turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Niğde ili müzesinde yeralan peşkirlerin değerlendirilmesi

Yapılan bu çalışmanın konusu Niğde ili Müzesinde yer alan peşkirlerin değerlendirilmesidir. Genel amacı; Niğde Müzesi'nde bulunan geleneksel işleme teknikleri kullanılarak yapılan peşkirleri belgelendirmek, teknik, gereç, renk, desen, kompozisyon özellikleri bakımından incelemek, aynı zamanda desenlerin çizimlerini yaparak gelecek kuşaklara ve yararlanmak isteyenlere kaynak oluşturmaktır. Araştırma kapsamında Niğde Müzesindeki geleneksel işlemeli peşkirlerin renk, motif ve kompozisyon özelliklerini belirlemek amacı ile bilgi formu düzenlenmiştir. Bu çalışmanın biçimi betimseldir. Bu araştırmanın evrenini Niğde Müzesinde bulunan tel kırma ve hesap işi tekniği ile yapılmış ürünler oluşturmaktadır. Niğde Müzesinde bulunan tel kırma ve hesap işi işlemeli ürünlerden 2 tanesi tel kırma, 49 adeti ise hesap işi işlemeli olan toplam 51 adet ürün örneklem olarak seçilmiştir. Bu araştırmada veri toplama, konu ile ilgili kaynaklardan, bilgi formlarına aktarılan bilgilerden ve müze müdürlüğü tarafından izin alınarak fotoğrafı çekilen ürünlerden elde edilmiştir. Bu çalışmada bilgi formlarından elde edilen veriler kullanılarak değerlendirilmiş, ilgili başlıklar altında tablolar hazırlanarak verilerin çözümlenmesinde istatistiksel hesap yöntemlerinden y= x(100)/n formülü kullanılmıştır, elde edilen veriler hesaplanıp tablolara düzenlenmiştir. Çıkan bu sonuçlar yorumlanıp, incelenen ürünlerin desenleri çizilmiş ve incelemesi yapılan ürünlerde kullanılan işleme tekniklerinin analizleri yapılmıştır. Bilgi formlarının değerlendirilmesi sonucunda elde edilen verilerden;Niğde Müzesinde bulunan işlemeli peşkirlerde çoğunlukla düz ve verev hesap iğnesi tekniği iki adet de tel kırma tekniği kullanıldığı saptanmıştır. İncelemeye alınan peşkirlerde kumaş olarak tamamında yöresel dokuma kullanılmıştır. İşlemede ise en çok pamuk iplik tercih edildiği anlaşılmaktadır. Ürünlerin çoğunda bitkisel ve geometrik bezemenin hakim olduğu anlaşılmaktadır. Kompozisyon özellikleri değerlendirildiğinde düzgün sıralamalı bağlantılı ve atlamalı kompozisyon uygulandığı görülmüştür. Müzede incelemeye alınan peşkirlerin tamamının şahıstan satın alınma yolu ile müzeye geldiği saptanmıştır. Peşkirlerin renk özellikleri incelendiğinde işleme kumaşı olarak tamamında bej rengin kullanıldığı görülmektedir. İşlemede kullanılan renklerde ise lacivert rengin daha yoğun kullanıldığı, bunu tütün, mavi, yağ yeşili, gül kurusu ve turuncu renklerin izlediği anlaşılmaktadır. Beyaz ve altın sarı siminde desen özelliğine göre tercih edildiği belirlenmiştir. Peşkirlerin kenar temizleme tekniği incelendiğinde, tamamına yakınında saçak bükerek ve bırakarak temizleme yapıldığı görülmektedir. İğne teknikleri açısından motiflerde uygun olarak verev hesap iğnesi, düz hesap iğnesi, muşabak ve ciğerdeldi kullanılmıştır. Bazı ürünlerde kenar bordürü olarak çekme ajur ve antika ile süsleme yapılmıştır.
