turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Özal Era: Construction of neo-liberalism and neo-conservatism in Turkey

Bu tez genel olarak Anavatan Partisi-Özal dönemi ve bu dönemde Türkiye'de neo-liberalizmin ve yeni muhafazakarlığın 1980- 1993 arasında kurulması üzerinedir. Bu tezin amacı, bu dönemi siyaset bilimi, ekonomi ve siyaset sosyolojisi olmak üzere disiplinler arası bir yaklaşımla anlamaya çalışmaktır. Temel olarak, bu dönemin entelektüel kökenlerini, siyasetini, politik ekonomisini tanımlamaya çalışmak ve Anavatan Partisi-Özal ve 1980'ler Türkiye'si yardımıyla neo-liberalizmin ve yeni-muhafazakarlığın bir eleştirisi yapılmaya çalışılacaktır. Bu tez, entelektüel kökenleri tarafında Türk-İslam sentezi ve Aydınlar Ocağı'nın rolünü ele almaktadır. Siyaset tarafında ise, Türk Sağ geleneğini, asker-sivil ilişkilerini ve Özal'ın politik yaşamını ve Özal'ın başbakanlık ve cumhurbaşkanlığı dönemini tartışmaya açmaktadır. Politik iktisat bölümünde ise, 1960'lar ve 1970'ler Türkiyesi'nin ekonomik mirasını, 24 Ocak 1980 kararlarını, neo-liberalleşmeyi, finansal liberalleşmeyi ve Türkiye politik ekonomisinin 1980'ler ve erken 1990'lardaki durumu tartışmaya açılacaktır. Dolayısıyla Özal döneminin nasıl yeni-muhafazakarlığı ve neo-liberalizmi Türkiye'de kurduğu gösterilmeye çalışılacaktır. Ayrıca popülizm, yeni-muhafazakarlık, neo-liberalizm kavramları kullanılarak Özal dönemi anlaşılmaya çalışılacaktır. Bu tezin temel önermesi, Özal döneminin politik olarak anti-liberal ve muhafazakar, ama ekonomik olarak liberal veya neo-liberal bir dönem olduğudur.
I. Dönem TBMM (23 Nisan1920?16 Nisan1923) döneminde sosyo-ekonomik alanındaki yasal düzenlemeler

Bu çalışmayla, Türkiye Büyük Millet Meclisi'nin sosyal ve ekonomik alanlarda yapmış olduğu çalışmalar anlatılmaktadır. Beş ana bölümden oluşan bu çalışma, 23 Nisan 1920 ile 16 Nisan 1923 tarihleri arasındaki TBMM'nin çıkartmış olduğu sosyal ve ekonomik alandaki yasal düzenlemelerini kapsar. Çalışma ile ilk önce dönemim sosyal, siyasal, askeri ve ekonomik yönleri ortaya konulmuştur. Daha sonra TBMM'nin çıkartmış olduğu sosyal ve ekonomik alanlardaki yasal düzenlemelerin yıl yıl tarih sırasına göre verilmesiyle devam etmiştir. Sonrasında yasal düzenlemelerden kanunlara ve kanunların kısaca açıklandığı müzakerelere yer verilmiştir. Yorum gerektirmediği için kararnameler ve heyeti umumiye kararları ise aynen metnindeki gibi aktarılmıştır. Ulaşılması gereken nokta bakımından ilgili dönemdeki tüm kanunlar, kararnameler ve heyeti umumiye kararları bu çalışma ile bir araya toplanarak sunulmuştur.
Siyasal partilerin halkla ilişkiler çalışmaları ve seçmen memnuniyeti

