turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Tralleis güney nekropolü oda mezarları ve buluntuları

Günümüzde Aydın İli sınırları içerisinde yer alan Tralleis, antik kaynaklarda da ismi geçen döneminin önemli kentlerinden biridir. Kalıntıları günümüzde Aydın'ın simge yapıları olarak gösterilmeye devam etmektedir. Tralleis'te yıllardır aralıklarla devam eden arkeolojik kazılar sonucunda kentin zengin kültürüne ait pek çok bilgi edinilmiştir. Nekropollerine ait bilgiler, yapılan arkeolojik kazılar ve Aydın Müzesi tarafından gerçekleştirilen kurtarma kazıları sonucunda çoğalmaktadır. Günümüzde kent merkezinin altında kalan güney nekropol alanında Aydın Müzesi tarafından 2016- 2017 yıllarında Köprülü Mahallesi 419 Ada 28 Parsel'de 2 oda mezar, 418 Ada 7 Parsel'deki 2 oda mezar ve 2 situla mezar ile Mesudiye Mahallesi 561 Ada 5 Parsel'de 1 oda mezar ve 1 situla mezarda gerçekleştirilen kurtarma kazılarında ortaya çıkarılan mezar yapıları ve buluntuları bu tezin konusunu oluşturmaktadır. Bu kapsamda ortaya çıkarılan 5 oda mezar ve 3 situla mezar incelenmiş, bunun sonucunda mezarlarda kremasyon ve inhumasyon gömünün uygulandığı ortaya çıkarılmıştır. Kentin ölü gömme geleneklerine, mezarlardaki bireylere ve mezarların kullanım aralığına dair bilgiler veren mezar buluntuları tezin önemli bir bölümünü oluşturmaktadır. Çalışmada, in-situ durumda ele geçen iyi korunmuş eserlerin yanı sıra mezarların dolgu toprağından çıkarılmış, parçalar halinde günümüze gelmiş sayısız buluntunun içinden arkeolojik veri sunacak durumda olanlar da seçilmiştir. Kataloğa toplam 182 eser alınmıştır. Buluntular materyellerine göre pişmiş toprak, cam, metal ve kemik olarak 4 gruba ayrılarak, kendi içlerinde alt başlıklar altında ayrıntılı bir şekilde incelenmiştir. Bu çalışmanın sonucunda mezarların MÖ 2. yüzyıl ile MS 2. yüzyıl içinde yoğun olarak kullanıldığı tespit edilmiştir. Ardından gelen süreçte bu yoğunluğun azaldığı ancak MS 7. yüzyıl başlarına değin nekropol alanının terkedilmeyerek sonraki yıllarda da kullanıldığı ortaya çıkmıştır.
Arkaik Dönemden Roma Dönemi sonuna kadar Anadolu'da taş kaplar