Türk ve İslam eserleri Müzesi'nde bulunan Sultan I. Süleyman, II. Selim ve III. Murad'a ait altı adet tezhipli padişah tuğrasının renk ve desen açısından incelenmesi ve değerlendirilmesi

Osmanlı Devletinde ferman, berat, menşur, mülkname gibi belgelerin üzerine çekilen tuğra, bu belgelerin padişaha ait olduğunu belirterek, devletin varlığını ve gücünü göstermektedir. Bu nedenle tuğra, padişahın siyasal varlığını ve otoritesini temsil eden bir imge olarak kabul edilmiştir. Osmanlı imparatorluğunda tuğra, kendine özgü detaylar ve kompozisyon özellikleri ile de sadece bir imza olmaktan çıkıp, sanatsal bir nitelik kazanmıştır. Günümüze ulaşan ferman, berat, name-i hümayun gibi belgeler genellikle diplomatik bilimler açısından incelenmekte ve değerlendirilmektedir. Bunun yanında, bu belgelerde bulunan tuğralar estetik açısından yalnızca hat sanatı yönünden incelenmiştir. Tuğraların yazı ve şekil bakımından olduğu kadar, tezhip sanatı açısından da analiz edilmesi büyük önem taşımaktadır. Yapılan literatür çalışmaları sırasında, teorik alanda bu konuda hazırlanmış eserlerin sınırlı sayıda olduğu görülmüştür. Bu sebepten dolayı müzehhep fermanların renk ve kompozisyon özelliklerinin inceleneceği detaylı bir çalışma yapılması ihtiyacı doğmuştur. Buradan yola çıkarak, tezin ana çıkış noktasını hazırlayan neden, Türk ve islam Eserleri Müzesi'nde bulunan 16. yüzyıla ait altı adet tezhipti padişah tuğrasını renk ve desen açısından inceleyip değerlendirmektir. Tez üç bölümden oluşmaktadır. Birinci bölümde tuğranın tanıtımı, tarihçesi, padişaha ait tuğralı belgeler. bu belgelerde kullanılan hat türü, tezhip kompozisyonları ve malzeme çeşitleri ile tuğra yazan ünlü hattatlar anlatılmıştır, ikinci bölümde, Türk ve islam Eserleri Müzesi'nde bulunan 16. Yüzyıla ait altı adet tezhipli padişah tuğrası fotoğraf ve çizimleriyle birlikte, renk ve desen açısından incelenip değerlendirilmiştir. Üçüncü bölümde ise tez konusuyla bağlantılı olan uygulama çalışmalannın fotoğraftan ve açıklamaları yer almaktadır.
Geleneksel Avanos çömlekçiliğinde yaşanan değişim ve nedenleri

İnsanoğlunun temel ihtiyaçlarını üretmeye başladığı dönemlerden itibaren başlayan kil kullanımı ve çanak çömlek yapımı genel adıyla seramik eşya yapımı, günümüze kadar gelişerek hem bir endüstri hem de bir sanat dalı olmuştur. Gelişimi binlerce yıla yayılan toprak sanatlarından olan çömlekçiliğin geçmişşinin Avanos'ta çeşitli kaynaklara göre M. Ö. 2000'li yıllarda başladığı söylenmektedir. Kızılırmağın eski yataklarından ve dağlardan alınan kil geleneksel yöntemlerle işlenerek farklı birçok kullanım eşyası üretilmiştir. Avanos'ta 1970'li yıllara kadar sadece küp, yağdan, gebece, ibrik, künk, testi, abdestlik, çömlek, güveç, çıralık vb. gibi, kullanım eşyalarının üretimleri günümüzde turistik amaçlı olarak çeşitlendirilmiş, süsleme ve bezemelerle turistik birer objeye dönüşmüştür. Günümüzde Avanos'ta çömlekçilik serüveni yön değiştirmiş ve kullanım eşyası olarak üretilen ve kullanılan çömlekler kimlik değiştirmiştir. Bu çalışmada Geleneksel Avanos çömlekçiliğindeki ve günümüz Avanos çömlekçiliğindeki ürünler, hammadde, üretim teknikleri, süsleme teknikleri, pişirme teknikleri, pazarlama, alanında yaşanan değişim ve nedenleri araştırılmıştır. Bunun sonucunda; Geleneksel el sanatlarımızın günümüzde birçoğunun yok olmuş ya da olmak üzere olduğu bilinmektedir. Bu açıdan bakıldığında aslında geleneksel