turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Ege'de karmaşık toplumun ortaya çıkışının mimari yansıması: Bey evleri

Surla çevrili yerleşim yerleri, bazı yerleşim yerlerinde saptanan anıtsal yapılar, çömlekçi çarkının kullanımı, metal endüstrisinin gelişimi ve prestij malları gibi Erken Tunç Çağı'nda Ege'de görülen yenilikler, basit çiftçi köy toplumundan karmaşık topluma geçiş süreci olarak kabul edilmektedir. Bu tez çalışmasının temel amacını, Batı Anadolu, Doğu Ege Adaları ve Kıta Yunanistan'da bazı yerleşmelerde ortaya çıkartılan ve sıradan konutlardan, boyutu, konumu ve inşa tekniği ile ayrılan yapıların kronolojisini, formunu ve işlevini saptanmak oluşturmaktadır.
İsmail Akçura koleksiyonundaki heykeltıraşlık eserleri

'İsmail Akçura Koleksiyonundaki Heykeltıraşlık Eserleri' isimli bu çalışmanın konusunu Akçura koleksiyonunda yer alan ve Manisa Müzesi envanterine kayıtlı bulunan yedi adet heykel başı oluşturmaktadır. Söz konusu heykel başları koleksiyona satın alma yoluyla katılmıştır ve tamamının Roma Dönemi özellikleri taşıdığı saptanmıştır. Eserler Roma heykeltıraşlığının iki önemli alanı olan Yunan özelliği taşıyan kopya eserler ve Portrecilik sanatı çerçevesine yerleştirilmektedir. Çalışmanın ana bölümünde eserler Kadın ve Erkek başları olmak üzere iki alt başlık şeklinde ele alınmıştır ve stilistik ve teknik açıdan incelenmiştir. Koleksiyon eserlerinin oluşturduğu önemli bir sorunsal başların orjinalliği konusudur ve araştırma çerçevesinde bu sorunun cevaplanması hedefler arasında yer almıştır. Bu amaçla eserler detaylı bir şekilde tanımlanmış, saptanan benzerleri ile stilistik ve teknik açıdan karşılaştırılarak yorumlanmış ve tarihlendirilmeye çalışılmıştır ve orjinallikleri değerlendirilmiştir. Araştırmanın sonunda eserlerin Roma Dönemi benzerleri ile yapılan karşılaştırmalar ve birbirleri ile sahip oldukları ortak noktaların değerlendirilmesi yedi eserden altısının modern kopya olarak saptanmasına sebep olmuştur.
Hellenistic settlement in Smooth Cilicia

Bu tez Ovalık Kilikya'daki Helenistik Dönem yerleşimlerinin doğasını, mimari ve malzeme kültürünün diğer yönleri için açık, tabakalaşmış kanıt veren çoklu-dönem yerleşimleri perspektifinden inceler. 1990'lardan önce, böyle bir çalışma yapmak imkansız olabilirdi. Bölgede, kanıt sunabilecek tek kazı projesi Tarsus idi. Bunun dışında, Helenistik Dönem sadece yazılı kaynaklardan ve yüzey araştırmalarından bilinmekteydi. Günümüzde, Tarsus'takilere ek olarak, Soli-Pompeiopolis, Sirkeli Höyük, Tatarlı Höyük ve Kinet Höyük'te yapılan kazılar sayesinde, Helenistik yerleşimlerin doğasını incelemek için yeterli veri mevcuttur. Bu tez, öncelikle, yerleşmeler üzerinde etkileri olabilecek olan tarihi olayları ve coğrafik özellikleri inceler. Bununla birlikte, tezin odak noktası, mimari ve mimarinin Helenistik asırlar boyunca gelişimi ve seramikler ile tabakalaşmış kontekstlerden gelen diğer kültürel malzemelerdir. Bu çalışmada kullanılan veriler genellikle, ya Tarsus'unki gibi detaylı olan ya da günümüz kazı projelerininki gibi kısa ve ilk değerlendirme niteliğindeki kazı raporlarından gelir. Bu tez, Ovalık Kilikya'nın çoklu-dönem yerleşimlerindeki Helenistik Dönem 'in, Yunanistan, Batı Anadolu veya Mısır'daki anıtsal ve etkileyici yapılar verenlerin aksine, basit yapılardan oluşan küçük kasabalarla karakterize olduğu sonucuna varır. Tarsus-Gözlükule dışında, bu yerleşmelerdeki iskan, bir önceki Pers Dönemi'nden devam etmekteydi. Roma Dönemi'nde, bu yerleşmelerin çoğu, yakılanlardaki başka yerlerde anıtsal ve etkileyici yapılarla yeniden kurulmak üzere terk edildiler.
Türkiye'de özel müzeciliğin gelişim süreçleri ve üniversite müzeleri

