turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Osmanlı Devleti'nin 1660-1661 (Hicri 1070-1071) tarihli sefer bütçesi

Bu çalışmada Osmanlı İmparatorluğu'nun Erdel üzerine sefer yaptığı 1660 tarihli merkezi hazineye ait bir muhasebe icmali incelenmiştir. Ana kaynak olarak T. C. Başbakanlık Osmanlı Arşivi Maliyeden Müdevver Defterler fonu 22249 numaralı defterden yararlanılmıştır. Araştırmaya konu olan bütçe başka çalışmalarda da kullanılmıştır. 17. yüzyılda yaşamış bir Osmanlı bilgini olan Hezarfen Hüseyin Efendi'nin 'Telhisu'l-Beyan Fi Kavanin-i Al-i Osman' adlı eserinde de bu bütçe verileri yer almaktadır. Ömer Lütfi Barkan, '1070- 1071 (1660-1661) Tarihli Osmanlı Bütçesi ve Bir Mukayese' adlı makalesinde bu bütçeyi incelemiştir. Ayrıca Sevim İlgürel, 1998 yılında Telhisu'l-Beyan Fi Kavanin-i Al-i Osman'ı yayına hazırlamıştır. Bu bütçenin anıldığı veya bir kısmının kullanıldığı başkaca çalışmalar da vardır. Bu çalışmada MAD 22249 numaralı defterde bulunan muhasebe icmali ile Barkan ve İlgürel'in yayınları mukayese edilerek H.1070- 71 tarihli bütçenin en doğru/kesin hali ortaya çıkarılmıştır. Erdel üzerine düzenlenen seferin harcamalarına ait bugüne dek ayrıntılı bir çalışma yapılmış değildir. Tezin konusunu teşkil eden muhasebe icmali üzerinde durularak bu boşluk kapatılmaya çalışılmıştır.
Osmanlı payitahtında kahvehane ve kahvehane kültürünün yeri

Osmanlı topraklarına girmesi ile birlikte kahve ve kahvehaneler kendisine mahsus bir kültür meydana getirmiştir. XVI. yüzyılda Osmanlı payitahtında ilk kahvehanelerin açılmaya başlaması ile birlikte kahvenin kısa zamanda yayılması toplumda gördüğü kabul ile yakından alakalıdır. Her ne kadar zaman zaman tepki ve yasaklama ile karşı karşıya kalsa da gerek kahve gerekse kahvehaneler varlığını bir şekilde sürdürmeyi başarmıştır. Kahvenin macerası sadece tarih ve sosyoloji ile değil, siyasi, sosyal, alanlarla birlikte psikoloji, etnografya, mimari ve sanat tarihi başta olmak üzere pek çok konu ile de ilgilidir. Toplumdan topluma veya aynı toplum içerisinde zaman ve mekan farklılıklarına bağlı olarak değişiklik arz eden sosyalleşme ihtiyacı, kahvehanelerin farklı bir alternatif olarak belirmesi ile zenginleşmiştir. Ancak pek çok yerde ifade edildiği gibi ev, dükkan ve cami mekanlarının dördüncü bir alternatifi olduğu iddiası doğru değildir. Kahvehanelerin açılmasından evvel Dergahlar, Tevhidhaneler, Bimarhaneler, gayr-i müslimlerin rağbet ettiği meyhaneler, cemaat evleri vs. insanların sosyalleştiği mekanlardı. Bunların dışında da sosyal ihtiyaçların karşılandığı pek çok mekan mevcuttur. Kahvenin bu topraklardaki uzun macerası, biraz da bu topraklarda yaşayan insanların ortak bilincini oluşturan edebiyatın, mimarinin, el sanatlarının, ticaretin, devlet-halk münasebetlerinin şekillenmesinin bir serüvenidir. Kahve Osmanlı toplumsal hayatına girdikten kısa bir süre sonra bir içecekten çok daha fazla anlam kazanmıştır. Atasözlerinde, şiir başta olmak üzere edebiyatta, kahvehaneler eliyle mimaride kendine has bir medeniyet meydana getirmiştir. Kahve ve kahvehanelerin sosyal hayatın önemli bir unsuru olması ile birlikte, dünyada hiçbir içeceğe nasip olmayan kendine mahsus bir kültür de doğmuştur. Bütün dünyada tesir bırakan kahve, Türk kültür hayatında da önemli tesirler yapmıştır. İstanbul'da 1554'te ilk kahvehanenin açıldığı günden beri kahve, sanata, sosyal yaşama, ekonomiye ve kültüre önemli etkilerde bulunmuştur. Her meslekten, her sosyal sınıftan sayısız insan kahvehanelerde bir araya geldi; kitaplar okundu, sohbetler yapıldı. Üstelik sadece İstanbul'da değil, dünyanın hemen hemen her yerinde kahvehaneler aydınların buluşma yeri, kahve ise en sevilen içecek olmuştur.
Sultan II. Abdülhamid Döneminde Mabeyn-i Hümayun ve görevleri

