turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Komünizmden demokrasiye Arnavutluk'un değişim sürecinde siyasal kimlik (1976-2013)

Kimlik terimi sadece bir bilimsel söylemin parçası değildir. Bir terim olarak, birbirine bağlı ve iç içe geçmişş ekonomik, politik, kültürel ve tarihsel gibi çeşitli faktörlerin yansıması ve türetilmesidir. Bu çalışmada ele alınan siyasal kimlik kavramı ise siyasal geçmişşimize ilişkin bir yorum getirirken, siyasal geleceğimize dair bir gelecek vizyonunu da içerir. Arnavutluk tarihi, komünist rejimden bu yana tartışmaya açık olmaya devam etmektedir. Hiç şüphesiz ki Arnavutluk'un komünizmden demokrasiye giden süreçte edindiği tecrübeler, araştırmacılar için çok ciddi bir zengin veri kaynağı sunar. 1944- 1954 yıllarında Arnavutluk başbakanlığı yapan Enver Hoca (1908-1985) dönemi, komünizmin hakim olduğu bir dönem olmuştur. Arnavutluk'ta 1990'lara kadarkomünizmin etkin olmuştur, 1991 yılından itibaren demokratikleşme yolunda bazı adımlar atılmaya başlanmıştı. Bu süreç hem siyasi hem de toplumsal olarak sancılı geçmişştir. Tezin amacı, 1976- 2013 yılları arasında Arnavutluk'ta yaşanan değişim sürecinde siyasal kimliğin oluşumunun değerlendirilmesidir. 1976'da komünizmin sonanayasasının onayı ve 2013'ta Sali Berişa hükümetinin sona ermesi ve Edi Ramadöneminin başlangıcı olması nedeniyle 1976- 2013 yılları arasına odaklanılacaktır. Ayrıca bu çalışmada, komünizm döneminde ve demokrasiye geçiş sürecindeArnavutluk'un siyasal kimliği, anayasanın siyasal kimlik oluşumuna etkileri, sosyal ve ekonomik gelişmelerin siyasal kimliğe etkileri incelenmiştir. Sonuç olarak geçmişşi ve farklı tecrübeleri araştırarak Arnavut komünist dönemi ve demokrasi dönemi arasındaki fark daha iyi anlaşılacaktır. Böylelikle geçmişşten günümüze Arnavutluk'taki siyası düşüncelerin ve kimliklerin gelişimini ve bunlarınyansımasının ne düzeyde olduğu daha iyi kavranılabilecektir.
Bir fabrika-kentin sosyal ve siyasal tarihi: Karabük ve KDÇF 1937-1995

Karabük ve Karabük Demir Çelik Fabrikaları, genç Cumhuriyet rejiminin modernleşme projesi ile bunun zorunlu bir koşulu ve ayrılmaz bir parçası olan sanayileşme projesinin çocukları olarak doğmuştur. Bu anlamda yalnızca fabrikalar inşa eden bir teknik mühendisliğin değil, modern birey ve modern toplum inşa etme amaçlı modernleşmeci bir toplum mühendisliğinin de ürünü olan Karabük, tıpkı Türkiye'nin geneli gibi, kurucularının öngördüğünden hayli farklı doğrultuda bir sosyal, kültürel ve siyasal dönüşüm geçirmiştir. Cumhuriyet rejiminin ideolojik yapısının bir sonucu olarak, kuruluş döneminden başlayarak sınıf bilinci ve ona denk düşen bir politik duruşla buluşması türlü yöntemlerle ve baskılarla engellenmeye çalışılan Karabük ve Karabük işçi sınıfı, aşağı yukarı tüm bir tarihi boyunca sağın kalesi olagelmiş, bu yanıyla aynı bölgede bulunan ve benzer bir demografik yapıyı paylaştığı diğer işçi kentleri olan Ereğli ve Zonguldak'tan hayli farklı bir ideolojik/politik duruş sergilemiştir. Gelinen aşamada Karabük, Türkiye'nin en sağcı kentlerinden biri ve tartışmasız en sağcı işçi kenti konumundadır. Bu durum Karabük'te yaşanan sınıf mücadelesini de nicelik ve nitelik olarak etkilemiş, öyle ki Karabük çelik işçileri ilk gerçek grevini ancak kuruluşun üzerinden 50 yıldan fazla bir süre geçtikten sonra gerçekleştirebilmiştir. Hem giderek geri planda kalmakla beraber bir işçi kenti vasfı taşımasıyla hem de bugün artık nüfusunun yarısını öğrencilerin oluşturması bakımından giderek bir öğrenci kenti haline gelmesiyle pek de bağdaşmayan bu muhafazakar/sağ eğilimin tarihsel ve toplumsal temellerinin anlaşılması, modernleşme yönünden Karabük'ü geriden takip ettiği söylenebilecek Türkiye'nin anlaşılması açısından da önemlidir.
Somali'deki federal sistemin ekonomiye etkisi

