turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Bir eğitim araştırma hastanesi örneğinde yataklı tedavi kurumu hizmetlerinin cevap verebilirliği

Cevap verebilirlik, bireyin sağlık hakkına dayanan meşru beklentilerini sağlık sisteminin ne ölçüde karşıladığını inceler. Sağlık sistemin performansını değerlendiren; sağlık göstergelerindeki düzelmeler, parasal kaynakların hakkaniyetli dağılımı ve cevap verebilirlik göstergeleri arasında hakkında en az çalışma yapılan konu cevap verebilirlik olmuştur. Bu sebeple, yatan hasta hizmetlerinde cevap verebilirliğin ölçülmesi için WHO'nun cevap verebilirlik anketi kullanılarak bir Eğitim Araştırma hastanesinde yatan 430 hasta üzerinde uygulanan bu çalışmadan elde edilecek hasta deneyimleri sonuçları ile sistemin eksik ya da iyi cevap verebilirlik yönlerini tespit ederek, sağlık sisteminin performansını yükseltmek için karar vericilere kaynak sağlamak amaçlanmıştır. Değerlendirmede kullanılan WHO'nun kısa hikaye soruları ile toplumun cevap verebilirlik boyutlarına ilişkin tutum puanları hesaplanmıştır. Cevap verebilirliğin sekiz boyutu olan; saygılı tedavi, zamanında ilgi, iletişim, gizlilik, otonomi, seçim, konfor, sosyal destek konularındaki hasta deneyimleri ile kısa hikayeler üzerinden tutumları soruşturulmuş ve puanlanmıştır. Hasta deneyimi puan ortalamaları en düşük olan cevap verebilirlik boyutu 6.61 ortalama ile Konfor, ardından 7.10 ile Sosyal destek ve 7.13 ile Seçimdir. En yüksek puan ortalaması is 8.09 ile Saygılı Tedavi ve 7.63 ile Gizlilik boyutunda bulunmuştur. Tutumları ölçen kısa hikaye sorularının, puan ortalamalarına bakıldığında en düşük puan ortalamasının 2.59 ile Gizlilik ve 2.63 puan ortalaması ile Konfor boyutuna ait olduğu belirlenmiştir. En yüksek puan ortalamasının ise 3.33 ile Saygılı Tedavi boyutuna ait olduğu, tutum sonuçları ile deneyim sonuçlarının uyumlu olduğu saptanmıştır.
Tıbbi cihaz kullanıcılarına yönelik 'tıbbi cihaz kalibrasyonu genel değerlendirme formu' geliştirilmesi

Hastalıkların tanı ve tedavisinde tıbbi cihazların önemi büyüktür. Tıbbi cihazların doğru ve objektif sonuç vermesi, tıbbi cihaz kalibrasyonlarının istenilen zamanda ve doğru yapılması ile olanaklıdır. Bunda kullanıcıların kalibrasyona verdikleri önem ve duyarlılığın büyük payı bulunmaktadır. Öte yandan kullanıcıların tıbbi cihaz kalibrasyonuna gösterdikleri özen, hasta güvenliği ile de yakından ilişkilidir. Bu çalışma ile tıbbi cihaz kullanıcılarına yönelik tıbbi cihaz kalibrasyonu değerlendirme formu geliştirilmesi ve bu form ile Ankara Gülhane Askeri Tıp Akademisi hastanesinde görev yapan tıbbi cihaz kullanıcılarının tıbbi cihaz kalibrasyonu konusuna verdikleri önem ve duyarlılığın değerlendirilmesi amaçlanmaktadır. Bu yönüyle