turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Arap Baharı sonrası Suriye'de yaşanan gelişmeler ve Türkiye'nin güvenliğine etkileri

Türkiye ve Suriye, aralarında çok uzun kara sınırlarına sahip olan ve aynı zamanda da karşılıklı birçok sorunlar yaşayan iki ülkedir. Genelde iki ülke ilişkileri uyuşmazlık ve gerginlik ortamında geçmişştir. Aralarındaki temel sorunlar; İskenderun sancağına sahip olmak, nehirlerdeki suyun paylaşımı, batı ve doğu arasında kutuplaşma neticesinde, Suriye'nin Türkiye'deki terörü desteklemesidir. Tarih boyunca iki ülke arasında ilişkiler kısa süreli de olsa olumlu geçmişştir. Bunun en açık örneği, 1998 yılından sonra görebilmektedir. 2010 yılında Tunus'ta başlayan 'Arap Baharı'nın dalgaları Mart 2011 ortalarına doğru Suriye'ye ulaştı. Komşu ülke Suriye'de yaşanan olaylar Türkiye'yi etkileneceğinden, Türkiye olayları yakından takip ederek muhalefet ile devlet arasında arabulucu olmaya çalıştı. Kısa bir süre sonra ise muhalefet tarafını tutup desteklemeye başladı. Yaşanan iç savaşın, uzun bir sınıra sahip olan bir komşu ülkede olması ve Türkiye'nin muhalif tarafı desteklemesi bir takım etkileri de beraberinde getirmiştir. Bu etkiler siyasal, kültürel ve ekonomik olabileceği gibi güvenlik etkileri de olabilmektedir. Bu çalışmada, Suriye'de yaşanan olumsuz gelişmelerden, Türkiye'nin güvenlik açısından etkileri üzerinde durulacaktır. Suriye'deki iç savaşın Türkiye'ye etkileri var mıdır? Varsa, 'Suriye'de yaşanan iç savaşın, Türkiye'nin güvenliği açısından etkileri nelerdir? Sorularına cevap verilmeye çalışılacaktır.
1987-2012 Filistin'deki iç güvenlik politikasının gelişimi ve geleceği

Araplar, Yahudiler ve İngilizler arasında uzun yıllar boyunca süren mücadeleler bir türlü sonuçlanmamış ve sorun 20. yüzyılın ortalarına doğru Birleşmiş Milletlere aksetmiştir. BM'nin çözüm önerileri yeterli olmayınca İsrail, 1948'de bağımsızlığını ilan etmiş ve bu da Arap devletlerinin tepkisini çekmiştir. Kısa bir süre içerisinde başlayan Arap-İsrail savaşlarında İsrail'e karşı bir üstünlük elde edilememiş, İsrail'in Filistin yerleşim bölgelerini işgal etmiştir. İsrail Devletinin kurulmasıyla başlayan sorunlar da böylelikle günümüze kadar devam etmiştir. Bu sorunlar: İsrail'in barış görüşmesi tekliflerini reddetmesi, silahlı mücadele, sınırlar, toprak, yerleşim yerleri, mülteciler ve Kudüs konularıdır. Bu sorunlar karşısında Filistinliler devamlı mücadele halinde olmuş, kalıcı barışın tesisini arzulamış ve huzurlu bir hayat sürebilmenin temel koşulu olan güvenlik politikalarını oluşturmaya çalışmıştır. İsrail'in güvenlik uygulamalarındaki olumsuzluklar pek çok insan hakları ihlalleri ve güvenlik zafiyeti ile kendini göstermiş, 1987 yılında birinci İntifada diye bilinen ve bir anda gelişen halk isyanı patlak vermiştir. İntifada'ya kadar olan süreçte ve sonrasında Filistin güvenlik yapısı için çalışmalar yürütülmüş, polis teşkilatı kurulmuş ve oturtulmaya çalışılmıştır. Bölgenin şartları itibariyle sorunlarla dolu olan güvenlik sistemi için pek çok iyileştirme-geliştirme uygulamaları mevcuttur. Bu uygulamaların başarısı, Filistin güvenlik politikasının geleceği olacaktır.
