turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Yemen Vazat - Luhye Mıntıka Kumandanlığı Harp Ceridesinin transkripsiyon ve değerlendirmesi: II. Defter, sayfa: 237 - 523, Rumi: 01. 01. 1332 - 30. 09. 1332, Miladi: 14 Mart 1916 - 13 Aralık 1916

Harp cerideleri Osmanlı Devleti'nde düzenli olarak 1877- 1878 Osmanlı-Rus Savaşı'ndan itibaren tutulmaya başlanmış tarihe tanıklık eden önemli kaynaklardan birisidir. Harp cerideleri yalnızca karargahlar arasındaki yazışmaları içermez, aynı zamanda bulunduğu tarihsel dönemin siyasi, ekonomik, edebi, sosyal vb. pek çok alanlarında kendinden sonraki yıllara ışık tutar. Ceridelerin tarafsız bir gözle yazılması zorunludur. Çünkü her ceride kendinden sonra nöbeti devralacak komutan için önemli bir stratejik kaynak özelliğini taşır. Çalışmamızın asıl konusunu teşkil eden Yemen Vazat-Luhye Mıntıka Kumandanlığı Harp Ceridesi, 1. Dünya Savaşı'nda Yemen Cephesi'nde neler yaşandığı ile ilgili bilgileri ilk elden bizlere ulaştırır. Yemen Vazat-Luhye Mıntıka Kumandanlığı Harp Ceridesi toplamda 6 defter olup bizim çevirisini yaptığımız ceride 2. defterin, 237- 523 sayfalarını kapsamaktadır. Bu sayfalar 01.01. 1332 ile 30.09. 1332 tarih dilimi oluşturmaktadır. 2. defteri kapsayan harp ceridesinin 1. kısmı, 08. 09. 1331 tarihinden (21 Kasım 1915' ten) 01.01. 1332 tarihi arasıdır. Ceridenin birinci kısmı başka bir tez çalışmasının konusu olmuştur. Bizim çalışmamız ise 01. 01. 1332 (14 Mart 1916) tarihinden başlayıp dokuz aylık bir süreci kapsamakta ve 30.09. 1332 tarihinde son bulmaktadır. Üzerinde çalıştığımız harp ceridesi Va'zat-Luhye Mıntıka Komutanı Galib Bey'in ( 1881 1953 ) Komutanlığı sırasında tutulan harp cerideleridir. Bu ceridelerin günümüze ulaşıp Yemen Cephesi hakkında bizlere malumat vermesini, bu bölgede Va'zat-Luhye Mıntıka Komutanı olarak görev yapan Galip Bey'e borçluyuz. Galip Bey'in kardeşinin torunu Sayın Mehmet Kuntman aracılığı ile bu belgeler üzerinde çalışmalar yapılabilmiştir. Yemen Va'zat-Luhye Mıntıka Kumandanlığı Harp Cerideleri genel olarak kabile reisleri arasındaki görüşmeleri, kumandanlıklar arasındaki askeri yazışmaları, kumandanların yerel halk unsurlarından olan şeyhlerle ve toplum önderleriyle yaptıkları yazışmaları konu edinmektedir
194 numaralı Isparta Şer'iyye Sicili'ne göre Isparta'nın sosyo-ekonomik durumu (H. 1292-1295/M. 1875-1878) ve transkripsiyonu

Dört bölümden oluşan çalışmanın giriş bölümünde; Isparta'nın tarihçesi, Şer'iyye sicillerinin önemi ve tezde takip edilen metoda yer verilmiştir. Birinci bölümde; Isparta'nın idari yapısı hakkında bilgiler verilmiştir. İkinci bölümde; sosyal yapıya dair aile, boşanma, nafaka, vasi tayini vb. bilgiler verilmiştir. Üçüncü bölümde; Isparta'da ekonomik yapıyla alakalı, tarım-hayvancılık, kullanılan eşyalar ve fiyatları hakkında bilgiler verilmiştir. Dördüncü bölümde; 194 numaralı şer'iyye sicilinin transkripsiyonu bulunmaktadır. Bu çalışma ile Isparta'nın idari, ekonomik ve sosyal yapısının belgeler ışığında değerlendirilmesi amaçlanmaktadır. Çalışmanın yerelde Isparta, genelde Osmanlı hayatına katkı sağlaması umulmaktadır.
R-8 numaralı Rusçuk kadı sicili transkripsiyon ve tahlili (H.1192-1193 / M. 1778-1779)

