turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Sumaki Höyük Neolitik Dönem kemik alet topluluğu

'Sumaki Höyük Neolitik Dönem Kemik Alet Topluluğu' başlıklı bu çalışmada Güneydoğu Anadolu'nun Dicle Havzası'nda, Dicle Nehri'nin bir kolu olan Garzan Çay'a bakan bir sırtın üzerinde konumlanan Sumaki Höyük'ün Neolitik Dönem tabakalarındaki tüm kemik aletler incelenmiştir. Kemik insanoğlunun alet yapmak için kullandığı en eski malzemelerden biridir ve günlük yaşamı, el becerisi, soyutlama yeteneği gibi birçok konuda bilgi vermektedir. Sumaki Höyüğün kemik aletleri de dönemi ve yerleşimin sosyal-ekonomik yaşamı hakkında önemli bilgiler sunmaktadır. 2007- 2014 yılları arasındaki beş kazı sezonunda değişik evrelerde bulunan 553 adet kemik aletin tipolojik ayrımı yapılmış, yapım aşamaları ve işlevleri saptanmaya çalışılmıştır. Bunların dışında bölgedeki diğer eş zamanlı yerleşmelerdeki yayınlanmış kemik aletler benzerlik ve farklılık açısından incelenmiştir. Bu verilerin ışığında, özellikle Yakındoğu Neolitiğinde yontmataş alet topluluklarına oranla daha çalışılmış 'Kemik Alet' konusuna katkı sağlamak amaçlanmıştır.
Olba mezarları

Olba'daki arkeolojik verilerin başında mezarlar bulunur. Sosyal yaşam, yerleşim modeli, dinsellik, meslekler, ekonomik durum, nüfus vb. konularda Olba mezarları değerli arkeolojik bilgiler sunar. Bu çalışmada mezarlık alanlarının konumları belirlenir ve mezarların tipolojik bir ayrımı yapılır. Olba'daki yerleşim alanları ve kırsal kesimde geniş bir yayılım gösteren mezarların konumları büyük ölçüde jeolojik yapı ile belirlenir. Mezarların yerlerinin belirlenmesinde dinsel faktörlerin veya yerleşim alanı dışında gömü geleneğinin rol oynamadığı, jeolojik yapının etkin olduğu görülmektedir. Olba'da mezarların konumlarının seçiminde rol oynayan bir diğer unsur da kentte izlenen yerleşim modeli ile bağlantılıdır. Olba'da mezarların kronolojileri aynı zamanda kentin yerleşim tarihine ışık tutar niteliktedir. Olba'daki en erken tarihli arkeolojik veriler Geç Hellenistik Dönem'e aittir. Helenistik Dönemde nüfusun da Roma İmparatorluk Dönemine oranla daha az olması mezarların sayısının da az olmasına neden olmakta ve buna bağlı olarak da bu mezarlarla ilgili daha az bilgi edinilebilmektedir. Hellenistik dönem sonrasında, İ. S. 1. yüzyılda da Olba'daki mezar tiplerindeki belirsizliğin devam ettiği görülmektedir. Roma İmparatorluk Dönemi'nde özellikle de İ. S. 2. ve 3. yüzyıllarda Olba'da bayındırlık hizmetleri yoğunlaşır. Roma tarzı yapıların yanı sıra yerel taş işçiliğinin ürünleri olarak yapılan mezarlarda sıklıkla kullanılmaktadır. Böylece Olba'daki birçok mezarın Roma İmparatorluk Dönemi'ne, İ. S. 2. ve 3. yüzyıllara tarihlenmeleri olasıdır. Hıristiyanlığın kabul edilmesinden sonra Roma topraklarında gerçekleşen değişim Olba'da da görülmektedir. Kentte çok sayıda Hıristiyanlık yapısının olması bu yeni inancın etkinliğini yansıtmaktadır. Olba'da Hıristiyanlık döneminde yaşayanların daha önceki dönemden kalmış mezarları pratik bir çözüm olarak tekrar kullanmış olmalıdır. Böylelikle yoğun mimari çalışmanın olduğu bu dönemde, diğer yapısall etkinlere yer verildiği halde yeni mezarların yapılmadığı sağlam yapıdaki Roma mezarlarının kimi zaman Hıristiyan simgeleri eklenerek tekrar kullanılmış oldukları önerilebilir. Olba mezarlarında saptanan ortak özelliklerden biri de bunların kült mekanları ile olan bağlarıdır. Hemen her mezarın yanında kaya çanakları, nişler, kurban törenleri ile ilgili kült elemanları bulunmaktadır
Arkeolojik veriler ışığında, Neolitik Dönem'den İlk Tunç Çağı'nın sonuna kadar Likya ve Pisidya bölgelerinde görülen ölü gömme gelenekleri

