turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Türkiye Birlik Partisi'nin kuruluşu ve faaliyetleri (1966-1980)

17 Ekim 1966'da kurulan ve 27 Kasım 1971'de toplanan üçüncü kongrede isminin önüne Türkiye ibaresini ekleyerek siyasi varlığını sürdüren Birlik Partisi 12 Eylül 1980 Müdahalesi ertesinde kapatıldı. Katıldığı ilk genel seçim olan 12 Ekim 1969 milletvekili seçiminde aldığı yüzde 2 ,8'lik oy ve çıkardığı sekiz milletvekili en büyük seçim başarısı olarak kaldı. Bir ölçüde 15 Mart 1970'deki AP hükümetinin güven oylaması dışta tutulursa, nicel gücü itibariyle genel siyasetin tayin edici bir aktörü olamadı. Bununla birlikte niceliğe indirgenmiş bir yaklaşım Partinin, siyaset tarihimizdeki özgünlüğünü göz ardı etmektir. Özgünlük öteden beri Türkiye tarihinde yaygın tartışmalara konu olmuş Alevilik-Bektaşilik olgusuyla arasında kurulan bağdır ki, partinin nicel gücünü aşan bir ilgiyi gerektirir. Alevi partisi isnadı başından itibaren yetkilileri tarafından reddedilse de partiye dair algının temel bir unsuru olarak varlığını korudu. Geleneği temsil eden kişilerin parti dışına düşmesiyle birlikte yürüyen sol dönüşüm, 1970'li yıllarda partiye damgasını vurdu. Dönüşümün ilk evresinde 'Materyalist felsefelerle' 'dinsel inançlara aynı ölçüde' değer verdiğini ilan eden parti, 1973 yılındaki 'Demokratik-Sol' kabulüyle, çerçevesi belirlenmiş bir Sol 'doktrin'de karar kıldı. Bir süre sonra bu kavram da yetersiz görülerek sosyalizm ana eksen haline getirildi. 1961 anayasası çerçevesinde Atatürkçülük, laiklik gibi ülke siyasetinin genel standardını teşkil eden bir vasatla yola çıkan ve faşizm, Nazizm gibi ideolojilerle birlikte Komünizm düşmanlığını da programına yazan parti, 1980'e gelindiğinde artık komünizm düşmanlığını programından çıkarmış, sosyalizm de ısrarlı bir partiydi. Sosyalizm perspektifinden yorumlanan bir Atatürkçülük anlayışı ise, parti söylemindeki varlığını korudu. Kuruluşundan itibaren iç çekişmeler yaşayan parti, Ekim 1969 seçimlerinde beklentisinin çok altında kalan bir Alevi desteğiyle yetinmek zorunda kaldığı gibi, 1970'li yıllarda bunu da koruyamadı. Oylardaki düşüş eğilimini ancak 14 Ekim 1979'daki kısmi senato seçimlerinde terse çevirdiyse de, bunun kalıcı bir eğilim olup olmadığını test etmek 12 Eylül 1980 müdahalesi nedeniyle mümkün olamadı.
