turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Dorylaion, Midaion ve Nakoleia sikkeleri

Bu yüksek lisans tezinde, Phrygia Epiktetos bölgesi kentlerinden olan Dorylaion, Midaion ve Nakoleia kentlerine ait sikkeler incelenmiştir. Söz konusu kentlere ait sikke basımları; antik kaynaklar, yurtiçi ve yurtdışında yayınlanmış sikke katalogları ve modern kaynaklardan elde edilen verilerle değerlendirilmiştir. Bu bilgiler ışığında, Dorylaion, Midaion ve Nakoleia kentlerine ait sikkeler ekonomik, politik ve dinsel açıdan değerlendirilerek hem kent özelinde hem de Phrygia Epiktetos bölgesi genelinde sikke basımına ilişkin saptamalar yapılmıştır.
Okçular/Berta havzası ve çevresinde tarihi ve arkeolojik arastırmalar

Okçular/Berta Havzası ve çevresinin stratejik bir konuma sahip olması nedeniyle tarih öncesi ve tarihi çağlar boyunca birçok medeniyete beşiklik ettiği bilinmektedir. Anadolu coğrafyası tarih boyunca insanoğlunun gereksinimduyabileceği tüm maddi unsurlara sahip olmuştur. Anadolu yarımadasının bir bölümü olan Doğu Anadolu ve Kuzeydoğu Anadolu Bölgesi Transkafkasya yol güzergahında olması, su kaynaklarının bolluğu ve geniş tarım alanlarına sahip olması münasebetiyle tarih boyunca insanoğlu tarafından devamlı surette bir iskanmerkezi olarak seçilmiştir. Araştırma sahamız içerisinde yer alan Artvin'in Şavşatve Ardanuç ilçeleriyle, Erzurum'un Olur ve Oltu ilçelerinin şu andaki veriler ışığında Tunç Çağından itibaren kesintisiz yerleşim gördüğünü söyleyebiliriz. Erzurum ve çevresinde tarih öncesinde görülen Karaz kültürünün etkileri ile tarih sürecinde yer alan Hitit, Hayaşa, Diauehi, Qulha ve Urartu Krallığı dönemleri, yakınlığı münasebetiyle, araştırma bölgemizin tarihi açısından da önemli bir yer tutmaktadır. Yukarıda ifade ettiğimiz dönem ve diğer kültürlerle ilgili bilgilerçalışmamamızda detaylı bir şekilde ele alınmıştır.
Hellenistik ve Roma çağlarında ovalık Kilikya'da tanrılar ve kültler

Uygarlık ve kültür tarihinin önemli bir boyutunu oluşturan dini-toplumsal kimliklerin oluşmasında önemli bir rol oynamıştır. Toplumların zaman içerisinde gelişirken kazandıkları yaşam biçimleri ve ortaya çıkan ihtiyaçları, tanrı ve tanrıçaların inanç sistemindeki rollerini belirlemiştir. Kabul edilen dinsel inançlar toplumsal düzen içerisinde kült aracılığı ile kendini göstermiştir. Kültler kurban, adak, libasyon ve yakarış gibi temel öğeler ile somut olarak ifade edilmiştir. Yapılan bu çalışmada, Ovalık Kilikya'da Hellenistik ve Roma Çağında tanrı ve tanrıçaların dinsel yaşamdaki yerleri, nitelikleri ve işlevleri, epigrafik belgeler ışığında incelenmiştir. Epigrafik belgeler, nümizmatik ve arkeolojik veriler ile desteklenmiştir. Bölgenin inanç sistemi içerisinde yerel kültlerin yanında Yunan ve Doğu inanışlarının etkisi gözlemlenmiştir. Örneğin Anazarbos'a özgü bir dağ tanrısı olan Olybris adındaki tanrının kente ait yazıtlarda Zeus Olybris olarak da anıldığını görürüz. Kentin yerel dağ tanrıçası Kassaleitis adındaki tanrıça da Aphrodite ile özdeş tutulup Aphrodite Kassaleitis olarak anılmıştır. Bu demek oluyor ki yerel kültler ile üzerine gelen Yunan tanrı kültleri birbiriyle özdeşleştirilerek tapınıma devam edilmiştir. Doğu Akdeniz'in önemli liman kenti olan Aigeai'da ise deniz tanrısı ağırlıklı bir tapınım olduğu görülmektedir. Ayrıca yeri tespit edilememiş olsa da kentin, antik dünyanın önemli Asklepios kutsal alanlarından birine ev sahipliği yaptığı bilinmektedir. Bölgeye uzun zaman başkentlik yapmış olan Tarsos kentinde kült izlerine ait yeterince yazıt ele geçirilememiştir. Kentin üzerine modern kent yerleşiminin kurulması veya liman kenti olup tarihi eser kaçakçılığına maruz kalması gibi nedenlerle kanıtlar yok edilmiştir. Bölgenin dinsel yaşamındaki Doğu etkisinin en dikkat çekici olanı, Mısır pantheonundaki İsis ve Serapis'in Ovalık Kilikya'da birden fazla yazıt ile belgelenmesidir.
Karia bölgesi ölü gömme adetleri

