turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Muhafazakar düşünce ve Ahmet Hamdi Tanpınar

Muhafazakar düşünce geleneği, Türkiye'de gelişkin değildir. Düşünce geleneğinin aksine tutum ve siyasal tavır olarak gelişkin olan muhafazakarlığın Türkiye'deki ender düşünürlerinden Ahmet Hamdı Tanpınar, bu belirlemenin dışındadır. Muhafazakar düşünce geleneği tanım ve tema açısından oldukça tartışmalı bir gelenektir. Ancak organik bir toplum önerisi getirmesi, geleneğe verdiği önem, kusurlu bir insan nosyonuna inanması ve otoriteye verdiği merkezi rol onu karakterize eden temalardır. Bununla beraber muhafazakar düşünce geleneği Almanya, İngiltere, Fransa ve Amerika'da farklı özellikler göstermiştir. Türkiye'de ise modern ideolojilerin ülkeye girişi ve özellikle reform çabalan muhafazakarlığın gelişiminde etkili olmuştur. Türkiye'de de muhafazakar düşünce diğer ülkelerde olduğu gibi bir tepki olarak doğmuştur. Bu tepkici geleneğin en önemli isimleri, Prens Sabahattin, Ahmet Cevdet Paşa ve Said Halim Paşa'dır. Cumhuriyetin kuruluşu ile birlikte muhafazakar düşünce de gelişmiş ve değişmiştir. Önemli bir paradigma kayması yaşayan bu gelenek artık yeni cumhuriyeti savunmaya başlamıştır. Ancak onu bir kopuşun öznesi değil bir geleneğin sürdürücüsü olarak okumak istemiştir. Ahmet Hamdi Tanpınar da bu devam fikrinin önemli bir düşünürü olmuştur. 1940'lardan itibaren kültürel muhafazakar bir çizgide ama siyasal olarak da belli projeleri olan bir biçimde kendini ortaya koymuş ve yeni düzenin hem savunucusu hem de eleştirmeni olmuştur. Muhafazakar bir felsefe üzerinde muhafazakar bir kültürün envanterini çıkarmaya çalışmış, suskunlukları ve tepkileri ile muhafazakar bir siyasal tavır sergilemiştir. Farklı alanlardaki eserlerinin okunması onun muhafazakar düşünce geleneği içinde değerlendirilmesini sağlar.
Bulgaristan'da yaşayan Türklerin toplumsal, siyasal ve ekonomik durum analizi

Bulgaristan, içerisinde farklı etnik unsurların yer aldığı bir yapıya sahiptir. Osmanlı hakimiyeti altında uzun yıllar boyu kalan ülke, Balkanlar'ı Türkleştirme politikasından etkilenmiş ve Türklerin bölgeye yerleşmeleri ile birlikte Türk nüfusa ev sahipliği yapmıştır. Bulgaristan Türklerinin Bulgaristan'daki tarihi uzun bir dönemi kapsamaktadır. Osmanlı hakimiyetinin Balkanlar'dan çekilmesiyle bölgedeki Türkler göçlere rağmen Bulgaristan topraklarını tamamıyla terk etmemiştir ve günümüzde de Bulgaristan'da varlıklarını sürdürmektedirler. Tez çalışması kapsamında; Bulgaristan'da yaşayan Türklerin toplumsal, siyasal ve ekonomik durumlarının sosyalist dönemden başlayarak günümüze kadar değerlendirilmesi amaçlanmıştır. Bu amaçla göç, eğitim, din, siyaset ve ekonomi temaları çerçevesinde Bulgaristan Türklerinin durumlarının tarihsel arka planı ve güncel durumları, sosyalist dönem ve sosyalist dönem sonrası karşılaştırmalı olarak aktarılmıştır. Tez çalışmasında Bulgaristan'da Türklerin yoğun olarak yaşadığı Kırcaali ilinde derinlemesine görüşme ile alan araştırması yapılmıştır. Çalışma, literatür taraması ve alan araştırmasından elde edilen verilerin analiz edilmesiyle tamamlanmıştır. Çalışmanın sonuç kısmında, Bulgaristan Türklerinin durumu tezin ana temaları doğrultusunda yorumlanarak değerlendirmeler yapılmıştır.
Popüler tarih yazımında Yunan-Rum imajı (1940-1960)