Sultan II. Abdülhamid döneminin en önemli kurumlarından biri, Mabeyn-i Hümayun olmuştur. Padişah bu kurumu, Babıali ile eşdeğer görmüştür. Padişahın Saray'da teşkilatlandırdığı Mabeyn'deki insanlar arasında, ilmi anlamda kendini ispatlamış olan kişiler olduğu gibi, Padişahın, yalnızca sadakatlerine güvendiği insanlar da yer almıştır. Sultan II. Abdülhamid, buradaki görevlilerin tümünü, devletin daha fazla ayakta kalabilmesi için kurduğu sistemin en tepe noktasında, sahip oldukları kabiliyetlere göre kullanmayı planlamış ve bunu başarmıştır. Aynı zamanda, ülke içinde ve dışında, bireysel ilişkilere ve ödüllendirme mantığına da dikkat etmiştir. Onun verdiği imtiyaz nişanları, madalyalar, hediyeler, İslami yönünü görünür kılmasıvb. gibi her şey, artık yıkılma işaretleri iyice belirginleşen Osmanlı'yı geleceğe taşıyacak olan 'Yıldız Sarayı Sistemi'ni sürekli kılabilmek arzusuna hizmet etmiştir. Böylece II. Abdülhamid, otuz üç yıla yakın bir süre, devleti ayakta tutabilmiştir. Ama sonunda, zorgeçen uzun yıllar boyunca ülkeyi yönetmenin yıpratıcılığı, artık Osmanlı Devleti'ni tarih sahnesinde görmek istemeyen kişi ve devletlerin her türlü hilesiyle birleştiğinde, Sultan için yolun sonu görünmüştür. Ve böylece devlet, cumhuriyetin kurulmasına kadar, türlü sıkıntılar içinde yoluna devam etmek zorunda kalmıştır.
Cizre ve Bohtan Emiri Bedirhan Bey (1802-1869)

Bedirhan Bey, şüphesiz ki son dönem bölge tarihi içerisinde en çok tartışılanşahsiyetlerden birisidir. Onu bu kadar ön plana çıkaran, bölgede elde ettiği gücü ve nüfuzu kadar aynı zamanda tarih içerisinde oynadığı roldür. Bu rol, onun şahsı ve kişiliği etrafında bir efsane oluşturarak ideolojik, fikri ve siyasal planda bir tarihsel altyapı oluşturmaktır. Bu nedenle Bedirhan Bey'in emirliği, devlet ile olan ilişkileri, konumu ve isyanı kendisine verilen bu tarihsel göreve uygun olarak yorumlanmıştır. Özellikle Bedirhan Bey'in Osmanlı Devleti'ne karşı gerçekleştirdiği isyan hareketi, Kürtçülük ideolojisine uygun olarak ilk defa Osmanlı Devleti'ne karşı bilinçli olaraktertiplenmiş milliyetçi bir başkaldırı ve isyan hareketi olarak sunulmuştur. Aynı zamanda onun döneminin, günümüze kadar uzanan bir takım sorunların başlangıç noktası olarak görülmesi önemlidir. Bu çalışmadaki amacımız, kendisine gerek Batılı emperyal güçler tarafından gerekse içerideki bölücü unsurlar tarafından önemli bir tarihi misyon yüklenmiş olanBedirhan Bey'in siyasi konumunu, idari durumunu, devlet ile olan ilişkilerini ve Osmanlı Devleti'nin bölgedeki sorunları çözmeye yönelik politikalarını, onunşahsında, ideolojik önyargılardan arınarak bilimsel ve metodolojik bir değerlendirmeetrafında ele almaktır.
1003 numaralı Fatsa Nüfus Defteri'nin transkripsiyon ve değerlendirmesi