Siyasal halkla ilişkiler, siyasal iletişim sürecinin en demokratik yöntemlerinden biridir. Bu demokratik sistem içerisinde ise ikna kavramı oldukça önemlidir. Demokratik sistemin ikna unsuruna dayanmasından dolayı halka verilen önem de zamanla anlaşılmıştır. Halka verilen önemin anlaşılması sonucu siyasal iletişim süreci de değişmiş ve siyasal halkla ilişkiler faaliyetleri oldukça sık yapılmaya başlanmıştır. Siyasal halkla ilişkiler faaliyetlerinin sık yapılmasıyla birlikte seçmenler ile siyasal partiler arasında karşılıklı iletişime dayalı bir süreç ortaya çıkmıştır. Özellikle yeni iletişim teknolojilerinin gelişmesiyle beraber seçmenlerin de artık siyasal sürece aktif olarak katılmasının önü açılmıştır. Böylece siyasal aktörler, seçmenlere gerekli bilgileri aktarırken; seçmenler de duygu, düşünce, istek ve beklentilerini siyasal aktörlere iletebilme olanağına sahip olmuştur. Yapılan bu çalışmayla yeni iletişim teknolojileri başta olmak üzere kitle iletişim araçlarıyla yapılan siyasal halkla ilişkiler çalışmalarının seçmenlerin duygu, düşünce, tutum ve davranışları üzerindeki etkisi ölçülmeye çalışılmıştır. Çalışmaya Elazığ'da yaşayan 1.127 örneklem kitlesi dahil edilmiştir. Elde edilen sonuçlar istatiksel olarak SPSS 25.0 programı ile ölçülmüş ve veriler analiz edilmiştir. Bu çalışmanın yapılması sonucunda elde edilen en önemli bulgu, siyasal partiler ile seçmenler arasında iletişim yetersizliğinin mevcut olduğudur. Bu çalışmayla siyasal aktörlerin, seçmenlere kendilerini yeterince tanıtmadığı; seçmenlerin de siyasal aktörlerle iletişim kurmada yeterince çaba sarf etmediği tespit edilmiştir.
Şiddet ve darbe: 1983-2002 yılları arası Türkiye'deki sivil-asker ilişkilerinin anatomisi

Türkiye'de sivil-asker ilişkilerini inceleyen çalışmalar hem tarihsel kapsam hem de çeşitlilik açısından geniş bir yer tutmaktadır. Türkiye'deki sivil-asker ilişkilerinin yapısı ve siyaset alanı üzerinde yarattığı etki hem ülkenin demokratik yapısını hem de siyaset alanının çerçevesini belirlemektedir. Bu çerçeve ise Carl Schmitt'in ve Giorgio Agamben'in öne sürdüğü siyasal iktidarın özelliklerini belirleyen olağanüstü hal kuramı ile açıklanmaktadır. Bu tez çalışması, 12 Eylül 1980 darbesini izleyen süreçte sıkıyönetim ve olağanüstü hal süreçlerinin PKK'nın alternatif şiddet uygulamaya başladığı 1984 yılından itibaren sürekli bir hale geldiğini ve bu sürekliliğin silahlı kuvvetleri norm belirleyici bir konuma getirdiğini incelemektedir. Bu sorunu incelemek için bu tez metni üç kısımdan oluşmaktadır. İlk kısım kuramsal bir çerçeveden şiddet, yasa, iktidar ve olağanüstü hal ilişkisini tartışmaktadır. İkinci kısım, ordu kurumunun ulus, siyasal iktidar ve tehdit algısı ile ilişkisini incelemektedir. Üçüncü kısımda ise, birinci kısımda verilen kuramsal çerçeveden yararlanılarak Türkiye'de silahlı kuvvetler, PKK ve sivil iktidar arasında ilişkisi değerlendirilmektedir. Türkiye örneğinde olağanüstü hal, sivil siyaset ve silahlı kuvvetler arasındaki ilişkiyi incelerken birincil arşiv kaynakları olan MGK açıklamaları, Meclis Tutanakları, ve PKK'nın kaynaklarından o dönemde yaptığı açıklamalar kullanılmıştır. İkincil olarak kullanılan kaynaklar ise, kuramsal tartışmayı ve Türkiye örneğini açıklarken konu üzerine kaleme alınmış çeşitli İngilizce ve Türkçe literatürdür.
Toplumsal hafıza bağlamında Türk Silahlı Kuvvetlerinin 'sivil' kanadı: subay eşleri

