turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
1927-1935 arası TBMM Kayseri milletvekilleri ve faaliyetleri

Bu araştırmada Türkiye Cumhuriyeti'nin kuruluşu sonrası önemli inkılapların yapıldığı 1927- 1931 yılları ile birlikte Atatürk İlke ve İnkılaplarının halk tarafından daha da benimsendiği 1931- 1935 döneminde hizmet etmiş III. Dönem ve IV. Dönem Kayseri milletvekilleri ve onların siyasi faaliyetleri incelenmiştir.1927- 1935 tarihlerini kapsayan III. ve IV. Dönemlerde TBMM'de, Kayseri'den toplam dokuz milletvekili görev yapmıştır. Mustafa Kemal Paşa'nın 29 Ağustos 1927 tarihli seçim bildirgesi üzerine yapılan ve 2 Eylül 1927 III. Dönem milletvekili seçimlerinde Kayseri'den Ahmet Hilmi Bey, Halit Mazhar Bey, Hasan Ferit Bey, Mustafa Reşit Bey ve İsmail Hakkı Bey milletvekili olarak seçilmişlerdir. 25 Nisan 1931'de yapılan IV. Dönem milletvekili seçimlerinde Kayseri'den Ahmet Hilmi Bey, Ahmet Tevfik Bey, Osman Bey, Mustafa Reşit Bey ve Sait Azmi Bey milletvekili olarak seçilmiştir. Vekillerden Ahmet Hilmi Bey I.-II.-III. ve IV. dönemler olmak üzere 4 kez, Halit Mazhar Bey II. ve IV., Mustafa Reşit Bey III. ve IV. dönemler olmak üzere 2 kez Kayseri Milletvekili olarak TBMM üyeliği yapmıştır. Kayseri'yi temsil eden milletvekillerinden Ahmet Hilmi Bey, Hasan Ferit Bey, Sait Azmi Bey ve Ahmet Tevfik Bey aktif bir siyasi katılım faaliyeti göstermişlerdir. Bununla birlikte Halit Mazhar Bey, Osman Bey ve Mustafa Reşit Bey gibi milletvekilleri etkin bir siyasi faaliyette bulunmamışlardır. İsmail Hakkı Bey ise TBMM'nin Üçüncü Dönemi'ne Kayseri milletvekili olarak seçilmiş; fakat vefat etmesi nedeniyle Meclis'e katılamamıştır. Dönemin basınında Kayseri ziyaretleri ve çalışmaları dolayısıyla bazı milletvekillerinin adlarının geçtiği görülmüştür.
Mücadele Birliği 1964-1980 ideoloji ve örgüt

Bu çalışmada 1960'lar ve 1970'ler boyunca etkili olmuş milliyetçi muhafazakar bir kadro hareketi olan Mücadele Birliği ele alınmıştır. Mücadele Birliği örgüt yapısı, ideolojisi ve tarihiyle bir bütün olarak incelenmiştir. Çalışmanın sonunda hareketin dönemin diğer örgütleriyle olan benzerlikleri, onlardan ayrıştığı noktalar ele alınmış, bunun sonucunda o yıllarda etkili olmuş milliyetçi muhafazakar düşüncenin genel yapısı ve bu yapının beslendiği siyasal iklim hakkında bir çıkarımda bulunmak mümkün hale gelmiştir. Mücadele Birliği içinden bugünün siyasi kültürel elitlerini oluşturan pek çok isim çıkmıştır. Dolayısıyla Mücadele Birliği üzerine yapılan bu çalışma, bugünü de anlamamız noktasında önemli bir işleve sahiptir. Mücadele Birliği'ni tanımak maksadıyla örgütün yayınladığı kitaplar, dergiler metin analizi yöntemiyle incelenmiş ve bu inceleme sonucunda bir soru havuzu oluşturulmuştur. Daha sonra bu sorular üzerinden Mücadele Birliği'nin önder kadrosu içinde yer almış 41 isimle yarı yapılandırılmış görüşmeler gerçekleştirilmiştir. Tezin ilk bölümünde hareketin tarihçesi incelenmiştir. İkinci bölümde teşkilat kültürü, teşkilat mensupları arasındaki ilişkiler, yaşayışları konu edinilmiştir. Üçüncü bölümde ise hareketin ideolojisi Türk-İslam ideolojisi, Batı meselesi, antikomünizm, antisemitizm, aydın sorunu gibi başlıklar üzerinden incelenmiştir.
