turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Üçüncü ve dördüncü dönem Yozgat milletvekilleri ve siyasi faaliyetleri

Birinci meclis istilacı güçleri ülkeden atmış ve akabinde yeni bir devlet kurmuş, İkinci Dönem kurulan bu devleti kurumsallaştırmıştır. Üçüncü ve Dördüncü meclisler ise çağdaş uygarlık seviyesine ulaşma yolunda köklü yeniliklerin yapıldığı bir süreç olup tarihimizde önemli bir yere sahiptir. Bu araştırmada Türkiye Cumhuriyeti'nin kuruluşundan sonra köklü çalışmaların yapıldığı. 1927 ile 1931 yılları arasındaki III. Dönem ile Atatürk devrimlerinin toplumca benimsendiği devletin gelişip kurumsallaştığı ve inkılapların tamamlandığı 1931 ile 1934 yılları arasında hizmet vermiş IV. Dönemde görev alan Yozgat milletvekilleri ve onların siyasi faaliyetleri ele alınmıştır. Mustafa Kemal'in 29 Ağustos 1927 tarihli genelgesine istinaden yapılan ve 6 Eylül 1927'de tamamlanan III. Dönem milletvekili seçimlerinde Yozgat'tan Salih Bozok, Hasan Tahsin Coşkan, Ahmet Hamdi Divanlıoğlu, Avni Doğan ve Süleyman Sırrı İçöz milletvekili olarak seçilmişlerdir. Bunlarda sadece Hasan Tahsin ilk kez milletvekili seçilmiştir. Diğer dört milletvekili ise meclisin daha önceki dönemlerinde de milletvekili olarak görev almışlardır. 24 Nisan 1931'de yapılan IV. Dönem milletvekili seçimlerinde Yozgat'tan Ahmet Sungur, Ahmet Cevdet Taflıoğlu, Ahmet Hamdi Divanlıoğlu, Avni Doğan, Süleyman Sırrı İçöz ve Yahya Kemal Beyatlı milletvekili olarak seçilmiştir. Bunlardan Ahmet Avni Bey ve Ahmet Cevdet Bey ilk kez milletvekili seçilmiştir. Yahya Kemal Bey, Ahmet Hamdi Bey'in 25 Aralık 1933'te vefatı üzerine boşalan milletvekilliğine 10 Mart 1934'te seçilerek 17 Mart'ta meclise katılmıştır. Diğer milletvekilleri ise meclisin daha önceki dönemlerinde de görev almışlardırYozgat, Türkiye Cumhuriyeti'nin kuruluşundan sonra milli ve çağdaş bir devlet olma yolunda önemli atılımlar yapıldığı III. Döneme beş, IV. döneme altı milletvekili ile iştirak etmiştir.
Türkiye'de tek partili yönetimden çok partili yönetime geçiş sürecinde Türk siyasi hayatı (1946-1950)

TÜRKÇE ABSTRAKT ( en fazla 250 sözcük) : 1946- 1950 yılları arasındaki dönem Türk siyasal hayatında büyük önem taşımaktadır. Bu dönemde Türkiye tek partili siyasal sistemden çok partili demokratik sisteme geçiş yapmıştır. Çok partili hayata geçişin iç ve dış nedenleri mevcuttur. İç nedenler ülkenin ekonomik ve sosyal yapısına dayanan nedenlerdir. İkinci Dünya Savaşı sonrası, demokratik ülkelerin zafer kazanması, demokrasinin yükselen değer haline gelmesi ve Sovyetler Birliği'nin tehditleri nedeniyle ülkenin batıya yaklaşma arzusu da dış nedenleri oluşturmaktadır. 1946'da bu iç ve dış nedenlerin zorlamasıyla Demokrat Parti kurulmuştur. 1946- 1950 arası Demokrat Parti muhalefet partisi fonksiyonunu üstlenmiştir. Bu dönemde muhalefet olgusu Türk siyasal hayatına vazgeçilemiyecek bir şekilde yerleşmiştir. Demokrat Parti 23 yıl süren tek parti iktidarına ilk serbest ve adil seçimlerde halk desteğiyle son vermiştir.
Mesut Yılmaz'ın başbakanlığı dönemi (1991-1999)

