turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Yemen as an Ottoman frontier and attempt to build a native army: Asakir-i Hamidiye

Bu çalışma, 1880 ile 1882 yılları arasında Yemen valisi İsmail Hakkı Paşa'nın tarafından kurulan Asakir-i Hamidiye adlı yerel ordu deneyiminden yola çıkarak, Osmanlı İmparatorluğu'nun hudut bölgelerini ve buralarda yaşayan nüfusu kontrol altına alma çabalarını sorunsallaştırmaktadır. Bu tez Yemen'i hudut bölgelerine dair yapılan çalışmalar bağlamında değerlendiriyor ve Yemen'de Tanzimat döneminin finansal, askeri ve adli kurumlarından farklı kurumların tesisine neden olan dinamikleri incelemektedir. Bu çalışmada ortaya konulduğu üzere Osmanlı İmparatorluğu 19. yüzyıl boyunca dünyada süregiden emperyal çatışmaların pasif bir izleyicisi olmamış, aksine agresif önlemler ve emperyalist bir akıl ve stratejiyle bu çatışmalara müdahil olmuştur. Buradan hareketle 1869 yılında Süveş Kanalı'nın açılmasıyla birlikte, Kızıl Deniz Osmanlı yönetici elitleri tarafından da bir stratejik bölge olarak algılanmıştır. Bu sebeple Yemen'in dağlık bölgeleri ile San'a şehrini yeniden işgal eden Osmanlıların ardından da Yemen coğrafyası ve nüfusunu kontrol etmek için merkez bölgelerde uygulanan Tanzimat reformları ile çelişebilecek çeşitli yönetim stratejileri geliştirdiği bu çalışmada tartışılmaktadır. Bu çalışma aynı zamanda hudut bölgelerinde uygulanan farklı yönetim stratejilerinin kolonyal idare teknikleri ile benzerlikleri ve farklılıklarını, dönemin yönetici elitlerinin referanslarını göz önünde bulundurarak tartışmaktadır. Bir vaka çalışması olarak, Asakir-i Hamidiye adlı yerel ahaliden teşkil edilen ordu, ne amaçla kurulduğu ve kolonyal yerli ordular ile olan benzerlikleri ve farklılıkları diğer hudut bölgelerindeki yerel milis kuvvetleri ile karşılaştırılarak tartışılmaktadır. Asakir-i Hamidiye'ye dair olan tartışma Başbakanlık Osmanlı Arşivi'nde yapılan araştırmaya ve dönemim vilayet gazetesinin taranmasına dayanmaktadır.
370 - 389 - 404 numaralı Tarsus Şer'iyye sicillerinin transkripsiyon ve değerlendirilmesi

Bu çalışma H.1324-1325/M.1906- 1908 yılları arasını ihtiva eden 370 389 ve 404 Numaralı Tarsus şer'iyye Sicilleri nin incelenmesinden oluşmaktadır. 370 389 ve 404 Numaralı Tarsus şer'iyye Sicilleri Osmanlıca metninin günümüz Türkçesine çevrilmesinde metne sadık kalındı, kelimeler değiştirilmeksizin cümle kuruluşları aynı şekilde verildi. Ana metin basit transkribe tekniği ile okundu. Metinde geçen Farsça, Arapça, Türkçe sıfat ve tamlamalar bu dillerin gramer kurallarına göre yazıldı. Osmanlıca metinde geçen, ayın harfi: işareti, hemze harfi: işareti, uzun a: a harfi, uzun i: i harfi, uzun u: u harfi ile yazıldı. Sicillerde geçen 194 belgenin tamamının transkripsiyonu yapılarak değerlendirildi. Belgelerde yer alan hükümlerin özeti tablo halinde verildi. Çalışmamızın özet tablosu, defterhakkındaki bütün sorulara cevap verebilecek niteliktedir. Sicilde; veraset, vesayet, mihir, boşanma, tereke taksimleri gibi konular yer almaktadır. şer'iyye sicilleri kaydedildiği dönem hakkındaki en orijinal bilgileri içermektedir. Bu bilgiler ışığında dönemin sosyal, idari, hukuki, iktisadi ve kültürel yapısı hakkında bilgilere ulaşmak mümkündür. Bu amaç doğrultusunda sicilde bulunan yer isimleri, devlet görevlilerininisimleri, askeri görevlilerin isimleri birer birer tespit edildi. Yine sicilde geçen camii, medrese ve diğer dini yapıların birer birer tespiti yapıldı. Sicilde dönemin soysal yapısı hakkında bilgiler verildi. Dönemin giyim-kuşamı ve kullanılan eşyaların tespiti yapıldı. Yine dönemin iktisadi yapısı hakkında genel bilgiler verilip meslek grupları, çarşıları, dükkanları, esnaf grupları tespit edildi. Ayrıca dönemin eşya fiyatları ve hayvan fiyatlarına ulaşıldı.