1961- 1980 yılları arası Cumhuriyet Halk Partisi'nin sosyal demokratlaşma süreci

Cumhuriyet Halk Partisi'nin 1961 ile 1980 yılları arası sosyal demokratlaşma sürecinin incelendiği bu çalışmada CHP'nin yeni bir kimlik ve yön arayışı analiz edilmektedir. CHP'nin değişimi incelenirken Türkiye'nin 1960'lı yıllarda yaşadığı dönüşüm de analiz edilmektedir. Milli mücadeleden çok partili siyasi hayat geçiş dönemine kadar kesintisiz yirmi yedi yıllık iktidarı sonrası CHP kimlik arayışına girmiştir. 1950'li yılların ikinci yarısında başlayan bu süreç 1960'lı yıllarda ortanın solu ile yeni bir evreye yönelmiştir. CHP 1960'larda sosyalist soldan teorik ve pratik öğrenme süreci yaşamıştır. 1972 yılında Bülent Ecevit'in genel başkan olması ile ortanın solundan demokratik sola geçen CHP sosyal demokratlaşma sürecinin önemli bir aşamasındadır. Sosyal demokrat model önerileri ve özgün politika modelleri bu dönemde CHP tarafından oluşturulmuştur. Çalışmanın ilk bölümünde sosyal demokrasinin tarihsel gelişimi, kavramsal çerçevesi ve sosyal demokrat düşünürlerin analizleri incelenmiştir. 19. yüzyıldan ikinci dünya savaşı sonrası sosyal demokrasinin altın çağı olarak nitelendirilen refah devleti dönemine kadar incelenen bu süreç, sosyal demokrasinin evrimsel yapısını ortaya çıkarmaktadır. İkinci bölümde 1961- 1980 arası Türkiye'nin iktisadi, siyasi ve sosyal olarak yapısall analizi incelenmektedir. CHP'nin sosyal demokratlaşma sürecinin ele alındığı 1961- 1980 yılları arasının irdelenebilmesi için Türkiye'nin bu dönemdeki yapısall değişimi önemlidir. Üçüncü bölümde ise, CHP'nin sosyal demokratlaşma süreci içsel ve dışsal faktörler tarafından incelenmiştir. 1961- 1980 yılları arası CHP'deki değişimin parti içindeki ve parti dışındaki aktörler tarafından tetiklenmesi analiz edilmiştir. Sonuç olarak bu çalışmada CHP'nin 1961- 1980 yılları arası bir sosyal demokratlaşma süreci yaşadığını, bunun hem içsel hem de dışsal faktörlerin etkisi ile oluştuğu tespit edilmiştir. 1961 ile 1980 yılları arası CHP sosyal demokrasinin evrensel ilkelerini yerel değerlerle sentezleyerek Türkiye'ye özgü bir model oluşturan sosyal demokrat bir partidir.
