turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Neoliberal dönemde Tahran'da ve Ankara'da işportacılık

Orta Doğu ülkelerinde 1990'lardan itibaren neoliberal politikaların ortaya çıkışı toplumsal yaşamı farklı biçimlerde etkilemiştir. İşsizlik krizi, emeğin güvencesizleştirilmesi, kırdan kente yoğun göç dalgaları ve mültecilerin sayısal artışı gibi süreçler bu bölgedeki kentlerin durumunu köklü bir şekilde değiştirmiştir. Enformel ekonominin süratli gelişimi bu büyük dönüşümün bir parçasıdır. Enformel ekonominin önemli bir bileşeni olan işportacılık ise Orta Doğuda'ki neoliberal kentler bağlamında en çok görünürlüğe sahip olan iştir. Bu çalışmada işportacılık Tahran ve Ankara şehirleri çerçevesinde ele alınmıştır. Bu bağlamda enformel ekonominin tanımları, işportacılığın biçimleri, İran ve Türkiye'deki işportacılık üzerine araştırmalar incelenmiştir. İşportacılığın önemini vurgulamak üzere kent yoksullarına yönelik Marksist ekonomi politik teorilerine başvurulmuştur. Marx'ın artık-nüfus ve yedek işgücü ordusu teorisi bu bağlamda incelenmiştir. Bunun yanı sıra, Orta Doğu ülkeleri ile ilgili önemli akademik katkıları olan Asef Bayat'ın eserleri ve kuramı ise bu çalışmanın başka bir odak noktasıdır. Bir yandan Bayat'ın sessiz taşma ve pasif ağlar teorilerini eleştirmeye çalışırken öte yandan Bayat'ın Post-İslamcılık teorisini göz önüne alarak Tahran ve Ankara'daki neoliberal kentlerin gelişimi, kent yoksullarının durumu, yerel hükümetlerin yıldırma politikaları ve işportacılar, atık toplayıcılar, evsizler, dilenciler ve sokakta çalışan çocukların hikayeleri dahil olmak üzere Post-İslamcılar tarafından kent yoksullarına yönelik sürdürülen politikalar ele alınmıştır. Tahran ve Ankara örneğinde işportacıların durumu, kendi aralarındaki ilişkiler, zabıta ile muvaceheler ve işportacıların siyasal anlayışı gibi konular saha araştırması ve derinlemesine mülakat yöntemi aracılığıyla incelenmiştir. Hem Tahran hem de Ankara'da işportacılara karşı mücadele paralel olarak hukuki-uygulamalı ve sosyo-kültürel düzeylerde sürdürülmüştür. Hukuki-uygulamalı süreçler işportacıların geçim kaynağını hedef alarak Tahran gibi bir şehirde yalnızca işportacıların işini değil, aynı zamanda hayatlarını da tehlikeye atmıştır. Devlet-belediye güçleri bir yandan hukuki-uygulamalı süreçlerle işportacıların geçimini engellerken öte yandan sosyo-kültürel aygıtlarını çalıştırarak işportacılara yönelik olumsuz imajlar yaratmıştır. Bu çalışma neoliberal kentler bağlamında yaşayan işportacıların ve başka kent yoksullarının yerel ve merkezi Post-İslamcı yöneticilere karşı sergiledikleri yaşam mücadelesinin bir anlatımıdır.
