turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Arkeolojik ve filolojik veriler ışığında Hitit Çağı florası

İnsanlık tarihinin bütünü incelendiği zaman floranın siyasi oluşumlar üzerindeki katkısı hemen göze çarpacaktır. İnsanlık tarihine yön veren büyük medeniyetler ve kültürlerin büyük çoğunluğu coğrafi ve florasal olarak zengin bölgelerde ortaya çıkmış, kutup bölgelerinde ya da çöller gibi yaşam şartlarının zorlu olduğu bölgelerde büyük uygarlıklar ortaya çıkmamıştır. Anadolu'da kurulmuş olan Hitit Devleti coğrafi ve florasal açıdan oldukça şanslı bir devletti. Çünkü Asya ile Avrupa kıtaları arasında yer alan Anadolu Avrupa-Sibirya, Akdeniz ve İran-Turan Flora bölgesinde geniş bitki çeşitliliğine sahip, dünyanın beşinci zengin flora bölgesinde kurulmuştur. Anadolu coğrafyasının kendilerine sunduğu bu zengin bitki çeşitliliğinden faydalanan Hititliler kullandıkları bu bitkilerin adlarını metinlerine kaydetmişlerdir. Hattuşa, Ortaköy ve Maşathöyük gibi Hitit şehirlerinde yürütülen kazılar sonucunda açığa çıkarılan çivi yazılı tabletlerde Hitit Dönemi Anadolu florası hakkında önemli bilgiler yer almaktadır. Yazılı kaynaklarda yer alan bu yabanıl ve evcil bitkilerin varlıkları arkeolojik bulgular ile desteklenmektedir.
Mengefe mevkiindeki dromoslu mezarlar

Eski çağlarda Batı Anadolu'nun güneybatısında yer alan, Karia Bölgesi olarak adlandırılan coğrafi bölge, M. Ö. I. binde, Batı Anadolu uygarlıkları içinde, kendine özgü stili ile ürettiği somut kanıtlarla, bölgenin kültürel, sanatsal yönden ne kadar zengin ve önemli olduğunu ortaya koyar. Bu kültürel zenginlik içinde, nekropol alanlarının irdelenmesi, yadsınamayacak kadar ilgi çekicidir. Mylasa'nın 40 km batısında yer alan Keramos antik kentinin kırsal yerleşimi konumunda olan, günümüzdeki ismiyle Mengefe Mevkii'nde bulunan dromoslu mezarlar ve buluntuları, bölgede bulunan diğer nekropol alanları ve çeşitli müzelerdeki eserlerle karşılaştırılmıştır. Çalışmamızı oluşturan dönem içerisindeki mezarların benzerlerinin sistematik arkeolojik kazılarının yok denecek kadar azlığı, eserlerin müzelere çeşitli yollarda dağılmış olması, Karia Bölgesi ve burada yaşayan toplulukların siyasal, sosyal, ekonomik, kültürel yapısının aydınlatılması açısından, çalışmamızın önemini ortaya koymaktadır.
İzmir ili Orta Tunç Çağı mimarisi

