turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Karagündüz Nekropolü kazısından elde edilen madeni silahlar

Kazısı, 1992- 1996 yıllan arasında gerçekleştirilen Karagündüz Nekropolü, Van Gölü Havzası'nda henüz yeni yeni tanımaya başladığımız bir dönem olan, Erken Demir Çağı'na tarihlendirilmektedir. Nekropolde yapılan kazı çalışmaları sonucunda, toplam 9 mezar incelenmiş olup, bu mezarlarda çok sayıda gömü, buna bağlı olarak ölü hediyeleri ve kişisel süs eşyaları ile törensel silahlar bulunmuştur. Bahsi geçen bu silahlar, çalışmamızın esas konusunu oluşturmuştur. Toplam 30 eserden oluşan ve tamamı demir madeninden yapılmış malzeme grubunun, biçim, işçilik ve karakteristik özelliklerine göre değerlendirilmesi sonucunda, tipolojik olarak; 1- hançerler, 2- bıçaklar, 3- mızrak ucu, 4- topuz başı ve 5- halka uçlu demir çubuklar olmak üzere 5 grup altında ele alınması uygun bulunmuştur. Kimyasal analizler, bu silahların, meteorik olmaktan çok, yerkabuğundan elde edilmiş demirden üretildiklerini göstermektedir. Bunun yanı sıra, yüksek dereceli ve yavaşça soğuyan bir ortamda, dövülerek meydana getirildikleri tespit edilmiştir. Karagündüz Nekropolü demir silahlan, biçim ve işçiliklerinden anlaşıldığı üzere, tam bir profesyonellik göstermemektedir. Bu durum, demir metalürjisinin ampirik sürecinin henüz devam etmekte olduğunu işaret etmektedir. Van Gölü Havzası'nın Erken Demir Çağı ve bölgedeki demir metalürjisinin gelişim sürecinin anlaşılmasında sağlayabileceğimiz en büyük aşama, hiç şüphesiz yapılacak yeni arkeolojik kazılar sayesinde olacaktır.
Arykanda'da bulunan geç roma dönemi cam kaplarından örnekler

11 YÜKSEK LİSANS TEZ ÖZÜ ARYKANDA'DA BULUNAN GEÇ ROMA DÖNEMİ CAM KAPLARINDAN ÖRNEKLER Hakan BİLGİÇ Klasik Arkeoloji Anabilim Dalı Anadolu Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, Ocak 2005 Danışman: Yard. Doç. Dr. Ahmet Tolga Tek Bu çalışmada Arykanda Antik kentinde bulunan ve Geç Roma Dönemine tarihlenen cam kap parçalan incelenmiştir. Arykanda Antik Kenti, Finike-Elmalı karayolunun 30. km. 'sinde bulunan Arif Köyü sınırları içindedir. Kent M. Ö. 4. yüzyıldan itibaren başlayarak Roma Dönemi sonuna dek kesintisiz olarak varlığım sürdürmüştür. M. S. 141 ve 5 Ağustos 240 yılında deprem geçiren kent, M. S.435 yılında gerçekleşen yangın ile büyük ölçüde terk edilmiş, M. S. 5. yüzyıldan itibaren ise varlığını surlarla çevrilmiş bir ufak yerleşim halinde sürdürmüştür. Çalışmanın ana konusu Arykanda antik kenti kazılarına bulunan Geç Roma Dönemine ait cam kapların incelenmesidir. Arykanda camlarım incelemeden önce camın icadından Bizans dönemine kadar yapım teknikleri, bezeme teknikleri, cam üretim merkezleri, cam ticareti, kullanım amaçlan araştınlmıştır. Çalışmada incelenen buluntular kentteki; Sebaşteion, Naltepesi, Doğu Villası, Yamaç Evler, Villa Hamam kazılannda çıkanlan ve Geç Roma Dönemine tarihlenen camlardan oluşmaktadır. 182 adet ağız, 81 adet dip 8 adet gövde parçası ve 4 adet tümlenen toplam 275 parçadan oluşan Arykanda cam kaplan, ağızlar, dipler ve gövde parçalanna göre aynlarak değerlendirilmiştir. Tipolojisi yapılan buluntular; şişeler, sürahiler, vazolar, bardaklar, çeşitli formlardaki kaseler/tabaklar, unguentarium, kandil saplan, tüp şekilli şişeler ve çeşitli formlardaki kaplara ait parçalardan oluşmaktadır. Gamlar kullanım amaçlanna ve formlanna göre sınıfiandınlıp, benzer örnekleri ve kontekslerine dayanarak tarihlendirilmişlerdir.
2. Dönem Seyitömer höyük kazılarında ele geçmiş olan Erken Tunç Çağı dokuma tezgah ağırlıkları

