turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
R.25 Kanun-ı Sani 1330 - 21 şubat 1330 (07.02.1915-06.03.1915) tarihli Aydın Vilayeti Meclisi Umumisi zabıtları'nın transkripsiyonu ve değerlendirilmesi

Osmanlı'da yerel yönetimler Tanzimat döneminde yapılan idari reformlara dayanmaktadır. Günümüz Türkiye'sindeki yerel yönetim anlayışının temelleri bu reformlar üzerine kurulmuş ve geliştirilmiştir. Güçlü merkezi yönetime sahip olan Osmanlı İmparatorluğunda yerel yönetim anlayışının kabulü kolay olmamıştır. Günümüzde yerel yönetimler, yönetselliğin yanı sıra kültürel, siyasal, toplumsal ve ekonomik bakımdan büyük öneme sahiptir ve demokrasinin varlığının simgelerinden biri konumundadır. Yerel yönetim diğer adıyla yerinden yönetim, Yönetim Biliminde 'adem-i merkeziyet' olarak adlandırılmaktadır. Tüm dünyada olduğu gibi Osmanlı'da da yerel yönetimler merkezin karşılayamadığı belirli kamu ihtiyaçlarının karşılanması için kurulmuştur. Bu ihtiyacın yanı sıra toplumsal gelişmelerin etkisi de yerel yönetimin gelişmesini ve vatandaşın yönetime katılımını sağlayan diğer siyasal etkenler de yerel yönetime duyulan ihtiyaçlar içinde yer almaktadırBiz bu çalışmamızda bir nevi bugünkü yerel yönetim bezeri işlevi gören Vilayet Umumi Meclislerinin aldıkları kararları ele almaya çalışacağız. Vilayet Umum Meclisleri vilayetin ihtiyaçları ve bu ihtiyaçlar dahilinde nelerin yapılması gerektiği konusunda bize çok önemli ipuçları vermektedir. Ne var ki bu kararların çok azına ulaşılmış bulunulmaktadır. Bu açıdan bakıldığında ele alacağımız. Aydın Vilayeti Umum-i Meclisi 1331 (1915-16) kararları önem arz etmektedir. Meclisin toplanarak uygulamaya konulmak üzere görüşülen ve alınan kararların değerlendirmesi ve metnin tamamı olduğu gibi ekte verilmiştir. Bu çalışmada şimdiye kadar basılı olduğu halde hiç kullanılmayan kaynaktaki bilgilerden yararlanılmasını sağlamak amaçlanmıştır.
Birinci Dünya Savaşı'nda Çanakkale'deki tabyalar

20. yüzyılda Avrupalı Devletler arasında ciddi anlamda siyasi ve iktisadi konular üzerinde bloklaşmanın varlığı görülmüştür. Özellikle Almanya sanayi alanında büyük gelişmeler göstermiştir. Bu durum diğer Avrupalı Devletleri rahatsız etmektedir. Bunun yanı sıra İngiltere, Fransa, Rusya gibi güçlü devletlerin Osmanlı Devleti üzerindeki çeşitli emelleri de görülmekteydi. Tüm bunlara Balkan Devletlerin bağımsızlık hayalleri de eklenince bütün dünya kaçınılmaz sona doğru ilerlemeye başlamıştır. Birinci Dünya Savaşı başladığı sıralarda Osmanlı Devleti ilk önce İtilaf Devletleri yanında yer almaya çalışmışsa da İtilaf Devletleri'nin Osmanlı Devleti üzerindeki emellerini gerçekleştirmek amacıyla buna yanaşmadığı görülmüştür. Bunun üzerine Almanya yanında yer alan Osmanlı Devleti savaşa zor ve güç koşullar altında girmiştir. İtilaf Devletleri savaşın bir an önce sonlandırılmasını sağlamak ve Osmanlı Devleti'ni savaş dışı bırakmak amacıyla Çanakkale Cephesi'ni açmışlardır. Çanakkale Cephesi'nde İtilaf Kuvvetleri ilk önce denizden ve sonrasında karadan taarruz yapmış olmalarına rağmen başarı elde edememiş ve Osmanlı Devleti'nin başarılı savunması ile büyük bir yenilgiyle geri çekilmişlerdir. Özellikle deniz muharebeleri sırasında Çanakkale'de bulunan tabyalar önemli rol üstlenmiş ve Çanakkale'nin deniz yoluyla geçilemez olduğu tüm dünyaya gösterilmiştir. Yine bu tabyaların kara savaşlarında da büyük etkisi görülmüştür. Bu çalışmamızda Çanakkale içinde bulunan ve Birinci Dünya Savaşı'nda Çanakkale Savaşlarında ve Cephesinde etkin olan tabyalar hakkında araştırma yapılmış olup tabyaların önemi anlatılmıştır. Rumeli Mecidiye Tabyası, Ertuğrul Tabyası, Dardonos Tabyası ve İntepe gibi Tabyalar deniz savaşları sırasında büyük mücadeleler vermiş ve düşman gemilerinin bazıların batırılması ve yara almasına sebebiyet vererek geri çekilmelerini sağlamışlardır.
1315 (1899-1900) tarihli süvari talimnamesine göre Son Dönem Osmanlı ordusunda süvari eğitimi

