turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Kartel parti modelinin ve modele yönelik eleştirilerin incelenmesi

Çalışma, siyasi parti evrim zincirinin son halkası olarak görülen kartel parti modelinin özelliklerini ve bu modele yönelik eleştirileri incelemeyi amaçlamaktadır. Çalışma betimleyici nitelik taşıdığı için dinamik bir literatür taraması içermektedir. Tarihsel karşılaştırma ve karşılaştırma yöntemlerinden faydalanılarak kartel parti modelinin diğer türlerle olan benzerlik ve farklılıkları açıklanmıştır. 1995 yılında Katz ve Mair tarafından yeni bir model olarak sunulan kartel parti; rekabetin sınırlanması, kamusal kaynaklara bağımlılık ve devletle iç içe geçme özellikleriyle karakterize edilen bir modeldir. Kartel parti modeli yeni bir model olarak ortaya konulduktan sonra birçok açıdan eleştiriye maruz kalmıştır. Koole, Detterbeck, Hopkin ve Kitschelt kartel partiyi çeşitli yönlerden eleştirmişlerdir. Kartel partiye yönelik eleştiriler beş temel kategori belirlenerek sistematik olarak incelenmiştir. Bu beş kategori; kartel parti kavramsallaştırılması, partiler arası rekabet, kamusal kaynaklara erişim, sivil toplum-devlet ve partiler arasındaki mesafe ve örgütsel düzeyde kartel parti eleştirileridir. Kartel partinin kavramsallaştırılmasına yönelik eleştiriler; kartel partinin yeni bir model olarak tanımlanmasının gereksiz olması, kavramın açıkça tanımlanmaması ve terimin ortaya konmasından önce de kartel parti özelliği gösteren partilerin bulunmasıdır. Rekabet temelinde kartel parti eleştirileri; oy stabilizasyonunun geçerli olmaması, yeni partilerin dışlanması argümanının çelişkiler içermesi, partiler arasındaki rekabetin azalmaması ve parti rekabetinin azalmasının kartel parti argümanlarıyla açıklanamayacağıdır. Kamusal kaynaklara erişim temelinde kartel parti eleştirileri; kamusal iletişim kaynaklarından tüm partilerin eşit olarak faydalanması, kitlesel iletişim araçlarının çeşitlenmesi ile kamusal iletişim araçlarının tekel niteliğini yitirmesi, kamusal finans yardımlarının partiler arasında eşitlik yaratması ve kamusal kaynakların partiler için yetersiz olmasıdır. Sivil toplum-devlet ve partiler temelinde kartel parti eleştirileri; ilişkilerin durağan bir çerçevede ele alınması, devlet ve partilerin yakınlaşmasının farklı reaksiyonlara neden olması, seçmen memnuniyetsizliği argümanının ampirik göstergelerle çelişmesi ve modelin ekonomi-politik temelden eksik olarak oluşturulmasıdır. Örgütsel düzeyde kartel parti eleştirileri; stratarşi değil federalizasyon koşullarının geçerli olması, partilerin üyelerinden tam anlamıyla kopmaması ve staratarşik örgüt yapısının istikrarsız olmasıdır. Bu çalışma, kartel parti modeli ve eleştirileri üzerine Türkçe akademik literatürdeki eksikliği gidermeye yönelik bir katkı sağlamayı amaçlamaktadır. Çalışmanın ana argümanı ise; kartel parti modeline yönelik eleştiriler dikkate alındığında, modelin önemine rağmen geliştirilmeye açık yönleri olduğudur.
