turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Sağ ve sol karşısında Cemil Meriç

'Sağ ve Sol karşısında Cemil Meriç' başlığıyla hazırlanan bu tez dört bölümden meydana gelmiştir. Birinci bölümde, fikir dünyası ve siyasetin iki temel eksenini oluşturan Sağ ve Sol'u başlangıcından günümüze kadar olan serüveni hakkında bir çerçeve denemesi yapılarak, aynı zamanda Türkiye özelinde kavranışı açıklanmıştır. İkinci bölümde ise, Türk Fikir Tarihi'nde Sağ'ın ve Sol'un kökenleri, gelişimi ve bu gelişim evresindeki karşılaştıkları güçlükler, bu güçlüklerle beraber Türk Düşünce Dünyası'na olumlu ya da olumsuz olarak bulundukları katkılar işlenmiştir. Ayrıca modern Türkiye'nin kuruluş evresindeki oynadıkları rolleri tespit edilmiştir. Üçüncü bölümde, Cemil Meric'in bir aydın olarak Türk Düşünce Dünyası'ndaki bireysel serüveni konu edilerek onun aydın kişiliğinin özelliği ve orjinalliği vurgulanmıştır. Ayrıca Cemil Meric'in Sağ'ı ve Sol'u açıklamak için başvurduğu temel argümanlar olan kültür ve medeniyet konusu işlenmiştir. Dördüncü Bölümde, Cemil Meric'in Sağ ve Sol'un Türkiye'de anlaşılması noktasında temel ekseninin kaydırılmasında ciddi şekilde rol oynayan ideoloji ve slogan olgusu işlendikten sonra, Türkiye'de Sağ ve Sol'un iki hasım gibi birbirine meydan okuyan kamplar haline gelmesinin sebebi olarak, aydınların kendi aralarındaki kamplaşmaları ve halkla olan ilişkileri konu edilmiştir. Cemil Meriç Sağ ve Sol'un Türkiye özelinde birbirine meydan okuyucu hale gelmesinin başlıca nedenini kültür ve medeniyet algılayışının ayrışmasında ve bunların Sağ ile Sol'a dahil olanlarca farklı farklı algılanmasından kaynaklandığını söylemektedir. Tezimizin bundan sonraki kısımlarında, Sağ ve Sol'un kültür ve medeniyet kavramlarını nasıl algıladıkları açıklanmıştır. Dördüncü bölümün sonunda ise Cemil Meric'in Sağ'ın ve Sol'un karşısında kendi duruşu ve değerlendirmeleri tespit edilmiştir. Batı'da sadece daha iyi bir dünya için fikirlerin gelişmesine hizmet eden Sağ'ın ve Sol'un nasıl olup da bir dönem insanların birbirini yok etmesine kadar giden hasım ideolojiler haline gelme işlevi gördüğünün açıklanması yapılmaktadır.