Federalizm, güç dağılımının federal ve yerel hükümetler arasında dağıldığı bir yönetim biçimidir. Çok sayıda ülkelde federalizm büyük bir başarı hikayesine sahip olmakla birlikte, birkaç ülke için bu durum söz konusu değildir. 19. yüzyıl, yeni federal devletlerin kuruluşuna şahit olmuştur. İsviçre ve Birleşik Devletler en eski federasyonlardır. Somali'deki federalizm tartışmaları günümüzde değil, İtalyan Vesayet Sistemi kapsamında kurulan Somali Bölgesel Konseyi'nin birkaç üyesinin 1950li yılların ortalarında Konseye getirdikleri federalizm teklifi ile başlamıştır. Somalililerin federalizm kapsamında bir çıkar gözetememeleri ve kendilerinin homojen yapıya sahip bir toplum olduklarına yönelik inançlarından ötürü sonradan kabul görmemiştir. Adını 1958 senesi itibariyle sonradan Hizbia Destour Mutaqil Somal (H. D. M. S(. olarak değiştiren Hizbia Dighil E. Mirifle'in önderlik ettiği bir önemli üye kuruluş federasyon sistemine çağrıda bulunmuştur. Ancak, burada gerçekleştirdiğimiz çalışmanın odak noktası Somali'de federal sistem ya da bunun avantaj ya da dezavantajları değil, Somali'nin dünyanın en fakir ülkelerinden biri olmasına karşın milyonlarca hektar tarıma uygun geniş arazi varlığı, 2 milyar dolara yaklaşan petrol kaynakları, her balık çeşidini barındıran Afrika kıtasının en uzun kıyı şeridi ile Körfez Arap ülkelerine canlı hayvan ithali gerçekleştiren bir numaralı ülke olması gibi ulusal kaynaklar açısından son derece zengin olması nedeniyle federalizmin bu ülke üzerindeki ekonomik etkisi olacaktır. Somali, ülke kaynaklarından kendi çıkarları doğrultusunda değil ülke çıkarları doğrultusunda yararlanacak iyi bir idareye ve düşünen insan sermayesine ihtiyaç duymakta olup, federalizm sistemi, bu çalışma kapsamında da göreceğimiz üzere Somalilerin ülkelerini yeniden geliştirmek için bir araya gelebilecekleri yegane sistem özelliğini taşımaktadır.
Prince Sabahattin (1878-1948)and his place in Ottoman intellectual development

