turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Çanakkale ili Bayramiç ilçesi geleneksel Türkmen kıyafetlerinin renk, desen, kompozisyon ve teknik özellikleri yönünden incelenmesi

Çanakkaleli Bayramiç lçesi Geleneksel Türkmen Kıyafetlerinin Renk, Desen, Kompozisyon ve Teknik Özellikleri Yönünden ncelenmesi? için yapılanarastırmanın amacı; ilçede bulunan ve Geleneksel El Sanatlarımız içerisinde yer alan kıyafetleri kayıt altına alıp, kaybolmalarını engellemektir. Bu arastırmanın, yöntemi, anket uygulaması nedeniyle alan arastırması, örneklerin incelenmesi nedeniyle de belgesel bir arastırmadır. Bu arastırmanın evrenini, ilçede bulunan kıyafetler ile ilçede yasayan ve kıyafetleri kullanan bireyler, örneklemini ise; tesadüfi örnekleme ile seçilen, ilçede yasayan ve kıyafetleri kullanan 120 kisi olusturmaktadır. ncelenen kıyafet sayısı ilçedeulasılabilen 11 takım kıyafettir. ivncelenen kıyafetleri, isleme teknigi, yapımlarında kullanılan, araç-gereçler, renkler bezeme konuları, kompozisyon özellikleri bakımından değerlendirmek amacıyla bilgi formları kullanılmıstır. Belirlenen alt problemler dogrultusunda 27 anket sorusu hazırlanmıstır. Arastırmadan elde edilen bulgulara göre; kıyafetleri kullanan bireyleringenelde,26- 30 yas arasında, evli, ev hanımı, ve ilkokul mezunu olduğu tespit edilmistir. lçede Türkmen kıyafeti ana parçalarının; dire, göynek, salvar ve önlük giysi parçaları olduğu, aksesuarlarının ise; kefiye, terlik, kusak giysi parçaları olduğu, kıyafetlerin süslemelerinde çogunlukla nakıs tekniklerinin, kenar temizlemelerindeise hazır malzemelerle uygulanan tekniklerin kullanıldıgı anlasılmıstır. lçede, kıyafetler için genelde suni dokuma cinsi kumaslar ile kırmızı ve tonlarının kullanıldıgı, süslemelerde kumasın rengine göre tercih yapıldıgı, madensel ve sentetik ipliklerin kullanıldıgı, iplik seçiminin ipligin kumasa uygun olmasınasağlam lıgına ve bireyin zevkine göre yapıldıgı, desen kitaplarından hazırlanan bitkisel ve geometrik desenlerin baglantılı-sıralı kompozisyon olarak düzenlendigi, eski kıyafetlerin kalıp olarak kullanıldıgı, kumasın hem eninden hem de boyundan kesimyapıldıgı, bireylerin kıyafetlerini kendilerinin diktigi, son ütüsünün kuru ütü iletersinden yumusak bir zemin üzerinde yapıldıgı belirtilmistir. lçede kıyafetlerin kat yerlerine kagıt konulup tülbente sarıldıktan sonrabohça içerisinde muhafaza edildigi, bireylerin kıyafetlerini korumak ve yasatmakiçin, yapılan dügün ve eglencelerde kıyafetlerini kullanmaya devam ettikleri tespit edilmistir.