Türklerin dünya tarihinde etkili olmalarının en önemli sebeplerinden biri at binmedeki becerileridir. Bu beceri Türklerin savaşçılık yönünün ön plana çıkmasını sağlamıştır. Biz de bu çalışmamızda Türk tarihinin en buhranlı dönemlerinden sayılan Osmanlı devletinin son dönemlerinde, 1315 tarihli Süvari Talimnamesinden yola çıkarak, son dönem Osmanlı Ordusunda süvari eğitimini ve Türk süvariliğinin tarih sahnesinden çekilmeden hemen önceki durumunu anlamaya ve anlatmaya çalıştık.
Osmanlı Devleti'nde Milli Aşireti XVIII.-XIX. yy.

Osmanlı Devleti'nde Milli Aşireti çoğunlukla, Diyarbekir, Mardin, Urfa ve Rakka çevresinde konar-göçer özellik gösteren bir aşirettir. Zamanla üyeleri arasından Diyarbekir ve Mardin voyvodalıkları yürütenler çıkmıştır. Bunun da etkisiyle Mardin ve Urfa-Viranşehir yörelerinde iskan edilen bir kısım Milli Aşireti mensubu şehirlileşmişlerdir. Güneyde çölden gelen Urban taarruzuna dayanamayıp dağılan Boz-Ulus Aşiret Birliği sonrasında aşiretleri bu tehdide karşı birleştirme istidadı gösteren Milli Aşireti, bu sayede bünyesine kattığı aşiretlerle biraz daha büyümüştür. Bazı dönemler Osmanlı hükümetiyle yakınlaşan, bazen kendi çıkarına davranıp muhalif hareket eden Milli Aşireti idarecileri olmuştur. Anlaşmazlık yaşanan bu dönemlerde aşiret zayıflamış, dağılmıştır. XIX. yüzyılın sonunda Sultan II. Abdülhamid'in siyasetine uygun davranan Milli Aşireti, Hamidiye Süvari Alayları'na katılarak daha da kuvvetlenmiştir. 1908'de II. Meşrutiyet rejiminin ilanının arkasındaki önemli güç olan İttihad Terakki Cemiyeti, Sultan II. Abdülhamid dönemi iktidar unsurlarını bir bir ortadan kaldırmıştır. II. Abdülhamid döneminin önemli destekçilerinden olan Milli Aşireti Reisi İbrahim Paşa da bundan nasibini alarak tasfiyeye uğramıştır. Böylece Milli Aşireti dağılarak yavaş yavaş eski gücünü kaybetmiştir.
Ali Galib Bey'in hayatı ve diplomatik yazışmaları

