turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Osmanlı arşiv belgelerine göre şura-yı devlet (1868-1922)/(1284-1341)

Meclis-i Vala'nın lağvedilmesi üzerine 1868'de Divan-ı Ahkam-ı Adliye ile birlikte kumlan Şura-yı Devlet'in görevleri şunlardır: I-Hukümeti oluşturan bakanlıklara; yatırım, finans, harcama, vergi, tesis kurma, altyapı, ziraat, ticaret, eğitim, savunma, denizcilik, iç güvenlik ve personel istihdamı konularında danışmanlık yapmak, planlama ve koordineyi sağlamak. 2 -Yine bu bakanlıklara ait kanun ve yönetmelikleri hazırlamak, değiştirmek ve yorumlamak. 3 -Halk ile devlet arasındaki idari davalara bakmak ve memurları yargılamak. Bunlarla beraber denetim görevi de bulunan kurum, yürütmeye ise asla karışmaz. Şura-yı Devlet bu görevleri bünyesinde bulunan daireler vasıtasıyla yerine getirir. Dairelerde bir Reis-i ;Sani ve yeteri kadar da üye bulunur. Havale edilen konular buralarda müzakere edildikten sonra karar yazılır. Daireler, Şura-yı Devlet Reis-i Evveli'ne bağlıdır. Danışmanlık hizmeti veren dairelerle yasama görevi gören daireye, Devair-i İdare denir. Yargılama yapan daireye ise, Mehakim-i İdare adı verilir. Bu dairelerde görüşülen kanun, yönetmelik ve bazı önemli hususlar bir defa da Hey'et-i Umumiye'de görüşülür, ondan sonra karara varılır. Şura-yı Devlet'in asli personeli olan Reis-i Evvel, Reis-i Sani'ler ve Aza'ların görevleri, haklan ve seçilme şartları yönetmeliklerle tesbit edihrüştir. Özellikle üyeler; hukukçu, ilim adamı, asker ve bürokratlardan atandığı gibi, taşradan da temsilciler belirlenirdi. Bunlar arasında müslüman olmayanlar da oldukça fazladır. Şura-yı Devlet'in bürokratik işlemleri; Başkatip, Muavin, , Mülazım ve diğer görevlilerden oluşan Hey'et-i Tahririye tarafından yürütülür. Bunların amiri Başkatip 'tir ve o da Reis-i Ewel-e bağlıdır. Şura-yı Devlet daireleri 54 yıllık süre içerisinde pek çok isim ve görev değişikliklerine uğramıştır. Bu değişiklikler ya zaruretten dolayı veya siyasi tercihlerden dolayı olmuştur. Genellikle beş olan daire sayısı bazen bire inmiştir. Yargıyla ilgili olan dairede de yine bazı değişiklikler olmuş ve yargı safhaları için ayrı ayrı mahkemeler kurulmuştur. E. Meşrutiyet'ten sonra ise bu yetkiler de diğer mahkemelere nakledilmiştir. Şura-yı Devlet' e evrak Sadaret'ten havale edilir ve burada alman karar da yine Sadaret aracılığıyla diğer bakanlıklara ulaştırılır. Görüşülecek konunun raporunun hazırlanması, müzakere edilmesi, oylanması ve kararın yazılması usulleri yönetmeliklerle belirlenmiştir. Yani Şura-yı Devlet ve daireleri, bir sistem dahilinde işlemektedir. 1922 yılında Osmanlı Devletiyle beraber Şura-yı Devlette sona ermiştir. Ancak Cumhuriyet'ten sonra aynı isimle tekrar kurulmuş ve daha sonra ise Danıştay adını almıştır.
