turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Somali'de kriz, çatışma çözümü ve barış inşa çabaları incelemesi: Kuzey Somali bölgesi örneği 1990-1993

Somali, etnik olarak Afrika'daki en homojen ülkelerden biridir. Tüm Somalililer Müslümandır ve aynı dili, kültürü paylaşırlar. Bunlara rağmen Somali halkı Afrika'daki en korkunç iç savaşlardan birini yaşamıştır. 1991 yılında Siad Barre hükümeti devrildikten sonra kanun ve düzenin olmadığı bir yere dönüşen Somali'de zaman geçtikçe merkezi yönetim gücünü kaybetmiş; çatışma ortamı oluşmuştur. Yıllar boyunca, bölgesel ve uluslararası arabulucular tarafından istikrarlı olarak barış inşası ve uzlaşma çabası hayata geçirilmeye çalışılmış; tepeden inme bir anlayışla Somali Devleti kurulmak istenmiştir. Ancak bu çabalar karşılık bulamamıştır. Çatışmalara çözüm bulmak için, Somali'nin kuzey bölgelerinde siyasi liderler ve klan liderleri, dışarıdan müdahale olmaksızın aşağıdan yukarıya doğru işleyen geleneksel Somali yönetim biçimlerinin dahil edildiği bir sistemi başarıyla yürütmüştür. Böyle bir barış inşası ve çatışma çözüm mekanizmalarının uygulanması, tüm Somali topraklarındaki en istikrarlı siyasi sistemlerden birinin oluşmasına yardımcı olmuştur. Bu çalışma, Somali Cumhuriyeti'nin Kuzey Somali bölgesinde 1990- 1993 yılları arasında gerçekleşen çatışma çözümünü ve barış inşasını incelemektedir. Somali Cumhuriyeti'nin kurulmasından önce ve sonra Somali nüfusunun siyasi ve sosyal yapısını, Somali iç savaşının ana kaynaklarını ve Somali'nin kuzey bölgelerindeki çatışmaları çözmeyi amaçlayan Somali liderliğindeki uzlaşma konferanslarının başarısını analiz etmeyi amaçlamaktadır.
Electoral participation in turkish national and local elections

Anahtar kelimeler: Türkiye, seçim katılım oranı, rasyonel seçim teorisi, genel ve yerel seçimler, regresyonSeçimlerdeki katılımı inceleyen daha önceki çalışmalar çoğunlukla genel seçimlerdeki katılıma odaklanmış ve katılımı etkilediği düşünülen faktörleri birey, ülkeler-arası ve ülke genelini temelinde irdelemişlerdir. Bu çalışmalarda yerel, bölgesel, uluslararası ve başkanlık seçimleri sadece genel seçimlerle olan ilişkileri ve genel seçimlerdeki katılım üzerindeki etkileri doğrultusunda incelenmişlerdir. Bu tez çalışması yerel seçimlerdeki katılım oranını bağımlı değişken olarak ele almış ve hem genel seçimleri hem de yerel seçimleri birleştiren bir veri dosyası oluşturmuştur. Yerel seçimlerden belediye başkanlığı ve il meclis üyeleri seçimlerikatılım oranları kullanılmıştır. İlk regresyon modelinde sosyoekonomik ve kurumsal değişkenlerin 1977 ve 1999 genel ve yerel seçimlerdeki katılım üzerindeki etkileri il bazında test edilmiştir. İkinci ve temel regresyon denkleminde ise sosyoekonomik ve kurumsal değişkenlere ek olarak parti sistemi değişkenlerinin 1950'den bu yana yapılan genel ve yerel seçimlerdeki katılımın üzerindeki etkisi ülke geneli temelinde test edilmiştir. İstatistiksel testlerin sunduğu sonuçlar büyük oranda sosyoekonomik ve kurumsal faktörlerin genel seçimlerde olduğu kadar yerel seçimler üzerindeki beklenen etkisini de desteklemektedir. Uygulanan iki regresyon modelinin sonucu da Oy Kullanma Zorunluluğu'nunseçimlerde katılımı artıran en etkili değişken olduğunu gösterdi. Genel olarak sonuçlarRasyonel Seçim Teorisi'nin tahminlerini onaylasa da bu çalışmada görüldü ki ekonomik durum iyileştikçe katılımın arttığını öngören beklentiler Türkiye'deki genel ve yerel seçimler için doğrulanmadı.
Başkanlık sistemi ve Türkiye'de başkanlık sistemi tartışmaları