T. C. Kültür ve Turizm Bakanlığının, özel müzeler ve denetimleri hakkındaki yönetmeliğinde dediği gibi tüm Bakanlıklar, kamu kurum ve kuruluşları, gerçek ve tüzel kişilerle vakıflar, Kültür ve Turizm Bakanlığından izin almak şartıyla kendi hizmet konularının veya amaçlarının gerçekleştirilmesi için her çeşit taşınır kültür ve tabiat varlığından oluşan koleksiyonlar meydana getirebilir ve özel müzeler kurabilirler. Bakanlığın bu yönetmeliği çerçevesinde daha önce ülkemizde devlet eliyle, değişik zaman dilimlerinde kurulmuş ve faaliyette bulunan müzelerimize ek olarak sayıları artık devlet müzeleriyle yarışan özel müzelerimizin kuruluş ve faaliyetlerine değinilmiştir. Tüm dünyada olduğu gibi Türkiye'de de müzeciliğin safhalarından ilki olan toplama, ikincisi olan saklama ve üçüncüsü olan teşhir evrelerinin ilk ikisinde müzecilik faaliyetlerinde herhangi bir sıkıntı olmamasına rağmen, üçüncüsü olan eserlerin sergileme üslubu yani teşhir ve tanzim konusunda bir miktar geç kalınmış olduğunu düşünmekteyim. Bu nedenle bu tezin Kültür ve Turizm Bakanlığının denetiminde faaliyet gösteren üniversite müzelerinin bir araya derlenmiş şekilde yazılmış ilk yazılı kaynak olduğunu ifade etmek isterim. Ayrıca; ülkemizde Kültür ve Turizm Bakanlığının denetiminde faaliyet gösteren, sayıları 34 adet olan Üniversite Müzelerimizin sayılarının giderek artmasını üniversitelerimizin eğitim ve öğretim görevlerinin yanında kültürel miras bilincini de kazandırmaları görevlerinin olduğunu düşünmekteyim.
Börükçü kazılarında bulunan klasik dönem seramik kaplar