Celali kuşatması altında Bursa

17. yüzyıl tüm dünyada pek çok alanda değişim ve dönüşümlerin yaşandığı önemli bir dönemdir. Bu değişim ve dönüşümler beraberinde pek çok tepkiler getirmiştir. Osmanlı İmparatorluğu da bu değişimi yaşayanlardan devletlerden biridir. Celali İsyanları Osmanlı İmparatorluğu'nda ortaya çıkan bu değişimlerin tepkisi olarak değerlendirilebilir. Doğrudan Hanedanı ya da devleti hedef almayan bu isyanları, bugünün dinamikleri ile anlamak mümkün değildir. Celali grupları içerisinde toplumun hemen her sınıfından insanları görmek mümkündür. Bu insanların ortak bir amacının olduğunu söylemek zor olsa da temelde daha iyi yaşam şartlarına kavuşmak arzusu ortak amaç olarak görülebilir. Celalilerin amaçları göz önüne alındığında Bursa'nın Celalilerce istila edilmesinin belli amaçlar dahilinde olduğu düşünülmektedir. Devlet ile pazarlık ederek iyi mevkileri elde etmek isteyen Celaliler için Bursa önemli bir pazarlık noktası olmuştur. Anadolu'nun en büyük şehri ve imparatorluğun en önemli ticaret merkezlerinden biri olan Bursa, 1607'de Kalenderoğlu Mehmed Bey'in lideri olduğu Celali birliklerince istila edilmiştir. İstila süresince Celali liderinin elçileri sürekli İstanbul'a giderek Kalenderoğlu'na tekrar yeni bir idari görev verilmesi için pazarlık etmiştir. Bursa'nın Celali İsyanlarından çok fazla etkilenmediği savunulmaktadır. Ancak bu çalışma kapsamında okunan kaynaklar neticesinde Bursa'nın maruz kaldığı tahribatın bilinenden daha çok olduğu tespit edilmiştir. Yaklaşık iki ay süren bu istila boyunca şehrin doğusunun büyük kısmının tahrip edildiği görülmüştür. Ayrıca Celali istilasından hemen sonra Bursa'da yeni bir istilayı engellemek için bir sur inşa edilmiştir. Bu araştırmada bu surun haritası çıkarılmıştır.
568 numaralı Karahisar-ı Sahib şer'iyye siciline göre Afyon

Bu çalışma ile H. 1260/ 1 844 ile H. 1265/ 1 849 yıllan arasını ihtiva eden 568 numaralı Karahisar-ı Sahib Şer'iye Sicili incelenmiştir. Bu defter Karahisar-ı Sahib Sancağı'na ait olmakla birlikte, Osmanlı Devleti'ni genel olarak ilgilendiren askerlik, vergi, vakıflar v. s. gibi belgelerin bulunması sebebiyle ayrıca önem taşımaktadır. Şer'iye Sicillerinin şehir tarihleri açısından taşıdığı öneme istinaden Karahisar-ı Sahib Şer'iye Sicilinde bulunan belgeler dikkatli bir plan dahilinde tasnife tabii tutularak değerlendirilmiştir. Defterden, Karahisar-ı Sahib Sancağı'nın idari ve fiziki yapısı ile ilgili olarak merkeze bağlı kazalar, merkez ve kazaların köyleri, mahalle isimleri ile mezraların tespiti kısmen mümkün olmaktadır. Yer isimlerinin veriliş biçimi Türklerin Anadolu'yu geçici bir heves olarak görmediklerinin delilidir. Ayrıca sancak dahilindeki tarihi eserler ile Osmanlı idari yapısı hakkındaki bilgilerin yanı sıra, Karahisar-ı Sahib Sancağı'nın bağlı olduğu Hüdavendigar Eyaleti'ndeki bütün idari birimleri ve bunların yöneticilerine dair bilgilere de ulaşmak mümkündür. Bu dönemde yöneticiler çok sık olarak değişmektedirler. Karahisar-ı Sahip'in iktisadi durumu son derece zorlaşmış, halk gittikçe fakirleşmiştir. Askere alma usullerinde haksızlık yapılmakta, yolsuzluk ve suistimaller, arazi anlaşmazlıklarından doğan problemler artarak devam ettiği gibi sorumluları ise doğru dürüst cezalandırılamamaktadır. Piyasaları ayarı düşük paralar kaplamıştır. Sık sık cinayetler işlenmekte, sosyal problemler artmaktadır. Vergiler yeterince ve zamanında toplanamamaktadır. Azınlıklar mevcut haklarını artırmaya çalışmakta, bir yandan da anlaşmazlıklarında hakem olarak Türk mahkemelerini tercih etmektedirler. Belgelerden Devletin, askerlik hizmeti, vergi toplama ile halka her ne surette olursa olsun zulüm yapılmaması üzerinde önemle durduğu anlaşılmaktadır. Defter Afyonkarahisar'ın şehir tarihinin kısa bir dönemine ışık tutması açısından dikkate değerdir.
