turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Atatürk döneminde Ankara Belediyesi (1923-1938)

Tanzimat'ın ilanından sonra ortaya çıkan modern belediyelerin kökeni 1854 yılına dayanmaktadır. Kırım Savaşı'ndan sonra Şehremaneti'nin kurulmasıyla başlayan belediyecilik faaliyetleri, Cumhuriyet'e kadar birçok kanun ile değişikliğe uğramış ve tüm vilayetlere yayılmıştır. 1857 yılında Paris modelli Altıncı Daire-i Belediye'yi emsal alarak oluşturulan ve 1864 Tuna Vilayeti Nizamnamesi ile yaygınlaşan belediye teşkilatları arasında Ankara Belediyesi'nin varlığı da 1866 yılından beri bilinmektedir. Ankara Belediyesi, Cumhuriyet'in ilanına kadar geçen süre zarfında mali imkansızlıklardan dolayı kısıtlı hizmetlerde bulunabilmiştir. Ankara'nın başkent olması ve Cumhuriyet'in ilanından sonra Ankara'nın çehresini değiştirmek için belediye teşkilatında düzenlemelere gidilmiştir. 1924 yılında yürürlüğe giren Ankara Şehremaneti Kanunu ile Ankara'nın fiziki ihtiyaçları, devlet güvencesi altında karşılanmaya çalışılmıştır. 1930 yılında çıkarılan Belediye Kanunu ile Ankara Şehremaneti kaldırılmış, yerine Ankara Belediye Başkanlığı kurulmuştur. Cumhuriyet'in ilk yıllarına nazaran plan ve programlı bir çalışma metodunu şiar edinen Ankara Belediyesi, Atatürk'ün talimatları, Tandoğan'ın uygulayıcılığı ile Ankara'yı modern bir başkent haline getirmek için çalışmalarda bulunmuştur. Bu çalışma, Ankara Belediyesi'nin tarihsel süreçte geçirdiği değişimler doğrultusunda Ankara'nın yaşadığı büyük dönüşümü inceleyecektir.
Siyasi haber dergiciliğine bir örnek: Akis Dergisi

Basın, toplumları yönlendirme, belirli grupları etkileyerek konsolide etme, algı sahalarını şekillendirme gibi özellikleriyle kitle iletişim unsurları arasındaki en etkili faktörlerden biri olmuştur. Kökenleri 17. yüzyıla kadar dayanan basın, demokrasinin gelişim süreci içerisinde ve demokratik/çağdaş sistemler dahilindeki bireylerin haber alma hakkı doğrultusunda, demokrasilerin dördüncü kuvveti olarak adlandırılmıştır. Basının Türk siyasal hayatı içerisindeki gelişimi ise; Tanzimat döneminde devlet kontrolü ile tezahür ederken Cumhuriyet döneminde bir taraftan yeni rejimin benimsenmesindeki temel dinamik, diğer taraftan da demokratikleşme sürecinin en önemli aktörlerinden biri olarak seyrini sürdürmüştür. Çok partili siyasi yaşamla birlikte Türk siyasetindeki özkütlesini ağırlaştıran basının, DP iktidarıyla başlayan yeni dönemdeki en önemli aktörlerinden birisi; bu dönemde yayın hayatına başlayan ve Türk basınının ilk siyasi haber dergisi olan Akis dergisi olmuştur. Time ve Newsweek gibi dünyaca ünlü haber dergileri örnek alınarak Metin Toker tarafından oluşturulan Akis dergisi, siyasi ve sosyo-kültürel gelişmeleri, özgün ve akıcı bir dille okurlarına haftalık aktüalite olarak sunmuştur. Yayın hayatına ''tarafsız habercilik'' ilkesiyle başlayan Akis dergisi, zaman içerisinde DP iktidarına karşı en sert muhalif organlardan biri haline gelirkenTürk siyasal hayatının demokrasi çerçevesindeki en zor günlerine şahitlik etmiş ve hattayalnızca şahitlik etmekle kalmayıp DP dönemini kapatan 1960 İhtilali gibi zor günlere yön veren bir etkiye sahip olmuştur. Toker dönemi (1954-1967) sonrasında bu defa Kurtul Altuğ imtiyazıyla ve Toker'in ekolünü devam ettirmek amacıyla 1987 yılında yeniden yayın hayatına başlayan Akis dergisi, 12 Eylül sonrası resmi devlet rejimi olarak gördüğü Türk-İslam sentezi ve bu sentezin siyasal temsilcisi ANAP iktidarına muhalif bir yayın politikası geliştirmiştir. 1987 yılındaki uzun soluklu olmayan bu denemenin ardından Akis dergisi, bu defa Mehmet Ali Yula önderliğinde 1993- 1994 yılları arasında bir kez daha yayımlanarak DYP-SHP hükümeti özelinde Türk siyasi hayatının koalisyonlu günlerine şahitlik etmiştir. Türk siyasi hayatının üç farklı dönemine üç farklı perspektifle tanıklık eden Akis dergisi, kendisinden sonraki dergilere de öncülük ederek Türk basın tarihinin siyasi haber dergiciliğindeki mihenk taşlarından biri olmuştur.