Bu çalışmada Antik Çağda Karia Bölgesi sınırları içerisinde bulunan, günümüzde ise Muğla İli, Yatağan sınırları içinde yer alan, Börükçü Mevkiin'de 2003- 2008 yılları arasında yapılan arkeolojik kazı çalışmaları sırasında ortaya çıkartılan Klasik Dönem Seramik Kaplar ele alınmıştır. Günümüzde olduğu gibi Antik Çağ toplumlarında da bir yerleşim yerinin veya bir bölgenin ekonomik, kültürel ve sosyal yapısını anlamak açısından o topluluğun üretim faaliyetlerinin bilinmesi büyük önem taşımaktadır. Börükçü Mevkii Stratonikeia Antik Kenti ile Lagina Kutsal alanı arasında yer alan kutsal yol üzerinde, yamaçlık alana kurulmuş bir yerleşim yeridir. 2002 2009 yılları arasında bu bölgede gerçekleştirilen arkeolojik kazılarda, zeytinyağı işlikleri, şarap işlikleri, dokuma atölyeleri, seramik fırınları ve nekropol alanları ve nekropol alanı içerisinden çok sayıda mezar ortaya çıkarılmıştır. Bu alanlardan çıkan Klasik Dönem seramik kaplarla ilgili yaptığımız çalışmalarda bölgede hem yerel gri üretimli, hem de yerel siyah firnisli seramik üretiminin gerçekleştirildiği anlaşılmıştır. Bunun yanı sıra bölge siyah ve kırmızı figürlü ithal seramik alışverişinde de bulunulduğu anlaşılmaktadır. Gri üretimli seramikler içinde oldukça fazla sayıda seramik form yer almakta olup ilk sıraları oinochoe, kase ve bolsallar oluşturmaktadır. Börükçü yerel gri üretimli seramiklerin ve yerel siyah firnisli seramiklerin Anadolu'da Daskleion, Klazomenai, Sardes, Simyrna, Karaçallı Nekropolü, Tarsus ve çevresi, Neandria, Xanthos, Letoon, Knidos Kap Krio merkezleri, Anadolu dışından Attik, Korint, Olynthus, Rodos, Samos, Kıbrıs ve Tunus bölgelerinden izler taşıdığı tespit edilmiştir. Siyah firnisli, kırmızı figürlü ve siyah figürlü seramikler Attika bölgesi ile ilişkilidir. Böylece Börükçü Mevkii ve dolayısı ile çevresinin Klasik Dönem'de Akdeniz ve Ege Bölgesi ile yoğun bir ticari ve kültürel alışveriş içinde olduğu anlaşılmaktadır.
Küçükçekmece göl havzası kazıları unguentariumları

Küçükçekmece Göl Havzası kazıları İstanbul'da Küçükçekmece Gölü'nün batı yakasında 2009 yılından itibaren sürdürülmektedir. Çalışmanın konusunu 2009- 2013 yılları arasında yapılan kazı çalışmalarında bulunan unguentariumlar oluşturmaktadır. Unguentariumlar incelendiğinde 'İğ Gövdeli' ve 'Geç Antik Çağ' unguentariumları olarak adlandırılan iki tipte oldukları saptanmıştır. İğ gövdeli unguentariumlardan 3 adet dip parçası bulunmuş olup diğer kazılardaki örneklerle karşılaştırılarak MÖ 3-2. yüzyıla tarihlendirilmiştir. Geç Antik Çağ unguentariumlarından ise incelenen unguentariumlardan 477 adeti bu tez kapsamında kataloglanarak değerlendirilmiştir. Geç Antik Çağ sivri dipli unguentariumları damgasız ve damgalı olarak sınıflandırılarak damgalı olanlar da 'Figürlü, ANT, Çift Harf, Çok Harfli, Blok, Çapraz, Kelebek ve Kazıma' damgalar olarak kategorize edilmiştir. Söz konusu unguentariumlarla aynı kontekstten gelen diğer buluntularla birlikte değerlendirilerek MS 6-7. yüzyıla tarihlendirilmiştir. Geç Antik Çağ unguentariumunda tespit edilen kalıntıya TÜBİTAK MAM'da yaptırılan analiz sonucunda rastlanılan maddelerden yola çıkılarak söz konusu kaplarda ilaç muhafaza edildiği sonucuna ulaşılmıştır. 12-17 E-G açmalarında ortaya çıkarılan bazilikal planlı yapının güneybatısında 11-14 I-M açmalarında yer alan Martyrion? olabilecek sekizgen planlı yapının da bulunmasıyla birlikte Geç Antik Çağ unguentariumlarının bulunduğu mekanın depo olabileceğini yapının ise sağlık kapsamında bir dini tedavi merkezi olabileceği düşünülmektedir. Sekizinci kazı sezonunu geride bırakan kazıda küçük açmalarda ele geçen çok fazla arkeolojik buluntu havzada bulunan yerleşimin önemini göstermekte olup ilerleyen zamanlarda yapılacak kazı çalışmalarıyla birlikte daha net yorumlar yapılabilecektir.
Isauria'daki Philadelphia metal buluntuları

