turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Hüseyin Hilmi Paşa'nın Rumeli umumİ müfettişliği (1902-1908)

Osmanlı Devleti için 1878 yılı önemli bir dönüm noktası oldu. Berlin Antlaşması'nın imzalanmasıyla birlikte ıslahatlar meselesi Osmanlı Devleti'nin gündemini meşgul etmeye başladı ve uluslararası bir sorun haline geldi. Avrupalı devletler önce Doğu Anadolu'da Ermenilere daha sonra Rumeli'de Gayrimüslimlere yönelik bir dizi reform talebine bulundu. Bu ıslahat talepleri aynı zamanda Osmanlı Devleti'ne müdahalenin de bir aracı haline dönüştürüldü. II. Abdülhamid ise Avrupalıların müdahalelerinin önüne geçmek için ıslahatları gerçekleştirmek üzere ilk olarak Anadolu Islahatı Umum Müfettişliği ihdas etti. Bu uygulamada başarılı sonuçlar elde edildi. Bu sırada Rumeli'deki reformları askıya alan II. Abdülhamid'in bu tutumu karşısında Rumeli'deki etnik gruplar eğitim yoluyla milli bilinçlenme için çalışmıştır. Ayrıca örgüt ve çeteler kurarak mücadeleyi terör eylemleriyle uluslararası bir alana taşıma konusunda uğraş vermiştir. Sonuç olarak terör eylemleri ve çetecilik vasıtasıyla Avrupalı devletlerin ilgilisi bölgeye çekildi. Avrupalı güçler Makedonya'daki durum karşısında reform isteklerini yeniden gündeme taşıdı. II. Abdülhamid ufukta görünen Avrupa müdahalesine karşı 30 Kasım 1902'de Rumeli Vilayetleri Talimatnamesiyle Rumeli Umumi Müfettişliğini ihdas etti. Başına da Hüseyin Hilmi Paşa'yı atadı. Hüseyin Hilmi Paşa 1855 yılında Midilli Adasının Sarlıca kasabasında doğdu. 1874 yılında Midilli Tahrirat Kaleminde başlayan memuriyet hayatında, çalışkanlığı ve dürüstlüğü sayesinde adım adım yükseldi. Umumi Müfettişlik görevine kadar sırasıyla, Aydın Vilayet Mektupçuluğu, Suriye Vilayet Mektupçuluğu, Mersin Mutasarrıflığı, Adana Valiliği ve Yemen Valiliği görevlerinde bulundu. Paşalık rütbesiyle ödüllendirildi. 28 yıl boyunca devletin her kademesinde görev aldıktan sonra 1902 yılı sonlarında Rumeli Umumi Müfettişi olarak Osmanlı Devleti'nin Avrupa topraklarındaki en yetkili ismi oldu. Bu çalışmada 1902- 1908 yılları arasında Hüseyin Hilmi Paşa'nın Umumi Müfettişlik faaliyetleri İdari, Askeri, Eğitim, Ekonomi ve Adliye Düzenlemeleri başlıkları altında incelenmiştir. Hüseyin Hilmi Paşa'nın bu alanlardaki icraatlarının bölgede hangi etkileri yaptığı, göreve getirilmesindeki amacı yerine getirip getiremediği ve karşılaştığı güçlükler ortaya konulmaya çalışılmıştır. Hüseyin Hilmi Paşa'nın Makedonya Sorunu'ndaki yeri ve önemi vurgulanmaya çalışılan bir başka nokta olmuştur.
Hüseyin Cahid: A reluctant unionist 1908-1918

