turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Cumhuriyetçi Köylü Millet Partisinden Milliyetçi Hareket Partisine tarihsel süreç, ideoloji ve politika (1960-1969)

27 Mayıs 1960 askeri müdahalesi ile birlikte, iktidarı elinde bulunduran Demokrat Parti Hükümeti yerine darbeye iştirak eden subaylardan müteşekkil Milli Birlik Komitesi oluşturulmuştur. Başkanlığını Cemal Gürsel'in, 'Başbakanlık Müsteşarlığı' görevini Alparslan Türkeş'in yürüttüğü Milli Birlik Komitesi, yaklaşık bir sene zarfında ülkeyi yönetirken, komite içerisinde fikri ihtilaflar meydana gelmiştir. Bu ihtilafların neticesinde, önce Türkeş 'Başbakanlık Müsteşarlığı' görevinden alınmış daha sonra ise Türkeş'in de içerisinde bulunduğu 14 komite üyesi, yönetimden 'azledilerek', yurt dışına memur olarak tayin edilmiştir. sene boyunca yurtdışında bulunan ve 14'ler olarak tarif edilen 'sabık' komite üyeleri, aralarındaki anlaşmazlıklar sebebiyle iki gruba bölünmüş ve bir grubun öncülüğünü 'Türkeş' üstlenirken, diğer grubun liderliğini 'Orhan Kabibay' temsil etmiştir. Mevcut olan 'siyasi' ve 'fikri' ihtilaf 14'ler olarak adlandırılan grubun 'kolektif' hareket etmesini imkansız bırakmış ve mezkur üyeler Türkiye'ye geri dönerek farklı mecralarda faaliyet göstermişlerdir. Türkeş, yurda geri döndükten sonra beraber hareket ettiği arkadaşlarıyla birlikte dernek kurarak, 'kadrolaşmaya' teşebbüs ederken, Talat Aydemir'in başlattığı '21 Mayıs kalkışmasından' sonra beraberindeki üç arkadaşıyla birlikte tutuklanmıştır. 4.5 aylık hapishane döneminden sonra, 'aktif' siyasete girmeye karar veren Türkeş, çeşitli teşebbüslerden sonra CKMP'ye iltihak etmiştir. CKMP'ye girdikten kısa bir süre sonra partinin Genel Başkanlığı görevini üstlenen Türkeş ile birlikte parti, nitelik değiştirerek 'doktriner sağı' temsil eden bir hüviyete kavuşmuştur. 1965 seçimleri sonucunda milletvekili seçilen Türkeş ve arkadaşları, bu dönemde Türk milliyetçiliği fikrinin 'siyasal mecrada' temsilcisi olma 'iddiasını' ortaya koymuşlar ve bu çerçevede muhtelif faaliyetlerde bulunmuşlardır.'Türkçü' gelenekten gelen ve gençliğinde 3 Mayıs 1944 olaylarından ötürü mevkufiyet yaşayan Türkeş, siyasete girdikten sonra 'sağ kesimin daha geniş kitlelerine' hitap etmek istemiş ve bu süreç, hem kendisinin hem de temsil ettiği yapının 'dönüşmesine' zemin hazırlamıştır. Bu çerçevede partinin ismi 1969 yılında 'Milliyetçi Hareket Partisi' olarak değiştirilirken, partinin amblemi de uzun tartışmalardan sonra 'üç hilal' olarak tescil edilmiştir.