Bu çalışma, Osmanlı Devleti'nin mahkeme kayıtlarını kapsayan şer'iye sicillerinden Rusçuk'un H.1192-1193/ M.1778/ 79 yıllarına ait R 8 numaralı defterinin transkribe edilmesi ve dönemin sosyo-ekonomik hayatının incelenmesi amacıyla yapılmıştır. Bu sayede çok değerli bilgiler istifadeye sunulmuş olacaktır. R 8 numaralı Rusçuk Şer'iye Sicili, Bulgaristan'ın Milli Kütüphanesi olan ve Sofya'da bulunan Cyril ve Methodius Kütüphanesi Şark Koleksiyonu'nda mevcut olup mikrofilmleri Tarih Bölümü öğretim üyelerince üniversitemize kazandırılmıştır. Defterin bugünkü alfabe ile yazımı sırasında basit transkripsiyon kuralları uygulanmıştır. Transkripsiyonu yapılan metindeki hükümler, tarihsel bakış açısı ile değerlendirilmiş ve o dönemin sosyo-ekomik hayatı hakkında bilgi verilmiştir. Konuyu tamamlamak bakımından Osmanlı hukuk sistemi ile ilgili bir takım kavramlar tanıtılmış ve Rusçuk Kazası'nın tarihi hakkında kısaca bilgi verilmiştir. Çeşitli konularda 423 adet hükmün yer aldığı defter, dönemin siyasi, sosyo-ekonomik, askeri ve kültürel yönleri hakkında fikir vermektedir. Bu bilgiler ışığında Osmanlı Devleti'nin merkez dışındaki uygulamaları ve Tuna kıyısındaki şehrin Osmanlı tarihindeki önemi de ortaya çıkmaktadır.
A Tanzimat Intellectual: Sadık Rıfat Paşa's economic thoughts

Bu tez, on dokuzuncu yüzyılın ilk yarısında yaşayıp, Osmanlı Devleti'nde üst düzey kademelerde görev yapmış olan ve Tanzimat döneminin reformcuları arasında kabul edilen Sadık Rıfat Paşa'nın iktisadi düşüncelerini incelemeyi amaçlamaktadır. Tarz itibariyle klasik dönemin devamını simgeleyen yazıları içerik bakımından irdelendiğinde, Sadık Rıfat Paşa batılılaşan iktisadi düşünceyi on dokuzuncu yüzyılda Osmanlı devlet kademesinde ilk kez dile getiren kişi olarak kabul edilebilir. Sadık Rıfat Paşa'nın iktisadi düşünceleri ve önerileri yazılarının içinde son derece düzensiz bir biçimde dağılmakta ve teorik bir temel inşa etmeye çalışmaktansa pratik ve verimli sonuçlara ulaşmayı amaçlamış görünmektedir. Bu çalışmada iktisadi anlamda temel olarak iki batılı kanaldan, kameralizm ve liberalizmden etkilenen Sadık Rıfat Paşa'nın iktisadi düşünceleri incelenmeden önce kısaca siyasi görüşlerine değinilmiş, sonrasında kameralizm ve liberalizmin iktisadi boyutu kısaca açıklanmıştır. Ardından on dokuzuncu yüzyıl öncesindeki Osmanlı ikdisadi düşüncesinin temel özelliklerinden bahsedilmiş ve on dokuzuncu yüzyıl Osmanlı iktisadi düşüncesi ana hatlarıyla resmedilmeye çalışılmıştır. Son olarak Sadık Rıfat Paşa'nın iktisadi düşünceleri yaşadığı dönemdeki bağlam dikkate alınarak analiz edilmeye çalışılmıştır.
2154 numaralı Safranbolu şer'iyye sicili'nin 1-50. sayfalarının transkripsiyonu özet ve değerlendirmesi

