turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Tios antik kenti savunma mimarisi

Karadeniz'in önemli antik kentlerinden olan Tios Antik Kenti, Paphlogania veBithynia'yı birbirinden ayıran önemli bir kıyı kentidir. Zonguldak İli'nin Çaycuma ilçesi'ninFilyos Beldesinde, Tios Antik Kentinin Akropol ve Aşağı Şehirinde yer alan sur kalıntılarıçalışmamın konusunu oluşturmaktadır. Çalışamanın amacı Antik dönemde Billaios nehrinin de etkisiyle önemli bir ticarinokta olan kent, birçok defa istilaya uğramıştır. Bu sebeple savunma mimarisi açısından önemli izler taşımaktadır. Savunma mimarisi ile alakalı bölgede ünik ve az çalışma olması sebebiyle tercih edilmiş olup, bölge için önemli bir antik kent olan Tios antik kenti tabanlı bir çalışma yürütülmüştür. 3.70 hektarlık bir alanı çevrelediği belirginleşen sur duvarı, Hellenistik Dönemden, Geç Bizans Dönemine kadar kenti çevrelemiş ve bu döneme ait kalıntılar tespit edilmiştir.2015- 2018 yılları arasında sur duvarı ve çevresinde gerçekleştirilen kazı çalışmaları ve alınan numuneler üzerinde Petrografik inceleme, SEM/EDX, XRF analizleri yapılarak sur duvarının geçirdiği evreler ortaya konulmuştur. İlk evre olarak tespit edilen sur duvarıHelenistik döneme tarihlendirilmektedir. Kazı çalışmaları neticesinde bu döneme ait arkeolojik materyalde tespit edilmiştir. İkinci evre ise M. S. III. yüzyıla tarihlendirlen Gotakınlarıyla birlikte oluşturulan tahkimat duvarıdır. Üçüncü evre 12 -14. yüzyıla tarihlendirlenBizans İmparatorluk çağıdır. Son evre Ceneviz dönemine ait olmakla ile beraber ek yapılarilave edilmiştir. Tios antik kentini çevreleyen sur duvarı, 61.17 hektarlık bir alanı kapsayarak sur duvarının içine aldığı alanın geçirdiği evreleri, onarımları, eklentileri ortaya konulmuştur. Surduvarının eksik olduğu noktalar ve muhtemel güzergahları verilmiştir. Çeşitli dönemlerde kullanım gören sur duvarının günümüzde var olan erken dönemden geç döneme nerelerdesavunmaya ihtiyaç duydukları açıklanarak, konum ve lokalizasyonu belirtilmiştir. Eskifotoğraflar, planlar ve analizler neticesinde sur duvarındaki doğal ve beşeri faktörlerden oluşan tahribatlara değinilmiştir.
Alexandria kurtarma kazılarında ele geçen Knidos Amphora mühürleri ışığında Alexandria-Knidos ticari ilişkileri

Antik Çağda yapılan ticaretin önemli kanıtları olan amphoralar Hellenistik dönemin önde gelen şarap ve amphora üretici kentleri tarafından mühürlü olarak üretilmiştir. Hellenistik Dönem boyunca sistematik olarak amphora mührü kullanan kentlerden birisi de Knidos'dur. Akdeniz'in ve Karadeniz'in her noktasına şarap ve amphora içerisinde taşınan diğer ürünleri ihraç etmiş olan Knidos'un en önemli dış pazarlarından birisini de Alexandria oluşturmaktadır. CEAlex tarafından kent merkezinde yapılan kurtarma kazılarında ele geçen 225 adet Knidos kökenli amphora kulbu, iki kent arasındaki ticaretin değerlendirilmesi konusunda önemli bir materyal grubu oluşturmaktadır. Yapılan tez çalışması içerisinde bahsedilen mühürler ticari bir bakış açısı ile değerlendirilmiştir.
Alife on top: A survey of stylite saints