1950'li yıllarda Türkiye'de gündelik hayatta yaşanan dönüşümler: Adana ili üzerine bir araştırma

1950'li yıllarda siyasal anlamda çok partili hayata geçiş yaparak önemli bir değişim geçiren Türkiye'nin aynı zamanda gündelik hayatında da büyük değişim ve dönüşümler yaşanmıştır. Bu dönemde Demokrat Parti iktidarı öncülüğünde gerçekleştirilen Amerikan yanlısı politikalar gündelik hayatta da yankısını bulmuş ve toplum modernleşme çatısı altında Amerikan değerlerini benimseyerek tüketim toplumuna evrilme yoluna girmiştir. Bu bağlamda 1950'li yıllarda Türkiye'de gündelik hayat pratiklerinde; yeme-içmeden kılık kıyafete, dayanıklı tüketim mallarından eğlence ve müzik anlayışına Amerikanlaşma terimi ile ifade edilebilecek bir dönüşüm yaşanmıştır. 1950'lerde Türkiye'de yaşanan bu sosyal dönüşümün en net görülebildiği yerlerden birisi Adana'dır. Adana'nın bu dönemde yaşanan değişimi derinden hissetmesinde en büyük etken şehirde kurulan İncirlik Üssü'dür. İncirlik Üssü'nde çalışmak üzere Adana'ya gelen Amerikalı askerler ve aileleri uzun bir süre Adana halkıyla iç içe yaşamışlardır. Böylece Adana halkı Amerikan yaşam tarzı ile doğrudan bir etkileşim içinde olmuştur. Bu çalışmada, Türkiye'de ve özellikle Adana'da 1950'lerde kaydedilen ve modernleşme olarak ifade edilebilecek bu değişimler Lefebvre'nin teorik çerçevesinden okunacaktır. Zira, Lefebvre gündelik hayatın modernlikle ortaya çıktığını ve modern kapitalist toplumların bir özelliği olduğunu belirtir. Türkiye'de 1950'ler Lefebvre'nin bahsettiği kapitalist tüketim toplumlarının bir özelliği olan ve modernlikle gelen gündelik hayatın gözlemlenebildiği yıllardır. Bu bağlamda Türkiye'nin 1950'li yılları Lefebvre çerçevesinden değerlendirilebilir. Bu değerlendirmeyi gerçekleştirebilmek için sıradan insanların hayatlarından yola çıkan, onların anılarına ve deneyimlerine odaklanan bir yöntem olan sözlü tarih seçilmiştir. Bu bağlamda katılımcıların anlattıklarından özellikle İncirlik Üssü Amerikalılarının etkisiyle Adana'nın gündelik hayat pratiklerinde, yeme-içme, kılık-kıyafet, eğlence ve müzik anlayışlarında gerçekleşen değişimler tespit edilmiştir. Ayrıca, sözlü tarih yöntemi ile sıradan insanların belgelere geçemeyen deneyimlerinin de tarihin birer kaynağı olabileceği gösterilmiştir.
Sol basında; Halkın Sesi, Halkın Birliği, Halkın Kurtuluşu ve Emekçi dergilerine göre gençlik hareketi (1970-1980)

1970- 1980 yılları arası sol basında etkili olan Halkın Kurtuluşu, Halkın Birliği, Halkın Sesi ve Emekçi dergilerinin savunduğu fikirler ve yer verdiği olaylar doğrultusunda bu dönemde Türkiye'de yaşanan gençlik hareketleri incelenmiştir. Marksist-Leninist görüşteki Halkın Kurtuluşu, Halkın Birliği ve Halkın Sesi dergileri, ÇKP lideri Mao Zedung'un düşüncelerini takip etmiş. Vietnam bağımsızlık hareketinin önderi Ho Şi Minh'in fikirlerini temel alan Emekçi dergisi ise, Sovyetler Birliği ve Çin arasında herhangi bir tercih yapmayı reddeden bir anlayışla Milli Demokratik Devrimi benimsemiştir. Adı geçen yayın organlarının çevresinde örgütlenen gruplar öğrenciler üzerinde olduğu kadar işçiler ve memur kesim içinde özellikle öğretmenler üzerinde de etkili olmuştur. Öğrenciler bu dönemde siyasi yapıyı eleştirmek veya değiştirmek için eylemler yaparken, çalışan gençlik ise, sendikal haklarını korumak, ücret yetersizliğini ve çalışma koşullarının ağırlığını protesto etmek amaçlı grevler düzenlemiştir. Bu çalışmada, 1970- 1980 yıllarında etkili olan gençlik hareketlerine, dönemin siyasi gelişmeleriyle beraber yer verilmiş. Olaylara, Millet ve Her gün gibi sağ görüşe sahip gazetelerin tarafından da bakılarak çok boyutlu bir bakış açısı sağlanmaya çalışılmıştır.
