turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Şark istiklal mahkemesinde 1925-1927 döneminde Takrir-i Sükun Kanununun uygulanmasi

Cumhuriyetin ilanı ve halifeligin kaldırılması sonrasında ülke içindekimuhaliflerin tepkileri artmaya baslamıstı. Bu esnada İngiltere ile Türkiye arasındaMusul sorununun çözülmesi için görüsmelere devam ediliyordu. Bu iç ve dıskarısıklıkların olduğu bir sırada Ülkenin dogusunda 13 Subat 1925 tarihinde dini motifleri kullanan milli karakterli Seyh Sait İsyanı çıktı. İsyanın bastırılması, muhalefetin artan etkinliginin azaltılması ve yapılacak yeni reformlara zemin hazırlanması için 4 Mart 1925'de Takriri Sükun Kanunu çıkarıldı ve bu kanunun isyan bölgesinde uygulamasını yapmak üzere Sark İstiklal Mahkemesi kuruldu. Sark İstiklal Mahkemesinin Takrir-i Sükun kanunu siddetli ve etkin bir sekildeuygulaması sonucunda Seyh Sait İsyanı bastırıldı. Bazı gazetecilerin yargılanması ile basın Terakkiperver Cumhuriyet Fırkasının isyan bölgesindeki subelerininkapatılmasıyla muhalefet susturuldu. İsyan bölgesindeki tekke ve zaviyelerinkapatılmasına karar verildi. Sarka istiklal mahkemesinin yarattıgı bu ortam sayesinde de çagdas uygarlık yolunda sosyal reformların yapılmasına olanak saglandı.1925- 1927 yılları arasında görev yapan Sark istiklal Mahkemesi yargılamalardasanıklara döneminin de ilerisinde hukuki güvenceler sağlam ıs, bazı istisnalar dısındaevrensel hukuk ilkelerine uygun kararlar vermistir.
1946-1960 yılları arası Kars'ta siyasi ve sosyal hayat

Soğuk Savaş dönemi olarak adlandırılan dönemde Sovyetlerin, Kars-Ardahan ve Boğazlar üzerindeki istekleri, İkinci Dünya Savaşı sonrasında Türkiye'nin iç ve dış politikasının yönünü tayin etmiştir. Bu istekler karşısında Türkiye'nin kendini güvenceye alabilmek amacıyla Batı blokuna yakınlaşma çabaları ve Batının desteğine olan ihtiyacı, Batı tipi siyasi sisteme geçişinde önemli bir rol oynadı. Bu doğrultuda 7 Ocak 1946 tarihinde kurulan Demokrat Parti, 1960 yılına kadar 16 yıllık süre zarfında Türk siyaset tarihinde baş aktör konumundaydı. Demokrat Parti kurulduktan sonra yapılan dört genel seçimde de Kars'ta CHP galip gelse de, söz konusu dönemlerde Kars'ta önemli gelişmeler yaşandı. İdari yapılanmada yaşanan değişikliklerle beraber, eski yerleşim yerlerinin isimleri yeni Türkçe isimlerle değiştirildi. Bu dönemde Kars'ta sağlık alanında çok ciddi çalışmalar yapıldı, hastane, sağlık merkezleri ve gezici tedavi hizmetlerine büyük önem verildi. Bir diğer önemli gelişme de eğitim alanında oldu. Merkez ve köylerde yeni okullar açılırken ilçelere de ortaokullar inşa edildi. Kars'ın en önemli geçim kaynaklarından olan hayvancılık konusunda da yeni yatırımlar ve gelişmeler yaşandı. Tarımda makineleşme ve hayvan ıslahı için yatırımlar yapıldı. Basın hayatında da gelişmeler oldu ve 1946- 1960 yılları arasında Kars'ta çıkan gazetelerin sayısında büyük bir artış yaşandı. Ayrıca bu yıllar arasında Kars'ta Hürriyet Partisi, Millet Partisi ve Cumhuriyetçi Millet Partisi teşkilatları kuruldu ve bu partiler seçimlere iştirak etti. Fakat dört genel seçimde de milletvekili seçimlerini Kars'ta CHP tek başına kazandı. Belediye, il genel meclisi ve muhtarlık seçimleri ise DP ve CHP arasında geçti.
Milli Mücadele döneminde kazanılan askeri başarıların kutlanması (1939-1949)

