turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Güneydoğu Anadolu bölgesinde bulunan Seramiksiz Neolitik Döneme ait bir buluntu merkezi Karahan Tepe

Bu tez kapsamında Şanlıurfa'nın 63 km doğusunda Tek tek Dağları Milli Parkı sınırları içerisinde bulunan, Seramiksiz Neolitik Döneme tarihlenen Kara-han Tepe ele alınmıştır. Çoğunluğu tarım arazisi içerisinde kalan Karahan Te-pe'de in-situ megalitler keşfedilmiş ve bunların Şanlıurfa il sınırları içerisinde bulunan, aynı döneme tarihlenen Göbekli Tepe, Sefer Tepe, Taşlı Tepe, Yeni Mahalle, Hamzan Tepe, Nevali Çori gibi buluntu merkezlerindekilerle benzer özellikleri ortaya çıkarılmıştır. Ayrıca bulunan materyaller ışığında Karahan Tepe'nin, Göbekli Tepe'nin 2. Tabakası, Sefer Tepe, Taşlı Tepe, Hamzan Tepe ile karşılaştırılması yapılmış ve böylece Karahan Tepe'nin Seramiksiz Neolitik Dönem'in B evresi başlarına tarihlenmesi gerektiği düşünülmüştür. Tez kapsa-mında özellikle malzemelerin benzerliği ve küçük buluntuların sınıflandırılma-sında Yakındoğu kıstas olduğundan ve de konunun daha iyi anlaşılması gerekçe-siyle; çalışmada sadece Karahan Tepe ile sınırlı kalınmamış aynı zamanda Ya-kındoğu ve Anadolu'nun bazı Seramiksiz Neolitik buluntu merkezleri de kısaca ele alınmıştır. Bu buluntu merkezleri belli bir sistem içerisinde küçük ve büyük buluntular olarak sınıflandırılmış ve özellikle Karahan Tepe ile olan benzerlikler ayrıntılı bir şekilde incelenmiştir. Bu incelemeler yapılırken, Karahan Tepe'nin, Neolitik Dönem'deki konumu ve çevre buluntu merkezleri ile olan etkileşimi tespit edilmeye çalışılmış böylece Karahan Tepe'nin, bu süreç içerisindeki yeri ve sürece katkısı araştırılmıştır.
Batı Çatalhöyük insan ve hayvan betimlemeli çanak çömlekleri

Bu tezde Erken Kalkolitik (M. Ö. 6000 -5500) Batı Çatalhöyük'te bulunmuş olan insan ve hayvan betimlemeli çanak çömlekler incelenmiştir. Bu çanak çömlekler gündelik yaşamdan çok törenler ve ritüeller gibi bazı özel durumlarda kullanılmış olmalıdırlar. Çanak çömlekler üzerinde yer alan kollarını havaya kaldıran veya el ele tutuşan insan figürlerinden oluşan sahnelerin dans sahneleri olması mümkündür. Kollarını havaya kaldıran, cepheden ya da profilden çizilmiş bir veya birden çok figürün bulunduğu örneklerin töreni veya tapım anını resmettikleri de söylenebilir. Ayrıca dolgun kalçalara sahip olan kadın figürlerin doğurganlığı, üremeyi sembolize ettikleri dolayısıyla ana tanrıça kültüyle ilişkili inanç sistemini yansıttıkları da düşünülebilir.
Patnos ve çevresinin Erken ve Orta Demir Çağ yerleşim dokusu

