turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Soli Pompeiopolis mühürlü Amphora kulpları

Doğu Akdeniz'de Kilikya bölgesinde yer alan Soli Pompeiopolis, Hitit Dönemi'nden MS 525 depremiyle terk edilişine kadar bölgenin en önemli liman kentlerinden biri olmuştur. Bu çalışmanın konusu Prof. Dr. Remzi Yağcı başkanlığında gerçekleştirilen kazılarda 1999- 2015 yılları arasında ele geçen farklı merkezlere ait 180 adet amphora mührüdür. Çalışmada ele alınan mühürlerin büyük çoğunluğunu Rhodos kökenli mühürler, ikinci büyük grubu ise Kıbrıs kökenli mühürler oluşturmaktadır. Bu iki grubu sırasıyla Thasos, Knidos, Kos, Khios kökenli mühürler takip etmektedir. Bu grupların yanı sıra tez kapsamında kökeni saptanamayan otuz iki adet mühür yer almaktadır. Buluntular değerlendirme aşamasında gerekli koruma işlemlerinin ardından fotoğraflanmış ve belgeleme işlemleri yapıldıktan sonra kataloglanarak karşılaştırma örnekleri yardımıyla tanımlanıp tarihlendirilmiştir. Bu çalışma ile kentin Roma Dönemi öncesine ilişkin veriler ve ticari ilişkilerinin oluşturulması amaçlanmıştır. Soli Pompeiopolis'te en erkene tarihlenen örnekler MÖ VII.-VI. yüzyıla tarihlenen sepet kulplu amphoraların kulplarıdır. Kentte mühürlerin kesildiği tarih ise MÖ 108 yılıdır. Mühürlerin geneline bakıldığında MÖ VII.-VI. yüzyıl MÖ II. yüzyıl aralığında Kıbrıs ile düzenli ticari ilişki içerisinde olduğu görülmüştür. Kentin ticari rotaları MÖ VI. yüzyıl sonu ve MÖ III. yüzyılda Ege Denizi'nde yer alan adalarla çeşitlilik gösterirken MÖ II. yüzyıl itibari ile Rhodos'un hakimiyeti söz konusudur. Mühürlü amphora kulpları kentin dönemsel ticari aktivitelerinin yanı sıra stratigrafisi içinde değerli veriler sunulmaktadır. Tez kapsamında incelenen buluntular ile elde edilen sonuçlar dikkat çekicidir. Genel anlamda sonuçlar; Rhodos mühürlemesinin en erken örneklerinden olduğu düşünülen mantar ağızlı amphora kulpunda yer alan mührün tespit edilmesi, Rhodos ve Thasos gibi önemli üretici merkezlerin mühür uygulamalarında farklı örnekler ile yeni bakış açılarının oluşması, sepet kulplu amphoralardaki mühürlerin çeşitliği ve bir dikey kulplu amphoranın da sepet kulplu amphoralar gibi mühürlenmiş olması, şu ana kadar Roma mühürlemesine ait bir örneğin tespit edilmemesi ve 37 adet kökeni saptanamayan mührün tanıtılmış olmasıdır.
Ülkemizden son on yıl içinde yurtdışına çıkarılan eserler