Bu tez çalışması, farklı rütbelerden erkek subay ve astsubaylarla evli kadınlarla yapılmış derinlemesine görüşmelerden yola çıkarak toplumsal cinsiyet rejimi hiyerarşilerini tartışmaya açmıştır. Tez çalışması, toplumsal hafızada Connell'ın hegemonik erkeklik kavramına tekabül eden bir hegemonik kadınlık hali kurgulanmış mıdır? sorusundan yola çıkmıştır. Bu tez çalışması ordu gibi total bir kurumun hafızasına, eşlerinin rütbeleri vasıtasıyla dahil olan kadınların hegemonik bir kadınlık hali üretebileceği iddiasındadır. Çalışmada, Connell'ın hegemonik erkeklik kavramına atfettiği anlamda bir hegemonik kadınlık hali olmadığı sonucuna ulaşılmıştır. Kadınlar, toplumsal hafızada hegemonik erkeklik değerlerinin temsilcisi olan eşleri aracılığıyla müstakil olmayan ve bağımlı bir kadınlık hali üretmişlerdir. Bu tez çalışması, bahsi geçen kadınlık halini mütekabil hegemonik kadınlık olarak tanımlamıştır. Mütekabil hegemonik kadınlığın, eril tahakküm sarmalını güçlendiren bir mekanizmaya dönüşerek erkek egemen toplumu güçlendirdiği sonucuna ulaşılmıştır.
Türkiye'deki Suriyelilerin güvenlikleştirme teorisi bağlamında analizi

Soğuk Savaş Dönemi'nin bitimine kadar tehdit altında olanın yalnızca 'devlet' olarak algılanması, güvenlik konusunun dar bir kalıba sığmış olduğunu göstermektedir. Zamanla Eleştirel Teorisyenlerin konuya yaklaşımı 'güvenlik' kavramının tanımında genişlemeyi zaruri kılmıştır. Birbirinden farklı çok sayıda konunun güvenliği tehdit edeceğini öne süren teorisyenler, göç süreci ve göçmenlerin de güvenlik tehdidi oluşturabileceğini belirtmektedir. Bu nedenle 2010 yılında Tunus'ta başlayan Arap Halk Hareketi'nin 2011 yılında Suriye'ye sıçraması ve iç savaşa dönüşmesi ile yaşanan toplu göç hareketi, Türkiye'ye gelen Suriyelilerin bir güvenlik sorunu teşkil edip etmeyeceği sorularını da beraberinde getirmiştir. Kopenhag Okulu'nun geliştirmiş olduğu güvenlikleştirme kavramı söz-edim yoluyla bir durumun kamuoyunda güvenlik sorunu olarak algılanabileceğini vurgulamakta ve Türkiye'de yer alan Suriyeliler güvenlikleştirme teorisi bağlamında değerlendirilmektedir. Hazırlanan yüksek lisans tez çalışmasında sayıları her geçen gün artan ve geçici koruma statüsü verilen Suriyelilerin, siyasi parti mensuplarının ve medyanın dilinde toplum için tehdit olup olmadığı, güvenlikleştirilme sürecine ne şekilde dahil edildiği irdelenmiştir.
Türkiye'de sivil-asker ilişkileri ve ordunun demokratik kontrolü

Bu tezin temel amacı; Türkiye de sivil siyasi otorite, ordu ve vatandaş ilişkilerini konuyla ilgili kuramsal yaklaşımlar ışığında ve demokratik sistemlerde orduların yeri genel çerçevesi dahilinde incelemektir. Çalışma sağlıklı işleyebilecek ve geri dönüşlü olmayacak bir sivil-asker ilişkisi modelinin ancak siyasi ve askeri elit ile vatandaşlar arasında; diyalog, işbirliği, değer ve hedeflerin paylaşımına dayalı bir uzlaşı zemininde kurulabileceği varsayımı üzerinde bina edilmiştir. Bu kapsamda araştırmanın yöntemsel kurgusu, vatandaşları da modele dahil ederek analizin çerçevesini genişleten ve belirli ölçütler üzerinde mutabakat sağlanmasının istikrarlı bir sivil-asker ilişki biçimi yaratacağını varsayan Rebecca Schiffin kuramsal modelinden esinlenerek oluşturulmuştur. Çalışmada ayrıca; Schiffin
A mathematical model and application on the prevention of gerrymandering

