turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Bartın yazmacılık sanatı günümüzde Bartın'da kullanılan ve pazarlanan yazmalar

Araştırma Bartın'a özgü yazmalarla günümüzde Bartın il merkezinde pazarlanan ve kadınlar tarafından kullanılan yazmaların teknik, estetik ve kullanım özelliklerini, yazma kullanan kadınların kişisel özelliklerini, yazma kullanma nedenlerini ve yerlerini ve satın almada aradıkları niteliklerini tespit etmek amacıyla planlanmış ve yürütülmüştür. Araştırmanın materyalini 60 adet yazma ile yöresel inceleme ve gözlemlerden kaynak kişilerle karşılıklı görüşmelerden yazma kullanan 40 kadın bireye uygulanan anketten elde edilen bilgiler oluşturmuştur. Bu bilgiler konuyla ilgili yazılı kaynaklardan sağlanan bilgilerle desteklenmiş ve bütünleştirilmiştir. 60 adet yazmanın ayrı ayrı malzemesi, desenleme tekniği, desen ve renk özelliği tespit edilmiş, fotoğrafları çekilmiş ve bunlar bilgi formları halinde verilerek belgelenmiştir. Araştırma yöresinde eskiden kalıpla baskı tekniğinin uygulanması ile desenlenmiş yazmalar kaba ve ince yazmalar olmak üzere ikiye.- ayrılmaktadır. Yaygın olarak üretilmiş ve kullanılmış olanı kaba yazmalardır. Kaba yazma, siyah zeminlidir, büyük çiçeklidir, çiçekleri sarı kırmızı ve beyazdır. Çiçeklerin beraberinde bulunan yaprak ve dallarda ise sarı, yeşil renkleri bulunmaktadır. İnce yazmalar ise doğada bulunan tüm çiçekler rengi ve görünüşü ile taşınarak veya stilize edilerek desenlenmişlerdir. Günümüzde Bartın il merkezinde satış yerlerinde bulunan ve kadınlar tarafından kullanılan serigrafi tekniği ile desenlenmiş yazmalardır. Bunlar genellikle satıcılar tarafından alıcı isteği, alışkanlığı ve geleneği Bartın'a özgü yazmalar desen özelliğine uygun olması dikkate alınarak İstanbul'dan sipariş edilerek getirtilmekte ve pazarlanmaktadır. Boyutları 80x80 cm. 90x90 cm. veya 80x140 cm. olan yazmaların geleneksel kullanım yeri baş örtüşüdür. Her yaşta her medeni durumda öğrenim durumu yüksek olmayan kadınlar tarafından kullanılan yazmalar, yörede bohça, masa örtüsü, yelek ve plaj elbisesi yapımında da kullanılabilmektedir.
Kahramanmaraş ili geleneksel takılarından Maraş burması üzerine bir araştırma

Geleneksel üretimi yapılan takıların günümüzde giderek azalması bu konularda çalışmalar yapılması gerekliliğini ortaya koymaktadır. Bu çalışmada Kahramanmaraş İli geleneksel takılarından olan Maraş burmasının motif özellikleri, geleneksel yapımı, süsleme teknikleri, burma yapımında kullanılan araçlar ve altın işlemeciliği yapan ustaların özellikleri araştırılmıştır. Araştırmada, Kahramanmaraş İl merkezinde bulunan ustalarının görüşlerine başvurulmuştur. Yörede geleneksel olarak Maraş burması yapımındaki tel çekmeden parlatmaya kadar tüm aşamalar fotoğraflanarak belgelenmiştir. Anket formu hazırlanarak Kahramanmaraş İl merkezinde Maraş burması yapan ustalara uygulanmıştır. Anket formu ile elde edilen bilgiler değerlendirilerek ustaların demografik özellikleri, çalışma ortamları, mesleğe yönelik durumları belirlenmiştir.
