turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Türkiye'de self oryantalizmin nesnesi olarak Kürtler

Bir bilim disiplini olarak oryantalizm III. Dünya ülkelerinin modernleşme çabaları esnasında seçkinler tarafından içselleştirilmiştir. İşte bu içselleştirme, self oryantalizmi meydana getirmektedir. Diğer bir ifade ile; oryantalizmi hegemonik hale getiren self oryantalizm kavramıdır. Oryantalizm sonradan modernleşen toplumlarda bir anlam kayması yaşamıştır ve bu nedenle herhangi bir toplumdaki oryantalizm anlayışını modernleşme öncesi ve modernleşme sonrası olarak iki ayrı süreç içinde değerlendirmek gerekmektedir. Yerel seçkinler ya da önderlerin modernleşme çabalarıyla Oryantalizmden self oryantalizme geçişte; Avrupa merkezli güç pekişmektedir. Doğu toplumlarına bakıldığında bu geçişin hemen hemen bütün toplumlarda mevcut olduğu görülmektedir. Bu doğrultuda genelde Osmanlı toplumunda özelde ise Cumhuriyet ile beraber Türk toplumunda self oryantalizm rahatlıkla görülebilir. Modernleşme stratejisi olarak Osmanlı seçkinleri elinde başlayan ve Cumhuriyet seçkinleri elinde devam eden self oryantalist strateji, ulus devletler içinde pek çok öteki yaratmıştır. Bununla beraber self oryantalizm algısı ulus devletler içinde kendi kimliğini hissedemeyen söz konusu ötekileştirilmiş toplumlarda yeniden canlanmıştır. Bu bağlamda Türk ulus devleti içinde Kürt toplumsallığını temsil iddiası ile ortaya çıkmış olan PKK ve Kürt Merkezli siyasal-sosyal yapılanmaların yeni bir self oryantalist paradigmayı ortaya çıkardıkları ifade edilebilir. Çalışmada öncelikle self oryantalizm kavramı bütün Doğu toplumlarındaki ötekiler incelenerek teorize edilmiş, daha sonra ise kültürel temas bölgesi kavramı ekseninde Osmanlı İmparatorluğu ve Cumhuriyetle beraber ortaya çıkan özne, nesne? ve öteki? algısı incelenmiştir. En nihayetinde ise günümüzde (2012) başlı başına sosyal-politik bir çıkmaz haline gelen PKK ve Kürt Merkezli siyasal partilerin self oryantalist stratejileri incelenmiştir.
The dynamics of democratization in post-communist countries: The cases of Georgia, Ukraine and Kyrgyzstan

Bu çalışma, hibrid rejimler çapında demokratikleşme ve ekonomik liberalleşme üzerine yapılan araştırmalara katkıda bulunmayı hedeflemektedir. Özellikle demokratikleşmenin, ekonomik liberalleşmeyi etkileme şekilleri incelenmekte; ve bu sorunun cevabı doğrultusunda, ekonomik liberalleşmede byük rol oynayan aktörleri ve unsurları tespit eden, söz konusu aktörler arasındaki farklı etkileşim senaryolarının sonuçları ve bunların kosullarını gösteren bir oyun teori modeli yaratılmaktadır. Sonuçlar arasında baş gösteren en önemli faktörler, farklı partilerin ekonomik liberalleşme hakkında anlasmaya varması ve parlamento coğunluğunu sağlamalarıdır. Baskı politikası imkanı da, ekonomik liberalleşmenin ihtimalini arttırıyor. Böylece ekonomik liberalleşme hedeflenirken, demokratikleşmenin sınırlanması gerekebilir. Gürcistan, Ukrayna ve Kırgızistan vaka analizleri modeli örneklemektedir. Bu ülkeler, seçim hilesini kullanan adayların tekrar iktidara geçmesini engelleyerek, popüler adayların seçilmesini sağlayan kalabalık protestolar sonucunda demokratikleşmeye başladılar.