araştırma metodolojik ve tanımlayıcı türdedir. Araştırmanın evreni, belirtilen hastanede hekim, hemşire, sağlık teknikeri ve diğer sağlık personeli olarak görev yapan 1112 tıbbi cihaz kullanıcısından oluşmaktadır. Form geliştirilmesi aşamasında literatürden ve konunun uzmanlarından yararlanılarak 65 cümleden oluşan ifade havuzu oluşturulmuş, konu ile ilgili uzmanların bilgi ve görüşleri doğrultusunda bu ifadeler elenerek 59'a indirilmiştir. Bundan sonraki aşamada form, yaklaşık 60 tıbbi cihaz kullanıcısına uygulanmış, örnek büyüklüğünün uygun olup olmadığı 'Kaiser Meyer Olkin Testi' ile sınanmıştır. KMO değeri 0.866 olarak bulunmuş ve bulunan değerin örneklem büyüklüğünün analizi için uygun olduğuna karar verilmiştir. Formun güvenirliği için 'Cronbach Alpha İç Tutarlılık Katsayısı'na bakılmış ve 0, 913 bulunmuştur. Ayrıca form kapsam, yüzey, ve yapı geçerliği yönünden de değerlendirilmiştir. Bundan başka faktör analizi ve uzman görüşleri de dikkate alınarak 12 boyut elde edilmiştir. Geçerli ve güvenilir bulunan ve 40 ifadeden oluşan formun son hali daha sonra çalışmanın ilk aşamasında form dolduranlar dışında kalan 280 tıbbi cihaz kullanıcısına anket yöntemiyle uygulanmıştır. Katılımcıların, değerlendirme formunun son biçiminden alacakları en düşük puan 40, en yüksek puan 200'dür. Kalibrasyon genel değerlendirme formundan alınan puan ortalaması 161 ,72 17,00, 'Cronbach Alpha İç Tutarlılık Katsayısı' ise 0,906 bulunmuştur. Elde edilen 161,72 17, 00 puan ortalaması ile kullanıcıların tıbbi kalibrasyonu önemsedikleri ve duyarlı davrandıkları söylenebilir. Sonuç olarak bu form, kullanıcıların tıbbi cihaz kalibrasyonuna ilişkin verdikleri önemi ve gereken duyarlılığı gösterip göstermediklerinin değerlendirilmesi amacıyla araştırmalarda kullanılabileceğini ve 'Ankara Gülhane Askeri Tıp Akademisi' hastanesinde görev yapan tıbbi cihaz kullanıcılarının konuya duyarlı olduklarını göstermektedir.
Turizm ve Türkiye'de sağlık turizmi: Bir nitel araştırma

Bu çalışmada Türkiye'de sağlık turizmi çalışmaları ve yurt dışına açılma politikaları incelenmiştir. Çalışmada, genel turizm faaliyetleri, turizm çeşitleri, ekonomik katkılar, sağlık turizmi gelişimi, Türkiye'deki tür ve sağlık turizmi faaliyetleri ile Türkiye'nin sağlık turizminde dünyaya açılması hedefleri değerlendirildi. Dünya ekonomisinde önemli bir yere sahip olan sağlık turizmi sektörü, Türkiye'de hızla gelişerek sektörde yerini almaya başlamıştır. Türkiye uzun yıllardır sağlık turizmi alanında çalışmakta ve devlet teşvikleri ve desteği ile turizm alanında ilerleme kaydederek sağlık turizminde vaat eden bir ülke haline gelecek bir aday haline gelmiştir. Çalışmada, sağlık turizmi hem dünya hem de Türkiye ekonomisi için önemli gözükmektedir.
