turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Urartu maden teknolojisi

Urartu Krallığı'na ait arkeolojik verilerin büyük bölümünü metal eserler oluşturur. Bu eserler M. Ö. 9. binyılda bakırın bir üretim hammaddesi olarak günlük hayata girişiyle başlayan metal üretim teknolojileri alanındaki birikim sürecinin, Demir Çağ'la doruk noktasına ulaştığının önemli kanıtlarıdır. Urartu ustaları dönem koşullarında var olan birçok teknik ve teknolojik imkanlardan yararlanarak üretimlerini gerçekleştirmişlerdir. Urartular temelde demir ve bronzu tercih etmişlerse de, altın ve gümüş üretimler de hatırı sayılır boyuttadır. Demir daha işlevsel olarak kullanılarak tarım, inşaat ve savaş sanayinde tercih edilmiştir. Demir madeni ergitilerek saflaştırıldıktan sonra külçeler halinde üretim atölyelerine taşınmış ve temelde sıcak dövme ve kaynak teknikleri kullanılarak üretim gerçekleştirilmiştir. Bakır, kalayla alaşımlanarak hemen her alanda kullanılmıştır. Saf halde dövme ve döküm işliklerine getirilen külçeler, temelde üç teknik kullanılarak üretime dönüştürülmüşlerdir. Bunlar dövme, basit döküm ve karmaşık döküm teknikleridir. Bronz eserlerden başta kemerler olmak üzere birçoğunun üzerinde çalma, kazıma ve kabartma teknikleriyle oluşturulmuş bezeme şablonlarına rastlanılır. Urartu madenciliğinde daha çok kuyumculuk alanında tercih edilen altın ve gümüşten; bronz ve demire göre daha ekonomik yöntemler kullanılarak yararlanılmıştır. Eserlerin ana gövdelerinin tümü bu metallerden üretilmek yerine, üretimlerde genelde va rakla kaplama usulü benimsenmiştir. Varak tekniği dışında Urartu kuyumculuk eserleri arasında, granülasyon ve telkari tekniklerinde bezenmiş önemli örneklere de rastlanılır. Urartu Krallığı çatısında yürütülen metal üretimi, birçok ara unsurun bir araya gelmesiyle gerçekleştirilmiştir. Üretim sadece madenci sınıfını değil, yönetimden itibaren toplumun birçok kesimini bağlayan özellikte bir çalışmanın ürünüdür ve hammadde kaynağından madenlerin çıkarılmasından, eser üretimlerinin atölyelerde tamamlanmasına kadarki tüm aşamalar, önemli bir organizasyonun parçalarıdır.
Kahramanmaraş Müzesi'ndeki cam eserler

Kahramanmaraş Müzesi'ndeki cam eserlerin oluşturduğu çalışma kapsamında 323 adet cam eser üzerinde incelemeler ve değerlendirmeler yapılmıştır. Eserler iyi korunmuş ve sağlam durumdadır. Farklı ve zengin form özelliğine sahiptirler. 12 adet değişik formun incelendiği çalışmada eserler iç kalıp, kalıba döküm ve üfleme teknikleriyle yapılmış, aletle şekillendirilmiştir. Tüy, damla, kesme, çökertme, çimdikleme, siğil-yumru bezeme öğeleri kullanılmıştır. İncelenen kaplar form olarak Amphoriskos, aryballos, sürme şişesi, alabastron, kase, bardak, sürahi, lagynos, şişe, unguentarium, merhem kabı ve kandil altında toplanmıştır. Eserler genel olarak MÖ 6. yüzyıl ile MS 11. yüzyıllar arasına tarihlendirilmiştir. Çalışmamızda bütün eserler tek tek incelenmiş, bilgisayar ortamında çizimleri yapılmış ve gruplandırılmıştır. Formlarına göre gruplandırılan eserler yine kendi içerisinde tiplere ayrılmıştır. Yapılan araştırma ve incelemelerle bölgede cam üretim merkezinin olup olmadığı, üretim varsa hangi bölgelerden etkilendiği ya da kentin cam ticaretindeki yeri konusunda bilgi verilmeye çalışılmıştır.
Çanakkale Müzesi'nde bulunan Troas bölgesi unguentariumları

