turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Secularization and Said Nursi

Modern yapısall farklılaşma olarak sekülerleşme dini özerk kurumsal alanına itmeye zorlasa da din ve kutsal ulus devletlerin yükselişinde ve siyasal kimlikte önemini korumuştur. Merkezileşme adımları ile Osmanlı İmparatorluğu'nun 19. yüzyılda mutlakiyetçi yapıya evrilmesi Müslüman uluslaşmaya tekabül etmiş ve bu uluslaşmanın sonucunda Türkiye Cumhuriyet'i belirmiştir. Seküler Cumhuriyet elitleri uluslaşmayı Türk ırkına dayandırmak için yaptığı reformlarla kutsal terimini sahiplenmiş ve laik bir sivil din inşa etmişlerdir. Kesintiye uğrayan Müslüman uluslaşma laik sivil dinin politikaları ile girdiği etkileşim sonucunda Müslüman-Türk kimliği etrafında varlığını sürdürmüş ve son tahlilde Milliyetçi-muhafazakar bir sivil dine dönüşmüştür. Osmanlı geç dönemi düşünürü olarak Said Nursi modernlikle tanışmış ve öznelliğini inşa ederek İslam'da bir reformu hedeflemiştir. Said İslam'daki bu dönüşümü siyasal alanda beklediği hürriyet ve meşrutiyet ile mümkün görmüştür. Siyasal alanda beklediği bu dönüşümü göremeyen Said, dinde iman eksenli bir reformu sivil alanda kurduğu hareketinde inşa etmeye girişmiş; savunduğu hürriyet ve meşrutiyet değerlerini de bu hareketinde oturtmaya çalışmıştır. Said, inancın kimlikleştirilmesine karşıt, sivil toplum seviyesinde 'hak, hakikat ve iman' terimleri etrafında kamusal bir söylem inşa etmiştir.
Historical roots of the development of the Ombudsman in modern Turkey: A synthesis of The Ottoman legacy and European model

1960'ların başından itibaren, günümüz toplumlarında önemli bir yer edinmiş olan adalet restorasyonuna alternatif bir mekanizma olan ombudsman kurumuna kademeli ilgi anlayışı vardı. Türkiye'de ombudsmanı kurumsallaştırmaya yönelik girişimler 1970'lere kadar geri gitmektedir, ancak onun yasallaştırılma süreci iç ve dış faktörlerin bir parçası olarak ortaya çıkmıştır. İç faktörler, ülkenin modernizasyon planının bir parçası olarak geniş çapta başlattığı yasal değişiklik ve idari reformları içerirken, dış faktör Avrupa Birliği uyum süreci doğrultursunda geldi. Kurumsal düzenlemelerin bir parçası olarak Kamu Denetçiliği Kurumu 'anayasal statü' elde etti. Bu araştırmanın temel amacı, Türkiye'de ombudsmanın gelişimini incelemektir. Ombudsman kurumunun tarihi köklerini incelemek için nitel bir metodoloji benimsendi. Bu çalışma dört bölüme ayrılmıştır, benimsenen temel kavramlara bakış, teorik yaklaşım, ombudsmanın farklı mevcut modellerini ve gelişimini tartışmıştır. Ayrıca, AB ombudsmanının bir ulus üstü ombudsman modeli ve KDK'nın ise kurumsal bir klasik model olduğu tartışıldı. Araştırma aynı zamanda, ombudsmanı geleneksel ve modern modellerinde inceleyerek süreklilik ve değişim yönüne de baktı; Divan-ı Mezalim'in eski ve güncel biçimleri arasında analitik bir çalışma gerçekleştirdi. Her ne kadar Oryantalistlerin tartışmaları, ombudsmanı erken İskandinav deneyimine bağlasa da, bu araştırma, mağduriyet çözüm sisteminin, İslami yönetimin geniş kapsamlı bir kurumu olduğu ve ombudsman'ın kökenlerinin, Divan-ı Mezalim ve Osmanlı'nın Baş Yargı modelinden çıkan 'eski bir kavram' olduğunu buldu. Araştırma, hukuki gelenekler, yönetişim rejimi, ekonomik kalkınma, sosyal yapı vb. gibi kurumsal nitelikleri etkileyen birçok faktörün var olduğunu ileri sürmektedir. Bu nedenle, ombudsmanın işlevsel modeli, Türkiye'nin kritik ulusal altyapısını ve farklı koşullarını, iç ve dış dinamiklerini de kapsayacak şekilde dikkate almalıdır.
Türkiye'de blok listeli D'hondt seçim sistemine alternatif seçim sistemi: dar bölgeli seçim sistemi

