turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
M. Ö İkinci Binyıl Hitit Dönemi boğa tasvirleri ve Anadolu sanatındaki yeri

ÖZ 'MÖ İkinci Binyıl Hitit Dönemi Boğa Tasvirleri ve Anadolu Sanatındaki Yeri' konulu bu çalışmada, Hitit tanrılar topluluğunun başı Fırtına Tanrısı Teşup'un kutsal hayvanı boğanın, söz konusu döneme ait sanat eserlerinde ne şekilde konu edildiğinin saptanması ve Hitit, dolayısıyla Anadolu sanatındaki yeri konusunda bir kesit sunulması amaçlanmıştır. Bu anlamda ilk olarak genel bir kaynak taraması yapılmış ve konuya ilişkin yayınlardan elde edilen veriler belli bir sınıflama dahilinde ele alınmıştır. Bunun sonucunda eserler 'Üç Boyutlular' ve 'İki Boyutlular' olmak üzere iki ana bölüm altında toplanmış ve eser grupları kronolojik düzende sınırlanmıştır. Her eser grubu, çeşitli alt başlıklarda yapılan genel bir açıklamanın ardından, bir katalog düzeni içinde ana hatları ile tanımlanmıştır. Üçüncü bölümde, çeşitli bilim adamları tarafından Hitit çivi yazılı belgeleri üzerinde yapılan çalışmalarda boğa ve boğa tasvirleri ile ilgili ulaşılan bilgilere kısaca değinilmiştir. Sonuç bölümünde ise elde edilen verilerin genel bir değerlendirmesi yapılarak, tespit edilebildiği kadarıyla Anadolu'nun komşu bölgeleriyle olan etkileşimleri ele alınmaya çalışılmıştır.
Hastane Höyüğü kazılarında ele geçen Lydia seramikleri ışığında M. Ö. 8-6. yüzyıllar arasında Thyateira antik kenti

Thyateira Antik Kenti, Hastane Höyüğü'nde 2015 ve 2017 yıllarında gerçekleştirilen arkeolojik kazı çalışmalarında farklı plankarelerden çok sayıda Lydia Dönemine tarihlenen seramik örneği ele geçmişştir. Çalışma kapsamında 285 örnek ele alınmıştır. Söz konusu seramikler altı gruba ayrılarak değerlendirilmiştir. Bu altı grup içerisinde yer alan boyalı ve monokrom örneklerden oluşan Black-on-Red, Bikrom, Mermer Taklidi, Damarlı, Gri Monokrom ve Mikalı Astarlı seramikler kendi içlerinde alt gruplara ayrılmaktadır. Seramiklerin hamur yapısı ve boyama teknikleri incelendiğinde Sardeis örnekleri ile yüksek oranda benzerlik gösterdiği saptanmıştır. Büyük çoğunluğu günlük kullanıma yönelik olan malzeme, genel olarak M. Ö. 8-6. yüzyıllar arasına tarihlendirilmiştir. Lydia seramikleri ile aynı tabakadan ele geçen Batı Anadolu malzemesi ve seramikler üzerinde kullanılan bezeme anlayışı, Thyateira'nın komşu kentler ile ilişkilerini gözler önüne sermektedir. Hastane Höyük seramik buluntuları ışığında M. Ö. I. Binyılın ilk yarısı içerisinde Thyateira Antik Kentinin Lydia kültürüne ait önemli izler barındırdığı anlaşılmıştır. Adı dahi Lydia dilinden türemiş olan Thyateira Antik kentinin söz konusu dönem dahilindeki durumu, 2015 kazı çalışmalarında açığa çıkarılan buluntu ve kalıntıların incelenmesinden öncesine değin bilinmemekteydi. Bu bağlamda tez kapsamında değerlendirilen seramikler ve bunları destekleyen mimari kalıntılar M. Ö. 8-6. yüzyıllar arasında kenttin iskan gördüğünü anlamamıza ve tarihi örgüdeki boşlukları doldurmamıza olanak sağlamıştır.
Eskiçağda Aras vadisi