Osmanlı Devleti'nde, modern olarak nitelendirilen ilk nüfus sayımı 1830- 1831 senesinde gerçekleştirilmiştir. Bu nüfus sayımının bir ürünü olarak ortaya çıkan nüfus defterleri, tarih araştırmalarında büyük bir öneme sahiptir. Bu defterler, ilgili olduğu dönemin demografik, ekonomik ve sosyolojik yapısı hakkında zengin bilgiler sunarlar. Bölgenin idari yapısı, yerleşim yerlerinin isimleri, şahısların isim ve lakap bilgileri, erkek nüfusun sayısı ve askerlik durumu, vergi mükellefleri, doğum ve ölüm tarihleri, nüfus hareketleri gibi birçok hususiyet söz konusu defterler sayesinde öğrenilebilmektedir. Bu bilgilerin yer aldığı 1003 numaralı Fatsa ve ona tabi Serkeş, Keşderesi ve Meydan kazalarının nüfus defteri de 1834 yılı kayıtlarından başlamak üzere işlem görmeye devam ettiği 1845 yılına kadarki istatistikleri içerir. Bu defterdeki Müslüman, gayrimüslim, göçebe ve misafir nüfus ile ilgili kayıtların transkripsiyonu yapılmıştır. Daha iyi yorumlanıp anlaşılması için de muhteviyat, tablo ve grafiklere dökülmüştür. Bunun sonucunda belirtilen tarihlerde Fatsa Kazası'nın nüfus ve sosyal yapısı hakkında daha sağlıklı bir değerlendirme yapma imkanı doğmuştur.
Fransa Ahkam Defteri, 1666-1687, inceleme-metin

Bu çalışmada, Osmanlı-Fransa ilişkilerinin 1666- 1687 yılları arasındaki 21 yıllık dönemini içeren sosyal, siyasi ve iktisadi konuları içeren hükümlerin transkripsiyonu ve değerlendirmesi yapılmıştır. 17. yüzyıldaki Osmanlı-Fransa ilişkileri belirlediğimiz tarih aralığında değerlendirilmeye çalışılmıştır. Defterde yer alan hükümler genel olarak ticari konularda yoğunlaşmış olup, tüccarların birbirleri ve yerel yöneticiler ile olan münasebetleri, gayrimüslimler arasındaki anlaşmazlıklar, gümrüklerde yaşanan sıkıntılar, iki devlet halkı arasındaki münasebetler, diplomatlarla ilgili hususlar, din adamları ve ibadet serbestliğine dayanan hükümlerden oluşmaktadır.
XIX. yüzyıl batı seyahatnamelerinde Van Sancağı

Van şehri, Osmanlı İmparatorluğu'nun taşradaki önemli merkezlerinden biriydi. XIX. yüzyılda Van şehrini birçok Batılı seyyah ziyaret etmiştir. Bu çalışma Van'ın şehir tarihine katkı sağlamak amacıyla XIX. yüzyıl Batı seyahatnamelerinden yararlanılarak hazırlanmıştır. Çalışmada seyahatnamelerin yanı sıra XIX. yüzyıl Van tarihi üzerine yapılmış araştırmalardan istifade edilmiştir. Bu çalışma beş bölümden meydana gelmektedir. Birinci bölümde Van'ın coğrafi yapısı anlatılmaktadır. İkinci bölümde Van'ın idari yapısı ele alınmıştır. Üçüncü bölümde Van'da sosyal ve kültürel yaşam anlatılmaktadır. Dördüncü bölümde Van'ın ekonomik yapısı yer almaktadır. Beşinci bölümde ise Van'ın tarihi yapılarından bahsedilmektedir. Neticede seyahatnamelerde yer alan bilgiler diğer araştırmalarla karşılaştırılarak çoğunlukla tutarlı sonuçlar elde edilmiştir.
XIX. yüzyılda Mengen Kazası'nın sosyo-ekonomik durumu