Bu tez, Bizans döneminde günümüz Türkiyesi sınırlan içerisinde yaşamış olan sütun azizleriyle ilgili mevcut bilgiyi sunuyor. Sütun azizleri, sütunların üzerinde yaşayan ve kendilerini her türlü dünyevi zevkten soyutlamış hıristiyanlardı. Beşinci ve on dokuzuncu yüzyıllar arasında yaşamış ve yazılı kaynaklarda ismi geçen yüzün üzerinde sütun azizi vardır. Bu engin bilgi çok çeşitli olup tarihi ve edebi kanıtlardan sanat tarihsel ve arkeolojik kalıntılara kadar değişkenlik gösterir. Bu bilgiler sütun azizliğinin bulunuşunu ortaya çıkaran koşulları sunmak ve bir sütun azizinin günlük hayatının taslağını çıkarmak için değerlendirilmiştir. Daha sonra sütun azizlerinin ikonografisi tartışılmaktadır. Bu çalışmanın son bölümü, Antakya yakınında Samandağı'ndaki Genç Aziz Simeon'un manastırına ayrılmıştır. Yazar bu çalışmanın, gelecek çalışmalar için bu disiplinler arası konuya katkıda bulunmuş olduğunu umuyor.
Aşıklı Höyük boncukları: Tipoloji, tanım ve sosyal açıdan değerlendirme

Çanak Çömleksiz Neolitik Dönem'e tarihlenen (MÖ kal. 8500 -7200) Aşıklı Höyük yerleşmesi Orta Anadolu Platosu'nun Volkanik Kapadokya bölgesinde yer alır. 'Aşıklı Höyük Boncukları: Tipoloji, Tanım ve Sosyal Açıdan Değerlendirme' başlıklı bu çalışmada, Aşıklı Höyük topluluğunun kişisel süs eşyaları olarak boncukların hammadde, üretim teknikleri, tipoloji ve renk parametreleri kapsamında, zamansal/diyakronik ve mekansal dağılım analizleri yoluyla ele alınması; boncuk üretimi ve kullanımının, topluluğun sosyal yaşamı içerisindeki yerinin anlaşılması amaçlanmaktadır. Farklı hammadde, renk ve tipte kişisel süs eşyası tercihleri, gerek topluluğun iç dinamikleri gerekse de farklı bölgeler ve topluluklar ile olası etkileşim mekanizmaları çerçevesinde ele alınmıştır. Çalışma neticesinde ortaya çıkan sonuçlar, topluluklar arası etkileşim, bireysel ve sosyal kimlikler, teknoloji gibi kavramlar bağlamında tartışılmıştır. Aşıklı Höyük boncukları, çeşitli taş ve mineraller, hayvan kemikleri ve dişleri, deniz ve tatlı su kabukları, kil ve bakır gibi çeşitli hammaddelerden üretilmiştir. Taş ve kemik, en sık kullanılan hammadde türleridir. Farklı hammadde türleri için, farklı üretim tekniklerinin uygulandığı görülmektedir. Boncuk üretiminin, diğer birçok günlük faaliyet gibi, açık alanlarda gerçekleştirildiğini önermek mümkündür. Disk tipli taş boncuklar, silindir tipli kemik boncuklar ve geyik dişinden pendantlar ile bunların imitasyonları gibi çeşitli öğeler en erken evrelerden itibaren kullanılmaktadır. Yerleşmenin geç evrelerinde ise yakın çevrede bulunmayan yeni hammadde türleri ve daha önce görülmeyen boncuk tipleri kullanılmaya başlar. Yine bu süreçte, ölülerin, süs eşyaları ile birlikte gömülmeye başladığı görülmektedir. Gömütler ile birlikte bulunan kişisel süs eşyalarının yaş ve cinsiyete göre dağılım analizleri, farklı yaş ve cinsiyet gruplarından bireyler arasında farklı hammadde, tip ve renkte boncuk kullanımında bir ayrım bulunmadığını önermektedir.
İstanbul Arkeoloji Müzesi'ndeki Gladyatör stelleri