Patnos ilçesi, Ağrı iline bağlı olup Van gölünün kuzeydoğusunda yer alır. Gerek stratejik konumu gerekse de yerleşime uygun verimli arazisi nedeniyle Patnos yöresi Prehistorik çağlardan itibaren iskana tabi tutulmuştur. Yörede bulunan Bağdişan, Giriktepe ve Zali gibi höyükler de İTÇ dönemine ait bulgulara rastlanılmıştır. EDÇ' da ise Patnos ve çevresinde yoğun olarak görülen kaleler genellikle sarp kayalıklara sahip doğal tepelere yarı düzeltilmiş iri taşlarla, kiklopik tarzda örülen surlarla yapılmışlardır. Yörede bulunan EDÇ' ına ait nekropol ve mezarlar ise ya kale yamacına ya da kaleye yakın alçak tepelere inşa edilmişlerdir. Mezarların tümü ya doğal kayalara oyularak ya da taşlardan örülerek yapılmış oda mezarlardır. Dromoslu- dromossuz, nişli- nişsiz gibi değişik şekillerde görülen mezarlar yer altına inşa edilmişlerdir. Urartu merkezi bölgesindeki Patnos yöresi, Urartu devletinin kuruluşundan itibaren önemli bir yatırım ve yerleşim yeri olmuştur. Kral İşpuini (MÖ. 830- 810) devrinde başlayan devlet inşaatları oğlu Minua (MÖ. 810- 787) devrinde inşa edilen Aznavurtepe Kalesi ve tapınağı ile sürmüştür. I. Argişti (MÖ.787- 764) ve oğlu II. Sardur (MÖ.764- 735) dönemlerinde de yörede depo binası ve sulama kanalları gibi bazı icraatların yapıldığını yöreden çıkan yazıtlardan öğrenmekteyiz. Bununla beraber Giriktepe sarayı, Keçi kalesi ve büyük bir sitadele sahip Kancıklı kalesi Urartuluların yöredeki önemli merkezleridir. Bu döneme ait mezarlar EDÇ'da olduğu gibi yer altında ya kayalara oyularak ya da taşlarla örülerek inşa edilmiş oda mezarlardır. Patnos yöresindeki gerek EDÇ gerekse de ODÇ nekropol ve mezarları önceden yağmalandığından çok az insutu malzeme ele geçmişştir. Bu durum bazı mezarların tarihlendirilmesini güçleştirmektedir. Buna rağmen Patnos yöresinin özellikle EDÇ ve ODÇ'larda yoğun bir iskan gördüğünü burada karşımıza çıkan kale, nekropol, yazıt ve keramikler ışığında rahatlıkla söyleyebiliriz.
Alalakh'da mö 14. yüzyılın geç dönemlerinde hitit imparatorluğu'nun varlığına dair izler: anadolu kökenli kült mal grupları

Bu yüksek lisans tezi, Kuzey-Orta Anadolu'ya özgü bir kap türü olup Hatay'da, Amik Ovası'nda yer alan Aççana Höyük yerleşiminde milattan önce geç 14. yüzyılda (Aççana 2. ve 1. Tabakaları) görülmeye başlanan, 'truncated cups' ve bazen de 'adak kapları' ya da 'minyatür çanaklar' gibi isimlerle anılan çanak çömlek türünü odağına almaktadır. Tezde, 'kasecik' olarak değinilecek bu formun yanı sıra, Aççana Höyük'te bu kaplar ve ritüellerle ilişkilendirilen diğer küçük kaplardan olan sivri uçlu testiciklere ve minyatür model tabaklara da değinilmektedir. Tezin konusu 'kasecik'ler Hattusa, Kuşaklı, Alacahöyük ve Korucutepe gibi Hitit yerleşimlerinin Geç Tunç Çağı'na ait kontekstlerinden ele geçmektedir. Hem kült hem de ev kontekstlerinde, bazen ritüel depozit olarak bulunmaktadırlar. Aççana'da 4 alt tür altında sınıflandırılan 26 adet 'kasecik' bulunmuştur. Pek çoğu İstar Tapınağı'nın civarındaki alanlarda yapılan kazılardan ele geçmişştir. Bu kaplar, genele vurulduğunda nadir karşılaşılsalar da M. Ö. 14. yüzyılın geç dönemlerinde Amik bölgesindeki Hitit varlığı ve politik kontrolünün önemli bir kanıtı olma potansiyeli taşımaktadırlar. Buna müteakip olarak, Anadolu kökenli kültürel unsurların şehrin politik ve dini hayatına entegre edildiği kültürel melezleşme sürecinin işaretleri de olabilirler.
Metropolis geometrik dönem seramiği

