turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Türkiye'de su yönetiminde merkez ve yerel ilişkileri

Su kaynaklarından olabildiğince faydalanmak ve söz konusu kaynakları korumak amacıyla baraj, set, tesis gibi sermaye yoğun ve fiziksel yapılar inşa etme işi, su kaynaklarının geliştirilmesi olarak tanımlanır. Su kaynaklarının geliştirilmesi amacıyla yapılan yasal düzenlemeler, siyasi, teknik, ekonomik ve demokratik kararlar ise su yönetimini ifade etmektedir. Suya ilişkin yaşanan sorunların üstesinden gelebilmek amacıyla çeşitli su yönetim politikaları ortaya koyulmaktadır. Bu politikalar kapsamında devletlerin idari teşkilatlanması da biçimlenmekte, su yönetiminden sorumlu idari birimlerinin görev ve yetki bakımından sahip olduğu güç dengeleri de değişmektedir. Su yönetiminde idari teşkilatlanma merkez ve yerel idareden oluşmaktadır. Su yönetim politikaları, merkez ile yerel idarenin birbirleriyle olan ilişkilerini, merkezileşme ve yerelleşme biçiminde düzenlemektir. Su yönetim politikalarının amacı ve yöntemini biçimlendiren ana etken ise kapitalizmdir. Kapitalizmin suya bakış açısı, suyun bir meta olmasından ibarettir. Bu açıdan suya ilişkin sorunlar, aynı zamanda sermaye birikim sürecine ilişkin sorunlar olduğu anlamına gelmektedir. Bu nedenle suyun yönetilmesi, politik ekonominin kapsamındadır. Bu durum, uluslararası ekonomik kuruluşların sürece etkin bir şekilde dahil olmasının önünü açmaktadır. Türkiye'de de su yönetimi, küresel ekonomik bakış açısıyla paralellik göstermektedir. Bu nedenle, su yönetimi konusunda örgütlenmiş kamu idareleri ve bunların birbirleriyle olan siyasi, idari, ekonomik ve hukuki ilişkilerinin belirleyicisi, kapitalist ideolojilerdir. Türkiye'de su yönetiminde merkez ve yerel idarelerin birbirleriyle olan ilişkileri, Dünya'da yaşanan ekonomik gelişmeler ile paralel bir şekilde üç döneme ayrılmaktadır. Bu üç dönemin meydana gelmesinin nedeni, kapitalizmin içine girdiği büyük ekonomik krizlerdir. Bu sebeple, yaşanan her krizin nedeni, devletlerin su yönetimi konusunda oluşturdukları idari yapının da nedenidir. Ekonomik bakış açısı değiştirildiğinde, su yönetim politikaları da bu yönde değiştirilmektedir.
Merkez sağ partilerin dinin politikleşmesine etkisi

Din ve siyaset arasındaki ilişki her dönemde toplum-devlet anlayışını farklı oranda ve yönde etkilenmiş, dinin geleneksel özelliğinden ötürü incelenmesi zor fakat bir o kadar önemli bir konu olmuştur. Laik devlet anlayışı ile yönetilen ülkelerde din-siyaset dengesini korumak ve yönetmek önemli bir husus olarak ifade edilmiştir. Türkiye'de din-siyaset ilişkileri Cumhuriyet'in kuruluşundan itibaren din alanında yapılan köklü reformlar ve Çok Partili hayata geçişle milliyetçi muhafazakar tanımlamasıyla varlığını hissettiren merkez sağ partiler ile daha çok tartışılmaya ve konuşulmaya başlanmıştır. Çok Partili hayata geçişle birlikte din-siyaset ilişkisi farklı bir sürece girmiş, din alanında yapılan yeni düzenlemeler laiklik ilkesi çerçevesinde sorgulanmaya başlanmıştır. 1950 seçimleri öncesinde CHP iktidarının okullarda din eğitimi verilmesine yönelik tutumunun yanı sıra, seçimleri kazanan Demokrat Parti'nin seçimler öncesi dini vaatleri ve çok tartışılan Arapça ezan yasağını kaldırması farklı yorumlanmıştır. Seçim dönemlerinde partilerin seçmen kitlelerinin istek ve taleplerine uygun olarak uyguladıkları din politikaları dinin siyasi arenada politikleştirildiği kaygısını oluşturmakla birlikte partilerin dini statüko aracı olarak görmelerine imkan vermiştir. Bu çalışmada, Çok Partili hayata geçişle birlikte merkez sağ parti yöneticilerinin söylemleri, din-siyaset tartışmaları, din alanında gerçekleştirilen yeni düzenlemeleri incelenip laiklik ilkesi çerçevesinde değerlendirilmiştir. Dinin siyasal alandaki ağırlığı ve varlığı veriler ışığında incelenip, politikleşmesi ve statüko aracı olarak kullanılması ihtimali üzerinde durulmuştur. Bu çalışma ile doğrudan olmasa da tarihsel süreçte Türk siyasal hayatında bugün de çok tartışılan dinin siyasal alandaki politik görünümü konusuna ışık tutmaya çalışılmıştır.
Transformation of the Turkish religious right with focus on the impact of state elites globalization and Europeanization

