turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Yenikapı 27 batığı: Konstrüksiyon özellikleri ve restitüsyon önerisi

Bu çalışma Yenikapı Kurtarma kazılarında açığa çıkarılan Theodosius Limanı'nda bulunarak, MS. 8-9. yüzyıllar arasına tarihlenen Yenikapı 27 Batığını konu almaktadır. Çalışma kapsamında batığın mevcut ahşap elemanları detaylı bir biçimde incelenerek yapım tekniği belirlenmiş, orijinal formu, boyutları ve hidrostatik özelliklerini içeren restitüsyon önerisi sunulmuştur. Elde edilen veriler ışığında Yenikapı 27 Batığının Akdeniz gemi yapım geleneklerinin evrimi içindeki yeri karşılaştırmalı olarak değerlendirilmiştir. Çalışma, MS I. binde gemi yapım teknolojisinde yaşanan dönüşüm ve geçiş sürecine ilişkin güncel arkeolojik veriler içermektedir. Sunulan restitüsyon önerisi batığın konservasyon ve restorasyon çalışmalarına referans olarak ahşap elemanların geminin aslına uygun olarak tekrar bir araya getirilip bir müzede sergilenebilmesini sağlayacaktır.
Yatağan ovası ve çevresinin arkeolojik araştırması

Yatağan Ovası ve çevresinde yapılan yüzey araştırmalarıyla tarafımdan 12 ayrı antik merkez belirlenmiştir. Araştırma alanını kapsayan yörenin yerleşim yeri olarak seçilmesinde en önemli etkenler; tarımsal verimi yüksek toprakların, avcılık için elverişli dağlık alanların ve zengin maden yataklarının bulunmasıdır. Antik merkezlerin büyük bir kısmını düz ya da tepe üstü yerleşimler ile nekropoller oluşturmaktadır. Yüksek yaşam standartları sunan bu topraklar tarihsel süreç içinde farklı dönemlerde çeşitli şekillerde yerleşim görmüştür. En erken kalıntılar Neolitik Çağ'a dek ulaşan dinsel içerikli kaya resimleri şeklinde karşımıza çıkmaktadır. Yatağan Ovası'nda Kalkolitik Çağ ve Erken Tunç Çağı'na ait buluntu veren bir nekropol belirlenmiştir. Batı Anadolu'nun bazı Erken Tunç Çağı merkezlerinde olduğu gibi burada da ölüler yerleşim dışındaki bir pitos gömü alanına, başları doğuya gelecek şekilde gömülmüşlerdir. Bu dönemde tüm Batı Anadolu'da karşımıza çıkan ölü gömme geleneklerinin bu alanda da yerine getirilmiş olduğu düşünülmektedir. Erken Tunç Çağı nekropolünden sonra, bölgede iskan görmüş en erken yerleşimler Arkaik Dönem'e tarihlenmektedir. Topografya ile uyumlu bir konuma sahip bu yerleşimlerde ele geçirilen yöresel niteliklere sahip buluntular Geometrik ve Orientalizan Dönem'e tarihlenebilmektedir. Belirlenen bu merkezlerin daha sonraki çağlara ait buluntu vermemesi, Arkaik Dönem sonunda terk edildikleri ihtimalini güçlendirmektedir. Ova çevresinde, Arkaik Dönem'den Hellenistik Dönem içlerine değin varlık göstermiş bazı küçük merkezler bulunduğu da bilinmektedir. Bu yerleşimler olasılıkla Hellenistik Dönem öncesinde bölgede var olan Köy konfederasyonu üyeleri arasında yer alıyordu. Bu köylerden çalışma alanımız kapsamında olduğu bilinen ve antik yazıtlarda adı geçen Koranza ve ona bağlı Ythybira, Patarousa, Angora, Ondra'nm, belirlediğim antik yerleşimlerin isimleri olabileceği akla gelmektedir. M. Ö. 3. yy. 'in başlarında Stratonikeia kentinin kurulmasıyla köy birliğine üye topluluklar Stratonikeia'nm demeleri haline gelmişlerdir. Roma Dönemi ve sonrasında ise Stratonikeia ve Lagina önemli merkezler haline gelirken, diğer yerleşim yerleri zamanla cazibelerini kaybetmişlerdir.
Antik Çağ'da kemik endüstrisi ve Perge'de bulunmuş kemik eserler