Türk ebru sanatı

Araştırmanın amacı, Konya Mevlana Müzesi İhtisas Kütüphanesi, Konya Yusufağa Kütüphanesi ve İstanbul Süleymaniye Kütüphanesinde bulunan yazma eserler üzerindeki ebru örneklerinin bilimsel bir yöntemle ele alınarak incelenmesi ve belgelenmesidir. Konya Mevlana Müzesi İhtisas Kütüphanesi'nden 25 örnek, Konya Yusufağa Kütüphanesi'nden 14 örnek, İstanbul Süleymaniye Kütüphanesi'nden 21 örnek incelemeye alınmış ve toplam 60 örnek ile araştırma sınırlandırılmıştır. Ebru konusunda yapılan araştırmaların azlığı bu konuda kaynak sıkıntısına sebep olmaktadır. Bu konuda yapılacak olan her türlü araştırma, konuya ve genç araştırmacılara biraz daha ışık tutacağı, konunun önemli olduğu gereğini ortaya koymaktadır. Araştırmanın giriş bölümünde, konunun tanımı ve önemi, araştırmanın sının, amacı, izlenen yöntem, Türk-lslam Kitap San'atları başlığı altında minyatür, tezhip, hat, cilt ve ebru san'atlarmdan kısaca bahsedilmiştir. İkinci bölümde, Ebrunun Özellikleri başlığı altında ebrunun tanımı, tarihçesi, çeşitleri, ebru yapımında kullanılan araç ve gereçler, ebru yapımı ve dikkat edilecek noktalar, ebrunun günümüzdeki durumu ve kullan alanları, geçmişşten günümüze ebru san'atkarlan ve ebrunun sınıflandırılması anlatılmaya çalışılmıştır. Örnekler bölümünde, ebru örneklerine ait tüm gözlenebilir bilgiler gözlem formlarına kaydedilmiş ve gözlenen bazı özelliklerin dağılımları yapılmış ve tablolara dökülmüştür. Araştırmanın son bölümünde elde edilen verilere göre genel bir sonuca varılmaya çalışılmıştır.
Kastamonu Şeyh Şabani Veli Vakıf Eserleri Müzesindeki kirkitli dokumaların incelenmesi ve üç boyutlu tasarımlarda uygulanabilirliği

Kaybolmaya yüz tutmuş geleneksel ürünlerimizin korunmasında müzeler büyük önem taşımaktadır. Bu müzelerden biri olan Şeyh Şabanı Veli Vakıf Eserleri Müzesinde Kırşehir yöresi başta olmak üzere Anadolunun değişik yörelerine ait kirkitli dokumalar yer almaktadır. Bu araştırmanın genel amacı Kastamonu Şeyh Şabani Veli Vakıf Eserleri Müzesinde bulunan kirkitli dokumaların teknik, renk, motif ve kompozisyon özellikleri bakımından incelenerek bilimsel katalog hazırlamak ve bu dokumalardan yola çıkarak günümüz modern tasarımlarına uygun üç boyutlu tasarımlarda uygulanabilirliğini vurgulamaktır. Araştırmada tarama yöntemi kullanılmıştır. Çalışma kapsamında müzenin teşhir salonlarında yer alan 56 adet halı, 28 adet kilim ve 8 adet cicim dokuma örneklem grubu olarak belirlenmiştir. Bu gruptaki kirkitli dokumaların teknik, renk, desen, motif ve kompozisyon özelliklerinin en iyi şekilde belirlenmesi için genel ve detay fotoğrafları çekilmiş, bilgi formları düzenlenmiş ve 92 adet kirkitli dokuma üzerinde uygulanmıştır. Verilerin değerlendirilmesi için tablolar elde edilerek, yorumlanmış ve ilgili bölümde verilmiştir. Bilgi formları ve fotoğraflar ile elde edilen verilerden katalog oluşturulmuştur. Alt amaçlar doğrultusunda şu sonuçlar elde edilmiştir. Dokumaların büyük çoğunluğu seccade tipli ve orta kaliteli halılardan oluşmaktadır. Halılarda en fazla üç ve dört bordür, kilimlerde en fazla bir bordür bulunmakta, cicim dokumalar ise genellikle bordürsüz dokunmaktadır. Kirkitli dokumalarda geometrik, sembolik, bitkisel, nesneli ve figürlü bezeme türlerinden 78 adet farklı motif bulunmaktadır. Müzede kullanım amacına göre; seccade, yolluk ve yaygı dokumaların yer aldığı, dokumaların zemin ve desenlerinde en fazla kırmızı rengin kullanıldığı tespit edilmiştir. Kirkitli dokumaların incelenmesi sonucunda elde edilen bulgular doğrultusunda, dokumalarda tespit edilen motif ve dokuma özelliklerinden yola çıkılarak üç boyutlu tasarım eskizleri çalışılmış ve tasarım grupları oluşturulmuştur. Birinci tasarım grubunda bir kalıp üzerinde dokuma yapılarak üç boyutlu masklar elde edilmiş, ikinci tasarım grubunda ise heykel ve dokuma özdeşleştirilerek üç boyutlu tasarımlar uygulanmıştır.