İzmir İli Orta Tunç Çağı Mimarisi isimli bu çalışmada Liman Tepe, Çeşme Bağlararası ve Kocabaş Tepe yerleşimlerinin mimari özellikleri değerlendirilmiştir. Aynı kültür bölgesinde olmalarına rağmen her üç yerleşimde de farklı bir mimari anlayış görülmektedir. Kıyı yerleşimi olan Liman Tepe ve Çeşme-Bağlararası kullanabilecekleri alansal özelliklere bağlı olarak gelişmiş olup, Çeşme-Bağlararası'nda kapalı ve sık bir yerleşim söz konusuyken, Liman Tepe bunun aksine açık bir yerleşim anlayış sergilemektedir. Her iki merkez de planlı bir gelişim gösterirken Kocabaş Tepe daha çok ihtiyaca göre şekillenmiş ve basit bir mimari anlayışla tanımlanmıştır. Erken Tunç Çağı ile birlikte savunma sistemine dayalı olarak gelişim gösteren güçlü bir mimari anlayışın var olduğu Liman Tepe'nin genel karakterini gösteren, Erken Tunç Çağı I döneminin erken safhasından itibaren kullanım gören uzun evler hem işlik hem de günlük yaşamın birlikte yürütüldüğü mekanlar şeklinde düzenlenmiştir. Orta Tunç Çağı'nın başıyla birlikte işlevine göre şekillenmiş oval plan yapılar oluşmuştur. Farklı mimari planların oluşmasıyla birlikte, günlük yaşamla üretime yönelik aktivitelerin yürütüldüğü mekanlar birbirinden ayrılmış gibi gözükmektedir. Çeşme ? Bağlararası'nda cadde ve sokaklarla sınırlandırılmış alanlarda boşluk bırakılmaksızın gelişen bir mimari yapı söz konusudur. Sırt sırta ya da yan yana inşa edilen yapılar birbirlerinden ikiz duvar olarak tanımlanan duvarlarla ayrılmışlardır. Çeşme- Bağlararası bilinen höyük tabakalaşmasından farklıdır. Yerleşim yatay düzlemde yer değiştirmiştir. Bu durum protohistorik ve antik dönem tahribatının daha az yaşanmasını sağlamıştır. Bu nedenle Çeşme-Bağlararası'ındaki mimari doku, Liman Tepe ve az sayıda da olsa bölgedeki diğer yerleşimlere oranla günümüze daha iyi korunarak gelmiştir. Bağlararası 2b evresi deprem ve ona bağlı olarak gelişen yangınlarla son bulmuştur. Böylece yapı içi envanterlerin birçoğu günümüze kullanım gördükleri son anlarını gösterir şekilde ulaşmıştır. Bağlararası Anadolu'nun içlerinin yanı sıra Girit ve Kiklad Adaları ile daha yoğun ilişki içerisindedir. Kocabaş Tepe bu iki yerleşimin aksine tepe üstü yerleşimidir. Yaklaşık 1 km genişliğinde bir alana yayılan yerleşim sondajlarla araştırılmıştır. Çoğu yerde ana kaya üzerine oturan mimari oluşum yoğun tahribata uğramıştır. Orta Tunç Çağı boyunca iskan gören Kocabaş Tepe planlı bir yerleşimden uzak ihtiyaca göre şekillenen köy karakterindedir.
Aigai'daki Dorik mimari elemanlar

Aigai'daki Dorik mimari elemanların incelendiği tez çalışmasında kentte bulunan mimari elemanların yapılar göz önüne alınarak tarihlendirilmesi ve belgelenmesi amaçlanmıştır. Özellikle Hellenistik Dönem'le birlikte kentte yoğun olarak görülen Pergamon Krallığı etkisi ile inşa edilen ya da yeniden onarılan yapıların, Pergamon mimari tarzına benzer şekilde inşa edildiği görülmektedir. Dönemin mutlak gücü olan Pergamon Krallığı, sadece Aigai'da değil birçok kentte de mimaritarzını benimsetmiştir. MÖ 2. yüzyılın ortasından sonra yeniden inşa gören kentin mimari elemanlarında dönemin yaygın uygulamaları görülmektedir. Özellikle Athena Tapınağı'na bakıldığında MÖ 7. yüzyıldan itibaren kullanım gördüğünü arkeolojik buluntular sayesinde bilinmektedir. Kent için önemli bir yapı olarak karşımıza çıkmasına rağmen tahribat edilmesi nedeniyle birçok mimari parçanın alandan taşındığını bilinmektedir. Kentte bulunan yapıların nerdeyse hepsi Dor düzeninde inşa edilmiştir. İon düzeni ise kentte stoa dışında pek tercih edilmemiştir. Kazısı bitmiş olan Bouleuterion dışında kalan diğer yapıların arkeolojik kazısı yapıldıkça yeni bulgularla birlikte tarihlendirmesinin değişebileceği mümkündür.
Pisidia bölgesi Ostothekleri