Uygarlıkların buluşma noktası niteliğini taşıyan Troas Bölgesi, stratejik ve coğrafi konumu nedeniyle Antik Çağ'dan günümüze hep ilgi odağı olmuştur. Bu yüzden, Bölge'de ele geçen eserlerde de, Doğu ile Batı kültürlerinin sentezini bulmak mümkündür. En basit şekli ile, ortasında bir şişkinliğe sahip küçük boru şeklinde bir seramik kap çeşidi olarak tanımlanabilecek unguentariumlar, temelde 'iğ gövdeliler' ve 'soğan gövdeliler' olmak üzere iki tip gösterirler. Çalışmamızda ilk örneğini İ Ö. 4. yy.'ın 2. yarısına tarihlediğimiz iğ gövdeli unguentariumlar; dışa dönük dudaklı, omuz üzerinde incelen boyunlu, yuvarlak omuzlu ve kısa kalın ayaklı bir forma sahiptir. Dönem ilerledikçe form incelip uzayarak başlangıçtaki halinden çok daha farklı bir yapı kazanmaktadır. Daha çok Roma Dönemi'nde görülen soğan gövdeli unguentariumlar. şişkin gövdeleri ve düz dipleri ile yere otururlar. Bu formda kaide bulunmamaktadır. Başlangıçta basık ve geniş tutulan gövde yapısı İ. S. 2. yy.'ın sonlarında incelip uzayarak şişe görünümü almaktadır. Sonuçta, 'gözyaşı şişeleri' olarak bilinen unguentariumlar, hem günlük yaşamda, hem de ölü hediyesi olarak İ. Ö. 4. yy.'ın 2. yansından İ. S. 2. yy.'ın sonlarına kadar Troas Bölgesi halkı tarafından sevilerek kullanılmıştır, denilebilir.
Demir Çağ'da Anadolu kent kapıları

M. Ö.1200' den M. Ö. 330 tarihine kadarki süreçte Anadolu Coğrafyası üzerinde farklı kültürel ve siyasal unsurlar varlığını sürdürmüştür. Frigya, Lidya, Urartu ve Likya uygarlıkları bunlardan sadece birkaçıdır. Bu kültürlere ait kent kapıları: kaleler, surlar ve bunlara yönelik dönemsel mimari özellikler, topografik yapı ve savunma mimarisine etkisi çalışmamız içerisinde ele alınmıştır. Anadolu Demir Çağı'nın aydınlatılmasında mimari unsurlar önemli arkeolojik kanıtlardan birisidir. Bu çalışmanın amacı; kentlerde savunma işlevini yerine getiren ve kentlerin mimari ve sanatsal özelliklerini, kültürünü, sivil ve askeri yönlerini yansıtan kent kapılarını, ait oldukları coğrafi ve dönemsel özellikleri de dikkate alarak incelemektir.
Mysia Bölgesi'nde Kybele Kültü

'Mysia Bölgesi'nde Kybele Kültü' üzerine yapılan bu çalışmada öncelikle tarih öncesi dönemden günümüze kadar gelen Anadolu'nun en önemli ve en eski tanrıçası olan Kybele belirli ana başlıklar altında anlatılmaya çalışılmıştır. Bu başlıklar Ana tanrıça inancı, Ana tanrıça Kybele, mitolojisi, adının kökeni, dinsel törenleri, tapınım alanları, Attis'in doğuşu Kybele-Attis ilişkisi, Kybele-Attis birlikteliği ve Attis'in ölümü şeklinde oluşturulmuştur. Daha sonra ana tanrıça Kybele'nin Anadolu'daki belli başlı kült merkezlerinden biri olan Mysia Bölgesi'nde Pergamon, Daskyleion, Miletopolis, Kyzikos ve Eğridere Kybele Açıkhava Tapınım Alanı başlıkları altında Kybele kültüne değinilmiştir. Yeni bir kült alanı olan Eğridere'deki açık hava tapınım alanının da incelemesi yapılıp, benzer örnekler ışığında değerlendirilmiştir. Anadolu'nun birçok yerinde kutsal alanı bulunan Kybele'nin bu kutsal alanlarına bir yenisi olan Eğridere Kybele Açıkhava Tapınım Alanı eklenmiş ve bilim dünyasına kazandırılmıştır.
Orta Anadolu Orta Demir Çağı boyalı çanak çömleğindeki figüratif bezemeler

