turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
John Murray'ın İstanbul Büyükelçiliği (1765-1775)

Büyük Britanya'nın İstanbul Büyükelçisi John Murray (1765-1775) tezimizin temel konusudur. Ayrıca bu dönemin Türk- Britanya diplomatik ilişkileri bakımından önemi incelenmiştir. Britanya'nın köklü ailelerinden birine mensup olan John Murray, sahip olduğu aile bağları sayesinde Britanya diplomasine intisap etmiştir. Murray, ilk görev yeri olarak Venedik'e atanmış ve burada oldukça uzun, rahat ve başarılı bir elçilik dönemi geçirmiştir. Murray, Venedik'ten sonra terfi ederek İstanbul'a atanmıştır. Ancak Murray'ın İstanbul'daki görev dönemi, hem kendi şahsı için hem de Britanya diplomasi için oldukça zorlu bir süreçti. Murray, görev süresinin ilk döneminde Büyük İstanbul Depremi'nin yıkıcı sonuçları ve çeşitli doğal afetlerle karşılaşmıştı. Bunun dışında Levant ticaretinde Britanyalı tüccarların yaşadıkları ekonomik ve hukuki sorunlar, onun için önemli bir sınav niteliği taşımaktaydı. Ancak Murray'ın elçilik dönemini, seleflerinden asıl farklı kılan husus, görev süresinde gerçekleşen 1768- 1774 Osmanlı-Rus Savaşı'ydı. Murray, öncelikle Lehistan krizinin çözümü ile uğraşmak zorunda kalmış ancak başarılı olamamıştı. Murray, savaş başladıktan sonra çeşitli defalar arabuluculuk girişimlerinde bulunmuştu. Ülkesinin izlediği genel dış politika, onun İstanbul'daki görevini daha da zor getirmişti. Murray bu süreç içerisinde aynı zamanda, Britanya'nın geleneksel rakibi Fransa'nın İstanbul'daki temsilcileri ile Murray mücadele etmek zorunda kalmıştı. Genel olarak çalışmamızda, Murray'ın İstanbul'a atanana kadarki yaşadığı süreç, İstanbul'daki faaliyetleri, onun döneminde Britanya Osmanlı ilişkilerinde yaşanan değişim ve Murray'ın ne ölçüde başarılı olduğu ele alınmıştır.
II. Abdülhamid öneminde Türk-Macar kültürel ilişkileri

Köklü bir geçmişşe dayanan Türk-Macar ilişkileri XIX. yüzyılın sonlarına doğru derinleşerek, olumlu yönde gelişme göstermiştir. 1848- 1849 yıllarında Habsburg yönetimine karşı Bağımsızlık Mücadelesi'ni başlatan ancak bu mücadelenin Rusya tarafından bastırılması ile Osmanlı Devleti'ne sığınan Macar özgürlük savaşı kahra-manlarına Osmanlı Devleti tarafından sahip çıkılması, kamuoyunun dikkatini Türklere çevirmesini sağlamıştır. Bunun üzerine Macarlar, 1876 Osmanlı-Sırp Savaşı'nda Türk yanlısı bir politika takip ederek Osmanlı Devleti'ne olan şükranlarını sunmak istemişlerdir. Savaş sırasında gösterdikleri bu davranış, Türk ordusunun Sırbistan'a karşı kazandığı zafer ile daha da artmıştır. Türklerin zaferini tebrik etmek isteyen Macarlar; özellikle Macar Üniversite öğrencileri, Osmanlı ordusunun Başkumandanı Abdülkerim Nadir Paşa'ya bir tören kılıcı sunarak onun şahsında, Türklerden yana duydukları sevgiyi ifade etmek iste-mişler, bu nedenle İstanbul'a gelmişlerdir. II. Abdülhamid, Macar gençlerinin duygu dolu ziyaretlerini ve onların Türk yanlısı davranışlarını karşılıksız