Köy enstitüleri projesi ve bir örneklem olarak Pazarören Köy Enstitüsü

Devletlerin ve toplumların gelişmeleri ve hayatta kalmaları eğitimle ve eğitimin kalitesiyle yakından alakalıdır. Dolayısıyla eğitim, geçmişşten geleceğe devletlerin ve toplumların üzerinde kafa yorduğu bir alan olmuştur ve olacaktır. Eğitimin kalitesi ise dönemsel şartlar ve ihtiyaçlar ölçeğinde belirlenmektedir. Dönemsel şartlar altında ihtiyaçların ne derece karşılanabildiği burada önem taşımaktadır. Osmanlı Devleti'nde modernleşme ihtiyacı oluşana kadar eğitim din temelli olmuş ve Sıbyan mektepleri ile Medreseler aracılığıyla verilen bu eğitim yeterli görülmüştür. Ancak bu eğitim şeklinin özellikle Batının Osmanlı Devleti'ne üstünlük kurduğu dönemlerde yeterli olmadığının, toplumu ve devleti geliştirici özelliğini yitirdiğinin farkına varılmıştır. Bu farkındalık eğitimde modernleşme ve yenileşme çabalarını beraberinde getirmiştir. Islahat ismiyle anılan bu yenileşme çabaları ilköğretim ve öğretmen yetiştiriciliği alanlarında da kendini göstermiştir. Bu iki alana yönelik yapılan yenileşme hareketleri modern eğitimi verebilecek öğretmen yokluğunun giderilmesi ve eğitimin ilk aşamasından başlayarak halledilmesi amaçlarından dolayıdır. Milli Mücadele kazanılıp yeni devlet kurulana ve Cumhuriyet ilan edilene kadar bu ıslahatlar hiçbir zaman istenilen ölçüde başarı getirmemiş ve istenilen hedeflere ulaşılamamıştır. Tanzimat ile başlayan dönemde köylünün eğitimi sorunu fark edilmiş, Milli Mücadele döneminde mücadeleye katılmak için Anadolu'ya geçen aydın kesim köylerin birçok yönden olduğu gibi eğitim yönünden de ihmal edildiğinin bizzat şahidi olmuştur. Bunun sonucunda Cumhuriyet döneminde Anadolu köylüsünün eğitimi meselesinin özenle üzerinde durulmuştur. Aynı zamanda ülke nüfusunun yüzde 75'inin köylerde yaşaması köylülerin eğitilip köylerin kalkındırılması meselesine öncelik verilmesine neden olmuştur. Bir diğer ifade ile köylülerin eğitilmesi ve köylerin kalkındırılması meselesi ihtiyaç halini almıştır. Bu doğrultuda köylerde görev yapacak ve köylüye köyle ilgili her konuda örnek olacak tipte öğretmen yetiştirilmesi fikriyle hareket edilmiştir. Bu fikirle birlikte köylüyü eğitmesi için birçok kurum devreye sokulmuştur. Şüphesiz bu kurumların en önemlisi 1940 yılında açılan Köy Enstitüleri olmuştur. Köy Enstitüleri köye ve köylüye dair sorunların tamamına çözüm üretilmesi için bir sistem olarak meydana getirilmiş, eğitim-öğretim programları buna göre düzenlenmiş ve işleyiş şekilleri ile vazifeleri buna göre belirlenmiştir. Ülkeye 14 sene hizmet eden bu kurumlar nihayetinde siyasete bulaştırılmış, öğrenci ve öğretmenler siyasi çekişmelere alet olmuş ve bu kurumlar birçok yönden eleştirilerek 1954 yılında kapatılmıştır. Çalışmanın ana konusunu bahsi geçen Köy Enstitüleri'ne gelinen sürecin ve Köy Enstitüleri'nin incelemesi oluşturmuştur. Köy Enstitüleri içerisinden bir örnek olarak ise Pazarören Köy Enstitüsü ele alınmıştır.