Bu çalışma, Likya ve Pisidya bölgeleri içerisinde yer alan arkeolojik yöntemlerle saptanmış olan mağara ve höyükler içerisinde, dönemsel olarak Neolitik Dönem'den İlk Tunç Çağı'nın sonuna kadar ve kazı hafirleri tarafından 'ölü gömme geleneği' olarak ifade edilmiş bilgiler kapsamında oluşturulmuştur. İlk olarak arkeoloji disiplini içerisinde değerlendirilen 'ölü gömme geleneği' başlığı altında ele alınan belli başlı bazı uygulamalara değinilerek bu kavramın içeriğinde yer alan arkeolojik verilerin neler olduğu belirtilecektir. Ardından söz konusu bölgenin konumu ifade edildikten sonra, arkeolojik olarak literatürde kronolojiye uygun bir şekilde bölgede Neolitik Dönem, Kalkolitik Dönem ve İlk Tunç Çağı dönemi saptanmış höyük ve mağaralarda elde edilmiş olan mezar bulguları işlenecektir. Her dönem işleyişinin sonunda dönemsel değerlendirme başlığı altında eldeki bulgular genel olarak ifade edilecek, daha sonra genel değerlendirme bölümünde de elde edilen verilerin üzerinden tekrar geçilecektir. Likya ve Pisidya bölgeleri haricinde Anadolu'da yer alan dönem olarak çağdaş yerleşimlerde elde edilmiş olan ölü gömme gelenekleri bulgularından yola çıkılarak oluşturulmuş tablolar ile tez kapsamı dahilinde bölgede ortaya konan bulgular mukayese edilerek benzerlik ve farklılıklar sonuç bölümünde ele alınacaktır.
Antandros antik kenti Yamaç Ev 1 No'lu dükkan seramikleri

2001 yılından beri Antandros kentinin başlıca çalışma alanlarından biri 'Yamaç Ev Sektörü'dür. Bu alanda 25 mekanı bulunan Roma villası açığa çıkarılmıştır. Villanın bölümlerinden olan ve dükkan olabileceği benzer yapılar üzerinden tespit edilen 1 no'lu dükkandan ele geçen seramikler, bu tez çalışmasının konusunu oluşturmaktadır. Mekanın kuzeyinde anakaya, güneyinde sıkıştırılmış toprak, orta ve güney kısımlarında ise taban dolgusu olarak yoğun seramik buluntu kullanılmıştır. Tunç Devri ile Roma Devri arası seramik buluntuların karışık olarak ele geçtiği görülmektedir. 1 no'lu dükkanda yapılan çalışmalarda tabanın bulunmadığı tespit edilmiştir ve mekanın işlevini anlamaya yönelik herhangi bir malzemeye rastlanmamıştır. Alanda çalışmaya başlanan ilk seviyeden, çalışmaların sonlandığı seviyeye kadar ele geçen seramikler değerlendirilmiştir. Tarihlendirme niteliği taşıyan 181 adet seramik malzeme teze dahil edilmiştir. İ. Ö. 2000 ile İ. S. Geç 5 -Erken 6. yy arasına tarihlendirilen bu seramik grubu ile Antandros'un seramik birikimi değerlendirilmiş olup, diğer kentlerle olan ilişkileri irdelenmiştir. Tez kapsamında değerlendirilen seramikler konteks içerisinden ele geçmediği için buluntular analoji yoluyla tarihlendirilmiştir. Tunç Devri seramiklerinin Antandros kentinde varlığı ilk kez tespit edilmiştir. Roma Devri seramiklerinin ise tez içerisindeki en geç grubu oluşturduğu görülmektedir. İ. S. Geç 3 -Erken 4. yy'a tarihlenen Roma villasının, İ. S. 5-6 yy'a kadar tadilatlarla kullanıldığı bilinmektedir. Tez içerisinde yer alan İ. S. Geç 5 -Erken 6. yy'a tarihlenen Geç Roma seramiklerinin, bu tadilat dönemine ilişkin olabileceği düşünülmektedir.
Ulucak höyük ve Uğurlu-Zeytinlik höyük ön neolitik ve erken neolitik dönem yumuşakça kabukları