bırakmamış onlar için de büyük bir sürpriz teşkil edecek olan Macarların unutulmaz Kralı Matyas'ın kendilerine bırakmış olduğu kültür mirası olan ve ulusal hazine değeri taşıyan 'Korvinaları' Macar milletine hediye etmiştir. Korvinalar Kral Matyas'ın tacını elde ettiği ve Macaristan'da istikrarı sağla-dıktan sonra büyük zahmetlerle meydana getirmiş olduğu Korvina Kütüphanesi'nin önemli eserlerini oluşturmakta idi. Kral Matyas'ın özenle kurmuş olduğu Korvina Kütüphanesi, Macaristan'da yeni bir akımın başlamasında büyük rol oynayarak, Ma-caristan'ın hem siyasi hem de kültürel açıdan gelişmesine de katkı sağlamıştı. Öte yandan Kral Matyas'ın ölümünden sonra tahta çıkan kralların Matyas'ın kültürel eserine sahip çıkmaması üzerine kütüphanenin değerli parçaları dağılmış, Macarları ortaçağ Avrupa'sında güçlü kılan büyük kültürel eser yok olmaya mahkum bırakılmıştır. XIX. yüzyılın ikinci yarısına gelindiğinde II. Abdülhamid'in Macarlar için büyük önem arz eden Korvinaları geri iade etmesi Macar halkını oldukça mem-nun etmiştir. Bu olaydan memnun kalan Macarlar, 1876 Osmanlı-Sırp Savaşı'nda Türkler lehine izlemiş oldukları politikayı, 1877- 1878 Osmanlı-Rus Savaşı'nda da sürdürmüşlerdir. Çalışmada II. Abdülhamid'in Macaristan'a geri iade etmiş olduğu Korvinalar'ın, iki ülke arasındaki olumlu atmosferi daha da arttırarak siyasi, sosyal ve kültürel ilişkilerin gelişmesine sağladığı katkı ortaya konulmuştur.
XIX. yüzyılda Bursa ticaret hayatında gayrimüslimler

Bursa, kurulduğu dönemden bu yana gelişen bir şehir konumundadır. Osmanlı Devleti'nin 1326 yılında Bursa'yı fethetmesi ile birlikte şehir, Osmanlı Devleti'nin sosyo-ekonomik bakımdan en önemli merkezlerinden biri haline gelmiştir. Osmanlı Devletine başkentlik yapan Bursa'da farklı milletlere mensup insanlar huzur ve güven içersinde yaşamışlar ve Bursa ticaretine önemli katkılarda bulunmuşlardır. Bursa şehrinin ticari hayatını daha iyi anlayabilmemiz için burada yaşayan halkı bilmemiz çalışma açısından daha kapsamlı bir sonuca ulaşmamızı sağlayacaktır. XIX. yüzyılda Bursa'daki gayrimüslim halk Ermeniler, Rumlar, Yahudiler ve Kıptilerden oluşmaktadır. Dolayısıyla öncelikle Bursa'da yaşayan gayrimüslimlerin nüfuslarına ve yoğun olarak yaşadıkları yerlere değinilmiştir. Ayrıca Bursa ekonomisine büyük katkı sağlayan ilk ipek fabrikasının kuruluşu ve ipeğin Bursa ticaretindeki önemine değinilmiştir. Bu çalışmadaki temel amaç XIX. yüzyılda Bursa'da yaşayan gayrimüslimlerin ticari alandaki önemli faaliyetleridir. Bu dönemde Bursa ticari hayatına önemli katkılar sağlayan gayrimüslim topluluklarının hangi sektörlerde çalıştıklarına, hangi meslekler ile uğraştıklarına ve bu mesleklerden hangilerden ne kadar kazanç elde ettiklerine, hangi mahallelerde hangi mesleklerin yoğun olarak yapıldığı ayrı ayrı ele alınarak incelenmiştir. Tüm bunlardan çıkan sonuçlar ile Bursa'da XIX. yüzyılda gayrimüslim nüfusun mesleki sektörlere göre dağılımı verilmiştir.