Milli Mücadele yıllarında Geyve ve çevresi

İstanbul'un İtilaf Devletlerince işgal edilmesi sonrası Temsil Heyetinin kararıyla 20. Kolordu Kumandam Ali Fuat Paşa harekata geçti. Bu harekat sonucunda 24. Tümen'e bağlı birlikler İngilizleri Eskişehir ve Geyve'den söküp attılar. İngiliz kuvvetleri İzmit'e kadar çekilmek zorunda kalmışlardır. İngilizler, İstanbul ve İzmit'teki güvenlikleri gerekçesi ile ilk etapta bölgede isyanlar çıkardılar. Çıkarılan bu isyanlar da isyancılar İstanbul Hükümeti namında bölgede karışıklıklar yaratmak, Geyve Boğazı'in aşarak Ankara'yı ele geçirmek ve T. B. M. M.'ne son vermek istemişlerdir. Geyve Boğazını aşamayan isyancılar, Anadolu'daki Milli Mücadele ateşini söndürememişlerdir. Böylelikle İstanbul Hükümeti ve İngilizler amaçlarına ulaşamamışlardır. I. İnönü savaşı sonrası, İngilizlerin teşviki ile Yunanlılar, 11. Tümeni izmit'e çıkarmışlar ve Adapazarı çevresini işgal ederek birçok sefer Geyve Boğazı'in aşmayı denemişlerdir. Böylelikle Batı Cephesindeki Türk Birliklerini kuzeyden sıkıştırmak ve Ankara'yı ele geçirmek istemişlerdir. Fakat Kuva-yı Milliye'nin üstün gayretleri ile bu çabalan sonuçsuz kalmıştır. Geyve ve Geyve Boğazı Milli Mücadelenin sonuna kadar pek çok saldırıya uğramasına rağmen, devamlı olarak elde tutulan kuzeybatıdaki en önemli üs olmuştur. Yaptığımız araştırmalar sonucunda, Geyve'nin Milli Mücadele'nin merkezi olan Ankara'nın güvenliğinin batıdan sağlanmasında en önemli merkez olduğunu gördük. IV
İkinci Dünya Savaşı'nda Türkiye'ye yapılan askeri yardımlar

Bu çalışma, İkinci Dünya Savaşı sürecinde Türkiye'ye yapılan askeri yardımları ele almaktadır. Temel hedef, ikinci Dünya Savaşı sırasında istenilen yardımların kapsamları ile beraber, bu yardımların savaşa girmeme bağlamında politik bir enstrüman olarak kullanılıp kullanılmadığını belirlemektir. Askeri yardımlar ve bununla doğrudan ilintili olan Türk dış politikası beş bölümde ele alınmıştır. Bu yardımlara değinmeden evvel Lozan'dan arta kalan sorunlardan yol alarak 1923 -1930, 1930- 1939 arası dönemlerin bir panoraması verilerek, savaşa girerken ülkenin ekonomik, askeri ve politik portreleri çizilmiş ve savaşın başlangıcındaki durumu hakkında bilgi verilmiştir. İkinci Dünya Savaşı süreci tarihsel olarak üç ana bölüme ayrılarak, (1939-1941, 1941 -1943, 1943 -1945) savaşın tarihsel seyri içindeki siyasi yaklaşımlar çerçevesinde incelenmiştir. Savaşın başlangıcında Müttefikler lehine takınılan tavırla istenilen yardımların, savaşın ortalarında artan Müttefik baskıları ile beraber yeterli seviyede verilmemesi öne sürülerek, gerçekçi ve tarafsız bir tutumla savaş dışı kalınmış, gereksiz bir maceraya girilmemiştir. Bu çerçevede Türk Silahlı Kuvvetleri'nin durumu savaş öncesi dönem ve 1939- 1945 dönemi olarak ele alınarak değerlendirilmiştir. Türkiye Cumhuriyeti Birinci Dünya Savaşı'nda ve Kurtuluş Savaşı'nda kazandığı deneyimleri ile İkinci Dünya Savaşında tarafsızlık politikası gütmüş, savaş esnasında her iki tarafın kendi lehlerinde savaşa girme baskılarına rağmen bu politikayı başarıyla sürdürmüştür. İstenilen bu askeri yardımlar çok az miktarda alınmış olmasına rağmen savaşa girmeme bağlamında etkileri çok büyük olmuştur.