Bu çalışmada XIX. yüzyılda Mengen'in idari, sosyal ve ekonomik yapısı, T. C Cumhurbaşkanlığı Devlet Arşivlerine dayanarak incelenmiştir. İlk bölümde idari, ikinci bölümde sosyal, üçüncü bölümde ise ekonomik yapı ele alınmıştır. Arşiv belgelerinin pek çoğu kaza müdürleri hakkında şikayetler içermektedir. İlk Kastamonu salnamesinin yayınlandığı 1870 yılında Mengen'in Gerede kazasına bağlı bir nahiye haline geldiği görülmektedir. 1870'ten 1898 yılına kadar geçen 28 senede 11 farklı nahiye müdürü görev yapmıştır. Çalışmada kaza ve nahiye müdürlerinin dışında, incelenen kaynaklar doğrultusunda muhtarların ve diğer memurların listesine de yer verilmiştir. 1831 ve 1841 yılındaki nüfus sayımları karşılaştırıldığında Mengen'in nüfusu 4230'dan 4644'e çıkarak %9,79 oranında bir artış gözlemlenmiştir. Salnamelere göre 1870'te, %0,69 oranında azalma ile 4612'ye düşen nüfus, 1898 yılında %70, 49 oranında artarak 8147'ye yükselmiştir. 1831 tarihli nüfus defterleri, üzerinde işlem yapılmış defterler olup kişilerin ölüm tarihleri, üzerine not düşülmüştür. Defterde 1833 (H 1248) yılı dikkat çekmektedir. Bu yıl 0-14 yaş aralığında 150 çocuk hayatını kaybetmiştir ve bu sayı, 1831- 1840 yılları arasında kaydedilen, diğer yıllardaki toplam çocuk ölümü sayısının üzerindedir. Ekonomik yapıyı anlamak için kullandığımız arşiv kaynağı, çok detaylı bilgiler içeren temettuat defterleridir. Halkın gelir durumu, ödediği vergi, sahip olduğu hayvanlar, arazinin ne kadarını işlediği ve hangi ürünleri yetiştirdiği gibi pek çok bilgi bu defterlerden elde edilmiştir. Çalışmada Mengen'i Türkiye çapında meşhur kılan 'aşçılık' mesleği de ele alınmıştır. Mengenli aşçılar başta saray olmak üzere, Türkiye'de nam salması 1826 yılında Yeniçeri Ocağı'nın kaldırılması ile birlikte gerçekleşmiştir. Yeniçerilere destek veren ve saray mutfağında egemen olan Nevşehirli aşçılar, ocağın kaldırılmasıyla birlikte tasfiye edilmiş ve bu tarihten itibaren Nevşehirli aşçıların yerine Mengenli aşçılar geçmeye başlamıştır. 1845 yılında hanesi Mengen'de 249 aşçı bulunmakta ve bunların birkaçı dışında tamamı İstanbul'da çalışmaktadır.
XVIII. yüzyılda Osmanlı Devleti'nde görülen değişimlere sebep olan dış etkilerin araştırılması