Orta Anadolu'da Orta Demir Çağı sanat faaliyetlerinin oluşumunda esas unsur olarak düşünülen Frigler'in M. Ö. 12 yüzyılda Asur sınırında ortaya çıkan ve Asur Kaynaklarında sıkça bahsedilen Muşkilerle akraba oldukları tartışılmaktadır. Frigler'in doğu kolu durumundaki Muşkiler'in Asur Baskısı nedeniyle M. Ö. 9 yüzyılda Anadolu'nun içlerine gelip yerleştikleri ve burada bir kültür meydana getirdikleri tarihi kaynaklardan anlaşılmakta buna karşın Frigler'den doğulu komşuları tarafından bahsedilmemesi bu uygarlığın doğuda Muşki batıda Frig olarak tanındıkları tarihi vesikalardan anlaşılmaktadır. M. Ö 9. yüzyıldan itibaren Kızılırmak kavsinin doğusundaki merkezlerde geomerik motifli ve silüet tekniğinde süslenmiş seramikler görülmekte olup Kızılırmak kavsinin batısında yer alan merkezlerde ise öncelikle geometrik daha sonra ise Linear Stilde süslenmiş seramikler görülmektedir dolayısıyla Orta Anadolu Orta Demir Çağı seramiğinde iki ayrı üslup gelişmiştir. Bunun nedenini daha çok iki bölge arasındaki etnik farklılıklar, bu etnik grupların gelenekleri ve ayrıca kültürel etkileşimde bulundukları coğrafyaların sanat anlayışında aramak gerekmektedir. Temelini yakın doğu kültüründen almış bu uygarlık sanatsal alandaki üstünlüğü ve coğrafyası gereği doğu-batı arasında bir köprü kurmuş ve batı dünyasının Oryantalizan döneme geçişinde rol oynamıştır.
Batı Anadolu ticari amphoraları

Anadolu'da ilk olarak Troia Savaşı'nda sözü edilen Amphora, kısa mesafelerde ve gemi taşımacılığında kullanılmıştır. Üretim ve tüketimi, deniz ticaretinin gelişmesi, şarap ve bağcılık kültürüne bağlı olarak artmıştır. Saklama ve taşıma amacıyla kullanılan amphora formu, ihtiyaca ve zamana göre değişikliğe uğramıştır. Üretim yerlerinin saptanmasında fırınların tespit edilmesi oldukça önemlidir. Çünkü bunlar kesin kanıtlar verirler. Uzun yıllar amphora konusunda çalışan Bayan Virginia Grace'in çalışmaları çok faydalı olmuştur. Batı Anadolu ve Karadeniz kıyılarında M. Ö. 8. ve M. S. 13. yy.'lar arasında amphora üretimi görülür.. Bunların yoğun olarak üretilmeleri ise şarap üretiminin bolluğu ile ilgili olarak, M. Ö. 7. yy. sonunda gerçekleşir. Ayrıca Güney İtalya, İspanya ve Fransa'da üretilen 'Drazzel l' 'Lamboglia ' ve 'Drazzel 2-4' amphoraları M. Ö. 1. yy. boyunca Batı Anadolu ve Karadeniz kıyılarına dek yayıldılar. M. S. 2. yy.'da belki daha erken görülen ahşap fıçı kullanımı, 3. ve 4. yy.'larda gemi taşımacılığında da yer alınca ticari amphora tüketimini engellemiştir. Ancak fıçı kullanımının henüz ulaşamadığı Ege, Filistin ve Kuzey Afrika'da amphora üretimi M. S.13. yy.'lara değin sürer. Bugün Ege ve Akdeniz kıyılarındaki batıklardan çıkan birçok amphora müzelerde sergilenmektedir.
Öküzini Mağarası mikrolitik endüstrisi

