turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Rus işgali döneminde Trabzon (1916-1918)

Bu çalışmada ele aldığımız dönem 1916- 1918 Rusların Trabzon'u işgali dönemidir. Osmanlı Devleti'nin dağılma sürecine girdiği yıllarda, kuzey komşusu Rusya, değişimini ve dönüşümünü tamamlayarak uluslararası dünya siyasetine saldırgan bir giriş yapmıştı. Özellikle Karadeniz'le ilgilenen Rusya; 1914 kışında patlak veren I. Dünya Savaşı'na katılmayı ihmal etmemiş ve savaş başladıktan kısa bir zaman sonra da Osmanlı Devleti'nin topraklarını işgal etmeye başlamıştı. Coğrafi konumu nedeni ile bölgenin kilit noktası olma özelliğini tarih boyu üstlenen Trabzon, Rusların Osmanlı topraklarında başlattığı işgalin de odak noktası ve ikmal merkezi olmuştu. Trabzon'a kalıcı olma fikri ile gelen Ruslar, bu tarihi kıyı şehrini Rusya topraklarının bir parçası haline getirmek için itinalı bir çalışma ile şehri yeniden şekillendirmek istemişlerdi. Trabzon, 1916 Baharı itibari ile Rus işgali altına girmiş ve işgal altında kaldığı iki yıllık süre içerisinde farklı boyutlardan ele alınacak bir işgale maruz kalmıştı. Ordularının yanı sıra ellerindeki şehir planı ve akademik heyetleri ile Trabzon'a gelen Ruslar, Trabzon'un tarihinin büyük bir kısmını yok ederek, bu şehrin bünyesine karışmış olan- Türk-İslam toprağı olma özelliğini tamamen yok etmeye çalışmıştı. Kısacası Rusların Trabzon'u işgali sadece askeri karakterli değildi. İki yıllık süreci sadece askeri yönden ele almak eksik bir değerlendirme olurdu. Bu yüzden bu çalışmada işgalin farklı boyutlarına ve amaçlarına dikkat çekilmeye çalışılmıştır. Bu işgal, Rusya Devleti'nin bünyesinde meydana gelen köklü değişimlere de bağlı olarak; 1918 kışında Türk askerinin tekrar Trabzon'a girmesi ile son bulmuştu. Ancak iki yıllık bu işgal Trabzon'da ve Trabzonlu hemen her ailede unutulmaz acılar bırakmıştı.
105 numaralı Sivas Şer'iyye sicili (H.1306-1314/m.1888-1896) transkripsiyon ve değerlendirme

Çalışmamızda, H.1306-1314/M.1888- 1896 yıllarını içeren 105 Numaralı Sivas Şer'iyye Sicili, incelenmiştir. Osmanlı tarihinde önemli bir yeri olan Şer'iyye sicilerinden Sivas Şer'iyye Sicili, 100 sayfa olup, 300 adet belge halindedir. Belgeler, konulara göre tasnif edildikten sonra, transkribe edilerek günümüz alfabesine çevrilmiş olup, belli bir düzen ile belgeler değerlendirilmiştir. Tez, giriş ve sonuç hariç üç bölümden oluşmaktadır. Giriş bölümünde, Şer iyye Sicillerindeki; hukuki olaylar, kadıların verdikleri kararlar ile çeşitli kayıtlar hakkında bilgi verilmektedir. Bu kayıtlarda, toplumda yaşanan sorunlar ile ilgili bilgiler bulunmaktadır. Şer'iyye Sicilleri; evlenme, boşanma, nafaka, vekalet, senet, vakfiye kayıtları, arazi anlaşmazlığı, alacak-verecek, atama ve tayin işlemleri hakkında birçok belge içermektedir. Birinci bölümde; kadı, yardımcları, Sivas ve Gürün hakkında bilgi verilmiştir. İkinci kısımda ise belgelerin özetleri yapılmıştır. Üçüncü kısımda belge transkribe ile yapılan, metin transkripsiyonu bu bölümde verilmiştir. Dördüncü bölümde belgeler idari, iktisadi ve sosyal açıdan değerlendirilmiştir. Sonuç kısmında, belgelerin incelenmesi ile ortaya çıkan neticeler, genel olarak değerlendirilmiş olup önemli tespitlerde bulunulmuştur. Bunların arasında, Gürün'ün sosyal yapısında toplumdaki diğer kişilerle karşılaştırıldığında, unvanlı kişilerin sayıca fazla oldukları görülmektedir. Müslim ve gayrimüslimler hoşgörü ortamında birlikte yaşamaktadırlar. Osmanlı toplumunda olduğu gibi Gürün'de, çok eşlilik yaygın değildir. Boşanmada ise kocanın kadına göre daha fazla yetkiye sahip olduğu görülmektedir. Miras konusunda, kadınların erkeklere oranla daha az paya sahip olduğu, mirasçısı olmayanların mallarının Beytü'l-mal veya Darü'l-eytam gibi kurumlara bırakıldığı tespit edilmiştir.