Bir kamu hastanesinde çalışan sağlık ekibi üyelerinin ekip çalışmasını algılayışları

Sağlık ekibi, ortak amaçlan sağlıklı ya da hasta bireye ve ailesine en kapsamlı ve kaliteli sağlık bakımının verilmesi olan, değişik sağlık disiplinlerinden üyelerin oluşturduğu bir birliktir. Sağlık ekibinin üyeleri arasındaki ilişkilerin uyumlu ve iletişimin iyi olması verilen hizmetin kalitesini yükseltecek, sağlık hizmeti alanların ve hizmeti sunanların memnuniyetini arttıracaktır. Araştırma, Prof. Dr. Siyami Ersek Göğüs, Kalp ve Damar Cerrahisi Eğitim ve Araştırma Hastanesi'nde görev yapan, hekim, hemşire ve diğer sağlık çalışanlarmm, ekip çalışmasına ilişkin görüşlerini ve ekip çalışmasını algılayışlarını belirlemek amacıyla tanımlayıcı olarak planlanmıştır. Veriler tanıtıcı özellikleri, ekip çalışması hakkındaki görüşleri ve ekip çalışması algılayışlarım içeren bilgi formları ile toplanmıştır. Verilerin analizinde aritmetik ortalama, yüzdelik hesaplama, standart sapma, Kruskal Wallis testi, Mann Whitney U testi, Oneway Anova testi, Tukey HSd testi ve Ki-Kare testi kullanılmıştır. Hekimlerin %59.8'i 26-30 yaş grubunda, %76.3'ü erkek, %58'i evli ve %59.2'si uzmanlık öğrencisi, hemşirelerin %38.8'i 20-25 yaş grubunda, %52.7'si bekar ve %47.3'ü sağlık meslek lisesi mezunu, diğer çalışanların %66.7'si 41 yaş ve üzerinde, %88.9'u kadın, %77.8'i evli ve %88.9'u lisans mezunudur. Hekimlerin %89.3'ü, hemşirelerin %59.3'ü ve diğer çalışanların %55.6'sı ekip çalışması konusunda eğitim almamışlardır. Katılımcıların %100'ü sağlık ekibi üyeleri arasında öncelikle hekimin, %99.5'i hemşirenin bulunmasını, hekimlerin %94.7'si sağlık ekibinde lider olmasını ve %83.4'ü bu liderin hekim olmasını gerekli görmüşlerdir. Kurumdaki ekip çalışması yaklaşımı puanı 2.83 01. 69 olup orta düzeydedir. Hekimlerin ortalama puanı hemşirelere ve diğer çalışanlara göre yüksektir ve istatistiksel olarak ileri düzeyde anlamlıdır (p<0.01). Elde edilen sonuçlar ışığında; sağlık hizmetlerinde ekip çalışması anlayışını geliştirmek amacıyla öneriler getirilmiştir.
Obezitenin temel boyutları, Diyarbakır'da obezite ve obeziteye karşı alınması gereken önlemler

Bilindiği üzere beslenme; anne karnında başlayarak yaşamın sonlandığı ana kadar devam eden yaşamın vazgeçilmez bir ihtiyacıdır. Ancak, besinlerle alınan enerjinin harcanan enerjiden fazla olması sonucu ortaya çıkan Obezite, dünyada olduğu gibi son yıllarda Diyarbakır'da da yaşam kalitesini ve süresiniolumsuz yönde etkileyen biyo-psikososyal bir hastalık haline gelmiştir. Anket uygulaması, veri tarama tekniği ve araştırma metodu tekniğinden yararlanılarak yapılan çalışmalar, Diyarbakır'da obezite düzeyini ortaya çıkarması açısındanyararlanılan tekniklerdir. Ayrıca, konu ile ilgili yayınlanmış tez, kitap ve internette yer alan makale, dergi vb. kaynak taraması tekniğinden de yararlanıldı.21. yüzyılın küresel boyuttaki en önemli halk sağlığı sorunu olarak kabul edilen Obezitenin, modern yaşamın getirdiği beslenme alışkanlıkları ve hareketsiz bir yaşam tarzı ile önümüzdeki yıllarda, daha da artan bir sıklıkla devam edeceğini göstermektedir. Bu çalışmada, uygulanma olarak yapılan Diyarbakır'da YetişkinÇağı Obezite Araştırmasında da, obezite sıklığının artacağı yönünde bulgulara rastlanmıştır. Obezitenin temel boyutları ve obeziteye karşı alınması gereken önlemlere değinilen çalışmada, obeziteyi etkileyen faktörlerin belirlenmesi ve obezitenin önlenmesi amacıyla önerilerin geliştirilmesi amaçlanmıştır.
