turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
1989' dan 2009 yılına Kürt sorununa ilişkin kamuoyuna sunulan rapor ve açılımların çokkültürlülük literatürü kapsamında değerlendirilmesi

Bu çalışmada; 'Kürt Sorunu'nun, Türkiye'nin modernleştirilmesi sürecinde benimsenen jakoben vatandaşlık anlayışı ve radikal reform süreci ile bağlantılı olduğu ortaya koyulmaya çalışılmıştır. Kendine özgü tarafları olsa da, Türkiye'nin modernleştirilmesi sürecinin Batı dünyasındaki felsefi ve siyasi düşünceler doğrultusunda şekillenmesi, 'Kürt Sorunu'nun ele alınmasında Batılı demokrasilerdeki vatandaşlık anlayışının gelişiminin incelenmesini gerektirmektedir. Bu amaçla, Batı demokrasilerinde benimsenen jakoben vatandaşlık anlayışı, klasik liberal vatandaşlık anlayışı ve son olarak çok kültürlü vatandaşlık anlayışı ele alınmıştır. Etnokültürel problemlerin çözümünde, jakoben vatandaşlık anlayışı ve klasik liberal anlayışın yetersizliği ortaya koyulurken, adil ve hakkaniyetli çözüm noktasında, farklılıkların eşit değerde tanınıp saygı göreceği çok kültürlü vatandaşlılığın iyi bir alternatif oluşturabileceğine dair argümanlar incelenmiştir. Çokkültürlü vatandaşlık ve grup hakları bağlamında, 1989 sonrasında 'Kürt Sorunu'nun çözümü için siyasi partiler ve sivil toplum örgütleri tarafından kamuoyuna sunulan raporlar incelenmiştir. Gerek raporlarda gerekse çokkültürlülük savunucularının söylemlerinde ortaya konulduğu gibi, ulus-devletin homojen ulusal kimlik öngören ortak vatandaşlık anlayışı, günümüzde toplumsal birliği sağlamaktan uzaktır. Toplumsal birlik, soyut bir ortak vatandaşlık anlayışından ziyade ortak din ve kültürel değerlerin paylaşımı ile kültürel kimlik haklarının tanınıp saygı göreceği bir sosyopolitik yapı içerisinde sağlanabilir. Fakat, çokkültürlülük savunucularının ortaya koyduğu gibi, azınlıktaki grupların liberal ilkeleri benimsememesi durumunda özyönetim haklarının tanınması söz konusu olamaz. Bu kapsamda, tüm muhaliflerini şiddet yoluyla baskı altına alan P. K. K. çizgisindeki Kürt siyasi hareketinin özerklik taleplerinin kabul edilemeyeceği, grup haklarının tanınmasını savunan çokkültürcü düşünürler tarafından da ortaya konulmuştur. Özet olarak, bu çalışmada; Batının azınlık problemleriyle mücadeledeki tecrübeleri, çokkültürlülük savunucularının bu tecrübeler ışığında azınlık problemlerine yönelik çözüm önerileri ve 1990'dan itibaren siyasi partiler ve sivil toplum örgütlerinin 'Kürt Sorunu'na ilişkin çözüm önerilerini içeren raporları, 'Kürt Sorunu'nun çözümüne katkı amacıyla incelenmiştir.
Arap Baharı sonrası Türkiye-Suriye krizinde Türk medyasının tavrı