Isparta Müzesi'nde ve Burdur Müzesi'nde çok sayıda ostothek gövdesi ve ostothek kapağı müzelerin envanterinde kayıtlıdır. Ostothek gövdeleri ve kapakları, bölgenin yakınında bulunan antik yerleşimlerden kazılar, kurtarma kazıları veya satın alma yoluyla müzelere kazandırılmıştır. Pisidia Bölgesi Ostothekleri Vazo Formlu, Kare ve Diktörtgene yakın formlu olmak üzere üç tipe ayrılır. Kapaklar ise Aslan Figürlü, Konik Formlu veya Üçgen Çatı Formundadırlar. Ostothek gövdeleri üzerinde işlenen motifler ve figürler çeşitlilik göstermektedir. Yerel stil özelliklerini yansıtan ostothekler aynı zamanda, bölgenin geçiş yollarının üzerinde olması nedeni ile, içinde farklı bölgelerin stil özelliklerini ve ikonografisini de barındırmaktadır. Bu çalışmada Pisidia Bölgesi Ostothekleri'nde görülen benzer yönleri ve farklılıkları incelenerek tipoloji oluşturulmuş, ayrıca bölgede görülen yerel etkiler ve farklı bölgelerden sentezlenen sanat özellikleri kültürel bağlamda değerlendirilmiştir.
Kars-Akyaka'da tarihi ve arkeolojik araştırmalar

Anadolu, insanlık tarihinin en eski çağlarından itibaren yerleşme gören bir coğrafyadır. Anadolu'nun kuzeydoğusunda yer alan Kars bölgesinde Paleolitik Çağ'dan itibaren yerleşme görülmektedir. Kars, Anadolu ile Kafkasları birbirine bağlayan jeopolitik bir öneme sahip olması nedeniyle, tarih boyunca sürekli elde edilmek istenen bir coğrafya olmuştur. Yüksek bir ülke olan bölge, büyük otlakları, sert iklim şartları sebebiyle yaygın geçim kaynağının tarih boyunca hayvancılık olmasına neden olmuştur. Eski Çağ'dan itibaren varlığı bilinen yeraltı kaynakları, verimli otlakları ve bölgenin jeopolitik konumu, başta Urartu olmak üzere İskit, Kimmer gibi devletlerin seferlerine maruz kalmasına sebep olduğu görülmektedir. Bulunduğu konum için stratejik bir önem taşıyan ve çalışmamızın temelini oluşturan Kars-Akyaka İlçesi, İlin doğu ucunda, aynı zamanda ülkemizin doğu sınırının bir bölümünü oluşturmaktadır. Şimdiye kadar herhangi bir çalışma yapılmayan bölgede yaptığımız tüm çalışmalar bu bakımdan Akyaka'nın ve Kars'ın tarihi ve arkeolojisini aydınlatmada önemli bir basamak olacaktır.
Klasik dönem heykeltraşlık eserlerinde tarihi, felsefi ve edebi etkileşimler