Ülkemizde Kültür Varlığı Kaçakçılığı yazılı belgelerden anlaşıldığı kadarıyla 19. yüzyılda başlayan bir harekettir. Ancak Osmanlı İmparatorluğu'nun bu tarihten önce de özellikle İslami eserler üzerindeki korumacı politikalarından da bahsedilebilir. Kültür varlığı kaçakçılığının önüne geçilebilmesi için ilk yasal düzenleme 1869 tarihli Asar-ı Atika Nizamnamesi olmuştur. Bu nizamname ile Osmanlı İmparatorluğu topraklarındaki eski eserlerin araştırılmasında bazı düzenlemeler getirildiyse eski eserlerin imparatorluk toprakları dışına çıkarılmasını tam anlamıyla engellememiştir. 1874 tarihli Asar-ı Atika Nizamnamesi eski eserlerin devlet malı niteliğini kazandığı ilk düzenlemedir. Ancak bu yasa da koruma politikasını tam anlamıyla hayata geçirememiştir. 1884 tarihli Asar-ı Atika Nizamnamesi ise hali hazırda kullanılan Kültür ve Tabiat Varlıklarını Koruma Kanunu'nun da nüvesini oluşturmuş, korumacı politikada eserlerin yurt dışına kaçırılmasının önüne geçilmesi fikri ile bağdaşmıştır. Türkiye Cumhuriyeti kurulduğu dönemle birlikte ülke topraklarındaki eski eserleri korumakla birlikte, bunların araştırılması konusunda da büyük mesafe kat etmiş, çağdaş bir koruma politikasını gerek toplum gerekse devlet düzeninde yerleştirmeye gayret göstermiştir. Tüm bu çalışmalara rağmen tüm dünyada olduğu gibi ülkemizde de kültür varlığı kaçakçılığı tam anlamıyla durdurulabilmiş değildir. Bu çerçeve Kültür ve Turizm Bakanlığı'ndan İçişleri Bakanlığı, Sivil Toplum Örgütleri ve Uluslararası organizasyonlar bu talanın önüne geçmek için bazı uygulamalar yürütmektedirler. Biz bu çalışma ile kültür varlığı kaçakçılığının önüne geçilebilmesi için en önemli problemin eğitim ve bilinçlendirme politikası olduğunu savunmakla birlikte, kamu idaresinin eksiklerinin giderilmesinin de konunun göz ardı edilmemesi gereken sacayaklarından biri olduğunu önerdik.
Çine-Tepecik kazılarında ele geçen Miken seramiğinin Anadolu ve Ege dünyasındaki yeri ve önemi

Aydın ilinde, Büyük Menderes'in güney kollarından Çine Çayı kenarında bulunan Çine-Tepecik, hem güneye uzanan doğal yollar üzerinde hem de Çine ovasının batısında, dağ sıraları arasında bulunan konumu ile Batı Anadolu bölgesine has ve bunun yanında Ege bölgesi ile ilişkileri gösteren bir kültürel yapıyı ortaya koymaktadır. Çine-Tepecik, Geç Tunç Çağı kültür tabakasına ait kalıntılar içinde yer alan ve bu tez çalışmasında incelenen bir grup Miken seramiği, form ve motif-bezeme stili açısından, GH IIIB1-GH IIIC dönemlerini içine alan bir kronolojik gelişimi yansıtmaktadır. Çine-Tepecik Miken seramik buluntuları içinde büyük çoğunluğu yerli ve az miktarda ithal özellik gösteren bu kaplar, Miken seramik geleneğinden bilinen belirli kap formu ve motif-bezeme biçimini göstermektedir. Özellikle kaplar üzerinde yer alan motifler, Ege'de Miken kültürü son evreleri ile paralellik göstermektedir. Miken kültürünün son evreleri, Ege coğrafyasında Doğu Ege adaları ve Batı Anadolu'nun kıyı şeridinde takip edilmektedir. Ancak Batı Anadolu kıyı şeridine yakın bir konumda yer alan Çine-Tepecik Miken seramiği buluntuları, bu coğrafi sınırın, Çine-Tepeciği de içine alan bir yayılım alanında irdelenmesi gerektiğini düşündürmektedir.
The Site planning of an archaeological site in lycia a proposal to arycanda