Ana hatlarıyla mikrolitler üzerinde yoğunlaşan bu çalışma, 1990 ile 1997 yıllan arasında yapılan Öküzini Mağarası kazılarından ele geçen yontmataş malzemeyi kapsar. Yontmataş endüstriye ait tüm parçaların toplamı 195. 593 adettir. Yontmataş endüstri içindeki aletler A ve N harfleri arasında yer alan 14 kategori içinde özetlenmiştir. Mikrolitler ise J ve K harfleriyle belirlediğimiz kategorilerde yer almıştır. Bu mikrolitler üzerinde yapmış olduğumuz analizler sonucunda, geometrik olmayan mikrolitler ve geometrik mikrolitler olmak üzere 2 grup tespit edilmiştir. Geometrik olmayan tipler 44 alt tip ile; geometrik tipler ise 16 alt tip ile temsil edilmiştir. Toplam 2258 adet mikrolit içinde; 1521 adedi geometrik olmayan, 737 adedi ise geometrik mikrolitler olarak karşımıza çıkmıştır. Analize alamadığımız 'tanımlanamamış kırık mikrolit' sayısı da 3554'tür. Mağaradaki 12 ayrı jeolojik seviye içinde, geometrik mikrolitlerin üst, geometrik olmayan mikrolitlerin ise alt seviyelerde yoğunlaştığını tespit etmiş bulunuyoruz. Bununla birlikte alt seviyelerde geometrik mikrolitler yoktur ya da üst seviyelerde geometrik olmayan mikrolitler bulunmaz gibi bir görüş de sunmuyoruz. Mikrolitlerin yapımında mikrobüren teknik az kullanılmıştır ancak mevcuttur. Öküzini Mağarası stratigrafisi 3 ayrı hiatüs içerir. Dolayısıyla, stratigrafiyi 4 arkeolojik ünite ayırabiliriz. Mikrolitler üzerinde yapmış olduğumuz analizler de buayırımları desteklemiştir. En alttaki I ve II. arkeolojik üniteler sırtlı dilgiciklerin baskınlığıyla nitelenir. Bunun yanında uzun çeşitkenar üçgenler, mikrogravetler, eğik budanmış dilgicikler diğer önemli mikrolitlerdendir. Üstteki HI ve IV. arkeolojik üniteler içinde ise yanmaylar baskın tiplerdir. Bununla birlikte, çeşitli üçgenler ve trapezler diğer yoğun ele geçen mikrolitler olarak karşımıza çıkar. Öküzini Mağarası'nın rnilaoUtlerinin incelenmesi, mağaranın Epi-paleolitik dönem mikrolit tip listesini ortaya koymayı amaçlamıştır. Makrolit tip listesi ise bir ön çalışma niteliğinde olup, analizleri bir meslektaşım tararından tez olarak çalışılmaktadır. Adı geçen her iki çalışmanın sonuçlan Anadolu'nun ilk Epi-paleolitik Dönem yontmataş tip listesini ve onların tekno-tipolojik özelliklerini ortaya koyacaktır.
Aiolis'te kültler