Türkiye'de 2000 sonrası genel seçim kampanyalarında demokrasi söylemi

20. Yüzyıl'ın ikinci yarısından itibaren liberal demokrasilerin küresel anlamda yayılışı, Türkiye'nin de çok partili rejime geçişini hızlandırmıştır. Liberal demokrasinin iki yönü bulunmaktadır: Bunlardan ilki bağımsız ve sık yapılan seçimler, siyasi partiler, parlamento gibi kurumların yerleşmesi ve seçimle iş başına gelen elitlerin varlığına dayalı biçimsel yöndür. Bir diğer taraf ise siyasal sistemin liberal demokrasinin yaygın kabul gören ilkeleri olarak adlandırılabilecek normatif unsurlardan oluşmaktadır. Özellikle demokrasiyle olan deneyimi, Batı Avrupa'nın aksine daha dışsal ve yukarıdan gelişen toplumlarda demokrasinin biçimsel yönünün varlığı, sistemi demokrasi olarak tanımlayabilmek açısından yeterli görülmüş; demokrasinin ortaya koyduğu normatif ilkeler ise daha geri plana atılabilmiştir. Türkiye'nin demokrasi ile kurduğu ilişkinin de, daha çok demokrasinin biçimsel yönünün kurulması ile sınırlandığı ve liberal demokrasinin normatif ilkelerinin politik alanda kısıtlı karşılık bulduğu düşüncesi bu çalışmanın temel argümanını oluşturmaktadır. Türkiye'de demokrasiye yaklaşımın biçimsel düzeyde kalmasında temel neden olarak, liberal demokrasiyle uyuşmayacak çeşitli geleneksel eğilimlerin süregiden varlığı gösterilmiştir. Çalışmada Türkiye'de demokrasiyle kurulan zayıf ilişkinin anlaşılabilmesi açısından 3 Kasım 2002, 22 Temmuz 2007 ve 12 Haziran 2011 genel seçimleri sonucu parlamentoda yer bulmuş olan siyasi parti liderlerinin miting konuşmaları söylem analizi yöntemiyle analiz edilmiştir. Analiz sonucunda, siyasi yelpazenin farklı yerlerini temsil eden siyasi partilerin liderlerinin, demokrasiye dair kavrayış açısından oldukça kısıtlı bir bakış açısına sahip oldukları ortaya konmuş; böylece Türkiye'de demokrasinin daha çok biçimsel yönünün öne çıkarıldığı ve demokrasinin ilkeleriyle zayıf bir ilişki kurulduğuna dair iddia temellendirilmiştir.
Türkiye'de 1980'den günümüze hegemonya sorunu

Klasik Osmanlı düzeninin çözüldüğü yüzyıllar, Batı kapitalizminin hızla yayıldığı ve Osmanlıyı da etkisi altına aldığı dönemle denk düşmüştür. Gecikmiş Türkiye kapitalizmini eşitsiz gelişme yasası belirlemiş, ulusal burjuvazi yaratılması ve bağımlılık gibi tarihsel-yapısall sorunlar ortaya çıkmıştır. Sermaye birikiminde devletin başat rolü üstlenmesi, egemen sınıfların istikrarlı bir hegemonya kuramaması, ekonomik ve siyasal bunalımların her defasında otoriter müdahalelerle çözülmeye çalışılması bu olgunun somut toplumsal sonuçlandır. Toplumsal gelişmenin bu özgüllükleri, egemen sınıfların gözünde devletle ilişkileri sorunsallaştırmış, gecikmiş kapitalizmin doğurduğu sorunların kaynağı her zaman siyasal düzeyde aranmış, bağımlı sınıfların mücadeleleri doğal karşılanmamıştır. 