Türkiye'de 1990 sonrası liberal-demokratik açılımlar

Liberalizmin kökenleri 1215 Magna Carta'ya ve hatta Antik Yunan' a kadar uzanır. Ortaçağ'da burjuva ile toprak soylular arasındaki mücadele sonucu doğan liberalizm bir sosyal teori hüviyetiyle 17. Yüzyıl'da John Locke'un yazılarıyla gelişti. David Hume ve Adam Smith'in yazılarıyla büyük bir ivme kazandı. 19. Yüzyılın sonlarından, ikinci Dünya Savaşına kadar liberalizm hem bir düşünce geleneği hem de siyasi hareket ve iktisadi model olarak devamlı gerilemiş 1969 sonrasında tekrar canlanmıştır. John Locke, David Hume, Adam Smith, John Stuart Mill, Herbert Spencer, Frederic Bustiat liberalizmin felsefesi temellerini atmışlardır. Liberalizm kendiliğinden düzen, piyasa ekonomisi, bireycilik, sınırlı devlet, özgürlük ilkelerini savunur. Bu ilkelerle demokrasi ve liberalizm arasında yakın bir ilişki vardır. Demokrasi halkın kendi seçtikleriyle yönetimi diğer bir deyişle halk yönetimi demektir. Liberalizm açısından demokrasinin en önemli türü liberal demokrasidir. Liberal demokratik değerler Türkiye'de Osmanlı devleti döneminde Lale devriyle beraber girmiştir. Ancak gerçek anlamda padişahın yetkililerinin sınırlandırılması Tanzimat Fermanı (1839)'yla olmuştur. Türkiye Cumhuriyeti halk egemenliği anlayışını getirdikten sonra hem iktisadi hem de siyasi alanda liberal değerlere doğru yönelmiştir. Terakkiperver Cumhuriyet Fırkası, Serbest Cumhuriyet Fırkası Demokrat Parti ve Adalet Partisi ile 1990 öncesi Özal'ın Anavatan Partileri Türkiye'nin liberal eğilimli partileridir. Ancak bu döneme damgasını vuran Özal'h Anavatan Partisi olmuştur. 1990 sonrasından Doğruyol Partisi ve Fazilet Partisi liberal eğilimler gösterirken, 90 öncesinin Anavatan Partisinin 90 sonrasında liberal eğilimlerden uzak olduğu görülür. Ancak tam anlamıyla liberal demokratik değerleri savunan parti Liberal Demokrat Parti ve Yeniden Doğuş Hareketi, tam liberal kuruluş, liberal düşünce topluluğudur. 1982 Anayasası ise 1961 Anayasası ise 1961 Anayasasına göre daha anti demokratiktir. Bunun için liberal demokratikV açılımlar açısından yeni bir anayasa şarttır. Bu bağlamda, politikacı Hasan Celal Güzel, hukukçu Kazım Berzeg ve Fazilet Partisinin Alternatif Anayasaları değerlendirilmiştir. Türkiye'de AB'liğine girme süresince temel hak ve hürriyetlerin, hukukun üstünlüğünün, ekonomik refahın sağlanması ve yolsuzlukların önlenmesi ancak liberal demokrasi ile olabilir. Bunun içinde liberal demokratik değerlere dayalı yeni bir anayasa şarttır. w, w
Merkezi ve doğu Avrupa ülkelerinin Avrupa Birliği'ne ekonomik entegrasyonu: Çek Cumhuriyeti örneği

20. yüzyıla damgasını vuran en önemli siyasi olaylardan biri, 1917 yılında Rusya'da Çarlık rejiminin yıkılması ve dünyadaki hakim siyasi ve ekonomik yapıya alternatif bir sistem olan sosyalizmin kurulmasıdır. Merkezi ve Doğu Avrupa ülkeleri, II. Dünya Savaşı sonrasında Sovyet Rusya'nın Avrupa'nın doğusunu işgal etmesiyle bu sisteme dahil olmuştur. 