Osmanlı Döneminde Karadeniz'de balıkçılık (1500-1700)

Osmanlı Devleti, sınırlarının en geniş olduğu dönemde üç kıta ve yaklaşık yirmi milyon kilometrekareye ulaşan oldukça büyük bir coğrafyaya hükmetmiştir. Bu geniş coğrafyada her yörenin ayrı iklimsel, arazi ve toprak yapısı ya da kullanılabilir suları birçok insanı cezbetmiştir. İmparatorluk idarecileri de bu zengin ve devasa büyüklükteki coğrafyanın verimli bölgelerinin farkındaydı ve o bölgelerin zenginliklerini sonuna kadar kullanmak konusunda elinden geleni yapma gayreti içindeydi. İşte Karadeniz'de Osmanlı yönetiminin üzerine önemle eğildiği münbit sahaların başında gelmekteydi. Klasik Osmanlı döneminde Karadeniz'dekibalıkçılık faaliyetlerini konu edinen bu çalışmada öncelikli olarak 1500- 1700 yılları arasında Osmanlı Devleti'nde siyasi ve ekonomik yapı incelenecektir. Söz konusu dönemde imparatorluğun genel mali yapısının ana hatlarıyla çizilmesi balıkçılık sektörünün yerinin daha iyi tespit edilmesi adına faydalı olacaktır. Bu çalışma altı bölümden oluşmaktadır. Birinci bölümde Karadeniz'in coğrafi durumu anlatılmıştır. Karadeniz'deki ırmaklardan, denizin özelliğinden bahsedilmiştir. İkinci bölümde ise bahsi geçen dönemde Karadeniz ve çevresine düzenlenen bazı akınlar ve devletin bu akınlara karşı almış olduğu önlemler üzerinde durulmaktadır. Üçüncü bölümde ise Karadeniz'deki balık çeşitlerinden, bunların özelliklerinden, balıklarda mevsimsel göçlerin olup olmadığından bahsedilmiştir. Dördüncü bölümde ise balık satımı işi ile uğraşanesnaf hakkında bilgi verilmektedir. Bu bölümde balıkçı esnafı adı altında kimlerin yer aldığından, balıkçılığın işleyişinden, balık tutma yöntemlerinden, vergilendirmelerden de bahsedilmiştir. Bunun yanı sıra balıkçı emini ve himayesinde yer alanlar gibi önemli hususlar üzerinde de durulmaktadır. Beşinci bölümde ise balığın avlanmasından sonra nakliyesinin ve ticaretinin nasıl gerçekleştiği konusunda bilgi verilmiştir. Bu bölümde ticaretin yoğun olarak yapıldığı yerler açıklanmakta ve ticaret yaparken karşılaşılan durumlar da belirtilmektedir.