Kayseri Müzesi'ndeki işlemeler

Bu araştırmada, zengin bir geçmişşe sahip Türk işleme sanatı örneklerinden olan, Kayseri Arkeoloji Müzesi'nde bulunan işlemeler detaylı bir şekilde ele alınmıştır. Birinci bölümde; çok eski ve önemli bir yerleşim merkezi olan Kayseri ilinin, tarihsel süreç içindeki gelişimi hakkında bilgi verilmiştir. İkinci bölümde; Türk işleme sanatında kullanılan işlemeler sınıflandırılmıştır. İşlemelerdeki teknikler, kullanılan araç ve gereçler hakkında detaylı bilgi yer almaktadır. Üçüncü bölümde ise; tarihin bir uzantısı özelliğini taşıyarak, ait olduğu yörenin örf ve adetlerini, geleneklerini aktaran ve Kayseri Müzesi'nde teşhirde bulunan ve depoda saklanan işleme örneklerinden, teknik ve motif özelliklerine göre seçilen 23 adet işlemeli objenin, müze envanter bilgileri ile teknik analiz bilgileri birleştirilmiştir. Bu bilgiler işlemeli objenin fotoğrafının da bulunduğu çizelgelerde belirtilmiştir, incelenen işlemeli objelerin envanter kayıtlarında tarih belirtilmemekte ve genel olarak 'Osmanlı Dönemi' ibaresi kullanılmaktadır. Yine bu bölümde; teknik olarak zenginlik gösteren işleme objelerini çözebilmek için, farklı kumaşlar üzerine tekniklerin çoğunluğu uygulanmış ve böylece analizlerde gerçekçi bir yaklaşım sağlanmıştır. Kayseri'de doğup yaşamış bir hemşehri duyarlılığı ile gerçekleştirilen bu çalışmada; kaybolmakta olan değerlerimizin sadece envanter numaraları ile değil, yazılı kaynaklarla da geleceğe aktarılması gerektiğine inanılmıştır. İlgili herkesin bu gereklilik bilinciyle davranması ve bu sanatın öneminin yaşatılması umudu ile... rv
Aksaray düz dokuma yaygıları: Kilim - cicim - zili

Geleneksel el sanatları geçmişşten günümüze aktarılan kültür miraslarımızdan olup bireysel ve toplumsal kimliğimizi yansıtmaktadır. Günümüzde de birçok alanda uygulanan geleneksel el sanatları, ilerleyen teknolojiyle paralel olarak gelişme göstermektedir. Kullanım alanı olmayan el sanatları unutulmaya yüz tutmakta, nakış, oya, halı-kilim, dokuma, yazmacılık, çinicilik, cam, tezhip, hat, dericilik vb. gibi geleneksel el sanatları da yaşatılmaya çalışılmaktadır. Düz dokuma yaygıları da el sanatlarımızdan biridir. Göçebe hayat tarzı yaşayan insanoğlu, kötü hava şartlarına maruz kalmış ve bu şartlara karşı barınak oluşturmuştur. Kendilerine en uygun ortamı ararken çadırları kurmak için keçi yünü kullanmaya başlamışlardır. Düz dokuma tekniği bu anlamda ilk defa göçebe çadırlarını yapmak için kullanılmıştır. Anadolu'nun hemen hemen her bölgesinde düz dokuma yaygıları dokunmuştur. Düz dokuma yaygılarının dokunduğu bölgelerden biri de Aksaray ilidir. Bu çalışma; Aksaray yöresinde dokunmuş ve hala dokunmakta olan düz dokuma yaygılarının günümüzdeki durumunu tespit etmek, gün yüzüne çıkarmak yöredeki işlevini ortaya koymak ve geleneksel