Biyografi kaynaklarında Atatürk ve özel hayatı

Osmanlı Devleti'nin Rumeli topraklarında bulunan Selanik'te doğan Mustafa, Harbiyeyi bitirerek genç bir subay olarak orduya katıldı. Zekası ve diğer kisilik özellikleriyle yıkılmakta olan imparatorlukta yıldızı parlayan birkaç kisiden biriydi. Çanakkale Savası ile baslayan ünü, Kurtulus Savası'nın kazanılması ve Türkiye Cumhuriyeti'nin kurucusuolmasıyla doruğa ulastı. Türk Devleti'nin kurucusu olan Mustafa Kemal Atatürk'ün hayatıözellikle özel hayatı, Atatürk karsıtlarının en çok ilgilendiği, onu karalamakiçin uydurma bilgiler verdiği bir konu alanı olmustur. O'nun içki ve eğlenceye düskün olduğu, birçok kadınla birlikte olduğu gibi söylentiler bunların basında gelmistir. Mustafa Kemal Atatürk, içki sofraları olarak tabir edilen yemeklerde; memleket meselelerini görülmüştür. Kadınlarla olan birlikteliği ise; kadınlara günlük ve siyasi alanda verdiği değeri göstermistir. Kadınları erkeklerle esit konuma getiren Atatürk'ün hayatına, kadınlar ilk kez Selanik'te girmistir. Daha sonra yasadığı Sofya, İstanbul, Ankara gibi sehirler de Mustafa Kemal'in özel hayatına etki eden sehirler olmustur. İzmir ise; ilk ve son evliliğini gerçeklestirdiği Latife Hanım'ı karsısına çıkarmıstır. Ancak bu evlilik uzun ömürlü olmamıstır.
Boğazlar'ın güvenliği için 1 Temmuz 1994 tarihli 'Boğazlar ve Marmara Bölgesi Deniz Trafik Düzeni hakkında tüzük'

tarihinde ulusal olarak yürürlüğe soktuğu 'Boğazlar ve Marmara Bölgesi Trafik Düzeni Hakkında Tüzük' ile bunu sağlamaya çalışmıştır. Ancak, 1 Temmuz 1994 tarihli bu yeni tüzük, beraberinde birçok tartışmaları da getirmiştir. Boğazlar'ın Güvenliği için 1 Temmuz 1994 Tarihli 'Boğazlar ve Marmara Bölgesi Deniz Trafik Düzeni Hakkında Tüzük' isimli bu tez çalışmamızda, yeni tüzük hakkında ortaya çıkan söz konusu tartışmalar ele alınarak, etraflıca incelenmiştir. 1994 tarihli yeni Boğazlar tüzüğünün Türkiye'nin iddia ettiği gibi bir ihtiyaçtan mı ortaya çıktığı, yoksa muhalif ülkelerin iddia ettiği gibi Mountreux Sözleşmesi'ne aykırı bir şekilde, petrolün Boğazlar'dan naklini önlemek için bir koz olarak mı kullanıldığı sorularının cevabı aranmıştır. Türkiye'nin seyrüsefer, çevre, can ve mal güvenliğini sağlamak amaçlarıyla yürürlüğe koyduğu 1994 tarihli tüzüğün gerekçeleri ve getirdikleri, maddeler halinde incelenmiş, tüzüğünün 1936 Mountreux Boğazlar Sözleşmesi ve uluslararası hukuk sözleşmeleriyle olan uyumu ve bu sözleşmelerden kaynaklanan dayanakları incelenmiştir. Yine tüzüğe muhalif ve destekçi ülkelerin profilleri çıkarılmış, Boğaz'ı kullanım oranlan ve 1936 Montreux Boğazlar Sözleşmesi'nin değiştirilmesine bakışları araştırılmıştır. Tez kapsamında ayrıca, 1994 tarihli yeni Boğazlar tüzüğü sebebiyle yurt içinde yaşanan tartışmalara da yer verilmiş ve özellikle IMO sürecine yönelik eleştiriler, gerekçeleri ve bu eleştirilere verilen cevaplar da ele alınmıştır. Yeni tüzüğün uygulamaya konulmasını müteakip yaşanan gelişmeler ve yeni tüzüğün eksik yanları ile Boğazlar'a alternatif kanal tartışmaları incelenmiştir. Bütün bunları yaparken de konunun daha iyi anlaşılabilmesi için, Boğazlar'ın tarihin akışı içerisinde yaşadığı evreler, sebep ve sonuçlarıyla birlikte ele