Karia Bölgesi Ölü Gömme Adetleri? adlı bu tez çalısmasında Karia Bölgesi'nde Antik Yunan ve Roma Dönemlerinde görülen ölü gömme inanıslarıeldeki mevcut arkeolojik ve antropolojik verilerden yola çıkılarak arastırılmıstır. Karia Bölgesinde yer alan antik kentler nekropol alanları dikkate alınarak incelenmistir. Eldeki veriler bölgedeki kentlerin nekropol alanlarının planları, mezar tipleri, mezarlar ile ilgili sunu ve iskelet buluntuları kategorilerindedegerlendirilmis ve Karia bölgesi ölü gömme adetleri arasında yöresel benzerlikler ve farklılıklar ele alınmıstır. Bu bölge içerinde yer alan birçok nekropol alanı yahenüz arastırılmamıs ya da mezar soyguncuları, yanlıs yapılanma ve dogal kosullar nedeniyle tahrip görmüstür. Bu durum çalısmanın alanını daraltmıstır. Karia Bölgesi nekropol alanlarına ait yeni kazılar bu alandaki bilgininzenginlesmesini sağlam ası açısından önem tasımaktadır. Bu amaçla yeni yapılan kazıların arkeolojik ve antropolojik açıdan birlikte değerlendirimesi önem tasımaktadır.
Ayanis Kalesi batı depo odaları ve ele geçen buluntuların mekansal dağılımı

Urartu Krallığı'nın II. Rusa döneminde inşa edilmiş Ayanis Kalesi yapılarından biri Batı Depo Odaları'dır. Batı Depo Odaları'nın hem mimari özellikleri hem de buluntu dağılımları dikkate alınarak mekan analizleri yapılmıştır. Buna bağlı olarak, Batı Depo Odaları'nın işlevsel anlamda üstlendikleri görevleri ortaya konulmaya çalışılmıştır. Sonuçta da, Batı Depo Odaları'nın gerek sosyal gerekse ekonomik açıdan kaleye nasıl hizmet ettiği açıklanmıştır.
Tarsus Arkeoloji Müzesi'nden bir grup pişmiş toprak kandil