el sanatları açısından alanyazına yeni bir çalışma kazandırma amacı ile betimleme yöntemi kullanılarak hazırlanmıştır. Bu aşamada yörede tespit edilen 64 düz dokuma yaygısı, renk, motif, kompozisyon özellikleri açısından incelenerek değerlendirilmiştir. Yörede yaptığımız çalışma sonucunda, Aksaray düz dokuma yaygılarına olan ilginin giderek azalmış olduğu görülmüştür. Aksaray düz dokuma yaygılarının tekrar canlanması için çalışmalar yapılması gerektiği konusunda biz araştırmacılara büyük görev düşmektedir.
Vakıflar Genel Müdürlüğü arşivinde bulunan 19. yüzyıla ait 4 adet el yazması vakfiyenin kitap sanatları bakımından incelenmesi

Bu araştırmada Vakıflar Genel Müdürlüğü Arşivinde Bulunan 1418, 1420, 1505ve 1994 envanter numaralı vakfiyeler hat, tezhip ve cilt sanatı bakımından incelenmiştir. Vakfiyeler XIX. Yüzyıla ait olup Türk kitap sanatları açısından araştırılmaya değer bulunmuştur. Üç bölümden oluşan tezin, birinci bölümünde Vakıf Müessesesi ve Vakfiyelerhakkında bilgiler yer almaktadır. İkinci bölümde Kitap Sanatları hakkında bilgiler verilmiştir. Üçüncü bölümde ise Vakıflar Genel Müdürlüğü Arşivinde bulunan 1418 ,1420, 1505 ve 1994 envanter numaralı vakfiyeler kitap sanatları bakımından incelenmiştir. İncelenen eserler üslup, teknik, kağıt, yazı, motif, desen, renk ve cilt özellikleri açısından ele alınarak değerlendirilmiştir.
Van ilindeki savatlı gümüş takılar

Sanat insanlık tarihiyle başlar. Kendini, yaşadığı ortamı ve kullandığı eşyayı süslemek insanoğlunun tutkusudur. Sanat dalları arasında maden sanatının önemli bir yeri vardır. Yakın Doğu topraklarının madence çok zengin olması bu sanatın gelişmesinde büyük rol oynamıştır. Maden süsleme teknikleri çok çeşitlidir ve bu çeşitlerden biri de savat tekniğidir. Hazar yöresindeki Türklerle Anadolu'ya gelen savat Van başta olmak üzere birçok ilimizde yapılmıştır. Geleneksel gümüş takıları süsleme tekniklerinden biri olan savat; ürün üzerine çelik kalemlerle açılan kanalların içine hazırlanmış olan savat çamurunun ekme ya da sürme biçiminde yerleştirilip, ocak ateşine tutularak eriyen savat boşlukları doldurunca soğumaya bırakılarak soğuyan savata birkaç tesviye yapılıp gümüşün cilalanmasıyla elde edilir. Bu araştırma beş bölümden oluşmaktadır. Araştırmanın birinci bölümü; problem, araştırmanın amacı, araştırmanın önemi, varsayımlar, sınırlılıklar ve tanımlardan oluşmaktadır. İkinci bölüm kavramsal çerçeve ve ilgili araştırmalar başlığı altında; bölgenin tanımı ve gümüş işlemeciliği ile ilgili bilgilere yer verilmiştir. Üçüncü bölümde araştırmanın modeli, evren ve örneklem, veri toplama tekniği ve verilerin analizi yer almaktadır. Dördüncü bölümde bulgular ve yorumlar yer almaktadır. Beşinci bölümde ise sonuç ve öneriler bulunmaktadır. Araştırmada Van ilindeki Van Müzesinde bulunan 