Doğu Akdeniz doğal gazının Türkiye İsrail etkileşimi bağlamında oyun teorisi ile analizi

Doğu Akdeniz bölgesinde 2009 yılı itibariyle ciddi miktarlarda doğal gaz rezerv keşifleri meydana gelmiştir. Özellikle İsrail'in Tamar ve Leviathan sahalarında meydana gelen keşifler sonrasında, bölge doğal gazının Avrupa'ya ihracatına yönelik birçok fikir ve proje seçeneği ortaya atılmıştır. Birçok strateji uzmanına göre, proje seçenekleri arasında teknik ve mali açıdan yapılması en mümkün olanı İsrail Türkiye boru hattı projesi olarak kabul edilmektedir. Bu projenin gerçeklik bulması, her şeyden önce Türkiye ve İsrail devletleri arasında yapılacak bir işbirliği ile mümkün olacaktır. Fakat devletlerin son yıllarda ikili ilişkilerde yaşadıkları sorunlar ve bölge doğal gazının kullanımına ilişkin çıkarlarındaki bir takım farklıklar, kazan-kazan modeli bir işbirliği yapmalarına engel olabilecek potansiyeldedir. Türkiye ve İsrail'in içerisinde yer aldığı durum, oyun teorisinin en çok kullanılan oyunlarından Tutuklunun İkilemi oyununa benzerik göstermektedir. Siyaset Bilimci Robert Axelrod, Tutuklunun İkilemi türü bir ilişkide yaşanan işbirliği sorununa çözüm önerileri geliştirmiştir. Bu çalışmada İsrail Türkiye boru hattı projesinin oluşumuna yönelik devletlerin öngörülen strateji seçimleri hem Klasik Tutuklunun İkilemi oyununa hem de Axelrod'un Tutuklunun İkilemi oyununa göre incelenmiştir. Tutuklunun İkilemi türü bir ilişkide enerji işbirliği yapılıp yapılamayacağı, oyun teorisinin temel argümanlarına göre analiz edilmiştir.
İç göç terörizm ilişkisinde Mersin örneği

Son zamanlarda ülkemizin gündemini en çok meşgul eden konulardan birisi de göç hadisesidir. Göç ve suç ilişkisini ortaya koymak amacıyla birçok çalışma yapılmıştır. Bu araştırmada ise iç göç hadisesinin terör sorununa olan etkileri değerlendirilmeye çalışılmıştır. Çalışma literatür taraması ve konunun uzmanlarıyla yapılan yarı yapılandırılmış mülakatların analizi olmak üzere iki temel bölümden oluşmaktadır. Mersin'de toplam 17 kişi ile mülakat yapılmıştır. Mülakat yapılan bu kişiler; kanun uygulayıcı pozisyonun sahada bulunan güvenlik güçleri ve yargı mensupları, konuyla ilgili akademik çalışmalar yapmış bilim insanları, bölgede çalışan basın mensupları ve bölgede ikamet eden kanaat önderidir. Mülakatlar neticesinde daha önce yapılan araştırmaları destekler bulgular ortaya çıktığı gibi sorunun çözümü için yapılabilecekler hakkında da bir takım öneriler ortaya çıkmıştır. Araştırma sonucuna göre; göç süreci başlı başına bir sorun olmamakla birlikte bu sürecin iyi yönetilememesinden kaynaklı olarak bir takım problemlerin ortaya çıkmasında katalizör görevi görebilmektedir. Aynı zamanda zorunlu göçlerin neden ve sonuçları itibariyle diğer göçlerden ayrılması gerektiği sonucu doğmuştur.
