turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Tarih boyunca Farsça-Türkçe sözlükler

Tarih Boyunca Farsça-Türkçe Sözlükler' konulu bu tez çalışmasında, başta Anadolu olmak üzere muhtelif sahalarda yazılmış Farsça-Türkçe, Türkçe-Farsça ve bu iki dilin yer aldığı sözlükler tespit edilmiş ve değerlendirilmiştir. Tespit edilen sözlükler, I. Anadolu sahası, II. İran, Azerbaycan, Hindistan' ve diğer sahalar olmak üzere iki başlık altında toplanmış ve kronolojik sıraya göre tanıtılmıştır. Çalışmada, Anadolu'da yazılmış 105'i mensur, 32'si manzum, toplam 137 sözlük aynntıiı bir şekilde incelenmiş; diğer sahalarda yazılmış, çoğunluğu manzum olan Türkçe-Farsça sözlükler, kaynaklardan derlenen bilgiler ışığında tanıtılmıştır. Sözlükler tanıtılırken, müellifler hakkında lüzumlu bilgiler aktarılmış ve bibliyografya verilmiştir. Değerlendirmelerde; sözlüğün adı, telif tarihi, yazılış amacı ve kim adına yazıldığı hususunda bilgiler verilmiş; sözlüğün tertibi, muhtevası, kaynakları ve eser üzerinde yapılmış çalışmalar belirtilmiştir. Tanıtımların sonunda, yazma sözlüklerin tespit edilebilen nüshaları, eski harflerle basılmış sözlüklerin de matbu nüshaları kaydedilmiştir. Çalışmanın giriş kısmında Arap, Fars ve Türk leksikografisi üzerinde durulmuş, bu dillerde yazılmış ilk lügatlerin yazılış amaçlan, muhtevaları ve tertipleri hakkında bilgi verilerek, sözlüklerin tertibinde takip edilen usuller incelenmiştir. Birinci bölümde, Anadolu'da yazılmış sözlükler kaynak alınarak Anadolu'da Farsça'nın öğretilmesine dair faaliyetlerden bahsedilmiştir. Anadolu'da telif edilmiş sözlükler, şekil, tertip, muhteva, dil grupları ve yazma-matbu oluşlarına göre gruplandırılmış ve bu sözlükler, ad ve müellifleri ile birlikte listeler halinde sunulmuştur. Bu çalışmayla her iki dil arasındaki lisanı münasebetler ortaya konulmaya çalışılmış ve Türk dili ve leksikografisi açısından önem taşıyan bu sözlüklerden her biri üzerinde yapılacak çalışmalara da zemin hazırlanmıştır.
Fransa'da yaşayan iki dilli Türk çocuklarına öz düzenleyici öğrenme stratejileriyle Türkçe öğretimi

Bu araştırmada Fransa'da yaşayan iki dilli Türk çocuklarına ana dillerini ve kültürlerini öğretmek amacıyla yürütülen Türkçe ve Türk Kültürü dersinde yapılan öğretim etkinliklerinin öz düzenleyici öğrenme stratejileriyle desteklenmesi amaçlanmıştır. Araştırma Fransa'nın Normandiya Eyaletinde bulunan Orne Bölgesine bağlı Flers şehrinde Türkçe ve Türk Kültürü dersine devam eden 12 ve 13 yaşındaki 34 öğrenci ile yürütülmüştür. Bu araştırma karma yöntemin açımlayıcı deseniyle modellenmiştir. Fransa'da 2014- 2015 eğitim-öğretim yılında yarıyıl tatili ile bahar tatili arasındaki 7 hafta boyunca yapılan bu çalışmada, deney grubunda uygulanan normal öğretimle beraber öz düzenleyici öğretim stratejileri kullanılmış, kontrol grubuna ise herhangi bir müdahalede bulunulmamıştır. Araştırmada veri toplama aracı olarak, öz düzenleyici öğrenme stratejileri ölçeği, Türkçe dersi tutum ölçeği, akademik başarı testi ile öğrenci görüşme formu kullanılmıştır. Bu araştırmada elde edilen sonuçlara göre öğrencilerin öz düzenleyici öğrenme stratejilerini kullanmasında, Türkçe dersi tutumlarının gelişmesinde ve akademik başarılarının artmasında deney grubu lehine anlamlı farklılık bulunmuştur. Deney grubu öğrencileri ile gerçekleştirilen görüşmelerde ise yapılan deneysel uygulamanın öğrenme üzerinde etkili olduğuna, Türkçe öğrenmeyi eğlenceli hale getirdiğine, öğrencilerin derse karşı motivasyonlarını, öz güvenlerini ve Türkçe dersine çalışma sürelerini artırdığına yönelik sonuçlar elde edilmiştir.
