turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Anadolu Akhaemenid Dönemi plastik eserleri

Persler M. Ö. 546 yılında tüm Anadolu'yu kontrolleri altına almışlar ve buradaki egemenliklerini, Büyük İskender'in Anadolu'ya geçtiği M. Ö. 334 yılına kadar sürdürmüşlerdir. Perslerle Anadolu halkları arasındaki 200 yılı aşkın bu birliktelik sonucunda, Anadolu-Pers sanatının 'melez' heykeltraşlık ürünleri ortaya çıkmıştır. Nekrolojik eser olarak karşımıza çıkan bu eserler üzerinde ekphora, ziyafet, av, savaş, dinsel tören ve kabul sahnelerinden oluşan ikonografi betimlenmiştir. Bu sahnelerden ziyafet, savaş ve av, Perslerin Anadolu'ya gelmelerinden önce de Anadolu mezar ikonografisinde kullanılmasına karşın, kabul sahnesi ve Magoslar tarafından yapılan dinsel tören betimlemeleri, Perslerin Anadolu'ya beraberlerinde getirdikleri konulardır. Betimlenen konuların içerisinde ekphora farklı bir yere sahiptir. Anadolu'dan başka bir yerde betimlenmeyen bu sahne, olasılıkla Phrygia kökenlidir. Anadolu-Pers sanatının mezar ikonografisinde betimlenen konuların hepsi, ölen kişinin yüceltilmesinin yanı sıra, yaşamında sahip olduğu sosyal ve politik statüyü de vurgulamaya yöneliktir. Anadolu-Pers sanatı ikonografisi mezar stelleri, labitler ve anıt mezarlar gibi farklı eserler üzerinde betimlenmiştir. Eserlerde görülen bu tipolojik farklılık, eserlerin ele geçtiği bölge ile ilişkilidir ve ele geçtiği bölgedeki mezar geleneğini yansıtır. Hatta Daskyleion ve çevresinden ele geçen katlı steller, kendi içlerinde form ve stil gelişimine de sahiptirler. Üzerlerinde Persli öğeler içeren bu eserlerin kimler için üretildikleri tam olarak açıklık kazanmamıştır. Bunun da nedeni, üzerinde yazıt ele geçen eserlerin azlığıdır. Fakat bugünkü verilerle bu eserlerin, yalnız Anadolu'lu ve Anadolu dışından olan Pers yandaşları için değil, bizzat Persler için de yapıldığı anlaşılmaktadır.
Çatalhöyük'te bulunan speleothem örneklerinin incelenmesi

Bu tezde Çatalhöyük'te bulunan Speleothem örnekleri kontekslerine göre incelenmiş, ICP-MS analizi yardımı ile çevre hangi mağaralardan getirildikleri araştırılmış ve ne amaçlı kullanıldıkları yorumlamaya çalışılmıştır. Bu tezle birlikte ülkemizde ilk defa bir kazı yerinde bulunmuş Speleotemler üzerinde detaylı araştırma ve analizler gerçekleştirilmiştir. Sonuç olarak Çatalhöyük mitleri aracılığıyla, kozmos'ta geçmişş ile bağlarını ortaya koyduğunu, speleotemler de bu bağlamda gerek mağaralara uzanan atalarına erişmede, onlarla bağ kurmada, gerekse kozmosun yaratılma ve dengede tutulma sürecinde önemli bir yeri olduğu saptanmıştır.
Antik dönem taçlandırma sahneleri

