turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Kültürel mirasın korunması ve sergilenmesi: Kaman Kalehöyük Arkeoloji Müzesi örneği

Mimari ve iç mimari yapılanması ışığında, teknolojinin müzelerde kullanılan sergileme unsurlarını ve bu kullanım detaylarıyla sağlanan algısal etkilerini sorunsallaştıran bu tez çalışması özünde, Kalehöyük Arkeoloji müzesi örneği üzerinden, ideal olan sergileme yöntemlerini irdelemektedir. Kültürel mirasın keşfi, korunması ve sergilenmesiyle gelişen kültürel hareketliliğin sağlanmasında kullanılan koruma ve sergileme yöntemlerinde teknoloji kullanımına değinilmektedir. Modern yaşamın neredeyse tamamını kapsayan mimarlık ve iç mimarlık kavram ve uygulamaları, eğitim alanında da önemli roller üstlenmektedir. Bu tez çalışmasında da söz konusu olan eğitim odağı aslında alışılagelmiş eğitim alanları olan okullardan farklı olarak, müzeleri kapsamaktadır. Müzecilik kavramının tanımlanmasında, kültürel mirası koruma işlevi ele alınmaktadır. Söz konusu müze yapılanmasında, arkeolojik kazılardan elde edilen eserlerin korunma ve sergilenme ihtiyaçları üzerinde durulmaktadır. Bu bağlamda, Kaman Kalehöyük Arkeoloji Müzesi mimari yaklaşım, lokasyon ve tarihi duyarlılık nedeniyle tez çalışmasının özünü oluşturmaktadır. Belirlenen kuramsal çerçevede; yaz ve kış aylarında olmak üzere iki farklı iklim koşulunda alan tespit ve değerlendirme çalışması yapılarak; kazı başkanı, müze müdürü ve diğer çalışanlarla görüşmeler yapılmıştır. Müze yerleşkesi kapsamındaki mimari ve iç mimari yapılanmalar ile bu yapıların detayları yerinde incelenmiş ve fotoğraflanmıştır. Gerekli literatür taramaları neticesinde alınan teorik bilgilerle, elde edilen alan çalışması sonuçları derlenerek bu tez çalışmasını yapılandırmıştır. Koruma ve sergileme yöntemlerinde teknolojik yaklaşımlar bu tez çalışmasına konu olmakla; kimi kültürel ve akademik çalışmalara kaynak sağlamakla birlikte, eğitim alanında alternatif mekanların kullanılmasına dikkat çekerek, bu bağlamda müzelerin eğitimle ilgili yüzünü aydınlatmaktadır.
Buto yüzey araştırmaları ve kazılarında ele geçen Hellenistik Dönem amphoraları

Buto, Nil Deltası'nın 15 km. doğusunda, Kafr-el-Sheik kentinin sınırları içerisinde yer alır. Sektörü, Ptolemaioslar Dönemi'ndeki yerleşimlerden biri olması nedeniyle önemlidir. Buto'da P5 Sektörü'nde 2007- 2010 yılları arasında, Prof. Dr. P. Ballet tarafından yüzey araştırmaları ve kazılar yapılmış ve Ptolemaioslar Dönemi'ne ait çok sayıda amphora ele geçmişştir. Bu amphoralar arasında, Mısır üretimi ve ithal amphoraların yanı sıra, Mısır'da üretilmiş taklit amphoralar da saptanmıştır. Bu tez çalışmasının amacı, antik dönemde Nil Deltası için önemli bir yerleşim olan Buto'nun P5 Sektörü'ndeki Hellenistik Dönem amphoralarını incelemek, tipolojik ve kronolojik açıdan değerlendirmek; Hellenistik seramik kronolojisindeki yerlerini belirlemek, Buto'nun Hellenistik dönemdeki üretim, ekonomi ve ticareti faaliyetlerini incelemektir. Ele geçen amphoralar form ve kil yapıları açısından incelenmiş, kazı verileri ve yakın merkezlerdeki benzerleri dikkate alınarak kronolojik açıdan değerlendirilmiştir.
Ionia bölgesi kurucu mitosları