20. yy'da Osmanlı İmparatorluğu kendi kamuoyuna yabancılaştırılmış anayasa ve meşrutiyet gibi kavramların beşiği oldu. 1908 yılının Temmuz ayında Genç Türkler başdüşmanları olan Sultan Abdülhamid'i anayasayı tekrar yürürlüğe koymaya mecbur ettiler ve yeni bir dönem başladı. Anayasa kahramanları olarak ortaya çıkan İttihat ve Terakki yeni rejimin koruyuculuğu rolünü üstlendiler fakat anayasanın sanıldığı gibi sihirli bir şey olmağını görünce şoka uğradılar. Bununla beraber Osmanlı İmparatorluğu dahili ve harici ahvalden dolayı siyasi bir karmaşa dönemine girdi. Yeni dönemin başındaki Bulgaristan ve Bosna-Hersek'in kaybını, Trablusgarp ve Balkanların yitirilmesi takip etti. Dahili siyasette ise 31 Mart Olayı, kısa ömürlü hükümetler ve Genç Türkler arasındaki bölünmeler yüzünden zaten güçsüz olan Osmanlı İmparatorluğu iyice güçsüzleşti. Bu şartlar altında İttihat ve Terakki kendi üzerine kurtarıcı rolüne bürünerek dağılmakta olan Osmanlı İmparatorluğu'nun kurtuluş formülüne sahip olduğu iddiasını öne sürdü. Saflarında kendilerini İttihat ve Terakki'nin ideallerine adamış entellektüel ve içten vatansever insanlar vardı. Ediplikten siyasete ve sonra gazeteciliğe geçen Hüseyin Cahid sahibi olduğu Tanin gazetesi sayesinde dönemin önemli bir figürü olarak ortaya çıktı. Hüseyin Cahid, her ne kadar İttihat ve Terakki'nin sözcüsü olarak anılsa da bu tezde kendisi, adamış bir İttihatçı olarak değil isteksiz bir İttihatçı olarak, farklı bir bakış açısıyla incelenmiştir. İttihat ve Terakki'nin ön planda olan bir üyesi olan Hüseyin Cahid, kendi siyasi partisini ve Cemiyeti açıkça eleştirmekten çekinmemiş, eleştirileri, memnuniyetsizlikleri ve isteksizliği zorla veya ikna ile pasifleştirilmesiyle sonuçlanmıştır.
3 Numaralı Amasya Şer'iyye Sicili'nin transkripsiyon ve değerlendirmesi

Bu tez çalışmasında, 1634 1635 (H. 1044) yıllarına ait '3 No'lu Amasya Şer iyye Sicili'nin transkripsiyonu yapılarak, defterde bulunan belgelerin konularına göre tasnifi ve değerlendirmesi üzerinde durulmuştur. Tez 3 kısımdan oluşmaktadır. Birinci kısımda ilk olarak Amasya tarihi hakkında kısaca bilgi verilmiş, Şer iyye Sicilleri'nin muhtevası ve genel özelliklerinden bahsedilmiş ve Şer iyye Sicilleri'nin Osmanlı tarihi açısından önemine değinilmiştir. İkinci kısımda Amasya Şer iyye Sicilleri ve 3 No'lu Amasya Şer iyye Sicili hakkında bilgiler verilmiş ve kayıtların tasnifi ve değerlendirmesi yapılmıştır. Üçüncü kısımda ise belgelerin transkripsiyonu verilmiş ve tartışma başlığında merkezden eyalete gelen belgelerden elde edilen bilgiler ışığında Amasya'nın Revan seferi sırasında sefer organizasyonu üstesinden nasıl gelmeye çalıştığı örnekler verilerek açıklanmıştır. Bu bölümlerin dışında değerlendirme kısmından sonra sonuç bölümü, kaynakça ve son olarak ekler kısmında tezin orijinal belgeleri yer almaktadır. Okuyucuya kolaylık sağlaması için defterdeki her sayfa numarasının yanında kayıt numarası gösterilmiştir. Mesela 1/1, 1/2, 2/1, 2/2 gibi. Burada ilk rakam sayfa numarasına, ikinci rakam da kayıt numarasına işaret etmektedir. İncelenen şer iyye sicili defterinin transkripsiyonu yapılırken günümüz Türkçesinin imla kuralları içinde hareket edilmekle birlikte, metinde Ayn harfi, elif ve hemze harfleri işareti, uzatma ve inceltme harfleri ise işareti ile gösterilmiştir. Yapılan transkripsiyonda okuma hataları en aza indirilmeye çalışılmış, okunamayan kelimeler... ile belgede katiplerin boş bıraktığı yerler, okunup tam emin olunmayan kelimeler işareti ile ifade edilmiştir.
624 Numaralı Ayniyat Defterine (H. 1266-1271/M. 1850-1855) göre Osmanlı Devleti'nde suçlar ve cezalar

