turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
İonia bölgesi aslanları

Çalışmada ören yerlerinden, müzelerden ve daha önceki yayınlardan toplanan aslanlar, önce kendi içerisinde gruplara ayrıldı. Bu gruplar kendi içlerinde kronolojik açıdan ele alınıp değerlendirildi. M. Ö. 7. yüzyıl, öncesine ait örnekler bulunmadığından İonia bölgesinde aslan heykel ya da kabartmalarının bu dönemden sonra yapılmaya başlandığı anlaşıldı. Arkaik dönem örneklerinin fazlalığına karşın, Klasik, Hellenistik ve Roma dönemlerinde azaldığı dikkati çekmektedir. Başlangıçtan beri koruyucu yönüyle ön plana çıkan aslanların, kapılarda, özellikle de mezarlarda Arkaik dönemden itibaren sevilerek kullanıldığı görülür. İnanç anlayışından kaynaklanan bu kullanımda; Arkaik dönemde yapılan ve ürkütücü bir yüz ifadesine sahip olan aslanlar, Klasik dönemde yerini daha yumuşak yüz ifadeli örneklere bırakır. Hellenistik dönemde ise aslanların doğal görüntüden iyice uzaklaştığı ve soyut bir ifade kazandığı görülür. Bu anlayış Roma döneminde de devam eder. M. Ö. 6. yüzyıldan itibaren mimari yapıların vazgeçilmez bir unsuru olan aslan başı çörtenler, Hellenistik dönem ve sonrasında oldukça sık kullanılırken, Roma döneminde azalan heykellerin açığım kapatmak istercesine aslan protomlu masa ayaklan üretilmiştir.
Development of a presentation framework for an archaeological site case study: Nysa on the meander

Bu çalışma arkeolojik alanların sunumunun, koruma sürecinin etkili bir parçası olarak planlanması üzerine odaklanmıştır. Aynı zamanda, farklı ziyaretçi gruplarına yönelik bilgilendirici ve etkili başlıkların neler olabileceği de tartışılmıştır. ICOMOS Ulluslarası Anıtlar ve Sitler Konseyi, kültürel miras alanlarında etkili yorum ve sunum çalışmalarının yürütülümesine yönelik temel prensipleri belirlemiştir. Bu tez çalışması bu prensip başlıklarını analiz ve değerlendirme başlıkları olarak kullanmış ve alan hakkındaki bilgileri bu başlıkların rehberliğinde toplamıştır. Bu prensipler, 'erişim ve anlama', 'bilgi kaynakları'nın doğruluğu, 'ortam ve bağlam' özeni, 'özgünlük'ün korunması, 'devamlılık' için planlama, 'dahil edilebilirlik' ve araştırma değerlendirme ve eğitim'in devamını sağlamak olarak sıralanabilir. Bu çalışma, yukarıda bahsedilen uluslararası yorum ve sunum ilkelerinin gerekliliğini göz önünde bulunsurarak, Aydın'da yer alan Menderes Nysa'sı arkeolojik alanının yorumu ve sunumunu analiz ve değerlendirmesini yapmaktadır. Bu alan araştırma ve kazı çalışmalarının halen devam ettiği, Roma Dönemi arkeolojik kalıntılarını içermektedir. Öncelikle bu alandaki araştırma, kazı ve koruma çalışmalarının değerlendirilmesi için, alandaki mimari kalıntıların şu anki durumu analiz edilmiştir. Daha sonrasında, Menderes Nysa'sına özel önerilecek sunum çerçevesi için, alanda bulunan sunum çalışmaları analiz edilmiş ve değerlendirişmiştir. Sunum çerçevesi ICOMOS Ename Tüzüğü'nün belirlemiş olduğu ilkeler doprultusunda geliştirilmiştir. Sunum çerçevesi kapsamında var olan uygulamalar, 'Gezi Güzergahı', 'Odak Noktaları' ve 'ziyaretçi Merkezi'dir. Bütün uygulamalar alan için özel olarak değerlendirilip geliştirilmiştir.
Chiliocomum: the ''plain of a thousand villages'' examining the rural settlements in nw of Amasya during the hellenistic and the roman periods by using gis