Bu çalışma 2154 numaralı Safranbolu Şer'iyye sicil defterinin 1-50 sayfaları arası esas alınarak hazırlanmış olup 1899- 1900 yıllarına aittir. Tez; içindekiler, giriş, özet, transkrip ve değerlendirme kısımlarından oluşmaktadır. Ayrıca sözlük ilave edilmiş ve sicile ait orijinal metnin bazı bölümlerine ekler kısmında yer verilmiştir. Söz konusu belgelerin transkribi sırasında bazı belgelerdeki yazıların silik oluşu okumayı güçleştirmiştir. Tezin giriş bölümünde bugün Dünya Miras Kenti olarak kabul edilen Safranbolu'nun tarihi özet olarak ele alınmıştır. Sonraki bölümde şer'i mahkemeler ve görevlileri ile şer'iyye sicilleri hakkında bilgi verilerek belge örnekleri üzerinden değerlendirmelerde bulunulmuştur. Belgelerde geçen yerleşim alanlarının isimleri, şer'iyye sicili kaydının dönemine ait önemli olaylar, lakaplar ve unvanlar ve günlük kullanılan eşyalar tespit edilebildiği kadarıyla ortaya konulmuştur. Son olarak, tezin esasını teşkil eden belgelerin özetleri ve metin transkribi verilmiştir. Tüm bu çalışma sonucunda, Safranbolu'nun dolayısıyla Osmanlı Devleti'nin idari, hukuki, ve sosyal tarihine ışık tutabilecek belgeler aydınlatılmaya ve değerlendirilmeye çalışılmıştır.
Şam ve Beyrut'ta siyaset ve modernleşme (1860-1914)

Osmanlı Devleti'nin son dönemlerinde devlete eski gücünü kazandırmayı hedefleyen çabalar gündemdeydi. Modernleşmenin sistemli bir hareket olarak başlaması 18. Yüzyıl başından itibaren olmuştur. Diğer toplumlardan önemli bir farkla medrese yenilikler önünde engel olmuş, yönetici üst tabaka ise süreci yönlendirmiştir. II. Abdülhamid, modernleşmenin topyekun seferberlik özelliğini kavramış olmasıyla dikkati çeker. Ordu, bürokrasi, yargı, ekonomi, sağlık, eğitim, basın gibi pek çok alanda modern Türkiye'nin temelleri Abdülhamid döneminde atılmıştır. Suriye ve Lübnan toprakları çok farklı güçlerin etkileri altındaydı. Fransa Katolikleri, İngiltere Protestanları koruyordu. Amerikan misyoner faaliyetleri 19. Yüzyılda arttı ve bölgede Osmanlı Hıristiyanlarının mezhep hareketliliği hızlandı. 1854'de Süveyş Kanalı'nın gündeme gelmesi ile rekabet arttı. Fransızlar Marunileri, İngilizler Dürzileri kışkırttı ve karışıklık ortamı oluştu.1899'da Rum Metropolidi, Ermeni Murahhası, Ermeni Katolik Patrik vekili, Rum Katolik Metropolidi, Maruni Metropoliti, Süryani Katolik Ruhani Reisi ve Hahambaşı bölgede dini liderlik yapıyordu. Bu, bir yandan demografik çeşitliliğe işaret ederken, diğer yandan da devletin her milletin liderliğini tanıdığını gösteriyordu. Beyrut ve Şam, modernleşmenin olanaklarından yararlanmıştı. 1869'da İstanbul'un ardından Şam'da atla çekilen tramvay devreye girmiş, hemen ardından elektrikli hale gelmişti. Diğer çok önemli kentsel gelişme de Şam Beyrut şosesi ile Şam'ın Akdeniz'e bağlantısının geliştirilmesiydi. Haberleşme geliştirilerek her sancak ve kazaya telgraf ofisi kuruldu. Özellikle yabancıların kontrolündeki eğitim kurumları yaygındı ve bu dönemdeki atılımla yeni ve çok sayıda Osmanlı okulları eklendi. Basın yayın faaliyetlerindeki çeşitlilik, havagazı, elektrik gibi modernitenin erken izleri ile ekonomik yaşamda bankacılık, finans, sigorta ve hatta emeklilik gibi gelişmiş yöntemlerin varlığı ise son derece dikkat çekicidir.
Some aspects of the organizational and socio-economic role of the janissaries (late 15th - early 17th c.)