Uluslararası ilişkilerde devletlerin dış politika kararlarında kamuoyu desteğini almaları önemlidir. İktidarlar, dış politika kararlarında kamuoyunun desteğini alabilmek adına sık sık propaganda yoluna başvururlar. Propagandanın temel aracı ise medyadır. Medya için geniş kitleleri etkileyen dış politika haberlerinde, milliyetçilikten bağımsız, tarafsız yayıncılık yapması oldukça güçtür. Haber medyası dış politika haberlerinde iktidarın söylemlerini ön planda tutmaktadır. Araştırmamızda dış politika krizlerine örnek olarak verilen Türkiye ve Suriye arasında yaşanan uçak ve helikopter olayları 2012 tiraj sayılarına göre ilk on gazetenin birinci sayfalarında içerik analizi yöntemi ile incelenmiştir. Elde edilen veriler ışığında medya, Türk jetinin Suriye tarafından düşürülme olayını sonuçlar üzerinden değerlendirerek 'mağdur ama güçlü Türkiye' mesajını kamuoyuna iletmiştir. Türkiye tarafından düşürülen Suriye helikopter krizinde ise medya olayın sebeplerini ön plana çıkararak 'mağdur, intikamını alan Türkiye' profili çizmiştir. Bu mesajlarla Türkiye'nin Suriye sorununda kamuoyunun daha sert politikalar izlenmesine razı edilmesinde medyanın etkisi olduğu gözlemlenmiştir.
Information sharing in mixed oligapolies

Hem kamu hem de özel firmaları içeren karma oligopoller gelişmiş ve gelişmekte olan ülkelerde yaygındır. Birçok sektörde devlete ait kamu firmaları ve özel firmalar birbirlerine karşı rekabet eder. Karma oligopollerde, kamu firmaları hem kendi karını hem de sosyal refahı dikkate aldığı için sadece özel işletmeleri içeren oligopollerden farklıdır. Diğer bir taraftan, karma oligopollerle ilgili tartışmanın merkezinde rekabet halindeki firmaların belirsiz ortamlardaki stratejik davranışları vardır. Bu çalışmada, kamu ve özel sektör firmaları içeren karma oligopollerde maliyet belirsizliği karşısında bilgi üretme ve paylaşma durumlarında denge sonuçlarını analiz etmeyi amaçlamaktayız. Kamu ve özel sektörün, bilgi paylaşımında teşvikler olup olmadığı, saf stratejilerde denge sonuçlarının ortaya çıkıp çıkmadığı ve sosyal refahın firmaların bilgi paylaşım kararlarından nasıl etkilendiği cevaplamaya çalışılmıştır.
2000'li yıllarda muhalefet partisi olarak CHP

Siyasi söylem ve politikalarda dönüşüm gösteren CHP'nin muhalefet partisi olarak 2002 ile 2015 yılları arasındaki dönemde muhalefet etme tarzı bu çalışmada araştırılmış ve bu araştırmada ülke gündeminde önemli görülen olaylar incelenmiştir. Tez üç bölüme ayrılmıştır. Birinci bölümde; siyaset, siyasi iktidar, siyasi muhalefet ve siyasi partiler kavramsal ve tarihsel olarak incelenmiştir. İkinci bölümde 1950 yılındaki seçimler sonrasında muhalefet partisi konumuna düşen Cumhuriyet Halk Partisi'nin 1950- 2002 yılları arasında faaliyetleri, politikaları, yaşadığı dönüşümleri ve iktidara karşı muhalefet etme tarzı incelenmiştir. Üçüncü bölümde 2002- 2015 yılları arasında hem Deniz Baykal hem de Kemal Kılıçdaroğlu döneminde ülke gündemini etkileyen belirli olaylar çerçevesinde partinin muhalefeti incelenmiştir. CHP 2000'li yıllarda parti içindeki kurultaylarla beraber tüzük değiştirilirken lider değişimi ile beraber söylem değişikliği olmuştur. Tüm bu değişimler CHP'nin 'Yeni CHP' sloganıyla siyaset sahnesinde yer almasını sağlamıştır. CHP her zaman siyaset sahnesinde önemli bir konumda olmuştur. 2010 yılında lider değişikliğinden itibaren muhalefet olarak söylem ve politikalarında değişikliğe giden parti zaman zaman iktidarı yıpratsa da muhalefet olarak zayıf kalmıştır. Bu zayıf kalmanın temel sebebi kurucu ideolojinin gerekleri ile yeni düzenin talepleri arasında sıkışıp kalma durumu olmuştur.
CHP'nin Kemalizm algısı ve sosyal demokrasi: Eleştirel bir analiz