Birinci Körfez Savaşı'nda ABD tarafından yürütülen psikolojik harekat ve propaganda faaliyetleri

Devletler birbirleri ile mücadele içerisinde bulunmaya başladıkları andan itibaren, savaş ve barış ortamında, toplumların düşünce ve davranışlarını kontrol altına almak ya da yönlendirmek amacıyla değişik yöntemler geliştirmişlerdir. Bu yöntemlerden en önemlisi ise profesyonel bir anlayış ve uygulama gerektiren psikolojik harekat olmuştur. Psikolojik harekat ise faaliyetlerini yürütürken daha çok propaganda tekniklerinden istifade etmiştir Psikolojik harekat ve propaganda, bireylerin zihinlerine; toplumların da ekonomik, politik, kültürel ve askeri yönlerine etki edebilen, cephe savaşlarına oranla daha az maliyetli ancak daha çok profesyonellik gerektiren uygulamaları içermektedir. Psikolojik harekatı ve propagandayı kullanarak kitlelerin algılarını ve düşüncelerini etkileyen ve kendi çıkar ve amaçları doğrultusunda yönlendiren birçok örnek yakın tarihte karşımıza çıkmaktadır. İkinci Dünya savaşında konvansiyonel savaşların yıkıcı gücünün ortaya çıkmasının ardından, devletlerin psikolojik harekat faaliyetlerine daha çok önem verdikleri görülmüştür. Günümüzde ise devletler ve çeşitli gruplar kriz ve savaş ortamlarında kendi çıkar ve amaçlarını, hedef olarak gördükleri devletlere dayatabilmek için psikolojik harekat faaliyetlerini sıkça kullanmaktadırlar. Psikolojik harekat ve propaganda faaliyetlerinin etkin bir şekilde yürütüldüğü savaşlardan en önemli ve en son tekniklerle uygulanan bir tanesi de Birinci Körfez Savaşıdır. Bu savaşta ABD yönetimi psikolojik harekat ve propaganda faaliyetlerini etkin olarak yürütmeye çalışmıştır. ABD yönetiminin, bu savaş esnasında yürütmüş olduğu faaliyetlerin öncelikli amacını, savaşın meşruluğuna ve gerekliliğine kamuoyunu inandırmak, Körfez bölgesine asker gönderilmesinin ve Irak'a yapılacak olan müdahalenin önünün açılmasının sağlanması oluşturmuştur. Bu çalışmada, ABD yönetiminin bu amaçları gerçekleştirebilmek için yürütmüş olduğu psikolojik harekat ve propaganda faaliyetleri çeşitli örnekler üzerinden incelenmiş olup, İkinci Körfez Savaşı'nda psikolojik harekat ve propaganda uygulamalarının başarılı olup olmadığı konusunda çıkarımlarda bulunulmaya çalışılmıştır.
Hamas ile el Fetih'in İsrail ile mücadeleye bakış açıları

Bu çalışmada Filistinliler tarafından İsrail ile mücadele sürecinde kurulan başlıca iki örgütün temel görüşleri, Filistin davasından ne anladıkları ve aralarındaki anlaşmazlıklar araştırılmaktadır. Bu çalışma göstermektedir ki El-Fetih ve Hamas ideolojik tercihlerindeki farklılıklara rağmen Filistin davasını başarıya ulaştırmak için kurulmuş örgütlerdir. İki örgütün İsrail ile mücadele yöntemleri de 1991 yılının Ekim ayında başlayan Ortadoğu Barış Sürecine kadar büyük ölçüde benzemektedir. Bu tarihte başlayan farklılıklar İlkeler Bildirgesinin imzalanması (Eylül 1993) ile daha belirgin hale gelmiştir. Temel farklılıklar El-Fetih'in İsrail'in varlığını tanıması ve İsrail ile mücadelede şiddete başvurmayı reddetmesi; Hamas'ın ise İsrail'i hukuken tanımayı reddetmesi ve mücadelede şiddete başvurmayı kesin bir dille reddetmekten sakınması ile alakalıdır. 2005 yılında Hamas'ın Filistin Özerk Yönetimindeki seçimlere katılma kararı, aslında Hamas'ın FKÖ ile İsrail arasında yapılan anlaşmaları zımnen tanıması ve İsrail ile mücadelede katı tavrını fiilen yumuşatması anlamına gelmektedir. Buna rağmen ABD ve Avrupa Birliği, 2006 yılında yapılan Parlamento seçimlerini kazanan Hamas'a karşı tecrit politikası uygulamayı tercih etmiştir. Bu tercih, Hamas'ın Filistin yönetimine daha fazla katılımını ve İsrail ile ilişkilerde El-Fetih'in tutumuna benzer bir tutumu benimsemesini engellemiştir. Buna Filistin halkının temsili meselesinin gündeme gelmesi ve ideolojik farklılıklar da eklenince, El-Fetih-Hamas çatışması için zemin hazır hale gelmiştir. El-Fetih-Hamas ayrılığını giderme ve bir birlik hükümeti kurma çabaları sürmektedir. Henüz bu konuda başarı sağlanmış değildir. El-Fetih-Hamas ayrılığının sürmesi, Orta Doğu barış sürecini olumsuz etkileyen başlıca faktörlerden biri olmaya devam etmektedir.
