turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Aksaray Sultanhanı örneğinde halı ve düz dokumaların onarım, teknik ve uygulama örnekleri

Aksaray Sultanhanı Örneğinde Halı ve Düz Dokumaların Onarım, Teknik ve Uygulama Örnekleri ana başlığı altında oluşturulan ve elde edilen bilgiler ışığında şekillenen tez üç ana bölümden oluşmaktadır. 'Aksaray İli Sultanhanı İlçesinin ve buradaki halı-kilim onarımının tarihçesi, Halı Tamirinde Kullanılan Teknikler ve Kilim, Cicim, Zili, Sumak Dokumalarda Kullanılan Teknikler' şeklinde üç başlıkta incelenmiştir. Tez çalışmasını destekleyen; sayıları yaklaşık 20 kadar olan Sultanhanı' nda 10-18 Mart 2018 tarihleri arasında, aktif olarak faaliyet gösteren 7 adet atölyede saha çalışması yapılarak 33 adet tamir ustası ile sözlü görüşme yapılmıştır. Bu çalışma Aksaray ili Sultanhanı ilçesinde yapılan el dokuması halı ve düz dokumaların onarım işleri incelenmiş, bu amaçla Sultanhanı ilçesi tanıtılmış, bölgenin en önemli geçim kaynaklarından biri olan onarım işinin bu beldede nasıl başladığına dair bilgi verilmiş, tamir, onarım, restorasyon terimlerinin tanımı yapılmıştır. Ayrıca beldede uygulanan halı ve düz dokumaların onarım işlemlerinin aşamaları, kullanılan araç-gereç, hammadde tanıtılmış, teknikler hakkında bilgi verilerek fotoğraflarla desteklenmiştir. Büyük emek ve itina ile dokunan, geçmişşimizi ve kültürümüzü yansıtan, günlük yaşamımızın bir parçası olan ve üretildikleri dönemlerde kullanım amacıyla yapılmış zengin renk, desen ve yapı özellikleriyle günümüze kadar ulaşabilmiş halı ve düz dokuma yaygıların her biri birer sanat eseri niteliğindedir. Sanat değeri taşıyan halı ve düz dokuma yaygıların, gelecekte de varlıklarını sürdürebilmeleri için uygun koşullar altında korunmaları ve gerekiyorsa onarılmaları gerekmektedir.
Dericilikte kullanılan yüzey süsleme teknikleri

Günümüzde süslemeli deri eşya gittikçe önem kazanmakta ve hayatımızın her alanında kullanılmaya devam etmektedir. Deri ürünlerinde süslemede; boyama, baskı, oyma, aplike, keserek işleme, yakma, ıslatarak şekil verme, dikiş ve işleme vb. gibi yüzey süsleme teknikleri kullanılmaktadır. Geçmişten günümüze kadar değerini koruyarak gelen Türk deri sanatı bugün özel işletmelerde ve küçük çaplı atölyelerde deri ustaları ve sanatçıları tarafından sürdürülmektedir. Bu çalışmada dericilikte kullanılan yüzey süsleme teknikleri incelenmiştir. Ankara'da bulunan deri ve deri ürün satışı üzerine çalışan 9 işletme ve 120 adet deri ürün örneği araştırma kapsamına alınmıştır. Fotoğrafları çekilen ürün örneklerinde kullanılan malzemeler, teknik, renk ve motif özellikleri incelenmiştir. Elde edilen bilgiler, her ürün için hazırlanan bilgi formlarında belirtilmiştir. Bu bilgiler doğrultusunda analiz çizelgeleri hazırlanmıştır. Bu çizelgeler sonucunda, ustaların en çok hangi tekniği ve malzemeyi kullandığı değerlendirilmiştir. Dericilikte kullanılan yüzey süsleme tekniklerinin bütün aşamaları, örnek çalışmaların fotoğraflanması suretiyle anlatılmıştır. Deri ürünlerin çoğunda deri çeşidi olarak vaketa, renk olarak siyah ve koyu kahverenginin kullanıldığı; yüzey süsleme tekniği olarak boyama ve aplikasyon; kompozisyonlarda ise bitkisel motif ve desenlerin kullanıldığı tespit edilmiştir.
Usta - mekanlara dokunan hayatlar

