turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
H. 1254 tarihli Ulukışla kazası nüfus defterinin transkripsiyon ve değerlendirilmesi

Osmanlı Devleti'nin sosyal, ekonomik ve kültürel tarihi incelenirken devlet arşivleri bünyesinde önemli bir yer tutan Nüfus kayıtları, içinde barındırdığı bilgiler açısından düşünüldüğünde şehir tarihi açısından oldukça önemlidirOsmanlı Devleti'nde nüfus sayımları gerçek anlamda 1831 yılında yapılmaya başlanmıştır. Bu tarihten önce yapılan sayımların neredeyse tamamı vergilendirme amaçlı yapılan sayımlardır. Her ne kadar bu nüfus sayımları bölgeye ait gerçek nüfusun tespiti için yetersiz kalsa da, yine de araştırılan bölgenin nüfus özellikleri hakkında aydınlatıcı bilgiler vermektedir. Bu çalışmamızda 1838- 1839 yılı itibariyle Ulukışla kazası ve köylerinde ikamet eden, erkek Müslüman nüfusu ve bu nüfusa ait fiziksel özelliklerle mesleki bilgiler, yaş, askerlik durumları, defterin tutulduğu yıldaki doğum ve ölüm kayıtlarının tespitiyle ilgili değerlendirmeler yapılmıştır.
129 numaralı Ayıntab Şer'iyye Sicili'nin (H. 1061, 1108, 1142/M. 1650, 1696, 1729) transkripsiyonu ve değerlendirmesi

Şer'iyye sicilleri Osmanlı Devleti'nin askeri, hukuki, iktisadi, dini ve idari müesseseleri gibi birçok alanı hakkında önemli bilgiler içermektedir. Siciller, ait olduğu yerin eski yerleşim birimlerini, buradaki insanlara verilen lakapları, insanların birbiriyle olan ticari münasebetlerini, sosyal yaşamlarını, ekonomik durumlarını, hukuki münasebetlerini içermektedir ve şer'i mahkemeler hakkında önemli bilgiler vermektedirler. Tezimiz 129 Numaralı Ayıntab Şer'iyye sicilidir. Sicil Hicri 1061, 1108, 1142 / Miladi 1650, 1696, 1729 yıllarını kapsamaktadır. Söz konusu sicil defterinin çevirisi sayesinde Ayıntab'ın sosyal, siyasi, ekonomik, idari, mali, hukuki vs. durumuna ilişkin somut bilgilerin yanı sıra, Osmanlı tarihine ışık tutacak bilgilere de ulaşılmıştır.
Osmanlı kültüründe renk kavramı ve sosyal yapıya etkileri

Avrupa, Asya ve Afrika kıtalarında çok geniş topraklara hükmetmiş Osmanlı Devleti, bu bölgelerde yaşayan topluluklarla uzun bir birliktelik yaşamıştır. Her topluluk kendi gelenek ve göreneklerini, dinlerini, tutum ve davranışlarını sergilemekte; her topluluğun kendi renk sembolizmi bulunmaktaydı. Bu noktada, yerleşik gelenekler yanı sıra, hukuk da düzenleyici olmuştur. Geleneksel toplumlarda toplumsal yapıya ilişkin uyarlamalar, genellikle egemen ideolojinin çizgisinde gelişen müdahalelerle ortaya çıkmıştır. Osmanlı'da, toplumsal yaşamda kılık kıyafet rengi, desen ve modeli; gayrı Müslim-Müslim, yöneten-yönetilen, alt sınıf-üst sınıf, köy-kent, kadın-erkek gibi ayrımlar dikkate alınarak belli kural ve uygulamalara bağlı olmuştur.
Sosyo-kültürel açıdan 19. yüzyılda Diyarbakır Ermenileri