Bu çalışmanın konusu, Arykanda antik kenti çevre düzenlemesidir. M. O. V. yüzyılda Likyalılar tarafından kurulmuş, Yunan ve Roma dönemlerinden sonra, Bizans çağında yerleşim, antik kentin güneyine kaymış ve bugüne kadar süregelmiştir. Bu tez arkeolojik bir sit alanına, restorasyon çerçevesinde nereye, ne kadar ve nasıl yaklaşılabileceğini araştırmak ve çevre düzenlemesi konusunda bir öneri getirebilmek amacı ile hazırlanmıştır. Çevre düzenlemesinde antik bir kent verileri ile bugünkü. olanaklar, topografik koşullarla gezi şemaları çakıştırılmaya çalışılmıştır. Kentin ve yörenin tarihi, konumu, yerleşim şemaları incelenmiş, antik çağda kent planlamacılığı araştırılmış, ayrıca kazı alanlarının ve özelde Arykanda'nın sorunları irdelenmiştir. Bu çalışmaların ışığında öneri getirilmeye çalışılmıştır. Malzemeye yönelik koruma çalışmaları sadece genel kıstaslarla belirlenmiştir. Ayrıca yapıların işlevlendirme olasılıkları da araştırılmıştır. Birinci bölüm metodolojik çalışmayı anlatmaktadır. İkinci bölümde Türkiye'deki kazı alanlarının sorunları incelenmiştir. Üçüncü bölüm Arykanda hakkında bilgileri kapsamaktadır. Dördüncü bölüm, antik çağda kent planlamacılığının ve kent yapılarının gelişimini anlatmaktadır. Beşinci bölümde ise Arykanda'nin koruma sorunları ve öneriler bulunmaktadır.
Social differentiation in Çayönü and Abu Hureyra through burial customs and skeletal biology

Bu çalışmada Neolitik Dönemde sosyal yapı ve sosyal farklılaşma araştırılmıştır. Çalışmada hem arkeolojik hem de antropolojik verilerden faydalanılmıştır; ve ölü gömme gelenekleri ve iskelet biyolojisinin bu tip bir çalışmada birer parameter oluşturup oluşturamayacağı araştırılmıştır. Çalışmanın yapılabilmesi için Çayönü Tepesi ve AbuHureyra yerleşimlerinin verilerinden yararlanılmıştır. Mezar tipleri ve mezar eşyaları incelenirken veriler sayısallaştırılmış ve basit grafiklerle sunulmuştur. Daha sonra Correspondence analiz yöntemi kullanılarak verilerin arasındaki farklılıklar ve benzerlikler istatistiksel olarak araştırılmıştır. Antropolojik veriler daha önce yapılan çalışmaların yeniden yorumlanmasına dayanmaktadır; ancak yine aynıistatiksel yöntemler kullanılarak yaş ve cinsiyet dağılımları incelenmiştir. Sonuç olarak da her iki yerleşimlerin verileri hem kendi içlerinde hem de birbirleriyle karşılaştırılarak sosyal farklılaşma ile ilgili ipuçları yakalamaya çalışılmıştır.
Erzurum Arkeoloji Müzesi'nde bulunan Urartu Dönemi'ne ait madeni bilezikler ve pazıbentler

Urartu Krallığı M. Ö. 9. ve 6. yüzyıllar arasında Van Gölü çevresindehüküm sürmüstür. Urartuların en büyük rakibi Kuzey Mezopotamya'daki AssurDevletidir. Urartular, Assurlar'dan siyasal ve kültürel olarak etkilenmislerdir. Urartular metal isçiliğinde gelismisler ve silahlar, süs esyalarıüretmislerdir. Süs esyaları, kötülüklerden korunmaya yarayan bir muska olarak ve toplumsal statüyü göstermek için, kadınlar ve erkekler tarafındankullanılmıstır. Bu esyalar mezarlara da bırakılmıstır. Süs esyaları içinde en yaygın olarak kullanılanlar bilezikler ve pazıbentlerdir. Geç Yeni - Assurkabartmalarında tasvir edilen figürler hayvan baslı bilezikler ve pazıbentlertakmıslardır. Bu süs esyaları Urartu ve Geç Hitit sanatında da görülmektedir. Bilezik ve pazıbentlerin uçlarındaki hayvan basları genellikle aslan, boğa -buzağı, yılan - ejderdir. Erken Demir Çağı'ndan itibaren görülen bu tür bilezikler ve pazıbentler çoğunlukla Assur'lar tarafından kullanılmıstır. Bilezik ve pazıbentler arkeolojik kazılarda az sayıda bulunmuştur. Bu süsesyalarının çoğunluğu müzelerde ve özel koleksiyonlarda bulunmaktadır. Bu çalısmada Erzurum Arkeoloji Müzesi'ndeki bilezikler ve pazıbentlerincelenmistir. Bilezikler ve pazıbentler müzeye satın alma yoluyla gelmislerdir.
Geç Antik Çağ'da (m. s. 4.-7. yüzyıl) Doğu Akdeniz'de üretilen ticari amphoralarda dipinti, graffiti ve mühür kullanımı

