turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
651 numaralı Karahisar-ı Sahib Şer'iyye Sicili'nin transkripsiyon ve degerlendirilmesi

Çalışmamızda 5 Şaban 1335- 21 Cumade'l-ahire 1337 (M. 27 Mayıs 1917- 24 Mart 1919) yıllarını içeren 651 numaralı Karahisar-ı Sahib şer'iyye sicili incelenmiştir. Bu sicilde bulunan 241 belge günümüz alfabesine çevrildikten sonra belli bir plan dahilinde değerlendirilmiştir. Defterden Karahisar-ı Sahib'in idari ve fiziki yapısıyla ilgili olarak yerleşim yerlerinden kaza, nahiye, köy ve mahallelerin isimlerini tespit etmek mümkün olmuştur. Çalıştığımız dönemle ilgili kayıtlarda bulunan bu yerleşim adlarının büyük çoğunluğu günümüzde de halen kullanılmaktadır. Defterdeki kayıtların büyük bölümü, tereke, verese, vekalet, vesayet, nafaka ile ilgili konulardan oluşmaktadır. Bu da Afyonkarahisar'ın o dönemdeki sosyal, iktisadi, kültürel ve dini yapısını değerlendirme imkanı vermektedir. Defterin dikkat çeken bir başka özelliği de sicillere çok az yansıyan ihtida konusudur. Ayrıca gayrimüslim halkın da nüfusu, dini, iktisadi, hukuki ve sosyal yapısıyla ilgili belgeler de defterde yer almıştır. Afyonkarahisar halkı I. Dünya Savaşı'nın etkisiyle ekonomik yönden büyük sıkıntılar içerisindedir. Birçoğu aile reisi olan genç erkek nüfusun askerlik hizmetinde bulunması, şehit olması ya da savaştan sonra kayıp olması nedeniyle geride kalanlarda ekonomik sıkıntılar hat safhadadır. Bu durumda Eytam Sandıkları devreye girmiş yardıma muhtaç ailelerin ve yetim çocukların nafaka ihtiyaçlarını karşılamışlardır. Dolayısıyla dönemin bu özelliğine ait müessese ve uygulamalara dair kayıtlar da bahsi geçen defterde yer almaktadır. Çalışmamız yakın tarihimizde önemli bir zaman dilimini oluşturan 20. yy'ın başlarında Afyonkarahisar'ın sosyo-ekonomik yapısına ışık tutacak mühim bilgiler sunacağını ümit ediyoruz.
I. Dünya Savaşı yıllarında Osmanlı Devletinin muhasım devlet tebaası politikası (1914-1918)

Birinci Dünya Savaşı'na Almanya'nın başını çektiği İttifak bloku içerisinde katılan Osmanlı Devleti, savaşa girmesiyle beraber savaştığı devletlerin vatandaşlarını kapsayan bir muhasım devlet tebaası'' meselesi ile karşılaşmıştır. Devlet tarafından ecnebi olarak adlandırılan bu yabancıların Osmanlı sınırları içerisine dahil olması aslında savaş dönemi içerisinde gerçekleşen bir olay değildir. Gerçekte bu kişiler devletin Avrupa devletleri arasında öne çıktığı klasik dönemde de (1300-1600) Osmanlı sınırları içerisinde bulunmaktaydı. Ancak ilk etapta Osmanlı sınırları içerisinde seyyah ve tüccar olarak bulunan bu ecnebilerin sayısı, devletin gerilemeye başladığı XVIII. ve XIX. yüzyıllarda çeşitli alanlarda nitelikli elaman ihtiyacı hissedilmesine paralel olarak artmıştı. Devletin yıkılma sürecine girdiği XX. yüzyılda da had safhaya ulaşmıştı. Osmanlı sınırları içerisinde demografik olarak yoğunluk kazanan bu ecnebiler Osmanlı Devletinin Birinci Dünya Savaşı'na İttifak Devletlerinin yanında katılması ile bir anda düşman devlet tebaası statüsü içerisinde yer aldı. Bu yüzden de savaş boyunca bu kişilere farklı muamele tatbik edildi. Bu kişiler çeşitli gerekçelerle Anadolu'da bulunan değişik noktalara sürgün edildi. Savaş boyunca da buralarda zorunlu ikamete tabi tutuldu.
15 Haziran 1608 (1 Rebİü'l-evvel 1017) - 4 Şubat 1609 (28 Şevval 1017) tarihli Kıbrıs eyaleti Bütçe Defterinin değerlendirilmesi