Yakup Kadri Karaosmanoğlu'nun romanlarında siyasi yaşam

Yakup Kadri Karaosmanoğlu'nun romanları, içerdiği dönemin toplumsal-siyasalolaylarını yansıtan özellikler gösterir. Bu romanların çoğu bir tez içerir. Romanlarındaki bu özellik, Yakup Kadri'nin, bir dönüşüm geçirerek, Fecr-i Ati oluşumundan kopuşuyla, daha toplumcu bir düşünce tarzı kazandığı dönemlere denk düşer. Romanlarında, ön tarafta gördüğümüz olaygenellikle bir aşk öyküsü, bir aile dramıdır; ancak bu görünümün arkasında, daha büyük bir plan, toplumun genel yapısını yansıtan bir özellik görülür. Romanlara tek tek bakıldığında belli bir dönemin tespiti gibi görülebilir. Bu özelliklerine uygun olarak da, romanlar, kronolojik bir biçimde dizilebilmektedir. Bu kronoloji, YakupKadri'nin, yaşamında geçirdiği aşamalara göre biçimlenmiştir. Romanlar, yaşamındaki bu aşamaları yansıtır. Örneğin Yaban, Anadolu'da, Kurtuluş Savaşı sonrasında bir tetkik cemiyetindegörev yaptığı sırada yazdığı bir romandır; Bir Sürgün ise, Avrupa'da geçirdiği yıllar boyunca edindiği gözlemlere dayanır. Yakup Kadri'nin romanları, yazıldığı, tefrika edildiği, yayınlandığı dönemlerde geniş yankı uyandırmıştır. Romanlar yayınlandıktan sonra, bunlar etrafında başlayan tartışmalardikkatleri, dönemin siyasi yapısına, yakın tarihin politik özelliğine, toplumsal değişime çekmiştir. Romanlardaki olaylar ve karakterler dikkatle incelendiğinde, günümüzle örtüşecek manzaralartespit edilebilir. Bu nedenle romanlar, günümüzle bağlantı kurmaya olanak tanır. Bu bağlantı, romanların içerdiği tezlerin algılanabilmesiyle orantılı olarak güçlenecektir. Tezlerin ele alınış biçimi, günümüzle bağlantı kurularak takibi, önemli sonuçlar doğuracaktır. Örneğin Panorama romanının yazıldığı dönemdeki siyasi çeşitliliğin, çok partililiğinalgılanış biçimiyle, parti içi demokrasi kavramının değerlendiriliş tarzıyla günümüz arasında bir karşılaştırma yapmak, içinde bulunduğumuz dönemi değerlendirmek anlamında faydalı olacaktır. Yakup Kadri Karaosmanoğlu'nun romanlarının ele alındığı bu çalışmada, toplumsal ve siyasi yapıdaki değişim aşamalarının romanlardaki yansımaları izlenmiştir. Anahtar Sözcük: - Politik roman- Toplumsal Değişim
Elit kuramları çerçevesinde, ekonomik bir elit olarak Türk Sanayici ve İş İnsanları Derneği 'nin siyasal karar verme mekanizmaları üzerinde etkisi

Siyasal sistem içerisindeki ilişkilerin analizine yönelik literatürde farklı kuramlar bulunmaktadır. Bunlardan biri de kurucusu Pareto ve Mosca olan elit kuramıdır. Kurama göre; siyasal sistemdeki kararları alan ya da bu kararların alınmasında doğrudan etkisi olan kişiler iktidar elitleri olarak tanımlanmaktadır. İktidar elitleri işgal ettikleri statülere göre; siyasal elitler, ekonomik elitler, devlet elitleri, militarist elitler, aydınlar, ve medya elitleri olarak tasnif edilmektedirler. Bu çalışmada, gelişmekte olan demokrasiler için geçerli olabileceği düşünülen yeni bir tasnif kullanılmıştır. Bu tasnife göre; siyasal sistem içerisinde seçimle iş başına gelen