Binlerce yıl öncesine uzanan bir geçmişşe sahip olan Tarsus kenti birçok geçiş yolları üzerinde yer almasının yanında coğrafi ve iklimsel koşulları sayesinde sayısız medeniyete ev sahipliği yapmıştır. Berdan nehri sayesinde Akdeniz'e bağlantısı olan Tarsus, Akdeniz ile Orta Anadolu, Çukurova ile Kuzey Suriye arasındaki kavşakta yer almaktadır. Neolitik Dönemden günümüze kadar yerleşim gören kentin arkeolojik ve etnografik zenginliklerinin sergilendiği Tarsus Müzesi ilk önce Kubatpaşa Medresesinde daha sonra da 1999 yılında 75. Yıl Kültür Merkezi Kompleksi içerisinde ayrılan bölümde yerini almıştır ve halen burada faaliyet göstermektedir. Tarsus Müzesi'nde yer alan ve çalışmamızın konusunu oluşturan 4 ana tip ve alt gruplardan oluşan toplam 14 farklı tipe ayırdığımız 136 adet pişmiş toprak kandilin en erken örnekleri oluşturan MÖ 2-1. yy'a tarihlenen 10 adet kandil bulunurken MS 1 .-2. yy'a tarihlenen 11 adet kandilimiz bulunmaktadır. En yoğun çalışma gurubunu ise MS 5- 7. yy. arasına tarihlenen 110 kandil oluşturmaktadır. İncelemekte olduğumuz 5 adet kandil de en geç örneklerimiz olup MS 8- 9. yy'a tarihlenmektedir. Burun yapıları göz önüne alınarak tarihlenen kandillerin 16 tanesi bezemesiz olup geriye kalan 120 adet kandilin omuz ve diskus kısımlarında bitkisel bezemeler, hayvan motifleri, şua/ışın, haç ve günlük yaşamdan sahneler yer almaktadır. Omuz kısmında bitkisel bezeme olarak yoğunlukla asma dalı ve üzüm kullanılmıştır. Tarsus Müzesi'nin deposunda yer alan daha önce çalışılmamış olan kandillerin buluntu yerlerini, yapılış malzemelerini, form yapılarını ve özelliklerini değerlendirerek benzer örnekler yardımıyla tarihlendirmesini yapıp ve daha sonraki yıllarda yapılacak olan çalışmalara katkıda bulunmak istedik.
Phokaia Geç Roma Dönemi mutfak kapları

Foça'da son on yıl içerisinde yürütülen kazı çalışmaları sonucunda Atatürk Mahallesi sınırları içerisinde iki önemli buluntu alanı tespit edildi. Bu sektörlerden ilki buluntularından hareketle Seramik Atölyesi Alanı ikincisi ise Seramik Çöplüğü Alanı olarak adlandırıldı. Atölye Alanı'nda yürütülen çalışmalar sonucunda ortaya çıkarılan Kil Havuzu'nda, zeminin stabilizasyonu için kullanılmış olan ve kontekst halde ele geçen yoğun bir seramik grubu ile karşılaşıldı. Kythra ve lopaslardan oluşan bu kaba mutfak kaplarının hemen üzerinde ise dağınık halde çömlekçi diskleri ele geçti. Çalışmalarımız sırasında saptanan ikinci buluntu alanı ise çok daha önemli verileri içinde barındıran bir seramik çöplüğü alanıdır. Dört farklı açma yapılarak kazılan bu alanda yürütülen çalışmalar sonucunda 7. yüzyıldan 1. yüzyıla kadar seramik grupları ile karşılaşıldı. Farklı zaman dilimlerine ait, üst üste sıralı biçimde yerleşmiş olan bu atım tabakaları Roma seramiği kronolojisi ve tipolojisi için çok önemli veriler ortaya koydu. Her iki alanda yürütülen kazı ve envanter faaliyetleri sonucunda kaba seramikler gruplandırıldı ve her bir grup kendi alt tiplerini de içerecek biçimde sınıflandırıldı. Böylece, özellikle Geç Roma Dönemi'ne ait Foça üretimi olduğu kesinlik kazanan ve bugüne kadar çok fazla irdelenmemiş olan kythra, lopas, yayvan kap, maşrapa vb. kaba seramik grupları için bir ön bellek oluşturuldu. Aynı alanlarda yürütülen çalışmalar sonucunda Kırmızı Astarlı Seramik gruplarına ait yeni bir takım sonuçlara da ulaşıldı. Bugüne kadar gerçekleştirilen çalışmalarda, tam olarak üretim alanı tespit edilememiş olan LRC grubu kaliteli seramiklerin üretim alanının Foça olduğu bu tez çalışmasıyla ortaya kondu. Ayrıca, J. Hayes tarafından belli bir kronoloji içerisinde değerlendirilen bu kapların yeni formları ve yeni alt tipleri çalışmalarımız sırasında belirlendi. Buna ek olarak, Foça üretimi olan kırmızı astarlı seramiklerin sanıldığı gibi 4. yüzyılda değil, 3. yüzyıldan itibaren üretilmeye başladıkları da anlaşıldı.
Klazomenai siyah figür seramiği