Kıbrıs Eyaletinin 15 Haziran 1608 (1 Rebiü'l-evvel 1017) - 4 Şubat 1609 (28 Şevval 1017) tarihli 7 ay 28 günlük bu bütçesini ortaya koyan bu defter, Başbakanlık Osmanlı Arşivinde Maliyeden Müdevver Defterler arasında yer almaktadır. MAD. d Kodlu ve 04399 sıra numaralı 48 sayfadan oluşan bu defter dönemin Kıbrıs Beylerbeyi Cafer Paşa ve Defterdarı Mustafa Efendi'nin sorumluluğunda hazırlanmıştır. Yüksek Lisans Tezi olarak çalıştığım söz konusu defterden elde edilen bilgilere dayanarak adanın bu tarihteki gelir-giderleri, mültezimler, eminler, ülkenin sahip olduğu kaynaklar ve ekonomik durum hakkında ayrıntılı bilgiler verip, Kıbrıs ekonomi ve maliye tarihine katkıda bulunmak amaçlanmaktadır.
Osmanlı Devleti XV. yüzyıl kelamcıları -İbn Kemal, Taşköprülüzade ve Birgivİ örneği-

XVI. Yüzyıl Osmanlı Devleti'nin siyasi, askeri ve ekonomi alanında olduğu gibi ilim ve bilimde de zirvede olduğu dönemdir. Bu yüzyılda ilim ve bilim alanında birçok bilgin yetişmiş ve önemli eserler bırakmışlardır. Literatür taramamızda Osmanlı'nın yükseliş devrinde kelam ilminde şerh ve haşiye çalışmalarının ağırlıkta olduğu görülse de özgün eserler de verilmiştir. Özellikle bu yüzyılda meşhur olan Şeyhülislam İbn Kemal, Taşköprülüzade Ahmed Efendi ve İmam Birgivi gibi üç Türk kelamcısı dikkatleri çekmektedir. İbn Kemal devlet hizmetinde olması dolayısıyla o dönemde yoğun olan Şii propagandasına karşı yazdığı risaleler ve verdiği fetvalarla halkın tereddütlerini gidermiş ve padişaha destek olarak ülkenin birliğini, dirliğini sağlamıştır. Taşköprülüzade felsefe, kelam ve tasavvufu şahsında birleştirerek eklektik bir alim tipini temsil etmiştir. Birgivi ise daha çok halkla iç içe olarak verdiği dersler ve vaazlarla halkı bilinçlendirmiş, bid'at ve hurafelerle mücadele etmiştir. Bu alimlerin, bazı konularda farklı düşünceleri olsa da her üçünün de İslam mezheplerinden Hanefi-Maturidi ekolünü benimsedikleri ve hem devlet kademeleri hem de halk nezdinde Sünni İslam anlayışının yerleşmesi için yoğun çaba harcadıkları görülmektedir. Sahip oldukları ahlak ve aldıkları eğitim doğrultusunda hayatları boyunca devlete ve millete hizmet etmişlerdir.
Osmanlı Döneminde Tunus'ta edebi ve kültürel hayat