Anadolu, bulunduğu konum itibariyla birçok topluluğun yaşamına tanıklık etmiş; bu toplulukların sosyo-kültürel yapısını da birçok açıdan önemli ölçüde etkilemiştir. Bu alanlardan biri de taş kaplardır. Doğal bir kaynak olan taş, dayanıklı ve sert bir yapıya sahiptir. Anadolu'nun birçok yerleşim yerinde ele geçen taş kaplar, farklı cinste kayalardan yapılmıştır. Taş kaplar başlangıçtan itibaren biçim, işçilik ve bezeme bakımından yalın olup; ilerleyen dönemlerde gelişim göstermiştir. Anadolu'da taş kaplar, erken dönemlerden itibaren ölü gömme törenlerinde ve mezarlara bırakılan hediyeler arasında kendine yer bulmuştur. Çalışmada değerlendirilen taş kapların çoğunluğu Roma Dönemi'ne aittir. Arkaik, Klasik ve Hellenistik Döneme ait malzeme ise, oldukça kısıtlıdır ve az bilgi elde edilmektedir. Kentlerin Roma Dönemi'nde kullanımından kaynaklı olarak daha çok değişime uğraması; taş kapların tarihlenmesini zorlaştırmaktadır. Roma Dönemi malzemeleri içerisinde ele geçen taş kaplar da bu dönem malzemesi olarak değerlendirmek zorunda kalınmıştır. Taş kap formlarının çok değişim göstermemesi de tarihlemede sorun yaratmaktadır. Ancak bu sorun genel olarak bulunduğu tabakadaki diğer buluntuların tarihlenmesi ve benzer örneklerin tarihlerine göre çözülmüştür. Sonuç olarak taş kaplar başlangıçta doğal çukurların kullanımıyla başlamış ve günümüze değin form repertuvarı çeşitlenmiştir. İnsanoğlunun günlük yaşamında yer alan taş kaplar sağlam ve dayanıklı olmasından dolayı uzun süre korunmuş eserlerdendir. Antik Çağ'da taş kaplar genelde Anadolu'da üretilmiştir. Birçok yerleşim yerinde farklı yoğunluklarda ele geçtikleri görülmektedir. Anadolulu ustalar Neolitik Dönemden itibaren taş kap üretmiş ve alet teknolojisinin gelişmesi ile daha hızlı üretim yapmıştır. Özel talep üzerine yapılmış örnekler de tespit edilmiştir. Taş kapların insan yaşamında önemli bir yer edinmesinde beslenme kültürü kadar, temizlik anlayışı, inanç kültürü ve sağlık da etkili olmuştur.
Yenikapi, A Late Antique and Byzantine harbor in Constantinople: A historical, archaeological and architectural study of the newly discovered remains

2004 yılında, Yenikapı Metro ve Marmaray inşaat projeleri kapsamında, Bizans'ın eski başkentinin limanlarından birinde arkeolojik kazılara başlandı. İstanbul Arkeoloji Müzeleri'nce yapılan, Ulaştırma Bakanlığı ve İstanbul Büyükşehir Belediyesi tarafından finanse edilen, ve yaklaşık 59.000 m2'yi kapsayan bir alanda gerçekleştirilen arkeolojik kazılar Istanbul tarihindeki en büyük ve en sorunlu arkeolojik kurtarma kazı projesi olarak tarihe geçti. Altı yılı bulan kazılar sonucunda, Yenikapı'daki toprak altında kalmış liman bölgesinde, İstanbul yarımadasının bilinen en erken prehistorik dönem yerleşim kalıntısı ve otuzu aşkın Bizans dönemi batığı başta olmak üzere çok sayıda buluntu gün ışığına çıkarıldı. Yenikapı'da yaklaşık M. S. 4. yy'dan beri var olan Bizans limanı tarihi ve mimarisi ise tüm bu buluntuların bir anlamda gölgesinde kaldı. Bu yüksek lisans tezi Yenikapı'da yer alan limanın bugüne kadar yeterince üzerinde durulmamış olan bu iki özelliğine odaklanarak, limanla ilgili arkeolojik ve tarihi verileri ilk defa karşılaştırmalı olarak içeren, kapsamlı bir tarihi araştırma ortaya atar. Bu amaçla Konstantinopolis limanları geneli, Yenikapı limanı özelinde olmak üzere tarihsel kaynaklardan kesitler sunar. Diğer Roma dönemi liman kazılarıyla karşılaştırmalı olarak, tahıl depolama problemi, sualtı mühendisliği gibi konuları Yenikapı limanı kapsamında inceler. Bizans dönemi tarihi kaynakları ve yeni ortaya çıkartılan arkeolojik buluntuları temel alarak, bu tez çalışması limanın Konstantinopolis açısından önemini vurgulayarak, liman tarihi ve özellikle M. S. 4. yy ile 13. yy arasına tarihlenen arkeolojik kalıntıları için yeni önermelerde bulunur.
2019 yılında satın alma yoluyla Erzurum Arkeoloji Müzesi'ne kazandırılan Roma sikkeleri