Üç ildeki Sağlık Bakanlığı hastane yöneticilerinin toplam kalite yönetimi konusundaki algıları

Doğan, S., Üç ildeki Sağlık Bakanlığı Hastane Yöneticilerinin Toplam Kalite Yönetimi Konusundaki Algıları, Hacettepe Üniversitesi Sağlık Bilimleri Enstitüsü Sağlık Kurumları Yönetimi Programı Yüksek Lisans Tezi, Ankara, 2004. Bu çalışmanın amacı, Erzincan, İzmir ve Aksaray illerindeki Sağlık Bakanlığı'na bağlı hastane yöneticilerinin TKY'ye ilişkin algılarını değerlendirmektir. Araştırmada veri toplama aracı olarak kullanılan anket, A. F. Al-Assaf ve Steven J. Gentling tarafından Amerika Birleşik Devletleri'ndeki bazı sağlık kuruluşlarında çalışan üst düzey yöneticilerin TKY konusundaki algılarının araştırıldığı çalışmada kullanılan anket örnek alınarak hazırlanmıştır. Araştırmanın birinci bölümünde yöneticilerin tanımlayıcı bilgileri, ikinci bölümünde TKY'nin planlanması, uygulanması ve başarıya ulaşması ile ilgili 28 ifadenin değerlendirilmesi ve üçüncü bölümde yöneticilerin TKY'nin uygulanmasına yönelik görüşleri yer almaktadır. Araştırmanın evrenini, Erzincan, İzmir ve Aksaray illerinde bulunan Sağlık Bakanlığı'na bağlı 37 hastanede çalışan yöneticiler oluşturmaktadır. Bu hastanelerde çalışan 287 yöneticiye posta yolu ile anket uygulanmıştır. Bu çalışma sonucunda; hastanelerdeki yöneticilerin TKY'ye yönelik algıları genelde olumlu bulunmuştur. Yöneticilerin kalitenin herkesin sorumluluğunda olduğuna, bir kişi veya bölüme devredilemeyeceğine ve hastanelerinde TKY uygulamalarının uzun dönemde sağlık hizmetinin kalitesini artıracağına inandıkları tespit edilmiştir. Ayrıca yöneticilerin TKY'nin, gelecekte sağlık bakım endüstrisinde popülaritesi ve kullanımı azalacak geçici bir heves olduğunu düşünmedikleri bulunmuştur. Yöneticilerin TKY felsefe ve teknikleri ile ilgili bilgi düzeylerinin Erzincan'da 'zayıf ile 'orta' arasında, İzmir ve Aksaray'da 'orta'nın altında olduğu tespit edilmiştir. Bir kalite temsilcisi veya kalite konseyi üyesi için en önemli görülen eğitim ve deneyim alanlarının: yönetim eğitimi/deneyimi, TKY konusunda eğitim ve insan kaynaklarıVI eğitim/deneyimi olduğu bulunmuştur. Yöneticilere göre yönetim pozisyonu olmayan hastane çalışanlarının TKY'nin uygulanmasına yönelik heves ve istek düzeyleri düşüktür. Araştırmanın sonuçlarından hareketle, hastanelerdeki TKY sürecinin dizaynı, uygulanması ve yapılması gereken değişikliklere ilişkin önerilerde bulunulmuştur.