Geçtiğimiz yirmi yılda Doğu Akdeniz'in Geç Roma Erken Bizans dönemiamphoraları, araştırmacılar tarafından merak edilen ve ilgi çeken konular arasında yer almakta ve bu ilgi ile her geçen gün yeni araştırmalar ortaya çıkmaktadır. Özellikle, yaklaşık üç/dört yüz yıllık bir dönemi kapsayan Geç Roma Erken Bizans dönemine ait amphoraların üretim ve kullanımını anlamaya dönük çalışmaların son yıllarda oldukça arttığını görmekteyiz. Söz konusu çalışmalar sayesinde artık, Doğu Akdeniz Havzasında üretilmiş ve yaygın dolaşıma sahip amphoralara dair daha detaylı verilere ulaşılmıştır. Ancak, söz konusu amphoraların üzerindeki yazıt ve mühürlere ilişkin çalışmaların, Batı Akdeniz amphoralarının araştırma seviyesine ulaşacak aşamada olmadığı görülmektedir. Bahsi geçen, Doğu Akdeniz Havzası kökenli amphoralar üzerinde görülen yazıt ve mühürler, burada hazırlanan tez çalışmasının esas konusunu oluşturmaktadır. Tezin odak noktası, Doğu Akdeniz'de özellikle Küçük Asya merkezli, büyük ölçekli üretim yapılan ve Doğu Roma İmparatorluğu içinde ekonomik ve ticari açıdan bir yeri olduğu öngörülen başlıca amphora formlarıdır: LRA 1, LRA 2, LRA 3 ve Zeest 80. Öncelikle, amphoralar üzerindeki yazıt ve mühürlerin bir korpusu oluşturulmuş ve bu korpus üzerinden, anlam çözümlemelerinin yanı sıra, yazıt geleneği ve amphora tipolojisi açısından değerlendirilmeleri yapılmaya çalışılmıştır. Tez araştırmasının ikincil kısmında ise, ilk bölümünden elde edilen verilerin dönemin ekonomik ve ticari hayatı içindeki konumu değerlendirilmiştir. Buna göre, amphora tipleri ve kataloglanan yazıt ve mühürlerin ışığında; Roma Döneminde var olduğu bilinen annona civicia ve annona militaris sistemleri, Doğu Roma imparatorluğu özelinde sorgulanmaya çalışılmıştır. Bu inceleme, amphora tipolojileri ve buluntu yerlerini esas aldığı kadar, yazıt ve mühürlerin anlamları, içerikleri ve kimi temsil ettikleri temelinde de yürütülmeye çalışılmıştır.
Antik kaynaklar, epigrafik ve arkeolojik veriler ışığında Kuzeybatı Pisidia'nın kültürel kimliği