Bu çalışma, Osmanlı merkezi otoritesinin ana çarklarından biri olan kapıkulu enstitüsü ile enstitünün insan unsuru bakımından örgütsel niteliklerini, üç ayrı vaka incelemesi aracılığıyla üç ana başlık altında irdelemektedir. Çalışmada ilk olarak, Osmanlı Devleti'nin gelecekteki askeri ve idari kadrolarının içinden seçildiği devşirme sisteminin askere alma yöntemleri incelenmektedir. İkinci olarak, kapıkulu enstitüsünün idari ve örgütsel yapısı tetkik edilmektedir. Üçüncü olarak, kapıkullarının devletin mali teşekküllerinde üstlendikleri rol mercek altına alınmaktadır. Bu çalışma, İstanbul Başbakanlık Osmanlı Arşivi, Sofya Aziz Cyril ve Methodius Milli Kütüphanesi ile Ankara Tapu Kadastro Genel Müdürlüğü Arşivi'nde bulunan arşiv dokümanlarının içeriği doğrultusunda şekillenmiştir. Söz konusu dokümanlar on beşinci yüzyıl sonu ve on yedinci yüzyılın başlarına tarihlenen askere alım kayıtları, kapıkulu alaylarının on altıncı yüzyılın ilk çeyreğine tarihlenen mevacib kayıtları, on yedinci yüzyılın başına tarihlenen bir Yeniçeri muhalefat kaydı ile on altıncı ve on yedinci yüzyıla tarihlenen mali nüzül, mukataa, iltizam ve tahrir kayıtlarıdır. Kaynaklar, bu tezde sorgulanan ve incelenen üç ana kategori doğrultusunda üç vaka çalışması içinde değerlendirilmiştir.
Yemen tarihi hakkında yazılmış Türkçe eserler

Yemen uzun yıllar boyunca Osmanlı Devleti'nin mücadele sahasına dönüşmüş bir bölgedir. Osmanlı Devleti, Yemen'deki hakimiyetinin başlangıcından bitişine kadar buradaki sorunlarla uğraşmıştır. İç ve dış kaynaklı sebeplerden dolayı buraya hakim olmak isteyen Osmanlılar, bu uğurda büyük kayıplar yaşamışlardır. Başka meselelerle uğraştıkları dönemlerde bile burayı göz ardı etmemişlerdir. Bu nedenle Yemen, merkezden uzak bir vilayet olmasına rağmen, Anadolu'daki vilayetlerden ayrı tutulmamıştır. Öyle ki Osmanlı Devleti'nin Yemen'de uğradığı kayıpların acısı bugün bile hissedilmektedir. Aradan uzun yıllar geçmesine rağmen unutulmayan bu coğrafyanın tarihi, bizler için önem arz etmektedir. Osmanlı Devleti'nin 16. yüzyılda başlayan Yemen hakimiyeti, kesintilerle 20. yüzyılın başlarına kadar sürmüştür. Bu dönemi aydınlatmak için şüphesiz arşiv belgeleri büyük önem taşımaktadır. Fakat bu belgelerin de yetersiz kaldığı durumlar olabilmektedir. Ortaya çıkan bu açığı kapatmak için yardımcı kaynaklar öneme sahiptirler. Yardımcı kaynaklar, olayları daha iyi kavramamızı sağlarlar. Bu yardımcı kaynaklar, Osmanlı Devleti'nin Yemen'i idaresinde tuttuğu günlere dair eserlerdir. Bu eserler, sayıca az olmakla beraber Osmanlı hakimiyetinin ilk döneminden başlamaktadır ve 20. yüzyıla kadar sürmektedir. 19. ve 20. yüzyıla gelindiğinde eserlerin sayısının arttığını görüyoruz. Bunlar Osmanlı Devleti görevlilerinin kaleme aldığı el yazması veya matbu eserlerdir. Bu görevlilerden bazıları da eserlerini Cumhuriyet döneminde yayınlamışlardır. Çalışmada gerek el yazması ve matbu eserler; gerekse güncel çalışmalar incelenerek Yemen tarihi hakkında toplu literatür incelemesi amaçlanmıştır.
II. Abdülhamid dönemi muhafız taburu: Ertuğrul Süvari Alayı