91/9 numaralı Rusya Ahkam defterinin transkripsiyon ve incelenmesi (s. 1-119)

Ruslar, 16. Yüzyılın başlarında Altınordu hakimiyetinden çıkmışlardır. 1552 de Kazan ı, 1556 da Astrahan Hanlıklarını ve oranın bölge halklarını da kendi himayeleri altına alan Ruslar, 16. Yüzyılın ortalarından itibaren Karadeniz e yönelik faaliyetlere başlamışlardır. Bu yayılma süreci içerisinde Ruslar, birçok iç ve dış sorunlar da mücadele etmek zorunda kalmıştır. Lehistan meselesi nedeniyle yayılma faaliyetleri bir süre kesintiye uğramışsa da 17. Yüzyılda yeniden aktif bir hal almıştır. Ruslar izlemiş oldukları aktif politikayla Karadeniz e çıkmayı başarmışlardır. Bu süreç içerisinde Ruslar, Kırım Hanlığı ve Osmanlı Devletine karşı önemli mücadeleler vermiştir. Ruslar, 1711 Prut Savaşında ve 1735- 1739 Osmanlı-Rus-Avusturya savaşında Osmanlı ya karşı kaybetmiş olsa da sonraki yıllarda yapılan savaşlarda galip gelerek Osmanlıya rakip devlet halini almıştır. 1768- 1774 yıllarında yapılan Osmanlı-Rus savaşından sonra imzalanan Küçük Kaynarca Antlaşması ile Osmanlı ile Rusya devleti arasında ticarete dair hususlar, Rusya yı Karadeniz de söz sahibi yaparken, aynı zamanda da rekabetin ekonomik boyutunu da gözler önüne sermiştir. Rusya ele geçirdiği bölgelerde konumunu güçlendirmek için yürüttüğü politika sonucu Kırım ı da ilhak etme muvaffakıyeti elde etmiştir Osmanlı Devletinin Avrupa devletlerine 'imtiyaz-ı mahsusa' adı altında tanıdığı imtiyazlardan Rusya da yararlanma hakkı elde etmiştir. 1783 yılında iki devlet arasında imzalanan 81 maddelik ticaret antlaşmasıyla ticaretin hangi şartlarda gerçekleşeceği kararlaştırılmıştır.
Osmanlı Devleti'nde bir idari modernleşme kurumu olarak Meclis-i Ali Tanzimat: 1854-1861

Bu tezde, Tanzimat dönemi kurulan meclislerden biri olan Meclis-i Ali Tanzimat incelenmiştir. Çalışmamızın amacı, Meclis-i Ali Tanzimat'ın görev ve yetkileriyle bürokratik yapısı ve işleyişini ortaya koymaktır. Çalışmamızın kapsamı, Meclis-i Ali Tanzimat'ın görev aldığı 1854- 1861 yıllarını kapsamaktadır. Meclis-i Tanzimat bu süre içerisinde Osmanlı Devletinde yasama faaliyetlerinde önemli bir konumda bulunmuştur. Kanun tasarıları hazırlamanın yanında hükümeti denetleme yetkisi de vardır. Bu nedenle meclis Osmanlı Devlet Teşkilatında önemli bir konumdadır.