Bu tez çalışmasında, Batı Anadolu'da yer alan Ulucak ve Uğurlu - Zeytinlik yerleşimlerinin Ön ve Erken Neolitik dönemlerine ait yumuşakça kabuklarının incelenmesi amaçlanmaktadır. Ulucak ile Uğurlu-Zeytinlik yerleşimlerinin arasında, Ön ve Erken Neolitik dönemlerde yumuşakçaların kullanımlarında özellikle tür yoğunlukları açısından farkların olduğu görülmektedir. Uğurlu yerleşiminde, söz konusu dönemlerde yumuşakçaların besin ekonomisi içerisinde değerlendirildiği, kişisel süs eşyalarının sınırlı olduğu ve kabukların geriye besin artığı olarak bırakıldığı anlaşılmaktadır. Besin olarak değerlendirilmiş türler ve bu türlerin yoğunlukları, Ulucak yerleşiminde bulunan türlerden farklılık göstermektedir. Ulucak yerleşiminde ise yumuşakçalar besin olarak değerlendirilmiş olsalar dahi bunların kabukları, kişisel süs eşyalarının üretiminde hammadde olarak kullanılmıştır.
Aşıklı Höyük 4 G-H derin sondaj açması kemik buluntuları

öz 'Aşıklı Höyük 4 G-H Derin Sondaj Açması Kemik Buluntuları' adlı bu çalışma, Aşıklı Höyük'te, 1989, 1991- 2000 yıllarında, 4 G-H derin sondaj açmasında yapılan kazı çalışmaları sonucunda tespit edilmiş, kemik, boynuz ve/veya antlerlerden yapılmış aletlerin, tipolojik ayrımını ve yapım tekniklerini incelemeyi, bunun yardımıyla, yerleşmenin içinde bulunduğu bölge ve komşu bölgelerdeki, diğer aynı dönem kültürlere ait kemik aletlerle karşılaştırarak, aralarındaki olası ilişkiyi tespit etmeyi, bu bağlamda, Aşıklı'nın bu yerleşmeler arasındaki yeri ve önemini anlamayı amaçlamaktadır. Çalışmanın, Aşıklı halkının, kemik alet yapımında geliştirdikleri teknikleri; hangi tür hayvanı, neden tercih ettiklerini; hangi işe ne tip alet geliştirdiklerini, höyük üzerindeki dağılımlarından yola çıkarak, olası işliklerini anlamaya yönelik sorulara cevaplar vereceği düşünülmektedir. Çalışma yöntemini, işlevlerine göre ayrılmış aletlerin tipolojik olarak gruplandırılması ve yapım tekniklerinin tanımlanması oluşturmaktadır. Ayrı ayrı tanımlanan, açma içindeki dağılımları ve yüzdeleri verilen, bizler, açkı aletleri, deliciler, düzelticiler, kemer tokaları, boncuklar, saplar ve işlenmiş kemiklerden oluşan buluntu topluluğu içinde, sadece bizler de tipolojik ayrıma gidilmiştir. Oldukça zengin tiplemeler gösteren, bizlerdeki -ayrımlarda öncelik, aletin bütünsel görselliğini oluşturan kemik türüne verilmiş, alt tiplerin ayrımında ise baş, gövde, uç formlarındaki ayrıntı özellikler kullanılmıştır. Çalışma sonucunda, Aşıklı' da kemik alet yapım geleneğinde ağırlıklı olarak tercih edilen hayvanın, koyun-keçi olduğu görülmüştür. Vurma, yontma, testere ile kesme, yiv açma, sürterek şekillendirme gibi yapım tekniklerinin kullanıldığı gelenekte, en büyük grubu, çok fazla şekillendirilmeden kullanılan kıymık bizler oluşturmaktadır. En fazla çeşitliliği ise uzun kemiklerden yapılmış bizler oluşturmaktadır. m
Sızmahöyük ve Tanrıça Zizimene kültü