Bu çalışmanın amacı, seçim sistemleri ile ilgili temel bilgiler ışığında Türkiye'de uygulanan blok listeli D'Hondt nispi temsil seçim sisteminin sakıncalarını belirterek ona alternatif olabilecek seçim sisteminden bahsetmek olacaktır. Demokratik olan rejimlerde seçimler, yönetenler ve yönetilenler arasındaki ilişkileridüzenleyerek siyasi iktidarın meşruiyetini kazanmasına yardımcı olmaktadır. Dolayısıyla16seçim sistemleri, hem meşruiyet sağlayabilen hem de seçmenle seçilen arasındaki ilişkiyi düzenleme konusunda önemli bir araçtır. Yönetenler ve yönetilenler arasındaki ilişkiler, seçim sistemlerine göre farklılık arz etmektedir. Örneğin, milletvekilliği genel seçimleri için Türkiye'de tek başına uygulanan blok listeli nispi temsil seçim sisteminde; seçmen-seçilenarasında kopuk ilişki, temsilcinin seçmene karşı sorumsuzluğu, seçim çevresinin sorunlarınadeğinilmemesi ve diğer olumsuz durumlar meydana gelebilmektedir. Seçim çevrelerindeki seçmen sayılarının mümkün olduğunca birbirine yakın olması, seçim bölgesindeki sorunların daha iyi anlaşılması, adayın kalitesini yükseltmesi gibi hususlardar bölge esaslı seçim sistemi bakımından önem arz etmektedir. Dar bölge sistemi; İngiltere, Amerika Birleşik Devletleri, Fransa, Almanya, Avustralya ve Kanada gibi gelişmiş ülkelerde çeşitli yöntemlerle uygulanmaktadır. Bu sistem, Türkiye'de uygulanan blok listeli D'Hondtnispi temsil seçim sistemine kıyasla; seçmen-temsilci arası ilişkiyi arttırmasına, yasamakariyerciliğinin engellenmesine, parti yerine aday esaslı tercihin yapılmasına, temsilcisininniteliğini arttırabilmesine ve bölgeyi daha iyi tanıyacak temsilcilerin seçilmesine olanak sağlayabilir. Dar bölgeli seçim sistemine nispi temsil desteğiyle de parti disiplini sağlanabilir, hükümet ile meclise ihtiyaç duyulan teknokrat kadro oluşabilir ve temsilde adalet ilkesikorunabilir. Bu çalışmada yeni hükümet sistemi, seçim sistemiyle ilgili akademik kaynaklar, Türkiye'de seçim sistemi tartışmaları, Türkiye'nin demokrasi geçmişşinde yaşadığı seçimdeneyimleri, yürürlükteki seçim sistemi gibi hususlar dikkate alınarak milletvekili genel seçimi için Türkiye özelinde uygun seçim sistemi önerisi yapılacaktır.
Peasantist ideology during the single party period in Turkey, (1923-1950)

oz TÜRKİYE'DE TEK PARTİ DÖNEMİNDE KÖYCÜLÜK İDEOLOJİSİ, (1923-1950) Ölmez, Sibel Yüksek Lisans, Tarih Bölümü Tez Yöneticisi: Yrd. Doç. Dr. Aykut Kansu Aralık 2001, 155 sayfa Bu çalışma, Türkiye'de tek parti döneminde köycülük politikasının uygulanmasının temel nedenlerini, Cumhuriyet Halk Partisi'nin kırsal gelişme için yaptığı çalışmaları ve köy kalkınmasına yönelik farklı görüşleri incelemiştir. Köycülük politikasının önemli araçları olan Halkevleri ve Köy Enstitülerinin köy kalkınmasına katkıları tartışılmıştır. Bu çalışma, aynca iki ünlü köycü Nusret Kemal Köymen ve İsmail Hakkı Tonguç'un kırsal gelişme hakkındaki görüş ve önerilerini araştırmış, köycülük politikası ile amaçlananların neler olduğu ve köylerin ekonomik ve sosyal açıdan nasıl gelişeceği gibi soruları yanıtlamaya çalışmıştır.
Savaş, siyasal şiddet ekseninde toplumsal cinsiyet eşitsizliği: Türkiye'de mültecilik