Avanos çömlekçiliği yok olma tehlikesiyle karşı karşıya kalmış olan el sanatlarımız arasındadır. Avanos çömlekçiliğinde geçmişşten günümüze dek birçok medeniyetin izlerini taşımakla birlikte kendine özgü ürünlerde ortaya çıkmaktadır. Geleneksel Avanos çömlekçiliğinde kullanılan ürünler, en önemli değişimi olan maddi kaygı, Almanya'ya yapılan göçler, farklı mesleklere duyulan ilgi ve makineleşme Avanos çömlekçiliğinin günümüzdeki halini almasının temel nedenleridir. Günümüz makineleşme endüstrisi nedeniyle üretilen cam, emaye, plastik, metal gibi ürünlerin işlevselliğinin ve kolay elde edilmesi ürünlerin eski önemini yitirmesine neden olmuştur. Endüstrileşme boyutu olarak bakılan elektrikli tezgahların kullanımıyla birlikte Avanos'ta hammadde, teknik ve ürünler konusunda 1990'lı yıllardan bu yana büyük değişimler görülmüştür. Günümüzde Avanos çömlekçiliğinde kullanılan yüzlerce form ve ürün mevcuttur. Boyutları 5 cm'den başlayan ve 2 m ye kadar çıkabilen geniş bir ürün yelpazesine sahip olan Avanos çömlekçiliği hammadde, üretim teknikleri, süsleme teknikleri, pişirme teknikleri, pazarlama anlayışının ve kullanım amacının değişmesiyle yön değiştirmiştir.
Yün liflerinin boyanmasında kullanılan boya bitkileri, elde edilen renkler ve kaynaklarda yer alan boya reçeteleri

Doğal boyarmaddelerle ilgili ülkemizde ve dünyada birçok çalışma yapılmıştır. Bu çalışmalara bakıldığında, konunun antropoloji, lif teknolojisi, kimya v. b. kapsayan geniş bir alana yayıldığı görülür. Bu çalışma çoğu bu bilimlerin uzmanları tarafından kendi dalları doğrultusunda yapılmış ve çeşitli kaynaklarda yayınlanmış makale ve eserleri, yer yer halktan derlenmiş bilgileri, en doğru ve olabildiğince düzenli bir şekilde bir araya toplamayı ve bu bilgilerin ışığı altında, daha önce boyamacılıkta kullanılmamış olan bir bitkiyle yapılmış boya denemelerini içermektedir. Çalışma üç bölümden oluşmaktadır. Birinci bölümde üç alt başlık altında; Yün liflerinin yapısı- özellikleri, boyarmaddelerin tarihçesi ve boya bitkileri konuları incelenmiştir. Bu bölümde yün lifleri, kısaca yapısına ve boyama esnasında önem taşıyan özelliklerine göre tanıtılmış, doğal boyamacılığın dünyadaki tarihsel gelişimine dair bilgi verilmiş, 55 tane boya bitkisi seçilerek, botanik yapısı, yetişme şartları, boyamacılıkta kullanılan diğer türleri, içerdiği renk maddeleri, boyacılıkta kullanılan kısımları, toplanma zamanı, verdiği renkler, ülkemizdeki yerel isimleri incelenmiştir. İkinci bölümde beş alt başlık altında; Doğal boyarmaddelerin renk gruplarına, boyama tekniklerine göre sınıflandırılması, mordanlar, elde edilen renkler ve boya reçeteleri anlatılmıştır. Burada 18. yy. sonrasında doğal boyarmaddelerin kimyasal yapısıyla ilgili yapılmış çalışmalar göz önüne alınarak, bitkilerdeki kimyasal renk maddelerinin büyük bir çoğunluğunun yer aldığı 6 alt grup genel özelliklerine göre incelenmiştir. Doğal boyarmaddelerin boyama tekniklerine göre sınıflandırılmasında; direkt, mordanlı, küp boyama özelliğine sahip bitkilerin genel özellikleri ve boyama teknikleri anlatılmıştır. Bu bölümde ayrıca mordanlar ve halk arasında mordan sanılarak kullanılan yardımcı maddeler tanıtılmış, halktan derlenen ve kaynaklarda yer alan reçeteler anlatılmıştır. Üçüncü ve son bölümde daha önce boyamacılıkta kullanılmamış olan Hypericum triquetrifoIium. Turra bitkisiyle yün ipliği üzerinde yapılmış 10 boya denemesine yer verilmiştir.