Bu yüksek lisans tez çalışmasında, Milli Mücadele yıllarında kazanılmış olan I. İnönü, II. İnönü, Sakarya ve Başkomutanlık Zaferleri'nin 1939- 1949 yılları arasındaki kutlamalarının ne zaman ve nasıl yapıldığı, kutlamalar esnasında hangi mesajların verildiği ve kutlamaların basındaki yankıları incelenmiştir. Çalışmanın Giriş bölümünde; tören, kutlama kavramlarının içerikleri değerlendirilmiştir. Birinci bölümde; Birinci İnönü Zaferi sonrasında ulusal basına yansıyan değerlendirmelerle birlikte, tez dönemini kapsayan yıllar arasında zafer yıldönümü kutlamaları hakkında bilgi verilmiştir. İkinci bölümde; İkinci İnönü Zaferi'nin ardından ulusal basında yer alan haberler, yorumlar ve araştırma kapsamında zafer yıldönümlerinde yapılan kutlamalar ele alınmıştır. Üçüncü bölümde; Sakarya Zaferi'nin kazanılmasının ardından yapılan yorumlar ve Cumhurbaşkanı İnönü Dönemi'nde bu zaferin yıldönümü kutlamalarının yapılmadığı ortaya konulmuştur. Ayrıca, 30 Ağustos Başkomutanlık Meydan Muharebesi'nin kazanılmasından sonraki Türk kamuoyu değerlendirmelerine ve çalışmanın yapıldığı dönemi kapsayan yıllar arasındaki zafer yıldönümlerinde yapılan kutlamalara yer verilmiştir. Kazanılan zaferlerin meydana geldiği yerlerde anıtlar kurulmuş, yıldönümlerinde yeni nesillerin milli benliğini geliştirmek için halkevlerinde konferans, kutlama programları ve basın yayın kuruluşları vasıtasıyla zaferin önemi halka anlatılarak milli şuur kazandırılmaya çalışılmış, zaferlerin hatıraları tazelenmiş ve şehitler anılmıştır.
İnönü dönemi (1938-1950) Türk denizciliği

Tez, üç ana bölümden oluşmaktadır. Türklerin denizle ve denizcilikletanışmalarının işlendiği kısa bir girişin ardından birinci bölümde Mondros Mütarekesi'ne kadar Osmanlı dönemi deniz tarihimiz üzerinde durulmuş, ikinci bölümde İnönü dönemine de temel olan Atatürk dönemi deniz tarihimiz ve denizcilik politikalarımız ayrıntılı olarak incelenmiş, üçüncü ve son bölümde İnönü dönemi deniz tarihimiz ve denizcilik politikalarımız ele alınmıştır. Sonuç bölümünde ise, bu tarihi süreklilik içerisinde, deniz tarihimiz ve denizcilik politikalarımız bakımındanİnönü döneminin özgün yönleri ortaya konmuştur. Tezin her bir bölümünde askeri ve ticari denizcilik konuları ayrı ayrı değerlendirmeye tabi tutulmuştur. Her dönem, kendi özgün nitelikleri itibariyle öne çıkan unsurlarıyla ele alınırken, tarihi sürekliliğin korunmasına da özen gösterilmiştir.
Feridun Kandemir: Hayatı, eserleri ve fikirleri (1895-1977)