21. yüzyılda Ortadoğu coğrafyası, savaşlar, soykırımlar ve diğer siyasal/maddi çatışma türevlerinin vücut bulduğu bir bölge haline gelmiştir. Bu durum, büyük çapta insani krizler ve yerinden edilmiş kitlelerin açığa çıkmasına neden olmuştur. Mültecilerinin yerinden edilme deneyimleri, karşılaştıkları çatışma türevleri ve bu süreçte geliştirdikleri direnç biçimlerinin birbirinden farklı olduğu görülmektedir. Bu farklılaşmaya toplumsal cinsiyet eşitsizliği ekseninde bakıldığında hukuki kuralların ve idari pratiklerin 'görünmez' hale getirdiği mülteci LGBTİ'+lar ile karşılaşmaktayız. Bu tez çalışmasında İran'dan, Türkiye'ye cinsiyet güvensizliği algısı nedeniyle göç eden mülteci LGBTİ+'ların göç kararları incelenmiştir. Çalışmada göç edenlerin göç kararları Cohen ve Sirkeci tarafından (2011) geliştirilen Çatışma Modeli bağlamında ele alınmış, bir diğer ifadeyle insani güvenliksizlik algısının önemine vurgu yapılmaktadır. Bu tezde İranlı LGBTİ+'ların göç etmek için Türkiye'yi seçme nedenleri ve Türkiye'de yaşadıkları süreç ele alınmış, sahip oldukları güvenliksizlik algısı göç deneyimleri nasıl etkilemektedir analiz edilmiştir.
İran'da Meşrutiyet Devrimi (1906-1911)

1906'den gerçekleşen Meşrutiyet Devrimi çağdaşlaşmanın mantıksal sonucu olarak ortaya çıkmıştır. İran'da çağdaşlaşma tepeden inmeci başlamış ve başarısız olmuştur. Tepeden inmeci çağdaşlaşma projesinin yenilgisi değişim ve yenilik taleplerinin toplum içine inmesini neden olmuştur. Toplumun tabanına inen çağdaşlaşma talepleri çeşitli toplumsal, kültürel, dinsel ve siyasal öğelere eklemlenmiştir. Bu sürecin sonucu olarak 1905 'de başlayan protestolar 1906'da meşrutiyet fermanının verilmesi ile sonuçlanmıştır. İran'da meclis kurulmuş ve devlet meclisin denetiminde idare edilmeye başlanmıştır. Meclisin ortaya çıkması ve etkinliğinin artması Şah ve saray çevresinin rahatsızlığına neden olmuştur. Söz konusu rahatsızlığın sonucu olarak 1908'de meşrutiyet karşıtı güçler kurulan Meclisi kapatmış ve Meşrutiyet hareketini bitirmeye çalışmıştır. Meşrutiyet karşıtı girişim Tahran'daki meşrutiyet hareketini simgeleyen kurumların kapatılmasına yol açmıştır. Tahran merkezi devlet isteğini kabul etse de diğer eyaletler Meşrutiyet karşıtı güçlere teslim olmuyorlar. 1908'dan meşrutiyet hareketinin merkezi Azerbaycan eyaletine taşınıyor. Merkezi devlet ve Azerbaycan eyaleti arasında çatışmalar ortaya çıkıyor. Bu doğrultuda Azerbaycan 13 ay merkezi devlet ile savaşmıştır. 1908'de başlayan bu çatışmalar 1909'da meşrutiyet karşıtı güçlerin yenilgisi ile sonuçlanmıştır. 1909'da meclis yeniden açılmıştır. Meclisin çalışmaları Şah ve saraya çevresini ve diğer taraftan arazi sahiplerini ve aynı zamanda o dönem devlet içinde ciddi nufüzü olan Rusya'yı rahatsız etmiş ve bu durumun sonucu olarak 1911'de Rus ve İran devlet birlikleri Meclise baskın düzenlemiş ve Meclis kapatmış ve böyle İran'da meşrutiyet hareketi bitmiştir. 118
Alain Badiou'da siyaset ve etik ilişkisi