Başkanlık Sistemi ve Türkiye'de Başkanlık Sistemi Tartışmaları Bu tezin konusu başkanlık sistemidir ve ağırlıklı olarak bu sistem ile sınırlıdır. Bu konu ve sınırlılık kapsamında, başkanlık sisteminin; ABD'nin kuruluş süreci ile örtüşen tarihsel gelişimi, tanımı, bileşenleri, kuvvetler ayrılığı ve federalizm gibi bağımsız değişkenlerle ilişkisi, olumlu ve olumsuz yanları incelenmiştir. Ayrıca, bu veriler ışığında, farklı ülkelerde farklı sonuçların ortaya çıkabileceği gerçeği, karşılaştırmalı bir uygulama analizi yapılarak, vurgulanmaya çalışılmıştır. Son olarak da, kararlı bir şekilde başkanlık sistemi savunuculuğu veya önyargılı bir biçimde başkanlık sistemi reddiyesi yapmaktan kaçınılarak, Türkiye'de, halihazırda, tartışılmakta olan bu sistemin savunulma ve reddedilme gerekçeleri -farklı bir bakış açısı oluşturmak amacıyla- sorgulanmıştır. Bu yapılmadan önce ise, Türkiye'nin 1876'dan günümüze tercih ettiği sistemler ve başkanlık sisteminin tartışıldığı dönemler resmedilmeye çalışılmıştır. Bu tezin cevap bulmaya çalıştığı temel soru şudur: Başkanlık sisteminin olmazsa olmaz unsurları nelerdir ve hangi değişkenlere bağlı olarak, bir sistem başkanlık sistemi veya başkancıl sistem şeklinde adlandırılmaktadır? Başkanlık sistemi Türkiye siyasal sistemine ne ölçüde uymaktadır? Bu konuda lehte ve aleyhte görüş beyan edenlerin iddiaları ne derece teknik/bilimsel nitelik taşımaktadır. Çalışmada bu hususun netleşmesi için çaba gösterilmiştir. Sistem tartışmaları bağlamında, sistemin iki partili başkanlık sistemi/çok partili başkanlık sistemi ve başkanlık sistemi/başkancıl sistem şeklinde ayrımlara tabi tutulmasının önemli olduğu sonucuna ulaşılmıştır.
Post küresel yeni dünya düzeni ve değişen sosyal politika anlayışı

Bu çalışmada uzun yıllardır üzerinde bir türlü fikir birliği sağlanamayan, ancak popülerliğini de uzunca bir süredir korumayı başaran küreselleşme kavramının geçmişşten günümüze geçirdiği aşamalar incelenmekte ve küreselleşme sonrası dünya düzeninin geleceği tartışılmaktadır. Çalışmadaki temel vurgunun, mevcut küreselleşme algısının belirli sayıda gelişmiş ülkeyi öncelemesi ve koruması, ancak dünyanın büyük bir bölümünün mevcut algıdan zarar görmesi paradoksu üzerine olduğu söylenebilir. Dünyaya dayatılan küreselleşmenin, zararlarının yararlarından fazla olmaya başladığı, ulusların kimliklerini koruma içgüdüleri ile savunma olarak ulus devlet refleksi gösterdikleri ve mevcut küreselleşme sonrası dünyanın yeni bir düzene olan ihtiyacı da ayrıca ele alınmaktadır. Özellikle endüstri devrimi sonucunda dünyayı etkisi altına almış olan endüstrileşme rüzgarının, küreselleşmenin kendisini dünyaya kabul ettirme aracı olarak sıklıkla ortaya çıktığı görülmektedir. Ancak küreselleşme kavramının bir gizli ajandaya sahip olduğunun anlaşılması kavram geleceğinin üzerinde karabulutlar olarak kendini göstermektedir. Tüm bunların etkisi ve ulusalcılık refleksinin başını çektiği gerekçelerle çalışmada da vurgulandığı üzere küreselleşmenin en azından mevcut şeklinin sonunun yakın olduğu ve küreselleşme ötesinin tartışılmaya başlandığı bir gerçek olarak ortada durmaktadır.
Siyasal iletişimde ideolojik dil