13. yy.'dan günümüze kadar İran ve Anadolu'da cicim örnekleri

Tezin başlangıcında 'Cicimin Tanıtımı' bölümünde değişik sözlükler, ansiklopediler ve yazılı kaynaklardan yola çıkılarak cicimin tanıtımı yapılmıştır. Cicim coğrafi bölgelere göre, cicim, cecim, cacım olarak söylenmektedir. Cicim, kelime anlamı ile; Bir çeşit dokuma tekniği, hem de bu teknikle dokunmuş eşyaları ifade eder. Nitekim cicim, desenli veya desensiz, yün, pamuk veya ipekten dokunmuş havsız dokuma çeşitlerinin bir türüdür. Bu araştırmada başvurulmuş kaynaklarda 14. yy'dan öncesine ait bir belgeye rastlanmamıştır. H. yy'dan sonraki minyatürlerde cicim, yaygı, örtü ve törelerde kullanıldığını görmekteyiz. 14 yy. da bu seviyeye erişmiş tekniğin geçmişşi daha öncelere dayanması gerekir. Araştırmanın coğrafi bölgelerijran ve Türkiye olarak ele alınmıştır. Azerbaycan bölgesinde, Şahsevenler, Fars il'inde ise Kaşkaylar göçebelik hayat tarzına tabii olarak dokumacılık geleneğini devam ettirmektedirler. Anadolu'da ise yerleşmiş Türkmen topluluklarında ve kısmen de yörükler arasında bu geleneği görmekteyiz. Cicim genelde yaygı, örtü eşyalarını taşıması için çuval, heybe, hurç, torba şeklinde kullanılmaktadır. Cicim dokumaları sadece maddi bir gereksinim için değil. Manevi işlevler için de yapılmıştır. Bunlar gelin örtüsü, çeyiz örtüsü, cenaze örtüsü g, görevleri vardır ve sadece bu maksatlar için kullanılır. Bazen de bu dokumaların hediyelik amaçlı dokundukları bilinmektedir. Cicim hala göçebe hayatı sürdüren topluluklarda önemini yitirmemiştir. Günümüzde şehir ve kasabalarda döşemelik dokuma, çanta ve süs olarak kullanılır. Cicim dokuma tekniği iki ayrı başlık altında, çözgü yüzlü desenliler ve atkı takviyeli desenliler olarak incelenmektedir. Çözgü yüzlüde atkı iplikleri çözgü ipliklerinin arasında kaldığından renklendirme ve desenleme çözgü ipliklerindedir. Atkı takviyeli desenlilerde zemin dokusu, atkı yüzlük veya bezayağıdır. Her iki ülkede bildiğimiz bölgelerde desen ve motifler araştırıldı. Her bölgenin kendine ait motifleri olmasına rağmen, ortak olan motifler ve uygulaması zor olan motifler görülmektedir. Motiflerin ortak olmasının nedenlerinin başında, sözü edilen toplulukların ortak geçmişşlerinin olmasıdır. Birçok dokuma terimlerinin de ortak olması yani aynı şekilde söylenmesi de bu fikri desteklemektedir. Dokuyucular geleneklerinde yer alan renk, desen ve motifleri kullanırlar. Bu özellikler, her bölgeye göre, farklılıklar gösterir. Şöyle ki, İran'da zeminde koyu renkler, Anadolu'da ise yöreye tabii olarak açık ve koyu renkler birinci sırada yer almaktadır. Cicim dokumacılığında kullanılan asıl malzemeler yün, kıl, pamuk ve ipekten ibarettir. Bu malzemeler dokuyucular tarafından hazırlanır, günümüzde ise bazen bu ipler hazır olarak satın alınır. Dokuma tezgahını incelediğimizde her iki bölgede, yatay ve dikey olarak iki çeşit tezgaha rastlarız. Genelde yatay tezgahlar Şahseven yörükleri arasında, dikey tezgahlan ise yerleşmiş yörükler ve köylerde daha fazla kullanılır. Bunun yanı sıra boyar maddeler, tarama, eğirme, bükme aletleri de bölgelere göre küçük farklılıklar gösterir. VI
Hacı Selim Ağa Kütüphanesi yazmalarının tezhip sanatı açısından tanıtılması