İbni Haldun' un devlet anlayışında toplumun yeri ve önemi

Yılmaz, Gülşah, 'İbni Haldun'un Devlet Anlayışında Toplumun Yeri ve Önemi' Yüksek Lisans Tezi, Kırıkkale, 2019 Yaratılıştan günümüze değin insan öğrenerek, kendisinden önce yaşayan insanların, toplumların, devletlerin tecrübelerinden yararlanarak hayatını idame ettiriyor. Doğan bir insanın nasıl ki tek başına büyüyebilmesi, hayatını idame ettirebilmesi mümkün değilse devletin de oluşabilmesi için toplumun büyümesi gerekiyor. Bu çalışma da bireyken toplum denen yapıya nasıl geçildiği, toplumun nasıl oluştuğu, oluşum sürecinde toplumun geçirdiği dönüşümler ele alınmaktadır. Toplumsal yapının oluşması, nüfusun artması ile bir üst aşama olan devletin kuruluşu ve toplumun devletin kurulmasındaki rolü, devlet yapısını toplumun nasıl etkilediği İbni Haldun'un düşünceleri çerçevesinde anlatılmıştır. Kendi devrinde öncü bir rol çizen İbni Haldun fikirleriyle günümüze de ışık tutan bir düşünürdür. Kuzey Afrika da yaşayan Haldun, 14. yy. İslam düşünürlerindendir. Gençliğinden itibaren yönetim kademesine yakın olmuş, devlet işleyişini, bürokrasiyi gözlemleme şansı bulmuştur. Şüphesiz ki İbni Haldun'un gençliğinden itibaren edindiği bu tecrübeler geniş bir düşünce dünyasına sahip olmasına katkı sağlamıştır. Yaşadığı süre zarfında birçok seyahatte bulmuş, çeşitli devlet görevlerinde rol oynamış, çağını gözlemleyen ve bunları çağdaşlarından ve o zamana kadar gelmiş düşünürlerden farklı bir biçimde ele almıştır. Haldun kendi çağından farklı olarak en ideali, olması gerekeni değil; olanı incelemiş, tarihe katkı sağlarken bilimsel bir bakış açısıyla yaklaşmıştır. Düşünür, rivayetlerden değil gözlemlerinden yola çıkarak oluşturduğu çalışmalarında bilimsel bir yol izlemiştir. Kendi dönemine kadar izlenen hikayeci tarih anlayışından sıyrılmış ve olayları hikaye yoluna gitmeden doğrudan anlatma yolunu tercih etmiştir. İbni Haldun'un düşüncelerini genel bir bakış açısıyla ele aldığımızda düşünürün, tarihin tekerrür ettiğini savunduğunu görürüz. Düşünüre göre toplum, yapısına göre oluşur ve yaşadığı iklimden, coğrafyadan etkilenerek şekil alır. Canlı bir organizma olarak kabul ettiği devletin belli bir ömre sahip olduğunu savunmuştur. Bireyi, toplumu önemsemiş, olandan yola çıkarak analizlerini bu çerçevede yapmıştır. Bu çalışmada İbni Haldun'un düşünce yapısı çerçevesinde topluma ve devlete bakış açısı değerlendirilmeye çalışılmıştır. Çağının önünde olan düşünürün günümüze ışık tutan görüşlerine yer verilmiş, kendi döneminde ele aldığı 'devlet', 'toplum' kavramları ve bu iki kavram arasındaki ilişki karşılaştırmalı olarak tartışılmıştır.