Bu çalışmada,1946- 2010 yılları arasında Perge Kazıları'nda bulunmuş kemik eserler oluşturmaktadır. Kemik eserlerin çoğunlukları ve işlevlerine göre toplam 124 eser kataloglanmıştır. Ayrıca 2006- 2011 yılları arasında Perge batı nekropolisinde yapılan kazılar sırasında bulunmuş çok sayıdaki kemik malzemenin varlığı, kentte bir atölye olup olmadığı sorununu beraberinde getirmiştir. Kemik atölyesinin olduğu kentler ile karşılaştırma yapılıp, bulunmuş üretim atıklarının ve yarı işli malzemelerin de değerlendirilmesiyle Perge'de atölye olup olmadığını sorusu cevaplanmıştır.
Geç Hitit, Yeni Asur ve Urartu uygarlıklarında ziyafet/yemek sahneleri

Geç Hitit, Yeni Asur ve Urartu Uygarlıklarında görülen ziyafet/yemek sahneleri belli bir kültürel birikim ve sanatsal gelişimi ortaya koyar. Birçok prenslikten oluşan Geç Hitit uygarlığı, Hitit Devletinin bir devamı niteliğindedir. Geç Hitit Krallıklarında ziyafet/yemek sahneleri, ortostatlar, steller, pyxis, kolye ucu ve mühür üzerinde yer alır. Geç Hitit Sanatında en fazla görülen yemek sahnesi, mezar stelleri üzerindedir. Ölü yemeklerini gösteren bu sahnelerde, figürler bazen karşılıklı, bazen tek oturmaktadır. Ölü yemeğinin dışında Hititlerde müzikli bayram ziyafetleri de görülmektedir. Hitit yazılı belgeleri yapılan bu törenlerle ilgili bilgiler verir. Yeni Asur döneminde duvar kabartmaları, silindir mühürler, pyxislar ve fildişi mobilya parçaları üzerinde ziyafet/yemek sahneleri görülmektedir. Asur görsel sanat eserleri ve yazılı belgelerinden zafer sonrası ziyafetin yapıldığı anlaşılmaktadır. Askerler için düzenlenen bu törenlerden bazıları, Kral II. Sargon Sarayının(MÖ 721 -705) önemli salonlarında taş levhalar üzerinde izlenmiştir. Kral Asurbanipal(MÖ 668 -630) ve eşinin birlikte açık havada müzik eşliğinde ziyafet sahnesi, Elam zaferinden sonra yapılmıştır. Zaferin bir kutlama şeklinde gösterilmesi Mezopotamya sanatının erken dönemlerinden beri görülen bir geleneğin devamıdır. Asur Sanatının dışında, yazılı belgeleri de ziyafet ve yemeklerin nasıl yapıldığı ile ilgili bilgi verir. Ziyafet steli diye adlandırılan bir yazıt üzerinde, törene katılacak kişilerden, yiyecek malzemelere kadar birçok bilgi bulunur. Metinlerden anlaşılan bu törenler şehrin genelini kapsamakta ve katılımcıların çoğunluğunu halk oluşturmaktaydı. Urartu Krallığında kemerler, adak levhaları ve mühürler üzerinde görülen Ziyafet/yemek sahneleri, sadece kadınlar, sadece erkekler ya da kadın ve erkekler için birlikte hazırlanmaktaydı. Urartu yazılı metinlerinde de ziyafet veya yemek ile ilgili bilgiler sınırlıdır.
Antik Yunan düşüncesinde - sanatında etnik anlatımlar ve onların bölgesel sanatla karşılaştırılması