Günümüzde siyasal iletişim araştırmacılar için en popüler iletişim alanlarından biri haline gelmiştir. Bu popülaritenin artmasında yazılı ve görsel medyanın ideolojik araçlar olarak toplumu yönlendirmesi önemli rol oynamaktadır. Genellikle siyasal iletişime, siyasetçilerin siyasal kampanya yürütmeleri ya da yaptıkları rutin konuşmaların medya aracılığıyla verilmesi veya televizyon kanallarında çok popüler olan siyasal konular üzerinde yapılan tartışmalar olarak bakılmaktadır. Biz bu araştırmada siyasal iletişim kavramını daha geniş ele aldık. Siyasal iletişimin medyada kullanımın ideolojik olduğunu ortaya koymaya çalıştık. Bu nedenle dedik ki siyasal iletişime özellikle medya aracılığıyla günlük yaşantımızın her alanına sızan siyasal süreçler ve iletişim biçimleri olarak bakmak ve onu daha geniş kapsamlı olarak algılamak gerekir. İnceleme alanı olarak siyasal iletişim kavramının en geniş işleyiş alanı olan yazılı medyayı tercih ettik. Medyada yer alan günlük rutin programlar, yazılar ya da haberlere bakıldığında bunların siyasal işleyişe sürekli ideolojik hizmet etme çabası içinde olduğu dikkat çeker. İşte bu ideolojik hizmet etme çabası siyasal iletişimin işleyiş sürecidir. Bu iddialarımıza açıklık getirmek için araştırmamızı dört bölüme ayırdık. Birinci bölümde siyasal iletişimi açıklamaya çalıştık. İkinci bölümü ideoloji kavramına ayırdık ve ideolojiyle ilgili çalışmaları inceledik. Üçüncü bölüm bizim için çok önem taşımaktaydı çünkü bu bölümde siyasal iletişim, ideoloji ve medyada ideolojinin nasıl kullanıldığını gösterip anlatmaya çalıştık. Dördüncü bölümde Zaman gazetesi ve Cumhuriyet gazetesinde 3 Kasım 2002 seçimlerinden önceki süreçte AK parti ile ilgili çıkan aynı ve farklı haberleri inceledik Bu inceleme sonucu belli ideolojik haberlere ulaştık. Bu haberleri tezin inceleme süreci içine aldık. Araştırmaya başlarken yazılı basından seçmeye çalıştığımız gazetelerin farklı ideolojik görüşlerden olmasına dikkat ettik. Bu gazeteler sadece Zaman gazetesi ve Cumhuriyet gazetesi olarak sınırlı kaldı. Amacımız Yeniçağ gibi sağ görüşlü gazeteleri de incelemekti ama arşivlerine ulaşamadığımız için bunu gerçekleştiremedik. Sonuç olarak bu tezde incelediğimiz gazeteler de bize medyada ideolojik dilin ne kadar yoğun kullanıldığını ispat etti. Bu nedenle tezin amacına ulaştığına inanıyorum.
Attila İlhan ve ulusal kültür sentezi kavrayışı