Antik Dönemdeki metalürjik gelişmelerle birlikte ticari faaliyetlerin kolaylaşmasında etkin rol oynayan ''sikkeler'' ortaya çıkmıştır. Ticari rollerinin yanı sıra, dönemin yönetici sınıfının; yazı ve tasvirler aracılığıyla propaganda yapmalarını sağlayan 'statü malları' olduklarını söylemek yanlış olmayacaktır. Bu bağlamda, sikkeler temsil ettikleri dönemin; ekonomik politik, sosyokültürel, dini, sanatsal ve siyasi özelliklerinin anlaşılması noktasında eşsiz değere sahiptir. Çalışmada; 2019 yılında satın alma yoluyla Erzurum Arkeoloji Müzesi envanterine kazandırılan Roma Dönemi Sikkeleri' irdelenmiştir. Yaklaşık olarak MS 69 ile MS 383 tarihleri aralığında basıldığı tespit edilen sikkeler kronolojik bir düzende anlatılmıştır. Metrolojik verilerle oluşturulan katalogda, sikkelerin; hangi yıllarda, nerede, kimler tarafından basıldığı ve sikkeler üzerindeki betimlemelerin anlamları aydınlatılmaya çalışılmıştır. Katalogda sikkesi bulunan imparatorlar ve dönemlerinin ekonomik, sosyokültürel yapılarına değinilmiş, yine sikkelerin arka yüzlerinde yer alan tanrı tanrıça ve kahramanlar, personifikasyonlar yazıtlı betimlemeler ve mimari öğeler hakkındaki bilgiler, metodolojik bir çalışma yöntemiyle sunulmuştur.
Kyzikos Hadrian Tapınağı mimari bezemeleri (1989-2017 yılları)

Tarihte adından çokça söz ettirmiş olan Kyzikos kentinin en önemli yapılarından birisi hiç şüphesiz Hadrian Tapınağı'dır. Uzun yıllar gerek doğanın gerekse insanoğlunun tahribine maruz kalmış olan tapınak, Bandırma-Erdek karayolu üzerinde konumlanmıştır. Roma Dönemi Anadolu'sunun en görkemli tapınağı mimari bezemeler açısından öneme sahiptir. Çalışmamı 1989- 2017 yılları arasında Kyzikos Hadrian Tapınağı'nda ele geçen 180 adet mimari bezeme parçası oluşturmaktadır. Arkeolojik kazı çalışmalarında ele geçen bezeme parçaları fotoğrafları çekilip kayıt altına alınmış, dijital yöntemlerle çizilmiş ve katalog oluşturulmuştur. Çalışmalar sonucu elde edilen çok sayıda kaynak ile buluntular sınıflandırılmış, tanımlanmış ve tarihlendirilmiştir. Bezemelerin yapının neresine ait oldukları belirlenmiş Kyzikos Hadrian Tapınağı'nın yeniden kurma deneme çizimi yapılmıştır. Arkeoloji bilimi için önem teşkil eden Kyzikos Hadrian Tapınağı mimari bezemeleri de böylece bilim dünyasına kazandırılmıştır.
M. Ö III. binde Güneydoğu Anadolu bölgesinde ölü gömme adetleri