İttihad-ı İslam Düşüncesinin, Ebu'l Huda'nın 'Da'i'r-Reşad li Sebili'l-İttihad ve'l İnkıyad' Risalesinde Analizi

XIX yüzyılda Avrupa'dan dünyaya enjekte edilen milliyetçilik akımı ve politikalarına karşı öncelikle Osmanlı Devleti'nde, Osmanlıcılık fikri ile set çekilmek istenmiş ancak istenilen verim alınamamıştır. Bu aşamadan sonra özellikle 'İttihad-ı İslam' fikri II. Abdulhamid döneminde devlet politikası olarak uygulanmıştır. Bu politika gereğince hilafet makamı ilk kez siyasal alanda birleşme, bütünleştirme için araç olarak kullanılacaktır. Bu politika hayata geçirilirken, II. Abdulhamid; Kuzey Afrika, Suriye, Orta Asya, Balkanlar, Arap Yarımadası'nda nüfuzlu tarikat şeyhlerini İstanbul'da konuk ederek bu liderlere, hem danışmanlık görevi vermiş hem de sukuneti sağlamaya çalışmıştır. Hilafet makamının önemi bu danışmanlar vasıtasıyla kendi coğrafyalarına aksettirilmiş olup Ali Osmanlı'ya karşı isyanlar ve ayrılıkçı fikirler dinsel bir üslupla engellenmeye çalışılmıştır. Tezimiz bu bağlamda Suriye'de Rufai Tarikatı Şeyhi Ebu'l Hüda es-Sayyadi'nin, hilafetin ehemmiyeti ile ilgili halkı birleştirmek için yazdığı risaleyi 'İttihad-ı İslam' politikası çerçevesinde incelemektedir. Tez oluşumunda risale, orijinalinden transkript edilmiş olup inceleme bu çerçeve de yapılmıştır. Günümüzün kanayan yarası Ortadoğu coğrafyasına, tarihi dönemlerde yazılan ideolojik reçeteler ortaya konulmak istenmiştir.
16 Numaralı, 1082-1083 (1671-1673) tarihli Kadıasker Defteri'ne göre Kırım'da sosyal ve ekonomik hayat

Şer'iyye sicilleri, yerel tarih çalışmalarında önemli kaynaklardan biridir. Bu siciller Osmanlı Devleti'nde ve Kırım Hanlığı'nda adalet mekanizmasının başındakikadı dediğimiz görevliler tarafından tutulur. Tutulan sicillerde evlilik, boşanma, miras, hırsızlık, cinayet, tayin ve daha pek çok konu hakkında bilgiler mevcuttur. Söz konusu kayıtlarda toplumun her kesiminden insanı görmek mümkündür.15. yüzyılın son çeyreğinden 18. yüzyılın sonlarına kadar Osmanlı toprağı olan Kırım, Karadeniz'de stratejik bir konuma sahiptir. Bölge, Osmanlı Devleti ile Rusya arasında çetin mücadelelere sahne olmuştur. Bulunduğu coğrafi konumhasebiyle Balkanlar, Avrupa, Rusya, Asya ve Anadolu insanlarının kültürlerinden izler taşımaktadır. Bu bakımdan Kırım kadıasker defterleri yerel ve sosyal tarih alanında çalışma yapmak isteyen araştırmacılara fevkalade bilgiler sunmaktadır. Söz konusu tezde, 16 numaralı Kırım kadıasker defteri incelenmiştir. Elde edilen veriler üzerinden bölgedeki idari yapılanma, ekonomik yapı, aile hayatı, etnik gruplar, Müslüman ve gayrimüslimlerin isimleri, onların unvanları, meslek kolları, kullanılan ölçü birimleri ve para cinsleri, kişisel eşyalar, günlük hayatta kullanılan araç-gereçler, köyler, mahalleler ve hatta hayvan cinsleri değerlendirilmiştir.