alınmış, tarih boyunca Boğazlar Bölgesi'nde yaşanan 'kapalılık' ve 'açıklık' mücadelesi özetlenerek, 1994 tarihli yeni Boğazlar tüzüğü sebebiyle bu mücadelenin nasıl tekerrür ettiği gösterilmiştir. Beş bölümden oluşan çalışmanın neticesinde, 1994 tarihli yeni Boğazlar Tüzüğü'nün petrolün Boğazlar'dan naklini önlemek için uygulamaya konulmadığı, aksine seyrüsefer, can, mal ve çevre güvenliğini sağlamak için böyle bir tüzük hazırlamakta geç bile kalındığı kanısına varılmıştır. Yine, 1994 tarihli yeni tüzüğün 1936 Mountreux Sözleşmesi'ne aykırı olmadığı, aksine 1936 Mountreux Sözleşmesi ve sonrasında imzalanan uluslararası sözleşmelerle uyumluluk arz ettiği ortaya konulmuştur. Bununla beraber, 1994 tarihli yeni tüzüğün hedeflerine ulaşmada önemli basanlar gösterdiği, 2000 yılına kadar tamamlanması beklenen ve tüzüğün eksiklerini gidermeyi amaçlayan ek çalışmanın sona ermesi halinde, bu başarının miktarının daha da artacağı belirtilmiştir. Ancak, Türkiye'nin Boğazlar Bölgesi'nde tam güvenliği sağlayabilmesi için 1936 Mountreux Boğazlar Sözleşmesi'nin bazı maddelerini değiştirmesi gerektiği ifade edilmiştir.
Balkan konferansları bağlamında Türkiye Bulgaristan ilişkileri

Bulgaristan ile Osmanlı Devleti arasındaki ilişkiler Bulgaristan'ın Osmanlı Devletinden 1878'de bağımsızlığını ilan etmesi ile başlamıştır. Bulgaristan ve Osmanlı Devleti aynı ittifak içinde Birinci Dünya Savaşı'na girmiş ve iki devlet aynı kaderipaylaşmıştır. Osmanlı Devleti Sevr Anlaşmasını imzalarken Bulgaristan da NeullyAnlaşmasını imzalamıştır. Milli mücadele döneminde Bulgaristan, Türk milli mücadelesini Türkiye ile savaşanYunanistan'ın yenilmesi durumunda Bulgaristan'ın Doğu Trakya'da bazı bölgeleritopraklarına katma ihtimalinden dolayı desteklemiştir. Bunun yanında Bulgaristan'daTürklere karşı oluşan olumlu havada Sofya Ataşemiliterliği esnasındaMustafa Kemal'in, Bulgar halkını tanımış ve buradaki Türklerin örgütlenmelerini sağlamış olması da etkilidir. Cumhuriyet'in ilanından sonra Türkiye ile Bulgaristan 18 Ekim 1925'deDostluk Anlaşması imzalamıştır. Türkiye'nin Yunanistan'la da ilişkilerinin bozulması nedeniyle 6 Mart 1929'da Bulgaristan ile Tarafsızlık ve Uzlaşma Anlaşması imzalanmıştır. Türkiye'nin 18 Temmuz 1932'de Milletler Cemiyeti'ne girmesi Balkan Devletlerini de yakınlaştırmış, 1929'da ilk defa ortaya atılan Balkan Birliği düşüncesi Balkan Paktı olarak bu yıldan itibaren konuşulmaya başlamıştır. Pakta giden yolda Balkan Konferansları 1930 yılından itibaren dört konferans olarak icra edilmiş, müteakibinde Balkan Paktı imzalanmıştır. Balkan Konferansları, Ekim 1930'da Atina'da toplanan Birinci, Ekim 1931'de stanbul'datoplanan kinci Balkan konferansları ile sürmüştür. Fakat Ekim 1932'de Bulgaristan azınlıklar sorunu yüzünden Üçüncü Balkan Konferansı'nı terk etmiştir. Kasım 1933'de Selanik'tetoplanan Dördüncü Balkan Konferansından sonra Balkan Paktı imzalanmış fakat Bulgaristan bu paktın dışında kalmıştır. Sonuç itibari ile Balkan Konferansları Türkiye Cumhuriyeti'nin öncülüğündeBalkanlarda bir birlik düşüncesini ortaya atmış fakat Bulgaristan'ın politikası nedeniyle birlikdüzeyine ulaşamadan Yunanistan başta olmak üzere diğer ülkeler arasında bir paktlasonuçlanmıştır.