Bu tezde 26 adet arkeolojik eser değerlendirilmiştir. Bunlar Klasik dönem vazo resimleri, Klasik ve Hellenistik döneme ait plastik eserler ve Roma İmparatorluk dönemine ait bazı mimari yapılara dayalı rölyefler ve farklı malzeme grubundan çeşitli eserleri içermektedir. Klasik Dönem vazo resimlerinde sporcular, vazo ressamları ve aktörlerin taçlandırılmaları betimlenmiştir. Bu figürlerin yanı sıra Athena tarafından taçlandırılan Herakles betimleri de yer almaktadır. Bir yarışmada elde edilen bir başarı ya da kişilerin sahip oldukları bir beceriden dolayı ödül olarak bir çelenk başlarına takılmaktadır. Bir yarışma sonucunda kazanan taraf olarak taçla ödüllendirilmeleri söz konusudur. Taçlandırılanlar genelde ölümlü figür iken, taçlandıranlar ise genelde Athena ve Nike'dir. Tez kapsamında değerlendirilen Klasik ve Hellenistik Dönem'e ait antlaşma kabartmaları içerik olarak onurlandırma kararnamelerini oluşturmaktadır. Ölümlüler, kahramanlar ya da personifikasyonlar taçlandırılan figürlerdir. Figürlerin başına çelenk koyan figürler olarak genel olarak Demos ve Athena'yı görmekteyiz. Taçlandırılan figürler taçlandıran figürlere göre daha kısa boylu betimlenmişlerdir. Taçlandıran figürlerle statü olarak eş değer olmadıkları mesajı verilmeye çalışılmıştır. Onulandırma kararnamelerinde toplum yararına işler yapan ya da proksenos yani elçi diye adalandırabileceğimiz kişilerin taçlandırılmaları söz konusudur. Likya'dan Payava ve Merehi lahitlerinin ikonografik açıdan benzer özellik göstermeleri dikkat çekicidir. Bu lahitlerin taçlandırma sahnelerinde genç ve çıplak erkek figür, yaşlı ve sakallı bir başka erkek figür tarafından taçlandırılmaktadır. Yaşlı ve sakallı figürler satrap ya da önemli bir statüye sahip kişiler olarak düşünülmektedir. Farklı dönem ve farklı bölgeden gelen bir diğer mezar yapısı olan Belevi Anıtındaki taçlandırma sahnesi de Payava ve Merehi ile çok benzerdir. Çıplak bir figürün, sakallı ve yaşlı, himation giyinmiş bir figür tarafından taçlandırılmaktadır. Bu üç anıt ikonografik açıdan çok benzerdir. Roma İmparatorluk döneminden mimariye dayalı kabartmalar ve farklı malzeme grubundan eserlerde de taçlandırma sahneleri karşımıza çıkmaktadır. Roma İmparatorluk dönemi taçlandırma sahnelerinde özellikle imparatorların taçlandırılması betimlenmiştir. İmparatorları taçlandıran figür olarak zafer tanrıçası Victoria karşımıza çıkmaktadır.
Alaca Höyük'te Hitit İmparatorluk Dönemi yerleşim modeli ve mimarisi

Alaca Höyük Hitit İmparatorluk Dönemi Yerleşim Modeli ve Mimarisi' adlı bu çalışmada Çorum İli Alaca İlçesi Alaca Höyük Köyü sınırları içerisinde yer alan Alaca Höyük'ün 2. yapı katı mimarisi incelenmiştir. Bu bağlamda eski yıllarda açığa çıkarılmış olan yapıların çizimleri revize edilmiş ve dijital ortamda çizimleri tekrar yapılmıştır. Yeni dönem kazılarında açığa çıkarılan yapıların çizimleri ile beraber değerlendirilip topografik haritada kent modeli oluşturulmuştur. Hitit İmparatorluk Dönemi'nde Alaca Höyük'te açığa çıkarılan yapılarda kullanılan malzemeler ve bu malzemelerin temini araştırılmıştır. Mimaride kullanılan yapı öğeleri ve mimari yapım teknikleri ışığında dönemin yapıları tek tek değerlendirilmiştir. Yapılar değerlendirilirken; planı, kullanılan yapı malzemeleri, çıkan buluntu konteksi ve yapım teknikleri ışığında yapıların işlevi tespit edilmeye çalışılmıştır. Dönemin mimari yapıları Hitit çekirdek bölgesindeki merkezler ile karşılaştırılmıştır. Alaca Höyük kent dışı yapılarının özellikleri, işlevleri araştırılmış ve yapıların kent ile bağlantısı, diğer merkezler ile karşılaştırma yapılarak tespit edilmeye çalışılmıştır. Alaca Höyük'ün yerleşim olarak seçilmesinin nedenleri Coğrafi Bilgi Sistemleri ışığında; iklimsel yapısı, coğrafyası, jeolojik yapısı ve hidrojeolojisi gibi birçok faktör açısından araştırılmış, yerleşimin tercih edilme sebepleri tespit edilmiştir. Yazılı belgeler ışığında dönemin şehircilik anlayışı araştırılmıştır. Diğer merkezlerle karşılaştırmalar yapılarak Alaca Höyük kentinin özellikleri belirlenmiştir. Bütün bu çalışmalar sonucunda Alaca Höyük Hitit İmparatorluk Dönemi mimarisi ve kentin yerleşim planı hakkında edinilen bilgilerle sonuca ulaşılmıştır.
Afyon Müzesi'nde sergilenen kapı tipi mezar stelleri