Yunanlar ile Pers İmparatorluğu arasında yaşanan savaşların ardından Klasik Dönem olarak adlandırdığımız dönem başlar. Yunanistan'ın üstünlüğü ile sonuçlanan bu savaşlar, Yunan toplumu üzerinde bir takım etkiler oluşturur. Klasik Dönem ile birlikte Yunan heykeltıraşlığında ideal güzellik anlayışının hakim olduğu görülür. Ancak sanatçıların ortaya koydukları eserler sadece bu anlayışın sonucunda ortaya çıkan heykeller değildir. Klasik Dönem'e ait birçok heykeltıraşlık eseri bir propaganda aracıdır. Yunan toplumuna veya 'barbar'lara mesalar iletilir. Bu sebeple bu eserleri sadece stilistik ve kompozisyon olarak değerlendiremeyiz. Klasik Dönem'in politik olaylarının heykel sanatı üzerinde etkili olduğu net bir şekilde karşımıza çıkmaktadır. Dönemin egemen güçlerinin heykeller üzerinden sistemli bir propaganda yürüttüklerini söyleyebiliriz. Heykeltıraşlar tarafından ortaya çıkarılan bu eserler üzerinde mitolojik konular da etkilidir. Seçilen bu konulardaki karakterler ve olayların geçtiği coğrafyalar, verilen mesajlar açısından oldukça önemlidir. Ayrıca bu eserler üzerinde dönemin felsefi akımlarının da etkili olduğu görülür. Klasik Dönem Yunan heykeltıraşlığına konu olan heykellere ve toplum için ön plandaki bazı karakterlere dönemin edebi eserlerinde de rastlamaktayız. Ayrıca başka bir sanat disiplini olan Yunan seramik sanatında da bu heykeltıraşlık eserlerini veya bu eserler ile bağlantılı vazo resimlerini takip edebilmekteyiz. Buradaki tez çalışmasında, seçilen heykeltıraşlık eserleri tüm bu anılan yönleriyle ele alınırlar.
Eski Roma uygarlığında beslenme kültürü

İnsan yaşamının temel gereksinimleri arasında önemli bir yere sahip olan beslenme, genel bir biyokimyasal olgudur. Bunun ne şekilde, ne zaman ve hangi besin öğesi seçilerek giderileceği ise antropolojik ve dolayısıyla kültürel bir yaşam tarzıdır. Kültürel, sosyo-ekonomik ve eğitimsel etkinlikler beslenme alışkanlıklarını etkiler ve yaşamın ilk dönemlerinde kazanılır. Yenilen ve içilen şeylerden etkilenmeler her toplumda farklı bir yaklaşım tarzı ortaya koyar. Yerleşim özelliklerindeki büyük değişmeler, nüfus artışı, beslenme ve besin tüketimindeki eğilimler ile değişmeleri etkileyen önemli etmenler olarak kabul edilir. Besin maddesi üretimi ve besin maddesi temin sistemi tarihin her döneminde ciddi bir toplumsal veya politik konu olmuş, sosyal ve politik yaşama yön vermiştir. Beslenme kültürü ise insan topluluklarının beslenme ile ilgili yaşam biçimidir. Burada sunulan çalışmada eski Roma dünyasında beslenme açısından kültürel ayırt edicilik ve göreceliliklerin saptanması/değerlendirilmesi amaçlanmıştır. Bu amaç doğrultusunda gıda, besin, beslenme, beslenme kültürü, beslenme alışkanlığı, beslenmeye etki eden unsurlar eski Roma dünyası kapsamında ele alınmıştır. Değerlendirmelerde yazılı antik kaynaklardan elde edilen bilgilerin yorumuna geniş ölçüde yer verilmiştir.
Büyük ve Küçük Menderes havzalarındaki MÖ 2. binyıl kültürlerinin yeni veriler ışığında değerlendirilmesi

Büyük ve Küçük Menderes Havzalarındaki MÖ 2. Binyıl Kültürlerinin Yeni Veriler Işığında Değerlendirilmesi? başlıklı tez çalışması ile Büyük ve Küçük Menderes havzalarında yaşanan Orta ve Geç Tunç Çağ dönemlerinin temel nitelikleri belirlenmeye çalışılmıştır. Bu amaçla bölgede kazı ile incelenen ve yüzey araştırmalarında tespit edilen tüm yerleşimlerin verilerinden yararlanılmıştır. Çalışmada Büyük ve Küçük Menderes havzalarının kapladığı coğrafya Kıyı ve İç kültür bölgesi olmak üzere ikiye ayrılarak incelenmiştir. Kıyı kültür bölgesi için Ayasuluk, İç kültür Bölgesi için Laodikeiea/Asospos Tepesi anahtar yerleşim olarak ele alınmıştır. Tezde söz konusu anahtar yerleşimlerin mimari, seramik ve küçük buuntuları detaylı bir biçimde analiz edilmiştir.
Geometrik ve bitkisel bezemeli klazomenai lahitleri