'Antik Yunan düşüncesinde sanatında etnik anlatımlar ve onların bölgesel sanatla karşılaştırılması' başlıklı doktora tezi kapsamında antik kaynaklar aracılığıyla günümüze kadar ulaşan 'yabancı' terminolojisinin özellikle arkeolojik verilerde vurgulanan 'yabancı' betimlemelerinin tespit edilerek birbiriyle karşılaştırılması amaçlanmıştır. Tez çalışması kapsamında konu dört bölüm altında irdelenmiştir. Birinci bölümde antik kaynaklarda bahsi geçen yabancı ve yabancı anlamında kullanılan terimler üzerinde durulmuştur. Zamansal olarak ise Homeros'tan başlayıp Erken Roma Dönemi'ne kadar olan süreçteki antik kaynaklar incelenmiştir. Ağırlıklı olarak incelenen antik kaynaklar arasında Homeros, Herodotos, Euripides, Sophokles, Thukydides, Xenophon, Platon ve Aristoteles'in eserleri önemli bir yer tutmaktadır. Yapılan incelemeler sonucunda toplam 51 adet yabancı ve yabancı anlamında kullanılan terim tespit edilmiştir. Tespit edilen terminoloji kullanım alanlarına göre 5 farklı ana başlık altında toplanarak değerlendirilmiştir. Yapılan incelemeler antik kaynakların Yunanca orijinal metinlerine dayanmaktadır. İkinci bölüm Antik kaynaklarda barbar/yabancı olarak adlandırılan halkların listesinden oluşmaktadır. Burada listelenmiş halkların ayrıca kısa bir tanıtımı da yapılmıştır. Üçüncü bölümde arkeolojik verilere dayanarak antik kaynaklarda yabancı olarak adlandırılan halkların kendi sanatı değerlendirilmiştir. Arkeolojik veriler arasında mezar anıtlarındaki insan tasvirli kabartmalar, heykeller ve vazolar üzerindeki sıklıkla anlatımlar kullanılmıştır. Halklar coğrafyasına göre bölünmüştür. Her etnik grup ayrı bir bölüm altında incelenmiştir. Ayrıca her bölümün girişinde halkların coğrafyası, etnik kökeni ve Yunan kaynaklarındaki bilgileri verilmiştir. Dördüncü bölümde ise Yunan sanatında yabancıların resmedilmesi incelenmiştir. Özellikle Yunan vazo sanatında bir yabancının Yunanlılardan ayıran belirli giysi, silah, saç ve sakal stili gibi görsellere değinilmiştir. Tez çalışması kapsamında değerlenen bu bilgiler bütüncül açıdan önemli bir veri akışı sağlanmıştır. Yunan kaynakları tarafından barbar/yabancı olarak adlandırılan halklar hem kendi sanatları ile hem de Yunan sanatındaki görseller ile karşılaştırılmıştır. Söz konusu bu halkların Yunan kaynaklarındaki ve sanatındaki tanımlamalar kendi tanımlamalarıyla benzerlik gösterip göstermediği sorusuna cevap aranmıştır.
2015 Limantepe kazıları örneğinde sualtı arkeolojik eserlerinin ortaya çıkarılması ve belgelenmesi üzerine bir araştırma