Tezhip sanatının kullanım alanları

Altın ve çeşitli renklerle, stilize edilmiş bitki, hayvan, bulut ve geometrik motiflerle yazma kitapları tuğraları, güzel yazı levha larını, kitap kaplarını, minyatürleri, kubur, kutu gibi eşyaları süsleme sanatına tezhib denir. Tezhip sanatı, Türkler'de tarihsel gelişimi itibarıyla dokuz bölümde incelenebilir. 1. islam öncesi dönem. 2. 13. yy. ve 14. yy Selçuklu ve Beylikler dönemi 3. Osmanlı Erken devir ve 1 5. yy. 4. Sultan II. Bayezid devri 5. 16. yy. Osmanlı tezhibinin yükseliş dönemi. 6. 17. yy. tezhib sanatının duraklama dönemi. 7. 1 8. yy. Batı etkisi 8. 1 9. yy. Osmanlı tezhip sanatı 9. 20. yy. ve Cumhuriyet dönemi tezhip sanatı. Tezhipte kullanılan başlıca motifler; Bitkisel ve hayvansal motifler, bulutlar, Barok ve rokoko motifleri, münhaniler, geometrik motifler ve zencereklerdir. Tezhipte desen çizimi ve uygulanması bir takım bilgi ve beceri gerektirir. İyi bir tezhip için, bilgi ve becerinin yanı sıra malzemelerin de iyi olması ve bu malzemeleri kullanma becerisi gerekir. Tezhip sanatının klasikkullanım alanlarının başındayazma kitaplar gelir. Tezhibin seçkin ve alımlı örneklerine ferman berat gibi tuğralı belgelerde rastlanır. -128-18. ve 19. yüzyıllarda gelişen en büyük boyutta levha yazımcılığı da tezhip ve halkarin geniş uygulama alanı bulduğu, değişik kompozisyonlar denediği bir koldur. Tezhip sanatının kitap sanatındaki bir diğer uygulama alanı laklanmış kitap kaplarıdır. Tezhibin kitap sanatında görüldüğü farklı bir yerde minya- türayrıntılarıdır. Ahşap ya da mukavvadan yapılmış kalemdan, kubur, yazı kutusu yazı altlığı, yay gibi birçok eşyada tezhiplenen objeler arasındadır. Tezhip sanatının uygulandığı bir başka grupta tılsımlı göm leklerdir. 1 5. yüzyıldan 20. yüzyıla kadar uzanan bir tarihsel gelişime sahip olan Osmanlı tezhip sanatı, uygulandığı tüm alanlarda Osmanlı sanatının özgün üslup gelişmini yansıtır. Tezhip sanatı, günümüz beğeni ve ihtiyaçları doğrultusunda, klasikten yola çıkarak gelişimini devam ettirmektedir.