'2. Dönem Seyitömer Höyük Kazılarında Ele Geçmiş Olan Erken Tunç Çağı Dokuma Tezgah Ağırlıkları' isimli bu çalışmada Seyitömer Höyük'ün Dumlupınar Üniversitesi 2006- 2014 yılları arasında Prof. Dr. A. Nejat Bilgen tarafından gerçekleştirilen kazılarda ortaya çıkarılan ETÇ dönemine tarihlenen dokuma tezgah ağırlıkları incelenmiştir. Bu bağlamda müzeye gönderilen envanterlik eserlerin listeleri incelenmiş, buluntuların çizim ve fotoğrafları dijital ortama aktarılmış, çizimler dijital ortamda tekrar çizilmiştir. Bu çalışma kapsamında öncelikle Seyitömer Höyük'ün coğrafi, iklimsel ve jeolojik yapıları incelenmiştir. Ardından höyüğün daha önceki yıllarda yapılan kazı çalışmaları ve stratigrafisi hakkında bilgiler verilmiştir. Çalışmanın ana konusu olan dokuma tezgah ağırlıklarını daha iyi kavrayabilmek amacı ile öncelikle dokuma ve dokuma ile ilgili bilgiler, daha sonra dokuma tezgah ağırlıkları ile ilgili tarihsel süreçte ve filolojik belgelerde bizlere aktarılan bilgilere değinilmiştir. Bu doğrultuda Seyitömer Höyük'te açığa çıkartılan ETÇ dönemine tarihlenen dokuma tezgah ağırlıkları kataloglanmış ve tipolojik açıdan incelenmiştir. Eserler bezeme, form, kesit bakımından gruplandırılarak tipolojik çalışmaya gidilmiştir. Seyitömer Höyük'te açığa çıkartılan bu dokuma tezgah ağırlıkları, dönemin Batı Anadolu kentlerinde ele geçen benzer buluntular ile karşılaştırılmış, bu doğrultuda tezgah ağırlıklarının işlevleri, kullanım amaçları ve Seyitömer Höyük'ün bir üretim merkezi olup olmadığı tespit edilmeye çalışılmıştır.
A study on reusing Bouleuterion of TEOS

Bu çalışma, antik performans yapıları üzerinde geçmişş ve güncel bir tartışma konusu olan 'Arkeolojik bir alandaki yapıya, yapının uyumlu ve sürdürülebilir kullanımı için nasıl yaklaşmalı? sorusu üzerine inşa edilmiş ve kazı süreci devam eden Teos Bouleuterionu çalışma konusu olarak seçilmiştir. Bu nedenle, tarihi yapıların yeniden kullanımları üzerine bir araştırmadan başlayarak, antik performans yapılarının kullanımları üzerine yazılmış uluslararası tüzükler ve projeler incelenmiş, ATHENA Projesi Antik Tiyatroların Yeni Aktüaliteler için İyileştirilmesi, bu çalışma için Bouleuterion ve Teos Ören Yeri ile ilgili veri toplama bölümünde referans olarak kullanılmıştır. Çalışmanın sonucu yapının korunması ve kamu ihtiyaçları arasındaki dengeyi gözeterek uyumlu ve sürdürülebilir bir biçimde kullanılması için ölçütleri belirlemek ve öneriler getirmek üzere kurgulanmıştır.
Perge batı cadde 2013 yılı kazılarında ele geçen bir grup heykeltıraşlık eseri