Ktistes, kentlerin tanrısal, kahramansal veya tarihsel kurucularınaverilen isimdir. Arkaik Dönem'de koloni kurucularına verilen oikistes unvanının yerini, Hellenistik Dönem'de ve özellikle de Roma Dönemi'nde ktistes alır. Antik Dönem'de kent kurucuları, oikistes ve ktistes dışında bazı durumlarda arkhegetes veya arkhegos kelimeleri karşılamaktadır. Kent kuruluşmitosları hakkında geleneksel görüş, kolonizasyon sürecinde göç eden Hellenhalklarının Anadolu'ya geçerek burada yerli halkla savaştıkları ve burada kentlerikurduklarıdır. Başlangıçlar önemlidir. Başlangıç; gündemi, tonu ve standardı belirler. Antik Dönem'de özellikle şehirlerin, devletlerin ve halkların kökenleri hakkındaki, başlangıçhikayelerine karşı büyük bir ilgi vardır. Bu hikayelerde, mitoslar tarihsel gerçekliklebirleştirilerek anlatılır. Ancak mitos ve tarih terimleri bir birbirine zıt ifadelerdir. Bazı kentlerin, kuruluş mitosları ve mitolojik ktistes hikayeleri, Anadolu'da yaşayan yerli halka karşı yapılan savaş ve baskıları anlatmaktadır. Bu çalışmada, Kolonizasyon Dönemi'nde Ionia'ya geçen Hellen halklarınınkurduğu kentler ve bu kentlerin mitolojik kuruluş öyküleri, ktistes'leri, inanç ve kültürleri incelenmektedir. Çalışmada kullanılan veriler, EskiHellen ve Roma İmparatorluk Dönemi antik edebi kaynaklardan, epigrafik bulgular, kabartma ve heykel buluntuları ile kentlerin bastırmış olduğu sikkelerden elde edilmiştir.
Klaros'ta Dionysos kültü

Apollon Klarios'a ait bir kutsal alan ve kehanet merkezi olan Klaros'ta Apollon'un yanı sıra Dionysos da tapınım görmekteydi. Epigrafik belgeler ve arkeolojik buluntular kültün esas olarak Hellenistik Dönem'de güçlü olduğunu göstermektedir. Hellenistik Dönem'de Dionysia ve Katagogia'nın kutlandığı epigrafik belgeler yoluyla bilinmektedir. Antik kaynaklar ise Anthesteria'nın Khytroi günü uygulanan Aiora ritüelinin Kolophonlular tarafından kutlandığı bilgisini vermektedir. B. O. A. Sektörü'nde bulunmuş olan M. Ö. IV. yy. sonu-III. yy. başına ait kült konteksti Anthesteria'nın somut kanıtlarını sunmaktadır. . Kontekstte bulunan çok sayıda minyatür khous, Anthesteria'nın Khoes günü kullanılmıştır. Aynı kontekstte bulunan oturan çocuk ve kourotrophos figürinleri khouslar ile birlikte çocuk bakımı ve yetiştirilmesi ile ilgili ortak anlama sahiptir. Hellenistik Apollon sunağının kuzeybatısında bulunmuş olan in situ güneş saati Dionysos'a sunulmuş en geç adak olup sunağın kuzey bölümünün Dionysos'a ayrılmış olduğuna işaret etmektedir. Dionysos'a güneş saati adanmış olması onun geç dönemde Apollon gibi güneşle ilişkilendirildiğini göstermektedir. Bu iki tanrının birlikte tapınım görmesi yaygın bir durumdur ve Klaros'ta özellikle Hellenistik Dönem'de birlikte tapınım görmüşlerdir. İkonografik olarak Dionysos kültü ile ilişkilendirilen daha erken buluntular da söz konusudur. Bunlardan en erkeni Protogeometrik phalloslardır. Bu malzeme Dionysos kültünün Klaros'taki geçmişşine ışık tutmakta ve söz konusu ortak kültün düşünülenden daha erken dönemlere gittiğini göstermektedir. Dionysos'un Klaros'ta çocukların yetiştirilmesi, sağlık, güneş ve tiyatro ile ilgili işlevleri belirlenebilmektedir. Katagogia'nın kutlanıyor olması onun belli zamanlarda ortadan kaybolduğuna ve geri döndüğüne inanılan bir tanrı olduğunu göstermektedir. Olasılıkla Dionysos, Klaros'ta kehanetle de ilgiliydi.
Anadolu'da Urartu savaş aletleri bezeme sanatı