Yılmaz, Derya, M. Ö. III. Binde Güneydoğu Anadolu Bölgesi'nde Ölü Gömme Adetleri, Yüksek Lisans Tezi, Danışman: Prof. Dr. Aliye Öztan, lll s. Güneydoğu Anadolu Bölgesi'nde her geçen yıl giderek sayıları artan çeşitli kazılarda, ölü gömme adetleri hakkında bilinen özellikleri pekiştiren ve bunlara yenilerinin eklenmesini sağlayan mezar ve mezarlık buluntuları açığa çıkarılmaktadır. Bu bağlamda M. Ö. III. Binde Güneydoğu Anadolu Bölgesi'nde ölü gömme adetleri konusunu incelediğimiz bu çalışmada, eski ve yeni bilgiler mümkün olduğunca harmanlanarak ölü gömme adetleri ortaya konulmuştur. Mezar ve mezarlık alanlarında ele geçen bulgular ışığında mezar türü, gömme biçimi, mezar buluntuları ve ölü kültü açısından bir değerlendirilmesi yapılarak ölü gömme adetleri belirlenmeye çalışılmıştır. Bölgede incelenen 23 merkez içinde, 12 merkezde intramural, 5 merkezde ekstramural ve 6 merkezde hem intramural hem de ekstramural mezar veya mezarlıklara rastlanmıştır. Çeşitli mezar türleri saptanmıştır. 23 merkez içinde 13 yerde basit toprak mezarlar, 12 merkezde çömlek mezarlar, 7 merkezde küp mezarlar, 5 merkezde sanduka mezarlar ve 7 merkezde oda mezarlar ele geçmişştir. Sadece Gre Virike'de yuvarlak taş duvarlı kuyu mezarlar bulunmuştur. Aynı şekilde sadece Gedikli'de urneler bulunmuştur. Gedikli kremasyonları dışında diğer merkezlerde ceset gömme söz konusudur. Anadolu'da bilinen en eski yakma gömmeler Gedikli'de tespit edilmiştir. Mezarlarda genellikle yaş ve cinsiyete göre mezar hediyeleri değişmektedir. Mezar hediyesi olarak en fazla ele geçen buluntular arasında seramik kaplar, madeni silahlar ve süs eşyaları vardır. Bazı mezarlarda açığa çıkarılan buluntuların bir kısmı ölü kültüyle bağlantılı çeşitli törenlerde kullanılmış malzemeler olarak yorumlanmaktadır. M. Ö. III. Binde Güneydoğu Anadolu Bölgesi'nde araştırma ve kazıların sayısı arttıkça ölü gömme adetleri hakkındaki bilgiler artacaktır. 93
Adana Müzesi'nden bir grup pişmiş toprak unguentarium

Adana Müzesi'nde bulunan bir grup pişmiş toprak unguentariumun değerlendirildiği çalışmamızda eserlerimiz birçok kaynak taranarak incelenmiş, tarihlendirilmiş ve çizimleri yapılarak katalog haline getirilmiştir. 176 adedini ele aldığımız ve çalışmamıza konu olan Adana Müzesi unguentariumları tiplerine göre incelenmiştir. İğ gövdeliler başlığı altında erken örnekler, iğ gövdeli unguentariumlar ve kubbe ağızlı unguentariumlar, torba gövdeli unguentariumlar başlığı altında sadece torba gövdeli unguentariumlar değerlendirilmiştir. Diğer tipler başlığı altında incelediğimiz unguentariumlar ise alışılagelmiş iğ ve torba gövdeli unguentairum tanımına uymayan, yerel üretim ürünleri olabileceğini düşündüğümüz unguentariumları içermektedir. İğ gövdeli unguentariumlar, torba gövdeli unguentariumlar ve diğer tipler başlığı altında incelediğimiz eserlerimiz MÖ 4. yüzyılın 2. yarısı ile MS 3. yüzyıllar arasına tarihlendirilmiştir.
Batı Anadolu'da Neolitik Çağ'dan Tunç Çağın sonuna kadar ocakların değişimi ve dini ritüellerdeki işlevleri