Feridun Kandemir (1895-1977), Türkiye Cumhuriyeti tarihinin incelemeye değer pek çok sayfasını görünür kılmış, verdiği eserlerle bunları hem kendi dönemi hem de sonrası için incelemeye açık hale getirmiştir. Döneminin dinamik ve değişken karakterine uygun bir hayat yaşayan Kandemir, bu özellikleri eserlerine de yansıtmıştır. Dolayısıyla hem yaşadığı devre, hem de bu devreyi farklı bir açıdan ele alan eserleri nedeniyle incelenmeyi hak etmektedir. Henüz hakkında yapılmış bir akademik çalışma bulunmaması konuyu cazipleştirmekle birlikte, araştırmacılar açısından zorluklar da içermektedir. Kandemir, bir dönem yapmış olduğu devlet görevleri yanında hayatının çeşitli devrelerinde gazeteci, yazar, yayımcı ve tarihçi gibi değişik rolleri de üstlenmiştir. Özellikle yakın tarihimiz açısından kaynak sayılmayı hak edecek eserlere sahiptir. Bu eserlerin bir kısmı, konusunda ilk ve tek olma niteliklerini taşımaktadır. Kandemir, Atatürk ya da İnönü gibi dönemini şekillendiren öncü bir şahsiyet olmasa da, 1916 yılında Hande dergisi ile girdiği basın dünyasına vefatına kadar yaklaşık altmış yıl katkı sağlamış ve bilhassa tarihçiliği yönüyle ayrı bir yer edinmiştir. Bu çalışmada da tarihçi yönü ön plana çıkarılmaya çalışılmıştır. Çalışma kapsamında öncelikle Feridun Kandemir'in hayatı çeşitli dönemleri ile ele alınmış, daha sonra da gazete ve dergilerde yayımlanan yazıları değerlendirilmiştir. Ayrıca kitaplarından bazıları tanıtılarak geniş özetleri verilmiştir. Çalışmanın sonunda Kandemir hakkında çeşitli gazeteci ve yazarların kısa görüşleri ve ulaşılabildiği kadarı ile bibliyografyası eklenmiştir.
Terakkiperver Cumhuriyet Fırkası'nın Türk siyasal hayatındaki yeri

Terakkiperver Cumhuriyet Fırkası, Türk siyasal yasamının ilk muhalefet partisi olması dolayısıyla Türk demokrasi tarihinde önemli bir adımdır. Bu parti, Milli Mücadele'de mühim rolleri olan asker ve sivil liderlerin, inkılapların baslamasıyladaha belirginlesen görüs ayrılıkları nedeniyle muhalefet yapmak için kurdukları birtesekküldür. Kurtulus Savası sonrası kurtarıcı olarak halk üzerinde büyük otorite sahibi olan Mustafa Kemal'e açıkça muhalefet edemeyen Terakkiperver Cumhuriyet Fırkası, Halk Fırkası'na karsı söylemiyle, dolaylı olarak yine Mustafa Kemal'i hedefalmıstır. Terakkiperver Cumhuriyet Fırkası, siyasal iktidarı ele geçirmek içinçalısmalarda bulunmus, içinde barındırdıgı bazı milletvekilleri ve destegini aldıgı bazı kesimlerin çalısmaları ile; devlet düzenine ve rejime tehlike arz etmeye baslayıncazararlı bulunarak kapatılmıstır. viSeyh Sait syanı, bu parti ile partinin fikirlerini destekleyen basının ortaya çıkardıgı muhalefet ve olumsuz propagandaların bir sonucu olarak görülmüstür. Ülkenin içinde bulundugu sartları degerlendiren Atatürk ve arkadasları devrimler ile demokrasi arasında bir tercih yapmak durumunda kalmıs ve devrimleri tercihetmislerdir. Kısaca söylemek gerekirse, ülkenin ulusal-laik bir yapıya ulasması içinugras verilirken, bu sartlarda olusan muhalefetin olumsuz etkileri görülmüs, devrimlerin basarısı için tek parti yönetimine devam edilmesi uygun bulunmuştur. Terakkiperver Cumhuriyet Fırkası, Türk siyasal hayatının daha sonrakigelismelerine bir örnek olusturması nedeniyle, Türk demokrasi tarihinde önemli bir yer edinmistir.
Milli Mücadele döneminde İnegöl (1918-1923)