Bu belgeselde toplum ve meslek arasındaki ilişkiler, bir zanaat dalı olan kuyumculuğun toplum ile olan etkileşimi buradan hareketle görmüş olduğu değişim ve gelişim görsel olarak sunulmuştur. Bu bağlamda, kuyumculuk zanaatinde belirli bir noktaya gelmeyi başarmış Süleyman Köşger'in mesleki deneyimleri ele alınmış, onun ve onunla birlikte bu işi sürdüren Fikret Akpınar ve Hasan Şahin'in de deneyimleri üzerinden görüşlerine başvurulmuştur.
Karamemi ve İstanbul Üniversitesi kütüphanesinde bulunan Muhibbi Divanı tezhibi

Osmanlı imparatorluğunun en parlak devri olan 16. yüzyılın zengin kültür ve sanat ortamı içinde yaratılan eserler, klasik dönemin doğuşunu gerçekleştirmiştir. Klasik üslubun en mükemmel ve en güzel şaheserlerinin verildiği Kanuni Sultan Süleyman döneminde Türk Tezyinatının şahsi dehasıyla katkıda bulunan bir sanatkar, bir üstad yetişmiştir. 'KARAMEMİ'.... 16. yüzyılın ikinci yarısında saray nakkaşhanesinin Sernakkaşı olan Karamemi Türk Tezyinatına yeni bir anlayış getiren 'naturalist ekolün' öncüsü olmuştur. Karamemi; muhtelif kaynaklarda Kara Mehmet Çelebi veya Mehmed-i Siyah olarak da anılır. Sanatkara verilen 'Karamemi' unvanı ise Kara lakabı ile Mehmet isminin kısaltılmış şekli 'Memi'den gelmektedir. Karamemi'nin gözlemci yaklaşımıyla saray bahçelerini süsleyen gül, lale, karanfil, servi, bahar dallan, menekşe ve sümbül gibi yan üsluplaştırılmış çiçekler öncelikle yazma eserlerde uygulama alanı bulmuş ve giderek tüm Osmanlı tezyinatının ana konusu haline gelmiştir. Karamemi hakkında bilgi veren en önemli kaynak, Tarihçi Gelibolulu Mustafa Ah Efendi'nin yazmış olduğu Menakıb-ı Hünerveran'dır. Kaynakta yer alan bilgilere göre Karamemi, Topkapı Sarayı Nakkaşhanesinin Sernakkaşı olan Tebrizden gelme Şah Kulu'nun öğrencisidir. Karamemi'nin üslubu üstadından tamamen farklı, milletimize has özellikler taşımaktadır. Hocasının 1556 yılında vefatından sonra Sernakkaş olup bu görevi ne kadar sürdürdüğü belli değildir. Ancak eldeki belgeler sanatkarın III. Murad zamanında da hayatta olduğunu göstermektedir. Sanatkar hakkındaki diğer bir kaynak ise, Sayın Kemal Çiğ tarafından bulunmuş olan Topkapı Sarayı arşivi D: 9612 numarada kayıtlı bulunan ehl-i hiref defteridir. Bu kaynak, saray nakkaşhanesinin kadrosunu, çalışanların isim ve aldıkları gündelikleri gösteren arşiv vesikasıdır. Sanatkar hakkındaki diğer kaynaklar ise, kendi eserleri yani 'Muhibbi Divanları'ndaki tezhiplerdir. iv
Geleneksel Türk el dokumalarından Rize bezi'nin süsleme teknikleri ile giysiye uyarlanması