Tarihte öğrenilen her yeni bilgi bir öncesini çürütmekle birlikte kişiye veya topluma farklı bakış açıları kazandırmaktadır. Edinilen bilginin doğruluğu kaynaklar tarafındanyansıtılmayıp, kanıtlanmadıkça yanlış bilinen bilgiler çoğalarak toplumda dağılmaktadır. Bunun önüne geçmek maksadıyla II. Abdülhamid dönemi muhafız taburlarından ErtuğrulSüvari Alayı'nın ele alındığı bu çalışmada askeri tarihin karanlık kalmış bir takımbölümlerine ışık tutmak, saklı bilgilerin gün yüzüne çıkarılmasını sağlamak amaçlanmıştır. Gelişen askeri teknolojilere rağmen Muhafız Taburları sembolik bile olsa hala varlığını devam ettirmektedir. Bu durumun sembolik bir hal alması devletin güçlü bir geleneksel yapıya sahip olduğunun aynı zamanda bir kanıtıdır. Bu geleneğin temellerine göz atarak, yakın bir dönemde teşkil edilmiş bulunan atlı birliklerin önemi gözler önüne serilmektedir. Tümdengelim yönteminin kullanıldığı tezde dönem şartları, Osmanlı askeri düzeninin geçirdiği evrim aktarılmıştır. Nitel veri toplama yöntemi kullanılarak hazırlanan bu tezdeolabildiğince nesnelliğe önem verilmiştir. Bilimsel araştırmaların gereği olarak sistematik bir veri toplama amacı güdülmüştür. Temel, birincil ve ikincil kaynaklar kullanılmıştır. Osmanlı belgelerinin ihtiva ettiği bilgilere dayandırılması amaçlanan tezde belgelerin bir kısmınınbulunamadığına binaen var olan bilgiler arası bağlantı çözümlemesi yapılmış ve ayrıca ikincil kaynaklar arasında çıkarım yapma yolu tercih edilmiştir. Osmanlı arşiv belgelerinin önemitezde bir kez daha görülmekle birlikte eksik çoğu belgenin varlığı hissedilmektedir. Tarihin karanlık bir dönemi olan 31 Mart hadisesine ilişkin bulgular değerlendirilip, tez çalışmasına eklenmiştir. Bu dönemde yaşanılan ihtilaf ise dönemi anlatan anılar ve Osmanlı belgeleri yer yer çelişmiştir. Her iki bilgiye de yer verilerek, aradaki ihtilaf gözler önüne serilmiştir.
Şeyh Bedreddin: Hayatı, isyan hadisesi ve Varidat'ın metin kritiği