Bu tez Prens Sabahattin'in Tanzimat ile başlayan Osmanlı entellektüel gelişimindekiyerini incelemektedir. Bir liberal olarak siyasetteki duruşuna ve sosyal bilimlerdekiyerine göre bir aydın olarak ele alınmıştır. Liberalizmin ana maddeleri olan adem-imerkeziyet ve şahsi teşebbüse inanarak İngiliz sistemiyle yakından ilgilendiği için Prens Sabahattin kendi zamanında anlaşılamamış bir aydındır. Siyasette aktif olarak yer almamasına karşın düşünceleri liberal bir muhalefet partisi oluşturmuştur. Sabahattin'in asıl etkisi, toplumun gelişimi için yukarıdan uygulanan ihraç edilmişreformların yerine, kişisel gelişimi savunmasıdır. Fransız sosyolog Le Play'denetkilenerek yönetim biçimi, eğitim ve köy gelişimi gibi sosyal problemlere çözümaramış ve Meslek-i İçtimai programıyla Osmanlı aydınları arasında ilk defa sistemli bir program uygulamıştır. Anglo-Sakson sisteminin üstünlüğünü savunduğuprogramında, tecemmüi yerine infiradi toplum yapısını benimsemiş ve aile ve toplum ilişkileri yerine bireysel gelişimi ön planda tutan İngilizeğitim sisteminin önemini vurgulamıştır. Prens Sabahattin köylerin gelişimini göz önünde tutan ve programında bunu da kapsayan ilk aydın olduğu için 1940 lardagelişen Köy Enstitülerinin oluşumu Prens Sabahattin'e kadar getirilebilir. Mahmud Celaleddin Paşa ve II. Abdülhamid'in kız kardeşi Seniha Sultan'ın oğlu olarak kendisinin Osmanlı toplumuna mesafesi gözden kaçırılamaz, fakat çağdaşlarına göre sosyal programı kalıcı ve ileri görüşlü olması sebebiyle Prens Sabahattin, Osmanlı/Türk siyasetinde ve sosyal bilimlerinde iz bırakmıştır.
Enerji güvenliği açısından enerji kooperatifleri: Avrupa Birliği ve Türkiye karşılaştırması

Ülkelerin enerji demokrasi düzeyinin yükselmesi, karbon emisyonunun azaltılması açısından hangi koşullarda faydalı olacağı ve hangi kurumsal düzenlemelerin etkili sonuçlar çıkaracağı, dikkate alınması gereken bir konu olarak karşımıza çıkmaktadır. Bu bağlamda, enerji kooperatifleri, her geçen gün önem kazanmaktadır. Geleneksel enerji güvenliği politikaları, iklimsel sonuçlara ve enerji yoksulluğuna gerekli ve yeterli ilgiyi göstermemiştir. Özellikle ekonomik, sosyal ve ahlaki sorunlar, mevcut enerji güvenliği politikaları ve ilişkilerinde bir paradigma değişikliğini gerektirmiştir. Bu çalışmada enerji güvenliği açısından enerji kooperatifleri incelenerek Avrupa Birliği ve Türkiye karşılaştırmasına yer verilmiştir. Enerji kooperatiflerinin belirli Avrupa ülkelerinde köklü geleneklere sahip olması, Türkiye'yi enerji kooperatifleri için daha yoğun bir çabaya mecbur bırakmaktadır.
TBMM üyelerinin çevre sorunlarına yaklaşımı, kentleşme ve çevre sorunları bilim dalı

Tezin amacı, çevre politikalarına esas teşkil eden yasal düzenlemelerin yapıldığı TBMM'de parlamenterlerin, çevre sorunları konusundaki duyarlılığını, yaklaşımlarını, ilgisini bir alan araştırmasına dayanan verilerle ortaya koymaktır. Tez, 23. Dönemde TBMM'deki 550 parlamenteri kapsamaktadır. Tez anket tekniği, literatür taraması ve gözlem ile sınırlı tutulmuştur. Tezde anket çalışması için öncelikle anket soruları belirlenmiş, çalışmaya esas teşkil eden parlamenterlerle yüz yüze görüşmeler yapılmıştır. Çıkan sonuçlar farklı kategoriler dikkate alınarak değerlendirilmiştir. Oluşan tablo ve grafikler değerlendirmeye tabi tutularak analizler yapılmış, tezin teorik bölümüyle bir bütünlük içerisinde yorumlanarak tez tamamlanmıştır. Türkiye'de çevre alanında önemli gelişmeler sağlanmış, ancak çevre konusunda halen çözüm bekleyen planlama, uygulama ve denetleme mekanizmalarında bir dizi darboğaz bulunmaktadır. Bunları çözmek ise büyük ölçüde tüm ilgi gruplarının, gerçek anlamda bir işbirliği ve eşgüdüm ortamı yaratmaları ile mümkün olabilecektir. Bugün Türkiye'de Çevre politikasının sürekliliğe kavuşması için, TBMM'ne önemli görevler düşmektedir. Parlamentonun bu görevi çevre hukuku, çevre kurumsallaşması ve çevre politikaları gibi çevre yönetiminin çeşitli açılarından ortaya çıkmaktadır. Ayrıca Çevre Komisyonunun varlığı, bu bakımdan büyük bir boşluğu doldurarak, TBMM'deki çevre faaliyetlerinin birinci elden yürütülmesini sağlamaktadır. Özetle çevresel kavramların karışıklığı gibi, TBMM üyelerinin de birçok çevresel konuya yaklaşımındaki farklılıklar yapılan anket çalışması neticesinde açıkça görülmüştür. Bütün bunlara rağmen çevre konusu tüm dünyada olduğu gibi ülkemizde de önemi artarak gelişecek, hukuksal alt yapısı oluştukça uygulamada da netliğe ulaşılacaktır. Çevre duyarlılığının artırılmasında TBMM üyelerine önemli görevler düşmesine karşılık, bu konuda aileler, okullar, sivil toplum örgütleri ve birçok kamu kuruluşunun da çok daha duyarlı olması gerektiği bir gerçektir.
Dünya'da Kamu Denetçiliği Kurumu ve Türkiye karşılaştırması: yapısal analiz