Bu çalışma Attila İlhan ve ulusal kültür sentezi kavrayışını konu almıştır. Attila İlhan kültür ve sanatta bilimsel yöntemin ulusal koşullara uygulanması olarak başlattığı ulusal kültür sentezi ile Türkiye'ye özgü olanı bulma çabasında olmuştur. İlhan'ın anti-emperyalizm temelinde yaptığı bu kurgulama, kendine özgü Türkiye solu kavrayışının temel referansı olmuştur. Kendini milliyetçi, Kemalist ve sosyalist olarak tanımlayan İlhan'ın, ulusal kültür sentezi bağlamında kurguladığı kendine özgü sol düşüncesi, milliyetçilik, Türkçülük, Kemalizm ve İslam kavramlarının belirleyiciliği altındadır. İlhan'a göre kendisi de ulusal bir kültür sentezi olan Kemalizm, ulus-devlet ile ilişkisi dolayısıyla İlhan'ın kavrayışını en çok etkileyen belirleyicidir. Diğer taraftan İlhan'ın ulusal kültür sentezi ve Türkiye'ye özgü sol kavrayışının referansları tarihsel koşullardan bağımsız değildir. Bir başka ifadeyle İlhan, Türkiye'nin tarihsel koşulları ışığında sol kavrayışının sınırlarını sürekli yeniden çizmiş, dönemsel olarak yeni temalar sentez içine eklemlemiştir. Türkiye'nin ülkesi ve milletiyle bölünmez bütünlüğünün bir savunusu olan ulusal kültür sentezi, Türkiye'nin düşmana karşı birlikte mücadelesinin bir aracı niteliğindedir. Çünkü İlhan Türkiye'de siyaset yapma potansiyeline sahip tüm tarafları milli kavramı etrafında birlik ve birlikte olmaya çağırarak, Türkiye'ye özgü sosyalizmi gerçekleştirmenin mümkün olduğuna inanmıştır.
İdeal vatandaş tasavvurunun inşasında politik iletişimin rolü: Adalet ve Kalkınma Partisi 2023 vizyonu örneği

Devlet olgusu, Antik Yunan'dan günümüze kadar sorgulanmış ve halen desorgulanan bir konudur. Dolayısıyla devletin doğası, gelişimi ve geleceği üzerine birçok düşünür ve teorisyen fikir yürütmüşlerdir. Osmanlı İmparatorluğu ve Türkiye Cumhuriyeti tarihinde de iktidarın ve siyasal hayatın değişimi mevcuttur. Devletintarihsel süreç içerisindeki tahavvül süreci eş zamanlı olarak yurttaşlık kavramının da dönüşümüne neden olmuştur. Devlete bağlılığın devletin meşruiyeti açısından önem taşıması, devletlerin kendi ideal vatandaşlarını yaratma mücadelesine girişmesine neden olmaktadır. Bu çalışmada, devletin mevcudiyeti ve fiiliyatına ilişkin temel kavramlar, tanımlar ve tartışmalar Antik Yunan'dan modern devletler sürecine kadar incelenecektir. Bu bağlamda tecessüm eden yurttaşlık ve vatandaşlığa ilişkin değişimlerde Avrupa ve Türkiye tarihi ile birlikte ele alınacaktır. Ayrıca devletlerin ideal vatandaştasavvurunda etkili bir yol olarak seçtikleri politik iletişim kavramı ve Türkiye'deki örnekleri ele alınacaktır. Çalışmanın araştırma kısmında ise, Türkiye'de son yıllarda yaratılmak istenen ideal vatandaş tasavvurunu ele almak amacıyla, Adalet ve Kalkınma Partisi'nin 2023 vizyonu ile ilgili, Hürriyet, Milliyet, Sabah ve Cumhuriyet gazetelerin çevrimiçiversiyonlarında yer alan 240 haberi içerik analizi yöntemi ile incelenecektir.
Türkiye ana akım haber kanallarında tartışma programları ve kanaat teknisyenleri

Türkiye'de ana akım televizyon haber kanallarında en çok izleyicinin ekran başında olduğu akşam kuşaklarında saatler süren tartışma programları ekrana getirilmektedir. Farklı filtreleme mekanizmalarından geçebilen sınırlı sayıda kişiye söz hakkı verilen bu programlar, haberciliğin bir uzantısı olarak güncel konulara ilişkin bir gündem belirleme ve çerçeveleme faaliyeti olarak ele alınabilir. Bu çalışmada, bu programların ne tür beklentilerle, hangi kirterlere göre, nasıl hazırlandıkları ve konuk seçimlerinin nasıl yapıldığı, medya siyaset ilişkileri bağlamında incelenmektedir.
A biographical study of a Utopian intellectual: Şevket Süreyya Aydemir