Mithridat Krallıgı, Karadeniz ve Kuzey Anadolu platosunun arasında yer almaktadır. Hellenistik Dönemdeki Mithridat Krallıgı, M. Ö. 1. Yüzyılda Romamparatorlugunun egemenligi altına girmistir. Strabo bölgedeki yerlesimlerleilgili detaylı bilgi vermektedir. Mithridat Krallıgı'na bir dönem baskentlik yapan ve Roma dönemi önemli yerlesimlerinden biri olan Amasya'yı anlatırken,''Chilliocomum'' adı altında ''bin köylü bir ova''tasvir etmektedir. Bu çalısmanın amacı bahsi geçen ovadaki Helenistik ve Roma dönemi yerlesimdagılımlarını incelemek ve de yerlesimlerin topografya ile iliskisinin Cografi Bilgi Sistemi kullanarak saptamaktır. Bu amaç dogrultusunda, yerlesim, Roma yolları, topografya, toprak ve bugünkü arazi kullanım veri kümeleriolusturulmustur. Bu veri tabanları kullanılarak, raster, yogunluk ve uzaklıkanalizleri yapılmıstır. Sonuçlar, Helenistik ve Roma dönemindeki yerlesimlerin, bazı yerlerde süreklilik gösterdigi, bazı bölgelern terk edildigi ve alternatif alanlar seçildigini ortaya koymustur. Bu analizler dogrultusunda, bahsi geçen dönemler arasında siyasal iktidarın degisimi ve sosyopolitik düzenle baglantılı olarak tartısılmıs ve öneriler sunulmustur.
İzmir Arkeoloji Müzesi'nde korunan Larisa kökenli taş mimari eserler

Çalışma kapsamında, Batı Anadolu'da Aiolis bölgesinde yer alan Larisa antik kentinde bulunan taş mimari eserler konu alınmıştır. 20. yüzyılın ilk yarısında gerçekleştirilmiş kazılardan çıkarılan ve günümüzde İzmir Arkeoloji Müzesi'nde korunmakta olan grup ön plandadır. 2010 yılından bu yana süren yüzey araştırmalarında arazide bulunmuş bazı öğeler de aynı kapsamda değerlendirilmiştir. Çalışmanın ilk kısmında İzmir Arkeoloji Müzesi'nin kuruluşu ve bu süreçte müze koleksiyonuna katılan eserler ile ilgili bilgiler derlenmiştir. Kazılar sırasında İstanbul Arkeoloji Müzeleri ile yapılmış yazışmalar da değerlendirilmiştir. Bu derlemenin amacı 1902 ve 1932- 1934 yılları arasında Larisa'da gerçekleştirilmiş kazılarda ortaya çıkan mimari taş eserlerin İzmir Müzesi'ne ne zaman gönderilmiş olduğunun tespit edilmesidir. Çalışmanın ikinci kısmında Larisa kentinde kazılar sonucu ortaya çıkmış ve İzmir Arkeoloji Müzesi'nde korunmakta olan on iki adet taş mimari eser ve Larisa kazı alanında bulunan sekiz adet parça incelenmiştir. Eserler incelenirken mimari düzendeki sıraları gözetilerek, yapıda en altta yer alan örnek ilk sırada olacak şekilde bir sıralama içinde tanıtılmıştır. İlk olarak belgeleme çalışmaları doğrultusunda elde edilen bilgiler ile eserlerin mevcut durumları detaylı olarak açıklanmış ve ölçüleri belirtilmiştir. Daha sonra eserlerin diğer antik yerleşimlerde bulunan benzer örnekleri sıralanmış ve karşılaştırmalar yapılmıştır. Eserlerin işlev, tarihlendirme ve ait olabileceği yapıların tartışmaları farklı kaynaklardan derlenmiş, güncel öneriler getirilmiştir. Gerek duyulduğu oranda eserlerin tamamlama ve restitüsyon çizimleri yapılmıştır. Boya kalıntısına rastlanmış olduğu belirtilen eser grubu için renklendirilmiş restütisyon önerisi getirilmiştir. Çalışmanın temel amacı, 1940 yılında yayınlanmış 'Larisa am Hermos I' eserinden ilk bilgileri elde edilen taş mimari eserlerin, güncel yayınlar ve belgeleme çalışması doğrultusunda yeniden değerlendirilmesidir. Çalışma kapsamında incelenen eserlerin büyük çoğunluğu antik Yunan mimarisinin geç arkaik dönemine tarihlenmiştir. Bu döneme tarihli mimari eleman örneği nispeten az sayıda olduğundan, çalışmanın o dönemin mimari uygulamaları için de kaynak oluşturması hedeflenmiştir.
Anadolu'da kentleşme süreci