Osmanlı Devleti, XVI. yüzyılın başlarında üç kıtaya sahip olup dünyada en güçlü ülke olduğu halde, XVII. yüzyılın başlarından itibaren büyük ölçüde değişiklikler yaşamıştır. XVI. yüzyılın sonlarından itibaren bir yandan Osmanlı iç bünyesinde nüfus artışı, mali bunalım, askeri teşkilatın bozuluşu, merkez ve taşra yönetiminin zayıflaması gibi değişimler yaşanmış diğer yandan da o dönemin dünya konjonktüründeki gelişen olumsuz şartlar, özellikle Avrupa'daki ekonomik ve siyasi gelişmelerin bir sonucu olarak ortaya çıkmıştır. Osmanlı Devleti, coğrafi konumu dolayısıyla Avrupa'nın gelişmelerinden diğer ülkelerden daha çok etkilenmiştir. Buna bağlı olarak bu çalışmada dış etkiler, özellikle Batı Avrupa'nın etkilerinden ötürü Osmanlı Devleti'nde görülen değişimler incelenmiştir. Bu çalışma üç açıdan yani siyasi, toplumsal ve ekonomik açılardan incelenmiştir. Öncelikle, siyasi gelişmelere gelindiğinde, Avrupa'da milli devletlerin kurulması sonucunda, devlet teşkilatında merkezileşme süreci başlayarak bir ücretli memurlar grubu ve merkezi hazine ortaya çıkmıştır. Üstelik, Avrupalıların teknik ve bilimin ilerlemesinden faydalanarak daimi ordu kurması, Osmanlı askeri teşkilatının değişmesini etkilemiştir. Ayrıca, Avrupa ülkeleriyle devam eden savaşlar, Osmanlı Devleti'nin maliyesini büyük sınıktıya 125 -sokmuş ve tımar sisteminin bozulmasına yol açmıştır. Böylece, zor duruma düşen Osmanlı Devleti, Avrupa devletlerine karşı yavaş yavaş üstünlüğünü kaybetmeye başlamış, sonunda kendi ülkesi içinde de otoritesi zayıflamıştır. Hatta, Avrupa ülkeleriyle ilişkisi sıklaşmca, XVIII. yüzyılda Osmanlı yönetici sınıflarından kalemiyye önem kazanmıştır. Bu siyasi gelişmelerle birlikte hem Avrupa hem de Osmanlı toplumunda bir takım hareketlilikler yaşanmıştır. Avrupa'da Fransız İhtilali'nin tesiriyle milliyetçilik fikrinin yayılması, Avrupa'yı bir bütünleşme sürecine götürmüştür. Yani, insanlar arasında bir vatandaş kavramı oluşup uluslaşmaya başlanmıştır. Buna karşı, XVIH. yüzyılda Osmanlı Devleti ise, sınıf ve mekan arasında değişimler yaşamıştır. Askeri-reayanın ayırımı belirsizleşmiş ve büyük şehirlere göç yaygın hale gelmiştir. Demek ki, Osmanlı Devleti'nde Avrupa'daki gibi bütünleşme olmasa bile toplumunda canlı hareketlilik görülmüştür. Ayrıca, Avrupa'ya büyük etki bırakmış olan Fransız İhtilali'nin etkisi Osmanlı Devleti'ndeki azınlıkları teşvik ederek onların Osmanlı Devleti'ne karşı ayaklanmalarına yol açmıştır. Son olarak ekonomik alandaki değişimlere bakıldığında, Avrupa'nın coğrafi keşfi ve sanayileşmesi gibi gelişmeler yaşaması, Osmanlı Devleti'ni olumsuz yönde edilmiştir. Avrupalılar Osmanlı Devleti'ni kendi çıkarlarına göre sömürmeye başlamıştır. Ancak, XVIII. yüzyılda Osmanlı Devleti'nde tarım, ticaret ve sanayi gibi ekonomik alanlarda bir canlılık görülmüştür. Kısacası, XVm. yüzyılda Osmanlı Devleti, dış etkilerden dolayı - 126 siyasi, toplumsal ve ekonomik alanda büyük değişiklikler yaşamıştır. Buna durgunluk ve gerileme süreci değil, bir takım gelişmelerin yaşandığı dinamik süreçtir denmesi doğru olur. 127 -
Ali Bey Seyahatnamesine göre XIX. yüzyılın başlarında Akdeniz ve çevresi