siyasiler türel elitler olarak tanımlanmıştır. Bunların dışındaki iktidar elitleri ise statü elitleri olarak tanımlanmıştır. Bir devlet eliti olarak kabul edilen yargı elitleri de birer statü eliti olarak kabul edilmiştir. Bu tasniften hareketle çalışmada, Türkiye'deki türel elitler ile bir statü eliti olan ekonomik elitlerin arasındaki ilişkiler ve ekonomik elitlerinin genel profili analiz edilmeye çalışılmıştır. Yapılan çalışmada ekonomik elitlerinin kendilerini siyasal sistem içerisinde aktif birer aktör olarak gördükleri ve bunu meşru kabul ettikleri gözlenmiştir. Bu sonuca bağlı olarak, cumhuriyet tarihi boyunca ekonominin siyasete, siyasetin de ekonomiye müdahale ettiği gerçeği ortaya konulmuştur. Ekonomik elitler tam anlamıyla siyasetin içinde olmadığı fakat yöneticilerin ekonomik elitlerin desteğine ihtiyaç duyulduğu ifade edilmiştir. İktidarın elde ettiği başarının modern çağda ekonomik istikrar açısından değerlendirildiği düşünüldüğünde ekonomik elitlerin öneminin daha iyi anlaşılacağı dile getirilmiştir. Bu çerçevede çalışmanın birinci bölümünde elit kavramı ve elit türleri olan iktidar dışı elitler ve iktidar elitleri kavramları üzerinde durulmuştur. Kendi aralarında altı gruba ayrılan iktidar elitleri ayrı başlıklar halinde incelenmiştir. Çalışmanın ikinci bölümünde ise elit kuramcılarından olan Gaetano Mosca, Vilfredo Pareto, Robert Michels, Thomas Bottomore, Wright Mills ve Raymond Aron'a göre elit tanımı, kavramı, türleri ve deveranı ayrı başlıklar halinde ele alınmıştır. Yapılan çalışmanın üçüncü bölümünde ise Türk iş hayatında örgüt elitleri TÜSİAD örneği başlığı altında, TÜSİAD'ın kuruluşu ve kurulmasında etkin rol oynayan faktörlerin neler olduğu, amacı, üstlendiği misyon ve genel ilkeleri hakkında bilgi verilmiştir. TÜSİAD'ın yönetim yapısı, toplumsal ve sosyal alandaki etkinliği, ekonomiye olan katkıları ve çalışma alanları değinilen diğer konulardır. Yine çalışma kapsamında TÜSİAD bünyesinde yapılan eğitim, cinsiyet, sağlık, çevre ve lobi çalışmaları hakkında bilgi verilmiştir.
Sendika ve siyaset ilişkisinin gelir dağılımına etkisi: Türkiye ve Batı Avrupa örnekleri

Türkiye ve Batı Avrupa ülkeleri arasında gelir dağılımı ile sendika-siyaset ilişkisi açısından karşılaştırmalı tarihsel analizine girişilmiştir. Sendika ve siyaset ilişkisinin gelir dağılımına etkisi ve bu etkinin Türkiye ile Batı Avrupa ülkeleri açısından arz ettiği farklılıklar tartışılmıştır. Batıdaki işçi hareketleri içindeki belli başlı gelenekler ve bunların sendikalar ve siyasi partiler arasındaki kurumsallaşma sorunlarına bakış açıları incelenmiştir. Türkiye'de bu geleneklerin varlığı veya yokluğu tartışılmış, Türkiye'de sendika ve siyaset ilişkilerinin seyrettiği tarihsel mecra incelenmiştir. Gelir dağılımı teorilerinin uluslararası işbölümü ve ticaretle ilişkisi tartışılmış, Türkiye gibi az gelişmiş ülkeler gelir dağılımının ve buna bağlı olarak sendika-siyaset ilişkisinin niçin Batı'daki gelişmiş ülkelere göre farklılık arz ettiği araştırılmıştır.