1991 yılında Sovyetler Birliği'nin dağılmasıyla bağımsızlıklarına kavuşan bölge ülkeleri, hızla Batı Avrupa'nın refah seviyesini yakalayabilmek için çalışmalara başlamışlardır. Merkezi planlı ekonomiden piyasa ekonomisine geçiş yaşayan bölge ülkelerini, Batı'daki ülkeler yalnız bırakmamış ve bu ülkeleri kendi ekonomik ve siyasal istikrar oluşumları olan Avrupa Birliği'ne dahil edebilmek için çeşitli teknik ve mali yardımlarda bulunmuşlardır. Bu çalışmada, 1 Mayıs 2004 tarihinde Avrupa Birliği üyesi olan Merkezi ve Doğu Avrupa ülkelerinin, özellikle de Çek Cumhuriyeti'nin, AB'ye ekonomik entegrasyonunu tamamlayıp tamamlayamadığı incelenmiştir. Önce bölgenin tarihçesi, ekonomisi ve AB ile ilişkileri ele alınmış, ardından aynı sıra ikinci bölümde de takip edilerek Çek Cumhuriyeti'nin tarihçesi, ekonomik ve siyasi yapısı ve AB ile ilişkileri irdelenmiştir. Sonuç olarak Çek Cumhuriyeti'nin Avrupa Birliği'ne ekonomik entegrasyonunu henüz tamamlamadığı görülmektedir. Mevcut durumda ekonomik entegrasyon derecesi olarak AB ile Ortak Pazar içinde olan Çek Cumhuriyeti, kişilerin serbest dolaşımı üzerindeki kısıtlamaların kalkması ve Ekonomik ve Parasal Birlik'e dahil olunmasından sonra, ekonomik entegrasyon aşamalarının hepsini tamamlamış olacaktır. Gerçek anlamda bir entegrasyon ve uyumlu ekonomik trendlerin yakalanması ve ortak ekonomi politikalarının benimsenmesi ise daha uzun süre alacaktır. Şunu belirtmek gerekir ki Çek Cumhuriyeti, bölge ülkeleri arasında en iyi durumdaki ülkelerden birisidir ve şu anki konumuna AB'nin ve uluslararası finans kurumlarının desteği ile 15 yıl gibi bir zamanda gelmiştir. Gelecekte de AB üyesi olmanın getirdiği ekonomik ve siyasal istikrar faktörlerini en iyi biçimde kullanarak, yakın bir zamanda AB ile ekonomik farkları kapatacağına inanılmaktadır.
Emniyet teşkilatının eğitim sürecinde tarihsel çevre ile ilgili yeni yaklaşımlar

Doğal ve Kültürel Çevreye saygılı, duyarlı ve bilinçli bir Polis Teşkılatıyapılanması için bir dizi 'Çevre Eğitim Programları' başlatılarak bilgi, bilimsel anlayış ve bilinçli davranışa dönüştürülmelidir. Bu bağlamda, öncelikle PolisŞeflerinin yetiştirildikleri Polis Koleji ? Polis Akademisi ve buna parelel olaraktaPolis Meslek Yüksek Okullarında Çevrebilim ve Tarihsel Çevre dersleriokutulmalıdır. Doğal ve Kültürel mirasımızın korunması yalnızca iyi niyetli beklenti ve duyularla gerçekleştirilemeyeceği gibi, bunların korunumunun sağlanması ve eski eser kacakçılığının önlenmesinde kültürel birikim, çağdaş, bilimsel ilke, etik ve yöntemler ışığında polisimizin eğitimi sağlanarak evrensel kültür ve tabiat varlıklarıetiği yaratılmalıdır. Emniyet Teşkilatımızın eğitim süreçleri irdelendiğinde doğal ve tarihsel çevre bilincinin etkin davranışa dönüştürülebilmesi için klasik yöntemlerin yeterli olmadığı görülmüş, yeni modern yaklaşımlara ıhtıyaç duyulduğu tespit edilmiştir. Polis Eğitim Kurumlarının eğitim programları çağcıl, yerel düşünüp evrenselçözümlere ulaşabilen, doğal ve kültürel çevre bilincine sahip polis amir ve memurlarıyetiştiren, uygulanabilir ve bilimsel nitelikte hazırlanmalıdır. Çevre, Tarihsel Çevre ve Çevrebilimlerinin ışığı altında Polisin Eğitimdizgesinde bilimsel, evrimsel ve evrensel gelişim gerçekleştirilmelidir.