Bu çalışmada, Metropolis akropolünde bulunan Protogeometrik ve Geometrik Dönem'e tarihli seçme seramikler ile Bademgediği Kalesi kazılarında bulunan Geometrik Dönem'e tarihli seramikler incelenmiştir. Batı Anadolu'da, Geometrik Dönem tabakaları, çoğunlukla Arkaik, Klasik, Helenistik ve Roma Dönemi tabakalarının altında yer alır. Bundan dolayı, Batı Anadolu'daki kazılarda az miktarda Geometrik Dönem'e tarihli seramik ele geçmişştir. Tezimizin konusunu oluşturan seramikler bu açıdan ayrıca bir öneme sahiptir. Metropolis akropolünde bulunan seramikler birkaç sondajdan ele geçmişştir. Tez kapsamında yer alan 36 parça seramik, Metropolis kronolojisi için önemli veriler sunmuştur. Daha önceki çalışmalarda Metropolis'te 2. Bin yerleşimim İ. Ö. 1030 yıllarına kadar devam ettiği anlaşılmıştır. Bu çalışmayla birlikte, Akropol'deki yerleşimin kesintisiz olarak Protogeometrik Dönem ve Geometrik Dönem boyunca devam ettiği anlaşılmıştır. Bademgediği Kalesi höyüğünde yapılan kazılarda 6 tabaka tespit edilmiştir. En üstteki I. Tabaka tamamen Geometrik Dönem'e tarihlidir. Bu haliyle Bademgediği Kalesi Batı Anadolu kentleri içinde bir ilki oluşturmaktadır. Höyüğün kuzeyinde yapılan kazılarda, I. Tabaka'ya ait yaklaşık 780 parça seramik ele geçmişştir. Bu seramiklerin incelenmesi sonucunda; Bademgediği Kalesi I. Tabakanın başlangıç ve bitiş tarihleri tespit edilmiştir. Geometrik Dönem'e tarihli bazı yeni vazo formları Geometrik Dönem repertuarına katılmıştır. Batı Anadolu'nun en prestijli kaplarından olan kuşlu skyphosların yeni tipleri ortaya çıkmıştır. Bademgediği Kalesi I. Tabaka'nın kullanım süresi çok dar bir zaman dilimini kapsamaktadır. Bundan dolayı, Batı Anadolu'da bulunan ve tarihlemesi hayli problemli olan birçok vazo formunun tarihi, Bademgediği Kalesi buluntuları sayesinde daha sağlıklı biçimde tarihlenmiştir.
İstanbul Arkeoloji Müzesi'ndeki Elaious kyliksleri

Tezin konusu; Gelibolu'daki Elaious antik kenti nekropolünde, Birinci Dünya Savaşı sırasında, Fransız İşgal Kuvvetleri tarafından, yapılan kazılarda ele geçen ve bugün bir bölümü İstanbul Arkeoloji Müzesi koleksiyonlarında bulunan yayınsız eserlerden seçilen, pişmiş toprak kylikslerdir. Elaious antik kentinin konumu ve tarihçesi ile burada yapılan araştırma, kazı ve ele geçen buluntulara değinilmiştir. Ana konu olan kyliksler; bezeme ve formlarına göre ayrılarak tarihlendirilmiş; ayrıntılı bilgi, fotoğraf ve çizimlerini içeren katalog hazırlanmıştır.
Çatalhöyük'te Şamanizm izleri