Şevket Süreyya Aydemir (1897-1976) Cumhuriyet dönemi Türk siyasi düşüncesinin önde gelen aydınlarından biridir. Aydemir, tarihi şahsiyetler ile ilgili yazmış olduğu biyografi kitaplarının yanı sıra, Kadro Hareketi'nin ideoloğu ve Yön Dergisi yazarlardan biri olarak bilinir. Türkiye'nin siyasal, sosyal ve iktisadi konuları üzerine yazdığı eserleri ile, Türk düşünce tarihinde önemli bir yere sahip olan Aydemir, 79 yıllık yaşamı boyunca Türkiye'nin geçirdiği birçok dönüşüme bizzat tanıklık etmiş, hatta bazen bir parçası haline gelmiştir. Bu çalışmanın amacı, tanınmış yazar ve düşünce insanı olan Şevket Süreyya Aydemir'in entelektüel biyografisi ekseninde Türk siyasi düşüncesi üzerine yapılmış çalışmalara katkı sağlamaktır. Bu bağlamda Aydemir'in sosyal çevresi, ailesi, eğitim süreci ve tabii ki düşüncelerinin gelişim süreci, Türkiye'nin siyasi yapısı çerçevesinde analiz edilmiştir. Çalışmanın savı, Aydemir'in ideolojik tutarsızlığına rağmen, ütopyacı bir aydın olduğudur. Ütopyacı bir düşünür olarak dünyadaki gelişmeleri sorgulayan Aydemir, içinde bulunduğu toplumun ihtiyaçlarını tespit etmiş ve böylece gerçekleşme kapasitesi yüksek olan sistematik çözümler önermiştir.
Özgür İnsan dergisinde demokratik sol

27 Mayıs 1960 darbesinin ardından Türkiye hızlı bir toplumsal dönüşüm içine girmiştir. CHP'de bu dönüşümden payını düşeni almış bir kitle partisi olmaktan yavaş yavaş bir sınıf partisi olmaya doğru gitmeye başlamıştır. 1965 seçimleri sırasında ortaya çıkan Ortanın Solu söylemi CHP'nin sosyal demokrat çizgisine yavaş yavaş girdiğinin ilk örneği olmuştur. Fakat CHP içerisindeki asıl değişim 12 Mart sonrası İsmet İnönü'nün istifası ve Bülent Ecevit'in genel başkanlığı ile olmuştur. Ortanın Solu artık Demokratik Sol'a dönüşmüş ve CHP'de Demokratik Sol bir parti olarak nitelendirilmiştir. İşte bu Demokratik Sol söylemin geliştirildiği bir alan olan Özgür İnsan dergisi, CHP'nin halka yeni ideolojisi anlatma kanalı olmuştur. Çalışmamızda derginin tüm sayıları incelenerek dergide Demokratik Sol'un nasıl anlatıldığı, hangi ilkelere dayandığı ve hangi toplumsal sınıflara hitap ettiğini araştırılmıştır. Tezimizin amacı da Türki siyasi hayatına damga vuran bu Demokratik Sol cereyanın Özgür İnsan dergisinde nasıl oluştuğunu ortaya koymaktır. Tezimin kapsamı ise 1972 1978 yılları arasında yayınlanan Özgür İnsan dergisinin 6 yıllık bu yayın hayatı süresince Demokratik Sol hakkında çıkan yazılarıdır. Tez dört bölümden oluşmaktadır. Birinci bölümde 1960- 1980 yılları arasında Türkiye'nin siyasal ve toplumsal durumu ile birlikte CHP'nin yaşadığı dönüşüm ele alınmıştır. İkinci bölümde de Özgür İnsan dergisinde oluşan Demokratik Sol akımın siyasi konular hakkındaki söylemleri aktarılmaya çalışılmıştır. Son bölümde ise dergide Demokratik Sol'un sosyal ve ekonomik bir söylemi olan Halk Sektörü anlatılmıştır.
Jakobenizm ve Kemalizm: Kuramsal-analitik bir karşılaştırma