Fenikelilerden Romalılara, Araplardan İspanyollara kadar birçok medeniyete ev sahipliği yapan Tunus, XVI. yüzyılın başlarında Osmanlı yönetimine girmiş ve Fransızların işgaline kadar yaklaşık 300 yıl boyunca Türklerin bölgedeki hakimiyeti devam etmiştir. Bu süreçte doğal olarak Türklerin varlığı yalnızca siyasette hissedilmemiş aynı zamanda sosyal ve kültürel hayatta da izleri görülmüştür. Nitekim Osmanlı yönetimi, ülkede camiler, külliyeler, medreseler ve zaviyeler gibi ilim ve kültür merkezleri inşa ederek bölgeyi her yönden geliştirmeye çalışmıştır. Bu çalışma, Osmanlı idaresindeki Tunus toplumunun ilmi ve kültürel yapısıyla birlikte edebi hareketliliğini incelemektedir. Çalışmamızda öncelikle Tunus'un tarihsel süreci özetle anlatılmakta sonrasında Osmanlı yönetimi, idareyi sırasıyla elinde tutan paşalar, dayılar ve beyler dönemi olmak üzere ana hatlarıyla ele alınmaktadır. Daha sonra, Osmanlı yönetimine bağlı olarak paşa, dayı ve beylerin yaptırdığı ve toplumun ilmi ve kültürel seviyesini yükseltecek olan kurumlar yer almaktadır. Son olarak Osmanlı döneminde yazdıkları eserlerle iz bırakmış ilmi ve edebi şahsiyetler, şiirleriyle ön plana çıkmış şairler ve yaptıkları çalışmalarla anılmış dil alimlerinden bazıları tanıtılmaktadır.
91/1 numaralı Kayseri şer'iyye sicili (H. 1094/M.1683) transkripsiyon ve değerlendirme

91/1 numaralı Kayseri Şer'iyye Sicili Transkripsiyon ve Değerlendirme Özet Çalışmamızda, 91/1 numaralı (H. 1094/M. 1683) Kayseri Şer'iyye Siciline göre Kayseri'nin İdari ve iktisadi durumu, sosyal hayat, Müslim ve gayri Müslim ilişkileri, asayiş ve benzeri konular değerlendirildi. 15. yüzyılın yansından 20. yüzyılın başlarına kadar olan yaklaşık 470 yıllık tarih içinde Osmanlı dönemi tarih araştırmalarında Şer'iyye Sicillerinin en önemli kaynak olduğu gerçeği bütün Osmanlı tarih araştırmacıları tarafından önemle vurgulanmaktadır. Bu nedenle 91/1 numaralı Kayseri. Şer'iyye Sicili değerlendirilirken özellikle Osmanlı şehir tarihçiliği, iktisat tarihçiliği, hukuk tarihçiliği ve merkez-taşra ilişkilerinin yapısı hakkında bilgilere ulaşılması amaçlandı. Üç bölümden oluşan tezin giriş kısmında, kadılık kurumunun genel bir değerlendirmesi, Şer'iyye Sicillerinin ve özellikle 91/1 numaralı Kayseri Şer'iyye Sicili genel durumu ve transkripsiyonda takip edilen metotlarla ilgili bilgi verildi. Birinci bölümde belge özetleri, ikinci bölümde metin transkripsiyonu, üçüncü bölümde ise okunan belgelere göre Kayseri şehrinin idari, sosyal, iktisadi ve hukuki yapısı değerlendirildi. Sonuç olarak, çalışmamızda Kayseri'deki mahalli hayat, halkın sosyo-ekonomik, dini ve askeri durumu, hak ve adalet kavramlarına bakışı, Kayseri mahallerinin yapısı, çarşılardaki ticari hayat, merkezi ve taşra teşkilatlarının otoritesi hakkında aydınlatıcı bilgilere ulaşıldı. 1. Şer'iyye Sicili 2. Osmanlı 3. Belge 4. Kadı 5. Kayseri
Demirci Kazası Karataş Nahiyesi Temettuat Defterleri