İlk defa 18. yüzyılda İsveç'te ortaya çıkan ve günümüze kadar yaklaşık yüz elli ülkede uygulanma alanı bulan ombudsmanlık kurumu, idarenin eylem ve işlemleri sonucunda mağdur duruma düşen vatandaşların başvurusu üzerine veya kendiliğinden hareket ederek kişilerin haklarını arayan bir denetleme kurumudur. İkinci Dünya savaşından sonra büyüyen, genişleyen ve hantallaşan devlet yapısı içerisinde klasik denetim yollarından olan Yargısal, Parlamento, İdari ve Kamuoyu denetimlerinin işlevlerini yeterince hızlı bir şekilde yerine getirememesi, bireyleri idarenin kötü yönetimi ile baş başa bırakmış ve vatandaşların şikayetlerinin artmasına yol açmıştır. Ombudsmanlık denetimi, devletlerin mevcut denetim mekanizmalarının eksikliklerini tamamlayacak, hızlı hareket eden, ücretsiz ve tarafsız bir denetim biçimine ihtiyaç duymaları sonucunda ortaya çıkmıştır. Ombudsmanlık kurumu süreç içerisinde yaptığı başarılı çalışmalarla kendisini kabul ettirmiş, vatandaş ve devlet kurumları arasında oluşan anlaşmazlıklarda bir nevi arabulucu rolü oynayarak, barışçıl çözüm yolları önererek görevini başarıyla yerine getirmiş ve dünyanın birçok ülkesine yayılarak, yukarıda sayılan denetim mekanizmaları ile birlikte idareyi denetlemede kullanılmaya başlanmıştır. Ombudsmanlık ülkemizde 1970'li yıllardan itibaren akademik ortamlarda tartışılmaya başlanmış, 1990'lı yılların ikinci yarısından itibaren de ülkemizde oluşturulması yönünde çeşitli mevzuat çalışmaları yapılmaya başlanmıştır. Türkiye'de ilk olarak 5548 sayılı Kamu Denetçiliği Kurumu Kanunu ile Ombudsmanlık kurumu oluşturulmaya çalışılmış ancak bu kanun Anayasa Mahkemesi tarafından iptal edilmiştir. Daha sonra 2010 yılında Anayasanın bazı maddelerinin halk oylaması ile değiştirilmesi sonucunda Kamu Denetçiliğinin kurulmasının önündeki anayasal engel ortadan kaldırılmıştır. 6328 sayılı Kamu Denetçiliği Kurumu Kanununun 14.06. 2012 tarihinde Türkiye Büyük Millet Meclisi'nde kabul edilmesiyle Ombudsmanlık Türkiye'de Kamu Denetçiliği Kurumu adıyla oluşturulmuştur.
Ethnic conflict in the post cold war era