Klazomenai lahitleri yapıldıkları hammadde, form ve bezemelerindeki kendine özgü stil ile sıra dışı üretimler olarak karşımıza çıkmaktadır. En yoğun olarak ele geçtikleri kent olan Klazomenai nedeniyle de arkeoloji litaratürüne 'Klazomenai Lahitleri' olarak geçmişştir. Klazomenai lahitlerinden söz ederken ilk akla gelen basit dikdörtgen tekne formlu veya trapezoidal formlu ve figür bezemeli lahitlerdir. Ancak Klazomenai lahitleri kanonik forma ulaşmadan önce görülen, öncü diyebileceğimiz ve standart formu hazırlayan lahitler söz konusudur. Çalışmanın konusunu oluşturan lahitler tüm bu serinin bir bütün olarak değerlendirilmesi bakımından önemlidir. Eldeki çalışma sadece basit bezemeler olarak da nitelendirilen, geometrik ve bitkisel bezemeli Klazomenai lahitlerini kapsayacak şekilde sınırlandırılmıştır. Lahitlerin form, bezeme ve kronolojileri hakkında Akpınar ve Yıldıztepe nekropolisleri en değerli verileri sağlayan mezarlık alanları olmuştur. Bu veriler R. M. Cook'un Klazomenai nekropolisleri henüz kazılmadan önce belirlemiş olduğu tipolojinin ve kronolojinin geçerliliğini yitirmesine neden olmuştur. 7. yüzyılın son çeyreğinden itibaren hem figürlü hem de geometrik ve bitkisel bezemeye sahip lahitler, çeşitli formlarda birlikte görülmeye başlamıştır. Klazomenai'de lahit geleneğinin Mısır ile ilişkiler sonucu ortaya çıkmış olabileceği geçerliliğini korusa da Minos ve Myken kültürünün Klazomenaili'leri Mısır kültüründen önce etkilemiş olabileceği önerilmiştir. Pişmiş toprak lahit kullanımının Karia bölgesinde de protogeometrik ve Geometrik dönemlerde görülmesi, bu geleneğin Batı Anadolu'da daha önceden bilindiğine işaret etmektedir. Ayrıca Myken mezarlarında 2. binin ortalarına tarihlenen ahşap sandukalar ve Korinth'te erken geometrik döneme tarihlenen taş lahitler, lahit geleneğinin sadece Mısır'a özgü bir uygulama olmadığını, erken dönemlerden beri Hellen dünyasında bilinen bir uygulama olduğunu göstermektedir. Geometrik ve bitkisel bezemelere sahip olan lahitler, üç ana form ve bezemelerine göre de altı tip altında, alt tiplerine ayrılarak incelenmiştir. Bezemeler köken ve ikonografik bakımdan da ele alınmıştır. Bilinen lahit ressamlarına ait olabilecek yeni lahitler repertuara eklenmiştir. Geometrik ve bitkisel bezemeli Klazomenai lahitleri, 7. yüzyılın son çeyreğinden 5. yüzyılın sonuna kadar figür bezemeli lahitlerle birlikte kullanılmıştır.
İzmir bölgesi maden işçiliği: Başlangıcından M. Ö. III. binyıl sonuna kadar madeni eser üretimi ve ticareti