'Jakoben', 'Jakobenizm', 'Jakoben çağdaşlaşmacılık', 'Jakoben laiklik', 'Jakoben cumhuriyetçilik', 'Jakoben Kemalizm', 'Kemalist Jakobenizm' gibi tabirler Türk siyasal düşüncesinde hem çeşitli köşe yazarları hem de bilimsel / akademik makale yazarlarınca sıklıkla kullanılmaktadır. Nitekim bu kullanımlarla da ilişkili olarak Türkiye siyasetine dair literatürde Kemalizm'in Jakobenizmle benzeştiğine dair güçlü bir algı vardır. Özellikle 'sol Kemalizm' ve 'sol liberalizm' olarak isimlendirebileceğimiz Türk modernleşmesini analiz etmede önemli işlev görmekte olan iki temel paradigma, Jakobenizm ve Kemalizm'in benzeştiği yönündeki algıyı sürekli olarak yeniden üretmektedir. Diğer taraftan tüm bu algıya ve yeniden üretime rağmen literatürde Jakobenizm ile Kemalizm arasındaki benzerlikler ve farklılıklar bilimsel bir araştırma konusu haline getirilmemiş, konu çoğu zaman bilimsellikten uzak yayınların tekeline bırakılmıştır. Bu çalışma, söz konusu boşluğu kapatarak Jakobenizm ile Kemalizm'i kuramsal-analitik bir karşılaştırmaya tabi tutmayı amaçlamakta, Türkiye modernleşmesini tarihsel materyalist bir perspektiften sınıf mücadelelerinin bir sonucu olarak kavrayarak sol Kemalist ve sol liberal paradigmanın argümanlarını tartışmaya açmaktadır. Bu bağlamda, Kemalistlerin Jakobenleri nasıl anlamlandırdıklarına dönük bir metin incelemesine müteakiben, literatürde Kemalizm'in Jakobenizm'le benzeştiğine dair algıda üç önemli ekseni oluşturan 'devrim', 'demokrasi' ve 'laiklik' kavramları üzerinden yapılan bir tartışma sonucunda çalışma, Kemalizm ile Jakobenizm'in bazı sınırlı benzerlikler taşımakla birlikte büyük oranda ayrıştığı argümanını savunmaktadır.
Türkiye'nin bilim ve teknoloji politikasi: Uluslararası karşılaştırmalı bir analiz