Antik dönemin en kanlı, acımasız fakat seyir ve eğlence bakımından en çok popüler oyunu olan gladyatör oyunları Roma İmparatorluğu sınırları içerisinde Anadolu toprakları üzerinde de oynanmış oyun ve oyuncular antik dönemden itibaren eserler üzerinde de betimlenmiştir. Gladyatörlere adanan steller, mezar anıtları olduğu gibi oyun sonucunda ölen gladyatörlerin de ihtişamının yansıtıldığı ve yazıtlarda belirtildiği gladyatör stelleride bulunmaktadır. Tarihi eserler üzerine sahnelenerek konu olan bu oyunun aslında belli başlı yasal düzenlemeleri ve kuralları da yok değildir. Belirli kurallar çevresinde oynanan bu kanlı oyunun baş oyuncuları da belli evrelerden geçerek eğitim alıyorlar ve sportif eğitimlerden günlük yaşamlarına kadar özel bir yaşantı içindeydiler. Çalışma konumuzu oluşturan İstanbul Arkeoloji Müzesi'nde sergilenen gladyatör stelleri Anadolu'nun farklı bölgelerinden buraya getirilmiş eserlerdir. Bu stellerde farklı gladyatör türleri betimlenmiştir. Bunların kökeni ve biçimsel olarak işlevleri üzerinde durarak Anadolu'da farklı bölgelerdeki benzer özellikleriyle karşılaştırarak ele almaya çalıştık.
The mother of gods from right here: The goddess meter in her Central Anatolian contexts

Roma İmparatorluk döneminde, Frigya Ana Tanrıçası Meter'in yalnızca Orta Anadolu'da altmıştan fazla farklı kültleşmiş sıfatı vardır. Helenistik döneme ait sıfatların sadece üç veya dördünün bilindiği düşünülürse, aradaki zıtlık dikkat çekicidir. Dahası, sıfatların çoğu yöresel olma eğilimindedir, bu yüzden özünde isimleri bir vadiden diğerine değişebilir. Bazı durumlarda, yalnızca bir sıfat duymak, İç Anadolu'nun belirli bir bölümünü akla getirmek için yeterlidir. Bu durumdan doğal bir soru ortaya çıkmaktadır. Küçük Asya'da neden bu kadar çok yerel Meter kültüne ihtiyaç duyuldu? Romalılar tarafından Magna Mater adı verilen Ana Tanrıça Meter, MÖ 204'te Roma Panteonuna kabul edildi; fakat Frigya' ya özgü olmasına rağmen, artık vatanının dini ihtiyaçlarını karşılayamıyor muydu? Bu tez bu soruları iki ana yoldan ele alıyor. Ekindeki yazıtlardan derlenen Meter Sıfatları kataloğunu kullanarak, sıfatların coğrafi dağılımındaki ve tekrar eden sıfat türlerinin semantiğindeki kalıplara bakar. Kült sıfatların mekansal dağılımı, yüksek arazilerde güçlü emperyalist merkezlerin bulunmadığı ve yerel toplulukların çevre bölgelerde mütevazı olsa da kendi yerel merkezlerini yaratabilecekleri Roma İmparatorluğu Küçük Asya'daki jeopolitik durumu yansıtmaktadır. Bununla birlikte, tekrar eden sıfat türlerinin semantiği, bu çevrelerde yaşayanların yerel kaygıları ve temel değerleri hakkında ipuçları sunar.
Coğrafi bilgi sistemleri tekniklerinden yararlanarak tarihi kaya mekanlarında peyzaj envanteri oluşturulması: Afyonkarahisar kusura köyü kaya mekanları