Bir eğitim gemisi olarak Savarona

Cumhurbaşkanı tarafından kullanılması maksadıyla 1938 yılında Amerikalı milyarder Cadwalader'den satın alınan Savarona yatı, Atatürk'ün ölümünden sonra 1951 yılına kadar Cumhurbaşkanlığı yatı olarak kullanılmaya devam etmiştir. 1951 yılı ile 1986 yılları arasında Deniz Kuvvetleri Komutanlığı'na, deniz öğrencilerinin uygulamalı eğitimleri esnasında kullanılması maksadıyla verilen yat, pek çok eğitim seyri ile protokol seyri görevine çıkmıştır.'Bir Eğitim Gemisi Olarak Savarona' konulu bu çalışmada, geminin Deniz Kuvvetlerine Komutanlığı'na verildiği 1951 yılından, hizmet dışına bırakıldığı 1986 yılına kadar icra edilen eğitim seyirleri incelenmiştir. Savarona hakkında daha önceden yapılmış çalışmalarda, yatın hangi şartlarda ve nasıl alındığı, Atatürk'ün yatta geçirdiği günlere ait hatıralar, yatın tarihçesi ve icra ettiği faaliyetler, anılar ve gazete arşivleri kullanılarak incelenmiştir. Bu çalışmada, Deniz Kuvvetleri'nin uygulamalı deniz uygulamalı deniz eğitimleri kapsamında geçmişşten günümüze icra ettiği faaliyetler, uygulamalı deniz eğitimlerinden elde edilmesi umulan faydalara yönelik değerlendirmeler, Savarona yatının deniz okulları öğrencilerinin eğitim gemisi olarak kullanımı esnasında elde edilen tecrübeler belirtilmeye çalışılmıştır. Ayrıca diğer ülkeler tarafından öğrenci eğitimleri maksadıyla kullanılan okul gemileri de incelenmiş ve bir okul gemisinden neler beklendiğine yönelik değerlendirmelere ışık tutması amaçlanmıştır. Çalışma; 'Deniz Harp Okulu'nda Denizcilik Eğitimleri', 'Savarona Yatı' ve 'Okul Gemisi Olarak Savarona' başlıklarını kapsamaktadır. Savarona okul gemisi, 1951- 1986 yılları arasında yaklaşık dört bin öğrencinin denizle ilk tanışmasına vesile olmuş, temel denizcilik eğitimlerini almalarını sağlamıştır. Savarona ile Açık Deniz Eğitimlerine katılmış öğrencilerin hafızalarında derin izler bırakmıştır. Yatın gezinti maksadıyla inşa edilmiş olması nedeniyle eğitim gemisi olarak kullanılması pek uygun olmasa da temel seyir eğitimleri, denizcilik eğitimleri ve yangın-yara savunma eğitimleri açısından fayda sağlamıştır.