Bu tez, insan için yeni, İyi ve evrensel olanı yani 'hakikat'i arayan Alain Badiou'nun, bilim, sanat, aşk ve siyaset olarak belirlediği hakikat kategorilerinden siyasetin, etik kavramıyla olan ilişkisini incelemektedir. Badiou, postmodern kültür ortamının ve her alanda hegemonyasını sürdüren kapitalizmin değer yargılarının gerçek bir etik anlayışın gelişmesini nasıl engellediğini, günümüz siyaset anlayışıyla paralel bir şekilde irdelemektedir. Bu bağlamda insanı aramamız gereken yeri de sorgulayan Badiou'nun insanın neliğine ilişkin yürüttüğü soruşturma, siyaset ve etik ilişkisi açısından dikkate değer görülmüştür. Genelde etik diye bir şey olamayacağını, sadece tekil hakikatlerin etiği olabileceğini savunan Badiou'ya göre siyaset, mevcut durum tarafından imkansız ilan edileni mümkün kılan bir düşüncenin inşa sürecidir. Badiou'nun, insan için eşitlik ve özgürlük içeren hakikat süreçlerini ortaya çıkartan bir düşünce olarak nitelendirdiği siyaset ile tekil hakikatlerin etiği arasındaki ilişki, siyasetin, insan için trajedi yarattığı anlara karşı bir uyanış fırsatı yaratması açısından günümüze ışık tutmaktadır. Badiou, bu uyanışları potansiyel bir sürekliliğe 'komünizm İdeası' ile taşımaktadır. Badiou'nun 'komünizm İdeası'nı geçmişş mirasından kurtararak siyaset sahnesine yeniden çıkartmasının önemi; siyasetin, özünde çıkar gütmeyen eylem denen somut sürece dahil bir düşünce olduğunu hatırlatmasıdır. Badiou, 'olay', 'özne', sadakat' ve 'hakikat' kavramlarıyla bir olay felsefesi ortaya koymakta, siyaset ve etik kavramlarını birbirinden ayırt etmeksizin aynı kaynaktan türetmektedir. Bu çerçevede Badiou'nun siyaset ve etik kavramlarına ilişkin görüşleri, 'bu dünyanın var olmayanı olarak' yaşadığını düşünenlere, siyaseti 'kişisel çıkarların bir aracı' haline getirenlere, mevcut halin kabul edilemezliğini ilan edip, 'eşitliği, adaleti ve hakikati arayanlara', siyaset ve etiğin gerçekte ne olduğunu 'olan'dan yola çıkarak sorgulatmaktadır. Bu sorgulamaya küçük de olsa bir katkı sağlayabilmesi bu çalışmanın en önemli başarısı olacaktır.
Türkiye'de kamu istihdamı ve öğretmenlik mesleği

Türkiye Cumhuriyeti Devleti, geçmişşten günümüze zorluklarla ve halkın yoğun mücadelesiyle haklarını elde etmiş, bağımsızlık mücadelesini sadece savaş meydanlarında değil, siyasette, kamuda, hukukta ve eğitimde vermiş bir milletten oluşmaktadır. Çalışma kapsamında kamu alanında halka hizmet için görev yapan vatandaşların istihdam tipleri, istihdam edilme süreçleri ve istihdamdaki esnek dönüşüm süreci Türk Milli Eğitim Sistemi özelinde ele alınmıştır. Devlet politikalarında kamu sektöründeki istihdam süreçleri ilerleyen yıllarda eğitim faaliyetlerinin artması, eğitim niteliğinin düşmesi, işsizlik oranları gibi sebeplerden etkilenerek şekillenmiştir. Bu etkenler sebebiyle kamu personellerinin istihdam edilme durumlarında esnek bir yapı ve dönüşüm ortaya çıkmıştır. Çalışma kapsamında öğretmenlerin Türk Milli Eğitim sistemi içerisinde kadrolu olma sürecinden sözleşmeli sisteme geçişi siyasi ve hukuki açılardan ele alınmıştır. Mevcut kadrolu öğretmenlerin yanında sözleşmeli istihdam edilen öğretmenlerin yaşadıkları zorluklar ve geçiş süreçlerindeki durumları ortaya çıkmıştır. Yaşanılan istihdam biçimleri sebebiyle çalışma güvenliği, iş koşulları ve bunlara bağlı olarak da yaşam kalitesi olumsuz yönde etkilenen öğretmenler ve istihdam edilemeyerek başka bir açık oluşturan öğretmen adaylarının durumlarının iyileştirilmesi için eleştirel bir bakış açısı taşımaktadır. Buradan yola çıkılarak araştırma sonuçlarında öngörülmektedir ki; bu sözleşmeli istihdam sürecinin kamunun diğer alanlarında da ilerleyen dönemlerde yaygınlaşacağı olanaklıdır.
Toplum sözleşmesinin felsefi kaynaklarını aramak: Thomas Hobbes, John Locke ve Jean Jacques Rousseau mukayesesi