Bu çalışmada Turgut Özal'ın Cumhurbaşkanı seçilmesinin ardından ANAP Genel Başkanı olan Mesut Yılmaz tarafından 1991- 1999 yılları arasında kurulan üç hükümet incelenmiştir. Bu üç hükümet içerisinde 48. Hükümet yeterli çoğunluğu sağladığı için tek başına oluşturulmuş ancak 53. ve 55. Hükümetler koalisyon hükümeti olarak kurulmuştur. 53. Hükümet ANAYOL Koalisyonu, 55. Hükümet ise ANASOL-D Koalisyonu' dur. Turgut Özal tarafından kurulan Anavatan Partisi, Özal'ın cumhurbaşkanı seçilmesinin ardından Mesut Yılmaz başkanlığında siyasi hayatına devam etmiştir. Bu süreçte 3 kez hükümet oluşturan Yılmaz, Özal döneminde olduğu gibi kendi döneminde de yönetimini ANAP'ın temel ilkeleri üzerine kurmuştur. Yılmaz, üç hükümetin de programlarında demokratikleşmeye önem vermiştir. Ülkenin ekonomisini alt üst eden enflasyonun düşürülmesi temel hedef olmuştur. Eğitimin sağlamlaştırılması ile geleceği de sağlamlaştıracağına inanan Başbakan, her dönemde 8 yıllık zorunlu eğitim yasasını gündeme getirmiş ve nihayet 55. Hükümet döneminde yasa onaylanmıştır. Ancak Mesut Yılmaz Hükümetleri, erken seçim talepleri, Susurluk Kazası Olayı, TÜRKBANK İhalesi Skandalı ve gensoru önergeleri ile muhalefetin ve halkın sert tepkisi karşısında dayanamamış ve istifa etmiştir.
The effects of economic variables on voting behavior in Turkey: A probit model approach

Bu çalışma Türkiye'de seçmen davranışına etki eden ekonomik değişkenlerin etkisini analiz eder. İktidardaki siyasi partinin yeniden seçilebilme olasılığına etki eden ekonomik değişkenler incelenir. Seçilen her ekonomik değişkenin etkisinin yönü ve büyüklüğü de hesaplanır. Başlıca bulgular Türkiye'de iktisadi seçimin olduğunu ve Türk seçmeninin ekonomideki değişimlere karşı duyarlı olduğunu açığa çıkarmıştır.
Ulus-devletin oluşumunda milliyetçi ideolojinin etkisi

Ulus devlet oluşumu, her ülke özelinde kendine özgü koşullarda gelişmesi sebebiyle farklı sonuçlar doğurmuştur. Türkiye'deki durum Türkiye Cumhuriyeti'nin kurulması ve Kemalist ulusçuluk anlayışı ile yurttaşlarının yaratılması sürecinde gelişmiştir. Türkiye Cumhuriyeti'nin, Osmanlı İmparatorluğundan doğan bir devlet olması sebebiyle, geçmişşinden bağımsız olarak bir ulus-devlet yaratma süreci dikkat çekici bazı özellikler taşımaktadır. Çalışmamızda, bu özelliklere ana hatlarıyla değinmek suretiyle yer verdik. Çünkü süreç, bir devletin rejiminden başlayarak, bütün kurumlarına, yurttaşlarına kadar topyekün dönüştürme sürecidir. Dolayısıyla, konumuz kapsamında, ulus kavramının unsurlarına değinerek genel bir ulus tanımı yapmaya, ulusçuluk ideolojisinin farklı süreçlerine ve farklı tanımlarına değinerek, ulus devletin bu ideolojiyi, kendi ulusunu belirlemek için hangi araçlar aracılığı ile kullandığını belirlemeye çalıştım. Dönemsel olarak kısıtlayıcı zaman dilimi Erken Cumhuriyet dönemi olmasına rağmen, Kemalist Ulusçuluğun tarihsel arka planı olan Osmanlı Devleti'ndeki Osmanlıcılık, İslamcılık, Türkçülük akımlarından Kemalist ulusçuluğun doğuş sürecine ve Kemalist ulusçuluğun yansımalarının sürdüğü Köy Enstitüleri'nin kapatıldığı yıllara kadar, Kemalist ulusçuluk temelinde bu topyekün dönüştürme sürecine değindim. Mustafa Kemal Atatürk'ün bizzat kendisinin ilgilendiği bir proje olan, siyasal, ekonomik, sosyolojik, kültürel olarak toplumun dönüştürülme projesi kapsamında, Türkiye Cumhuriyeti Devleti ulus inşası sürecinde kendine özgü bir takım yaratımlara sahip olmuştur. Bu yaratımlar, Kemalist ulusçuluk temelinde Türkiye Cumhuriyeti Devleti'nin modernleşme süreci ile de ilgili olmaktadır.
Electoral systems and their political consequences. A special case: Turkey