Gelişmekte olan bir ülkede temiz siyasetçi örneği: Adnan Kahveci

Türkiye Cumhuriyeti, Turgut Özal ile birlikte büyük bir değişim ve dönüşüm yaşamıştır. Ekonomi başta olmak üzere, siyasi ve sosyal alanda da büyük değişimlerin varlığı göze çarpmaktadır. Bu dönemde gelişmekte olan bir ülke konumunda bulunan Türkiye'nin gelişimine katkıda bulunan kişilerden biri de Adnan Kahveci'dir. Bu çalışmada Adnan Kahveci'nin proje ve çalışmaları temel alınarak, Türkiye'nin gelişimi için yaptıkları irdelenmeye çalışılmıştır. Adnan Kahveci'nin söz konusu proje ve çalışmalarının hangi saiklerle yapıldığı anlaşılmaya çalışılmış ve böylelikle de bir Adnan Kahveci portresinin oluşturabilmesi amaçlanmıştır.
Nationalist conservatism and its enemies: Communists, jews, donmehs and free masons in Büyük Doğu, Serdengeçti̇ and Sebi̇lürreşad

Bu çalışma, günümüz Türkiye'sinde sağ siyaset üzerinde hala etkisini devam ettirdiğini gözlemlediğimiz milliyetçi muhafazakar söylemdeki düşman temsillerini ele almaktadır. Çalışmanın temel amacı, milliyetçi muhafazakar söylemde Türk milletinin karşısında düşmanlaştırılan komünistlere, Yahudilere, Dönmelere ve Masonlara dair nasıl bir tablo çizildiği ve ortaya çıkan bu düşman tablosunun milliyetçi muhafazakar söylem açısından nasıl bir işleve sahip olduğuna yanıt aramaktır. Bu amaçla çalışmada, Necip Fazıl Kısakürek, Osman Yüksel Serdengeçti ve Eşref Edib Fergan'ı kapsayan milliyetçi muhafazakar entellektüel figürlerin söylemi ile milliyetçi muhafazakar çizgide yayın yapmış olan Büyük Doğu, Serdengeçti ve Sebilürreşad dergileri incelenmektedir. Çalışmada ortaya atılan temel argüman, komünistleri, Yahudileri, Dönmeleri ve Masonları Müslüman Türk milletinin refahı ve saadeti önünde birer engel olarak resmeden milliyetçi muhafazakar söylemin, onları toplumsal antagonizmaların baş aktörleri olarak temsil ettiğidir.
Demokratik toplumun oluşumunda medyanın rolü

Günümüz toplumlarının tabi olmak istediği yönetim biçiminin demokrasi olduğu kuşkusuzdur. Medyanın, günümüz toplumlarının zihin oluşumları, kültürel ve siyasal yapıları üzerinde azımsanmayacak etkisinin olduğu da apaçık bir gerçektir. İdeal bir yönetim tarzı olan demokrasiyi maksimize etmek için en önemli araçlardan birisi olan medyanın rolünü tartışmak bizim bu çalışmamızın temel amacıdır. Bu amaç doğrultusunda çalışmamızın birinci bölümünde; demokrasi kavramını tanımladık ve demokrasinin gelişimini inceledik, ikinci bölümde; medyanın tanımı ve işlevleri üzerinde durduktan sonra, üçüncü bölümde; medya demokrasi ilişkisinde medyanın nasıl yapılanması gerektiği ve demokratik toplumda medyanın işlevlerinin nasıl yapılandırılacağı sorunlarına dikkat çekerek, medya ve demokrasi kavramlarını ilişkilendirmeye çalıştık. Sonuç bölümünde ise çalışmamızda varılan kanaatlere dikkat çekerek demokratik toplumun oluşumunda medyanın rolünü değerlendirdik.