Osmanlı Devleti'nden günümüze kadar gelen zengin arşiv belgeleri içinde Temettuat Defterleri'nin önemli bir yeri vardır. Bu defterler on dokuzuncu yüzyılda Osmanlı Devleti'nin içinde bulunduğu iktisadi, sosyal ve ticari hayatı açık bir şekilde bizlere sunmaktadır. Temettuat Defterleri genel olarak bir bölgenin; demografik, etnik yapısına, fert düzeyinde menkul ve gayr-ı menkul kaynaklara, şahısların yıllık kazancına, işletmelerin büyüklüğüne, toplam ve ayrıntılı vergi yüküne, işgücü ve kişilerin mesleğine, yetiştirilen tarım ürünlerine ve beslenen hayvanlara, ticari ve sınai müesseselerine ışık tutmaktadır. Temettuat Defterleri on dokuzuncu yüzyıl ortalarındaki Osmanlı sosyal ve ekonomik durumunu yansıtacak içerik ve zenginliğe sahiptir. Kişilerin sahip olduğu tüm mal varlıklarını ayrıntılarıyla kaydeden Temettuat Defterleri, Osmanlı taşrasına ait ayrıntılı bilgiler vermektedir. Temettuat Defterleri toplam toprak miktarı, toplam ekili ve nadas alanların miktarı, üretime ayrılan topraklar, ürün çeşidine göre ayrılan toprak miktarı ve bu ürünlerden sağlanan hasılalar, hayvan sayıları ve gelirleri, çeşitli sınai, ticari ve hizmet iş kolları hususlarında ayrıntılı bilgiler vermektedir. Bu çalışmada, Manisa'nın Demirci Kazası'na bağlı üç nahiyeden biri olan Karataş Nahiyesi'nin 47 köyüne ait Temettuat Defterleri incelenmiştir. Çalışmamız, giriş ve iki bölümden oluşmaktadır. Giriş kısmında, Demirci coğrafyası ve tarihi ele alınıp, Temettuat Defterleri'nin Osmanlı sosyo-ekonomik tarihi için önemi ve Demirci Kazası Karataş Nahiyesi Temettuat Defterleri'nin tanıtımı yapılmıştır. Birinci bölümde, idari yapı ve nüfus, Temettuat Defterleri'ndeki vergi mükelleflerinin sektörel dağılımı ve vergi mükelleflerinin sosyal statüleri ele alınmıştır. İkinci bölümde ise iktisadi yapı, hayvancılık ve nahiyedeki üretim miktarları ve vergiler konusuna değinilmiştir. Çalışma bir sonuç ve kaynakça ile son bulmaktadır.
Osmanlı hükümetlerinin sağlık politikaları (1908-1914)

Bu tez çalışması 1908- 1914 yılları arasında iş başında bulunmuş olan Osmanlı hükumetlerinin sağlık politikalarını, bu alandaki icraatlarını ve bu tarihler arasında ülkenin genel sağlık durumunu arşiv belgeleri ve döneme ait diğer kaynaklardan elde edilen bilgiler ışığında aydınlatılmayı amaçlamaktadır. Çalışmamız; giriş, dört bölüm, sonuç ve değerlendirme kısmından oluşmaktadır. Çalışmamızın giriş kısmında Osmanlı sağlık teşkilatlanmasının kökenleri ve XIX. yüzyılda geçirmiş olduğu değişim hakkında bilgiler verilmiştir. Çalışmamızın I. Bölümünde, II. Meşrutiyet'in ilanı ve bu dönemde kurulan hükumetlerin programları üzerinde durulmuştur. Bu bölümdeki temel hedef, sağlık konusunun hükumet programlarına nasıl yansıdığını tespit etmek olmuştur. Aynı bölümde; 1908- 1914 yılları arasında hazırlanmış olan bütçelerde sağlık işleri için ayrılan tahsisat miktarları, Sıhhiye Merkez teşkilatında yer alan görevliler ve Osmanlı vilayetlerinin I. Dünya Savaşı öncesindeki genel sağlık durumları tespit edilmiştir. II. Bölüm, II. Meşrutiyet hükumetleri tarafından ülkenin sağlık işlerini düzenlemek için hazırlanmış olan yasal düzenlemeleri konu edinmiştir. Kanun, talimatname ve nizamnamelerden oluşan yasal düzenlemeler 'Sağlık Teşkilatlanmasına Dair Yasal Düzenlemeler', 'Sağlık Personeli ile İlgili Yasal Düzenlemeler' ve 'Bulaşıcı Hastalıklarla Mücadele İçin Yapılan Yasal Düzenlemeler' olarak üç başlık altında incelenmiştir. Tezimizin III. Bölümünde, II. Meşrutiyet devrinde yeni tesis edilen sağlık müesseseleri, mevcut sağlık müesseselerinin bakım ve onarımı için yapılan çalışmalar, yabancı devletler ve misyonerler tarafından açılan veya daha önce açılmış olan sağlık müesseselerine karşı hükumetlerin bakış açıları üzerinde durulmuştur. Osmanlı sağlık kurumlarında görevli sağlık personellerinin ekonomik sıkıntıları, Osmanlı Devleti'nin sağlık görevlisi ihtiyacı, sahte sağlık görevlilerinin takibi, tıbbi malzeme tedariki, gıda maddelerinin ve şehirlerin temizliği gibi ülke sağlığını yakından ilgilendiren konular da bu bölümün muhtevasını teşkil etmiştir. Çalışmamızın IV. Bölümü bulaşıcı hastalıklarla mücadeleye ayrılmıştır. 1908 öncesinde Osmanlı toplumuna ciddi zararlar verdiğini bildiğimiz bulaşıcı hastalıkların II. Meşrutiyet döneminde yol açtığı salgınlar ve hükumetlerin bu hastalıklarla mücadele için almış oldukları tedbirler çalışmamızın bu bölümünde ele alınmıştır.
XIX. yüzyılda İşkodra Gölü ve Boyana Nehri