Bu tezde Urartu savaş aletlerinin bezemesinde kullanılan figürler ve bu figürlerin uygulanmasında kullanılan teknikler en geniş şekli ile incelenmeye çalışılmış ve bu eserlerin sınıflandırması öncelikle buluntuların ele geçtiği bölgelere göre yapılmıştır. Daha sonra eserlerin işlevleri, tipleri, yapım özellikleri, üzerlerinde yer alan kompozisyonlar ile motifler incelenmiş ve sonra da Urartularla çağdaş kültürlerin örneklerinin karşılaştırması yapılarak tezin amacına ulaşmasına çalışılmıştır. Bu tezin konusunun araştırılması sırasında birçok sorunla karşılaşılmıştır. Bu sorunların en önemlisi bazı arkeolog ve tarihçilerin kendi düşüncelerini ve tezlerini ispatlamak için, kimi kavimlerin kökenlerini daha eskiye götürerek yeni tezler ortaya koymaları olmuştur. Neticede bu tezlerden yola çıkarak bazı günümüz toplulukları Urartu kültürünü sahiplenmeye çalışmaktadır. Araştırmalarım sırasında bazı savaş aletlerinin ve onlar üzerindeki mitolojik yaratıkların yanlış tanıtıldığı da saptanmıştır. Bu tezde bu durum da göz önüne alınarak savaş aletleri ve mitolojik yaratıklar kimi kaynaklara göre farklı olarak sınıflandırılmıştır.
Batı Anadolu'da ele geçen batı yamacı seramikleri

Gerek Anadolu'da gerek tüm Ege ve Akdeniz kıyılarında Hellenistik Dönem yerleşim tabakaları olan antik kentlerde yapılan kazılarda, yüzey araştırmalarında Batı Yamacı Tekniği ile süslenmiş birçok seramik ele geçmişştir. Küçük Asya'da Batı YamacıSeramikleri'nin en yoğun rastlanıldığı yerin Batı Anadolu olmasından ve üretici kentlerinburada bulunması nedeniyle çalışma konusu olarak bu bölge seçilmiştir. Bu çalışma kapsamında, Batı Anadolu'da ele geçmişş olan Batı Yamacı Seramikleri' nin hangiatölyelerde, hangi atölye etkisinde üretildiğinin ya da hangi atölyeden ithal edildiğinin ve bu atölyelerin birbirleri ile olan benzerlik ve farklılıklarının, form ve bezeme tercihlerinin saptanması amaçlanmıştır. Çalışmada Batı Anadolu kentlerinde gün ışığına çıkarılan ve yayınlanan Batı Yamacı Seramikleri bir araya getirilip yukarıda belirtilen sorulara cevaplar aranmıştır. Yapılan çalışma sonucunda Batı Anadolu'da en etkin üreticinin Pergamonatölyesi olduğu tespit edilmiştir. Pergamon'un Batı Yamacı Seramiği üretimi yapanatölyesi aynı zamanda birçok Anadolu kentini etkilemiştir. Pergamon dışında yerel olarak üretim yaptığı bilinen Ephesos hem Pergamon'dan hem de Attika atölyelerindenetkilenmiştir. Ephesos'un Anadolu kentlerine ihracatı Pergamon ile kıyaslandığında az olmakla birlikte vardır. Pergamon ve Ephesos'un dışında yine bu atölyelerin etkisindeKnidos, Metropolis ve Sardeis'te de yerel üretim yapıldığı bilinmektedir. Ancakburalardaki malların ihraç edilip edilmediği henüz ispatlanamamıştır ve buralarda üretilenseramiklere benzer seramikler bazı küçük merkezlerde ele geçmişştir. Bu tarzda süslenenseramiklerin genelde içki, servis ve mutfak kaplarından oluştuğu tespit edilmiştir. Süsleme unsurları olarak; sarmaşık, asma yaprakları, yunus balıkları, kolye motifleri, dalga motifleri, geometrik desenler gibi naturel ögeler tercih edilmiştir. Bu süslemelerbüyük atölyeler dışında üretim yapan küçük merkezlerde yerel özellikler göstermektedir. Batı Anadolu'da Batı Yamacı Tekniği'yle dekore edilmiş vazoların M. Ö. 3. yüzyılın başlarından M. Ö. 1. yüzyılın sonlarına kadar kullanıldığı anlaşılmıştır.
Maydos Kilisetepe höyüğü Tunç Çağı dokuma aletleri