Neoliberal dönemde şehirlerde kamusal alan güvenliği: Türkiye örneği

Bu çalışmada güvenlik politikalarının ortaya çıkışı ve gelişimine değinilerek, Türkiye özelinde neoliberal politikalara karşı en yoğun tepkiyi gösteren işçi sınıfı mensuplarının ve göçmenlerin yoğun olarak yaşadığı anakent çeperlerindeki mahalleler başta olmak üzere şehirlerde uygulanan güvenlik politikaları incelenmiştir. 1980 sonrası uygulama etkinliği giderek arttıran neoliberal politikaların ortaya çıkardığı gelir dağılımı eşitsizliği artık sadece ülkeler arası boyutta değil ülkelerin kendi içerisinde de büyük farklılıkların ortaya çıkmasına neden olmaktadır. Bu duruma karşı ortaya çıkan muhalefet ise güvenlik politikaları altında farklılaştırılmaya, siyasetsizleştirilme ve mekansal ayrımlaştırmaya tabi tutularak etkisizleştirilmeye çalışılmaktadır. Etkin bir yöntem olarak militarist yöntemler ile mekansal ayrımlaştırmanın kullanıldığı bu mahalleler ile şehrin geri kalanı arasında görünmez bir duvarın oluşturulduğu, böylece neoliberal uygulamalara karşı oluşan muhalefetin şehrin geri kalanından izole edilerek yalnızlaştırıldığı ve geniş kesimler ile irtibatının kesildiği görülmüştür. Böylece insanların birbirlerine hikayelerini anlatarak yakınlaşmasının, ortak dili geliştirmesinin önüne geçildiği, birlikte geniş muhalefet tabanlarının oluşumunun engellendiği sonucuna ulaşılmıştır
Arjantin'de başkanlık sistemi uygulamasının Türkiye'de başkanlık sistemi tartışmaları bağlamında değerlendirilmesi

Rejimlere atfedilen ve teorik planda öngörülen rejim özellikleri ile uygulamada ortaya çıkan sonuçlar uyuşmaya bilmektedir. Ülkelerin kendilerine has siyasal, kültürel ve ekonomik özellikleri rejimleri siyasal sistem haline getirmekte ve onları farklılaştırmaktadır. Türkiye'de rejime istikrar kazandırmak, yürütmeyi etkinleştirerek hızlı karar almayı ve hesap verebilirliği sağlamak üzere rejim tartışmaları uzun süredir gündemi meşgul etmekteydi. Başkanlık rejiminin uygulandığı bir ülke olarak Arjantin, Türkiye ile siyasal açıdan pek çok konuda benzeşmektedir. Bu nedenle Arjantin başkanlık sistemi, 'Cumhurbaşkanlığı Hükümet Sisteminin' Türkiye'de uygulanması halinde ortaya çıkabilecek sonuçlarını öngörebilmeye yardım edebilecektir.
Türk demokrasisi üzerindeki pozitif ve negatif etkileri açısından 1960-1980 dönemi öğrenci hareketleri

Bu çalışmada, ülkemizde 1960- 1980 yılları arasında meydana gelen öğrenci hareketlerinin Türk demokrasisini pozitif ve negatif anlamda nasıl etkilediği ele alınmıştır. Öğrenci hareketleri, toplumsal bir harekettir. Toplumsal hareketler, kendiliğinden veya bilinçli bir şekilde meydana gelmektedir. Ülkemizde meydana gelen öğrenci hareketlerinin bir kısmı kendiliğinden meydana gelirken, önemli bir kısmı ise bilinçli bir şekilde yasal ve yasal olmayan örgütler tarafından gerçekleştirilmiştir. Meydana gelen hareketlerin toplumda eksikliği hissedilen ve düzeltilmesi gereken masum öğrenci hareketleri şeklinde başladığı ve sonraki süreçte ise rejimi değiştirmeye yönelik hareketler olarak şekil değiştirdiği görülmektedir. Ülkemizde bu dönemde meydana gelen öğrenci hareketlerinin siyasi, ekonomik, sosyal, psikolojik ve demografik nedenleri bulunmaktadır. Öğrenci eylemleri, eksikliklerin zamanında giderilememesi ve sonrasında ise yeteri kadar çalışma yapılmaması nedeniyle sürekli hale gelmiştir. Bu dönemde sadece ülkemizde değil dünyanın farklı ülkelerinde de öğrenciler ayaklanmıştır. Dünyanın değişik yerlerinde görülen öğrenci ayaklanmalarının sebebi şüphesiz aynı değildir. Ancak yaşanan bazı siyasi gelişmeler dünyanın farklı bölgelerindeki öğrenciler tarafından ayaklanmak için malzeme olarak kullanılmıştır. Bu yaşanan gelişmelerin elbette ki demokrasimize pozitif ve negatif manada bir yansıması olmuştur. 1980 sonrası dönemde bu hareketlerin eğitsel manada kısmen pozitif bir etkisi olmuşken gerek siyasi gerek ekonomik ve gerekse psikolojik anlamda negatif etkileri olmuştur.