Boyana Nehri ve İşkodra Gölü, tarihin her döneminde bulunduğu bölge için önemli bir yer olarak görülmüşlerdir. XIV. yüzyıldan itibaren bölge Osmanlı'nın kontrolüne girmiştir. Nehir ve göl, 1877- 78 Osmanlı-Rus savaşı sonrasında imzalanan Berlin Antlaşması'na kadar Osmanlı Devleti'nin hakimiyetinde olan sulardı. Boyana Nehri ve İşkodra Gölü, Osmanlı Devleti ile Berlin Antlaşması'ndan sonra bağımsız devlet olarak ortaya çıkan Karadağ arasında sınır teşkil etmeye başlamıştır. Bundan sonra nehir ve gölde, Osmanlı ile Karadağ arasında birçok konuda rekabet başlamış ve çeşitli sorunlar ortaya çıkmıştır. İki devlet arasında nehir ve göldeki sınır, seyrüsefer, kaçakçılık, ticaret, arazi konularında ortaya çıkan problemler çözülmeye çalışılmıştır. Osmanlı ile Karadağ arasındaki en önemli meselelerden birisi Boyana Nehri'nin temizliği konusudur. Boyana Nehri yatağının dolması sebebiyle sularını Boyana'ya akıtmakta olan İşkodra Gölü'nün çevresi yağışlı dönemlerde sular altında kalmaktaydı. Bu sorunu çözmek için Boyana Nehri'nde temizlik çalışması yapılması zorunluydu. Bu çalışma ile İşkodra Gölü çevresinde birçok arazi bataklıktan kurtulup tarım arazisi haline gelecekti. Bu arazilerin büyük kısmı Karadağ sınırlarında olduğundan Karadağ temizlik meselesine büyük önem vermiştir. Osmanlı Devleti, daha az toprak elde edecek olmasından ve Avrupa devletlerinin bu sularda etkinliklerini artıracaklarını düşündüğünden meseleye fazla sıcak bakmamıştır. Temizlik meselesi konusundaki anlaşmazlıklar birçok yazışmalara konu olmuşsa da iki devlet arasında uzun yıllar halledilememiştir. Osmanlı Devleti ile Karadağ, Boyana Nehri ve İşkodra Gölü'nde ticaret konusunda da rekabet yaşamışlardır. Karadağ Devleti, nehir ve gölde etkinliğini artırabilmek için Avusturya, İtalya gibi devletlerle işbirliği içine girmiştir. Bu işbirliği, bölgede Avrupa devletlerinin etkin olmasını istemeyen Osmanlıyı rahatsız etmiştir. Boyana Nehri ve İşkodra Gölü merkezli Osmanlı'nın bölgedeki ekonomik, sosyal ve siyasi faaliyetlerinin ele alındığı çalışma ile bölge tarihinin daha iyi anlaşılmasına katkı sağlamaya çalışılmıştır.
Silifke Temettuat Defteri tahlili ve değerlendirmesi