Tez çalışmamızın konusu 'Ali Bey Seyahatnamesi'ne Göre XIX. Yüzyıl Başlarında Akdeniz ve Çevresi'dir. Bu çalışma Giriş bölümü ve üç ana bölümden meydana gelmektedir. Seyahatnameler, amaçları doğrultusunda bilinmeyen yerleri ve bölgeleri keşfetmek, gittikleri yerlere ait sosyo-kültürel, ekonomik, yönetim şekilleri ve coğrafik bilgiler konusunda seyyahların edindikleri bilgi ve gözlemlere dayalı görüşlerini kayıt altına aldıkları dokümanlardır. Ali Bey'in Seyahatnamesi de bu hedef doğrultusunda hazırlanan bir çalışmadır. Domingo Badia y Leblich'in tezimize konu olan seyahatnamesi, 1803 1807 yılları arasında Fas, Mısır, Arabistan, Filistin, Kıbrıs, Suriye ve Türkiye'yi kapsayan bir seyahatnamedir. Bu seyahatname bilimsel ve sosyo-kültürel bir seyahat amacını içinde barındırsa da gerçekte İspanya Krallığı'na yeni kaynaklar yaratmak amacıyla Müslüman ülkelerde gözlem yapma amacını gütmektedir. Domingo Badia y Leblich, XIX. yüzyıl başlarında çıkmış olduğu seyahatte kendisini Ali Bey el-Abbasi takma ismiyle tanıtarak seyahatini gerçekleştirmiştir. Koyu bir Hıristiyan olmasına karşın seyahati esnasında Müslüman kimliğini kullanmıştır. Bu sayede seyahatinde kendisine kolaylık sağlamış ve en önemlisi Mekke'de Haremü'ş-şerif'te Kabe ziyaretinde bulunmuş, hatta Kabe'yi yıkama törenine katılmıştır. Ali Bey, seyahatnamesinde ziyaret ettiği şehirlerin coğrafi konumlarını, mimarilerini, insanların sosyo-kültürel durumlarını, ekonomisini, giyim kuşamlarını, yönetim biçimlerini, nüfuslarını, yeme-içme alışkanlıklarını ve adetlerini gözlemlemiştir. Onun bu seyahatnamesi 1816 yılında Londra'da 'Travels of Ali Bey'in Morocco, Tripoli, Cyprus, Egypt, Arabia, Syria and Turkey Between The Years 1803 and 1807' adıyla yayımlanmıştır.
The Bosnian frontier (1737-1739): A case study on Ömer Bosnavi̇'s work

Tezin muhtevası, 1736- 1739 Osmanlı-Rus-Avusturya savaşının genel hatlarıyla incelenmesi ve özellikle de Avusturya-Osmanlı savaşının önemli bir cephesi olan Bosna'nın ayrıntılı olarak açıklanmasıdır. Bosna cephesinin daha ayrıntılı anlaşılabilmesi için, birinci el kaynak olarak Novi'li Ömer'in 'Ahval-i Gazavat Der Diyar-ı Bosna' adlı eserinin transkripsiyonu yapılarak çalışmamıza eklenmiştir. Osmanlı İmparatorluğu 1730'lu yıllarda İran savaşlarıyla meşgulken, Avusturya ve Rusya İmparatorlukları 1726 yılındaki ittifak antlaşmalarıyla Osmanlılara karşı düşmanca tavırlar sergilemişlerdir. Kırım'ın Ruslar tarafından istilası, Osmanlıların da Rusya'ya 1736 yılında savaş ilan etmesine yol açmıştır. Avusturya ise savaş için hazırlıklarını tamamladıktan sonra 1737 yılında savaşa Rusya'nın yanında katılmıştır. Avusturyalılar ise savaşın başlangıcında, Niş kalesini işgal edip, Eflak, Vidin ve Bosna bölgelerine seferler düzenlemiştir. Ama Niş kalesinin Osmanlılar tarafından geri alınması, Vidin ve Eflak'daki başarısız seferler ve özellikle de Bosna'da Hildburghasuen'in Bosna Valisi Hekimoğlu Ali Paşa tarafından Banaluka savaşında yenilmesinden sonra savaşının gidişatı değişmiştir. Sadrazam İvaz Paşa tarafından Belgrad'ın kuşatılması ve Hekimoğlu'nun da kuşatmaya katılması sonucunda, Avusturya sulh yapmak zorunda kalmıştır.
Osmanlı-Venedik egemenliği'nde Balkanlar ve Dalmaçya kıyıları: Savaş, diplomasi ve sınır (1691 - 1721)