Doğaya karşı güçsüz durumda bulunan insanoğlu ateşi evcilleştirmesiyle birlikte üstünlük kazanmıştır. Ateşi evcilleştirdikten sonra onu koruma düşüncesi ile ilkel ocak örnekleri karşımıza çıkmaktadır. Ocak tarih öncesi dönemden beri insan yaşamının her anında, besin pişirme, ısınma, aydınlanma ve alet yapımı gibi birçok alanda kullanılmıştır. Zaman içerisinde gelişen teknolojiler ile birlikte ocaklardan yüksek verimin elde edilmesi metalürjiye ve seramik fırınlarına kadar uzanan geniş bir iş kolunun oluşmasını sağlamıştır. Bu durum uzmanlaşmanın yolunu açmış olup, kentleşme yolunda önemli bir aracı rol üstlenmiştir. Bu sebeple, insan hayatının tüm gelişim aşamalarında bulunan, koruyan, besleyen, ısıtan, aydınlatan ocağın kutsallaştırılmasına şaşırılmamalıdır. 'Batı Anadolu'da Neolitik Çağ'dan Tunç Çağın Sonuna Kadar Ocakların Değişimi ve Dini Ritüellerdeki İşlevleri' başlıklı tez çalışmasında söz konusu dönemlerde Batı Anadolu'nun coğrafi ve kronolojik açıklamalarından sonra, ateşin ve ocağın ilk izleri, besinlerin pişirilmesinin keşfedilmesinin insan üzerindeki fizyolojik gelişimlerinin yansımaları ve ateşin ve ocağın yazılı belgeler ve arkeolojik verileri ışığında kutsallaştırılması açıklanmaya çalışılmıştır. Çalışmanın ana konusu olarak, Neolitik Dönem, Kalkolitik Dönem, Erken Tunç Çağ ve M. Ö 2. bin yıl başlıkları altında Batı Anadolu yerleşim merkezlerinde görülen ocak yapılarının konumları, formları, yapım malzemeleri ve bulundukları mekanların buluntuları değerlendirilip, kullanım amaçları incelenmiştir. Bunun yanı sıra yerleşim merkezlerinde kutsal olarak nitelendirilen ocakların; konumları, formları ve bulundukları mekandaki buluntular ile birlikte değerlendirilerek gündelik faaliyetlerde kullanılan ocaklara göre farklılıkları açıklanmaya çalışılmıştır.
Kabalis bölgesi tarihi coğrafyası ve çağlar boyu yerleşim modelleri-Urbanizasyon

Bu çalışma, Antik dönemde Kabalis ve bölgesel olarak da Lydia, Lykia, Phrygia, Pisidya bölgeleri ile sınır ilişkileri kapsamında bölgenin tarihsel coğrafyası ve urbanizasyon modelini ortaya koymaktadır. Tez konusunun dönemi için Neolitik dönem öncesinden itibaren ele alınan esas olarak başlangıcı Demir Çağ olan ve bitiş tarihi olarak da Doğu Roma İmparatorluğu sonlarına dek kapsam dahilinde tutulan bir süreç söz konusudur. Bir geçiş bölgesi olarak nitelendirebileceğimiz bu coğrafya, farklı kültürlerin izlerini barındırmasıyla karmaşık bir beşeri yapı oluşturmuştur. Bölgede bulunan kentler/topluluklar birçok dönemde, hakim güçlerle ilişkilerini iyi tutmuş boyunduruk altında sürekli varlıklarını devam ettirmişlerdir. Günümüzde Burdur-Denizli-Antalya sınırlarının kesiştiği/değişkenlik gösterdiği coğrafyayı kapsayan Kabalis/Kibyratis Bölgesi'nin lokalizasyon önerilerinin hangisinin daha doğru olup olmadığını ortaya koymak ve en uygun tespiti yapabilmek amacıyla tüm materyaller birlikte değerlendirilerek bir sonuca varılmaya çalışılmıştır. Kabalis bölgesinin, yerleşim coğrafyası, sosyo-politik ve sosyo-kültürel yapı özelliklerinin değerlendirilmesi yapılmıştır.
Anamur Müzesi ok uçları