Ideal kingship in the late medieval world: The Ottoman case

Bu çalışma, ideal hükümdarın niteliklerini Geç Ortaçağ toplumlarının üyeleri gözünden incelemek amacını taşımaktadır. Çalışma boyunca, farklı kültürlerde ideal hükümdar kavramına yüklenen nitelikler izlenmiştir. Bu kültürlerde göze çarpan kavramların ve niteliklerin karşılaştırılması sonucunda Geç Ortaçağ sürecinde 'Hristiyan' ve 'Müslüman' ülkeler açısından ortak bir ideal hükümdar görüntüsüne ulaşmak mümkün olmuştur. Bu idealin uygulamasına örnek olarak erken dönem Osmanlı tarihi bir vaka çalışması olarak ele alınmıştır. Ortaçağ 'İslam' ve 'Hristiyanlık' dünyasının düşünürlerinin eserlerinde ele aldıkları ideal hükümdar özellikleri incelenmiş ve bu eserlerde beliren nitelikler erken dönem Osmanlı kroniklerinde izlenmiştir. Söz konusu kroniklerin olayları ifade ediş ve yorumlama biçimleri, bu niteliklere ve bireysel olarak hükümdarlara yaklaşımları yansıtmaktadır. Teorik eserleri uygulama ile yan yana getiren, 'İslam' ve 'Hristiyanlık' idealleri arasındaki farklardan ziyade benzerlikler üzerine odaklanan bu çalışmanın sonucunda Geç Ortaçağ'da ideal hükümdar tablosunun bir taslağı ortaya çıkmıştır.
Osmanlı Devleti'nin Batı ve Doğu seferlerine Konya Kazası'nın lojistik katkısı (1700-1750)

Bu araştırma, XVIII. yüzyılın ilk yarısında Osmanlı Devleti tarafından batı ve doğu bölgelerine yönelik olarak gerçekleştirilen sefer harekatlarına Konya Kazası'ndan yapılan lojistik destek konusunu içermektedir. Hazırlanan çalışmada, 1711 Prut, 1715 Mora ve 1739 Belgrad Zaferleri ile 1722- 1743 yılları arasında devam eden İran seferlerindeki askeri organizasyon hakkında bilgi verilirken; bu seferler için Konya Kazası'ndan yapılan askeri, mali, iaşe ve nakliye destekleri ortaya konulacaktır. Merkezi yönetim tarafından her sefer zamanında askeri desteğin talep edildiği Konya'dan, incelenen süreçte de asker isteğinde bulunulmuştur. Seferlere katılan askeri görevliler arasında 'kapıkulu', 'tımarlı sipahi', 'hane levendi', 'kapuhalkı' ile 'serdengeçtiler' bulunmaktadır. Bu dönemde sefere çıkacak olan veya cephede bulunan orduya ait çeşitli masrafların karşılanabilmesi için bir takım vergiler alınmıştır. Bunlar; 'avarız', 'nüzul', 'sürsat' ve 'imdad-ı seferiyye' vergileridir. Konya'ya gelen askerlerin tayinatları ile ilgili hazırlıklara önceden başlanır ve ordunun Konya menziline uğradığı esnada kendilerine teslim edilirdi. Ordunun ulaşım hizmetlerini yerine getirmek üzere, ihtiyaçlar doğrultusunda Konya'dan çok sayıda ve çeşitli türde nakliye hayvanı da temin edilmiştir. En fazla talep de ve üzerinde yoğunlaşmış olup bunun yanında at, katır, koyun, camus vb. hayvanlar da istenmiştir.