Bu çalışmada, Limantepe'de gerçekleştiren sualtı kazı araştırmaları, yöntemleri ve yapılan çalışmalar sonucu ele geçen arkeolojik eserlerin neler olduğuyla ilgili bilgiler verilmiştir. Dünya'dan ve Türkiye'den örnekler verilerek, kazı çalışmalarının aşamaları ele alınmıştır. Sualtı kazı çalışmalarının teknoloji ile paralel olarak ilerlemesi ve çalışmaların giderek hızlanması sonucu Türkiye'de yapılan çalışmaların yeterliliği ve bu bağlamda kaynakların, malzemelerin tanımlamaları yapılmıştır. Yapılan çalışmalar sonucunda, eserlerin hangi şartlar altında korunduğu incelenmiştir. Koruma kavramı kapsamında yalnızca taşınamaz eserler değil, taşınabilir eserlerin de son derece önem teşkil ettiği vurgulanmıştır. Bu çalışmalar esnasında en az zararla koruma yöntemleri ile eserlerin korunma durumlarının en üst seviyede tutulması ve sualtından çıkarılması uygulamalarının aktarılması amaçlanmıştır. Limantepe'de su üzerine çıkarılan eserlerin toprak altından çıkarılan eserlere oranla koruma uygulamaları çok daha zor işlemleri gerektirdiği için, daha fazla hassas davranılmış, uygulamalar profesyonel çalışanlar eşliğinde gerçekleştirilmiştir. Ayrıca ele geçen eserlerin, dönemsel ve konumsal incelemeleri yapıldığında, son derece önemli bulgular elde edilmiş, 2015 yılı kazı çalışmalarında yapılan çalışmalar aktarılmaya çalışılmıştır. Yapılan kazı çalışmalarının, yöntem ve içerik bakımından avantajları, dezavantajları incelenmiş, bu bağlamda Türkiye'de bir sualtı kazısının nasıl yapıldığı ve çalışmaların uygulanabilirliği ele alınmıştır.
Trakya Tümülüsleri, buluntuları ve kültürel açıdan değerlendirilmesi

Doğu Trakya, Türkiye'de tümülüs yoğunluğu açısından oldukça dikkat çekici bir bölgedir. Erken Demir Çağından, M. S. 3. yüzyıla kadar uzanan uzun bir zaman dilimi boyunca tümülüsler, Doğu Trakya'da bir ölü gömme adeti olarak kullanılmıştır. Tümülüs diye adlandırdığımız bu ölü gömme geleneği, M. Ö. 1200'lerde bölgeye gelen Trak kavimleriyle birlikte kullanılmaya başlanmıştır. Bu yeni gelen kavmin kullandığı mezar tepelerinde başlıca iki tip vardır: Dolmen ve taşlı tepe. Dolmenler ve taşlı tepeler özellikle Trakya'nın dağlık bölgelerinde görülürler. Bu mezar tepelerinin kullanımının M. Ö. 7. yüzyıla kadar kullanıldığı anlaşılmaktadır. Doğu Trakya'da M. Ö. 5. yüzyılın sonundan itibaren tümülüslerde taş örgülü mezar yapıları ortaya çıkmaya başlar ve M. Ö. 4. yüzyılla birlikte Trakya tümülüslerinde iki ayrı tip belirginleşir. Makedonya tipi ile, dairesel planlı ve kubbeli mezar tipi. Doğu Trakya tümülüslerinde taş örgülü mezar yapılarından başka kullanılan mezar tipleri de bulunmaktadır. Bunları çukur mezarlı tümülüsler, içinde lahit bulunan tümülüsler, basit kiremit mezarlı tümülüsler olarak ayırabiliriz. Doğu Trakya'da tespit edilen tümülüsler mimari farklılıklar göz önüne alınarak değerlendirilmeye alınmıştır. Ancak bu sınıflandırma her ne kadar mimari özellikler göz önünde bulundurularak gerçekleştirilmiş ise de kronolojik sıra da dikkate alınarak gruplandırmalar yapılmıştır. Ayrıca Trakya tümülüslerinin tarihi ve gelişim süreci de bu doğrultuda değerlendirmeye alınarak tasnif çalışmalarının sağlam bir zemine oturtulması amaçlanmıştır. Tümülüsler ayrıca yapıldıkları döneme, tepenin ve mezar odasının biçimine, niteliğine, ölünün gömülüş şekline göre gruplara ve alt gruplara ayrılmaktadır. Bir tümülüs açıldığında ele geçen buluntuların çeşitliliği Trak halkının sanat değeri, cinsi, dolayısıyla maddi ve manevi tüm sosyal yaşantısı hakkında da bilgi sahibi olmamızı sağlamaktadır.
Nikomedia lahitleri