Türk siyasetinde muhalif bir söylem: Sine-i Millete dönüş

Türk Siyasetinde muhalif bir proje olarak gelişen 'sine-i millete dönüş' söylemini konu edinen bu çalışma; iktidar-muhalefet geriliminin tavan yaptığı ya da siyasi krizlerin yaşandığı anlarda, muhalefet partilerinin çıkış noktası olarak düşündükleri Meclisten toplu şekilde istifa etme stratejisini incelemektedir. Bu çerçevede sine-i millete dönüş söyleminin parti politikası olarak tartışıldığı dönemler belirlenmiş, her olay kendi özelinde değerlendirilerek dönemsel bazda tartışmaların ortak noktaları tespit edilmiştir. Araştırma kapsamında muhalefet tarafından zaman zaman dile getirilen bu stratejinin hangi koşullar altında gündeme geldiğini, uygulanabilirliğini ve başarılı bir siyasal manevra olup olmayacağını belirlemek amaçlanmıştır. Bu amaçla geçmişş dönemlere ilişkin kaynak taraması yapılarak tarihsel neden sonuç ilişkileri içerisinde, betimsel ve açıklayıcı araştırma yöntemleri kullanılmıştır. Türk siyasetinde etkili olamayan politikaların yaratmış olduğu boşluğu giderme adına muhalefet tarafından katı rekabetçi bir tutum olarak belirlenen sine-i millete dönüş projesi, parlamenter sistemin işleyişini etkilemesi hatta sistemi kilitleme potansiyeline sahip olması nedeniyle büyük önem taşımaktadır. Meşru siyaseti, parlamentodan çıkararak halk zeminine taşımayı amaçlayan ve muhalefete halkı da ortak etme amacı güden bu politika, bir meşruiyet sorunu yaratarak siyasal sistemin işleyişinde köklü değişiklikler yapmayı amaçlamaktadır. Sonuç olarak alternatif muhalefet stratejileri arasında yaptırım gücü en yüksek olan sine-i millete dönüş politikasının sıkça gündeme getirilmesine rağmen hiç hayata geçirilememesi dikkat çekicidir. Siyasi kriz ortamlarında söylem olarak gündemde yer bulmasına rağmen parti politikası olarak eyleme döküldüğü hiç görülmeyen sine-i millete dönüşün, Türk siyasetinde önemli siyasi sonuçlar yaratabilecek uygulanabilir, alternatif bir muhalefet stratejisi şeklini alamadığı aşikardır.
Özne, hakikat, siyaset: Postmodern tartışma alanı ve marksizm

Özne, Hakikat, Siyaset başlıklı, alt başlığı, Postmodern Tartışma Alanı ve Marksizm olan bu tez çalışmasının temel tezi, postmodern tartışma alanı ve ona bağlanan toplumu açıklama tarzlarının, günümüz dünyasını anlamak için elverişli bir araç olmadığı ve genel olarak dünyanın ileriye doğru dönüştürülmesi anlamında olumlu bir siyaset önerisine de sahip olmadığı gibi, olamayacağıdır. Tezde, devamla, dünyanın değiştiğini temel bir varsayım olarak aldığımızda bile, onu açıklamak ve olumlu bir siyaset önerisine bağlamak üzere Marksizmin hala temel bir rol oynadığı ileri sürülmektedir. Postmodern Tartışma Alanı, tez içinde yeniden tarif edilmiştir. Buna göre, bu alan, bir yanda postmodemizmin diğer yanda olumlu modernlik varsayımlarının bulunduğu bir bütünlüktür. İlk kesimi, Baudrillard, Lyotard gibi postmodernistler oluştururken, ikinci kesimi, Berman, Habermas gibi eleştirel teorisyenler oluşturmakta; bunlar arasında bir tartışma yürümesine rağmen, tezde, bizzat bu tartışmanın kendisinin bir 'postmodern tartışma alanı' oluşturduğu öne sürülmektedir. Buna göre, tartışma alanının temel karakteristikleri ve varsayımları, özne, hakikat ve siyaset kavramlarının, sonuncu kavram başat olmak üzere oluşturduğu bağlam içinde tartışılmaktadır. Postmodern tartışma alanı; esas olarak, Aydınlanmanın 'özne'sinin ölümünü haber vermekte, 'inodern' bilimlerin her tür 'hakikat' iddiasını reddetmekte ve iyimser siyaset önerisine direnmektedir. Postmodern tartışma alanı, genel olarak Aydınlanma değerleri