İnegöl Milli Mücadele döneminde Bursa ve İstanbul'a olan yakınlığı nedeniyle Yunan işgaline maruz kalan yerlerden birisi olmuştur. Özellikle 22 Haziran 1920 tarihinde Yunan ordusunun kıyı Ege'den hareketiyle birlikte İnegöl'de işgale uğramıştır. Yunan harekatı karşısında Bursa ve çevresinde bulunan Türk birlikleri ise daha güvenli olan Bozüyük-İnönü mevzilerine çekilmek zorunda kalmıştır. Bu tarihten sonra ise Yunan birlikleri İnönü Savaşları ve Eskişehir-Kütahya Muharebeleri sırasında İnegöl'ü işgal ederek İnönü Mevziilerinde Türk birlikleri ile karşı karşıya gelmiştir. Ayrıca Yunan ordusu her saldırı ve geri çekilişte İnegöl'ü kullanmıştır. Coğrafyasının bu konumu nedeniyle İnegöl, Türk Milli Mücadelesinde birçok defa işgale uğramıştır ve Yunan tahribatına en fazla uğrayan yerlerden birisi olmuştur. Bununla birlikte Milli Mücadele yıllarında ortaya çıkan yerli Rum ve Ermeni çeteleri bölgede maddi manevi hasarlara neden olmuştur. Bu nedenden dolayı birçok İnegöllü evini barkını bırakıp Anadolu içlerine göç etmek zorunda kalmıştır. Bu çalışmada Milli Mücadele dönemi olarak ifade edilen 1918- 1923 yılları arasında İnegöl ve çevresinde gerçekleşen olaylar ele alınacaktır.
Operatör Emin Bey'in hayatı, mebusluğu ve şehreminliği

Çalışmamız, Osmanlı Devleti'nin son dönemiyle Türkiye Cumhuriyeti'nin yaklaşık yarım asırlık bir sürecine tanıklık etmiş olan doktor ve siyaset adamı Operatör Emin Erkul'un (1881-1964) hayatı ve siyasi faaliyetlerinin incelenmesinden oluşmaktadır. Bu çalışma ile Emin Erkul'un tarihteki yerini belirlemek amaçlanmıştır. Bu doğrultuda tez hazırlanırken Emin Erkul'un faaliyetleri hakkında bilgi içeren arşiv belgeleri, yayınlanmış belgeler, hatırat ve inceleme türünde eserlerden yararlanılmıştır. 1881 yılında günümüzde Yunanistan sınırları içerisinde yer alan Serfiçe Sancağı'nın Grebene kazasında doğan Emin Erkul, ilk ve orta tahsilini tamamladıktan sonra Mekteb-i Tıbbiye-i Askeriye'ye girmiş, mezuniyetinin ardından 6 Aralık 1905 tarihinde yardımcı tabip yüzbaşı rütbesi ile Gülhane Askeri Hastanesi cerrahi servisinde asistan olarak göreve başlamıştır. 1910 yılına gelindiğinde sağlık sebeplerini gerekçe göstererek askerlikten istifa eden Erkul, mesleki hayatına açtığı özel hastanelerde devam etmiştir. Diğer yandan 1913 yılında Bursa'ya Sıhhat Müdürü olarak atanmış ve yeniden devlet hizmetine girmiştir. Ayrıca Bursa Hilal-i Ahmer Reisliği ve vekil belediye reisliği vazifesini de altı aylığına üstlenerek Bursa'ya önemli hizmetlerde bulunmuştur. Nisan 1920 tarihinde açılan TBMM'ye çeşitli hizmetlerde bulunduğu Bursa'dan mebus olarak seçilerek katılan Emin Erkul, meclisin en aktif vekillerinden biri olmuştur. Ayrıca Milli Mücadele'ye cephe gerisinde yürüttüğü tıbbi faaliyetlerle ciddi derecede katkı sağlamıştır. 1924 Haziran'ın da İstanbul'a şehremini olarak atanan Emin Erkul, Cumhuriyet yönetiminin İstanbul'a atadığı ilk şehreminidir. 1926 yılının Ocak ayına kadar sürdürdüğü şehreminliği döneminde İstanbul'a önemli hizmetlerde bulunan Erkul, bu görevinden ayrıldıktan sonra bir süreliğine mesleği ile ilgilenmiş, daha sonra ise hem ticaret hem de ekonomi alanında çeşitli faaliyetlerde bulunmuştur. Operatör Emin Erkul 3 Haziran 1964 tarihinde İstanbul'da vefat etmiştir.
Batı cephesi'nin ikmal ve iaşesi (1919-1922)