33 numaralı Kütahya şer'iye sicili transkripsiyon ve değerlendirme

Şer'iye sicilleri, kadıların görevleri gereği mahkemelerde verdikleri hükümleri, merkezden gelen belgeleri ve sorumlu oldukları yerlerdeki önemli olayları kaydettikleri defterdir. Şer'iye Sicillerinden, o dönemin ekonomik, sosyal, kültürel ve hukuki durumunu, askerlikle ilgili bilgileri, savaş öncesi ve sonrası toplumsal olaylarını çıkarmak mümkündür. İncelenen bu defter, Kütahya'nın 33 numaralı şer'iye sicili defteri olup, bu defter 16 Haziran 1855, 28 Aralık 1856 tarihleri arasını kapsamaktadır. Defterde 406 adet belge vardır. Merkezden gelen fermanlar, tayinler, anlaşma belgelerinin yanında mahalli hükümlerde mevcuttur. Bu çalışmada, defterdeki belgelerin hepsi tercüme edilmiş ve genel bir değerlendirme yapılmıştır. Ayrıca defterden yararlanılarak Kütahya'nın idari taksimatı ve vakıfları hakkında bilgi verilmiştir.
Manisa'nın 14 numaralı H. 1002 tarihli şer'iyye sicil defteri

Dünyanın en asil milletlerinden biri olan Türkler, yaklaşık 4000 yıllık bir tarihe sahiptir. Bu 4000 yıllık Türk medeniyetleri zincirinin Türkiye Cumhuriyeti Devleti'nden önceki son halkasını oluşturan Osmanlı Devleti, 600 yıllık tarihi boyunca 60 kadar ülkeyi hakimiyeti altına almış, dünyanın en uzun ömürlü devletinden birisi olmuştur. Dünya tarihinde bu kadar önemli roller oynayan ve bu denli uzun ömür süren Osmanlı Devleti'nin; idare, sosyal ve iktisadi yapısı bakımından daha iyi tanımak için 14 Numaralı M. 1002 Tarihli Manisa Şer'iyye Sicil Defteri'ni kendimize tez konusu olarak seçtik. Üzerinde çalışma yaptığımız 14 Numaralı M. 1002 (M. 1500) tarihli Manisa Şer'iyye Sicil Defteri 62 varak ve toplam 574 hükümden meydana gelmektedir. Defterin içinde geçen hükümlerin çok farklı konulardan meydana gelmesi nedeniyle konu tasnifi tarafımızdan yapılmamış olup, sayfa ve belge numarasına göre hepsi sıra ile verilmiştir. Sayfa numaraları ve belge numaraları tarafımızdan verilmiştir. Tezimiz bir giriş ve üç bölümden meydana gelmektedir. Giriş kısmında şer'iyye sicillerinin genel olarak mahiyetini açıklamaya çalıştık. Ayrıca, şer'iyye sicillerinin tanımı, özellikleri, belge çeşitleri ve kadılardan bahsettik. Birinci bölümde Manisa'nın Coğrafi konumu, Manisa ve havalisinin günümüze kadar kısa tarihçesi hakkında kısaca bilgi vermeye çalıştık. İkinci bölümde Manisa'nın o dönemki idari taksimatı, sosyal ve iktisadi yapısı ve ticari hayatı hakkında bilgi vererek belgelerin değerlendirilmesini yapmaya çalıştık. Üçüncü bölümde ise belge konularının özetini ve belgelerin transkripsiyonunu verdik. Sonuç, bibliyografya ve metin örnekleriyle tezimizi tamamladık. Şer'iyye sicillerinin muhteviyatını incelediğimizde mahkemeye intikal eden tüm olayların oldukça ayrıntılı bir şekilde kaydedildiğini görmekteyiz. Bu açıdan baktığımızda bu belgelerin Osmanlı Devleti'nin siyasi, iktisadi, sosyal, idari ve kültürel tarihi açısından ne kadar önemli birer vesika olduğu bir kez daha anlaşılmaktadır.