Bu doktora tezi Karaman ilinin Ermenek ilçesine bağlı Gökçeseki köyünde yürütülen arkeolojik kazı çalışmalarında ele geçen buluntularden, metal malzeme ile üretilmiş olanların değerlendirilmesi hakkındadır. Gökçeseki metal buluntuları 348 adettir ve iyi çalışılmış bronz, demir, az sayıda altın, gümüş ve kurşundan üretilmiştir. Bu buluntular değerlendirilirken öncelikle kullanım amaçlarına göre gruplandırılmıştır. Buluntuların işlevleri göz önünde bulundurularak yapılan gruplamaya göre 206 buluntu Kozmetik/Tıp aleti, 29 buluntu kesici/delici aletler, 82 buluntu takılar, kayış ve kıyafet aksamları, 7 kilit aksamı ve anahtar, 4 adet ayna ve ayna çerçevesi ve son olarak bu gruplara dahil edilmeyen 12 buluntu da ayrıca değerlendirilmiştir. Gökçeseki buluntularının 270'i bronz, 51'i demir, 7'si gümüş, 4'ü kurşun, 3'ü altından üretilmiş metal buluntu ve 3'ü ise bu buluntularla ilişkili olan taş buluntudur. Metal malzemeli küçük buluntuların tanımlanması, değerlendirilmesi ve tarihlendirilmesi oldukça önemlidir. Tez kapsamında değerlendirilen buluntuların çukura planlı dizilimi ve ardından çukurun kapatılması İS 3. yüzyılın ortalarında bölgede büyük bir yıkıma sebep olan Shapur'un seferi (İS 260) ile bağlantılı olmalıdır. Bu bağlamda, çalışılan buluntuların tarihlendirmesi için terminus ante quem İS 1. yüzyıl, terminus post quem ise en geç İS 3. yüzyılın sonudur.
Harmanören mezarlığı metal eserleri

Bu tez çalışması, Isparta İlinde yer alan Harmanören Mezarlığı kazılarında bulunmuş olan metal eserleri kapsamaktadır. Söz konusu yerleşmede kaçak kazılar nedeniyle 1989, 1991 ve 1992 yıllarında Isparta Müze Müdürlüğü'nce ilk dönem kurtarma kazıları gerçekleştirilmiştir. Daha sonra ise kazılar, 1995- 2005 yılları arasında 11 sezon boyunca Isparta Müze Müdürlüğü Başkanlığında ve Mehmet ÖZSAİT'in bilimsel danışmanlığında devam etmiştir. Tezde kullanılan malzeme, bu kazılarda ortaya çıkarılan ve büyük çoğunluğu henüz yayınlanmamış olan, İTÇ II, İTÇ III ve OTÇ dönemine tarihlenen metal eserlerden oluşmaktadır. Tezin amacı Batı Anadolu'nun kazısı yapılmış İlk Tunç Çağı mezarlıklarından biri olan Harmanören'e ait metal eserlerin tipolojik açıdan değerlendirilmesi, başta Batı Anadolu olmak üzere anadolunun diğer bölgeleri ile Yakın Doğu ve Ege adalarındaki bazı yerleşme ve mezarlıklarda ele geçmişş benzer buluntular ile karşılaştırmaların yapılması sureti ile bölgenin madenciliğindeki yeri ve öneminin saptanmasıdır.
Ertuğrul Batığı'ndan ele geçirilen malzemelerin konservasyonu