Ebe ve hemşirelerin motivasyonunu etkileyen koşullar: Mersin ilinde bir çalışma

Bu çalışmada hastanede görev yapan, ebe ve hemşirelerin motivasyonlarını etkileyen koşulların incelenmesi amaçlanmıştır. Bu amaçla Mersin Şehir Hastanesi bünyesinde görev yapan 141 ebe, 209 hemşire olmak üzere toplam 350 çalışana 40 sorudan oluşan anket çalışması uygulanmıştır. Katılımcıların anket sorularına vermiş oldukları cevapların değerlendirilmesinde; tanımlayıcı istatistikler, ortalamaların analizi yöntemi ve hipotezlerin testi için bağımsız örneklem t testi, tek ve çift yönlü anova, korelasyon, regresyon analizi kullanılmıştır. Anket sonucunda elde edilen verilerin analizinde ebe ve hemşireler toplu ve gruplara ayrılarak ayrı ayrı incelenmiştir. Toplu olarak incelemelerdeki amaç, genel olarak ebe ve hemşirelerin hangi motivasyon araçlarına önem verdiklerini saptamak ve bu motivasyon faktörlerinden etkilenme derecelerini yansıtmaktır. Gruplara ayrılarak yapılan incelemelerdeki amaç ise her grubun motivasyon faktörlerinden etkilenme derecelerini görmek ve varsa aralarındaki farkları tanımlayabilmektir.
Sağlık çalışanlarında örgütsel bağlılık, iş tatmini ve iş performansı ilişkisinin belirlenmesi: Bir devlet hastanesi örneği

Bu çalışmada, sağlık çalışanlarında örgütsel bağlılık, iş tatmini ve iş performansı ilişkisinin belirlenmesi amaçlanmıştır. Çalışmada bir devlet hastanesinde çalışan 461 sağlık çalışanına anket uygulanmıştır. Çalışma iki bölümden oluşmaktadır. İlk bölümde örgütsel bağlılık, iş tatmini ve iş performansı açıklanmıştır. İkinci bölümde örgütsel bağlılık, iş tatmini ve iş performansı ilişkisinin belirlenmesini amaçlayan araştırma kısmı yer almaktadır. Veriler istatistik paket programı ile güvenilirlik analizi, tanımlayıcı istatistikler, faktör analizi, t-testi, anova analizi, korelasyon analizi ve regresyon analizlerine tabi tutulmuştur. Katılımcıların örgütsel bağlılık düzeyleri 2,90 puan ortalaması alırken, iş tatmini düzeyleri 3,02 puan ortalaması, iş performansı düzeyleri ise 3,20 puan ortalaması almıştır. Araştırma sonucunda demografik değişkenlerle örgütsel bağlılık, iş tatmini ve iş performansı arasında gruplar bazında farklılık olduğu sonucuna ulaşılmıştır. Örgütsel bağlılık ile iş tatmini arasında orta düzeyde pozitif ilişki mevcutken, örgütsel bağlılık ile iş performansı arasında zayıf düzeyde pozitif ilişki olduğu saptanmıştır. Araştırmanın sonuç kısmında uygulamaya yönelik önerilere yer verilmiştir.
Özel hastane çalışanlarının hasta haklarına yönelik bilgi ve tutumlarının ölçülmesi

Hasta haklarına yönelik uygulamaların verimliliği hem hasta memnuniyetini artırmakta hem de son yıllarda artan hasta ve sağlık personeli arasındaki şiddet gibi problemlerin önüne geçilmesinde fayda sağlayabilmektedir. İnsan olmanın temel haklarından biri olan hasta haklarının sağlık personeli tarafından benimsenmesi ve uygulanması önemli kriterlerdendir. Bu araştırma ile, sağlık personelinin cinsiyet, eğitim, yaş gibi kriterlerinin yanı sıra hasta hakları konusunda eğitim alıp almamış olmasının, hasta haklarına yönelik bilgi ve tutumlarını nasıl etkilediği ölçümlenecek, bu ölçümlemenin kullanılması ile hasta haklarına yönelik uygulamalar iyileştirilebilecektir.