1980 yılından itibaren de ordunun müdahalesiyle devletin liberal tarzda yapılanması sağlanmış, bağımlı sınıflar toplumsal iktidar denkleminden dışlanmış, bunlara karşı yürütülen ideolojik saldın çerçevesinde dinsel ideoloji canlandırılmış ve burjuvazi siyasetin tek sınıf aktörü haline gelmiştir. Ancak, bu siyaset tekeline karşın, burjuva toplumsal iktidarın ekonomik temelleri yaratılamamış, mevcut üretim temeli de giderek tasfiye edilmiştir. Yeterli ekonomik temelin olmamasının doğrudan sonucu egemen sınıfın hegemonik bir birlik kurarak toplumsal iktidarını tesis edememesidir. Aksine, uzlaşmaz toplumsal ve ekonomik tasarımlara sahip büyük sermaye, İslami sermaye ve küçük-orta boy sermaye fraksiyonları arasında 1990'larda şiddetlenen çatışmalar genel bir siyasal bunalımla sonuçlanmıştır. Otoriter bir müdahalenin ardından ekonomik ve toplumsal yaşam uluslararası kapitalist kurumların ayrıntılı düzenlemesine konu olmuştur. Burjuvazinin Türkiye'yi yönetemediği açıklık kazanmış, burjuva toplumsal iktidarı önemli ölçüde dışardan örgütlenmeye başlamıştır. Öte yandan, alternatif bir hegemonyaya önderlik etmeleri beklenecek bağımlı sınıflar, yirmi yıl önceki saldırının etkisini henüz atlatamadıklarından iktidar denklemini etkileyebilecek bir toplumsal güç olmaktan uzaktır. Bu iki olgunun bileşkesinde, 21. yüzyılın başındaki Türkiye'nin temel ikilemi ortaya çıkmaktadır. 164
1915 Diyarbekir vilayetinde Ermeni tehciri

Ermeni sorunu, 1878 Berlin Antlaşması ile birlikte Osmanlı Devleti'nde bir ıslahat konusu olarak gündeme gelmiştir. Bu tarihten sonra büyük güçler tarafından yapılan baskılar sonucunda bir dizi reform projesi hayata geçirilmiştir. Fakat bu reformlar istenen neticeyi vermemiştir. II. Meşrutiyetin ilanı, Ermenilere yönelik reformlar konusunda yeni beklentilere neden olmuştur. Ancak İttihat ve Terakki Cemiyeti'nin giderek milliyetçi bir ideolojiyi benimsemesi sonucu reform sorunu sürekli olarak ertelenmiştir. Rusya'nın baskıları sonucunda Doğu Anadolu bölgesinde oluşturulan Genel Müfettişlik kurumu, I. Dünya Savaşı'nın başlaması sonucunda lağvedilmiştir. Osmanlı Devleti'nin I. Dünya Savaşı'na dahil olması Ermeni toplumu açısından bir dönüm noktası olmuştur. Savaşla birlikte İTC hükümeti, Ermenilerin Osmanlı Devleti'ne sadık vatandaşlar olmadıklarına karar vererek onları, Güney vilayetleri olan Halep, Zor ve Musul'a tehcir ederek zorunlu iskana tabi tutmuştur. Merkezi idare tarafından alınan tehcir kararı, yerel düzeyde çeşitli suiistimallere ve katliamlara yol açmıştır. Bu katliamlarda yerel yetkililerle birlikte merkezi idarenin rolüne ilişkin bulgular önemli bir soru işareti olarak varlığını sürdürmektedir. 25 Mart 1915 tarihinde Diyarbekir vilayetinde vali olarak görevlendirilen Reşid Bey, İTC'nin ilk kurucuları arasındadır. Reşid Bey, henüz Diyarbekir vilayetinde göreve başlamadan önce Ermenilerin farklı bölgelere sürülmesini savunmuştur. Bu açıdan vilayette göreve başladığı ilk günden itibaren, Ermenileri iç düşman olarak görmüştür. Dahiliye Nezareti'nin Diyarbekir vilayeti ile yaptığı yazışmalarda, vilayette yaşanan katliamların topyekun imhaya yol açmaması istenmiştir. Reşid Bey, merkezi yetkililer tarafından sık sık uyarılmıştır. Bu durum, merkezi yetkililerin vilayette yaşanan olaylardan haberdar olduğunu göstermektedir. Reşid Bey, Dahiliye Nezaretinin bilgisi dışında Diyarbekir vilayetindeki Ermenileri kendi insiyatifi ile tehcir etmiştir. Diyarbekir vilayetinde ciddi bir isyan emaresi olmamasına rağmen kentteki Ermenilerin büyük bir isyan hazırlığında olduğunu iddia etmiştir. Bu sayede hem merkezi yetkilileri yanlış yönlendirmiş, hem de vilayette kendi gündemini uygulamaya koymak için uygun bir ortam yaratmıştır.