Ahmet Mithat Efendi ve Osmanlı Devleti'nde fikir hareketleri

Osmanlı Devleti'nde 19. yüzyılda devletin toparlanması yönünde ileri sürülen fikirler, devletin politikalarına yön vermiştir. Bu dönemde Osmanlı aydınının ileri sürdüğü ve devletin de sahiplendiği Osmanlıcılık çok unsurlu Osmanlı toplumunu bir arada tutmayı hedeflemiştir. Ancak bu fikir gayrimüslim unsurların isyanları sebebiyle başarılı olama-mış, Müslümanları bir arada tutmak düşüncesiyle, İslamcılık fikri doğmuştur. Devletin yıkılmasının önüne geçememesi ve bu fikirlerin işe yaramaması üzerine Türkçülük fikri ön plana çıkmıştır. Ahmet Mithat Efendi (1844-1912), Tanzimat'ın son dönemlerinde yetişen, II. Abdülhamit (1876-1909) döneminin tamamına vakıf Osmanlı münevverle-rinden birisidir. Ahmet Mithat Efendi aynı zamanda II. Abdülhamit'e çok yakın bir isimdir. Dolayısıyla tarihin önemli bir safhasında, hem fikri hayata doğrudan hem de devletin politikalarına dolaylı olarak yön vermiştir. O, aynı zamanda devletin icraatlarını anlatan bir sözcüdür. Bu itibarla, Ahmet Mithat Efendi'nin fikirlerini incelemek, devletin o döneme dair politikalarını anlamak açısından da faydalı olacaktır. Bu çalışma, dönemin fikri gelişmeleri üzerinden Ahmet Mithat Efendi'nin fikirlerini ve Osmanlı aydınının fikirleri içerisindeki yerini anlamayı amaçlamaktadır. Çalışma, üç ana bölümden oluş-maktadır. Birinci bölümde, Ahmet Mithat Efendi'nin hayatı ve eserleri ele alınmıştır. İkinci bölümde, Tanzimat (1839)'tan 1912'ye fikir hareketlerinin başlıca sebepleri, üçün-cü bölümde ise Ahmet Mithat Efendi'nin fikirleri, Osmanlı Devleti'nde ortaya çıkan fikir hareketleri temelinde değerlendirilmeye çalışılmıştır.
Osmanlı Ordusu'nda makinalı tüfek kullanımına geçiş (1908-1918)

19. yüzyılın ikinci yarısından itibaren ordu envanterlerine giren makinalı tüfekler askerlerin ateş gücünü önemli oranda artırdığı gibi ordu teşkilatlarında da önemli değişikliklere sebep olmuştur. Bu durum Napolyon döneminden kalan taktik ve stratejilerin yıkılmasına neden olarak yeni bir savaş konseptinin oluşmasına zemin hazırlayan en önemli faktörlerden biri olmuş ve Birinci Dünya Savaşı'nın şeklini ve gidişatını değiştirmiş ve özellikle Batı Cephesi'nde büyük endüstriyel güçleri siperler kazmaya zorlayarak neredeyse savaş boyunca hareketsiz kalmaya mahkum etmiştir. Bu önemli silahın Osmanlı İmparatorluğu'ndaki varlığı, kullanımı ve nasıl teşkilatlandığı üzerine ise bu zamana kadar kapsamlı bir araştırma yapılmamıştır. Genelkurmay'ın cephe kitaplarında ise daha çok istatistiksel veriler ve teşkilata dair bazı bilgiler bulunsa da bu silahın muharebelerde ki performansı ve nasıl kullanıldığı üzerine malumat kısıtlıdır. Gerek bu eksikliğin giderilmesi gerekse de savaşın gidişatını değiştiren bu silahın Osmanlı ordusunun muharebedeki performansına nasıl katkı sağladığı anlatılmaya çalışılmıştır.