Dokuma kavramı ve dokumacılık sanatı tarihsel süreç boyunca sürekli gelişim göstermiştir. Birçok medeniyeti barındırmış olan Türkiye toprakları içinde, dokumacılık sanatı, bölgede yaşamış olan onlarca medeniyetten etkilenmiştir. Bu durum Türkiye'de dokuma kavramının ve dokumacılık sanatının daha da zenginleşmesini sağlamış ve onu önemli bir noktaya taşımıştır. Böylece ülkemizin birçok yöresinde, bu zenginliğe ait özgün eserlere ulaşılmıştır. Gördüğümüz eserlerden biri de Rize Bezidir. Geleneksel Türk el dokumalarından biri olan Rize Bezi, ülkemizin Rize ilinde dokunan bir kumaş türüdür. Diğer geleneksel dokumalar gibi doğal liflerden meydana getirilen Rize Bezi'nin, kendine özgü birçok özelliğinin olduğu görülmektedir. Pamuk ve kenevir liflerinden yapılan bu bezin en önemli özelliği, Trabzon ve Rize sahil kesiminde yetişen kenevir bitkisinden elde edilmesidir. Bölgenin iklimiyle daha da farklı bir yapıya kavuşan kenevir bitkisi, bu beze özgün bir tat katmaktadır. Bu dokumanın, bölge halkı için geçmişş yıllarda daha da önem arz ettiği görülür. Fakat günümüzde, sanayinin gelişmesi ile birlikte bu beze eskisi kadar önem verilmemektedir. Bu çalışmada Rize Bezi ile birlikte giysi süsleme teknikleri de incelenmiştir. İncelenen giysi süsleme teknikleri ve Rize Bezi'nin bir arada kullanılmasıyla, özgün bayan giysi tasarımlarının ortaya çıkarılmasının mümkün olduğu görülmüştür. Bu tasarımlar ile birlikte Rize Bezi'nin giysi kavramına çok uygun bir dokuma olduğu ve farklı giysilerde de kullanılabileceği ortaya çıkmıştır. Bu çalışmadaki en önemli amacın ise, unutulmaya yüz tutmuş bir dokumanın tekrar canlanmasını sağlamak ve bu dokumadan neler yapılabileceğini göstermek olduğu söylenebilir.
El örgüsü çoraplar konusunda yapılan araştırmaların bir arada değerlendirilmesi

Gelişen teknolojiye rağmen milli kültürümüze sahip çıkabilmek ve Türk kültürünü geçmişşten günümüze aktarabilmek için geleneksel sanatlarımızdan olan ve yok olmaya yüz tutan El Örgüsü Çorap örücülüğü sanatını yaşatmak, tanıtmak ve bu alanda çalışma yapacaklara kaynak teşkil etmesi amacıyla belirlenen 'El Örgüsü Çoraplar Konusunda Yapılan Araştırmaların Bir Arada Değerlendirilmesi' başlıklı bu araştırma 3 bölümden oluşmaktadır. Birinci bölümde el örgüsü çoraplar hakkında genel bilgilere yer verilerek, çorabın ve örücülüğün tanımları ve tarihçeleri üzerinde durulmuştur. İkinci bölümde el örgüsü çoraplar ile ilgili basılı yayınlar incelenerek özetleri çıkarılmış, fotoğraflarla örneklendirilerek ilgili yayın ve araştırmalar başlığı altında gruplandırılmıştır. Konuyla ilgili yapılan literatür taraması sonucunda ulaşılabilen 6 adet ansiklopedi, 11 adet makale, 5 adet sempozyum bildirisi, 8 adet kitap, 4 adet Lisans Tezi, 7 adet Yüksek Lisans tezi, 1 adet Doktora Tezi bu araştırma kapsamına dahil edilmiştir. Üçüncü bölümde yer alan değerlendirme başlığı altında el örgüsü çorapçılığın yapıldığı yöreler, çorap örücülüğünde kullanılan araç ve gereçler, çorapların pazarlanma durumu ve ekonomiye katkısı ve çoraplarla ilgili gelenek ve inanmalar hakkında bilgiler verilmiştir. Sonuç ve Öneriler kısmında ise konuyla ilgili yazılı kaynaklardan elde edilen verilerin bir arada değerlendirmesi yapılarak, geleneksel sanatlarımızdan olan çorap örücülüğü sanatının geçmişş ve günümüz arasında bağ kurarak, gelecek kuşaklara aktarılması ve yaşatılması için önerilerde bulunulmuştur.
Ankara el işi yorganları üzerine bir araştırma