TÜRKÇE ABSTRAKT fen fazla 250 sözcük): Arkaik dönemde İonia'nın önemli figürlü seramik üretim merkezlerinden biri olan Klazomenai'de yapılmakta olan kazılarda çok sayıda siyah figür tekniğinde bezeli seramik örnekleri ele geçmektedir. Klazomenai atölyelerinde M. Ö. 6. yüzyılın ikinci çeyreğinde Attika seramiğinin etkisi ile saf siyah figür tekniğinde bezeli seramik üretiminin başladığı görülmektedir. Bugünkü arkeolojik veriler, siyah figür stilinde vazo üretiminin M. Ö. 6. yüzyılın sonlarına kadar devam ettiğini göstermektedir. Kentin adıyla anılan siyah figür seramiklerin stil grupları, dağılımları ve kronolojik çerçevelerinin belirlenmesi, bu çalışmanın temel hedefleri arasındadır. Daha önce yapılan çalışmalarda belirlenmiş olan Tubingen, Petrie, Urla, Enmann ve Knipovitch grupları, olgun siyah figür stil evresine ait gruplar olarak tanıtıldılar. Bu gruplardan ilk üçünün, Klazomenai ve Smyrna dışında özellikle Mısır'daki Yunan yerleşimlerinde çok sayıda buluntu ile temsil edildiği görülmektedir. M. Ö. 6. yüzyılın son çeyreğine ait tabakalarda ele geçen siyah figür seramik örnekleri, yerli siyah figür seramik üretiminin yaygın inanışın aksine 525 yıllarından sonra devam ettiğini göstermiştir. Geç siyah figür stil evresine ait gruplar olarak tanıtılan Siren Sphinks, Kampana ve Kyme Krater grupları bu dönemin belli başlı stil grupları arasmda yer almaktadırlar. Bu gruplar Klazomenai ve Smyrna dışında özellikle Karadeniz kıyısındaki Yunan kolonilerinde temsil edilmektedir. Mitolojik konular ve insan ve tanrı figürlü sahnelerin, mitolojik yaratıklar ve hayvan figürlerine göre çok daha az sayıda vazo üzerinde tasvir edildiği görülmektedir. Dans eden kadınlar, atlılar, sirenler, sphinksler, otlayan turnalar, etçil ve otçul hayvan sıralan tasvir edilen belli başlı konular arasında yer almaktadır.
Kalkolitik Smintheion yerleşimi çanak çömlekleri üzerindeki teknolojik izler