Çatalhöyük, 1961 yılında James Mellaart tarafından araştırılmaya başlandığı andan itibaren dünyanın en önemli Neolitik Çağ yerleşimleri arasına adını yazdırmıştır. Mimariyapılarından küçük buluntularına kadar hemen her türden kalıntısıyla dönemin düşünce yapısını ve toplumsal hayatı düzenleyen mekanizmaları günümüze taşıyan Çatalhöyük, inanç sisteminin araştırılabilmesi için önemli fırsatlar sunmaktadır. Dini inançlar, tarih boyunca toplumların sosyo-kültürel yapıları üzerinde etkili olan unsurların başında gelmiştir. Tarih öncesi dönemlerde de bir takım inanç sistemlerinintoplumların yaşantısı üzerinde etkili olmuş olabileceği düşünülebilir. Bu tez çalışması, Çatalhöyük toplumunun sosyo-kültürel hayatını şekillendiren inanç sisteminin'Şamanizm' olabileceği hipotezi üzerine kurulmuştur. Bu nedenle öncelikle Şamanizm ve şamanlık konusu derinlemesine araştırılarak konuyla ilgili genel bir çerçevesi oluşturulmuştur. Ardından, Şamanizm'in ve ritüellerin arkeolojik kayıtlarda nasılaraştırıldığı konusu ele alınmış, böylece Çatalhöyük'te Şamanizm'in izlerinin tespit edilebilmesi için bir takım kriterler belirlenmiştir. Bunlar arasında şamanların ruhlarlailetişimine aracılık eden duvar resimleri, hayvan-şaman ilişkisine işaret eden karışıkyaratıklar, erk hayvanları, heykelcikler ve davul gibi gürültü yapıcılar başta gelmektedir. Şamanizm ile ilişkilendirilen bu türde buluntuların her biri kontekstleri içerisinde tabakagelişimine göre değerlendirilmiş, bu sayede buluntuların birbirleriyle ilişkisi kurularakŞamanizm açısından dikkat çekici ipuçlarına ulaşılmıştır. Bunun yanı sıra etnografikverilerin referansıyla yorumlama yapılarak buluntuların Çatalhöyük toplumu için ne anlama gelmiş olabileceği anlaşılmaya çalışılmış, çeşitli görüş ve öneriler ortaya atılmıştır. Çatalhöyük'te şaman tabanlı bir inancın tespit edilmesi, yoğun sembolik üretimin altında yatan düşünceyi anlamayı, eşitlikçi toplumsal yapının dinamiklerine bir açıklamagetirebilmeyi sağlaması bakımından önem arz etmekte ve Çatalhöyük'ün şamanistikyorumu diğer yaklaşımlardan farklı olarak ele geçen buluntuların anlamlarınıyorumlamaya da imkan vermektedir. Elbette Çatalhöyük toplumunun inanç sisteminin kesinlikle Şamanizm olduğunu söyleme imkanı yoktur. Ancak elde edilen veriler ışığında, atalara ve doğa varlıklarına saygı duyma esasına dayalı bir inanç sisteminin hüküm sürdüğü söylenebilir. Çatalhöyük'tesanat, atalarla iletişim kurma çabasını ve toplumun geçmişşle olan güçlü bağlarını ortaya koymakta, Çatalhöyük'ün eşitlikçi toplum yapısının da şaman anlayışıyla örtüştüğü görülmektedir.
Gökçeada-Yenibademli Höyük'ün VII-IV. yapı katlarına ait Erken Tunç Çağı seramikleri

Bu çalışmanın amacı, Gökçeada-Yenibademli Höyük'te görülen Erken Tunç Çağı kültürel dokusunun seramik temelinde araştırılması, ele geçirilen Erken Tunç Çağı seramik repertuarının coğrafi yayılımının saptanması, bu malzemelerin kökeninin araştırılarak göreceli kronolojiye göre tarMendirilmesinin yapılmasıdır. İlgili çalışma, malzeme açısından yerleşimin en alt tabakalarını oluşturan VII.-IV. yapı katlarına ait seramikleri; coğrafik açıdan ise Türkiye, Ege Adaları, Yunanistan ve Bulgaristan'ı kapsamaktadır. Çalışma yöntemi, söz konusu yapı katlarına ait seramiklerin hamur gruplarının ve kap tiplerinin saptanmasına ve bunların yapı katlarına göre göstermiş oldukları gelişiminin ve dağılımının incelenmesine; Yenibademli Höyük ile çağdaş yerleşimlerle karşılaştırılmasına dayanmaktadır. Ulaşılan veriler; Yenibademli Höyük'te yasanım Troia I Dönemi öncesinde başladığım ve Erken Tunç Çağı boyunca etkisinde kaldığı Denizsel Troia Kültürü dışında, komşu kültürlerle olan ilişkilerinin de göz ardı edilemeyecek boyutlarda olduğunu ortaya koymaktadır.
Parion antik kenti bronz sikke buluntularında analiz verilerine göre korunma sorunları, müdahalelerin tespiti ve koruma onarım uygulamaları