Bu tezde, Anadolu'nun kuzeybatısındaki antik Bithynia bölgesinde yer alan İzmit'in altında kalan Nikomedia'nın lahitleri incelenmiştir. Bu çalışmanın amacı, daha önce hiç lisansüstü tez konusu olmamış olan Nikomedia lahitlerini incelemek, tanımlamak ve tipolojisini ortaya çıkarmaktır. Çalışılan tez formatında incelenen eserler, Kocaeli Arkeoloji Müzesi'nde bulunan lahitlerin bir kısmından ve 'Kocaeli İli ve İlçeleri Arkeolojik Yüzey Araştırmaları'nda 2005- 2016 yılları arasında tespit edilmiş lahitler, tekneler, kapaklar ve bunların parçalarından oluşmaktadır. Bu tezde ortaya konulan Nikomedia lahitleri tipolojisinde, yedi farklı lahit tipi ve iki farklı kapak tipi bulunmaktadır. Bu lahit tiplerinden dördü ve kapak tiplerinden biri, diğer bölgelerden tanıdığımız fakat Nikomedia lahitleri tipolojisi için yeni tiplerdir ve tipolojik olarak ilk kez bu tez çalışmasında Nikomedia lahitleri çerçevesinde tanımlanmışlardır.
Öküzini mağarası Epi-Paleolitik dönem süs objeleri

Prehistorik insanın yaşamında, Üst paleolitik dönem ile belirginleşen, sanat ile paralel zamanlarda yeni bir yaratım olarak ortaya çıkan süs objeleri yapımı, Epi-Paleolitik dönemde de devam etmiştir. Asya'dan Avrupa'ya, Yakındoğu ve Balkanlara kadar insanların yaşan alanları içine giren her ortamda arkeolojik kalıntılar olarak var olmuş ve ele geçirilmiştir. Temel hammaddelerini yumuşakça kabukları, taş ve kemiğin oluşturduğu süsobjelerine Öküzini Mağarası'nın pleistosen ve holosen seviyelerinden ulaşılmıştır. Pleistosen dönem buluntuları mağarada Epi-Paleolitik döneme denk gelirken, holosen dönem buluntuları Epi-Paleolitik ile birlikte karışık seviyeler vermiştir. Öküzini Mağarası'nda ele geçen süs objelerinin yakın benzerlerineYakındoğu'da mağaralar, açık hava sitleri gibi arkeolojik çalışmaların yapıldığı pek çok alanda rastlanmıştır. Özellikle yumuşakça kabuklarının, yumuşakça kabuklarınınbir cinsi olan dentaliumların ve taşların sıklıkla kullanıldığı, yanı sıra kemikobjelerinde buluntular arasında yer aldığı görülmektedir. Kullanılan hammaddelerin, yapım tekniklerinin ve bunların ele geçirildiği dönemlerin benzer olması Öküzinibuluntularından yola çıkılarak özellikle Akdeniz Bölgesi'nin Yakındoğu ile hem tarihsel hem de kültürel anlamda çağdaşlığının söz konusu olduğunu göstermektedir. Dinsel bir amaç doğrultusunda kendilerini ifade etme biçimleri olarak ve çeşitligüçlere karşı korunma amacı taşıyarak oluşturulan, kemik, yumuşakça kabuğu ve taşıişleyerek oluşturulan bu objeler, günümüze denk süren takı geleneğinin ilkörnekleridir ve soyut düşüncenin en erken kalıntılarındandır.
Orta Tunç Çağı'nda Ege'de saray mimarisi

