tartışmayı da beraberinde getirmiştir. Bu tartışma bireyin güvenliğinin sağlanmasında özgürlüklere getirilecek sınırlandırmanın nasıl ve ne şekilde olacağı ile ilgilidir. Biz de çalışmamızda bireyin ve dolayısıyla da toplumun güvenliğinin sağlanmasında, bireyin özgürlüğüne getirilecek sınırlandırmaların minimize edilmesinin yol ve yöntemlerini ele almaya çalışacağız. Bu amaçla da bireyin temel hak ve özgürlüklerinin yer aldığı ve normlar hiyerarşisinde en üstte yer alan anayasayı tercih ederek, bireyin özgürlüğü ile toplumun güvenliği arasında evrensel hukuk ilkeleri ışığında bir denklem oluşturmaya çalışacağız.
Images and perceptions of fascism among the mainstream Kemalist elite in Turkey, 1931-1943

İtalyan Faşizmi ve Alman Nasyonal Sosyalizmi'nin, özellikle Cumhuriyet Halk Partisi'nin resmi organları olan Hakimiyet-i Milliye gazetesi ve Ülkü dergisinde ve kısmen de, entelektüel dergi diye nitelendirilebilecek Kadro dergisinde, nasıl algılandığı ve ne tür bir imaj da ifade bulduğu bu tezin konusunu oluşturmakta. Türkiye'de tek-parti rejiminin otoriter özelliğinin en belirgin sayılabileceği 1931- 1943 yıllan arasındaki on üç yıldan oluşan dönem, ele alman zaman dilimi. Faşist ideolojilere sergilenen yaklaşımı, ideolojiler ile ilgili en çok ele alman konulan, ve Faşizm'in ve Nasyonal Sosyalizm'in bazı temel öğelerinin ne şekilde anlatıldığım ortaya koyan çalışma, karşılaştırmalı bir analiz sunmamakla beraber, karşılaştırmalı bir yönü ihtiva ediyor. 1930'lann ilk yansında İtalyan Faşizmi'ne karşı olan yoğun ilgi, disiplin, gençlik teşkilatı, ideolojik ve beden terbiyesi, şeflerin rolü, gibi öğelerin olumlu bir şekilde algılanması, ve iki faşist rejime karşı genel anlamda tepkili bir yaklaşımın söz konu olmaması, birincil kaynakların incelenmesi sonucu göze çarpan bazı bulgular arasında. Türkiye'de tek-parti yönetimi deneyimini farklı bir yaklaşım ile ele alan çalışma, iki savaş arası döneminin Kemalist rejiminin otoriter mahiyetine yeni bir yön katarak, bu deneyim üzerinde yürütülen tartışmaya katkıda bulunuyor.
Türkiye'de modernleşme sürecinde devlet geleneğinin etkisi

Türk toplumu yaklaşık üç yüzyıl önce başlayarak günümüze değin süregelen bir modernleşme serüveni yaşamıştır ve halen de yaşamaktadır. Bu süreç; siyasi, sosyal ve kültürel mirası ile Türkiye Cumhuriyetinin alt yapısını oluşturan Osmanlı Devleti'nin duraklama devrinden günümüze kadar geçen süreyi kapsayan geniş bir zaman dilimini içine almaktadır. İlk şuurlu fakat plansız modernleşme çabaları Lale Devrinde başlamış, daha sonraki dönemlerde ise Lale devrine nazaran gittikçe daha planlı ve şuurlu modernleşme hareketlerine girişilmiştir. Tanzimat Dönemiyle birlikte Türk Modernleşmesi oldukça önemli ilerlemeler sağlamış ve bu dönemde Batılı anlamda kişisel haklarla ilgili bazı prensipler kabul edilmiştir. Tanzimat Dönemindeki gelişmeler Meşruti yönetim tarzına giden yolu açmış ve yaklaşık otuz yıl sonra ülkede Meşrutiyet ilan edilmiştir. Osmanlı Devletindeki Meşruti yönetimde bir ara kesinti yaşansa da daha sonra devletin dağılışına kadar devam etmiş ve devletin dağılışıyla birlikte ise yerine Türkiye Cumhuriyeti Devleti kurulmuştur. Geçen süre zarfında yönetim değişikliklerine rağmen modernleşme çabaları mümkün olduğunca devam ettirilmiş ve bu sayede bugün kendi şahsına münhasır bir karaktere sahip Türk Modernleşmesi olgusu ortaya çıkmıştır. Bu olgunun en belirgin özelliğini ise bir siyasal kültür olarak devlet geleneği tarafından şekillendirilmesi oluşturmaktadır.