1931 genel seçimleri ve parti-devlet birlikteliği yönündeki gelişmeler

Osmanlı Devleti'nde Müslüman halkın yönetime katılıp seçimle tanışması ilk olarak Tanzimat döneminde Muhassıllık Meclisleri sayesinde başlamıştır. Ancak Tanzimat dönemine girilmesi sonrası da devam eden modernleşme sürecinde 1876'ya gelindiğinde Padişah olan II. Abdülhamit Meşrutiyeti ilan etmek zorunda kalmıştır. Meşrutiyetin ilanıyla birlikte Osmanlı'da yönetimde ilk defa halkın temsilcilerinden oluşan bir meclis ortaya çıkmıştır. Ancak kısa süren bu deneyim II. Abdülhamid'in 1877 -78'de Osmanlı Rus savaşı sürerken meclisi feshetmesiyle uzun bir kesintiye uğrayacaktır. 33 yıl süren II. Abdülhamit iktidarında 1908 yılına gelindiğinde Padişah tekrar Meşrutiyeti ilan etmek zorunda kalacaktır. Böylece II. Meşrutiyet dönemi başlayacak ve ülke daha önceden alışık olmadığı bir siyasi parti mücadelesini yaşayacaktır. Ayrıca bu dönemde Padişahın yetkilerine bir takım anayasal sınırlamalar getirilerek, gücü denetim altına alınacaktır. Osmanlı tarihinde Meclis-i Mebusan için çok sayıda seçim yapılmış ve siyasi çalkantılarda eksik olmamıştır. II. Meşrutiyet döneminde devlet birçok savaşa girecek ve neticede I. Dünya Savaşı'nı kaybederek toprakları işgale uğrayacaktır. Mustafa Kemal Paşa'nın liderliğinde vatan topraklarını işgalden kurtararak başarılı bir mücadele veren Türk milleti işgal altındayken Meclis-i Mebusan yerine kurmuş olduğu Türkiye Büyük Millet Meclisi ile Cumhuriyeti ilan edecektir. Türkiye Cumhuriyeti döneminde Osmanlı'dan miras alınan demokratik tecrübenin üstüne çok daha fazlası koyulmuştur. Siyasi, ekonomik, sosyal alanlarda yapılan devrimlerle Türk toplumu çağdaş uygarlık seviyesine çıkartılmaya çalışılmış ve olumlu sonuçlar elde edilmiştir. Toplumun modernleştirilmesi devam ederken demokratik bir sistemin yerleştirilmesi içinde çalışılmaya devam edilmiştir. Cumhuriyetin ilk yıllarında kurulan Terakkiperver Cumhuriyet Fırkası sonrası yaşanan Şeyh Sait İsyanı ve Takrir-i Sükun dönemine girilmesinden sonra demokratik gelişme sekteye uğramıştır. Ancak demokrasi idealinden vazgeçmeyen Atatürk 1930 yılına gelindiğinde tekrar çok partili düzene geçiş denemesi yapmıştır. Bu amaçla kurulan Serbest Cumhuriyet Fırkası ile bir belediye seçimlerine gidilmiş, fakat istenen siyasi ve toplumsal şartların henüz çok partili hayata imkan vermediği görüldüğünde bu denemede sonlandırılmıştır. Başarısız SCF girişiminden sonra 1931 yılına gelindiğinde Atatürk tespitleri sonucu çalkantılı geçen 1930 yılının ardından bir genel seçime gidilmesini gerekli görmüştür. Yakın çevresiyle aldığı karar sonucu meclis yenilenmiştir. Yeni mecliste farklı seslerin olmasına özen gösterilmiş ve bu amaçla bağımsız adaylar kendilerine yer bulmuşlardır. Böylece Türkiye'nin çoğulcu bir meclise sahip olması için kademeli bir geçiş benimseniyordu. 1931 yılında yapılan seçimlerden sonra yaşanacak olan dönemde Takrir-i Sükun kanununun ardından oluşan daha liberal ortam yerini devletçi bir anlayışa bırakmaya başlayacaktır. Atatürk ılımlı devletçi kanadı temsil ederken İsmet İnönü ve parti genel sekreteri Recep Peker katı devletçilik anlayışını savunmuştur.