Şeyh Bedreddin, gerek şahsiyeti gerekse adıyla anılan isyan hareketi sebebiyle Osmanlı Tarihi eserlerinde ele alman ve günümüzde de hala tazeliğini koruyan bir portre olarak kendini göstermektedir. Tarihi saptırma çabalarının, ideolojik okumaların ve anakronik benzetmelerin temelinde yer alan Şeyh Bedreddin ve hareketi bu yönüyle, konuyla ilgili bilimsel okumalara ve akademik tarih çalışmalarına duyulan ihtiyacı gözler önüne sermektedir. Varidat adlı risale de aynı şekilde tarih boyunca üzerinde birçok spekülasyonlar yapılan ve bu yönüyle siyasi tarih alanına taşınan bir metin olarak karşımıza çıkmaktadır. Halbuki söz konusu risalenin öncelikle tasavvuf felsefesi ve tarihi açısından ele alınması gerekmektedir. Bu bağlamda çalışmamızda konuyla ilgili geniş bir bibliyografya ile birlikte Şeyh Bedreddin'in kendi eserleri de kullanılarak Şeyh'in hayatı, isyan hadisesi ve Varidat adlı risalenin metin kritiği yapılmaya çalışılmıştır. Böylece Şeyh Bedreddin'in tarih sahnesinde beliren gerçek portresinin sağlıklı bir şekilde tespitine çalışılmıştır. Kanaatimizce Şeyh Bedreddin. Osmanlı siyasi tarihi alanına konu olan bir şahıs olmakla birlikte nispeten tasavvuf ve özellikle fıkıh alanlarında üzerinde önemle durulması gereken bir şahsiyettir.
259 numaralı Hicri 1006-1008 (Miladi 1598-1600) tarihli Mardin şer'iyye sicilinin transkripsiyon ve değerlendirmesi

Son dönemlerde şehir tarihçiliği üzerine araştırmalar yoğunlaşmış bulunmaktadır. Biz de bu çerçevede tarihte mühim bir dini ve ticari merkez olan Mardin'i, Şer'iyye Siciline bağlı kalarak incelemek istedik. Mardin; Müslüman, Hıristiyan-Süryani ve Yahudiler gibi değişik birçok dini ve etnik yapının beraber yaşadığı, herkesin birbirini kendi konumlarında kabul edip bu ayrılıkları kültür zenginliği kabul ederek çatışma sebebi yapmadığı yerlerden birisidir. 259 numaralı Şer'iyye Sicilini seçmemizin sebebi Mardin'e ait en eski tarihli defter oluşudur. Transkripsiyonunu yaptığımız defter ile buna en yakın tarihli deftere baktığımızda aradaki zaman farkı 90 yılı bulmaktadır. 1598- 1601 tarihli defteri seçmemizin sebebi Osmanlı arşiv vesikalarından olan Tahrir Defterlerindeki bilgiler ile Şer'iyye Sicillerindeki bilgiler arasında bir bağ kurmaktır. Bu defter, bölgede bulunan halk arasındaki uyumsuzlukları, merkez ile bölge arasındaki yazışmaları, azl, tayin, askeri, iktisadi, hukuki ve sosyal meseleleri ihtiva eden belgeleri içine almaktadır. İncelenen dönemde Mardin, Osmanlı idari yapısı içerisinde Diyarbekir Eyaletine bağlı bir sancak ve kaza merkezi durumundadır. Mardin, Anadolu ile Suriye ve Musul arasında geçit noktasında bulunması nedeniyle ticari yönden büyük bir öneme sahiptir. Sosyal bakımdan Mardin, bazı farklılıklar dışında, bulunduğu İslam coğrafyasının genel özelliklerini yansıtmaktadır. Köyler söz konusu olduğunda Müslüman nüfus ağır basarken; şehir merkezinde gayrı Müslim nüfusun fazla olduğu anlaşılmaktadır. Bu da Müslümanların daha çok tarım, ziraat ve hayvancılık; gayrı Müslimlerin ise sanat ve ticaret alanında yoğunlaştıklarını ortaya koymaktadır. Kısaca, Mardin şehir merkezi ve köylerinde üç yıllık bir dönemde meydana gelen olayları ihtiva eden bir Şer'iyye Sicilini esas alarak XVI. yüzyılın sonu ve XVII. yüzyılın başında Mardin'in idari, iktisadi ve sosyo-kültürel yapısını ortaya koymaya çalıştık.
XVII. yüzyıl Osmanlı Devleti Şam bölgesinde meydana gelen ayaklanmalar

