turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Türkiye'de faaliyet gösteren ulusal ve yabancı ticari bankaların karşılaştımalı analizi

Bankalar, ekonomide kaynak dağılımını etkilemesi, ekonomik istikrarı etkileyecek şekilde enflasyonist baskıların şiddetlenmesine veya ekonomik durgunluğun artmasına neden olabilmesi ve bu kesimlerdeki başarısızlığın dar bir çerçevede kalmayarak tüm ekonomiye yansıması dolayısıyla mali sistemlerin omurgasını oluşturan unsur olmaktadırlar. Ekonomiye katkıları büyük olan bankaların verimli çalışması ve mali yapılarının sağlıklı olması; banka ortaklarını, yöneticilerini bankalara parasını emanet eden tasarruf sahiplerini, nakit ve gayrinakit kredi ilişkisi içinde olan şirketleri, kısa ve uzun vadeli borç veren yurtiçi ve yurtdışı mali kuruluşları, banka güvencesi ve garantisi ile taahüt altına giren veya yatırım yapan kişi ve kuruluşları, ilgili resmi kuruluşları haklı sebeblerle ilgilendirmektedir. Bu yüzden banka finansal tablolarının analizi, bankaların finansal performanslarını ölçmek ve mali yapılarındaki kuvvetli ve zayıf noktalan ortaya çıkarmak açısından son derece önemlidir. Bu çalışmanın temel amacı da dört grupta toplayacağımız ulusal ve yabancı ticari bankaların 1993- 1996 dönemi mali yapılarındaki gelişimlerini ortaya koymaktır. Bu amaca uygun olarak çalışma dört bölümde hazırlanmıştır. Çalışmanın birinci bölümünde, ticari bankacılığın tanımı yapılmış ve temel özellikleri, fonksiyonları üzerinde durularak, 1996 yıl sonu itibariyle Türkiye'de faaliyet gösteren ulusal ve yabancı ticari bankalar gruplandırılmıştır. iiÇalışmanın ikinci bölümünde, ticari bankaların analiz gerekliliği üzerinde durularak, mali tablolarının içerikleri belirtilmiş ve analiz yöntemleri açıklanmıştır. Çalışmanın üçüncü bölümünde ise; kamusal sermayeli ve özel sermayeli ulusal bankalar ile, Türkiye'de kurulmuş ve şube açan yabancı bankalar ve bu gruplarda yer alan ticari bankaların Türkiye Bankalar Birliği'nin yayınlamış olduğu bilançolarından 1993- 1996 dönemine ait verilerinden yararlanılarak, karşılaştırmalı ve oran analizi tekniklerinin kullanılmasıyla değerlendirilmesi yapılmaya çalışılmıştır. Çalışmanın son bölümünde ise elde edilen sonuçlar doğrultusunda ulusal ve yabancı ticari bankaların 1993- 1996 dönem için karşılaştırmalı değerlendirmesi verilmiştir.
Bankacılık sisteminde ticari kredi taleplerinin değerlendirilerek limit tahsisi ve bir uygulama

Kredi, bankaların karlılığını, başarısını, rekabet gücünü etkileyen en önemli faktörlerden birisidir. Bu sebeple kredilendirme bankaların temel amaçlarından biriyken aynı zamanda riskli bir işlemdir. Kullandırılan her kredi bankalar için minimum düzeyde de olsa risk oluşturur ve bankalar bu riski tamamen ortadan kaldırılamazlar. Bu bağlamda bankalar kredi kullandırırken aldıkları riski minimize etmek amacıyla mevcut ve yeni müşterilerine kredi analizi yaparlar. Kredi analizi, bankalar tarafından pazarlama sonucunda ulaşılan müşteriler ile kredi talebinde bulunan firmaların, kullanacakları kredilerin geri ödemelerinde herhangi bir olumsuzlukla karşılaşılmaması amacıyla yapılan ölçüm çalışmasıdır. Kredi analizi çalışmaları ile kredi kullanacaklar hakkında bankalar finansal ve finansal olmayan analiz yaparlar. Finansal olmayan analizde firmanın ve ortaklarının geçmişş iş performansları, varlıkları, diğer bankalardaki limitleri ve çalışma koşulları, piyasa hakimiyetleri, sektördeki yeri ve tanınmışlığı hakkında bilgi toplarlar. Finansal analiz kısmında ise firmadan elde edilen mali verileri inceleyerek gerekli düzeltme işlemlerine tabi tutarlar ve analiz işlemini tamamlarlar. Yapılan analiz sonucu olumlu ise firmaya tahsis edilecek limitin hangi vade ve teminat koşullarına göre verileceği ile firmadan beklenen verim, seyyaliyet ve kredinin geri dönüşü hakkında cevap aranır.