Milli Görüş Hareketi'nin laiklik anlayışı

Batı Avrupa ülkelerinde yaşanan din savaşları ve din ile kilise arasındaki egemenlik mücadelelerinin akabinde sekülerizm ve laiklik kavramları ortaya çıkmıştır. Türkiye Cumhuriyeti, Batılılaşma yolunda attığı adımlar sonucunda 1937 yılında laikliği anayasaya dahil etmiştir. Bu tarihten önce ise 1921 Anayasasında devletin dini İslam olarak belirtilmişse de ilerleyen zamanlarda bu madde yürürlükten kaldırılmış ve 1937 yılına kadar de facto laiklik uygulamaları ülkenin gündeminde yer almıştır. De jure laiklik ülkede uygulanmasıyla birlikte laiklik tartışmaları da başlamıştır. Özellikle İnönü hükümetleri döneminde yürütme erkinde bulunan birçok kişinin laiklik ilkesini diğer ilkelerden daha katı bir şekilde uygulaması ülkede bazı rahatsızlıklar meydana getirmiştir. Laiklik kavramının anayasada bir tanımının ve sınırının belirtilmemesi kavramın keyfi olarak yorumlanmasına neden olmuştur. Bundan dolayı birçok siyasi parti, hareket ve kurum söz konusu keyfi yorumlardan olumsuz etkilenmiştir. Milli Görüş Hareketi bu duruma örnek verilebilir. 1969 yılında 'Bağımsızlar Hareketi' olarak siyasi hayata atılan Milli Görüş Hareketi, başlangıçtan itibaren kendini İslam dininden hareketle konumlandırmıştır. Bu anlamda hareket, ismen 'ulusal'dan ziyade dine atıf yapmaktadır. Hareket kuruluşundan bu yana birçok kez hükümet koalisyonlarında bulunmuştur. 1995 yılındaki seçimlerde en yüksek oyu alarak koalisyonun büyük ortağı olmuştur. Gerek koalisyon ortağı olduğu gerekse muhalif konumunda bulunduğu dönemlerde hareket, resmi laiklik anlayışını eleştirmiştir. Bundan dolayı hareket, resmi laiklik anlayışını aşındırmak için birçok yöntem izlemiştir. 'Müslüman' ve 'cihad' vurgusunu ön plana çıkarması, Müslüman değerlere sahip çıkması, İslam dininin vicdanlara sığdırılamayacağını dile getirmesi, İslam Birliği'ni savunması, dini kıyafetlerle ve imam hatip okullarıyla ilgili özgürlükler talep etmesi ve Diyanet İşleri Başkanlığı'nın kadrosunun artırılmasını istemesi bu yöntemlerden bazılarıdır. Ayrıca hareket, dini kamusallaştırmaya ve laikliğin sınırlarını çizmeye çalışmıştır. Hareket, pozitif tarafsızlık gözetleyerek İslam dinini merkeze alarak bazı taleplerde bulunur ve diğer dinlerin yaşam hakkını kısıtlamaz. Bu tezde laiklik ve sekülerizm kavramlarına değinildikten sonra Osmanlı Devleti'nin son dönemlerinden 1969 yılına kadar laiklik uygulamaları incelenecektir. Akabinde Milli Görüş tarihi ve kavramı irdelendikten sonra tezin ana konusunu oluşturan hareketin laiklik anlayışı ele alınacaktır.
Siyasette özne arayışı, kimlikler ve yeni toplumsal hareketler

Bu tezde, kimlik kavramının siyasal teori içindeki yeri ve modern dönemden postmodern döneme geçişte kimliğe yönelik farklı bakış açılarının değerlendirilmesi incelenecektir. Tezde kimlik kavramına yönelik yapılacak açıklamalarda Yeni Toplumsal Hareketler' in kimlik yönelimli yaklaşımları önemli göstergeler olarak ele alınacaktır. Bunun sebebi 1960'lardan itibaren toplumsal hareket aktörlerinin hak taleplerini yeni kimlik söylemlerine dayandırmasıdır. Tez, modernizmde öncelikle bilim alanında fakat daha sonra kültürel alanda ortaya çıkan evrensellik vurgusunu eleştirir. Modernizmin özünü oluşturan evrensellik vurgusunun toplumsal alandaki yansıması, ulus-devletin; etnik köken, dil, sınıf ve din gibi varoluş biçimleri açısından birbirinden farklılaşan kimlikleri vatandaş statüsünde türdeşleştirme girişimi olmuştur. Tezde bu girişim eleştirilmekte ve kimliğin bireysel ya da komünal fark' a dayalı olarak kurulabileceği savunulmaktadır. Tezde ilk olarak, modernizmin kimliğe yönelik monist yaklaşımı, 'inodern kimlik sorunsalı' olarak ele alınacak ve bu yöndeki eleştiriler değerlendirilecektir. İkinci bölümde kimlik kavramının siyasal teori içindeki farklılık/kimlik siyasetine yönelik yansımaları incelenecektir. Üçüncü bölümde ise yeni toplumsal hareketlerin kimlik siyaseti ile olan ilişkisi analiz edilmeye çalışılacaktır.