Mesajeri Maritim Kumpanyası ve Osmanlı Devleti'nde Fransız sömürgeciliği (1851-1914)

19. Yüzyıla kadar merkantilist kapitalizminin önemli bir aracı olan yelkenli gemiler, Sanayi İnkılabı'yla, buharlı gemilere dönüşerek sınai kapitalizminin vazgeçilmez uluslararası değişim aracı haline geldiler. Endüstriyel üretim artıkça buharlı deniz nakliyat kumpanyalarının varlıkları birer ihtiyaç haline gelmeye başladı. Hatta kumpanyalar devletlerin gücünün birer sembolü haline dönüştüler. Sanayi hamlesiyle beraber Avrupa endüstrisinin hammadde ve pazar ihtiyacını karşılamakta yetersiz kalan buharlı gemi sahibi armatör-tüccarlar, devlet ortaklığında büyük buharlı deniz nakliyat kumpanyaları oluşturdular. Avrupa'da ilk olarak Büyük Britanya ve Avusturya öncülüğünde devlet-özel söktör ortaklığında oluşturulan buharlı deniz nakliyatı rekabetine Fransızlar, Mesajeri Maritim Kumpanyası'yla (1851-1977) dahil oldular. Kumpanya'nın kuruluşundaki temel amaç ilk dönemler Akdeniz ve Karadeniz'deki liman kentleriyle Marsilya arasında düzenli posta ve ticari bağlantı oluşturmaktı. Daha sonra ise bu bölgelerdeki başarısına bağlı olarak faaliyetlerini denizaşırı sömürgelere yaymaktı. 19. yüzyılın sonuna gelindiğinde kumpanya, tüm bu hedeflerini gerçekleştirerek, Fransız sömürgecilik tarihinde önemli bir rol oynadı. Mesajeri Maritim Kumpanyası'nın Osmanlı liman kentlerinde faaliyette bulunduğu 1851- 1914 arasında Fransız emperyalizmi ve çıkarları Osmanlı Devleti'nde daha rahat yayılma ve yerleşme imkanı buldu. Kumpanya, yalnızca Osmanlı liman kentleriyle Fransa arasında değil aynı zamanda Osmanlı liman kentleri arasında da posta, yolcu ve emtia trafiğinde hatırı sayılır bir yere sahip oldu. Osmanlı'nın neredeyse tüm liman kentleri ve hinterlandı Fransız emperyalizminin ilgi alanına girdi. Mesajeri Maritim Kumpanyası'nın Osmanlı sularındaki faaliyetleri Osmanlı-Fransız siyasi münasebetlerini de etkiledi. Bu süreçte aynı zamanda Osmanlı Devleti'nin sosyo-ekonomik, dini, kurumsal ve kentsel yapısı da değişime uğradı. Bu çalışma, 19. yüzyılın ikinci yarısında Osmanlı Devleti'nin yaşadığı değişimi, kumpanya merkezli bir duruş açısıyla irdelemeye çalışmıştır.
Fetvalar ve belgeler ışığında Osmanlıda Kızılbaşlık meselesi (16.-17. yüzyıllar)

Bu çalışmada 16. yüzyılda Kuzeybatı İran'da ortaya çıkan ve Anadolu'daki taraftar kitlesini çok kısa bir sürede oldukça başarılı bir şekilde artırmayı başaran Şii-Safevi dini-politik hareketi ile Sünni-Osmanlı merkezi yönetimi arasındaki çatışmanın nedenleri arşiv belgeleri üzerinden tahlil edilmiştir. Çalışmamızda görüleceği üzere Osmanlı belgelerinde hem Safeviler hem de Anadolu'daki Türkmen zümreler Kızılbaş olarak adlandırılmıştır. Konu ile ilgili ülkemizde ve dünyanın farklı yerlerinde birçok çalışma yapılmış, çok sayıda eser ortaya konulmuştur. Ancak bu çalışmaların istisnaları olmakla beraber geneli, ideolojik olarak ve biraz da günümüz değer ve yargılarıyla Kızılbaşlığın ezilen halkın, Sünniliğin ise ezen ve sömüren yöneticilerin din anlayışı olduğu tezini savunmaktadır. Ortaya konan çalışmaların birçoğunda Osmanlıların dini alandaki hassasiyeti ve meseleye bakışı onların gözünden irdelenmemiş konu siyasi, ekonomik ve sosyal açılardan tahlil edilmekle yetinilmiştir. Ancak bu çalışmada Kızılbaşlık meselesine her şeyden önce Osmanlı gözüyle bakılmaya çalışılmıştır. Yine bu çalışmada Osmanlının Ehl-i Sünnete muhalif olan görüşlere karşı neden bu kadar tavizsiz olduğu ve bu tepkisinin altında yatan nedenlerin neler olduğu sorgulanmıştır. 16. yüzyılın hemen başlarında patlak veren Kızılbaşlık hadisesi karşısında üretilen fetva, risale vb. kaynak eserlerde niçin bu kadar sert tepkiler verildiği Osmanlı ilmi, zihni ve resmi ideolojisinin kökenleri üzerinden teker teker irdelenerek sorgulanmış hadisenin nedenleri bir bütün olarak resmedilmeye çalışılmıştır.