Bu çalışmanın amacı, eskiçağda Aiolis bölgesinde yaşamış olan toplulukların dinsel yaşamına ilişkin bilgilerin bir araya getirilerek, bu bilgiler temelinde dinin gerek bireysel gerekse toplumsal düzeyde nasıl rol oynadığına ilişkin betimlere ulaşılmasıdır. Çalışmanın mekansal kapsamını, antik kaynaklarda Aiol göçüyle ilişkilendirilen Aiolis bölgesi oluşturmaktadır. Bölge temelindeki bu sınırlama, aynı zamanda bölge içerisindeki dinsel inançların belirli bir doku gösterip göstermediği sorusunun cevabını aramaya da hizmet eder. Ancak yöneltilen soru, bölgedeki dinsel hayatın coğrafi sınırla karakter kazandığı gibi bir önkabule işaret etmemelidir. Bölgedeki en erken arkeolojik bulgular MÖ 8. yüzyıla tarihlendiğinden, bu tarih ile antik çağın sonu arasında kalan dönem zamansal sınırlarımızı belirler.
Metropolis Kenti Ada 7 içerisindeki konut seramiği

Metropolis kentinin adalara ayrılmış bir kent planına sahip olduğu düşünülmektedir. Bu bağlamda adalara ayrılan kent içinde Ada 5 ve 7'de ortaya çıkarılan atriumlu evler bulunmaktadır. Bu evlerden çok sayıda Hellenistik ve Roma Dönemlerine ait seramik parçalan ele geçmişştir. Bu çalışma kapsamında Ada7'den bulunmuş seramikler incelenmiş, bunların konut tarihi ile olan ilişkisi irdelenmeye çalışılmıştır. Ada 7'den ele geçen seramiklerin ilk aşamada tasnif ve istatistik çalışmaları yapılmıştır. Çizim ve fotoğrafları tamamlandıktan sonra, katalog çalışması yapılmıştır. Seramiklerin yakın ve uzak çevredeki benzerleri yardımıyla tarihlemeleri yapılmış, bu tarihlerin konuttan ele geçen sikkelerin tarihleriyle örtüşüp örtfişmediğine değinilmiştir. Bu buluntular ve mimari kalıntılar yoluyla konutun tarihi tartışılmış ve bir sonuca ulaşılması amaçlanmıştır. Bulunan Hellenistik seramiklerin bu dönemin tipik formları olan basit firnisli seramikler, Batı Yamacı seramikleri, kalıp yapımı kaseler ve unguentarium seramik gruplarından, tipik Roma seramiklerinden ise gri seramikler, ince duvarlı seramikler, sigillatalar ve unguentariumlar olduğu anlaşılmış, bunun yanı sıra her iki dönemde de görülen formlar olan günlük kullanım ve pişirme kapları ile kandiller değerlendirilmiştir. Sonuç olarak, Hellenistik Döneme tarihli malzemelerin yanında Roma üretiminin yoğun olduğu görülmüştür. Konutta bulunan dört mekanın tarihlenmesine çalışılmış ve Mİ, M2 ve M3 mekanlarının Roma Dönemine ait olduğu, M4 mekanının ise kullanımının Geç Hellenistik Dönemde başladığı ve Roma Döneminde de devam ettiği görülmüştür. VI
Elazığ ili Kalkolitik Dönem ok uçlarının tipolojik analizi

İnsanoğlunun mağaralarda yaşadığı Paleolitik çağlarda, avcılık ve toplayıcılıkla geçinirken taş çeşitlerini kullanmış ve bunlara zamanla işlevsel olabilmesi için şekiller vermeye başlanmıştır. İnsanların ilk yerleşik hayata geçtiği Neolitik'ten itibaren, insanlar bu taş silahları, daha da geliştirmiş; taş baltalara kemik saplar takmaya, obsidiyen ok uçları yapmaya, kemik saplı obsidiyen ve çakmaktaşı bıçaklar üretmeye başlamışlardır. Kalkolitik Çağ ile birlikte giderek gelişen sosyal dinamizmin doğal çevre olanaklarını zorlaması konumuz olan ok uçlarını daha da işlevselleştirmiştir. Elazığ yöresindeki Arkeolojik çalışmalar sonucu ortaya çıkartılan ok uçlarının detaylı olarak incelenmesi bu çerçevede Doğu Anadolu ve Çevresindeki Kalkolitik Çağ ok uçlarının tipolojik olarak kendinden önceki ve sonraki dönemlerle karşılaştırılması avlanma geleneğinin esasını oluşturan ok uçlarının arkeolojik dönemler içerisinde değişim ve gelişim süreci nasıl gerçekleştiğini ortaya koymuştur.
Kekova sualtı araştırmalarında tespit edilen amphoralar