'Perge Batı Cadde 2013 Yılı Kazılarında Ele Geçen Bir Grup Heykeltıraşlık Eseri' isimli bu tez'in konusunu Kuzey Gymnasion ya da Cornutus Palaestrası gibi isimlerle adlandırılan yapının önünde bulunan sekiz farklı heykel oluşturmaktadır. Çalışma, Perge araştırmaları ve özellikle geçmişş dönemde Perge'de bulunmuş heykeltıraşlık eserlerine ilişkin yayınların da taranması ve bütüncül bir kronolojide değerlendirilmesini sağlamıştır. Bu araştırma ile daha önce yapılan değerlendirmeler ve baz alınan kriterler tez konusu eserlerin daha iyi anlaşılmasına olanak sağlamıştır. Buna ek olarak daha önce açığa çıkarılıp sergilenen eserler ile yapılan analoji ve stil kritiği çalışmaları, tez konusunu oluşturan heykellerin Hadrian döneminden Geç Antoninler dönemine kadar uzanan süreçte farklı aralıklarda üretilmiş olduğunu göstermiştir. Ayrıca yapılan değerlendirmeler, eserlerin farklı stil, usta ve atölye özelliklerine de sahip olduğunu göstermiştir. Yapılan araştırma ve incelemeler neticesinde ulaşılan tarih aralığı baz alınarak heykellerin bulundukları alana hangi dönemde yerleştiği hakkında önemli verilere de ulaşılmıştır. Gymnasion içinde bulunan MS 160 sonrasına ait bir onurlandırma yazıtının, heykellerin yapıyla olan ilişkisine ışık tuttuğu düşünülmektedir.
Mortuary practices at tell Atchana, ancient Alalakh in the Middle and Late Bronze Ages

Bu çalışma, Orta ve Geç Tunç Çağı yerleşimi Aççana Höyük, antik Alalah'taki gömülere ait verilerin bir analizidir. 1936- 9 ve 1946 -9'daki Sör C. L. Woolley ve 2003'ten günümüze değin süren K. A. Yener kazılarında bulunan mezarlardan elde edilen verilerin kullanıldığı bu çalışma, M. Ö. 2. bin yıl boyunca iskan edilen şehirdeki ölü gömme adetlerini incelemek amacıyla bugüne kadar yayımlanan ve yalnızca tanımlama odaklı çalışmaların ötesine geçmektedir. 2006- 2012 yıllarında açığa çıkarılan henüz yayınlanmamış mezarlar detaylı olarak çalışılmış, Coğrafi Bilgi Sistemleri kullanılarak yapılan 3 boyutlu modellemeler ile mezarlık alanının mekansal ve stratigrafik ilişkisini anlamamıza olanak sağlanmıştır. Aççana Höyük'te belgelenmiş 284 mezar, basit mezarlar, ikincil gömüler, çömlek içi çocuk gömüleri ve bir adet taş oda mezardan oluşmaktadır. Bu çalışma kapsamında yerleşimde ortaya çıkarılan bu gömü tipleri, yönleri, pozisyonları, ve içlerine bırakılan mezar hediyeleri incelenmiş, antik Alalah'taki cenaze ritüelleri ve ölü gömme adetleri üzerine kapsamlı bir bakış açısı elde etmek amacıyla bölgedeki diğer yerleşimlerdeki gömülerle karşılaştırılmıştır.
Argo Gemisi efsanesi

Troia Savaşı'ndan bir önceki nesilde yaşanmış olan Argo Gemisi Efsanesinin yapılmasının amacı ve bu amacın altında yapılan gizli hesaplar, Argonautların gidiş ve geri dönüşlerinde yaşamış oldukları maceralar ana başlıklar altında anlatılmaya çalışılmıştır. Bu ana başlıklar; Altın Postlu Koç'un doğuşu, Argo Gemisinin yapılışı, Argonautlar seferinin amacı ve bu amacın altında yatan gizli hesaplar, Argonautların Kolkhis'e giderken yaşadıkları maceralar ve uğradıkları yerler, Kolkhis'te Altın Post'u alırken yaşanılan olaylar ve Medeia'nın İason'a yardımı şeklinde oluşturulmuştur. Daha sonra Kolkhis'e gidiş ve dönüşlerinde Grek Kolonizasyon hareketine kattıkları kentler, inandıkları tanrılara tapınaklar yaparak armağanlar sunmaları, Altın Post'u alıp İolkos'a dönüşlerinde yaşadıkları maceralar ve uğradıkları yerler, İolkos'ta yaşanılan olaylar anlatılmıştır. Sonrasında Pelias'ın ölümü ve Akastos'un İolkos Kralı olması, Medeia ile İason'un sürgüne gönderilmesi, Medeia ile İason'un sürgünde yaşadıkları olaylar ve İason'un ölümü anlatılarak bilim dünyasına kazandırılmıştır.
Frig Dönemi mühür ve mühür baskıları