18. yüzyıla ait telhis, takrir ve buyuruldu mecmuası

Münşeat mecmuaları, Osmanlı tarihi araştırmaları için büyük ölçüde kaynak malzemesi ihtiva eder. Bu çalışmaya konu teşkil eden mecmuanın, müellifi ve kaleme alındığı tarih tam olarak tespit edilememektedir. Eserin tertip tarzından, müellifin, artıkXVIII. asırda devlet idaresinde Divan-ı Hümayun'un yerini almış olan Paşakapısı'ndançıkan temel belge türlerini, yani telhis, takrir ve buyuruldu suretlerini bir araya getirmeye çalıştığı müşahede edilmektedir. Mecmuadaki telhislerin bazıları Ragıb Paşa'ya aitken, diğer telhis, takrir vebuyurulduların önemli bir kısmının kime ait olduğu tespit edilememektedir. Mecmua, dönemin önemli devletlerarası hadiselerine dair belge suretlerini barındırdığı gibi sarayıngündelik hayatı ile ilgili dini ve resmi merasimlere dair belge suretlerine de yer vermiştir. Mecmuanın bölümleri kendi içerisinde düzenlidir diyebiliriz. Devrin siyasi hadiselerinedair Mehmed Ragıb Paşa'ya ait telhis suretleri birbiri ardına sıralanmıştır. Sarayın günlük hayatı hakkında bilgi verilecek bölümler de kendi içinde bir bütünlük arz etmektedir. Mesela nevruzdan bahsedilip hemen ardından nevruzda içilen şerbet ve baharda yapılanfasd-ı hümayundan yani padişahın hacamat yaptırtmasından bahsedilmiştir. Padişahınsahilsaraylara yaptığı nakl-i hümayunlar, binişler, teşrifler, halvetler ile ilgili belgesuretlerinin birbiri ardına verildiği görülmektedir. Top dökümü, donanmanın denize uğurlanması, denize kalyon indirilmesi, sandalıhümayun yapımı, kandiller, Ramazan ve Kurban bayramları merasimleri; padişahınhastalıktan kurutulması tebrikleri vs. dair belge suretleri de yine mecmuada yer almaktadır.
II. Abdülhamid Dönemi'nde mektepten cepheye Osmanlı Piyade Zabiti (1876-1909)

Bu çalışma, II. Abdülhamid dönemi Osmanlı piyade zabitlerinin 1877- 1878 Osmanlı-Rus Savaşı sonrasında orduda görülen yeniden yapılanma kapsamında, askeri mekteplerde, yurt dışında, kıt'ada ve cephede nasıl bir mesleki gelişim takip ettiklerini ve hangi görevler içerisinde bulunduklarını ele almaktadır. Mekanize savaş çağı olarak adlandırılan dönemde zabitliğin Avrupa'da nasıl profesyonel bir meslek haline geldiğinin incelendiği birinci bölümün ilk kısmını, Doğu Sorunu ve yenileşme sürecinde Osmanlı zabitlerinin nasıl bir siyasi ve askeri konjonktür içerisinde yetiştiğini açıklamaya çalışan ikinci kısım takip etmektedir. 1870- 1871 Fransa-Prusya ve 1877- 1878 Osmanlı-Rus Savaşları'nın tesir ve tecrübeleriyle şekillenen askeri mekteplerdeki ve yurt dışındaki Osmanlı zabit eğitiminin incelendiği ikinci bölümde, Goltz Paşa'nın zabitlik mesleğine bakışı ve askeri mekteplerde yaptığı reformlar da ele alınmıştır. Üçüncü ve son bölümde ise Osmanlı piyade zabitlerinin kıt'adaki ve cephedeki görevleri, nizamnameler ve talimnameler üzerinden incelenirken, 1897 Osmanlı-Yunan Savaşı da piyade zabitlerinin cephedeki görevlerini yansıtan bir örnek olarak incelenmiştir. Bu bölümde son olarak, II. Abdülhamid dönemi zabitlerinin terfi, tayin, maaş ve evlilik konularındaki düzen ve sorunları ele alınmıştır. Böylelikle, topyekun harp sırasında (1911-1922) ve imparatorluktan ulus devlete geçiş sürecinde ordunun ve zaman zaman devletin sevk ve idaresinde son derece etkili olmuş komuta kadrosunun hangi koşullarda ve nasıl yetiştiği ortaya konulmaya çalışılmıştır.