Tezin amacı, CHP'nin Kemalizm algısı ve sosyal demokrasi arasındaki yapısall çelişkileri eleştirel ve analitik bir perspektifle açığa çıkarmaktır. Kemalizm, geleneksel değer ve kurumlara olduğu kadar, sosyal demokrat ve liberal kavram ve kurumlara karşı oluşturulmuş bir ideolojidir. Sosyal demokrasinin temel kavramları, eşitlik, özgürlük, adalet ve dayanışma iken, Kemalizmin merkezi kavramları güçlü devlet ve güçlü ulustur. Bundan dolayı, Kemalizm ve sosyal demokrasi arasında yapısall çelişkiler vardır. Siyasal ideolojiler için en önemli kavramlar devlet, toplum ve bireydir. Sosyal demokrasinin özneleri toplum ve işçi sınıfı iken Kemalizmin öznesi ulustur. Kemalistler için toplum elitler tarafından dönüştürülmesi zorunlu bir nesnedir. Post-modern teorinin beslediği farklılık ve kimlik merkezli siyaset ile küreselleşme sürecinin sebebiyet verdiği ulus-devletin aşınması gibi olgular sosyal demokrasi tarafından benimsenince, bütün ilkelerini milliyetçilik ve ulus-devlet merkezli kuran Kemalizm ile sosyal demokrasi arasındaki çelişkiler daha fazla açığa çıkmıştır. Diğer bir ifade ile küreselleşme süreci Kemalizm ve sosyal demokrasi arasındaki yapısall çelişkilerin görünür kılınmasına sebebiyet vermektedir. Tez, bu çelişkileri eşitlik, özgürlük, adalet, yurttaşlık, laiklik ve milliyetçilik kavramları çerçevesinde çözümlemektedir. Dört bölümden oluşan tezin ilk bölümünde, Kemalizm ve sosyal demokrasinin diğer siyasal ideolojiler karşısındaki konumunu anlamak için siyasal ideolojiler üzerine kuramsal bir değerlendirme yapılmaktadır. İkinci bölümde sosyal demokrasinin temel kavramları ele alınmaktadır. Üçüncü bölümde, tek parti döneminde Kemalizm ve Kemalizmin ilkelerine, Kemalizmde devlet-toplum ve birey ilişkilerine değinilmektedir. Dördüncü bölümde ise, CHP'nin Kemalizm algısı ve sosyal demokrasi arasındaki gerilimler çözümlenmektedir.
Bülent Ecevit: Continuity and change in his political views