42 numaralı Rumeli Kazaskerliği ve Rumeli Sadareti Mahkemesi Defteri (H.1034-35 / M.1625)

Osmanlı mahkeme defterleri olan Şer'iyye Sicilleri, Osmanlı Devleti'nin en önemli hukuki belgeleri olmasının yanında, kayıt altına alındığı dönemin tarihi, kültürü, hukuk ve siyaseti, askeri, sosyal ve iktisadi hayatı, aile hukuku, müslim, gayrimüslim kozmopolit Osmanlı toplumu hakkında bilgi veren birinci elden kaynaklarıdır. Siciller, kadıların tuttukları zabıtları, yaptıkları yazışmaları ihtiva eden tarihi vesikalardır. Gerek tarih araştırmacıları, gerekse hukuk ve iktisat tarihçileri yaptıkları, yapacakları araştırmalarda ve ortaya koyacakları bilimsel eserlerde sağlıklı bilgiler verebilmek için sicillere başvurmak zorundadırlar. Şer'iyye Sicilleri sadece şahıslar arasındaki hukuki ihtilafları değil, vakıf belgelerini, merkezden gelen ferman, berat gibi hükümlerin suretlerini, satış, kira, ödünç, hibe, kefalet ve vekalet akitlerini, borç ve vergi kayıtlarını, miras ve muhallefatı, hırsızlık, yaralama, katl, sövme ve hakaret suçlarını, evlenme, boşanma, vasi tayini, köle azadı, görev devri, pazarlarda satılan ürünler, evler ve eşyalar, giyim kuşam gibi yaşam boyu en üst tabakadan en alt tabakaya kadar, her kesimi ilgilendiren olayların ve metanın tutulduğu kayıtları içerir. Osmanlı döneminde mahkemelerde tutulan defter sayısı 10 .000'e yakındır. Çalışmamız; İstanbul Müftülüğü Şer'iyye Sicilleri Arşivi'nde bulunan, Rumeli Kazaskerliği ve Rumeli Sadareti Mahkemesi'ne ait, 42 numaralı, H. 1034- 1035 (M. 1625) tarihli defterin inceleme, metin ve tıpkıbasımından oluşmaktadır.
XIX. yüzyıllarda batılı seyyahlara göre doğu ve orta Karadeniz

XIX. yüzyıl Osmanlı İmparatorluğu için daha önceki yüzyıllarla birlikte katlanarak gelen problemlerin patlak verdiği bir dönem olmuştur. Osmanlı İmparatorluğu'nun büyük değişimler içinde olduğu bu yüzyılda taziminde çalışma alanı olarak Doğu ve Orta Karadeniz bölgesi seçilmiştir. Bölgenin durumunu ortaya koyarken hareket noktamızı tarihi vesika niteliği taşımakta olan Seyahatnameler oluşturmaktadır. Tezimizin birinci bölümünde, bölgenin coğrafi' yapısı seyyahların gözlemleri doğrultusunda incelenmeye çalışılmıştır. Batılı seyyahların bölgenin coğrafi' yapısını büyük bir titizlikle inceledikleri görülmektedir. Çalışmamızın ikinci bölümünde, Doğu ve Orta Karadeniz bölgesinin idari ve siyasi durumu ele alınmıştır. Yine seyyahların aktardığı bilgilerin ışığı altında tımar sisteminin bozuluşunun bölgede ortaya koyduğu manzara üzerinde durulmuştur. Bunun yanında merkezi otoritenin zayıflamasıyla da 'ayanlar birer yerel güç olarak devletin karşısına çıkmıştır. Bu durum, XIX. yüzyıl Osmanlı tımar sisteminin feodal sisteme benzemesine yol açmıştır. XIX. yüzyılda tımar sisteminin bozuluşuna paralel olarak, Osmanlı eyalet ordusu da çözülmeye başlamıştır. Diğer taraftan yeniçeri ocağının kaldırılmasıyla da Osmanlı ordusu gücünü giderek yitirmiştir. Bu durum Doğu ve Orta Karadeniz'e seyahat eden yazarların eserlerine konu edilmiş ve tezimizde incelenmeye çalışılmıştır. Bunun yanında asayişin bozulması, rüşvetin yaygınlaşması gibi siyasi ve sosyal problemlere de değinilmiştir. Tezimizin üçüncü bölümünde seyyahların