Türkiye'de devletçiliğe geçişin ekonomik ve politik temelleri

1923'te kurulan Türkiye Cumhuriyeti, Osmanlı İmparatorluğu' nd a 19. yüzyılın ortalarından itibaren yoğunlaşan batılılaşma çabalarının birikimi üzerine oturdu. Bu süreçte İmparatorluk çok milletli yapısından arındı ve Türk ve Müslüman kesimlerin asli unsurlarını oluşturduğu bir ulus-devlet yapısına büründü. Bu yapı batının kaydettiği gelişmeyi yenilikçi burjuva sınıfının varlığına bağlıyordu. Çeşitli sebeplerle bu türden bir sınıfın Osmanlı'da oluşmaması gerilemenin temel nedeni olarak görülüyordu. Genç Osmanlılardan başlayarak özellikle de İttihat ve Terakki'nin iktidar yıllarında bir Türk burjuvazisi 'yaratmak' başlıca kalkınma stratejisi olarak görülüyordu. Bu strateji azınlık tüccarların bıraktığı boşluğu doldurma amacında olan Türk mülk sahibi sınıflarının çıkarlarıyla da örtüşüyordu. Burjuvazi yaratma stratejisi tarihsel bir süreklilik temelinde Cumhuriyet'in 1920'li yıllardaki iktisat politikalarına da damgasını vurdu. Siyasal iktidar bu yıllarda, demiryolu yapımına ağırlık vererek ulusal bir iç pazarın oluşmasını sağlamanın yanında, sermayenin belli ellerde toplanmasını da gözetiyordu. Ancak bu kalkınma stratejisi iç pazarın sınırlılığı ve sermaye birikiminin yetersizliği tarafından ikili bir baskıya tabi tutuluyordu. 1929 krizi dış finansman olanağını ortadan kaldırarak yaşanan bu baskıyı daha da artırdı. Dolayısıyla devletçi politikalar 1929 Dünya krizi konjonktüründe iç ve dış etkenlerin öngörülen kalkınma stratejisini geçersiz kılmasının sonucunda devletin sermaye birikimini sürdürme işlevinin bir sonucu olarak ortaya çıktı. 156
Osmanlı İmparatorluğu ile Küba arasında köprü oluşturan olaylar

Coğrafya ve tarih açısından Osmanlı İmparatorluğu ile Küba birbirlerinden çok uzaklarda bulunmaktadır. Biri İspanya boyunduruğu altındayken öteki üç kıtaya varan toprakları hakimiyeti altında bulunduran güçlü bir imparatorluktu. Bu farklılıklara rağmen bu iki ülke arasında bağ kuran köprüler vardır. Bu tezin amacı bu köprüleri sunmaktır. Küba ile Osmanlı İmparatorluğu arasındaki köprüler konusunda ilk bağ kuran ünlü Türk denizcisi ve haritacısı Piri Reis'dir. Piri Reis 1528 yılında çizmiş olduğu haritada Küba Adası'nı göstermiştir. Onun çizdiği bu harita Türkiye tarihinde Küba topraklarını gösteren ilk haritadır. Öte yandan, XIX. yüzyılın sonlarında Osmanlı topraklarından Küba'ya bir göç akımı yaşanmıştır. Küba'ya yerleşen Osmanlı vatandaşlarının çoğu Arap kökenli insanlardır. Küba Milli kahramanı ve aynı zamanda şair olan Jose Marti (1853-1895) geniş kültüre sahip bir şahsiyetti, çeşitli alanlarda ürettiği eserlerinde Osmanlı İmparatorluğu'ndan bahsetmiştir. Jose Marti'nin Türkiye hakkındaki fikirlerini 1881 ile 1882 yılları arasında kaleme almış olduğu makalerinde ve gazete sütunlarında bulmak mümkündür. Başbakanlık Arşivlerinden elde edilen belgelerden Babı-Ali'nin 1872 yılından itibaren Küba'ya ilgi gösterdiği anlaşılmaktadır. Bu belgelerin sayısı aşağı yukarı 30 kadardır. Bu belgelerden Osmanlı İmparatorluğu'nun o sıralar Küba'da olup bitenlere büyük ilgi duyduğu anlaşılmaktadır. Küba, Osmanlı Devleti'nin o kadar ilgisini çekmiştir ki, 1898 yılında adaya gözlemci bir heyet dahi göndermiştir. Ortaya çıkan bu belgeler gösteriyor ki, 1902 yılında kurulmuş olan Küba Cumhuriyeti ile Babı-Ali arasında ikili ilişkiler başlamasına yönelik ilk adımlar atılmıştır.