Bu doktora tezi Türkiye'de Milli Görüş partilerinden Adalet ve Kalkınma Partisine dini sağın hedef ve konu yöneliminde dine yapılan vurgu noktasında geçirmiş olduğu değişimi ve devlet seçkinleri, küreselleşme ve Avrupalılaşma faktörlerinin bu süreç-teki etkisini analiz etmek amacıyla yazılmıştır. Bu analiz, parti değişiminin nedenleri ve şeklini açıklamak için ortaya atılan bir grup teorik yaklaşımdan, özellikle çevresel değişikliklerin parti ideolojisinde veya siyasetinde meydana gelen değişikliler üze-rindeki rolünü inceleyen yaklaşımlardan, yararlanılarak yapılacaktır. İlgili partilerin dış ve iç politika meseleleri konusundaki görüş ve icraatlarının detaylı bir incelemesi sonucunda, Türkiye'de dini sağın kimi zaman radikal eğilimleri olan muhafazakar dini bir hareketten ılımlı muhafazakar bir harekete dönüştüğü gözlen-miştir. Bu değişimde devlet seçkinlerinin etkisinin desteklemiş oldukları, kısaca dinin kamusal alanda varlık göstermesine ciddi oranda karşıtlık olarak açıklanabilecek, laiklik anlayışı ve uygulamalarıyla alakalı olduğu görülmektedir. Küreselleşme ve Avrupalılaşmanın söz konusu süreçteki etkisiyse dini sağa kazandırdıkları batılı siyasi, iktisadi ve kültürel norm, ilke ve kurumların kabul görüp desteklenmesi, batıyla daha köklü ve samimi ilişkiler kurulması yönündeki eğilim ve isteklilikte görülmektedir. Dış politikada hareket oldukça kültürel bir yaklaşımdan giderek pragmatist ve rasyonel bir yaklaşıma doğru kayma göstermiştir. Milli Görüş partileri İslam dünyasıyla yakın ilişkiler kurma ve batıyla ilişkileri minimize etme gereğini savunan bir dış po-litika programı desteklerken Adalet ve Kalkınma Partisi Türkiye'nin batıyla daha derin bir entegrasyon ve işbirliği sürecine girmesinden yanadır. AKP İslam dünyasına arkasını dönmemiştir fakat siyasi, hukuki ve sosyal reform kaygıları partinin Ortadoğu programında geleneksel kültürel kaygılardan daha önemli bir yer tutmaya başlamıştır. İç siyasetteyse en dikkat çekici değişiklik kamusal hayatta İslami normlar ve ilkeler tesis etmeye çalışan bir partiler silsilesinden muhafazakar seçmen tabakası için liberal demokratik sistemlerin sağladığı mekanizmalar aracılığıyla haklar ve özgürlükler getirmeye çalışan, İslam hukuku ve devleti gayelerinden tamamen uzaklaşmış bir harekete doğru geçişte gözlenmektedir.
Siyasal bilgilenme sürecinde televizyonun rolü ve etkileri