Kekova Adası, günümüz Antalya ili Demre ilçesi Üç ağız mevkiinde, Simena antik kentinin 1 km güneyinde Andriake Limanı'nın ise 4 km. batısında yer almaktadır. Ada, yaklaşık 7,5 km uzunluğunda ve en geniş yeri 1,8 km ölçülerindedir. Ada kuzeydoğu-güneybatı doğrultuludur ve çoğunlukla dik yamaçlı ve yüksek yeri yaklaşık 180 m olan dağlık yapıdadır. Adanın dağlık yapısı tarıma uygun olmamakla birlikte kentsel yerleşimi de oldukça kısıtlamaktadır. Bu nedenle adanın sadece iki bölümünde yerleşim bulunmaktadır. 2012- 2017 yıllarında yapılan sualtı araştırmaları, Kekova Adası'nın çevresinde yer alan, Kuzey Yerleşim Alanı, Karaöz Mevkii ve Tersane Koyu Arkaik Batık Alanı olmak üzere toplamda 3 farklı alanda sürdürülmüştür. Karada yapılan çalışmalara paralel olarak yürütülen sualtı araştırmaları, yukarıda belirlenen bölgelerde tespit, gözlem ve fotoğraflama çalışmaları için dalışlar yapılarak gerçekleştirilmiştir. Kekova Adası ve çevresi su altında bulunan amphoraların tipi, tipolojisi ve kökenini belirleyerek, Ada çevresinde mevcut kültür varlıklarının Anadolu'daki yayılımı tespit edilmeye çalışılmıştır. Kekova adası ve çevresinde tespit edilen kültür varlıklarının tipini, dönemini ve kökeni hakkında bilimsel araştırma yöntemleri kullanılarak kataloglar halinde açıklanmaya çalışılmıştır. Fotoğrafları çekilen kültür varlıklarının daha önceki yıllarda yapılan çalışmalarda tespit edilen kültür varlıkları ile karşılaştırılmış, Ada ve çevresinde hakim olan eserler tespit edilmeye çalışılmıştır. Sonuç olarak çalışmalarda otuz beş farklı tipte, dokuz ayrı bölgeden; en erken örneği M. Ö. VIII. yüzyıla en geç örneği ise M. S. 13. yüzyıla tarihlenen amphoralar tespit edilmiştir. Bu kapsamda iki bin yüz yıllık süreç içerisinde Kekova Adası, deniz aşırı bölgeler ile yoğun bir ticari faaliyet içerisinde bulunmuştur.
İlk Tunç dönemi Şanlıurfa yerleşmeleri