Dünya tarihinin gelmiş geçmişş en büyük devletlerinden olan Osmanlı Devleti bu büyüklüğü ve gücünü kurmuş olduğu devlet sisteminden almıştır. Bu sistem içerisinde neler olduğunu ve nasıl işlediğine dair bilgileri sunan Osmanlı arşivleri de dünya tarihi açısından güzide bir noktadadır. Osmanlı arşivi içerisinde pek çok belge fonu ve bu fonların içerisinde yer alan defter serileri mevcuttur. Ayniyat defter serileri de bu fonların içerisinde yer alarak Bab-ı Ali evrak odasında bulunmaktadır. Şüphesiz ki Bab-ı Ali Evrak odası Osmanlı arşivinin en önemli fonlarından bir tanesidir. Ayniyat defteri serileri içerisinde yer alan 624 numaralı ayniyat defteri kürek cezasına dair hükümleri ihtiva etmektedir. Çalışmamız 624 numaralı Ayniyat defteri çerçevesinde hazırlanmıştır. Suçlar ve cezalar olarak incelenen bu çalışma içerisinde ilk bölümde suçlar ikinci bölümde ise bu suçlara uygulanan cezalar anlatılmıştır. Defter kürek cezasına dair yazılmış olsa da içerisinde kürek cezasının haricinde pranga cezası, sürgün cezası ve hapis cezası da bulunmaktadır. Bu cezaların haricinde ıtlak edilme hükümleri de mevcuttur.
I. Dünya Harbi'nde Türkiye'deki Rus savaş esirleri ve bunların iadeleri

Jüri: Yrd. Doç. Dr. Cemil KUTLU I. Dünya Savaşı sırasında Rusya ile Osmanlı Devleti arasında muharebeler 29 Ekim 1914'de başlayarak 15 Aralık 1917'ye kadar sürdü. Kafkas Cephesi ve Avrupa cephelerinde meydana gelen çatışmalarda Osmanlı kuvvetleri tahminen 10.000 ile 15.000 arasında Rus esiri ele geçirdi. Rus esirlerinin iskan, iaşe, haberleşme ve sağlık konularındaki tüm ihtiyaçları, Osmanlı Hükümeti tararından uluslararası antlaşmalara bağlı kalınarak sağlandı. Esaretleri boyunca Kızılay, Kızılhaç ve tarafsız ülkelerin Büyükelçileri aracılığıyla Osmanlı Devleti'nin elinde bulunan Rus esirlerine yardım faaliyetleri sürdürüldü. Kopenhang Konferansı sonrasında 2 Kasım 1917'de imzalanan Malul Esirlerin Mübadelesi Sözleşmesi ile esirlerin Rusya'ya iadesine başlandı. Daha sonra Petrograd Müzakereleri ve Brest-Litovsk Barış Antlaşması'nda alınan kararlarla esirlerin iadesine 1921 yılında yapılan Moskova Antlaşması'na kadar devam edildi.
26/1 numaralı ve 1634-1666 tarihli Fransa Atik Ahkam Defteri - sayfa 1-79