Coğrafyaların şekillenmesinde ve sosyo-ekonomik yapılarının oluşumunda en önemli unsurlardan bazıları, şüphesiz ki iklim, bitki örtüsü, akarsu ve yerşekilleridir. Bu fiziki faktörler arasında geçmişşten günümüze önemini koruyan unsurlardan birisi de nehirlerdir. Çünkü nehirler ve oluşturduğu verimli havzalar, tarih boyunca insanoğlunun yaşamı için son derece önemli olmuşlardır. Geçmişe bakıldığında, Nil nehrinin büyük Mısır uygarlığını doğurduğunu, Dicle ve Fırat'ın da Mezopotamya medeniyetlerini meydana getirdiğini söylemek sanırım yanlış olmayacaktır. İşte bu sebepledir ki engebesi oldukça fazla olan ve Kafkaslar ile Anadolu arasında bir köprü olan Doğu Anadolu'nun tarihi ve kültürel yönden şekillenmesinde, Aras nehri ve havzası büyük bir rol oynamıştır. Ancak Aras'ın, Türkiye topraklarında ve toprakları dışında toplam uzunluğu 1072 km'dir. Aras Havzası, havzası çok geniş bir alanı kapsadığı için, çalışmamızı sadece Aras nehrinin içinden geçtiği Pasinler, Köprüköy ve Horasan ile kısıtlamayı daha uygun bulduk. Aras nehrinin yukarı kısmını kapsayan ve Pasin Ovası diye adlandırdığımız kısımda, yaklaşık 60'ye yakın arkeolojik merkez, yerleşim alanı, kale ve diğer mimari yapılar tespit ettik. Bu merkezlerin bir kısmı daha önceden tespit edilmekle beraber, bir kısmı da 2010 yılında yaptığımız yüzey araştırmalarında ortaya çıkarılmıştır. Çalışmamızı yaparken Aras nehrinin akış yönünü temel aldık. Nehrin aktığı istikamet doğrultusunda bulduğumuz merkez ve yerleşmeleri bölgenin İlkçağdaki egemen güçleri doğrultusunda incelemeye çalıştık. Çalışma bölgemizde şimdiye kadar 4 yazıt, 17 kale, 17 höyük, 6 yerleşme, 1 tane obsidyen yatağı, 1 nekropol alanı ve 5 adet su teneli ile 5 adet kaya mezarı tespit ettik. Bölgenin, Kuzeydoğu Anadolu'da kilit bir konumda ve önemli yolların kesişme noktasında bulunması dolayısıyla yaptığım bu tez çalışmasının Aras nehri ve havzasının İlkçağ tarihinin aydınlatılmasında, faydalı olacağı kanısındayım.
İstanbul arkeoloji müzelerinde bulunan S. Severus sikkeleri

Jüri : Doç. Dr. Cevat BAŞARAN Çalışmamızda, Roma İmparatorluğu'nun önemli Kaiserlerinden biri olan Septimius Severus'un istanbul Arkeoloji Müzeleri' nde bulunan 162 adet sikkesinin değerlendirilmesi amaçlanmıştır. Septimius Seyerus ( 193 -211 ), tarihçiler tarafından, tahtı askerlerinin ve eyaletlerin desteğiyle ele geçiren, zorba ve Doğu siyasetine en fazla önem veren kaiser olarak tanımlanmıştır. Bu çerçeve içerisinde, ilk bölümde konuyla bir bütünlük sağlamak amacıyla Antik Çağda sikkenin ortaya çıkışı, gelişimi, özellikleri ve Roma sikkelerinin genel özelliklerine kısaca değinilmiş, Septimius Severus Biyografisi'yle asıl konuya giriş yapılmıştır. ilkin, çoğu Roma darphanesi olmak üzere Emesa ve Laodicea darphanelerinde basılan sikkelerin ön, arka yüz yazı ve betimleri ele alınmış, bu yazı ve betimlerin sikke kronolojilerinin oluşturulmasında sağladıkları katkılar üzerinde durulmuştur. Daha sonra, sırasıyla sikkelerin birimleri, basıldıkları darphaneler, plastik sanattaki portreler ve Anadolu darph Severus sikkeleri arasında karşılaştırmalar yapılmıştır. Küçük görüntüler olan sikkelerin üzerindeki portrelerin de, büyük sanat eserlerinin sitilini yansıttıkları görülmüştür. Sonuçta, sikkelerin özellikle Severus döneminde, Roma dünyası içerisinde ekonomik anlamda bir değişim aracı olmalarından daha önemlisi; İmparatorun ve Devletin propagandasını yapmaya yönelik bir araç olarak, yoğun bir şekilde kullanıldıkları belirlenmiştir.
Güneydoğu Anadolu bölgesinde ninive V seramiği