Cumhuriyet Halk Partisi'nin Kıbrıs politikası

1950'lerde uluslararası gündeme gelen Kıbrıs sorunu bu dönemden itibaren yaşanılan birçok tarihsel gelişmeyle şekillenmiş, çözümsüzlüğünü günümüze kadar devam ettirmiştir. 1983'te Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti'nin kurulmasından sonra adada ayrı iki yönetim ortaya çıkmış, bu gelişmeden sonra da iki farklı yönetimin tek bir çatı altında birleştirilmesi için görüşmeler günümüze kadar sürmüştür. Kıbrıs sorunu, açık denizlerde doğalgazın keşfiyle ise farklı boyutlara ulaşmıştır. Kıbrıs sorununun ortaya çıktığı süreçte, Soğuk Savaş koşulları gereği aktif bir politika belirlemeyen Cumhuriyet Halk Partisi yönetimi Yunanistan ile olan ikili ilişkilerin ve bölgesel barışın zedelenmemesi için Kıbrıs konusunun Türk kamuoyunda tartışılmasına engel olmuştur. 1961 yılında iktidar olan İnönü hükümetleri döneminde ise Kıbrıs konusu milli bir meseleye dönüşmüş, sorunun büyümesi üzerine adaya askeri harekat girişiminde bulunulmuştur. İnönü hükümetlerinin Kıbrıs konusundaki hassasiyeti, Başbakan Bülent Ecevit'in koalisyon hükümeti döneminde de devam etmiştir. Ecevit, adaya Barış Harekatı'nı düzenleyerek, Kıbrıs sorununun çözümü noktasında Türk tarafının temel tezi olan taksim tezine zemin hazırlamıştır. Nitekim 1975 yılında Kıbrıs Türk Federe Devleti'nin kurulması, 1983 yılında Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti'nin kurulması taksim tezinin hayata geçirilmesi hususundaki en önemli adımlardır. İnönü hükümetleri ile şekillenmeye başlayan Cumhuriyet Halk Partisi'nin Kıbrıs politikasında önemli test noktalarından birisi de Annan Planı olmuştur. Planı, Kıbrıs davasından taviz olarak değerlendiren Cumhuriyet Halk Partisi, Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti'nin bağımsızlığından yana tavır takınmıştır. Bu çalışma Cumhuriyet Halk Partisi'nin Kıbrıs politikasının evrimleşme sürecini Kıbrıs sorununda meydana gelen gelişmelerle paralel bir şekilde inceleyecektir.
Rize'de siyasi hayat (1946-1980)

Rize, Türk siyasi tarihinde önemli bir konuma sahiptir. Türk siyasetinde önemli ve etkin rol oynamış şahsiyetlerin bir bölümü Rize'den yetişmiştir. Rize siyasi hayatımıza 2 başbakan ve hükümette görev yapmış pek çok vekil kazandırmıştır. Bu çalışmada Türkiye'nin çok partili hayata geçmişş olduğu zamandan, 12 Eylül darbesine kadar geçmişş olan sürede Rize'deki siyasi faaliyetler, Türkiye'de yaşanmış olan genel siyasi olay ve faaliyetlerle desteklenerek anlatılmıştır. 1946 yılından başlayarak Rize'de yaşanmışsiyasi faaliyetler detaylıca ele alınmıştır. Yaşanan seçimler, halk oylamaları, parti kongreleri, siyasilerin bölgeye yapmış oldukları ziyaretler ayrıntılarıyla sunulmaya çalışılmıştır. Rize tarihinden kesitler sunulurken aynı zamanda memlekette yaşanan gelişmeler de eş zamanlı olarak aktarılmıştır. Bu çalışma ne tam bir yerel tarih ne de tam bir Türk siyasi tarihidir. Bu iki olgunun harmanlanmasıyla ortaya çıkmış bir eserdir. Çalışma 3 bölümden oluşmaktadır. İlk bölümde çok partili hayata geçiş sürecinden 27 Mayıs darbesine kadar Rize'de ve tüm Türkiye'de yaşanmış önemli siyasal olaylar ele alınmıştır. İkinci bölümde ise 27 Mayıs darbesinden 12 Mart muhtırasına kadar geçen sürede yaşanmış siyasi olaylar ve faaliyetler ele alınmıştır. Çalışmanın üçüncü ve son bölümünde ise 1971 muhtırasından 12 Eylül darbesine giden süreç anlatılmıştır. Arşiv belgeleri ağırlıklı olmak üzere Rize'de yaşanmış olan siyasi oluşumlar, faaliyetler ortaya çıkarılmaya ve en doğru şekilde aktarılmaya çalışılmıştır.