Bu çalışma kapsamında Süleymaniye Yazma Eser Kütüphanesi Ali Galib Bey koleksiyonunda bulunan 396, 397 ,399, 401, 403, 404 ve 405 numaralarda kayıtlı bulunan ve Ali Galib Bey'in Atina, Tahran, Viyana ve Berlin sefareti esnasında telgrafla yapılan yazışmaların suretlerinin yazıldığı ve kendisine ait olduğu değerlendirilen defterlerin ve BOA'da kayıtlı tercüme-i ahval defterinde bulunan iki sayfalık tercüme-i halinin transkripsiyonu yapılmıştır. Elde edilen veriler II. Abdülhamid döneminde önemli diplomatik mevkilerde bulunan Ali Galib Bey'in şahsı ve diplomatik olarak üslendiği misyon, Osmanlı Devleti'nin hangi devletle hangi alanlarda ne amaçla münasebet kurduğunu anlamaya katkı sağlayacaktır. Bu defterler Osmanlı Devleti'nin doğuda, batıda, güneyde ve Balkanlarda muhatapları ile yürüttüğü diplomatik, askeri, ekonomik ve beşeri münasebetler bakımından önemli ipuçları vermektedir. Çalışma dört ana bölümden oluşmaktadır. Giriş bölümü olan birinci bölümde çalışma konusu defterler içerik ve fiziki olarak ayrıntılı bir şekilde incelenmiştir. Bu bağlamda her bir defter Ali Galib Bey'in kronolojik hayatı ile ilintili bir şekilde içerik değerlendirilmiştir. İkinci bölümde, bahsi geçen defterlerin transkripsiyonları verilmiştir. Üçüncü bölümde ise bu defterlerin görüntüleri verilmiştir. Ekler kısmında Ali Galib Bey koleksiyonunda bulunan bütün eserlerin listesi, Ali Galib Bey'in fotoğrafı ve Lahican haritası yer almaktadır.
The Rise and fall of an Ayan family in eighteenth century Anatolia: The Caniklizades (1737-1808)

On sekizinci Yüzyılda Anadolu'da Bir Ayan Ailesinin Yükselişi ve Düşüşü: Caniklizadeler (1737-1808). Şahin, Canay. Doktora, Tarih Bölümü. Tez Yöneticisi: Yrd. Doç. Oktay Özel. Bu tez, on sekizinci yüzyılın ikinci yansında merkezle taşra arasındaki siyasi ve iktisadi kaynakların yeniden dağıtımı bağlamında Caniklizadelerin yükselişi ve düşüşünü incelemektedir. Giriş bölümünde imparatorlukta yerel hanedanlıkların yükselmesinin ardındaki uzun dönemli etkenleri ele alınmaktadır. İkinci Bölüm, Caniklizadelerin, merkezi hükümet ve Çapanoğullan ile olan çatışmalarına değinerek, yerel eşraf kökeninden imparatorluğun yönetici sınıfına dahil olma sürecini incelemektedir. Üçüncü Bölüm'de, Caniklizadelerin Kuzeydoğu Anadolu'da kontrol ve tasarruf ettikleri gelir kaynaklan incelenmekte ve özel olarak da kapı kethüdalan ve sarraflann aracılık ettikleri merkezi hükümet ile aile arasındaki ilişkiler ağı vurgulanmaktadır. Bir sonraki bölümde, yönetsel ve vergi toplama haklannın bölüşümü bağlamında, ailenin kapı halkının ileri gelen üyeleriyle ikincil ya da alt ayanlar araştınlmaktadır. Son bölümde ise, Caniklizadelerin zenginleşme yollan, yatırımları ve vakıfları değerlendirilmektedir.
1808-1839 yılları arasında Osmanlı Devleti'nde doğal afetler

Osmanlı Devleti incelemiş olduğumuz dönem içerisinde siyasi, sosyal ve idari sorunlar ile uğraşmanın yanında, ayrıca yaşanan doğal afetlerle de uğraşmak zorunda kalmıştır. Bu tabii olaylar, ortaya çıktıkları bölgelerde maddi zararların yanında can kaybına da sebep olmaktadır. Meydana gelen afetler etki alanı olarak bölgesel kalabildiği gibi farklı bölgeleri de etkisi altına alabilmektedir. Osmanlı Devleti'nde bu dönemde meydana gelen afetler incelendiğinde karşımıza çeşitli şekillerde çıktığı görülmektedir. Bu afetler genel olarak; depremler, sel felaketleri, kıtlık ve kuraklık, fırtına, don olayları, çekirge istilaları ve salgın hastalıklar şeklinde tespit edilmektedir. Bu olaylara devlet içerisinde farklı zaman ve dönemler içerisinde rastlanmaktadır. Devlet bu afetler ile mücadele hususunda gayret göstermesine karşı, dönemin şartları ve eldeki imkanlar yeterli olmamıştır.
Osmanlı İmparatorluğu'nda XIX. Yüzyıl'da Banker Camondo Ailesi ve iktisadi faaliyetleri