'Güneydoğu Anadolu Bölgesi'nde Ninive V Seramiği' başlıklı tezimde, Erken Tunç Çağı'nın en karakteristik seramik geleneklerinden biri olan Ninive V seramiğinin Güneydoğu Anadolu Bölgesi'ndeki varlığı araştırılmıştır. Özellikle son 20 yılda Ilısu Barajı ve HES projesi kapsamında Güneydoğu Anadolu'nun Dicle Havzasında birçok kurtarma kazısı gerçekleştirilmiş ve bu çalışmalar sayesinde Ninive V seramiğinin tespit edildiği yerleşimlerin sayısı artmıştır. Bu yeni veriler ışığında Ninive V seramiğinin Güneydoğu Anadolu'daki yeni yayılım alanı, seramiğin kendi içindeki ve yerleşimler arasındaki kronolojisinin aydınlatılması amaçlanmıştır.
Aşıklı Höyük iskeletlerinin morfolojik olarak karşılaştırmalı incelenmesi

öz Çanak-Çömleksiz Neolitik döneme tarihlenen Aşıklı Höyük Aksaray il merkezinin 25 km. güneydoğusunda, Melendiz Irmağı' mn kıyısındadır. Alan, İstanbul Üniversitesi Edebiyat Fakültesi Prehistorya Anabilim Dalı tarafından, Prof. Dr. Ufuk Esin' in başkanlığında kazılmıştır. Yerleşimde, 1989- 2001 yılları arasında yapılan çalışmalarda değişik yaş ve cinsiyetlere ait 65 iskelet açığa çıkarılmıştır. Bu çalışmada, iskeletlerin arkeolojik bağlamlarının belirlenmesi, gömütün konduğu ortamla birlikte, pozisyonlarının detaylıca tanımlanarak kadavranın ilk pozisyonunun saptanması ve kemik yüzeylerindeki renk değişimlerinin nedenleri belirlenmesi hedeflenmiştir. Son olarak, bütün verilerin birlikte değerlendirilmesi sonucunda Aşıklı topluluğunun ölü gömme uygulamalarının belirlenmesi amaçlanmıştır.
Geç demir çağı mezraa-teleilat pişmiş toprak astarte levhaları ve pers atlı figürinleri: arkeolojik ve kültürel bir değerlendirme

Bu çalışma, Şanlıurfa İli, Birecik İlçesinin yaklaşık beş kilometregüneyinde bulunan Mezraa-Teleilat höyüğünde gerçekleştirilen arkeolojik kurtarma kazılarında ortaya çıkartılan ve Geç Demir Çağı'na tarihlenenAstarte Levhaları ve Pers Atlı Figürinleri'nin arkeolojik ve kültürel açıdan değerlendirilmesini içermektedir. Astarte levhaları Kuzey Suriye ve komşu bölgelerde oldukça geniş bir alana yayılmaktadır ve Geç Demir Çağıkültüründe dikkat çeken bir konuma sahiptir. Mezraa-Teleilat'ta bulunan 38 adet Astarte levhası bugüne kadar Anadolu'da açığa çıkartılan en genişrepertuarı oluşturmaktadır. Bu figürinlerin arkeolojik olarak değerlendirilmesiAstarte levhalarının anlaşılmasına önemli katkı yapabilecektir. Kuzey Suriye ve komşu bölgelerde Geç Demir Çağı'nın bir diğer tipik buluntu grubunu oluşturan Pers atlı figürinlerinin 61 adet örneği Mezraa-Teleilat'ta açığa çıkartılmıştır. Astarte levhaları ile aynı kontekstlere bulunan figürinlerindeğerlendirilmesi, Geç Demir Çağı Güneydoğu Anadolu bölgesi kültürünün anlaşılmasında önemli ipuçları sağlayabilecektir.
Batı Anadolu bölgesi bouleuterionları: Antik Dönem meclis binaları