'Soğuk Savaş Sonrası Etnik Çatışma' konulu bu tezde etnik çatışmanın varoluş nedenleri, üçüncü tarafların müdahaleleri ve başarıya ulaşmış etnik hareketlerin ortak özellikleri incelenmiştir. Etnik çatışmanın nedenleri sayılabilecek yedi değişken ve onlarla ilgili hipotezler mevcut literatürden çıkarılmıştır. Bu değişkenler etnik azınlık grubunun hakim gruptan sosyo-kültürel farkları, azınlık nüfusunun toplam nüfusa oranı, ülkenin toplam nüfusu, ülkedeki etnik grup sayısı, ülke yönetiminin sağladığı çoğulculuk derecesi, şehirleşme oranı ve kişi başına düşen gayri safi milli hasıladan oluşturulmuştur. Bu değişkenlerle ilgili olarak, 315 etnik azınlık üzerinden toplanan veriler 'SPSS for Windows' adlı bilgisayar programı vasıtasıyla analize tabi tutulmuş ve bağımlı değişken olan etnik çatışmanın mevcudiyeti ile bağlantıları aranmıştır. Sonuçta hiçbir değişken tek başına etnik çatışmanın sebebi olarak ortaya çıkmamıştır. Bunun üzerine değişkenlerin bileşik etkisini ölçmek için bir çoklu değişken analizi olan diskriminant analizi yapılmıştır. Bunun sonucunda, yedi değişkenin hep birlikte yaklaşık yüzde 75 oranında etnik çatışmayı açıklayabildiği görülmüştür. Yine bu analizin verdiği korelasyon sıralamasına göre en etkin üç faktör sosyo-kültürel farklar, ülke nüfusu ve çoğulculuk derecesi adlı değişkenlerdir. Üçüncü tarafların müdahaleleri ve etnik hareketlerin başarısı ile ilgili olaraksa silahlı mücadele yürüten yirmi dokuz etnik azınlık hareketi incelenmiştir. Bu vaka incelemelerinden elde edilen sonuçlar şöyledir. Üçüncü taraflarla ilgili olarak görülmüştür ki, Birleşmiş Milletler Soğuk Savaş dönemindeki müdahaleden kaçman tavrını genelde korumaktadır. Etnik gruplara zaman zaman yardım eden bölge ülkeleri de sadece bölgedeki güçlerini artırmak için böyle yapmaktadırlar. Esas sürekli ve kararlı yardım irredentist komşulardan ve ülke içi rejim muhalifi örgütlenmelerdengelmektedir. Etnik hareketin başarısı ise kazanılacak askeri basanlara ve bunlar da sürekli ve büyük çaptaki üçüncü taraf yardımlarına bağlı gibi gözükmektedir.
Avrupa Birliği ve Türkiye de sosyal belediyecilik

Türkiye'de temel yerel yönetim birimleri olarak belediyeler çeşitli hizmetler sunmaktadır. Türkiye'de belediyelerin sosyal politika uygulamaları ise 'sosyal belediyecilik anlayışı' olarak adlandırılmakta, her geçen gün yaygınlaştıkları görülmektedir. Bu çalışmada öncelikle sosyal belediyeciliğin teorik temellerini ortaya koymak üzere sosyal politika ve yerel yönetimler ortaya konulmuştur. İkinci bölümde Avrupa Birliği'nde sosyal politika ve yerel yönetimler ile İngiltere, İsveç ve İspanya örneklerinde yerel sosyal politikalara değinilmiş, son bölümde ise Türkiye'de sosyal belediyecilik anlayışının gelişimi anlatılmıştır. Bu inceleme sonrasında sosyal yardımlar alanında yaşanan dönüşüm ortaya konularak, sosyal belediyeciliğin sosyal devlete bir alternatif olup olmadığı tartışılmaktadır. Çalışma, ağırlıkla literatür taramasına ve sosyal yardımlarla ilgili düzenlemelerin ve politikaların incelemesine dayanmaktadır. Çalışmanın temel araştırma konusu değişen sosyal devlet anlayışı ve sosyal belediyeciliktir. Yaptıkları hizmetler bakımından değerlendirildiklerinde sosyal devletten doğan açığı kapatmaya yönelik programlara dayanan sosyal belediyecilik anlayışının, Türkiye'de tam olarak uygulamaya geçirebilmesinde yeterli altyapı, mali kaynak ve yetişmiş personel sahip olmadıkları saptanmıştır. Bunun yanında, sosyal yardımların, siyasi kayırmacılık içerdiği ve merkezi hükümetin etkisinde yürütüldüğü yönünde yaygın bir kanı ve bulgular olduğu saptanmıştır. Türkiye de sosyal belediyecilik olarak nitelendirilebilecek uygulamalar, 1970'lerden sonra hayata geçirilmeye başlamış ve 1990'lardan sonra artışa geçmişştir. Sosyal belediyecilik olarak nitelendirilebilecek hizmet düzeyinin Türkiye'de düşük olduğu, tüm dezavantajlı kesimleri içeren bir kapsayıcılıkta olmadığı görülmektedir.
Katılımcılık perspektifinden bir kırsal kalkınma deneyimi: Kavar Havzası örneği