5 adet, Van'da özel koleksiyonlarda bulunan 43 adet savat tekniğiyle yapılmış gümüş takı örnekleri değerlendirmeye alınmıştır. Araştırmanın evrenini Van ilinde seçilen, sarraf, tasarımcı ve atölyelerde çalışanlar ve üretilen ürün çeşitleri oluşturmaktadır. Seçilen atölyelerde görüşleri alınan, 30 gümüş işlemeciliği yapan ustaya anket uygulanmıştır. Çalışma tarama yöntemine dayalı bir araştırmadır. Araştırma verileri Van'daki gümüş işlemeciliği yapan ustalara uygulanan anket ile elde edilmiştir. Anket formundan elde edilen verilerin çözümlenmesinde frekans ve yüzde dağılımları alınmıştır.
Anadolu'da deri giyim tarihi

Deri ve deri ürünleri sektörü birçok disiplini alt sektör olarak kapsamakta ve bu sektörlerin içsel uyumu ile birlikte uzun yıllardır ülke ihracatında sürükleyici bir rol oynamaktadır. Sektör tarihimizin en eski ve yerleşik sektörlerinden biri olma özelliğini de korumaktadır. Geçmişten günümüze deri, genellikle çanta, kemer, cüzdan ve benzeri giyim aksesuarlarında yaygın olarak kullanıldığı gibi, deri işleme teknolojilerinin gösterdiği gelişim sayesinde hazır giyim ve ürünlerinin pek çoğunda da yaygın olarak kullanılagelmiştir. Rekabet şartlarının giderek zorlaştığı günümüzde deri giyim sektöründeki yerimizi kalıcı kılmak ve özgün tasarımlarla dünya piyasasında sektörün lider ülkelerinden biri konumuna geçmek, ülkemiz ekonomisi için son derece önem taşımaktadır. Tasarımcı, sürekliliği olan özgün tasarımlar yaratabilmek için, yaşadığı coğrafyanın tarihi ve kültürel yapısını çok iyi bilmeli ve özümsemelidir. Bu görüşten yola çıkılarak konu, ilk çağlardan günümüze kadar ? Anadolu'da Deri Giyim Tarihi başlığı altında incelemeye alınmıştır. Birinci bölümde; derinin yapısı ve eldesi hakkında genel bilgiler, başlığı altında derinin kimyasal yapısı, deri üretimi, tabaklama ve deri çeşitleri ve kullanıldığı yerler ile ilgili bilgiler genel olarak ele alınmıştır. İkinci bölümde; dericilikte kullanılan araç ve gereçlerden kesim ve tıraşlamada kullanılanlar, oyma ve delmede kullanılanlar, birleştirmede kullanılanlar ve diğerlerine yer verilmiştir. Üçüncü bölümde dericilikte uygulanan süsleme tekniklerinden söz edilmiş ve bu teknikler kullanılarak süslemesi yapılmış bazı deri giyim örneklerine yer verilerek konumuz desteklenmiştir. Dördüncü bölümde; Türklerin Anadolu'ya girişinden önce Anadolu'da deri kullanımı başlığıyla, ilk çağlar, Sümerler; Hititler, Troya Uygarlıkları, Frigler, Helenistik Dönem Uygarlıkları ve Romalılar da dericilik ve derinin giyimde kullanımı hakkında bilimsel literatürler sunulmuştur. Beşinci ve son bölümde ise; Türkler ve deri kullanımı başlığı altında Selçuklular, Osmanlı Dönemi ve Cumhuriyet dönemi dericiliği ile ilgili kısa bilgilerle birlikte bu dönemlerdeki deri giyimi hakkındaki bilgilere yer verilmiştir.