Afyon Arkeoloji Müzesi envanterine kayıtlı 14 adet Kapı betimli mezar stelinin incelendiği bu yüksek lisans tezinde, Bölgenin tarihi coğrafyasına ve ölü gömme gelenekleri ile mezar tiplerine değinilmiştir. Daha sonra konumuzu oluşturan kapı betimli mezar stelleri hakkında genel bilgiler verilip, malzeme, işçilik, ikonografi ve kronoloji açısından değerlendirilmiştir. Steller öncelikle tiplerine göre sınıflandırılmış, daha sonra üzerlerinde yer alan bezeme ve yazıtlarla değerlendirilmeye çalışılmıştır. Ev-mezar geleneğinin bir yansıması olan bu kapı betimli mezar stelleri Phrygia bölgesine özgü tiplerdir. Sadece Phrygia bölgesi ve tek tük de olsa komşu sınır bölgelerde karşımıza çıkmaktadırlar. Yerel atölyelerde yapıldığı düşünülen bu steller birçok gruba ve alt tipe sahiptir. Hepsindeki ortak nokta ise merkezde bir kapı motifinin işlenmiş olmasıdır. Alınlık ve süsleme elemanları ise atölyeye ve bölgeye göre farklılık göstermektedir. Bu tip steller genellikle M. S. 2.- 3. yüzyıllar arasına tarihlendirilmektedir.
Antik dönemde iskandiller

Bu tez kapsamında antik iskandiller üzerine daha önceden yapılmış olan az sayıdaki çalışmalar sonucu netleşmiş verileri toparlayıp, üzerine eklemelerde ve önerilerde bulunulmuştur. Günümüzde iskandil; kullanımı, kullanım sırasındaki hataları, kullanım alanları ve antik iskandil tasvirleri araştırılıp teorik veriler elde edilerek, antik metinler ile değerlendirilmiştir. Antik iskandil buluntuları, J. P. Oleson'un ve E. Galili, B. Rosen, D. Zviely'nin oluşturmuş oldukları tipolojiler üzerinden anlatılmıştır.
Seleukos Krallığı'nda sikke basımı ve Şanlıurfa Müzesi'nden iki define

Bu çalışma kapsamında Şanlıurfa Arkeoloji Müzesi'nde bulunan biri Seleukos Krallığı'na ait bronz, diğeri Roma Dönemi'nde Seleukos Kralı I. Philippos Philadelphos adına basılan posthumous gümüş tetradrahmi sikkelerinden oluşan iki ayrı define araştırılmıştır. Bu defineler genel anlamıyla dönemin sikke basımcılığının ışığında incelenmiştir. MÖ 323'de III. Aleksandros'un ölümünden sonra Makedonia Krallığı topraklarının yönetimi, ardılları olan komutanlar arasında bölüşülmüştür. Seleukos Krallığı, bu komutanlardan I. Seleukos Nikator tarafından Makedonia İmparatorluğu'nun doğu bölgelerinde kurmuştur (MÖ 312 /11). Bu krallık, merkezi Kuzey Suriye olmak üzere MÖ 64'de bir Roma Eyaleti olana kadar bu topraklar üzerinde egemenlik sağlamıştır. Araştırma konusunu, genel olarak MÖ 312/11- 64 yılları arasındaki Seleukos Krallığı'nın egemenliği altındaki topraklarda sikke basım faaliyetleri oluşturmaktadır. Özel olarak ise incelenen iki definenin tarihi kontekste değerlendirilmesidir.
Albertinum grubu ve çevresindeki Klazomenai lahitleri