Jeolojik tüf oluşumları zamanla rüzgar ve sel sularının etkisiyle kaya şeklini alırlar. Bu kayaların içine oyularak mekansal işlev kazandırılmasıyla da kaya mekanları oluşur. Geçmişi tarih öncesine dayanan ve günümüzde hala varlığını sürdüren bu mekanlar önemli kültürel miras alanlarıdır. Bu yüksek lisans tez çalışmasında kaya mekanlarının yakın çevresi ile birlikte ele alınarak doğal ve kültürel peyzaj envanterinin oluşturulması hedeflenmiştir. Bu çerçevede, envanterin koruma, kullanım, tanıtım ve bilimsel araştırma amaçlarına uygunluk gibi temel unsurlar kapsamında gelişmiş teknolojik imkanlar ile oluşturulması son derece önem kazanmıştır. Çalışma alanı olarak belirlenmiş Afyonkarahisar ili Kusura Köyü Kaya Mekanları ilk kez 12.04. 2018 tarihinde keşfedilmiş olup bu yüksek lisans tezi kapsamında 7 adet kaya mekanı ve çevresinin mekansal envanterinin Coğrafi Bilgi Sistemleri desteği ile oluşturulması amaçlanmıştır. Bu amaçla, önceki araştırmalar ışığında, saha ziyaretlerinde bulunulmuş ve farklı kaynak ve formatlarda mekana ait veriler temin edilmiştir. Sonuç olarak, elde edilen envanter ile bu mekanda ileriye yönelik oluşturulacak tüm arkeolojik araştırma, kazı, sondaj, restorasyon, peyzaj planlama, yönetim ve tasarımı çalışmalarına mekansal veri tabanı oluşturulması, multidisipliner çalışma paydaşlarına katma değer sağlaması amaçlanmıştır.
Antik Yunan'da polisin ortaya çıkışı

Polis birçok araştırmada hatalı bir şekilde kent-devleti olarak tanımlanmıştır. Ancak polis konusu, devlet olduğu kavramından başlayarak her noktasında tartışmaya açık bir konudur. Devlet olarak kabul edildiğinde, polisin Yakın Doğu'daki benzerleriyle olan karşılaştırmaları sonucu, bu yapının kent-devleti olarak nitelendirilmesi tartışma konusu yaratmaktadır. Gerçekten de polisi sadece kent-devleti olarak adlandırmak onun tüm dinamiklerini açıklamakta yetersiz kalmaktadır. Polisin anlamına dair bahsedilen tartışmalardan sonra bu kavramın Yunan bölgesinde ne zaman ortaya çıkmış olabileceği önem teşkil etmektedir. Bu amaç doğrultusunda da polisin en temelinde ikili bir anlamı olduğunun bilinmesi gerekir. Bu anlamlar: Kentsel anlamda polis ve politik anlamda polistir. Kentsel anlam tek başına ele alındığında Zagora, Herakleion gibi erken yerleşimler bu başlangıca kanıt olarak gösterilebilir. Ancak politik birliktelik ele alındığında, bu ideolojik yapılanmanın M. Ö. 8. yüzyılda başlamış olabileceği düşünülmektedir. Bunun sebebi olarak da M. Ö. 8. yüzyılda yaşanan yoğun sosyo-kültürel ve sosyo-ekonomik değişimler gösterilmektedir. Bu noktada polisin ortaya çıkışını, genel kanı olarak, M. Ö. 8. yüzyıla tarihlemek doğru olacaktır. Polisin bahsedilen bu dualistik anlamını kavramak onun içsel dinamiklerini tanımaktan geçmektedir. Polisin içsel dinamikleri de kendisi gibi somut ve soyut kavramlardan oluşur. Bu oluşumlar polisi yaratan toplumun yapısı hakkında bize bilgi vermesi bakımından önemlidir. Bu yapıların incelemesiyle polisin, ortaya çıkmasına sebep olmuş, daha sonra yarattıkları bu yapının vatandaşları olan toplum ile ilişkisi de anlaşılmış olacaktır. Polisin bu bahsedilen anlamları anlaşıldığında da onun ortaya çıkmasına sebep olan dinamikleri ve süreci fark etmemiz daha kolay olacaktır.
Hitit Dönemi kıyafetleri ve tanımlamalar