Maydos Kilisetepe Höyüğü Kuzeydoğu Ege'de, Çanakkale Boğazı'nın batı yakasında, Eceeabat ilçesinde yer alan, Gelibolu Yarımadası'nın en büyük höyüklerinden biridir. Maydos Kilisetepe'de 2010 yılında başlayan ve günümüze kadar devam eden arkeolojik kazılar sonucunda yerleşimde M. Ö. 3. bin yıldan günümüze kadar uzanan tabakalar tespit edilmiştir. Bu tez çalışması, Maydos Kilisetepe'de 2011- 2018 yılları arasında yapılan arkeolojik kazılar sırasında ele geçen dokuma aletlerinin analizlerini içermektedir. Maydos Kilisetepe'nin Tunç Çağı tabakalarından gelen bu malzemeleri incelediğimizde, yerleşimde dokumacılıkta kullanılan farklı işlevlere sahip üç tip dokuma aleti tespit edilmiştir. Bunlar ağırşaklar, dokuma tezgah ağırlıkları ve makaralardır. İp üretimi için önemli bir yere sahip olan ağırşaklar, Maydos Kilisetepe'de çeşitli formlara, boyutlara ve ağırlıklara sahiptir. Bu durum yerleşimde farklı incelik ve kalınlıkta ip üretildiğini göstermektedir. Ağırşaklar beş ana tipe sahiptir. Ayrıca ağırşaklar üzerinde görülen bezemeler beş grup altında incelenmiştir. Yerleşimde çözgü ağırlıklı dikey dokuma tezgah ağırlıklarının kullanıldığını gösteren dokuma tezgah ağırlıkları beş ana tip altında incelenmiştir. Dokumacılıkta genellikle ip sarmak amacıyla kullanılan makaralar iki ana tipe sahiptir. Çalışmanın sonucunda, Maydos Kilisetepe'de Tunç Çağları boyunca dokumacılığın aktif olarak yapıldığını ve günlük hayatın bir parçası olduğunu arkeolojik verilere dayanarak söyleyebiliriz.
Demir Çağı'nda Diyarbakır bölgesi

Bu çalışma Demir Çağı'nda Diyarbakır bölgesinde yaşanan siyasal gelişmeler ve bu dönemde yerleşim gören merkezler konusunda bilgiler vermektedir. Tarih öncesi dönemden itibaren yerleşim gören Diyarbakır bölgesi M. Ö. 13. yüzyıldan itibaren Asur egemenliğine girmiş ve Yeni Asur İmparatorluğu'nun yıkılışına kadar Asur için önemli bir bölge olmuştur. Yapılan kazı çalışmaları Erken Demir Çağı'nda yaşanan kısa bir kesinti dışında Diyarbakır ve çevresinde yoğun bir Asur etkisi olduğu göstermektedir. TAÇDAM Projesi ile bölgede birçok merkezdesürdürülen kazı çalışmaları, Amedi ve Tuşhan gibi Yeni Asur eyalet merkezleri ile çevresindeki diğer önemli yerleşmelerin lokalizasyonlarının yapılmasını sağlamıştır.
Smyrna Hellenistik ve Roma Devri heykeltıraşlk eserleri

Smyrna, İonia Bölgesi'nin en önemli liman kentidir. Lysimakhos'un kenti yeniden kurmasından sonra hızla gelişmiş ve güçlenmiştir. Roma döneminde kentin nüfusunun 100 .000'den fazla olduğu bilinmektedir. Çalışmanın temel amacı, kazılarda ortaya çıkarılan eserlerden hareketle, Smyrna'nın Hellenistik ve Roma dönemindeki heykeltıraşlığının niteliğini ve üslubunu analiz etmektir. Bunun yanı sıra bu çalışmada hedeflenen amaçlardan biri de belli bir sanat zevkinin ürünü olan eserlerin üretim süreci ile olan ilişkiselliğini de ortaya koyabilmektir. Katalog bölümü çalışmanın esasını oluşturmaktadır. Eserler bu bölümde tüm özellikleriyle tanımlanmış, benzer örneklerle karşılaştırılıp tarihlendirilmiştir ve eserlerin tartışmaları burada yapılmıştır. Giyimli kadın ve erkek heykelleri, portreler, mitolojik figürler, mezar steli, adak steli ve mimariye bağlı kabartmalar genel konuları yansıtmaktadır. Agora kazılarında ortaya çıkarılan eserler, Agora için çalışmış olan bir heykel atölyesinin varlığını kanıtlamaktadır.
Kentsel arkeolojik alanlardaki koruma sorunsalının soli-pompeiopolis örneğinde irdelenmesi