Klazomenai adını ünlü pişmiş toprak boyalı lahitlere sadece önemli sayıda buluntu sağladığı için değil ancak aynı zamanda bazı üretim artıkları ve kil analizlerinin de işaret ettiği üzere üretimin merkezi olduğu için de vermektedir. Klazomenai lahitlerinin biçimsel standartları yerleştikten sonra bu lahitler basitçe dikdörtgen, trapezoidal ve kapaklı dikdörtgen biçimlerde üretilmişlerdir. Lahitler üzerindeki süslemeler temel iki gruba ayrılabilir: daha basit olan bezemeli lahitler ve kontur tekniği, siyah ve kırmızı figür teknikleri ile rezerve hayvan tekniğinde bezenmiş olan özenli lahitler. Bu çalışma, pişmiş topraktan yapılmış bezemeli Klazomenai tipi lahitlerin stil kritiği yoluyla oluşturulmuş bir sınıfına odaklanmaktadır. Arkeolojik verilerin ışığında yapılan stil ve kronoloji değerlendirmeleri, Klazomenai lahitlerinin stil gelişim çizgisinin belirlenmesini kolaylaştırmıştır. Buna göre lahitleri erken evre, orta evre ve geç evre olarak üç temel kategori içerisinde ele almak mümkün olmuştur. Erken Evre, lahitlerin form ve bezeme şeması itibariyle bir standarda oturduğu ve onu bezeyen sanatçıların takip edilebildiği ilk safhadır. Bu safha, M. Ö. 6. yüzyılın 2. çeyreğine tarihlenir. Orta Evre ile birlikte lahitler üzerindeki bezeme stillerinde bazı değişimler ortaya çıkar ancak henüz geç evredeki yoğun üretim başlamıştır. İçerisinde pek çok ressam ve grubun belirlenmesi mümkün olan orta evre M. Ö. 6. yüzyılın son çeyreğinin ilk yirmi yılına aittir. Bu aşamada ressamların stilleri birbirine yaklaşmış olmasına rağmen bu ressamlar bireysel stillerini de korumuşlardır. Geç Evre Klazomenai lahitlerinin yoğun biçimde üretimin olduğu safhayı temsil eder. Bu dönemde çok sayıda ressam iş başında olmasına rağmen ressamların bireysel stillerinin ayırt edilmesini güçleştiren tek tip bir stil ortaya çıkmıştır. Bu evre, bir önceki evre ile kısmi bir çağdaşlık ile birlikte M. Ö. 6. yüzyılın son onluğu ile 5. yüzyılın ilk yirmi yılına tarihlenir. Klazomenai lahitleri, şimdiye dek çok sayıda başka merkezden de bilinmektedirler ve bunların büyük kısmı geç evreye aittir. Bu tarihten sonra da az miktarda figürlü Klazomenai lahitleri üretilmeye devam etmiş olmasına rağmen bunlar üzerindeki stil geç evre stilinden çok uzak ve yoz bir stildir.
İzmir agorası'daki bir grup hellenistik dönem ağırşak ve tezgah ağırlıkları