Araştırma siyasal bilgilenme sürecinde televizyonun rolü ve etkilerine yönelik bir çalışmadır. Bu çalışmada ilk olarak, siyasal bilgilenme sürecinde televizyonunrolü ve etkileriyle ilgili bir literatür taraması yapılmıştır. Daha sonra Konya'nın üç merkez ilçesinde Selçuklu, Meram ve Karatay'da 850 katılımcı üzerinde bir alan çalışması gerçekleştirilmiştir. Yapılan saha araştırması sonucunda, araştırmaya katılanların demografik özellikleri ortaya çıkarılmış ve bu özellikleriyle siyasal bilgilenmede televizyonunrolü ve etkileri arasındaki ilişkiler tespit edilmiştir. Araştırmada televizyonun siyasal alanda önemli bir kitle iletişim aracı olduğu sonucuna ulaşılmıştır. Genel olarak televizyon siyasi partiler ve adayların seçmenini bilgilendirmesi ve onları etkilemesi bakımından diğer iletişim araç ve yöntemlerine göre daha önemli bir iletişim yöntemi olduğu belirlenmiştir.
A feminist critique of just war tradition

Bu tez, Haklı Savaş geleneğini feminist bir perspektiften incelemektedir. Söz konusu tezin temel hipotezini, Haklı Savaş geleneğinin, kadınların, bulundukları toplumlarda boyun eğmelerine yol açacak olan toplumsal, siyasal ve felsefi görüş ve uygulamalara, doğrudan ve dolaylı olarak destek verdiği savı oluşturmaktadır. Bu hipotez çerçevesinde, söz konusu çalışma Haklı Savaş geleneğinin üç farklı aşamasını; jus ad bellum, jus in bello ve jus post bellum aşamalarını inceler ve bunlara feminist perspektiften bir eleştiri yöneltir. Bir savaşın adil olup olmadığını incelemek için Haklı Savaş düşünürlerinin, kullanmış olduğu; haklı sebep, ehil otoritere, doğru niyet, son çare, savaşın adil yönetimi, orantılılık ile net fayda ve ayrım ilkeleri cinsiyet çerçevesinde incelenmiştir. Savlarını, ahlaki temellere dayandıran bir gelenek olarak, Haklı Savaş geleneği, Yahudi-Hristiyan ve Antik Yunan ve Roma gelenekleriyle iç içe geçmişştir. Bu çalışma söz konusu öğretlerin eleştirilerine odaklanarak, Haklı Savaş geleneğinin temelinde yatan cinsiyet ayrımcılığını ortaya koymaya çalışmaktadır. Haklı Savaş geleneğinin içermiş olduğu cinsiyet önyargılarının ifşa edilmesi adına, Batı Felsefi geleneği ve Doğal Hukuk geleneği tarafından içselleştirilmiş olan ikilikçi yaklaşım da bu çalışma çerçevesinde bir incelemeye tabi tutulmuştur. Bu çalışmanın jus post bellum bölümü ise, iyi işleyen, cinsiyetler arası adalete dayalı bir barış sağlanması için insani müdahaleyi bir seçenek olarak sunmaktadır.
Siyasi parti üyelerinin psikolojik ihtiyaçları açısından analizi

oz Bu araştırmada siyasi parti üyelerinin psikolojik ihtiyaçları açısından analizi konusu üzerinde çalışılmıştır. Ölçme aracı olarak Edwards Kişisel Tercihler Envanteri kullanılmıştır. Çalışmaya istanbul'un Üsküdar ve Kartal ilçeleri alınmış ve ölçme aracı yedi parti grubundan 60'ar üyeye uygulanarak tamamlanmıştır. Araştırmada yaş, cinsiyet, eğitim düzeyi değişkenleri, psikolojik ihtiyaç örüntüleri ile karşılaştırılmıştır. Parti üyeleri arasında psikolojik ihtiyaçlar bakımından farklılıklar belirmesine rağmen yaş, cinsiyet, eğitim durumlarına göre belirgin farklılık bulunmamıştır. 130
İnsan hakları odaklı sivil toplum kuruluşlarının bilinirliğinin ve kamuoyu oluşturmasının alternatif medya kapsamında incelenmesi