Araştırmada, yorganlarla ilgili literatür taraması yapılarak, Ankara el işi yorganlarının yapımı, kullanılan araç-gereçleri, desen ve kompozisyon özellikleri değerlendirilmiştir. Araştırmanın evrenini Ankara el işi yorganları oluşturmaktadır. Araştırmanın evreninde bulunan yorganların 80 adedi örneklem olarak alınmış, desen çizimleri ve özellikleri hakkında bilgilere yer verilmiştir. Araştırma 5 bölüm ve 223 sayfadan oluşmaktadır. Birinci bölümde; araştırmanın problemi ele alınmıştır. Ankara el işi yorganlarının tanıtılması, yorganlarda kullanılan desenlerin ve malzemelerin tespit edilmesi amaçlanmıştır. İkinci bölümde; Ankara ili, Ankara'nın eski el sanatları, yorgancılığın tanımı ve tarihçesi, kullanılan araç ve gereçler ile yorgan yüzleri, yorganlarda kullanılan süsleme ve desenler detaylı olarak ele alınmıştır. Literatür özetlerinde araştırmaya kaynaklık eden kitap ve makaleler içerikleriyle açıklanmıştır. Üçüncü bölümde; araştırmanın evreni, örneklemi, verilerin toplanması ve analizi araştırmada izlenen süreç doğrultusunda ayrıntılı olarak açıklanmıştır. Bulgular ve yorum bölümünde yöreden elde edilen bilgilere yer verilmiştir. Ayrıca örneklem kapsamındaki yorganların fotoğrafları ve çizimleri tanıtıcı açıklamalarla birlikte verilmiş, elde edilen sonuçlar tablolarla ifade edilmiştir. Beşinci bölümde; araştırma sonucunda elde edilen veriler ve öneriler araştırmacı tarafından ortaya konulmuştur. Ankara'da yapılan yorganların çoğunluğunda dolgu maddesi olarak pamuk veya yün kullanılmış, kumaş olarak saten, ve yorganlık astar tercih edilmiş ve genellikle çocuk ya da çift kişilik yorgan olarak hazırlanmıştır.
Aydın ili Karacasu ilçesinde dericiliğin incelenmesi

Araştırma konusu olarak, Aydın İli Karacasu İlçesinde Dericiliğin İncelenmesi alınmıştır. Araştırmanın amacı Karacasu tabakhanelerinde derinin mamul deri haline dönüştürülmesindeki aşamaları, işlenen derilerin özellikleri ve çeşitleri incelenerek belgelenmesi amaçlanmıştır. Bu amaç doğrultusunda Karacasu'da bulunan beş tabakhane araştırma kapsamına alınmıştır. Tabakhanelerdeki ham deri işleme sürecinin aşamaları incelenmiş, işverenler ile görüşme yapılıp anket uygulanmıştır. Anket ve araştırmalar neticesinde Karacasu'da dericiliğin karşılaştığı bir takım sorunlar ve çözüm önerileri tespit edilmiştir. Uygulanan anketlerden elde edilen bilgiler sonucunda işçi sayıları, kullanılan ham deri ve üretimi yapılan mamul deri çeşitlerine bulgular kısmında yer verilmiştir. Araştırmada elde edilen verilere göre Karacasu deri işletmeleri bölgenin önemli ekonomik kaynaklarından biridir. İşletme sahipleri ile birlikte 50'ye yakın aile geçimini dericilik mesleğinden sağlamaktadır. Tabakhaneler kromlu tabaklamanın yanı sıra palamut meşesi kullanarak doğal tabaklama ile vaketa ve sahtiyan üretimi yapmaktadır. Tabakhanelerde üretilen deriler; ayakkabı, sandalet, giysilik ve saraciyelik derilere dönüştürülüp çeşitli firmalara gönderilmektedir. Karacasu'daki tabakhanelerde en çok kullanılan ham deri çeşidi koyun derisi olarak belirlenmiştir. Karacasu'da üretilen deriler yurtiçine ve yurt dışına pazarlanmaktadır.
Popüler kültürün sanatsal seramik formlarına etkileri