Osmanlı tarih araştırmalarında arşiv kaynaklarının önemi büyüktür. Bu kaynaklar devletin yapısına uygun olarak büyük bir çeşitlilik arz etmektedir. Düvel-i Ecnebiyye Defterleri'nde Osmanlı Tarihi'nin önemli arşiv kaynaklarından biridir. Divan-ı Hümayun'a bağlı kalemlerden biri olan Amedi kalemi, her çeşit anlaşma ve ahidname metinlerini, görüşme mazbatalarını, protokolleri, yabancı elçilerle, konsoloslarla ve tüccarlarla yapılan yazışmaları içermektedir. Bu kalemde tutulan defterlerin bir kısmına Düvel-i Ecnebiyye Defterleri adı verilmiştir. Diğer devletlerle ilgili ahidnamelerin yanı sıra ahkam, nişan konsolosluk beratlarına dair kayıtlar da bu defterlerde tutulmuştur. Çalışmamızda 26/1 Numaralı ve 1634- 1666 Tarihli Fransa Atik Ahkam Defterinin tamamında konu olan Fransa ve Osmanlı devletleri arasındaki siyasi, ekonomik ve güvenlik meseleleri ile bu konularda karşılaşılan problemlerin çözümlerini içeren belgeler incelenmiştir. Bunun yanı sıra hükümlerde önemli bir yere sahip olan iki ülke arasındaki ticari faaliyetlere, Fransız tüccarlarının, karadan ve denizden Osmanlı pazarına dahil olduklarını, Fransız gemilerinin birçok Osmanlı limanında diğer devletlere nazaran daha ayrıcalıklı olarak ticari münasebetlerde bulunduklarını beyan eden belgeler yer almaktadır.
Siroz Sancağı'nın sosyo-ekonomik yapısı (1876-1912)

Siroz Sancağı, Osmanlı Devleti'nde idari açıdan Selanik Vilayetine bağlıydı. Balkan savaşlarından sonr sancağa bağlı olan yerler Yunanistan ile Bulgaristan arasında paylaşılmıştır. Sancağın merkezi durumunda olan Siroz şehri ise bugün Yunanistan sınırları dahilindedir. Siroz Sancağı Kırım Savaşı ve 93 Harbi'nden sonar Kırım ve Kafkasya'dan gelen müslüman göçmenlerin akınına uğramıştır. Osmanlı Devleti idaresi altındaki son dönemlerinde ise sancak Bulgar vatandaşların firar olaylarına sahne oldu. İncelediğimiz dönem içerisinde sancağa damgasını vuran önemli olaylardan birisi şüphesiz komite ve çetelerin meydana getirdiği tedhiş hareketleridir. Bu tedhiş hareketleri karşısında Osmanlı Devleti askeri ve sosyal alanlarda aldığı tedbirler ile yaşanan sorunları ortadan kaldırmaya çalışmıştır. Gündelik yaşamdan eğitime kadar birçok alanda Osmanlı Devleti'nin genelinde etkili olan Avrupalılaşma düşüncesi, özellikle sancağın merkezi olan Siroz'da etkili olmuştur. Siroz kasabası başta olmak üzere sancağa bağlı diğer kaza merkezlerin de belediyeler tesis edilerek, kasabaların alt yapı yetersizlikleri ortadan kaldırılmaya çalışılmıştır. Eğitim alanında ise modern anlamda okullar açılmış, klasik dönem eğitim kurumları önemini kaybetmiştir. Ekonomik anlamda büyük bir İddiası bulunmayan sancağın başlıca gelir ve geçim kaynakları tarım ve hayvancılığa dayalıydı. Tarımsal üretim arasında hububat, tütün ve pamuk ilk sırada yer alıyordu.
1845 (H. 1261) tarihli Temettü'at Defterlerine göre Kütahya şehri 'nin iktisadi ve içtimai durumu