Geçmişte imzanın yerini tutan mühürler, güç ve zenginliğin bir simgesi olarak uzun yıllar farklı toplumlar tarafından kullanılmıştır. En erken mühür örnekleri günümüzden yaklaşık 9000 yıl önceye ait olup kil ve taştan yapılmış, ilerleyen teknoloji ve keşiflere bağlı olarak metal, yarı kıymetli taş, kemik, fayans gibi farklı malzemelerden de yapılarak çağlar boyu kullanıma devam etmiştir. Çalışma konusunu oluşturan MÖ I. Bin'de Frig Uygarlığına ait mühürler, çok az incelenen önemli konular arasında yer alır. Frig mühürleri, Gordion, Boğazköy, Şarhöyük, Nemrud Dağı, Kastamonu-Kınık, Kaman-Kalehöyük, Emirler gibi yerleşim yerlerinde ortaya çıkarıldığı gibi bazı özel koleksiyonlarda ve satın alma yolu ile müzelerde yer almaktadır. Frig dönemi mühürleri çoğunlukla yuvarlak baskılı ve tutamaklı damga mühürlerden oluşur. Tutamaklar, delikli ya da hayvan figürü şeklindedir. Damga baskısında işlenen konular; keçi, geyik ve kuş gibi hayvan figürlerinin yanı sıra karışık yaratık figürleri de görülmektedir. MÖ II. Bin'de Hitit kültüründe görüldüğü gibi mitolojik konulara rastlanmaz. Bu da bize, Frigler'in kendine özgü bir mühür sanatı geliştirdiğini düşündürmektedir. Frig mühürleri işlenen figürlerin yapılış tarzı bakımından başka kültürlerden etkilenmiş olmasına rağmen mührün bütününe bakıldığında kendine has özellikleri ile diğerlerinden ayrılmaktadır. Mühür tutamağında ya da baskı bölümüne yakın yerlerde işlenen halkalar, Frig mühürlerinin ayırıcı özellikleri arasındadır. Bu çalışmada, Erken ve Orta Frig Dönemlerine ait mühürler incelenmiş, Frig kültürünün sonlarında İranlı Akhamenidler'in etkisiyle üretilen Geç Frig Dönemi mühürleri araştırma kapsamı dışında bırakılmıştır.
Paphlagonia hadrianoupolis'i mozaik ve fresko buluntuları