Diğer Yakın Doğu Uygarlıkları'nın aksine, Anadolu'da kentleşme süreci üzerine bugüne değin çok sınırlı sayıda araştırma yapılmıştır. Söz konusu çalışmalarda da, bu sürecin Anadolu'da bir bütün olarak ele alınmaktan ziyade, bölgesel ölçekte ya da belli yerleşim yerleri çerçevesinde tartışıldığı bilinmektedir. Kentleşme sürecini bir bütün olarak ele alan bu çalışmanın temel amacı, Anadolu'da kentleşme sürecinin zamansal olarak başlangıç sınırını çizmek, kentleşmeyi meydana getiren ana dinamikleri saptamak ve kentleşmenin Anadolu'nun tüm bölgelerinde zamansal ya da nitelik ve nicelik açısından türdeş olup olmadığım belirmeye çalışmaktır. Bu amaçla tezin kuramsal bölümünü oluşturan ilk bölümde, öncelikle diğer Yakın Doğu Uygarlıkları esas alınarak kent ve kentleşme olgusu ile kentleşmeye neden olan faktörler tartışılmıştır. Tezin E. Bölüm'ünde, Anadolu'da kentleşme sürecinin başlangıcına ilişkin önerilen farklı görüşler belirtilerek, bu çalışmada kentleşme için kabul edilen zamansal sının belirlemek amacıyla, Neolitik Dönem'den Geç Kalkolitik/ETÇ'ina dek Anadolu'daki yerleşim yerlerinin siyasi ve sosyo-ekonomik gelişimi ele alınmıştır. Tezin III. Bölümü'nde ise, Anadolu'daki kentleşme süreci, yedi alt bölge çerçevesinde, coğrafya, yerleşim modelleri, ve arkeolojik kanıtlar dikkate alınarak incelenmiştir. Sonuç olarak, coğrafi açıdan türdeş özelliklere sahip olmayan Anadolu'yu, siyasi ve sosyo-ekonomik gelişim açısından da, merkezileşme, kentleşme ve 'teritoryal' devlete özgü kent modeli olmak üzere, 3 farklı sürecin karakterize ettiği belirlenmiştir. Merkezileşme süreci, ilk olarak Elazığ-Malatya Bölgesi ve Güneydoğu Anadolu Bölgesi'nde MÖ 4. binyılda görülmektedir. Kentleşme süreci, Anadolu'da sadece, MÖ 2500- 2200/ 2100 tarihleri arasında Güneydoğu Anadolu Bölgesi'nde saptanmıştır. Doğu Anadolu Bölgesi hariç olmak üzere Anadolu'nun geri kalan kısmım ise, MÖ 3. binyılda merkezileşme süreci karakterize etmektedir. Anadolu'nun diğer bölümlerinin aksine, Doğu Anadolu Bölgesi'nde Erken Demir Çağı'na dek merkezileşme ya da kentleşme süreci görülmemekte ve bu bölgeyi söz konusu dönemlerde ekonomik açıdan kendine yeter köyler temsil etmektedir. Doğu Anadolu Bölgesi'nde, kentler, MÖ 1. binyılda Urartu Devleti'nin yükselişinin akabinde görülmektedir. Mezopotamya kentlerinin aksine, Urartu kentleri, ekonomik yaşamın merkezi ya da birer ticaret merkezi şeklinde işleve sahip gibi görünmemektedirler. Bu nedenle Urartular tarafından bölgede inşa edilen ve öncülü görülmeyen kentler yapısall açıdan, 'teritoryal 'devlete özgü kent modeli olarak tanımlanmıştır.
Kekova Koyunun yüksek ayrımlı denizel akustik yöntemlerle jeoarkeolojik araştırması