1960'larda Orta'nın Solu ve 1970'lerde Demokratik Sol adı altmda Türkiye'yi sosyal demokrasiyle tanıştıran Bülent Ecevit Türk siyasi hayatmda yeni bir dönem başlatmıştır. Siyasi söylemlerinin içeriği ve bu uzun süreçte söylemlerinin değişip değişmediği önemli bir tartışma konusu olmuştur. Ecevit'in politikalarının seneler içindeki evrimi bu tezin başlıca odak noktasıdır. Politikalarının evrimini anlatmak amacıyla Ecevit'in 1960'lardan 2000'lere uzanan dönemdeki sosyo-ekonomik, demokrasi, ordu, milliyetçilik, ve din konularındaki söylemlerini ve eylemlerini inceledim ve karşılaştırdım. Bu çalışmada aynı zamanda Ecevit'in halkçı politikaları ve her alanda demokrasinin üstünlüğü anlayışı, barışçı ancak milliyetçi dış politikası, etnik ve din konularına insancıl ve saygılı yaklaşımıyla özgün bir sol eğilimli politikacı profili çizdiğini özellikle belirttim. Demokratik sol politika güden bir politikacı olarak, 1990'lardan itibaren pazar ekonomisine uyum sağlaması, Türk siyasi hayatında tartışılan başlıca konulardan biridir. Bu bağlamda, sosyo-ekonomik konulardaki yeni tutumu, toplumsal uzlaşma söylemi, 1999'da iktidara geldikten sonra özel sektöre yaklaşımı, gerçekleştirdiği sosyal güvenlik reformları ve kendi projesi olan Köy-Kent'in hayata geçirilmesi, yabancı yatırıma, uluslararası finans kuruluşlarına ve Avrupa Birliği'ne karşı tutumu bu çalışmada bahsedilen konulardan bazılarıdır. Ecevit'in demokrasi, ordu, milliyetçilik, ve din hakkındaki söylemleri pek önemli bir değişikliğe uğramamıştır, ancak uzun senelerin deneyimi bu konulardaki politikalarına önemli katkıda bulunmuştur. Bahsedilen konularda, deneyimin Ecevit'in temel fikirlerini nasıl etkilediği analiz edilmiştir. Sonuç olarak, Ecevit'in ideolojik içerikli söylemleri her zaman pragmatism içermiştir. Ecevit'in siyasi söylemlerinde radikal bir değişimden çok ilkeli pragmatism sergilediğine kuvvetle inanıyorum ve bunun da uzun süreli siyasi hayatının önemli bir nedeni olduğunu düşünüyorum. vı
Türkiye'de çok partili sisteme geçişte rol oynayan iç ve dış etkenler

Bugün yurt yönetiminde görev alan ya da almaya hazırlanan genç nesiller Türkiye'nin çok partili hayata geçiş nedenlerini çok iyi bilmiyorlar. İşte bu nedenle bu çalışmada, Türkiye'nin çok partili sisteme geçişinde rol oynayan iç ve dış etkenler araştırılmıştır. 1945 yılının değişen koşullar içerisinde tüm dünyada olduğu gibi Türkiye'de de yeni bir dönemin başladığı söylenebilir. Tek Parti konumunda bulunan CHP'nin karşısında siyasal partilerin kurulması, çok partili siyasal düzene, savaşın bittiği günlerde alelacele geçişmiş olması, iktidar partisinin bu süreci desteklemesi ve bu süreçteki dış etkenler nelerdir? Benzer sorulara çeşitli yazarların kitaplarından yararlanarak cevap vermeye çalışılmıştır. İşte, 'Türkiye'nin Tek Partili Hayattan Çok Partili Hayata Geçişinde İç ve Dış Etkenler' adlı çalışmam bu döneme ait merakımı biraz da olsa giderebilmek için yapılmıştır. Bu çalışma ile Türkiye'nin tek partili sistemden çok partili sisteme geçiş sürecinde rol oynayan iç ve dış etkenleri incelenmiştir.
Anavatan Partisi hükümeti döneminde devlet ve kapitalistler arasındaki ilişkiler

Bu çalışmada, devlet ve kapitalist sınıflar arasındaki ilişkiler devlet özerkliği sorunsalı özelinde incelenmektedir. Bu bağlamda çalışma, 1980'li yıllardaki ANAP hükümeti ve kapitalistler arasındaki ilişkilerin nitelikleriyle sınırlı tutulmuştur. Çalışma, devletin kapitalist sınıflar karşısındaki özerkliği sorunsalı üzerinde şekillenmiştir. Çalışmada öncelikle devlet özerkliği sorunsalına yönelik kuramsal analizler irdelenmiştir. Devlet ve kapitalist sınıflar arasındaki ilişkileri 'dışsallık ilişkisi' çerçevesinde analiz etmeye çalışan devlet-merkezli perspektife karşı bu çalışma, alternatif bir yaklaşıma dayanmaktadır. Alternatif yaklaşımda, devlet ve kapitalistler arasındaki ilişkiler sınıfsal aktörlerin pratikleri üzerinden analiz edilir. Böyle bir analizde, sınıfsal aktörlerin pratikte birbirleriyle kurdukları sınıfsal güç ilişkileri çelişkisiz ve doğrudan bir belirlenim ilişkisi kurulmadan yapılır. Bu çerçevede çalışma, Türkiye'de 1983- 1989 yılları arasında ANAP hükümeti döneminde devlet özerkliği sorunsalı üzerinden devlet ve kapitalist sınıflar arasındaki ilişkilerin niteliğine yönelik analizlere bir katkı sunma çabasıyla hazırlanmıştır. Çalışmada, neoliberal kapitalist gelişmenin yaşandığı ANAP hükümeti döneminde sınıfsal güç ilişkileri, hem kapitalist sınıflar içi mücadele ile hem de devlet ve kapitalist sınıflar arasındaki mücadele üzerinden açıklanmıştır. Bu ilişkilerin nitelikleri açıklanmaya çalışılırken, kapitalist sınıfların döneme ilişkin kendi kaynaklarında yayınladıkları raporlardan ve dönemin gazete haberlerinden yararlanılmıştır.
Kırgızistan'ın ulusal lideri İshak Razzakov'un siyasi düşünceleri ve uygulamaları (1945-1961)