Sivil toplum kuruluşlarının öncelikli amacı devletin yönetim aygıtının dışında kalan, belirli toplumsal çıkarları gerçekleştirmektir. STK'lar, siyasi iktidarı etkilemeye çalışırlar, fakat siyasi partilerden farklı olarak siyasi iktidarı elde etme amacında değildirler. STK'ların öne çıkan ortak özelliklerinin başında gönüllü kuruluşlar olmaları gelmektedir. Sivil toplum kuruluşları farklı amaçlarla kurulmuş olsalar da bazı ortak değerlere sahip olmaları ve bunları yerine getirmeleri beklenmektedir. Kendi kişisel çıkarları için çalışmamak, herhangi bir siyasal-ekonomik güç odağının uzantısı olmamak, özgürce fikirlerini dile getirmek ve eylemde bulunmak bunların başında gelmektedir. Ancak uzun yıllar verilen insan hakları mücadelesine rağmen günümüzde halen devletler insan hakları konusuna yeterli özen göstermemektedirler. Dünyanın her yerinde tüm uluslararası sözleşmelere rağmen her gün insan hakları ihlali yaşanmaktadır. Tam da bu noktada sivil toplumu savunmak, bilinçlendirmek ve örgütlenmesini sağlamak konularında sivil toplum kuruluşları önem kazanmaktadır. Küreselleşme ile birlikte sınırların ortadan kalktığına şahit olunmaktadır. Bu sayede insanlar, kendilerine göre dünyanın öteki ucundaki gelişmeleri takip edebilmekte hatta medya aracılığıyla bu gelişmelere dahil olmaktadır. Bu noktada devreye alternatif medya girmektedir.
Türkiye'de İslamcılık ve Milli Görüş Partilerinin Dış Politikası

XVIII ve XIX. yüzyıllar arasında zayıflamaya başlayan İslam dünyası Batıya tepki olarak İslamcılık düşüncesini dış politika alanında kullanmıştır. Milli Görüş Hareketi adı altında kurulan tüm partilerin programı ve seçim beyannamelerinde dolaylı veya dolaysız bir şeklide İslamcı söyleme vurgu yapılmıştır. Türkiye'de XXI. yüzyılın İslamcı lideri olarak bilinen Erbakan gerek muhalefet döneminde gerekse iktidarda ortak olduğu dönemde ABD ve İsrail karşı politika izlemiştir. Bu tezin temel amacı Türkiye'de Milli Görüş partilerinin Filistin politikalarını analiz etmektir. Bu kapsamda çalışmada Milli Görüş partilerinin programları, seçim beyannameleri ve partilerin lider ve yöneticilerinin konuşmaları incelenerek Filistin politikaları analiz edilmiştir
Hume ve Tocqueville üzerinden Liberal-muhafazakar zihniyeti incelemek

Düşünce biçimleri arasında yapılan katı ayrımlar total ve kategorik bir aynılık ima eder, yani bir ideolojiyi ve ardından o ideolojiyi temsil eden düşünürü tanımlar. Fakat tek tip bir kategorileştirme ve tanımlama olarak ideolojiler yapay ve sınırlandırıcı ayrımlara dayanırlar. Bu tezde felsefe yapan bir düşünürün belli bir ideolojik kategoriye kapatılamayacağı çünkü bu ideolojinin söz konusu filozofun sadece kısmi bir yanı olup tözsel yanı olmadığı görüşünü temel alarak liberal-muhafazakar düşünce Hume ve Tocqueville üzerinden okunmaktadır. Diğer bir deyişle filozof felsefe yapan kişidir bir ideolog değildir, bir ideolog ile bir filozof arasında kapatılamaz bir boşluk vardır. Liberal-Muhafazakar düşünceyi ele alan bu çalışma, liberal-muhafazakar düşüncenin bir ideoloji olarak okunmasından daha fazla bir zihniyet olarak okunmasını hedeflemektedir. Bundan dolayı, liberal-muhafazakar zihniyeti tahayyül etmeye çalışmak, her şeyden evvel katı ayrımlara dayalı ideolojik formasyonun sınırlarının ötesinde bir yorumu vurgulamaktadır. Liberal-Muhafazakar zihniyetin değerlendirilmesinde ele alınacak olan iki düşünür David Hume (1711-1776) ve Alexis de Tocqueville (1805-1859)'dir. Hume ve Tocqueville'in düşüncelerinde, liberal-muhafazakar zihniyetin siyasal boyutları ve düşüncelerinin felsefi yanları ele alınarak, bir liberal veya muhafazakar ideolojinin bu kalıpları neden kapsayamadığı anlatılmaya çalışılmıştır. Ayrıca liberal-muhafazakar zihniyet, ekonomi ve piyasa ilişkileri özelikle devlet müdahalesi bağlamında ele alınmıştır. Bu tartışmaların sonunda liberal-muhafazakar zihniyetin siyasal içeriği ile ekonomik içeriğinin bir birleşimi ortaya konulmuştur. Bu tartışma çerçevesinde ekonomik ve siyasi düşüncenin birleşim imkanı değerlendirilmiştir. Liberal-Muhafazakar zihniyetin siyasal ve ekonomik tahayyülü, gerek liberalizmin gerek muhafazakar ideolojinin suni ve dayatmacı sınırlarının ötesinde bir uzlaşımsal zihniyet formu olarak düşünülebilir. Bu açıdan, liberal-muhafazakar zihniyet, düşünmenin sahip olduğu genişliği ve derinliğin hakkını verme çabasının bir ürünüdür.
Türkiye'de Alevilerin sol siyaset ile eklemlenmesi: İnanç ve topluluk örgütlenmesinin etkileri