Paphlagonia Hadrianoupolis'i Günümüz Karabük İlinin Eskipazar İlçesinin 3 km kadar batısında yer almaktadır. Bu kent, Güneybatı Paphlagonia Bölgesinde, Galatia ve Bithynia sınırları arasında kalmaktadır. Hadrianoupolis zengin tarımsal ve bağ alanları ile küçük ancak önemli bir kent profili çizmekteydi. Kent, Eskipazar-Mengen Karayoluna paralel olarak uzanan doğu-batı doğrultusunda 8 km ve kuzey-güney yönünde 4 km'lik bir alanda yer alır. Kentin yayılım alanı ise çok daha geniş bir coğrafi karakter sergilemektedir. Bu karakter, tipik bir Antik kentin yayılım standardına göre biraz daha karışık bir görünüme sahiptir. 2005 yılında Dokuz Eylül Üniversitesi Arkeoloji Bölümü öğretim üyesi Doç. Dr. Ergün Laflı'nın başkanlığında bir ekip tarafından Hadrianoupolis ve çevresinde bir yüzey araştırması yapılmıştır. Bu yüzey araştırmasının sonucunda İ. Ö. 1. yüzyıl ile İ. S. 8. yüzyıl arasında kentte bir yerleşimin olduğu anlaşılmıştır. 2006 ve 2007 yıllarında çeşitli kazı çalışmaları gerçekleştirilmiş, 2008 yılında ise restorasyon ve konservasyon çalışmalarına ağırlık verilmiştir. 2003 ve 2008 yılları arasında yapılan çalışmalar sonucunda kentin en az 24 adet mimari yapısına ilişkin kalıntılara rastlanmıştır. Bu yapılar arasında Geç Roma-Erken Bizans Dönemine ait iki hamam yapısı, iki adet Erken Bizans Kilisesi, bir Erken Bizans Villası, olası bir tiyatro, kubbeli bir yapı, bir Orta Bizans Dönemi savunma yapısı ve bir apsidal yapı dikkat çekmektedir. Yapılan araştırmalar sonucunda Hadrianoupolis'in Erken Bizans Döneminde (Özellikle İ. S. 5. ve 7. yüzyıllar arasında) bu bölgedeki en önemli kentlerden biri olduğu anlaşılmaktadır. Bu Doktora tezinde kentin mozaik ve fresko buluntuları üzerinde durulmuştur. Mozaik Buluntuları Hamam A, Hamam B, Kilise A, Kilise B, Villa ve bir apsidal yapı içerisinde keşfedilmiştir. Fresko buluntuları ise sadece Erken Bizans Villasında bulunmaktadır.
Parion yamaç hamamı 1515-1260 sektörü Hellenistik Dönem seramikleri

Çalışmada siyah firnisli seramikler, batı yamacı seramikleri ve gri seramikler başlıkları altında incelenen 296 parça seramiğin, teknik ve dijital ortamda çizimleri yapılmıştır. Söz konusu başlıklar altında incelenen seramikler formlarına göre sınıflandırılmıştır. Tezde öncelikle kentin hellenistik dönem form repertuarının belirlenmesi sonrasında üç grup altında incelenen bu seramiklerin diğer merkezlerde bulunan örneklerle olan benzerlikleri ya da faklılıkları, form ve bezeme tercihlerinin saptanması ve tarihlenmesi amaçlanmıştır. Parion'un hellenistik dönemde geniş bir form repertuarına sahip olduğu tespit edilmiştir. Bu formlar hellenistik dönem boyunca kullanılan standart sofra kaplarıdır. MÖ 4. yüzyıl son çeyreği ile MÖ 3. yüzyıl ilk çeyreğine ait siyah firnisli seramik örnekleri, Parion'da MÖ 330'tan sonra bir gerileme dönemi olmadığını göstermiştir. Parion'da ithal olduğu düşünülen kaplar dışında, kapların genelinde tespit edilen kil rengi farklılığı, hellenistik dönemde yerel üretimde artış olduğunu göstermiştir. Batı yamacı seramiğinde MÖ 3. yüzyıl ikinci çeyreğinden sonra Bergama etkisi açıkça görülmektedir. Gri seramikler MÖ 3. yüzyıl sonu ile MÖ 2. yüzyılda kullanım görmüş olup Daskyleion, Knidos ve Sardes örnekleriyle benzerlik olduğu görülmüştür. Ortaya çıkarılan kontekst malzemede seramik buluntuları için tarihsel üst sınır MÖ 4. yüzyıl alt sınır ise M. Ö. 2. yüzyıl 2. yarısı olarak belirlenmiştir. Tarihsel yoğunluk MÖ 3-2. yüzyıl arasında olup bu durum ele geçen mühürlü amphora kulp parçaları ile desteklenmektedir.
An architectural and conceptual analysis of Mesopotamian temples from the Ubaid to the old Babylonian period