Türkiye'de yaylı çalgı yapımı üzerine eğitim veren kurumlar

Bu araştırma, Türkiye'de eğitim vermekte olan yaylı çalgı yapım bölümlerinin günümüzdeki durumlarını öğrenme ve gelişimlerine katkı sunma amaçlı yapılmış bir araştırmadır. Bu bağlamda Türkiye'deki yaylı çalgı bölümlerinde eğitim vermekte olan akademisyenlerle iletişime geçilip bölümlerin, yeterlilik düzeylerinin, eğitim düzeylerinin ve yaylı çalgı yapımcılığının güncel sorunlarının belirlenmesi amacıyla 19 soruluk görüşme formu hazırlanmıştır. Türkiye'de yaylı çalgı yapım eğitimi veren bölümlerdeki tüm akademisyenlere ulaşılan çalışmada, bulgular üç ana başlık altında incelenmiştir. Kurum özelliklerinin bulunduğu birinci başlıkta, öğrenci profili, fiziki yeterlilik, öğretmen kadrosu yeterliliği, öğrenci yeterliliği, eğitim yöntemleri ve materyal yeterliliği ile ilgili bulgulara yer verilmiştir. Kurumların gelişimine etkileyen durumların bulunduğu ikinci başlıkta bölümlerin istihdam, el yapımı yaylı çalgı ihtiyacını karşılamada yeterliliği, atölye açma prosedürleri, Türkiye'deki hammadde düzeyi, alanla ilgili yasal düzenlemeler, fabrikasyon çalgı olgusu ile ilgili bulgulara yer verilmiştir. Yaylı çalgı yapımının etkilendiği ve etkilediği diğer unsurların bulunduğu son alt problemde kurumların yaylı çalgı yapımının gelişimine katkıları, kurumların müziğe ve müzik eğitimine katkıları, teknoloji kullanımının sağladığı yararlar, deneysel çalgı yapımı ve kurumların gelişim süreci ile ilgili bulgulara yer verilmiştir.
Uygun renk, ışık ve sürtünme haslığı değerlerine sahip bitkisel boyalar ile boyanmış ilmelik yün halı ipliklerinde en az kopma mukavemeti kaybına yönelik boyama yönteminin geliştirilmesi

Bitkisel boyacılık, el dokuması halıcılık sektöründe en önemli aşamalardan birisini oluşturmaktadır. Bitkiselboyacılığa verilen önem gün geçtikçe artmakta ve bu konuda yapılan araştırmalar çoğalmaktadır. Bitkiselboyalar ile renklendirilen ipliklerle dokunmuş halılar, iç ve dış pazarda değer kazanmaktadır. Bu halılardaaranılan diğer önemli özellik ise sağlamlıktır. Halı dokumada kullanılan yün ipliklerin dokuma sonucu bitimişlemlerinde kullanılan kimyasallara ve kullanım esnasında ortaya çıkabilecek zorlamalara karşı sağlamlığınıuzun süre koruyan iplikler olması beklenmektedir. Ancak bitkisel boyalarla renklendirilmiş yün ipliklerdeboyama sonucu bir miktar mukaveet değişikliği olduğu bilinmektedir. Kullanılan bitkinin çeşidi, cinsi, miktarı, kullanılan boyama yöntemi, kaynatma süresi, mordan olarak kullanılan kimyasalların çeşitleri ve miktarları da bu değişikliğin oluşmasında etkilidir. Boyama sonucu mukaveet kaybının engellenmesi, mukaveet artışını sağlayacak yöntemin geliştirilmesi için böyle bir çalışma yapılması planlanmış ve yapılmıştır. Araştırmanın materyalini, bugüne kadar bitkisel boyacılık alanında yapılan araştırmalarda ışık haslığı 5 ve üzeri, sürtünme haslığı 3 ve üzeri olan renklerin elde edildiği boyama formüllerinde kullanılan bitkiler ve mordanlar oluşturmaktadır. Bu bitkiler doğal ve kültüre alınmış Asma