Bu çalışma, geçmişşten bugüne Türkiye ve Yunanistan açısından iki ülkenin birbirine bakış açısı oluşturmasında etkili olan etmenlerin hangileri olduğu araştırılmıştır. İncelenen tarihsel süreç 1940 ve 1960 arası ile sınırlı tutulmuştur. Bu süre zarfında yayınlanan, belirlenmiş bazı gazete ve dergilerde yer alan Yunanistan, Yunanlar-Rumlar ve Kıbrıs hakkındaki haberler, yazılar ve karikatürlerin, incelenmesiyle Türkiye'de popüler tarih yazımında Yunan-Rum imajının nasıl ve hangi olaylar çerçevesinde şekillendiğine ışık tutulmaya çalışılmıştır. Çalışmada popüler tarih dergileri, gazeteler ve gazetelerde çıkmış karikatürlerde Yunan-Rum kimliğinin güncel siyasi gerginliklerin etkisiyle ötekileştirildikleri görülmüştür. Gazetelerde Kıbrıs Meselesi ve Yunanistan'ın Enosis tezine atfen çizilen karikatürlerin Yunan-Rum imgesini nasıl tasvir ettiği üzerinde ayrıca durulmuştur. Karikatürlerin kimlik imajını yansıtmada cümlelerden daha etkili ve iğneleyici oldukları görülmüştür. Edebiyat eserlerinin kapsamını ilk basımı 1940- 1960 tarih aralığında gerçekleşmiş olan ve içinde Yunan-Rum imajı barındıran eserler olmaları gibi özellikleri belirlemiştir. Sonrasında eserlerin yapısökümcü bir yöntemle okumaları gerçekleştirilmiştir. Edebiyat eserleri bölümünde, 'Aynı ideolojik görüşün temsilcileri arasında 'Yunan-Rum'a bakışta ortak bir yaklaşım var mıdır? Öyle ise 'öteki'ne bakış ile ideolojiler arasında bir bağlantı kurulabilir mi? türünden sorulara yanıtlar aranmıştır. Elde edilen bulgulardan ulaşılan çıkarım Yunan-Rum'a bakışta olumsuz bir önyargının ağır bastığıdır. Ulus devletler, 'öteki'nin her zaman tehlike ve tehditle birlikte algılanması politikasına tarih yazımı aracılığıyla destek sağlar. Türkiye Popüler tarih yazımı araçları üzerinden hazırlanan bu tezde olumsuz Yunan-Rum imajının kolektif hafızadaki canlılığını koruduğu gözlenmiştir.
Türkiye'de siyasal islamcılığın evrimi

Bu çalışma Türkiye'de 1908- 1998 tarihleri arasında, siyasal islamcı akımın doğuş ve gelişim seyrini incelemektedir. Osmanlı İmparatorluğu'nda modern siyasal alanın II Meşrutiyet ile kuruluşundan başlayarak 28 Şubat 1998 müdahalesine kadarki kesitte islamcılığın bir siyaset tarzı olarak ortaya çıkışı ve gelişimi, söylemine kaynaklık eden unsurlar sosyo-kültürel ve politik şahsiyetler ve metinler üzerinden okunmakta; söylemsel gelişim dinamikleri, Türkiye'nin iktisadi, siyasi ve sosyal dönüşümüyle bağlantılı değerlendirilmektedir. Siyasal islamı doğuşundan itibaren üç nesil ve bir geçiş dönemiyle sınıflandıran bu çalışma, siyasal birtakım olarak islamcılığın modernliğe eklemlenebilme olanaklarına ve modernleşme dinamikleri çerçevesinde söylemsel evrimine odaklanmaktadır. Siyasal islamcılığın birinci nesil söylemini yaratan unsurların başında, Osmanlı'da merkezi elit statüsünde olan ulemanın islam algısına yönelik eleştiri gelmektedir. Ortodokslaşma ile karakterize olan birinci nesil söylem aynı zamanda İslam'ı, ulus inşa sürecinin sosyo-kültürel temeli olarak görmektedir. Birinci nesil islamcılığın karakteri bu çerçevede, Mehmet Akif Ersoy'un eserlerinden okunmaktadır. Siyasal meşruiyet algısının toplumla temellendirilmesi ve teknolojik ilerlemenin içselleştirilmesi birinci nesil siyasal islamcılığın söyleminde ana temalardır. Cumhuriyet'in çok parti siyasallığı ile geçiş dönemini yaşayan islamcılık, söylemini anti-siyonizm, dil ve İslam'ın kurumsallığı gibi temalar kullanarak kültür odağına kaydırmış ve güncellemiştir. İslami kültürel söylemin güncellenmesi incelenirken Sebilürreşad dergisi ve şair Necip Fazıl Kısakürek'in eserleri kullanılmış; islami simgelerin, kurumların ve değerlerin söylemin gelişimindeki rolü kadar milliyetçi geleneğin islamcılığa eklemlenmesi de çalışmaya konu edilmiştir. İslamcı söylemin bağımsız bir partide temsili, Türkiye'nin sosyo-politik ve ekonomik dönüşüm sürecinin getirisi olarak değerlendirilmektedir. Bu bağlamda Milli Görüş, gerek kültürel gerek iktisadi söylemi ile örgütlü bir seçmen kitlesi yaratabilen bir parti olarak ele alınmaktadır. İkinci nesil islamcılığın siyasal temsili Milli Görüş Hareketi'nde incelenmiş ve islamcı söylemin evrimi, Milli Görüş partilerinin söylem ve eylemleri üzerinden değerlendirilmiştir. Modernliğin içselleştirilen ve dışlanan unsurları da söylem içerisinde gözlemlenmiş, buna bağlı evrilen söylemin toplumsal tabanda gördüğü desteğin nedenleri somut örnekler ve olgularla temellendirilmiştir. İkinci nesil siyasal islamcı söylemin siyaseten düşüşü, üçüncü nesil islamcılığın yükselişine paralel sonuçlanmıştır.
Lobicilik ve Türkiye'de lobi faaliyetleri