Türk Milli Mücadelesi bir bütün olarak yeniden doğuşun ifadesidir. Bu Mücadele XX. yüzyılın en önemli tarihi şahsiyeti olan Mustafa Kemal Paşa'nın önderliğinde, Avrupa'nın en güçlü ordular ma karşı başlatılmış zorlu bir mücadeledir. İşgalci güçlere karşı yapılan Milli Mücadele'nin her safhası Türk nesillerine dünü, bugünü ve yarını çok iyi değerlendirmesi gereken ibret verici gerçeklerle doludur. Bu gerçeklerden en önemlisi de cephe gerisi hizmetleri içeren ikmal ve iaşe konusudur. Çünkü bu savaş, Mustafa Kemal Paşa'nın, savaşları artık ordular değil milletler yapar, gerçeğinden yola çıkarak başlattığı, Türk Milleti'nin maddi ve manevi kaynaklarıyla ordusu için seferber olduğu ve tarihimize, Ordu-Millet bütünleşmesi'nin en güzel örneği olarak geçtiği bir savaştır. Bu çalışma, Türk Milleti'nin maddi ve manevi kaynaklarıyla harekete geçirilmesini sağlayan Batı Cephesi'nin ikmal ve iaşesi adıyla geçen bir dizi yükümlülüklerin, hazırlanışım ve uygulanışını kapsamlı olarak inceleyen bir çalışmadır.
Aydınlanma hareketi olarak Türk devrimi

ilk olarak Aydınlanma kavramı ile Aydınlanma hareketinin oluşumu ve gelişimi ele alınmıştır. Batıdaki aydınlanma hareketinin oluşturduğu sonuçlar karşısında Osmanlı Devleti'nin ayak uydurma çabaları ise, ilgili dönemler çerçevesinde irdelenerekOsmanlı toplumunda yeşeren düşünce akımlarına sonraki bölümde ayrıntılarıyla yer verilmiştir. Türk Devriminin genel çizgisi ve Türk Aydınlanma hareketinin nitelikleri ilebaşkaca ülkelerin devrimlerinin Türk Devrimi ile olan etkileşimi üçüncü bölümün konusunu oluşturmaktadır. Mustafa Kemal Atatürk'ün düşünce yapısının TürkAydınlanma hareketine olan yansımaları; devrimlerin ışığında Türk devrimi ve Türkaydınlanma hareketi birbirini tamamlayan son iki bölümün içeriğini kavramaktadır. Sonuç olarak da Aydınlanma hareketi ve Türk Devrimi incelendiğinde Türk Devrimi'nin birçok yönden Aydınlanma hareketini geçen özellikleri de görülmektedir.
1946-1950 yılları arasında İsmet İnönü'nün cumhurbaşkanlığı ve yönetim anlayışı