Kuzeybatı Troas bölgesinde ilk izlerinin tespit edildiği 'Kumtepe IA-Beşik Sivritepe-Gülpınar Kültürü' diye bilim dünyasına duyurulan ve daha sonraları Orta Kalkolitik döneme tarihlenen bu kültürün, aslında tüm Batı Anadolu bölgesine yayılmış olduğu gözlemlenmektedir. 2000'li yıllara kadar çok az sayıda yerleşimle tespit edilen 'Kumtepe IA-Beşik Sivritepe-Gülpınar Kültürü' 2015 yılına geldiğimizde, kazı ve yüzey araştırmalarının artmasıyla Balkanlar, Yunanistan Anakarası, Ege Adaları ve Batı Anadolu geneline yayılmış olduğu anlaşılmaktadır2004- 2014 kazı sezonları arasında sistematik kazı çalışmalarının ardından Kalkolitik Gülpınar yerleşimi, bu kültürün tanımlanabilmesi bakımından, Batı Anadolu yerleşimleri içerisinde önemli bir noktada yer almaktadır. Yerleşimin, gerek mimari gerek seramik gerekse diğer ele geçen buluntuları bir bütün içerisinde değerlendirildiğinde, Batı Anadolu arkeolojisi açısından, özellikle bölge de pek fazla verinin olmadığı Orta Kalkolitik dönemi daha iyi anlamamıza yardım edeceği düşünülmektedir. Bu kapsamda Batı ve İç Anadolu, Balkanlar, Yunanistan Anakarası ve Ege Adalarındaki yerleşimler bu tez çalışmaları dahilinde araştırılarak, Batı Anadolu kronolojisine göre Orta Kalkolitik döneme tarihlenen seramiklerin; yapım teknikleri, bezeme teknikleri ve teknolojik izleri detaylı bir şekilde incelenmiştir. Bu bakımdan Orta Kalkolitik döneme tarihlenen Kalkolitik Gülpınar yerleşiminde ele geçen seramiklerin teknolojik açıdan incelenmesi, Batı Anadolu arkeoloji çalışmalarına katkı sağlayacağı düşünülmektedir.
Zeugma konutlarında bulunan bronz eserler

Askeri, dini ve ev eşyaları gibi çeşitli alanlarda kullanılabilen bronz araç-gereç Hellenistik ve Roma dönemlerinde sıkça kullanılmış metal çeşitlerindendir. Bu iki dönemde ve sonrasında iskan edilen Zeugma'da da çeşitli bronz buluntular bölgede yapılan kazılar sayesinde elimize ulaşmıştır. Çıkarılan buluntular kent tarihini anlamamız açısından önem taşımaktadır. Tezimde kullanılan 2005- 2012 yılları arasında bulunan ve henüz yayımlanmamış 94 adet eser bulunmaktadır. Eserler Zeugma'nın A, B, Mousalar, Dionysos ve Danae evlerinden çıkarılmıştır. Bu eserlere ek olarak geçmişş yıllarda, Kurtarma Kazılarında, konutlarda bulunan ve yayımlanmamış eserlere benzeyen eserlerde teze eklenmiş ve Zeugma konutlarıyla ilgili toplu bir değerlendirme yapılması amaçlanmıştır. Böylece tez kapsamında değerlendirilen eser sayısı 168 olmuştur. Eserlerin bulundukları alanlara ve kontekstine bakarak mümkünse konutlardaki odaların işlevi ile ilgili yorum yapılmaya çalışılmıştır. Kullanılan eserlerin ev sahipleriyle ilgili bilgi verip vermediğine bakılmış böylece Zeugma'daki yaşantı ile ilgili fikir sahibi olunmaya çalışılmıştır. İşlevine göre ayrılan eserler 7 konu başlığıyla incelenmiştir.
Aşağı Salat Höyüğü Yeni Asur Dönemi yerleşimi

Asur İmparatorluğu'nun Orta Asur Dönemi'nin bitişinin ardından, Yukarı Dicle Bölgesi'ne olan ilgisi özellikle Yeni Asur Dönemi (M. Ö.10. yy-7. yy.) ile birlikte giderek artmış ve bölgenin gerek coğrafi konumumdan gerekse ekonomik avantajlarından yararlanmak adına söz konusu bölgede kalıcı bir hakimiyet amaçlanmıştır. Bu amaç doğrultusunda Yukarı Dicle Bölgesi'ndeki mevcut yerleşmelere yeni yerleşimler eklenmiş, farklı bölgelerden nüfus aktarımları gerçekleştirilmiş ve büyük merkezlerin çevresinde ekonomileri daha çok tarıma dayalı köy yerleşmeleri kurulmuştur. Dicle Nehri'nin kuzeyinde, nehrin geçilmeye en uygun olduğu alanda bulunan Aşağı Salat Höyüğü ise Yeni Asur Dönemi'nde Dicle Nehri boyunca kurulan çok sayıda köy tipi tarım yerleşmelerinden biridir. Ilısu Barajı Kurtarma Kazıları kapsamında, höyükte 2000- 2002 ve 2009- 2010 yıllarında yapılan çalışmalarda ele geçen arkeolojik verilerin değerlendirilmesi tez çalışmasının temelini oluşturmaktadır. Bu çalışma kapsamında, Aşağı Salat yerleşmesinin Yeni Asur Dönemi'nde bölgede uygulanan yayılım politikası ve örgütlenme biçiminden ne derece etkilendiği, bu süreçteki rolü ve bölgedeki Asur etkisinin materyal kültüre yansımaları, Asur çekirdek bölgesi ve Yukarı Dicle Bölgesi'ndeki diğer Yeni Asur yerleşmelerinde ele geçen veriler ile karşılaştırılarak değerlendirilmeye çalışılmıştır.
Arkeolojik veriler ışığı'nda Yeni Assur'da av ve avcılık