Karagöz gazetesi numara 1-18

Gazete siyasi, iktisadi, sosyal ve kültürel güncel gelişmelerden kamuoyunu haberdar etmek amacıyla günlük ya da belirli sürelerde çıkarılan yayındır. Gazetelerin geçmişşi çok uzun bir tarihe dayanmaktadır. Ülkemizde ise gazetelerin yayın hayatına başlaması günümüzden bir asır öncesinde gerçekleşmiştir. Bu süreç içinde yayınlanan kısa ve uzun ömürlü birçok gazete ve mecmua, basın tarihindeki yerlerini almıştır. Osmanlı döneminde basın-yayın hayatı İstibdat yönetimi öncesi ve sonrası olmak üzere ikiye ayrılmaktadır. İstibdat dönemi öncesi birçok gazete ve dergi yayın hayatında aktif olarak yer almalarına rağmen, bu dönemde basına getirilen sansür ile basın-yayın faaliyetleri bir takım kısıtlamalar getirilmiştir. Ancak bu kısıtlama II. Meşrutiyetin ilanı ile birlikte sona ermiştir. Bu yeni dönemde Ali Fuad Bey'in imtiyaz sahipliğinde yayın hayatına başlayan Karagöz gazetesi, döneme damgasını vurmuştur. 1908 yılında ilk sayısını çıkaran gazete, zaman zaman yayınlarına ara vermek durumunda kalsa da, 1955 yılına değin çalışmalarını sürdürmüştür. Haftada iki defa yayınlanan ve toplam 4785 sayıya ulaşan gazete, dönemin en uzun soluklu yayınlarından biri olma özelliğine sahiptir. Dönemin edebi, felsefi, siyasi, sosyal, ekonomik ve kültürel güncel gelişmeleri hakkında bilgi sahibi olabileceğimiz gazete, yazılı ve görsel kaynaklar açısından da oldukça zengin bir kaynaktır. Bu nedenle, çalışmamızda, Karagöz gazetesinin ilk sayısından on sekizinci sayısına kadarki sayılar özenle incelenmiş, transkripsiyonları yapılmış, değerlendirmelerde bulunulmuş ve dönemin basın tarihi hakkında bilgilere yer verilmiştir.