İnsanlığın ortaya çıkışından günümüz modern silahlarının kullanıldığı döneme kadar insanın hayatta kalma, karnını doyurma, şehir kurup varlığını devam ettirme çabaları için en etkili saldırı silahı hiç kuşkusuz ok ve yay olmuştur. Bu ok uçları tarihsel süreç içerisinde birçok farklı malzemeden, farklı biçimlerde ve farklı üretim teknikleriyle yapılarak günümüze kadar süregelmiştir. Tek kullanımlık olan ok uçları atıldığı yerde kalarak bugün yapılan arkeolojik kazılar sayesinde bulunup kullanıldığı dönem hakkında bize önemli ölçüde ipuçları vermektedir. Yüksek lisans tez çalışma konumu oluşturan Anamur müzesinde, toplamda otuz bit adet farklı dönemlere ait okuyucu bulunmaktadır. Çalışma konusu olan ok uçlarının tipolojisi oluşturularak, literatürdeki benzer örnekleriyle mukayese edilip, tarihlendirmeleri ve hangi kökene ait olabilecekleri sorularına cevap aranacaktır. Böylece ok uçlarının Anadolu üzerindeki dağılımına tipolojik ve tarihsel açıdan açıklık getirilmeye çalışılacaktır.
Prehistorik Gülpınar yerleşimi mimarisi ve mekansal kullanımı

Bu Doktora tez çalışması Çanakkale ili Ayvacık ilçesi Gülpınar beldesinde Apollon Smintheus Kutsal Alanı kazıları sırasında tespit edilen prehistorik yerleşiminde 2004 ile 2014 yılları arası yapılan arkeolojik kazılarda ortaya çıkarılan Kalkolitik dönem mimari buluntularını değerlendirir. Bu tez çalışmasının konusunu oluşturan M. Ö. 5320- 4940 tarihi arasında iskan edilen Gülpınar II yerleşimi Erken Kalkolitik 2 dönemine ve hemen bunun üzerine M. Ö. 4930- 4450 tarihleri arasında kurulan Gülpınar III yerleşimi ise Orta Kalkolitik döneme atfedilmiştir. Her iki evrede ele geçen yerleşime ait mimari kalıntılar değerlendirilirken yerleşim organizasyonu, inşa teknikleri, yapı tipleri, yapı malzemeleri, mimari ve bunlarla ilişkilendirilen materyal kültür öğeleri arasındaki bağlantı ve insan ve mekanlar arasındaki davranışsal ilişki gibi konular dikkate alınarak değerlendirmeler yapılacaktır. Arkeolojide mekan analizi konusunda çok farklı yöntemler kullanılmış olmasına rağmen bu doktora tez çalışmasında yöntem olarak Taban Dizim Analizi Yöntemi tercih edilmiştir. Bu çalışmanın sonuçları Gülpınar II ve Gülpınar III evreleri yerleşmeleri arasında bir boşluk olmamasına rağmen her iki yerleşim arasında devamlılık ve kesinti sergileyen unsurlar olduğunu ortaya koyar. Tanımlanan mimari yapılar, mimari döşemleri ve faaliyet alanların incelenmesi yoluyla yerleşim boyutunda mekan kullanımı ve mimari ile onları kullanan insanlar arasındaki davranışsal bağlantılar açıklanmaya çalışılmıştır. Batı Anadolu Kalkolitik dönem ile ilgili mimari verilerin oldukça sınırlı olduğu göz önüne alındığında bu çalışmanın bölge ve dönem arkeolojisine önemli bir katkı yapacağı söylenebilir.
M. Ö. 2. bin Hitit Dönemi madeni insan figürleri

Hitit çivi yazılı metinlerinde, M. Ö.2. bine, Eski Hitit Devri'ııin başlangıcından Hitit İmparatorluk Devri'nin sonuna kadar olan döneme ait insan heykelciklerinden çok sık bahsedilmektedir. Hittt Dönemi'ne ait olan madeni heykelciklerin çoğu Orta Anadolu Bölgesi'nde, bir kısmı da Güney-doğu Anadolu Bölgesfnde ele geçirilmiştir. Kuzey Suriye, Filistin, Kıbrıs ve Yunanistan'da da bu tür eserler bulunmuştur. Hitit heykelciHerinin çoğunun önceden hazırlanan bir kahba dökülmek suretiyle yapıldığı anlaşılmaktadır. Bunun yanı sıra bu heykelciklerde birçok farkh tekniğin kullanıldığı tesbit edilmiştir. Heykelciklerin tipolojik incelemeleri sonucunda farklı tipler saptanmış ve bunlar duruşlarına göre gruplandırılmışlardır. Eserlerin ikonografik ve stilistik özellikleri incelenmiş, bunların kökenleri ve benzerleri ile olan ilişkileri araştınlmıştır.
Arkeolojik veriler ışığında Kuzeydoğu Anadolu Bölgesi'nin Hellenistik ve Roma Dönemi