Assur tarihinin son dört yüz yıllık evresi (M. Ö. 1000 -612) 'Yeni Assur Dönemi' olarak adlandırılmaktadır. Bu dönemde krallık tüm Aşağı ve Yukarı Mezopotamya, Batı İran, Suriye, Doğu Akdeniz ve hatta Anadolu'ya; Çukurova ve Toroslar'a değin egemen ve güçlü bir imparatorluk haline gelmiştir. Bu kadar geniş bir coğrafyaya egemen olan Yeni Assur Krallığı, aynı zamanda M. Ö. I. binde Yakındoğu'nun da önemli ve büyük güçlerinden biri olmuştur. Hemen hemen her alanda başarı gösteren Assurlular avcılıkta da aynı başarıyı kaydetmişlerdir. Yeni Assur Devleti'nde avlanmaya dair veriler genellikle yazılı kaynaklar ve görsel sanatlar ile sınırlı sayıdaki antropolojik kalıntılardan bilinmektedir. Avlanan hayvanlar arasında aslan, ayı, balık, ceylan, dağ keçisi, geyik, panter, tavşan, maymun, fil, yabani boğa, yabani öküz, yabani eşek, kuşlar, yılan ve bataklık domuzu gelmektedir. Bu hayvanlar içerisinde sayısal olarak aslan ve yabani boğa yoğunlukta olup bunları de ve kuşu, fil, domuz, ayı ve geyik izlemektedir. Ayrıca avlamaya krallar bazında bakıldığında avlama yoğunlukla II. Aşşur-nasir-apli (M. Ö. 883 -859) ve III. Şulmanu-aşerid (M. Ö. 858 -824) döneminde yapılmıştır. III. Adad-nirari (M. Ö. 810 -783) ve Aşşur-aha-iddin (M. Ö. 680 -669) ile Assur-eti-ilani (M. Ö. 626 -622?) ve Assur-ubalit (M. Ö. 611 -609) dönemleri arasında avlanmaya dair ne bir görsel veri ne de yazılı kaynak bulunmaktadır. Assurlu avcılar yabani hayvanlardan aslan, geyik ve maymunların hem dişilerini hem de erkeklerini avlamışlardır. Arkeolojik verilerden Assurluların avlanmayı ilkbahar ve yaz aylarında gerçekleştirdiklerini öğrenmekteyiz. Fakat avlanma kışın da gerçekleştirilmiş olmalıdır. Yine arkeolojik bulgulardan gündüz avlanmanın yanı sıra gece de avlanmanın yapıldığı anlaşılmıştır. Avcılar, av esnasında teçhizat olarak ok, mızrak, hançer, kılıç, tekerlekli taşıtlar; yardımcı elemanlar olarak da haremağaları, piyadeler, süvariler, köpekler ve katırlardan istifade etmişlerdir. Yeni Assur Dönemi'nde avcılığın işlevleri de çeşitlilik göstermektedir. Tespit edilmiş olan başlıca işlevler arasında ekonomi ve beslenme, politik, askeri, dini ve sosyo-kültürel gelmektedir. Yine giyim kuşama dair veriler avcı figürleri arasında bir statü farkının olduğunu da göstermektedir. Yeni Assur'da hemen hemen her alanda bir iş bölümünün olduğu bilinmektedir. Bu iş bölümünü av ve avcılıkta da görmek mümkündür. Yeni Assur Krallığı ile çağdaşı olan Urartu ve Geç Hitit Krallıkları arasında çeşitli alanlarda etkileşimler söz konusudur. Özellikle Yeni Assur Krallığı'nın bu çağdaş uygarlıklar üzerindeki etkisi hemen her alana yansımıştır. Nitekim bu etkileşimi betimlenmiş av sahnelerinde de görmek mümkündür.
Perge Güney Hamamı Heykeltıraşlık Eserleri