İnsanlığın en büyük devrimlerinden biri tarımın keşfi olmuştur. Yerleşik hayata geçilmesi ile birlikte kentleşme süreci başlamış olarak kabul edilebilmektedir. Toplumun ekonomik, kültürel ve sosyal gelişimi kentlere yansımış ve günümüze kadar büyük değişim ve dönüşümler yaşanmıştır.19. yy itibari ile kentlere bakış açıları da değişmeye başlamıştır. Geçmişi koruma anlayışı tarihi değerlerin geleceğe yansıtılması amacı ile gelişim göstermeye başlamıştır. Kentlerin savaşlar ile yıkıma uğraması, hızla büyüyen nüfus sonucu gelişen sosyal ve ekonomik hayatın kentlere olan yansıması tarihi dokunun tahribine neden olan faktörlerin başında gelmektedir. Özellikle Avrupa ülkelerinde bu tahribatın önüne geçebilmek için 'Kentsel Arkeoloji' kavramı gelişim göstermeye başlamıştır. Kavramın gelişmesi ile birlikte birçok sivil toplum örgütü, devletlerin ilgili birimleri ve bilim insanları bu konularda gerek akademik gerek uygulamalı çalışmalar yapmaya başlamışlardır. Aynı zamanda disiplinler arası çalışma gerektiren kavram konusunda arkeologlar, mimarlar, şehir planlamacıları ortak çalışmalarla çok katmanlı kentlerdeki tarihi dokunun korunması ve sürdürülebilirliği için projeler üretmişlerdir. Avrupa'daki gelişmelerin yansımaları Türkiye üzerinde de etkili olmuştur. Kentleşmenin her evresinin izlenebildiği Anadolu toprakları kentsel arkeoloji kavramı konusunda oldukça zengindir. Fakat henüz yeni yapılaşma karşısında yeterli değer ve çalışma yapılamamaktadır. Bu çalışmada kentleşmenin gelişim evrelerine paralel olarak kentsel koruma anlayışının da gelişimi, oluşturulmaya çalışılan koruma algısı hususunda yapılan çalışmalar, sorun ve öneriler örnek kent Mersin üzerinden anlatılmıştır.
Altıntepe Urartu tapınağı

Altıntepe bugünkü Erzincan ili, Üzümlü ilçesi sınırlarında, Erzincan ? Erzurumkarayolunun 12. km'sinde bulunmaktadır. Ovaya hakim bir yapıda olan Altıntepe, 60 myüksekliğinde, volkanik bir tepedir. Daha önce, bu alanda Prof. Dr. Tahsin ÖZGÜÇtarafından 1959- 1968 yılları arasında kazı çalışmaları yapılmış ve Urartu dönemine ait bir kale yapısı ortaya çıkmıştır. Bu yerleşim içerisinde; Tapınak, Apadana, depo binası, sur duvarları, amacı saptanamayan odalar, tepenin güney yamaçlarında 3 adet yeraltı oda mezarı ile yanı başlarında Açıkhava tapınağı ortaya çıkarılmıştır. Kazılarınaara verilen Altıntepe'de ikinci dönem kazılarına, Bakanlar Kurulu kararı ile 2003 yılında Prof. Dr Mehmet KARAOSMANOĞLU başkanlığında başlanmıştır. Altıntepe tapınağında ikinci dönem kazılarında, yeni veriler ortaya çıkmış ve bu veriler ışığında tapınagın mimari yapısı incelenmiştir. Kare planlanlı olan bu yapı, dört tarafırevaklı dikdörtgen bir avlu ile çevrelenmiş ve bu avluya bağlı üç adet kült odası olduğu düşünülen yapılar bulunmaktadır. Urartu, standart planlı kule tipli tapınaklarından biri olan butapınağın uzunluğunun 15 ile 20 arasında düşünülmüş ve tapınağı çevreleyen revakların ikievreden oluştuğu anlaşılmıştır. Tapınak hakkında daha önce yapılan yeniden kurmadenemeleri incelenmiş ve eldeki veriler ışığında tapınağın yeniden kurma denemesi yapılmıştır.
Çanakkale Arkeoloji Müzesi'ndeki Troas bölgesi Hellenistik dönem seramikleri