İş sağlığı ve güvenliğinde risk değerlendirmesi: Bir tıp araştırmaları laboratuvarı uygulaması

Küreselleşen, gelişen ve her gün yeni bir ihtiyaçla karşı karşıya geldiğimiz bir dünya düzeninde yeni kavramlar ve uygulamalar gün yüzüne çıkmaktadır. Son zamanlarda büyük önem taşıyan ve hukuksal alanda da dayanak bulan İş Sağlığı ve Güvenliği kavramı, çalışma alanlarında mevcut ihtiyaç doğrultusunda ortaya çıkmış, gelişmiş ve bugünkü halini almıştır. Özellikle gelişmiş ülkelerde yaygın olarak kullanılan bu kavram gelişmekte olan ülkelerde de hayatın bir parçası olmaya başlamıştır. 6331 sayılı sayılı İSG Kanunu ile uzman çalıştırılması zorunlu kılınmıştır. 6331 sayılı kanun; İSG kavramını hukuksal bir çerçeveye oturtarak, sınırları belirlemiştir. Özellikle iş yerlerinde çalışan hakları kapsamında kanunlarla desteklenen düzenlemelerin zorunlu kılındığı gözlenmektedir. Özellikle tıp araştırmaları laboratuvarları yüksek risk grubunda yer alan çalışma ortamlarıdır. Bu nedenle; risklerin belirlenmesi, bu risklerin analizinin yapılması ve değerlendirilmesi, kontrol önlemleri ayrı ayrı incelenmelidir. Bu bağlamda literatür incelendiğinde yapılan çalışmaların çok sınırlı olduğu da görülmektedir. Bu çalışmada İSG kapsamında risk analizi yöntemleri incelenmiş ve Fine-Kinney metodu ile bir üniversite tıp araştırma laboratuvarı risk analizi uygulaması gerçekleştirilmiştir.
İstanbul'daki özel sağlık sigortası kurumlarının ve özel hastanelerin sağlıklılığının sürdürülmesini amaçlayan organizasyonlar hakkındaki bilgi, tutum ve davranışlarının araştırılması

- Eylül 2003 tarihleri arasında, İstanbul ili içerisindeki 125 Özel hastane ve 23 Özel Sağlık Sigortası Kurumlarından araştırmaya katılan 97 Özel Hastane ve 18 Özel Sağlık Sigortası Kurumu yani toplam 115 kuruma uygulanan, tanımlayıcı tipte bir araştırmadır. Araştırmaya katılan yöneticilerin % 34 ,8'i kadın,% 65 ,2'si erkektir. Katılımcıların %33 üniversite, % 67'si yüksek lisans eğitimi almıştır.%62, 6 0-4 yıldır, % 36,5 5-8 yıldır, % 0,9 9 yıl ve üstü süredir aynı kurumda çalışmaktadır. Araştırmamıza katılanların %50.4'ü HMO'nun avantajlarının yeterli olduğunu, %22.6'sı yetersiz olduğunu ve % 27'si kısmen yeterli olduğunu belirtmiştir.% 23 .5'u dezavantajlarını yeterli bulmuş, %18.2'si yetersiz ve % 58 .3'ü kısmen yeterli bulmuştur. Araştırmamıza katılanların %72.2'si bu sistemi orta gelirlilerin tercih edeceği bir sistemdir. Araştırmamıza katılanların %53 bu sistemin Türkiye'de uygulanabileceğini belirtirken % 51 böyle bir organizasyona katılabileceğini belirtmiştir. XI
Aile sağlığı merkezlerinde düzenlenen sağlık eğitimlerinin sağlık çalışanlarının görüş ve deneyimlerine dayalı olarak değerlendirilmesi

Araştırmada aile sağlığı merkezlerinde düzenlenen sağlık eğitimlerinin mevcut durumunun, bu eğitimleri düzenleyen sağlık çalışanlarının görüş ve deneyimlerine dayalı olarak ortaya konulması amaçlanmıştır. Araştırmanın çalışma grubunu, Ankara ili Mamak ve Çankaya ilçelerinde bulunan aile sağlığı merkezlerinde çalışan, altı hekim ve sekiz aile sağlığı elemanı oluşturmaktadır. Araştırmada öncelikle ilgili literatür taraması yapılmış, daha sonra verilerin toplanması amacıyla yarı yapılandırılmış görüşme formu hazırlanmıştır. Görüşme formunda yer alacak soruların geliştirilmesinde uzman görüşlerine başvurulmuştur. Formun birinci bölümünde araştırmaya katılanların sosyo-demografik özelliklerini içeren sorular yer alırken, ikinci bölümde aile hekimliği