Osmanlı Devleti Döneminde Arnavutluk'un durumu (19. ve 20. yüzyıllar)

Arnavutluk, Balkan Yarımadası'nın batısında, Adriyatik Denizi kenarında jeopolitik açıdan önemli bir ülkedir. Osmanlı Devleti, Arnavutluk'a 14. yy. da akınlar yapmaya başlamış ve uzun uğraşlar sonucunda Arnavutluk'un tamamına hakim olmuştur. Zaman zaman gayrimüslim unsurların etkisinde kalan Arnavutlar Osmanlı Devleti'ne karşı ayaklanmışlardır. Ancak ana unsurun Osmanlı taraftan olması nedeniyle isyanlarda istedikleri başarıyı elde edememişlerdir. Arnavutlar ile Türkler aynı amaçlar uğruna kan akıtmışlar ve uzun yıllar yabancı unsurlara karşı göğüs göğüse çarpışmışlardır. Arnavutlar'ın Osmanlı Devleti'nden ayrılma süreci bile diğer unsurların ayrılma sürecine benzemeyip, yıkıcı değildir. Zaten, Londra Konferansından sonra da dostluk ilişkileri devam etmiştir. İtalya'ina, Almanya' mn, Rusya' mn ve Avusturya'nın sinsi politikalarına karşı Türk halkı daima Arnavutlar'ın yamnda yer almıştır. özellikle Mustafa Kemal Atatürk'ün uyguladığı Balkan Politikası bölgede çok etkili olmuş ve o öldükten sonra da etkisini göstermiştir. Gerek 19. yüzyılda, gerekse 20. yüzyıl'ın başlarında Osmanlı Devleti için Arnavutluk 'Balkan Politikasının teminatı olma durumunu yitirmemiş; ikili ilişkiler her zaman olumlu hava içerisinde devam ettirilmiştir. Kısacası, geçmişşte Osmanlı Devleti için çok önemli olan bu unsur, bugün de Türkiye Cumhuriyeti için aynı öneme sahiptir. Güçlenmek isteyen Türkiye Cumhuriyeti bu konumu göz önünde bulundurmak zorundadır. İkili ilişkilerin geliştirilmesi şarttır.