Bu çalışmada Hitit kadın ve erkek kıyafet geleneği tanımlanmış, çeşitleri ve değişimleri katalog eserleri üzerinden kronolojik olarak belirlenmiştir. Eski Hitit ve İmparatorluk Dönemi boyunca süregelen süreçte giyilen kıyafetleri incelerken detaylı sonuçlara ulaşabilmek için Hitit eserlerinden Hüseyindede, Küçük Hüseyindede, Bitik, İnandık, Eskiyapar Çömlekleri, Kınık Kasesi, Geyik, Yumruk Ritonları gibi ritüel amaçlı kapların yanında, Alacahöyük Duvar Kabartmaları, Yazılıkaya, Hanyeri-Gezbel, Gavurkale, Hemite, Hatıp, Taşçı, Karabel, İmamkulu, Sirkeli, Fraktin Kaya Kabartmaları ve Eflatunpınar Kutsal Havuzu gibi anıtsal eserler ve Dans Eden Tanrı, Altın Amulet, Kral? Kabartması gibi tekil eserler ele alınarak toplamda 134 figür, tanrı, tanrıça, kral, kraliçe, rahip, akrobat, avcı, müzisyen, şarkıcı, şakşakçı, dansçı, at-araba çeken, eşya taşıyan, saki gibi çeşitli meslek grupları ele alınmış, kadın, erkek, karışık yaratıklar farklı başlıklar altında kıyafet özelliklerine göre tipolojik olarak ayrılmıştır. Örnek figürlerin konumuna ve yapmakta olduğu işe bakılarak kişiler tanımlanmaya çalışılmış ve kıyafetler, bu kişilerce anlamlandırma yoluna gidilmiştir. Tasvirli sahnelerden Hitit insanının günlük yaşamına ve dini ritüeller konusunda uygulanan protokole ve insanların davranış ve görünüş özelliklerinin bilgisine ulaşabildiğimiz gibi detaylı incelemeler sonucunda günlük yaşamda nasıl bir görünüme sahip olduklarını imkanlar doğrultusunda belirleyebilmekteyiz. Sonuç olarak, erkek kıyafetleri 16, kadın kıyafetleri 6 farklı tipte incelenmiş olup bu tipler süsleme, dekolte, etek ve kol boyu gibi farklılıklarla kendi içlerinde de ayrılmışlardır. Erkek figürlerin sayıca daha fazla tipte giyim çeşidine sahip oldukları tespit edilmiştir. Kadın giyiminde sade bir görünümün yanı sıra, uzun kol-etek boyu, süssüz bir giyim gözlenmiştir.
Urartu Krallığı'nda aydınlatma araçları

MÖ 9. yy'da Anadolu'nun doğusunda güçlenmeye başlayan ve MÖ 7. yy'a kadar doğuda Urmiye Gölü Havzası, güneyde Toros Dağları, kuzeyde Transkafkasya ve batıda Fırat Nehri kıyısına kadar genişleyen Urartu Krallığı, Demir Çağı'nın en güçlü medeniyetlerinden birisi olmuştur. Çalışmanın konusunu Urartu Krallığı'na ait zengin buluntuya ve aynı zamanda form çeşitliliğine sahip aydınlatma araçları oluşturmaktadır. Urartu aydınlatma araçları metal ve pişmiş toprak olmak üzere iki malzemeden üretilmiştir. Tez çalışması kapsamında incelenen aydınlatma araçları tipolojik açıdan dört bölüme ayrılmıştır. Tipolojik sınıflandırma yapılırken, kandillerin formları ve yapım teknikleri dikkate alınmıştır. Tez çalışmasının ilk bölümünde aydınlatma araçlarının yapım teknikleri, biçimsel gelişimi ve kullanım alanları hakkında bilgiler verilmiştir. Bunun yanı sıra aydınlatma tarihi konusunda bilgiler verilmiş ve daha sonra da Urartu aydınlatma araçları ve kullanıldığı mekanlar hakkındaki bilgilere değinilmiştir.
Karain Mağarası B gözü Pleistosen Dönem yontmataş endüstrisinin tekno-tipolojisi