Osmanlı Devleti'nde, Tanzimat'ın ilanıyla birlikte değişik isim ve şekillerde alınan vergilerden bir kısmı kaldırılarak, herkesin ödeme gücüne göre yeniden düzenleme yapılmış ve hane reislerinin gelirlerini tespit prensibine dayanan, temettü' vergisi konulmuştur. Bu verginin kaydedildiği defterlere de Temettü'at Defterleri denilmiştir. 19. yüzyılın sosyo-ekonomik yapısı hakkında oldukça önemli bilgiler veren Temettü'at Defterleri, günümüzde Başbakanlık Osmanlı Arşivinde bulunmaktadır. 1988'de tasnif çalışmaları tamamlanarak araştırmacıların hizmetine sunulan Temettü'at Defterleri, vergiye tabi toprak, hayvan, kira gelirleri ile meslek ve sanat gelirlerinin kaydedilmesiyle oluşmuştur. Temettü'at Defterleri'nden dönemin nüfusunu, bölgenin iktisadi, ticari, durumunu, arazi yapısı ve zirai üretimini, hayvan dağılımını, ailelerin gelir ve refah seviyesi ile sanat ve üretimi gibi pek çok konuda bilgi bulmak mümkündür. Yüksek lisans tez çalışması olarak bu defterlerden, aşağıdaki mahallelerin transkripsiyonu ve değerlendirilmesi yapılmıştır. ML. VRD. TMT. 8744 Polad Bey Mahallesi ML. VRD. TMT. 8745 Efendibola Mahallesi ML. VRD. TMT. 8747 Ahi Mustafa Mahallesi ML. VRD. TMT. 875 1 Cedid Mahallesi ML. VRD. TMT. 8752 Kadışeyh Mahallesi ML. VRD. TMT. 8766 Şehreküstü Mahallesi
Ermeni asıllı bir osmanlı aydını:Arşag Alboyacıyan'ın hayatı ve eserleri

'Ermeni Asıllı Bir Osmanlı Aydını: Arşag Alboyacıyan'ın Hayatı ve Eserleri' başlıklı bu yüksek lisans tezi üç ana bölümden oluşmaktadır. İlk bölümde Arşag Alboyacıyan'ın yaşadığı dönemde Osmanlı Devleti'nin genel durumu hakkında değerlendirmelerde bulunulmuştur. Tezimizin ikinci bölümünde Arşag Alboyacıyan'ın hayatı ve çalışmaları ile ilgili veriler aktarılarak, Ermenice yayınlanmış olan Kayseri Ermenileri Tarihi adlı eseri analiz edilerek yazarın ayrıca tarihçi kimliğine atıflarda bulunulmuştur. Üçüncü ve son bölümün konusu ise Arşag Alboyacıyan'ın fikir hayatı üzerine olmuştur. Bu bölümde Alboyacıyan'ın Batı, Ermeni cemaati, Osmanlı Devleti ve Tehcir konusundaki düşünceleri yine yazarın kendi eserlerinden edinilen veriler ışığında aktarılmaya çalışılmıştır. Bu veriler bize aynı zamanda yazarın Osmanlı Devleti vatandaşı olarak kendisini esasen hangi etnik kimliğe ait olarak gördüğü konusunda da fikir edinme olanağı vermiştir.
Ticaret Nezareti (1839-1876)