Bu çalışmanın amacı popüler kültürün seramik sanatı üzerindeki etkilerini incelemektir. Araştırma tarama modeli olup, betimsel bir nitelik taşımaktadır. Araştırmaya ilişkin veriler, literatür taraması ve yarı yapılandırılmış görüşme formları ile elde edilmiştir. Popüler kültürün seramik sanatı üzerine etkisine yönelik seramik sanatçısı ve yorumcu görüşleri alınmıştır. Görüşme formu 'içerik analizi' kullanılarak, analiz edilmiş ve yorumlanmıştır. Sonuç olarak: Hızlı kültürel değişim seramik sanatını da oldukça geniş bir ölçüde etkilemiştir. Özellikle seramik sanatı işlevsel olarak kullanılan bir yapı da sunduğu için popüler kültürün getirileri seramik form ve dekorlarda oldukça etkili olmuştur. Popüler kültürden olumsuz etkilenen seramik sanatçısı eserlerinde sanatsal anlatımlardan ve sanatsal değerlerden uzaklaşmıştır. Yaşadığı toplumdan beslenen sanatçıların eserlerinde, toplumun etkilendiği popüler kültür sayesinde eserlerinde; gerek anlatımlarında, gerek görünümlerinde gerek teknik uygulamalarında açıdan kiçleşmeye varan bir deformasyon yaşanmıştır. Popüler kültürden olumlu etkilenen seramik sanatçıları ise eserlerini oluştururken kullandıkları kil ve boyar maddelerin yanı sıra kullanabilecekleri malzeme yelpazesinin genişlemesi ile seramik eserlerini diğer malzemelerle de birleştirerek, sanatsal anlatımlarını bozmadan, aksine eserlerindeki anlatımları kuvvetlendirerek sunmuşlardır.
Isparta halılarının tarihi gelişimi ve halılardaki geleneksel motif analizi

Yöresel el sanatlarımızdan Halıcılık ve Halıcılığın içerisinde kendine has bir yer tutan İsparta halıcılığının tarihi gelişimi içerisinde ele aldığım bu çalışma; Zamanla yok olmaya yüz tutmuş bir elsanatımız. Artık günümüzde Ispartada dokunan halılarda, Yerel motifleri görmek mümkün değildir. Kullanılan motifler diğer bölgelerin motifleri olup onlarda dejenere bir şekilde kullanılmaktadır. Bu beni rahatsız ettiğinden dolayı, bu konuyu araştırdım 1850'li yıllardan beri birçok evreler geçiren İsparta halıcılığı, Şark halı kumpanyasıyla deniz aşın ülkelere de satılmaya başladı. 1943 de kurulan Sümer Halı Fabrikası yöresel motiflerin toplanıp değerlendirilmesi sonunda bir mihenk taşı görevi üstlenmiştir. Daha sonra savaş ve ekonomik nedenler, arz-talep sebebiyle Motiflerin yozlaştığmdan dolayı talep azalmış ve bunun sonucu olarak da İsparta halıcılığı sekteye uğramıştır. Bundan dolayı ilk evela halı atlyelerini tespit ettim. Daha önce uğraşıpta kapatılan atölyeleri durumlarını araştırıp hayatta kalan kişilerle irtibata geçip, bu atölyelerin arşiv ve depolarındaki motifleri tozlu raflardan gün ışığına çıkardık. Bunları Sümer Halı Fabrikası Elemanları ve halıcılık bölümü öğrencileriyle inceleyip ilgili arşivlere kaldırılarak muhafaza altına alınması sağlandı. Ahmet Vildan BÜYÜKEKŞİ
Başlangıcından günümüze minyatür sanatında şukufe ve özgün uygulamaları

Minyatürler tarihi olayları anlatan, dönemin yaşam tarzını, örflerini, adetlerini, geleneklerini, göreneklerini aktaran önemli belgelerdir. Minyatürlerde görülen Osmanlı dönemine ait el sanatları ürünleri hakkında önemli bilgiler vermektedir. Minyatürlerde anlatılan olaylar; padişahın tahta çıkışı, sünnet törenleri, elçi kabulleri, bayramlar, düğünler, şenlikler, dini merasimler olabilmektedir. Minyatürler incelendiğinde, Osmanlı dönemi el sanatlarını uygulayan saray ustalarının teknik, renk, motif, kompozisyon bakımından belirli bir üslup geliştirdiği dikkati çekmektedir. Bu üsluplardan biri de Şukufe dir. Minyatür sanatında Şukufe kompozisyon, renk ve desen bakımından benzer özellikler taşımaktadır. Ahşap, maden, çini, seramik, tekstil, tezhip vb. malzemelerden yapılmış günlük ve özel kullanım eşyaları aynı zamanda minyatürlerde kompozisyonu tamamlayan unsurlar olarak yer almaktadır. Örneğin, padişah tahtında, kaftanında, sehpaların üzerinde, ellerinde, düğünlerde görülmektedir.
El dokuması halı tezgahına inovatif yaklaşım