Karain Mağarası B Gözü'nün Pleistosen dolgularında, Orta, Üst ve Epi-paleolitik endüstrileri içeren üç farklı kültürel evre yer almaktadır. I. kültürel evrede 'Karain' tip de denilen Zagros tip Mousterien söz konusudur. Bu evrenin en önemli alet grubunu, birçok tiple varlıkları görülen kenar kazıyıcılar oluşturur. Ayrıca Levallois teknik de yoğun olarak kullanılmıştır. II. kültürel evre, karinalı ve kalın çıkmalı ön kazıyıcılara bağlanan şekilsiz çekirdeklerle karakterize olmaktadır. Bu evrede ince düzeltili dilgicikler de bulunmaktadır. Yongalama artıklarının düzensiz ve kaba görüntüsü bu evreyi, klasik Aurignacien'in bir kültürel fasiyesine bağlamayı olanaksızlaştınr. Daha çok yerel bir fasiyes söz konusudur. Epi-paleolitik bir yerleşim gösteren HI. kültürel evrede, prizmatik çekirdekler, ön kazıyıcılar, dişlemeli aletler, sırtlı dilgicikler ve mikro uçlar yoğundur. Bu endüstri grubu, II. kültürel evredeki endüstriye oranla daha özenli bir yongalama göstermektedir ve Öküzini Mağara'sının alt seviyelerindeki endüstri grubuyla karşılaştınlabilir.
Anadolu'da roma dönemi tapınaklarında görülen bezemeli frizler

Roma İmparatorluk Döneminde yapılmış olan tapınakların en önemli öğelerinden birisi friz kuşaklarıdır. Roma İmparatorluğunu gösterişe dayalı politikası içerisinde friz kuşaklarına verilen önem artmıştır. Bugüne kadar bezemeli friz kuşakları üzerine genel bir çalışma yapılmamıştır. İAnadolu'da Roma Dönemi Tapınaklarında Görülen Bezemeli Frizler? konulu tez çalışmasının amacı; Anadolu'da İmparatorluk Döneminde yapılmış olan bezemeli frizkuşağına sahip tapınakları ve friz bezemelerini saptayarak, dönem içerisinde frizbezemelerinde meydana gelen değişiklikleri örnekler ışığında incelemektir. Tez çalışmamızda Anadolu'da Roma Dönemi Tapınaklarında altı değişik tiptefriz bezemesi kullanıldığı saptanmıştır. Bu çalışma kapsamında ilk olarak friz bezemesitipleri belirlenerek genel tanımları yapılmış ve Roma İmparatorluk Dönemi içerisindekistil değişimleri incelenmiştir. Daha sonra ise bezemeli friz kuşağına sahip tapınaklar tek tek ayrıntılı olarak incelenmiştir. Tez çalışması sonucunda Anadolu'da özellikle Hadrianus Döneminden sonra friz bezemeli tapınakların sayısında artış olduğu saptanmıştır. Tapınakların friz kuşakları üzerinde en fazla tercih edilen bezemenin dekıvrıkdal motifi olduğu anlaşılmıştır.
Yazılı belgeler ışığında Assur Geç-Hitit ilişkileri

Yazılı Belgeler Işığında Assur Geç-Hitit İlişkileri konusu işlenirken öncelikle Demir Çağı Anadolu'sunda Geç-Hitit uygarlığının ortaya çıkışını incelendi. Geç-Hititlerin yazılı kaynakları sınırlı olduğu için siyasi tarihlerinin büyük kısmı aslında Assur'la olan ilişkilerinden ibarettir. Bu çalışmada yoğun olarak Assur kaynakları incelendi ve Geç-Hitit konusunda çalışmamıza kaynaklık eden tüm yazılı belgeler Türkçe'ye çevrildi. Assur Geç-Hitit ilişkilerini özetleyen tam bir kronoloji çıkarılmaya çalışıldı. Assur Devleti'nin ciddi bir yıllık tutma geleneği vardır. Ancak Assur yıllıklarının da diğer tüm yazılı kaynakları gibi son derece yanlı ve propagandist bir anlayışla yazıldığı bellidir. Ayrıca yıllıkların dilinde bir takım tekrar eden formüllerin de yer aldığı gözlendi. Assur yazılı kaynaklarının semantik verileriyle modern bilimin kanıtlarının birbiriyle çeliştiği durumlarda bu formüller formal bilimler gözlüğüyle analiz edilmeye çalışıldı. Bilgisayar bilimlerine ait algoritma metodu kullanılarak yıllıklardaki bazı ifadelerin güvenilirliğinin değerlendirmesi çalışması yapıldı.
Yeni Asur Devleti'nin Yukarı Dicle Havzası'ndaki yayılımı