Bir terör örgütü olarak Türkiye Komünist Partisi/Marksist Leninist'in devrim stratejisi (1972-2012)

İnsanlığın yaşadığı savaşlar, sanayileşme ve üretim ilişkilerinin gelişmesi, toplumda sınıflı bir yapının oluşarak dünyanın farklı bölgelerinde devrim ve reform hareketlerine neden olmuştur. Sınıf farklılıkları nedeniyle ezildiğini iddia eden emekçiler, devrim yoluyla mevcut sistemin değiştirilmesi için örgütlenmişlerdir. Türkiye'de ise çok partili sisteme geçişle birlikte, küresel akımları takip ederek mevcut rejime karşı devrim stratejisine yönelen gruplar olmuştur. Çalışmada, Türkiye'de gerçekleştirilmek istenen devrimin, Sistem Teorisi, Modernleşme Teorisi, Devrimci Kişilik Teorisi, Engelleme-Saldırganlık Teorisi, Yapısal Teori ve Marksist Teori açısından teorik çerçevesi oluşturulmuş, Marksist devrim teorisinden Leninist ve Maoist devrim stratejisinin geliştirilmesine ilişkin örnekli açıklamalar yapılmıştır. Bu kapsamda Marksist devrim teorisine dayanan Leninist devrim stratejisi ile işçilerin öncülüğünde gerçekleştirilen 1917 Rus Devriminin, Maoist devrim stratejisi ile köylülerin önderliğindeki 1949 Çin Devriminin, yine bu stratejilerin etkisindeki Halk Savaşı stratejisine dayanan 1945 Vietnam Devriminin ve küçük-aydın zümrenin öncülüğündeki 1959 Küba Devriminin stratejileri açıklanmış ve karşılaştırmalı olarak İbrahim Kaypakkaya önderliğindeki Türkiye Komünist Partisi/Marksist Leninist'in devrim stratejisi tartışılmıştır. 1965 sonrası Türk solunda gençleri heyecanlandıran örgütlü yapılardan olan Fikir Kulüpleri Federasyonu ve Devrimci Gençlik kadrolarının ideolojisi çok sayıdaki örgütlenmenin temelini oluşturmuştur. Bu örgütlenmelerin içerisinden koparak illegal faaliyetlere yönelen kişiler tarafından kurulan terör örgütlerinden bir tanesi de TKP/ML'dir. Araştırmada, TKP/ML'nin kıra dayanan devrim tezi, 1972 yılından 2012 yılına kadar incelenmiş, İbrahim Kaypakkaya ve arkadaşlarının devrim stratejisi, örgütlü yapısı, bölünme, birleşme, eylem ve amaçlarındaki değişimi sistematik olarak ele alınmıştır. Ayrıca TKP/ML'nin silahlı mücadele kanadı olan Türkiye İşçi Köylü Kurtuluş Ordusu'nun kırsaldaki eylem stratejisi ve faaliyetleri Tunceli merkezli ele alınarak diğer örgütlerle olan ilişkileri, nüfuz mücadelesi ve eylem birliktelikleri aktarılmıştır. Örgütün, devrim stratejisine bakıldığında, kitle memnuniyetsizliğinin yerine grup memnuniyetsizliği, seçkinlerin fikir ayrılığı yerine devrimcilerin fikir ayrılığı, birleştirici güdülenmenin yerine ise eleştirel bakış açısının hakim olduğu görüldüğünden devrim için gerekli şartların oluşmadığı, bu başarısızlığın ise örgütte bölünmelere neden olduğu anlaşılmaktadır. Araştırma süreci olan 40 yıllık dönemde Türkiye'de devlet yönetiminde krizlerin zaman zaman yaşandığı ancak Türkiye'de dünya ülkelerinin devrimi kabullenmesi için belirtilen şartlardan bahsetmenin mümkün olmadığı görülmektedir.