Bankacılık sektöründe teknolojik ürün geliştirmenin sürdürülebilir rekabete etkisi

Bankacılık sektöründe teknolojik ürün geliştirmenin sürdürülebilir rekabete etkisinin tez konusu olarak seçilmesinin nedenleri artan rekabet, değişen ihtiyaçlar, zevkler, tercihler, v. b., gelişen teknoloji ve zaman ve maliyet faktörünün daha önemli hale gelmesi olarak sıralanabilir. Bu tez çalışmasında ilk olarak bankacılık sektörü irdelenmiştir. Bankacılık sektörünün geçmişşten bugüne rekabet yönünden gelişimi, ürün çeşitliliğin artışı ve artış sebepleri incelenmiştir. Diğer taraftan rekabet ve müşteri odaklılığın önemi, bankacılıkta pazarlamanın eskisinden çok daha önemli hale gelmesi üzerinde durulmuştur. Son olarak da rekabet stratejileri anlatılmış; bu stratejiler bankacılık sektörüne uyarlanıp SWOT analizi yapılmıştır. İkinci bölümde global rekbaetin hakim olduğu günümüzde yeniliğin ve yeni ürün geliştirmenin öneminde bahsedilip; bankacılık ürünlerinin tanımı ve özelliklerine değinilmiştir. Ürün genişletme stratejileri bankacılık sektörüne uyarlanmış ve ürün geliştirme süreci dokuz aşamada anlatılmıştır. Üçüncü bölümde bankacılıktaki teknolojik ürünler iki sınıfa ayrılmıştır. İlk olarak klasik olarak nitelendirebileceğimiz bankacılık ürünlerinin teknolojik halinden, son olarak da tamamen teknolojik yenilik olarak ortaya çıkan ürünlerden bahsedilmiştir. Bu ürünler incelenirken her birinin müşteriler ve banka açısından avantajları değerlendirilmiştir ve ürünlerin özellikleri rekabet çerçevesinde sıralanmıştır. Son bölüm olan dördüncü bölümde ise teknolojik ürünlerin rekabet gücüne etkisinden bahsedilmiştir. Teknolojik ürünler pazar payı, müşteri hacmi, karlılık ve daha birçok yönden hem bankalara hem müşterilere birçok avantaj sağlarlar. Bu bölümde sağlanan avanajların müşteriler ve rakipler üzerine doğrudan etkileri rekabet stratejileri doğrultusunda ele alınmıştır. Aynı zamanda teknolojik ürünler müşterilere daha düşük maliyet, daha geniş kullanım imkanı sağladıkları ve zaman kısıtı koymadıkları için sürdürebilir rekabete doğrudan etki ederler. Teknolojik ürünlerin bu etkileri ürün bazında ele alınmıştır. Sonuç olarak her geçen gün müşterilerin baklentilerin artması, eskiye nazaran daha kolay vazgeçebilmeleri ve klasik bankacılık ürünlerinin bu şekilde daha az maliyetli sunulması gibi nedenler bankaları teknolojik ürün geliştirmeye itmiştir. Artan rekabet sonucunda bankacılık faaliyetleri bütünüyle pazarlama faaliyetlerinden oluşmaya başlamıştır. Böyle rekabet edilebilirlik daha da önem kazanmıştır.