Tanzimat Dönemi, Osmanlı tarihi içerisinde önemli bir yere sahiptir. Bu dönemde ülke ekonomisini düzenlemek ve ilerleyen batı ülkeleri karşısında geri kalmamak için mali, askeri ve içtimai alanda bir takım ıslahatlar yapılmıştır. Bu çerçevede yapılan Önemli bir icraat da temettuat defterlerinin düzenlenmesidir. Bu defterlerde ülkede yaşayan insanların sosyal ve iktisadi durumları hakkında önemli bilgiler mevcuttur. Yerleşim birimlerindeki hane sayısı, hane reislerinin isimleri, meslekleri, malları, yıllık gelirleri ve ödedikleri vergiler bu defterlerde kayıtlıdır. Bu veriler o yerleşim biriminin sosyal ve iktisadi durumunu yansıtmaktadır. İnsanların etnik durumları, inançları ve faaliyetleri de belirtilmektedir. Silifke Temettuat Defteri, 1844 (H/1260) yılında düzenlenmiştir. Bu defterdeki verilere göre, Konya Eyaleti, İçel Sancağı'na bağlı Silifke, XIX. asırda 13 yerleşim biriminden oluşan bir kazadır. Bu yerleşim birimlerinden Çiftlik karyesinde gayri Müslim Rumlar, geri kalan 12 karyede ise Müslüman ahali yaşamaktadır. Ayrıca merkez kasabada 15 hanelik ehl-i İslam Kıpti ahalinin yaşadığı da belirtilmektedir. Kazada Göksu vadisinin verimli topraklarının ve elverişli iklimin tanıdığı imkanlar çerçevesinde farklı ürünlerin yetiştirilebildiği anlaşılmaktadır. Arazinin büyük bölümü ekili durumdadır. Kazada yaşayan insanları çok büyük bir bölümü çiftçilikle geçimini temin etmektedir. Bunun yanı sıra hizmet sektöründe çalışanlar, eğitimle uğraşanlar ve az da olsa zanaat sahibi olanlar mevcuttur. Genellikle, hane reislerinden, gelirlerine göre vergi alındığı anlaşılmaktadır. Ancak bazı istisnai durumlar da mevcuttur. Gelir vergi oranlarında görülen tutarsızlıklar kazanca göre vergi alma hedefine istenen ölçüde ulaşılamadığını göstermektedir.
Arap vilayetlerinde 1912 Meclis-i Mebusan seçimleri

Çağdaş toplumlarda seçim, önemli bir yere sahiptir. Bu seçim hakkının elde edilmesi ve günümüzdeki haline gelmesi, bir süre ve mücadelenin sonunda olmuştur. Bugünkü Türk demokrasisinin temelleri de Osmanlı Devleti'ne dayanmaktadır. Özellikle II. Meşrutiyet Türk demokrasisi için bir laboratuvar olarak görülmektedir. Meşrutiyetin ilanı sonrasında yapılan seçimler Türk demokrasinin gelişiminde önemli bir yere sahiptir. II. Meşrutiyetin ilan edilmesinden sonra Osmanlı Devleti'nde üç genel seçim yapılmıştır. Şüphesiz bu seçimlerin tamamı Türk demokrasi tarihi için önemlidir. Ancak 1912 seçimleri birçok yönüyle diğerlerinden ayrılır. Tarihe ilk erken seçim veya sopalı seçim olarak geçmişştir. İttihat ve Terakki'nin karşısına 1911'in sonlarına doğru çıkan Hürriyet ve İtilaf Fırkası ilk galibiyetini İstanbul Ara seçimlerinde elde etmiştir. Hürriyetçilerin bu başarısı İttihatçıları tedirgin etmiş ve ülkeyi erken seçime götürme kararı aldırtmıştır. Bu çalışmada Osmanlı Devleti'nin tamamında değil de belirlenen 9 vilayette, İttihat ve Terakki ile Hürriyet ve İtilaf Fırkası arasında yaşanan seçim mücadelesi ele alınmıştır. Seçimlerin başlamasıyla birlikte, Arap vilayetlerinde, seçmeni kazanmaya yönelik partiler arasında yaşanan mücadele ortaya konulmaya çalışılmıştır. İttihat ve Terakki'ye karşı tüm muhalefeti bir çatı altında toplamasına rağmen Hürriyet ve İtilaf Fırkası seçimleri kaybetmiştir. Belirlenen Arap vilayetlerinden seçilen mebuslar ve bu mebuslar hakkında ulaşabildiğimiz bilgiler verilmeye çalışılmıştır. 1912 seçimlerinin Arap milliyetçiliği üzerinde bir etkisinin olup olmadığı konusu üzerinde durulmuştur.
Balkan Savaşları'nda Edirne