Bu çalışmada, Antik Dönem'de boulenin toplanma mekanı olan bouleuterionun ortaya çıkmasına neden olan sosyal, kültürel ve politik gelişmeler, antik kaynaklar temelinde bir bütün içerisinde incelenmiş, boulenin ortaya çıktığı dönemin yapısı, boulenin görev ve yetkileri ele alınmıştır. Antik Yunan Uygarlığı'nın politik toplantı mekanları ve kökenleri ortaya çıkarılmıştır. Yönetimde din olgusuna neden gereksinim duyulduğu ve gelenekselleştiği ve bu bağlamda bouleuterion-kült ilişkisi üzerinde durulmuştur. Antik Yunan Dünyası'ndaki, Anadolu dışındaki çatılı meclisler, kökenleri göz önünde bulundurularak incelenmiş ve plan açısından sınıflandırılmışlardır. Atina kentinde yer alan ve Batı Anadolu'daki bouleuterionlara model oluşturan yapılar ayrı bir başlık altında incelenmiştir. Çalışmanın ana konusunu oluşturan Batı Anadolu'daki antik kentlerde yer alan ve tanımlanan bouleuterionlar tek tek incelenmiştir. Söz konusu bouleuterionlar üzerinden bir tipoloji oluşturulmaya çalışılmıştır. Çalışma kapsamında bölgedeki bouleuterionlar tarihsel açıdan, plan, konum, kapasite, kült, iç düzenlemeler ve dekoratif özellikler gibi konularda hem ayrı ayrı incelenmiş, hem de birbirleri ile karşılaştırılmışlardır. Atina'da ve diğer kentlerde yer alan bouleuterionlarla da benzerlikleri ve farklılıkları ortaya çıkarılmıştır. Bouleuterionlar; kare, dikdörtgen ve odeion tipli olmak üzere üç sınıfa ayrılmıştır. Kare ve dikdörtgen formlu yapılar ise, oturma düzenleri ve iç kısmına yerleştirilen çatı desteği sütunları açısından kendi içinde değerlendirilmişlerdir.
Aigai bouleuterionu

Aigai agorasının kuzeyinde yer alan Aigai bouleuterionu İ. Ö. 150 dolaylarında, Antiphanes tarafından yaptırılmış ve Zeus Bollaios, Hestia Bollaia ve Aigai Halkına adanmıştır. Yapının kuzey duvarının iç yüzünde yer alan nişler içerisine Antiphanes ve aile bireylerinin heykelleri dikilerek onurlandırılmışlardır. 23x14, 5 m. ölçülerindeki bina yaklaşık 200 kişi kapasitelidir. Doğu-batı doğrultu bouleuterion, dikdörtgen plan içerisine bir theatronun yerleştirilerek tasarlanmıştır. Bouleuterionun 9 m. yüksekliğindeki ön cephesi iki katlı bir görüntüye sahiptir. İki evreden oluşan bina ilk evrede, arşiv odası olarak kullanılan bir ön oda, yapının ana mekanı olan theatronlu toplantı salonu ve en arkada portikolu bölüm olmak üzere üç ana bölümden oluşmaktadır. Theatronun kuzey ve güney uzun kenarlarındaki karşılıklı birer kapı ile theatrona giriş sağlanmakta, buna ek olarak güney duvarı batı ucundaki bir diğer kapı ile portikoya geçilmektedir. İ. S. 17 depremi sonucunda büyük tahribata uğrayan binada geniş çaplı onarımlara gidilmiştir. Bouleuterionun ikinci evresi olarak tanımlanan bu dönemde büyük oranda tahrip olan kuzey duvarın dışına destek amaçlı payanda inşa edilmiş ve niş içerisindeki heykeller onarılarak yeni yerlerine konmuştur. Bouleuterionun arşiv odası olan ön bölüm sekiz odaya bölünmüştür. İ. S. 2. yy. daki depremlerde bir kez daha hasar gören binanın portikosundaki tahrip olan iki sütun yenileri ile değiştirilmiştir. İ. S. 268 -272'deki Herulii istilasının yarattığı korku ortamı sonucunda kentin terk edilmesi ile birlikte Aigai bouleuterionu da kullanımdan kalkmıştır
Arkeolojide kuram ve uygulama