Toplum sözleşmesi, siyasal iktidarı birey merkezli kurumsallaştıran ve devlet karşısında bireyin temel haklarını yasal bir zeminde açıklamaya çalışan bir öğreti olarak tanımlanmaktadır. Siyasi düşünceler tarihi açısından tartışma konusu olan toplum sözleşmesi, Modern Dönemle beraber Hobbes, Locke ve Rousseau ile birlikte kuramsal bir anlam kazanmıştır. Toplum sözleşmesi kuramı, günümüzde özellikle uzlaşmacı bir zeminde şekillendirilmeye çalışılan anayasal belgelerinin de ontolojisini oluşturması açısından önem arz etmektedir. Bu çalışmada, insan doğası, doğa durumu ve doğal hukuk kavramlarının felsefi bir anlam kazandırdığı toplum sözleşmesi öğretileri, Hobbes, Locke ve Rousseau özelinde karşılaştırmalı bir şekilde incelenmiştir. Çalışmanın birinci bölümünde, siyasal düşünceler tarihinde Antik Yunan'da Sofistlerden başlanarak Platon ve Epikürcüler'de gözlemlenen sözleşme kuramı ele alınmıştır. Ortaçağ'da özellikle Rahip Manegold'un Kral'ın yetkilerini sınırlandırmak amacıyla sunmuş olduğu öğretisi ve Modern Dönem'in ilk sözleşmeci teorisyenleri olmaları açısından Althusius ve Grotius'un sözleşme kuramları, çalışmanın ikinci bölümünde yer verilmiştir. Hobbes'un ''güvenlik', Locke'un ''rıza''ve Rousseau'nun ''genel irade'' kavramları ile açıklamaya çalıştıkları sözleşme kuramları, çalışmanın üçüncü bölümünde karşılaştırmalı bir şekilde ele alınmıştır. Hobbes'un egemeni ''sınırsız'' yetkilerle donatılması, Locke'un halka vermiş olduğu ''direnme hakkı'' ve Rousseau'nun egemeni ''halkla'' özdeşleştirmesi görüşlerinden hareketle çalışmanın temel mantığı ortaya konulmaya çalışılmıştır.
Türk basınında 1950 seçimleri çerçevesinde din-siyaset tartışmaları

Din-siyaset ilişkileri geçmişşten bugüne uzanan; toplum ve devlet hayatını her dönem farklı oranlarda etkileyen ilişkiler olarak; incelenmesi her zaman zor ancak bir o kadar da gerekli ve önemli olan çok geniş bir konudur. Din-siyaset ilişkileri konusu kapsamında yer alan laiklik, modernitenin oluşumu sürecinde şekillenen ve uygulandığı her toplumda kendine has özellikler kazanmış bir olgudur. Ayrıca sosyal ve kültürel değerlere göre farklı yorumlanabildiği gerçeği, Türkiye'de niçin hala 'laikliğin ne olduğu' hakkında kesin bir uzlaşı yapılamadığının açıklaması gibi görünmektedir. Din-siyaset ilişkilerinin Türkiye'deki kökenleri şüphesiz cumhuriyetin kuruşundan çok öncelere, Osmanlı Devleti'ne dayanır. Ancak günümüzde din-siyaset tartışmalarının ana çerçevesini oluşturan konular daha yakın bir döneme dayanmaktadır. Çok partili düzene geçişin yaşandığı 1940'lı yıllarda yaşanan din alanındaki değişiklikler ve 1950'de yaşanan genel seçimler, günümüzde yaşanan din-siyaset tatışmalarına bir başlangıç oluşturmaktadır. Dinin siyasal alan içine ilk kez sokulduğu ileri sürülen 1945- 1950 yıllarında Türk Basını, çokça tartışılan bir dizi olaya tanıklık etmiştir. Türkiye Cumhuriyeti'nin kuruluşundan 1930'ların sonuna kadarki dönemde gerçekleştirilen din alanındaki düzenlemeler, laiklik ilkesinin kurucu kadro tarafından toplum ve devlet hayatının en önemli temellerinden biri olarak görüldüğünün göstergesidir. Ancak çok partili düzene geçişle birlikte din alanında yeni düzenlemeler yapılması; din-siyaset ilişkileri konusunda tartışmalar yaşanmasına sebep olmuştur. Yaklaşan 1950 seçimleri öncesinde CHP'nin okullarda din eğitimi verilmesine yönelik aldığı karar; sonrasında Türk büyüklerine ait türbelerin ziyarete açılması kararı farklı yorumlara yol açmış; bu yorumlardan birine göre değişikliklerin ardında, yaklaşan seçimler sonrasında CHP'nin iktidarı kaptırma endişesi olduğu ifade edilmiştir. Seçimleri kazanan DP'de CHP'nin başlattığı düzenlemelere devam niteliğinde ilk icraat olarak Arapça ezan yasağını kaldırmış ve din alanında yaptığı yeni değişikliklerle din-siyaset tartışmalarının artarak devam etmesine yol açmıştır. Bu çalışma, yukarıda bahsedilen 1945'ten 1950'lerin başına kadar olan dönemde yaşanan din-siyaset tartışmalarına ve din alanında gerçekleştirilen yeni düzenlemelerin ardında yatan sebeplere, Türk Basını'ndaki yansımaları üzerinden ışık tutma amacını taşımaktadır. Dinin siyasal alana sokulduğu tartışmaları bugün de devam ederken; bu çalışmanın doğrudan amacı olmasa da, Türkiye'de dün yaşanan tartışmaların ardındaki sebeplerin ne olduğunun ortaya konulması; bugün sıkça gündeme gelen laiklik tartışmalarının anlaşılmasına yardımcı olacaktır.
Demokrasi Kültüründe Muhalefet'in Önemi; Türkiye'de Muhalefet Ve Siyasal Etkinlik Sorunu