Askeri ve siyasi yaşamı boyunca önemli ve tepe görevlerde bulunan İsmet İnönü'nün 11 Kasım 1938'de cumhurbaşkanı olması onu siyasi hayatında zirveye taşımıştır. İnönü'nün cumhurbaşkanlığı döneminin ilk yarısına İkinci Dünya Savaşı, ikinci yarısına da CHP iktidarının sonunu getiren çok partili süreç damga vurmuştur. Bu tezde genel olarak İsmet İnönü'nün biyografisi üzerinde durulduktan sonra 7 Ocak 1946'da DP'nin kurulmasından 22 Mayıs 1950'de cumhurbaşkanlığının sonuna kadar olan ve çok partili sürece geçiş olarak bilinen dönem, kendisinin yönetim anlayışındaki değişim üzerinden analiz edilecektir. DP kurulduğunda hala Milli Şef olan İnönü 21 Temmuz 1946 seçimlerinden sonraki gergin siyasi süreci 12 Temmuz Beyannamesiyle sona erdirerek kendisini partiler arasında bir hakem olarak partiler üstü konuma getirmiştir. Fakat bir süre bu konumda kaldıktan sonra gergin siyasi ortamda 1950 seçimlerine yaklaşılırken tekrar CHP genel başkanı kimliğine dönmüştür. Yapılan çalışmada ayrıca Cumhurbaşkanı İnönü'nün yönetim anlayışındaki bu değişimi gösteren 1946- 1950 yılları arasındaki yurt gezilerinin tamamı diğer bölümlerdeki gibi kronolojik olarak Meclis tutanaklarından, dönemin gazetelerinden ve bu döneme tanıklık etmiş kişilerin günlük ve hatıralarından yararlanılarak değerlendirilecektir.
Amerikan heyetlerinin Türkiye hakkında hazırlamış olduğu raporlar (1948-1951)

Türkiye, II. Dünya Savaşı ve sonrasında dış dünyayla yaşadığı siyasi, sosyal, ekonomik sorunlar neticesinde yalnız kalmıştı. SSCB, II. Dünya Savaşı'nın hemen ardından yayılma politikasına başlamış ve bu politikası gereği yayılma alanı içindeki Türkiye için büyük bir tehdit oluşturmaya başlamıştır. Bu yalnızlık politikasından kurtulmak için güçlü devletlerin yanında yer almak isteyen Türkiye Batı devletleri ve ABD ile birlikte hareket etmeyi istemiştir. Amerika ve İngiltere'nin kendi çıkarları sebebiyle bu iki ülke ile yakın ilişkiler kurmaya başlamıştır. Bu dönemde Türkiye'de yaşanan diğer bir gelişme ise çok partili hayata geçiş için çalışmalar başlatılması olmuştur. CHP'nin içinden çıkan Celal Bayar, Adnan Menderes, Refik Koraltan ve Fuat Köprülü tarafından 7 Ocak 1946 yılında DP kurulmuştur. 14 Mayıs 1950 seçimleri ile Demokrat Parti iktidara gelince iktisadi politikada da değişiklikler yaşanmaya başladı. Demokrat Parti ile birlikte önceki dönemlerde istenilen kalkınmanın sağlanamadığı alanlarda neden başarılı olunamadığını araştırmak ve daha etkili kalkınmayı sağlamak için sosyal ve ekonomik alanlarda dış desteğin alınmasına daha fazla önem verilmeye başlandı. Bu yardımların kökeni 1947'deki Truman Doktrini ve ardından gündeme gelen 1948'deki Marshall Planına dayanmaktadır. 1950'li yıllarında Amerika'dan gönderilen uzmanlar çerçevesinde bir takım düzenlemelere gidilmiştir. Hilts, Thornburg, Barker raporlarında verilen tavsiyeler genel olarak ulaşım, ekonomi, eğitim, sosyal, sağlık, enerji, yeraltı ve yerüstü kaynakları gibi konulardan oluşmaktadır. Türkiye'nin isteği üzerine hazırlanan bu raporlardan Hilts genel içerik bakımından ulaşım alanında tavsiyelerde bulunmuştur. Öte yandan 1950 yılında sunulan Thornburg ve 1951 yılında hazırlanan Barker raporları da daha çok ekonomik ve sosyal alanda olmak üzere iktidarda bulunan Menderes hükümetine sunulmuştur.
Türkiye'de sanayinin gelişimi açısından Teşvik-i Sanayi Kanununun uygulanması