Sosyo-kültürel açıdan 19. yüzyıl Osmanlısındaki Diyarbakır Ermenilerini konu alan bu çalışma, giriş ve dört bölümden oluşmaktadır. Giriş kısmında; Ermenilerin etnik kökeni, Anadolu'daki varlıklarının tarihi geçmişşi, Türklerle ilk münasebetleri, Osmanlı Devleti'nin hakimiyetine girişleri ve 19. yüzyıldaki nüfusları hakkında kısaca bilgi verildikten sonra Ermenilerin Osmanlı Devleti'ndeki konumları genel hatlarıyla ortaya konulmaya çalışılmıştır. Araştırmanın birinci bölümünde; Ermenilerin Diyarbakır'da yoğun olarak yaşadığı mahalleler, şehirdeki Ermeni nüfusu, Ermenilerin aile yapısı ve gündelik yaşamları gibi konular ele alınarak Ermenilerin sosyal hayatları incelenmiştir. İkinci bölümde; Ermenilerin şehrin iktisadi ve idari hayatındaki konumları ortaya konulmaya çalışılmıştır. Çalışmanın üçüncü bölümünde; Ermenilerin milli tarihlerini ve kimliklerini oluşturmada ve korumada oldukça önemli bir konuma sahip olan Ermeni Kilisesi'nin oluşum süreci, Diyarbakır'daki Ermeni kiliseleri, dini törenler, bayramlar ve özel günler gibi konular üzerinde durularak Ermenilerin dini hayatları genel hatlarıyla ortaya konulmuştur. Araştırmanın dördüncü bölümünde ise Diyarbakır'daki Ermenilere ait kilise vakıfları, eğitim kurumları, müzik, yemek kültürü, giyim-kuşam ve halk inanışları gibi konular üzerinde durularak Diyarbakırlı Ermenilerin kültürel hayatları tasvir edilmeye çalışılmıştır.
Alman kaynaklarına göre Osmanlı iktisadında Alman etkisi (1908-1914)

Tez çalışmasında özellikle Türk-Alman iktisadi ilişkileri üzerinde durulmuştur. Bu ilişkiler geçmişşten gelen bazı değişimlere göre şekillendiği için gerek Almanya'nın gerekse Osmanlı Devleti'nin 1908 öncesi iktisadi yapısı hakkında da bilgi verilmiştir. Osmanlı iktisadi yapısının bozulması ve Almanya'nın 1890 yılından itibaren dışa yayılmacı bir politika izlemesi çalışmanın çıkış noktasını oluşturur. Ayrıca Almanya'nın ve Osmanlı Devleti'nin kendi iç politikalarında yaşadığı gelişmeler birbirleri ile olan ilişkilerini etkilemiştir. Bunun için her iki devletin iç politikalarından söz etmek gerekliydi. Bu noktada özellikle İttihat Terakki Cemiyeti'nin faaliyetleri dikkat çekicidir. Bu sebeple II. Meşrutiyet ile gelen iç politikadaki bu değişiklikler aslında Türk-Alman ilişkilerini de belirleyen değişikliklerdendir. Tezin ilerleyen bölümlerinde Almanya'nın iktisadi gelişiminin ve dışa yayılmasının ayrıntıları üzerinde özellikle durulmuştur. Çünkü Almanya, kendi iktisadi gelişimi için yürüttüğü politikalardaki başarısını dış politikaya da taşımış bunu da Osmanlı Devleti'nde başarılı bir şekilde uygulamıştır. Bu nedenle Almanya'nın 1890 yılından itibaren bir Dünya devleti olma yolundaki politikası Almanya'yı Osmanlı Devleti'ne yakınlaştıran en önemli nedendi. Bu yakınlaşma ise daha çok bankacılık, ticaret gibi sektörlerde hayat buldu. Ancak Almanya'nın Osmanlı iktisadı üzerindeki söz hakkının artması İngiltere, Fransa gibi güçlü diğer Avrupalı ülkeler tarafından sıcak karşılanmadı. Bunun doğal bir sonucu olarak da söz konusu devletlerin aralarındaki rekabet daha da arttı. Bu sebeple rekabetin en çok yaşandığı alanlar bu devletlerin ekseninde incelendi. Özellikle Bağdat demiryolu projesi üzerinde en çok durulan konulardan biridir.
Sicill-i ahval defterlerine göre Harputlu devlet adamları