sistemine, düzenledikleri sağlık eğitimlerine ve bu eğitimler sırasında eğiticilerin yetişkin eğitimi alanındaki yeterlilik durumlarına ilişkin sorular bulunmaktadır. Tüm görüşmeler yüz yüze yapılmıştır. Elde edilen veriler içerik analizi yöntemiyle çözümlenmiştir. Araştırmada özetle şu sonuçlara ulaşılmıştır: Araştırmaya katılan sağlık çalışanlarının, sağlık eğitimi veya yetişkin eğitimi hakkında düzenli bir eğitim almadıkları görülmüştür. Büyük bir çoğunluğu verilen eğitimlerin hedef kitleye ya hiç ulaşmadığını ya da sınırlı bir şekilde ulaştığını ifade etmiştir. Sağlık eğitimi verirken genellikle mesleki deneyimlerinden faydalandıkları, tıbbi terim kullanmamaya, halkın anlayabileceği bir dille anlatmaya ve uygun öğrenme atmosferini sağlamaya dikkat ettikleri saptanmıştır.
Sağlık sektöründe kamu-özel ortaklığı modelinin şehir hastaneleri ekseninde değerlendirilmesi: İzmir ili alan çalışması

Kamu Özel Ortaklığı Modeli ile yapılan projeler gün geçtikçe artmasına rağmen konuyla ilgili yapılan çalışmaların azlığı ve kamuoyunun bilgisinin sınırlı olduğunun gözlemlenmesi bu çalışmanın ortaya çıkarılmasında temel gerekçe olmuştur. Kamu Özel Ortaklığı/İşbirliği, kamu hizmetlerinin sunumunda geleneksel yöntemlerin yerini alternatif yöntemlere bırakmasıyla ortaya çıkan ve kamu hizmetlerinin sunumuna özel sektörün katılımını ifade eden sözleşmeye dayalı bir yöntemdir. Kamunun hizmet sunma amacı ve özel sektörün kar etme hedeflerinin uygun risk dağılımıyla paylaşılması, değişen kamu yönetimiyle birlikte verimlilik ve etkinliğin ön plana çıkması kamu özel ortaklığının yaygın bir yöntem olarak kullanılmasına uygun ortamı hazırlamıştır. Çalışmada İzmir İlindeki Sağlık Bakanlığına bağlı hastanelerin üst ve orta düzey yönetim grubuna mensup personelin Sağlık Sektöründe Kamu Özel Ortaklığı hakkındaki görüşleri alınmış ve bu görüşlerinin eğitim durumu, meslek, görev ünvanı ve idari çalışma sürelerine göre karşılaştırılarak değerlendirilmesi yapılmıştır. Bu amaç kapsamında 46'sı kadın, 50'si erkek toplam 96 üst ve orta düzey yöneticiye anket uygulanmıştır. Çalışmada kullanılan anket; bilgi düzeyi, finansman ve maliyet, kalite, sağlık hizmetlerine erişim, verimlilik, projelendirme ve yönetim alt boyutlarına sahip toplam 36 sorudan oluşmaktadır. Boyutlara ilişkin ortalama ve standart sapma değerlerine göre, en yüksek ortalama değerin 3,66 1, 14 ile kalite boyutuna, en düşük ortalama değerin ise 3,16 1, 19 ile finansman ve maliyet boyutuna ait olduğu görülmektedir. Soru bazında değerlendirildiğinde ise en yüksek ortalamanın 4,39 0, 99 'Kamu Özel Ortaklığı Modeli hakkında daha çok bilgilendirme gereklidir' ifadesine ait olduğu görülmüştür. En düşük ortalama ise 2,34 1, 00 ile 'Türkiye'de Kamu Özel Ortaklığı Modeli konusunda yeteri kadar seminer, konferans vb. bilgilendirme yapılmaktadır.' ifadesi olmuştur. Sonuç olarak uygulaması her geçen gün artmasına rağmen katılımcıların konu hakkındaki bilgi düzeyinin çok düşük olduğu gözlenmiş ve daha çok bilgilendirmenin yapılması konusunda hemfikir oldukları görülmüştür. Kalite açısından bakıldığında ise katılımcıların şehir hastanelerinin olumlu bir etki bırakacağına dair görüş bildirdiği görülmektedir. Çalışma için seçilen konunun kamuoyu tarafından çok fazla bilinmemesi ve tek bir ildeki 18 Sağlık Bakanlığı hastanesinde çalışan üst ve orta düzey yönetici grubunun görüşleri dikkate alındığında ortaya çıkan sonuçların genellenemeyeceğini belirtmek gerekir.