İşgal yıllarında Anadolu'da kültürel talan: Eski eser kaçakçılığı (1918-1922)

30 Ekim 1918 tarihinde imzalanan Mondros Mütarekesi'nden sonra Osmanlı topraklarında başlayan işgallerde işgalciler, eski eserlerle yakından ilgilenmiş hem araştırma ve kazı yapmış hem buldukları eserleri yurt dışına kaçırmış hem de bu eserler sayesinde Anadolu'daki varlıklarını anlamlandırma ve tescilleme gayreti içine girmişlerdir. Bu kapsamda İngiliz, Amerikan, Fransız, İtalyan ve Yunan işgal güçlerinin hepsinin, Anadolu'da, eski eser kaçakçılığı yaptığı görülmüştür. Her ne kadar işgal döneminde Müze-i Hümayun başta olmak üzere bürokrasi, eski eser kaçakçılığını önlemeye çalışmışsa da çoğunlukla buna gücü yetmemiş ancak yine de her bir ihbar değerlendirilmiş ve her sorun çözülmeye çalışılmıştır. Çalışmada eski eserin ve kaçakçılığın ne olduğu, Osmanlı Devleti'nde eski eser kaçakçılığının mahiyeti ve bu kaçakçılığı engelleme faaliyetleri incelenmiş; ilk müze teşebbüslerinden başlanarak hukuki düzenlemeler ve diğer girişimlerle bu konuda alınan önlemler, bilhassa da işgal döneminde yapılan uygulamalar açıklanmaya çalışılmıştır. Bu çalışmada başta eski Müze-i Hümayun, şimdiki İstanbul Arkeoloji Müzeleri Arşivi olmak üzere, Başbakanlık Osmanlı Arşivi, Başbakanlık Cumhuriyet Arşivi ve Cumhurbaşkanlığı Arşivi tetkik edilmiş; günün gazeteleri, mecmuaları ve dönemin tanıklarının yazdıkları taranmış, konuyla ilgili önceki çalışmalarla bu dönem incelenmeye çalışılmıştır.
Cumhuriyet Dönemi'nde Çorum'a dış göçler ve sosyo-kültürel izleri

Göç; bölgelerin demografik yapılarını değiştiren unsurların başında yer almaktadır. Farklı nedenlerle gerçekleşen göçler gönüllü olabildiği gibi zorunlu da olabilmektedir. Göçler sonucu gelenlerin yerleştirilmesi iskan politikaları kavramı altında yer almaktadır. Anadolu, binlerce yıllık tarihi boyunca göç kavramının şekillendirdiği coğrafyaların başında gelmiştir. Bu coğrafyanın bir parçası olan Çorum da dönem dönem göç hareketlerini karşılayan mekanlardan birisi olmuştur. Osmanlı Devleti'nin toprak kayıplarının arttığı 19. yüzyılın ortalarından itibaren Anadolu'ya geçekleşen Müslüman-Türk göçleri Çorum'u da etkilemiştir. Bu nüfus akışı Çorum'un demografik yapısını yeniden şekillendirmiştir. Cumhuriyet Dönemi'ne gelindiğinde Türkiye'ye gerçekleşen dış göçler sonucunda uygulanan iskan politikaları ulus devlet oluşumu sürecinde etkili olmuştur. Yeni Türk Devleti'nin iskan politikaları, Çorum'da da uygulanmış ve kent tarihindeki yerini almıştır. Türk-Yunan Nüfus Mübadelesi ve Türkiye'ye gerçekleşen diğer dış göçler ile gelenler Çorum'da iskan edilmiştir. Bu tezde mübadiller için emval-i metrukeden yararlanılması, göç edenler için yeni köylerin kurulması ve mevcut köylerde göçmenler için göçmen evlerinin inşası gibi politikalar Çorum'un Akpınar, İkipınar ve Kadıkırı köyleri üzerinden değerlendirilmiştir. Bu köylerde bu göçün izleri, köylere göre farklılık göstermekle beraber, toplumsal yaşamda sosyo-kültürel ve ekonomik olarak günümüzde dahi varlıklarını devam ettirmektedir.