öz Tezin temel amacı arkeoloji biliminin nasıl düşündüğünü araştırmaktır. 19. yy'dan başlayarak günümüze kadar süregelen düşünce gelenekleri, doğa bilimleri ve diğer toplumsal bilimler ile alışverişleri ve içinde bulundukları toplumsal ve tarihsel koşullar çerçevesinde ele alınacaktır. Bu düşünce gelenekleri felsefi arka planlan, ait oldukları bilgi kuramsal temeller, sağladıkları yöntemsel katkılar, verilerine yaklaşım yollan ölçüt alınarak özgün tarafları ile tanımlanacaktır. Arkeolojide en köklü gelenek olan 'kültür-tarihser anlayış, Rus Devrimi ile yeşeren 'ilerlemeci' perspektif, 1960'lı yıllarda arkeolojinin ufkuna pozitivizmi ve sistemsel düşünmeyi sokan 'Yeni Arkeoloji', ve arkeolojinin bir toplum bilimi olması yönünde çaba sarf ederken son derece çeşitlenmiş düşünce akımları ile ortaklaşan artsüreçsel arkeolojiler birbirleri ile ilişkileri ve tartışmaları bakımından incelenecektir. Ayrıca bu geleneklerin Türkiye'deki bir yüzyıllık yansımalarına değinilecektir. Kuramsal tartışmalar arkeoloji dünyasında çok büyük bir yer kaplamasa dahi her bir arkeolog bu anlayışların bir veya birkaçı aracılığı ile düşünmektedir. Öte yandan hala dar bir çevre dahilinde gerçekleşmesine rağmen, arkeolojinin kuramsal boyutu 1960'lı yıllardan bu yana giderek daha fazla ilgi çekmektedir. Kuramsal arkeoloji ağırlıklı olarak diğer bilim dallarından beslenmekle birlikte, bir gün kendi özgün bilgi elde etme deneyimlerini kullanarak diğer disiplinlere katkı sağlama potansiyeline sahiptir. uı
2005-2007 yılı assos kazılarında ele geçen insan dişleri

Arkeolojik kazılarda ele geçen insan dişleri üzerinde yapılan bilimsel çalışmalar ülkemizde 20. yüzyılın ikinci yarısından itibaren sayıca artış göstermiştir. Bu sayede Anadolu'da yaşamış eski insan topluluklarının beslenme alışkanlıkları ve diyetleri konusunda bilgilerimiz artmıştır. Anadolu'dan Avrupa'ya yönelen insan topluluklarının geçiş rotası üzerinde bir yerleşim olması nedeniyle Assos da önem taşıyan bir yerleşimdir. Assos Anadolu'nun kuzeybatısında, antik Troas bölgesinin güneyinde kurulu bir yerleşimdir. Burada ele geçen en eski yerleşim izleri Clarke'a göre İlk Tunç Çağı'na aittir. İlk kez 1881- 1883 arasında Amerikan Arkeoloji Enstitüsü tarafından yapılan bilimsel kazılar 1981'den itibaren Türk bilim adamları tarafından devralınmış ve günümüze değin aralıksız sürdürülmüştür. Çalışmamızda 2005- 2007 yılları arasında Assos nekropolünde açığa çıkarılmış 23 bireye ait iskelet ve diş kalıntıları incelenmiştir. Bireylerin yaşadığı dönem, mezar yapıları ve mezar buluntuları ışığında M. Ö. 7 .-2. yüzyıla tarihlenmiştir. Elde ettiğimiz bulgulara göre Assos toplumunda gözlemlenen diş çürüğü oranı yüzde 4 .40'tır. Klazomenai ve Antandros gibi Assos'a yakın coğrafyada ve çalışmamızda incelediğimiz topluluğa yakın zaman döneminde yaşamış insan toplulukları ile karşılaştırıldığında bu makul bir sonuçtur. Hipoplazi görülme oranı ise benzer örneklere göre düşüktür (yüzde 16 .61). Çağdaşlarına göre Assos bireylerinin daha sağlıklı bir hayat sürdürdüğüne dair bir ipucu olabilecek bu veriyi diğer iskelet bulguları ışığında desteklemek gerekir. İncelenen bireylerdeki diş aşınması orta derecededir. Assos'un bir kıyı yerleşimi olduğu ve bireylerin diyetlerinde diş aşınmasını arttırıcı etkisi olmayan deniz ürünlerin yer alması bu sonucu açıklamakta ilk akla gelen olgudur. Tüm dişlerin yüzde 27 .11'inde diş taşı saptanmıştır. Bu sonuçlara göre Assos bireyleri bize, coğrafya ve dönem koşulları açısından beklenen diş sağlığı verileri sunmuştur. Eski yerleşimlerde yaşamış insanların sağlık verilerini sosyal statüleri ile birlikte değerlendirmek ülkemizde bu alanda yapılmış çalışmalarda rastlanmayan bir yöntemdir. Bu yönde bir girişim olması açısından Assos bireylerinin diş sağlıkları, gömülü oldukları mezarlardan ele geçen buluntularla birlikte değerlendirilmiş, mezar buluntuları arasında büyük fark olan bireylere rastlanmadığı için anlamlı bir yorum yapılamamıştır. Eski insan topluluklarıyla yapılan çalışmalarda iskelet kalıntılarının bir bütün olarak değerlendirilmesinin daha doğru sonuçlar vereceği açıktır. Assos bireylerinin sağlık durumları ile ilgili daha net bir tabloya ulaşmak için bundan sonraki çalışmalar iskelet kemiklerinden elde edilen bulgularla birlikte ele alınmalıdır.
Uzunyuva Hekatomnos kutsal alanı'nda bulunan Roma villası