Türkiye'de toplumsal olaylara müdahale politikasının analizi

Türkiye'de düzenlenen toplumsal olayların miktarının oldukça fazla olduğu bilinmesine rağmen polisin olaylara müdahalesinde yeterli ve standart politikanın geliştirilmediği gözlenmektedir. Halbuki polis faaliyetleri arasında doğrudan özgürlükleri ilgilendirmesinin yanında kolektif olarak kullanılan bir hak olması, polisin toplu olarak müdahale etmesi, tüm aktörleri, hukuki, siyasi ve sosyal alanları dikkate alan politikanın belirlemesini zorunlu kılar. Tez bu anlamda Emniyet Genel Müdürlüğü'nün toplumsal olaylara müdahale politikasının analiziyle ilgilidir. Politika belirleme sürecinde aktörlerin etkisi farklı olmaktadır. Emniyet Genel Müdürlüğü oldukça fazla aktörün etkisi altında toplumsal olaylara müdahale politikası belirlerken, basının söylemlerinden, yasal düzenlemelerden, uluslararası kurumların söylem ve kararlarından, Sivil Toplum Kuruluşlarının taleplerinden, toplumsal olayın çıkış nedenlerinden, siyasal etkilerinden ve sonuçlarından etkilendiğini söylemek mümkündür. Tezde, toplumsal olaylara müdahalede politikasının analizi amacıyla geniş bir literatür ve arşiv araştırması incelemesiyle, alanda çalışanlar ve merkezde politika belirleyenlerle mülakatlar yapılarak toplumsal olaylara müdahale politikasının analizi yapılmıştır. EGM'nin kendi alanı içerisinde tüm aktörleri dikkate alan politika belirlemeye çalıştığı söylenebilir. Buna rağmen Türkiye şartlarında sosyal, hukuki ve siyasi nedenlerden dolayı ve mevcut bürokratik gücünün eksikliğinden dolayı etkili ve standart politika belirlemekte zorlanmaktadır.