Parion kazılarından ele geçen 17 adet bakır alaşımlı sikkenin odak alındığı tez çalışmasında öncelikle kazı malzemesi metal buluntuların korunma durumları, bozulmaları ve koruma onarım yaklaşımları araştırılarak derlenmiştir. Bronz buluntuların malzeme özelliklerinin, bozulmalarının tespiti ve koruma onarım yaklaşımlarının doğrultusunda Parion kazı buluntusu 17 adet bronz sikke üzerinde analizler ile tespitler yapılarak koruma onarım yöntemine karar verilmiştir. X-ışını floresans spektrometresi ile sikkelerin element içerikleri ve oranları belirlenmiştir. X-ışını kırınım yöntemi ile 7 adet sikkeden alınan korozyon numuneleri üzerinde mineral kaynaklı bozulmaların tespiti yapılmıştır. X-ışını Radyografisi kullanılarak sikkelerin taraması yapılmış ve film görüntüleri üzerinden metal özlerinin korunma durumları hakkında fikir sahibi olunmuştur. Sikkelerin ele geçtiği alanlardan alınan toprak numuneleri üzerinde pH, tuzluluk, iletkenlik ve nem oranlarına bakılarak Parion kazı toprağı hakkında bilgi sahibi olunmuş ve toprağın bozulmaya etkisi üzerinde durulmuştur. Analizlerden elde edilen verilere göre tanımlanan sikkelere uygulanacak olan koruma onarım yöntemine karar verilmiştir. Seçilen yöntem dahilinde temizlik, sağlamlaştırma ve sikkelerin depolanması konusundaki uygulamalar anlatılarak tespit ve koruma onarım üzerine kazılarda kullanılmak üzere basit bir rapor önerisi geliştirilmiştir ve örnek olarak sunulmuştur. İncelemeler ve tespitler sonucunda Parion kazılarından ele geçen bronz sikkelerde karşılaşılan sorunlar ve sorunların çözüm önerileri tez kapsamında analizler ile desteklenerek aktarılmıştır.
Başur Höyük yerel geç kalkolitik dönem 2 çanak çömlekleri

Başur Höyük, Güneydoğu Anadolu Bölgesi Siirt ili sınırları içinde, Yukarı Dicle Vadisi'ndeki konumu ile dikkat çeken önemli bir Kuzey Mezopotamya yerleşimidir. Höyükte ele geçen Geç Kalkolitik Dönem bulguları pek çok evre ile temsil edilir. Bu evrelerden biri olan Yerel Geç Kalkolitik Dönem 2 (GK 2) çanak çömlek repertuarının varsıllığı bu çalışmanın oluşmasını kaçınılmaz kılmıştır. Tezin konusu ve içerdiği sınırlar çerçevesinde, kronolojik olarak paylaştıkları ortak coğrafyanın dönemlerinden bahsedilmiş; Yakındoğu ve Mezopotamya coğrafyasının tanımlanmasından sonra Geç Kalkolitik Dönem'in daha iyi anlaşılması adına Ubeyd Kültürü ana hatlarıyla anlatılmıştır. Ayrıca, Kuzeye yayılan bu kültürü takiben, Ubeyd Sonrası dönemde algılanabilen kültür bölgeleri tanımlanmaya çalışılmış; Geç Kalkolitik Dönem 1-2 (GK 1-2) kronolojisine ve bilim insanlarının görüşlerine yer verilmiştir. Son bölüm tezin ana konusunu içermektedir. Başur Höyük Yerel Geç Kalkolitik Dönem 2 (GK 2) çanak çömlekleri dönemin diğer yerleşim yerlerindeki buluntular ile karşılaştırılarak incelenmiştir.
Hitit çanak çömleğinin biçimleri bakımından değerlendirilmesi