Bu çalışmada Muğla'nın Milas ilçesinde bulunan Uzunyuva Hekatomnos Kutsal Alanı'nda bulunan Roma villası incelenmiştir. Hekatomnidler Dönemi'nde başkentlik yapmış olan Mylasa, Karia Bölgesi için önemli bir yere sahiptir. Kutsal alanda yer alan villanın, mimari yapısı, mozaikleri, duvar resimleri belgelenerek benzer örneklerle karşılaştırılmış ve değerlendirilmesi yapılmıştır. Orijinal plana uygun olarak bir rekonstrüksiyon önerisinde bulunulmuştur. Böylece bu çalışmanın ileride yapılabilecek bir restorasyon çalışması için de altyapı oluşturması amaçlanmıştır.
Tarsus cumhuriyet alanı kazısında bulunan doğu sigillataları a grubu seramikleri

Tezimizde, Tarsus Cumhuriyet Alanıkazılarında 1994- 2003 yılları arasında Roma yolundayapılan, yaklaşık 10 yıllık kazılar süresince 1600 civarında parçadan oluşan ve şimdiye kadar Kilikya bölgesindeki bir arkeolojik kazıda, ilk kez bu kadar zengin bir buluntu kompozisyonu oluşturan Doğu Sigillataları A grubunun tasnif, kataloglama, analoji ve istatistik çalışmaları yapılmış ve bu çalışmalar sonucunda form repertuarı saptanmıştır. DSA'larınM. Ö. 1. yüzyıl ile M. S. 2. yüzyıl arasında yoğun olarak kullanıldığı biçiminde, öteden beri yapılan değerlendirme Tarsus Cumhuriyet Alanı buluntuları için de geçerlidir. DSA grubuna ait Tarsusörneklerinin biçim tanımları ve sınıflandırması için yine K. M. Kenyon'ın Samaria buluntuları için yaptığınumaralandırma sistemi temel alındı. Bu sınıflandırma esas olarak açık ve sığ kaplardan, yanitabak, tepsi ve benzeri işlevler için yapılmış serviskaplarından başlar, derin ve çeşitli gövde biçimlerine sahip çanaklarla sürer ve özellikle tek kulplu kapalıkaplarla son bulur. K. M. Kenyon'un yaptığısınıflandımada bulunmayan formlar içindeJ. Hayes'in sınıflandırması temel alındı.
Artemis Brauronia kültü

Çalışmamıza konu olan Artemis Kültü günümüzde Yunanistan sınırları içerisinde olan antik ismiyle Brauronia, bugün ki ismiyle Vravrona kentinde bulunmaktadır. Brauronia, Yunanistan'ın başkenti Atina'nın 30 km kuzeydoğusunda yer almaktadır. Attika bölgesinde bulunması gerek kültür katmanları gerekse buluntu bakımından çeşitli ve zengin olmasını sağlamıştır. Brauronia'da ilk kazılar 1948 yılında Yunan arkeolog Jhon Papadimitrieu tarafından gerçekleştirilmiştir. En eski yerleşimin M. Ö. 3500 yılına ait olduğu bu kazılar sonucu ele geçen buluntulardan öğrenilmektedir. Kült, bakirelik ve Arktos Tanrıçası Artemis'e adanmış olup küçük kız çocuklarının ergenliğe girdiği zaman yapılan ritüellerle ün kazanmıştır, bu ritüeller aynı zamanda dini bir vazifedir. Kız çocukları bu ritüellerden sonra her biri yetişkin kabul edilip artık birer arktos olarak tapınakta görev alırlar. Bu görevler arrephoros, aletris gibi çeşitli görevlerdir. Bu yaşa yani ergenlik yaşına girmeden ölen kız çocuklarının mezar stellerinde kızlar ellerinde oyuncaklarıyla tasvir edilmiştir veya henüz ergenliğe girmiş olup ölen çocuklar ellerindeki oyuncakları yere bırakmış şekilde tasvir edilmiştir. Çalışmanın amacı bu konuları aydınlatmaktır. Artemis Brauronia Kültü ile alakalı yazılmış spesifik bir kaynak olmaması, külte ait heykel, mezar steli, pişmiş toprak heykelciklerin neden sonuç ilişkisine dayandırılarak değerlendirilmesi ve bu konuda başlıca bir kaynak oluşturulabilmesi bu çalışmanın temel amacıdır.
Tripolis' ten alınan tuğla numunenin eşdeğer dozunun optik uyarmalı lüminesans ve termolüminesans yöntemleriyle belirlenmesi