Tarihin en eski dönemlerinden beri pek çok medeniyetin yerleşimine tanık olan Orta Anadolu coğrafyasının arkeolojik bağlamda derinlemesine incelenmesi gereken merkezlerinden birisi de Sızma Höyüğü'dür. Bugüne kadar bu höyükte bilimsel açıdan yeterli çalışma yapılmamış olsa da şu ana kadar gün yüzüne çıkmış olan belge ve bulgular burasının önemli bir merkez olduğuna işaret etmektedir. Bu çalışmamızda Anadoluda'ki neolotik yerleşimlerden biri olan Sızmahöyüğü çeşitli yönleriyle ele aldık. Çalışmamızın amacı bugüne kadar elde edilen verilerden hareketle Sızmanın tarihsel sürecini değerlendirmek ve gün yüzüne çıkmış eserlerini inceleyerek kronolojik sonuçlara varmak, diğer taraftan Zizimene ana tanrıça kültünün burada varlığına işaret eden bilgi ve belgeleri değerlendirerek bu konuda yoruma ulaşmaktır. Bu doğrultuda yapılan çalışmada Yüzey araştırmasından başlanarak müze araştırmasına kadar devam eden bir süreç izlenmiştir.
Smyrna su yapıları

Smyrna İÖ 4. yüzyılın sonunda Bayraklı'daki eski yerinden Pagos/Kadifekale ile deniz arasındaki yamaçlara taşınmış ve burada yeni bir kent olarak yeniden tasarlanmıştır. Kentin yeniden kurulduğu alan, korunaklı ve uygun koşullara sahip bir liman, bu limandaki ticari etkinliği besleyebilecek bir art ülke, savunma kolaylığı sağlayan topografya gibi farklı olanaklar sunmaktadır. Bununla birlikte kentin kurulacağı yerin seçiminde gözetilen en önemli kriterlerden biri hiç kuşkusuz bir kent için vazgeçilmez olan su tedariki ve alt yapısının varlığı olmalıdır. Smyrna yeni yerinde yeniden kurulduktan sonra asla terk edilmemiş, limanın varlığı kentin aynı yerde günümüze değin yerleşim görmesine neden olmuştur. Bu durum yüzyıllardır kesintisiz olarak varlığını sürdüren çok katmanlı bir kent strüktürü ve kültürü oluştururken antik kentin yoğun olarak tahrip edilmesine ve bütünlüğünü kaybetmesine yol açmıştır. Smyrna'nın su ile ilişkili yapılarının da bu tahribattan yoğun olarak etkilendiği görülmektedir. Bu çalışma kapsamında Smyrna/İzmir kentinin su ile ilişkisi Antik Dönem'den başlayan tarihsel süreç içerisinde, farklı disiplinler tarafından sağlanan veriler ışığında bir bütün olarak incelenmiştir. Bu çerçevede konu ile ilgili mevcut arkeolojik veriler bir araya getirilerek tek bir kent planı üzerine işlenmiş, günümüzde tespit edilemeyen yapı ve sistemlere ait bilgiler ise farklı kaynaklardan karşılaştırmalı olarak derlenmiştir. Böylece kentin su ile ilişkisi ile ilgili bazı sonuçlar ortaya konmaya ve suyun kent tarihi, kültürü ve sosyal hayatındaki yeri belirlenmeye çalışılmıştır.
Pamphylia bölgesi Roma Dönemi portreciliği