Özel ve kamu mevduat bankalarının küresel finansal kriz sonrası davranış değişiklikleri: Türk bankacılık sektörü örneği

Bu çalışmanın amacı, Türkiye'de faaliyet gösteren kamu ve özel sermayeli mevduat bankalarının davranış farklılıklarının, küresel finans krizi sonrasında kriz öncesine kıyasla değişim gösterip göstermediğini tespit etmektir. Çalışma, 2005- 2015 yıllarını kapsamaktadır, davranış farklarının tespiti için çeyrek dönem banka finansal verileri kullanılmıştır. Aktif büyüklük açısından (söz konusu 11 yıl içerisinde çeyrek dönemler bazında ilk 10 sırada yer alan ve 2015 sonu itibarıyla faal olan) toplam 12 mevduat bankası (3 kamu ve 9 özel sermayeli) çalışma kapsamına alınmıştır. Banka davranışları olarak; kredi verme, likidite, sermaye ve risk-alma davranışları incelenmiştir. Küresel finansal kriz, banka mülkiyeti, bankaya özgü değişkenler, makroekonomik-finansal değişkenler ve mevzuat değişikliği, banka davranışlarına etki eden etkenler olarak belirlenmiştir. Kuruluş amacı ve misyonu dikkate alındığında, özel bankalara nazaran küresel finans krizi sonrasında kamu bankalarının davranışlarının değişim göstermesi ve kamu bankalarının daha fazla kredi plase etmesi beklenmektedir. Elde edilen sonuçlar, Türkiye'de kamu ve özel sermayeli mevduat bankalarının davranış farklarının, küresel finansal kriz sonrasında kriz öncesine kıyasla, anlamlı derecede değişim gösterdiğine işaret etmektedir. Kamu bankaları, küresel finansal krizin ekonomi üzerinde etkilerinin görülmeye başladığı dönemden itibaren -krizin etkilerini bertaraf edebilmek için- kredi plasmanında özel bankalara nazaran daha aktif rol üstlenmeye başlamışlardır.
Türkiye'de bankacılık sektörünün sermaye kaynak yapısı ve risk yönetimi anlayışındaki değişim

Türkiye'de bankacılık, geleneksel aracılık hizmetlerinin yerine getirilmesinden değil, devletin borçlanma ihtiyacından doğmuştur. Devletin borçlanma ihtiyacını başlangıçta yerli sermaye kapsamında sayılabilecek, Galata Bankerleri karşılarken, süreç içerisinde bunların yerini yabancı sermayeli bankalar almıştır. 2. Meşrutiyetten sonra milli ekonomi yaratma çabasına paralel olarak, milli sermayeli bankalar kurulup, güçlendirilmeye çalışılmış, ancak istenen başarı sağlanamamıştır. Cumhuriyetin kuruluşundan sonra, bankacılık sektöründe yerli sermayenin ağırlığı artmış, fakat zamanla, uygulanan ekonomik politikalar ve birçok değişkene bağlı olarak bankaların sermaye kaynak yapısı değişim göstermiştir. Bankacılık sektöründe temel risk algısı kredi riski iken, finansal piyasaların hızla küreselleşmesi, teknolojik gelişmeler, ürün çeşitliliğinin artması gibi birçok nedene bağlı olarak, bankaların maruz kaldığı riskler çeşitlenerek artmıştır. Türk bankacılık sektöründe, Dünyadaki gelişmelere paralel olarak risk algısı ve risk yönetim anlayışı büyük değişiklikler göstermiştir. Bu çalışmanın birinci bölümünde Türkiye'de bankacılık sektörünün sermaye kaynak yapısının tarihsel gelişimi incelenmiştir. Çalışmada, Osmanlı devletinin son döneminde, özellikle Kırım savaşından sonra, devletin borçlanma ihtiyacını karşılamak amacı ile kurulan bankalar, 2. meşrutiyettin ilanıyla sektörün millileştirilme çabaları, Cumhuriyet döneminde bankaların sermaye kaynak yapılarındaki değişim, Kasım 2000 ve Şubat 2001 krizlerinden sonraki gelişmeler değerlendirilmiştir. İkinci bölümünde risk ve risk yönetim kavramları, Türkiye'de bu alandaki mevzuat değişiklikleri ve bankaların uygulamaları analiz edilmeye çalışılmıştır.