Bu tez çalışmasına kaynaklık eden organik ve inorganik malzemeler 19. yüzyılın sonlarında, Japonya'nın doğusunda yer alan Kuşhimato yakınlarındaki Oshima adası açıklarında talihsiz bir kaza sonucu tarihe geçen Ertuğrul Fırkateyni'nden ele geçirilmiştir ve malzemelerin kazı sırası ve sonrasında ise gerekli olan konservasyon uygulamalarına devam edilmiştir. Tez çalışması kapsamında, 2007 yılı yüzey araştırması ve 2008 yılında gerçekleştirilen ilk kazı çalışmaları sırasında, gün ışığına çıkartılan fırkateyne ve geminin cephanesine ait çeşitli parçalar ile gemide bulunanların günlük ihtiyaçlarını karşılamada kullanılan malzemelere ait parçalar üzerinde gerçekleştirilen korumaya yönelik uygulamalar, bu uygulamaların aşamaları, eserler üzerinde görülen bozulma türleri ve nedenleri ile uygulamalar sırasında karşılaşılan durumlar konu olarak alınmıştır. Sualtından ele geçirilen organik ve inorganik malzemelerin konservasyon uygulamaları uzun bir zaman ve sabır gerektiren çalışmalardır. Bu tür malzemlerde arındırma işlemi konservasyon uyuglamasının önemli bir bölümünü oluşturur. Eserin yapısı, boyutları ve su altında geçirdiği sürelere göre değişen bir süreç gerektirir. Özellikle organik malzemeler arındırma işlemi sırasında bakteri ve mantar oluşumu için uygun bir yapıya sahip olduğu için üzerinde titzlik ile çalışma gerektiren malzemelerdir. Konservasyon çalışması sırasında malzemenin türü, üzerinde yer alan bozulma ve buluntu anındaki durumu çok iyi tepit edilmeli ve konservasyon uygulamasına bu veriler ışığında bir çalışma programı belirlendikten sonra başlanılmalıdır. Konservasyon uyuglaması için kullanılan aletlerin kalibrasyonunun düzenli aralıklar ile yapılması ise; yapılacak olan ölçümlerin sağlıklı olması açısından da önem arz etmektedir. Bu çalışmaya kaynaklık eden malzemeler üzerinde ne tür bozulmalar görüldüğü, her bir malzeme türü üzerinde korumaya yönelik ne tür önlemler alındığı gibi konular örnek raporlar ile detaylı bir şekilde açıklanmaya çalışılmıştır.
Batı Anadolu Erken Tunç Çağı'nda mutfak kültürü açısından ocak ve fırınlar

İnsanoğlu için ne derece önemli olduğu bu çalışmanın içinde tartışılan ocaklar ve fırınlar Batı Anadolu'da çok eski çağlardan beri evlerde var olan mimari öğelerdir. Bu çalışma içinde; inceleme alanı ve zamanı olarak alınmış bulunan Batı Anadolu ve ETÇ konularında yapılan coğrafi ve kronolojik açıklamalardan sonra ateş ve ocak kavramları antropolojik ve etimolojik açıdan incelenmiş, pişirmenin kültür tarihi içindeki yeri ve önemi tartışılmıştır. Bölgedeki kazısı yapılan höyüklerin ETÇ katlarında ortaya çıkarılan ocak ve fırınların yerleşim yerlerine göre bir dökümü yapıldıktan sonra teknik açıdan bu ocak ve fırınların değerlendirmesine geçilmiştir. Değerlendirme sırasında bu mimari elemanların, sözü edilen dönemde çevredeki diğer kültürlerdekilerle, özellikle Trakya ve Ege Adalarındaki kültürlerle karşılaştırılması da yapılmıştır. Sonuç olarak Batı Anadolu ETÇ yerleşimlerde ortaya çıkarılan fırınların ETÇ kronolojisini oluşturmada keramik, mimari ve küçük buluntu gibi kriterlerin yanında ve onlarla birlikte bir kriter olarak alınması önerilmektedir. Bu çalışma sırasında, çalışma alanı ve zaman dilimi olarak Batı Anadolu ve ETÇ'nın seçilmesinin getirdiği kısıtlayıcılıktan da zaman zaman uzaklaşılmış ve besinleri pişirmek için insanoğlunun kullandığı yöntemlerin kültür tarihi açısından yararlarını saptamak temel amaçlardan biri olmuştur. Ancak; günümüzde interdisipliner çalışmalar sayesinde özellikle sosyal bilimlerde, bilimler arası sınırlar kalktığından ya da daha yumuşatarak söyleyecek olursak, bilim dalları arasındaki geçişlilik çoğaldığından, diğer sosyal bilim dallarının terminolojisinden de yararlanılmıştır. Araştırma konusu olarak seçilen ocak ve fırınlar kült amaçlı olmayıp, özellikle yemek pişirmede kullanılanlar olduğu için, yemek yapmanın kültür tarihi içindeki yeri ile ilgili bir bölüm de çalışmada yer almaktadır. Ocak ve fırınların kültür tarihi açısından kazandığı önem ise bu çalışma içinde kentleşme kavramının incelenmesinde karşılığını bulmuştur.
Thyateira Antik Kenti Roma Dönemi seramikleri (2012-2015 yılları arası)