Anadolu dünyada metalürjik faaliyetlerin en erken ortaya çıktığı bölgelerden biridir. Farklı bölgelerde gelişen maden işçiliği ekolleri özellikle Erken Tunç Çağı'ndan itibaren son derece gelişmiş kültürleri yansıtmaktadır. Bu alanda, uzun yıllar boyunca Troia hazine buluntularıyla temsil edilen Batı Anadolu'da son yıllarda gerçekleştirilen kazı ve araştırmalar metalürjik etkinliklerin Geç Kalkolitik Çağ'dan itibaren yaygın bir şekilde başladığını göstermektedir. Önceki yıllarda yürütülen kazılar yanında, özellikle 20. yy'ın son çeyreğinde başlayan ve sayısı hızla artan araştırmalar bu aktivitelerin belirli bir bölgeyle sınırlı olmadığını, sahil şeridinden iç bölgelere kadar çok geniş bir alana yayıldığını göstermiştir. İzmir bölgesinde yürütülen araştırmalar da bu alanda önemli sonuçlar ortaya koymuştur. Bölgenin coğrafi konumu yanında maden yatakları açısından sahip olduğu zenginlik de bu konuda büyük bir avantaj sağlamaktadır. İzmir ili sınırlarında Bakla Tepe ve Liman Tepe'de yürütülen kazılar sonucu açığa çıkarılan madeni eserler ve maden işçiliğine yönelik buluntular Geç Kalkolitik Çağ'da başlayan ve Erken Tunç Çağı'yla birlikte artan çok yoğun metalürjik aktivitelerin varlığını işaret etmektedir. Özellikle bazı belirli formlar, yerel üretim yanında Ege dünyası ve Anadolu'nun farklı bölgeleriyle de kurulan yakın ilişkileri yansıtmaktadır. Bu çalışma kapsamında çıkış noktasını Bakla Tepe ve Liman Tepe'de ele geçen eserler oluşturacak şekilde İzmir bölgesindeki maden işçiliği ve madencilik aktiviteleri kronolojik ve kültürel açıdan tüm boyutlarıyla ortaya konmaya çalışılmıştır. Halen devam etmekte olan analiz çalışmaları da bölgenin sahip olduğu potansiyele ilişkin önemli sonuçlar sunmakta olup, madeni eserler yanında, özellikle üretime yönelik buluntular, Batı Anadolu açısından son derece önemli ve bölge açısından bugüne dek bilinmeyen veriler sunmaktadır.
Klazomenai Karantina Adası kuzey yamacı kazılarında ele geçen pişmiş toprak figürinler

Klazomenai kent sınırları içinde yer alan, Karantina Adası'nın kuzey yamacında 2011 yılında yürütülen kazı çalışmaları sırasında; büyük bir yapının temel dolgusu içerisinde kaba hamurlu günlük kullanım kapları, siyah firnisli seramikler, batı yamacı seramikleri, ağırşak ve minyatür kandiller ile birlikte toplam 707 adet pişmiş toprak figürin ele geçmişştir. Oldukça geniş bir repertuara sahip olduğu görülen Klazomenai Karantina Adası figürinleri tipolojik olarak on bir gruba ayrılır. Söz konusu tipolojik gruplar arasında en kalabalık grubu Tanagra tipi ayakta duran kadın figürinleri ve giyimli oturan kadın figürinleri oluşturmaktadır. Özellikle üzerinde tanrısal hiçbir belirteç taşımayan oturan kadın figürinlerinin kuzey yamacının üst kısmında yer alan kutsal alanda 2012 ve 2013 yıllarında yürütülen kazı çalışmalarında yoğun olarak el geçmesi, kutsal alandaki ana tanrıça kültüne işaret eden önemli verilerden biridir. Erkek figürinleri, Mitolojik Kimliğe Sahip figürinler, Tiyatral Figürinler, Masklar, Büst, Protom ve Kabartmalar, Hayvan Figürinleri ve Minyatür Altarlar Karantina Adası kuzey yamacı kazılarından ele geçen diğer figürin grupları arasında yer alır. Figürinler ile birlikte açığa çıkarılan 17 adet kalıp ve aynı kalıptan üretildiği tespit edilen figürin grupları; bu figürinlerin kent atölyelerinde üretildiğini işaret eder. Ancak gerek anakarada gerekse Karantina Adasında pişmiş toprak figürin üretimi yapan atölyeler henüz tespit edilememiştir. Kuzey yamacının üzerinde yer alan kutsal alanda yapılan kazı çalışmaları sırasında tespit edilen figürinler ile kuzey yamacından ele geçen figürinlerin aynı karakterde olması bu figürinlerin kutsal alandan getirildiğini işaret eder. Bu anlamda Karantina Adasından ele geçen figürinler kutsal alan malzemesinin toplu halde görülmesi açısından ayrı bir önem taşımaktadır.
İlk Tunç Çağı'nda Batı Anadolu'da üç ayaklı mutfak kabının yayılımı ve gelişimi