İslam medeniyetinde ilime ve kitaba verilen önem neticesinde şekillenen kitap sanatları içinde, tezhip sanatının ayrı bir yeri vardır. Emevi ve Abbasiler devrinde başta Mushaflar olmak üzere önemli yazma eserler tezhiplenmiştir. Timur devrinde bu sanat altın çağını yaşarken, çeşitli üsluplar kazanarak Selçuklu, Beylikler ve Osmanlı dönemlerinde gelişerek günümüze ulaşmıştır. Tezhip Sanatı Fatih Sultan Mehmed'in kitaba verdiği değerle büyük ilerleme kaydetmiştir. Fatih Sultan Mehmed Topkapı Sarayı'nda bir nakkaşhane kurdurmuş, başına Özbek asıllı Baba Nakkaş'ı getirmiştir. XV. ve XVI. yy.'da en parlak devrini yaşayan tezhip sanatı, XVII. ve XVIII. yy.'da batı etkisine girerek gerilemeye ve yozlaşmaya başlamış, XX. yy.'da Hattat Necmeddin Okyay, Feyzullah Dayıgil, Dr. Süheyl Ünver, Muhsin Demironat ve Rikkat Kunt gibi usta isimlerin çabaları neticesinde bugüne ulaşmıştır.'Hacı Selim Ağa Kütüphanesi Yazmalarının Tezhip Sanatı Açısından Tanıtılması' başlığı altındaki tez çalışmamızda, bu kütüphanede yer alan eserler içerisinde tezhipli eserler belirlenerek bir katalog çalışması yapılmış, 246 adet tezhipli eser arasından, kompozisyon ve işçilik açısından güzel ve etkileyici bulunan 14 eser ayrıntılı biçimde incelenmiştir. Çalışmanın Giriş Bölümünde yazma eserler ve kitap sanatları hakkında bilgi verilmiş, tezde nasıl bir yol izlendiği, çalışma sırasında karşılaşılan güçlükler belirtilmiştir. Birinci Bölümde kütüphanenin kurucusu Hacı Selim Ağa'nın hayatı, kütüphanenin mimarisi ve bünyesindeki eserlerle ilgili alt başlıklar açılmıştır. İkinci Bölümde tezhipleri bakımından en güzel 14 eser incelenmiştir. Eserlerin künyeleri, fotoğrafları, anlatımları ve desen analizleri verilmiştir. Üçüncü Bölümde kütüphanede yer alan 4363 eserin kayıt fişleri esas alınarak hazırlanan bir katalog çalışması sunulmuştur. Çalışmanın temelini oluşturan bu bölümde eserlerin künyeleri verilmiştir. Değerlendirme ve Sonuç Bölümünde tezde izlenen yöntem, karşılaşılan zorluklar belirtilmiş, tezhiplerin yapıldığı dönemlere ait oluşan düşünceler ortaya konmaya çalışılmıştır.
Gaziantep yöresi el dokumalarından 'kutnu' üzerine bir inceleme

Tarihi İpek Yolu üzerinde bulunan Gaziantep, bu özel coğrafi konumu nedeniyle asırlar boyunca kültür, sanat ve ticaret merkezi olma özelliğini hakkıyla taşımıştır. Gaziantep'in gelişen ve büyüyen sanayisinde hiç şüphesiz Cumhuriyet döneminin ilk yıllarına kadar devam eden geleneksel el sanatlarımızın katkısı büyük olmuştur. El sanatlarından gümüş işlemeciliği, bakır işlemeciliği, sedef kamacılığı, zurnacılık, köşgerlik ve yemenicilik, kilim dokumacılığı, aba dokumacılığı, Antep işi, Antep şalları ve kutnu dokumacılığı günümüzde sürdürülmektedir. Kutnu adını Arapça kut'ndan alır. Tarihte özellikle kaftanlarda sarayın önemli dokuma kumaşlarından biri olmuştur. Giysilik olarak kullanıldığı gibi döşemelik olarak da kullanılmıştır. Gaziantep'te dokunan kutnu kumaşları farklı kalınlıkta renkli çizgilerden oluşan, atkısı pamuk ipliliği, çözgüsü ipek ipliği olan dokumalardır. Çözgü ipliklerinde ipek elyaf yerine günümüzde floş kullanılmaktadır. Kumaşın yüzeyinde farklı renklerde çizgiler görülür. Çözgü sateni, rips ve bezayağı gibi temel örgüler kullanılmıştır. Desenlerine göre değişen çerçeve sayısıyla, ahşap el tezgahlarında dokunmuşlardır. Dokunmadan önce floş iplikler deverede boyanmaya hazır çileler haline getirilir. Boyama boyahanelerde yapılır. Boyanan iplikler haşıllanır ve kurutulur. Kavuklar haline getirilir ve taharı yapılarak dokuma tezgahına alınır. El tezgahlarında dokunduktan sonra ütüleme işlemi yapılarak satışa uygun hale getirilir. Kutnu kumaşlar örgülerine ya da desenlerine göre türleri vardır. Düz, çizgili, ikad boyama tekniğiyle desenlendirilmiş ve çiçekli olan kutnular vardır. Desenlerine, renklerine, örgülerine ya da yapıldıkları yerlere göre isim alır. Kutni-i Bağdat, Kutni-i Şam ve Kutni-i Hind gibi. Osmaniye kişi adından ismini alan kutnulardandır.