Thyateira Antik Kenti'nde 2012- 2015 yılları arasında gerçekleştirilen kazı çalışmalarında çok sayıda Roma seramik örneği ortaya çıkarılmıştır. Bu çalışmada incelenen seramik örnekleri Tepe Mezarlığı ve Hastane Höyük alanından ele geçen buluntulardan oluşmaktadır. Çalışmamızda incelenen 104 seramik örneği, 13 guruba ayrılarak değerlendirilmiştir. Büyük çoğunluğu günlük kullanım seramiklerinden oluşan eserler MS 1. yüzyıl ile MS 7. yüzyıl arasına tarihlenen buluntulardan oluşmaktadır. Tepe Mezarlığı alanından bulunan eserler sadece 2012 yılında gerçekleştirilen kazı çalışmalarında bulunan buluntulardan oluşurken, Hastane Höyük alanı buluntuları 2012 ile 2015 yılları arasında gerçekleştirilen kazı çalışmalarında bulunan eserlerden oluşmaktadır. Erken Roma Dönemi'nden başlayarak, Geç Roma Dönemi'ne kadar tarihlenen seramik buluntuları ciddi bir Roma iskanını kanıtlar niteliktedir. Özellikle Tepe Mezarlığı alanı, ŞŞ-8 plan karesinde yapılan kazı çalışmalarında yoğun olarak ele geçen Roma Dönemi'ne tarihlenen buluntular bu açıdan önemli bilgiler vermektedir.
Pamphylia bölgesinde bulunan Attika tipi lahitler

oz Bu yüksek lisans tezinin konusunu Pamphylia bölgesinde bulunmuş Attika tipi lahitler oluşturmaktadır. Tezin kapsamım Pamphylia'da bulunan Antalya, Side ve Alanya Müzeleriyle, bölge ören yerlerinde bulunan Attika tipi lahitler oluşturur. Bu bağlamda bölgedeki tüm müze ve ören yerleri dolaşılmış, saptanan lahitler belgelenmiştir. Arazi çalışmaları dışında lahitlerin analojilerinin ve ikonografik şemalarının belirlenmesi amacıyla kitaplık çalışması yapılmıştır. Tüm bu araştırmaların sonucunda 17 adet lahit kataloglanmış, üzerlerindeki figürlerin mitolojik karakterleri tanımlanmaya çalışılmıştır. Bunun yanı sıra bölgede bir Attika atölyesinin olmadığı eldeki veriler dahilinde saptanmıştır.
Yüzey araştırmaları ışığında Isaura seramikleri

