Survival: Democracy or ecological meritocracy in theory and practice

İşler durumda olan hayat destek sistemleri olmaksızın yerküre üzerinde yaşam imkansız hale gelir. Bu tez bu basit koşulu, siyasetin ve dolayısıyla siyaset biliminin kaçınılmaz bir unsuru olarak kabul etmektedir. Yaşamın sürdürülmesi, hayatta kalma hedefinin bütün yönetişim biçimlerinin asgari hedefi olması gerektiği göz ardı edilemez. O nedenle çevresel sürdürülebilirliğin temel bir hedef olarak gerçekleştirilmesine yoğunlaşılmalıdır. Buna karşıt olarak, iyi yönetişim tanımları tipik olarak demokrasiye atfedilen kriterlere odaklanır. Çağdaş siyasi düşünceye demokrasinin yüceltildiği bir anlayış hakimdir. Bu durum, potansiyel olarak sürdürülebilirliği sağlamak açısından olasılıkları zayıflatmaktadır. İklim değişikliğinin felaketlere yol açan seyri ve çevre tahribatının boyutları göz önüne alındığında eski varsayımların yeniden irdelenmesi gerektiği açıktır. Eğer demokrasi doğayı koruyamayacaksa, iyi yönetişim tanımının da gözden geçirilmesi gerekir. Bunun ortaya çıkardığı sonuçlar derindir ancak savunucuları genellikle demokratik teori ve demokrasinin uygulanması arasındaki uçuruma büyük bir hoşgörü ile yaklaşırlar. Sorunun kapsamını tam olarak anlayabilmek için, soyut savlar ve somut gerçekler arasındaki farklılıkların ortaya konması gerekir. Burada, demokrasiye, onun varsayımlarına ve etkilerine yönelik gerekçelerin çevre bağlamında incelenmesi gerekir. Kendi kaderini tayin ilkesine dayalı bir sistem olarak tanımlanan demokrasinin meşruiyet iddiaları bakımından bir adım önde olduğu kabul edilir. Oysa doğanın bozulması ve iklim değişikliği geri döndürülebilir olgular olmadığı ve karar alma süreçlerinden dışlanmış kişileri aynı şekilde etkilediği için bu sözde üstünlük iddiası ortadan kalkar. Zaman, mekan ve biyolojik türlerden bağımsız olarak, bu süreçlerden etkilenenlerin çoğunluğu elbette ki yaşam şanslarının yok edilmesine rıza göstermemişlerdir. Demokrasinin hayatta kalabileceğine dair iddialara makul bir şüpheyle yaklaştığımızı düşünürsek, çevreci siyaset kuramının içinde yer alan ve daha otokratik yönetişimlerin gerekliliğine dikkat çeken alternatif görüşlerin değerlendirilmesi gerekir. Eko-otoriter olarak sınıflandırılan bu görüşler, şimdiye dek göz ardı edilmiş ve yeterince irdelenmemiş olan görüşlerdir; oysa meselenin aciliyeti ve ağırlığı, önerilerini daha yakından incelemeyi gerektirmektedir. Bu nedenle bu çalışma eko-meritokrasi fikrini ele almaktadır. Eko-meritokrasi, sınırları belirleyen, söz konusu sınırların içinde kalmak için politikalar öneren ve bunların uygulanması sürecinde lider rolü üstlenen nitelikli uzmanlar tarafından yönetilmeyi ifade eder. Bir sistem olarak demokrasiye ve meritokrasiye dair varsayımların arasındaki benzerlikler ve farklılıklar, özellikle de insanın eğilimlerini ve doğasını ne kadar yansıttıkları bakımından önem taşımaktadır. yetkinliğini ve çevresel okuryazarlığını incelemek genellemeler yapmayı gerektirir ve bu inceleme mutlak hakikat iddialarını değil eğilimleri ortaya koyma amacını taşımaktadır. Konu son derece kapsayıcı olduğu için tartışmalar da geniş bir yelpazedeki konuları ve politikaları ele almaktadır. Demokrasi normatif açıdan istenen bir rejim olup olmaması bakımından değil hayat destek sistemlerini koruyup koruyamaması ve sürdürülebilirliği sağlayıp sağlayamaması açısından sorgulanacaktır. Devletin temel sorumluluğu, en azından, insanların birbirlerine ciddi bir biçimde zarar vermesini önlemektir. Dolayısıyla siyasi sistemler ortaya koydukları sonuçlar ve en temel kamu yararı olarak doğayı koruma yeteneklerine bakarak değerlendirilebilir. Bu itibarla bu tez, demokrasi ve otokrasinin iyi ve kötü olarak iki karşıt kutupta konumlandırılmasının ötesine geçmeyi hedeflemektedir. Sonuçta haklar ve çıkarlar arasındaki gerilimler ve hassas dengeler yok sayılamaz. Çevreye karşı duyarlı bir rejimin sağlam politikalara ihtiyacı vardır. Herhangi bir yönetim biçiminin doğanın fiziksel sınırlarını dikkate alarak hareket etmesi gerekir; neticede bu sınırlar pazarlığa açık değildir.