XVIII. yüzyılın ilk yarısında yeniçerilerin politik ve sosyo-ekonomik rolleri: İstanbul örneği

Bu çalışmada, XVIII. yüzyılın ilk yarısında Osmanlı askeri gücü içerisinde Yeniçeri Ocağı'nın mevcut durumunu ortaya koymanın yanı sıra sosyal ve politik yaşamdaki rolleri, İstanbul örneği üzerinden incelenmiştir. Osmanlı askeri gücü içerisinde beş yüzyıla yakın varlığını sürdürmüş olan Yeniçeri Ocağı, XVI. yüzyıl sonlarından itibaren dahili ve harici nedenlere bağlı olarak ocak düzeninde meydana gelen değişim, ocağın eski askeri gücünü kaybetmesine ve askeri bir teşkilat olmaktan öte ekonomik ve politik güce sahip bir kurum haline gelmesine sebep olmuştur. Bu nedenle çalışmada ocak, onu askeri bir kurum olarak gösteren tarih yazımından farklı olarak, çeşitli esnaf kollarında ve ticari hayatta yer alan, sivil yaşamla bütünleşen bir yapı içerisinde ele alınmıştır. Çeşitli arşiv belgeleri ve bu zamana kadar yapılmış olan çalışmalardan faydalanılarak yeniçerilerin ekonomik gücünün, şehir hayatına katılımlarıyla meydana gelen değişim ortaya konulmuştur. Yeniçerilerin sivil hayatla iç içe geçen ilişkileri, ocağın ekonomik gücü ve bu gücü sağlayan sermaye birikimlerine bağlı olarak ortaya çıkan dayanışma ve kredi ilişkileri ortaya çıkarılmış; çeşitli esnaf grupları içerisinde yer almaya başlamalarıyla şehrin ekonomik düzenine olan etkileri belirlenmiştir. Özellikle XVII. ve XVIII. yüzyılda yaşanan isyanlarda yeniçerilerin etkisi merkezi yönetime karşı bir tehdit unsuru haline geldiği için çalışmanın bir bölümünde de bu dönemde yaşanan isyanlarda yeniçerilerin etkisi ve gücü ortaya konulmuştur.
Osmanlı saray kadın kıyafetlerinin günümüz modasına uyarlanması

Osmanlı İmparatorluğu, dünya üzerinde yüzyıllarca, çoğunlukla gücünü koruyarak yayılmış bir imparatorluktur. Bilinen en güçlü hali 16. ve 17. yüzyıllardaki dönemidir. Batı ile Doğu arasında bir köprü konumunda olan ülke topraklarını son derece iyi yöneten padişahlar, bu sayede dünyanın dört bir yanlarına sadece ün değil, hükümdarlıklarını da ulaştırmışlardır. Osmanlı İmparatorluğu denince akla gelen en gizemli olgu Harem'dir. Osmanlı Harem'i uzak Doğu'dan Batı'nın en uç köşelerine değin kadınıyla, erkeğiyle herkesin merakını uyandırmıştır. Çok sayıda kadını barındıran Harem, çoğunlukla yanlış anlaşılmış ve anlatılmıştır. Oysa ki birçoğu, saray içi hizmetlerde görevli olan bu kadınların sanılanın aksine çok az sayıda olanı padişahın özel hizmetinde yer almışlardır. Harem kadınları güzellikleri, uzun ve parlak saçları, birbirinden güzel kumaşlardan giysileri ve takılanyla ile nam salmışlardır. Altın ve gümüş tellerle dokunan ya da işlenen kumaşlar saray terzileri tarafından dikilmiştir. Böylesi bir kültür mirası, Osmanlı İmparatorluğu'nun bu yıl ki 700 .'üncü Kuruluş Yılı Kutlamaları dahilinde çeşitli alanlarda tekrar can bulmuş olup; bu amaçla, yapılan bu çalışmada, Osmanlı'dan günümüze, Kadın Saray Giysilerinin uyarlanması hedeflenmiş ve gerçekleştirilmiştir. Konunun detaylarıyla anlatılmasını takip eden kısımda, çağdaş değerlerle, atalarımızdan kalan böylesi bir zenginliği sentezlemek ve de bunun sonucu olarak otantik öğeler taşıyan, güncel tasarımlar oluşturulmuştur. Bu tasarımlar, koleksiyon anlayışı ile dikilerek ürün haline dönüştürülmüştür.