Hükümet sistemleri ve siyasi partiler: Başkanlık, yarı- başkanlık ve parlamenter sistemler

Siyasal sistemin yapısını oluşturan hükümet sistemleri, bugün siyasal alanda en çok tartışılan konulardan birisi haline gelmiştir. Türkiye'nin de dahil olduğu dünyanın birçok ülkesinde zaman zaman yeterince siyasal istikrar sağlamadığı düşünülen hükümet sistemi uygulamaları, bu sistemleri uygulayan ülkeleri sistemde değişiklik yapma arayışlarına itmektedir. Bu çerçevede bu çalışmada, hükümet sistemi uygulamaları ile beraber parti sistemleri incelenmiştir. Parlamenter, başkanlık ve yarı başkanlık sistemi uygulamalarının örnekleri olarak Büyük Britanya, A. B. D. ve Fransa karşılaştırılmıştır. Türkiye'deki parlamenter sistemin tarihsel gelişimi anayasal süreçler içinde açıklanarak, parlamenter sistemin Türkiye'de nasıl uygulandığı, mevcut sistemin parlamenter sistemden ne derece uzaklaştığı tartışılmıştır. Son olarak Türkiye'deki hükümet sistemi tartışmaları siyasi partilerin yapısı ve parlamenter sistem arasındaki ilişki çerçevesinde değerlendirilmiştir.
David Easton'un siyasal sistem teorisi bağlamında Türkiye'de siyasal iletişim ve siyasal katılma

İDavid Easton'un Siyasal Sistem Teorisi Bağlamında Türkiye'de Siyasal İletişim Ve Siyasal Katılma ? isimli bu çalışma, Türk seçmeninin, oy verme davranışlarına etki eden faktörleri ve siyasal sisteme girdi sağlaması açısından sıklıkla yapmış oldukları siyasal katılma faktörlerini tahlil etmeye yönelik bir keşif çalışmasıdır. Bu çalışma, ikisi teorik biri alan araştırması olmak üzere üç bölümden oluşmaktadır. Birinci bölümde, siyaset kavramı, siyasal kültür ve siyasal kültürün kavramsallaştırılması, siyasal sistem kavramı, siyasal sistem kuramının ayırt edici özellikleri ve siyasal sistemlerde yapısall işlevselci kuram David Easton'un siyasal sistem kuramı bağlamında incelenmiştir. İkinci bölümde ise siyasal sistemlerde siyasal iletişim ve siyasal katılma kavramları analiz edilmiştir. Çalışmamızın son bölümünü ise metodoloji ve alan araştırması oluşturmaktadır. Alan araştırması Erzurum merkezde 15-29 Nisan 2009 tarihleri arasında 578 seçmen üzerinde tesadüfi örnekleme dayalı olarak yüz yüze gerçekleştirilmiştir. Alan araştırması sonuçlarına göre ise, Erzurum seçmeni oy verirken, partiye, aday imajına, medyaya, partinin ideolojisine ve menfaatlerine göre oy kullandıkları ve siyasal sisteme girdi sağlaması içinde, siyasal sisteme, siyasal eylem, siyasal ilgi siyasal kampanya aktiviteleri, siyasal üyelik ve salt oy kullanma faktörleri çerçevesinde katıldıkları görülmüştür.
Hindistan'da hakim parti sisteminin değişimi: Kurumsalcı bir analiz

Bu çalışmada kurumsallaşma çağında ortaya çıkan istikrarsızlıklar sonucu ülkelerin tecrübe ettikleri kurumsal gelişmeler incelenmek istenmiştir. Oldukça dinamik bir sosyo-politik yapıya sahip olduğu için de Hindistan örneği tercih edilmiştir. Bu kapsamda öncelikle Hindistan'daki ulusal parti statüsüne sahip olan siyasal partiler ele alınmış ve kurumsallaşma durumları değerlendirilmeye çalışılmıştır. Ardından Hindistan parti sisteminin kurumsallaşmasına bakılarak, siyasal parti kurumsallaşmasıyla ilişkisi yakalanmaya çalışılmıştır. Bu doğrultuda ülkede siyasal partilerin belli oranda kurumsallaşmalarına rağmen, parti sisteminin zayıf bir kurumsallaşma seviyesine sahip olduğuna ulaşılmıştır. Sonrasında ise kurumsallaşan siyasal partilerin yanında, zayıf kurumsallaşmış bir parti sistemine sahip olan Hindistan'daki kurumsal çıktılar analiz edilmeye çalışılmıştır. Bu yönde de çalışmada mevcut durumun geleneksel kurumların geri dönüşüne ve de gayri resmi kurumların yükselişine nasıl şahit olunduğu örnek olaylarla ispatlanmaya çalışılmıştır.