Osmanlı tarihi için önemli bir kaynak olan sicill-i ahval defterleri, Osmanlı Devleti'nde çalışan memurların biyografik bilgilerini içerir. Bu belgeler biyografik bilgilerin yanı sıra dönemin idari, iktisadi ve sosyal yapısı hakkında bilgiler vermektedir. Çalışmada Harput doğumlu 177 memur bulunmaktadır. Bu belgelerde memurların doğum tarihlerinin yanı sıra memurların baba adı, lakap ve eğitim bilgileri hakkında bilgiler mevcuttur. Bu defterler memurların daha çok atama ve tayinleri hakkında bilgiler yer alır. Ayrıca memurlara ait ödül, ceza ve madalya gibi bilgiler de yer almaktadır. Çalışmada Osmanlı Devleti'ndeki memuriyet anlayışından, sicill-i ahval defterlerinden ve sicill-i ahval komisyonuyla ilgili bilgilerden bahsedildi. Bununla birlikte memurların doğum yerleri olan Harput'la ilgili tarihsel bir bilgi verilerek Harput'un coğrafi, ekonomik ve sosyal yapısını ele alındı. Memurlara ait biyografilerdeki bilgileri tablolar şeklinde gösterilerek son kısımda memurlara ait olan belgelerin okunuşunu verildi. Bu belgeler İstanbul'daki Başbakanlık Osmanlı Arşivinden elde edilerek çalışılmıştır. Bu tez ile Harput doğumlu memurlar tanıtılmaya çalışılmıştır.
17. yüzyıl reform kaynaklarına göre Osmanlı devlet yapısı ve bozulmalar

' XVII. Yüzyıl Reform Kaynaklarına Göre Osmanlı Devlet Yapısı ve Bozulmalar ' başlığı altında konu edindiğimiz bu çalışma, giriş bölümü dışında üç bölümden oluşmaktadır. Giriş bölümünde konu genel hatlarıyla ele alındıktan sonra, çalışmada nasıl bir yol izlendiği kısaca belirtilmiştir. Birinci bölümde, Osmanlılar'ın kuruluş aşamasından 'Klasik Dönem'e gelinceye dek geçirdiği evrelerle, bu dönemdeki devlet yapısı ve kurumlan gözden geçirilmiş; ikinci bölümde, bu yapıda meydana gelen bozulmaların nedenleri incelenmiştir. Üçüncü bölümde ise, konumuzun esasım teşkil eden XVII. Yüzyıl reform kaynaklan tanıtılarak, bu kaynaklara göre devlet yapısmda meydana gelen bozulmalar ve çözüm önerileri üzerinde durulmuştur. Kaynaklar karşılaştırmalı olarak ele alınarak, aralarındaki benzerlik ve farklılıklardan bazı sonuçlara vanlmaya çalışılmıştır. Bununla, günümüze değin ihmal edilmiş, gereğince araştınlamamış olan bu eserlerin yeniden irdelenerek tarihimiz açısından ne denli önemli olduklan vurgulanmak istenmiştir. Çünkü, bu kaynaklar gereği gibi değerlendirilmeden Osmanlı kurumlanmn gelişim ve değişim tarihi, dahası, Türkiye'nin modernleşme süreci yeterince anlaşılamaz. 78
Arap gazeteci Selim Faris'in hayatı (1826-1908), faaliyetleri ve sosyal çevresi

Bu tezin konusu, II. Abdülhamid döneminde İstanbul, Kahire ve Avrupa'da faaliyet gösteren Arap gazeteci Selim Faris'tir (1826-1908). Faris'in gazeteleri, faaliyetleri ve sosyal çevresi onun on dokuzuncu yüzyılın ikinci yarısında aktif olan çok kimlikli bir aydın olduğunu göstermektedir. İlk olarak 1870'lerde İstanbul'da, babası Ahmet Faris'in gazetesi el-Cevaib'in yöneticiliğini üstlenmiştir. Gazetesinin kapatılmasından sonra gittiği Kahire'de (1885-87) ise muhalifliği daha çok ortaya çıkmaya başlamıştır. Daha sonra Londra'da Sultan Abdülhamid karşıtı muhalefete devam etmiştir. Hürriyet (1894-97) gazetesi Londra'daki muhalif yayınların öncüsü olmuştur. Faris ve çevresindekiler Avrupa'da örgütlenmeye başlayan ilk dönem muhalif yapılanmalardan biri olarak kabul edilmektedir. Bu çalışma Selim Faris'in entelektüel çevresi ve ilişkiler ağını da göz önüne alarak onu bütünüyle anlatmayı amaçlamıştır. Birçok çalışma Faris'in meşrutiyeti savunan ve II. Abdülhamid yönetimini eleştiren muhalif tarafının 1890'da Londra'da iken ortaya çıkmış olduğu üzerinde dursa da bu tez, onun Londra'dan evvel de Osmanlı hükümetine muhalif bazı yayın faaliyetleri ve çevrelerle ilişki içerisinde olduğunu göstermektedir.
Birinci Dünya Savaşı öncesinde Türk harp filosunun durumu (1912-1914)