bölgenin sosyo-kültürel yapısına yönelik gözlemleri doğrultusunda, iii bölgenin etnik yapısı, sosyo-kültürel yapısı, dini yapısının incelenmesi hedeflenmiştir. Bölgemizde seyahat eden seyyahların gayrimüslim azınlıkların sayısını olduğundan fazla gösterme çabasında oldukları dikkat çekmektedir. Bölgemiz, sahip olduğu Rum ve Ermeni nüfusu sebebiyle yabancı devletlerin Osmanlı İmparatorluğu ' ndaki gayrı müslim azınlıklara yönelik kışkırtıcı çalışmalara yoğun bir şekilde sahne olmuştur. Bu çalışmalarla, gayrimüslimlerin mezhep değiştirmeleri amaçlanıyor, bunun içinde okullar açılıyordu. Tezimizin dördüncü bölümünde, seyahatnameler doğrultusunda Doğu ve Orta Karadeniz bölgesinin ekonomik durumu araştırılmaya çalışılmıştır. Bölgemizde ekonominin temelinin tarıma dayandığı, diğer yandan dokumacılığın da önemli sanayi dallarından biri olduğu ortaya çıkmaktadır. Madencilik açısından ise Gümüşhane'nin adı seyahatnamelerde sıkça geçmektedir. İnceleme bölgemiz İçinde yer alan şehirlerden, deniz kıyısında olanları transit ticarette önemli bir yere sahipti, özellikle Trabzon bu ticaretten en büyük payı alan şehirdi. Seyyahların gezdikleri şehirlerde maliye hakkında edindikleri bilgiler ise, XIX. yüzyılda Osmanlı İmparatorluğu'nun genel mart durumunu aydınlatıcı mahiyettedir.
İngiltere'nin Kıbrıs politikası (1878-1914)

Bu tezde, İngiltere'nin Kıbrıs'a olan ilgisi ve 1878 yılından itibaren adada kurulan İngiliz idaresi ele alınmaya çalışılmıştır. Tezin kapsadığı konular, Kıbrıs'ın kısa bir tarihçesi, İngiltere'nin emperyal ve Doğu Akdeniz politikaları, adanın İngiltere için önemi, Kıbrıs'ın İngiltere'ye devrini sağlayan gelişmeler ve 1878 yılından itibaren adada kurulan İngiliz idaresi şeklinde özetlenebilir. Bu tezin hazırlanması sırasında, mümkün olduğunca Türkçe ve yabancı dildeki kaynaklar kullanılmaya çalışılmıştır. Bu çalışmada, İngiltere'nin zaman zaman ticari ve siyasi menfaatlerini korumak amacıyla farklı bölgelerde üs elde etme politikası Kıbrıs örneğinde incelenmeye çalışılmıştır.
Konya Etnografya Müzesindeki 19 ve 20. yy'a ait Osmanlı Dönemi takılarının incelenmesi

'Konya Etnografya Müzesindeki 19 ve 20. yüzyıla ait Osmanlı dönemi takılarının incelenmesi' adlı tez çalışması kapsamında Konya Etnografya Müzesinde tarama yapılmıştır. İlgili koleksiyondan 86 adet Osmanlı dönemi takısı incelenmiştir. İncelenen bu takıların fotoğrafları çekilerek boyutları, kullanılan malzeme, teknik özellikleri ile motif ve kompozisyonları hakkında bilgiler verilmiştir. Ulaşılan bilgiler tablo haline getirilerek yorumlanmıştır. Araştırma sonucunda takılarda kullanılan süsleme tekniklerinden en fazla telkari tekniği kullanıldığı anlaşılmıştır. Kullanılan motif özellikleri bakımından %41, 81 oranı ile bitkisel motifler en fazla kullanılmıştır. Bunun yanında geometrik ve sembolik motiflere de rastlanılmaktadır. Yapım malzemesi olarak en çok % 35.05 ile bafun kullanılmıştır. Telkari tekniği % 20.5 ile en fazla kullanılan tekniktir. Söz konusu teknik ile hazırlanan takıların % 62.5 i 0-5 cm genişliğinde, % 60 ı 0-3 cm çapında, %37, 09 u 0-20 cm uzunluğunda olduğu saptanmıştır. İncelenen takı çeşitlerinden% 19,76 ile gerdanlık başı çekmektedir.