İsmet İnönü Dönemi Atatürk'e bakış (1939-1946)

oz Atatürk-İnönü ikilisi, hiç şüphesiz Milli Mücadele'nin askeri ve siyasi alandaki iki önemli kahramanıdır. Cumhuriyet'e geçişle beraber Rejimi güçlendirmek için çıktıkları yolda beraber çalışarak büyük başarı elde etmişlerdir. Ne var ki 1929 Dünya İktisadi Buhranı ve 1930 Serbest Fırkanın kuruluşu, işlerin yolunda gitmediğini ortaya koyunca iki liderin arasındaki görüş ayrılıkları açığa çıkmıştır. Aslında bu ayrılıklar temelde Devletçiliğin uygulanması, dış politikaya bakış ve Atatürk'ün kabineye müdahalesi şeklinde özetlenebilir. 1937'ye gelindiğinde yollar ayrılmış ve İnönü'nün yerine iş çevresinin önde ismi Celal Bayar Başbakanlığa oturtulmuştur. 1938 Atatürk'ün ölümüyle Celal Bayar ve Fevzi Çakmak'ın desteğiyle 348 oyla Cumhurbaşkanı seçilen İnönü, 26 Aralık 193 8 'de CHP'de değişmez genel başkan ve Milli Şef olmuştur. İnönü iktidarı Atatürk muhaliflerinin de iktidarı olmuş, Atatürk'ün, sürgün ettiği birçok kimse yurda dönmüş ve ödüllendirilmiştir. Kimine göre milli birlik ve otoriteye olan ihtiyaçtan doğmuş bu girişim, kimine göre muhaliflerle mücadeleyi göze alamamasından, kimine göre de Atatürk'e bakış açısından kaynaklanmıştır. Ancak İnönü'nün bunlarla kalmayıp 1940'da kendi resimleriyle para ve pulların basılması ve heykelinin yapılmasına, Atatürk gençliği tepki göstermiş, ve bu uygulamalar pek çok tartışmayı da başlatmıştır. 2. Dünya Savaşını demokrasi cephesinin kazanmasıyla milli şeflik vasfını bırakan İnönü (1946), muhalefete düştükten sonra koyu bir inkılapçı ve Atatürkçü olarak sahnededir. Ancak, Atatürk'e yakışır bir Anıtkabirin 12 yıllık milli şef idaresinde niçin yapılamadığı da tartışma konusudur. Bununla birlikte İnönü, Atatürk'ten sonra Cumhurbaşkanlığına en uygun isim olmakla birlikte, herkesin Atatürk'le son bulacağını ümit ettiği devrimler O'nun büyük çabalarının etkisiyle günümüze ulaşmıştır. Biz bu çalışmamızı yaparken özellikle Atatürk-İnönü ilişkisi ve bunun İnönü'nün Atatürk'e bakışta oynadığı rolü araştırmaya çalıştık. Bunu yaparken öncelikle dönemi yaşamış kişilerin anı ve hatıraları, gazeteler, dönemin dergilerinden istifade etmeye çalıştık. Bununla birlikte bu dönem ve konu üzerine yapılmış diğer çalışmalarında bize yol gösterici olduğunu belirtmek gerekir. m
Milli Eğitim Bakanı Orhan Dengiz'in Türk eğitim tarihindeki yeri ve önemi

Türkiye'yi yükseltmek, yüksek medeniyetler seviyesine çıkarmak için yapmamız gereken şey, Mustafa Kemal Atatürk'ün ilke ve inkılaplarına bağlı, vatanını ve milletini seven, kendi öz benliğini ve kültürünü yitirmeden ülkesi için çalışan genç nesiller yetiştirmektir. Bunu sağlayacak olan en önemli kurumda Milli Eğitim Bakanlığıdır. Ailede başlayan eğitim, eğitim kurumlarının desteği ile hayat boyunca devam etmektedir.