Basel II çerçevesinde derecelendirme modellerinin kredi taleplerinin değerlendirilmesinde uygulanabilirliği

Finans piyasalarındaki küreselleşme, Türkiye'nin Avrupa Birliği'ne katılma konusundaki kararlılığı, Uluslararası Ödemeler Bankarı gibi kurumlar tarafından önerilen yeni düzenlemeler de göz önünde bulundurulduğunda, uluslararası piyasalar ile entegrasyonu kaçınılmaz olan Türkiye Bankacılık Sektörü'nde risk yönetimi uygulamalarının yerleştirilmesi bir zorunluluk olarak ortaya çıkmaktadır. Bir uluslararası standart olan Basel II ile riskler daha duyarlı biçimde ölçülerek, her bankanın risk profili ayrı ayrı belirlenip, banka üst yönetimlerine düşen sorumluluk artırılmaktadır. Bu sayede finans sektörünün oyuncuları arasındaki asimetrik bilgi minimize edilerek daha rekabetçi ve istikrarlı bir finans sektörüne erişilmesi hedeflenmektedir. Bu amaçla getirilen yeni düzenlemeler, risk yönetimi konusunda mevcut düzenlemelerden farklı olarak daha esnek bir yapıdadır. Temel olarak Standart Yaklaşım ve İçsel Derecelendirmeye Dayalı Yaklaşım olarak ifade edilen kredi riski ölçüm yaklaşımları, kredi taleplerinin değerlendirilmesinde önemli yenilikleri beraberinde getirmektedir. Kredi riski ölçüm yaklaşımlarının, bankalar tarafından verilen kredi tutarları ve fiyatlarında eskiye oranla kurumlar arasında farklılaşmaya yol açması beklenmektedir. Basel II ile birlikte kredilendirmede risk odaklı yaklaşımın yerleştirilmesi hedeflenmektedir, bu sayede kredinin riskinin belirlenmesi ve buna göre fiyatlanması gündeme gelecek böylece iyi kredi-kötü kredi ayrımı yerini riskli-az riskli kredi ayrımına bırakacaktır. Basel II ile bankalar açısından farklı yaklaşımların uygulanmasının, kredilendirme faaliyetine önemli yansımaları olacaktır. Böylesine kapsamlı bir uluslararası standardın elbette bankalaı, ülke ekonomilerini, reel sektörü etkilemesi kaçınılmazdır.
Türk bankacılığında aktif-pasif yönetiminin ticaret bankacılığı açısından analizi

Finansal piyasalarda liberalleşmeyle birlikte ortaya çıkan değişiklikler, faizlerde, döviz kurlarında ve menkul kıymet fiyatlarında önemli ölçüde dalgalanmalara neden olmuş, finansal araçların fiyatlarında meydana gelen dalgalanmaların bir sonucu olarak, bankaların finansal riskleri artmıştır. Bankaların aktif ve pasifleri birçok finansal riskle karşı karşıyadır. Bankaların bilançolarına yapışık olan bu risklerin çeşitli araç ve modellerle tanımlanması, ölçülmesi ve yönetilmesi yoluyla hedeflenen karlılık oranlarının güven ve likiditeyi göz önünde bulundurarak, nasıl başarılacağını gösteren ve sistematik bir şekilde hazırlanan bir planlar bütünü aktif-pasif yönetimi olarak tanımlanır. Çalışmanın birinci bölümünde bu yaklaşım çerçevesinde, önce bankacılık teorileri literatür incelemesi yolu ile araştırılmış, ayrıca aktif-pasif yönetimi teorisine temel oluşturması bakımından aktif-pasif yönetimi kavramsal ve dönemsel olarak tanımlanmaya çalışılmıştır. İkinci bölümde, aktif-pasif yönetiminin teorik yapısı incelenmiş ve fark analizine, faiz oranı riski, spread yönetimi ve likidite yönetimi anlamında eleştirel bir bakış açısı getirmeye çalışılmıştır. Ayrıca bankaların aktif-pasif yönetiminde kullandığı dokuz model ve altı araç, statik ve dinamik modeller çerçevesinde incelenmiş, bu konuda bir literatür taraması sunulmuştur. Bu bölümde ayrıca Türk Ticaret bankalarının aktif-pasif yönetiminde oluşturmaları gereken kurumsal yapı, bankalar ile yapılan görüşme sonuçlarına göre incelenmiş ve Türk ticaret bankalarının aktif-pasif yönetim uygulamaları belirlenmeye çalışılmıştır. Son bölüm, uygulamaya ayrümış olup örnek bir bankadan elde edilen detay mizan yardımıyla, döviz kuru, faiz oranı ve mevduat bileşeninde meydana gelen değişimlerin karlılık üzerindeki etkisi, duyarlılık analizi ile ölçülmeye çalışılmıştır.