Efsaneler yurdu ve Akalıların Anadolu'ya ilk ayak bastığı yerdir Troas, doğu ile batı kültürünün kesiştiği önemli bir kavşak noktası. Coğrafi konumu itibarıyla tarih boyunca birçok kültürün izlerini taşıyan böylesine önemli bir bölgenin yeterince araştırılmamış olması Arkeoloji dünyası açısından önemli bir eksikliktir. Anadoluda olduğu gibi bölgede de Hellenistik dönem seramiğinin ayrıntılıca incelenmemesi, dönem içerisindeki kültür ve etkileşimin ayrıntılıca ortaya çıkarılamamasında önemli bir etken olmuştur. Bölgenin Hellenistik dönem seramiği konusunda kapsamlı bir bilgi edinilmesi ve bahsedilen eksikliklere ışık tutmak amacıyla yapılan bu çalışmanın ilk bölümünde, bölgenin tarihi coğrafyası, amaç, kapsam, yöntem ve araştırmalar konusuna değinilmiştir, ikinci bölümde ise, Hellenistik dönem seramiği ve sanatı hakkında bilgi verildi. Çalışmanın en önemli kısmım oluşturan üçüncü kısımda, Çanakkale Arkeoloji Müzesindeki Troas bölgesi Hellenisrik dönem seramikleri, kap formları ve gelişimleri ile çevre kültürlerle etkileşimi konusu ayrıntılıca ele alınmıştır. Son bölümde'de katalog, kaynakça ve levhalara yer verilmiştir. Sonuçta; kendi içerisinde zengin bir çeşitliliğe sahip olan Troas Bölgesi Hellenistik Dönem seramiği, özellikle İ. ö. II. yy. 'dan sonra, kıyı yerleşimlerde belirgin biçimde izlenebilen, dış etkilere maruz kalmıştır.
Identity in Pontus from the achaemenids through the Roman period

Pontus Krallığı M. Ö. 302- 64 yıllarında Karadeniz Bölgesinde hakimiyet sürdü ve geniş coğrafi sınırlara ulaştı. Kuruluşundan yıkıldığı güne kadar pek çok kültürü topraklarında ağırladı. Bu yeni kültürlerle beraber gelen değişikliklere dönemler boyunca uyum sağlamaya çalıştı. Bu tezin amacı, bu geçiş dönemlerine yapılan teorik yaklaşımlar ışığında materyal kültürü incelemek ve kimlik yapılarına dair etkilerini gözlemlemektir. Aynı zamanda, toplumsal kimlik yapılarının entegrasyon süreçleri sırasında ne gibi değişikler gösterebileceğine dair teorik bir yaklaşım getirmektir. Son olarak bu çalışma, bu değişikliklerin gönüllü olarak mı yoksa kasıtlı uygulanan bir politikanın sonucu olarak mı gerçekleştiğini anlamaya çalışmakta ve bu değişikliklerin topluma nasıl aşamalı olarak uygulandığını araştırmaktadır.
Assos kenti Yunan ve Roma Dönemi zeytinyağı, şarap ve un üretim aletleri