yaprağı, Aspir, Ayva yaprağı, Ceviz yaprağı ve meyve kabuğu, Elma yaprağı, Kekik, Kökboya, Kurtbağrı, Mürvermeyveleri ve yaprağı, Nar meyve kabuğu, Papatya, Pinar, Roselle yaprağı, Sığırkuyruğu, Sütleğen 'dir. Bu bitkilerden elde edilen renkler, bu renklerin ilmelik yün halı iplikleri üzerindeki ışık ve sürtünme haslıkları, yün iplik mukaveeti ve % uzama değerleri belirlenmeye çalışılmıştır. Belirlenen bitkiler ilmelik yün halı ipliklerine göre %100 oranında alınarak 60 dk süresince kaynatılmıştır. İplikler boyanmadan önce literatürde geçen mordanlar kullanılarak ön mordanlama yöntemi ile 45 dk süresincemordanlanmıştır. Böylece toplam 74 boyama yapılmıştır. Boyanmış ipliklerden elde edilen renkler subjektif ve objektif yöntemlerle değerlendirilmiştir. Elde edilen renkler sarı ve tonları, kahverengi ve tonları, yeşil ve tonları, krem, bej ve tonlarından kırmızıya kadar değişmektedir. Bu renkler üzerinde ışık ve sürtünme haslıkları incelenmiştir. İncelenen haslık değerlerinde bitki çeşitliliği ve mordanlarabağlı olarak farklılıklar tepit edilmiştir. Beyaz ve boyanmış yün ipliklerin kopma mukaveetleri ve % uzama değerleri instron cihazı kullanılarak bulunmuştur. Boyasız iplik ile boyanmış iplik arasındaki mukaveet değerleri karşılaştırılmış ve boyama sonucu mukaveet kaybına ya da artışına neden olduğu düşünülen bitki ve mordanlar tespit edilmiştir. Bu bitki ve mordanlar kullanılarak elde edilmesi planlanan renk üzerindenmukaveet artışını sağlayacak boyama formülleri önerilmiştir.2007, 165 sayfa
Yavaş moda akımında giysi dönüştürme yaklaşımları ve onarım yöntemleri

Yavaş Moda Akımında Giysi Dönüştürme Yaklaşımları Ve Onarım Yöntemleri başlıklı çalışmada Giriş, Yavaş Moda Akımı Ve Uyarlanabilir Giysi Tasarımının Önemi, Uyarlanabilir Giysi Tasarımı Yaklaşımı: Dönüştürme ve Onarım bölümleri altında yeni kaynaklar tüketilmeden var olan giysiler üzerinden estetik ihtiyaçlara uygun sürdürebilir çözümler önerebilen yeniden tasarım ve onarım teknikleri açıklanmaktadır. Tezin amacını ve sınırlarını kısaca açıklayan Giriş, aynı zamanda tezin birinci bölümünü oluşturmaktadır. İkinci bölümde Yavaş Moda Akımı Ve Uyarlanabilir Giysi Tasarımının Önemi başlığı altında hızlı ve yavaş moda kavramlarının kısa tanımları, hızlı modanın oluşturduğu sonuçlar ve istatistikler, giysi atığı oluşturmada tüketici davranışları, tüketici ve giysi arasındaki ilişki ele alınmıştır. Üçüncü bölümde, uyarlanabilir tasarım ve sürdürülebilirlik, onarım tekniklerinin özellikleri, uygulamaları ve geliştirilen yeni yöntemler, ileri dönüşüm kavramı altında yeniden tasarım teknikleri, uygulamaları Uyarlanabilir Giysi Tasarımı Yaklaşımı: Dönüştürme ve Onarım başlığı altında incelenmiştir. Bu tezde ortaya konan sonuçlar; yeni kaynak tüketimi yapılmadan, eldeki mevcut giysiler değerlendirilerek güncel modaya uygun hatta modayı şekillendirebilecek güçte değişimler yapmanın mümkün olduğu yönündedir. Böylece bu teknikler doğal kaynaklara, insan emeğine zarar vermeden giysi ve moda kültürü oluşturmaya katkı sağlamaktadır.