İzmir, eski çağlarda, önde gelen ticaret, sanat ve kültür merkezlerinden biriydi. Kentin kuruluşu ile ilgili Amazonların, Thesesus' un ve Tantalos' un konu olduğu mitler anlatılmaktadır. Batı Anadolu, İ. Ö. 6 yüzyılın ilk yarısında dünyanın kültür merkezi durumundadır. Bu durum, İ. Ö. 545 yılındaki Pers istilasıyla değişmiştir. Bu dönemde önde gelen filozof, bilim adamları ve sanatçılar Atina'ya kaçmıştır. Büyük İskender ile Anadolu'da ki Pers istilası sona ermiş ve Hellenistik Dönem'de kentlerde bir gelişim başlamıştır. İ. Ö. 300'lerde Pagos Dağı eteğinde yeni bir kentkurulmuştur. Smyrna'nın kuruluşu ile ilgili olarak Büyük İskender'in konu olduğu bir mitte bulunmaktadır. Bu dönemde inşa edilmiş olan Smyrna Agorası 178 yılındaki depremle yıkılmış ve Marcus Aurelius'unyardımlarıyla yeniden yapılmıştır. Smyrna Agorası'nın, günümüzde kazılarla gün ışığına çıkarılmasınadevam edilmektedir. İlk kazılar 1932'den 1941'e kadar yapılan kazılardır. Halen devam eden kazılarda çıkarılan eserler İzmir Arkeoloji Müzesi'nde sergilenmektedir. İ. Ö. 650- 545 yıları arasında Smyrna Akdeniz ticaretine katılmıştır. O dönem ki ticaret mallarından biri de dokuma ürünleridir. Dokumalar, öncelikle yünün günümüzde iğ ya da kirmen olarak adlandırılan ve ağırşağınağırlık merkezini oluşturduğu küçük el aletleriyle iplik haline getirilmesiyledokuma tezgahlarında yapılmaktaydı. Bu dokumalar için üç farklı tezgah tipi kullanılmaktaydı. Hellenistik Dönem'de ortaya çıkmış ağırlıklı dikeytezgahlar da, günümüzdekine ters olarak dokuma yukardan aşağıya doğruyapılmaktaydı ve ağırlıklar tezgahın üst kol arışlarını dengede tutmak için kullanılmaktaydı. Ağırlıklar, dokuma tezgahında kullanılmasının yanındaağırlık, balık ve av ağı ağırlığı olarak da kullanılan pişmiş toprak ürünlerdir. Elle şekillendirilen bu ağırlıklar ve ağırşaklar, pişirilmeden önce bir ya da ikiasma deliği açılarak kullanım yeri ve pişme sırasında oluşabilecek kırılmalarönlenmiş ve piştikten sonra da eşit ağırlıklara ulaşmaları için kesilerekkullanılmışlardır. Bu yüksek lisans tezinde Smyrna Agorası'nda yapılan kazılarda çıkarılmış Hellenistik Dönem' e ait kırk yedi adet tezgah ağırlığı ve bir adet ağırşak malzeme kataloglandırılmıştır.
Trakya'da Toptepe kültürünün tanımlanması

1989 yılında yapılan Toptepe Höyüğü kurtarma kazısında, o güne dek yalnızca Alpullu Höyüğü ve kimi yüzey buluntuları ile tanınan, Doğu Trakya'nın Marmara kıyılarına özgü Son Neolitik Çağ buluntu topluluğu tabakalanmış dolgular içerisinde saptanmıştır. Toptepe buluntularının kronolojik yeri ve çevre kültürlerle ilişkisinin 1993 yılında başlanan Aşağı Pınar kazısı ile birlikte daha iyi anlaşılması mümkün olmuştur. Bu çalışmada ele alınan temel sorun Toptepe kültürü olarak adlandırdığımız buluntu topluluğunun, Toptepe evre 2-4 buluntularına dayanarak tanımının yapılması ve özellikle Aşağı Pınar yerleşmesinin 2. ve 3. tabakalarının da göz önünde bulundurularak bölgesel ve kronolojik yerinin aydınlatılmasıdır.
Klaros 2001-2003 yılı kazılarında bulunmuş olan pişmiş toprak kadın figürinleri