İnsanlar için iletişim olmazsa olmaz, doğal, kaçınılmaz bir olgudur. İletişim kurarız çünkü çevremizle ilişkiye girmek, bilmek, anlamak isteriz. İletişim toplumsal bir gereksinimdir. Gerek sosyal hayatta gerek siyasette eğitimde, kültürde, teknolojide bir araç görevi görür. Fikir verir, eğitir, bilgilendirir, yönlendirir, denetler, öğretir, endişeleri azaltır, anlaşma sağlar. Lobiler ise baskı gruplarının bir türüdür. Amaçlan yalnızca karar alma mekanizmalarını çıkarlarına yönelik yasal düzenlemeler gerçekleştirmeleri için etkileyebilmektedir. Baskı grupları gibi örgütlenmiş kişilerin oluşturduğu topluluklar olarak lobilerin gerçekleştirdiği çalışmalara lobi faaliyetleri ya da lobicilik adı verilmektedir. Lobicilik yalnızca lobilere özgü bir dizi faaliyete verilen genel ad değil, baskı gruplarınca da belirli hedeflerine ulaşmada uyguladıkları bir baskı metodudur. Lobi faaliyetleri kapsamında, çok sayıda yöntem ve teknikten yararlanılarak, özellikle yasal düzenlemeleri gerçekleştiren devlet görevlileri ile olumlu ilişki ortamının yaratılması istemektedir. Benzer yöntem ve tekniklerden yararlanan iki faaliyet arasındaki en önemli fark, hedef kitlelerinden kaynaklanmaktadır. Halkla ilişkilerin hedef kitlesi; çıkar sahipleri, toplum, müşteriler, kaynak ve kredi sağlayanlar, rakipler, düzenleyici ve denetleyicilerdir. Lobicilikte ise belli bir hedef kitle saptanmıştır. Bu hedefinde, yasal düzenlemeleri gerçekleştiren, karar verici olarak önem taşıyan kanun yapıcılar, faaliyetlerin merkez noktası oluşturur. Belirlenen hedefe yönelik lobi faaliyetlerinde, alacağı kararlarda hedefi etkileyecek diğer devlet işlevlerine yönelik çalışmalarda gerçekleştirilmektedir. Sonuç olarak lobi faaliyetleri hem halkla ilişkiler yöntem ve tekniklerinden yararlanan, hem de kendine özgü bir takım yöntem ve tekniklere sahip olan bir halkla ilişkiler etkinliğidir. Lobi faaliyetlerinin çalışma sahası çok çeşitlidir. Ülke içindeki menfaat sahiplerince veya bir ülkenin çıkarlarını yabancı hükümetler ve uluslararası örgütler nezdinde savunmak ile bu doğrultuda yasal dü-zenlemeler oluşturmak işi, lobiciliğin faaliyetlerinin yönlendirdiği temel çalışma alanıdır.
Turkish ethos of the Kurdish question: A case study on the Turkish society in Thrace-Tekirdağ