Türkiye'de Cumhuriyet dönemi ulus devletin inşasında milliyetçilik ve dine yaklaşımın ders kitapları üzerinden analizi (1924-1945)

Ulus devlet Batı'da icat edilmiş bir kavramdır. Batı, bunu geliştirdikten sonra dünyanın geri kalanına dayatmıştır. Osmanlı İmparatorluğu işgal altına alınınca Türkler kendi mücadelesini vererek bir ulus inşa etmiştir. Bu yeni devletin inşasında milliyetçilik ve dine karşı da yeni bir pozisyon alınmıştır. Bu çalışmada erken cumhuriyet döneminde bu pozisyonun ne olduğu ders kitapları üzerinden analiz edilecektir.
Shanghai Cooperation Organization and the dynamics of economic integration in the far east

Bu tez, 'Şanghay İşbirliği Örgütü ve Uzakdoğuda Ekonomik İşbirliği Dinamikleri' üzerine genel bir bakış üzerine odaklanmıştır. Uzak Doğu'daki Şanghay İşbirliği ve ekonomik dinamikleri şekillendiren ana özü ve unsurları tasvir eder ve inceler. Şanghay İşbirliği Teşkilatı çoğunlukla, bölgede etkin bir yönetim sağlamak için terörizm, ayrılıkçılık ve aşırıcılık gibi temel unsurlara odaklanmıştır. Tez, beş fasıldan oluşur ve birinci bölüm tezin kısa bir tanıtımını sağlar. İkinci bölümde kavramsal çerçeve ele alınmakta ve böylelikle; Şanghay İşbirliği, Dinamikler, Ekonomik İşbirliği, Fars Doğu ve İşbirliği konularında teorik bir çerçeve oluşturmaktadır. Üçüncü bölüm tarihi çerçeveye odaklanmıştır. Bu bölümde SCO'nun gelişimi ve işlevlerin dönüşümü, arzulanan üyeler, Çin'in SCO'ya olan rolü ve ilgisi, petrol ve doğal gaz politikası ve Şanghay İşbirliği Örgütü açıklanmaktadır. Dördüncü bölüm SCO'yu ve Uzak Doğu'daki ticaret dinamiklerini özetlemektedir. Bu bölüm bu tezin temellerini kapsar ve bunlar; Iç istikrarın ve toprak bütünlüğünün korunması, SCO'ya karşı diğer ulusların tutumu, Şanghay beşinin Şanghay İşbirliği Örgütü'ne dönüştürülmesi, ekonomik işbirliği alanları, rekabet ve ekonomik kurumlar, ticaret konseyi, SCO bankalararası işbirliği, SCO'nun etkisi Ekonomik kalkınmada ve ticaret dinamiklerinde, SCO içindeki ekonomik işbirliği, SCO, ekonomik işbirliği için bir şemsiye olarak, enerji alanlarında işbirliği ve ticaret ve yatırım için önemli bir çekirdek olan Çin. Örgüt tarafından karşılaşılan bazı zorluklar vardır. Bu, SCO üyeleri arasında farklı menfaatlerin var olması da dahildir. Ulusal çıkarlar, üye ülkeler arasında, ekonomik işbirliğini ve kalkınmayı yönlendiren güçlü bir itici güç olan bölgesel bir çıkardan daha derindir. Organizasyon, bölgesel entegrasyon çabalarını, Rusya ve Çin arasında çekirdek ve çevre ülkesi olan başlıca rekabet güçlerini artırma imkanı bulsa da, örgüt bir platform olarak kullanmak suretiyle güvenlik çıkarını istemektedir ve ikincisi ekonomik çıkar talep etmektedir. SCO'yu malları için yeni bir ihracat pazarı olarak kullandı. Ancak herkes tarafından paylaşılan önemli bir alan güvenliktir. Bir bakıma, güvenlik, ortak bir çıkar olarak kabul edilir, ancak tüm üyeler tarafından değil. Bazıları konuyla ilgili ulusal çıkarlarını tercih ediyor. Örneğin Hindistan ve Pakistan arasındaki derin çatlaklar ve İran'ın bazı sert hat gruplarına desteği. Son bölüm, bu tezin genel bir görünümünü ve muhtemel önerileri içeren sonucudur.