Hindistan matbu'atında Türk Kurtuluş Savaşı ve inkılabı

Birinci Dünya Savaşı 4 Ağustos 1914'te patlak verdi. Savaş Güney Asya'da yaşayan Müslümanlar arasında Pan-İslamist duyguların uyanmasına sebep oldu. Hindistan Müslümanları bu hassas konuda çok fazla endişeliydiler. İngiliz Krallığının savaşa katılmasıyla birlikte krallığa bağlılıklarını bildirdiler. Hintliler Türkiye'nin tarafsız kalmasından veya İngiltere'nin yanında savaşa girmesinden yanaydılar. Ancak şartlar Türkiye'yi müttefiklere karşı Almanya'nın yanında savaşa girmeye yönlendirdi. Savaş devam ederken Hindistanlı Müslümanlar son bağımsız Müslüman gücün ortadan kalkmasından endişe etmeye başladılar. İngiliz hükümetinden Halifelik makamının, kutsal mekanların ve İslami bölgelerin dokunulmazlığını ve kutsallığını talep ettiler. Aynı zamanda Türk kardeşlerine hem insan gücü olarak hem de maddi anlamda yardım etmek için büyük bir hareket başlattılar. Zengin fakir herkes bu harekete katıldılar ve İslam tarihi boyunca İslam kardeşliğinin en soylu örneğini gösterdiler. Türkiye kurtuluş savaşında Mustafa Kemal liderliğinde çok cesurca bir mücadele vermiştir. Hindistanlılar, özellikle de Müslümanlar, Mustafa Kemal'in parlak zaferini oldukça övmüşlerdir ve onun adı her Müslüman evde bir parola gibi kullanılmaya başlanmıştır. Türkiye'de reformlar devam ederken Hindistanlılar Atatürk'ün yaptıklarını ve Türk Meclisi'nin gerçekleştirdiklerini haklı bulmuşlar ve savunmuşlardır.
12 eylül askeri darbesi geçiş sürecinde İzmir şehri

1970'li yıllar, Türkiye'nin sağ ve sol şeklinde kutuplaştığı, siyasal alanda istikrarsızlığın, ekonomik alanda krizlerin, anarşi ve terör olaylarında da kaosun yaşandığı bir dönem olmuştur. 12 Eylül 1980 tarihine kadar süren bu olumsuz tablo, Türkiye'yi iç savaşın eşiğine getirmiş ve nihayetinde Türk Silahlı Kuvvetlerinin yapacağı müdahalenin temel gerekçesi olmuştur. 12 Eylül müdahalesine giden sürecin temel taşlarından olan Kahramanmaraş olayları, İzmir'i de bir hayli derinden etkilemiştir. Zira, Maraş olayları sonrasında on üç ilin sıkıyönetime alınması, İzmir'in de anarşiyle tanışmasına sebep olmuştur. Sıkıyönetim kapsamına alınan İstanbul ve Ankara gibi kentlerdeki marjinal örgütlerin hareket sahalarının daralması, bu örgütleri, yeni arayışlara sürüklemiştir. Bu arayışlara en uygun kentlerden biri de sıkıyönetim kapsamı dışında bırakılan İzmir şehri olmuştur. İzmir'in hem büyük bir kent oluşu hem de sıkıyönetim altında olmayışı, anarşi gruplarının hızlı bir şekilde örgütlenmelerine olanak sağlamıştır. Nitekim, istedikleri rahat ortama İzmir'de kavuşan yasa dışı örgütler, kısa süre içerisinde İzmir'i sakin bir şehir hüviyetinden çıkartarak terörün beşiği haline getirmişlerdir. İzmir'de