Osmanlı Devleti'nde dağılma sürecine girilmesinden sonra ilk ciddi düzenlemeler askeri alanda yapılmıştır. Bir süre sonra da askeri düzenlemelerle sorunun çözülemeyeceği anlaşılmış ve diğer alanlarda da yenilikler yapılmaya başlanmıştır. Bu yenilik yapılan alanların başında idari yapılanmalar gelmektedir. Sultan II. Mahmut başkentte ve taşrada idareyi merkeziyetçi bir modele göre ele almış ve devlet bürokrasisini şubelere ayırmıştır. Bu şubelerden birini de Ticaret Nezareti teşkil etmiştir. Bir devletin bağımsızlığının simgesi olan en önemli etkenlerden biri ekonomidir. Ekonominin canlı tutulabilmesi de, dahili ve harici ticaretin düzenli olmasına bağlıdır. Osmanlı Devleti de bu durumları göz önünde bulundurarak, ticareti yaygınlaştırmak, meydana gelen karışıklıkları önlenmek ve ticaretle ilgili işleri Avrupa'da olduğu gibi bir merkez altında toplamak amacıyla 24 Mayıs 1839 tarihinde Ticaret Nezareti'ni kurmuştur. Kısa süre içerisinde ticaretle alakalı her kurum, bu nezaretin idaresi altına verilmiştir. Ancak bu özensiz yapılanma, çeşitli problemlere sebep olmuş, problemleri çözmek amacıyla yapılan çalışmaların sonuç vermemesi üzerine de nezaret, 1841 yılında lağvedilmiştir. Bu nezaret ile ilgili işler 4 sene boyunca İstanbul Gümrük Emaneti'nin idaresi altında yürütülmüş, 2 Eylül 1845 tarihinde Ticaret Nezareti ikinci kez kurulmuştur. Ticaret Nezareti'nin görevleri ticaret, sanayi, ziraat ve bayındırlık olarak sınıflandırılmıştır. Bu kurum, Ticaret Nezareti olarak adlandırılsa da, Ziraat ve Nafia Nezaretlerinin işleri, bu kurumun idaresi altında yürütülmüştür. Bu üç nezaret kimi zaman birlikte yönetilmiş, kimi zaman ayrılmıştır. Nezaret, bu görevleri ihmal etmemeye çalışmışsa da en yoğun olarak faaliyette bulunduğu alan, Ticaret Mahkemeleri olmuştur. 1875 yılına kadar Ticaret Nezareti asli vazifesini ihmal ederek, varlığını bir Ticaret Mahkemesi statüsünde sürdürmüştür. 1875 yılında Adliye Nezareti'nin kurulması ile Ticaret Mahkemeleri bu kurumun idaresi altına verilmiş ve Ticaret Nezareti de asli vazifesine döndürülmeye çalışılmıştır.
Osmanlı Devletinde vezir-i azamlık kurumu

Osmanlı Devletinin merkez örgütünde Padişahtan sonra yer alan en büyük devlet memuru vezir-i azamdı. Devletin kuruluşundan itibaren var olan vezirlik kurumu, imparatorluğun sonuna kadar devam etti.'Vezir'in sözlük anlamı 'yardımcı'dır. Aynı zamanda yük anlamını da taşır. Bu bakımdan devletin yükünü taşıyan anlamında da kullanılmıştır. Osmanlı Devleti'nde sonradan halife unvanını da alan sultanların vekili. tam yetkili temsilcisi ve yürütmenin ikinci sorumlusu vezir-i azamdır. Sultan Orhan zamanından beri var olan bu makamı işgal eden kişiye diğer vezirlere olan üstünlüğünü belirtmek ve devlet örgütünde hiyerarşiyi sağlamak için önceleri vezir-i evvel ve vezir-i azam denirken, Kanuni'den itibaren sadrazam unvanı kullanılmaya başlanmıştır. Padişahın mutlak vekili olan vezir-i azam, padişahın fermanıyle atanır ve diğer vezirlerden farklı olarak kendisine mühr-i hümayun, yani Padişahın mührü verilir. Bu mutlak vekillik sembolü idi. Görevden azledilince geri alınırdı. Sefere çıktıkları zaman tam yetki ile donatıldılar. XVII. yüzyıl başlarına kadar vezir-i azam olacak kimse kubbe vezirleri arasından bu göreve atanırdı. Ancak bu yüzyıldan sonra valilerden de vezir, i azam yapılmaya başlandı. III. Ahmet (1703-1730) döneminde kubbe altı vezirliği kaldırıldıktan sonra, vezir-i azam olacak kimse tamamen Padişahın isteğine göre göreve gelmeye başladı. Devletin güçlenmesi ve gerileme sürecine girmelerinde de vezir i azam formasyonu etkilidir. XVIII. yüzyılın son yarısından itibaren üç ayda bir'e inen Divan toplantıları vezir-i azam' m İkindi Divanına kaydı. Böylece devlet işlerinde vezir-i azam konağı Bab-ı Ali ön plana çıktı. Kubbealtı toplantı ve kubbe vezirleri yöntemi yerine yeni bir vekiller heyeti oluşturuldu.
Silistre Müdafaası