Arkeometri çalışmalarında, arkeolojik ve jeolojik örneklerin tarihlendirilmesinde lüminesans yöntemler yaygın olarak kullanılmaktadır. Bu çalışmada Tripolis Antik Kentinden alınan pişmiş tuğla numunenin eşdeğer doz değerinin hesaplanması amaçlanmıştır. Tripolis antik kenti Denizli İli, Buldan İlçesi, Yenicekent Belediyesi sınırları içerisinde yaklaşık 3 kilometrelik bir alana yayılan antik kent Lykos Vadisi'nin kuzeybatı ucunda, vadiye hakim bir tepenin güney yamacında yer alır. Örneklerin tarihlendirilmesi için bulunması gereken büyüklüklerden birisi eşdeğer dozdur. Lüminesans şiddetinin soğrulan radyasyon dozuyla ilişkili olması, bir malzemenin son sıfırlanma olayından sonra soğurduğu radyasyon dozunun belirlenmesine olanak sağlar. Eşdeğer doz için yapılan temel işlem numunelerin gömü boyunca soğurduğu radyasyon şiddetini, laboratuvar ışınlamalarına karşılık gelen lüminesans sayımlarıyla ölçeklendirmektir. Numunenin gömü boyunca soğurduğu radyasyon miktarı olan eşdeğer dozu belirlemek için çok tablet ilave doz, tek tablet yeniden oluşturma ilave doz ve seçilmiş tabletleri yenileme yöntemleri kullanılmıştır. Elde edilen sonuçlar birbirleri arasında değerlendirilmiştir. Eşdeğer doz değerleri MAAD_TL yönteminde 9.96 0. 81 Gy, MAAD_OSL yönteminde 9 .66 0.95 Gy, SARA yönteminde 8 .89 0.60 Gy, SeAR yönteminde8.81 0.70 olarak hesaplanmıştır.
Kalkolitik ve İlk Tunç Çağ'da Konya-Karaman bölgesi keramiği

Konya-Karaman Bölgesi tarih boyunca Doğu ve Batı kültürleri arasında önemli bir kesişme alanında yer almıştır. Bölgede bulunan bazı önemli merkezler Çatalhöyük, Can Hasan, Karahöyük ve Sızma yerleşmeleridir. Bu tez çalışmasında kullanılan çanak-çömlek örnekleri, Konya-Karaman Bölge'sinde yapılmış olan yüzey araştırmalarında (1994-2003) toplanan malzemeler arasından seçilmiştir. Bu çalışmada keramik özellikleri sunulmaktadır. Keramik hamurunun katkısı ve rengi, astar rengi, pişme derecesi, açkısı ve bezemesi değerlendirilmiştir. Bu değerlendirmeye göre keramikleri diğer kazısı yapılmış yerleşmelerin malzemeleri ile karşılaştırmaya çalıştık. Bunun yanı sıra Kalkolitik Çağ'daki ve Erken Tunç Çağ'daki tarihsel olayları anlattık. Orta Anadolu ve Konya-Karaman Bölgesi'ndeki önemli yerleşmeleri de yer verdik. Çalışmamızın en önemli amaçlarından birisi, Konya ve Karaman çevresinde yapılmış ve yapılacak olan araştırmalara katkı sağlamaktır. Bu çalışmayla amacımıza ulaştığımıza inanıyoruz.