Osmanlı İttihat ve Terakki Cemiyeti ile Cumhuriyet Halk Fırkası'nın karşılaştırmalı incelenmesi

Osmanlı İttihat ve Terakki Cemiyeti ile Cumhuriyet Halk Fırkası'nın ortaya çıktıkları dönemler devletin ve toplumun derin kriz süreçlerine denk düşmektedirler. OİTC, Osmanlı Devleti'nin, ekonomik yapışım kontrol altında tutan ve gayrimüslimlerin ayrılıkçı hareketlerine destek veren Batılı devletler karşısında varlığını sürdürme konusunda sorunlarla yüz yüze olduğu bir dönemde ortaya çıkmışken, CHF bir başka kriz dönemininde, Anadolu'nun işgaline karşı verilen savaş sırasında oluşturulan Anadolu ve Rumeli Müdafaa-i Hukuk Cemiyeti üzerinden ortaya çıkmıştır. Bu dönemlerin iktisadi yapısı, ithalatın endüstri ürünlerinden ihracatın tarımsal ürünlerden oluştuğu geri kalmış ve yan-sömürge bir ülkenin özelliklerini yansıtmaktadır. Bu benzer sosyal ve ekonomik yapı üzerinde şekillenen OİTC ve CHF arasındaki benzerlik noktalarını şu biçimde sıralamak olasıdır. 1. Kadro Bağları; Hem A-RMHC'nin hem de CHF'nin kadrolarının önemli bir kısmının daha önce OİTC üyesi oldukları bilinmektedir. Bununla bağlantılı olarak, her iki yapıda da, sivil ve asker bürokrat aydınların diğer toplumsal sınıf ve katmanlarla işbirliği yapmak zorunda kalsalar da, asıl belirleyici güç oldukları söylenebilir. 2. Örgüt Yapıları; Her iki örgüt de var oldukları dönemlerdeki devletin idari bölümlenişine uygun bir hiyerarşik yapılanma oluşturmuşlarda. Ancak önderlik konusunda önemli sayılabilecek bir fark olduğu belirtilmelidir. OİTC'nin kollektif önderlik anlayışı, CHF' de yerini, Mustafa Kemal'in 'tek-adam' lığına bırakmıştır. 3. İdeolojik Yönelim; Asker ve sivil bürokrat-aydınlar aldıkları eğitimin etkisiyle, geleneksel düşünüşten farklı ve onunla çatışık yeni bir dünya görüşünün etkisi altındaydılar. İmparatorluğun karşılaştığı sorunları burjuva siyasal kuramlarını oluşturarak çözme düşüncesindeydiler. Aynı zamanda, gayri-müslim azınlıklardan farklı olarak, devlete bağlı yeni bir burjuva sınıfı yaratma amacıyla ekonomik yapıda düzenlemelere giriştiler. Elbette ki, OİTC ile CHF arasında ideolojik bağlamda önemli farklılıkların oluştuğunu da kabul etmek gerekir. En başta CHF, Jön Türklerin ve İttihatçıların düşünüşüne egemen olan kültür-uygarlık ayrımını aşmış, ikisinin ayrılamaz bir bütün olduğu düşüncesine ulaşmıştir. Siyasal rejim sorununa getirdiği 'cumhuriyet' yanıtıyla, CHF, bu anlamda da İttihatçıların monarşiye anayasal bir nitelik vermekten öteye geçemeyen yönelimlerini aşmıştır. Bir başka farklılık da 'laiklik' sorununda ortaya çıkmaktadır. OİTC'nin laiklik yönünde, son derece cılız çabalar hariç, derin bir dönüşümü hedefleyememiş olmasına rağmen, CHF politik ve sosyal alanda laikliği yerleştirme yönünde derin boyutlu eylemlere girişmekten çekinmemiştir. Sonuç olarak, OİTC ve CHF arasında sosyolojik ve ideolojik bir anlamda yakın bir ilişkinin varlığı yadsınamaz bir gerçeklik olarak ortaya çıkmaktadır. 243
Phronēsis: Aristoteles düşüncesinde etik ve politika ilişkisi

Aristoteles, Batı düşünce geleneğinin kökenlerini inşa eden argümanlarıyla günümüzde de devam eden politika teorisi tartışmalarına birçok açıdan etki etmektedir. Aristoteles'i önemli kılan kilit kavram olarak phronesis, bireysel düzlemde etiği, polis toplum, devlet, yöneticiler/yasa yapıcılar- düzleminde ise politikayı bir bütün olarak kurar. Phronesisin ikili yüzü, bir tarafta bireyin her günkü yaşantı içinde nasıl eylemesi gerektiğine dair pratik failliği ifade eden etik sorumluluk meselesi olarak, diğer taraftan yurttaşların erdeme uygun bir yaşam sürmesini sağlayarak eudaimonia amacına yönlendirecek politikanın karar vasfı olarak karşımıza çıkar. Bu çalışmanın çıkış noktası, çağdaş politika teorisinin biyopolitikadan hermeneuitiğe, pratik felsefeden dekonstrüksiyona uzanan tartışmalarına kökensel anlamda kaynaklık eden phronesisin ikili yapısını Aristoteles'in etik ve politika argümanlarında takip etmeyi sağlayacak epokhal bir okuma yapmaktır. Epokhal okumayı yapmayı sağlayacak tarihsel ve düşünsel dönemselliğin değerlendirilmesi ve etik ile politika argümanlarını temellendiren fizik ve metafizik tartışmaları da tezin amacına ulaşmasını sağlayacak önemli hususlardır. Böyle bir okuma sayesinde, karar vasfıyla sürekli irtibat halinde tutulması gereken politik olan tarifinin değişken muhtevasını anlaşılır kılmak amaçlanmaktadır.