Tuna boylarında Osmanlı Devleti'ne bağlı bir eyalet olan Silistre, başta Kırım Savaşı (1853-1856) olmak üzere Osmanlı-Rus savaşlarında stratejik konumu, tarihi ve askeri yönüyle çok önemli bir yere sahiptir. Kırım Savaşı'nın kritik bir döneminde 1854 yılının 15 Mayıs'ından 25 Haziran'a kadar Rus kuvvetlerine karşı burada başarılı bir müdafaa yapılmıştır. Musa Hulusi Paşa ve sonrasında Mehmet Rifat Paşa'nın kumandası altındaki Silistre kuvvetleri, Rusları Silistre önlerinde tutarak 1853- 1856 Osmanlı-Rus Savaşı'nın seyrini değiştirmiştir. Ruslar bütün kuvvetleriyle Silistre kalesine hücum etmişlerse de muvaffak olamamışlardır. Sinop baskını sonrasında savaşa müdahil olan İngiliz ve Fransız kuvvetleri de harp sahasına gelmeye başlamışlardır. Ruslar, 13 Haziran vakası ile kaleyi zapt edemeyeceklerini anlayınca, arka taraftan Avusturyalıların tehdit gösterileri, ön tarafta da müttefik ordularının harekat girişimi neticesinde Silistre muhasarasını kaldırmışlar ve Romanya'yı tamamıyla tahliye etmişlerdir. Tuna kıyılarında artık savaş sahası kalmamıştır. Avusturya, Türklerle birlikte Romanya'yı işgal etmeye başlamış, Türk askeri Bükreş şehrine girmiştir. Bu şekilde müttefikler için Rus ordusu ile temas ihtimali kalkmıştır. Savaş bundan sonra Çarlık Rusya'nın savunmada kaldığı, müttefiklerin ise taarruzda olduğu Sivastopol cephesinde düğümlenmiş ve bu kalenin düşmesiyle 2,5 yıllık Rus serüveni sona ermiştir. Savaşın yalnızca bir cephesinde cereyan eden Silistre müdafaası, Rusları fiziki ve ruhi bakımdan yıprattığı gibi, Avrupa devletlerinin savaşa bakışını değiştirmiş, Rusların İstanbul üzerine girişeceği bir harekatı da önlemiştir. Silistre zaferi üzerine destanlar, marşlar ve bir de önemli tiyatro eseri yazılmıştır. Müdafaa sonrasında Osmanlı padişahı Abdülmecid Han tarafından Silistre müdafaasına katkı sağlayanlara maaş, madalya ve nişan ihsan edilmiş ve Silistre halkına da üç yıl vergi muafiyeti getirilmiştir.
Osmanlı Döneminde Hatay'da eğitim

'Osmanlı Döneminde Hatay'da Eğitim' adlı tezimiz giriş ve iki bölümden oluşmaktadır. Giriş bölümünde, Hatay'ın kısa bir tarihçesine ve çeşitli eğitim kurumlarının tanımlarına yer verilmiştir. Birinci bölümde Hatay'da bulunan okulların, cami medreselerinin ve bazı kütüphanelerin dökümleri ve bunlara ait çeşitli istatistik bilgiler verilmiştir. İkinci bölüm ise Hatay'da mevcut olan farklı etnik gruplara, yabancı unsurlara ve bunların faaliyetlerine ayrılmış olup, manda idaresinin eğitim. siyasetinden de bahsedilmiştir. Tezin sonuç bölümünde ise Hatay'ın Osmanlı Eğitim Sistemindeki önemine yer verildi.
XVIII. yüzyıl başlarında Kudüs Surresi: Transkripsiyon ve değerlendirme