Bu tez kapsamında Pamphylia Bölgesi'nde bulunmuş olan, Antalya, Side ve Alanya müzelerinde yer alan tam plastik portreler ele alınmıştır. Tez, söz konusu eserlerin kapsamlı bir kataloğunu içermektedir. Portrelerin kontekstleri içinde değerlendirilmesiyle hem yapıların heykeltıraşlık programları belirlenmeye, hem de bu kontekstlerden heykellerin tarihlemesine ve kimi betimlediğinin anlaşılmasına katkıda bulunacak veriler elde edilmeye çalışılmıştır. Pamphylia Bölgesi'nde bulunan portreler, heykel tipleri, üslup ve teknik özellikleri açısından bir bütün halinde değerlendirilmiştir. Benzerlikler ve farklılıklar saptanıp, tezin başlıca amacı olan, atölye kökenleri sorununa dair sonuçlara ulaşılmaya çalışılmıştır.
Ege gübre yerleşiminden elde edilen veriler kapsamında kıyı Ege neolitik kültürünün değerlendirilmesi

İEge Gübre Yerleşiminden Elde Edilen Veriler Kapsamında Kıyı Ege Neolitik Kültürünün Değerlendirilmesi? başlığını taşıyan bu tez çalışmasının coğrafini kapsamını, Bakırçay, Gediz, Küçük ve Büyük Menderes nehir vadileri tarafından tanımlanan bölge oluşturur. Tezin amacı Kıyı Ege'de kronolojik, materyal kültür ve mimari açıdan çevre kültür bölgeleri ile karşılaştırılabilecek bir Neolitik kültür bulunup bulunmadığını tespit etmek ve bölgenin Neolitikleşme sürecini değerlendirmektir. Bu amaçla İzmir'in Aliağa ilçesinde bulunan Ege Gübre Yerleşimi, anahtar yerleşim olarak belirlenmiş, yerleşimin 14C tarihleri, mimarisi, çanak çömlek ve buluntuları değerlendirilmiştir. Bu veriler, arkeolojik kazılar ile araştırılmış ve yüzey araştırmalarıyla tespit edilmiş diğer Kıyı Ege yerleşimleri ile karşılaştırılarak bölgenin kronolojisi, mimari ve çanak çömlek gelişimi tartışılmıştır. Buradan elde edilen veriler çevre kültür bölgeleri ile karşılaştırılarak Kıyı Ege'nin Neolitikleşme süreci anlaşılmaya çalışılmıştır. Sonuçta Kıyı Ege'de ilk Neolitik kültürlerin MÖ 7. binyılın ilk yarısında ortaya çıktığı ve MÖ 5700 yıllarında sona erdiği anlaşılmaktadır. Bu süreçte Göller Bölgesi ve kısmen İç Anadolu ile eş zamanlı gelişen bir Neolitikleşme süreci yaşandığı ayrıca kıyıları takip ederek yayılan toplulukların da bu süreçte yer aldıkları görülmektedir. Ege Gübre verileri, kıyıları takip ederek Kıyı Ege'ye değin ulaşan toplulukların, Kıyı Ege'de bulunan diğer Neolitik topluluklar ile kültürel uyum sürecini, Ege Gübre'nin yuvarlak yapıların bulunduğu IV. tabakasında tamamladıklarını göstermektedir.
Tripolis amphoraları