Kuzeybatı Pisidia Bölgesi, doğuda Eğirdir Gölü, kuzeyde Karakuş Dağları; güneyde Davras Dağı ve Sagalassos'un bulunduğu Akdağ; batıda, Burdur Gölü'nün kuzeyi ve Söğüt Dağları'nın doğu uzantısı ile sınırlanmaktadır. Bölge, Perslerin Küçük Asya'yı ele geçirdiği İ. Ö. 547 tarihine kadar, önce Phrygia sonra Lydia yönetimine girmiş, Büyük İskender'in Küçük Asya'yı fethine kadar Pers yönetiminde kalmıştır. Diadokhlar Döneminde, yönetim değişiklikleri olmuş ve Agustus zamanında, Roma'nın Galatia eyaletine dahil edilmiştir. Arkeolojik ve epigrafik veriler incelenerek, Kuzeybatı Pisidia Bölgesi'nin kültürel kimliğinin belirlenmesi çalışmanın amacını oluşturmaktadır. Yüzey araştırmaları ve kazı çalışmaları sonuçları, bölgede tespit edilen seramik-metal buluntular, mezar tipleri, mezar stelleri ve kaya mezarlarında Phryg-Lyd etkisi saptanmakta ve bu etkinin devam ettirildiği anlaşılmaktadır. Bu kültürel devamlılığın Hellenistik ve Roma İmparatorluk Dönemi'nde dahi süregelmesi, Phry-Lyd kültürünün bölgedeki sağlam etkisini ve yerel kesimlerin kültürlerine oldukça bağlı olduklarını açıklamaktadır. Epigrafik verilerden, şahıs isimlerinin çoğunun Phryg-Lyd kökenli olduğu anlaşılmakta ve bölgede, İ. S. 2 .-3. yüzyıla kadar kullanılmaya devam ettiği görülmektedir.
Urartu kültürünü oluşturan temel öğeler

Urartu Kültürü, özellikle son 20 sene içinde yapılan çalışmalar ile daha anlaşılır bir hale gelmiştir. Buna rağmen kültürü içinde aydınlatılamayan birçok konu da bulunmaktadır. Urartu Kültürü'nü tarif ederken onunla bütünleşmiş veya tam olaraközümsenememiş pek çok kültürel elemanların olduğu, bu öğelerin, komşu kültür bölgelerinden etkilenilerek ya da doğrudan alınarak bir bütünü oluşturduğu konusunda bir şüphe yoktur. Bu öğeler kültürlenme sürecini yansıtsa bile her zaman Urartu'yukarakterize eden öz içinde yer almaları beklenemez. Bu tez çalışması Urartu Kültürü'nü oluşturan öğeler arasında Urartu'yu karakterizeedenler, bizzat Urartu'nun kendine ait olanlar arasından en temelleri seçilerekoluşturulmaya çalışılmıştır. Bu ayrıştırma sırasında belli sosyolojik ölçütlerden yararlanılmıştır. Öğelerin saptanması sırasında, yazılı, görsel ve arkeolojik verilerden yararlanılmıştır. İlk olarak Urartu'nun güneyinde yer alan Asur Krallığı'nın çeşitli defalar Urartu Ülkesiüzerine yaptığı seferlerin betimlemeleri kullanılmıştır. Burada gözlenen Urartuaskerlerinin taşıdıkları teçhizat, kıyafet vb. özelliklerin tartışılması ve değerlendirilmesi yapılmıştır. Asur ve Urartu yazılı kaynakları ile arkeolojik malzemenin bize sunduğuverilerin birbirini tamamlaması sağlanmaya çalışılmıştır. Urartu Kültürü'nü oluşturan öğeler, Tunç Sanatı içinde kalkan, miğfer, sadak, kazan, kemer olarak 5 temel öğe, keramik içinde kırmızı açkılı keramik, yazı ve dilde Urartu yazısı ve dili, dinde devlete ait ayinler ve Yakındoğu'da eşine rastlanmayan tanrı ve gelenekler, mimaride iseUrartu'ya özgü yapı grupları ile karakterize olmaktadır. Yukarıda sayılan, özü oluşturan bu öğelerin Urartu'yu karakterize eden yönleriayrıştırılmaya çalışılmıştır. Bunların nicel ve niteliksel özelliklerinin anlamlandırılması, Urartu Kültürü'nün tarif edilmesi, sınırlarının çizilmesi ve bütüncül bir karakter ortaya konması ile tez sonuçlanır.
Diyarbakır, Şanlıurfa, Mardin ve Adıyaman müzelerindeki geç Neolitik çağ'dan Hellenistik Dönem'e kadar figürin ve idoller