Yasadışı göç ve mülteci sorununun, Türkiye'nin AB ile uyum sürecine muhtemel etkileri

Avrupa Birliği ülkeleri, kendi sınırlarına doğru yönelen yasadışı göç akımlarını en aza indirmek veya tamamen kontrol altına almak için 1960'li yıllarda ortak politikalar oluşturmaya başlamıştır. Çalışmada AB'nin yasadışı göç ile mücadele kapsamında günümüze dek oluşturduğu politikalar ve bu politikaların aday ülke Türkiye'ye etkileri incelenmiştir. Yasadışı göç, Avrupa Birliği göç politikalarında kilit bir konudur. Yasadışı göçe karşı mücadele son on yıldan fazladır AB politikasının bir parçası olmuştur. Avrupa Birliği, yasadışı göçün önlenmesi adına, politikalarında yeni düzenlemeler yapmakta ve yeni kararlar almaktadır. Bu durum Avrupa Birliği ülkelerine kara ve deniz yoluyla akın eden yasadışı göçmen ve mültecilerin geçiş güzergahın da bulunan ve Avrupa Birliği'ne aday ülke statüsünde bulunan Türkiye'nin üyelik sürecini yakından ilgilendirmektedir. AB'nin Türk vatandaşlarına vize muafiyeti vaadi ile Türkiye ile bir geri kabul anlaşması imzalanması her iki tarafında çıkarına olacağını belirtmiştir. Bu çalışmada kaçak göçmenlerin Türkiye üzerinden Avrupa Birliği üyesi ülkelere transit geçmesinden doğan sorunlar incelenmiştir. Düzenli Raporların ve Türkiye'nin hazırladığı müktesebatın üstlenilmesi için ulusal programın paralel olarak okunması sonucunda taraflar arasındaki uyumsuzluklar tespit edilmeye çalışılmıştır.
The Recent Debate on the Democratic Legitimacy of Judicial Review: Constitutionality vs. Popular Sovereignty.

'Anayasal Demokrasi' kavramı birbirine zıt iki prensip'e dayanmaktadır: 'anayasallık'siyasal iktidar alanının yüksek mertebedeki yasal normlar tarafından sınırlandırılmasınıöngörürken, 'milli egemenlik' hukuk'un çogunluk iradesinin bir ürünü olmasını gerektirir. Hukukun Üstünlügü ve Demokrasi arasındaki bu gerilim, çagdas siyasal sistemlerde yasama üzerindeki anayasal yargı pratiklerine yansır. Bu çalısmada, hukuk'abağlı hükümet fikrinin siyaset kuramındaki gelisimi, anayasal yargı doktrini üzerine güncel tartısmalar ve yasa-siyaset iliskisinin normatif boyutları incelenecektir. Bu tez demokratik süreç üzerindeki anayasal kısıtlamaların normatif gerekçelendirmesininoldukça sorunsal olabilecegi ve yüksek yargı ile sıradan siyaset'in kolayca birbirindenayrılamıyacagı sonucuna varmaktadır.