Müslüman Kardeşlerde söylem eylem ilişkisi Hasan el-Benna dönemi

1928 yılında kurulan Müslüman Kardeşler Cemaati Mısır'ın en köklü cemaatidir. Bu cemaatle ilgili dünyada birçok akademik çalışma yapılmasına rağmen Türkiye'de yeterince akademik çalışma bulunmamaktadır. Bu çalışmalardan bazıları cemaat içi eylemsel farklılıklara yer vermişse de, tezimizde ele aldığımız cemaat içi fikirsel ayrılıkların tamamına değinmemesinin yanı sıra, bu ihtilafları kimi zaman tarafgir bir uslupla ele alarak cemaatin bir kesiminin radikalleşmesine neden olan unsurlar göz ardı edilmiştir. Bu tezde, dönemindeki liberal ve klasik selefi cemaatlerden Modern Selefi çizgisiyle ayrışan Müslüman Kardeşler Cemaati'nin kurucusu Hasan el-Benna'nın dönemi incelenmiştir. Onun bu çizgisinin hükümetlerle ve sarayla kurduğu güven ilişkisine olan etkisine ve cemaatini Mısır toplumunda zirveye taşımasındaki rolüne değinilmiştir. Ardından, Benna'nın söyleminde radikal eyleminde ılımlı bir yol izlemesinin üyelerin kopuşlarıyla olan ilişkisi sorgulanarak ihtilafların temeline inilmiştir. Diğer yandan, Neo Selefilik olarak adlandırdığımız Benna'nın ılımlı duruşunun cemaatin radikal kesiminin silahlı yapılanmasına olan etkisine değinilerek, Ilımlı İslam ve Siyasi İslam'ın bu dönemde ayrışmasına neden olan sebep ve saikler ortaya çıkarılmıştır. Tezin ilk bölümünde Benna'nın yetiştiği siyasi ve fikri ortam ele alınırken, Cemaat'in o dönemde Mısır'da bulunan İslami guruplardan hangi yönleriyle farklılık gösterdiğine değinilmiştir. İkinci bölümde Cemaat'in idari yapısına, kültürel faaliyetlerine, üye yapısına ve başarısının altında yatan etkenlere değinildikten sonra Cemaat'in işleyişi ile ilgili ihtilaflara yer verilmiştir. Üçüncü bölümde ele alınan fikri ihtilaflardan 7 husus üzerinde yoğunlaşılmıştır. Yöneticinin özellikleri, devletçilik ve ümmetçilik arasındaki dengenin nasıl kurulacağı, laiklik ve İslam hukuku arasındaki dengenin nasıl sağlanacağı, Benna'nın hükümetlere olan yakınlığı, el-Vela ve'l-bera, cihad hususu ve Benna'nın tekfir bildirisinin Cemaat'e olan etkileri. Bu tezde Müslüman Kardeşler Cemaati'nin içinde yaşanan doktriner krizlerin çıkış noktasını teşhis ederek, günümüzde İslam dünyasının içinde bulunduğu buhranı ve bu buhranın yaşayan hücresi haline gelen tekfirci gurupların ortaya çıkış nedenlerini anlamamıza yardımcı olacağı düşüncesi ve temennisi içindeyiz.