Tripolis Antik Kenti'nde 2012- 2019 yılları arasında sürekli ve sistemli bir şekilde gerçekleştirilen kazı ve yüzey araştırmalarında kent mimarisinin yanı sıra antik dönem insanının günlük yaşamı da şekillenmektedir. Gerçekleştirilen bu çalışmalarda, depolama ve özellikle de ticarette yoğun olarak kullanım görmüş olan amphora buluntuları tez çalışmamızın ana konusunu oluşturmuştur. Bu kapsamda 2012- 2019 yılları arasındaki çalışmalarda ele geçen amphora buluntularından toplam 331 eserin çizim, katalog ve analoji çalışmaları yapılarak tez kapsamına dahil edilmiştir. Yapılan analoji araştırmaları sonucunda değerlendirilen parçalar ithal, yerel ve sınıflandırılamayan olmak üzere üç ana başlık altında incelenerek tipoloji oluşturulmuştur. Yapılan bu tipoloji ayrımı kentin diğer üretim bölgeleriyle olan ticari ilişkilerine yönelik önemli bilgiler vermiştir. Ayrıca kent içinde gerçekleştirilen üretim faaliyetleri hakkında da görüş sahibi olmamıza olanak sağlamıştır. Özellikle yerel üretim faaliyetlerinin ön planda olduğu görülen Tripolis, Hierapolis ve Laodikeia kentlerinin yakın ticari ilişki içinde olduğu anlaşılmıştır. Kıyı kentlerine göre İç Batı Anadolu'da Menderes Nehri'nin kenarında bir yamaç kenti olarak konumlanan Tripolis, Lykos Vadisi'nde önemli bir ticari konuma sahiptir. Yerel üretim ürünleri ve amphoralarının yanı sıra, bulunan farklı bölge ve yerleşim amphoraları sayesinde deniz aşırı kentlerle de hatırı sayılır derecede önemli bir ticari ilişki içerisinde olduğu anlaşılmıştır. Amphora buluntuları kentte kamusal ve sivil mimari özellikler gösteren yapılardan ele geçmişştir. Özellikle kamu yapılarından olan Kemerli Yapı ve Kutsal Alan, sivil yapılardan olan Mozaikli Konut'ta ele geçen bol miktarda amphora buluntuları dikkat çekicidir. Kentin tarihi süreci ve mimari yapıları göz önüne alındığında genel olarak Tripolis'in MS 4. ve MS 7. yüzyıllar arasında yoğun şekilde üretim ve ticari faaliyetler içerisinde olduğu anlaşılmıştır.
Konya Arkeoloji Müzesi'nde sergilenen yağlıbayat eserleri

Konya Arkeoloji Müzesi'nde sergilenen Yağlıbayat Eserleri, 1984 yılında Savatra Antik Kenti'nin bir bölümü üzerine kurulmuş olan Yağlıbayat köyünde yapılan bir kurtarma kazısı sonucunda ortaya çıkartılmıştır. Yağlıbayat, Savatra Antik Kenti'nin bir bölümü üzerine kurulmuştur. Yağlıbayat köyü, Konya-Aksaray karayolunun 58. km. den 12 km. daha içeridedir. Ulaşım, asfalt bir yolla sağlanmaktadır. Antik kaynaklara baktığımızda ise Strabon, Savatra ya da Soatra için, Garsaura yakınında bir kasaba olduğunu, burada dünyanın en derin kuyularının bulunduğunu ve suyun bu kuyulardan çekildiğini söyler. Sulanmadığı halde, ülkede müthiş bir koyun yetiştiriciliğinin yapıldığını ve derin kuyulardan elde edilen suyun da burada parayla satıldığını belirtmektedir. Ramsay, Strabon'un yer tarifine dayanarak, Eskil'in dört saat güney-batısındaki ören yerini işaret etmektedir. Ayrıca, Savatra Lykaonia Birliği'ne bağlı olduğunu gösteren sikkeler de bastırmıştır. Savatra'nın, antik tarihi coğrafya bilgisinden sonra burada ortaya çıkartılan buluntulara bakmak yerinde olur. Yapılan kazı çalışmalarında ortaya çıkartılan ve benim de çalışmama konu olan heykeltıraşlık eserlerinden bazıları olan Asklepios, Aphrodite, Herakles, Satyr betimli masa ayağı gibi tanımlı eserler yanında bazı heykellere ait olan parçalar da bulunmaktadır. Bu eserlerinin boyutları insan boyutlarından küçüktür ve daha çok biblo olarak kullanılmak üzere tasarlanmıştır. Eserler, halihazırdaki durumu, tasviri ve analoji kritiği olmak üzere üç başlık altında incelenmiştir. Yapılan tahlil sonucunda Aphrodite ve Herakles heykelcileri ile bir kadın heykelciğine ait olan baş ve masa ayağı parçası buluntularının orijinal tiplerinin Hellenistik Dönem; Asklepios heykelciği ile bir erkeğe ait olan ayak kısmı parçasının orijinal tiplerinin ise Klasik Dönem özellikleri taşıdığı ortaya konulmuştur.
Kırşehir merkez Kalehöyük depolama kaplarının sınıflandırılması ve tabakalara göre değerlendirilmesi