Osmanlı Devleti, Birinci Dünya Savaşı öncesinde donanmasında reform hareketleri icra ederken, bu reformları donanmaya yeni ve modern gemiler sağlama ile donanma neferlerini sıkı bir disipline tabi tutarak yerine getirmeye çalışmıştır. Osmanlı Devleti, özellikle Balkan Savaşları'nda aldığı yenilgiden donanmayı sorumlu tutarak savaşın sonunda Reşadiye dretnotunun inşasına hız vermiş, İngiltere'den Sultan Osman dretnotunu satın alıp yine İngiltere'ye Fatih Sultan Mehmet isimde yeni bir dretnot daha sipariş etmiştir. Ayrıca İngiltere'ye destroyer ve Fransa'ya da denizaltı sipariş etmiştir. Tüm bunlara ek olarak Haliç tersanesinin ıslahı ve İzmit'de yeni bir tersanenin yapılması hususunda İngiltere'nin Armstrong şirketi ile anlaşmaya varmıştır. Osmanlı Devleti, tüm bu eylemlerini Birinci Dünya Savaşı öncesinde dünya çapında uygulanan silahlanma yarışına entegre olmak için icra ederken Balkan Savaşı'nda yenilgiye uğradığı Yunan donanmasından da geri kalmamak hususunda hamleler yapıyor ve Yunanistan ile bir silahlanma yarışı icra ediyor idi. İngiltere'nin Sultan Osman ve Reşadiye dretnotlarına el koyması üzerine donanmada II. Meşrutiyet'in ilanından beri devam eden İngiliz yanlısı siyaset sona ermiş ve Goben ile Breslav zırhlılarının Osmanlı donanmasına katılması ile Almanya yanlısı bir siyaset başlamış ve Almanya'nın Akdeniz filosu komutanı Tümamiral Souchon, Osmanlı donanması birinci komutanı olmuştur. Bu gemilerin satın alınması Osmanlı donanmasına muazzam bir savaş gücü kazandırmışken Osmanlı donanması Karadeniz'deki Rus filosundan üstün bir duruma gelmiştir. Dönemin en hızlı seyir dretnotu Goben'e sahip olan Osmanlı donanması 29 Ekim 1914'de Rusya'nın Karadeniz'deki limanları olan Sivastopol, Odessa, Kefe ve Novorosski'yi bombardıman edip şehirlerde tahribat meydana getirmiştir.
Osmanlı Devleti'nde devşirme sistemi ve devşirme sadrazamlar

'Osmanlı Devleti'nde Devşirme Sistemi ve Devşirme Sadrazamlar' adı altında gerçekleştirilen ve tamamı konu ile ilgili kaynaklan taramaya dayanan bu çalışma giriş ve üç bölümden oluşmaktadır. Giriş bölümünde, kuruluş öncesi ve kuruluş döneminde Anadolu'nun yapısıyla. XV. ve XVI. asırlarda Hıristiyan dünyası hakkında kısa bir bilgi, Osmanlının menşei, devlet yapısının teşekkülü, gelişmesini mümkün kılan hususlar, genişleme politikası, Türk-İslam Birliğinin kurulması ve yıkılış sebepleri hakkında kısa bilgiler verilmiştir. Tezin birinci bölümünde, Osmanlı öncesi devşirme sisteminin tarihi seyri ve Osmanlı döneminde devşirme sisteminin kurumlaşması anlatılmıştır. İkinci bölümde, devşirmelerin istihdamı ve devşirme sadrazamların otobiyografileri hakkında bilgi verilmiştir. Üçüncü bölümde ise, yerli ve yabancı tarihçilerin devşirme sistemine ve Osmanlı Devleti'ne yaptıkları eleştirilen ve verilen cevaplarla birlikte Osmanlı Devleti hakkındaki birkaç soruya cevap verilmiştir. Araştırmamız sonucu, devletler tarihinde misallerine rastladığımız devşirme sistemini kurumlaştıran ve kanunlarla ciddi bir yapıya kazandıran Osmanlı Devleti, bu sistemle ve ciddi devlet yapısı ile üç kıtaya yayılmasına rağmen; yıkılışında da yine devşirme sistemi ile oluşturulan askeri ve bürokratik kesimi etkilerinin olduğunu tespit ettik.
Osmanlı Hafız-ı kütübleri