Representation of architecture in the 16 th century Ottoman miniature painting

örneklerle karşılaştırma yapmış, fakat mimarinin gösterimine değinmemiştir. Dolayısıyla, bu çalışma, karşılaştırma yapmadan ya da derin bir tarihi araştırmaya girmeden, 16. yüzyıl Osmanlı minyatür resmini görsel bir dil olarak sistematik olarak inceleyip minyatür sanatçılarının mimariyi tasvir için kullandıkları teknikleri ortaya çıkarır. Bu konu üzerinde daha önce yapılmış bir çalışma bulunmadığından, mimari gösterimi hakkındaki söyleme bilgi tabanı eklemek için böyle bir analiz önemlidir.
Konya, Karatay ilçesi evlerinde bulunan el işlemeleri(19.- 20. yüzyıl)

Yapılan literatür taraması sonucunda Konya, merkeze bağlı Karatay ilçe sınırları içerisinde evlerde bulunan el işlemelerinin özelliklerinin araştırılmamış olduğu tespit edilmiş, bu nedenle araştırma konusu Konya Karatay ilçesi evlerinde bulunan el işlemeleri (19.-20. yüzyıl) olarak belirlenmiştir. Bu araştırmada yöntem olarak gözleme dayalı saha çalışması yapılmış, kaynak kişilere ulaşılmış, yapılan görüşmelerde edinilen bilgiler hazırlanan gözlem fişlerine kaydedilmiştir. Çalışma dört bölümden oluşmaktadır. Birinci bölümde; araştırmanın konusu, amacı, önemi, konunun sınırlandırılması, araştırmada kullanılan metot, Türk işleme sanatının tanımı, sınıflandırılması ve tarihi gelişimi ile Konya ilinin tarihi, coğrafyası açıklanmış ayrıca araştırma konusu ile ilgili yapılan araştırma ve yayınlara yer verilmiştir. Araştırmanın ikinci bölümünü, ürünlere ait gözlenebilir özelliklerin kaydedilmesi ve ürün sahiplerini tanıtmak amacıyla oluşturulan gözlem fişleri; ve ayrıca ürünlerin genel ve detay fotoğraflarından oluşan katalog bölümü oluşturmaktadır. Hazırlanmış olan gözlem fişlerinde; örnek ve fotoğraf numaraları, elde edilen ürünün sahibi, adresi, ürünün geliş biçimi ürünün yeri inceleme tarihi, yapan kişi, ürünün bugünkü durumu, onarım durumu, türü, türünün yöredeki adı, kaynak kişi, işlevi, türüne bağlı en-boy, hazır dantel, oya, saçak, püskül, çerçeve boyutu, zemin işleme, kenar temizleme ve süslemesinde kullanılan gereçler ve bu gereçlerin yöredeki adı ve kaynak kişisi, zemin işleme, kenar temizleme ve süslemesinde seçilen renk, işleme ve kenar süslemesinde uygulanan teknikler, işlemede seçilen konular; bitkisel, figürlü, geometrik, nesneli ve yazılı olarak ele alınmış, konuların biçimlendirilmesi ve kompozisyonu yapılmıştır. Ayrıca kaynak kişi künyesi oluşturulmuş, bu künyede adı-soyadı, doğum yeri ve yılı, öğrenim durumu, mesleği ve açık adresi ile ilgili başlıklar altında ele alınmıştır.