Seçim bölgelerinin yeniden belirlenmesi problemi çeşitli ülkelerin üzerinde durduğu bir konu olarak literatürde yer almaktadır. Belirli bir partiye veya gruba siyasi avantaj sağlanılacak şekilde seçim bölge sınırlarının belirlenmesi pratiği stratejik taksimat olarak bilinmektedir ve seçim sonuçlarını doğrudan etkilemektedir. Bu tez dahilinde, seçim bölgelerinin yeniden belirlenmesi probleminin ne kadar suistimale açık olduğu gösterilmeye çalışılmıştır. Dar-bölge ve daratılmış-bölge seçim sistemleri için 2 farklı matematiksel model geliştirilmis ve İstanbul ilçeleri üzerinde matematiksel modeller sınanmıştır. Matematiksel modeller sadece kısıtlı sayıda birimin yer aldığı uygulamalarda çalışabilmektedir. Bu dezavantajı ortadan kaldırabilmek adına, tabu arama algoritması isimli metasezgisel algoritma geliştirilmiş ve İstanbul'un Asya kıtasında yer alan tüm mahallelerin dikkate alındığı bir problem bu algoritma ile çözdürülmüştür. Sonuçların görsel olarak yorumlanabilmesi için gerekli haritalar oluşturulmuştur.
Celal Bayar Dönemi genel seçimleri ve TBMM(1950-1960)

Türkiye, II. Dünya Savaşı sonrasında da yönünü batıya dönen politikasına devam etmiştir. Savaş sonrasında dünya da baskıcı ve diktatör rejimler tarihe karışmış demokratik iktidarlar egemen olmuştur. Bu gelişmelerden Türkiye de nasibini almış ve çok partili siyasi hayata geçebilmek için çalışmalara başlamıştır. 1945 yılından itibaren siyasi partiler kurulmaya başlamış ancak bunların arasında Demokrat Parti kısa sürede önemli ölçüde güçlenerek ana muhalefet partisi konumuna gelmiştir. Demokrat Parti, tek turlu, çoğunluk liste usulüne göre yapılan 1946 seçimlerine katılmış ve önemli ölçüde bir başarı elde etmiştir. Ana Muhalefet olarak çalışmalarına devam eden D. P., mevcut seçim kanununun değiştirilmesine yönelik iktidara ısrar etmiş sonunda 16 Şubat 1950'de, milletvekilleri seçim kanunu değiştirilmiştir. D. P., 14 Mayıs 1950 genel seçimleriyle de iktidara geldi. D. P. iktidarda bulunduğu 10 yıllık süre içerisinde yapılan 1954 ve 1957 seçimlerin de de iktidarda kalmayı başardı. Ancak 1954 genel seçimleri sonrasında ekonomide meydana gelen sıkıntılar ve huzursuzluklar iktidarı, muhalefete ve basına karşı hırçınlaştırdı ve arka arkaya antidemokratik kanunlar çıkarıldı. Bu da, aydınların, basının, üniversitelerin, halkın ve ordunun iktidara karşı tepki göstermesine sebep oldu.
Afghan women in Ağrı: a case study of ırregular migration

Düzensiz göç literatürü uzun yıllardır erkeklerin göçmenlik deneyimleri üzerinden tartışılırken, kadınların göçmenlik deneyimlerini ele alan ve kadınların gözünden düzensiz göçü inceleyen çalışmalar son yıllarda gelişmektedir. 2018'den beri Türkiye'deki en kalabalık düzensiz göçmen grubu Afgan göçmenlerdir. Bu konuda yapılan pek çok çalışma büyük şehirlerde yaşayan kadınlara odaklanırken, Doğu Anadolu Bölgesi'nde bulunan kadın göçmenler hakkında çok az çalışma yapılmıştır. Bu çerçevede bu tez çalışmasında, Türkiye'ye ilk kez gelen Afgan kadın göçmenlerin göç motivasyonları ve göçmenlik deneyimleri incelenecektir. Bu tezin ana katkısı devletin makro ve mikro düzeydeki düzensiz göç düzenlemelerindeki sorunlara odaklanmaktır. Bu sebeple katılımcıların söylemleri ve Ağrı'daki yerel otoritelerin düzenlemeleri analiz edilecektir.
Early republican secularism in Turkey: A theoretical approach