Bu tez, 1691 1721 yılları arasında Osmanlı Venedik ilişkilerinin Balkanlar ve özellikle Dalmaçya Kıyılarına yansıyan boyutu ile ilgilenmektedir. Bunu gerçekleştirirken her iki ülke ilişkilerinin savaş, diplomasi ve sınırları incelenmiştir. Belirli kavramların ve kullanılan kaynakların anlatıldığı giriş bölümünün ardından beş ayrı bölümde konu ayrıntılı olarak anlatılmıştır. Birinci bölümde 1691 yılından başlanılarak 1699 yılında imzalanan Karlofça Barışı'na kadar olan dönem anlatılmış ve bunu yaparken her iki ülke ilişkilerinde önemli bir şahsiyet olarak ortaya çıkan Luigi Ferdinando Marsigli'nin görüşleri incelenmiştir. Osmanlı Venedik sınırlarının derinlemesine anlatıldığı ikinci bölüme müteakip, Sultan II. Mustafa'nın sınırlardaki gölgesi olarak nitelendirdiğimiz Bosna Paşası Halil ve onun yaptırdığı Tahrir çalışması mercek altına alınmıştır. Dördüncü bölümde ise, Osmanlı Devleti ile Venedik Cumhuriyeti arasında yaşanan son savaş anlatılmış, hemen akabinde beşinci ve son bölümde ise, savaşın nihayete ermesinden sonra gerçekleştirilen sınır görüşmeleri derinlemesine incelenmiştir. Tezde Türkiye'nin yanı sıra İtalya'nın; Venedik, Bologna, Cenova, Napoli ve Padova kentlerindeki arşivlerinden elde edilen kaynaklardan faydalanma yoluna gidilmiştir.
Making of the Ottoman policemen (1876-1918)

Bu tez, Osmanlı polis teşkilatının Zabtiye Nezareti adı altında kurulmuş olduğu tarihten imparatorluğun nihayete erdiği zamana kadar geçen sürede (1876-1918) bu kurum mensupları olan polis memurlarının sosyal tarihine ışık tutmayı hedeflemektedir. Fransız düşünür Foucault'nun özne kurulumu ve modern iktidar kavramsallaştırmalarından yola çıkarak bu tezde son dönem Osmanlı polis kurumu, polis memurlarının zihniyet ve davranışlarını şekillendiren modern bir iktidar aygıtı olarak ele alınmaktadır. Bu bağlamda modern bir iktidar aygıtı olarak polis kurumu kurum içi eğitim ve disiplin faaliyetleri yoluyla polis memurlarının çeşitli beceri, bilgi birikimi, tavır ve niteliklere sahip birer özne olarak kurulmasını sağlamaktadır. Bu çalışmada Başbakanlık Osmanlı Arşivleri'nden elde edilmiş belgelerden, Osmanlı polis kurumu tarafından hizmet içi eğitim için 1911- 1918 yılları arasında yayınlanmış olan Polis Mecmuası ve Polis gazetelerinden ve polis okulu ders kitaplarından yararlanılmıştır. Osmanlı polisi konusunda şimdiye kadar yapılmış olan çalışmalar çoğunlukla polisin kurumsal tarihini yani idari yapıdaki dönüşümü polis nizamnameleri ve kurumsal yapılanmayı irdeleyerek ele almaktadır. Böylelikle de polis kurumunun temel aktör-leri olan polisleri, onların zihniyet ve davranış biçimlerini yani öznelli-klerini değerlendirmeden kurum yapısını tartışmaktadır. Bu çalışma ise modern Osmanlı polis kurumunu, bu kurumun baş aktörleri olan polis memurlarını merkeze alarak değerlendirmekte ve böylece polis literatüründe kenarda bırakılmış olan polis memurlarının sosyal tarihine ışık tutmayı hedeflemektedir.
Osmanlı devleti'nde Cizye Vergisi ve Tanzimat Dönemi uygulamalarından bir kesit: Kastamonu örneği

Osmanlı Devleti kendisinden önceki Türk-İslam Devletleri gibi Müslüman olmayan ehl-i zimmet olarak adlandırılan kişilerden cizye vergisini tahsil etmiştir. Bu vergiyi ödeyen kişi askerlikten muaf tutulmasının yanı sıra canı, malı ve namusu devlet güvencesi altına alınmıştır. Gayrimüslimlerin ödemiş olduğu cizye vergisi çeşitli gider kalemlerinin finanse edilmesinde kullanılmıştır. Çalışmamızda cizye vergisinin tarihsel sürecine baktıktan sonra, Osmanlı Devleti'nde cizye vergisinin tahsilatına ve yaşanan sorunlarla birlikte bu gelir kaleminin hangi harcama kalemlerine sarf edildiğini göstereceğiz. En son olarak mükelleflerin kayıt altına alındığı cizye defterlerinden Kastamonu'ya ait iki cizye defterini göstereceğiz.
Düvel-i Ecnebiye Defterlerinde Osmanlı Belçika münasebetleri (1254 h. ile 1325 h. tarihleri arasında 3/1 ve 4/2 nolu Ahkam Defterlerine göre)