Arkeolojik tekstillerin konservasyonu: Türkiye örneği

Tarih boyunca tekstilin insanların yaşamında vazgeçilmez bir yeri olmuştur. Organik maddelerden meydana gelen tekstillerin koruması ise oldukça zor olmuştur. Bu korumayı müzeler üstlenmişken kaybolan kültürel mirasın korunması hakkında konulan kurallar ICOM tarafından belirlenmiştir. Müzelerde sergilenmekte ve depolarda tutulmakta olan tekstil maddelerinin, çeşitli analizler ve incelemelerden sonra konservatörler tarafından müdahale şekline karar verilir. Bu müdahale ise tekstil malzemesinin üzerinde korumaya yönelik ya da eksik yerin tamamlanması için gerekli işlemlerdir. Teknoloji geliştikçe tekstil ürünlerine müdahaleler de farklılaşmıştır. Genellikle tekstil bozulmuş yüzeyine müdahale etmeden eksik parça aynı kalarak bütününün bozulması engellenerek koruma altına alınmalıdır. Arkeolojik tekstillere müdahale ise daha farklı yapılmalıdır, uzun yıllar boyunca toprak altında kalan tekstil yüzeyinin kırılganlığı daha fazla artmaktadır. Müdahale yapılmadan önce nasıl topraktan çıkartılacağı, nasıl bir işleme tabi tutulması gerektiğinin kesinlikle bilinmesi gerekmektedir. Bu işlemlerin yapılabilmesi ise uygun ortamların hazırlanması gerekmektedir. Tekstilde yer alan bozulmaların tamamlanması oldukça güç metotlar arasındadır. Bulunduğu yüzyılın tüm özelliğini üzerinde taşıyan tekstil' in onarılması, temizlenmesi oldukça dikkat isteyen bir işlemdir. Ehil ellerde gerçekleşmeyen bir onarım ve temizlik, tekstil yüzeyinde geri dönüşü olmayan tahribatlar bırakmaktadır. Bir konservatörün en dikkat etmesi gereken husus da budur. Tüm tekstiller bir toplumun geçmişşini aydınlatan parçalardır. Heykeller veya resimler nasıl bir müzede izleyiciye görsellik keyfi sağlayan parçalarsa tekstil ürünleri de o toplumun folklorik öğelerini taşırlar. Görünüş, teknik açıdan farklılık gösterse de bir sanat nesnesini koruma temel olarak ele alacağımız hususlardan olmalıdır.
İran Selçukluları dönemi (10-13 y. y.) İsfahan, Rey, Kaşan ve Samarra'da yapılmış olan seramiklerin özellikleri ve günümüze uyarlanması

10. ve 13. y. y. lar arasında İsfahan, Rey, Kaşan ve Samarra'da üretilmiş olan seramiklerin üstün teknolojilerinin yanı sıra süslemeleri de ön planda olmuştur. 1150- 1250' I i yıllar İslam kültür tarihinin sanatsal patlama dönemi sayılabilecek kadar önemli bir dönemdir. Figürlü kompozisyonları ile konulan ve teknikleri açısından özgün örneklerin verildiği 10. ve 13. y. y. lar arasında seramikler büyük ilgi görmüştür. Seramikçiler, var olan gelenekleri olgunlaştırmışlardır. Sıraltı, perdah, lagvardina, sgraffito, minai ve lüster teknikleri ile orjinal Üretimler meydana getirmişlerdir. Çağın en gözde teknikleri lüster ve minai olup, şöhretlerine de bu seramiklerin üretimleri ile kavuşmuşlardır. Konularını dönemin modası olan kitap minyatürlerinden esinlenerek ürettikleri seramiklerde; İran edebiyatından öyküler, efsaneler, tarihi ve kahramanlık olaylarından pasajlar alarak bezemelerine ağırlık vermişler ve tabak, kase, şişe ya da kavanoz gibi formların dışında fazlaca bir çeşitliliğe gidilmemiştir. Bezemeler çoğunlukla beyaz zemin üzerine yapılmış olmasına rağmen bazen seramikçiler, çömleklerinde renk gücünü göstermek istediklerinden, mavi zemin üzerine desen uygulamışlardır. Yemek ve içki kaplan olarak üretim yapıldığı gibi mimari öğeleri süslemek için yapılan duvar çinileri de vardır. Tekniğin ve bezemenin ön planda olduğu 10. ve 13. y. y. lar arası seramikler, kendisinden sonra gelecek olan uygarlıklara zemin hazırlayacak nitelikte orjinal ürünlerin verildiği bir dönem olmuştur. Batı ve doğu kültürlerinin etkileşimi sonucu ortaya çıkan eserlerde son derece güzel ve özgün parçaların çıktığı 10. ve 13. y. y. lar arası Büyük Selçuklu Seramikleri, Türk-İslam tarihinin orjinini oluşturan örneklerini vermiştir.