Bu tez, Kürt Meselesi bağlamında Türk toplumunun değişime karşı direncini, Çatışma Etosu Teorisinden istifade ederek analiz etmektedir. Bu tez, çatışma boyunca, çatışma içindeki her iki tarafın üyelerinin çatışmaya adapte olabilmek için sosyo-psikolojik bir altyapı geliştirdiğini, ve bu SPA değişmediği takdirde barış inşa etmenin mümkün olmadığını varsaymaktadır. Bu teorik çerçeve ışığında, tezin temel hipotezi 'Türk toplumunda, Kürt meselesi hakkında, değişime karşı dirence sebep bazı paylaşılan inançlar vardır' olarak formülize edilmiştir. Bu hipotezi incelemek için, Kürt meselesinde periferi bir bölge olarak kabul edilebilecek Tekirdağ'da, yirmi yerel kanaat önderi ile şahsen saha mülakatı gerçekleştirilmiştir. Tez, çalışmanın teorik çerçevesini geliştirerek başlamakta. Sonrasında Kürt meselesinin haritasını sunmaktadır. Bunu sırasıyla Türk etosunun içeriği, Türk etosunun fonksiyonelliği, ve SPA'nın fonksiyonelliği analizleri takip etmektedir. Son olarak da, tezin kısıtlamaları ve etostaki değişime ihtiyaçla ilgili gelecek çalışmalar için tavsiyeleri tartışmaktadır.
North Atlantic treaty organisation and Western European Union in a changing European security system

Tezimi yazmamdaki amaç değişen Avrupa güvenlik mimarisinin ne şekil alacağı gibi sorulan yanıtlamaya çalışarak Avrupa güvenlik sistemini analiz etmekti. NATO, Soğuk Savaş dünyasında başarıyla var olmuş bir örgüt olarak ele alındığında Soğuk Savaş sonrası dönem içinde ümit vaad etmektedir. Avrupa Güvenlik Sistemi açısından elimizdeki diğer alternatifleri göz önünde bulundurduğumuzda NATO yeni Avrupa Güvenlik Mimarisi için çekirdek yapıyı oluşturmaktadır. Yeni oluşmakta olan Batı Avrupa Birliği'nin NATO'nun Avrupa kanadı rolünü mü üstleneceği ya da Avrupa Birliği'nin güvenlik teşkilatı olarak mı faaliyet göstereceği henüz netleşmemiştir. Tezimdeki varsayım BAB'ın NATO'dan kopuk olmayarak Avrupa Birliği'nin askeri kanadı rolünü üstleneceğiydi. Benim savunduğum fikir Avrupa barış ve birliğinin ancak NATO ve BAB'in birlikte çalışıp, birlikte var olmasıyla sağlanabileceğiydi. NATO, şu an için, Avrupa güvenliğinde daha geniş bir yer işgal ettiği için ve de BAB gelişme süreci içinde olduğu için NATO'ya bilinçli olarak daha çok yer ayırdım. Yeni şekillenmekte olan Avrupa güvenlik düzenine NATO ve BAB perspektiflerinden bakmanın faydalı olacağı kanaatindeyim. Ana belirleyeci Avrupa ülkelerinin kıtanın güvenliği konusundaki yaklaşımları da çalışmamda önem arz etmektedir. Tezimde üzerinde durduğum bir diğer noktada Doğu ve Batı Avrupa'nın ilişkisi ve Rusya'nın bu ilişkiye karşı olan tavrıdır. Avrupa' da güvenliğin Doğu ve Batı Avrupa arasında yakın ve işbirlikçi bir yaklaşımla kurulabileceğine inanıyorum. Bu basandaki en büyük pay da NATO'ya ait olacaktır.
Osman Kibar ve belediye başkanlığı dönemi