ve düşüncesi ile yapılmış bir polemik olarak nitelenebilir. Bu polemiğin postmodern tartışma alanında sürdürülebilmesi için, alan içinde ortak bir modernlik imgesi oluşturulmuştur. Tartışmacıların bu imgeyi, belirtik bir kavram olarak inşa etmeye giriştiklerinde aralarında yaratmış oldukları farklar, belli bir indirgeme düzeyinde, sadece postmodern tartışmanın ideolojik hegemonyası ile ilgili olarak görülebilir. Böylece modernlik imgesinin, postmodern tartışmanın egemen olduğu son çeyrek yüzyıldır, sosyal bilimlerde ve siyaset biliminde açıklayıcı bir kavrammış gibi görünmesinin ya da gösterilmesinin gerçek nedenlerine yaklaşmak üzere bir adım atmak mümkün olur: Modernlik, değil bir kavram bir imge olarak bile, bütün bir insan bilimleri alanı içinde herhangi bir açıklayıcılık taşımaz ve kavram, açıklayıcı olan Kapitalizm kavramı karşısında, bu ikincisinden kurtulmak için üretilmiş ideolojik bir icattır. Bu tezde, değişen dünyayı anlamak için, öncelikle uygun bir kavramsal çerçeveye ihtiyacımız olduğu gerçeğinden hareketle, modernlik imgesi başta olmak üzere, postmodern tartışma alanının temel kavram ve tezleri karşısında, kapitalizm kavramı başta olmak üzere, tarihsel materyalizmin temel kavram ve tezlerine başvurmak gerektiği ileri sürülmektedir. Eğer dünyanın değiştiği düşüncesi, olumlu bir siyaset önerisine bağlanacak ise, Aydınlanma değerleri ve onun hem en meşru mirasçısı ve hem de en köktenci eleştirmeni olan genel olarak Marksizm alanı, postmodern tartışma alanında üretilen sürekli ideolojik taarruz karşısında savunulmalı ve bu savunu, dünyayı anlama ve değiştirme pratiği ile ileri götürülmelidir.
Türk siyasal yaşamında milli demokratik devrim düşüncesi

Kökenlerini Marks, Lenin, Stalin ve Mao'da bulabileceğimiz Milli Demokratik Devrim düşüncesi, Türk siyasi gündemini özellikle 1960 ve 1971 yılları arasında yoğun bir şekilde meşgul etmiştir. Türkiye'nin henüz tam anlamıyla bağımsız ve demokratik bir ülkeolmadığını, feodal kalıntılardan ve emperyalist güçlerin tekelindenkurtulamadığını savunan Milli Demokratik Devrimciler sosyalizme ulaşmadaaşılması gereken öncelikli ilk aşamanın Sosyalist Devrim değil Milli Demokratik Devrim aşaması olduğunu ileri sürmüşlerdir. İlk olarak dönemin sosyalist partisi olan Türkiye İşçi Partisi içerisinde örgütlenmeye çalışan Milli Demokratik Devrimciler daha sonra TİP'ekarşı dışarıdan yoğun bir muhalefet hareketine girişerek solun parçalanma sürecinin ilk önemli sinyallerini vermişlerdir. Özellikle 1969 sonrası dönemde kendi aralarında da fikir ayrılıkları veparçalanmalar yaşayan Milli Demokratik Devrimcilerin Türk Sol düşüncesineen önemli katkılarından biri, Türkiye'nin maddi ve manevi gerçeklerinin çok yönlü tartışılmasını sağlamış olmalarıdır. Bu çalışmada da Milli Demokratik Devrim hareketinin ne anlama geldiği ve neyi savunduğu anlatılmaya çalışılırken, o dönemde tartışmalara damgasını vuran sol gündeme de ışık tutulmaya çalışılmıştır. V
Bilişim suçlarının sosoyolojik analizi

Çok kısa bir sürede bilgisayar ve iletişim teknolojilerinde yaşanan gelişmeler hayatımızı olumlu ve olumsuz pek çok yönden etkilemektedir. Teknolojide yaşanan gelişmelere paralel olarak insan hayatı da her geçen gün kolaylaşmaya başlamıştır. Eskiden çok fazla zaman alan ve maliyeti pahalı olan işleri, gelişmiş teknolojileri kullanarak daha hızlı ve daha ucuza yapabilmekteyiz. Bilgi toplumu olma yolunda çağımızın gerektirdiği bilişim teknolojilerini kullanırken toplumsal yaşamımızda da çeşitli sorunlar ortaya çıkmıştır, insanoğlunun bulunduğu her alanda olduğu gibi, bilişim alanında da yeni