Kırgızistan'ın önde gelen lideri İshak Razzakov'un düşünce ve siyasi faaliyetlerinin incelenmesi, büyük önem taşımaktadır. O'nun adı yıllardır Kırgız Halkının tarihi hafızasından silinmeye çalışılmıştır. İshak Razzakov Kırgızistan'da Sovyetler Dönemindeki en önde gelen siyasi lideridir. Razzakov Kırgızistan SSC Komunist Partisi Birinci Sekreterliğine seçilen ilk Kırgızdır. Birinci Sekreterlik görevi günümüzde cumhurbaşkanlık anlamına gelmektedir. İshak Razzakov ülke liderliğinde bulunduğu dönemde Kırgız Halkı'nın milli kimliğini ve kültürünü yaşatma konusunda önemli çalışmaları yürütmüştür. Bu tez çalışmasında 1950- 1961 yılları arasında Kırgızistan'ı yöneten, Kırgızistan SSC Komünist Partisi Birinci Sekreteri İshak Razzakov'un Siyasi Düşünceleri ve Uygulamaları ele alınmıştır. Tez çalışmasında XX. yüzyıldaki Kırgızistan'ın seçkin bir devlet adamı, halk kahramanı ve ulusal bir lider olarak tanınan İshak Razzakov'un sosyo-politik görüşleri, cumhuriyetin ekonomisi ve kültürünün gelişimine yaptığı katkıları, SSCB'nin yönetim altında olmasına rağmen özerk, milli siyaset yürütmeye yönelen çabaları değerlendirilmeye ve analiz edilmeye çalışılmıştır. Türkiye'de İshak Razzakov ile ilgili herhangi bir tez çalışması bulunmamaktadır ve bu tez çalışmasının Türk Halkının Razzakov'u tanıması için bir bilgi kaynağı olması umulmaktadır.
Türkiye Cumhuriyeti'nde milli ekonomiye geçiş çabaları: İş Bankası örneği

Milli iktisat fikri, İttihat ve Terakki tarafından geliştirilmiş ve bu kapsamda 1. Dünya Savaşı sırasında önemli uygulamalara yer verilmiştir. Cumhuriyet'in kuruluşu ile birlikte Lozan antlaşmasının iktisadi hükümleri çerçevesinde, İzmir İktisat Kongresi'nde öngörülen temel esaslar doğrultusunda milli iktisat uygulamaları sürdürülmüştür. T. İş Bankası, söz konusu süreç içerisinde kurulan ilk önemli kurumdur. Banka, Mustafa Kemal Atatürk'ün direktifi ve tahsis ettiği ilk sermaye ile kurulmuş ve Atatürk'ün kontrolü altındaki bir idari yapı ile hızlı bir gelişim sergilemiştir. T. İş Bankası gerek ekonomik gerekse siyasi hayat üzerinde etki sahibi olmuş ve tek parti döneminde sermaye çevrelerinin etkili bir sözcüsü rolünü ifa etmiştir. Genel olarak değerlendirildiğinde 1923- 1929 dönemi milli iktisat fikrinin sahiplenildiği ve nispeten liberal bir ortamda uygulandığı bir dönem olmuştur.
Sivil toplum ve Sosyalizm: 1980 sonrası Türkiye'de sivil toplumcu sosyalizm üzerine bir inceleme