Gaziantep ili Nizip ilçesinde bulunan geleneksel Antep işlemeleri

' Gaziantep ili Nizip İlçesinde Bulunan Geleneksel Antep İşlemeleri' konusunda yapılan bu araştırmada, Antep işi işleme örneklerini incelemek ve özelliklerini belirlemek amaçlanmıştır. Nizip ilçesinde ve köylerinde bulunan Antep işi işlemeli birçok ürün örneği incelenmiş ve 1 00 adet örnek araştırma kapsamına alınarak sınırlandırılmıştır. Bir gözlem fişi formu geliştirilerek örneklerin tüm özellikleri belirlenmiştir. Bu bilgiler fotoğraflarla ve çizimlerle desteklenmiştir. Ürünlerin belirli özellikleri için tablolar oluşturulmuş, ürünler hakkında elde edilen bulgular bu tablolara işlenerek sonuca ulaşılmaya çalışılmıştır. Tarihi çok eskiye dayanan Türk işlemeleri arasında, Antep işlemelerinin ayrı bir yeri vardır. Antep işi genellikle Gaziantep ili ve çevresinde yapılan bir işleme tekniğidir. Antep işi işlemeler teknik açıdan diğer işleme türlerinden farklı bir özellik taşır. Bu farklılık ajurlarda, iplik kesilip çekilerek işleme yapılmasından kaynaklanmaktadır. Köklü bir geçmişşe sahip olan Antep işlemeleri, Nizip ilçesinde her evde, gerek zevk gerekse ticari amaçlı yapılan önemli bir işleme tekniğidir. Bu işleme türü yörede çeyiz geleneğinin vazgeçilmez unsurlarındandır. Sanatsal değere sahip bu işlemeler, ev aksesuarları, giyim aksesuarları v. b. hemen her türlü eşya üzerine uygulanmaktadır. İncelenen örneklerde Antep işi tekniğinin çeşitli ajurları, bitkisel, figürlü, geometrik ve nesneli motifler kullanılarak işlenmiştir. Gaziantep ili Nizip ilçesinde yapılan bu araştırmada Antep işi işlemelerin zenginliği ve çeşitleri dikkat çekmiştir. Bunların bir kısmı incelenmiş ve belgelendirilerek tanıtılmaya çalışılmıştır.
Konya il merkezinde bulunan madeni takılar ve üretim yapan bir gümüş takı atölyesi

Bu araştırmanın konusu 'Konya İl Merkezinde Bulunan Madeni Takılar ve Üretim Yapan Bir Gümüş Takı Atö yesi'dir. Anadolu'nun her yöresinde farklı anlamlar yüklenen, o yörenin geleneksel kültürünü oluşturan güzelliklerinden biri de kullandıkları takılardır. Bu takılar zengin malzeme kullanımı ile üretilmiştir. İnsan bedenini veya kıyafetlerini süslemek için yapımında çeşitli malzemelerin kullanılabildiği aksesuarlara takı denir. Değerli madenlerin ve taşların kullanıldığı takılara da madeni takılar denilmektedir. Takılar; Türk Kültür Tarihinin, belge niteliği taşıyan önemli buluntulanndandır. Ayrıca, Anadolu Geleneksel Kültürünü oluşturan yapı taşlanndandır. Anadolu Selçuklularına başkentlik yapan Konya, el sanatlarının meslek olarak yaşadığı tarihi kentlerimizdendir. Kuyumculuk da bu el sanatlarından biridir. Günümüzde de devam eden kuyumculuk sanatını incelemek ve anlatmak, geçmişşten günümüze bu sanatın seçkin örneklerini Konya sınırlan içinde ele almak açısından araştırmaya başlanmıştır. Araştırma konusu iki bölümden oluşmaktadır. Araştırmanın birinci bölümünde, Konya'da bulunan madeni takıların tanıtılmasına çalışılmıştır. Bu takıların bulunduğu yerleri, kullanım yerleri, yapım teknikleri, yapımında kullanılan malzemeleri ve süsleme teknikleri hakkında bilgilerin toplandığı bir kaynak oluşturulmaya çalışılmıştır. Bu amaçla müzelerde, koleksiyonerler de ve evlerde bulunan özellikli takılar incelenerek fotoğraflanmış ve katalog oluşturulmuştur. Araştırmanın ikinci bölümünde ise; Ömer Kağmcı gümüş takı atölyesinin çalışmaları aktarılmıştır. Bu çalışmalardan alman bilgilerden yola çıkılarak, birinci bölümü oluşturan Konya'daki madeni takıların teknik özellikleri tespit edilmeye ve anlatılmaya çalışılmıştır. Toplanan bilgilerden araştırmanın metni yazılmıştır.