15-18 yüzyıllar arasında Osmanlı Devleti'nde madenler ve madencilik

İstanbul'daki Başbakanlık Osmanlı Arşivinde yer alan ilk elden kaynaklara dayanan bu çalışma, oldukça ihmal edilen bir alan olan 15. ve 18. yüzyılda Osmanlı Devletinde madenler ve madencilik faaliyetlerini kapsamaktadır. Bununla birlikte, bu araştırma, Osmanlı Devletindeki madencilik bölgelerini ve madenlerde üretim metodlarını ortaya çıkarmayı amaçlamıştır. Osmanlılar fetih sonrası maden bölgelerinde, aralıksız bir şekilde üretimin sürdürülmesine izin veren politikalar uyarladılar. Bu şartlar altında, Osmanlılardan önce bu madenlerde çalışan uzman ve işçi kadrolarım istihdam etmiştir. Bunun gibi, madencilikte batı teknolojisinin girişini ve bilgi akışının sağlanmasını amaçlamıştır. Bazı Balkanlı tarihçiler tarafından ileri sürüldüğü gibi Osmanlıların, fetih sonrasında maden üretiminin gerilemesine neden olmadıklarını ispat etmektedir. Madenciliğe yönelik arşiv vesikaları, Osmanlı Devletinin İslam Hukukuna uygun olarak madencilerin statülerini belirlediğini, fakat, bu durumun maden ocaklarında büyük oranda gayr-i müslimlerin istihdam edilmelerini engellemediğini işaret etmektedir. Nitekim, Sidrekapsi madenlerini içeren detaylı bir kayıt defteri, madende çalışan işçilerin büyük çoğunluğunu gayr-i müslimlerin oluşturduğunu işaret etmektedir. Osmanlılar, madenleri birçok alanda, çoğunlukla da askeri alanda, özellikle top, gülle, mermi ve diğer silahların üretiminde kullanmışlardır. Osmanlıların kendi kendine yeterlilik politikası güttükleri, fakat, ortaya çıkarılan kayıtlardan 17. yüzyılın yarısından itibaren üretimin açık biçimde gerilediğini ve ihtiyaçların bazısını Avrupa'dan ihraç etmek zorunda kaldığını göstermektedir. Öte yandan, doğal nedenler, siyasi imkansızlıklar ve mali eksiklikler, bu dönemdeki madenciliğin çöküşünde başlıca faktörler olmuştur. Bunlara rağmen, Osmanlıların, 15. ve 16. yüzyıllarda batı maden teknolojisindeki yeni gelişmelerinden birçoğunu kullandıkları, fakat, ilerleyen dönemde maden teknolojisinin ve endüstrisinin çökerek başarısızlığa uğradığı öne sürülebilir. VI
14.-15. Yüzyıl erken dönem Osmanlı tarihinde bir saray şehri: Dimetoka

Osmanlı İmparatorluğu'nun kuruluş dönemi tarihini aydınlatmaya yönelik çalışmalar günümüzde devam etmektedir. Çalışmaların zorlayıcılığı erken döneme dair yazılı kaynakların yetersiz oluşuyla ilgilidir. Devletin 14 .-15. yüzyılına dair yapılan araştırmalar henüz tatmin edici bir seviyeye ulaşmamıştır. Özellikle kuruluşu aydınlatmaya dönük araştırmalarda merkeze Anadolu'nun yerleştirilmesi ve uzun yıllar Balkanlar'ın göz ardı edilmesiyle sürecin çözümlenmesi bir anlamda ötelenmiştir. Balkan coğrafyasında yapılan araştırmalar arttıkça Osmanlı devlet sisteminin anlaşılmasına dönük yeni bilgiler elde edilmeye başlanmıştır. Bu çalışmalar söz konusu yüzyıllara tarihlenen tahrir defterleri, vakfiyeler, mimari eserler ve özelikle de imaret-zaviyeler üzerinden yürütülmektedir. Bu çalışmada günümüzde Yunanistan sınırları içinde yer alan, Edirne'nin 40 km. güneyinde kalan Dimetoka şehri üzerinden bir okuma yapılacaktır. Osmanlı'nın kuruluşuna dönük tezlere değinildikten sonra Dimetoka özelinde 14 .