Farklılık politikası bağlamında Iris Marion Young ve adalet kavramı

Farklılık politikası, farklılıklarından ötürü dışlanan sosyal grupların haklarının ya da taleplerinin göz ardı edilerek kamusal ve politik alanda yok sayılmalarına karşı bir tepki olarak ortaya çıkmıştır. Böyle bir anlayışta, egemen ve baskın kültürün yaratmış olduğu aynılık olarak eşitlik algılayışının dışında kalan sosyal grupların cinsiyeti, cinsel yönelimi, ırkı, etnik kökeni ya da engelinden ötürü kategorileştirilerek pasifize edildiği argümanından yola çıkılarak homojen bir birlik içindeki vatandaşlık kavrayışından ziyade heterojen vatandaşlık anlayışının önemi vurgulanmıştır. Dolayısıyla farklılık politikası açısından farkın kavrayışı, olumsal ve farklılıklara dışsal olmayan bir süreci ifade etmektedir. Farklılık politikası ve eleştirel teorinin önemli isimlerinden biri olan Iris Marion Young'ın sosyal adalet ve adaletsizliklere yönelik analizleri, farklılıklarından ötürü dışlanan sosyal grupların haklarını gözeten bir politikanın bizatihi değer olarak görülmesi gerektiği üzerine temellenmiştir. Bu çalışmanın amacı, Young'ın terminolojisinden hareketle, farklılıkları göz ardı etmekten ziyade olumlayan, ikinci sınıf vatandaş olarak görülen sosyal grupların hakları peşinde koşan, yapısall adaletsizlikleri en aza indirebilen bir politikanın olanağını soruşturmaktır. Çalışmanın temel argümanı, evrensel değerlerle bezenmiş kamusallık anlayışının sınırlılıklarının belirlenişi ile evrensel ve özgül olan arasındaki gerilimli ilişkinin agonistik bir yaklaşımla aşılabileceği ve böylelikle yapısall adaletsizliklerden muzdarip olan sosyal grupların hak taleplerinin ve temsillerinin sağlanabileceğidir. Bu minvalde, aynılık olarak eşitlik, homojen kamusallık, tarafsızlık ideali ve adaletin dağıtımsal paradigmalarla açıklandığı evrenselleştirilen yurttaşlık anlayışının eleştirel bir perspektifle ele alınmasının yanında fark kavrayışı temelinde özgüllüğün, göreciliğin ve bağlamsal olanın temellendirdiği heterojen kamusallık idealinin olanaklarının tartışılması, farklı sosyal grupların temsilleri adına açılım sunabilecek nitelikler barındırmaktadır.