ABD ve Türkiye'de ordu-siyaset ilişkisi milli güvenlik kurulları örneği

Bu çalışmada, Amerika Birleşik Devletleri ve Türkiye'de devletin siyasi karar alma sürecinde Milli Güvenlik Kurullarının yeri ve etkinliği, ordu-siyaset ilişkisi boyutunda ele alınarak incelenmiştir. ABD ve Türkiye'de Milli Güvenlik Kurullarının gelişimi öncelikle tarihsel çizgide araştırılmış ve tüm gelişim ortaya konmuştur. Buna göre ABD'nde Ulusal Güvenlik Kurulunun kuruluş çabalarının 1900 yılına kadar indiği belirlenmiş, çeşitli denemelerden sonra Ulusal Güvenlik Kurulu 1947 yılında kurulmuştur. Bundan sonraki değişiklikler ise; yapı aynı kalmak üzere kurul üyeleri üzerinde olmuştur. Dikkatimizi en çok çeken husus ise; Ulusal Güvenlik Kurulu Başdanışmanına bağlı olan Genel Sekreterliğin yapısının her Genel Sekrete./a veya Başkana göre değiştirildiği olmuştur. Ülkemizde ise TBMM gizli tutanaklarına dayanılarak yapılan araştırmalara göre, 1922 yıl. nda Sakarya Savaşı sırasında kurulan Harp Encümeni Fevkaladesi gerek oluşum, gerekse de görevleri dikkate alındığında ilk Milli Güvenlik Kurulu olarak değerlendirilmiştir. Daha sonra ülkemizde Milli Güvenlik Kurulları gelişim çizgisi; Ali Askeri Şura (1925), Yüksek Müdafaa Meclisi (1933), Milli Savunma Yüksek Kurulu (1949) ve 1961 ve 1982 anayasalarına dayalı Milli Güvenlik Kurullarının oluşturulması ile sürmüştür. Gerek ABD, gerekse de ülkemizdeki Milli Güvenlik Kurullarının oluşturulurken çok önemli -tartışmalara sahne olması, daha sonra da kurulların hep sorgulanması, temel eleştirel benzerlik olarak ileri sürülebilir. Mevcut Güvenlik Kurullarının yapısının ABD'nde yönetim biçimi ile uyuştuğu, ülkemizde ise yönetim biçimine bir yönüyle uyuşmakla birlikte bunun işlevsizliğini de beraberinde getirdiği belirlenmiştir. Çalışmada ordunun siyasetle ilişkisinde Milli Güvenlik Kurullarında Genelkurmay Başkanının bulunmasının yasal boyuttaki en uygun ilişki olduğu, Ulusal Güvenlik sorununun bu kurulda çözümlenmesinin demokratik anlamdaki en iyi çözüm olduğu değerlendirilmiştir. Ayrıca Samuel Finer'in politik kültür ile yönetim biçimleri arasında kurduğu ilişki değerlendirilmiş, buna katılınmakla birlikte politik kültürün bir kavram olarak belirlenmediği eleştirisi getirilmiştir. Kavramı belirleme amacıyla Politik Kültür; siyasi istikrar, siyasi otorite ve ordunun siyasi iktidara bağlılığı ana belirleyicilerine, bunların da her biri yine kendi alt belirleyicilerine ayrılmış, politik kültür böylece tanımdan ye a çıkılarak hem ölçülebilir hem de değerlendirilebilir bir çerçeveye oturtulmuştur. Ülkemiz Milli Güvenlik Kurulunun işlevselliği üzerinde durulmuş, mevcut durumdan temel farklılık olarak Milli Güvenlik Kurulunun karar alması gerektiği, üyeleri arasına da Milli İstihbarat Başkanı ile Ana Muhalefet Partisi Başkanının da konması önerilmiştir.