Kırşehir Merkez Kale Höyük depolama kaplarının sınıflandırılması ve tabakalara göre değerlendirilmesine yönelik yapılan çalışmalarımız kapsamında, söz konusu eserler Arkeolojik ve Arkeometrik çalışmalardan elde edilen verilerle ele alınmıştır. Bu değerlendirmeler sonucunda Kalehöyük depolama kaplarının sadece silo amaçlı değil, farklı alanlarda da kullanım gördüğüne dair bulgular açığa çıkmıştır. Kalehöyük insanının sosyal yaşantısı, kültürel haraketliliği ve ekonomisi bu başlık altında araştırılmıştır.
Kanlıtaş höyük ve civarında yer alan yerleşim merkezlerinden yüzey araştırmasında ele geçen ilk Tunç Çağı çanak çömleği

Eskişehir İli İnönü İlçesi'ne bağlı Aşağı Kuzfındık Köyü'nde bulunan Kanlıtaş Höyük'te 2008- 2009 yıllarında Anadolu Üniversitesi Arkeoloji Bölümü öğretim üyelerinden Doç. Dr. Ali Umut TÜRKCAN başkanlığında höyük merkez alınarak 7 km çapında bir alanda yapılan yüzey araştırmasında ele geçen İTÇ çanak-çömleği bu çalışmanın temelini oluşturmaktadır. Bu bağlamda, öncelikle ele alınacak olan Kanlıtaş Höyük ve civarı yerleşmelerin İTÇ çanak-çömleği çizimleri yapılmış daha sonraki aşamada ise bölgeler arasındaki benzerlikler ve farklılıklar saptanmış, söz konusu malzeme bu doğrultuda incelenmiştir. Kanlıtaş Höyük ve civarında yapılan yüzey araştırmasında toplanan malzemeler değerlendirildiğinde çağdaşı olan Demircihöyük çanak çömleği ile yoğun benzerlikler içermekle beraber yakın çevresi ile de benzer ve farklı öğelerde içermektedir. Bu bağlamda Kanlıtaş Höyük ve civarı yerleşmelerde ele geçen İTÇ malzemesi bölge çömlekçilik geleneği hakkında bildiklerimize yenilerini de ekleyerek önemli bilgiler vermektedir.
Filistin ve çevresinde ele geçen aiol stil başlıklar