Dokumalarda ve takılarda görülen nazar motifleri

Bu çalışmada halk kültürümüzde halen yaşayan el sanatları ürünlerinden olan dokuma ve takılardaki tespit edilen nazar ve nazarlıklarla ilgili çeşitli motifler incelenmiştir ve nazar konusunun insanın yaratıcılığına ve kültürün zenginliğine ne derece katkısı olduğunun anlaşılması amaçlanmıştır. Araştırma sonucunda görülmüştür ki nazar olgusu hem batıl inanç, hem dini inanç sisteminde yeri olan nadir olgulardandır, nazar motifleri geleneksel sanatlarımızda en çok kullanılan motif grubudur. Günümüzde tüm dünyada aynı amaçla kullanılan nazar boncukları ise Türk kültürünün yayılması açısından çok büyük rol üstlenmekte, ister moda amaçlı ister inanç amaçlı olsun nazar boncuğunun her alanda kullanıldığı görülmektedir. Tespit edilen El sanatları ürünlerinden halı, kilim ve takılarda kullanılan nazar motifleri genelde aynı anlamları içeren hemen hemen aynı formlarda yapılan motiflerden oluşmaktadır. Hem takılarda hem de dokumalarda kullanılan motiflerin başında göz motifi gelmektedir. Takılarda ve dokumalarda kullanılan ortak motifler göz, tarak, muska ve 4 yön motifi, sadece takılarda kullanılan motif at nalı, sadece dokumalarda kullanılan motiflerse çengel, pıtrak ve bukağı olduğu görülmektedir. Araştırmada tespit edilen dokumalarda ve takılarda nazar motifleri hem süsleme amaçlı hem de korunma amaçlı olarak kullanılmaktadır. Geleneksel el sanatlarımızın da en önemli simgelerinden oluşan nazar simgeleri ve objeleri toplumumuzda önemini koruduğu sürece kültürümüz yaşayacak ve yaşatılacaktır.
Geleneksel Türk çalgılarında sedef kullanımı, bazı müze ve koleksiyonlardan örnekler, yeni uygulamalar

Geleneksel Türk çalgılarında çok yoğun olarak kullanılan sedef, fildişi ve bağa gibi malzemeler günümüz çalgı süslemeciliğinde de çok nadir olarak kullanılmaktadır. Sedefkarlığın bir dönem çok önem kazandığını göz önünde bulundurursak bu sanat dalının günümüzde hangi şartlar altında olduğunu araştırmak gerekmektedir. 15. yy'dan 19. yy'a kadar en güzel örneklerini sunmuş olan bu sanat dalı batı sanatının etkisiyle özelliğini yitirmeye başlamış ve günümüzde sedefkar olarak nitelendirebileceğimiz insanlar yok denecek kadar azalmıştır. Yaşayan sedefkarlar ise uğraşlarını hobi olarak sürdürmektedirler. Sedefkar Vasıf usta (1896-1940)'nın ölümünden sonra Nerses ustanın sedefkar olarak bir dükkan işleten son kişi olması, aynı zamanda bu sanat dalının sonunun nasıl olacağını belirlemiştir. Günümüzde bu sanat dalı hakkında yeterli kaynak bulunmaması da sedefkarlığın yeni kuşaklara ulaştırılması yolunda endişeler doğurmaktadır. Var olan eserlerimizin gün ışığına çıkarılarak alanla ilgili olan kişilere bir kaynak oluşturması ve bu sanat dalının sürekli gündemde kalması sağlanabilir. Çalışma da sedef ve sedefkarlık tanımlarından sonra sedefçilik tarihi hakkında ilk örneklerden günümüz çalışmalarına kadar bilgiler verilmiştir. Bunun yanında sedef çeşitleri, sedef kullanım alanları, sedef ile birlikte kullanılan malzemeler, uygulama teknikleri ve üslupları belirtilerek bir sedef çalışmasının anlaşılmasını sağlayan bilgiler aktarılmaktadır. İkinci bölümde ise müze ve özel koleksiyonlardan verilen örneklerle süslemeli çalgılar incelemeye alınmıştır. Ele alınan çalgılarda kullanılan malzeme, teknik ve motif yönünden bir çalışma yapılarak çalgının dönemi, bulunduğu yer hakkında bilgiler verilmiştir. Süslemelerin motiflerinin çıkarılarak okuyucuya aktarılması alanında yapılan ilk çalışma olmasıyla büyük önem taşımaktadır. Son olarak günümüzde yapılan desen tasanmlanndan ve uygulamalarından örnek sunarak sedef sanatımıza sahip çıkan bir kitlenin var olduğu belirtilmiştir. Tez konusu ile ilgili uygulama çalışmaları E. Ü. D. T. M. Konservatuarı Ç. Y. B. bünyesinde yapılmıştır.