suç tipleri ortaya çıkmış, suçlular teknolojinin getirdiği yenilik ve kolaylıkları kendilerine menfaat sağlamak maksadıyla kullanmaya başlamışlardır. Sonuçta suçlu profilleri, suçun işlendiği çevre ile suç aletleri de değişmiş ve daha karmaşık hale gelmiştir. Bu tezde, hayatımızın hemen her alanında karşılaştığımız bilişim sistemlerinin çeşitli maksatlarla suiistimal edilmesi sonucunda ortaya çıkan bilişim suçlarını sosyolojik bir perspektifle incelenmektedir, özellikle suçla mücadele açısından suçu işleyenler ile suç işlenen çevrenin özelliklerinin bilinmesi suçla mücadele açısından son derece önem arz etmektedir. Bu nedenle konunun sosyolojik bir analizle ele alınabilmesi için aşağıda belirtilen bölümler çerçevesinde ele alınmıştır: Çalışmanın ilk bölümünde, yapılan araştırmanın konusu, amacı, yöntemi, araştırma soruları, kapsam ve sınırlılıkları ile yöntemi hakkında açıklamalarda bulunulmuştur. Çalışmanın ikinci bölümünde, kavramsal çerçeve çizilmiş, özellikle suç olgusu, suçu açıklayan teoriler üzerinde durulmuştur. Konunun teknik bir ve güncel bir konu olması nedeni ile bilişim kavramı, bilişim suçları ve özellikleri ile Türkiye ve dünyadaki bilişim suçları hakkında bilgiler verilmiştir. Ayrıca bilişim suçlarının suç teorileri açısından bir değerlendirmesi yapılmıştır. 222 Çalışmanın üçünde bölümünde ise bilişim suçu işleyen kişilerle yapılan görüşmeler ve bu görüşmeler neticesinde elde edilen verilerin analizi yapılmıştır. Bu analiz sayesinde bilişim suçlarının neden işlendiğini, suç işleyenlerin kimler olduğu, suç işlenen ortamların neler olduğu anlaşılmıştır. Yapılan bu analiz suçla mücadele açısından son derece önem taşımaktadır. Çalışmanın son bölümü olan sonuç ve değerlendirme bölümünde ise bilişim suçlarının Türkiye'deki boyutu ve suçun önlenmesine yönelik yapılması gerekenler belirtilmiştir.
Egemen devlet bağlamında ortak olan, ortaklık ve siyaset ilişkisi üzerine bir inceleme

'Egemen Devlet Bağlamında Ortak Olan, Ortaklık ve Siyaset İlişkisi Üzerine Bir İnceleme' başlığını taşıyan bu tez çalışması, ortaklık kavramına dayanarak egemen devlet ve siyaset ilişkisini inceler. Egemen devlette siyaset, devletin varlığını esas alır. Bu durum ortak yaşamı zenginleştirmek yerine yapay bir birlik olarak devletten dışlayıcı niteliğiyle ortak yaşama zarar verir. Bu çalışma, söz konusu zararlara karşı ortaklık kavramına yönelir ve siyaseti ortaklık kavramından hareketle düşünmeyi önerir. Öncelikle ortaklık kavramını etimolojik ve antropolojik temelleriyle ele alır. Böylelikle ortaklık kavramı ve mevcut gerçeklik arasında nasıl bir ilişki olduğunu gösterir. Daha sonra egemen devletten önce kurulan polis, respublica ve universitas gibi siyasal örgütlenme biçimlerine değinir. Her bir örgütlenmenin ortaklık kavramı karşısındaki konumunu tartışır. İkinci bölüm, yapay bir kurulum olarak egemen devletin varlık biçimini ele alır. Bu kapsamda modern insan fikrini ve devletin özelliklerini ortaya koyar. Devletin ortaklık kavramı karşısındaki konumunu belirler. Bu konumun gerçekliğe ve siyasete etkisini sorgular. Devlette siyasetin ulaştığı açmazları gösterir. Son bölüm ise egemen devletteki siyasetin açmazlarını aşmada ortaklık kavramının katkısını irdeler. Ortaklık kavramını çağdaş siyasal düşünce perspektifinden ele alan bu bölüm, ortaklık kavramından hareketle varlığın gerçekliğini yeniden kurar. Egemen devlete dayanan siyaset karşısında bu kurulumun açtığı ufuk üzerinde durur. Böylelikle tez, siyaset bilimi ve siyaset felsefesi literatürüne çağdaş siyasal tartışmalar açısından bir katkı yapmayı amaçlar.