-15. yüzyıl devlet yapılanmasına dair bilgiler bir araya getirilecektir. Şehrin topoğrafik yapısı, Meriç nehrine bağlı Kızıldeliçay'ın varlığı, iskana elverişli tarım arazilerine sahip olması Dimetoka'yı önemli kılmış, Bizans ve Osmanlı dönemlerinde bir süre başkent olarak kullanılmasına neden olmuştur. Saray şehri olan Dimetoka'nın Seyyid Ali Sultan'ın tekkesini kurduğu şehir olması ve beş önemli Bektaşi merkezinden birisine dönüşmesi tez olarak Dimetoka'yı tercih etmemde etkili olmuştur. Osmanlı devletinin saray şehirlerinden biri ve padişahın hassa toprağı olan Dimetoka'nın önemli bir Bektaşi merkezi olması nedeniyle I. Bayezıd'ın inşa ettirdiği Çelebi Sultan Mehmed Camisi ve Seyyid Ali Sultan tekkesi özelinde devletin kuruluş dinamiklerine dair bir çıkarım yapılmaya çalışılmıştır.
Balkan savaşlarında deniz cephesi (1912-1913)

20. yüzyılın başlarında Osmanlı İmparatorluğu'nun içinde bulunduğu durumu fırsat olarak gören Bulgaristan öncülüğünde Sırbistan, Yunanistan ve Karadağ bir araya gelerek Balkan İttifakı'nı kurmuş, Rusya da ittifakın perde arkasındaki destekçisi olmuştur. İttifakın hayata geçemeyeceğine inanan, bir yandan Trablusgarp Savaşı'nda İtalyanlar ile mücadele ederken, diğer yandan ülke içi siyasi bunalımlarla mücadele eden Osmanlı Devleti, Balkan Savaşı'na hazırlıksız yakalandı. Seferberliğini tamamlayamamış ordusuyla, uzun yıllar Haliç'te kapalı kalmaktan çürümüş, personel kalitesi tükenmiş donanmasıyla imparatorluğun Avrupa'da kalan son toprakları için savaşmak zorundaydı. Balkan Savaşı Karadağ'ın 8 Ekim 1912 tarihindeki saldırısıyla başladı. Ardından 18 Ekim'de Bulgaristan, 20 Ekim'de Sırbistan ile Yunanistan savaşa girdiler. Osmanlı orduları hem Batı, hem de Doğu cephesinde düşmanla ilk temaslarında dağılıp gitti. Yaşanılan bozgun o kadar büyüktü ki Bulgarlar bir ay içinde Çatalca önlerine ulaştılar. Ancak buranın son nokta olduğu bilinciyle savaşan Osmanlı ordusuna donanma da denizden destek olunca Bulgaristan'ın hayalleri Çatalca mevzilerinde eridi gitti. Çatalca'da orduyu destekleyen Osmanlı donanması o güne kadar Karadeniz'de kullanılmış ve eksikliklerinden duyulan çekince nedeniyle asli görevi olan Yunan donanmasıyla muharebeyi ertelemiştir. Düşmanı Çatalca önlerinde durdurduktan sonra kamuoyu baskısına da direnemeyen hükümetin emriyle Osmanlı donanması tüm eksikliklerine rağmen iki defa Ege Denizi'ne çıkmış ve Yunan donanması ile muharebe etmiştir. Ancak İmroz Muharebesi'nde ele geçen fırsatı kullanamamış, Mondros Muharebesi'nde ise yenilmiştir. Donanma adına olumlu sayılabilecek tek harekat Hamidiye kruvazörü tarafından icra edilen Akın Harekatı olmuştur. Bu harekat ileriki yıllarda başka donanmalara da örnek teşkil etmiştir.