An empirical study on credit early warning systems

Mali sıkıntı yaşayan müşterilerin tespiti gerek banka karı, gerekse de regülasyonlar açısından çok önemli bir konsepttir. Birinci jenerasyon tahminleme modelleri bilanço ve gelir tabloları gibi finansal tablolardan elde edilen dikotom değişkenler üzerine kurgulanmış olup zaman boyutunda değişkenleri ihtiva etmemektedir. Borçlunun iflası tabiri ile müşterinin kredisini geri ödeme kapasitesini kaybetmesi ve/veya iflas hali ile birlikte banka tarafından alacağın nakde dönüştürülmesi ile ilgili hukuki süreçlerin başlatıldığı durum ifade edilmektedir. Bu çalışmada, saygın bir Katılım Bankası'ndan 2005 2012 yılları arasını kapsayan 15,593 farklı müşteriye ait 202, 615 gözlem datası kullanılarak Cox PH Proportional Hazard yöntemi ile iflasa meyilli olan borçlular önceden tespit edilmeye çalışılmıştır. Bildiğimiz kadarıyla, bu çalışma banka datası üzerinden Cox PH yöntemi kullanılarak iflasa meyilli müşteri tahminlemesinin yapıldığı ilk çalışmadır. Ana bankacılık sisteminden alınan müşteri hesap ve kredi kayıtları ile yapılan ilk çalışma olduğunu da belirtmek gerekir. Geleneksel yöntemlerden farklı olarak müşterinin finansal tabloları çalışmamızda kullanılmamıştır. Çalışmamızda üç farklı tahmin modeli geliştirdik ve modellerimizin birbirine karşı tahmin performansını ölçümleyebilmek için de 'seçicilik rasyosu' ile 'iflas tutturma oranı' adını verdiğimiz iki değişken kullandık. 2012 yıl sonu datasını kullanarak Model 3 ile yaptığımız tahminlemede 2013 yılının ilk üç ayında iflas eden müşterilerin %72.41'inin, 2013 yılında iflas eden müşterilerin ise %58.37'sinin modelimiz tarafından önceden tahminlendiğini gördük.
Bankacılıkta risk yönetimi ve kredi riskinin çok değişkenli istatistiksel yöntemlerle incelenmesi ve uygulamalar

Bankacılık açısından risk yönetimi; bankanın faaliyetleri sırasında mevcut ve önceden görülebilir risklere karşı, riskin bertaraf/minimize edilebilmesi için önlem alabilme ve bunların getirebileceği olumsuzluklarla başarıyla mücadele edebilme kabiliyeti şeklinde tanımlanabilir. Çalışmanın konusu olan Kredi riski; bir bankanın kredi müşterisinin sözleşme ya da anlaşma koşullarına uygun şekilde yükümlülüklerini yerine getirmeme olasılığıdır. Kredi risk yönetiminin amacı bankanın maruz kalabileceği riskleri yöneterek bankanın risk ayarlı getirisini maksimize etmektir. Bankalar portföylerindeki tüm kredi risklerini yönetmek, kredi riskinin optimal yönetimini sağlamak durumundadırlar. Bu gerçeklerden hareketle, bu araştırmada genel olarak risk, risk yönetimi ve kredi riski incelenmiş ve Türk Bankacılık sistemindeki risk türlerinden kredi riski üzerine yoğunlaşılarak alternatif analiz yöntemleri ile incelenmiştir. Türk Bankacılık sektöründe faaliyet gösteren 46 bankaya ait 31 finansal oran kullanılmıştır. Kredi riskini açıklayacak bu 31 finansal oranı özetleyecek değişkenleri elde edebilmek adına çok değişkenli analiz yöntemlernden Faktör Analizi ve Lojistik Regresyon analizi uygulanmıştır. Elde edilen sonuçlara bağlı olarak kredi riskinin bankacılık açısından önemini tanımlayabilmek adına çalışmada kullanılan finansal oranlardan hangilerinin daha belirleyici rol oynadığı belirlenerek bankaların almaları gereken önlemler üzerinde durulmuş ve Türk bankacılık sektörü değerlendirilmiştir.