Osmanlı İmparatorluğu'nda 1699'da imzalanan Karlofça Antlaşması'yla yaşanan büyük çaplı toprak kaybı sonucunda ortaya çıkan 'Duraklama Dönemi', XIX. Yüzyıl'ı siyasi, ekonomik, kültürel vs. birçok açıdan etkilemiştir. Lale Devri'yle (1718-1730) başlatılan Batılılaşma çabaları III. Selim Dönemi'nde özellikle askeri boyutta ağırlık kazanmıştır. II. Mahmud Dönemi'nde ise 1826'da Yeniçeri Ocağı'nın kaldırılması dönemin en önemli askeri-siyasi reformlarından biridir. Sultan Abdülmecid Dönemi'nde imzalanan Tanzimat Fermanı Osmanlı İmparatorluğu'nun Batıya entegre olmaya çalışmalarının bir sonucudur. Bu reform hareketleri gerçekleştirilmeye çalıştırılırken yaşanan savaşlar, el değiştiren yönetimler, ekonomik buhranlar, yapılan dış borçlanmalar vs. gibi olumsuz tablolar Batılılaşma çabalarını sekteye uğratmıştır. Osmanlı İmparatorluğu'nda XIX. Yüzyıl'da ivme kazanmaya başlayan Batılılaşma hareketleri, dönemin iktisadi, siyasi, mimari, kültürel vs. gibi birçok alanda değişiklik meydana gelmesine neden olmuştur. Güçleri ve etkileri, siyasi ilişkiler ve devlete sağladığı sıcak para yoluyla oldukça artan Galata Bankerlerinin ortaya çıkması Osmanlı ekonomisini olumsuz şekilde etkilemiş ve bu süreç Cumhuriyet'in ilk yıllarına kadar devam etmiştir. 1838'de imzalanan Baltalimanı Ticaret Antlaşması dönemin en etkin iktisadi olaylarından olmakla birlikte Osmanlı İmparatorluğu'nun mali yapısını bozarak açık pazar haline gelmesine neden olmuştur. Devam eden süreçte yaşanan Kırım Savaşı nedeniyle Osmanlı ekonomisinin çökmesi ve yardımına başvurulan Galata Bankerlerinin yüksek faizli borçlar vererek ekonominin daha da kötüleşmesine neden olması Osmanlı İmparatorluğu'nu çöküş sürecine götürmüştür. Bu süreç Muharrem Kararnamesi'nin ilanı ve Düyun-u Umumiye İdaresi'nin kurulmasıyla daha da kötüleşmiştir. Osmanlı İmparatorluğu'nun söz konusu dönem içinde dünya kapitalizmine ayak uydurma çabaları sonuçsuz kalmış, gerçekleştirilmeye çalışılan reformlar ekonomiyi daha da kötüleştirerek, iktisadi açıdan bağımlı konuma gelmesine ve çöküş sürecini hızlandırmasına neden olmuştur. Bu süreçte Osmanlı İmparatorluğu ile finansal ilişkileri olan banker ailelerden biri de Camondo Ailesi'dir. Bu çalışmanın amacı XIX. Yüzyıl'ın en etkin bankerlerinden olan Camondo Ailesi'nin Osmanlı İmparatorluğu üzerindeki iktisadi faaliyetlerini incelemektir. Çalışmanın sonucu ise Camondo Ailesi'nin sadece finans alanında değil, kurduğu işletmeler, verdiği istikrazlar, Osmanlı devlet adamlarıyla siyasi ilişkileri ve bir Yahudi aile olarak başkent İstanbul'da kazandığı ayrıcalıklar vs. söz konusu dönemde Osmanlı İmparatorluğu'nu birçok açıdan etkilemiş olduğudur.
Mihümme Defterlerine göre Osmanlı Devleti'nde eşkiyalık olayları (1594-1607)