Çalışmanın konusunu Kuzeydoğu Anadolu Bölgesi olarak sınırladığımız alanda yapılan arkeolojik kazılardan ele geçen, Hellenistik ve Roma dönemlerine ait malzemeler oluşturmaktadır. Bölge kazılarından ele geçen malzemeler siyasi tarih ile birlikte yapılan ortak bir değerlendirme ile verilmeye çalışılmıştır. Bölgenin erken dönemlerine görece daha az olan Hellenistik ve Roma dönemi çalışmalarının başlangıcı olarak da değerlendirebileceğimiz bu çalışmada, ilk olarak antik ve yazılı kaynaklar doğrultusunda bölgenin siyasi tarihi verilmiştir. Daha sonra dönem buluntusu veren Erzurum/ Alaybeyi Höyük, Bayburt/ Büyüktepe Höyük, Erzurum/ İkiztepeler Tümülüsleri, Erzurum/ Sos Höyük kazılarından ve öğrenci arazi çalışması bağlamında Erzurum/ Tasmasor yerleşiminden elde edilen malzemeler, değerlendirilip tarihlendirilmiştir. Bu yerleşimler üzerinde yapılan tez çalışmasında, bölgenin Hellenistik ve Roma dönemlerinin, merkezlerden elde edilen buluntuların bütüncül bir inceleme ve değerlendirme metoduyla aydınlatılması amaçlanmaktadır. Tez özelinde incelenen yerleşimlerdeki veriler, hemen hemen bütünüyle Hellenistik Dönemi işaret etmektedir. Arkeolojik materyaller ve mimari yapılar büyük ölçüde Hellenistik Dönem ile sınırlı olup, bu yerleşimlerde Roma Dönemine atfedeceğimiz bulgu ise yok denecek kadar azdır.
Roma Dönemi tholosları

Bu çalışmada dairesel planın Yunan ve Roma dönemlerinde karşımıza çıkan örnekleri üzerinde durulmuştur. Konumuzu oluşturan dairesel planlı tapınaklar sayıca az olması ve alışılanın dışındaki mimarisi ile Roma'nın geliştirerek mimariye kattığı farklı yapılardan biridir. Anadolu'da konut mimarisinde Neolitik dönemden beri bilinen dairesel planın tapınak mimarisinde kullanılması Roma döneminde gelişmiş şekilde görülmektedir. MÖ. 2. Yüzyıldan itibaren Roma'nın giderek güçlenmesi, Anadolu'da da etkinliğin artmasının yanı sıra sosyal, ekonomik, dini ve kültürel anlamda da etkili olmuş olup; beraberinde mimari üsluplarını ve teknik yönlerini de yanında getirmiştir. Bu dönemlerden itibaren Anadolu'da aktif olarak Roma'ya özgü yapılar görülmeye başlanmıştır. MÖ. 2. yy ve MS. 4. yy arasındaki geçen zaman diliminde inşa edilmiş olan dairesel planlı tapınaklar Roma mimarisine özgü yüksek podyum, küçük boyutlar ve bezeme stili ile dönem özelliklerini yansıtmaktadır. Klasik ve Hellenistik dönemlerde karşımıza çıkan anıtsal boyutlardaki yapıların aksine Roma döneminde daha küçük boyutlarda yapılmış daha ekonomik açıdan değerlendirilen ve mimari anlamda farklı üslupta inşa edilen yapılar karşımıza çıkmaktadır.
Kayseri Arkeoloji Müzesi'nde bulunan bronz figürinler