Yeni bir seçim sistemi ihtiyacı, son günlerde-özellikle de Refah Partisi'nin son yerel seçimlerdeki sürpriz başarısından sonra-Türk basınının ve siyasilerinin gündemini en fazla meşgul eden konuların başında gelmektedir. Ancak, yeni sistemin niteliği konusunda siyasi partiler arasında bir uzlaşma beklemek faydasızdır. Çünkü, yeni sistem seçiminde bazıları yönetilebilirlik, istikrar ve düzen gibi ilkelere öncelik tanırken, diğer bir grup ise mümkün olduğunca nispi ve adaletli sonuçlar çıkaran sistemleri tercih etmektedirler. Bu çalışmada, tarihçesi, gruplanması, işlemesi ve siyasi sonuçlan ile seçim sistemleri teorisi tanıtılmaktadır. Bunu takiben, Türkiye'de uygulanan seçim sistemleri ve bunların siyasi etkileri, her reform döneminde-son gelişmeler dahil- ortaya çıkan tartışmalara da yer verilerek incelenmektedir. Son olarak, olası seçim reformu önerileri ve bunlar üzerine yapılan akademik tartışmalar geniş bir biçimde ele alınmaktadır.
1946-2007 Türk basınında milletvekili genel seçimleri

Türkiye'de gerçek anlamda çok partili sistem 1946'da Demokrat Parti'nin kurulmasıyla başlamıştır. 1950'de yapılan seçimle DP tek başına iktidara gelmiş ve 1960 Askeri Darbesi'ne kadar iktidarını sürdürmüştür. 1960 Askeri Darbesi'nin ardından DP, TSK tarafından kapatılmış ancak AP ve YTP1 gibi yeni partiler Türk siyasal yaşamına katılmışlardır. 1961 seçimi sonucunda CHP liderliğinde koalisyonlar kurulmuştur. Ardından 1965 ve 1969 seçimlerinde AP tek başına iktidara gelmiştir. 1971 Mart Muhtırası'nın ardından 1973 ve 1977 seçimi yapılmıştır. Her iki dönemde de Türkiye koalisyonlarla yönetilmiştir. Yaşanan kaos sonrasında TSK, 1980'de iktidara el koymuştur. İhtilalle birlikte siyasi partiler yasaklanmış ve yeni partiler siyasal hayata katılmıştır. 1983 ve 1987 seçimlerinde ANAP tek başına iktidara gelmiştir. 1991 seçimi sonucunda ise koalisyonlar dönemi başlamış ve bu durum 1995, 1999 seçimlerinde de görülmüştür. Siyasal İslam'ın yükselişiyle birlikte 2002 seçiminde ise Türkiye'de merkez sağ daha da sağa kaymış ve AKP tek başına iktidara gelmiştir. 2007 seçiminde AKP, tekrar tek başına iktidara gelmiştir. Araştırmada 1946 -2007'de Türkiye'de yapılan 16 adet milletvekili seçiminde politik aktörlerin söylemlerinin değişimi incelenmiştir. Bunun için her seçim döneminde yayınlanan gazeteler yayın kimlikleri dikkate alınarak incelenmiştir.
İktidar ve kültür politikaları