Bu çalışma sekülerizm teorilerini özetliyerek bunları Türkiye örneğine bağlar. Tarihsel şekli itibarıyla radikal devlet sekülarizmi örneği olan Türkiye'de sekülerleşme süreci düşünsel boyutu açısından batıdaki deneyimden farksızdır. Sekülerleşme dinin her alanda otoritesini yitirmesi ve yerini modernizme bırakmasıdır. Bu süreç öncelikle ve özellikle dinsel dünya görüşünün veya kavramsal dünyasının modern/ seküler dünya görüşe dönüşmesi sürecidir. Sekülarist söylemi belirleyen modern/seküler söylemin temel temalarının ideolojik şeklidir. Türkiye'de sekülerleşme sürecini analiz etmek için kurumsal değişiklikleri vurgulamak yerine öncelikle kavramsal dönüşümün boyutlarını irdelemek gerekir.
Bilimsellik, karşı söylem ve düşünce tarzı bağlamında oksidentalizm

Bu tezin amacı, oksidentalizmin bir düşünce tarzı mı, bir karşı söylem mi, bir bilim mi olduğu sorusu altında oksidentalizmin mevcut durumunu aktarmak ve konuya farklı bakış açıları getirerek ilgili literatürü bir nebze de olsa genişletebilmektir. Bu amaç doğrultusunda, birinci bölümde, oksidentalizmin önceli olan oryantalizm konusu Avrupa-merkezcilik ve ötekileştirme ışığında incelenerek oksidentalizmin gerekliliği vurgulanmıştır. İkinci bölümde, öncelikle oksidentalizmin tanımı, konusu, kapsamı, amacı ve yöntemi ele alınarak oksidentalizm kavramının içi doldurulmaya çalışılmış, daha sonra ise oksidentalizm konusundaki farklı görüşler aktarılmıştır. Oksidentalizmin bir düşünce tarzı mı, bir karşı söylem mi, bir bilim mi olduğu sorgulandıktan sonra, konuya yönelik eleştirilerle çalışma neticelendirilmiştir. Amaca ulaşmak için literatür taraması yapılmış ve elde edilen bilgiler kendi düşüncelerimizle harmanlanmaya çalışılmıştır. Bu çalışma, Doğu'nun oksidentalizme olan gereksinimini açıkça ortaya koymuştur. Çünkü oksidentalizm, Doğu'nun özgürleşme hareketinin adıdır. Halihazırda özgür olduğunu düşünmek bilincin Batılılaştığının bir göstergesidir. Oksidentalizmin zirve noktası ise, Doğulu 'ben'in ortaya konduğu, özümsendiği, geliştirildiği ve bir söylem olarak ortaya konulduğu bir tüzel kurumluktur.
The motives of young people in Turkey in venue selection for political participation

Bu çalışma Türkiye'deki gençlerin siyasal katılım alanını seçmelerindeki etkenleri keşfetmeyi amaçlamaktadır. Bu çalışma, Türkiye'deki gençlerin siyasi katılım alanlarını seçimindeki etkenlerin araştırılmasını amaçlamaktadır. Çalışmanın araştırma sorusu 'Türkiye'deki gençlerin siyasi katılım alanlarını seçmelerindeki etkenler nelerdir? olarak belirlenmiştir. Alt sorular ise gençlerin siyasal katılım hikayelerini, dahil oldukları kurum hakkındaki düşüncelerini, o kurumlardaki aktivitelerini ve o kurumlar aracılığıyla Türkiye'de devam eden anayasa yazım sürecine katılımlarını keşfetmeyi amaçlar. Sonuçlar gençlerin siyasi katılım alanı seçiminde ailelerin, dahil oldukları sosyal grubun, onların politika tanımlarının ve politikadan beklentilerinin belirleyici olduğunu göstermektedir. Aynı zamanda, sonuçlar farklı kurumlar arasındaki benzerlikleri ve farklılıkları da ortaya koymaktadır. Son olarak, bu çalışma ileride yapılacak araştırmalar için önerileri de içermektedir. İlk bölümde, bu çalışmanın amaçları ve literatüre katkılarından bahsedilmektedir. İkinci bölümde, kapsamlı literatür taraması gençlik konseptinin farklı tanımlarını, genel olarak ve özelde Türkiye'de gençlik siyasi katılımını ve anayasa yazımı ve siyasi katılım üzerine kısa bir literatür taramasını içerir. Üçüncü bölümde, odak grup çalışma planı, kurumların seçimi ve veri analizi yöntemleri açıklanmaktadır. Dördüncü bölümde odak grup görüşmelerinin ayrıntılı analizi hem görüşmelerin özetlenmesi ile hem de tartışmalardaki belirgin temaların anlatılması ile sunulmuştur. Son bölümde ise, odak grup görüşmelerinin belirgin temaları karşılaştırılmış ve bu çalışma ile ilgili tartışma sunulmuştur.
Dünyada değişen jeopolitik dengeler ışığında Karadeniz ve Türkiye'nin konumu