Çalışmanın konusunu, 2010- 2014 yılları arasında Isaura antik kenti yüzey araştırmaları sırasında tespit edilen seramik parçaları oluşturmaktadır. Yüzey malzemeleri üzerine daha önce detaylı bir çalışma gerçekleşmemiştir. Seramikler formlarına göre gruplara ayrılmış ve bilimsel kazı çalışmaları olmadığı için analoji yöntemi ile tarihlendirilmiştir. Seramikler, basit astarlı, spiral bant ve bant bezemeli ve kalıp yapımı kaseler olmak üzere üç farklı astar-bezeme şekliyle karşımıza çıkmaktadır. Bu bezeme grupları arasında spiral bant ve bant bezemeli kaplar Hellenistik Dönem seramik geleneğinden farklı olduğu için ayrı bir yer teşkil etmektedir. Bu bezemenin seramiklere uygulanışı, yayılım alanı, çevre merkezlerle ilişkisi ve kökeni üzerinde durulmuştur. Isauria Bölgesinin başkenti olan Isaura antik kenti, Konya Ovasının güneyinde Toros Dağlarının kuzeyinde yüksek bir tepe üzerine kurulmuştur. Günümüzde çevre halkı tarafından Zengibar Kalesi olarak bilinen kent oldukça tahkimlidir. Kurulduğu tepeye tırmanmanın zor olması ve korunan sur ve kule yapılarından, savunma amaçlı inşa edildiği anlaşılmaktadır. Isaura halkı antik çağ yazarları tarafından korsan/haydut olarak nitelendirilmiştir. Toros Dağları ile çevrelenen coğrafyada yer alan kentin Antik Dünyanın genelindeki mutfak kültüründen kopuk olmadığı ancak geleneksel bezemelerden de vazgeçmediği görülmüştür. Kentte Erken Hellenistik'ten Erken Roma Dönemine kadarki sürece ait seramik formları belirlenmiştir. Seramik üretiminin en yoğun olduğu tarih aralığı MÖ 3-1. yüzyıldır.
Konya Ereğli Müzesi cam eserleri

Yurt dışında ve ülkemizde birçok müzede yer alan pişmiş toprak, taş ve metal eserler gibi tıpkı cam eserler de oldukça önemli arkeolojik buluntulardan biridir. Bu eserler kimi zaman cam kap olarak çeşitli amaçlarda kullanırken kimi zaman da süs eşyası olarak kullanılmışlardır. İlk olarak kimlerin bulduğu ve ne zaman kullanılmaya başlandığı tam olarak bilinmeyen camın hikayesi M. Ö. 2. bine dayanmaktadır. İlk örneklerinin Mezopotamya'da bulunması sebebiyle camın bu topraklarda ortaya çıktığı kabul edilmektedir. Çeşitli uygarlıklar ve coğrafyalarda kullanılmaya başlanan cam, esas etkisini Roma Dönemi'nde göstermiştir. M. Ö. 1. yüzyılda serbest üfleme tekniğinin bulunması ile beraber cam eserlerin gerek sayısında gerekse de üretim merkezlerinde olağanüstü bir artış olmuştur. Bazı süreçlerde kesintiye uğrasa da cam, uzunca bir süre insanoğluna hizmet etmiş ve etmeye de devam etmektedir. Ereğli Müzesi'nde toplam 101 adet cam eser yer almaktadır. Bu eserlerden 66'sı cam kap olarak değerlendirilmiş 35 tanesi ise takı ve diğer cam eserler grubuna dahil edilmiştir. Bu cam eserler içerisinde alabastron, amphoriskos, şişe, sürahi, tabak, bardak, unguentarium, merhem kabı gibi camlar yer alırken bilezik, pendant gibi objeler takı olarak değerlendirilmiştir. Son olarak düğme ve ağırlık müzedeki diğer cam eserler olarak ele alınmıştır. Eserlerimiz üzerine yaptığımız çalışma neticesinde bu 101 adet cam eserin formu, işlevi, tarihi ve kökenini saptamaya
Batı Anadolu'nun M. Ö. III. ve II. Bin'e ait pişmiş toprak figürinleri