Kültür ve sanatın siyasetle ilişkisini incelemeye çalışan bu tez, ilk olarak Adalet ve Kalkınma Partisi'ne miras kalan geleneğin izlerini bulmaya çalışmaktadır. Böylece, kültürel dinamiklerin politik alanda oynadığı rolün nedenleri açıklanabilir. Birçok başarılı seçim ve referandumun ardından, AKP, sosyal, politik ve ekonomik alanlarda hegemonya kurmayı başardı. Parti, özellikle, 2010'dan sonra kültür alanında ciddi girişimler yapmasına karşın, tam kontrolünü sağlayamadı. Siyasi alanda 'Muhafazakar Demokrasi' kavramını vurgulayan AKP'nin, kültürel alanda hegemonya kurulması adına 'Muhafazakar Sanatın İnşası' fikrini getirdiği söylenebilir. AKP'nin sanat inşasını üç başlık altında ele almak olanaklıdır. İlk olarak, Cumhuriyetin yüksek sanat kurumlarının kaldırmaya girşimiştir. Böylece, devlet üzerindeki yük kaldırılacak ve yeni muhafazakar bir temel için yer yaratılacaktır. İkinci olarak, AKP, Cumhuriyet döneminde kabul gören yüksek sanat formlarına karşı kitle kültürünü devreye sokarak, popüler kültürün yayılmasına özen göstermiştir. Bu durum, estetiği göz ardı eden, gişe başarılarıyla sanat kalitesini örtüştüren yeni bir kültür inşanın habercisidir. Son olarak, AKP, ilk iki girişimin bileşkesi kabul edilen bir politikayla kültür endüstrisini kurmaya çalışır. Bu süreç, post-modern dönemin ruhuna uygun bir şekilde neo-liberal ekonomi politikalarının şekillendirdiği sanat-piyasa ilişkisiyle örtüşür. Bir başka deyişle, kültür ve sanatı hayatla birleştirdiği iddiasıyla piyasa, her alana müdahil olarak bütün ilişkileri dönüştürür. Kısaca, kültür ve sanat piyasaya dahil edilerek tüketim nesneleri haline getirir. Piyasanın kontrolünde geleneğin yeniden icat edilmesi, sanat ve politika arasındaki ilişkiyi her zamankinden daha fazla dönüştürebildi. Kültürcülük, böyle bir dönüşümün anahtar kavramdır. Kültür, bir anlamda, muhafazakar değerlerin taşıyıcısıdır; öte yandan, sanat piyasasının öncülüğünde tarihsel değerlerin metalaştırılmasına hizmet eder. Bu süreçte, tarih, kurgu hikayesi olarak rol oynar. Osmanlı Ocakları, Osmanlıspor, Osmanlı İmparatorluğu Mağazaları, televizyon dizileri, filmler, kutlama programları, kitaplar ve benzeri etkinlikler günümüzde hızla marka değerine dönüşmektedir. Sonuç olarak, AKP, sanat inşasında muhafazakar dili, genel ahlak kuralları kapsamında işlevsel kullanmış ve çıkardığı birçok yönetmelikte benzer kaygıları dile getirmiştir. Bununla birlikte, sponsorluk yasası örneğinde olduğu gibi birçok hukuki değişimle kültür ve sanat alanını özelleştirmeye açmıştır. AKP, kültür iktidarını bu çift yönlü bakış açısıyla kurmaya çalışmaktadır.
Türkiye sol hareketinde yasadışı örgütlenmeler ve ideolojik ayrışma (1960-1980)

TÜRKİYE SOL HAREKETİNDE YASADIŞI ÖRGÜTLENMELER VE İDEOLOJİK AYRIŞMA (1960-1980) Genel olarak çalışmada 1960 ve 1980 yıllan arasındaki Türkiye sol örgütlerine ve onlar arsında yaşanan ideolojik ayrışmalara değinilmiştir. Çalışmada Türkiye Sol Hareketlerinde Yaşanan İdeolojik Ayrışma konusunun seçilmesinin nedeni, daha önce bu konu ile ilgili bilimsel bir çalışmanın yapılmamış olmasından kaynaklanmaktadır. Çalışmada tarihçesine ve ideolojik yapılanmasına değinilen örgütler, çalışma ile birlikte kısmen de olsa karanlık birer nokta olmaktan çıkartılmaya çalışılmıştır. Çalışmanın birinci bölümünde 1970 öncesi Türkiye sol hareketleri incelenmiş ve ideolojik şekillenişleri tarihsel olarak ortaya konulmaya çalışılmıştır. 1970 öncesi Türkiye sol hareketlerinin önemi kendilerinden sonra gelen tüm sol örgütleri ideolojik olarak etkilemiş olmalarından kaynaklanmaktadır. Şöyle ki 1970 sonrası sol örgütler şu veya bu şekilde Türkiye İşçi Partisi'nden, Milli Demokratik Devrim Hareketi'nden, Yön dergisinden etkilenmişler ve tüm bunların etkisinde kalarak tarihsel gelişimini tamamlamış olan Fikir Kulüpleri Federasyonu ve Türkiye Devrimci Gençlik Federasyonu çatısı altında yetişmişlerdir. Çalışmanın ikinci bölümünde FKF ve Dev-Genç'ten koparak 1970 sonrası sol hareketlerinin radikal çıkışlarıyla temsilciliğini yapan THKO, THKP-C, TİİKP, TKP-ML ve onların ardılları olan örgütlere değinilmiştir. Bu örgütlenmelerin geçmişşten getirdikleri ideolojik miraslarıyla birlikte şekillenişleri tarihsel olarak ortaya konulmuştur. Bu bölümde ayrıca 1970 sonrası yasal sol harekete örnek teşkil etmesi açısından Türkiye Sosyalist İşçi Partisi'ne de değinilmiştir. TSİP'ten kısa bir süre sonra daha radikal ve yasadışı bir örgütlülüğü savunan Türkiye Komünist Partisi Birlik'e de çalışmada kısaca yer verilmiştir. IV Çalışmanın sonuç bölümünde ise, 1960 ve 1980 yıllan arasında varlık gösteren ve çalışmanın esas konusunu teşkil eden sol hareketler de göz önünde bulunularak yapılan değerlendirmelere de yer verilmiştir.
Türkiye'nin medya sistemi: Tarihsel gelişme ve otoriterleşmeye yönelten yapısal temel özellikler