XVII. yüzyıl Osmanlı Devlet tarihi açısından ayrı bir öneme sahiptir. Bu yüzyılda Avrupalı devletler askeri, siyasi ve özellikle ekonomik açıdan ilerlemeler kaydetmesine rağmen Osmanlı Devleti duraklama devrine girmiştir. Avrupalı devletler bu ilerleme ve yeni coğrafi keşiflerle birlikte birçok ülkeyi sömürge edinmişlerdir. Avrupalı devletlerinin emperyalist ideolojilerinden birisi de İslam Devletlerinin idarecisi konumunda olan Osmanlı Devleti'ni zayıflatmak ve parçalamaktı. Özellikle Şam bölgesi; zengin toprakları, ipek ticareti ve limanlarıyla dikkat çekmekteydi. Bundan dolayı Osmanlı Devleti'nde gerçekleşecek isyanlar Avrupalı Devletler tarafından yakından takip edilmekteydi. Canbolatoğlu Ali Paşa'nın ve Maanoğlu Fahrettin'in isyanlarına da bu yüzden Avrupalı devletler destek vermişlerdir. Ayrıca Şam bölgesinde gerçekleşen Seyfoğlu Yusuf, Abaza Hasan, İpşir Paşa ve bir takım ufak çapta isyanlar da Osmanlı Devleti'ni güç durumda bırakmıştır. Ne var ki dünya ticaretinin geçiş noktası olan, kutsal belde olan Kudüs'ü içinde barındıran, ayrıca İslam Aleminin Hac vazifesini yerine getirmek için geçiş güzergahı olan bu bölge, Osmanlı Devleti'nin kolayca vazgeçebileceği bir bölge değildi. Nitekim duraklama devrinde olmasına, bazı isyanlara Avrupalı devletler destek vermesine ve Osmanlı Devleti'nin dışta savaşlarla meşgul olmasına rağmen, isyanları kolayca bastırabilmesi ne denli otorite ve güce sahip olduğunu göstermesi açısından önemlidir.
1141 numaralı ve 1593-1595 tarihli Tahvİl Defteri

Bu çalışmamızda 1593- 1595 yıllarında Osmanlı Devleti'nde merkezi hükümet tarafından yapılan atama kayıtları incelenmiştir. Merkez teşkilatından ziyade, Osmanlı taşrası hakkında önemli bilgiler elde ettiğimiz bu defterde, devletin bu zamandaki idari yapısı, eyalet, sancak ve kazalarıyla tespit edilmiştir. Atamaların nasıl yapıldığı, atama süreleri, yöneticilerin kaç akçeyle atandıkları hakkında da bir değerlendirme yapılmıştır.
Depiction of the enemy: Ottoman propaganda books in the Balkan Wars of 1912-1913