Osman Kibar, 25 Aralık 1909 tarihinde, günümüzde Yunanistan sınırları içinde olan Selanik şehrinde dünyaya gözlerini açtı. Ticaretle meşgul olan babasının adı Muhsin, annesinin adı Nebile idi. Kardeşlerinin adları ise, Nevin, Berin, Ali, Abdurrahim ve Kaya idi. Tüccar bir babanın oğlu olan Kibar ilk olarak İstanbul Fevziye Mektebini bitirdi, ardından Robert Kolej'de iktisat eğitimine başladı. Ancak babasının işlerinin kötü gitmesi üzerine okulu bırakarak İzmir'de ticaret hayatına atıldı. Zeytinyağı, sabun ve gliserin ticaret yapan Kibar, 1933 yılında Ulya Koyuncu ile hayatını birleştirdi. Bu evlilikten Seli ve Bige isminde iki evladı oldu. İzmir Ticaret Odası içindeki sanayicilerin müstakil bir oda kurma gayretlerinde hep ön planda bulundu. 1927 yılında kurulan gayri resmi şekilde kurulan 'İzmir Sanayi Birliği', 1945 yılında resmi olarak 'İzmir Sanayi Odası'na dönüştüğünde Kibar, odanın idare heyetinde görev aldı. 1 Aralık 1951 tarihinde kurulan Ege Bölgesi Sanayi Odası'nın başkanlık koltuğuna oturan Kibar, 27 Mayıs 1960 darbesine kadar yaklaşık on yıllık bir süre boyunca bu görevini devam ettirdi. Aynı zamanda Kibar, Türk demokrasi tarihinde de adından söz ettirmeyi başardı. Çok partili hayata geçişin belki de en önemli ve kilit kenti olan İzmir'de DP teşkilatının kuruluşunda ve parti faaliyetlerinde görev alan Kibar, 1960 darbesinin ardından siyasi kariyerine Adalet Partisi'nde devam etti. 1963 ile 1973 yılları arasında İzmir Belediye Başkanlığı görevini yürüten Kibar, İzmir sokaklarını karış karış asfaltlaması neticesinde kendisine verilen 'Asfalt Osman' lakabını da gururla üzerinde taşıdı. Halkla olan samimi ilişkisi, gazetelere kendine bolca yer bulması ve Ankara'yla olan yakın münasebeti sayesinde adını bolca duyuran Kibar, İzmir'in uluslararası arenada itibarının artması adına, İzmir Fuar'ına özel ihtimam göstermiş, Akdeniz Oyunları'nın İzmir'de yapılması için çabalamış ve İzmir'de bir Akdeniz Festivali düzenlenmesine ön ayak olmuştu. Siyasi yaşamı boyunca sıkı bir hizipçi olarak bilindi. Hizip olmadan politika olmaz sözü dilinden düşmezdi. Belediye başkanlığı görevinin ardından kendini ben artık 'Oduncu Osman' oldum diyerek nitelendiren Kibar, bir daha aktif siyasete dönmedi. Ömrünün son yıllarında Tercüman gazetesindeki 'Kibarca' isimli köşesinde siyasi yazılar kaleme aldı. Kibar Fransızca, İngilizce ve Rumca biliyordu. Başkanlık döneminde gırtlak kanseriyle giriştiği mücadeleyi kazanan Kibar, 3 Mart 1986 yılında 77 yaşında İzmir'de vefat etti.
Seçmenlerin siyasal tutum ve davranışları: Sincan İstasyon Mehallesi örneği

'Seçmenlerin Siyasal Tutum ve Davranışları: Sincan İstasyon Mahallesi Örneği' isimli bu çalışmada, Ankara metropoliten alanı içinde yer alan, bağlı bulunduğu kente göre nispeten geri kalmış, nüfus bakımından oldukça yoğun, siyasal açıdan radikal siyasi görüşlere sahip bir banliyönün merkezi olan, eski bir mahalle siyasal açıdan incelenmiştir. İstasyon Mahallesi'ndeki seçmenlerin siyasal katılma düzeyi ile siyasal tutum ve davranışlarının tespit edilmesi, bu çalışmanın temel amacını oluşturmaktadır. Bu amaca yönelik olarak İstasyon Mahallesi'nden tesadüfi örneklem tekniğiyle toplam 150 kişi seçilerek yüz yüze görüşülmüştür. Örnekleme dahil olan seçmenlere 60 sorudan oluşan bir görüşme formu uygulanmıştır. Bu çalışma üç ana bölümden oluşmaktadır. Birinci bölüm, kavramsal çerçevedir. Araştırma bulgularının yorumlanması açısından bu bölüm önem taşımaktadır. Bu bölümde, siyasal kültür ve siyasal katılma, kentleşme konulan ele alınmıştır. Ayrıca Sincan İlçesi'ne ilişkin bazı genel veriler de bu bölümde yer almaktadır. Çalışmanın ikinci bölümünde ise araştırmanın kuramsal temelleri belirtilmiştir. Bu bölümde araştırmanın evreni ve örneklemi ile literatür incelemesi kısımları bulunmaktadır. Araştırmanın son bölümünü ise alan araştırmasından elde edilen verilerin analiz ve sentezi oluşturmaktadır.
Demokrat parti döneminde iktidar-muhalefet ilişkilerine bir örnek: Cumhuriyet Halk Partisi'nin dış politika konusundaki muhalefeti (IX. yasama dönemi: 14 mayıs 1950-22 mayıs 1954)