Politik pazarlama ve AKP üzerine bir uygulama

Farklı menfaat ve düşünceler etrafında odaklaşan siyasal partilerin amacı, iktidarı elde ederek, savundukları görüş ve çıkarları hayata geçirmektir. Bu amaca ulaşabilmek için, siyasi partiler seçmenlerin oylarını etkilemek ve onları kendi taraflarına çekmek zorundadırlar. Siyasi parti lideri veya adaylarının seçimi kazanabilmeleri için, özellikle seçim dönemleri siyasal partilerce yapılan politik pazarlama faaliyetlerinin seçmenlerin tercihleri üzerinde önemli bir etkisi vardır. Bu çalışmanın amacı, 12 Haziran 2011 seçimlerinde %50 oy oranı ile büyük bir başarı sağlayan AKP'nin seçim kampanyası döneminde yapmış olduğu politik pazarlama uygulamalarının seçmenler üzerinde etki oluşturup oluşturmadığını belirlemektir. Bu doğrultuda AKP'ye oy veren seçmenlerin oyunu AKP'ye verme gerekçeleri, AKP'nin kampanya döneminde yaptığı politik pazarlama çalışmalarıyla bağlantılı olarak incelenmektedir.
Amerikan hegemonyası bağlamında siyasal düzen

Siyasal düzen modern siyaset biliminin temel konularından birisidir. Siyasal düzen kavramı modern, Batılı ve Amerikan siyasal düşüncesi merkezli bir kavramdır. Siyasal düzen kavramı, klasik ve modern siyasal düşünceler içerisinde temellenmiş ve 20. yüzyıl Amerikan siyasal düşüncesi içerisinde ilk defa kullanılmıştır. Kavramı büyük ölçüde Amerikan hegemonyası savunucuları anlamlandırmıştır. Siyasal düzen teorisi klasik modernleşme ve siyasal gelişme teorileri içerisinde gelişmiştir. Amerikan hegemonyası savunusu merkezinde bir kavram ve teori olarak siyasal düzenin dört teorik temeli vardır: Roma İmparatorluğu, Hristiyan siyasal düşüncesi, Hegel ve Weber. Ulusal düzeyde siyasal düzenin unsurları olarak beş olgu ve kavram sayılabilir: siyasal iktidar, siyasal kurumlar, siyasal partiler, siyasal katılma ve siyasal kültür. Siyasal değişim doğal ve kaçınılmaz bir süreçtir. Siyasal değişim, başta siyasal çatışma, siyasal bozulma ve siyasal şiddet olmak üzere olumsuz durumlar ile sonuçlanabilir. Değişimin türleri olarak, reform yumuşak bir yöntem, devrim ve savaş ise radikal yöntemlerdir. 20. yüzyılda siyasal düzenin küresel inşasında üç etken öncelikle belirtilebilir : demokratikleşme, rasyonel devletin ve Amerikan hegemonyası. İçinde bulunduğumuz 21. yüzyılın başlarında dünya düzenini, önceki yüzyıldan beri devam eden liberal ekonomi, küreselleşme ve teknoloji belirlemektedir. Bu etkenlerin temel özelliği Batı'ya ait olmaları veya Batı tarafından yönlendirilmeleridir. Sonuçta, Batılı ve Amerikan hegemonya savunusu merkezli siyasal düzen devam etmektedir.