1991 yılında S. S. C. B.'nin yıkılmasıyla gerek dünya gerekse bu tezin konusu olan Karadeniz bölgesi çok büyük değişimlere sahne olmustur. Bu tarihe kadar dünyada iki ayrı ekonomik ve siyasi sistem, Komünizm ve Kapitalizmmevcut iken S. S. C. B.'nin yıkılmasıyla Komünizm tarihe karısmıstır. Aslında bu sistemlerintamamen birbirinden farklı olmasının yanında çok önemli ortak yanları da mevcuttu. Her ikisi de sanayi ve endüstri uygarlıgının ürünüydü. Ömürleri daha fazla kar ve daha fazla tüketime dayanmaktaydı. Bunu daha etkili olarak hayata geçiren taraf hayatta kaldı, digeri ise tarihe karıstı. Sanayi uygarlıgı artık her ne kadar bilgi uygarlıgına dogru dönüsmekteyse de bu, uluslararası sistemin daha fazla tüketime dolayısıyla daha fazla üretime dolayısıyla da kesintisiz ve güvenli enerji kaynaklarına olan ihtiyacını degistirmiyor. Dünyada halihazırdaorta dogu petrolleri günde 25 milyon varil ile en yüksek üretim oranını olustururken, ortadoguyu Avrasya olarak da tanımlayabilecegimiz Karadeniz bölgesi günde 12 milyon varil ile takip etmektedir. . Bu rakam dünya toplam petrol üretiminin yaklasık %11'üne karsılık gelmektedir. Dogalgazda ise dünya ihtiyacının yaklasık %35'ini bu bölge karsılamaktadır (%26.3'ü Rusya Federasyonu'na ait). S. S. C. B.'nin yıkılmasıyla bölgede birçok zayıf devletin olusması, büyük güçlerin jeopolitik rekabetinin devletler üzerinde daha fazla hissedilmesine sebep olmakta ve Karadeniz'in güvenligini çok daha kompleks bir duruma sokmaktadır. TürkiyeKaradeniz'deki bu geçis döneminde bölgesel konularda olabildigince inisiyatif almayaçalısmaktadır. Bu hususlar terörle mücadele faaliyetleri, çevre güvenligi, enerji politikalarıviolarak özetlenebilir. Bu çalısmada Karadeniz Bölgesinin sorunları, mevcut siyasi aktörlerinyapısı ve amaçları, bölge devletleri, bölgesel isbirligi faaliyetleri ve bu hususlarındegistirdigi jeopolitik yapı ve Türkiye'nin konumu incelenmistir.
Dersim olayları örneğinde medya ve iç oryantalizm

ve siyasal söylemler dilin anlamlandırma pratiği aracılığıyla kendini mutlak hakikat olarak temsil eder. Bu hakikatler medya aracılığıyla yeniden üretilir. Oryantalizm bir söylem pratiği olup Doğu ve Batı toplumlarının ontolojik ve epistemolojik bağlamda birbirlerinden farklı olduğunu iddia eder. Oryantalizm söylemi, Doğu ve Batı arasındaki farklılıkları doğal hakikat olarak sunmuş, sömürgeciliği meşrulaştırmıştır. Sömürgecilik sonrasında Oryantalizm söylemi Doğulu toplumlar tarafından içselleştirilmiştir. Bu durum iç oryantalizm olarak adlandırıldı. Bu evrede Doğulu toplumların ilkel-modern, geri-medeni vb. söylemler aracılığıyla birbirlerini ötekileştirdikleri görüldü. Çalışmanın olgusal bölümünde yazılı basınının Dersim söylemi iç oryantalist bağlamda ele alındı, bu söylemin iç oryantalizm söylemi olduğu olgusal örneklerle desteklendi. Dersim söylemi belirgin şekilde, Dersim'in 'geri', 'cahil', 'inedeniyetsiz', 'ilkel', 'feodal' vb. şeklindeki iç oryantalizm temsillerini içermektedir. İncelenen metinler hükümeti 'inodern', 'inedeni', 'güçlü', 'şefkatli' vb. şeklinde hiyerarşik olarak üst konumda temsil etmiştir. Bu temalar aracılığıyla siyasal otorite müdahaleye davet edilmiştir. Yazılı basın Dersim'i iç düşman olarak ele almış, Dersim'de yapılan eylemleri sistematik şekilde meşrulaştırmıştır. Dersim söyleminde meşrulaştırıcı paradigma olarak iç oryantalizm kullanılmıştır. Dersim'de yaşananlar meşrulaştırılırken dilin anlamlandırma pratiğinden yararlanmış, Dersim söylemi doğal bir hakikat şeklinde temsil edilmiştir. Başka bir ifadeyle yazılı basın, Dersim söylemini inşa etmiş, yeniden üretmiş ve bu söylemi hegemonik hale getirmiştir.
İfade özgürlüğü ve din