Avrupa'daki Türk ve Ermeni Diasporalarının Türkiye'nin Avrupa Birliği üyelik sürecine etkilerinin karşılaştırmalı analizi

Uluslararası ilişkilerde diasporaların önemi her geçen gün artmaktadır. Dış politika yapım sürecinin önemli birer aracı haline gelen diasporalar hem devletleri hem de kendilerini ilgilendiren konularda birer baskı grubu olarak çalışmakta, alınan kararları etkileyebilmekte ve hatta yürüttükleri lobi faaliyetleri ile gündemi değiştirebilmektedirler. Günümüzde diasporalar küresel organizasyonlarla işbirliğine giderek diasporayı ilgilendiren konularda farkındalığı yükseltebilmekte, devlet politikalarına etki edebilmekte, anavatan ile yaşanan devlet arasında işbirliğini arttırarak yatırımı ve ekonomik ilişkileri geliştirebilmektedirler. Bu nedenle devletler son yıllarda diasporalarına yönelik politikalar üretmeye ve onları birer dış politika aracı olarak kullanmaya başlamışlardır. Avrupa Birliği'ne tam üyelik sürecinde başta Ermeni Sorunu olmak üzere pek çok engelle karşılaşan Türkiye için yaklaşık 4 milyonu bulan Avrupa'daki Türk diasporası giderek büyüyen bir önem kazanmaktadır. Diğer bir deyişle 1960'larda başlayan emek göçü ile temelleri atılan bugün sosyal, ekonomik ve siyasal açıdan gelişmiş ve yaşadığı topluma entegre olmaya başlamış bir Türk diasporasının varlığı Türkiye için büyük bir avantaj sağlamaktadır. Ancak Avrupa'da Türk diasporasından daha eski, daha entegre ve daha güçlü bir Ermeni diasporasının varlığı göz ardı edilmemelidir. Bu bağlamda Avrupa'daki Türk ve Ermeni diasporalarının analiz edilmesi hem Türkiye'nin AB adaylık süreci hem de Türk dış politikası açısından önem taşımaktadır. Bu amaçla çalışmada öncelikle diaspora, baskı grubu ve lobicilik kavramları incelenmiştir. Diasporaları oluşturan etmenler ve diaspora sınıflandırmaları üzerinde durulmuş, baskı grubu ve lobinin ne olduğu açıklandıktan sonra lobi faaliyetlerinin çeşitleri irdelenmiştir. İkinci bölümde Türk ve Ermeni diasporalarının profilleri ve ölçekleri ortaya konmaya, birer baskı grubu olarak ne kadar güçlü oldukları yorumlanmaya çalışılmıştır. Bu anlamda iki diasporanın da oluşum süreçleri ve diasporanın karakteristiğini etkileyen önemli süreçler üzerinde durulmuştur. Ayrıca elde edilen sayısal veriler ve iki diasporanın etkinlikleri, teşkilatlanmaları anlatılmıştır. Son olarak, elde edilen bulgular ışığında Türk ve Ermeni diasporalarının karşılaştırmalı analizleri yapılmaya çalışılmış, bu iki diasporanın Türkiye'nin AB üyeliğine etkileri çözümlenmeye çalışılmıştır.
Çin dış politikasında şanghay işbirliği örgütü etkisi ve Türkiye'ye etkileri

Çin Komünist Partisinin Uzun yürüyüş sonrasındaki başarısı, Mao Zedong'un 1 Ekim 1949'da Pekin'de Çin Halk Cumhuriyeti'ni ilan etmesi ile kesinlik kazanmıştır. Soğuk Savaş döneminde ÇHC'nin, 1950'li yıllarda ve 1960'ların başında uluslararası alanda yakınlaşma tercihi Sovyetler Birliği'nden yana olmuştur. 1960'lı yıllarda ise Çin dış politikasında, emperyalizm ve revizyonizm karşıtlığı hakim olmuştur. 