Osmanlı Devleti'nde orman yangınları (1850-1918)

Osmanlı Devleti nazarında ormanların nasıl bir yere sahip olduğunu meydana çıkarmak amacıyla 1850- 1918 tarihleri arasındaki orman yangınlarına dair veriler incelenmiştir. Bu amaçla çalışma Osmanlı arşivinden ulaşılan belgelere dayanılarak ele alınmıştır. İncelenenkonu, Osmanlı Devleti'nin ve toplumunun ormanlar ile kuruduğu bağ, orman yangınlarınınçıkış nedenlerinin incelenmesi, orman yangınlarının söndürülmesi sürecinin araştırılması ve orman yangınlarını önlemek için yapılan işlemlerin araştırılması ve orman yangınlarınınsonucunu içerecek şekilde dört ana başlığa ayrılmıştır. Birinci bölüm Osmanlı Devleti ve orman arasındaki ilişkinin incelenmesine ayrılmıştır. Bu doğrultuda ormanların mülkiyeti incelenmiş, Tanzimat Dönemi ile birlikte ormancılık alanında yaşanan değişimler ele alınmış ve ormancılık ile ilgili nezaretlerin değişimi ve ormanmemurluğunun değişimi kaleme alınmıştır. İkinci bölümde ormanlık arazide yer açmak, kömür üretmek ve eşkıyalık gibi amaçlarlaçıkarılan yangınlar ayrıca dikkatsizlik sonucunda meydana gelen yangınlar ve son olarak doğal afet olarak gerçekleşen yangınlar incelenmiştir. Üçüncü bölüm orman yangınlarının söndürülmesi sürecini ele almaktadır. Bu bölümdeorman memurları, ordu ve ahalinin orman yangınlarını söndürme çalışmalarındaki etkileri ve görevleri incelenmiştir. Orman yangınlarının söndürülme süreçlerinin birçoğunda birlikte hareket etmiş olan bu üç kesim hakkında detaylı bilgilere ulaşabilmek için üçüncü bölüm; ahalile birlikte orman yangınlarının söndürülmesi, ordunun yardımı ile orman yangınlarının söndürülmesi ve orman memurları ve amelelerin yangınların söndürülmesindeki rolü olarak üç ayrı başlığa ayrılmıştır. Dördüncü bölümünde orman yangınları ile ilgili veriler ve sonrasında yaşanan gelişmeler ele alınmış ayrıca orman yangınlarına karşı alınan önlemler incelenmiştir. Bu bölümde orman yangınlarının incelenen verilere göre nerelerde meydana geldiği ve etkili olduğu alanların boyutu, orman yangınından sonra arazide meydana gelen gelişmeler ve yeniden orman yetiştirme çalışmaları gibi konular ele alınmıştır. Ayrıca ormanların korunması amacıyla gerçekleştirilen çeşitli uygulamalar ve yasal düzenlemeler dördüncü bölümde ele alınmıştır.
Yunan basınında Balkan savaşları (1912-1913)

Balkan Savaşları (1912-1913), Türk tarihi için olduğu kadar Yunan tarihi için de büyük önem taşımaktadır. Balkan Savaşları sonucunda Yunanistan, Selanik ve Yanya gibi önemli şehirleri ele geçirerek sınırlarını büyük ölçüde genişletmiştir. Yunan basını, savaş sırasında yaşanan gelişmeleri büyük bir heyecanla okuyucularına aktarmıştır. Bu çalışmanın amacı, Balkan Savaşları'nın Yunan basınında nasıl ele alındığını ortaya koymaktır. Yunan toplumunun savaşa, Osmanlı Devleti'ne ve Türklere bakışını açığa çıkarmak, çalışmanın diğer amaçları arasında yer almaktadır. Çalışma kapsamında 1912- 1913 yıllarında Atina ve Selanik'te yayımlanmış olan üç gazete taranmıştır. Çalışmanın ilk bölümünde Balkan Savaşları öncesi ve sırasındaki gelişmelere değinilmektedir. Ayrıca çalışmada faydalanılan gazetelerin tarihleri ve siyasi tutumları hakkında bilgi verilmektedir. İkinci ve üçüncü bölümlerde ise Balkan Savaşları, ilgili gazetelerde yapılan değerlendirmeler üzerinden ele alınmaktadır. Bu kapsamda Yunanistan'ın savaş döneminde takip ettiği politikanın basına yansımaları incelenmektedir.