27 Mayıs Döneminde İzmir'de siyasi parti örgütlenmeleri (1960-1965)

1950 seçimleriyle iktidara gelen Demokrat Parti, 27 Mayıs 1960 darbesine kadar ülkeyi yönetmiştir. 27 Mayıs 1960 Askeri Müdahalesi'nden evvel yaşanan 15 Mayıs 1960 tarihli Demokrat Parti İzmir mitingine on binlerce İzmirli katılarak Adnan Menderes'e olan bağlılığını bildirmiştir. 1960 darbesinin Demokrat Parti iktidarına karşı yapılmış olması İzmir'in önemini arttırmaktadır. 27 Mayıs'ın yaşanmasıyla birlikte Demokrat Parti'nin destekleyicisi olan İzmir'de askeri önlemler artmıştır. 27 Mayıs 1960 sonrası yeniden yapılanma sürecinde yaşanan gelişmeler, 10 Ekim 1965 genel seçimlerine kadar uzanan dönemde önemli izler bırakmıştır. Bu çalışmada 27 Mayıs 1960 Askeri Müdahalesi ile başlayan dönemde 1961 anayasasının halkoyuna sunulması, 15 Ekim 1961 genel seçimleri, 17 Kasım 1963 yerel seçimleri ve 10 Ekim 1965 genel seçimleriyle sona eren 1960- 1965 yılları arasındaki dönemde siyasi partilerin İzmir'deki faaliyetlerine yer verilmiştir.
2000'li yıllarda Türkiye'de demokrasi tartışmaları

Günümüzde dünya üzerinde birçok ülkede prosedürel demokrasi var olmasına rağmen, bu mekanizmalar içinde otoriter ve totaliter pratikler de varlık göstermektedir. 2000'li yıllarda Türkiye'de AKP hükümeti ile birlikte demokratikleşme beklentileri oluştuysa da, otoriter ve totaliter pratikler yaygınlaşmıştır. Bu tür siyasi pratikler liberal demokrasiye dışsal olarak görülmekte, rejmler liberal demokrasiye yakınlaştıkça, bu tür otoriter ve totaliter eğilimlerden kurtulacağı varsayılmaktadır. Oysa totalitarizme zemin hazırlayan koşullar liberal toplumda oluşmuştur. Bu çalışmada, bu tür pratiklerin liberal toplum yapısıyla, prosedürel demokratik mekanizmayla ve neoliberalizmle buluşma noktaları anlaşılmaya çalışılmıştır. Totaliter pratiklerin liberal demokratik mekanizma dahilinde, farklı yoğunluk düzeylerinde varlık gösterdiği, liberal demokrasiye içkin olduğu öne sürülmektedir. Liberalizmin yarattığı bireyciliğin, yalnızlaşmanın ve liberal demokratik mekanizma içinde yurttaşların siyasete ilgisizleşmesinin, toplumun çözülmesine yol açtığı, bunun da totaliter pratikler için uygun zemini hazırladığı, Hannah Arendt'in kuramına referansla savunulmaktadır. Neoliberal dönemde küresel ölçekte otoriter ve totaliter pratiklerin yaygınlaşma nedenleri ele alınmış, neoliberalizmin bu eğilimlerinin Türkiye'deki siyasi pratiklerle ilişkisi tartışılmıştır. Neoliberalizmin, alt sınıfları mülksüzleştirmek ve ortak mülkiyetleri, doğal kaynakları piyasaya açmak için baskıcı ve otoriter bir devlete ihtiyaç duyduğu savunulmaktadır. Neoliberal dönemde güvenlik politikalarına başvurma, sürekli bir tehdit algısı yaratma, muhalefeti suçlulaştırma gibi, toplumsallığın ve siyasallığın zeminini aşındıran totaliter pratiklerin gözlendiği ortaya konmuş; bu tür pratiklerin nedeninin ise, neoliberalizmin