1980'li yılların başından beri ise Çin, bağımsız bir dış politika ile uluslararası ekonomide aktif katılım yolu takip etmektedir. Önemli bir dönüm noktası olarak Sovyetler Birliği'nin dağılmasının ardından Çin, ekonomi ve güvenlik alanlarında çok taraflılık anlayışını benimseyerek bu doğrultuda hareket etmeye başlamıştır. Bu bağlamda Çin, Şanghay İşbirliği Örgütü şemsiyesi altında terörizm, ayrılıkçılık ve aşırılıkçılığa karşı yapılan askeri tatbikatlarla kararlılığını göstererek, dış politika önceliklerini de açıkça belli etmektedir. Çin, özellikle Orta Asya Bölgesi ile ilişkilerine büyük bir önem vererek yaşamsal çıkarları olan toprak bütünlüğünü ve sınır güvenliğini korumayı amaçlamaktadır. Uluslararası alandaki yeni çok kültürlülük ve çok etniklilik kavramlarına karşı bölgesinde Rusya Federasyonu ile işbirliğini geliştirerek gerek ekonomik gerek sosyal, gerekse güvenlik alanlarında dikkatli politikalar izlemektedir. Türkiye'nin ise Orta Asya bölgesi ile olan ilişkilerine bakıldığında, Çin'e kıyasla Türkiye'nin istikrarlı bir politika geliştiremediği gözlenmektedir. Buna sebep olarak Türkiye içindeki iç dinamiklerin öncelikli dış politika anlayışlarındaki farklılıklar ve dış dinamik bağlantıları nedeniyle bağımsız politika geliştirme kabiliyeti gösterememesi belirtilebilir. Türkiye ile Çin arasındaki resmi diplomatik ilişkilerin 5 Ağustos 1971 tarihinde başlamasına rağmen ilişkilerde çok büyük bir yakınlaşma gerçekleştirilememiştir. Ancak, Soğuk Savaşın sonuna doğru Çin'in kısmen dünyaya açılma politikaları başlatması ile birlikte Türkiye ve Çin arasında ilişkiler gelişmeye başlamıştır. ŞİÖ, NATO'ya karşılık olarak bir yapılanma öngörmediğine dair açıklamalar yapmaktadır. Fakat konunun çeşitli uzmanlarına göre orta ve uzun vadede örgütün Atlantik politikaları karşısında yükselmesini beklemektedir. Bu bağlamda Türkiye'nin olağanüstü uluslararası ya da yapısall bir değişiklikle karşı karşıya kalmadığı sürece, üyesi olduğu ittifakın politikalarını takip etmesi öngörülmektedir. Ayrıca Türkiye'nin örgüte olası üyeliğinde, uluslararası sistemdeki birden fazla güç dengesinde oynama olacağından dolayı, söz konusu üyeliğin şu anki mevcut konjonktürde olasılığı düşük görülmektedir. Sonuç olarak Rusya ve Çin, bölgelerinde yaşadıkları ortak sorunlar ve çıkarlar doğrultusunda yapısallcı bir anlayışla birbirlerine yakınlaşmakta ve bölgeye olası bir üçüncü oyuncunun dahil olmasını şiddetle eleştirmektedirler. ABD'nin 11 Eylül sonrası Orta Asya'da yakaladığı destek rüzgarının da sona ermesinin ardından Çin ve Rusya seslerini daha da yükseltmekte ve ŞİÖ çatısı altına giren devletleri birleştirerek ABD ve Atlantik politikalarına karşı sıkı tedbirler almaktadırlar.
Bölgeselcilik olgusu çerçevesinde Doğu Akdeniz'in yenilenen jeopolitiği

İki kutuplu dünya sisteminin sona ermesinden sonra uluslararası güvenlik ortamı nitel bir değişim içerisine girmiştir. Güvenlik anlayış ve uygulamalarının genişlemesinin yanı sıra, güvenliğin unsurları da bir dönüşüm yaşamaktadır. Egemenlik, güç, ulus-devlet, bölge ve bölgeselcilik bu unsurlar arasında gelmektedir. Bu çerçevede özellikle bölgeler ve bölgeselcilik anlayışı, hem bir analiz düzeyi olarak hem de jeopolitik birer kavram olarak değer kazanmaktadır. Günümüz güvenlik ortamının yeni sorun ve tehditlerinin kaynak ve etki alanı açısından bölgesel karakterli olmaları da, bu duruma katkıda bulunmaktadır. Dolayısıyla