Türkiye'de kadınların siyasetteki yeri: Adana ili örneği

Osmanlı Dönemi'nden günümüz Türkiye'sine uzanan kadın hareketinin geçmişşi çok uzun yıllar öncesine dayanmaktadır. Kadınlar mücadeleye başlarken siyasal hak mücadelesinden önce birey olduklarını kanıtlama mücadelesi vermişlerdir. Sonrasında kendilerini de bir vatandaş olarak kabul ettirmeyi başaran kadınlar siyasal hak mücadelesine başlamışlardır. Fransız İhtilali sonrası kadınların başlatmış olduğu ilk dalga feminizm olarak kabul edilen dönemin de etkisiyle Türkiye'de oy hakkı mücadelesi başlamış olup 1934 yılında Türkiye'de kadınlar seçme ve seçilme hakkına sahip olmuşlardır. Bu tarihten günümüze kadar geçen süre zarfında kadınların eşitlik mücadelesi devam etmiştir. Seçme ve seçilme hakkını elde ettikleri dönemden bu yana geçen 87 yılda ne yazık ki yerel ve ulusal siyasette kadınların temsil oranları %50'nin altında kalmıştır. Bu çalışmada kadınların siyasette yer alamamalarının nedenleri ve siyasette yer alan kadınların nasıl bir süreç yaşadıklarına değinilmiştir. Bu kapsamda Adana'da yapılan saha araştırmasında 9 siyasi parti üyesi ve 1 sivil toplum kuruluşu üyesi ile görüşme yapılmıştır. Araştırmada 'Adana ilindeki kadınların siyasete katılım süreçleri nasıl gerçekleşmektedir? sorusuna yanıt aranmıştır. Saha araştırmasında 5 temel önermeden yola çıkılarak, bu önermeler sonuç kısmında doğrulanmıştır. Kadınların siyasette bu denli az oranlara yer almasının temelde toplumsal cinsiyet normlarının eşit olarak dağıtılmamasından ve toplum tarafından eşit olarak benimsenmemesinden kaynaklandığını söyleyebiliriz. Sonuç kısmında yer verdiğimiz öneriler her ne kadar siyasi partiler ve hükümet tarafından uygulansa da toplumsal cinsiyet normları toplum tarafından eşit olarak benimsenmedikçe bu önerilerin uzun vadede etkili olamayacağını söyleyebiliriz.
The impact of the compositional change on the decisions of the Constitutional Court of Turkey

Bu tez, Anayasa Mahkemesi yargıçlarının kararlarının ardındaki motivasyonları incelemekte ve mahkemenin yapısındaki değişikliğin yargıçların aldığı kararlara olan etkisini araştırmaktadır. Tezde oldukça kapsamlı ve orjinal bir veri seti kullanarak, Anayasa Mahkemesi yargıçlarının iki boyutlu ideolojik düzlemdeki ideal noktalarını saptıyoruz. Yargıçların ideolojilerinin, 2002 ve 2016 yılları arasında görülen iptal davalarındaki oylarının ve muhalefet etme davranışlarının anlamlı belirleyicileri olup olmadığını sorguluyoruz. Kısıtlayıcı ve liberal yargıçların, iptal davasında anayasaya aykırılık bulma olasılığının diğer yargıçlara göre daha yüksek olduğunu gösteriyoruz. İdeolojinin yargıçların muhalefet etme davranışlarının önemli bir belirleyicisi olduğunu ve çoğunluk kararına bağlı olduğunu da gösteriyoruz. Tezin üçüncü bölümünde, yargıçların ideolojilerinin oyları üzerindeki etkisinin mahkemenin yapısall değişikliğinden sonra anlamlı ölçüde değişip değişmediğini de sorguluyoruz. Ampirik tahliller, eylemci-kısıtlayıcı boyutun, 2002- 2010 yılları arasında yargıçların oylarının anlamlı bir belirleyicisi değilken bu tarihten sonra anlamlı hale geldiğini gösteriyor. Ayrıca, mahkemenin 2010 yılı sonrasında görülen iptal davalarında anayasaya aykırılık bulma ihtimalinin bu tarihten önce görülen davalara nazaran önemli ölçüde düşük olduğunu da gösteriyoruz.