Bu doktora tezinin amacı, Diyarbakır, Şanlıurfa, Mardin ve Adıyaman illerinin Arkeoloji müzelerinde yer alan figürin ve idollerin incelenmesi sonucunda, Yukarı Mezopotamya'nın inanç sistemiyle ilgili yeni bilgiler sunabilmektir. Ele alınan figürin ve idollerle, Dicle ve Fırat nehirlerinin uygarlıkları hakkında önemli bilgiler elde edilmiştir. Araştırmada figürün ve idollerin fonksiyonu, ikonografisi, biçimi ve tarihlendirilmesi gibi özellikleri birçok yönden değerlendirilmiştir. Tarih öncesi ve tarihsel süreç içerisinde, Yukarı Mezopotamya topluluklarının figürin ve idollere duyulan ihtiyaçları altında inanışları, zevkleri, geliştirdikleri teknikler ve farklı kültür bölgeleriyle olan etkileşimlerine değinilmiştir. Araştırma, Anadolu ve Mezopotamya kaynaklı figürin ve idoller üzerinde kronolojik bir sıra takip edilerek yapılmıştır. Farklı bölgelerdeki örnekler ile etkileşimleri saptanmaya çalışılmıştır. Figürin ve idoller, Anadolu kültür-sanat ve arkeolojisinde önemli bir konuma sahiptir. Tarih öncesi ve tarihsel süreç içerisinde insan biçimli figürin anlayışı, dini inanışlarla paralel gelişim ve yayılım çizgisi göstermiştir.
Absolute and relative dating of Hallan Çemi Tepesi

Bu tez, Hallan Çemi sitesinin, Epi-paleolitık dönem boyunca insanlar tarafından kullanıldığı şeklindeki görüşü sorguluyor. Bir taraftan, yontmataş başta olmak üzere, nesnelerin tekno-tipolojik analizi, sitteki insan yerleşimini günümüzden 11 bin yıl önceye tarihliyor gibi gözükürken, diğer taraftan, sürtme taşa ve işlenmiş kemik nesnelere kazınmış ikonografi, Urfa Ovasındaki Çanak-Çömleksiz Neolitik B sitlerinde ikonografilere gözden kaçmayacak kadar yakındır. Kazıyı yapan, sit için Epi-paleolitikten Akeramik Neolitiğe uzanan çeşitli betimlerede bulunmuştur. Bu terminoloji farkı, Halan Çemi'nin tarihlenmesi probleminin yanı sıra, bütün bölgenin tarih öncesinin nasıl betimlenmesi gerektiği biçimindeki daha geniş çaplı bir sorunu yansıtıyor. Bu ikinci sorun şu iki faktörün ürünüdür: a) Halan Çemi'yi bağlamına oturmak ve yerel bir krono-kültürel şema yaratabilmek için bölgede gerekenden az sayıda sitin olması, b) başka bölgelerden edinilmiş terminolojinin, uygun kuşkulu olduğu halde, bu bölgeye empoze edilmesi.
Zeugma mezar stelleri