II. Dünya Savaşı sonrasında dünyada var olan faşist yönetimler yıkılarak yerine demokrasi esaslı bir yönetim şekli kurulmuştur. Dünyada meydana gelen bu dönüşüm Türk siyasi yapısını da yakından etkilemiştir. Türkiye, dünyada kurulan bu yeni düzene uyum sağlamak için 1946 yılından itibaren, çok partili bir siyasi yaşama geçiş yapmıştır. Çok partili yaşama geçtikten sonra ilk önemli muhalefet partisi olan Demokrat Parti, 7 Ocak 1946'da kuruldu. Cumhuriyet Halk Partisi iktidarına karşı, ciddi ve güçlü bir muhalefet yürüten Demokrat Parti 14 Mayıs 1950 Genel Seçimlerinde iktidara gelmiştir. 27 yıl kesintisiz iktidar geçmişşi olan CHP ise bu seçimden sonra yerini, DP'ye bırakarak, muhalefete geçmişştir. Bu araştırmada, DP'nin ilk dört yılın da CHP'si ve Millet Partisi tarafından, dönemin dış politika konusunda iktidara yönelik yapılan sert ve ılımlı eleştiriler çerçevesinde irdelenmiştir.
Role of business elites in democratic consolidation: Turkey in the light of Spain's experience

Bu çalışma, iş adamlarının demokrasinin pekişmesindeki rolünü, İspanya ve Türkiye örnekleriyle karşılaştırmalı olarak açıklamayı amaçlar. Bu bağlamda, tezde sunulan problem şudur: İspanya'nın demokratik konsolidasyonu sürecinde siyasal alandaki elitler arasında birlik ve daha pasif bir iş çevresi öne çıkar. Öte yandan, Türkiye'de demokrasinin pekişmesi sürecinde, özellikle TUSIAD gibi gönüllü olarak kurulmuş bir iş adamları derneği incelendiğinde, daha aktif rol oynayan iş çevresine rağmen, konsolide olmamış bir demokrasi ortaya çıkar. Bu çelişki şu soruyu beraberinde getirir: Türkiye'de demokratik konsolidasyon surecinde, aktif rol oynayan iş adamlarına rağmen demokrasinin pekişmemesi, iş adamlarının etkisini zayıflatır mı? Demokrasinin pekişmesi literatürüne üç boyutlu devlet-elitler-Avrupa Birliği çerçevesiyle katkıda bulunulurken, Türkiye'de iş adamlarının konsolidasyon sürecine etki etmesinin bazı sınırları olduğu ortaya çıkmaktadır. Bu anlamda, siyasal alandaki elitlerin konsolidasyon konusunda birlik olması ve AB tam üyeliği, iş adamlarının etkisini belirleyen faktörlerdir. Ayrıca bu faktörler, İspanya'nın demokratik konsolidasyon surecinin neden başarılı olduğunun da sebepleridir.
Sivil toplum kurumu olarak Türkiye'de derneklerin profili