Coups and constitutions in Brazil, South Korea and Turkey: A comparative study of legal-institutional frameworks

Brezilya, Güney Kore ve Türkiye'de Darbeler ve Anayasalar: Yasal-Kurumsal Yapılanma Çerçevesinde Karşılaştırmalı Bir Çalışma Zeynep Şarlak Bu tezde Brezilya, Güney Kore ve Türkiye'de yer alan askeri darbe ve ertesinde girişilen yasal-kurumsal yapılanma sürecinin karşılaştırmalı bir analizi ve bu analiz çerçevesinde Türkiye örneğinin değerlendirmesi yapılmıştır. Ağırlıklı olarak birincil kaynaklar kullanılmıştır: Anayasalar, Özel Kanunlar, Askerlerin Demeçleri,.. vb. Brezilya ve Güney Kore'deki siyasi yapıyı yeniden şekillendiren uzun dönemli askeri yönetimle kıyaslandığında, Türkiye'deki askeri rejimler kısa ömürlü olmuştur. Buna karşın, üç ülkenin asker tarafından oluşturulan anayasal ve kurumsal yapılarında ve darbe ertesi uygulamalarında önemli benzerlikler görülmektedir. Anayasaların ve resmi dokümanların detaylı karşılaştırmalı bir analizi bu üç ülkede askeri gücün açık ve/veya örtülü bir biçimde ve benzer süreçler içerisinde kurumlaştığını gösteriyor. Bu seyir kendini en açık biçimde milli güvenlik kavramı kullanılarak girişilen eylemlerde ve yaratılan kurumlarda belli ediyor. Tezde, dikkat çekici anayasal-kurumsal benzerliklerin yanı sıra, paralel siyasi ve ideolojik süreçler de belirlenmiştir. Ayrıca sivil yönetime geçildikten sonra yürürlüğe konan anayasa ve anayasa değişiklikleri, her üç ülkede şu anda geçerli olan anayasal yapı içinde yer alan askeri tortulan belirlemek amacıyla incelenmiştir. iv
Türkiye siyasetinde kadın milletvekillerinin görünürlüğü: 26. Dönem AKP ve CHP örneği

Demokrasinin gereği olan siyasal katılım; katılımcı bireylerin siyasal sistemin aldığı kararlar üzerindeki etkililiğini belirleyen tutum ve davranışlardır. Bireylerin siyasal otorite karşısında eşitliğini sağlarken, karar alma sürecine katılarak siyasal aktifliği de arttırır. Toplumu oluşturan kadın ve erkeğin her alanda olduğu gibi siyaset arenasındaki temsili ve katılımı hususunda da eşitlik olgusu şarttır. Bu çalışmanın amacı Türkiye siyasetinde kadının eşit ve etkin temsili konusunu değerlendirmek adına 26. Dönem Parlamentosunda Adalet ve Kalkınma Partisi'nin ve Cumhuriyet Halk Partisi'nin kadın milletvekillerinin yasama faaliyetlerindeki aktifliğini inceleyerek, kadın milletvekillerinin en çok hangi alanlarda konumlandırıldığını ve siyasi kararlardaki etkililiğini araştırmaktır. İlk bölümde genel olarak Cumhuriyet Dönemi sonrası Türkiye'sinde kadınların siyasette varoluş süreçleri ele alınmıştır. İkinci bölümde araştırmaya konu olan Adalet ve Kalkınma Partisi'nin ve Cumhuriyet Halk Partisi'nin siyasi ideolojileri, izlemiş oldukları politikalar, kadın konusundaki tutum ve söylemleri değerlendirilmiştir. Araştırmanın örneklem profilini 26. Dönem Adalet ve Kalkınma Partisi ve Cumhuriyet Halk Partisi kadın milletvekilleri oluşturmaktadır. 26. Dönem yasama faaliyetleri sınırlılık olarak belirlenmiştir. Adalet ve Kalkınma Partisi ve Cumhuriyet Halk Partisi kadın milletvekillerinin yasama faaliyetleri kapsamında yapmış oldukları çalışmalar nitel ve nicel olarak analiz edilmiştir.