MÖ 300'lerde kurulan Zeugma'da, MS 253'de Sassani tahribiyle önemini yitirene kadar hakimiyet birkaç kez el değiştirmiştir. Kuruluşunda yerel Semitik ve Greko-Makedonlardan oluşan kent nüfusu, yol ağı üzerindeki konumu, farklı zamanlarda Roma lejyonlarının <önce kısa süre ile Legio X Fretensis ve sonra uzun süreyle Legio IV Scythica> kente konuşlanmış olması, Partlarla olan ilişkiler nedeniyle Roma Dönemi içinde kozmopolit bir yapıya kavuşmuştur. Mezar stelleri ölüye ve ataya duyulan saygı, hatırlama ve ölümsüzleştirmenin Zeugma halkı için önemli olduğunu göstermektedir. En erken örneği MS 1. yüzyılın ortalarına tarihlenen mezar stelleri MS 3. yüzyılın sonlarına kadar üretilmiştir. Portreli örneklerden yola çıkarak stellerin MS 2. yüzyılın ikinci yarısından itibaren yoğunlukla üretildiğini söylemek mümkündür. Özellikle kartal ve sepet bezemeli mezar stelleri kentin bölgesel bir stilin ve ikonografinin temsilcisi olduğunu ortaya koymaktadır. Portreli mezar stellerindeyse imparatorluğun batısından gelen özellikler daha yoğun gibi gözükse de Palmyra'dan bilinen stellerin etkileri de mevcuttur. Doğudan alınan özellikler ya da daha doğru bir tabirle doğulu özellikler kadın portrelerinde oldukça belirgindir. Bunun yanında, standart bir formüle sahip olduğu görülen yazıtlarda geçen isimler arasında Semitik kökenli isimler bulunmakta bu da halkın Romalılaşmış olmasına rağmen geçmişşini korumaya çalıştığına ve farklı etnik grupların varlığına işaret etmektedir.
Persepolis'te Yunan izleri

MÖ 550- 330 yılları arasında Pers İmparatorluğu Asya'nın egemeni olmuştur. Med imparatorluğuna karşı yaşanılan savaşı kazanarak, MÖ 550 yılında II. Kyros Pers devletini resmen kurmuş ve hükümdarlığını halka kabul ettirmiştir. Pers İmparatorluğu'nun ilk hükümdarı II. Kyros'tur. Güçlü bir yönetime sahip olmak için, güçlü bir ordu sistemi kurarak, Pers sınırlarını genişletmeyi amaçlamıştır. Bu amaç doğrultusunda Anadolu'yu da içerisine alan büyük bir coğrafyaya hakim olmayı başarmıştır. II. Kyros'un ölümünden sonra başa oğlu II. Kambyses geçmişş, ancak çıkan bir isyanı bastırmak üzere sefere çıktığı Mısır'dan dönerken hayatını yitirmiştir. Çıkan isyanı bastıran I. Dareios, Kyros'un yolunda imparatorluk topraklarını genişletmeye devam etmiştir. Bu sayede birçok ülkeyi hakimiyeti altına almış ve imparatorluğunu zenginleştirmiştir. Pers İmparatorları tarafından Pasargade, Susa gibi farklı merkezleri başkent olarak kullanmasına karşın, MÖ 522- 486 yılları arasında imparatorluk yapan I. Dareios, Perslerin yeni başkenti olarak seçtiği Persepolis'in inşasına başlamıştır. Oldukça büyük bir alanı kaplayan Persepolis, Kserkses ve Artakserkses dönemlerinde de inşasına devam edildiği bilinmektedir. Antik kaynaklardan Herodotos, Persepolis'in inşasında Perslerin hakimiyeti altında bulunan topraklardan çeşitli malzemelerin getirildiği ve ustaların çalıştırıldığı yolunda bilgiler aktarmaktadır. Bunun yanı sıra önemli heykeltıraşlık eserleriyle -özellikle kabartmalarıyla- bilinen Persepolis antik kentinde yapılan arkeolojik araştırmalar sonucunda ele geçirilen buluntular dikkate alındığında, imparatorluğun diğer uygarlıklarla olan ilişkileri dikkat çekmektedir. Özellikle tarih boyunca birbirleri ile sürekli bir rekabet halinde oldukları bilinen Pers ve Yunan uygarlıklarının sanatsal yönden birbirlerinden etkilendikleri görülmektedir. Bu bağlamda bu tez çalışmasında Yunan sanatçı ve zanaatçıların Persepolis Antik Kenti'ne etkileri incelenmeye çalışılmıştır.
Roma Dönemi'nde Karia kentlerinde dağıtımlar

