Dilin işlevselliği yaklaşımına göre hazırlanmış Türkçe öğretimi programının temel dil becerilerinin kazanılmasına etkisi

Bu araştırmada, dilin işlevselliği yaklaşımıyla hazırlanan İlköğretim 4. Sınıf Türkçe Öğretimi Programının, öğrencilerin dilin dinleme, konuşma, okuma, yazma, becerileriyle ilgili davranışları kazanma düzeyine ve dile karşı tutumlarına etkisi incelenmiştir. Araştırmada deneysel araştırma yönteminin kontrol gruplu ön test - son test deseni kullanılmıştır. Araştırma, Şeker İlköğretim Okulu 4. Sınıflarından seçilen, öğretmen, yaş, cinsiyet, bilişsel ve duyuşsal hazır bulunuşluk değişkenleri açısından birbirine denk iki grup üzerinde yürütülmüştür. Kontrol grubunda geleneksel öğretim sürdürülmüştür. Deney grubunda ise öğretim, dilin işlevselliği yaklaşımına göre hazırlanan Türkçe öğretim programı, öğrenci kitabı ve ders araç-gereçleriyle bu yaklaşımın öngördüğü ilkeler çerçevesinde düzenlenen sınıf ortamında yürütülmüştür. Araştırma sürecinin başlangıcında deney ve kontrol gruplarına hazırlanan çoktan seçmeli testler, gözlem formları, tutum ölçeği uygulanarak ön testler yapılmıştır. Aynı testler, gözlem formları ve tutum ölçeği araştırma sonunda gruplara son test olarak uygulanmış; ön test son testler arasındaki farklarla öğrencilerin erişleri bulunmuştur. Araştırmanın verileri, yapılan bu ön test ve son testlerden elde edilmiştir. Araştırmadan elde edilen bulgular şu şekilde özetlenebilir: 1. Dilin işlevselliği yaklaşımıyla eğitim gören grubun öyküleme ve betimleme işlevine dayalı dinleme ve dinlediğini anlama beceri erişisi, geleneksel anlayışla eğitim gören grubun erişisinden anlamlı derecede yüksektir. 2. Dilin işlevselliği yaklaşımıyla eğitim gören grubun öyküleme ve betimleme işlevine dayalı konuşma beceri erişisi, geleneksel anlayışla eğitim gören grubun erişisinden anlamlı derecede yüksektir. Dilin işlevselliği yaklaşımı, öyküleyerek ve betimleyerek konuşma becerisiyle ilgili davranışları kazandırmada geleneksel yaklaşımdan daha etkilidir. 3. Dilin işlevselliği yaklaşımıyla eğitim gören grubun öyküleme ve betimleme işlevine dayalı okuma becerisiyle, okuduğunu anlama erişisi, geleneksel anlayışla eğitim gören grubun erişisinden anlamlı derecede yüksektir. Dilin işlevselliği yaklaşımı, öyküsel ve betimsel anlatımla yazılmış metinleri okuma ve okuduğunu anlama becerileriyle ilgili davranışları kazandırmada geleneksel yaklaşımdan daha etkilidir. 4. Dilin işlevselliği yaklaşımıyla eğitim gören grubun öyküleme ve betimleme işlevine dayalı yazma beceri erişisi, geleneksel anlayışla eğitim gören grubun erişisinden anlamlı derecede yüksektir. Dilin işlevselliği yaklaşımının öyküleyerek ve betimleyerek yazma becerisiyle ilgili davranışları kazandırmada geleneksel yaklaşımdan daha etkili olduğu sonucuna varılmıştır. 5. Dilin işlevselliği yaklaşımıyla eğitim gören grubun öyküleme ve betimleme işlevine ilişkin tümleşik beceri erişileri, geleneksel anlayışla eğitim gören grubun erişisinden anlamlı derecede yüksektir. Dilin işlevselliği yaklaşımının öyküleme ve betimleme işlevine ilişkin tümleşik becerilerle ilgili davranıştan kazandırmada geleneksel yaklaşımdan daha etkili olduğu sonucuna ulaşılmıştır. 6. Dilin işlevselliği yaklaşımıyla eğitim gören grubun dilin öyküleme ve betimleme işlevine dayalı bilgi düzeyi erişisi, geleneksel anlayışla eğitim gören grubun erişisinden anlamlı derecede yüksektir. Dilin işlevselliği yaklaşımının dilin öyküleme ve betimleme işleviyle ilgili bilgi düzeyindeki davranışları kazandırmada geleneksel yaklaşımından daha etkili olduğu sonucuna ulaşılmıştır. 7. Dilin işlevselliği yaklaşımıyla eğitim gören grubun Türkçe dersine ilişkin tutumlarının erişileri, geleneksel anlayışla eğitim gören grubun erişisinden anlamlı derecede yüksektir. Dilin işlevselliği yaklaşımının duyuşsal davranışları kazandırmada geleneksel yaklaşımdan daha etkili bulunmuştur.