MÖ 3. Bin yıldan itibaren Anadolu'yu hedef seçen Sami kökenli toplumlar, ihtiyaçları doğrultusunda Anadolu'ya bir takım seferler düzenlemişlerdir. Seferlerin erken dönem örneklerinin ticari amaçlı yapıldığı, Yeni Asur döneminde ise emperyal yayılım amaçlı olduğu gerek arkeolojik gerekse tarihsel kaynaklardan teyit edilmektedir. Büyük bir yeraltı ve yer üstü zenginliği potansiyelini içinde barındıran Yukarı Dicle Bölgesi, 'Yeni Asur Devleti'nin Yukarı Dicle Havzası'ndaki Yayılımı' başlığı adı altında belirlenen tezin coğrafi alanını oluşturmaktadır. MÖ 11. yy. ile birlikte bölgede söz sahibi olmaya başlayan Asur Devleti, profesyonel devlet bilinci anlamında bir takım uygulamaların öncüsü olmuştur. MÖ 9. yy. ile birlikte parlak bir yükselme yaşayan Yeni Asur Devleti bölgede barınırken mükemmel bir idari yapılanmayı benimsemiş ve bir takım maddi kültür öğelerini de geride bırakmıştır. Mevcut malzemelerin yorumlanması, bölgedeki Asur varlığının hangi amaçlarla ortaya çıktığına katkı sağlayacaktır. Bunun ipuçları seramik gelenekleri, kaya kabartmaları, steller, kil tabletler, ölü gömme adetleri ve yazılı kaynakların yorumlanmasında yatmaktadır. Söz konusu malzemelerin tespiti ve yorumlanmasını konu edinen tezin kronolojik sınırları, Yeni Asur dönemini kapsamaktadır. Yeni Asur Devleti'nin bölgede konuşlanması neticesinde Nairi, Arami ve Şubria toplumları ile olan ilişkilerinin irdelenmesi, yayılım politikası hakkında bize önemli bilgiler sunmaktadır. Bu çalışmada bahse konu materyalin tamamı göz önüne alınarak bir takım çıkarımlar ve yorumlar ortaya konulmuştur.
İç Batı Anadolu Orta Tunç Çağı öncesi metal eserleri

Bu çalışmada, kabaca kuzeyde Marmara denerinden güneyde Akdeniz'e kadar uzanan, Ege sahilleri haricindeki bölge ile Orta Anadolu arasında kalan ve iç Batı Anadolu olarak adlandırdığımız bölgede, başlangıcından Orta Tunç Çağı'na kadar süreçteki metal eserler incelenmiştir. Çalışmanın amacı, söz konusu metal eserlerin tipolojik açıdan değerlendirilmesi ve çevre bölgeler içerisinde gelişiminin saptanabilmesidir. Bu amaç doğrultusunda iç Batı Anadolu'da kazılarla ortaya çıkarılan ya da münferit olarak bulunmuş metal eserlerin yayınlanmış olanları bir araya getirilerek sınıflandırılmıştır. Bugüne kadar yapılan araştırmaların ışığı altında bölgenin erken dönemlerdeki metal eser gelişimi hakkında bir yargıya varmak zordur. Ancak M. Ö. 3. Binyıl'ın ortalarından itibaren artan ticari ilişkilerin neticesinde iç Batı Anadolu'da madenciliğin yükseldiği görülür. iiç Bata Anadolu'nun çevresinden bildiğimiz pek çok metal eser tipi bölgede de ele geçirilmiştir. Bununla birlikte bölgenin çanak çömlek özelliklerindeki bütünlüğe paralel olarak, metal eser tipleri de iç Batı Anadolu'da homojen bir dağılım gösterir. Sonuçta -bölgedeki araştırma yetersizliğine rağmen- bu çalışma bölge madencihğinin geçirdiği aşamalara dair ipuçlarına ulaşmamızı sağlamaktadır. m
M. Ö.5-4 yy. Batı Anadolu ion yapılarında çatı mimarisi