Bu çalışma, Kekova Koyu' ndan toplanan bir dizi yüksek ayrımlı akustik verinin birbiri ile ilişkilendirilerek yorumlanmasını içermektedir. Çalışmada CHIRP yüksek ayrımlı mühendislik sismiği, yanal taramalı sonar, çok ışınlı batimetri verileri yardımıyla ve arkeolojik gözlemlerle, Holosen döneminden günümüze deniz seviyesi değişimleri ve bölgenin tektonizması ortaya konulmaya çalışılmıştır. Yapılan çalışmalar, Kekova Koyu' nun taban morfolojisinin incelenmesini, adanın kuzey kıyıları boyunca su altında kalmış antik yapı kalıntıları üzerinde tektonik etkinin önemini ve bu etkinin deniz seviyesi değişimleri ile ilişkisi ve bölgedeki sedimantasyon miktarının incelenmesini kapsamaktadır. Çok ışınlı batimetri verileri, çalışma alanının doğusunun, batı basene göre nispeten daha az eğimli bir topografya ya sahip olduğunu göstermektedir. Çalışma kapsamında toplanan akustik verilerden elde edilen batimetri haritasında adanın kuzeydoğusunda ani derinlik değişimi yerine, yumuşak bir şelf düzlüğünün mevcut olduğu görülmektedir. Çalışma alanının batı bölümünde yoğunluk gösteren tortullar yüksek ayrımlı sismik veriler yardımıyla incelenmiş ve Holosen'den günümüze kadar tortul birikimleri hesaplanarak izopak haritası oluşturulmuştur. Kekova adasının kuzeyinde bulunan ve deniz seviyesi değişimlerinin göstergesi olan, su altında kalmış antik mendirekler incelenmiştir. Bu yapıların inşa edildiği tarihte, üst yüzeylerinin yaklaşık yarım metre suyun üstünde olduğu bilinmektedir. Mendireklerin üst seviyelerinin günümüzdeki konumunun ise yaklaşık 1 m suyun altında olduğu gözlenmiştir. Küresel ölçekli deniz seviyesinin son 2000 yılda en fazla yarım metre yükseldiği göz önüne alındığında, mendireklerin yaklaşık 1 m' lik bir çökmeye maruz kalmış olması beklenmektedir. Bu durum, tektonik olarak aktif bir zonda bulunan ve aletsel dönemden bu yana büyük depremlere maruz kalmış bölgedeki yaklaşık 2300 yıldır meydana gelen deniz seviyesi değişimlerinin yanında tektonik çökmeyle ilgili kanıtlar sunmaktadır. Söz konusu tektonizma, çalışma kapsamında toplanan yüksek ayrımlı sismik verilerde gözlenen aktif ve aktif olmayan faylarla da uyuşmaktadır.
Rus arkeologların araştırmalarına göre Asya Hunlarında şehir ve yerleşme