Osmanlı Devleti'nin tarih sahnesine çıkışından uzunca bir süre dünya tarihi, deyim yerindeyse bir teknolojik durgunluk dönemi yaşamıştır. Bu dönemde Osmanlıların kendi tekniği, yüzyılların içinden süzülerek gelen, tüm dünya da kullanılan tekniğin, kısmen iyileştirilmiş biçimindeydi. Nitekim İstanbul'un fethinde kızaklar üstünde gemileri indirmeyi düşünenlerin, o dönemde teknolojinin genel düzeyinin farkında olmadıkları ya da çok gerisinde oldukları söylenemez. Fakat Batı Avrupa' da XVII. yüzyıldan itibaren ortaya çıkan bilimsel devrimler çağında aynı şeyi İmparatorluk için söylemek mümkün değildir. Osmanlı Devleti, XVIII. yüzyılın sonlarında Batı Avrupa' da meydana gelen sanayi devriminin dışarısında kalmıştır. Bu dışarısında kalışın farkına varan Osmanlı elitleri, batı ile aralarındaki 'gelişmişlik düzeyini' kapatabilmek amacıyla XIX. yüzyılda ve XX. yüzyılın başlarında çok uğraş vermelerine rağmen fark ne yazık ki kapatılamamıştır. 1913 yılında sanayii geliştirmek için Teşvik-i Sanayi Kanunu Muvakkatini çıkarmışlardır. Sanayileşme için alınan bütün tedbirler tüm olumsuz konjöktürün etkisiyle akamete uğramıştır. Milli Mücadelenin henüz yeni bittiği dönemde toplanan İzmir İktisat Kongresinde, Sanayileşme özlemi dile getirilmiştir. Genç Cumhuriyet kuruluşundan kısa bir süre sonra, geri kalmışlığı bertaraf etmek ve sanayileşme hedefini gerçekleştirmek için 1927 yılında Teşvik-i Sanayi Kanununu on beş yıl gibi bir süre ile yürürlüğe koymuşlardır. Cumhuriyetin ilk yıllarında Milli Gelirin tamamına yakınını tarımdan sağlayan ülkede sanayiinin gelişimini sağlamak ve sektör bazında sanayiinin aldığı payı arttırmak için yürürlüğe konan bu kanunla istenilen hedefler gerçekleştirilmeye çalışılmıştır. Cumhuriyet'in kuruluşundan itibaren tüm olumsuz şartlara rağmen (Lozan Antlaşmasının ekonomik müeyyideleri, 1929 Büyük Bunalım, II. Dünya Savaşı) kanunXI meriyette kalmıştır. Meriyette kaldığı on beş yıl gibi bir sürede de sanayi gelirleri o günkü fiyatlarla katlamıştır. Teşvik-i Sanayi Kanunu adeta ülkedeki bütün sanayii kapsamıştır. Teşvik-i Sanayi Kanunu ile hedeflenen sanayi yapısına ulaşma gayretlerinden tüm olumsuz konjonktüre rağmen, kanunun amaçladığı pek çok hedefin gerçekleştiği görülmektedir. Ülke sanayisini geliştirmek için Teşvik-i Sanayi Kanunu'nda verilen pek çok ayrıcalık, daha sonra da sanayiinin gelişimi için verilecek teşvik politikalarına referans kaynağı olmuştur. Bu amaçla 1927- 1942 yıllan arasında uygulanan Teşvik-i Sanayi Kanunu ülke sanayisi için önemli bir gelişme merhalesini oluşturmaktadır.
Osmanlı İmparatorluğu'ndan Türkiye Cumhuriyeti'ne Türk Ordusu'nda mavzer tüfekleri