Bu yüksek lisans tezinin konusunu 1977- 1985 yıllarında Perge Güney Hamamı'ndasürdürülmüş olan kazılarda bulunmuş olan heykeltıraşlık eserleri oluşturmaktadır. Söz konusu heykellerin kataloğu oluşturulmuş, tipolojik yönden tek tek incelenmiş, ve Vespasianus Dönemi'nden Geç Antik Dönem'e kadar kullanılmaya devam edilmiş olan bu hamamın mimari konteksiyle birlikte değerlendirilmeye çalışılmıştır. Son olarak heykeltıraşlık programları hakkında öneriler sunulmuştur.
Kyzikos Hadrian Tapınağı 2010 yılı kazılarında bulunan define sikkeleri

Kyzikos antik kenti, Erdek-Bandırma karayolunun 9. km'sinde, Düzler Mevkii'nde bulunan, Anadolu'nun Antik dönemden günümüze ulaşmış en önemli kentlerinden birisidir. Önemli bir ticaret ve kültür merkezi olarak kabul gören kent, Propontis'in güney kıyısındaki konumu itibariyle de Anadolu'nun batıya açılan kapısı niteliğindedir. Bu çalışmada 2010 Kyzikos kazı sezonunda bulunan Geç Roma Dönemi definesi incelenmiştir. Sikkelerin hepsi(198tane)temizleme kapsamına alınmış, fakat sadece 113 tanesi okunabilmiştir. Geri kalanların üzerindekikorozyon tabakasının yoğunluğundan dolayı okunmadığından çıkartılmıştır. Definedeki sikkeler incelenip tasnif edildiklerinde toplam 6 imparatorun saltanat yıllarını kapsadığı görülmüştür. Tanımlanamayan sikkeler dışında diğerlerinin darphaneleri ve darp yılları belirlenmiştir. Definemizdeki imparator, imparatoriçe ve imparatorların caesarlık dönemlerine ait olan sikkelerin dağılımına bakıldığında Delmatius sikkelerinin çoğunlukta olduğu dikkat çekmektedir. Definemizde en fazla sikkesi olan darphane Kyzikos'tur. Bu define toplam 6 imparatorun saltanat süresini kapsamaktadır. Define sikkeleri 6 farklı kişi adına basılmış olup, bu kişilerin portresi de sikke üzerinde bulunmaktadır. Sonuç olarak bu definede en çok sikkesi olan imparator belirlenmiş, daha sonra en geç tarihli sikkeden yola çıkılarak definenin gömü tarihi tespit edilmiştir.
Pedasa'da bir açık hava kült yeri: Altar Tepesi ve buluntuları üzerine bir değerlendirme