Sinop ili durağan ilçesi mahrama dokumaları ve yeni tasarımlar

Kaybolmaya yüz tutmuş geleneksel mahrama dokumacılığı geçmişşten günümüze kadar süregelen kültürel varlığımızın en değerli ögelerinden biridir. Mahrama dokumacılığının; teknolojinin gelişmesi, yaşam şartlarının değişmesi ile üretimi giderek azalmıştır. Günümüzde ise az sayıda da olsa dokunmaktadır. Bu araştırma ile Sinop ili Durağan ilçesi mahrama dokumaları tespit edilmiş ve fotoğraflarla belgelenerek katalog oluşturulmuştur. İncelenen 31 adet dokumanın teknik özellikleri, boyutları, kullanılan araç-gereçler, renk, motif ve kompozisyon özellikleri belirlenmiş olup dokumacılıkla uğraşan 9 bireye karşılıklı görüşmeler ile anket uygulanmıştır. Uygulanan anketler sonucunda elde edilen verilerin frekans ve yüzde dağılım tablolarının analizleri yapılarak yorumlanmıştır. İncelenen mahrama dokumalarının detaylı fotoğrafları çekilmiştir. Yörede araştırma sonucunda bulunan ürünlerin geleneksel motif ve kompozisyonlarının bilgisayar ortamında çizimi yapılarak orijinal örnekleri ile birlikte sunulmuştur. Mahrama örneklerinden esinlenerek on adet güncel tasarım ve üç adet kanaviçe işleme yapılıp ürüne dönüştürülmüştür. Bu çalışma sonucunda Sinop merkez ve Durağan ilçesinde bulunan mahramaların unutulmaması, gelecek nesillere aktarılması ve literatüre yeni çalışmalar kazandırmak açısından büyük önem taşımaktadır.
Lale motifinin 16. - 18. yüzyıl Osmanlı'da kullanımı ve bilgisayar ortamında armürlü dokuma tasarım örnekleri

Osmanlı döneminin önemli kültür unsurlarından biri olan kumaşlar, içeriğinde yer alan motif ve desenleri ile geçmişşten günümüze kadar taşınmış ve bu değerlerin birçoğunun korunması başarılmıştır. Osmanlı kumaş motiflerinden biri olan ve geçmişşte sadece Osmanlı uygarlığının bu çiçeği dikkate alıp birçok sanatsal alanda kullanmış olması ele alınan konunun ana temasını oluşturmaktadır. Osmanlı dönemi kumaş motiflerinde lale çiçeği, 15. yüzyıl sonu 16. yüzyıl başlarında Osmanlı kültüründe görülmeye başlanmış olup, mücevher, çini, mimari, tezhip vb. gibi birçok sanat dallarında da lale çiçeği kendini göstermiştir. Lale çiçeğinin, dönemin kadife, kemha, atlas, ipek vb. gibi çeşitli kumaşlarında kendini motif ve desen olarak, özellikle sultanlar ve sadrazamlar gibi sarayın üst düzey yöneticilerinin giydiği kaftan olarak bilinen kumaşlarda kendini göstermesi bu çiçeğin ne kadar önemsendiğinin göstergesi olmaktadır. Lale çiçeğinin kumaşlarda çeşitli form ve özelliklerde, farklı kumaş dokuma türlerinde ve farklı yöntemlerle dokunarak ya da işlenerek kullanılmış olduğu, Osmanlı döneminin sosyal, kültürel ve ekonomik yapısındaki değişikliklere paralel olarak ilerlediği görülmektedir. Bu çalışmada, 16 .-18. y. y. Osmanlı dönemi kumaşlarında görülen lale çiçeği motifi incelenmiş ve tasarım ilkelerine uygun dokuma tasarım önerileri sunulmuştur.