Midilli'nin fethi ve Osmanlı hakimiyetinin kurulması

Tez çalışmamızda, Fatih Sultan Mehmet döneminin önemli bir politikasını oluşturan Ege Denizi ve Adalar üzerinde hakimiyet kurma mücadelesinin Midilli Adası'ndaki icrası açıklanmaya çalışılmıştır. Adanın, hemen hemen her dönemde denizcilik ve ticaret ile uğraşan devletlerin egemenliği altına alınmaya çalışıldığı görülmektedir. Ceneviz hakimiyetine kadar Midilli Adası Bizans egemenliği altındadır. Francesco Gattilusio'nun Bizans imparatoru V. Ioannes'e tahta çıkmasında yardım etmesi sonucu -yardımlarının karşılığı olarak- hem V. Ioannes'in kız kardeşi eş olarak verilmiş hem de onun çeyizi olarak da Midilli Adası verilmiştir. Bu tarihten sonra ada; 1462 yılında Fatih Sultan Mehmet tarafından fethine kadar yaklaşık yüzyıl boyunca Ceneviz'in egemenliği altında kalmıştır. Midilli Adası'nın Ege Denizi'nde bulunduğu konum, Anadolu yarımadası'nın tam çıkışında oluşu ve ticaret yollarının üzerinde olması gibi sebepler adayı oldukça değerli bir konuma taşır. Böylece ada askeri ve ticari açılardan ait olduğu devlete büyük avantajlar sağlamaktadır. Aynı zamanda Midilli Adası'nda yetişen zeytinyağı Osmanlı Devleti için son derece önemlidir. Çünkü adada üretilen zeytinyağının neredeyse tamamı İstanbul'a gönderilmektedir. Ayrıca adada yetiştirilen üzüm, incir ve üretimi yapılan beyaz peynir de seyyahlar tarafından övülmüştür. Adada gerçekleştirilen balıkçılık ve tuz üretimi de yine son derece önemlidir. Fatih Sultan Mehmet İstanbul'u fethettiğinde Midilli ve çoğu adanın beyleri Fatih'i görmeye gidip bağlılıklarını bildirseler de; Midilli'deki Gattilusio ailesinin yöneticileri, Papalık donanmasıyla ittifaklar yaparak Fatih'e karşı durmuşlar ve ödemeleri gereken vergiyi de ödememişlerdir. Bu gibi nedenler Fatih Sultan Mehmet için, Midilli Adası'nı fethetmek için son derece yeterli sebeplerdir. Bunun üzerine Mahmut Paşa komutasındaki 200 kişilik donanma ve Fatih Sultan Mehmet yönetimindeki kara ordusu ile Midilli Adası 16 Eylül 1462 tarihinde Osmanlı Devleti topraklarına dahil edilmiştir ve bu tarihten sonra Osmanlı Devleti kendi idari, sosyal ve ekonomik sistemini Midilli Adası'nda uygulamaya koymuştur.
Karadağ'ın Osmanlı egemenliğine karşı mücadelesi: 1830-1878

Tarih'in çeşitli dönemlerinde Duklja, Zeta, Monte Nigro, Crna Gora, Black Mountain, Montenegro gibi değişik isimlerle anılan Karadağ, coğrafyasının ve toplumsal yapısının elverişiz şartlarından istifade ile varlığını sürdürebilen ender ülkelerden birisidir. Osmanlı'nın egemenliği altına girdiği 1496 tarihine kadar Bizans içinde özerk ve bağımsız olarak bulunmuş, Osmanlı yönetiminde İşkodra Sancağı'na bağlanmış ve toprakları has, zeamet ve tımar bölgelerine ayrılmıştır. Vladika'ların liderliğinde Karadağlılar, başlangıçta, vergi toplanması veya yerel otoritelerin zalimliği gibi bölgesel nedenlerle, Osmanlı'nın zayıflaması ve milliyetçilik akımlarına paralel olarak siyasi nedenlerle Osmanlı ile mücadele etmiş ve buraya kaynak sarf edilmesine neden olmuştur. Karadağ'ın XIX. yüzyılın ilk çeyreğinden, bağımsızlığını kazandığı 1878 yılına kadar Osmanlı devleti ile mücadelesi ve bu süreç içinde devletleşme adına yapmış olduğu çalışmaları, birinci elden kaynak durumunda olan arşiv vesikalarına dayalı olarak, objektif bir yaklaşımla ele alarak; idari ve sosyal yönleriyle inceleyip bir bütün halinde ortaya koyulmaya çalışılacaktır.