Osmanlı ulemasının III. Selim ve II. Mahmud reformları karşısındaki tavrı

XVI. yüzyılın sonlarına kadar askeri ve iktisadi üstünlüğünü koruyan Osmanlı İmparatorluğu, XVII. yüzyılın başlarından itibaren bu üstünlüğü kaybetmeye başlamış, ciddi sosyal, iktisadi ve askeri problemlerle karşı karşıya gelmiştir. Osmanlı müesseselerinin birçoğu, gelişen Batı dünyasının ekonomik, teknolojik ve askeri gücü karşısında eski işlerliğini yitirmiştir. Osmanlı İmparatorluğu'nun içerisine düştüğü bu buhranı aşmak için bazı Osmanlı aydınları bir takım çözüm yollan önermişler, devlet adamları da bir takım tedbirler almaya çalışmışlardır. Ancak, XVII. yüzyılın sonlarına kadar alınmasına çalışılan bu tedbirler, daha çok geleneksel metodlarla bozulan kurumların ıslahına yönelik olmuştur. Bu arada XVIII. yüzyılın başlarından itibaren Osmanlıların diplomatik ilişkilerle Batı dünyasını tanımaya başlamaları, onlarda söz konusu kurumların ıslahı için Batılı yöntemlerin de kullanılabileceği fikrini uyandırmıştır. Böylece bu fikirlerin etkisiyle Türkiye'nin Batılılaşma veya çağdaşlaşma süreci başlamıştır. Lale Devri'nde başlayan bu Batılılaşma çabaları, XVIII. yüzyılın sonlarına kadar büyük ölçüde askeri ve teknolojik alanlarla sınırlı kalmış ve oldukça yavaş işlemiştir. 1789 yılında III. Selim'in tahta geçişinden itibaren yoğunluk kazanan Batılılaşma çabaları, askeri ve teknolojik alanlar dışına da taşarak sosyal hayatı etkilemeye başlamıştır. Sultan II. Mahmud'un 1826 yılında Yeniçeri Ocağı' m lağvetmesinden sonra da geleneksel Osmanlı müesseselerinin bazıları tasfiye edilerek yerine Batılı anlamda yeni müesseseler kurulmuştur. Adlan geçen her iki yenilikçi padişah da reformlarını uygulamaya çalışırken kendilerinden önceki reformistlerden daha fazla Batılı yöntemler tatbik etmişler ve Batılı uzmanlardan faydalanmışlardır. Ancak, bu yenileşme çabalan başından beri toplumun muhafazakar kesimleri tarafından tepkiyle karşılanmış ve bu kesimlerin muhalefeti sebebiyle zaman zaman kesintiye uğramıştır. Genellikle bu muhafazakar kesimlerin başında bir bütün olarak ulema sınıfının yer aldığına dair kısmen doğru, fakat eksik bir kanaat vardır. Konunun bu yönünü incelediğimiz çalışmadan elde ettiğimiz sonuca göre, söz konusu reformlar karşısında ulema sınıfı da devletin diğer idareci sınıfları olan 'kalemiyye' ve 'seyfiyye' mensuplarından farklı bir tutum sergilememişlerdir. Ulema sınıfının bir kesimi reformları destekler, hatta bizzat icrasında yer alırken, diğer kesimi reformlara şiddetle muhalefet etmiştir. Onların reformları destekleme veya yerine göre karşı çıkış sebeplerinin başmda içerisinde bulundukları sosyal ve ekonomik konumları gelmiştir. Üst kademedeki ulema aristokrasisi, III. Selim ve II. Mahmud'u reform çabalarında genellikle desteklerken, ilmiye sınıfının alt tabakalarında yer alanlar bu reformlara karşı çıkmışlardır. Yenileşmeye karşı çıkış sebeplerinin en başında gösterilmek istenen dini taassub meselesi ise, ilk ve temel sebep değil, bu sebepler içerisinde en sonda yer alan tali sebeplerden biri olmuştur.