Türkiye'de iktidar muhalefet ilişkileri: 1983-2002

Bu çalışmada, iktidar-muhalefet ilişkileri, Cumhuriyet öncesi ve sonrası şeklinde dönemsel ayrımlara tabii tutulurken, 1983- 2002 arası dönemini de kapsayan cumhuriyet dönemi ilişkileri beş dönemde ele alınmıştır. Bu dönemler ayrımında iç ve dış dinamiklerin ortaya çıkardığı şartlar ve tartışma konuları ölçü olarak kabul edilmiştir. Dördüncü ve beşinci dönemleri kapsayan bu çalışma, 12 Eylül Darbesinin ortaya çıkardığı yeni siyasal ortamdaki iktidar ve muhalefetin biçimlenişi ve ilişkileri ele almaktadır. 12 Eylül 1980 darbesi sonrası girişilen restorasyon sürecinde ordunun siyaset üzerindeki otoritesinin her an hissedildiği/hissettirildiği 1980'li yıllar ve parti kavgalarının sıkça yaşandığı koalisyon hükümetleri dönemi olarak da ifade edilen 1990'lı yıllar ele alınmıştır. Dolayısıyla bu dönemdeki siyasi partilerin nasıl oluşturulduklarının yanı sıra, oluşan iktidar ve muhalefetin kurumsallaşmasında bu dönemin etkileri incelenmiştir. Öte yandan 1980 sonrası kabul edilen anayasa ve liberal politikaların ekonomi, sosyal ve kültürel gelişimlerle birlikte iktidar ve muhalefeti hangi açıdan etkiledikleri ele alınmıştır. Kurumsal muhalefetin fiili olarak eksik bırakıldığı tek parti hükümeti dönemi olan 1983- 91 ve koalisyon hükümetleri dönemi olan 1991- 2002 arası dönemler incelenmiştir. Bu çerçevede hem tek parti hükümeti, hem de koalisyon hükümeti dönemindeki partilerin birbirlerine karşı nasıl yaklaştıkları çalışmanın asıl amacını ortaya koymaktadır.
The role of intellectuals in policy-making in the post-Mao China: case of Labor Contract Law

Bu çalışma, Çinli entelektüellerin politika yapımındaki rolünü, İş Sözleşmesi Yasası örneği üzerinden incelemeyi amaçlamaktadır. Çinli entelektüeller, Mao sonrası Çin'in şekillenmesinde önemli bir rol oynamışlardır. Çin Komünist Partisi liderliği, reform politikalarının formüle edilmesinde ve geliştirilmesinde onların uzmanlıklarından hep yararlanmıştır. Ayrıca ÇKP'nin politikalarını ideolojik olarak meşrulaştırmada hala entelektüellerin desteğine ihtiyaç duyması, onların öneminin artmasına katkı yapmaktadır. Buna ek olarak, entelektüeller 1990'lı yıllardan itibaren giderek etkili hale gelen Çin kamuoyu üzerindeki tesirleri aracılığıyla ÇKP liderliğinin politika gündeminin belirlenmesine etki etmektedirler. Dahası, Çin'in tek parti sisteminde entelektüel tartışmalar, parti siyasetini ikame etme işlevi görebilmektedir. Bütün bunlar müştereken entelektüellerin Çin siyasetindeki rolünü arttırmış ve bu rolü önemli bir çalışma konusu haline getirmiştir. Çalışmanın örnek olayı- İş Sözleşmesi Yasası- sadece yüksek düzeyde halk ilgisi çektiği için değil, ayrıca güncel Çin siyasetinin merkezi konularından biriyle- ekonomik kalkınma yolu ve sosyal adalet- yakından ilişkili olduğu için seçilmiştir. İş Sözleşmesi Yasası'nın oluşturulmasına yönelik bu araştırma, yazarı, mevcut literatürün çoğunlukla odaklandığı liberal entelektüeller ve otoriter devlet arasındaki gerilim ve husumetin, Çin'deki entelektüel siyasetin sadece bir boyutu olduğunu vurgulamaya yöneltmektedir. Piyasalaşmadan kaynaklanan güç ve refahın rekonfigürasyonu bağlamında, entelektüellerin toplumdaki konumu önemli ölçüde değişmiş ve Parti-entelektüel ilişki örüntüleri çeşitlenmiştir. Bu yüzden, bu çalışmada, ortaya çıkan piyasanın ideolojik etkileriyle ve entelektüellerin Parti içinde ve dışındaki yeni ekonomik elitlerle olan ilişkiler yoluyla bağlantılı olduğu bir kurumsal güç/etki olarak dikkate alınmasıyla, Çin'deki entelektüel siyasetin parametrelerinin daha doğru anlaşılabileceği ileri sürülmektedir.