DÖNEMİNDEN ESKİ BABİL DÖNEMİNE MEZOPOTAMYATAPINAKLARININ MİMARİ VE KAVRAMSAL BİR ANALİZİSoudipour, Amir H. M. A., Arkeoloji ve Sanat Tarihi Bölümü Tez Yöneticisi: Dr. Marie-Henriette GatesŞubat 2007Bu çalışmada Ubeyd döneminden Eski Babil dönemine Mezopotamya tapınaklarınınmimarisi incelenmektedir. Çalışmada bu tapınakların planlarının zaman içerisinde nasıl değiştikleri analiz edilmekte, ideoloji, kozmoloji, din ve çevre gibi etkenlerintapınakların mimarisine ve kullanımına nasıl yansıdığı analiz edilmektedir. Tezde, tanrının evi olarak tapınak kavramı da yakından incelenmekte, farklı dönemlerdenseçilen tapınakları o dönemin yerel mimarisi ile karşılaştırarak yerel yapının kutsal yapı üzerindeki etkilerinin ve bu yapı üzerine yansımalarının izi sürülmekte ve hangi dönemde bu yapısall benzerliğin tepe noktaya ulaştığı ve düşüşe geçtiği belirlenmeye çalışılmaktadır. Mezopotamya'nın sosyal yapılanmasındaki değişikliklerin tapınak mimarisine ve yapısına da yansıdığı iddia edilmektedir.
Klazomenai Yıldıztepe nekropolisi

1979- 1982 yılları arasında kazı çalışmaları yapılan Yıldıztepe nckropolisinde, toplam 102 mezar açığa çıkarılmıştır. Ele geçen mezarlardan yetmiş biri Arkaik döneme, altı tanesi ise Klasik ve Hellcnistik döneme aittir. Alanın tabakalanması ve kronolojik veriler dikkate alınarak yapılan tez çalışmasında. Yıldıztepe nekropolisinde dört ayrı gömü evresinin var olduğu saptanmıştır. Kuruluş evresi 660 -640, Birinci gömü evresi 570 /560-550. İkinci gömü evresi 525-500/ 490 ve Üçüncü gömü evresi ise 4. yüzyıla tarihlenmektedir. Nekropolisin üçüncü gömü evresi alanın en sık kullanım gördüğü dönemdir. Büyük çoğunluğu amphora ve lahit mezarlardan oluşan İkinci evre mezarları üst üste gömülmüşlerdir. Bu haliyle, İkinci evre gömüleri, birbirlerini gözeterek aynı hizada gömülen Birinci evre mezarlarından, ölü gömme gelenekleri açısından ayrılırlar. Nekropolisin tabaka verileri sayesinde, bugüne kadar doğru kabul edilen Klazomenai lahitleri kronolojisi değişmiştir. Erken lahit ressamlarının 530 yılları sonrasına ait olan çalışma tarihleri, 550 yıllan öncesine çekilmiştir. Figürlü lahit bezeyen Borelli ve Hanover ressamlarının aynı zamanda vazo da bezedikleri görülmüştür. Nekropolisin ortaya koyduğu diğer bir sonuç, figürlü (ahitlerle basit bezemeli lahitlerin beraber, aynı dönem içerisinde kullanıldıklarıdır.
Sümerlerde Tanrı Enki ve diğer kültürlere yansıması

Çalışmamızın ilk bölümünde, Sümer inanç sistemi ve Sümer panteonundaki hiyerarşiye göre ilk altı tanrı genel bilgilerle açıklanmıştır. Sümerlerde, tanrı Enki inancı ana konumuzu oluşturduğu için daha kapsamlı olarak incelenmiş, resim, ilahi ve dualar gibi görsel ve yazılı unsurlarla açıklanmıştır. Tanrı Enki geleneğinin, önde gelen ilk üç miti açıklanarak, bu geleneğin özellikleri verilmeye çalışılmıştır. Çalışmamızın sonuna doğru, farklı kültürlere olan etkileri açıklanmış, farklı toplumlardaki yansımaları üzerinde durulmuştur. Ek olarak verilen mühürlerde tanrının farklı kültürlerdeki ikonografisi verilmiştir.
Kyzikos kandilleri