Günümüzde, ülkelerin ekonomik ve sosyal kalkınma hedeflerine ulaşmak amacıyla uyguladıkları bilim ve teknoloji politikalarının önemi gittikçe artmaktadır. Bilim ve teknoloji politikaları, ülkelerin refah seviyelerini doğrudan etkilemekle birlikte sosyal gelişmelere yön veren bir niteliğe sahiptir. Bilim ve teknoloji politikaları, ekonomi alanında ve askeri alanda uluslararası rekabet şiddetlendikçe önem kazanmıştır. Çünkü bu rekabet, aslında birbirine sıkı sıkıya bağlı olan askeri gücünde ekonomik gücünde, bilim ve teknolojedeki üstünlüğe dayandığını göstermiştir. Bilgiye dayalı yatırımların çok düşük düzeylerde bulunması, Türkiye ekonomisinde bilgiden yeterince yararlanılamamasında önemli bir etkendir. Bu nedenle, bilim ve teknoloji alanında gelişmelerin sağlanması, üretimin ve verimliliğin artması, ekonomik, sosyal, siyasal ve kültürel alandaki yapısall dönüşümlerin gerçekleştirilmesi amacıyla bilim, teknoloji ve AR-GE faaliyetlerine daha fazla yatırım yapılması ve eğitim kalitesinin artırılmasına öncelik verilmesi gerekmektedir. Bunun içinde, bilgi teknolojilerinin üretimini ve kullanımını artıracak teknolojik ilerlemenin başlıca koşulu olan AR-GE faaliyetlerine kaynağın artırılması, başta insana yapılan yatırımın temel unsuru olan eğitime, bilim ve teknolojiye yönelik yatırım politikalarına önem verilmesi ve insan odaklı gelişme politikalarının ön plana çıkarılması önemlidir.1990'larda ABD'de yaşanan hızlı verimlilik artışı, hem ABD 'de hem de Batı Avrupa'da büyük ilgi görmüş ve birçok makroekonomik çalışmada da bu hızlı verimlilik artışının inovasyon göstergelerinden; AR-GE harcamalarının bir sonucu olan bilgi ve iletişim teknolojilerine bağlı olduğu ortaya çıkmıştır. Dünyada ekonomik yönden gelişmiş ülkelerin tümü uzun dönemli toplumsal, ekonomik ve siyasi hedefleri ile uyumlu bir bilim ve teknoloji politikası geliştirmişlerdir. Uluslararası karşılaştırmalarda, AR-GE harcamalarının GSYİH içindeki oranı; Japonya da % 3,3 (2005 yılı) olup, ABD'de 2006 yılında % 2,6 olarak gözükmektedir. Türkiye'de 2001 yılında GSYİH içindeki AR-GE harcamaları oranı % 0,54 iken bu oran 2007 yılında % 0, 93'e yükselmiştir. Türkiye'de AR-GE harcamalarının GSYİH içindeki payı 2007 yılı verilerine göre (% 0 .93), hem AB 2001 yılı ortalamasından (% 1 .88) hem OECD 2007 yılı ortalamasından (% 2 .26) düşüktür. Artış oranı yükselmiş gibi gözükürken, AB ve OECD ülkeleriyle aramızdaki farkı kapatmaya yetmemektedir.1963'den sonra hazırlanan kalkınma planlarında bilim ve teknolojiye daha fazla önem verilmiştir.
Türkiye'deki İslamcı hareketler üzerinde İran, Mısır, Pakistan ve Avrupa etkisi

Bu tezin amacı, ' 1950 sonrası Türkiye'deki İslamcı Hareketler üzerinde İran, Mısır, Pakistan ve Avrupa'daki İslam hareketlerinin ve İslamcı fikir adamlarının etkisinin tesbit edilmesidir. Çalışma beş bölümden oluşmaktadır. Giriş bölümünde, 1950 yılına kadar Türkiye'deki siyasal ve kültürel oluşumlar İslamcı hareketler açısından incelenmiştir. Birinci bölümde 1950 sonrası Türkiye'deki İslam ve İslamcı hareketler, fikri ve siyasi nitelikli oluşumlar bağlamında 1950 - 60, 1960 - 1980 ve 1980 sonrası olmak üzere üç aşamada ele alınmıştır. İkinci bölümde Pakistan İslam hareketleri, Mevdudi ve Cemaat-ı İslami konulan işlenmiş olup bu hareketlerin Tütkiye'de ki etkileri tesbit edilmeye çalışılmıştır. Üçüncü bölümde Mısır'daki İslamcı hareketlerin Türkiye'deki etkileri, Seyyid Kutub ve İhvanü'l Müslimin Hareketi bağlamında incelenmiştir. Dördüncü bölümde ise İran İslam Devrimi ve İslam hareketlerinin Türkiye'deki İslamcı hareketler üzerindeki etkileri üzerinde durulmuş, İran Devrimi'nin ideologlarından Ali Şeriati'nin fikirleri incelenmeye çalışılmıştır. Son bölümde Avrupa'daki İslamcı gelişmelerin Türkiye İslamcı hareketleri üzerindeki etkileri incelenmiş, Avrupa'lı İslamcı fikir adamlarının fikirleri tahlil edilmiştir. Sonuç bölümünde de çalışmanın bulguları değerlendirmeye tutulmuştur.
İktidara giden yolda siyasal iletişimin rolü