Bolu ili Seben ilçesi geleneksel el dokumaları

BOLU İLİ SEBEN İLÇESİ GELENEKSEL EL DOKUMALARI Zeynep KorkutataGAZİ ÜNİVERSİTESİ EĞİTİM BİLİMLERİ ENSTİTÜSÜTemmuz, 2014 ÖZAraştırma konusu olarak; Bolu İli Seben İlçesi Geleneksel El Dokumaları alınmıştır. Bu yerlerde el dokumacılığı ile uğraşan bireylerden tesadüfi örneklem yöntemiyle 40 bireyseçilmiş ve karşılıklı görüşme tekniği uygulanmıştır. Ayrıca yörede yapılmış el dokumaörneklerinden, kirkitli düz dokumalar ve mekikli dokumalardan toplamda 70 tanesinin fotoğrafı çekilmiş ve bu dokumaların boyut, araç - gereç, kompozisyon, motif, teknik özellikleri incelenmiş ve her bir ürün için hazırlanan bilgi formlarında bu özellikler belirtilmiştir. Geleneksel kültürümüzü en güzel şekilde temsil eden el dokuma sanatları günümüz şartlarına yenik düşmeye başlamıştır. Bu araştırma ile Bolu İli Seben İlçesinde bulunan el dokuma örnekleri belgelenmiş ve bu alanda eksikliği hissedilen bilimsel bir doküman hazırlanmıştır. Yörede el dokumacığı ile uğraşan bireylerin çoğunluğu orta yaş ve üstü olduğu görülmektedir. Bunun sebebi ise genç nesil bireyler tarafından bu el sanatı fazlaönemsenmemekte ve gittikçe önemini kaybetmektedir. Eğitim durumları incelendiğinde, bireylerin çoğunluğunun, okuma yazma bildikleri ve ev hanımı oldukları tespit edilmiştir. Bireylerin çoğunluğu dokumayı ailesinden öğrenmiş ve bu bir gelenek olarak devam ettirilmiştir. Yörede çoğunlukla ana renklerin, canlı ve koyu tonlarının kullanıldığı; ara renklere vetonlamalara birkaç renk dışında, az yer verildiği görülmektedir. Çözgü renkleri ise genellikle beyaz olmakla birlikte gri, kahverengi ve siyah nadiren kullanılmıştır. Yöredegeometrik, sembolik motifler ağırlıkta olup, figürlü motifler az kullanılmıştır. Tespit edilen dokuma örneklerinde en çok; kırmızı, yeşil, lacivert, pembe, mavi, sarı, beyaz, siyah, bordo, gri, açık mavi, açık yeşil, mor, renklerinin kullanıldığı tespit edilmiştir. Bölgede, düz dokumalar yöre halkı tarafından 'ıstar' adı verilen dikey tezgahlarda, mekikli dokumalar ise 'çulfalık' adı verilen tezgahlarda dokunmaktadır. Yörede düz dokumalarda çok büyük ebatlı dokumalara rastlanmamıştır. Yörede yapılan Mekiklidokumalara ise 'alaca' adı verilmektedir. Bu dokumalar 'iç donluk', 'dış donluk' adı altında iki şekilde üretilmektedir.