öz M. Ö.5.-4. yy. Batı Anadolu Ion yapılarında çatı mimarisine ait bu çalışma, iki yüzyıllık dönem içerisinde konuyla ilgili buluntu içeren tüm Batı Anadolu örneklerinin incelenmesiyle oluşturulmuştur. Bunun yanında M. Ö.5.-4. yy. Batı Anadolu Ion yapılarının öncülleri olarak değerlendirilebilecek arkaik dönem Batı Anadolu ve Ege Adaları Ion yapılarında çatı mimarisine dair buluntu içeren örnekler ile Batı Anadolu Ion taş mimarisine taban oluşturduğu düşünülen Ege ahşap mimarisi üzerine öneriler konu kapsamında değerlendirilerek, M. Ö.5.-4. yy. Batı Anadolu Ion yapılarında çatı mimarisindeki uygulamaları anlamaya yönelik öneriler sunulmuştur. Bu genel çerçeveyle, Klasik dönem Batı Anadolu Ion mimarisinde çatı uygulamaları sütunlar üzerinde yer alan çatı bölümü, alınlık uygulamaları, tavan ve üst örtü sistemi gibi geniş bir perspektifte değerlendirilmeye çalışılmıştır.
Olympos Nekropolü

Bu çalışmada Doğu Likya bölgesindeki Olympos antik kenti ve nekropolü ele alınmıştır. Helenistik dönemde kurulduğu düşünülen kentin MÖ 4. yy.'dan itibaren var olduğu ve ilk yerleşimin Musa Dağı'nda bulunduğu sonucunaulaşılmıştır. Antik yazarlara tararından, Olympos Dağı'ndaki Kalesinde yaşadığı bildirilen Korsan şefi Zeniketes ve korsanlık incelenmiştir. Kentte var olan Roma dönemi kalıntıları detaylarına girilmeden tanıtılmıştır. Olympos'ta var olduğu epigrafik belgeler ve sikkelerle kanıtlanan Hephaistos, Mithras ve Zeus Olympios kültleri incelemiştir. Nekropolde toplam 354 mezar tespit edilmiştir. 44 adedi lahit, 1 tanesi kist mezar ve diğerleri beşik tonozlu mezar yapılardır. Mezarların nekropol alanlarına dağılımları değerlendirilmiştir. Daha önce yaratılan lahit tipolojisi, bu çalışmada sadeleştirilmiş ve Olympos lahitlerine uygulanarak tarihlendirme yapılmıştır. Mezarlardaki tasvirler ve anlamlan tartışılmıştır. İthal lahitler ve bölgedeki ithal lahitlerin tarihi incelenmiştir. Yerel taklitler değerlendirilerek, Pamphylia'da yetişmiş ancak, faaliyetlerini Likya'da sürdürmüş gezgin ustalar ortaya çıkarılmıştır. Mezar yazıtları incelenerek, kentteki vatandaşların sosyal konumları tespit edilmeye çalışılmıştır. Yazıtlar ve mezar mimarisi ayrıca süslemelerden yola çıkılarak kentteki ve Likya'daki ölü gömme adetleri hakkında bilgi edinilmiştir. Mezar mimarisi ile bölgedeki ve diğer bölgelerdeki benzer mezarlar tespit edilmiştir. Olympos'ta mezarların MS.2. yy.'ın ortalarından itibaren inşa edilmeye başladığı ve MS.3. yy. süresince kullanılarak, muhtemelen Bizans döneminde de defin yapıldığı sonucuna ulaşılmıştır. Son olarak arazide tespit edilen lahitler katalogda tanıtılmıştır. 289