Bu tez, Şanlıurfa'da kazısı yapılan İlk Tunç Çağı (M. Ö.3000-2000) yerleşimlerini, sosyo-kültürel, mimari, ekonomik ve politik yönlerini arkeolojik bulgular ışığında mümkün ölçüde açıklamayı hedeflemiştir. Bu doğrultuda öncelikle Anadolu'daki tarih öncesi zaman dilimleri ele alınmıştır. Anadolu'daki Bronz Çağı konu dahilinde kapsamlı incelenmiştir. Araştırmanın omurgasını oluşturan ikinci bölümde Şanlıurfa'daki İlk Tunç Çağı yerleşimlere yer verilmiştir. 1985 yılında yapımına başlanan Birecik ve Karkamış Barajlarının inşası nedeniyle benzeri görülmemiş bir arkeolojik araştırma örneği yaşanmıştır. Bunun sonucu olarak, sistematik yapılan kazılarda arkeolojik bir bilgi patlaması yaşanmıştır. Yaklaşık 5000 yıllık bir geçmişşe sahip olan bu yerleşim yerleri; sosyal yaşam, sosyal statü, mimari plan, dini inanışlar, ölü gömme kültü ve prestijin sembolü olan bronzdan ve gümüşten yapılan objeler gibi kültürel mirasları bizlere aktarmaktadır. Araştırılan bu yerleşim yerleri İlk Tunç Çağı boyunca sanılanın aksine izole olmuş bir yapıda olmayıp, Kuzey Suriye ve Batı Anadolu ile uzun mesafe ticaretleri gerçekleştirdiğine dair kanıtları bizlere sunmuştur. İnceleme konusuna dahil olan yerleşim yerlerinin çoğu baraj suları altında kaldığı için araştırmalarına devam edilmemiştir. Ancak araştırma süresi boyunca konumuz bağlamında elde edilen önemli bulgulara bu tezde yer verilmiştir. Elde edilen bulgular ve yerleşim yerleri hakkındaki değerlendirmeler çeşitli arkeolog ve bilim adamlarının görüşlerinden faydalanılmak üzere kaleme alınmıştır.
İskenderiye kurtarma kazılarında ele geçen Hellenistik Dönem amphora mühürleri

TÜRKÇE ABSTRAKT İskenderiye Kurtarma Kazılarında Ele Geçen Hellenistik Dönem Amphora Mühürleri İ. Ö. 33 1 yılında Büyük İskender tarafından kurulan, Hellenistik Dönem'in Doğu Akdeniz'deki en önemli liman kenti İskenderiye'de, Prof. Dr. Jean- Yves Empereur'un başkanlığını yaptığı, İskenderiye Araştırmaları Merkezi taralından gerçekleştirilen kurtarma kazılarında ele geçen Hellenistik Döneme ait, farklı kökenlere sahip toplam 689 amphora mühürü bu çalışmanın konusunu oluşturmaktadır. Sayısal olarak, çoğunluğunu Rhodos kökenli mühürler oluşturmakta ve bunları, Knidos, Kos, Thasos, Khios, Pamphylia, Mısır, Kıbrıs ve Paros takip etmektedir. Pistos ve Parmeniskos gruplarına ait birer mühürlü kulpun yanı sıra 32 adet mühürlü kulpun kökeni belirlenememiştir. İskenderiye'de ele geçen ve ilk kez bir doktora tezine konu olan mühürler, dünyanın tek ve eşsiz koleksiyonu olan, İskenderiye'de Greko-Romen Müzesi'ndeki Benaki Koleksiyonu'nda yer alan mühürlerle karşılaştırmalı olarak incelenmiş ve aynı kalıplardan elde edilen baskılar saptanmış ve farklı kökenlere sahip mühürlü kulpların tanıtımı çalışmada sunulmuştur. Mühürlerin çoğunluğunun Rhodos kökenli olması, bu grup mühürlerin daha ayrıntılı incelenmesini gerekli kılmıştır. Buna göre mühürlerin, Rhodos mühür kronolojisine göre tarihlemeleri yapılmıştır. Kente ihraç edilen Rhodos amphoralannın, özellikle Period III (İ. Ö. ca. 210 -175) ve Period V'de (İ. Ö. ca. 146 -108) yoğunlaştığı görülmektedir. Çalışmada, bu artışların, siyasal, ekonomik ve sosyal olaylarla bağlantısı tartışılmıştır. Kentte ele geçen mühür buluntuları, kronolojik açıdan yararlı olacak, Rhodoslu yeni yönetici-üretici çiftlerinin saptanmasına, yönetici veya üreticilere ait yeni mühür kalıplarının tespit edilmesine ve aynı ismi taşıyan birden fazla üreticinin bulunmasına yardımcı olmuştur. Ayrıca tarihlendirilmeleri kesin olarak yapılmış Rhodos, Knidos ve Thasos gibi mühürlü kulpların yardımıyla, aynı tabakada ele geçen ve kronolojik olarak sorunlu, farklı kökene sahip mühürler daha belirli dönemler içine yerleştirilebilmiştir. Bunların yanı sıra çalışmada, ele geçen farklı kökene sahip mühürler yardımıyla kentin Hellenistik Dönem boyunca ticari ilişkiler içerisinde bulunduğu kent devletleri ile söz konusu ilişkilerin dönemlere göre boyutları tartışılmıştır.
Tarihöncesi sit alanlarında kültür mirası yönetimi Kırklareli Höyüğü Sit Alanı ve kültür mirası yönetimi