Sivil toplum kavramı çerçevesinde 28 Şubat süreci ve TÜSİAD'ın sürece bakışı

Sivil toplum kavramının tarihsel serüvenine bakıldığında, kavrama düşünürlerin farklı anlamlar atfettikleri görülür. Günümüzde de herkesin üzerinde uzlaştığı kesin bir tanımlama yapılamamıştır. Türkiye'de ise sivil toplum olgusu 1980 yılından sonra önem kazanmış ve yıllar içerisinde farklı yönlere evirilmiştir. 28 Şubat post-modern darbesinde de bu farklılaşma kendisini göstermiştir. 28 Şubat süreci ise Refah yol'un kuruluşu ile başlamış ve Sincan olayı, Başbakanlıktaki iftar yemeği, taksime cami projesi gibi olaylar çerçevesinde tırmanmıştır. Nihayet 28 Şubat 1997 Milli Güvenlik Kurulu toplantısında alınan kararlar ile sonuçlanmıştır. Bu kararlar çerçevesinde ilk kurulduğunda gizli bir yapılanma olarak oluşturulan ve sonrasında ifşa olan Batı çalışma Grubu adı altında gizli örgütlenme oluşturulmuş, başörtülü bayanların eğitim özgürlükleri ellerinden alınmış, ordudan ihraç edilen subaylar örneğinden anlaşıldığı üzere kimilerinin çalışma özgürlükleri ellerinden farklı gerekçelerle alınmıştır. Bunların dışında bu sürecin ekonomik yansımaları olmuş, ülkenin ekonomik menfaatleri açısından olay ele alındığında sermaye sahiplerinin bir kısmı ötekileştirilerek ülke menfaatlerine ters uygulamalarla karşılaşılmıştır. Bir sivil toplum kuruluşu olarak 1971 yılında kurulan TÜSİAD'ın kuruluşundaki ana hedef sektörün düşüncelerini daha rahat bir şekilde yöneticilere duyurmak ve bunun yanında üyelerinin menfaatlerini kollamaktı. Ancak gün geçtikçe büyüyen ve ekonomik gücü arkasına alan bu kurum, sadece bu amaçla kendisini sınırlı görmemiş ve ülke siyasetinde söz söyler duruma gelmiştir. Bu çerçevede dernek tarafından farklı zamanlarda hazırlatılan raporlar ve süreli yayınlar aracılığıyla siyasi meselelere yaklaşımlarını da öneriler şeklinde dile getirmişlerdir. Özellikle 1997 yılında hazırlatılan ve demokrasinin nasıl daha da güçleneceği üzerine öneriler içeren rapor, tepkilerin ardından bir kısım üyeler tarafından reddedilmiş, Tüsiad'ın görüşlerini yansıtmadığı öne sürülmüştür. Rapor TÜSİAD'ın demokrasi anlayışını yansıtmakla beraber, 28 Şubat sürecine gelindiğinde raporda yansıtılan demokrasi anlayışının aynı kararlılıkla savunulamadığı söylenebilir.