Tez çalısmasında Israil-Filistin bölgesinde ele geçip Demir Çağı II'ye tarihlenen Aiol Stil başlıklar tanımlanmış ve tartışılmıştır. Konuyu oluşturan başlıkların ele geçtiği yerleşimler bugün çoğrafi olarak İsrail ve Ürdün toprakları içine girmektedir. Antik dönemde ise Megiddo, Samaria, Hazor, Tel Dan, Mount Gerizim ve Shechem İsrail Krallığı, Ramat Rahel ve Kudüs Judah Krallığı, Mudaybi ve Ain Sara Moab Krallığı içinde yer alırken Amman kendi adını taşıyan Amman Krallığı içinde yer almaktadır. Genel olarak üç bölümden oluşan tez çalışmasının ilk bölümünü başlıkların yapım teknikleri ve kullanın alanları oluşturmuştur. Bu bölümde başlıkların son hallerini aldıkları döneme gelene kadar geçirdikleri işlem aşamaları ve oluşturuldukları taş cinslerinin yapısall karakterleri ile bölgesel dağılımları ele alınmıştır. Bununla birlikte başlıkların kullanılmış olabileceği yapılar ile bu yapılar içindeki kullanım pozisyonları ilk bölüm içinde tartışılmıştır. Aiol stil başlıkların tipolojik olarak sınıflandırılması ilk olarak Philip P. Betancourt ikinci olarak ise Yigal Shiloh tarafından yapılmıştır. Betancourt'un yaptığı tipolojide başlıklar dört ana grup altında toplanmıştır. Betancourt'un kabaca yaptığı sınıflandırmadan sonra başlıklar 1979 yayınında Shiloh tarafından beş ana grup altında toplanmıştır. Bundan sonraki dönemlerde ele geçen yeni başlıklar, daha önce oluşturulan bu tipolojik sınıflandırmaların yeniden ele alınmasını gerekli kılmıştır. Bu bağlamda yeni örnekler ışığında revize edilmiş tipoloji ikinci bölümde verilmiştir. Yapılan ilk çalışmalarda Aiol stil başlıklar Solomon Dönemi'ne yani MÖ 10. yy.'a tarihlenmekteydi. Fakat yeni çalışmalar ışığında ilk Aiol stil başlıklar Omrid sülalesine yani MÖ 9. yy.'a tarihlendirilerek İsrail Krallığı'nın düşmesinden sonra Judah, Moab ve Amman krallıklarında kullanımının devam etmiş olduğu üzerinde durulmuştur. Üçüncü bölüm içinde başlıkların tipolojik özellikleri başta olmak üzere kullanım alanları, buluntu yerleri ve orijinal tabakaları gibi kıstaslar baz alınarak yapılmış tarihlendirme üzerinde durulmuştur. Son olarak katalog bölümünde Filistin ve çevresinde ele geçen Aiol stil başlıkların mevcut ölçüleri, buluntu yerleri, bugünkü konumları ve detaylı tanımlamaları verilmiştir.
Klaros cam eserleri

Apollon Klarios Kehanet Merkezi, İzmir ili sınırlarında, Kolophon ve Notionyerlesimleri arasında yer almaktadır. Klaros antik liman olan Notion'un 2 km. kuzeyinde Kolophon'un ise 13 km. güneydogusunda bulunmaktadır. Klaros Hellenistik ve Roma dönemlerinde bir kehanet merkezi olarak Apollon Tapınagı ile ünlüydü. Antik dünyanın birçok yerinden kralların, sehir temsilcilerinin ve halktan insanların tanrıApollon'un kehanetine basvurmaya geldikleri bilinmektedir. Bu çalısmada, Apollon Klarios Kehanet Merkezi'nde 2001 ve 2004 yılları arasında yapılan kazılarda ortaya çıkarılan 215 parça incelenmistir. Klaros cam buluntuları formlarına göre on ana gruba ayrılmıstır. Bu on ana grupta, Hellenistik ve Roma Dönemi camları yaygın olarak görülmektedir. İncelenen camlarda tarihselyogunluk, İ. S. 1. yüzyılın ortası ile İ. S. 4. yüzyıla kadar olan dönemde - Roma Dönemicamlarında- görülmektedir.
Miletos nekropolisi'nde dt2012.2m mezarı seramik buluntuları

'Miletos Nekropolisi'nde DT2012.2M Mezarı Seramik Buluntuları' başlığı altında sunulmakta olan bu çalışma dört bölümden oluşmaktadır. Öncelikle Miletos tarihi coğrafyası ve Miletos tarihi kronolojik olarak anlatılmış sonra da Miletos=Millawanda denkleminin anlaşılabilmesi için Mikenler ve Ahhiyawa olarak isimlendirilen oluşumlar çağdaşı olan Mısır ve Hitit yazılı kaynakları aracığıyla anlatılmıştır. Miken ölü gömme gelenekleri ve mezar türleri sunulduktan sonra Miletos Nekropolisinde açığa çıkan ve DT2012.2M olarak isimlendirilen mezar tanımlanmış ve mezar sunuları arasında büyük çoğunluğa sahip olan seramikler Kıta Yunanistan'da mevcut benzer seramik örnekleri ile karşılaştırmaları yapılarak değerlendirilmiş ve son bölümde katalog halinde sunulmuştur.