Türkiye'nin medya sisteminde son on yılda belirginleşen otoriteryen yapı siyasal ve toplumsal sistemin genel yapısı içerisinde ve bu sistemin bir parçası olarak değerlendirilmelidir. Ancak bu değerlendirme yapılırken, medya sistemi çalışmalarına kaynaklık eden Dört Teori geleneğinin dışına çıkılarak, basının gelişimini tarihsel olarak incelemek ve bu incelemeyle birlikte medya sisteminin biçimlenmesinde etkili olan siyasal, toplumsal ve iktisadi gelişmelere de odaklanmak gerekmektedir. Hallin ve Mancini'nin medya sistemleri analizinde kullandığı temel kategoriler olan medya pazarının gelişimi, devlet müdahalesi, profesyonelleşme ve politik koşutluk çerçevesinde yapılacak tarihsel değerlendirme ile medya sisteminde otoriterleşmeye götüren yapısall özellikler anlaşılabilecektir.
İttihat ve Terakki'nin feshinden sonra ittihatçılık: 1918-1926

Bu çalışmanın konusu, Osmanlı Devleti'nin son demlerinde ortaya çıkan, iktidarı ele geçiren ve kendini feshettikten sonra Milli Mücadele kadrolarında yer alan İttihat ve Terakki'dir. İttihat ve Terakki, sadece siyasi bir organizasyonu değil, aynı zamanda siyasi bir yönelimi ve tavrı da temsil etmektedir. Ziya Gökalp'in tarifiyle; 'İttihat ve Terakki, Türk Milleti'nin ruhundan kopmuş bir mefkure hamlesidir.'Çalışmamızın ana argümanı, İttihat ve Terakki unsurlarının Milli Mücadele'nin temel taşlarından biri olduğu iddiasıdır. Bu kapsamda ikinci bölümde, Milli Mücadele dönemindeki İttihat ve Terakki unsurlarının etkinliği incelenmiştir. 1918'de feshedildikten sonra İttihat ve Terakki unsurlarının, Milli Mücadele'nin örgütlenmesini, sevk ve idaresini yöneten teşkilatlandırıcı bir rolü vardır. Karakol Cemiyeti'nin teşekkülü ve devamı niteliğindeki gizli örgütlenmeler, bu iddianın temel referans noktasıdır. İttihatçılar'ın kurduğu gizli teşkilatlar, Ankara merkezli direniş hareketine lojistik ve istihbarat hizmeti vermiştir. Modern anlamda Türk İstihbarat Teşkilatı'nın da ilk nüvesini oluşturan bu örgütlenmeler, İstanbul'dan Anadolu'ya personel ve cephane kaçırarak, Türk Tarihi'nin seyrini değiştirmeyi başarmıştır. İttihat ve Terakki, 1918'de kendini her ne kadar da feshetmiş ise de sabık mensupları hayattadır. Cumhuriyet'in ilan edilmesinden sonra, Milli Mücadele'de önemli roller üstlenmiş İttihat ve Terakki unsurları, Terakkiperver Cumhuriyet Fırkası'nı 1924'te kurmuşlardır. Çalışmamızın üçüncü bölümünde, zaferden sonra kurulan Terakkiperver Cumhuriyet Fırkası'nın siyasal yaşamı ile İzmir Suikastı tertibi irdelenmiştir. Bununla birlikte çalışmamız, siyasi yargılamalarıyla dikkatleri üzerine çeken Ankara İstiklal Mahkemesi'nin yargılama metoduna dair değerlendirmeleri de kapsamaktadır.
Osmanlı'dan Cumhuriyet'e Mustafa Abdülhalik Renda (1881 - 1957)