Bu çalışmada, Ege Bölgesi'nde yer alan Orta Tunç Çağ sarayları mimari açıdan incelenmiş ve plan, malzeme, yapım teknikleri ile ele geçirilen buluntular dikkate alınarak değerlendirilmiştir. Çalışma kapsamında, öncelikle Ege Bölgesi'nin siyasi yapısı ile ilk sarayların ortaya çıkış süreci ve gelişimi ele alınmıştır. Tezin ana konusunu oluşturan Batı Anadolu'daki Beycesultan sarayı ile Girit adasındaki Knossos, Malia, Phaistos ve Zakros sarayları incelenmiştir. Saraylar planları, ana bölümleri, mimari elemanları ile malzemeleri ve ele geçirilen buluntularına göre değerlendirilerek, birbirleriyle ve çağdaşı olan Orta Anadolu saraylarıyla karşılaştırılmıştır. Yapılan karşılaştırma ve değerlendirme sonucu, Beycesultan sarayının plan ve mimari bölümler olarak Girit saraylarıyla, ancak kullanılan malzeme ve yapım tekniği açısından Anadolu sarayları ile benzerlik gösterdiği tespit edilmiştir. Bu durumun, karşılıklı ilişkilerin çok yoğun olduğu bir döneme rastlaması tesadüf değildir. Hem kara hem deniz yoluyla çeşitli ilişkiler kurmuş olan Yakındoğu, Anadolu ve Ege dünyası, saray kavramının temel unsurları konusunda da birbirlerinden etkilenmiş olmalıdırlar.
Lagina Hekate Tapınağı

Bu çalısma, konusu Lagina Hekate Tapınagı Arsitravları olan bir Master tezidir. Arsitrav naos ve pronaos duvarları veya sütun baslıkları üzerinde, yatay eksende kullanılan bir mimari elemandır. Vitruvius, arsitrav yüksekligi ile sütun yükseklikleri oranlarını kuralabaglamaktadır. Arsitravlar çogu zaman fascia adı verilen kademeli bölümlerden olusurlar. Hekate tapınagı arsitravları, sütun üzerine gelen arsitravların dıs kısmı hariç, hepsi taçkısmında ion kymationuna sahiptir. Sütun arsitravlarının dısa bakan yüzü üç fascialı vebezemesizdir. Fascia geçislerinde inci-payet dizisi kullanılmıstır. Alt kısmı ise sofitli olup, burada da sofit çerçevesi içine inci-payet islenmistir. Sütun arsitravlarının pterona bakankısmında, üstten birinci fascia üzerinde anthemion islenmistir. Bazı duvar arsitravlarında dapteron kısmına gelen tarafta, üstten birinci fascia üzerine anthemion islidir. Üzerindeanthemion bezemesi bulunmayan bütün arsitravların iki yüzü de iki fascialı yapılmıs ve iki yüzün taç kısmı da ion kymationu ile bezelidir. Fascialar ise bezemesiz bırakılmıstır. Pronaosönüne gelen, iki ion sütunu üzerinde yer alan arsitravların her iki yönünde de taç kısmındaion kymationu kullanılmıstır. Yapılan çalısmada, bu süslemelerin daha iyi vurgulanması amacıyla fotografları verilmis ve çizimleri yapılmıstır. Lagina'nın Karya bölgesindeki yeri ve önemi yapılarıyla birlikte anlatılmıs, bölgenin tarihi cografyasından da detaylı olarak söz edilmistir. Lagina'da bugüne kadar yapılan kazı ve arastırmalar, Tanrıça Hekate'nin mitosu ve onunla ilgili tapınımlar da konuya dahil edilmistir. Hekate tapınagı farklı insa evreleri bulunan bir yapıdır. Bu nedenle burada bazı Hellenistik devir yapılarının arsitrav süslemeleri ile ilgili bir tablo olusturulmustur. Yine aynı sekilde ion kymationu ve anthemion süslemesinin genel tarihsel gelisiminden de burada kısaca bahsedilmistir. arsitravlar üzerinde bulunan ion kymationu ve anthemion bezemeleri hakkında bir sınıflandırmaya gidilmis, ana ve alt gruplarbelirlenmistir. Bu süslemelerden bazı yapılara ait örnekler verilmis, Lagina Hekate Arsitravbezemeleri ile karsılastırma yapılmıstır. Tapınak alanında kazılar sonucu açıga çıkan arsitravblokları burada bir katalog çalısması ile sunulmustur.
Urartu Krallığı'nın kuzey yayılımı ve sonuçları