Türkiye'de faaliyet gösteren aile hekimlerinin problemlerinin tespiti, aile hekimlerinin problemlere ilişkin değerlendirmeleri ve çözüm önerilerinin tespitine yönelik bir alan araştırması

Algın, K., 'Türkiye'de Faaliyet Gösteren Aile Hekimlerinin Problemlerinin Tespiti, Aile Hekimlerinin Problemlere İlişkin Değerlendirmeleri ve Çözüm Önerilerinin Tespitine Yönelik Bir Alan Araştırması' Hacettepe Üniversitesi Sağlık Bilimleri Enstitüsü Sağlık Kurumları Yönetimi Bilim Uzmanlığı Tezi, Ankara, 2002. Sürekli, kapsamlı ve kişiye yönelik hizmet; hastalıkların erken tanı ve tedavisi; hastalıklardan korunma ve sağlıklı olmanın sürekliliğini sağlama gibi birinci basamak hizmetlerini sunan aile hekimliği, önemi bütün dünyada 1950'lerden bu yana daha iyi anlaşılan bilimsel bir disiplindir. Sağlık Bakanlığı politikalarında zaman zaman yer alan AH ile ilgili uygulamalar, hedeflenen ölçüde yaygınlaştırılamamış ve sistem olarak sonuçlandırılamamıştır. Reformlar ve bunlar içinde yer alan aile hekimliğine yönelik çalışmalar, bir dizi mesleki ön kabule ilişkin tartışmalarla birlikte günümüze kadar gelmiştir. Bu çalışmada, Türkiye'deki aile hekimlerinin mesleki sorunlarının tespitine yönelik değerlendirmeleri ve bu sorunlara ilişkin olası çözüm önerilerinin belirlenmesi amaçlanmıştır. Veriler anket yoluyla toplanmıştır. Araştırma sonunda aile hekimlerinin sorunlarının; aile hekimliği eğitim programı içinde birinci basamak sağlık kuruluşlarında rotasyonların olmaması, aile hekimliği asistan eğitiminde iç hiyerarşinin, yani aile hekimliği klinik disiplini ve bununla ilgili uygulamaları içeren bir sistemin olmaması, meslek örgütlerinin aile hekimliğine karşı olumsuz ön kabulleri, yöneticilerin aile hekimliği hakkında yeterince bilgiye sahip olmaması, Sağlık Bakanlığı'nın aile hekimliğine yönelik politikasının olmaması, ücretlerin yetersizliği, sorunlarında odaklandığı bulunmuştur. Aile hekimlerinin sorunlarına yönelik oluşturulan çözüm önerilerinin ise; birinci basamakta uzmanlaşmanın gerekliliğinin ve aile hekimliği disiplininin diğer sağlık profesyonellerine, yöneticilere ve halka tanıtılması, sağlık sistemi içinde aile hekimliğinin yerinin net bir şekilde ortaya konması, aile hekimliği uzmanlık eğitiminde birinci basamak sağlık kurumlarında rotasyonların düzenlenmesi, sağlık sistemi içinde aile hekimlerinin görev tanımlarının açık ve net olarak tanımlanması olarak sıralanmıştır.