bölgeselcilik olgusu günümüzde merkezi bir önem taşımaktadır. Bu durum bölgelerin, klasik coğrafi mekan anlayışından farklı bir şekilde organik bütün olarak algılanmalarını gerektirmektedir. Bu bağlamda Doğu Akdeniz'in uluslararası güvenlik açısından sahip olduğu yaşamsal konum ve de yeni tehditlerin birçoğunun bu bölgede görülmesi bölgeyi ön plana çıkarmaktadır. Doğu Akdeniz'in, Soğuk Savaş sonrası döneminin oluşmakta olan parametrelerinin belirlendiği ve belirleneceği bir bölge olma potansiyeli taşıdığı ileri sürülebilir. Bu süreç ise kendiliğinden yaşanmamakta, bir mücadele konusu olmakta ve bölgeselcilik ise yaşanan mücadelede farklı anlayış ve uygulamaları ile bir araç niteliğini kazanmaktadır. Bu doğrultuda bölgeselcilik, özellikle Doğu Akdeniz'de bölge jeopolitiğinin yenilenmesi için bir iktidar ve kontrol aracı olmaktadır. Bölge jeopolitiğinin tarihsel karakteristik özellikleri, söz konusu yenilenme sürecinde yeni bir bağlam kazanmış ve bir önceki dönemdeki klasik güçler dengesi anlayışına dayanan güvenlik yapısı, bu tarihsel özellikler aracılığıyla bir dönüşüm baskısı altına girmiştir. Bölgeye yönelik algılamalar değişmiş ve bu durum da bölge jeopolitiğinin Soğuk Savaş döneminde şekillenen unsurlarının da değişmesi yönünde bir eğilim başlatmıştır. Bu çalışmada yeni güvenlik ortamının temel özellikleri üzerinde durulmuş ve bu ortamda bölgeselciliğin ne anlama geldiği incelenmiştir. Bu çerçevede Doğu Akdeniz'in jeopolitik karakterinin tarihsel bir perspektif içerisinde nasıl şekillendiği belirlenmiş ve günümüzde bölge jeopolitiğinin neden ve nasıl dönüşmekte olduğu sorusu tartışılmıştır. Farklı bölgeselci yaklaşımların pratikte Doğu Akdeniz üzerine yansımaları üzerinde durulmuş ve bölgeselcilik ile jeopolitik arasındaki ilişki belirlenmeye çalışılmıştır. Son olarak Doğu Akdeniz jeopolitiğinin Türkiye güvenliği açısından önemi ele alınmıştır.
Türk Diasporasının Avrupa siyasal sistemine katılım süreçlerinin analizi: Almanya, Hollanda, Belçika örneğinde

Avrupa'daki Türk diasporası, çok büyük ölçüde 1961 yılında Almanya ile başlayan işçi göçüne dayalı bir toplumdur. Avrupa'daki varlıklarının kalıcılığı sonucunda Türk toplumu bazı haklar talep etmek için girişimlerde bulunmuşlar, bunun en mantıklı yolu olarak da siyasal katılımı gerçekleştirmişlerdir. Siyasal katılımın en yoğun olduğu üç ülkenin ise Almanya, Hollanda ve Belçika olduğu belirlenmiş ve bu bağlamda çalışma parçadan bütüne doğru düzenlenerek Avrupa'daki Türk diasporası analiz edilmeye çalışmıştır. Çalışmada öncelikle siyasal katılım olgusu hakkında detaylı bilgi verilmektedir. Zira siyasal katılım olgusunun teorik arka planı, Avrupa'daki Türklerin eylemlerininalgılanmasında temel teşkil etmektedir. Bu kapsamda siyasal sistemlere katılım biçimleri, yoğunluğu ve katılımı etkileyen beşeri - siyasi durumlar irdelenmiştir. Ayrıca söz konusu üç ülkenin idari ve hukuksal açıdan katılıma ne düzeyde izin verdiği incelenmiş ve gerekli altyapının varlığı ortaya çıkarılmıştır. Bulgular ve yorum kısmının ilk bölümünde, siyasal katılımın olmazsa olmazı örgütler ele alınmış, Avrupa'daki Türk örgütleri şeklen ve çalışmaları temel alınarak incelenmiştir. İkinci bölümde ise Türk asıllı seçmen