Dr. Selahattin Akçiçek'in hayatı ve siyasi faaliyetleri

Dr. Selahattin Akçiçek'in hayatı ve faaliyetlerini ele aldığımız bu çalışma, dört bölümden oluşmaktadır. Birinci bölümde, ailesi ve kökeninden söz edilmiş, babasının Girit'ten göç ederek İzmir'e yerleşmesine değinilmiştir. Çocukluğu, tahsili, hekimliği, kişilik özellikleri ve evliliği anlatılmıştır. ikinci bölümde, Türkiye'nin çok partili hayata geçiş süreci çerçevesinde, İttihad ve Terakki Cemiyeti'nin kurulması, çok partili rejim denemeleri, tek parti dönemi ve II. Dünya Savaşı sonrasında dünyada esen rüzgarların, Türkiye'nin çok partili hayata geçmesindeki etkileri anlatılmıştır. Siyaseti halka taşıyan Demokrat Parti'nin kuruluşu, muhalefet yılları ve iktidar yılları özetlenmiştir. Üçüncü bölümde, Dr. Selahattin Akçiçek'in politik yaşamı konu edilmiş; Demokrat Parti'ye katılışı, İzmir Belediyesi'nde meclis üyesi ve belediye başkanı olarak verdiği hizmetler ile parlamentoya milletvekili olarak girişi ve bu dönemdeki faaliyetleri değerlendirilmiştir. Dördüncü bölümde, 27 Mayıs İhtilali'nin kısa bir değerlendirmesi yapılmış; Dr. Selahattin Akçiçek'in tutuklanması, yargılanması, mahkumiyeti, özgürlüğüne kavuşması sonrasında yeniden hekimliğe dönmesi ve kendini ailesine adaması üzerinde durulmuş; onu ölüme götüren hastalığı ve ölümünün yankıları anlatılmıştır.
Thomas Humphrey Marshall'ın teorik yaklaşımı çerçevesinde Türkiye'de yurttaşlığın anayasal dönemlere göre incelenmesi

Antik Yunan'da ortaya çıkışından beri yurttaşlığın haklarla doğrudan ilişkisi bulunmaktadır. Yurttaşlık kişinin devlet karşısındaki statüsüdür ve bu statü aynı zamanda kişinin sahip olduğu hak ve ödevleri de tanımlar. Başka bir deyişle yurttaşlık, bir bakıma devlet ve birey arasında belirlenen hukuki bir bağdır. Bu anlamda Thomas Humphrey Marshall haklara bağlı yurttaşlık teorisini ortaya atmış ve bu hakları İngiltere'deki kanunlara bağlı olarak tarihsel gelişim temelinde incelemiştir. Her ne kadar Marshall'ın teorisi tam anlamıyla kapsamlı bir teori olmasa da, haklar temelli yurttaşlık teorisi hakkında çalışma yapan bilim insanlarının pek çoğu çalışmalarında Marshall'a referans vermiştir. Bu çalışmada da benzer bir yöntemle yurttaşlık kavramının ve yurttaşlık haklarının tarihsel açıdan gelişimi Marshall'ın teorik çerçevesine referansla incelenmiştir. Başka bir deyişle, çalışmanın amacı siyaset biliminin iki temel öğesi olan yurttaşlık ve haklar arasındaki ilişkiyi Türkiye'de anayasal düzene geçildiğinden beri yurttaşlığın tarihsel gelişimini esas alarak incelemektir. Bu amaç doğrultusunda çalışmada önce yurttaşlık kavramının tarihi gelişimi, daha sonra Marshall'ın yurttaşlık ve haklar arasındaki ilişkiye yönelik teorisi incelenmiştir. Son olarak Türkiye'de yurttaşlığın gelişimi Marshall'ın teorisi çerçevesinde analiz edilmeye çalışılmıştır. Metodolojik açıdan bakıldığında bu çalışmada Türkiye'de vatandaşlığın gelişiminin Marshall'ın teorik yaklaşımına referansla analizi; örnek incelemesi ile desteklenmiş teorik ve betimleyici bir yöntemle yapılmıştır.