Osmanlı Devleti'nde 15. yy.'dan itibaren icra edilen bir meslek olarak hafız-ı kütüblük, kütüphanecilik mesleğinin Osmanlı dönemindeki icra şekillerini göstermesi bakımından dikkate değer bir inceleme alanıdır. Tezimizde öncelikle kavram olarak hafız-ı kütüblük tanımlanmış daha sonra da biyografik eserler ışığında hafız-ı kütübler tanıtılmaya çalışılmıştır. Tezimizin birinci bölümünde hafız-ı kütüblük mesleğinin birbirinden farklı medeniyetlerde ne zamandan itibaren ortaya çıktığı ele alınmıştır. Daha sonra Osmanlı Devleti içerisinde bu mesleğin yüzyıllara göre yeri, önemi, meslekte meydana gelen problemler ve bu problemleri giderme çalışmaları çeşitli eserler, makaleler, belgeler ve vakfiyeler ışığında incelenmiştir. Birinci bölümün sonunda ise hafız-ı kütüblere verilen ücretler grafikler yardımıyla ele alınarak, meslek mensuplarının yaşam standartları ortaya konulmaya çalışılmıştır. Tezimizin ikinci bölümünde hafız-ı kütüb biyografilerine yer verilmiş ve bu bölüm üç ana kaynaktan faydalanılarak yazılmıştır. Tespit edilebilen hafız-ı kütüblerin biyografileri ile tanınmış hafız-ı kütübler tanıtılmıştır. Tezin sonunda hafız-ı kütüblere ait belgeler ile mektuplara yer verilmiştir.
Ahmet Cevdet Pasha and change: A three-tiered approach

Bu tezde birbiriyle bağlantılı üç konuyu ele almaya çalıştım. Evvela, Geç Osmanlı Dönemi'ni ve özellikle bu dönemin baş aktörlerinden olan Ahmet Cevdet Paşa'yı anlamak için ortaya atılan hayali dikotomilerin/ikiliklerin analitik araçlar olarak kullanılmasını eleştirdim. İkinci olarak, Cevdet Paşa'nın değişime bakışını inceledim. Üçüncü olarak ise muhafazakarlığın ve muhafazakarların tanımı üzerinden yapılan tartışmalara dahil oldum. Bu doğrultuda, Osmanlı İmparatorluğu bağlamında Cevdet Paşa'yı konu alan bu ampirik çalışmayı ve muhafazakarlığın değişime bakışını konu edinen teorik tartışmayı eş zamanlı olarak yürüttüm. Bir başka ifadeyle, Geç Osmanlı İmparatorluğu'nun ve o dönemin şahsiyetlerinin 'tutucu/muhafazakar,' ilerlemeci; laik, dindar; Batı taraftarı, Doğu taraftarı gibi ikilikler üzerinden incelenerek basite indirgenmesindense, dönemi daha incelikli bir yaklaşımla incelemeyi öneriyorum. Ayrıca, muhafazakarların değişime bakışını daha iyi anlayabilmek ve Ahmet Cevdet Paşa'nın şahsında muhafazakarların dışarıdan bakıldığında çelişkili görünen tutumlarını izah edebilmek için üç katmanlı bir yaklaşım oluşturdum. 'Muhafazakar' Ahmet Cevdet Paşa'nın bu üç katmanlı yaklaşımla daha iyi anlaşılabileceğini iddia ediyorum; ki bu yaklaşıma göre, Ahmet Cevdet Paşa değişimi tamamen reddetmiyor, fakat kabul edilebilir ve kabul edilemez değişimleri birbirinden ayırmaya çalışıyor; entelektüel ve düşünsel atmosferi dikkate alarak tutumunu değiştiriyor, tutumundan ödün veriyor; ve daha da ötesi zamanın koşulları ve kurumların o anki yapıları ve o güne nasıl geldikleriyle ilgili endişelerinden dolayı, radikal değişiklikleri ve devrimleri dahi kabul ediyor.
310 nolu Şeri'yye Sicili'ne göre Tarsus Mahkemesi'nde görülen davalar (H. 1283-1290) (M. 1866-1873)