Bankaların döviz pozisyonu maliyetlerinin analizi

Türk Bankacılık sistemindeki kambiyo yetkili şube uygulamasının ve bankanın döviz pozisyonlarının oluşumunda kambiyo yetkili şubelerin öneminin gösterilmesi amacıyla yapılan çalışmada veri toplama yöntemleri olarak; belgesel kaynak derleme ve görüşme yöntemleri kullanılmıştır. Bankaların döviz pozisyon maliyetlerinin analizi, Döviz Tevdiat Hesaplan ve Döviz Kredileri baz alınarak kaynak maliyetinin hesaplanması ile nakdi döviz kredisi şeklinde döviz kaynağının kullanımının getirişi örnekler üzerinde yapılmıştır. Görülmüştür ki, Döviz Tevdiat Hesaplan ve Döviz Kredilerinin dağılımında ve kullanımında bankacılık hizmetleri ve banka verimliliği Türk Lirası hizmetlerin ve verimliliğinden daha fazla olmaktadır. Bu da göstermektedir ki, bankalar esas itibariyle döviz yönetiminde, gelişen teknolojileri kullanarak yüksek rantlar elde edebilmektedirler. Yeni teknoloji, yeni tekniklerin kullanımı ise ihtisas, bilgi ve eğitimle olmaktadır. Bazı bankaların yetişmiş insan gücü ve yurt dışı muhabirlik ilişkileri genel müdürlük seviyesinde yürütüldüğü için, kambiyo yetkili şubeler sınırlı tutulmakta ve döviz hesaplannın oluşumu ve kullanımı genel müdürlüklerden yürütülmektedir. Yapılan çalışmada arzu edilen bankacılık sistemi için uluslararası bankacılık hizmetlerinin planlama, risk yönetimi, organizasyonel yönetim ile insan gücü kaynaklannın yönetiminde rasyonelliğin zorunlu olduğunu görmekteyiz. Fon akımlannın süratle gerçekleştirildiği aşın rekabetin var olduğu döviz piyasalannda bankalann pazar payını arttırabilmesi, kambiyo yetkili şubelerin faaliyetlerine bağlıdır. Türk bankacılık sisteminde Kamu ve Özel Sektör bankalannın uygulamalannda döviz pozisyonu tutan ve döviz pozisyonu tutmayan kambiyo yetkili şube uygulaması görülmektedir. Bankalann genel müdürlükleri kendi stratejilerine göre kambiyo yetkili şube faaliyetlerini belirlemektedir. Kambiyo yetkili şubenin genel hukuk kuralları ve genel müdürlük plan ve programları çerçevesinde tam bir serbesti içinde faaliyet göstermesi şube, banka ve ülke ekonomisi için yararlı olacaktır. Bu yararın sağlanabilmesi için de kaliteli ve eğitimli işgücü, yaygın ve çeşitlendirilmiş banka ürünleri, çok sıkı ve güçlü muhabir ilişkileri gerekmektedir.