Yüksek Lisans Tezi KLAROS 2001- 2003 YILI KAZILARINDA BULUNMUŞ OLAN PİŞMİŞ TOPRAK KADIN FİGÜRLERİ Elçin DOĞAN Danışman: Prof. Dr. Nuran ŞAHİN Bu çalışmada Klaros kutsal alanında ele geçen Kadın figürinleri, stilistik ve ikonografik açıdan incelenmiş ve kronolojik açıdan değerlendirilmiştir. Buna göre tanrıça figürinleri içinde en fazla sayıda temsil edilen Aphrodite figürinleri, bu tanrıçaya ait bir tapımın olabileceğini düşündürmüştür. Diğer Tanrıça figürinleri arasında Artemis, Nike ve Kybele bulunmaktadır. Kronolojik açıdan, Geç Arkaik Dönemden Hellenistik döneme değin süren bir gelişim söz konusudur. Oturan kadın figürinleri olarak incelen grup erken dönem örneklerle temsil edilmektedir. Tanrıçalar grubu ise Helenistik dönemin çeşitli safhalarına tarihlenirken, Artemis olarak incelenen figür Klasik dönem içinde yer almaktadır. Kourotrophoros figürlerinin Dionysos kültü ile olan ilişkisi düşünülmüş ve böylelikle kourotrophoros görünümün farklı kültlerde ortaya çıkabildiği ancak temelde annelik ya da bereket olgusunun vurguladığı ortaya çıkarılmıştır. Helenistik Döneme damgasını vuran Tanagra Stili, çalışmamızda tek bir örnekle temsil edilmektir. Klaros'da bir yerel üretim merkezinin varlığı düşünülmektedir ancak henüz ortaya çıkarılmamıştır. Klaros fıgürinlerinde kullanılmış olan kil büyük olasılıkla Ales çayının yataklarından almıyordu. Zira figürinlerin açık bej, beyaz renkli ve çok mikalı yapısı, Ales yataklarındaki kil ile büyük benzerlik göstermektedir. Kutsal Alanda kutlanan çeşitli bayramlar ve agonlar dikkate alındığında, terrakotta üretiminin maddi getirisinin ne denli büyük olacağı anlaşılabilir.
Antandros nekropolü Geç Roma yerleşimi

Antandros Nekropolü Geç Roma Yerleşimi adlı çalışmada, bir Troas kenti olan Antandros'un Nekropol alanı üzerine yer alan Geç Roma Yerleşimi'ne ait 10 adet yapı ve bu yapıların içerisinden ve çevresinden ortaya çıkartılan 2001- 2011 yıllarına ait buluntular yapılarla birlikte incelenmiştir. Çalışmanın amacı yerleşimde ortaya çıkarılan yapıların işlevlerini anlamak, yerleşimin hangi dönemler arasında kullanıldığını saptamaktır. Bu amaçlar doğrultusunda yapılan çalışmada ele geçen buluntular mekanlarla birlikte değerlendirildiğinde yerleşimin M. S. 325 ile M. S. 541 yılları arasında kullanıldığı anlaşılmıştır. Kullanım dönemleri üç evreye ayrılmıştır. Mekanların içinden ve çevresinden sikkeler, DSA, DSB, DSC, Foça, Kıbrıs ve Açık Renk Seramikler, amphoralar ve kandiller açığa çıkarılmıştır. Yerleşimde seramik buluntular devam etmesine rağmen M. S. 5. yüzyılın ortalarından itibaren sikkelerin ortadan kalkma nedenleri sorgulandığında takasa dayalı ekonomi ve başarısızlıkla sonuçlanan Kuzey Afrika Seferi karşımıza çıkar. DSA ve DSB seramikleri yerleşimin nekropol alanı olarak kullanıldığı döneme aittir. Yerleşim tabakalarıyla ilişkili olan seramikler DSC seramikleriyle birlikte başlayıp arkasından Foça seramikleriyle devam etmektedir. Çandarlı seramikleri ve Foça seramikleri arasında bulunan kronolojik boşluk yerleşimde sikkeler yardımıyla doldurulmuş durumdadır. Yerleşimin tepe noktası ise M. S. Geç 4. yüzyıl - 5. yüzyılın ortalarına denk gelmektedir. Yerleşimin terk edilme nedeni ise M. S. 541'e tarihlenen, Kuzey Afrika Kökenli Justinian Vebası olmalıdır. Nüfusun yaklaşık yarısının kaybedildiği felaketin ardından geriye kalanlar daha güvenli gördükleri sur içi yerleşimlere taşınmışlardır.
İzmir Bölgesi, Urla Limantepe Tepe tunç çağı yerleşimi koruma ve alan yönetim modeli