'Hitit Çanak Çömleğinin Biçimleri Bakımından Değerlendirilmesi' başlıklı bu çalışmanın amacı, bugüne kadar topluca ele alınmamış olan Hitit çanak çömleğinin repertuvarını ortaya koyabilmektir. Bu amaç doğrultusunda, Anadolu'daki Eski Hitit Krallık Çağı ve/veya Hitit İmparatorluk Çağı'na tarihlenmiş yerleşmelerin çanak- çömleği, yayınlar taranarak incelenmiştir. Çanak çömleğin biçimsel sınıflandın İması yapıldıktan sonra ayrı ayrı Eski Hitit Krallık Çağı ve Hitit imparatorluk Çağı çanak çömlek repertuvarlan saptanmaya çalışılmıştır. Bu suretle her iki dönem çanak çömleğinin repertuvarındaki devamlılık ve farklılıklar araştırılmıştır. Benzer biçimlerin görüldüğü yerleşmeler incelenmek suretiyle Hitit çanak çömleğinin yayı I im alanı saptanmaya çalışılmıştır. Son olarak Hitit çanak çömlek biçimlerinin MÖ II. Binyıl Anadolu çanak çömlek geleneği içindeki gelişimi incelenmiş, bu suretle saptanan devamlılık ve/veya farklılık ortaya konulmaya çalışılmıştır.
Hakkari'de Urartu izleri

Doğu Anadolu'da MÖ 1. Binyılın ilk yarısında güçlü bir uygarlık kuran Urartu Krallığı, batıda Fırat Nehri, kuzeyde Aras vadisi, doğuda Urmiye Gölü'nün doğu kıyıları güneyde ise Güney Torosları içerisine alan coğrafyada hüküm sürmüştür. Belirli özelliklere sahip krali yerleşimler ile eyalet merkezi olabilecek yerel karakterli yerleşimlerle ifade edilebilen Urartu izlerine Hakkari'de diğer bölgeler kadar sık rastlanmamaktadır. Bunda Hakkari'nin araştırmaya uygun olmayan ortamı rol oynamaktadır. Çalışmamızda Hakkari'de ortaya çıkarılan kaleler, kaya mezarları ve küçük buluntu tipleri üzerinde Urartu izleri araştırılmıştır. Kaya mezarlarının Hakkari bölgesinde görülmesi buranın eyalet merkezi olarak var olduğunun açık delillerindendir. Çalışmamız boyunca Hakkari ve çevresinde yapılan yüzey araştırmaları ve köylülerden edinilen veriler sayesinde Urartu Krallığı'nın bölgedeki konumu belirlenmeye çalışılmıştır. Zengin bir kültür birikimi bulunan Hakkari'nin yerleşim tarihini 5000 yıl geriye götürmek mümkündür. Birçok medeniyete ve topluma ev sahipliği yapmış olan Hakkari'nin bu eski tarihinden günümüze önemli kalıntılar kalmıştır. Hakkari Bölgesi'nde bugüne kadar yapılan arkeolojik çalışmalarda tespit edilen Kaya üstü resimleri, Erken Demir Çağı'na tarihlenen oda mezarlar ve Hakkari Stelleri bölgenin Arkeolojik geçmişşine ışık tutmaktadır. Ancak bölgede sınırlı sayıda yapılmış olan bilimsel çalışmalarda Urartu izlerine dair bir bilgi verilmemiştir. MÖ 2000'lerin başında, içine Hakkari Bölgesi'ni de alan Doğu Anadolu'nun yüksek rakımlı yaylalarında yaşayan topluluklar ile ilgili ilk bilgiler, Asur yazıtlarında yer almaktadır. Asur kralı I. Salmanassar'ın MÖ XIII. yüzyıla tarihlenen (MÖ 1274 -1244) bir yazıtında bazı ülkelerin Asur krallığıyla savaştığından söz edilmektedir ve bu yazıtta Uriatri kelimesi etnik bir insan topluluğunun adı olmayıp Asurların dilinde ' dağlık bölge' anlamına gelmekte ve bu bölge içinde Hakkari yer almaktadır.
Antik devirde mimari kurallar ve inşaat teknikleri