Ermeni terör örgütleri ve faaliyetleri

Çalışmanın konusu, Ermeni Terör Örgütleri ve Faaliyetleridir. Araştırmada, Osmanlı Devleti içerisinde beş yüzyıldan fazla yaşamış olan ve Millet-i Sadıka olarak adlandırılan Ermenilerin, 1789 Fransız İhtilali'nden sonra yayılmaya başlayan Milliyetçilik akımı, çıkarları çatışan büyük devletlerin ve kilisenin etkisiyle bir siyasallaşma süreci anlatılmıştır. Ermenilerin siyasallaşmasında elbette ki Büyük Devletlerin çıkar çatışmaları ve kilisenin etkisi bulunmaktadır. Ayrıca bu sürecin başlamasında Osmanlı İmparatorluğu'nun XIX. yüzyılda içinde bulunduğu zor durumdan faydalanma siyaseti de yer almaktadır. XIX. yüzyılın ikinci yarısından itibaren kurulmaya başlanan Ermeni terör örgütlerinin kuruluşundan günümüze kadar geçirdikleri siyasi, ideolojik ve yapısall değişimlerini tarihsel süreç içerisinde ortaya koymak ve söz konusu komitelerin ve terör örgütlerinin faaliyetlerini gün ışığına çıkararak, Ermeni meselesinin ortaya çıkmasında oynadıkları rolü belirtmek gerekmektedir. Ermenilerin giriştikleri ayrılıkçı hareketlerin başlangıcı Hayırseverler Cemiyeti şeklindedir. Hayırseverler cemiyeti adı altında başlayan bu süreç, Araratlı, Okulsevenler, Doğu ve Kilikya Cemiyetleri ve bu doğrultuda kurulan birçok cemiyet ile devam etmiştir. Kurulan bu örgütler sosyal amaçlar çerçevesine oturtulmuş görünse de hepsinin amacı bağımsız bir Ermenistan kurmaktı. Bu cemiyetlerin faaliyetleriyle gerek Avrupa'da gerekse Osmanlı içerisinde öğrenim gören Ermeniler, Armanekan Partisi ile başlayan siyasallaşma ve örgütlenme sürecine girdiler. Sonrasında gelen Hınçak ve Taşnak Komiteleri ile isyanların başlaması, Ramgavar ile legal bir hava kazanma düşüncesi Ermenilerin istediklerini bir türlü alamamaları, eylemlerin şiddetlendirmelerine neden olmuştur. İşte bu eylemler 1915 Zorunlu İskan Kanunun çıkarılmasına neden olmuş ve böylece Ermenilerin ikinci terör dönemini başlamıştır. Nemesis ile başlayan bu süreç de, JCAG, ARA, ASALA-MR, NAR ve ASALA terör örgütleri ile devam etmiştir. Ermeni meselesi günümüzde hala ülkemizin en önemli gündem maddelerinden birini oluşturmaktadır. Zira, Ermeni diasporası ve Ermenistan asılsız soykırım iddialarını ileri sürerek, ülkemizden toprak ve tazminat talep etmekte, bu amaçlarına ulaşmak için ise uluslararası dengelerde üçüncü ülkelerin desteğini sağlamak amacı ile Türkiye aleyhine çeşitli faaliyetler göstermektedirler. Bu bağlamda Ermeni meselesinin en önemli boyutlarından biri olan tarih boyutu içerisinde Ermeni terör örgütlerinin faaliyetlerinin ortaya konması büyük bir önem arz etmektedir.