Tarihin en eski ve köklü uluslarından biri de Türklerdir. Dünyanın farklı bölgelerinde bazen bir topluluk, bazen bir devlet, bazen de bir imparatorluk şeklinde varlıklarını sürdürmüşlerdir. Türkler bu varlıklarını sürdürürken de belli bir yaşam tarzını benimsemişlerdir. Türklerin yaşam tarzı, araştırmacılar arasında hep bir tartışma konusu olmuştur. Özellikle Asya Hunlarının, Türklerin Orta Asya'da kurduğu devletler içinde mihenk taşı oluşu, bu devletin de yaşam tarzını tartışma konusu haline getirmiştir. Bu tartışmalara rağmen araştırmacılar genellikle Hunların siyasi ve askeri tarafına odaklanmışlar. Ancak Asya Hunlarının büyük bir devlet kurmasının gerçek nedenleri sadece birkaç gerekçeye bağlanırken, bazı araştırmacılar konargöçer bir toplum olan Hunların bu kadar teşekküllü bir devlet kurmalarının başka nedenlerinin de olduğunu düşünerek, çalışmalarını saha araştırması noktasında yoğunlaştırmışlardır. İşte bu arayış, Orkun Kitabelerinin ortaya çıkışıyla ve okunmasıyla yeni bir merakı da ortaya çıkarmıştır. XX. yüzyılın başlarından itibaren Orta Asya bozkırlarında yapılan araştırmalar ve arkeolojik kazılar Hunlar hakkında yeni yeni bilgilerinde gün yüzüne çıkmasına neden olmuştur. Bu bilgilerin en önemlilerinden biri de Hunların hakimiyet sahalarında yer yer yerleşik yaşamı benimsedikleri, bunun sonucunda da şehir ve kasabalar inşa edip tarımla da uğraştıkları yönündedir. Bunlar içinde örnek teşkil eden İvolga Nehri Kıyısı'nda kurulan İvolga şehri en dikkat çekenidir. Hunların bu şehir örneğinden yola çıkarak hakimiyet alanlarında buna benzer birçok köy ve kasaba inşa ettiklerini görmekteyiz. Araştırmamız özellikle, Hunların yaşadığı, Baykal Gölü çevresi, Hakasya Abakan, ve Moğolistan'ın kuzeyinde, Rus arkeologların yaptığı kazılar da elde ettiği verilerden de faydalanarak, Hunlara ait birçok şehrin ve yerleşim yerinin varlığını ortaya koymaktır.
Güneydoğu Anadolu akeramik neolitik dönem ölü gömme gelenekleri ve sosyokültürel yapı

Bu tez, Güneydoğu Anadolu bölgesi Akeramik Neolitik dönem topluluklarının sosyokültürel yapısını incelemeyi amaçlamaktadır. Toplumsal yapının anlaşılmasında ölü gömme gelenekleri hayati bir önem taşımaktadır. Araştırmacılar ölü gömme gelenekleri ve ritüellerini inceleyerek toplumsal yapıyı daha iyi kavrayabilir ve sosyal ilişkilerini tanımlamaları mümkün olabilir. Bu sayede Neolitik toplulukların hayatına ilişkin bir çerçeve oluşturulmasını sağlar. Akeramik Neolitik dönem toplulukları eski Yakın Doğu'da eşsiz ölü gömme uygulamalarında bulunmuşlardır. Bu uygulamaların arasında insan kafatasının vücuttan alınarak koruyup onurlandırmayı içeren 'Kafatası Kültü' yer almaktadır. Bu 'kafatası kültü' uygulamasının neden yapılmış olduğu konusu, arkeolojinin önemli bir odağı olmuştur. Bu çalışmada 'kafatası kültüne' ilişkin farklı görüşler değerlendirilmiş ve bu ölü gömme ritüellerinin Akeramik Neolitik topluluklarının sosyokültürel yapısı üzerindeki etkileri ele alınmıştır. Bu ritüellerin daha iyi anlaşılabilmesi için Yakın Doğu'nun önemli bir parçası olan Güneydoğu Anadolu bölgesindeki Akeramik Neolitik dönem topluluklarına ait mezarlar, ölü gömme uygulamaları ve mezar armağanlarından bahsedilmiştir. Son olarak ölü gömme uygulamalarının sosyal yapıyı anlamadaki önemi tartışılmıştır.
Anadolu uygarlıklarında pişmiş topraktan yapılmış kybeleler