Günümüzde hemen her gün, yazılı ve görsel medyada ve internet medyasında, çok değişik konular hakkında, yaptıkları eylem ve açıklamalarıyla, sivil toplum ve sivil toplum kuruluşları kavramları ile karşılaşmaktayız. Bu kadar çok gündemde olan sivil toplum ve sivil toplum kuruluşlarının ne olduğuna dair bilim dünyasının üzerinde uzlaşmaya vardığı bir tanım yoktur. Yine Türkiye'de bu tanım ve kapsam belirsizliğinin yanı sıra, sivil toplum ve sivil toplum kuruluşlarının tarihi gelişim süreci ve profili konusunda da birkaç araştırma dışında kapsamlı bir çalışma yoktur. Bu çalışma kapsamında; her şeyden önce sivil toplum nedir? Sorusu kısaca cevaplandırılmaya çalışılmış, sonra Osmanlı ve Cumhuriyet dönemlerinde Türkiye'de var olan sivil toplum unsurları ve kuruluşları üzerinde durulmuştur. Daha sonra, 1800'lü yıllardan itibaren; sivil toplum ve sivil toplum kuruluşlarının nitelik ve nicelik olarak gelişmeleri ile bu gelişmelere dayanaklık eden siyasal, toplumsal, soyso-ekonomik yapılar ve hukuksal çerçeve incelenmiştir. Bu çerçevede gelişen sivil toplum kuruluşlarının sayıları ve profili, üç dönem halinde (1800'lü yıllardan 1946 yılına kadar olan dönem, 1946- 1968 dönemi ve 1990- 2008 dönemi) incelenmiştir. 1946 yılına kadar olan gelişmeler Mehmet Ö. ALKAN başta olmak üzere değişik kaynaklardan yararlanılarak, 1946- 1968 dönemi Ahmet N. YÜCEKÖK'ün yapmış olduğu tasnif üzerinden incelenmiştir. 1990- 2008 dönemi ise Dernekler Dairesi Başkanlığı e-dernek kurumsal yazılımı verileri esas alınarak tarafımdan yapılan kategori halinde incelenmiştir. Osmanlı ve Cumhuriyet dönemlerinde dernekler, siyasal ortamın demokratik ve otokratik olma niteliğine göre bir gelişme seyri göstermişlerdir. Yine, sosyo-ekonomik yapı, kültürel yapı, eğitim-öğretim düzeyi, köyden kente göç ve bu göçün getirdiği toplumsal problemler, şehirleşme gibi pek çok etken dernekleşmeyi ve derneklerin profilini etkilemiştir. Örneğin, 1950'li yıllardan itibaren köyden kente göç dalgaları sonrası, şehirlerde ibadethane probleminin çözümüne yönelik dini hizmet amaçlı derneklerin sayısında artış görülmektedir. Yine Hemşehri dernekleri bu göç olgusunun bir sonucudur. 1960'lı yılların sonlarına doğru kurulan Komünizmle Mücadele dernekleri de dönemin siyasal ortamının bir neticesi olarak ortaya çıkmaktadır. Türkiye'de 1980'li ve 2000'li yıllarda nitelik ve nicelik olarak hızlı bir gelişme gösteren ve varlıkları demokratik ortam ile paralellik arz eden Sivil Toplum Kuruluşları, katılımcı demokrasi ve farklılıkların temsili temelinde, her geçen gün nitelik ve nicelik olarak gelişmekte, genişlemekte, güçlenmekte ve etkinleşmektedirler.
Cumhuriyet Halk Partisi'nin 7. 8. ve 9. genel kurultayları

Kurultaylar, siyasi partilerin yeniden yapılanmasını sağlayan önemli kararların alındığı kurumlardır. Kurultaylarda alınan kararlar doğrultusunda partilerin siyasi hayatlarında çizeceği yollar belirlenmektedir. Kurultaylara etki eden ve kurultayların etki ettiği olayların, siyasi partilerin üzerinde nasıl bir role sahip bulunduğu araştırma konusunu oluşturmaktadır. Seçim yenilgilerinin, düşünce ayrılıklarının, kişisel siyasi hesapların, parti içi çekişmelerin, parti içi kurumların kaldırılması ve yerlerine yenilerinin kurulmasının, program ve prensip üzerinde yapılan tartışmaların, bir partinin siyasi hayatına yön verme hususunda nasıl bir etki yarattığı araştırılan unsurların başında gelmektedir. Bu araştırmanın amacı; Cumhuriyet Halk Partisi'nin Yedinci, Sekizinci ve Dokuzuncu Genel Kurultaylarına ait ulusal gazetelerde yer bulan haberlerin ve yukarıda bahsi geçen unsurların yarattığı etkilerin yol göstermesi ile Türkiye'nin ilgili dönemdeki siyasi portresini çizebilmek ve çizilen portreyi doğru ve tarafsız bir şekilde yansıtabilmektir. Bu amacı gerçekleştirmek için, ulusal gazeteler tarafsız bir şekilde ele alınarak incelemeye tabi tutulmuştur.