Yüksek Lisans Tezi Ayşegül HÜSEYNİKLİOĞLU Fırat Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Tarih Anabilim Dalı Elazığ - 200L Sayfa: XV + 304 Osmanlı Devleti'nde 16. yüzyılın ikinci yansından itibaren kendini hissettiren iktisadi, sosyal ve siyasi çözülme asayişi önemli ölçüde tehdit etmiştir. Devletin ortaya çıkan problemlere kalıcı ve köklü çözümler üretememesi ve değişen dünya şartları eşkıyalık olaylarını ortaya çıkarmıştır. Bu eşkıyalık olayları; yol kesme, soygun, hırsızlık, cinayet, can, mal ve ırza tecavüz görevi suistimal, resmi görevlilerin zulümleri, öğrenci taşkınlıkları, aşiretlerin kanunsuz faaliyetleri şeklinde cereyan etmiştir. Devletin her kademesinde olan insanların katıldığı bu olaylara, iktisadi şartlarla beraber insanların kolay kazanma, şöhret olma arzusu gibi kompleksli davranışları da neden olmuştur. Ehl-i örf, ehl-i şer, aşiretler ve sivil halk, bu olayları kimi zaman ortaklaşa kimi zaman münferit gerçekleştirmişlerdir. Eşkıyalık olayları daha çok Anadolu Eyaleti'nde ve onu takiben Rumeli Eyaleti'nde gerçekleşmiştir. Diğer eyaletlerde de küçük büyük birçok olay yaşanmıştır. II Eşkıyalık olaylarına karşı alınan önlemler çoğu zaman bu faaliyetleri engelleyememiştir. Eşkıyalığın yayılması devlet otoritesinin zayıflamasına özellikle taşrada büyük ölçüde ortadan kalkmasına neden olmuştur. Bu araştırmada Osmanlı arşiv vesikalarının önemli serilerinden biri olan Mühimme Defterlerine göre on beş yıllık süre içerisinde (1594-1607) Osmanlı Devleti'nde yaşanan eşkıyalık olayları, bu olayların kimler tarafından yapıldığı ve alınan tedbirler üzerinde durulmuştur.
H.1090-1091 m. 1679-1680/ b-75 no'lu Bursa şer'iye sicilinin transkripsiyonu ve değerlendirmesi

Osmanlı toplum yapısının özellikle yerel düzeyde yansıtılmasında oldukça önemli kaynaklardan olan yerel mahkeme kayıtları diğer adı ile şer'iye sicilleri çalışmamızın temelinde bulunmaktadır. Şer'iye sicilleri özellikle şehircilik tarihinin vazgeçilmez ve önemli kaynaklarındandır. Araştırmalara oldukça geniş bir yelpazede konu sunan sicillerden yararlanarak bir dönem Bursa'sına ışık tutmaya çalıştık. Bursa'nın incelediğimiz B- 75 numaralı, Hicri:1090- 1091 (Miladi 1679 -1080) tarihli şer'iye sicili ile siyasi, ekonomik, sosyal, kültürel yapısını yansıtmaya çalıştık. Vakıftan verasete, eşkiyalıktan köleliğe, çeşitli ihtida hareketlerinden alacak verecek meselelerine kadar pek çok farklı alanda belgeleri içinde barındıran B- 75 numaralı Bursa şer'iye sicilinin, şehrin tarihinin küçük bir kısmını da olsa aydınlatmakta yararlı olacağına inanıyoruz.
The imdadiyye taxes in the Ottoman finance