Bu çalışmada Aleviler ve sol siyaset arasındaki ilişki bir eklemlenme olarak ele alınarak eklemlenme nedenlerinden biri; inanç ve topluluk örgütlenmesinin etkileri incelenmektedir. Aleviler, toplumun diğer kesimleriyle benzer süreçlerden geçseler, aynı sınıfsal karatere sahip olsalar da yeni düzende edindikleri konumlar farklılaşmaktadır. Bu bağlamda vurgulanan nokta; yeni toplumsal formasyonda yer edinmede, işlevini yitirmiş inanç ve topluluk içi örgütsel ilişkilerin belirleyici rolünün olduğudur. Çalışmada öncelikle eklemlenmenin bütüncül boyutu olduğu ve tek bir nedene dayanmadığı ortaya koyularak eklemlenme nedenleri kuramsal bir çerçeveye oturtulacaktır. Sonrasında Alevilik tanımı ve Aleviliğin, yakınlaşmanın başladığı 1960'lı yıllara kadar Alevilerin geçirdiği tarihsel sürece değinilerek kuramsal boyutu verilen eklemlenme, Alevilik ve sol siyaset açısından incelenecektir. Çalışmanın asıl konusunu oluşturan eklemlenmeye neden olan inanç ve topluluk örgütlenmesi ayrı olarak ele alınacaktır. Aleviliğin inanç özellikleri ve örgütlenmesinin ana unsurları ile Marx ve Engel özelinde sol söylemin nasıl örtüştüğü, eklemlenmeye nasıl bir kaynak sağladığı, Alevi toplulukların modern öncesi nitelikleri gereği siyasal antropolijiden yararlanılarak gösterilecektir.
Zygmunt Bauman'da politika ve etik

Zygmunt Bauman Polonya'da doğmuş ve 1971'de Sosyoloji Kürsüsünün başına geçmek üzere İngiltere'ye, Leeds Üniversitesi'ne gitmiştir. Şu anda Leeds ve Varşova Üniversitelerinde Emeritus profesör olarak görev yapmaktadır. Bauman 1980'lerin sonlarından bu yana modernite ve postmodernite sorunlarına eğilmektedir. Sosyoloji içindeki hermeneutik geleneğin temsilcilerinden biri olan Bauman İngiliz sosyolog Anthony Giddens tarafından postmodernitenin teorisyeni olarak tanımlanmıştır. Bauman çağdaş toplum ve kültürde meydana gelen değişmelerin yeni şartlara tam olarak cevap verebilecek yeni düşünce, ahlaki ve politik biçimler gerektirdiğini savunur. Bu çalışma Bauman'ın politika ve etik hakkındaki düşüncelerini modernite ve postmodernite bağlanımda konu edinmektedir. Bauman' a göre modernite bilgi ve iktidarın belli koşullarda bir araya gelmesiyle oluşmuş bir deneyimdir. İktidarın toplumu düzenlemek için ihtiyaç duyduğu bilgi entelektüeller tarafından sağlanmıştır. Modern dönemde entelektüeller yasa koyucu rolünü üstlenmişlerdir. Öte yandan postmodern dönemde artık bilgi ve iktidar arasındaki eski işbirliği kopmuştur. Kimlik oluşturma ve değer belirleme işinin piyasa tarafından üstlenildiği bu dönemde artık yasa koyucular olarak entelektüellere ihtiyaç duyulmaz. Postmodernite, özbilinçli, gerçekçi olmayan iddialarından vazgeçen, yanılsamaların olmadığı modernliktir. Postmodern etik, modern eriğin müphem olmayan etik kod arayışım reddeder. Bauman' a göre yeni bir etik ve politik anlayışa ihtiyacımız vardır. Politika da ahlaki sorumluluğun bir uzantısı olmalıdır.
Türkiye'de İslamcı hareket: Gelişimi, ilişkileri, ayrılıkları ve dönüşümü