Batı Anadolu'da Erken Tunç Çağı'nın başından Geç Tunç Çağı'nın sonuna kadar görülen pişmiş toprak fıgürinlerin çoğunluğu hayvan figürini şeklindedir. Az miktarda ele geçen insan figürinleri dinsel açıdan büyük bir önem taşımaktadır. Afyon yakınlarındaki Bavurdu'dan ele geçen Erken Tunç Çağı'na tarihlenen Antropomorfik kap ve Liman Tepe'den ele geçen Geç Tunç Çağı'na tarihlenen Miken Tanrıçası figürini başı dönemin dinsel anlayışını yansıtmaktadır. Bu figürinler Anadolu'da Neolitik dönemden beri var olan Ana Tanrıça fikrinin çağlar boyu devam ettiğini göstermektedirler. Erken Tunç Çağı'na tarihlenen pişmiş toprak hayvan fıgürinlerine kabaca elle şekil verilmiştir. Orta Tunç ve Geç Tunç Çağı figürinleri ise daha özenli yapılmış ve işleme teknikleri açısından çok gelişmiştir. Erken Tunç Çağı'nda sığır cinsi boynuzlu büyükbaş hayvanlar yaygın olarak görülmektedir. Bu özellik o dönemde sığır favnasının yaygın olması ve boynuzlu hayvanların özellikle de boğaların kutsal sayılması ile ilişkilidir. Orta ve Geç Tunç Çağı'nda görülen hayvan figürinleri ise sığır cinsi hayvanlar yanında at, yılan, domuz, ayı, maymun, kaz, geyik ve kuş gibi farklı hayvan türleridir. Erken Tunç Çağı geleneğinde kabaca şekil verilmiş olan hayvan fıgürinlerinin Orta ve Geç Tunç Çağı'nda da devam ettiği görülmektedir. Liman Tepe'den ele geçen ayı fıgürininin gövdesinin şekli Erken Tunç Çağı geleneğinde yapılmış olup, gövdenin çeşitli bezemelerle süslenmesi Orta Tunç Çağı'na ait bir özelliktir. Orta ve Geç Tunç Çağı'nda hayvan başı şeklinde yapılmış pek çok kulp ve akıtacak parçaları ele geçmişştir. Aynı anlayışla yapılmış benzer örnekler Orta Anadolu'da sıkça görülmektedir. Hayvan başı şeklindeki kulp veya akıtacak parçalarının ait olduğu zoomorftk kaplar dinsel törenlerde libasyon amaçlı kullanılmakta idi. Erken Tunç Çağı'nın başından Geç Tunç Çağı sonuna kadar görülen pişmiş toprak insan ve hayvan figürinleri; dönemin faunasını, dinsel inanışlarını, çevre kültürler ile etkileşimlerini, sanat anlayışlarını ve güncel yaşamlarını yansıtması açısından büyük önem taşımaktadır. 33
Başlangıcından M. Ö. I. bin ortalarına kadar eski Anadolu sanatında boğa-insan ve aslan-insan karışık varlıkları ve tasvirleri

Hayvan-insan karışımı varlıklar, Üst Paleolitik Çağ'dan beri bilinmektedir. Mezopotamya, Elam, Kuzey Suriye ve Mısır sanatında ise yoğun olarak, M. Ö. 3. Bin yıldan itibaren görülür. M. Ö. 2. Bin yılbaşlarında, Anadolu ile Mezopotamya ve Kuzey Suriye arasındaki ticari, sosyal ve kültürel ilişkiler artmıştır. Bu ilişkiler sonucunda, Anadolu sanatına Suriyeli, Mısırlı ve Mezopotamyalı sanat ve üslup özellikleri etki etmiştir. Boğa-insan ve aslan-insan karışık varlıkları tasvirli sanat eserlerinde ortaya çıkmaya başlamıştır. Bunlar özellikle Assur Ticaret Kolonileri Çağı'nın bütün silindir mühür üsluplarında ve damga mühür baskılarında görülür. Çatalhöyük'ten açığa çıkartılmış olan insan ve boğa başı tasvirli kap aslında, boğa-adam karışık varlığının çok daha erken bir zamanda Anadolu'daki varlığına işaret edebilir. Tek örnek olmakla birlikte boğa-insan olgusunun insan karışık varlıkları: aslan-adam, kanatlı aslan-adam, bir başı insan diğeri aslan olan adam ve çift aslan başlı adam olmak üzere dört ana tiptedir. Tasvirli sanat eserlerinde her iki mitolojik karışık varlık tipi yüceltme, savaşçı, koruma, ibadet eden veya tapınılan figürler olarak ortaya çıkar.