Doğu ile Batı uygarlıklarını birleştiren Anadolu bağrında Tanrıçalara olduğu kadar Tanrılara da yer vermiştir. Neolitik Çağda Anadolu'da henüz Tanrıçaların görünmediğini ama tanrıların var olduğunu yapılan arkeolojik kazılar sonucunda bulunan kireç taşından yapılmış Tanrı heykellerinden anlıyoruz. Anadolu insanı Neolitik Çağda yani günümüzden 9.000 yıl önce Ana tanrıça ile yaşamaya başlamış ve O'nu insanların hayvanların ve bitkilerin yani tüm doğanın yaratıcı gücü olarak seçmiştir. Tapınak ve kült merkezlerine Tanrıça figürinlerini koyarak ölümsüzleştirmiştir. Anadolu uygarlığı güneydoğu Avrupa, Ege dünyası ve Mezopotamya uygarlıklarından da etkilendiğini yapılan Ana Tanrıça figürin ve idollerinde göstermiştir. Zaman içerisinde bu figürinler yabancı öğelerden arınarak sıcak ve sempatik bir görünüm almıştır. Neolitik Çağda Ana tanrıça hayvanlarla birlikte toplu halde şekillendirilmiş, Kalkolitik çağda ise yalnız biçimlendirilmiştir. Fakat bu iki çağda da üreme organları abartılarak yapılmıştır. Tunç çağında normal kadın ölçülerine kavuşmuştur. Özellikle bu çağda Ana tanrıça idol biçiminde yapılarak muska ya da takı gibi kullanılmıştır. Demir çağında ise kadının gerçek vücut ölçülerine sahip olarak tüm kadınsı özellikleri ve güzelliği ile kendisini ortaya koymuştur. Sonuç olarak, birçok farklı isimle anılan Ana Tanrıça, sevgilisi Attis ile birlikte Anadolu'yu kendine vatan yapmıştır. Türkçe
M. Ö. III. binde Batı ve Orta Anadolu kültürel ilişkileri

Batı ve Orta Anadolu'nun Erken Tunç Çağı boyunca kültürel ilişkileri, bu çalışmada değerlendirilen 49 çeşit arkeolojik kanıt ile ortaya konmaktadır. Farklı kültürel özelliklere sahip Batı ve Orta Anadolu'da aynı anda benzer tipteki buluntuların ortaya çıkması, Erken Tunç Çağı boyunca bölgeler arası ilişkilerin sanıldığından daha yoğun olduğunu kanıtlamaktadır. Megaron ve yuvarlak taş sanduka mezarlar mimari ve ölü gömme geleneklerindeki kültürel etkileri göstermektedir. Batı ve Orta Anadolu kültürel ilişkilerini en iyi gösteren arkeolojik kanıtlar küçük buluntulardır. Pişmiş toprak, metal, taş ve kemikten yapılmış 1089 eser tipolojik açıdan değerlendirilmiştir. Bu arkeolojik kanıtların bir kısmı ithal edilmiştir. Büyük bir kısmı kültürel etkiler sonucunda Batı ve Orta Anadolu arasında yayılmıştır. Bu çalışma kapsamında değerlendirilen arkeolojik kanıtların büyük çoğunluğu hazine veya mezar buluntusudur. Yerleşim içinde ele geçen daha az sayıdaki kanıtlar siyasi otoriteyi temsil eden kontekstlerde ve bazı özel evlerde açığa çıkartılmıştır. Bu durum kültürel etkilerin toplumun her tabakasına bir anda değil, zenginden fakire ve krali kesimden halka doğru derece derece yayılmıştır. Batı ve Orta Anadolu'da yaygın bir şekilde görülen ve ortak tipolojiye sahip eserler kültürel ilişkilerin ETÇ I'de başladığını göstermektedir. ETÇ II ve ETÇ III boyunca kültürel ilişkiler yoğun bir şekilde devam etmiştir. Kültürel ilişkilere ışık tutan arkeolojik kanıtlar bir taraftan iki bölge arasındaki bağlantıyı gösterirken, diğer taraftan Suriye ve Mezopotamya'ya kadar uzanan uluslararası ticaretin varlığına işaret etmektedir.
Anadolu'da tarihöncesi dönemlerde ok uçları ve deneysel arkeoloji yöntemiyle ok ve yay yapımı