Osmanlı Devleti dış politikasında Ermeni sorunu: 1896 Osmanlı Bankası baskını örneği

XIX. yüzyılının sonunda Osmanlı Devleti'nin dış politikasındaki en önemli meselelerden biri Ermeni Sorunu idi. Günümüzde Ermeni Sorunu denildiğinde sadece 1915 tehcir olayı akla gelmektedir. Halbuki Ermeni Sorunu'nun kökleri daha eskiye dayanmaktadır. Bu süreçte özellikle Ermeni komiteleri bağımsızlık yolunda terör ve isyan yolunu seçerek 1890- 1896 yılları arasında yaklaşık 40 olay gerçekleştirmiştir. Bu olayların nedenleri ve sonuçlarının bilinmesi Ermeni Sorunu'nun daha doğru şekilde anlaşılmasını kolaylaştıracaktır. Bu çerçevede çalışmada Ermeni olaylarından biri üzerinde durulmuş ve Osmanlı Devleti dış politikasına etkileri ele alınmıştır. 26 Ağustos 1896 tarihinde bir grup Taşnak komitecisi İstanbul Galata'da bulunan Osmanlı Bankası'nı basmış ve aynı anda şehrin farklı noktalarında Ermeni komitecileri tarafından karışıklık çıkarılmıştı. Bu olaylar Avrupalıların dikkatini Osmanlı başkentine çekmişti. Ermeniler bu terör saldırısı ile batı müdahalesini sağlayacaklarını düşünmüşlerdi. Revolver, humbara, dinamitlerle bankayı basan komiteciler dışarıya sürekli bomba atarak hükümet ile pazarlığa giriştiler. Altı vilayete Hıristiyan vali tayini, vergilerde indirim, Ermeni mahkumları için genel af gibi talepleri karşılanmadığı takdirde binayı içindekileri ile birlikte havaya uçuracaklarını söylediler. Büyük devletlerin diplomatlarının, özellikle de Rusya, İngiltere ve Fransa'nın, komitecilerin lehinde devreye girmeleri Osmanlı Devlet adamlarının ellerini kollarını bağlamıştı. Kısmen daha fazla kan dökülmemesi ama aslında elçilerin baskılarından ötürü II. Abdülhamit komitecilerin Avrupa'ya gitmelerine izin vermişti. Komiteciler sıkı bir şekilde korunarak Banka Genel Müdürü Edgar Vincent'ın özel yatına götürüldüler. Daha sonra kendilerini Marsilya'ya götürecek olan Fransız gemisi Gironde'ye bindirildiler. Böylece banka baskını sona ermiş oldu. Fakat Ermeniler İstanbul'un diğer bölgelerinde güvenlik güçlerine ve halka saldırmaya devam ettiler. Bu süreçte İstanbul'un çeşitli semtlerinde karışıklıklar baş gösterdi. Bu karışıklıklar birkaç gün devam etti. Daha önceki olaylar nedeniyle teyakkuz halinde olan Müslüman halk toplumsal bir refleks göstererek çeşitli mekanlara gizlenerek etrafa bomba atan Ermeni komitecilerine saldırdı. Bu nedenle ölü sayısı hayli artmıştı. Ancak olay batı kamuoyuna farklı şekilde yansıtılmış, bankayı basan Ermenilerden fazla bahsedilmemiş ve bu olay neticesinde Ermenilerin Türkler tarafından katledildiği haberleri yayınlanmıştı. Osmanlı Bankası'nın basılması ve devamındaki olaylar Osmanlı dış politikası açısından önemlidir. Zira her bağımsız devlet gibi suçlulara en ağır cezaları verecekken, batılı devletlerin müdahaleleri Osmanlı Devleti'ni onları affetmek durumunda bırakmıştı. Tüm bu olaylar Osmanlı Devleti'nin dış politikasındaki yetersizliğini de gözler önüne sermektedir.