Bu çalışmanın konusu, alternatif kırsal kalkınma modellerinde yer edinen katılımcılık olgusunu hiyerarşi ve tahakküm kavramları çerçevesinde değerlendirmektir. Çalışmada, katılımcılık olgusunu iki farklı şekilde ele alan kırsal kalkınma siyaseti ve Toplumsal Ekoloji düşüncesi karşılaştırılmıştır. Söz konusu karşılaştırmalar, genel olarak ekonomi, ekoloji-çevre ve toplumsal cinsiyet konuları çerçevesinde yapılmıştır. Burada amaç, kırsal kalkınma siyasetinde yer alan katılımcılık olgusunun farklı bir bakış açısıyla yeniden değerlendirilmesidir. Bu bağlamda, alternatif kırsal kalkınma modelini oluşturan Kavar Havzası deneyimi, çalışmanın örneği olarak seçilmiştir. Çalışmanın genel çerçevesine uygun olarak, Kavar Havzası pratiğinde yer edinen katılımcılık olgusu merkezin yerel üzerindeki hiyerarşi, piyasanın yerel kolektif üzerindeki hiyerarşisi ve erkeğin kadın üzerindeki hiyerarşisi olmak üzere üç başlık altında incelenmiştir.
İnsan hakları ve ulus devlet ilişkisi: Türkiye örneği

Günümüzde insan hakları kavramı, siyasi alanda olduğu kadar hukuk, felsefe, sosyoloji bu ve benzeri alanlardaki disiplinler arası çalışmalarda da önemi artan bir çalışma alanı haline gelmiştir. Özellikle İkinci Dünya Savaşı sırasında sistematik kitlesel ölümlerin görülmesi, yirminci yüzyılın ortalarından itibaren dikkatleri insan hakları kavramına çekmiştir. Bu çalışmada ulus devletler ile insan haklarının evrensellik nosyonu arasındaki gerilim irdelenecektir. İnsan haklarının meşruiyet paradigması haline gelmesiyle birlikte ulus devletlerin insan haklarını koruma adına üstlendikleri roller, parçası oldukları uluslararası kurumların insan haklarının gelişimi adına yapmış olduğu katkılar Türkiye örneği ile tartışılmıştır. Çalışmanın ilk bölümünde insan haklarının kavramsal tanımı, tarihsel gelişimi felsefi boyutta incelenerek devlet ve insan hakları ilişkisine ana hatlarıyla değinilmiştir. İkinci bölümde ise ulus devletlerin egemenlik ve güvenlik hassasiyeti ile insan haklarının evrensellik iddiası arasındaki gerilim irdelenmiştir. Üçüncü bölümde ulus devlet retoriğinin güncelliğini koruduğu, milliyetçiliğin toplumsal düzenin yeniden üretiminde etkin rol oynadığı Türkiye'de egemenlik ile insan hakları arasındaki ihtilaf üzerinde durulmuş ve uluslararası kurumların Türkiye'deki insan haklarına etkisi tartışılmıştır. Son bölümde ise uluslararası entegrasyona rağmen Türkiye'de gözlenen insan hakları sorunları incelenmiştir.
14 mayıs 1950 seçimleri ekseninde muhalefet ve iktidarın sesi olan Zafer ve Ulus gazeteleri üzerine bir inceleme