Piyasada var olan el dokuması halısı üretim teknikleri incelendiğinde firmaların en önemli sorununun, üretim sürelerinin uzunluğu olduğu görülür. Bu durum öngörülen üretim maliyetini doğrudan etkileyen bir faktördür. Üretim sürecini kısaltmak için tezgahların inovafit bir bakış açısıyla yeniden tasarlanması önemlidir. Bu çalışmanın amacı; el dokuması halı üretiminde önemli bir etken olan tezgahların inovatif bir yaklaşımla yeniden ele alınarak geliştirilmesidir. Üretim maliyetini düşürmek ve üretim sürelerini azaltmak hedeflenmektedir. Bu amaçla el dokuması halıcılıkta kullanılan tezgahlar incelenmiştir. El dokuması halı üretiminde maliyet ile tezgahtan, dolayısıyla onu kullanan işçiden, kaynaklanan üretim süreleri birbirine bağımlı iki bileşendir. Önerilen yenilik ile üretimdeki işgücü azaltılarak üretimin maliyeti minimum düzeye çekilmeye çalışılmıştır. Bunun için düğüm sıraları arasına atkı atmada ve kirkitleme işlemi için tarak mekanizması geliştirilmiştir. Önerilen tarak mekanizmasının, halının düğüm sıklığına göre ayarlanarak üretimi hızlandırması düşünülmüştür. Tarak mekanizmasının tezgahlara eklenmesiyle daha düşük maliyet ile üretim sağlanmış aynı zamanda da üretim hataları en aza indirilerek neredeyse ortadan kaldırılmıştır. Özellikle halılarda meydana gelen sıklık kalite hatası, dipperi hatası, desen hatası, sık-seyrek hatası, atkı fışkırığı ve kirkit hatası gibi dokuma işçisinden kaynaklanan hataların ortadan kaldırılması sağlanmıştır. Halı dokuma işçilerinin hata yapması engellendiği gibi işçiler atkı atma ve kirkitleme işlerinde harcadıkları güç azaltılmış ve daha fazla düğüm atma imkanı bulmuşlardır.
Mersin merkez ve köylerinde kirkitli düz dokuma geleneği

Araştırma konusu olarak; Mersin İli ve Merkez köyleri Kirkitli Düz Dokuma Geleneği alınmıştır. Mezitli, Kale, Fındıkpınarı, Emirler, Eskiköy, ve Tepeköy'de yapılan bu araştırmada kirkitli düz dokumaların günümüzdeki durumu anket ve bilgi formlarıyla, fotoğrafları çekilerek belgelenmiştir. Araştırma V bölümden oluşmaktadır. Birinci bölümde araştırmayla ilgili problem ele alınarak, el sanatları açısından önemi vurgulanmıştır. El sanatlarımızın toplum yaşamının ihtiyaçları doğrultusunda, üretim biçimlerinden kaynaklanan kültürel ürünler olduğu anlaşılmaktadır. Yine bu bölümde araştırmanın amacı, önemi ve sınırlılıkları ve varsayımlar açıklanmıştır. İkinci bölümde araştırmanın modelinden evren, örneklem, verilerin toplanması ve verilerin analizinden söz edilmektedir. Araştırma aşamasında uygulanan yöntemlerin neler olduğu hakkında bilgilendirme yapılmıştır. Üçüncü bölümde Kavramsal Çerçeve kısmında araştırma ile ilgili konular genelden özele doğru sıralanarak açıklanmıştır. Mersin İli'nin tarihsel gelişimi, coğrafi durumu, kültürel ve sanatsal özellikleri ile araştırmaya konu olan Kirkitli düz dokumaların tanımı ve tarihçesine, sınıflandırılmasına, Kullanılan araç ve gereç özellikleri ile motif ve kompozisyon özelliklerine yer verilmiştir. Dördüncü bölümde araştırma bölgesinde anket ve inceleme yapılan köylerde kirkitli düz dokuma yapan bireylerin yaşları, meslekleri, öğrenim durumları, dokuma tekniklerini öğrenme yaşlarına ve öğrendikleri kaynağa ilişkin bilgiler verilmiştir. Bunun yanında bireylerin bildikleri dokuma teknikleri, motif detay özellikleri, dokuma yapma süre ve amaçları açıklanmıştır. Ayrıca bu bölümde bireylerin sosyal güvenceleri incelenmiştir. Mersin ili merkez ve köylerinde kirkitli dokumacılıkta kullanılan araç, gereç özellikleri ve yörede uygulanan dokuma teknikleri, verilen kurslar, eğitim süreleri ve kurslarda uygulanan dokuma teknikleri incelenmiştir. Dokuyucuların pazarlama, üretimin azalması, dokumadan kaynaklanan rahatsızlıklar gibi sorunları ve Mersin ili kirkitli düz dokumaları motifleri, fotoğrafları, bezeme konuları, kompozisyon özellikleri bilgi formlarıyla ayrıntılı olarak yine bu konu başlığı altında verilmiştirBeşinci bölümde sonuç ve önerilere yer verilmiştir. Kaynakça ile ekler araştırma konusu içerisinde yerini alarak tez konusu tamamlanmıştır.
Son dönem Karabağ dokumalarında kullanılan motifler