Tunç Çağı, Bakırçay, Gediz ve Büyük ve Küçük Menderes nehirlerinin doldurduğu alüvyon düzlüklerdeki höyüklerle ortaya çıkan Orta-batı Anadolu'nun prehistorik kültürel peyzaj nn belirlemede önemli bir dönem olarak kabul edilir. Tunç Çağı ile birlikte kültürel peyzaj; yerleşim yerleri, ekili alanlar ve ölü gömme yöntemleri ile hızla insan elinden çıkmış bir çevre haline gelmeye başlamıştır. 1992 yılından bu yana Batı Anadolu bölgesindeki prehistorik yerleşmeler üzerinde sürdürülen detaylı çalışmalar bölgedeki diğer prehistorik yerleşimlere göre Liman Tepe'nin Tunç Çağı'ndaki yaşam tarzım daha iyi anlatan bir potansiyele sahip olduğunu göstermiştir. Bu yüzden alam korumanın asıl amacı bölgede öne çıkan az bulunur bu Tunç Çağı yerleşim kompleksinin varlığım sürdürmek olarak belirlenmiştir. İzmir İli Turizmi Gelişme Planına (1998) göre Urla-Liman Tepe, Karaburun ve Çeşme İlçelerini de kapsayan Turizm Gelişme Aksı üzerindeki Çeşme-Karaburun Turizm Alt Bölgesi içinde yer almaktadır. Gelişmekte olan turizmin dezavantajlarım ortadan kaldırmak ve avantajlarını prehistorik yerleşimin lehine çevirmek için Ege ve Batı Anadolu'daki benzer merkezlere yakınlığı ve ulaşım kolaylığı nedeniyle bu merkezlere de örnek teşkil edecek bir yönetim planı hazırlanması gerekli bulunmuştur. Her arkeolojik alanın sorun ve olanakları, ilgili tarafları ve koruma önlemleri farklılıklar gösterse de sunuma yönelik ortak kriterler geliştirilmesi Yönetim Planının ana hedeflerinden biri olmuştur. Liman Tepe, aynı döneme ait benzer merkezlerle yapılan karşılaştırmalı çalışmaların sonuçlarına ve yönetim planlaması metotlarına göre çalışılmış ve değerlendirilmiştir. IV Ege'deki önemli Tunç Çağı yerleşimlerindeki mimari, fiziki kalıntılar ve buluntular, prehistoryanın bugünkü kültür mirasımıza nasıl katılacağım anlamamız ve geliştirmemiz için bir araç olarak kullamlmıştır. Liman Tepe Yönetim Planı modeliyle pratik ve uygulanabilir bir sunum ve yönetim çerçevesi oluşturulmuş ve koruma gereksinimleri ile ekonomik gelişme ve yerel halkın ilgisi arasında bir denge oluşturmak için uygun yöntemler geliştirilmiştir. Bu model aynı zamanda Ege'deki Tunç Çağı yerleşimleri arasında kültürel turizmi geliştirici ve ortak Ege kültürleri kavramını prehistorya yararına güçlendirici bir örnek obuası benimsenmiştir. Ayrıca, Tunç Çağı merkezleri arasındaki kültürel ve ticari ilişkilerin, prehistorik alanların korunması ve sunumu amaçlanarak, Ege Adaları ve Batı Anadolu arasında yeniden canlandırılması yönetim planı tarafından önerilmiştir.
Kalkolitik dönemde Güvercinkayası figürinleri