Türkiye'de siyasal partilerin milletvekili adaylarını belirleme yöntemleri

İnsanların siyasi iktidarı ele geçirmek ve kullanmak amacıyla bir araya gelmeleri, lider etrafında toplanmaları ilk çağlardan beri görülen bir olgu olmakla birlikte yaygın ve sürekli örgütlere sahip partiler günümüze özgü bir yeniliktir. Modern devlet bir partiler devleti halini almıştır. Siyasi partilerin ortaya çıkması ile birlikte temsili demokraside siyasetin tayini, yönlendirilmesi ve yürütülmesi, temsilcilerden siyasi partilere geçmişştir. Temsilcilerin mensup oldukları partinin politikasına bağlı olması da, parti politikasına dayalı demokratik sistemlerin bir gereğidir. Ayrıca demokrasilerde siyasal partilerin vazgeçilmezliği kadar, seçimlerin varlığı da bir zorunluluk olarak karşımıza çıkmaktadır. Gerçekten de siyasi partiler ve seçimler, birbirini tamamlayan, birbirinden ayrı düşünülemeyecek kavramlardır. Siyasi partilerin kendilerine bir takım bağlarla bağlı olan milletvekillerinin seçiminde, daha onların aday belirleme safhasından başlayarak söz hakkına sahip olmak istemeleri, ortaya bir takım sorunların çıkmasına yol açmıştır. Siyasi partilerin seçimlerde, seçmenin karşısına bir takım aday listeleri ile çıkması ve seçmenin partiler arasında seçim yaparken özgür olması, fakat kimlerin yönetici olacağı konusunda partinin iradesine boyun eğmek zorunda bulunması, bu sorunları yaratan nedenlerin başında gelmektedir. İşte bu seçmen-parti çatışmasında, çeşitli ülkelerde, devletlerin hukuki ve siyasi yapıları kadar, partilerin de niteliklerine bağlı olarak biçimlenen bir takım birbirinden farklı aday belirleme yöntemleri ile sorunun çözümlenmeye çalışıldığı görülmektedir. Bu araştırmamızda, aday belirleme yöntemleri ve bunların ortaya çıkmasında etkili olan koşullar önce ülkelere göre genel olarak ele alınıp; demokratik rejimlerde partilerin aday tespiti sorununa değinildikten sonra durum, Türkiye'nin kendi koşulları içerisinde ele alınmaya çalışılmıştır. Tezimizin Türkiye ile ilgili bölümünde de, 1876'dan bu yana gerek aday olma gerekse siyasi partiler tarafından aday gösterilme konusundaki hukuki düzenlemeler ve parti kuralları üzerinde durularak; çeşitli sistemlerin verdiği sonuçlar, aday belirleme yöntemleri ile demokratik rejimin sağlıklı biçimde işleyip işlememesi arasında bir ilişki bulunup bulunmadığı belirlenmeye çalışılmıştır. Son olarak da önerilen aday belirleme yöntemlerinden hangilerinin Türkiye koşullarında daha olumlu sonuçlar doğuracağı tespit edilmeye çalışılmıştır.