Türkiye'de İslamcılık düşüncesi, Osmanlı Devleti'nin Batı'nın gerisinde kalması ve yanlış Batılılaşma yapıldığı gerekçesiyle devleti kurtarmak adına bir grup İslamcı aydın tarafından geliştirilmiştir. Osmanlı Devletinin yıkılmasıyla onun mirası üzerinde kurulan yeni Türkiye Cumhuriyeti'nin kurucu kadroları devleti laik esaslar üzerine kurduklarından dini kamusal alandan çıkarmışlardır. Bu kadrolar, laik reformları gerçekleştirmek için İslamcıların muhalefetini önlemek amacıyla sert yasal tedbirler almışlar, dini yaşam biçimlerine ve dini sembollere yasaklar getirmişler ve topluma milli bir din dayatmışlardır. Buna karşılık İslamcılar, bu uygulamalara yerel düzeyde karşılık vermişler ancak başarılı olamamışlardır.1924- 1950 arası dönemde hemen tüm dini yaşam alanları kısıtlandığından İslamcı aktörler geri çekilmişler ve informal yollarla özellikle dini eğitim ve kültürel alanda gizli faaliyetlerde bulunmuşlardır. Bu dönemde özellikle Nurculuk ve Süleymancılık hareketleri halk tabanında karşılık bularak cemaat oluşumu sürecini başlatmışlardır. Türkiye'nin 1945'ten itibaren çok partili sisteme geçmesiyle oluşan nisbi özgürlük ortamından yararlanan İslamcı aktörler, faaliyetlerini artırarak güçlenmeye başlamışlardır. Gazete ve dergilerle başlayan bu süreç, 1960'ların sonlarından itibaren müstakil bir İslamcı partinin kurulmasıyla siyasal, sosyal, ekonomik ve kültürel alanda yaygınlaşmıştır. İslamcılık, 1950'den sonra uluslararası İslamcı hareketlerden de etkilenerek, çeşitlenmiş ve güçlenmiştir. Siyasal İslamcılığın çekim merkezi oluşturduğu bu süreçte cemaat ve tarikat ağları ile radikal İslamcılık arasında geniş bir düzleme oturan İslamcı aktörler hem sistemle hem de kendi aralarında uzlaşma ve çatışmalar yaşamışlardır. İslamcı hareketi, ideolojik merkezinin en büyük tehlikesi olarak gören Kemalist'ler ise onu durdurmak için birçok kez hukuksuz yollara başvurmuşlardır. Sonuçta İslamcı hareket, ulusal ve uluslararası gelişmelere paralel olarak ve toplumsal dinamiklere göre büyük bir değişim ve dönüşüm yaşamıştır. Bu çalışmada, İslamcı hareketin sebep-sonuç ilişkisi içinde ve toplumsal hareket yaklaşımları çerçevesinde gelişim nedenleri, önemli aktörleri, sistemle ve kendi aralarındaki ilişkileri, ittifakları, çatışmaları ve etkileşimleri araştırılmıştır.
Disappearing onion producers in karacabey: A micro analysis of farmers and land after structural reform