Demokrasi kültürünü belirgin yapan, tüm siyasal sistemlerin baş aktörü olan iktidarın yanında, iktidara karşıt görüşte olanların temsilcisi olarak atanan muhalefet partilerinin varlığıdır. Çok partili siyasal sistemin bir sonucu olarak ortaya çıkan muhalefet partilerinin, sadece fiili varlık göstermesi yeterli değildir. Modern dünyada, Muhalefet partilerinin asli görevi, fiili varlığıyla iktidarı meşrulaştırmak ve doğallaştırmak değil; iktidarın politikalarına alternatif sunarak, iktidarı değiştirebilmektir. Ancak Türk demokrasi tarihi muhalefetin, iktidarın anlamlar dünyasındaki negatif anlamları dışında, farklı anlamlar ifade edemediği bir siyasal konjonktür yaratmıştır. Türkiye'de geçmişşten günümüze muhalefet hesap soran ve denetleyen değil; hesap veren ve denetlenen rolünü içselleştirmiş görülmektedir. İktidarın belirlediği gündemin dışına çıkıp, kendi ajandasını oluşturma şansı bulamayan partiler, politika ve söylemleriyle iktidara alternatif oluşturamamaktadırlar. Bu çalışma, muhalif etkinlik sorununun sistemden kaynaklı gerekçelerinin yanında, muhalefet partilerinin bilakis kendilerinden kaynaklı sorunlara yönelmektedir. Siyasal piyasaya dönüşen politik alanın alıcıları olan seçmenlerin, profilleri incelenmiş ve partilerin bu profillerin ne kadarına politika üretebildikleri araştırılmıştır. Esnek siyasetin öneminin vurgulandığı çalışmada, etkin olmayan bir muhalefetin, ne gibi sorunlar oluşturabileceği gösterilmeye çalışılmıştır. Anayasa ile muhalefetin birlikte ve uyumlu çalışmasının, işler demokrasi için önemi vurgulanmıştır. Çalışma için yapılan kamuoyu araştırması analiz edildiğinde ise iktidar seçmenlerinin, muhalefet partilerini, iktidara alternatif bir tercih olarak değil, çeşitli boyutlarda toplumsal ve bireysel yaşamlarına tehdit olarak algıladıkları sonucuna varılmış ve bu durumun mutlak demokrasinin, iktidarın değişebilirliği prensibine etkisi tartışılmıştır.
Yeni İstanbul gazetesinin siyasal olaylara yaklaşımı çerçevesinde muhalif konumu 1960-1965