Bu çalışma iktidara giden yolda siyasal iletişimin nasıl bir rolü olduğunu saptamak amacıyla hazırlanmıştır. Çalışmamızın bölümleri literatür taraması yöntemiyle, Türkiye Cumhuriyeti'nin çok partili hayatından bugüne yaşadığı genel seçimleri, seçim kampanyaları bağlamında ele alacak ve 2000'li yılları Adalet ve Kalkınma Partisi ile Cumhuriyet Halk Partisi ekseninde açıklayacak şekilde oluşturulmuştur. Çalışmada kullanılan görseller gazete taraması yöntemiyle elde edilmiştir. Yapılan çalışma neticesinde siyasal iletişimin iktidara giden kapıları araladığı, ancak tek başına yeterli olmadığı sonucuna varılmıştır. Çalışmada, siyasal iktidarın belirlenmesinde dönemin koşullarının önemli bir payı olduğu saptanmıştır.
Milliyetçi Hareket Partisi'nin kuruluş dinamikleri ve ideolojik evrimi

Bu çalışmada, kuruluş tarihinden bugüne dek geçen yarım asırlık sürede, özgün ve güçlü yapısıyla Türkiye siyasetinde önemli bir aktör konumunda olan Milliyetçi Hareket Partisi üzerinde durulmaktadır. MHP'nin ve bir bütün olarak milliyetçi hareketin teorik, pratik ve örgütsel gelişimi ve bu gelişimin ideolojik yansımaları, zamandizinsel bir yöntemle inceleme konusu haline getirilmiştir. Çalışmanın ortaya çıkmasını sağlayan temel faktör; Türkiye'de çok partili siyasal yaşama geçişle başlayıp bugüne uzanan süre aralığında, siyaset arenasında irili-ufaklı onlarca partinin tarihin tozlu raflarına kaldırılmış olmasına rağmen, Milliyetçi Hareket Partisi'nin gücünü ve etkisini artırarak sahnenin orta yerinde dimdik ayakta kalabilmesinin nedenlerini anlama ve anlatma isteğidir. Bu bağlamda, araştırmada öncelikle bir nevi etimolojik yöntem uygulanarak MHP'nin ideolojik ve örgütsel kökeni üzerinde durulmuştur. Araştırma neticesinde, güçlü bir kökene ve zengin bir politik mirasa sahip olmayan siyasal parti ve örgütlenmelerin zamanla yok olduğu görülürken, MHP'yi bugün hala sahnenin merkezinde tutan asıl faktörün, kökleri Cumhuriyete ve hatta geç Osmanlıya dayanan ideolojik ve örgütsel birikim ile zengin politik miras olduğu görülmektedir. Bu noktada karşımıza iki önemli ve güçlü kaynak çıkmaktadır. Bunlardan biri, geç Osmanlı-erken Cumhuriyet döneminde Ziya Gökalp ve Yusuf Akçura öncülüğünde ortaya çıkan vatandaşlık temeline dayalı kültürel milliyetçilik olgusudur. Bu milliyetçilik, Mustafa Kemal ile birlikte bazı eklemeler ve uyarlamalarla Kemalist milliyetçilik adını almıştır. İkinci güçlü kaynak ise, Zeki Velidi Togan ve Fuat Köprülü öncülüğünde özellikle Türk Tarih tezi uygulamalarında kendini belli eden Kemalist milliyetçilik eleştirisidir. Resmi ideolojiye yönelik bu eleştiri biçimi de zamanla Nihal Atsız, Rıza Nur, Reha Oğuz Türkkan gibi düşün insanlarınca bir adım ileriye taşınarak, Kemalist milliyetçiliği aşan ırk temelli etnisist milliyetçilik şekline bürünmüştür. Bu iki ideolojik temel üzerinden yükselen ve 1960'ların özgün ekonomik, siyasal ve toplumsal koşullarının etkisiyle partileşme aşamasına gelen MHP'yi ön plana çıkaran bir diğer özellik de, MHP milliyetçiliğinin diğer birçok siyasal öğreti ve düşünceyi hazmedebilme ve onları kendi milliyetçilik potasında eritebilme yeteneği olmuştur. 1970'lerden sonra gözlemlenen Türk-İslam ülküsü ve Türk-İslam sentezi bu durumun somut örneklerini teşkil eder.