Marksizm'in din anlayışı

Bu tez ile birlikte, radikal sol düşüncenin en önemli temsilcilerinden Marksist sosyalizmin din görüşünü ortaya koymak amaçlanmıştır. Bu açıdan ilk olarak, Marksist düşünce, Klasik Marksizm, Ortodoks Marksizm ve Batı Marksizmi olarak 3 ayrı dönemde ele alınmış ve temsilcileriyle birlikte incelenmiştir. Çalışmanın ana kavramları olarak din ile ideoloji, teorik olarak açıklandıktan sonra Marksist felsefenin oluşumu incelenmiştir. Böylece, Marksist felsefenin önemli öğelerinin neler olduğu ve bunların din görüşündeki etkileri tespit edilmeye çalışılmıştır. Bu açıdan anahtar kavramlardan birisi olarak materyalizm seçilerek kavramın Marksizm'in din görüşünün oluşmasında etkisi irdelenmiştir. Sonrasında ise, Genç Hegelci etkiler incelenmiş; burada özellikle Feuerbach ve Bauer'in, Klasik Marksist düşüncenin din düşüncelerini, 'yanılsama' ve 'yabancılaşma' kavramları vasıtasıyla nasıl etkiledikleri gözlenmiştir. Bu etkilerin dışında, din konusunda Marx ve Engels'in kendine özgü düşünceleri, 'ideoloji' ve 'devrim' kuramlarıyla açıklanmıştır. Marx ve Engels sonrası Marksist düşünürlerin din görüşleri incelenirken ise, Avrupa'ya hakim bir din olarak Hıristiyanlık ve özellikle Kilise kavramlarından yararlanılmıştır. Din konusu Marksist düşünce içerisinde, ana tema olarak işlenmediğinden ötürü, kaynak olarak kurucu ve temsilci düşünürlerin eserlerinden de doğrudan alıntılar yapılmıştır. Sonuç olarak materyalist dünya görüşü, ideoloji ve devrim teorilerinin Marksizm'de, dinin eski düzenin ve egemenlerin yönetme sürecinin eleştirisi anlamında pejoratif şekilde açıklanmasında referans olarak alındığı tespit edilmiştir.
Turgut Özal's views on the relationship between politics and economy

Tezin amacı Türkiye'de, 1980'lerde, o zamanki Başbakan (1983-89) Turgut özal'in bir politikacı olarak ülke ekonomisindeki ağırlığını göstermek ve 1983 sonrası Türk siyasi hayatının ana belirleyicisi olarak 'özal için ekonomi her şeyden önce gelir' varsayımını kanıtlamaktır. 1980'lerin başından beri, Türkiye'de politikacılar ve Türk kamuoyu arasındaki en popüler konu ekonomi oldu. 1983 sonrasında, o zamanların başbakanı Turgut özal ekonomide tek söz sahibi olarak etken bir rol oynadı. Aynı zamanda uluslararası ilişkiler alanında ekonomik ilişkiler bazında Türkiye ve diğer ülkeler arasında yakın ilişkiler kurdu. Sonuç kısmı, 'özal için ekonomide yeniden yapılanma ve ekonomik meseleler her şeyin üstündedir' savını onaylamaktadır.