Manisa müzesindeki Türk işi işlemelerden örnekler

'Manisa Müzesi'ndeki Türk İşi İşlemelerden Örnekler' konusunda yapılan bu araştırmada, Türk işi işleme örneklerini incelemek amaçlanmıştır. Manisa Müzesi'nde bulunan Türk işi işlemeli peşkir, uçkur ve çevre örnekleri incelenmiş ve 50 adet örnek araştırma kapsamma alınmış ve sınırlandırılmıştır. Gözlem fişi geliştirilerek örneklerin tüm özellikleri belirlenmiştir. Bu bilgiler fotoğraf ve desenlerle desteklenmiştir. Ürünlerin belirli özellikleri için oluşturulan tablolara, gözlem fişlerinden elde edilen veriler işlenmiş ve bulgular ile sonuca ulaşılmaya çalışılmıştır. Türk milleti, sanat yeteneğini zamanla geliştirmiş, diğer milletlerle etkilenme süreci içinde devam ettirmiş ve kendilerine has çeşitli sanat dalları ortaya koymuşlardır. Bu sanat dallan içerisinde önemli bir yere sahip olan el sanatları, köklü bir geçmişşin uzantısı olarak günümüze ulaşmıştır. Manisa yöresinde işlemeler önemli bir yere sahiptir. Özellikle Manisa Müzesi'nde yapılan araştırmada Türk işlemelerin zenginliği ve çeşitleri dikkat çekmiştir. Bunların bir kısmı araştırılıp incelenmiş ve belgelendirilerek tanıtılmaya çalışılmıştır. XIV
Türkiye'de tarihi yapılardaki çinilerin korunmasına ilişkin yapılan çalışmalar ve İzmir Milli Kütüphane ? opera binası çinilerinin koruma projesi

Koruma ve onarım bilincinin dünyadaki gelişimi, özellikle Avrupa'da başlayan hareketlenme ve aynı dönemlerde ülkemizdeki kültür varlıklarını koruma çalışmaları, Türk korumacılık tarihinin gelişimi açısından oldukça etkili olmuştur. Osmanlı'nın son yıllarından Cumhuriyet'e kadar geçen süreçte yaşanan olumsuz gidişatın ardından, Cumhuriyet Döneminde Atatürk'ün bu konuda gösterdiği duyarlılık sayesinde olumlu çalışmaların gerçekleşmesi sağlanmıştır. Konuya yönelik detay bilgi ve kapsamlı ayrıntı nedeniyle bu tezde yalnızca, Türkiye'de Cumhuriyet sonrası yapılan koruma çalışmaları ele alınmıştır. Özellikle Türkiye'de tarihi yapıların dış cephelerinde bulunan çinilerin korunması ve korumayı yapan kurumlardan alınan bilgi ve belgelerin yanı sıra, Türkiye'de koruma anlayışının tarihsel süreci tezin kuramsal boyutunu oluşturmaktadır. Ülkemizde, Cumhuriyet sonrası tarihi yapılarda koruma konusunda çalışmalar yapan sorumlu üç kurum bulunmaktadır. Bunlar Vakıflar Genel Müdürlüğü, Kültür ve Turizm Bakanlığı ve TBMM bünyesindeki Milli Saraylar Daire Başkanlığı'dır. Korumaya yönelik uygulamalar bu kurumlar tarafından ama azımsanmayacak bir kısmı ise belirli yasalar çerçevesinde özel kuruluşlarca ve sivil toplum örgütlerince yürütülmektedir. Bu çalışmada, Türkiye'de tarihi yapılarda bulunan çinilerin korunması konusunda yapılan döküm çalışması ile tarihi yapılar üzerinde bulunan çinilerin Cumhuriyetten günümüze kadar koruma çalışmalarını yapan resmi kurumlar ve bu kurumlarla birlikte çalışan özel firmalar belirlenerek listelenmiştir. Türkiye'de yapılan koruma onarım çalışmalarında saptama-belgelemenin önemi ve gerekliliği vurgulanarak, İzmir'de bulunan tarihi iki yapının dış cephe kaplaması çinilerinin koruma projesi oluşturulmuştur. Seçilen yapılara ilişkin koruma projesi kapsamında bir koruma önerisi getirilerek, eksik çini karolarının yerine yeniden üretim önerisi sunularak uygulaması yapılmıştır.