Osmanlı İmparatorluğu'ndan Lale Devri'nden beri görülmekte olan askeri modernleşme hareketleri 19. yy'dan itibaren daha kararlı bir şekilde uygulanmaya çalışılmış, bu maksatla bir Osmanlı ordusunda birçok değişiklik hayata geçirilmiştir. Osmanlı ? Alman yakınlaşması ile birlikte Osmanlı ordusunda görev yapmaya başlayan Alman subaylarının da etkisiyle, Türk ordusunun ihtiyacı olan yeni teknoloji ürünü silahların Alman silah üreticilerinden karşılanması yoluna gidilmiştir. Sultan Abdülaziz döneminde alınan Krupp toplarını Sultan II. Abdülhamit döneminde alınmaya başlayan 'Mavzer Tüfekleri' izlemiştir. 1887 yılından 1914 yılına kadar 1.000. 000 adetten fazla miktarda Mavzer tüfeğinin Almanya'nın Oberndorf a. N. şehrinde bulunan Waffenfabrik Mauser firması tarafından üretildiği bilinmektedir. Osmanlı ordusu için toplam beş farklı model tüfek üreten firmanın dünyanın birçok başka ülkesi için de silah ürettiği bilinmektedir. Mavzer tüfekleri Osmanlı İmparatorluğunun 1887 yılından sonra katıldığı bütün savaşlarda Türk askerinin vazgeçilmez silahı haline gelmiştir. Üretici firma Türk ordusu için ürettiği tüfeklere 'Türken Mauser' yani 'Türk Mavzeri' adını vermiştir. Osmanlı İmparatorluğunun Mondros Ataşkes Antlaşması'nın ardından fiilen son bulması üzerine Anadolu'da başlayan hareket de düşmanla mücadele için silaha ihtiyaç duymuş, Mavzer tüfekleri Kurtuluş Savaşı'nda da etkili bir şekilde kullanılmaya çalışılmıştır. Anadolu kuvvetlerinin ihtiyacı olan Mavzerler diğer silah ve mühimmatlar gibi Anadolu'ya ya İstanbul'dan kaçırılarak gizlice nakledilmiş ya da Rus ve Fransız yardımı gibi çeşitli yollarla temin edilmiştir. Mavzer tüfekleri Cumhuriyetin ilk yıllarında çapları değiştirilerek kullanılmaya devam edilmiştir. Bu ilk yıllarda namlu çapı değiştirilerek Cumhuriyet ordusunun hizmetine sunulan tüfek sayısının 150. 000 olduğu bilinmektedir. Yerli sanayi oluşturma gayreti ile Ankara ve Kırıkkale silah fabrikaları birleştirildikten sonra 1939 yılında ilk yerli üretim tüfekler üretilmeye başlanmıştır. Yerli üretim silahlar yapılmaya başlansa da üretim hiçbir zaman istenilen seviyeye çıkarılamamıştır.
Demokrat Parti Döneminde yerel gazete örneği: Demokrat Akşehir Gazetesi (1952-1960)

II. Dünya Savaşı'ndan sonra demokratikleşme hareketleri hız kazanmış ve Türkiye tarihinde önemli dönüm noktalarından biri yaşanarak ülkede çok partili hayata geçilmiştir. 7 Ocak 1946'da muhalefet partisi olarak kurulan Demokrat Parti, 1950 seçimleriyle iktidara geçmişştir. 1950- 1960 yıllarındaki Demokrat Parti iktidarı birçok alanda çalışmalara konu olsa da bu dönemde çıkarılmış olan iktidar lehine propaganda yapan demokrat gazeteler yeterince incelenmemiştir. Ayrıca Akşehir'in de coğrafyası, iklimi, mimarı eserleri ya da eski dönemlerdeki yeri birçok tez çalışmasında araştırılmış fakat Demokrat Parti dönemindeki Akşehir'in durumu ele alınmamıştır. Demokrat gazetelerden biri olan 'Demokrat Akşehir Gazetesi ' 26 Haziran 1952 tarihinde Şükran Benderlioğlu sahipliğinde Akşehir'de yayın hayatına başlamış ve tezin temel kaynağı olarak belirlenmiştir. 'Demokrat Parti Döneminde Yerel Gazete Örneği: Demokrat Akşehir Gazetesi (1952-1960)' adlı tez çalışmamızda Türkiye genelinde yaşanan siyasi, sosyal, ekonomik gelişmelerin Akşehir'e nasıl yansıdığı Demokrat Akşehir Gazetesi'nin bakış açısıyla anlatılmaya çalışılmıştır. Bununla beraber iktidar ve muhalefet arasındaki ilişkiler karşısında yayın hayatı boyunca Demokrat Parti'yi destekleyen gazetenin Akşehir'de oluşturmaya çalıştığı kamuoyu da ortaya konmaya çalışılmıştır.