Bu çalışmanın amacı sosyalist düşünce/pratik içerisinde sivil topluma önemli bir rol atfeden sivil toplumcu sosyalizm yorumunu analiz etmektir. Çalışma dört kısımdan oluşmaktadır. İlk bölümde, sivil toplumun kavramsal tarihi ortaya konulmuştur. Buna bağlı olarak dünyada 1980 sonrasında sivil toplum kavramının popülerleşmesinin altında yatan nedenler değerlendirilerek çağdaş bir sivil toplum tanımı yapılmıştır. İkinci bölümde, Cumhuriyet dönenimi Türkiye'sinde sosyalist pratik üzerinde yoğunlaşılmıştır. Dışarıdaki ve hostis kavramları, bu pratiğin değerlendirilmesinde temel analitik araçlar olarak belirlenmiştir. Üçüncü bölümde, sivil toplumcu sosyalizm söylemi incelenmiştir. Sosyalizm anlayışları ve söylemlerini analiz edilebilmek amacıyla, bu sosyalizm yorumu taraftarlarınca yayınlanan kitaplar, dergiler ve diğer basılı materyaller gözden geçirilmiş ve bu materyaller seçili konu başlıklarına göre tasnif edilmiştir. Çalışmanın sonuç bölümünde ise daha önceki bölümlerde ele alınan tartışmalar üzerinden konuya ilişkin bir değerlendirme yapılmıştır. Özetle 1980'lerde Doğu Avrupa'daki muhalefet hareketlerinden ve Batı sosyalistleri arasındaki tartışmalardan hayli etkilenen sivil toplumcu sosyalistlerin, Türk sosyalizm düşüncesi ve pratiği içerisindeki ortodoksiden bir ayrılmayı temsil ettiklerini; demokrasi ile sosyalizm arasında pozitif bir ilişki kurguladıklarını; Türk solunun otoriteryen deterministik, pozitivist ve ekonomist bakış açısını eleştirdiklerini ve insan hakları ve kültürel çoğunluluğu savunduklarını söylemek mümkündür.
Türk devletlerinde yöneten yönetilen ilişkisi ve iktidarın meşruiyetinin temelleri:Büyük Hun İmparatorluğu'ndan Tanzimat Fermanı'na kadar

Tarih boyunca iktidarın meşruiyet kaynakları ve halkla olan ilişkisi siyasi yazının en popüler konularından olmuştur. Bununla birlikte 2000 yıldan uzun süredir tarih sahnesinde bulunan türk milletinin kurduğu devletler bu bakış açısıyla bugüne kadar incelenmemiştir. Bu konuda bilgilerin aşırı dağılmış bir şekilde bulunması bu çalışmayı sınırlandıran başlıca etken olmuştur. Konunun özelliğinden ötürü alan çalışması yerine kaynak taramasıyla yetinilmiştir. nahtar Kelimeler: Büyük Hun İmparatorluğu, Yöneten yönetilen İlişkisi, Türk Devletleri, Siyasi Meşruiyetin temelleri,
Teknoloji-iktidar ilişkileri ve Cumhuriyet'in başlangıç yıllarına bir bakış