yaşanan anarşi olayları, 1979 yılının başından itibaren artarak devam etmiştir. Bu olaylar, 1980 yılının başında ise farklı boyutlara ulaşmıştır. Türkiye'nin en büyük işçi hareketi olarak bilinen TARİŞ olayları da bu dönem içerisinde vuku bulmuştur. Nitekim, TARİŞ olayları ve bu olaylara eşgüdümlü olarak çıkartılan terör faaliyetleri, İzmir tarihindeki en kanlı günlerin yaşanmasına zemin hazırlamıştır. Zira, TARİŞ olaylarının hemen ardından, 19 Şubat 1980 tarihinde, İzmir'de de sıkıyönetim uygulamasına geçilmiştir. İzmir'in sıkıyönetim kapsamına alınmasıyla birlikte anarşi olayları sekteye uğratılmış; fakat tamamen yok edilememiştir. Neticede, önlenemeyen anarşi ortamı, 12 Eylül 1980 askeri midahalesine kadar devam etmiştir. Çalışmamız; 1 Ocak 1979'dan, 12 Eylül 1980'e kadar İzmir'de yaşanan siyasi, sosyal, ekonomik ve anarşi olaylarını kapsamakla birlikte; 12 Eylül askeri müdahalesinin İzmir'de uygulanışını ve askeri müdahale sonrasında yapılan 7 Kasım 1982 Anayasa referandumu ile 6 Kasım 1983 milletvekili genel seçimlerinin İzmir'e yansımalarını içermektedir.
Demokrat Parti hükümetlerinin sosyo ekonomik alandaki icraatları (1950-1960)

Demokrat Parti, cumhuriyet dönemi Türk siyasi hayatında, çok partili siyasi hayata geçis döneminin ve bu dönemin seçimle is basına gelen büyük birpartisidir. Kurulusundan 6 ay sonra yapılan ilk genel seçimlerde hazırlıksız olmasına ragmen, ana muhalefet partisi olarak Meclis'te yer almıstır. Cumhuriyet Halk Partisi, Demokrat Parti'nin halk tarafından büyük ilgi görmesinden dolayı1946'da baskın bir seçim yaparak iktidara gelmistir. Demokrat Parti bu aniseçimi, 1950'ye kadar yapılan hiçbir mahalli seçime katılmayarak protestoetmistir. 1950'de yapılan seçimle is basına gelen Demokrat Parti, yaptıgıhizmetlerle 1954 ve 1957 seçimlerini de kazanmıstır. 1960 yılında Türk Silahlı Kuvvetleri tarafından basta, Atatürklkeleri'nden uzaklasıldıgı gibi sebeplerle, Demokrat Parti bir hükümet darbesi ile Türk siyasi hayatından uzaklastırılmıstır. Bu arastırmada; 1950- 1960 yılları arasında 3 defa yapılan milletvekili genel seçimlerinde tek basına iktidara gelen Demokrat Parti hükümetlerinin bu dönem içerisindeki sosyo-ekonomik alanlardaki icraatları konu edilmistir. Arastırma 9 bölümden, Giris, Sonuç, Bibliyografya, Dizin ve Ekler'denmeydana gelmistir. Birinci bölümde milletvekili genel seçimleri vecumhurbaskanlıgı seçimlerine, ikinci bölümde I., II., III., IV. ve V. Adnan Menderes hükümetlerine yer verilmis, üçüncü bölümden sonuç bölümüne kadarsırasıyla; sanayi, ekonomi, ziraat, egitim, bayındırlık, ulastırma, haberlesme, enerji, su isleri ve son bölümde de diger alanlarda Demokrat Partihükümetleri'nin icraatları anlatılmaya çalısılmıstır.