Tire Müzesi'nde bulunan işlemelerin teknik ve sanatsal açıdan incelenmesi ve yeni tasarımlar

El sanatları insanoğlunun günlük yaşamı için gerekli olan ve insan için tasarlanan her şeyin elle üretildiği geleneksel bir imalat biçimidir ve başlıca özelliği anonim olmasıdır. Bu açıdan, genel olarak el sanatları, bir toplumun tarihini belirleyici unsur olabildiği gibi, yaşayış ve inançlarını, ekonomik ve toplumsal yapısını ve estetik değerlerini de ortaya koyar. İşleme sanatı da kültürel değerlerimiz arasında önemli bir alanı kapsar. İşlemeciliğin tarihi dokumacılığın tarihi kadar eskidir. En eski dokuma merkezlerinin başında gelen Anadolu'da, buna bağlı olarak köklü bir işleme geleneği de oluşmuştur. Özellikle Bizans'ta işleme sanatı son derece gelişmiş iken, Doğu'da Türk topluluktan arasında da işlemeli eşyaların varlığı, bu bölgede yapılan araştırmalar sonucunda gün ışığına çıkarılmıştır. Türklerin Orta Asya'dan getirdikleri işleme geleneği ile Anadolu-Bizans işlemeciliği son derece üstün bir sentez sonucunda Anadolu-Türk işleme sanatını ortaya koymuşlardır. 16. yüzyıldan itibaren işlemeler, sarayda teknik ve sanatsal açıdan en üst düzeye ulaşmış, halk işlemeleri de bu kaynaktan beslenerek yüzyıllar boyunca üretilmiştir. Günümüzde, müzelerimizde etnoğrafik eşyalar bölümlerinde en fazla yeri işlemeli tekstiller kaplamaktadır. Bu örnekler kültür tarihimizin bir bölümünü günümüze taşıması açısından önemlidir ve gelecek nesillere sağlıklı bir biçimde ulaşmaları gerekir. Burada en önemli görev müzelere düşmektedir. Tire Müzesi de sahip olduğu zengin işleme koleksiyonu açısından tanıtılmaya ve araştırılmaya değer bir kurumdur.
Tire Necip Paşa Kütüphanesi'ndeki, Necip Paşa Vakfına ait el yazma eserlerin çarkuşe, yekşah, ve zilbahar cilt kapağı özelliklerine göre kataloglanması

Yazının keşfinden bu yana insanlar tüm bilgi birikimlerini, düşüncelerini, duygularını ve tarihsel olayları yazma-çizme gereksinimini duymuşlardır. Bu olgu içersinde insanların kendilerini dil'den sonra en iyi ikinci anlatma yolu olan yazı, önceleri taş, koyunun kürek kemiği, çanak çömlek parçaları, yırtıcı hayvan derileri, ağaç kabukları, papirüs ve parşömen gibi değişik materyaller üzerlerine çok zor şartlar altında yazılmakta idi. Kağıdın icadıyla beraber, kaçınılmaz olan yazı yazma dürtüsü, kitap dediğimiz yapıları oluşturmaya başlamıştır. Zaman içersinde bu yazılı belgeleri beraber korumak ve daha sonra onlara duyulan saygıyı ve özeni belli edebilmek için ciltler yapılmaya başlanmıştı. Toplumlar kendi düşüncelerini ve inançlarını kitap vasıtasıyla diğer medeniyetlere de yayma çabası içerisine girmişlerdir. Bu çaba sonrasında elle yazılan kitapların çok zorlu ve uzun zaman alması nedeniyle ortaya çıkan eserin korunması, bununla beraber içinde yazılanların değerini belli etmek için dışına da aynı özeni göstermeye çalışmışlardır. Değişik toplumların ve kültürlerin bu amaçla ortaya koydukları el yazması eserlerin cilt kapaklarının yapılış amacı aynı olsa da, yapım teknikleri ve süsleme unsurları birbirlerinden farklılıklar göstermektedir. Bu tezin birinci bölümünde cilt sanatı tarihçesi ve cildin yapılış teknikleri hakkında bilgiler verilmiştir. İkinci bölümde Tire ve yöresinin Türk kültür hayatındaki yeri, Tire ve Necip Paşa hakkında tarihsel ve kişisel bilgileri yer almaktadır. Üçüncü bölümde ise; Osmanlı cilt sanatının en güzel örneklerinin görüldüğü Necip Paşa Kütüphanesi'deki tezimize konu olan yekşah, ciharguşe ve zilbahar tarzda bezenmiş cilt kapaklarından örnekler, açıklamalar ve çizimler bulunmaktadır. Tez değerlendirme ve sonuç kısmından sonra kaynakça bölümü ile sona ermektedir.