İnsanlık tarihinin en eski beslenme kaynağından olan avcılık, insanların protein ihtiyacını karşılayabilmeleri için aktif olarak yapılmıştır. Zaman içerisinde insanımsılardan insan türüne evrimde, insanın beyin hacminin büyümesi ve ön alın lobunun gelişmesiyle farklı teknik ve teknolojilerin geliştirilerek fırlatma uçlarının çeşitli aletlerle kullanıldığı görülmektedir. Uzaktan fırlatılabilen ilk aletler olduğu düşünülen mızrak ve atlatl gibi silahlar sayesinde ava yaklaşmadan, av ile avcı arasındaki mesafe korunarak avcılıktaki verim arttırılmış bu av aletlerin başarısı da ok ve yay kullanılmasının öncülünü oluşturmuştur. Tarih öncesi dönemlerde uçların hangi fırlatma aracıyla fırlatıldığına dair net veriler sunmak oldukça zordur. Duvar resimlerinde görülen av sahneleri ve arkeolojik çalışmalar ile bulunan ok ve yay kalıntıları aletin kullanımını göstermesi açısından oldukça önemlidir. Tez kapsamında araştırılan bölge ve dönem dahilinde; saplı ok uçları, keski ağızlı ok uçları, üçgen tipte ok uçları, içbükey tipte ok uçları ve oval tipte ok uçları olmak üzere beş tipte okuyucu belirlenmiştir. Yapılan çalışmada, tarih öncesi alet yapım yöntemleri kullanılarak ok ve yay yapım denemeleri ile ok uçlarının atışları gerçekleştirilmiştir. Yapılan deneysel arkeoloji çalışmaları sonucunda okuyucu olarak tanımlanan aletlerin, okuyucu olarak kullanılıp kullanılmama durumunun belirlenmesi amaçlanmıştır.
Orta ve Doğu Anadolu'da İlk Tunç Çağında andironlar ve közlükler

Bu tez çalışmasında, ocakların içinde kullanılan destekler ve köz konularak ısınma sağlanan ocaklar ele alınmaktadır. Orta ve Doğu Anadolu Bölgelerinde bulunan örneklerden yola çıkarak andiron ve közlüklerin bulunduğu yerleşmelerin tespiti, bunların nasıl yapıldıklarının, biçimlerinin, yapılarda nerelerde bulunduklarının, kullanım amaçlarının ve zaman içinde geçirdikleri değişimlerin açıklanması hedeflenmektedir. Andironlar özellikle Erken Transkafkasya Kültürü'nü inceleyen araştırmacıların dikkat çekmiş ve daha ziyade inançla ilişkilendirilmiştir. Bunların Orta Anadolu İlk Tunç Çağı kültürel materyali içerisinde karşımıza çıkmalarıysa akla bölgesel ilişki ve etkileşimleri getirmektedir. Bu çerçevede, yerleşmelerden elde edilen veriler ışığında bunların olası kullanım amaçları ele alınırken Orta ve Doğu Anadolu arasındaki ilişkilerin niteliği de anlaşılmaya ve açıklanmaya çalışılmıştır.
Bademağacı ilk Tunç Çağı çanak çömleği

Antalya'nın 50 km. kuzeyinde yer alan Bademağacı Höyüğü'nde 1993- 2010 yılları arasında İstanbul Üniversitesi adına Prof. Dr. Refik Duru başkanlığında yapılan kazılar kapsamında İlk Tunç Çağı II'nin 3 yerleşme evresinden (İTÇ II/3-1) ele geçirilen çanak çömlek bu tezin konusunu oluşturmaktadır. Antalya Arkeoloji Müzesi'nde saklanmakta olan söz konusu malzeme, hamur, pekişme, yüzey-astar renkleri, pişme ve yapım teknikleri dikkate alınarak sekiz farklı mal grubuna ayrılmıştır. Bunun yanında çanak çömlekler, önce ana tipler, sonra da dudak, ağız, boyun ve gövde farklılıkları göz önünde bulundurularak alt tiplere bölünmüş, tutamak, kulp, dip, kaide, ayak, emzik ve bezemeli gövde parçaları da çalışma kapsamında değerlendirilmiştir. Bu çalışmada, Bademağacı İlk Tunç Çağı II çanak çömleği, Burdur Çevresi ve daha uzak komşu bölgelerde yer alan merkezlerin malzemesiyle karşılaştırılmış ve çömlekçiliğe dayalı ilişkiler aydınlatılmaya çalışılmıştır.
Gökçeada Uğurlu-Zeytinlik yerleşimi Neolitik Dönem bezemeli çanak çömleğinin bağlamsal olarak değerlendirilmesi