On yedinci yüzyılda Osmanlı İmparatorluğu, pek çok savaş, mali sorunlar, demografik değişimler, bütçe açıkları ve iktidar için mücadele eden çeşitli Osmanlı grupları arasındaki siyasi ve sosyal rekabetler nedeniyle geleneksel yapılarını sürdürmek için çabaladı. Gerçekten de on yedinci yüzyıl, devletin, o yüzyılın tüm zaman dilimi boyunca sayısız finansal krizle karşı karşıya kaldığını gösteren bir dönemdi. Hükümet ve mali yetkililer, Merkezi Hazine'nin devamlı hale gelen bütçe açıklarına çözüm bulmak için bazı mali tedbirler uyguladılar ve sonuç olarak imdadiyye gibi yeni ekonomi politikaları ortaya çıktı. On yedinci yüzyılda ilk defa uygulanan imdadiyye, re'ayadan ziyade Osmanlı toplumundaki zengin gruplardan, devletin üst düzey yetkililerinden alınan olağanüstü bir savaş dönemi maddi yardım vergisi olarak ortaya çıkmıştır. On sekizinci yüzyılın ilk çeyreğinde de imdadiyye vergileri yeniden düzenlenmiş ve olağan bir vergi olarak kabul edilerek eyaletlerdeki valiler ve üst düzey yöneticilere ait sürekli bir gelir kaynağı haline getirilmiştir. Bu tez, Osmanlı Maliyesi'ndeki imdadiyye vergilerini ve on sekizinci yüzyılın başından on dokuzuncu yüzyıla kadar geçirdiği birçok değişikliği incelemektedir. Ayrıca imdadiyye uygulaması yeniden düzenlendikten sonra ortaya çıkan yeni sonuçları ve diğer ekonomi politikaları ile olan ilişkilerini de ilgili bölümlerde tartışmaktadır.
Mastering the conquered space: Resurrection of urban life in Ottoman Upper Thrace (14th-17th C.)

Bu tez Osmanlı Balkanları'ndaki çeşitli kentsel gelişim örneklerini inceleyerek, kentsel değişim ve yeni şehirlerin tesisi bağlamında belirli bir Osmanlı modelinin mevcut olduğunu ortaya koymayı amaçlamaktadır. Çalışma, yeniden kurulan veya baştan inşa edilen dört kentin morfolojisi üzerine odaklanarak, Osmanlılar'ın fethedilen bölgelerdeki kentsel alanın düzenlenmesinde kullandıkları yöntemlerde belli bir normatif örüntü olduğu sonucuna varır. Osmanlı merkezi yönetimi ve Balkanlar'daki yarı-özerk akıncı uc beyleri, mevcut kent merkezlerini müstahkem bölgelerden dışarıya taşımak için bilinçli bir girişimde bulunarak, Balkanlar'daki Bizans-Slav şehirlerinin tevarüs etmiş mevcut mekansal düzenini değiştirmek için belli bir plan izlemişlerdir. Mekansal düzenin mimari hamilik yoluyla değişimi konusu uzun bir evrimsel yol izler ve şüphesiz Osmanlı devletinden daha eskidir. Osmanlı kent planında mekansal düzenin kolonizatörleri olarak kullanılan T-biçimli ve çok işlevli imaret/zaviyeler, Osmanlı Bitinyası'nda ortaya çıkmış ve sonrasında da Balkanlar'a aktarılmış önemli bir yeniliktir.
Birinci Dünya Savaşı'nda Suriye-Filistin cephesi'nde Osmanlı Devleti'nin havacılık faaliyetleri