Mustafa Abdülhalik Renda, 1881 yılında Yanya'da dünyaya gelmiştir. Hem Osmanlı Devleti'nin son yıllarında hem de yeni kurulan Türkiye Cumhuriyeti'nin ilk yıllarında çeşitli görevlerde bulunmuş önemli bir bürokrattır. İlk olarak doğduğu topraklarda başladığı memuriyet hayatına, dönemin şartlarına göre çok çeşitli coğrafyalarda devam etmiştir. Balkanların çeşitli bölgelerinde başladığı idarecilik hayatına Anadolu'da Siirt ve Bitlis vilayetlerinde ve sonrasında Halep, Batum gibi farklı yerlerde devam etmiştir. Bitlis'teki çalışmalarına istinaden asılsız suçlamalarla sürgüne gönderildiği Malta'dan döndükten sonra da yeni kurulan Cumhuriyetin önemli isimlerinden birisi olmuştur. Milli Mücadele zamanında Konya ve İzmir Valisi olarak görev almış, 1923 yılında TBMM'ye Çankırı Milletvekili olarak seçilmesiyle valilik yılları da son bulmuştur. Siyasi hayatında da Maliye ve Milli Müdafaa Bakanlıklarında bulunan Renda, TBMM'nin en uzun süre Meclis Başkanlığı yapan ismi olarak 1950'de emekli olmuştur. Emeklilik günlerini İstanbul'da geçiren Mustafa Abdülhalik Renda, 1957 yılında vefat etmiştir. Çalışmamızda uzun yıllar devam eden idari ve siyasi hayatı boyunca yapmış olduğu görevler çerçevesinde yakın tarihimiz mercek altına alınmıştır. Kendisi tarafından hazırlanmış olan raporlar, ailesi tarafından çalışmamızda kullanmamız için verilen kendisine ait günlükler ve çeşitli yazılarla desteklenmiştir. Sonuç olarak Cumhuriyet Tarihi açısından oldukça önemli olan bir döneme yeni bir bakış açısı getirilmeye çalışılmıştır
12 mart muhtırası: Sınıfsal açıdan bir değerlendirme

12 Mart muhtırasının verilmesinin arkasında yatan temel maksat tıkanan ithal ikameci birikim stratejisinin yerine hakim sınıfların çıkarı doğrultusunda yeni bir birikim stratejisini koymaktır. Bu bağlamda çalışmada, Mart muhtırasının ne TSK'nın rejimi koruma ve kollama misyonundan dolayı ne de 9 Mart vakıası türünden sol bir darbeyi önlemek amacıyla yapıldığı gözler önüne seriliyor. 12 Mart muhtırasının 1960'lı yıların sonuna doğru hakim sınıflar ittifakında meydana gelen çatlamanın ve hegemonya krizinin sanayi burjuvazisinin çıkarları doğrultusunda çözüme kavuşturulması ve yine sanayi burjuvazisinni çıkarları doğrultusunda yeni bir sermeye birikim stratejisini hayata geçirmek maksadıyla verildiği gösterilecektir.
Alaın de Botton ve modernizm eleştirisi