Türk ulus devletinin kurulma sürecinde Türk Silahlı Kuvvetlerinin rolü ve ordu siyaset ilişkileri

Bu tezin amacı, Türk siyasal hayatında konumu ve geleceği sıklıkla tartışılan Türk ulus devletinin kurulma sürecinde aktif görev alan Türk Silahlı Kuvvetleri ve ordu mensuplarının rolünü incelemektir. Ordunun Türkiye Cumhuriyeti'nin kurumsallaştırılması ve halk tarafından kabul edilmesi amacıyla yürüttüğü faaliyetler ve siyaset kurumu ile olan ilişkileri de tezde ortaya konulmuştur. Bu bağlamda öncelikle ulus ve devlet kavramları ile bunların unsurları açıklanarak ulus devlet yapılanması tarihsel gelişim süreci ile birlikte ele alınmıştır. Milliyetçilik akımlarının Osmanlı İmparatorluğu üzerine olan etkileri incelenerek, İmparatorluk içerisinde ortaya çıkan Türk milliyetçiliği ve ulus devlet kurulum fikirleri değerlendirilmiştir. Daha sonra Milli Mücadele'den başlayarak Türk ulus devletinin kurulum sürecinde Türk Silahlı Kuvvetleri'nin rolü ve faaliyetleri ile ordunun siyaset ile olan ilişkileri incelenmiştir. Son olarak inkılapların halka kabul ettirilmesinde ve resmi devlet ideolojisinin halka ulaştırılmasında, ordunun gerçekleştirdiği askerlik dışı çalışmalar ortaya konulmuştur. Türk milletinin çağdaşlaşma, kalkınma ve demokratikleşmesinin temeli ve dönüm noktası, ulus devlet esasına dayanan Türkiye Cumhuriyeti'nin kurulması olmuştur. Türk ulus devletinin kurulum sürecinde Milli Mücadele'nin başlatılması, milli egemenlik ilkesi doğrultusunda TBMM'nin açılması ve Kurtuluş Savaşı'nın yürütülmesi başta Mustafa Kemal Paşa olmak üzere asker kökenli vatansever aydınların liderliğinde gerçekleşmiştir. Türk Silahlı Kuvvetleri, ulus devlet esasına dayalı olarak kurulan Cumhuriyet rejiminin silahlı gücü olarak rejimin kurumsallaştırılması ve devlet otoritesinin sağlanmasında etkin rol oynamıştır. Ordu, halkın eğitilerek ulus bilincinin yaratılması, inkılapların topluma kabul ettirilmesi ve resmi devlet ideolojisinin halka ulaştırılması gibi faaliyetlerle adeta bir okul gibi görev yapmıştır.
İslam ve kapitalizm ilişkisi: Türkiye'de 1980 sonrası tüketim kültürü ve tesettür modası

Tez, 1980 sonrasında Türkiye'deki İslami kesimin tüketim kültürlerinde yaşanan dönüşümü, moda kavramı üzerinden açıklamayı amaçlamaktadır. Tüketim kültürlerindeki dönüşümün kapitalist sistemle bütünleşme sonucunda yaşandığı, tezin temel argümanlarından birisidir.1980'li yıllar, Türkiye ekonomisinde önemli değişikliklerin yaşandığı bir dönem olarak karşımıza çıkmaktadır. 1980'lerden sonra uygulanan liberal politikalar aracılığıyla yeni bir orta sınıf ortaya çıkmış, kültürel alanda muhafazakar olan ve ekonomik alanda ise serbestliği savunan bu orta sınıf, kapitalist sistemle giderek daha fazla bütünleşmiştir. Bu bütünleşme, söz edilen sınıfın tüketim kültüründe moda, marka ve kar kavramlarını temel alan bir değişime neden olmuştur. Bu kavramların biçimlendirdiği yeni tüketim kültürü, tesettür modası kavramının ortaya çıkmasında etkili olmuştur. Tesettüre saygınlık kazandırmak amacıyla ve yaşam tarzlarının etkisiyle ortaya çıkan ve gelişen tesettür modası, tesettürün siyasal ve dini anlamının yanında bir tüketim nesnesine dönüşmesiyle sonuçlanmıştır. Tesettür modasının da bir parçası olduğu İslamcıların yeni tüketim kültürü, nesnelere sembolik değerler kazandıran kapitalist tüketim kültürünün bir yansıması olarak düşünülebilir. Bu kültür, modern süreçlerle geleneksel yaşam tarzını birleştirerek modernleşmeyi bir anlamda dönüştürmekte ve geleneksel ile modern arasındaki sınırları belirsizleştirmektedir.