Çanakkale İli, Ayvacık İlçesi'nde bulunan Assos Antik Kenti'nde kazılarda ele geçmişş ve halen arazide olup yüzey buluntusu olarak kayıtlara girilen Yunan ve Roma Dönemlerine ait zeytinyağı, üzüm ve tahıl ürünlerinin işlenmesi aşamasında kullanılan öğütme ve ezgi taşları bu yüksek lisans tezinin ana konusunu oluşturmaktadır. Araştırma kapsamında 121 tane örnek incelenmiş ve yakın çevreden örneklerle benzerlikleri sorgulanmıştır. Assos'un tarihçesi, coğrafi konumu, çevresel kaynakları, ekonomisi, tarımsal ürünleri dönüştürmede kullanılan aletlerin teknolojisi göze alınarak ağırlıklı olarak öğütme ve ezgi taşları tipolojileri ve farklılaşmaları incelenmeye çalışılmış. Bu çalışma ile üretim aletlerinin tipolojilerin oluşturulması, işlevsel açıdan açıklanması, teknolojik özelliklerinin benzerleriyle karşılaştırılması ve buna bağlı üretim teknolojilerinin incelenmesi öncelikli olarak da mevcut arkeolojik verilerin kataloglanıp tanımlanması hedeflenmiştir. Söz konusu teknolojilerin, ezme işlevli aletlerin ve öğütme taşlarının kullanım gördüğü alan ve coğrafi şartlara bağlı olarak farklılıklar gösterse de temelde aynı amaç için üretildiği; bu eserlerin günlük hayata ilişkin ürünlerin dönüştürülmesinde kullanılmış olduğu görülmüştür. Geçmişten günümüze gelen bu örneklerin özellikle Assos yerleşim haritası üzerindeki dağılımı ve üretimine ilişkin veriler elde edilmiştir. Eserlerin büyük bir kısmı Yunan ve Roma dönemlerine ait olup, bazı örneklerin Bizans döneminde ve daha geç dönemlerde de benzer ve farklı amaçlarla -duvar yapımı gibi- kullanıldığı anlaşılmıştır.
Sinop 2015 yılı İncedayı mahallesi kazılarında ele geçen Roma Dönemi definesi

Antik Çağda Paphlagonia olarak adlandırılan bölge sınırları içerisinde yer alan Sinope, yaklaşık 41.2 - 43.5 paralelleri ve 34.5 - 35.3 meridyenleri arasında bulunmakta ve etrafını Samsun, Çorum, Kastamonu ve Karadeniz çevrelemektedir. Anadolunun en kuzeyinde bir yarımada üzerinde yer alan kent, Karadenizde en erken kurulan ve sikke darp eden kentlerden biridir. Sinope, önemli bir ticaret ve kültür merkezi olması özelliğini tarih boyunca sürdürmüştür. Çalışmada Sinop 2015 yılı İncedayı mahallesi kazılarında ele geçen Roma Dönemi Definesi incelenmiştir. Definedeki 162 bronz sikke temizlenmiş, sadece 135 sikke okunabilmiştir. Geriye kalan 27 sikke ise aşırı korozyon nedeniyle çalışmaya dahil edilmemiştir. Definedeki sikkelerin toplam 12 imparatorun saltanat yıllarını kapsadıkları belirlenmiş ve define sikkeleri 17 farklı imparator adına basılmıştır. Definedeki imparator, imparatoriçe ve imparatorların caesarlık dönemlerine ait olan sikkelerin dağılımına bakıldığında en fazla III. Gordianus'a ait sikke görülmektedir. Sikkeler imparatorlarına göre kronolojik olarak sıralanmıştır. Tanımlanan sikkelerin darphaneleri ve darp yılları belirlenmiştir. Definedeki sikkelerin tamamına yakını (134) definenin ele geçtiği Sinope, sadece 1 sikke Trapezus darplıdır. Definedeki en erken sikke (MS 159) ile en geç sikkeyi (MS 260) göz önünde bulundurursak aynı dönemde bu sikkelerin piyasada olduğu, hepsinin kullanımının devam ettiği için sikkelerin sirkülasyonu açısından önemlidir. Erken tarihli sikkeler 100 yıl gibi bir süre boyunca değerlerini koruyup kullanımda kalmışlardır. Gallienus zamanında darp edildikten hemen sonra dolaşımdan çekilen sikke olma özelliği gösteren definenin oluşturulma şekli, dolaşımdaki sikkelerin tasarruf amaçlı değil, acil durum nedeniyle toplanmış olduklarını gösterir. Sonuç olarak define içerisindeki en geç tarihli sikkeden yola çıkılarak definenin gömü tarihi belirlenmiştir. Definenin, MS 3. yy ortalarında gerçekleşen Goth istilasından Sinope'nin de etkilendiğini gösteren ilk arkeolojik veriler olabileceği söylenebilir. Böyle bir istilanın definenin gömü tarihine bakıldığında; MS 260 tarihinde veya hemen sonrasında gerçekleştiği söylenebilir.