Alain De Botton, modernizm tarafından kurgulanan günümüz dünyasını anlamaya çalışan bir düşünürdür. İnsanların modern dünya içindeki sorunlarına dikkat çekmektedir. Sorunları tespit ettikten sonra çözümler önermektedir. Bu çözümlerin kaynağı ise filozoflar, sanatçılar ve bu gibi bilge insanların eserleridir. Modern dünyanın sorunlarına, geleneksel çözümler üretmesi dikkat çekici yönüdür. Batı tarzı felsefe eğitiminden geçmişş olan Alain De Botton, gerektiğinde Doğu menşeli yaklaşımlardan istifade etmektedir. Özellikle inanç sistemleri ile ilgili konularda kadim eserlere vurgu yapmaktadır. İnsanların, modern dünyanın içinde yer alabilmeleri için karşı karşıya kaldıkları durumu 'statü endişesi' olarak adlandırmaktadır. Alain De Botton'a göre, insanların bu kaygı durumu, toplum tarafından acımasızca körüklenmektedir. İnsanlar, sosyal hayat içindeki değerlerini, elde ettikleri statü ile ortaya koymak zorunda kalmaktadırlar. Bu durum, modernizm anlayışı çerçevesinde, on sekizinci yüzyıldan günümüze kadar gelmiştir. Aydınlanma Düşüncesi'nin ön plana çıkardığı 'akıl', yaşanması daha kolay olan bir dünya arzulamaktaydı. Lakin kendisi için serpilme imkanı bulan kapitalizm, modernizm anlayışına, Aydınlanma Düşüncesi'nin akıl anlayışı ile eklemlenmiştir. Bu durum günümüzdeki modern dünyayı ortaya çıkarmaktadır. Alain De Botton ortaya çıkan bu modern dünyanın, meritokrasi ile beslendiğini düşünmektedir. Çalışmamızın çerçevesini Alain De Botton'un eserleri belirlemiştir. Çalışmamızda, modernizm anlayışına yönelik eleştirilerin, çözüm odaklı olarak incelenmesi hedeflenmiştir. Alain De Botton tarafından ortaya konulan geleneksel yöntemlerin anlaşılabilmesine özen gösterilmiştir. Çalışmamızın en önemli bulgularından biri, statü endişesinin insan hayatını şekillendirmesidir. Sonuçta, insanların modern dünyanın üstesinden gelebilecek yöntemleri, asırlar önce kullandığı hatırlatılmaktadır. Alain De Botton'un düşüncesi, bu yöntemleri günümüze taşıyarak, günümüz dünyasının sorunları için çözümler bulmamızı sağlamaktadır.
Muhafazakar siyaset anlayışı ve demokrasi

Muhafazakarlık kavramı siyasal kavramlar arasında olumlu ya da olumsuz kendisine en fazla atıfta bulunulan, bununla birlikte ne olduğu hususunda en fazla karışıklığın yaşandığı kavramlardan biridir. Muhafazakarlıkla ilgili anlam karmaşası o kadar fazladır ki onun bir ideoloji olup olmadığı bile sık sık tartışma konusu olmaktadır. Ancak, muhafazakarlığa yönelik asıl suçlama onun günümüzün tereddütsüz tek meşru yönetim biçimi olan demokrasiyle uyumlu olmadığı yönündedir. Bu eleştiriden hareketle muhafazakarlığın uzak durulması gereken bir ruh hali ya da tutum olduğu sonucuna varılmaktadır. Oysa, muhafazakarlık hem bir ideolojidir hem de demokrasiyle pekala bir arada yaşayabilmektedir. Muhafazakarlığın teorisi demokrasiye tezat teşkil ettiği ortada olan ilke ve görüşler içerse de uygulamada durum tamamen tersi bir hal almaktadır. Elbette, pratikte karşılaşılan bu farklılığı muhafazakarlığın geri adım atması ya da şekil değiştirmesi olarak yorumlamak mümkündür. Ancak, muhafazakarların en temel kaygılarının toplumsal düzen, istikrar ve güvenliğin devam ettirilmesi olduğu düşünüldüğünde muhafazakarların teorilerinden sapmalarını bu kaygılarına bağlamak mümkündür. Bu bağlamda muhafazakarlar, toplumsal istikrar ve düzenin bozulması tehlikesini gördüklerinde teorilerinden ödünler vererek en sert biçimde eleştirdikleri kurum ve ilkeleri bile kabul edebilmektedirler. Muhafazakarların demokrasiyle ilişkilerini de bu perspektiften yorumlamak mümkündür. Bunun yanında, muhafazakarlığın bazı ilkeleri onun demokrasiyle uyumlu işlemesini de sağlamaktadır. Örneğin, siyasi iktidarın sınırlandırılması, totaliter zihniyet ve yapılara karşıtlık gibi ilkeleriyle muhafazakarlığın demokrasinin yaşamasını engellemesi değil desteklemesi beklenebilir. Buna karşılık, muhafazakarlığın demokrasiyle ilişkisinde tam bir uyumun olduğu da ileri sürülemez. Başka bir deyişle, muhafazakarların savundukları bazı ilkeler demokrasiyle çok net bir biçimde çelişmektedir. Ancak, yukarıda da ifade edildiği gibi, şartlar gerektirdiğinde muhafazakar pragmatizm devreye girmekte ve muhafazakarlar demokrasiyle çelişen ilke ve değerlerinden geçici olarak vazgeçebilmektedirler.