İslami radikalizm: Ali Şeriati örneği

Bu çalışmada, iran islam Devrimi'nin öncü düşünürlerinden, düşünceleri devrime giden süreçte çok büyük etki yaratmış olan ve radikal İslamcı düşüncenin en önemli temsilcilerinden biri kabul edilen Dr. Ali Şeriati'nin, tarihsel süreçte oluşmuş olan İslam geleneğine getirdiği radikal yorumlarla oluşturduğu ve devrimci bir öze sahip olarak sunduğu 'İslam ideolojisi'ni, dışarıdan bir okumayla değerlendirmeye çalıştım. Şeriati'nin düşüncelerini tarihsel temellerine oturtmak için, İslamcılık üzerine genel bir çerçeve çizmeye çalıştığım ilk bölümde, konuyla ilgili temel kavramları tartışarak, ulemanın geleneksel İslam'ından yeni İslamcı entelektüellerin ideoloji olarak İslam'ına geçişi ve radikal İslamcı düşüncenin temel özelliklerini ele aldım. Sonraki bölümlerde, sırasıyla, Şeriati'nin yöntemi, felsefesi ve siyaset anlayışım ele aldım. İslami radikalizme yönelik eleştirileri Şeriati'nin düşünceleri üzerinden tartıştım. Şeriati'nin kuramsal kavrayış biçimini ele alarak, bu kavrayış biçmıinin insana, tarihe, topluma ve siyasete nasıl uyarlandığını göstermeye çalıştım. Kısacası, kuramsal düzeyde eleştirel bir çözümleme yapmaya çalıştım. Şeriati, orijinal, gerçek, öz ve alternatifsiz olan bir İslami ideolojiyi sunduğunu iddia ederek, modern kavram ve doktrinleri kıyasıya eleştirse de, insan, tarih ve topluma ilişkin Kuran'dan çıkardığı yorumlarda argümanlarını modern Avrupa toplumsal düşüncesine geniş bir biçimde, çoğu zaman da çelişkili bir şekilde başvurarak destekler. Şeriati'nin görüşleri, farklı bir dille de olsa, son tahlilde Şii ulemanın dini ütopyasına bir çağrıdır. Görüşlerinin siyasal alandaki sonucu otoriter ve totaliter eğilimli bir seçkinler diktatörlüğüdür. Şeriati, düşüncelerindeki eklektizm nedeniyle tutarlı bir kuram oluşturamamıştır. 'Gerçek İslam' adına Marksizm, Varoluşçuluk ve İslam arasında oluşturmaya çalıştığı sentez, sonuçta eklektik bir ideolojik düşünceye yol açmıştır. Şeriati'nin cevaplarından çok sorduğu soruların önemli olduğunu düşünüyorum.
The Evolving security dimension of the Eurepean Union: Historical background, formation and challanges

Bu tez Avrupa Birliği bağlamında gelişen Ortak Dış ve Güvenlik Politikası üzerine yapılmış bir çalışmadır. Soğuk savaş dönemi ve sonrasında gelişen tarihsel olaylar temel alınarak, Ortak Dış ve Güvenlik Politikasının geçirmiş olduğu tüm devrelerin değerlendirilmesi amaçlanmıştır. Bununla beraber, gelişmeleri siyasal ve askeri açılardan değerlendirirken, Ortak Dış ve Güvenlik Politikasınınbelirlenmesinde çok önemli unsur olan Avrupa Birliği içerisindeki farklılıklar üzerinde durulmuştur. Bu tez Ortak Dış ve Güvenlik Politikasının azgelişmişliğininnedenleriyle beraber Avrupa Birliğinin uluslararası bir aktör olarak kendisindenbeklenenlerin aksine tutarsız ve yetersiz davranışlarını cevaplamayı amaçlamaktadır. Ortak Dış ve Güvenlik Politikasının gelişimini analiz ederken, Avrupa Savunma ve Güvenlik Politikası bağlamında Transatlantik ve NATO ilişkileri üzerinde durulmuştur. Bu çalışma aynı zamanda Avrupa Birliğinin sivil ve askeri boyutlarını içeren kriz yönetimi görevlerinin üstesinden gelebilecek etkin bir askeri güç oluşturma yeteneğini ortaya koymaktadır.
