Berlin Kongresi'nden I. Dünya Savaşı'nın başlamasına kadar Osmanlı İmparatorluğu ile Alman İmparatorluğu arasındaki siyasi ilişkiler (1878-1914)

Osmanlı İmparatorluğu Yeniçağ'ın sonlarında bir takım iç ve dış sebeplerle Büyük Güçler arasındaki yerini kaybetmiştir. İmparatorluk bundan sonra diğer güçlü devletler arasında bazen birine yaslanarak, bazen de aralarındaki rekabetten faydalanarak bölgedeki varlığım korumaya ve devam ettirmeye çalışmıştır. Tabii burada İmparatorluğun elinde bulundurduğu toprakların stratejik öneminin payı da yok değildi. 19. yüzyılın başlarından itibaren İngiltere'nin Osmanlı İmparatorluğu politikası da bu ölçüte göre oluşmuştur. Britanya adalarından Hindistan'a giden en kısa yol Akdeniz'den geçtiği için, İngiltere bölgede kendi çıkarlarım tehdit edemeyecek, fazla güçlü olmayan bir Osmanlı Devleti'nin varlığı üzerine politikasını kurmuştur. Ancak bu politikaya göre Osmanlı İmparatorluğu fazla zayıf da olmamalıydı, yani en azından Ruslar'ın Akdeniz'e ulaşmasını engelleyebilmeliydi. Bu politika çerçevesinde İngilizler 1878 Berlin Kongresi'ne kadar bölgede statükonun devamı yönünde çalışmışlardır. 1877- 78 Osmanlı-Rus savaşmda Osmanlılar çok ağır yenilgilere uğramışlardır. Bundan sonra İngiltere artık Osmanklar'ın kendilerine biçilen rolü oynayamayacakları düşüncesiyle geleneksel politikasından vazgeçip Osmanlı topraklarından parçalar kopararak burada kuracağı devletler vasıtasıyla, ya da buraları işgal ederek bizzat kendisi Ruslar'ın güneye ulaşmasını engellemeye çalışmıştır. Osmanlılar arkalarındaki İngiliz desteğini kaybettikten sonra sırtlarını dayayacak yeni bir devlet bulmakta gecikmediler. Bu yeni güç 19. yüzyılın ikinci yarısında Büyük Güçler arenasına Prusya'nın yerine yeni bir kimlikle çıkan Almanya'dır. Almanya, Şansölye Bismarck'ın öncülüğünde birliğini kurduktan sonra bir süre Kıta içinde bir denge politikası izlemiştir. Bismarck, Almanya'yı herhangi bir çatışmadan uzak tutmak için izlediği hassas politikayla Avrupa'da barışı korumayı başarmıştır. Ancak zamanla gelişen Alman endüstrisinin hammadde ve pazar ihtiyacı, Almanya'yı daha Bismarck görevdeyken dışa açılmaya zorlamıştır. Hele de 1890'da Bismarck'ın görevden ayrılmasından sonra, ülke İmparator EL Wilhelm'in 11 yönetiminde emperyalist politikaya atılmıştır. Ancak Almanya'nın sömürge bulma konusunda fazla bir seçme imkanı kalmadığından, Büyük Güçlerin çıkar ve etki alanına giren Osmanlı imparatorluğu ile ilgilenmeye başlamıştır. Bu tutum Osmanlı yöneticilerinin görüşlerine de uygundu, çünkü Almanya diğer devletler gibi topraklarım palaşmak yerine, İmparatorluğun topraklarının bütünlüğünden yanaydı ve Osmanlı tmparatorluğu'nu Alman ekonomisine kazandırmayı hedefliyordu. Almanya'nın Osmanlı İmparatorluğu üzerindeki ekonomik sebeplerle başlayan ilgisi zamanla siyasi bir şekle dönüşmüştür, ve Osmanlı İmparatorluğu'nda büyük bir rekabet konusu olan demiryolu yapım ihalelerini Almanlar kazanmışlardır. Almanya'nın Osmanlı İmparatorluğu ile olan ekonomik ilişkileri hızla gelişirken, zamanla Osmanlı ordusunun yeniden düzenlenmesi işini de Almanlar almışlardır. Osmanlı Ordusu'nun Alman askeri sistemine göre yapüandınlışında ihtiyacı olan tüm silah ve teçhizat Alman Silah Sanayisi tarafından karşılanmıştır. Bu durum, bölgede Osmanlı İmparatorluğu'nun yıkılması varsayımı üzerine politika yürüten devletleri rahatsız etmeye başlamıştır. Osmanlı İmparatorluğu'nda 1908 yılında Jön Türkler idareyi ele geçirdiklerinde, Osmanlı-Alman ilişkileri bir süre için kesintiye uğramıştır. Ancak, devletin yeni yöneticileri tüm isteklerine rağmen İngiltere ve Fransa'dan olumlu karşılık göremeyince, yönlerini tekrar Almanya'ya döndürmek zorunda kalmışlardır. Dünyanın hızla cepheleştiği bir dönemde Osmanlıiar'ın ısrarla İtilaf Devletleri araşma girme teşebbüsleri bir sonuç vermedi, çünkü bu devletlere göre Osmanlı İmparatorluğu çoktan tarihi görevini tamamlamıştı. Çıkacak bir savaşta yalnız kalmaları halinde devletin bütünlüğünü koruyamayacağına inanan Osmanlı yöneticileri, çaresiz olarak 2 Ağustos 1914'te İttifak Devletleri'ne katılmışlardır. Bu antlaşma çerçevesinde Alman sempatizani Enver Paşa'nın başım çektiği grup, devleti Almanya'nın yanında savaşa sokmuştur.