Roma Dönemi'nde Karia kentlerinin toplumsal yapısı içerisinde elitlerinprestij yarısları ve bu yarıs içinde verilen hizmet ve armağanlar arasında dağıtımlarınyeri ve önemi bu çalısmanın konusunu olusturmaktadır. Buna bağlı olarak çalısmanın amacı; Roma Dönemi Karia kentlerinde özel sahıslar tarafından yapılan dağıtımlarınniteliğini ve niceliğinin tanımlanması ve belgelenmesidir. Böylece dağıtımı yapankisi veya kisilerin kent sosyolojisi ve ekonomisi açısından konumunubelirleyebilmek, kentteki elit sınıfın bu armağan alısverisi içerisinde önceliklerini ve imtiyazlarını tanımlayabilmek amaçlanmıstır. Yapılan çalısmayla birlikte, dağıtımların en erken ve en geç örnekleri, dağıtımların en sık yapıldığı tarihler vekentler, dağıtımların nitelik ve nicelikleri konularına ısık tutmaya çalısılmıstır. Karia kentlerinde yapılmıs arastırmalarda ele geçmişs ve yayınlanmıs yazıtlartaranarak veri sunan yazıtlar derlenerek bir katalog olusturulmustur. Bu çalısma kapsamında 46 yazıtta toplam 123 veri ele alınmıstır. Katalog kapsamını;Aphrodisias, Herakleia Salbake, Iasos, Lagina, Nysa, Panamara, Sebastopolis, Stratonikeia ve Tralleis kentlerinden ele alınan yazıtlar olusturmaktadır. Bu verilerısığında belgelenen dağıtımlar; alıcı, verici, dağıtımın niteliği, niceliği, mekanı gibi kriterler altında irdelenmis ve istatistiki sonuçlara ulasılmıstır Elde edilen istatistiki veriler de ayrıca tablo ve grafikler aracılığıyla sunulmustur. Para, yemeklik ve sportif amaçlı zeytinyağı, et, tahıl, sarap, sabah ve öğlen yemekleri ve kamusal ziyafetniteliğindeki dağıtımlar bu çalısma altında ele alınmıstır. Dağıtımın yapılmasınailiskin motivasyonun ne olduğu sorusu da bu çalısmanın temel omurgasınıolusturmaktadır. Ayrıca, dağıtımın alıcısı olan zümre veya grupların imtiyazları ve dağıtıma yönelik ihtiyaç sahibi olup olmadığı da sorgulanmıstır.
İçel müzesinde bulunan bir grup amphora

'İçel Müzesinde Bulunan Bir Grup Amphora' başlığı altında incelemeye çalıştığım yüksek lisans tez konumda amphoralara ilişkin bugüne kadar saptanabilmiş olan genel özellikleri derlemeye çalışarak amphora araştırmalarının ve gelişiminin tarihçesi, sınıflandırılmaları, amphora kullanımı, içerisinde taşınan maddeler, yalıtım, tıpalama, taşıma, kapasiteleri, doldurulup boşaltılmaları, mühürlenmeleri, üretim teknikleri ve atölyeler ile Anadolu'da tespiti yapılmış amphora üretim merkezleri gibi konular ana ve alt başlıklar altında incelenmeye çalışılmıştır. Bu çalışmayı yaparken özellikle amphoralar üzerine araştırmalar yapan Dressel, D. Kuzmanov, A. Zemer, M. Callender, N. Lamboglia, E. L. Will, D. P. S. Peacocke, D. F. Williams, G. F. Bass, F. H. Van Doorninck, V. Grace, O. Alpözen, N. Günsenin ve E. Doğer gibi araştırmacıların yayınlarından faydalanılmıştır. İçel Müzesi'nde bulunan amphoralar sualtı kazısı veya normal kazı yolları ile gelmediği için tarihlendirme önerisinde bulunurken benzer örnekleri ile karşılaştırma yöntemi uygulanmıştır. Bu çalışmada İçel Arkeoloji Müzesi'nde bulunan 56 adet amphoraya katalog oluşturularak çizimleri yapılmış ve fotoğrafları eklenmiştir. İki adet pişmiş toprak kaide katalog sonunda verilmiştir.