The challenges of majoritarian electoral system in divided societies and minority representation: The case of Ethiopia

Modern devletler kimlik siyaseti temeline dayanan farklı gruplardan gelen derin talepler ile karşı karşıya kalmıştır. Farklı toplum kesimleri, demokratik bir siyasal sistem içerisinde taleplerini güç paylaşımı mekanizması yoluyla ve özellikle buna uygun bir seçim sisteminin yanında uygun kurumsal yapıyı tasarlayıp, uygulayarak siyasal süreçlere katılabilirler. Günümüz demokratik siyasal sistemlerinde seçim ve seçim sistemleri önemli bir rol oynamaktadır. Fakat, çoğunlukçu ve nisbi temsile dayanan seçim sistemleri demokrasinin niteliği konusunda farklı sonuçlar ortaya çıkartabilir. Demokratik seçim sistemleri, tüm toplumsal bölünmeleri içerecek bir biçimde adil olarak temsil edebilmelidir. Demokrasilerde seçimin önemli olduğu bilinen bir gerçektir. Ancak dünya genelinde en iyi diye kabul edilen hiçbir seçim sistemi yoktur. Bu yüzden farklı ülkelerde çeşitli seçim sistemleri kullanılmakta, yani bazıları özellikle Afrika ülkeleri sadece kendi sömürgeci ülkelerindeki seçim sistemini benimsemişken bazıları da özenli bir kamusal tartışma sonucunda kendi seçim sistemlerini oluşturmuşlardır. Diğer Afrika ülkelerinden farklı olarak, Etiyopya bağımsız bir devlet olup, Hile-sellassie rejiminin (1930-1974) bazı göstermelik seçimlerinin dışında demokratik modern seçim türlerinin herhangi birinden tarihsel deneyim yaşamadan, 1994/ 5 yılındaki anayasasında çoğunlukçu özelikle basit çoğunluk seçim sistemini kabul etmiştir. Sonuç olarak, bu araştırma bölünmüş toplumlarda özellikle Etiyopya üzerinde çoğunlukçu seçim sisteminin zorluklarını değerlendirmekte ve temsil sorununu ele alarak, 'Aktarılabilir Tek Oy' seçim sistemini Etiyopya için alternatif olabilecek seçim sistemi olarak önermektedir.
Mitos-tarih ilişkisi: Siyasal bir inceleme

Tez, modern toplumlarda tarihin nasıl çarpıtıldığını anlayabilmek için toplumsal bellek temelli bir yaklaşım geliştirmek gerektiğini varsaymaktadır. Günümüzde mit, uyduruk ve çarpıtılmış tarihi adlandırmak için kullanılmakta; bu çarpıtılma, çeşitli öznelerin siyasal amaçlarla tarihi çarpıtma istekleri ile açıklanmaktadır. Oysa tezde, tarihin sürekli olarak çarpıtılması sürecini anlamak için, çarpıtan öznelerin amaçlarına değil, toplumsal yapı ve süreçlere bakmak gerektiği varsayılmaktadır. Mitin kurucu özelliklerinin, ilkel toplumlar ile modern toplumları birbirinden ayırdığı düşünülen zihinsel farklar olmadığı, bunun yerine mitin toplumsal bellek ile birlikte düşünülmesi ve toplumsal bellek çalışmalarının sağladığı imkanlar üzerinden tanımlanması gerektiği ileri sürülecektir. Bu yönden tez, modern toplumlar ile ilkel toplumları kapsayacak, siyasal nitelikli bir mit kavramsallaştırılması girişimidir. Bu bağlamda, kökene işaret eden bir tarihsel anlatının, yoğun simgeler içerdiğinde, çerçeve bir anlatı niteliği aldığında mit olarak adlandırılabileceği iddia edilecektir.