Televizyon haberlerinde yönlendirme, Yugoslavya cumhurbaşkanlığı seçimleri

Gazetecilik halkı bilgilendirme işlevi ile ideal bir görevi yerine getirmektedir. Bu işlev aynı zamanda halkı yönlendirme gücünü de kendi içinde barındırır. Bu gücün doğru ve amacına uygun olarak kullanılması halkın yararına olur. Aynı zamanda temsilli demokrasinin daha iyi çalışmasına da katkıda bulunur. Fakat medyanın yönlendirme gücü olumsuz sonuçlar da doğurabilir. Çünkü medya ile siyasi iktidar ilişkileri karşılıklı bağımlılık gösterir. Siyasi iktidarlar ise medyayı denetleme eğilimindedir. Bizim yaptığımız çalışma bu karşılıklı bağımlılığı dikkate alarak medyanın yönlendirme gücünü ortaya çıkarmaya yöneliktir. Öncelikle siyasi iktidar ile medya arasındaki ilişkilerin seçim dönemlerinde yoğun olduğu varsayılmıştır. Bu yüzden seçim dönemi araştırmanın esas konusu olarak belirlenmiştir. Örnek olay ise Yugoslavya'daki Cumhurbaşkanlığı seçimi ele alınmıştır. Söz konusu seçimde medya ile iktidar ilişkileri ele alınarak, belirli güç odaklarının yönlendirme emelleri ortaya çıkarılmaya çalışılmaktadır. Araştırmada önce kuramsal bir çerçeve çizildikten sonra, Sırp medyası ele alınmıştır. Sırp lider Slobodan Milosevic'in yükselmesinde Sırp medyasının oynadığı rol oldukça önemlidir. Çünkü medya Sırp milliyetçiliğini körüklemek ve Milosevic'i eski Yugoslavya'nın diğer cumhuriyetleri karşısında desteklemek açısından yönlendirici bir işlev görmüştür. Bu yüzden Miloaevic'in iktadarı dönemindeki medya ile iktidar ilişkileri titizlikle incelenmiştir. Bu dönem içinde de seçimlere özel bir önem verilmiştir. On yıllık Milosevic iktidarı döneminde medyanın siyasi iktidar tarafından kullanımı, buna karşı çıkan gazetecilerin ve medya çalışanlarının ise cezalandırılması sistematik bir biçimde işlenmiştir. Bağımsız medyaya, iktidarın uyguladığı baskılar ve şiddet çeşitli örneklerle gösterilmiştir. Bu214 çerçevede Sırbistan'daki hukuki düzen, yasal düzenlemeler ve kamuoyu tepkileri de dikkate alınmıştır. Son olarak da somut verilere dayanan bir çalışma yapılmıştır. Böylece Milosevic'in medya üzerindeki baskıları ve rejim yanlısı medyanın iktidara yakınlığı sayısal olarak verilmiştir. Bu rakamlar hem tablo hem de grafiklerle gösterilmiştir. Bu çalışma medyanın iktidar tarafından yönlendirme aracı olarak kullanılmaya çalışıldığını somut bir örnekle göstermeye çalışmıştır. Ancak iktidarın söz konusu yönlendirme çabası medyanın, daha doğrusu gazeteciliğin üstlendiği halkı bilgilendirme idealini zedelememektedir. Bu yüzden de genel anlamda medya ne birinci ne de dördüncü bir güç olarak değil ama bir güç olarak varlığını sürdürecektir.