XIX. yüzyılın ortalarından itibaren bir bilim dalı haline gelen arkeoloji, tarihsel süreç içinde gelişerek bugünkü haline almış, arkeolojik sit alanlarının korunması konusunda zaman içinde farklı yaklaşımlar gelişmiştir. Günümüzde arkeolojik kültür mirasının toplumla ilişkileri ayrı bir uzmanlık dalı haline gelmiş, bu konuda uluslararası ve ulusal kural ve ilkeler belirlenmeye devam etmektedir. Bu bağlamda, tarih öncesi arkeolojik sit alanlarının korunarak geliştirilmesi, bütüncül bir yaklaşımla ele alınmaya başlanmış ve Arkeolojik Kültür Mirası Yönetimi kavramı gelişmiştir. Bu tez çalışması ile yukarıda adı geçen konular ve kavramların gelişimi, bugünkü durum ve belgeler incelenmiş, elde edilen bilgiler ışığında örnek çalışma olarak seçtiğimiz Kırklareli höyüğüne yönelik Sit Alanı Yönetim Planı ve Kırklareli Kültür Mirası Yönetim projeleri önerilmiştir.
Roma İmparatorluk Dönemi'nde Orta ve Doğu Karadeniz Bölgesi yerleşimleri

Karadeniz Bölgesi'nin geçmişşini aydınlatmayı amaçlayan arkeolojik araştırmaların henüz istenen düzeyde olmadığı dikkati çekmektedir. Bununla birlikte, son yıllarda artan ilgi, Karadeniz Arkeolojisi adına sevindirici bir gelişme olarak değerlendirilebilir. Tez konusunun belirlenmesinde, Orta ve Doğu Karadeniz Bölgesi'nde Roma İmparatorluk Dönemi'ne ait çalışmaların çok az sayıda olması etkendir. Çalışma konusu olan coğrafyanın sınırlanmasında, günümüz Türkiye kara sınırları dikkate alınmıştır. Tez çalışmasında incelenen Orta ve Doğu Karadeniz Bölgesi, antik dönemde Pontus Bölgesi'nin tamamını ve Galatia ve Paphlagonia Bölgesi'nin bir kısmını kapsamaktadır. Batıda Halys Nehri, güneyde Kappadokia, kuzeyde Karadeniz ve doğuda Kolkhis Bölgeleri'ni içine almaktadır; sınırları zamanlara göre değişim göstermektedir. Anadolu toprakları, MÖ 133'te III. Attalos'un vasiyetiyle Roma Cumhuriyeti'ne bırakılmış; MÖ 129'da Roma'nın Asya eyaleti olarak ilan edilmiş ve bu tarihten sonra 'Asia Minor' olarak anılmıştır. MÖ 74 yılında Bithynia, MÖ 63 yılından sonra, Bithynia- Pontus Eyaletleri'nin kurulmasıyla Karadeniz'de Roma egemenliği sağlam bir yapı kazanmıştır. Tez konusu kapsamında, Samsun, Ordu, Giresun, Trabzon, Rize, Artvin, Amasya, Tokat, Gümüşhane ve Bayburt İlleri'nin Roma İmparatorluk Dönemleri'ndeki durumları araştırılmıştır. Roma İmparatorluk Dönemi'ne ait arkeolojik eserler, müzelerde ve ören yerlerinde çok sayıda bulunmasına rağmen ve bu döneme ait yerleşimlerle ilgili kapsamlı bir araştıştırma olmadığı dikkati çekmektedir.