Surre; Osmanlı Devleti tarafından Haremeyn başta olmak üzere, Kudüs ve çevresine gönderilen para, altın vs tarzındaki hediyeleri tabir etmek için kullanılan bir terimdir. Surre gönderilmesi Osmanlılara Abbasilerden intisap etmiş olup, Osmanlı Devleti'nde daha fazla önem verilerek bir gelenek haline getirilmiştir. Yıldırım Bayezid (1389-1402) döneminde Haremeyn'e surre gönderilmesinin ardından, konumuzu teşkil eden Kudüs surresi ise, kaynaklara göre II. Murat döneminde gönderilmeye başlanmıştır. Çalışmamızın amacı; Kudüs'ün tarihi gelişimi ve Osmanlı idaresindeki statüsü hakkında bilgiler verip, 1701- 1713 yılları arasında Kudüs'e gönderilen surreyi tespit etmektir. Bu bağlamda yararlanılan en temel kaynak H. 1113 (M.1701-1702) yılına ait 00556 numaralı ve H.1124 (M. 1712 -1713) yılına ait 00704 numaralı Kudüs surre defterleridir. Bu amaçla ilk önce defterler transkript edilerek, ardından değerlendirmeye tabi tutulmuştur. Yapılan transkript sayesinde Osmanlı Devleti tarafından XVIII. yüzyıl başlarında Kudüs ve çevresine gönderilmiş olan surrenin cinsi ve miktarı tespit edilerek, bu bilgiler ışığında, o günkü Kudüs toplumunun sosyal ve ekonomik yapısı hakkında bilgiler verilmiştir.
Antakya-Beylan Şer'iyye Sicili

Bu çalışmada, XIX. yüzyılda Antakya Kazası'nın sosyal, ekonomik, idari yapısı ele alınmıştır. Çalışma üç ana bölüme ayrılmış olup girişte Antakya Kazası'nın tarihçesi ve güvenilir bir veri kaynağı olan şer'iyye sicillerinden bahsedilmiştir. Birinci bölümde; şer'iyye sicilinde elde ettiğimiz verileri kullanarak Antakya kazasının idari yapısını inceledik. İkinci bölümde sicil belgelerini örnek göstererek Antakya'nın sosyal ve dini yapısını aktarmaya çalıştık. Üçüncü ve son bölümde ise Antakya'nın ekonomik hayatını ele aldık ve sicilleri göz önünde bulundurarak çalışmamızı belgelerle destekledik.
1571 tarihli Tapu Tahrir Defteri'ne göre Gediz nahiyesi

Bu çalışmanın temel kaynağını oluşturan Tahtir defterleri, Osmanlı Devletinin sosyal, ekonomik ve beşeri durumu hakkında bilgiler vermektedir. Çalışmamızda 47 numaralı Tahrir Defteri ışığında Gediz Nahiyesi'nin coğrafi, tarihi, idari, nüfus ve iktisadi durumu hakkında tespitler yapılmıştır. Bölge tarih öncesi dönemlerden beri yerleşim yeri olmuş daha sonra Anadolu'nun Türkleşmesiyle bölgede Selçuklu hakimiyeti başlamıştır. Bu tarihten sonra Gediz, Germiyanoğullarının ve daha sonra da Osmanlı Devleti'nin kontrolüne geçmişştir. Gediz Nahiyesi, çalışmayı kapsayan dönemde 55 köye ve 9 mezra'ya bölünmüştü, ayrıca Gediz Nahiyesi'nin merkezi ise idari bakımdan 8 mahalleden meydana gelmekteydi. Gediz Nahiyesi'nde nüfus yaklaşık olarak 20109 kişidir. Nahiyede hububat üretimine önem verilmekle birlikte sebze ve meyve de yetiştiriliyordu. İktisadi bakımdan Gediz Nahiyesi'nde zirai üretime ek olarak küçükbaş hayvan yetiştiriciliği ve arıcılık da yapılıyordu.