Bu tez 'Yeni İstanbul Gazetesinin Siyasal Olaylarına Yaklaşımı Çerçevesinde Muhalif Konumu (1960-1965)' üzerine hazırlandı. Gazetede; Başyazar Gökhan Evliyaoğlu, Prof. Dr. Ali Fuat Başgil, ve Prof. Dr. Osman Turan'ın yazıları temel alındı. Yeni İstanbul gazetesi, 27 Mayıs 1960 askeri darbesine rağmen, Demokrat Parti çizgisini savunmuştur. Liberalizmi savunan yazılarının temel gayesi, Demokrat Parti'yi destekleyenleri Adalet Partisi etrafında toplamaktır 1960- 1965 arası dönemin temel tartışma problemleri aslında, Yeni Dünya Düzeni ve Türkiye'nin yeridir. Demokratikleşme, bu problemleri kapsamaktadır. Bu yüzden konuyu Osmanlı modernleşmesinden itibaren ele aldık. Giriş kısmında, Türk modernleşmesi ile amaçlananlar ve sonuçları vurgulandıktan sonra, Birinci Bölüm 'Osmanlıdan Cumhuriyet'e Modernleşme Süreci'; 'Osmanlı Klasik Sistemi', 'Osmanlı Modernleşmesi', 'Osmanlıdan Cumhuriyete Geçiş ve Siyasal Muhalefet' adlı üç alt kısımda incelenmiştir. İkinci Bölüm, ' Cumhuriyet Dönemi Siyasal Gelişmeleri' iki kısımda incelendi; 'Atatürk ve İnönü Dönemi', 'Çok Partili Siyasal Yaşama Geçiş ve 27 Mayıs 1960 İhtilali'. Üçüncü Bölümü ise, 'Gazete hakkında Bilgi' 'Yazarlar Hakkında bilgi' ve 'Yeni İstanbul Gazetesinin Siyasal Olaylara Yaklaşımı' başlıkları altında ele aldık. Sonuç kısmında da tarihsel süreklilik açısından Türk demokratikleşmesinin genel değerlendirmesini yaptık. 180
An analysis of Ali Abd ul-Raziq's understanding of the relationship between Islam and state

Bu tez bir dönem şeriat mahkemesinde yargıç olan El-Ezher Üniversitesi mezunu Ali Abdulrazık'ın siyasi görüşlerini incelemektedir. İslam'da İktidarın Temelleri, Al-Islam wa Usul al-Hukm, adlı kitabında savunduğu görüşleri nedeniyle görevinden alınmış ve kadılık unvanını 1925'te kaybetmiştir. Kurum olarak Halifelik makamının İslam'da zorunlu olmadığını savunmuş ve halifeliğin tekrar kurulmasının gerekli olmadığını ileri sürmüştür. Hz. Muhammed'in otoritesinin doğasının sadece ruhani olduğuna inanmıştır. Bununla beraber, Hz. Muhammed'in ne bir siyasi lider ne de İslam Devleti'ni kuran kişi olduğuna inanmıştır. Görüşlerinden dolayı Abdulrazık, 'ilk seküler Müslüman' ya da 'İslami Laikliğinin' kurucusu olarak tanınmaktadır. Bu çalışmada, Ali Abdulrazık'ın argümanları analiz edilmiş ve görüşleri Ortaçağ Müslüman Sunni alimlerinin yansıra Abdulrazık'ın muhaliflerinin görüşleriyle de karşılaştırılmıştır. Bu tezin amacı, Abdulrazık'ın argümanlarının diğer alimlerden nasıl farklılaştığını ve kendi argümanlarını nasıl savunduğunu ortaya koymaktır. Bu çalışmada, 1920 lerde sultanlık ve hilafetin lağvedilmesinin, Osmanlı elitleri arasında mevzubahis lağvetme tartışmalarının ve Mısır'daki siyasi atmosferin yanı sıra Razık'ın kişisel öyküsünün kendisinin argümanlarını şekillendirdiğini ileri sürdüm. Bununla beraber, karşılaştırmalı analiz sonucunda, Abdulrazık'ın hilafet kavramı konusunda orijinal fikirleri olmamakla birlikte, peygamberin ve sahabelerin otoritesinin doğası hakkındaki görüşlerinin oldukça alışılmışın dışında olduğunu gösteriyorum. Son olarak, spekülasyon yapmak gerekirse, Abdulrazık İslam'ın özel olarak neden ve nasıl bir siyasal sistemi önermediği fikrini geliştirip delillerle ikna edici olabilseydi kendisinin öncü olduğu bir düşünce ekolü kurabilirdi.