Gazete karikatürlerindeki ideolojik kodların 2009 yerel seçimleri örneğinde analizi

29 Mart 2009 Yerel Seçimleri'nin gazete karikatürlerine nasıl yansıdığının söy-lemsel ve ideolojik analizinin yapıldığı bu çalışmada, karikatürlerin içerdiği ideolojik kodların çözümlenmesi amaçlanmıştır. Cumhuriyet, Milliyet ve Zaman gazetelerinde yayınlanan karikatürlerin incelendiği çalışmada gazete karikatürlerinde seçimlere ilişkin ana temaların neler olduğu, gazete karikatürlerinin gazetelerin ideolojileri çerçevesinde hareket edip etmedikleri, gazete karikatürlerinin bir muhalefet aracı olarak bir işlev üstlenip üstlenemedikleri, ne derece muhalif bir söylem üretebildikleri, gazete karikatürlerinde seçim konusu ele alınırken, seçimlerle ilişkilendirilen ve ön plana çıkarılan konularda gazetelerin ideolojik yönelimlerinin etkisinin olup olmadığı, gazete karikatürlerinde siyasal aktörlerin sunumunda ideolojik konumlanışın ne derece belirleyici olduğu sorularına cevap aranmıştır. Çalışmada gazete karikatürlerinin, bağlı oldukları gazetelerin ideolojileri ve yakın oldukları siyasi oluşumların ideolojilerini yansıtmakta ve pekiştirmekte oldukları bulgulanmıştır. Gazetelerde yer alan karikatürler gazetenin ideolojisi ve egemen söylemi çerçevesinde konumlanmaktadır. Gazete karikatürleri ideolojik yönelimlerine paralel olarak kendi doğrularını gazete karikatürleri üzerinden meşrulaştırmaya çalışmakta ve ideolojinin doğallaştırma işlevi ile hegemonik bir süreçte kendi kendine işlemekte, rıza üretimi de ideoloji ve hegemonyanın çeşitli stratejileriyle sağlan-maktadır. Gazete karikatürlerinde siyasal partilere yaklaşım ile gazetelerin temsil ettikleri ideolojik konumlanış arasında bir paralellik olduğu görülmektedir. Çalışmada ele alınan gazeteler çerçevesinde yapılan çözümlemeler doğrultusunda, gazete karikatürlerinin muhalif bir söylem üretme potansiyelinin, iktidara ve egemen söyleme ne derece yakın ve uzak olduklarıyla ilişkili bir konu olduğu açıkça söylenebilir.
12 Mart Muhtırası sonrası geçiş dönemi Ferit Melen ve Naim Talu Hükümetleri: 22 Mayıs 1972-26 Ocak 1974

27 Mayıs 1961 yılında, ordunun siyasi hayata müdahalesi ile Türk Demokrasi tarihinde ilk defa bir askeri darbe yaşanmıştır. Bu askeri darbenin izleri bundan sonraki demokratik yaşamı da etkilemiş ve ülke 1971 yılında gelindiğinde ordunun ikinci kez müdahalesi ile karşılaşmıştır. Ülkede artan şiddet olaylarını ve yaşanan sorunları yönetime bağlayan ordu, 12 Martta yayınladığı muhtıra ile bu sefer siyasi hayata doğrudan el koymamış sadece mevcut hükümeti görevden almayı tercih etmiştir. 12 Mart günü, ordunun hükümeti görevden alması ile başlayan süreç, Türk Demokrasi tarihinde 'ara rejim' diye isimlendirilen yeni bir dönemi başlatmıştır. Bu dönemde kurulan hükümetlerin başında hiçbir zaman ordu içerisinden atanan bir başbakan görev almamıştır. Ancak kurulan partiler üstü ya da teknokrat hükümetlerde çoğu kez ordunun desteği hissedilmiştir.1971- 1974 yılları arasında kurulan Erim Hükümetleri, Melen ve Talu Hükümetleri 'partilerüstü hükümet' özelliği taşıyan hükümetler olmuştur. Muhtıranın neden olduğu bunlara dönem, 1973 Genel Seçimleri ile ülkede yeniden halk iradesinin devreye girmesiyle son bulmuştur. Bu araştırmanın konusunu, bu süreçte kurulan Melen ve Talu Hükümetleri döneminde yaşanılan siyasi, sosyal, ekonomik gelişmeler ve bu dönemlerin Türk siyasi tarihine etkileri oluşturmuştur.