Factors affecting dividend policies of Turkish banks

Bu doktora tez çalışması Türk Bankacılık Sektöründe temettü politikalarını şekillendirem faktörleri açıklamayı amaçlamaktadır. Türk Bankacılık sisteminde temettü politikalarını belirleyen en önemli faktörler, yasal düzenlemeler, sahiplik yapısı ve ölçek olarak belirlenmiştir. Sahiplik yapısının yanında bankanın mevduat/mevduat dışı banka oluşu ve halka açık veya kapalı olması da temettü polikalarının belirlenmesinde önemli faktörler olarak öne çıkmaktadır. Halka açık olan bankaların kapalı olanlar göre daha az temettü verdiği gözlemlenmiştir. Büyüme imkanları, birleşme/satın alma olnaklarının artması, daha çok denetlenme gibi daha çok büyüme amaçlı nedenlerle karı bünyede tutma eğilimi halka açılınca artmaktadır. Kamu bankalarının, özel bankalara gore daha çok temettü verdiği saptanmıştır. 2002 yılındaki yeniden yapılanmanın bütçe yansımaları ve imtiyazlı kredilendirme yetkileri nedeniyle kamu bankalarının temettü verme eğilimi özel bankalara göre daha yüksek gözükmektedir. Temettü literatürüne bağlı olarak, Türk Bankacılık Sektöründe, ölçek temettü polikalarını etkileyen önemli bir faktördür. Ölçek arttıkça temettü verme eğilimi artış göstermektedir. Bunun yanında kaldıraç arttıkça temettü eğliminin düşmesi, Türk Bankacılık Sisteminde büyüme olanaklarının temettü verme eğilimini şekillendiren önemli bir öge olduğunu ortaya koymaktadır. Düzenlemeler boyutunda sermaye yeterlilik rasyoları ve düzenlemelerinin temettü ile ilişkisi, temettüyü kısıtlayan 2008 yılı özel düzenlemesine göre istatistiki olarak daha az anlamlı bulunmuştur. Faizlerle temettü arasında doğrusal ve anlamlı bir ilişki bulunmuştur. Daha az büyüme olanakları, gelecekteki net faiz marjına yönelik olumlu beklentiler yükselen faiz ortamında bankaların temettü dağıtım oranlarını arttırma eğiliminde olabilecekleri sonucunu ortaya koymaktadır. Tezimizin son bölümünde temettü ödemenin yüksek sermaye yeterlilik düzeyinde serbest bırakılması, ve temettünün sermaye yeterliliği üzerinde ve genel finansal istkrar çerçevesinde bir stabilizör görevi görmesi yönünde Türk Bankacılık sistemi için bir önerimiz yer almaktadır.
Doğrudan yabancı sermaye yatırımlarının bankacılık sektörünün verimliliğine etkisi: Türkiye örneği

Finansal liberalleşme ve küreselleşme akımlarının etkisiyle ekonomilerin birbirlerine entegre hale gelmesi, son yıllarda dış ticaretin ötesinde doğrudan yabancı sermaye yatırımlarının gelişimine hız kazandırmıştır. 1990'lardan itibaren doğrudan yabancı sermaye yatırımları teorileri tartışılmakta ve ekonomik büyümeyi hızlandırdığı düşünülmektedir. Türkiye, coğrafik konumu ile farklı kıtalarla komşuluklarının olması ve zengin doğal kaynaklara sahip olması Çok Uluslu Şirketler için ilgili odağı halindedir. Liberalleşme hareketlerinin ardından Türkiye ekonomisini yabancı sermayedarlar için cazip hale getiren, 1996'da Gümrük birliğine katılmasıyla en çok ekonomik faaliyet içinde oldukları Avrupa ülkeleri ile gümrük vergilerinin ve kısıtlamalarının kaldırılması olmuştur. Bu çalışmanın amacı 2003 yılından günümüze kadar Türk bankacılık sektörünün verimliliğini incelemektir. Bu amaç doğrultusunda kamu, özel ve yabancı sermayeli 19 banka ele alınarak 988 gözlemden oluşan panel veri ile rekabet ve verimlilik analizleri yapılmıştır. 2003 yılından itibaren bankacılık sektörünün rekabet analizi için Panzar-Rosse (1987) modeli, verimliliği hesaplamak için ise Stokastik Sınır Analizi modeli ile uygulanmıştır. Panzar-Rosse H-istatistik değeri ile hesaplanan rekabet analizi sonucunda Türk bankacılık sektörünün monopolcü rekabet piyasa yapısında olduğu ve 13 yıllık dönem içerisinde rekabetin düştüğü bulunmuştur. Yapısal olarak bakıldığında yerel bankaların yabancı bankalara göre rekabet oranın daha yüksek olduğu elde edilmiştir. Stokastik Sınır Analizi modeli ile hesaplanan teknik etkinlik değerleri ile 2003- 2015 yılları arasında banka performanslarının bağımlı değişkenlere göre farklılık gösterdiği bulunmuştur.