Bu çalışmanın amacı Üst Paleolitik dönemden itibaren varlık gösteren ve taşınabilir sanat, oyuncak, kült objesi, adak eşyası, gömüt hediyesi, tanrı ve / veyatanrıça sembolleri gibi çok çeşitli biçimlerde arkeoloji literatüründe yer bulanfigürinlerden yola çıkarak Güvercinkayası yerleşmesinde bulunan örnekleri tanımlı hale getirmek, dönem ve bölge içindeki yerini anlaşılabilir kılmaktır. M. Ö 6. Binin sonları ile 5. Binin başlarına tarihlenen Güvercinkayası, Orta Anadolu bölgesinde Volkanik Kapadokya (Harita 1) olarak adlandırılan coğrafi bölgenin batı kanadında yer almaktadır. Güvercinkayası büyük bir sur sistemi ile ikiye ayrılmış; Aşağı yerleşme ve İçkale şeklinde adlandırılmıştır. Üst yerleşmedeözellikle 13 ve 14 numaralı ev olarak tanımlanan mekanlarda bulunan çok sayıdadepolama kabı ve büyük silo alanları yönetici bir sınıfın varlığına işaret edebileceği gibi sosyal yapıda da bir değişime gidildiğinin habercisi olarak görülmektedir. Bu durum aynı zamanda Tunç Çağı ile özdeşleştirilen kentleşme hareketinin öncülerininGüvercinkayası örneğinde izlediğimiz gibi Kalkolitik dönemle başladığını göstermektedir. Bu bağlamda Güvercinkayası figürinlerinin tanımlı hale getirilmesi, iç kale ve aşağı yerleşme olarak adlandırılan alanlardaki figürinlerin dağılımı ve özellikleçanak-çömlek ve bir sonraki, Geç Kalkolitik evredeki mühürlerle olası ilişkilerin saptanması bir anlamda bu savın da test edilmesi anlamına gelecektir. Diğer taraftan Güvercinkayası figürinlerinin tanımlı hale getirilmesi ve bölgedeki diğer kalkolitik yerleşmelerde bulunan örnekleri ile karşılaştırılması, bölgeler arasındaki kültürel ilişkinin açığa çıkarılmasına da ışık tutacaktır.
Nikaia'daki erkek ve kadın heykelleri

Nikaia kenti, konumu ve topografyası itibariyle verimli ovalara ve büyük bir göle sahip olan bir kent olarak karşımıza çıkmaktadır. Bu özelliği itibariyle Anadolu'daki yerleşim süreci boyunca yoğun iskan görmüş bölgelere yakınlığı da, kentin devamlı yerleşim görmesini sağlamıştır. Antik Dönem'e bakıldığında ise Nikomedia ve Konstantinopolis kentlerine yakınlığıyla tamamen gelişmiş ve hatta kısa süreli de olsa Doğu Roma, Anadolu Selçuklu Devleti ve Osmanlı Devleti'nin başkenti konumuna gelmiştir. Hal böyle olunca kent kültürü ve sanatının da gelişmesiyle birlikte birçok sanat eseri yapılmış ve bir bölümü günümüze dek korunabilmiştir. Çalışmamızın konusunu oluşturan Antik Dönem'de de bu gelişmelere bağlı olarak yoğun bir şekilde imar ve sanat faaliyetleri gerçekleşmiştir. Büyük bir bölümü kent içerisinden bulunup müzeye nakledilen heykeltıraşlık eserleri içerisinden ise sosyal yaşamı ve imparatorlukların yayılım alanlarındaki etkisi anlaşılmaya çalışılmıştır. Kadın ve erkek heykeltıraşlık eserlerinin incelendiği çalışmada Hellenistik Dönem, Roma Cumhuriyet Dönemi, yoğun olarak Roma İmparatorluk Dönemi ve Geç Roma-Erken Bizans Dönemi portre ve heykelleri karşımıza çıkmaktadır. Eserlerin bir bölümünde ise daha önce üretilen bir heykelin yeniden işlenildiğini gösteren izlere rastlanmış ve dönemsel bağlamda karmaşalar da göz önüne koyulmuştur. Roma İmparatorluk Dönemi'nin en güçlü olduğu yıllar olan İ. S. 1-2. yüzyıllarda üretilen heykellerin geç dönemlerde yeniden işlenmesi, kentin ve devletin ekonomik olarak zayıfladığına da işaret etmektedir. Sonuç olarak çalışmayla birlikte kentte bulunan erkek ve kadın heykeltıraşlık eserlerinden yola çıkılarak tarihlendirmeler yapılmış ve kentin dönemsel olarak ekonomik ve yönetimsel gücü tespit edilmeye çalışılmıştır.