Bu çalışmada, Batı Anadolu'da İlk Tunç Çağı'nda görülen Üç Ayaklı Mutfak Kaplarının gelişiminin belirlenmesi ve söz konusu kapların bölge prehistoryasındaki yerinin tanıtılması amaçlanmıştır. Batı Anadolu'da yapılmış olan kazı, yüzey ve sondaj çalışmalarından ele geçirilmiş malzeme içerisinde bulunan İlk Tunç Çağı'na tarihlendirilmiş üç ayaklı mutfak kapları ve ayak parçaları referans alınmıştır. Söz konusu malzeme mal ve biçim özelliklerine göre gruplara ayrılmış olup dönemsel gelişim ve yayılımına bakılmıştır. Ayrılmış olan gruplardan yola çıkarak Batı Anadolu İlk Tunç Çağı'nın pişirme kaplarına ve pişirmeye ait kültürel özelliklerine yorum getirilmeye çalışılmıştır. Bu bağlamda, Üç Ayaklı Mutfak Kapları ile beraber kullanılan ve pişirme ile ilgili olabilecek -kapak gibi- diğer form gruplarına da değinilmiş ve son olarak etnografik verilerden de yararlanarak İlk Tunç Çağı pişirme geleneği ile ilgili bir değerlendirme yapılmıştır. Batı Anadolu'da İlk Tunç Çağı'nın önemli form gruplarından bir tanesi olan Üç Ayaklı Mutfak Kapları pişirme geleneği ile ilgi önemli bilgiler vermesinin yanı sıra bölgede yer alan İlk Tunç Çağı yerleşmelerinin stratigrafilerinin çakıştırılmasında anahtar formlar arasında yer alır. Üç Ayaklı Mutfak Kapları İlk Tunç Çağı'nın başından itibaren Batı Anadolu'nun sahil kesiminde yaygınken İç Batı Anadolu'da ilk kez İlk Tunç Çağı II'nin son evresinde ortaya çıkar ve Erken İTÇ III'de tüm Batı Anadolu'da yaygın bir şekilde devam eder. Ocak kullanımına bağlı olarak Batı Anadolu'nun sahil kesiminde Geç İlk Tunç Çağı III ile birlikte pişirme kabı olarak kullanımı neredeyse bitmiştir ve yerini düz dipli küresel gövdeli çömleklere bırakmıştır. Ancak pişirmede farklı biçimlerde üç ayakların kullanımı devam etmiştir ve günümüzde bile örnekleri mevcuttur.
Tarsus sikkelerindeki mimari yapılar ve anıtlar

Tarsos'ta tespit edilen sikkelerin kataloglanması amacıyla yeterince çalışma yapılmıştır. Bu çalışmalara dayanılarak başlanılan tez çalışması içinde, Tarsos'ta tespit edilmiş mimari betimli sikkelerin, gruplandırılması ve incelenmesi amaçlanmış ve elde edilen bilgiler ışığında sikkelerde betimlenen mimari eserlerin cephe ve plan tamamlama önerileri yapılmıştır. Tarihçe bölümü geniş tutulup, şehrin detaylı bir tarihçesi hazırlanmıştır. Böylece sonraki bölümlerde yapılacak çalışma için tarihsel altyapı oluşturulmuştur. Tarsos'ta tespit edilmiş olan sikkeler dikkatlice taranmış, mimari betimli olanlar seçilmiştir. Mimari betimli sikkeler de kendi içlerinde üzerlerindeki yapı betimlerine göre gruplara ayrılıp incelenmiştir. Gruplandırılması yapılan malzeme, zaman olarak en erken M. Ö. 4 yy. Pers sikkeleri ile en geç M. S. 4 yy. Geç Roma sikkelerinden oluşmaktadır. Sikkeler üzerindeki betimler, tarihsel ve arkeolojik bağlamda değerlendirilmiş, betimlenen yapıların, neden sikkeler üzerinde betimlendiğinin cevabı araştırılmış, bu yapıları değerli kılan siyasi ve dini nedenler tespit edilmiştir. Bu bağlamda sikkelerde tespit edilen betimlerden özellikle Sandan Anıtı ve Donuktaş Tapınağı ile ilgili detaylı bir çalışma yapılmıştır. Sonuç itibariyle sikkelerden sağlanan veriler, diğer arkeolojik verilerle karşılaştırılarak cephe ve plan tamamlama önerileri yapılmıştır.
Dionysos Kültü, kökenleri ve anlamı üzerine bir inceleme