Belçika krallığı 4 Ekim 1830'da bağımsızlığını ilan etti. Aralık 1830 yılında Londra kongresinde Belçika'nın bağımsızlığı kabul edildi. 1831 senesinde ise Belçika Meşruti krallığının sınırları belirlendi. Osmanlı İmparatorluğu ile Belçika Krallığı arasındaki münasebetler çok büyük ihtimalle İngiltere ile yapılan Balta Limanı anlaşmasının hemen öncesinde bina edilmiştir. Bu antlaşma için İngilterenin Hariciye Nazırı Palmarston ile Osmanlı İmparatorluğu Londra Sefiri Namık Paşa ve Belçika Kırallığı Murahhas Orta elçisi Van de Vih yetkilendirilmişlerdir. Sultan II Mahmud ve Belçika kıralı I Leopold adına Osmanlı İmparatorluğu adına Hariciye müsteşarı Mehmet Nuri Bey ile Belçika kırallığının Avusturya nezdinde Fevkalade Murahhas Orta elçisi ve Osmanlı İmparatorluğu nezdinde me'inuriyet-i mahsusa ile Murahhas Sefiri Baron Oslibvan Gras de Soved arasında on altı maddelik bir adlaşma imzalandı. Bu dosluk ve ticaret adlaşmasının hemen akabinde Belçika Devleti Osmanlı İmparatorluğu sınırlarında konsolosluklar kurmaya başlamıştır. Konsolosluklarla birlikde diğer unsurlar da beraberinde oluşmaya başlamıştır. Tercumanlık müessesesi, patente, izn-i sefineler ve özel izinler gibi. İncelediğimiz bu iki defterde mevcut bulunan çok kıymetli bilgiler çeşitli tablolar hazırlanarak sunumu yapılmıştır. Osmanlı Arşivlerinde bulunan( 1254 h. ile1327 h. tarihleri arasında 3/1 ve 4/2 Ahkam defterlerine göre) bu iki Belçika defterinden yola çıkılarak, Osmanlı-Belçika ticari münasebetleri ele alınmıştır.
The Orient Journey of Kaiser Wilhelm II (1898)

Bu tez, Alman İmparatoru II. Wilhelmin, Avrupa'da gergin bir zaman olan 1898 yılında Osmanlı İmparatorluğuna yaptığı seyahati incelemektedir. Avrupa güçlerialeyhine izledikleri politikalar nedeniyle, 19. Yüzyıl'ın sonlarında iki imparatorluk için de bir yalnızlaşma politikası görülmektedir. Osmanlı İmparatorluğu, Britanya'nın desteğini kaybetti ve Batının emperyalist güçleri için açık bir hedef haline geldi. Ayrıca, iç ve dış tehditlere karşı Avrupapolitikasındaki haklarını ve gücünü korumayı hedefliyordu. Almanİmparatorluğu, nüfuzunu ve güç alanını Doğuya genişletmek ve özellikle Fransa ve İngiltere gibi rakiplerini tehdit etmek istiyordu. Bu seyahat, iki imparatorluk için bir yakınlaşma politikasına yol açtı. Ayrıca, bu tezde iki imparatorluğunamaçları ve kazanımları analiz edilecektir. Bu seyahat bu bakış açısıyla analiz edilecektir. Araştırma, seyahatin kazanımlarına, Alman İmparatorluğu'nun ve Alman sermayesinin Osmanlı İmparatorluğu'na girmesine ışık tutmayı amaçlıyor. Bu seyahatteki tarihsel ve politik koşullar, Osmanlı İmparatorluğu ile Alman İmparatorluğu arasında yirmi yıl süren ittifakın ortaya çıkışını göstermektedir.