Social democratization of Republican Peoples's Party and universal social democratic principles

Sosyal demokrasi, Cumhuriyet'in kurucu partisi olan Cumhuriyet Halk Partisi'nin, 1960'ların ortasında resmen benimsemesiyle doğmuş, Türkiye için yeni sayılabilecek bir ideolojik kavramdır. Nitekim CHP, 1965 yılında politik olarak 'ortanın solu'nda yer aldığını ilan ederek siyasal hayatımızda sosyal demokrat bir blok inşa etmeye çalışmaya başlamıştır. Tezimizdeki temel motivasyonda, CHP'nin sosyal demokrasinin evrensel değerleriniyansıtıp yansıtmadığını irdelemektir. Bu bağlamda, evrensel sosyal demokrat değerler temelinde Türkiye sosyal demokrasisinin tutarlı bir söyleme ve pratiğe sahip olup olmadığı ve bunun bilimsel ve politik olarak sosyal demokrat olarak nitelenip nitelenemeyeceği, tez çalışmasındaki destekleyici motivasyonlar olmuştur. Çalışmamızda, CHP'nin içkin olduğu tarihsel kurucu ve Kemalist değerlerin, evrensel sosyal demokratlardan daha baskın ve güçlü olduğu verilerle desteklenmiş ve bu realiteninyarattığı gerilimin, CHP'nin sosyal demokrasiye evrensel sosyal demokrat değerler temelindeevrilmesine bir engel oluşturduğu gösterilmiştir.
The military in Egypt (1798-2013): The genealogy of the militant functional group in the secular age

Bu tez modern emperyal güce direnişi sorunsallaştırmaktadır. İşlevsel bir zümre olan Mısır ordusunu ele alarak, ordunun Batı denetim matrisinin önemli bir muhafızı olduğunu tartışmaktadır. Batı Avrupa literatüründeki sivil-asker ilişkilerini gözden geçirdikten sonra bu tez şu sonuca varmaktadır: bu literatür tarihsel açıdan anakronik, sosyolojik açıdan demode, politik açıdan anlaşılmaz bir literatürdür. Bu tez, 2013 askeri darbesinin, geç 17. yüzyıl ve 18. Yüzyıla kadar geriye yaslanmadan anlaşılmayacağını tartışmaktadır. . Bu nedenle, bu tez 1798'daki Fransız emperyal işgalinden itibaren askeri zümrenin soyağacını dört aşamada tetkik etmektedir. İlk olarak, modern disipliner güç Mısır'a yerleştirilmiş, paradigma değişikliğiyle birlikte İslam bir referans çerçevesi olarak yerinden edilmiştir. Buradan itibaren Mısır seküler dönemine girmiş ve yönetici elitler Mısır'ın tek işlevsel zümresi olmuştur. İkinci olarak, İngiltere'nin işgali Mısır'ı tamamen Osmanlı Devleti'nden ayırarak ve seküler ılımlı bir milliyetçilik yarattığı Mısır'da bölgeselleştirilmiş kurumlarıyla ayrı bir bölge kurarak İngiltere, Fransa'nın misyonunu devam ettirmiştir. Ancak, Kahire Yangını vakıası kolonyal bir tarzda kurulan devletin başarısızlığının sinyallerini vermesine rağmen, üçüncü aşamada Amerika destekli Nasır'ın darbesi Cromer'in bozulan otomanonunu onarmış ve yeniden uygulamaya koymuştur. Nasır sosyal organizasyon için bir yapı olan kolonyal şekilde inşa edilmiş ulus devlete sıkı sıkıya tutunmuş ve uyguladığı zulümlerle Mısırlıları 'Sefiller'e dönüştürerek sürekli olarak Cromer'in otomanonunu ikame etmeye çalışmıştır. Dördüncü olarak, bu tez Cromer'in otomatonun Amerikan yeniden oryantasyonu ile ilgilenmektedir, niçin gizli CIA-Nasır ilişkisi kör bir Amerika-Mısır stratejik ilişkisine dönüştü, Mısır askeri ve ekonomik açıdan nasıl Amerika'ya bağlandı, Amerika'nın subay cumhuriyetinin kurulmasındaki rolü, bu subayların ekonomik imparatorluğu nasıl kuruldu ve onların işlevsel zümresi izolasyon ve sızma vasıtasıyla kurulmuştur.