Tarihi çağlara isim olabilecek kadar, insanlık tarihinde öneme sahip olan madenler, teknolojik gelişmelerle paralel olarak gelişme gösterip, toplumların güçlenmelerinde ve uygarlaşmalarında çoğu kez belirleyici olmuştur. Antik Çağ'da da önemli bir konuma sahip olan bronz eserlerde kendi dönemleri için her açıdan rehber konumda olabilmektedirler. Tarihi süreç içinde bilinen en eski alaşımlardan olan bronz, Tunç Çağı'ndan günümüze kadar kullanılagelmektedir. Birçok alanda ya bulundukları gibi ya da işlenerek kullanılan madenler arasında bronz; altın, gümüş, bakır gibi diğer madenlere göre daha dayanıklı bir yapıya sahip olmasından dolayı tercih edilmiştir. Tez kapsamında Kayseri Arkeoloji Müzesi'ne çeşitli yollarla kazandırılan bronz eserlerden 17 adedi ele alınmıştır. Tipolojilerine göre sınıflandırma yaptığımız figürinler, ikonografileri ve analojileri yardımıyla detaylı şekilde araştırılarak tarihlendirilmeleri yapılmıştır.
İsauria Bölgesi kaya mezarları ve ölü gömme gelenekleri

İsauria Bölgesi, ana hatlarıyla, Kilikia Trakheia'nın İç Anadolu'ya bakan kuzey kesimlerine denk düşmektedir. İnsan yaşamı için oldukça zor doğa şartlarına rağmen ölü gömme gelenekleri bölgede çeşitlilik arz etmektedir. Yaptığımız çalışmalar sonucunda yedi ayrı grupta ele alınan ölü gömme gelenekleri en belirgin özellikleriyle kısaca ele alınmıştır
Ayanis Kale/kentinin sanal ortamda üç boyutlu yapılandırılması

Gelişen teknoloji, birçok bilim dalında farklı değişimlere etken olmuştur. Arkeolojide büyük oranda görselleştirme alanında olmuştur. Arkeologlar önceleri kağıt kalem ile ortaya çıkarılan yapıları görselleştirmekteydi. Daha sonra üstün teknolojik imkanlar doğrultusunda, elde ettikleri verileri bilgisayar ortamında gerçekçi simülasyonlara dönüştürmekte, böylelikle de arkeologlara için kazı öncesi bir deneyim yaşatmanın yanı sıra ziyaretçilere, kentin/kalenin kurulduğu dönemdeki durumunu, yaşam koşullarını, kültürünü etkileşimli bir çevrede deneyimleyebilme imkanı sunmaktadır. Arkeolojik yerleşimlerde bu yönde dünya çapında birçok çalışma olmasına rağmen ülkemizde daha az örneğe sahiptir. Bu çalışma kapsamında MÖ 9. yy'den itibaren yaklaşık 300 yıl boyunca Doğu Anadolu Bölgesi'nde hüküm sürmüş Urartu Krallığının en ihtişamlı kalelerinden biri olan Ayanis kale/kent sitadelini bilgisayar ortamında 3D olarak yeniden tasarlandı. Kalede kesintisiz devam eden kazı çalışmalarında birçok mekanın ortaya çıkarılmasına karşın bu mekanların çoğunun, kalenin bir deprem ile yıkıldığını da göz önüne alarak habere görünümde olduğunu söyleyebiliriz. Bu yöntem ile günümüzde var olmayan ve asla var olmayacak veya ulaşılması zor olan bu yapıları, uygarlığın kültürünü yansıtan gerçekçi ortamlarda, mimari dokusuyla sanki o yılda yaşıyormuş gibi deneyimleme imkanı sunmaktayız. Ziyaretçi, geçmişşe doğru yapmış olduğu bu yolculukta yapıların içine girebilmekte veya yerleşimleri kuşbakışı izleyebilmektedir.