Son on yılda, Anadolu tarihinde ilk defa çiftçiler çalışan nüfusun çoğunluğunu teşkil etmemektedirler. Azalan çiftçi nüfusunda ülkelerin kırsal dinamiklerine yıkıcı etkilerde bulunan ve köylüyü topraktan ve tarımsal üretimden koparan yapısall uyum programlarının etkisi büyüktür. Bu tez, makro politikaların mikro çevrede etkilerini Bursa Karacabey'in Harmanlı köyünde incelemeyi amaçlamaktadır. Bu çalışmanın özgün katkısı süregelen kırsal dönüşümün, tabanda yapısall uyumun ne anlama geldiğine vurgu yapılarak incelenmesidir. Anketler ve istatistiksel bilgiler çiftçileri salt üretim birimlerine indirgemekte dolayısıyla onların ürettiği ürünler ve hizmetler neoliberal perspektifte görünmez hale gelmektedir. Bundan dolayı, bu tezde asıl amaç yapısall uyumun siyasal, sosyal ve ekonomik sonuçlarını mikro çevrede çiftçilerin birebir yaşadıkları deneyimleri vurgulayarak incelemektir. Küçük çiftçilerin büyük çoğunluğu için yapısall uyum programları gelir seviyesinin azalmasına neden olmakta ve tarımsal üretim tek başına beka stratejisi anlamında yeterli olamamaktadır. Bu tez, tamamen tarımsal üretime dayanan geçim stratejilerinden kopuşu ve farklı ekonomik aktivitelere geçişi kırsal istihdam trendlerini, temel gelir kaynaklarındaki değişimi, yükselen ekonomik aktiviteleri ve göç dinamiklerini inceleyerek açıklamaktadır. Bu çalışma kırsal kesimde yaşayan insanların hayatta kalma yollarını; tüketim davranışlarını, cinsiyet rollerini, çevre ile olan bağlarını geçim stratejilerinin siyasi boyutlarına ve devlet ile olan ilişkilerine vurgu yaparak incelemektedir. Bu tezde, Harmanlı köyünde yapısall uyumun etkileri ve başa çıkma stratejileri araştırılırken odak noktası üreticilerin gerçek deneyimleridir. Bunun yanında, serbest piyasa ekonomisine direnişin hanede asgari geçim seviyesini ve yeniden üretimi sağlayan mekanizmalarla başladığını unutmamak gerekir. Son olarak değişen köy-kent ilişkileri ve kırsalda yaşayan insanların direniş manevralarının incelenmesi bu teze zenginlik katmaktadır.
Türk milliyetçiliğinin üç ideoloğu: İsmail Gaspıralı, Yusuf Akçura ve Ziya Gökalp

Bu çalışmada, İsmail Gaspıralı, Yusuf Akçura ve Ziya Gökalp'in Türk milliyetçiliğine dair görüşleri ele alınmıştır. Türk milliyetçiliği ideolojisinin inşasına katkı sağladığı düşünülen bu düşünürlerin, Türkiye Cumhuriyeti'nin kuruluş felsefesine etkileri tartışılmıştır. Tez dört bölümden oluşmaktadır. Birinci bölümde, yirminci yüzyılda ortaya çıkan milliyetçilik kuramlarına değinilmiş ve kuramsal bir analiz yapılmış, ayrıca Türk milliyetçiliğinin kuramsal ve tarihsel çerçevesi çizilmeye çalışılmıştır. Türk milliyetçiliği ideolojisini doğuran nedenler; siyasi, ekonomik ve sosyo-kültürel olmak üzere üç başlık altında incelenmiştir. İkinci bölümde, Türk milliyetçiliği ideolojisinin kültürel ve siyasi alanda ortaya çıkışı ele alınmıştır. Bu bölümde Türk milliyetçiliği ideolojisi amacıyla kurulan kurumlar değerlendirilerek Türk milliyetçiliği ideolojisini siyasi iktidara taşıyan siyasi parti değerlendirilmiştir. Üçüncü bölümde, Türk milliyetçiliği ideolojisinin inşasına katkı sağladığı düşünülen üç ideolog: İsmail Gaspıralı, Yusuf Akçura ve Ziya Gökalp'in Türkçülüğe dair görüşlerine yer verilmiştir. Dördüncü ve son bölümde ise Türk milliyetçiliği ideolojisinin Türkiye Cumhuriyeti devletinin kuruluş felsefesindeki yeri tartışılarak, bu üç düşünürün görüşlerinin Cumhuriyet döneminde ne derecede etkili olduğu incelenmiştir. Türk milliyetçiliğinin, Türkiye Cumhuriyeti'ndeki etkisini daha belirgin hale getirmek amacıyla bu bölümde Türkiye Cumhuriyeti'nin kurucu önderi olan ve kendisini Türk milliyetçisi olarak tanımlayan Mustafa Kemal Atatürk'ün de milliyetçiliğe dair görüşlerine yer verilmiştir. Sonrasında ise Cumhuriyet döneminde, siyasi, ekonomik, sosyal ve kültürel alanda yapılan inkılapların oluşmasında Türk milliyetçiliği ideolojisinin yeri tartışılmıştır.