Türkiye'de cumhuriyetin ilanının ardından iki defa denenmiş olan çok partili parlamento yapısı, ancak 1945 yılının ikinci yarısında yeni partilerin kurulmaya başlaması sonucu başarıya ulaşmıştır. Kısa süre içerisinde 1946 seçimlerine adapte olan yeni partiler CHP karşısında önemli başarılar elde etmiştir. Yoğun bir demokratikleşme çalışmaları ve propaganda sürecinin ardından gelinen 14 Mayıs 1950 seçimleri Türk demokrasi tarihinde bir kırılma noktası olmuştur. 14 Mayıs 1950 seçimleri öncesinde yapılan çalışmalar önceki yıllara göre daha demokratik yapılmıştır. Be seçimlerde basın oldukça etkin bir şekilde propaganda faaliyetlerinde bulunarak seçim sonuçlarına önemli derecede etki yapmıştır. DP'nin sesi Zafer ve CHP'nin sesi Ulus gazeteleri bu seçim çalışmalarında aktif olarak temsil ettikleri parti için çalışmışlardır. Zafer DP'nin seçim propagandasını yaparak köşe yazılarında seçimin önemine dikkat çekmeye çalışmıştır. Ulus ise CHP'nin 27 yıl boyunca yaptığı hizmetleri anlatma yolunu seçmiştir. Zafer ve Ulus gazeteleri 14 Mayıs 1950 seçimleri sürecinde okuyucusuna öncelikli olarak seçime katılımın önemini anlatmaya çalışmıştır. Ardından da temsil ettikleri partinin iktidara gelmesinin gerekliliğini politik reklam üslubu ile ifade etmiştir. Türkiye'de demokrasinin yerleşme sürecinin başlangıcı olarak kabul edilen bu seçimler, hem içerde hem de dışarıda karşı karşıya kalınan sorunların çözümü için rahat bir ortam hazırlamıştır. Ulus ve Zafer bu gelişmeleri takip ederek kendi siyasi pencerelerinden millete duyurmaya çalışmışlardır. 14 Mayıs'ta Milli İrade DP ve Zafer gazetesini iktidara taşırken CHP ve Ulus'un muhalefet olarak hizmete devam etmelerine karar vermiştir.
The Political-ideological dimension of Kemalist Language Reform

Kemalist Dil Devrimi'nin Siyasal-İdeolojik Boyutu İsmail Tuğrul Şavkay Kemalist Dil Devrimi, birçok siyaset bilimci tarafından, Türkleri bir ulus-devlet olarak yeniden örgütlemek iddiasındaki Kemalist kadroların gerçekleştirdiği önemli reformlardan biri sayılagelmiştir. Özellikle modernleşmeci yaklaşımı benimseyen siyaset bilimciler, bu devrimin bir ulus-devlet için vazgeçilmez teknik gerekliliği üzerinde durmuşlardır. Söz konusu görüşü paylaşanlar, dil devriminin, Batıdaki benzerleri gibi, bir ulusal halk dili oluşturmayı hedeflediği iddiasındadırlar. İlk bakışta bunu doğrulayan bazı veriler de mevcuttur. Buna karşılık dildeki reform hareketinin siyasi sebep ve sonuçları, hemen hiç araştırılmamış bir alan oluşturmaktadır. Eldeki tez çalışması ile, Cumhuriyet'in kurulmasını hemen izleyen yıllarda Kemalist kadrolarca gerekli zeminin hazırlanması ile gerçekleştirilen Harf Devrimi ve bunun hemen ardından da, yine aynı kadrolarca ve yine Atatürk'ün emir ve direktifleriyle temel ilkeleri saptanan ve yolu belirlenen Dil Devrimi'nin bu teknik sınırları aşan siyasi gerekçe ve amaçları araştırılmıştır. Eldeki tez çalışmasında, Harf ve Dil Devrimi'ni hazırlayan gelişmeler, ilk ortaya çıkışından o güne kadar incelendikten sonra, Kemalistlerin milliyetçilik anlayışı ve bunun bir uzantısı olan Kemalist tarih tezinin çizdiği siyasi çerçeve içinde, her iki devrimin de oluşum sürecince ayrıntılı olarak gözden geçirilmiştir. Böylece, özellikle Dil Devrimi'nin basit bir teknik ulus-devlet dili yaratmanın çok ötesine giden yanları ortaya çıkarılmıştır. Çalışma, Dil Devrimi'nin, Kemalistlerce bir iktidar ve rejim meselesi olarak manipüle edildiğini ve Kemalist kadroların bu devrimleri gerçekleştirme sürecinin de söz konusu dönemin siyasi hayatına ışık tuttuğunu göstermeye çalışmıştır. XII