Rusya İmparatorluğu'nda Anayasal Demokrat Partisi'nin milliyetler politikası (Kadet Partisi 1905-1917)

Batılı temel değerlerinden yoksun olan Rus liberalizmi II. Katerina döneminden itibaren Rus toplumunu etkilemeye başladı. 19. yüzyılda Slavsever ve Batıcı entelijansiya arasındaki ideolojik tartışmalar Rus liberalizmini geliştirdi. İktidara hükmedenler, dvoryanlar ve entelijansiyanın reformist ve reaksiyoner tutumları liberal kimliklerini belirledi. II. Nikola döneminde sosyalist fikirler içeren Yeni Liberalizm akımı, Rus liberalizmine demokratik değerler taşıdı. Bu akımın sonucunda 1902- 1905 yılları arasında Osvobojdeniye Hareketi'nden iki liberal birlik doğdu. 1903 yılında kurulan Osvobojdeniye Birliği ve Zemstvo Üyesi Anayasacılar Birliği 1905 yılında Kadet Partisi'nin kuruluşunda etkin rol oynadılar. Kadet Partisi, diğer belli başlı Rus liberal partilerinden farklı olarak Rusya İmparatorluğu'nun milliyetler meselesinin çözümünde 'bölgesel otonomi' ve 'kültürel özerklik' haklarını parti programlarına koyarak milliyetlerin büyük ölçüde desteğini kazandılar. Ancak ilk iki Duma'da yasama önceliğini bireysel hak ve hürriyetleriyle ilgili yasa tasarılarına vermeleri, bu yasama faaliyetlerinin sonuçsuz kalması, 3 Haziran 1907 seçim sisteminin yeni Duma'ya aşırı sağ ve milliyetçi unsurları sokması, parti milletvekili sayısının azalması ve parti içerisinde sağ liberal kanadın milliyetlerle ilgili yasama faaliyetlerinde farklı düşünmesi partinin milliyetlerle ilgili tutumunu etkiledi. Birinci Dünya Savaşı'nın başlamasıyla partiye milliyetçi bir hava hakim oldu ve programındaki milliyetler meselesinin çözümü ikinci plana itildi. 1917 Şubat İhtilali'ne kadar böyle devam etti. Çalışmada, Kadet Partisi'nden önce gelişen Eski ve Yeni Liberalizm arasındaki farklar ve etkileşimler, Osvobojdeniye hareketinin özellikleri, liberal birliklerin program çalışmaları ve milliyetlerle ilişkileri, Kadet Partisi'nin kuruluş şartları ve nihai programı, parti programının yasama faaliyetlerine yansıması ve sonuçları incelenmiştir.
Siyasal istikrar ve hükümet sistemleri ilişkisi

Bu çalışma, başkanlık, yarı-başkanlık ve parlamenter sistemlerden herhangi biri ile İstikrar arasında her zaman ve mekanda zorunlu olarak pozitif ya da negatif bir korelasyonun var olmadığını vurgulamaktadır; çünkü her toplumun farklı tarihsel, toplumsal ve kültürel bir bağlamı/gerçekliği vardır. Bu çalışmanın amacı, hükümet sistemlerine yönelik olumlu ve olumsuz görüşlerin bir derlemesini sunmanın yanı sıra, mezkur üç hükümet sisteminin de dünyadan bazı örneklerine bakarak her bir hükümet sisteminin siyasal istikrar ile olan ilişkisini tespit etmektir. Bu amaç doğrultusunda gerekli verileri toplamak için genel bir literatür taraması yapılmıştır. Toplanan veriler kategorize edilerek analizi yapılmış ve herhangi bir hükümet sisteminin tek başına istikrarı temin edemediği gibi, istikrara olan katkısının zaman ve mekandan bağımsız olamayacağı sonucuna varılmıştır. Hangi hükümet sisteminin nasıl bir toplumsal yapıya uygun olduğu, dolayısıyla o toplumsal yapıda istikrarı sağlayabileceğini, ancak toplumların tarihsel, toplumsal ve kültürel bağlamı araştırmaya dahil edilerek anlaşılabilir.