İlkokul ders kitaplarında toplumsal cinsiyet temsilleri: Nicel bir içerik çözümlemesi

Bu araştırmada devlet kurumlarının kontrolünde olan eğitim sisteminin en temel aracı olan ders kitaplarının içeriği toplumsal cinsiyetin temsili açısından incelenmektedir. Araştırmanın temel amacı, çocukların eğitim hayatlarının ilk döneminde karşılaştıkları ders kitaplarında yer alan metin ve görsellerdeki karakterlerin yaş ve cinsiyetlere göre gösterilme sıklıklarını ve bu karakterlerin eylemlerini; bulundukları mekanları; ne şekilde tanımlandıklarını; icra ettikleri meslekleri; tanınmış kişilerin cinsiyetlere göre dağılımını belirlemek ve ayrıca metinlerde ayrımcı söz öbekleri ve toplumsal cinsiyet kalıp yargılarına ilişkin bulguların olup olmadığına bakmaktır. Araştırmada 2017- 2018 eğitim öğretim yılında okutulmak üzere http://www. eba. gov. tr/ekitap adresine yüklenmiş olan ilkokul Hayat Bilgisi ve Türkçe ders kitapları incelenmiştir. Niceliksel yöntemle oluşturulmuş anket formu aracılığıyla elde edilen veriler, içerik çözümlemesi yoluyla analiz edilmiştir. Bunun yanı sıra ders kitaplarındaki okuma parçalarında ayrımcı söz öbekleri ve toplumsal cinsiyet kalıp yargılarına dair mesajların olup olmadığına da niteliksel olarak bakılmıştır. Veriler tablolarla sunulmuş; değişkenleri istatistiksel olarak karşılaştırmak içinse çift yönlü X2 tekniği kullanılmıştır.
Siyasetin yerel boyutları ve ulusal siyasetle etkileşimi: Nizip ilçesi alan çalışması

Siyaset olgusunun yerel yansımaları yerel yönetimler, yerel seçimler, yerel parti teşkilatları, sivil toplum örgütleri, yerel bürokratik teşkilatlarla yaşamımıza doğrudan veya dolaylı olarak etki etmektedir. Yerel siyasetin genel siyasetle karşılıklı etkileşimi ve ilişkisinin geliştirilmesi demokratik kültürün de gelişiminin önemli bir göstergesi olmakla birlikte, ekonomik, sosyal ve kültürel sorunların rasyonel olarak çözülebilmesi için, öncelikli olarak bu sorunların yerel bazda analizinin yapılması gerekmektedir. Bu anlamda, siyaset olgusunun yerel boyutlarının anlaşılması, demokratik katılım süreçlerinin işlerlik kazanabilmesi, sivil toplum kültürünün toplumun tüm katmanlarına nüfuz edebilmesi ve dolayısıyla bölgesel ve toplumsal kalkınmanın sağlanması açısından büyük önem taşımaktadır. Genel siyasetin tüm boyutlarıyla anlaşılması için genel siyaset zincirinin en önemli halkası olan yerel siyasetin işleyiş süreci iyi anlaşılmalıdır. Bu çalışmada, siyasetin yerel olarak işleyişi, aktörlerin rolü ve aralarındaki etkileşim teorik arka plan çerçevesinde alan çalışması ile birlikte ele alınmış ve çözümlenmeye çalışılmıştır. Çalışmada öncelikle siyasetin yerel yapısı teorik olarak ele alınmıştır. İkinci olarak, Nizip ilçesinin sosyo-ekonomik durumu yerel arka plandaki önemli yapı taşı olması açısından değerlendirilmiştir. Üçüncü olarak ise siyasetin yerel unsurlarına yönelik alan araştırması anket çalışması ile değerlendirilmiştir.