Balkan Savaşları Osmanlı Devleti'nin yıkılış sürecini hızlandıran üç büyük savaştan ikincisidir. Trablusgarp Savaşı'nın hemen ardından patlak veren bu savaş neticesinde Osmanlı Devleti, Doğu Trakya dışındaki bütün Avrupa topraklarını kaybetmiştir. Bulgaristan, Yunanistan, Sırbistan ve Karadağ ile yapılan bu savaşlarda Osmanlı ordusu çok kısa bir süre içerisinde bütün cephelerde mağlup olmuştur. Balkan Savaşları esnasında kuşatma altında bulunan Edirne, İşkodra ve Yanya kentleri büyük bir kahramanlık örneği göstermiş ve düşman ordularına karşı her türlü imkansızlığa rağmen uzun süre direnebilmiştir. Mehmed Şükrü Paşa komutasında bulunan Edirne, Balkan Savaşı'nın çıkışı ile beraber Bulgar ve Sırp askerlerinin kuşatması altında kalmıştır. Yapılan bütün saldırılara karşı kendisini müdafaa etmesini bilen bu kent, mütareke döneminin de en önemli aktörlerinden biri olmuştur. 155 gün boyunca direnen Edirne şehri bütün savunma imkanlarının sona ermesinin ardından 26 Mart 1913 tarihinde teslim olmak zorunda kalmıştır. Bulgar işgali altına giren kentin esareti çok uzun sürmemiş, II. Balkan Savaşı'nın çıkışının ardından Osmanlı ordusunun gerçekleştirdiği ileri harekat neticesinde 23 Temmuz 1913 günü yeniden Türk idaresi altına alınmıştır.
Hüseyin Cahid'in Tanin'deki makalelerine göre 31 Mart olayı

II. Meşrutiyet 23 Temmuz 1908'de ilan edildi. Osmanlı Devleti'nde II. Meşrutiyet'in ilanını halk büyük bir sevinç ile karşılamıştı. Çünkü ülkeye 'hürriyet' gelmişti. Fakat bu hürriyet sevinci Osmanlı toplumunda fazla sürmemiş ve 13 Nisan 1909'da 31 Mart Olayı meydana gelmiştir. Bu isyanı Selanik'ten gelen Hareket Ordusu bastırmıştır. Bu çalışmada, Hüseyin Cahid'in Tanin gazetesindeki makalelerine göre 31 Mart Olayı'nı incelemeye çalıştık. İlk olarak Hüseyin Cahid'in hayatı ve Tanin gazetesi ile ilgili bilgi verdik. Devamında 31 Mart Olayı'nın genel bir özetini yaptık. Üçüncü bölümde ise Hüseyin Cahid'in Tanin gazetesindeki makalelerine göre 31 Mart Olayı'nın çıkış nedenlerini, gelişimini ve sonuçlarını yorumladık. Özellikle Cahid'in olay ile ilgili Tanin'deki makalelerini inceledik. II. Meşrutiyet'in ilanından sonra yaşananları Cahid'in fikirlerine göre yorumlamaya çalıştık.
'Hünername' adlı eserdeki çadırlı minyatürlerin incelenmesi