Antik Yunan mimarisine ait ve günümüze kadar gelen mimari yapılar doğduğu büyüdüğü üç ana bölge olan Yunanistan, İtalya ve Anadolu da incelendiğinde Antik yunan Mimarisinde tapınak mimarisi, temel nizamlar, mimari akımlar incelendiğinde günümüz mimarisinden teknolojik yönden zayıf olmakla birlikte çok daha sanatsal ve emek isteyen yapılar oldukları rahatlıkla söylenebilinir. Dönem yapıları incelendiğinde özellikle dışa dönük mekanlar oldukları ve dış görünümleri ile oldukça etkileyici oldukları görülür, özellikle kesme taşlardan harçsız olarak yapılmış olan eserler işçilik ve zaman konusunda ne kadar cüretkar olduklarını göstermektedir. Söz konusu tez kapsamında Yunan mimarisinde kullanılan malzemelerin temin edilmelerinden taşıma sistemleri, yapım teknikleri, uygulanan mimari kurallar ; kullanılan yapı araç ve gereçleri yayınlanmış olan yazılı ve görsel kaynaklar taranarak araştırılarak tarafımca incelenmiştir. Bu çalışmada ayrıca söz konusu Yunan mimarisi, başta Hermogenes olmak üzere dönem mimarları ve eserleri de araştırılarak incelenmiştir..
Wine production in classical Asia minor

Şarap, Yunan ve Roma medeniyetlerinin vazgeçilmez bir parçasıydı. Klasik dünyanın dört bir tarafında çeşitli şaraplar üretilirdi. Basılı çalışmaların bir kısmı her ne kadar şarap üretimi üzerine kanıtlar ve sonuçlar hakkında bildirimlerde bulunsalar da, klasik dönem Ön Asya'sında şarap üretimi ile ilgili kapsamlı bir çalışma yapılmamıştır. Bu tez klasik dönem Ön Asya'da şarap üretimi ile ilgili ipuçlarını bir araya getirmenin yanında bölgesel bir inceleme çerçevesinde şarap üretimi, klasik dünyada şarap üreten diğer bölgelerle bağlantılar kurularak incelemektedir. Birinci bölümde Ön Asya'nın bölgesel olarak üzüm ve şarap üretimine uygunluğu üzerinde durulmaktadır. Üzüm işletmeciliği, belli iklim ve toprak özelliklerine bağlıdır. İkinci bölüm, Ön Asya'daki şarap üretimi ile ilgili çalışmada kullanılabilecek ne gibi kanıtlar ve bunların diğer bölgelerle ve yerel özellikle bir arada sunulması üzerine gelişmektedir. Çürüme, harap etme, örnekleme ve uygunluk mevcut yazılı ve arkeolojik kanıtlan sınırlamaktadır. Üçüncü bölüm bu bilgileri toplayarak bölgesel olarak incelemektedir. Dördüncü bölümde üzüm işlemeciliğinin, coğrafik dağılımı üzerinde arkeolojik ve yazılı kaynakların yetersiz olduğu durumlarda iklim ve coğrafi özelliklerin göz önünde bulundurulması ile bilgi sunulmaktadır. Beşinci bölüm şarap kültürü ve üzüm işlemeciliğinin doğası üzerine arkeolojik ve yazılı kaynaklan dikkate alarak, yerel ve bölgesel uygulamalar ve tarzlarla birleştirmektedir. Altıncı bölümde ise klasik Ön Asya'da şarap üretimi kronolojisi üzerinde durularak, bunun klasik dünyadaki şarap üretimi ve tüketimindeki yeri saptanmaktadır.
Moğolistan göçebe kültürlerinin etnoarkeolojik açıdan incelemesi