Dionysos, kültünün kökenleri ve taşıdığı anlam üzerine antik çağlardan bu yana birçok kuram geliştirilmiştir. Eski Yunan yazarları, Klasik Yunan dininin kalıplarına uymayan bu kültün, 'barbarlardan' alındığını savunmuşlardır. Dionysos kültü ile ilgili ilk bilimsel araştırmalar neticesinde de benzer bir sonuca varılmış, bu tapımın Thrakia kökenli olduğu iddia edilmiştir. Dionysos'un Yunan pantheonuna 'en geç giren ' tanrı olduğu düşünülmekteyken, 1950'li yıllardan itibaren keşfedilen arkeolojik belgeler sayesinde, bu kültün sanılandan daha eski olduğu ortaya çıkmıştır. Ayrıca Girit ve Yakındoğu'daki keşifler arttıkça bu kültün kökenlerinin de daha geniş bir coğrafyada aranması gerektiği anlaşılmıştır. Yine arkeolojik belgelerden elde edilen bilgiler sayesinde, Dionysos kültünün düşünülenden daha derin anlamlar içerdiği de görülmüştür. Bu çalışmada, tek bir coğrafi bölgeye odaklanılmadan, Dionysos kültüne katılmış unsurların menşei Akdeniz dünyasının tamamı gözetilerek incelenmiştir. Yine kültün belirli bir tarihsel dönemi baz alınmamış, oluşumundan sona erişme kadar genel evrimi gözden geçirilmiştir. vi
Roma Hamamı ve çevresinin yerleşim dokusunun günümüze değin bozunumunun saptanması

Roma hamamı, Ankara-Ulus Meydanından Yıldırım Beyazıt Meydanına giden, Çankırı Caddesi üzerindeki yolun solundadır. Tarihi Hamamın kalıntıları zamanımıza kadar gelmiştir. Çevresi duvarlarla çevrilerek müze haline getirilmiştir. Roma Devrinin görkemini taşıyan izlerle dolu kalıntılarından anlaşılacağı üzere, Antik Ankyra şehri zamanın en modern şehirlerinden biriydi. Roma Hamamı da o zamanın teknolojisi ile donatılmıştır. Soyunma yerleri, sıcak, soğuk ve ılık bölümler bugün hala belirgin olarak durmaktadır. Bu çalışmada, Roma Hamamı ve çevresindeki geçmişşten günümüze kadar olan mülkiyet ve topoğrafik durum incelenmiştir. Ayrıca bu alanda yer alan eski yollar ve sınırlar haritalar üzerinde gösterilmiştir. Roma Hamamı ve çevresine ait yükseklik değerleri, birbirlerine göre konumlan renklendirilerek çizilmiştir. Tüm haritalar sayısal hale getirilmiştir. Günümüz bilgisayar programlan kullanılarak hamamın bulunduğu alanın ve çevresinin sayısal arazi modelleri oluşturulmuş ve farklı meslek dallarının konulan ile ilgili çalışma yapmalan için kullanımlarına sunulmuştur.