Ortaçağ Avrupasındaki karanlık feodalizmin iktisatla aydınlanışı

Bu çalışmada Avrupa sosyal tarihinin en önemli siyasi kavramı olan feodalizmin; Ortaçağ döneminde oluşum nedenleri, dönemin konjonktürel yapısı içerisindeki rolü incelenmektedir. Bu konjonktür içerisinde, toplum belirli sınıflara ayrılmıştır. Toplumun üst katmanını oluşturan asiller ticaret gibi faaliyetlerle uğraşmış, toprak kazanılmasını sağlayan savaşçılar toplumda önemli mevkilere sahip olmuştur. Korunmasız olarak yaşayan halk, çevresi kalelerle çevrili kale-kentlere yerleşerek korunmacı bir sosyal hayata geçiş yapmıştır. Toplumun hizmetkarı olan köleler sefalete ve işkencelere maruz kalmış, toplumun dua edenleri olan ruhban sınıfı ise Kilise faktörü ile ekonomik ve sosyal hayatı yönlendiren unsur haline gelmiştir. Kilise, sorgulanamayan dogmatik inançlar ile toplumu belirli sınırların içine almıştır. Ekonomi artan oranlı bir eğilim ile üretim aşamasına geçmişştir. Üretilen mallar pazarlanmaya başlanarak panayırların ve han kültürlerinin ilk tohumları atılmıştır. Bu araştırmada, tarihçiler ve iktisatçılar tarafından karanlık olarak adledilen çağın iktisadi yöntemler ile aydınlanışı ve bir devrin kapanışı analiz edilmeye çalışılmıştır.
Türkiye'de Koalisyon Hükümetlerinde Doğru Yol Partisi (1991-1997)

23 Haziran 1983 tarihinde kurulan Doğru Yol Partisi, vetolar nedeniyle 1983 milletvekili seçimlerine katılamamış; 29 Kasım 1987 milletvekili genel seçimlerinde %19. 1 oyla 59 milletvekili ile TBMM'de 3. Parti olarak temsil edilmiştir. 1989 yerel seçimlerinde ise % 25 oy oranıyla SHP'nin ardından 2. sıraya yükselmiştir. DYP, Turgut Özal'ın 9 Kasım 1989 tarihinde cumhurbaşkanı olmasının ardından 20 Ekim 1991 tarihinde yapılan erken genel seçimler sonucunda %27. 0 oy oranıyla ve 178 milletvekili ile birinci parti olarak meclise girmiştir. Ancak tek başına iktidar olabilmek için 226 milletvekiline ihtiyaç duyulduğundan koalisyon hükümetleri zorunlu hale gelmiştir. DYP lideri Süleyman Demirel koalisyondaki tercihini uzun yıllar siyasi rakibi olan Erdal İnönü'nün genel başkanı olduğu SHP'den yana kullanmış, bu koalisyon Özal'ın ölümüne kadar devam etmiştir. Özal'ın ölümünden sonra Demirel'in cumhurbaşkanı olması nedeniyle Tansu Çiller DYP genel başkanlığına seçilmiş, Erdal İnönü de SHP genel başkanlığı koltuğunu Murat Karayalçın'a devretmiştir. DYP-SHP koalisyonu bu dönemde de devam etmiş, 14 Şubat 1995 tarihinde SHP'nin CHP çatısı altında birleşmesiyle koalisyonun adı DYP-CHP olarak değişmiştir. 1995 genel seçimlerinden oy oranına göre üçüncü (%19.2), milletvekili sayısına göre ikinci (135) parti olarak çıkan DYP önce ANAP ile koalisyona gittiyse de iki ay ömrü olan bu hükümetten sonra 28 Haziran 1996 tarihinde Refah Partisi ile koalisyon hükümeti kurmuştur. Bu koalisyon da fiilen 28 Şubat 1997 tarihinde, hukuken ise 18 Haziran 1997 tarihinde son bulmuş ve bu tarih itibariyle DYP muhalefette yer edinmiştir.