Yüzyılın ortalarında Van Gölü'nün doğu kesiminde I. Sarduri'nin öncülüğünde kurulan Urartu Krallığı, kısa süre içerisinde hızla büyümüştür. Krallığın ekonomik ve siyasi olarak hızla büyümesinin doğal sonucu olarak yeni ihtiyaçlar ortaya çıkmıştır. Urartu Krallığı'nın kurulduğu coğrafyanın sınırlılıkları, bir süre sonra krallığın gelişmesine koşut olarak ortaya çıkan yeni gereksinimleri karşılamakta yetersiz kalmıştır. Krallığın kurulduğu bölgenin hammadde çeşitliliği ve tarımsal üretim açısından yetersizliği, Urartu krallarını yeni arayışlara yönlendirmiştir. Bu sürecin sonucu olarak Urartu kralları, askeri ve politik sınırlarını genişletme çabası içine girmişlerdir. Bu amaçla Urartu orduları çeşitli yönlere seferlere gönderilmişlerdir. Sefer düzenlenen bölgelerde bulunan Urartu kaleleri, bu seferlerin genellikle yağma amaçlı değil, kalıcı bir hakimiyet kurulmasına dönük olduklarını göstermektedir. Bu bölgelerden birisi de krallığın kuzeyinde uzanan geniş topraklardır. Urartu krallarının kuzey bölgeleri tercih etmesinin nedenleri arasında krallığın güneyinde yer alan güçlü Asur varlığının yanı sıra, bu bölgelerin yeraltı ve yerüstü zenginlikleri bulunmaktadır. Urartu krali yazıtları, kuzey bölgelere düzenlenen çok sayıda seferi kaydetmektedir. Ayrıca bu bölgelerde krallığın kalıcılaşmaya çalıştığını gösteren çok sayıda arkeolojik kanıt bulunmaktadır. Urartu kralları, kuzeyin zenginliklerinden faydalanmak amacıyla çok yönlü politikalar geliştirmişlerdir. Bu bölgelerin yerleşim modeli, krallığın sosyal ve ekonomik ihtiyaçlarına göre yeniden düzenlenmiş, bölgenin yerli halkları madencilik ve tarımsal üretim alanlarında istihdam edilmiştir. Bu süreçte bölgeye krallığın başka yörelerinden yeni halklar yerleştirilerek bölgenin etnik yapısı değiştirilmeye çalışılmıştır. Yukarıda bahsedilen süreç, Urartu krallarının kuzeye dönük politikalarının belirli bir program çerçevesinde, bilinçli olarak yürütüldüğünü göstermektedir. Bu politikalar, Urartu Krallığı'nın bölgeye üç yüzyıl boyunca hakim kalmasını sağladığı gibi, kendisinden sonraki dönemler üzerinde de kalıcı izler bırakmıştır.
Hierapolis, laodikeia lahitlerinin atölye ilişkisi