Teknoloji-İktidar İlişkileri ve Cumhuriyet'in Başlangıç Yıllarına Bir Bakış adlı tezimizin birinci bölümünde, Cumhuriyet'in kurulduğu yıllardaki sanayileşme olgusu, Cumhuriyeti kuran kadroların teknik-teknolojiye yükledikleri anlam/beklentiler ve ekonomiye yön veren sanayileşme stratejileri incelenmiştir. İkinci bölümde, Teknolojideki hızlı değişimin, işbölümü ve üretim sistemlerini, emek-sermaye ilişkilerini, para-kredi mekanizmalarını ve rekabet biçimlerini, devletin ekonomiye müdahalesini, nasıl etkilediğini göstermektedir. Bu paralelde yönetici kadroların ekonomide liberal dönemin ardından, neden devletçi ekonomi uygulamalarına gerek duydukları üzerinde durulmuş, devletçi ekonominin toplumsal ve siyasal yansımaları ele alınmıştır. Üçüncü bölümde ise, Teknoloji-İktidar İlişkileri başlığı altında Teknik- Teknoloji İlişkisinin ve Teknolojinin Siyasi Tarihinden söz edildikten sonra, siyasal egemenliği meşrulaştırma aracı olarak teknoloji ve teknolojinin yansız olup olmadığı tartışılmıştır. özellikle II. Dünya Savaşı öncesi yaşanılanların bir sonucu olarak yeni bir dal olarak ortaya çıkan kalkınma iktisadı, sanayileşmeyi gelişme açığının kapatılmasının ön koşulu olarak belirlemesi açısından önem taşımaktadır. Bu bakış açısı teknolojiyi, içinde geliştiği tarihsel/toplumsal alandan bağımsız, iktidar ve güç odaklarından tamamen yansız ve toplumsal sorunlardan kaynaklı tartışmaların tamamen dışında görülmesidir. Ancak sanayileşme salt iktisadi ve teknik bir değişimi değil, tarihsel/toplumsal / kurumsal farklılıkların gözetildiği içinde bulunulan toplumsal alandan ve politik güç ilişkilerinden soyutlanamayan bir süreçtir. Teknolojinin toplumdaki tarihsel gelişimini sorgulamayan yaklaşımlar bu sorunu sırf teknik/iktisadi sorunlardan ibaretmiş gibi göstermektedir. Toplumsal yapının her alnında bütünüyle önemli bir rolü olan teknolojiyi kurumsal yapılar ve politik süreçlerden edilgen ve yansız olarak göstermeli doğru değildir. Aksine teknolojik gelişmeler tarihin hiçbir döneminde yansı/ olmamış politik güç ilişkilerinin önemli bir parçasını oluşturmuştur. Bu doğrultuda Cumhuriyet döneminin modernite arayışları, iktidar-sermaye ilişkileri ve batılılaşma hareketleri gözden geçirilmiştir.
Demokrasi ve parti içi demokrasi

Demokratik parlamenter rejimlerde ideal demokratik yapı yaşamın vazgeçilmez unsurlarının hem zeminini hem de çatısını oluşturur. Globalleşen dünyada demokrasi, siyasal, yönetsel, toplumsal, kültürel, ve ekonomik bakımdan daha bir önem kazanmaktadır. Bir sosyal sistem olarak; demokrasinin sosyal şartlarının incelenmesi siyaset sosyolojisinin başta gelen görevidir. Hükümet etme yetkisinin halk elinde bulundurulmasını içeren demokrasinin temel yapı taşlarından birisi ve en önemlisi seçme ve seçilme kavramıdır. Bu kavram çerçevesinde yapılanan partilerin ise en büyük açmazlarının başında parti içi demokrasi gelmektedir. Bu çalışmanın amacı kurumlar sosyolojisinin beş ana yapı taşından biri olan siyaset sosyolojisi kapsamında; demokrasinin tanımı, ve tarihsel gelişimini ve bunların ülkemizdeki yansımalarının sosyolojik boyutunu ortaya çıkarmak, parti kavramı çerçevesinde partilerin yapısall durumunu, demokratik gelişimlerini, parti içi demokrasi uygulamalarını inceleyerek, demokrasi ve parti içi demokrasi üzerindeki olumsuzluklarını tespit etmek ve oluşan dejenerasyonun sosyolojik sonuçlarını ortaya koymaktır. Bu çalışmada konunun sağlam bir alt yapıya oturtulması amacıyla tarihsel gelişim ve süreçlere ağırlık verilmiş, bu temel üzerine mevcut demokrasi ve partiler çerçevesinde oluşan siyasi yozlaşma ortaya konmaya çalışılmıştır.
Perception of modernizatıon during the republican era: Railway case