Büyük Harpte Osmanlı Devleti birden fazla cephede ve çok büyük bir coğrafyada savaşmak zorunda kalmıştır. Bu cephelerden biri de Suriye-Filistin Cephesidir. Suriye-Filistin Cephesi'nde Osmanlı Hava Kuvvetleri çok büyük zorluklar ve imkansızlıklarla görev yapmış, aynı zamanda iklim şartları ile de mücadele etmiştir. Osmanlı Hava Kuvvetleri Sina-Filistin-Suriye Cephesi'ndeki faaliyetlerine 1914 yılı Aralık ayında başlamıştır. Suriye-Filistin Cephesi'nde, Osmanlı Hava Kuvvetleri'nin 3'üncü, 4'üncü ve 14'üncü Tayyare Bölükleri görev yapmıştır. Bu bölükler, Bahriye Nazırı Cemal Paşa'nın Komutanı olduğu 4'üncü Ordu Komutanlığına bağlı olarak görevlerini yapmışlardır. Uçaklar, parçalanmış halde, İstanbul'dan demiryolu ile Pozantı İstasyonu'na ve İskenderun İstasyonuna, oradan da cepheye gönderilmiştir. Türk uçakları tarafından taktik keşif harekatı, yakın hava desteği ve psikolojik harp görevleri başarıyla icra edilmiştir. Alman pilot ve gözcülerden oluşan ve Paşa Bölükleri olarak adlandırılan 300'üncü, 301'inci, 302'nci, 303'üncü, 304'üncü ve 305'inci Seferi Kuvvetlerinin cepheye gelmesiyle hava üstünlüğü Osmanlı Devleti'ne geçmişştir. İngiliz uçaklarına karşı başarılı hava muharebeleri icra edilmiş, yerden havaya yapılan top atışları ile birçok İngiliz uçağı düşürülmüştür. Sina-Filistin-Suriye Cephesinde icra edilen hava harekatı, havacılık teorilerinin gelişmesi açısından oldukça önemlidir. Sina-Filistin-Suriye Cephesi'nde gerek İtilaf Devletleri gerekse Osmanlı Hava Kuvvetleri tarafından icra edilen hava harekatları, havacılık teorilerinin kaynağını teşkil etmiş, 2'nci Dünya Savaşı'nda planlanan ve icra edilen hava harekatlarına ilham kaynağı olmuştur. 1914- 1918 yılları arasında Osmanlı Hava Kuvvetleri kendisine verilen görevleri başarılı bir şekilde icra etmiştir.
Risale-i tedbİr-i 'umran-ı mülkİ: Osmanlı Devleti'nde iktisat ilmine dair bir risale

Tarihi gerçeklerin gün yüzüne çıkmasında ve günümüzde daha iyi anlaşılabilmesinde yazma eserler oldukça mühimdir. Yazma eserlerin tarih bilimine kazandırılmasının bugün bile tam olarak çözülememiş bazı tarihsel sorunların aşılması ve sonuçlandırılmasında yararlı olacağı açıktır. Bunların tespiti ve tasnifinin henüz bitirilmediği düşünülürse, bunların açığa çıkarılmasının ilgili oldukları disiplinlere katkı sağlayacağı muhakkaktır. Bu tez çalışmasında Osmanlı iktisadi düşünce literatürüne ait ve Avusturya Devlet Kütüphanesi'nde Cod. Mixt. 1169'da kayıtlı bulunan Risale-i Tedbir-i 'Umran-ı Mülki isimli yazmanın transkripsiyonu yapılarak değerlendirilmesi yapılmıştır. Çalışmanın ilk bölümü, eserin tanıtımına ve müellif hakkındaki tespitlere ayrılmıştır. İkinci bölümde, Osmanlı Devleti'nin iktisadi düşüncesine ve bu alanda yapılan ilk çalışmalara dair bilgi verilmiştir. Sonuç kısmında eser hakkında genel bir değerlendirme yapılmıştır. Ayrıca transkripsiyonun anlaşılmasını kolaylaştırmak amacıyla bir lügatçe eklenmiştir. Son olarak eserin transkribe edilmiş metni, tıpkıbasımı ve eklere yer verilmiştir. Risale-i Tedbir-i 'Umran-ı Mülki isimli risale, Osmanlı iktisadi düşünce tarihinde önemli bir yere sahiptir. Eser, Türk iktisadi düşünce tarihinin başlangıç dönemine dair birçok soruya cevap vermektedir.
19. yüzyılda Doğu ve Güneydoğu Anadolu bölgelerinde Suyolu taşımacılığı