Yeni bir politika dilinin olanaklılığı: Antonio Negri ve imparatorluk tezleri

Kapitalist üretim ilişkilerinin 1970'li yıllardan bu yana geçirdiği dönüşüm, sadece ekonomik süreçlerle sınırlı kalmamış, aynı zamanda ideolojilerin değişimi ve kendi içlerinde bölünmelerine neden olmuştur. Bu bölünmelerden en büyük payı, kapitalist üretimi, eleştiri noktasında bulunan klasik Marksist kuramın aldığı söylenebilir. Deyim yerindeyse kuram bu dönemden itibaren kendi içinde bir hesaplaşma devri yaşanmış ve bunun sonucunda farklı kuramsal yaklaşımlar birbirini izlemiştir. Bu yaklaşımların; toplumsal değişim süreçlerinden yeni politik kavramlara ve buradan yeni mücadele şekillerini tarihsel kavrayıştan uzak bir hareketle klasik Marksizm'den ayrışarak, post-Marksizm çatısı altında toplandığı söylenebilir. Bu çalışmada, klasik kuramda yaşanan dönüşümünden hareketle, Marksist gelenekten gelen Antonio Negri'nin Michael Hardt'la kaleme aldığı İmparatorluk çalışmaları neticesinde ortaya çıkan 'yeni bir politika dilinin' günümüze dair yansımaları literatürdeki teorik tartışmalar bağlamında ele alınmıştır. Çalışmanın teorik bir yapısı olması dolayısıyla içerisindeki literatür taramasının sağladığı referanslarla 'yeni politika dilinin' Marksist kuramı yenileme ya da revize etme kapsamında yürütülen tezlerin klasik kuramın temel yapısından ne kadar uzaklaşıldığı görülmüştür.
Türkiye'deki Kürt ayaklanmaları ve Kürt ulusçuluğunun oluşum ve gelişimine etkileri

Bu çalışmada, Türkiye'de Kürtler tarafından meydana getirilen çeşitli ayaklanma ve oluşumların, bir Kürt Ulusçuluğu bilinci içinde yapılıp yapılmadığı, ortaya çıkan ayaklanmaların aralarında bir süreklilik ilişkisinin mevcut olup olmadığı ve bu hareketlerin Kürt Ulusçuluğunun oluşum ve gelişimine etkilerinin bulunup bulunmadığı incelenmektedir. Anadolu ve Ortadoğu'da halen bulundukları coğrafyaya Türklerden önceki tarihlerde geldikleri ileri sürülen Kürtlerin, belgelendirilebilen verilere göre, kendilerine ait olduğu ifade edilebilecek kalıcı bir devlet kuramadıkları bilinmektedir. Özellikle 21'inci yüzyılın başından itibaren Kürtlerin yaşadığı Türkiye, İran, Irak ve Suriye devletlerinde ya bir savaş veya iç savaş, ya da bir ayaklanma girişimi ile Kürtlere devlet kurdurulması yolunda önemli gelişmelerin cereyan ettiği gözlenmektedir. Farklı ülkelerde Kürtçü hareketlerin safhaları ve kırılma noktaları, içinde bu hareketlerin yer aldığı devletlerin özel koşullarıyla ilgili olarak farklılık göstermektedir. Kürt Irkı, Kürt Kimliği ve Kürt Ulusçuluğu konularının ayrıntılı bir incelemesi yapılmadan Kürtçülük temelli ayaklanmaların incelenemeyeceği düşüncesiyle ve bu konuların teorik bir temele oturtulabilmesi maksadıyla, etnisite, ulusçuluk, ayaklanma ve ayaklanmaya karşı koyma konularındaki kuramsal çalışmaların ayrıntılı olarak ele alınması gerekmektedir. Kürt ulusçuluğu ve Kürtçü ayaklanmalar konusunun, 'ulusçuluğun mu ilk olarak ulusları yarattığı, yoksa ulusların mı ulusçuluğun oluşmasını sağladığı' yolundaki tartışmalardan müstesna olmadığı görülmektedir. Ulusçuluk kuramlarının Kürtçü ayaklanmalar bağlamında ele alınmasının, Kürt ulusçuluğu ve Kürt ayaklanmaları bağlantısının anlaşılmasına katkıda bulunması mümkündür. Ayrıca, Osmanlı İmparatorluğu'nun son yüzyılında ve Türkiye Cumhuriyeti'nde ortaya çıkan Kürtçülük kökenli hareketleri sistematik bir şekilde inceleyerek Kürtçü ayaklanmalar olgusunu teorik bir temele oturtmak, günümüz Kürtçü ayaklanma sorununun anlaşılmasına ve çözümlenmesine katkı sağlayabilecektir.