ve aday profili çıkarılmaya çalışılmış, aktif siyasal katılımda bulunan Türklerin davranışları incelenmiştir. Çalışmamıza konu olan üç Avrupa ülkesinin yakın siyaset tarihinde yer alan Türklerin yaşadıkları evreler ortaya çıkarılmaya çalışılmıştır. Ardından, Avrupa'daki Türk diasporasının aktif siyaset içinde karşılaştıkları engellemeler ve sorunlar incelenmiştir. Son olarak da Türkiye'den bakış ile Türk diasporasının siyasal katılımı sorgulanmış, Türkiye'nin bu duruma etkisi ve başarılı siyasal katılımın getirisi incelenmiştir. Sonuç ve değerlendirmeler bölümünde de çalışmanın önemli yerleri üzerinden tekrar geçilmiş ve çalışmada elde edilen veriler yorumlanmıştır. Çalışma tamamlandığında Avrupa'da bir Türk diasporasının var olduğu fakat mevcut bazı olumsuzluklar neticesinde siyasal katılımda uygun seviyeye gelemediği kanısına ulaşılmıştır. Siyasal katılımın tam manası ile gerçekleşmesi halinde toplumların yönetimden taleplerini istemede daha aktif olacağı görüşüne ulaşılsa da bunun gerçekleşmesi için Avrupa'daki Türklerin toplumsal olarak daha homojen hareket etmeleri ve Türkiye'nin de durumu destekler politikalarını sürdürmesi gerektiği ileri sürülmüştür
Dersim olayında Cumhuriyet hükümetlerinin uyguladığı strateji

Bu tezde, bir gözlem yapılmıştır. Gözlem konusu nesne, devletin Dersim ile ilgili birikimidir. Dersim ile ilgili gözlemler, değerlendirmeler, raporlar, tutanaklar, kararnameler, resmi gazeteler, kanunlar ve hatıratlar tahlil edilerek Dersim olayında Cumhuriyet hükümetinin bir strateji izleyip izlemediği belirlenmeye çalışılmıştır. Tezde Dersim metinlerinin içeriği, neden 1935 yılının beklendiği, ne gibi çalışmaların gerçekleştirildiği, bir strateji olup olmadığı, varsa stratejinin hangi değerlere dayandığı ve neleri hedeflediği araştırılmıştır. Çalışmada 1935 ve 1937 yılları arasındaki dönem ele alınmıştır. Dersim, 1920'li yıllarda Anadolu coğrafyasında dönüşüm hamlesi yaşanırken, coğrafi derinliği ve yaşam tarzı nedeniyle, inkılapların ulaşamadığı bir coğrafyadır. Yeni rejim, Dersim'i ülke standartlarına taşımak istemiş ve bunun için bir takım girişimlerde bulunmuştur. Bu amaçla 10 yılda 7 Dersim çalışması hazırlanmış, 14 gün içerisinde 3 kanun ve 1 bakanlar kurulu kararı çıkarılmıştır. Tunceli'nin il yapılmasından, Elazığ'da ticaret borsası kurulmasına kadar geniş bir yelpazeye yayılan bu girişimler, belli bir ıslahat programı çerçevesinde gerçekleştirilmiştir. Islahat programının hedefleri Dersim'e medeniyet-refah getirilmesi, Dersimlilerin vatandaşlık yükümlülüklerini ülkenin diğer bölgeleri ile eş şekilde yerine getirmeleri, asayiş odaklı geri kalmışlık probleminin giderilmesi ve milli birliğin sağlanması düşüncesi olarak kısaca ifade edilebilir.
Türkiye'de Tek Parti Dönemi köycülük düşüncesi ve köycülük uygulamaları

Köycülüğün temelini oluşturan kavramlar, köycülük düşüncesinin ortaya çıkışı ve tarihsel gelişim süreci irdelenmiştir. Çalışma bu sürece ilişkin bilgi vermenin yanı sıra köycülüğün toplumsallaşmaya yaptığı katkıyı da ortaya koyma çabası içinde olmuştur. Çalışma kapsamında köycülük düşüncesi ve uygulamalarının tek parti iktidarının son döneminde boyut değiştirdiği ve önemini yitirdiği değerlendirilmiştir.