Geleneksel Türk-İslam sanatları içinde yer alan minyatür sanatı, içerdiği zengin görsel malzeme sayesinde araştırmacılar için önemli bir kaynak olmuştur. 16. yüzyılda klasik dönemin etkisiyle en güzel örneklerin sunulduğu minyatür sanatı farklı bilim alanları için yardımcı unsur fonksiyonu yüklenmiştir. Bu ihtişamlı çağda Osmanlı sanatçıları ile birlikte Tebriz, Herat ve Şiraz'dan gelen sanatçıların oluştuğu klasik dönemde önemli eserler ortaya konulmuştur. Farklı konularda hazırlanan eserler saray nakkaşhanesinde ve özel proje ekiplerince müşterek bir çalışmayla ortaya konulmuştur. Bu çalışma, klasik dönemde hazırlanmış Osmanlı tarihi konulu Hünername adlı bir eserde içinde çadır olan yirmi dört minyatürün incelenmesini içermektedir. Hünername, Topkapı Sarayı Müzesi Kütüphanesi'nde H. 1523- 1524 kaydıyla bulunmaktadır. Çalışmanın ilk bölümünde 16. yüzyıl Osmanlı tarihine genel bir bakış sunularak 16. yüzyıl Osmanlı dönemi sanat hayatı incelenmiştir. İkinci bölümde şehname ve şehnamecilik hakkında bilgiler sunulmuştur. Üçüncü bölümde Hünername'nin içeriği, müellifi, hattatları ve nakkaşları anlatılmıştır. Dördüncü bölümde çadırın tanımı, özellikleri, tarihi süreci ve çadır çeşitleri sunulmuştur. Son bölümde ise içinde çadır bulunan yirmi dört minyatür şekil ve içerik açısından incelenmiştir. Çalışmamızda, 16. Yüzyılda minyatür sanatının zengin bir birikime ve sanat seviyesine sahip olduğu, şehnamelerin tarihi veriler dışında da önemli kültürel bilgiler sunduğu tespit edilmiştir. Çadırın önemi belirtilerek Hünername adlı eserde zengin görseller sunan minyatürler şekil ve içerik açısından incelenmiş ve çadırın Türk toplumunun ayrılmaz bir parçası olduğu vurgulanmıştır.
19. yüzyılda Avrupa devletlerinin Ortadoğu'daki emelleri

XIX. yüzyılda Osmanlı Devleti eski gücünü kaybetmiş ve hızla dağılmaya başlamıştır. Bu yüzyılda büyük Avrupa devletleri, özellikle Sanayi inkılabı'nın etkisiyle dünyanın gelişmemiş yerlerini sömürme yansı içine girmişlerdir. XIX. yüzyılda İngiltere, Fransa, Rusya, Almanya gibi büyük Avrupa devletleri, Osmanlı Devleti'nin özellikle Ortadoğu topraklarım paylaşma konusunda birbirleriyle mücadele etmişlerdir. Başlangıçta Osmanlı Devleti'nin bir iç meselesi olan Mehmet Ali Paşa İsyanı, zamanla büyük Avrupa devletlerinin meseleye kendi menfaatleri doğrultusunda müdahale etmelerinden dolayı milletlerarası bir mesele haline gelmiştir. Lübnan Meselesi, Cidde ve Suriye olaylarında bazı Avrupa devletlerinin müdahaleleri olayların ve meselenin büyümesine neden olmuştur. Avrupalı büyük devletler, Filistin Meselesi'ne de kendi menfaatleri doğrultusunda yaklaşmışlar ve bugün halen çözülemeyen Filistin Meselesi'nin ortaya çıkmasında büyük bir etken olmuşlardır. Yine Bağdat Demiryolu Meselesi'nde Avrupalı büyük devletler, Ortadoğu hakimiyeti için birbirleriyle büyük bir mücadele ve çatışma içine girmişlerdir. Sonuç olarak, Avrupalı devletlerin XDC. yüzyıl boyunca Ortadoğu'ya olan müdahaleleri bölgeyi huzursuzluğa ve kaosa sürüklemiş, I. Dünya Savaşı sonunda da bölge İngiltere ve Fransa arasında paylaşılmıştır.