İlk kurulduğu yıllardan itibaren hak ve hukuka büyük önem veren Osmanlı Devleti, en küçük yerleşim birimlerine kadar adaleti sağlamak için kadılar vasıtasıyla Şeriat Mahkemeleri'ni kurmuştur. Şer'i ve örfi kuralların birlikte uygulandığı Osmanlı hukuk sistemi, devletin güçlü olduğu dönemlerde mükemmel işleyişini sürdürmüştür. İlerleyen yıllarda iç ve dış gelişmelere bağlı olarak, devletin temel kurumlarında yapılması gereken yeniliklerden Osmanlı yargı kurumu da nasibini almıştır. Tanzimat ile birlikte Klasik dönemden farklı olarak, Osmanlı mahkemelerinin yapısında, işleyişinde ve mahkeme kararlarının dayandığı esaslar da köklü değişikliklere gidilmiştir. Şer'i kuralların yerini, çeşitli tarihlerde oluşturulan ve Avrupa örneğine göre düzenlenen ceza kanunları almıştır. Bu dönemdeki tüm mahkeme uygulamalarının kaydedildiği şer'iyye sicilleri, her ne kadar zengin belge çeşitliliğine sahip olmasa da oluşturulduğu bölgenin siyasi, ekonomik, sosyal ve kültürel özelliklerini yansıtan doyurucu bir özelliğe sahiptir. 310 No'lu Tarsus Şer'iyye Sicili de bu açıdan önemli bilgiler ihtiva etmektedir. Tezimizde, 1866- 1873 tarihleri arasında Tarsus'ta mahkemeye intikal eden olaylardan hareketle, somut verilerin ışığında hem söz konusu sicilin hem de o dönem Tarsus'unun çok yönlü özellikleri ele alınıp incelenmiştir.
Şehzade Cem ile II. Bayezid arasındaki taht mücadelesi ve bu mücadelede etkili devlet adamlarının rolü

Bu çalışmanın amacı Osmanlı İmparatorluğu'nda yaşanılan taht mücadelelerini II. Bayezid ve Cem Sultan özelinde incelemektir. Aynı zamanda devlet adamlarının bu mücadeleye etkileri ele alınacaktır. Osmanlı Devleti'nde yaşanılan taht mücadeleleri çoğunlukla devlet adamlarının kışkırtmasıyla ortaya çıkmıştır. Osmanlı Devleti'nde genellikle Türkmen ve Devşirme kökenli paşalar rekabet halindedir. Ancak buradaki mücadele bir istisnadır. Şehzadelerin savaşı, Fatih'in politikalarından zarar görenler ve izinden gidenlerin mücadelesidir. Bu mücadeleyi diğer veraset savaşlarından ayıran özellik budur. Dolayısıyla devlet adamlarının tercihleri ideolojik değildir. Cem ve II. Bayezid mücadelesi, yeniliğin ve geleneğin çarpışmasıdır. Bu yıllarda Osmanlı Veraset Sistemi'nde tahtın tevarüsü için belirleyici bir kural yoktur. Bu durum şehzadelerin mücadelesinde devlet adamlarının etkisini arttırmıştır. Bu çalışmada II. Bayezid ve Cem Sultan arasındaki taht mücadelesinin sıradan bir olay değil arkasında çok sayıda plan ve programın olduğuna vurgu yapılacaktır. Dönemin ana kaynaklarından olan kronikler ışığında yola çıkılarak XV. Yüzyıl Osmanlı Tarihi'ne damga vurmuş bu mücadele tüm ayrıntısı ile anlatılacaktır.
210 numaralı şer'iyye siciline göre Burdur kazası'nın idarİ, sosyal ve ekonomik yapısı (h.1255-1261/m.1839-1845)