Cumhuriyet Dönemi Türk Polis Teşkilatı'nın tarihi gelişimi

Bu araştırmanın konusu 'Cumhuriyet Döneminde Türk Polis Teşkilatının Tarihi Gelişimi'dir. Üç bölümden meydana gelen çalışmam Cumhuriyet döneminde Türk Polis Teşkilatı, Kuruluşu, Görev ve Yetkileri ile Teşkilatlanma konularını kapsamaktadır. Bugün Polisin ifa ettiği görevler, Adli, İdari, Siyasi ve Trafik görevlerinden oluşmaktadır. Gelişen ve değişen şartlarda Siyasal, Sosyal, Kültürel, Ekonomik, Teknolojik yenilikler hızlı nüfus artışı gibi sebepler yeni suç türlerinin ortaya çıkmasına sebep olmuştur. Bütün bu gelişmeler ve değişmeler karşısında Polis de gelişmesini sürdürmüştür. 1845' de Polis adıyla teşkilatlanan güvenlik teşkilatı 1909'da içişleri Bakanlığına bağlı olarak Emniyet-i Umumiye Müdürlüğüne dönüştürüldü. 1934Me çıkarılan 2559 Sayılı 'Polis Vazife ve Selayihet Kanunu' ile 1937'de düzenlenen 3201 Sayılı 'Emniyet Teşkilatı Kanunu' günün şartlarına göre düzenlenerek bugünlere gelmiştir. 1953'de çıkarılan 6085 Sayılı 'Karayolları Trafik Kanunu' kazaların artması karşısında yetersiz kalmış, 1983 'de ve 1997'de tekrar düzenlenmiştir. 1909 yılında 4200 kişiye, 1928 yılında 2500 kişiye bir polis düşerken, 1995'de 791 kişiye bir polis düşecek şekilde personelde artış görülmüştür. 1997 yılı itibariyle 165698 personele ulaşan Polis Teşkilatı her geçen gün yeni düzenlemelerle suçlu yakalamada başarısını arttırmıştır.
Osmanlı arşiv belgelerine göre ayrılıkçı Arap örgütü El-La Merkeziye cemiyeti (1912-1916)

Osmanlı İmparatorluğu, önemli unsurlarından Arapların yaşadığı Ortadoğu bölgesinde yaklaşık dört yüzyıl boyunca egemenlik kurmuştur. Fransız Devrimi ile dünyaya yayılan ulusçuluk ideolojisi, Osmanlı'nın diğer unsurlarıyla birlikte Arapları da etkilemiştir. XIX. yüzyılın ikinci yarısından itibaren gelişmeye başlayan Arap milliyetçiliği, Osmanlı Devleti'nin son döneminde kurulan ayrılıkçı Arap cemiyetleriaracılığıyla bağımsızlık isteği aşamasına gelmiştir. II. Meşrutiyet döneminde kurulanayrılıkçı Arap örgütlerinden biri de El-La Merkeziye Cemiyeti'dir. El-La Merkeziye Cemiyeti, 1912- 1914 arasında I. Dünya Savaşı'nın hemen öncesinde etkin olmuştur. Adından da anlaşılacağı üzere merkeziyetçi yönetim anlayışına karşı çıkan bu cemiyet, Osmanlı Devleti'nin sorunlarına çözüm olarak adem-i merkeziyetçisistemi önermekteydi. Yayınladığı siyasi programının dışında gizli bir teşkilatlanma dahioluşturan El-La Merkeziye Cemiyeti, Osmanlı Ortadoğusu'nda Arap milliyetçiliğininyükselmesi için etkili çalışmalar yapmıştır. El-La Merkeziye Cemiyeti'nin üyeleri arasında milletvekillerinden gazetecilerekadar birçok önemli Arap milliyetçisi vardı. Bu cemiyeti önemli kılan bir başka etken de I. Dünya Savaşı'nın hemen öncesinde Arap ayrılıkçılığı hareketini kendi bünyesindetoplamasıdır. Osmanlı Devleti'nin en çok çekindiği Arap örgütü olan El-La Merkeziye Cemiyeti, 1914 sonrasında bütünlüğünü koruyamasa da, üyeleri 1916 Aliye Divan-ı HarbiÖrfisi yargılamalarına kadar ihtilalci çalışmalarını sürdürmüşlerdir. I. Dünya Savaşı sürecinde Cemal Paşa'nın bölgedeki Arap milliyetçilerine yönelik tedbirleri ve Aliyeyargılamaları sonrasında gerçekleşen idamlar El-La Merkeziye Cemiyeti'nin sonunu getirmiştir.