Jüri: Doç. Dr. Mehmet KARAOSMANOĞLU Prof. Dr. Abdullah YAYLALI Prof. Dr. Cevat BAŞARAN Bu çalışma ile Hellenistik ve Roma Dönemlerine ait Kyzikos kandillerinin tip ve motif gelişimini ve atölyeleri bilinen kandillerle karşılaştırarak, tipoloji ve kronolojisinin belirlenmesi amaçlanmıştır. Giriş bölümünde antik kaynaklardan bu bölgede daha önce inceleme yapmış gezgin, arkeolog ve araştırmacılardan edinilen bilgilerle Kyzikos'un tarihi coğrafyasına ve en yakın tarihe kadar olan araştırmalarına değinilmiştir. Antik çağda aydınlatma araçları, kandillerin kökeni ve yapım teknikleri anlatıldıktan sonra, kandil diskleri üzerindeki figürlerin ikonografisine geçilmiştir. Disk, omuz ve burun üstü bezemeleri tanımlanarak isimlendirilerek sıralandırılmıştır. Kandil gruplarının tipoloji ve tarihlendirmesi ve tarihlendirmede ki sorunların ardından, Katalog bölümünde Kyzikos Kandillerinin çizimlerine ve levhaların sıralanmasına geçilmiştir. Sonuçta kandillerin bölgelerle bağlantısını değerlendirerek, Kyzikos'ta bir kandil atölyesi olabileceği savunulmuştur.
Lydia bölgesinde bulunan gladyatör anıtları

Gladyatör döğüşlerinin kökeni, İ. Ö. 4. yy'da Güney İtalya'da, cenaze törenlerinde 'kana karşılık kan1' şeklinde yapılan döğüşlere dayanmaktadır. Bu döğüşler İ. Ö. 3. yy'ın ortasında Etrüskler'den Roma'ya geçmişş ve gerçek kimliğim kaybedip, salt eğlence unsuru olmuştur. Munus adı verilen bu kanlı gösteriler, İ. Ö. 105 yılında yasallaştırılmıştır. Yasallaşurmanın ardından döğüşler antik dünyanın hemen hemen her yerine yayılmış, İ. Ö. 133 yılında Anadolu'da kabul edilmiştir. İ. S. 404 yılında yasaklanmıştır. Lydia Bölgesinde bulunan 21 adet gladyatör anıtı, bölgede döğüşlerin yapıldığım göstermektedir. Çoğunluğu İmparatorluk Dönemi'ne tarihlenen anıtlar, gladyatörlere ve döğüşlere ilişkin aydınlatıcı fikir vermektedir. Bunlar, Lydia'nın sosyal yaşamına bir parça ışık tutmaktadır.
Ege Mezolitik Dönem bulguları bağlamında Kayadibi yontmataş aletlerinin değerlendirilmesi

Batı Anadolu kıyılarının prehistorik dönemleri araştırma yetersizliğinden dolayı çok fazla bilinmemektedir. Bu sebeple Anadolu'nun Ege kıyılarında MÖ 9.000 7.000 arasında yaşamış olan avcı toplayıcı topluluklarının yaşamları konusunda hiçbir bilgimiz bulunmamaktaydı. 2015 yılında başlatılan Karaburun Arkeolojik Yüzey Araştırması ile söz konusu döneme ait olduğunu düşündüğümüz bir buluntu alanı olan Kayadibi Mevkii keşfedilmiştir. Bu tez çalışmasıyla, Batı Anadolu kıyılarında ilk defa keşfedilen bu arkeolojik bulguların teknolojik ve tipolojik analizleri yapılmış, ayrıca malzemenin göreli tarihlendirilmesi yapılmaya çalışılmıştır. Bu amaç doğrultusunda Kayadibi endüstrisi, hem Yunanistan anakarası ve Ege Adaları'ndaki Mezolitik Dönem mağara ve kamp alanlarıyla hem de Anadolu Epipaleolitik buluntu alanlarıyla karşılaştırılmalı olarak değerlendirilmiştir. Böylece Batı Anadolu kıyılarının J. K. Koz owski ve M. Kaczanowska (2009) tarafından 'Erken Holosen Ege Adaları Geleneği' olarak tanımlanan gelenekle mi yoksa Yakındoğu Epipaleolitik geleneğiyle mi bağlantılı olduğu tespit edilmeye çalışılmıştır. Yaptığım incelemeler sonucunda, Kayadibi yontmataş buluntularının açık bir şekilde 'Ege Adaları Mezolitik Geleneği' içinde yer aldığı ortaya çıkmıştır. Bu tez çalışmasıyla, Batı Anadolu Mezolitik toplumlarıyla ilgili olarak ilk veriler üretilmeye çalışılmıştır.
Antik çağ'da boya ve boyama