Osmanlı Devleti'nde kız sanayi mektepleri

Osmanlı İmparatorluğu'nda XIX. yüzyılın ikinci yarısında başlayan sanayide modernleşme ve makineleşme süreci, sanayi sektörüne teknik eleman yetiştirme bi-çimlerinde değişikliğe yol açmıştır. Eski dönemlerde usta-çırak ilişkisine dayalı ele-man yetiştirme modeli yerine yeni gelişen sanayi sektörlerine adapte olacak personelin yetiştirilmesine gayret edilmiştir. Öncelikli amacı kimsesiz ve yetim çocukları koruma olan ve temeli 1863 yılında Niş'te Mithat Paşa tarafından atılan Islahhaneler, yapılan düzenlemelerle Sanayi Mektepleri olarak Osmanlı Devleti'nin teknik elemanlarını yetiştirmeye başlamıştır. Bu çalışma, Osmanlı Devleti'nde eğitim sürecine kız çocuklarının da dahil edilmesiyle tesis edilen Kız Sanayi Mekteplerini ele almaktadır. Bu mektepler sanayide modernleşme sürecine kız çocuklarını dahil ederek, hem aile hayatında kendine yetebilen hem de topluma katkı sağlayan özgüveni olan ve kendi ayakları üzerinde durabilen kadınları yetiştiren bir eğitim kurumu olmuştur. Bu araştırma ile günümüzde Kız Meslek Liselerinin selefi durumunda olan Kız Sanayi Mekteplerinin Türk Eğitim Tarihindeki yeri ve önemi tespit edilmiş öte yanda Yakın Çağ Türk Tarihinde kızların mesleki eğitim alanındaki rollerine yer verilmiştir.
H. 1 Mart 1323 / M. 14 Mart 1907 tarihli 19 Numaralı Kırşehir Şer'iyye Sicili'nin transkripsiyonu ve değerlendirilmesi

R. 1 Mart sene 1323 / M. 14 Mart 1907 tarihli 19 Numaralı Kırşehir Şeri'yye Sicili alınarak hazırlanmış olan bu çalışma ilin, sosyal, kültürel ve ekonomik yapısını aydınlatacak muhtevaya sahiptir. Kırşehir, ilkçağdan itibaren Anadolu'nun sosyal, kültürel, siyasal ve ekonomik açıdan değişken ve renkli bir karakterini taşıyan önemli merkezlerden biri olmuştur. Belgelerden yola çıkarak Kırşehir'in 20. Yüzyılın ilk yarısındaki yaşam şekli, yer ve şahıs isimleri, ekonomik, askeri, sosyal ve kültürel çıkarımlar yapılabilmektedir. Meydana gelen hukuki davalar, Osmanlıca yazma eserlerin aydınlatılması bakımından çok mühimdir. Bu belgeler birinci elden kaynak özelliği taşımakta, araştırmacıların çalışmalarına rehber olmakta, geçmişş ve gelecek arasındaki bağı pekiştirmektedir. Aynı zamanda devlet arşivlerinde unutulmaya yüz tutmuş değerli hazinelerimiz gün ışığına çıkmaktadır. Bu çalışmada metnin orjinalliğinin ve bütünlüğünün korunmasına dikkat edilmiş, diğer telif eserlerden de istifade edilmiştir.