Neolitik ve Kalkolitik Dönem'de iskan görmüş Uğurlu-Zeytinlik, M. Ö 6800- 4300 aralığına tarihlenmektedir. Yerleşim, Çanakkale'ye bağlı olan Gökçeada'nın Uğurlu Köyüne 1 km uzaklıkta bulunmaktadır. Uğurlu-Zeytinlik Höyük Neolitik Dönem bezemeli çanak çömlekleri V. ve IV. Kültür Katlarında görülmektedir ve Uğurlu Höyük neolitik çanak çömlek toplululuğu içerisinde %1'den daha az bir orana sahiptir. En erken bezemeli çanak çömlekler V. Kültür Katında M. Ö 6200'de ortaya çıkmıştır ve IV. Kültür Katında M. Ö 5700'lere kadar devamlılık göstermektedir. Bahsedilen iki kültür katına ait bezemeli çanak çömlekler, teknolojik ve sosyal öğelerin bir parçası iken aynı zamanda diğer yerleşimler arasındaki etkileşimin takip edilmesinde aracıdır. Etkileşim konusunda, boya bezeme, İmpresso ve diğer bezeme türleri ele alındığında, Kuzey Batı Anadolu, Batı Anadolu, Göller Bölgesi, İç Anadolu, Doğu Akdeniz, Balkanlar, Makedonya, Kıta Yunanistan gibi birçok bölgeyle Uğurlu'nun etkileşime geçmişş olabileceği düşünülmektedir. Diğer yandan Uğurlu Neolitik Dönem bezemeli çanak çömleklerinin işlevsel yapıdan uzak amaçlar için de kullanılmış olabileceği ve onların sembolik, ritüel ve sosyal açıdan toplum arasında birer metafor olarak kullanıldığı öngörülmektedir. Bu tez çalışmasında Uğurlu Yerleşimi Neolitik Dönem bezemeli çanak çömleklerinin teknik özellikleri ayrıntılı olarak incelenmiş ve bezeme stilleri üzerinden analojik değerlendirmesi yapılmıştır. Diğer yandan kullanım amaçlarının daha iyi anlaşılması için etnoarkeolojik, teorik ve bağlamsal verilerden yararlanılmıştır.
Kentsel ve arkeolojik sit alanında Adana/Tepebağ Höyüğü ve planlama sürecinde kentsel arkeoloji, kentsel dönüşüm, rehabilitasyon ile arkeopark kavramı

Temel amaç; arkeolojik ve kentsel sit alanında bulunan Tepebağ Höyüğündeki planlama sürecini, kentsel Arkeolojiyi, kentsel dönüşüm sürecini araştırmak ve Arkeopark oluşturulması, Cumhuriyet Dönemi yapıların rehabilitasyonu ve bölgenin Koruma Amaçlı İmar planının yenilenmesi için gereken stratejinin belirlenmesidir. Tüm bunlara paralel olarak, dünya, ulusal, bölgesel ve yerel anlamda çalışma alanına yön verebilecek eşdeğer nitelikteki çalışmaların da değerlendirilmesidir. Sonuçta tarihi kent merkezi fonksiyonu ile kentsel dönüşüm olanaklarını ve toprağın altıyla üstündeki kültürel mirasımızın uyumu, oryantasyonu ile rehabilitasyonu sağlayacak bir proje hazırlanmıştır. Alan kent hayatına ve turizme kazandırılmaya çalışılmıştır. Sürecin olmazsa olmaz olan arkeolojik kazı ile devamı sağlanmalıdır.