Gündelik hayatın dönüşümünde bir imkan olarak toplumsal muhalefetin değerlendirilmesi: Cumartesi Anneleri üzerine bir araştırma

Bu çalışmanın amacı, Cumartesi Anneleri hareketinden yola çıkarak, toplumsal muhalefetin gündelik hayatı nasıl dönüştürdüğünü incelemektir. Gündelik hayat katı, donuk ve durağan bir yapı olarak kendisini sıradan insanlara baskıcı dinamikleriyle dayatmaktadır. Ancak, bu durağan yapıdan çıkış imkanlarından birini protesto eylemi oluşturmaktadır. Bir protesto eylemine müdahil olmak, protestocuların gündelik hayatlarında köklü dönüşümlere sebep olmaktadır. Bu dönüşümü somut olarak örnekleyen Cumartesi Anneleri hareketinden yola çıkan bu çalışma, dört bölümden oluşmaktadır. Çalışmanın birinci bölümü, metodoloji kısmını oluşturmaktadır. Çalışma kapsamında, 13'ü kayıp yakını ve 12'si insan hakları aktivisti olmak üzere 25 Cumartesi Anneleri hareketi protesto eylemcisi ile görüşülmüştür. Bu görüşmelerden elde edilen veriler, çalışmanın kavramsal ve kuramsal çerçevesi ile birlikte ele alınarak analiz için geniş bir çerçeve ortaya çıkarmıştır. Bu bölümde, yapılan derinlemesine görüşmelerin niteliği, görüşmecilerin seçimi, mekana ve zamana dayalı kısıtlamalar ayrıntılı olarak değerlendirilmiştir. Bu bağlamda, araştırma konusunun seçimi, araştırmanın kapsamı ve bu konunun bir doktora çalışması olarak ele alınmasının önemi ortaya konulmaktadır. Çalışmanın ikinci bölümünde, gündelik hayat kavramı ile ilgili kuramsal çerçeveye yer verilmiştir. İlk olarak, gündelik hayat bir kavram olarak tanımlanmış; ikinci olarak, gündelik hayatın temellerine ilişkin kuramsal yaklaşımlar ele alınmıştır. Bu bağlamda, Henri Lefebvre, Agnes Heller ve Michel de Certeau'nun eleştirel yaklaşımları tartışılmıştır. Son olarak, gündelik hayatın pratik örgütlenmesine ilişkin gündelik hayat aktörleri, zaman ve mekan olguları incelenmiştir. Çalışmanın üçüncü bölümünde, bir toplumsal muhalefet alanı olarak ortaya konulan gündelik hayat olgusu ele alınmıştır. İlk olarak, gündelik hayat ve muhalefet olgularını birlikte değerlendirmeye olanak sağlayan yeni toplumsal hareketler yaklaşımı ve bu yaklaşım içinde değerlendirilen insan hakları hareketi ve kayıp yakınları aktivizmi incelenmiştir. İkinci olarak ise, gündelik hayatın dönüşümüne imkan sağlayan unsur olarak protesto kavramı tartışılmıştır. Protestocu profili, protesto mekanı, protestonun sivil itaatsiz karakteri protestonun temel unsurları olarak açıklanmıştır. Çalışmanın dördüncü ve son bölümünde ise, Cumartesi Anneleri hareketinin bir kayıp yakınları aktivizmi ve insan hakları hareketi olarak değerlendirmesi yapılmıştır. Bu değerlendirme yapılırken, görüşmelerden elde edilen verilerin analizi ortaya konulmuştur. Bu kapsamda, harekete katılan protesto eylemcilerinin insan hakları savunucularına dönüşümü tartışılmıştır.