Türk siyasal hayatında muhalefet (1945-1950)

Bu çalışma Türk siyasal hayatında muhalefet (1945-1950) ve iktidar-muhalefet ilişkilerini incelemektedir. Çalışmamız bir giriş, üç bölümden oluşmaktadır. Giriş bölümünde bilimsel, kavramsal ve tarihsel bir sınır çizilmiştir. Birinci bölümde; İkinci Dünya Savaşından sonra yaşanan dahili, harici, hukuksal ve kurumsal gelişmeler incelenmiştir. İkinci bölüm muhalefetin teşekkülü, iktidar-muhalefet ilişkileri ve muhalefetin siyasal reflekslerine hasredilmiştir. Üçüncü bölümde dönemin siyasal partileri incelenerek tüzük, program ve faaliyetler üzerinden panoramik bir değerlendirilme gerçekleştirilmiştir. Pek çoğu hatalı, mükerrer ve silsileli bilgi deşifre edilerek düzeltilmiştir. Araştırma konusu arşivler, yazılı ve görsel basın, telif ve tetkik eserler, hatıralar ve resmi kaynaklarla desteklenmiştir. Bu bağlamda kalitatif bir usul, bilgi ve belge tarama, analitik tahlil ve örnek olay incelemeleri gerçekleştirilmiştir.
Demokrat Parti dönemi bayındırlık politikaları

Demokrat Parti, 14 Mayıs 1950 seçimleri sonrasında iktidara gelmesinin ardından birçok alanda süratle harekete geçme ihtiyacı hissetmiştir. Bu alanlardan bir tanesi de şüphesiz bayındırlık sahasıdır. Karayolları, su işleri, demiryolu ve limanlar ile yapı işlerindenmüteşekkil bayındırlık faaliyetlerinde DP iktidarı her ne kadar açıkça kabul etmese de kendisinden önce başlatılan projeleri büyük ölçüde devam ettirmiştir. Bununla birliktekendisinin başlattığı çok sayıda projenin bulunduğu da ilave edilmelidir. Demiryollarında ancak mevcut işlerin devam etmesine yetecek kadar kaynak tahsis edilmiş, tüm bayındırlık yatırımları içerisinde demiryollarına ayrılan payda bariz bir küçülmemeydana gelmiştir. CHP döneminde, finansman kapsamında uluslararası kuruluşlarlayürütülen görüşmeleri tamamlanan büyük liman işleri, DP iktidarı tarafından takip edilmiş, buna ilaveten barınak, iskele vs. gibi kıyı tesisleri de inşa edilmiştir. Yapı işlerine dairbaşlangıçta CHP iktidarından devreden bazı işlere dair tasarruf tedbirleri çerçevesindegirişimlerde bulunulmuş, fakat çoğunlukla belirli bir aşamaya gelinen işlerde, birkaçı dışında önemli değişiklikler yapılmamıştır. Diğer yandan yapı işlerini bir düzene koymak ve bunlarıBayındırlık Bakanlığı bünyesinde toplamak için sarf edilen gayretler boşa çıkmıştır. İncelenen süreçte bayındırlık faaliyetleri kapsamında bilhassa karayolları ve su işleri konusunda yatırım hacimleri büyük ölçüde genişlemiştir. Bu durum muhalefet tarafından ülkenin gücü ötesinde olduğu gerekçesiyle sıklıkla eleştirilmiştir. Öte yandan DP İktidarı, uluslararası finans kuruluşlarından kaynak temin edilemeyen projelerin bazıları için ülkeler bazında bir takım krediler bulmayı başarmış, 1954 seçimlerinde alınan iyi netice iktidarıözellikle yürüttüğü bayındırlık politikaları noktasında daha da motive etmiştir. Bahsedilen yatırımların büyüklüğü belli bir aşamadan sonra ekonomik sıkıntı yaratmaya başlamış, planlanan projelerin finansmanı için kredi temin etmek zorlaşmıştır. Söz konusu sorun ayrıca döviz sıkıntısı ve pahalılık başta olmak üzere kritik inşaat malzemelerininsağlanamamasıyla kendisini hissettirmiştir. İzah edilen olumsuz tablonun da etkisiyle 1957 seçimlerinde DP'nin yaşadığı oy kayıpları, Menderes nezdinde iktidarı, ekserisi bayındırlıksahasında yer alan yatırımlara daha çok sarılmaya itmiş, projelerin her aşamasına ait törenlerbirbirini izlemeye başlamıştır. Bunların seçim propagandası olduğuna dair muhalefetinşiddetli eleştirileri DP mensuplarınca reddedilerek, muhalefet yapılan eserleri görmemekletenkit edilmiştir. Nihayetinde 1959 yılına gelindiğinde DP grup toplantılarında köy yol ve suişlerine dair yaşanan tartışmalarda hissedilen kaygının yaklaşan yerel seçimlerden mi, yoksahalka hizmet götürme hevesinden mi kaynaklandığını tespit etmek kolay olmamıştır.