Bu çalışmada 19. yüzyılda Doğu ve Güneydoğu Anadolu bölgelerindeki su yolu taşımacılığı anlatılmaktadır. Fırat ve Dicle nehirlerinde Asurlulardan itibaren geleneksel yöntemlerle yapılan taşımacılık Sanayi İnkılabı'yla birlikte buharlı gemilerle yapılmaya başlandı. İngilizlerin sömürgelerine giden yol üzerinde olması nedeniyle bu nehirler, İngilizlerin ilgisini çekmiştir. Başlangıçta sömürge yolu üzerinde olması yüzünden İngilizlerin ilgisini çeken bölge, ardından sahip olduğu ticari potansiyel nedeniyle daha da önem kazandı. Henry Blosse Lynch önderliğinde kurulan Lynch Kumpanyası bölge ticaretinde ve nehir taşımacılığında söz sahibi oldu. Hatta zamanla Lynch Kumpanyası, Fırat ve Dicle taşımacılığında tekel oldu. Osmanlı Devleti burada nakliyat yapmak üzere çeşitli girişimlerde bulunmuş, idareler kurmuştur. Ancak bu girişimler, hem siyasi nüfuzları hem de teknolojik avantajları nedeniyle İngilizlerin gerisinde kalmıştır. Dönemin teknolojik gelişmeleri nehir yolunun karayoluna tercih edilmesine neden olmuştur. Güneydoğu Anadolu'da bulunan ve Anadolu'nun en büyük gölü olan Van Gölü sahilinde dört şehir ve pek çok yerleşim yeri vardır. Ayrıca gölde dört tane de ada vardır ve bunların bazılarında manastır bulunmaktadır. Bölgenin engebeli yapısı ve kışın uzun süreler boyunca kar altında kalması kara taşımacılığını zorlaştırmaktadır. Van Gölü'nde 19. yüzyıl öncesinde de taşımacılık faaliyetleri söz konusudur. Ancak bu zamanlardaki gemiler yelkenle veya kürekle idare edildiğinden zaman kaybı söz konusuydu. Buharlı gemilerle yapılacak taşımacılığın bölgeye sağlayacağı idari, askeri ve ticari faydalar nedeniyle önce Van ahalisinden Artin Sarrafyan ve Abraham Kavafyan adlı iki müteşebbis taşımacılık imtiyazı talebinde bulundular. Başlangıçta devlet bu şahıslarla imtiyaz mukavelesi imzalasa da daha sonra bu durum bilinçli olarak sürüncemede bırakılmıştır. Ardından devlet kendi adına taşımacılık yapma girişiminde bulunmuş ancak bu teşebbüs de sonuçsuz kalmıştır. Bu tezde bölgede Osmanlı Devleti'nin, İngilizlerin ve yerel halkın, Fırat ve Dicle nehirleri üzerinden, bölgenin ticari potansiyelini kullanma teşebbüsleri ile Van Gölü'ndeki taşımacılık teşebbüsleri ve bunun bölgeye olan etkileri tartışılmıştır.
19. yy ortalarında Çamardı nüfusu (1845 tarihli,3573-74 numaralı Çamardı Nüfus Defteri)

19. yüzyıl Osmanlı Devleti için hemen hemen her alanda yeniliklerin yapıldığı bir yüzyıl olmuştur. Bu doğrultuda 1826 yılında Yeniçeri Ocağının kaldırılması ve ocakta kayıtlı olan askerlerin dağıtılmasıyla yeni bir ordu kurulmuştur. Yeni kurulan ordunun hem askeri hem de ekonomik olarak finanse edilmesi, ihtiyaçlarının giderilmesi için 1831 yılında ülke genelinde nüfus sayımı yapılmıştır. Osmanlıda birey sayımına yönelik olarak yapılan ilk sayım olduğu için modern manada ilk olma özelliği taşımaktadır. Bu sayımdan 13 yıl sonra yapılan ilk sayımın eksik yönlerini tamamlamak ve asker vergi miktarını öğrenmek için 1844 yılında ikinci bir sayım yapılmıştır. Bu çalışmada 1845 yılı, Çamardı kazasına ait olan ve Başbakanlık Osmanlı Arşiv'inde bulunan Nfs. d 3573 ve Nfs. d 3574 koduyla kayıtlı defterlerin nüfus yapısı incelenmiştir. defterdeki Müslim ve gayrimüslim nüfusa ait bilgiler günümüz Türkçesine çevrilmiş ve elde edilen verilerin daha iyi yorumlanması için tablo ve grafiklerle bölgenin nüfus miktarı, idari yapısı ekonomik ve sosyal yapısı ortaya konmaya çalışılmıştır.