Kıl keçisi oğlaklarından elde edilen üst ve alt liflerin bazı fiziksel özellikleri

Bu araştırmada Yozgat Yerköy'de yetiştirilen 9 aylık yaşlı kıl keçisi erkek ve dişi çepiçlerinin üst ve alt liflerinin lif çapı, doğal ve gerçek uzunluk, kıvrım sayısı, kıvrım derinliği, mukaveet ve uzama gibi bazı fiziksel özellikleri incelenmiştir. Erkek ve dişi çepiçler için üst liflerde lif çapı sırasıyla 62,34 2,55 mikron ve 52,88 2,34 mikron olarak, alt liflerde lif çapı erkek ve dişi çepiçler için sırasıyla 18,43 0,45 mikron ve 18,20 0,51 mikron olarak bulunmuştur. Erkek ve dişi çepiçler için üst lif uzunluğu sırasıyla 89,22 4,36 mm ve 60,27 3,59 mm olarak, alt lif doğal ve gerçek uzunluğu erkek çepiçler için sırasıyla 37,34 2,47 ve 51,03 3,46 mm ve de dişiler için alt lif doğal ve gerçek uzunluğu da sırasıyla 27,04 1,02 mm ve 38,01 1,13 mm olarak bulunmuştur. Erkek ve dişi çepiçler için kıvrım sayısı sırasıyla 24,90 1,76 adet/100mm ve 23,93 2,26 adet/100mm olarak belirlenmiştir. Kıvrım derinliği erkek ve dişi çepiçler için sırasıyla 0,91 0,04 mm ve 1,23 0,08 olarak bulunmuştur. Üst liflerin mukaveet değerleri erkek ve dişi çepiçler için sırasıyla 67,44 4,11 g ve 66,94 4 g olarak bulunmuştur ancak alt liflerin mukaveet değerleri yeterli örnek bulunamadığı için belirlenememiştir. Erkek ve dişi çepiçler için üst lif uzama değerleri sırasıyla % 40,16 1,34 ve % 37,65 1,26 olarak bulunurken, alt lif uzama oranı diğerlerinde yeterli miktar bulunmadığı için sadece 3 erkek çepiç örneğinde % 30,54 0,61 olarak belirlenmiştir.
Bilgisayar destekli tasarım ve işleme uygulamaları

Bu araştırma 'Bilgisayar Destekli Tasarım ve İşleme Uygulamaları' Yüksek Lisans tez konusu kapsamında hazırlanmıştır. Araştırmanın temelini tekstil piyasası açısından merkez konumundaki Denizli Organize sanayi bölgesinde bulunan fabrika ve Konya merkezde bulunan atölyeler oluşturmaktadır. Çalışma tarama modeline dayalı betimsel bir araştırmadır. Araştırmaya veri toplamak amacı ile saha araştırması yapılarak soru cevap yöntemi ile yetkili kişilerle görüşülmüştür. Araştırma sonucunda elde edilen bulgulara göre, hızla gelişen ve değişen teknoloji ile beraber işleme alanında da yenilikler yapılmaya başlanmıştır. Kullanım alanlarının farklılaşması ile talebin artması ve bu talebin de elde yapılan işlemelerle karşılanamaması, bilgisayarlı nakış makinelerinin kullanımını artırmaktadır. Bu açıdan da nakış alanlında üniversite öğrenimi gören gençlerin geleneksel el işlemeciliği çizgisinden ödün vermeden, teknolojinin kolaylıklarından gerektiği ölçüde faydalanılması gerektiği ortaya çıkmıştır.