Bu çalışmada din ve inanç içerikli ifadelerin ifade özgürlüğü temelinde incelemesi yapılmıştır. İfade özgürlüğü çok geniş bir alana etki ettiği için din ve inanç içerikli ifadeler söz konusu olduğunda ifade özgürlüğü ile din ve vicdan özgürlüğü karşı karşıya gelmektedir. Çünkü dini ifadeler bir takım rahatsızlıklara sebep olduğunda ifade sahibi birey için ifade özgürlüğü, karşı taraf için de din ve vicdan özgürlüğü koruma kalkanı sağlamaktadır. Bu doğrultuda birinci bölümde ifade özgürlüğünün tanımlanması, temellendirilmesi ve sınırlandırılması şeklinde ayrım yapılmıştır. İfade özgürlüğünün tanımlanmasıyla konunun çerçevesi çizilmiş, temellendirilmesiyle dayandığı temel taşlar anlatılmış, sınırlandırılmasıyla da ifade özgürlüğünün dahi sınırlı olduğu vurgulanmıştır. İkinci bölümde ise tezin konusu ifade özgürlüğü ile din ve inanç içerikli ifadeler arasındaki bağ olduğu için ilk bölümde nasıl ifade özgürlüğü incelendiyse ikinci bölümde de din ve vicdan özgürlüğü incelenmiştir. Çünkü din ve inanç içerikli ifadelerde bireylerin diğer çıkış noktasını bu hak oluşturmaktadır. Öncelikle din ve vicdan özgürlüğü kavramsal ve hukuksal olarak incelenmiş, sonrasında iki büyük otorite olan din ve devletin bireyler üzerinde kurduğu etkinin tarihsel sürecine bakılmıştır. Son olarak ise din ve vicdan özgürlüğünü sağlayabilmenin temel şartının din ile devletin kendi otoriterlerinden güç alarak bireyleri üzerinde baskı yapmamasına dair yolun laiklikten geçtiği vurgulanmıştır. Son bölüm ise tezin temel savı olan eleştirel dini ifadeler üzerinden ifade özgürlüğü ile din ve vicdan özgürlüğünün karşı karşıya gelişi incelenmiştir. Öncelikle bu iki hakkın ortak noktalarına değinilmiş, sonrasında çatışmalarının temel argümanı, sebepleri, araçları ve sonuçları ortaya konulmuştur. Sonuç olarak ise bu çatışmanın çözümüne dair uygulanabilecek çözüm yolları sunulmuştur. Bu tez ile eleştirel dini ifadelerin hassasiyetler sebep gösterilerek sınırlandırılmasının ve bunun din ve vicdan özgürlüğü içerisine dahil edilmesinin, ifade özgürlüğünün alanının daraltılmasına, keyfi sınırlamaların da yolunun açılmasına sebep olabileceği vurgulanmak istenmiştir. Bu noktada Avrupa üzerinden tarihçesi verilen dini hoşgörünün varlığı son derece önemlidir. Çünkü sürekli dini nefret söylemi gündeme getirilerek ifadelerin sınırlandırılmasını hatta gerekiyorsa yasaklanmasını istemek hoşgörü eksikliğinin, bağnazlığın bir belirtisidir. Dolayısıyla yapılması gereken dini hoşgörüsüzlüğü azaltmak, dine/kutsala saygıdan çok bireyin kimliğine saygının değerini vurgulamak ve ifade özgürlüğünün önemini hatırlatmaktır.