Transformation of the Ottoman built environment in the nineteenth century in Anatolia: The case of Tokat

Bu çalışmada on dokuzuncu yüzyılda Anadolu'da bir Osmanlı kentinin fiziksel yapısı incelemektedir. İmparatorluğun modernleşme ve merkezileşme sürecinde yeni yapıların inşası ve var olan yapı tiplerinin dönüşümü anlatılmaya çalışılmaktadır. Kent yaşantısının mekanları Sıradan insanın günlük olarak kullandığı kamusal ve özel mekanları ve bu mekanların dönüşümü çalışmanın ana çerçevesini oluşturmaktadır. Çalışma alanı olarak, bugün hala Osmanlı ve öncesindeki dönemlere ait yapıların korunmuş olduğu tipik bir Anadolu kenti örneği olan Tokat şehri seçilmiştir. Kamusal yapıların ve konut mimarlığının oluşturduğu mekanları inceleyen bu çalışma, gündelik yaşam deneyimlerinin bu dönüşümde önemli rol oynadığını ve bu deneyimlerin dönemin sosyal ve ekonomik yapısını dikkate alarak değerlendirilebileceğini vurgulamaktadır.
For queen and sultan: Anglo-Ottoman advisors, soldiers, mercenaries and imperial agents in war and state (1853-1878)

Kırım Savaşı (1853-1856) Fransa ve İngiltere'nin imparatorluk vizyonlarını yerine getirmek ve Avrupa'daki güç dengesini korumak için Osmanlı İmparatorluğu'na asker göndermelerini sağladı. Bu çalışma, Doğuya bakarak Kırım Savaşı sırasında Batı müdahalesini yeniden değerlendirmeyi ve İngiltere'den değil Hindistan'dan Osmanlı İmparatorluğu'na gelen İngiliz subayların rolünü incelemeyi amaçlıyor. Bu çalışma hem Osmanlı hem de Anglo-Hint subayları ve askerleri tarafından kurulan ve görevlendirilen 'Anglo-Türk Kontenjan Askerleri' ve 'Beatson's Horse' u araştırıyor. Rus-Osmanlı Savaşı'nda (1877-1878) İngiltere resmen Osmanlı'nın yardımına gelmedi, ancak pek çok İngiliz subayı resmi ve gayri resmi pozisyonlarda Osmanlı ordusuyla birlikte çalıştı. Bu çalışma, 'Anglo-Osmanlı' subayları tarafından yazılan kaynakları kullanarak hem Osmanlı'nın Hıristiyan asker algısını hem de Anglo-Hint'in 'sömürgeci bilgisi' uygulamasını Osmanlı askerlerine ve yetkililere göre incelemektedir. Çalışma bir imparatorluk söylemi ortaya koymaktadır ve bahsi geçen 'emperyal' subaylar tarafından Osmanlı ve İngiliz İmparatorlukları'nda oynanan role bakacak ve bu subayların Osmanlı İmparatorluğu'nda 19. yüzyılda hizmet ettikleri eşsiz ve tamamen modern konumunu inceleyecektir. Bu nedenle, bu çalışma Anglo-Osmanlı subaylarının, yazılarının ve imparatorluklarının kariyerlerini dört tema ile inceleyecektir: İmparatorluk Hizmeti, İmparatorluk Söylemi, İmparatorluk Şiddeti ve İmparatorluk Hırsı.