16 numaralı Konya şer'iye sicili (1083 / 1672-1673) değerlendirme ve transkripsiyon

Sicil, Osmanlı Devleti'nin son yıllarına kadar devam eden şer'i mahkemelerde, kadı ya da naibi tarafından tutulan kayıtların toplandığı defterlerdir. Bu defterlere 'Şer'iye Sicilleri veya Kadı Defterleri' de denilmektedir Kadılar tarafından tutulan bu defterlerde kadı'nın kendi vermiş olduğu hüccet ve i'lamlar yanında devlet merkezinden gönderilen fermanlar, beratlar, tezkereler, buyuruldular, rü'uslar ve mektublar da yer almaktadır. Bu çalışmanın kaynağını teşkil eden 16 Numaralı Konya Şer'iye Sicili, 1672- 1673 tarihlerine ait olup Konya'nın sosyal, siyasi, ekonomik ve hukuki yapısı ile ilgili 100 çeşitten fazla dava konusunu içermektedir. Olaylar Konya Eyaleti içerisinde geçmekle birlikte çoğunlukla Konya'da yaşanan olayları konu edinmektedir. Okunuşu gerçekleştirilen belgeler içeriklerine göre sosyal, siyasi, ekonomik ve hukuki hayatla bağlantıları açısından ayrı ayrı değerlendirilmiştir. Sosyal hayatla ilgili konuları namzed, nikah, boşanma; ekonomik hayatla ilgili konuları vakıf, mülk satışları, alacak-verecek davaları ve vergilerle ilgili kayıtlar; siyasi ve idari hayatla ilgili konuları ferman, berat, mürasele, tezkere, buyuruldu, mektub, hüccet; hukuki hayatla ilgili konuları ise ölüm keşfi, nafaka takdiri, köleler ve cariyeler, kapıya katran sürme, rıza senedi, çeşitli suçlar vb. oluşturmaktadır. Bu bilgiler ışığında değerlendirmeler yapılmış ve dönem hakkında Konya'daki yaşam tarzı, işlenen suçlar, ekonomik yapı ve siyasi hayatla ilgili genel yargılara varılmıştır.
Şura-yı Devlet'ten Danıştaya: Yapısal ve fonksiyonel dönüşüm

Osmanlı Devlet ve toplum yapısında 19. yüzyılda yaşanan değişim ve dönüşüm önceki yüzyılların aksine aritmetik değil, geometrik artışla gerçekleşmiştir. Sanayileşme ve teknoloji devlet ve toplum hayatına da değişimi dayatmıştır. Tanzimat'ın Türkiye'deki yasal ve anayasal reformların başlangıç noktası olduğu söylenebilir. Hukuki yapıdaki Batıda'dan mülhem resepsiyon süreci de bu dönemde başlamıştır. Kanunlaştırma hareketleri yoğunlaştıkça bir taraftan hukuk devletine giden sürecin ilk adımları atılmaya başlanmış diğer taraftan da devletin teknik uzmanlık aygıtı olan bürokraside Weberyen modelle benzeşen hukuki ve rasyonel otorite tipine geçiş söz konusu olmuştur. Ancak çok geniş sahaya yayılmış kozmopolit bir imparatorlukta reformların eş zamanlı yürütülmesi ancak yetkin bir bürokrasi ve güçlü bir ekonomi ile mümkün olabilirdi. Bu ikisinin de 19. yüzyıl Osmanlı İmparatorluğu'nda yeterli düzeyde bulunduğunu söylemek güçtür. Osmanlı modernleşmesinin merkez teşkilatındaki değişim ve dönüşümünün bir parçası olarak özellikle yetkin bürokrasinin temini maksadıyla 1 Nisan 1868'de Şura-yı Devletin ihdas edildiği açıktır. Şura-yı Devletin kendisine verilen görev, yetki ve sorumluluklar temel olarak üç başlık altında ele alınabilir: Kanun layihası hazırlama, idari denetim ve yargısal yetkilerdir. Şura-yı Devletin bugün için belki üzerinde en çok tartışma konusu bulunan yetkileri yasama süreçlerindekiler ile yargısal alana ilişkindi. Yasama organı olmadığı açık olan Şura-yı Devlet müstakil bir yargı organı olarak da kurulmamıştı. Ancak gerek kuruluş kanununda ve gerekse yönetmeliğinde bu kuruma verilen önemli yargısal yetkiler söz konusuydu. Aynı şekilde Şura-yı Devlet, yasama süreçlerinde de oldukça önemli rol oynamıştı.