1923 - 1938 yılları arasında Türkiye'de sanayi alanında özel sektör - devlet ilişkilerinin tarihi ve ekonomik açıdan analizi

1923 yılında toplanan İzmir İktisat Kongresi yeni kurulan Türkiye'nin ekonomi politikalarının tartışıldığı bir kongre olmuştur. Kongreye, Türkiye'nin hemen hemen her bölgesinden çiftçi, tüccar, işçi ve sanayi grupları katılmıştır. Kongre'de yeni Türkiye'nin ekonomik parametreleri belirlenmiştir. Türkiye'de 1923- 1929 yılları arasında hükümet ekonomide yarı liberal yarı devletçi politikalar izlemiştir. Bu nedenle bu döneme karma ekonomik dönem denir. Hükümet, 1929 Dünya ekonomik kriziyle birlikte özel sektör eliyle Türkiye'nin sanayileşemeyeceğini fark ederek sanayi politikasında değişikliğe gitmiş ve devletçilik politikasını izlemiştir. Türkiye, sanayileşme için önce 1931 yılında Amerikan sermaye piyasalarından kredi bulma girişiminde bulunmuşsa da Dünya ekonomik krizi ve Ermelerin karşıt propagandaları nedeniyle bu girişim başarısız kalmıştır. Başbakan İsmet İnönü'nün 1932 yılında Rusya gezisiyle sağlanan 16 milyon TL'lik kredi ile Birinci Beş Yıllık Sanayi Planı yapılmıştır. Ayrıca, bu planın büyük bir kısmını Türkiye kendi ekonomik imkanlarıyla gerçekleştirmiştir. Türkiye'de 1923- 1938 yılları arasında özel sektör sanayinin gelişememesinin en önemli nedenleri; yeterli sermayenin olmayışı, kredi faiz oranlarının yüksekliği, yetişmiş eleman eksikliği, tecrübesizlik ve yüksek vergiler olmuştur. Bu çalışma, 1923- 1938 yılları arasında sanayi alanında özel sektörün devletle ilişkilerini, devletin özel sanayi sektörünü geliştirmek için üstlendiği rolü ve başarısız olunmasıyla izlenen devletçilik politikasını incelemektedir.
Milli Mücadele ve Atatürk Döneminde Gelibolu (1919-1938)

Çanakkale zaferine ve savaşın tahribatına tanıklık eden Gelibolu, Mondros mütarekesi gereğince 30 Kasım 1918'te, İngilizler tarafından işgal edilmiştir. 4 Ağustos 1920 tarihinde Yunan ordusu tarafından işgal edilmesine kadar, İngilizlerin denetiminde kalan Gelibolu'da Müslüman halk, özellikle bölgede yaşayan Rumlar tarafından, hakarete ve zulme maruz kalmıştır. Ayrıca işgal döneminde Gelibolu, 1917 Ekim devrimi sonucu Rusya'da iktidarı Bolşeviklere devreden Çar yönetimine mensup Wrangel ordusuna da, 22 Kasım 1920'den son kafilenin ayrılış tarihi olan 5 Mayıs 1923'e kadar ev sahipliği yapmıştır. Gelibolu'nun işgal dönemi, 26 Kasım 1922 tarihinde Büyük Millet Meclisi Hükümeti'ne devredilmesi ile birlikte sona ermiştir. Gelibolu, 1923 yılında imzalanan Lozan Antlaşması sonucu askerden arındırılmış bölge kapsamına alındı. Büyük Millet Meclisi Hükümeti'nin, bölgede hakimiyetini tesis etmesinin ardından, 1923 yılında vilayet yapılmıştır. Ancak kısa süren vilayet döneminin ardından, 1926 yılında ilçeye çevrilmiştir. Mübadele anlaşması kapsamında çok sayıda muhacir Gelibolu'da iskan edildi. 1936 yılında imzalanan Montrö Boğazlar Antlaşması ile birlikte askerden arındırılmış bölge statüsüne son verilerek, bölgede tam anlamıyla Türkiye Cumhuriyeti Devleti hakimiyeti esas kılındı.