Çalışma içerisinde Hierapolis ve Laodikeia ait olan iki girlandlı lahdin arasındaki ilişki değerlendirilecektir... Çünkü bu lahitler tip yönünden birbirlerine benzemektedirler. Her iki lahdin devamlarına ne Hierapolis ile Laodikeia'da ne de Anadolu'da rastlanılmamıştır. Devamları olmayan bu lahitler her ne kadar tip olarak birbirlerine benzeseler de aralarında ciddi farklılıklar bulunmaktadır. Lahitlerdeki en önemli farklılıklar; işçilik ve temel şablon betimlemeleridir. Örneğin Hierapolis lahdinin ön uzun yüzünde çift girland bezemesi (Lev. I-Res. 1), arka uzun yüzünde Madalyonlu lahitler içerisinde değerlendirilen friz betimlemesi (Lev. I-Res. 2) bulunmaktadır. Laodikeia lahdinin ön ve arka uzun yüzlerinde çift girland bezemeleri tasvir edilmiştir; fakat girland boşluklarında, ön uzun yüzde kadın-erkek büst betimlemesi (Lev. II-Res. 4), arka uzun yüzde girland boşluklarında mask betimlemeleri (Lev. II-Res. 5) detaylandırılmıştır... Çalışma içerisinde değerlendirilecek olan lahitlerin benzer ve farklı yönlerinin bulunması, atölye ilişkilerinin nasıl olduğu konusu da merak uyandırmaktadır. Hierapolis ve Laodikei lahitleri dikkatli incelendiğinde temel şablonları Anadolu girlandlı geleneğinin tam tersi yönde yapıldığı gözlemlenilmiştir. Örneğin Anadolu girlandlı lahit geleneği üç girland bezemesiyle tanımlanmıştır. Hierapolis ile Laodikeia'da yer alan lahitler ise çift girland bezemeleriyle şekillendirilmiştir. Dolayısıyla bu lahitlerin hangi atölyenin çizgisinde hazırlandığı ve yerel bir gelenek sonucunda mı üretildi yoksa sipariş üzerine mi lahitler bu şekilde biçimlendirildiği çalışma içerisinde belirlenmeye çalışılacaktır... Ayrıca lahitlerin başka örneklerinin bulunmaması özgün eser niteliğinde olduklarını da göstermektedir. Bu yüzden Hierapolis ve Laodikeia lahitlerinin, girlandlı lahitler içerisinde ayrıcalıklı bir yerinin olduğu da anlaşılmıştır.
Pisidia antiokheiası uygulamalı Roma dönemi günlük kullanım kapları

Pisidia Antiokheia da uzun yıllar kazı çalışmaları devam etmiş ve kentin birçok önemli merkezi ortaya çıkarılmıştır. İnanç turizmin en önemli değerlerinden, Antiokheia'nın ilk ve en büyük kilisesi olan St. Paul kilisesi burada yer almaktadır. Romalılar ilk çağın, özellikle de Hellenistik çağın tüm bilgilerini, deneyimlerini süzerek ve bunlara eklemelerde yaparak, adına Roma sanatı dediğimiz yeni bir sanat, kültür ve yaşam tarzı ortaya koymuşlardır. Özellikle Roma çömlekçiliğinin kendine özgü çeşitli yönleri bulunmaktadır. Roma dönemi günlük kullanım seramiklerinin irdelendiği bu çalışma kapsamında, değerlendirilen örneklerin form ayrımlarının yapılmasında kabın boyutları önemli rol oynamıştır. Özellikle tabak, kase, tas gibi benzer formların ayrımı ağız çapı ve yükseklik esas alınarak yapılmaya çalışılmıştır. Kazılarda çıkan formlar dikkatle incelenmiş, kırmızı çamur kullanılarak çömlekçi tornasında formlar şekillendirilmiştir. İlk pişirimi yapılan seramikler, daldırma yöntemiyle şeffaf sır ile sırlanarak elektrikli fırında ikinci kez pişirilmiş ve son halini almıştır.
Tralleis kenti kazılarında ele geçen bakılı Terra Sigillata

oz MÖ. 2. yy. ın ortalarına doğru ilk önce K. Suriye'de ortaya çıkan Eastern Sigillatalar bu çalışmanın temelini oluşturmaktadır. Üç grup halinde incelenen bu seramiklerin B grubu olarak bilinen türünün üretim merkezinin Tralleis olduğu bilinmektedir. Tralleis antik kentinin 1999 kazı sezonu sırasında bulunan seramik çöplüğünden toplanan sigillata parçalar bu nedenle çalışılmıştır. Çöplük malzemesinin tümü Eastern Sigillata B ve C grubu dahilindeki parçalardan oluşmaktadır. Olasılıkla bir çömlekçi mahallesine ait bir çöplük olmalıdır. Bu mahalle MÖ. 1. yy. ın sonlarında üretime başlamış ve MS. 2. yy. ın sonlarına dek üretimde bulunmuş olmalıdır.