Trablusgarp'ın İtalya tarafından işgali ve Osmanlı Devleti'nin tutumu

Sömürgeci yayılma ve rekabet politikası, 19. yüzyılın son çeyreği ve 20. yüzyılın başında zirve noktasına ulaşmıştır. Sömürgeci saldırıların artması ve dünyanın tamamına yayılması sonucu, büyük devletler arasında çatışmalar meydana gelmeye başlamıştır. Bu çatışmalar yeni bölge ve kıtalara uzanmış, özellikle de Kuzey Afrika çevresindeki mücadele şiddetlenmiştir. Akabinde Fransa, Osmanlı Devleti'nin iç ve dış sorunlar içerisinde olmasından istifade ederek Cezayir ve Tunus'u işgal etmiş ve Trablusgarp Vilayeti'nin güneyine girmiştir. Sultan II. Abdülhamit'in yönetime gelmesiyle, Trablusgarp siyasi ve ekonomik olarak reformlara tabi tutularak, eski valilerin değiştirilmesi suretiyle savunma bakımından tahkim edilmiştir. Bu esnada İtalya'da büyük devletler arasında kendisine yer aramakta olduğu için ekonomik yardımlar vasıtasıyla Libya'ya giriş yapmıştır. Burada Roma bankasını açmış ve vilayetle ilgili araştırmalarda bulunmak için din adamları ile muhbirlerden oluşan misyonerler yollamıştır. İtalya'nın başlangıçtaki tüm girişimleri, Sultan Abdülhamit azledilip yerine İttihat ve Terakki yönetimi gelene kadar başarısız olmuştur. İşin aslına bakıldığında, vilayette her alanda gerçekleştirilen reformlar ve yöre halkıyla valiler arasında yaşanan yakınlaşmanın ardından, İtalya'nın Libya'da ilerleme kaydetmesi oldukça zordu. Bu sırada Osmanlı Devleti, gerek Afrika'da gerekse de Avrupa'daki birçok vilayetini özellikle de Rus savaşı ve imzaladığı Berlin Anlaşması gibi haksız anlaşmalar sonucunda kaybetmişti. Sultan II. Abdülhamit'in içeride ve dışarıdaki reform niyetleri iyi olsa da 1909'dan itibaren otoritesi sembolik hale gelmişti. Bu süreçten sonra İttihat ve Terakki yönetimi İtalya'ya karşı bir takım tavizler vermiş, bu ise İtalya'nın Libya'ya savaş ilan etmesi sonucunu doğurmuştu. Osmanlı Devleti'nin imkanları bu dönemde zayıflamış olsa da, yerel halkla kurduğu uyumlu ilişki sayesinde İtalya'nın saldırılarına göğüs gerebilmişti. Böylece İtalya, Avrupalı devletlerini Bab-ı Ali hükümetine baskı yapmaya zorlamak için savaşı boğazlara taşımış ve bir dizi adayı işgal etmişti. Balkan isyanları, Yunanistan'daki hareketler ve İttihatçıların zayıflığı nedeniyle, Osmanlı Devleti Uşi-Lozan Anlaşması'nı imzalayarak Trablusgarp Vilayeti'ni İtalya'ya bırakmak zorunda kalmıştı. Söz konusu anlaşmanın Osmanlı Devleti ve Trablusgarp üzerinde birçok olumsuz etkisi olmuş, Trablusgarp sadece kağıt üzerinde Osmanlı Devleti'ne bağlı kalmıştır. Burada İtalyanlara karşı verilen direniş ve cihat hareketi ise zayıflamış, yerel liderler arasında direnişin başını kimin çekeceği hususunda anlaşmazlık baş göstermiştir. Bu da İtalya'nın Trablusgarp Vilayeti'nin çoğu bölgesini işgal etme sürecini hızlandırmıştır.