Modernleşmenin, 19. yüzyılda Batı dünyasında demiryolları ile eş zamanlı olarak geliştiği söylenebilir. Demiryolu gelişimi ve modernleşme sürecinin Avrupa kıtası dışında da birlikte gerçekleşmesiyle, bu teknoloji Batılı olmayan dünyada da kıtadakine benzer etkiler doğurmuştur. Osmanlı İmparatorluğu'nda, demiryolu yapımının modernleşme yolunda önemli olduğuna inanan ülkeler arasında yer almaktadır. Demiryollarında kodlanmış bu modernleşme arayışı Türkiye Cumhuriyeti'ne miras kalmıştır. Demiryolu teknolojisinin Türk devletinin modernleşme algısı üzerinde önemli etkisi olmuştur. Bu etki yeni kurulan cumhuriyetin başlattığı yeni ulaştırma politikaları ve Anadolu'da hızlandırılan demiryolu ağı inşaatlarının olduğu dönemden başlayıp, devletin ulaştırma politikasının demiryolu yerine karayolu olarak değiştiği 1940'lı yıllara kadar sürmüştür. Sosyal, siyasal ve ekonomik alanlarda önemli etkileri olan modernleşme ideali, Atatürkçülüğün/Kemalizmin devrim yasaları çerçevesinde, muasır medeniyet seviyesine ulaşma olarak tanımlanmıştır. Bu idealin bir parçası olarak cumhuriyetin ilk dönemi olan 1923 ve 1940 yılları arasında, devlet 'Şimendifer Siyaseti' olarak bilinen demiryolu politikasını benimsemiştir. Bu politika ile devlet yeni demiryolları yapımına başlamanın yanı sıra, Osmanlı'dan miras kalan ve yabancı demiryolu şirketlerinin elinde bulunan mevcut demiryollarını da millileştirmiştir. Devrim kanunları ile devletin demiryolu politikası arasındaki ilişkiyi analiz eden bu tezde, demiryolu gelişiminin devletin modernleşme algısının oluşumuna olan etkisi incelemektedir. Bu çerçevede, tezin esas konusunu, devletin takip ettiği demiryolu politikasına bağlı olarak ortaya çıkan sosyal, ekonomik, kültürel ve/veya siyasal değişiklikler oluşturmamaktadır. Tezde, cumhuriyet döneminde devletin modernleşme paradigması içerisinde demiryolu politikasının önemine odaklanılmıştır. Tezin amacı, izlenen demiryolu politikasının, devletin muasır medeniyet seviyesine ulaşma söylemine olan katkısını incelemektir.
Turkeys own september 11: A political sociological study of the november 2003 İstanbul bombings as reflected by the Turkish press

Bu tez çalısması 15 ve 20 Kasım 2003 tarihlerinde stanbul'da gerçeklesen saldırıları, basına yansımaları açısından incelemektedir. Ulusal basının olayları yansıtmadaki genelegilimleri incelenmis ve farklı siyasal görüslere bağlı olduğu bilinen gazetelerin olaylarıyorumlama biçimleri karsılastırmalı olarak analiz edilmistir. Farklı gazetelerin stanbulsaldırılarını konulastırma sekilleri Türkiye'deki güncel siyasi tartısmalar baglamında incelenmistir. Ayrıca, farklı siyasal kampların saldırılar baglamında özgül konumlanıslarıincelenerek, Türkiye siyaseti üzerine, anti-Amerikancılık, hükümete karsı tavırlar ve Islamcılık gibi konularda saptamalarda bulunulmustur.