Bu çalışmanın amacı, Moğolistanda seçilen bölgede bugünkü göçebe yaşam biçimleri etnografik bakımda araştırarak göçebe yaşam biçimlerinin sosyo-kültürel yapıları ve konaklama biçimleri üzerinde araştırmalar yapıp, belgelenmesi ve eski göçebelerin bıraktığı bazi arkeolojik kalıntıları belgelenmesidir. Her iki araştırmadan veriler ile tarih öncesi dönem göçebe topluluklarının bıraktığı kalıntıları anlamak ve etnoarkeolojinin açıdan yorumlamakta ve etnagrafya çalışmalar ağırlıklı içermektedir. Çalışmanın giriş bölümünden sonraki birinci bölümünde Moğolistan'ın tanım bilgiler Moğolistan arkeolocjisının gelişimi, tarihçesi ve başlıça tarih önce kültürleri, İkinici bölümünde göçebelik tanımıyla, Avrasya steplerindeki göçebeliği üzerinde hafıf incelerek, Moğolistan'da günümüz göçebe yaşam ve yaşam tarzı ele alınmıştır. Üçüncü bölümünde ise ana konusu olan günümüz Moğolistan'da yaşayan göçebe yaşam biçimin üzerinde yapılıdığı enografya çalışmayı ele alınmıştır. Çalışmanın dördüncü bölümünde Kuragan mezarı'nın tanımı ile arkeoloji bazı bultular ile etnografya çalışmanın yorum ile karşlaştırma konuyu elde alınmıştır. Moğolistan yer oluşum yüzünden karasal iklimli, sert bir hava germesinden dolayı tarım gelişmek uygun olmadığı ve yer oluşum tek bir açık mera otlak göçebe hayvancılığına uygum sağladığını göstermektedir. Neolitik dönemde kendi şekliğine bulunduğu açık mera göçebe hayvancılığı Tunç Çağında klassik bir şekliğine dönüşerek zaman boyunca hakım olarak devam ederek günümüze geldiğini izlenmektedir. Göçebe hayvancılığına takip ederek insanların hayat tarzi, doğaya ilişki durum ve inanç sistemi de değişlik olamadığınını gözlenmiştir. Göçebe insanların yaşam tarzın, geleneksel kültürünün en eski şekli saklaması özelliği açık mera otlak hayvancılık olduğunu da gözlenmiktedir.
Klazomenia'da Arkaik Dönem plastik vazolar

Arkaik Dönem, Doğu Yunan üretimi plastik vazoların, üretim yerleri, kronolojileri ve kökenleri tartışmalı bir konudur. Klazomenai'de ele geçen plastik vazoların incelendiği bu çalışmada, ilk olarak bu konular için öneriler sunulması amaçlanmıştır. 7. yüzyıhn ikinci yansına ait, Kuzey İonia orientalizan üslubunda bezenmiş iki rhyton-askos ve Akropolisin Güney yamacındaki seramik atölyesinde ele geçen, diz çökmüş satyr ve yere uzanmış aslan formunda vazolara ait kalıp parçalan, Arkaik Dönemde güçlü bir seramik üreticisi olduğu bilinen Klazomenai'in, aynı zamanda plastik vazo da ürettiğini ortaya koymuştur. Aynca, kalıplan ele geçen iki vazo formunun Mısır ile olan yakın ilişkisi, Klazomenai'in, 7 yüzyıldan itibaren bu bölge ile olan iletişimi ve etkileşimi için bir kanıt oluşturur. Klazomenai'de plastik vazoların çoğu, mezarlarda tarihlenebilir buluntular ile bir arada ele geçmişştir. Bu sayede, bugüne kadar kabul görmüş olan kronolojiler gözden geçirilebilmiş, görülen aksaklıklar üzerinde durulmuştur. Sadece birkaç örnek ile temsil edilen vazolara Klazomenai örnekleri de katılmış ve bazı vazolann tipolojileri yeniden oluşturulmuştur. Bilinen örneklerin genellikle mezar buluntusu olması, bu vazolara ölü kültü ile ilgili anlamlar verilmesine neden olmaktadır. Ancak, birçok Klazomenai örneğinin mezarlıklar dışında ele geçmişş olması bu fikri çürütmüş, anlam konusunda yeni fikirler ortaya konmuştur. Sonuç olarak, Klazomenai plastik vazolannın toplandığı bu çalışma, bugüne kadar öne sürülen fikirler ve yapılan çalışmalar yardımı ile bu tip vazolar belli bir sistem içinde, kapsamlı olarak ele alınmıştır.