İnönü Hükümetleri'nin Kıbrıs Politikası (1961-1965)

1571'de Osmanlı İmparatorluğu egemenliğine giren Kıbrıs, 1878'de imzalanan Ayastefanos Antlaşması ile İngiltere tarafından yönetilmeye başlanmıştır. Kurtuluş Savaşı sonrasında Lozan Antlaşması ile resmi olarak İngilizler'e bırakılan Ada, Rum cemaatinin Yunanistan ile birleşme taleplerinin şiddet eylemlerine dönüşmesi sonucunda 1955 yılından itibaren Türkiye'nin de dahil olduğu bir sorun haline gelmiştir. 1959 yılında imzalanan ve Türkiye'ye ''garantör devlet'' sıfatı kazandıran Londra ve Zürih Antlaşmaları'ndan sonra 1960 yılında Kıbrıs Cumhuriyeti kurulmuştur. 1962 yılından itibaren Kıbrıs Cumhurbaşkanı Makarios, antlaşmalarda ve Anayasa'da değişiklikler talep etmeye başlamış ve bu istekleri Türkiye'ye iletmiştir. Ankara'nın kesin bir kararla değişiklik önerilerini reddetmesinin ardından, değişiklikleri güç kullanarak uygulatmak amacı ile Akritas Planı çerçevesinde Kıbrıs Türkleri'ne yönelik şiddet hareketleri başlamıştır. 27 Mayıs sonrasında kurulan koalisyon hükümetlerinin başında bulunan İsmet İnönü, Ada'daki Türkler'in haklarını savunmak için öncelikle müzakere yolunu tercih etmiş, Rum saldırılarının arttığı dönemlerde Kıbrıs'a müdahale girişimi başlatmış ancak bu girişim ABD Başkanı Johnson'un yolladığı mektup üzerine gerçekleştirilememiştir. Johnson Mektubu, Türkiye'nin o güne dek kamuoyu önünde tartışılmayan dış politikasını bir tabu olmaktan çıkarmış, özellikle sol kesim tarafından Batı ittifakı eleştirilmeye ve sorgulanmaya başlamıştır. Başbakan İsmet İnönü, Kıbrıs konusunda Batı tarafından yalnız bırakıldığını açıkça itiraf etmiş ve Türkiye'nin dış siyaseti için II. Dünya Savaşı yıllarından beri ilişkilerin dondurulduğu SSCB ile temasa geçerek alternatif oluşturmaya çabalamış ve bu çabaların sonunda Makarios'u destekleyen SSCB'yi kendi tezi olan ''federasyon''a çekmeyi başarmıştır. 1964 yılı boyunca Kıbrıs politikası ile muhalefetin büyük tepkisini çeken III. Koalisyon Hükümeti, 13 Şubat 1965'te bütçe, TBMM'de onaylanmadığı için çekilmiştir. 1965 seçimlerini kazanan Adalet Partisi döneminde de Kıbrıs Sorunu devam etmiş ve Ada'daki olaylar 20 Temmuz 1974'teki Kıbrıs Barış Harekatı'na kadar sürmüştür.