Osmanlılar, Balkan Savaşı neticesinde Rumeli'nin kaybedilmesi ve yüz binlerce göçmenin Anadolu'ya sığınmalarını bir hezimet ve felaket olarak telakki etmişlerdir. Bu yenilgiyi telafi edebilmek ve savaşacak yeni gönüllülerin toplanması amacıyla birçok toplantı ve miting tertip edilmesinin yanı sıra toplumu etkileyecek tarzda yayımlar da yapılmıştır. Bu tezi hazırlamaktaki maksadım, Balkan Savaşı sırasında yazılmış ve yayımlanmış, özellikle 'propaganda' mahiyeti taşıyan kitapların bir değerlendirmesini gerçekleştirmektir. Zira savaş sırasında ve savaşın hemen ertesinde farklı kategorilerde tasnif edebileceğimiz birçok kitap neşredilmiştir. Bu kategoriler arasında tezimde üzerinde durduğum konu, savaşta Osmanlı Devleti'nin karşısında yer alan Balkan devletlerinin özellikle Bulgaristan ordusunun- yaptıkları 'vahşet' ve 'mezalim'leri tasvir eden ve benim 'propaganda' kitapları olarak nitelendirdiğim kitapların bir incelemesini yapmak olmuştur. Söz konusu bu üç kitaptan ilki 1912 senesinde yayımlanmış olan Alam-i İslam: Bulgar Vahşetleri; ikincisi 1913'te yayımlanan Alam-i İslam: Rumeli Mezalimi ve Bulgar Vahşetleri ve sonuncusu ise Ahmed Cevad Emre'nin yayıma hazırladığı yine 1913 yayımlanan Kırmızı Siyah Kitab, 1328 Fecayii'dir. Bu kitaplar, özellikle Müslüman Osmanlı kamuoyunu etkileyebilmek maksadıyla 'intikam' fikrini vurgulamışlardır. Kitaplarda sıklıkla kullanılan fotoğraflar ve çizimler, okuma-yazma bilmeyenlere dahi ulaşabilmeyi mümkün kılmıştır. Bu fotoğraf ve çizimlerde yer alan ortak temalar ise camileri yakıp yıkan Bulgar ve Yunan, kadın ve çocuklara saldıran Sırp ve Karadağlı imgesidir. Tezin konusu olan bu kitapların yalnızca savaş sırasında ve hemen sonrasında sadece bir defaya mahsus olarak basılmış olmaları, 'propaganda' amacıyla hazırlanmış ve kullanılmış olmaları düşüncesini de destekler mahiyettedir.
Perspectives on Greek national identity in the light of an istanbul Greek Newspaper, 1908-1911

Ulusal kimlik, birçok faktörün yanında, tarihsel dönem, önemli olaylar ve coğrafi konum ile ilişkili karmaşık bir kavramdır. Ulusal kimliği tanımlamak birçok sosyal, ekonomik ve politik dönüşümlerin yaşandığı ve çeşitli farklılıkları içinde barındıran Osmanlı İmparatorluğunda, özellikle de 19. yüzyılda, bilhassa zordur. Bu tezde, 1908 -1911döneminde İstanbul'da yaşayan Osmanlı Rumlarının bulundukları konum, 1830'dakurulan Yunan ulus-devleti gibi dış faktörler ve 1908 Jön Türkler Devrimi ve sonrasında uygulanan politikalar gibi önemli tarihsel olaylarla ilişkili olarak kendilerini nasıl algıladıkları incelenmektedir. Osmanlı Rumlarının imparatorluğu etkileyen bu değişiklikleri nasıl değerlendirdiklerini ve bunlara ne şekilde tepki verdiklerini anlamak ve açıklamak için basın kullanılmaktadır. Birincil kaynakları imparatorluğun iç ve dışişleri hakkında analizler yapan ve Yunanca yazılan bir Yunan gazete olan PolitikiEpitheorisis'ten alınan makaleler oluşturmaktadır. Birincil ve ikincil kaynaklar üzerinden, Osmanlı Rumlarının politikleşme süreci ve önemli bir azınlıktan ulusallaşmış bir varlığadönüşümü açıklanmaktadır. İstanbul'daki Osmanlı Rum cemaati içerisindeki görüşlerinfarklılığı ve çalışılan dönem öncesi ve süresince gerçekleşen sürekli değişimler, cemaatindönemin Yunan ulus-devletinde yaşayan Yunanların kimliğine yakın ve tek bir kimlik olarak tanımlanmasını zorlaştırmaktadır.