Revolution, modernity and the Arab Spring

Bu çalışma, küresel medya söylemlerinin 'Arap Baharı'nın devrimci çıkarımlarını nasıl dilsel ve söylemsel olarak değersizleştirdiğini eleştirel olarak incelemektedir. Çalışmada, medya çerçeveleme yaklaşımı kullanılmaktadır ve küresel medyanın 'Arap Baharı' kurgusunu üç adımda ele alarak devrimci bir eylem olarak değerlendirmektedir. İlk olarak, 'Arap Baharı' isminin çerçevelemesinin ve kullanımının kendisinin nasıl olayın iki farklı özelliğini imlediğini işaret ettiğini araştırmaktadır. Bunlar 'Arap' ve 'bahar' olmaya dair özellikler olarak öne çıkmaktadır. İkinci olarak, devrimin uluslararası kavramsallaştırmasına odaklanmakta ve bunun batılı moderniteyle ilişkisini sorgulayarak küresel medyanın batı dışı devrimlere nasıl yaklaştığını ve yansıttığını araştırmaktadır. Üçüncü olarak, küresel medya ile yerel medya pratiklerini karşılaştırarak, Avrupa merkeziyetçi anlayışın, olayları tanımlayışının küresel haber kaynaklarını nasıl etkilediğinin altını çizmektedir. Bu çalışmaya göre, Arap Baharının bölgesel, kültürel ve siyasal özelliklerin küresel medya haberciliğini etkilemiştir. Küresel Batı medyası Arap dünyasındaki devrimleri ele aldığında görülmektedir ki, 'Arap Baharı' sadece bir isim olmaktan öte, olayların siyasi ve sosyal bağlamlarının bir yoğuşması haline gelmiştir. Batı medyası, Arap Baharını tüm Arap bölgesini kapsayan bir olay, her an irade ve kalkınmanın bastırılmasına dönüşebilecek geçici bir uyanış olarak kavramsallaştırmıştır. Buna ek olarak, medya tarafından kullanılan devrim kavramı, olayları bazı açılarından açıklamakta yetersiz kalmıştır. Bunların ilki kavramın kendi batılı kimliği ile tanımlanmış oluşu, ikincisi ise yine kendi Avrupalı bağlamına ait olan modernleşme ve kalkınma anlayışı ile anlamlandırılmış olmasındadır.
Control and manipulation of life: A critical assessment of genetics through the perspectives of Hans Jonas, Martin Heidegger and Michel Foucault

Bu çalışma genetik bilimindeki son dönem gelişmelerin politik ve etik yönlerini ele almaktadır. Çalışmanın amaçladığı genetiğin bilimsel ve teknolojik dayanak noktalarını tarihsel, felsefi ve politik bir eksen üzerinde -Jonas, Heidegger ve Foucault'nun eleştirel bakış açılarını ele alarak- gösterebilmektir. 16. ve 17. yüzyıllarda tetiklenen bilim ve teknoloji devrimlerinin kısa bir değerlendirmesiylebaşlayarak tezimde savunmaya çalıştığım görüş: hayatın kontrol ve manipülasyonfikrinin genetiğin bizlere sunduğu bir yenilik olmadığı, aksine modern insanın meta-teorik uslamlamasının altında yatan tarihsel bir yönelim olduğudur. Diğer bir deyişle,'hayatın kontrol ve manipülasyonu fikri' genetiğin uygulamaları sonucunda kazaraortaya çıkmış teknolojik bir ölçüsüzlük/aşırılık değildir. Aksine, bu çaba, modern insanın rasyonel politik gündeminin tam da merkezinde bulunan bilimsel ve teknolojik bir 'projedir'. Bu yüzden, genetiği Bacon-vari bir faydacılık ve iyimserlik ile okumaya çalışan her çaba onun karmaşık politik doğasını kavramakta başarısız olacaktır. Etik ile ilgili meselelerin daha anlaşılır olması için Jonas ve Heidegger'infelsefi düşünceleri ışığında şu üç örnek incelenmektedir: doğum öncesi genetiktarama testleri, klonlama ve genetik mühendisliği. Ayrıca, Foucault'nun tıp ve bio-iktidar konuları üzerine görüşlerini takiben, genetiğin tıbbın içine girmesiyle ortaya çıkan değişimleri değerlendirebilmek adına 'hastalığın dördüncü tipmekansallaştırılması' tezi ileri sürülmektedir. Sonuç olarak, genetikleşen tıbbın'bilgi, iktidar ve öznellik' alanlarını yeniden biçimlendirebileceği -ki bunun da bio-iktidarın yeni tip bir rejimine işaret ettiği- tartışılmaktadır.