Yazılı kaynaklarda Karialıların atası olarak gösterilen Lelegler tarafından Bodrum Yarımadası'nda kurulan sekiz antik kentten birisi olan Pedasa, günümüz Gökçeler- Konacık Mahallesi'nde yer alır. Pedasa MÖ 12 ./11. yüzyıldan, Doğu Roma ve Türk Dönemi içlerine kadar kesintisiz yerleşim görmüştür. Bu tez, Pedasa'da 2016 yılı kazılarında keşfedilen Altar Tepesi Açık Hava Kutsal Alanı'nı arkeolojik verilerle açıklamayı amaçlamaktadır. Altar Tepesi Açık Hava Kutsal Alanı ve buluntuları bu tezde kutsal alan kontekstinde disiplinler arası bir yaklaşımla değerlendirilmiştir. Çalışma sonucunda, ana kaya merkez alınarak oluşturulan kutsal alanın altar işlevinde kullanımının devam ettiği anlaşılmıştır. Alanın merkezindeki kutsal kaya bloğu, altar, peribolos ve mekanlar kutsal alanın mimari unsurlarını oluşturmaktadır. Altar Tepesi Açık Hava Kutsal Alanı, Protogeometrik Dönem'den (MÖ 11 /10. yüzyıl) Hellenistik Dönem'e (MÖ 3/2. yüzyıl) kadar kesintisiz kullanım görmüştür. Düzenlenen törenler başlangıcından kültün terk edildiği sürece dek açık havada gerçekleştirilmiştir. Mimari yapılar ve buluntular Anadolu, Ege'nin batısı ve yakın adalardan gelen malzeme ile karşılaştırılarak, kutsal alanın kökeni ve gelişimi konusunda öneriler sunulmuştur. Sonuç olarak, Pedasa Altar Tepesi Açık Hava Kutsal Alanı'nın, Batı Anadolu bölgesinde Erken Demir Çağı'nda az bildiğimiz nadir bir altar örneğini temsil ettiği önerilmektedir.
Akmonia Antik Kenti mezar stelleri ve bomoslar

Akmonia antik kenti, Uşak ili Banaz ilçesi Ahat köyünün güneyindeki Asartepe mevkiinde yer almaktadır. 'Akmonia Antik Kenti Mezar Stelleri ve Bomoslar' başlıklı bu çalışma ile on iki adet Mezar Steli ve on adet Bomos tipolojik ve stilistik açıdan incelenip değerlendirilmiştir. Bu mezar stellerinin bazıları Phrygia Bölgesi için karakteristiktir. Bomoslar ise kentte soylu insanlara ait anıtsal mezarların bulunduğunu ve ölü kültünün toplum içerisinde önemli bir yere sahip olduğunu göstermektedir. Bu mezar stellerinin ve bomosların üzerinde yer alan bezemeler ve araç gereçler halkın günlük yaşantısına ışık tuttuğu gibi kentin sosyal yapısı hakkında da bilgi vermektedir.
Antik Troas bölgesinde Zeytincilik: Etnoarkeolojik bir yaklaşım

Bu yüksek Lisans tez çalışması bugün Anadolu'nun kuzeybatı köşesini teşkil eden Biga Yarımadası veya antik çağda adlandırıldığı şekliyle Troas bölgesinde zeytincilik veya zeytinyağı üretimi teknolojisi konusunu mevcut arkeolojik ve etnografik veriler ışığında irdelemeyi amaçlar. Antik Troas bölgesinin özellikle kıyı kentlerinin kırsal ekonomilerinde zeytinyağı üretimi Ege ve Akdeniz coğrafyalarının diğer birçok bölgesinde olduğu gibi önemli bir yer tutuyor olmalıydı. Antik Troas bölgesinde yapılan yüzey araştırmalarında zeytinyağı üretimine tanıklık edecek genelde domestik üretime tanıklık eden işlik kalıntılar bulunmuştur. Son yıllarda antik çağda zeytincilik üzerine yapılan arkeolojik araştırmalar da etnoarkeolojik yöntemlerin kullanılması geçmişş toplumları anlama adına bilgilerimizi önemli oranda artırmaya başlamıştır. Bu bakımdan etnografik veriler ve Osmanlı tarihi belgelerinden faydalanılarak bu tezde Troas bölgesinde antik çağda nasıl bir zeytinyağı üretim şekli olduğu ve ne tür teknolojiler kullanıldığı etnografik verilerden de destek alınarak değerlendirilebilir. Bu şekilde antik çağdan son Osmanlı dönemine kadar zeytinyağı üretimi konusunda yaşanan devamlılık ve değişim konusunda da değerlendirmeler yapılabilmesi mümkün olacağı düşünülmektedir.