'Antik Çağ'da Boya ve Boyama 'boyanın insanoğlu tarafından çağlar boyunca günlük hayatta, mekan süslemelerinde ve ritüel amaçlı törenlerdeki kullanımı üzerine yazılmış bir tezdir. Çok renklilik, renklendirme, boya çeşitleri, boyama teknikleri, dağılım bölgeleri hakkında kronolojik bir sırayla bilgiler verilmiştir. Bu çalışmada Paleolitik çağlardan Neolitik dönemlere, mağara boyamacılığı ile başlayıp Bronz çağı Avrupası medeniyetlerinin saray duvarlarındaki fresk süslemeciliğine kadar değinilmiştir. Ayrıca Roma dönemi villalarının duvarlarındaki freskler ve mekansal süslemelerdeki boyamalar da ele alınmıştır. Mermerden ve bronzdan oluşturulmuş heykellerin renklendirilmesinden başlayarak Koroplastik eserler ve terakota figürinlerin renklendirilmesi ile devam eden boyama unsurlarının tanımlandırılması yapılmıştır. Ardından, kumaş boyama ve renklendirilmelerinde ne tür boyaların kullanıldığı ve ne tarzda tekniklere hangi dönem aralıklarında rastlandığı konusunda detaylı bilgi verilmiştir. Sonuç olarak bu çalışmada, insanoğlunun Antik Çağ'daki çok renkli, sanatsal ve el becerisi yüksek kültür seviyesinden, çağlar boyunca devam edip basitleşerek tekdüze olan bu serüveninde boyayı nasıl elde ettiği, ne amaçla ve hangi tekniklerle kullandığı incelenmiştir.
The 19th century olive oil industry in Ayvalık and its impact on the settlement pattern

Ayvalık, Batı Anadolu'nun Ege kıyısında bulunan ve asıl gelişimini 19. yüzyılda gerçekleştirmiş bir yerleşimdir. Bu gelişimi, yerleşimin kurulduğundan bu yana en etkin ekonomik girdiyi sağlayan zeytinyağı üretimine borçludur. İngiliz Sanayi Devrimi'nden sonra artan ve tüm Dünya'ya yayılan yoğun ticaret, o dönemde yükselen İzmir'in etki alanında bulunan Ayvalık'ı da etkilemişti. Uluslararası ticarette kendini geliştiren Ayvalık, üretim hacmini de buna bağlı arttırmıştı. Geleneksel atölye üretimi ve ev üretimine ek olarak, 19. yüzyılın son çeyreğinde zeytinyağı, fabrikalarda da üretilemeye başlandı. Bu üçlü üretim yapısına sahip olan zeytinyağı sanayi kentin de konuttan sonra en yoğun kullanımı haline gelmişti. Özellikle kıyı boyunca, limana ve ticari kullanımlara yakın, düz topografyaya sahip alanlara yerleşen iki ve daha çok katlı, büyük hacimli sanayi yapıları, yerleşiminin en baskın ve dikkat çeken binalarıydı. Binaların etkileyici fiziksel yapısına ek olarak, yerleşim dokusu da zeytinyağı üretiminden büyük oranda etkilenmişti. Yerleşimin ana ulaşım aksları, üretim mekanları ile hammadde bölgeleri arasındaki bağlantıları temel alarak oluşmuştur. Zeytinyağı üretiminin kentin gelişme yönünde de etkisi olmuştur. 19. yüzyıl boyuca gelişim, etkin rüzgar yönü doğrultusunda üretimin koku, duman gibi olumsuz etkileri altında kalan bölgelerin tersi yönde gerçekleşmiştir. Konut dokusunun denizle olan fiziksel bağlantısı da sanayi alanlarının gelişiminden sonra tamamen kopmuştur. Ayvalık kıyısı boyunca yayılan, fabrika, atölye ve depo binaları yerleşimin sanayi karakterini yerleşim siluetine de yansıtmıştır.