Azerbaycan'ın Kuzeyinde olan Karabağ bölgesi zengin tarihe ve kültürel mirasa sahiptir. Tarihi kaynaklardan edinilen bilgilere göre Karabağ önemli dokuma merkezlerinden biri olmuştur. Karabağ'ın Berde, Ağcabedi, Ağdam, Fizuli, Şuşa, Laçın, Kelbecer, Cebrayıl yöreleri önemli halı dokuma merkezleridir. Karabağ halıları Türkbaf tekniği ile dokunmuştur. Karabağ dokumalarında bitki ve hayvan motifleri, hat benzeri yazılar, çarkıfelek ve güneş, su, bulut, ateş, toprak gibi unsurlar konu edilmiştir. Bitkisel motifler: çiçek ve ağaç motifleri olarak ikiye ayrılır. Hayvansal motifler: hayvan motifleri ve mitolojik hayvanlar olarak ayrılıyorlar. Dokuma sanatında kullanılan motifler önceleri anlam ve manalarına göre kullanılsalar da sonralar zamanla değişerek ilkin anlamlarını kaybetmişler ve sadece olarak motif veya süsleme öğesine dönüşmüşler. XX. yüzyılın ikinci yarısından itibaren mekikli el dokumaları yerini fabrika ürünlerine bırakmıştır. Buna karşın kirkitli el dokumalarından halı, kilim, palaz, sumak, verni gibi dokumalar evlerde yapılmaya devam edilirken, el dokumaları işgal tarihlerine dek bölgedeki insanların geçim kaynağını ve günlük kullanım eşyalarının önemli kısmını oluşturmuşlar. Eskilerden halı serilmiş yer ev sayılırmış, bu da Karabağ kültüründe dokumaya verilen önemin bir ifadesidir. Zengin motif ve renk çeşitliliğine sahip olan Karabağ halı, kilim dokumaları Azerbaycan'da ve Kafkas'larda çok ünlüdür. Geleneksel motiflerin yanı sıra diğer ülkelerden ve yörelerden etkilenerek yeni motifler de kullanılmıştır. Ancak son dönemde Karabağ'ın çok önemli geleneksel el dokuma yöreleri işgal altında olduğu için o bölgede dokuma yapılmamaktadır.
Adıyaman yöresi düz dokumaları

El sanatlarımız arasında önemli bir yere sahip olan düz dokumalarımız, teknolojinin etkisiyle günümüzde önemini kaybetmiştir. Milli kültürümüzü temsil eden bu dokuma örneklerini korumak ve gelecek kuşaklara aktarmak büyük önem taşımaktadır. Adıyaman yöresi dokuma kültürümüzün önemli merkezleri arasında yer almaktadır. Dokumalar çok çeşitli kullanım alanları ile yöre halkının günlük yaşamının önemli bir parçasıdır. Adıyaman yöresi dokumaları; kompozisyonları, motifleri, malzemeleri ve renkleri açısından, Türk sanatının köklü geçmişşininin devamı niteliğinde örneklerden oluşmaktadır. Dokumalarda eskiden malzeme olarak sadece yün kullanılırken günümüzde pamuk ile yün birlikte kullanılmaktadır. Dokuma ipleri kök boya ile boyanmakta ve çoğunlukla geometrik motiflerden meydana gelmektedir. 'Adıyaman Yöresi Düz Dokumaları' konulu bu çalışma ile yöreye ait 58 dokuma eser tanıtılmış ve kataloglanmıştır.