Nietzsche and the human rights

Günümüzde insan hakları kavramı devredilemez, vazgeçilemez ve dokunulamazniteliğini koruyan kültürler arası referansa sahip bir düşüncedir. 18. yy'dan itibarenhayatımıza girmiş olan insan hakları düşüncesinin nsan Hakları Evrensel Beyannamesi ile uluslararası düzeyde geçerliliği tanınmıştır. nsan hakları düşüncesi hem kural ve prensipler düzeyinde bir proje olarak hem de gündelik sorun çözümleri, değişiklikler ve hayatımızın günlük akısı düzeyinde pragmatik olarak yer almaktadır. nsan haklarınasiyasi bir çerçeveden bakısın düşünceye getirdiği temellendirme, insan haklarını karar, düşünce ve eylemlerimizin önemli bir parçası haline getirmiştir. Öte yandan insan hakları düşüncesinin temelleri, tarih sahnesine ilk çıktığından beri AydınlanmaProjesi'nin bir parçası olarak sorgulanmaktadır. Son dönemde ise, insan hakları fikrinegetirilen eleştirilerin büyük bir çoğunluğu Nietzsche kaynaklıdır. Bu tez insan hakları düşüncesine getirilen eleştiriler ile Nietzsche'nin düşüncesi arasındaki birlikteliğisorgulamaktadır. Başka bir deyişle bu çalışma, insan hakları düşüncesini temelini, anlamını ve düşünce leyhine ya da aleyhine gerekçelendiren argümanları siyaset felsefesi açısından gözden geçirmektedir. lk bölümde öncelikle insan hakları düşüncesinin tarihi gözden geçirilmiştir. Daha sonra bu düşüncenin temelini oluşturanevrensellik, otonomi, eşitlik ve olan ve olması gereken ayrımı açıklanmakta, Kant'ın bu kavramlara dair formulasyonları incelenmektedir. kinci bölümde ise, Nietzsche'ningenelde gündelik ahlak anlayışımıza bakısı, insan haklarına karsı mıdır sorusuyla ele alınmıştır. Bu nedenle, evrensellik, otonomi, eşitlik ve olan ve olması gerekenprensiplerine bakılmış ve Nietzsche'nin bu dört prensibe yaklaşımının birbirinden farklı olduğu görülmüştür. Bu iddiadan hareketle tez, Nietzsche'nin insan hakları düşüncesineolumsuz bir duruş sergilememediğine, Kant ve Nietzsche arasında bir bağlantınınkurulabileceğine işaret etmektedir. Bu bağlamda, insan hakları düşüncesi üzerindenNietzsche'nin informal strüktürlerini Kant'ın formel ahlak anlayışına tamamlayıcıgörmekte, Kant ve Nietzsche arasında geçişlilik sağlamakta bir anlam bağı kurmaktadır.
History, religion, power, and authority: The relevance of Machiavelli's educational approach for contemporary political thought

Machiavelli'nin benzersizliği ve orijinalliği, onun eğitimsel yönünü, bizimkine benzeyen ve bizimkinden önce gelen zamanlar ve durumlar için hala geçerli kılmaktadır. Büyük bir ölçekte bakıldığında, Machiavelli'nin düşünce süreci klasik anlamdaki felsefe, metafizik ve dini alt üst eder. Klasik Batı bilincinin alt üst edildiği bu durum, günümüz politik düşünce alanının içinde bir amaçtır ki bu, modernitenin Nietzsche'nin eserlerinde görülen yoğun bir eleştirisiyle başlayan ve yirminci yüzyıl boyunca ve 21. yüzyılda da politik düşünce alanında geliştirilen bir durumdur. Bu bağlamda, 500 yıl önce yaşamış olan Machiavelli yine de, modernitenin çöküşünden kaynaklanan günümüz politik krizlerinde üretken bilginin, analizin ve teşhisin kaynağıdır. Modernitenin varsayımı olan olabilecek en iyi dünya fikri artık inanılır değildir. Bir zamanlar insanlık tarihindeki benzersiz ve en üst durum olarak değerlendirilen modernizm, eleştirmenler tarafından günümüzde sınıf hakimiyeti, Batı emperyalizmi, toplum ve geleneğin çözülmesi, yabancılaşmanın yükselişi ve bürokratik gücün kişisizliği ile tanımlanmaktadır. Machiavelli hakim modern bilinci, yeni bir sanatsal devrimin, farklı epistemolojik ve ontolojik bulguları yeniden inşa edebilmek için, gerçekle yüzleşmek için gereken güce insani bir çağrı yoluyla bir devrimin, kaynağı olarak değiştirir. Bu epistemolojik ve ontolojik bulgular günümüz durumuna, hakim modern Batı bilinci tarafından formüle edilenlerden daha uygundur.