Türk basınına göre Birinci Dünya Savaşı arifesinde Şarki Anadolu meselesi

İç ve dış sorunlar nedeniyle 17. yüzyıldan itibaren hızlı bir gerileme içerisine giren Osmanlı Devleti, Avrupalı devletlerin ve kendi cemaatlerinin yarattığı sıkıntılar ile çeşitli yönetim yanlışlıkları bağlamında hızlı bir dağılma sürecine girdi. Dağılmayı önlemek isteyen Osmanlı yönetimi, ya kendi isteği, ya da Dış Güçlerin baskısı veya hakimiyetindeki Hıristiyan topluluklarının dayatmaları neticesinde birçok ıslahat yaptı. Islahatlar; siyasi, sosyal ve kültürel olduğu gibi, iktisadi, idari, askeri, mali... durumları da içine aldı. Ne var ki Osmanlı Devleti, yenilik hareketlerinin neredeyse hiçbirini arzuladığı gibi yapamadı. Çünkü Avrupalı devletler her defasında müdahil oldular. Ulusçuluk fikri, özgürlük kavramı, siyasi ve sosyal bunalımlar, din olgusu... son derece akıllıca kullanıldı. Bunu dönemin gazetelerinden; Tercüman-ı Hakikat, İkdam, Tanin, Sabah, Tasvir-i Efkar ve Peyam'ın verdiği haberlerden anlamaktayız. Balkanlar konusunda oldukça katı davranan Avrupalılar, Osmanlı yönetimine ıslahat yaptırtarak; bu ıslahatı önce imtiyaza, ardından özerkliğe, son olarak da bağımsızlıklara çevirmeyi başardılar. Anadolu'ya gelince; 1878 Berlin Antlaşması'nda kayda geçen Şarki Anadolu Islahatı Meselesi'ni kullanageldiler. Babıali, 24 Nisan 1913'teki müracaatıyla, İngiltere ile birlikte bir ıslahat yapmak arzusundayken, devreye diğer Avrupalı devletler, özellikle de Rusya girdi. Uzun süren müzakere maratonundan sonra 8 Şubat 1914'te Rusya ile Babıali arasında bir anlaşma imzalandı. Tam da genel müfettişler göreve başlamak üzereyken, savaş çıktı ve çok arzu edilen ıslahat yapılamadı...
Memleket gazetesi: 10 Şubat 1919-20 Mayıs 1919

Milli Mücadele yıllarımız üzerinde çalışma yapanlar için, bu döneme ait basın ve beyannameler çok önemli iki bilgi kaynağıdır. Çalışmamızın konusunu teşkil eden Memleket Gazetesi de 1919 yılında İstanbul'da yayınlanarak, Mütareke döneminin siyasi ve sosyal yapışım okuyucularına iletmeye çalışmıştır. Gazete günlük olarak yayınlanmakla birlikte genel seyrini, gazetenin baş yazan ve sorumlu müdürü olan İsmail Hamid'in fikir ve görüşlerinden almıştır. 1889 yılında Merzifon'da doğup çocukluk günlerini Lübnan, Trablusgarb ve Şam'da geçirdikten sonra, 1912 yılında İstanbul Mülkiye Mektebi'nden mezun olan İsmail Hami, önemli bir tarihçi ve yazardır. Memleket Gazetesi'nin yayın hayatını noktaladığı 15 Ağustos 1919 tarihinden yaklaşık 20 gün sonra Mustafa Kemal Paşa'nın önderliğinde Sivas'ta toplanan Kongre'ye, İstanbul delegesi ve kongrenin Divan Başkanlığı Katibi sıfatıyla katılan İsmail Hami Bey, kongre tutanaklarını bizzat kendi el yazısıyla tutmuştur. Memleket Gazetesi'nden sonra Büyük zaferin ardından Türklük isimli kültür dergisi de yayınlayan İsmail Hami Bey, Sivas Kongresi sırasında öne sürdüğü görüşleriyle mandacı olarak değerlendirilmesine rağmen, çalışmamızın konusunu teşkil eden Memleket Gazetesi'nde Anadolu'nun toprak bütünlüğünü savunan ve milli yapıya önem veren nitelikte makaleler kaleme almıştır. Önemli derecede tarihi değere sahip olabilecek nüfus istatistikleri, muhtıralar ve beyannameleri de bünyesinde barındıran Memleket Gazetesi, Arapça-Farsça kelime ve tamlamaların çokça kullanıldığı ağır bir Osmanlıca ile yayınlanmıştır.