19. yüzyılda Osmanlı İmparatorluğu'nda sanayileşmenin saray için üretilen kumaşlara etkileri

Osmanlı İmparatorluğu, 19. yüzyıla kadar ekonomik ve toplumsal olayların birbiri ardına gerçekleştiği Avrupa'daki gelişmelerden uzak, kendi geleneksel kalıpları içerisinde varlığını sürdürmüştür. Avrupa'da 18. yüzyılda ortaya çıkan sanayi devrimi, 19. Yüzyıla gelindiğinde bütün geleneksel üretim alanları üzerinde önemli etkiler yaratmış, fabrika üretimleri dünya'ya hızla yayılmaya başlamıştır. Bu dönemde Osmanlı toprakları kısa sürede birçok Avrupalı imalatçı için önemli pazar haline gelirken, Avrupa'nın mamul eşyaları, git gide artan biçimde geleneksel Osmanlı ürünlerinin yerini almıştır. Değişen toplumsal yapı ve yaşam tarzı, Avrupa ülkeleriyle artan ticari ilişkiler ülkede ithalat ve ihracatı da arttırmıştır. Buradan yola çıkarak 19. yüzyılda yaşanan sanayileşme hareketleriyle ortaya çıkan bu etkilenmeler, Osmanlı'nın kumaş üretim alanında ele alınmıştır. Avrupa'nın Osmanlı kumaş üretimdeki olumlu ve olumsuz etkileri bu tez kapsamında saray kumaşları ile sınırlandırılmıştır. Yapılan araştırma ve incelemeler sonucunda, 19. yüzyılda üretilmiş olan Osmanlı saray kumaşlarının kompozisyon şemalarında ilk olarak bir motifin tekrar düzenlemeleri dikkati çekmiş, özellikle bitkisel ve madalyon motiflerinin daha yoğun kullanıldığı tespit edilmiştir. Aynı dönemde Osmanlı'nın klasik desen ve kompozisyon şemaları kullanılarak üretilen saray kumaşlarının üretimi sürerken, Avrupa etkisi ile barok ve rokoko tarzı desenlerin kullanıldığı kumaşların da üretildiği görülmüştür. Tezde Topkapı Sarayı Müzesi ve Hereke Fabrikası arşivlerinde bulunan bazı örnek kumaşlar detaylı olarak ele alınıp incelenmiş, özellikleri hakkında ayrıntılı bilgi verilmiştir.
18 numaralı Mühimme Zeyli Defteri (h.1013-1015/m.1604-1607) (vr.1-130)

Osmanlı Devleti'nin en önemli kaynaklarından olan mühimme defterleri Divan-ı Hümayun'da alınan kararları ihtiva etmekte ve siyasi, sosyal, ekonomik, kültürel pek çok alanla ilgili birinci elden kaynak olma özelliği taşımaktadır. Bu yönüyle de pek çok araştırmacıyı kendisine çekmektedir. Bu çalışmada, 260 varaktan oluşmuş olan 18 numaralı mühimme zeyli defterinin 1-130 varakları arası incelenmiştir. Latin harfleriyle yapılan çevirinin ardından çalışmanın sonuna araştırmacılara kolaylık sağlaması amacıyla orijinal metnin resimleri eklenmiştir. Defter H.1013-1015/M.1604- 1607 yılları arasını kapsamaktadır. Avusturya-İran savaşlarının devam ettiği, celali isyanlarının ve bireysel eşkiyalık faaliyetlerinin had safhaya ulaştığı bu dönem I. Ahmed dönemine tekabül etmektedir. Babası III. Mehmed'in ölümü üzerine çocuk denebilecek yaşta tahta çıkan I. Ahmed'in olaylara vakıf oluşu ve çözümü için verdiği emirler dikkate şayandır. Ticari faaliyetler, devletlerarası ilişkiler, İstanbul'un et ve zahire sıkıntısı yaşamaması için alınan tedbirler, celali eşkiyalarıyla yapılan mücadeleler ve eşkiyalık faaliyetlerinden dolayı vatanını terk eden halkın geri dönmesi için gösterilen gayret, bu defterde yer alan önemli konulardan bazılarıdır. Osmanlı Devleti'nde, en üst karar merci' diyebileceğimiz Divan-ı Hümayun'da görüşülüp ilgililere gönderilen belgelerin yazıldığı bu defterlerden bir tanesi daha, gün yüzüne çıkarılarak araştırmacıların hizmetine sunulmuştur. Bu çalışma, Osmanlı Devleti'nin XVII. yy siyasi, sosyal, ekonomik ve kültürel yapısı ile ilgili, özellikle de celali isyanları ve alınan tedbirler konusunda araştırmacılara büyük katkı sağlayacaktır.