Osmanlı tarihi üzerine yapılan çalışmaların son yıllarda sosyal tarih üzerinde yoğunlaştığı gözlenmektedir. Bu durum şer'iyye sicillerinin kullanımını zorunlu hale getirmiştir. Burdur şer'iyye sicilleri, Burdur'un Osmanlı idaresindeki dönemine ışık tutan en zengin kaynaklardır. Yapılan bu çalışmada da en önemli kaynak olarak şer'iyye sicilleridir. XIX. yüzyıl ortalarında Tanzimat Dönemi toplum yapısı ve Tanzimat'ın mahalli idarelerde getirdiği yenilikler çalışmamızın temelini oluşturmaktadır. Çalışma giriş ve üç ayrı bölümden oluşmaktadır. Giriş bölümünde Burdur'un Osmanlı idaresinden önceki durumunu ve Osmanlı hakimiyetine geçtikten sonra 1939 tarihine kadarki durumu kısaca ele alınmıştır. Birinci bölümde Burdur Kazası'nın idari yapısı ve adli teşkilat incelenmiştir. İkinci bölümde ise burdur kazasının sosyal yapısı incelenmiş, Burdur'da aile yapısı ve etnik unsurlar üzerinde durulmuştur. Ailelerin ekonomik durumları, evlenme ve boşanma hükümlerine değinilmiştir. Vakıflar başlığı altında da Burdur'da bulunan vakıflar ve hizmet alanları ile ilgili konular ele alınmıştır. Üçüncü ve son bölümde ise Burdur'un ekonomik yapısı üzerinde durulmuş, toplanan vergi çeşitleri ve miktarlarına değinilerek Burdur'un ekonomik durumu tespit edilmeye çalışılmıştır. Bunların yanında fiyat hareketleri ve narh sisteminin işleyişi ortaya konulmaya çalışılmıştır.
Osmanlı - Safevi mücadelesinde askeri harekat alanı ve muharebeler: 1578 - 1590

Osmanlı tarihinin uzun soluklu ve yorucu savaşlarından biri olan 1578- 1590 Osmanlı-Safevi Savaşı, siyasi, askeri ve sosyo-politik özellikleri açısından büyük bir önemi haizdir. Osmanlı-Safevi ilişkilerinin düzelmeye başladığı bir anda birçok farklı sebepler neticesinde patlak veren savaş, Osmanlıların Kafkaslarda Gürcistan'dan Hazar Denizi'ne kadar olan bölgeyle Ermenistan ve Güney Azerbaycan sahalarındaki fetihleriyle son bulmuştur. XVI. yüzyılın sonunda dahi gücünü ve manevra kabiliyetini koruduğunu ispat etmiş olan Osmanlı ordusunun Safevilere karşı verdiği başarılı mücadele sonrasında Osmanlı Devleti doğuda daha önce ulaşamadıkları sınırlara ulaşmıştır. Bu savaş sırasında meydana gelen muharebeler, Osmanlıların XVI. yüzyıldaki savaşma anlayışlarına dair önemli izler içermekte ve bu izler bize Osmanlıların dünyadaki askeri teknolojik ve taktiksel gelişmeleri yakından takip ettiğini göstermektedir. Daha önce bu açıdan araştırmaya tabi tutulmamış olan 1578- 1590 Osmanlı-Safevi Savaşı, bu çalışmada, dönemin kaynakları yoluyla coğrafi ve askeri şartlar çerçevesinde incelenmiştir. Elde edilen bulgular sayesinde de 'Osmanlı savaş nizamı'na dair yeni sorular ve yeni yorumlar ortaya konmaya çalışılmıştır.
Milli Mücadele Döneminde Tarsus (1918-1922)

Osmanlı Devleti'nin son dönemleri çetin muharebelerle geçmişş ve bunların birçoğu da başarısızlıkla sonuçlanmıştır. Bu yenilgilerin akabinde kaybedilen toprakların geri alınması, Turan ideolojisi ve siyasi yalnızlıktan kurtulmak gibi gayelerle İttifak devletleri Bloğunda I. Dünya Savaşı'na girilmiştir. I. Dünya Savaşı devam ederken İtilaf devletleri aralarında yaptıkları bir dizi gizli antlaşma ile Osmanlı Devleti'ni paylaşmışlar ve Mondros Ateşkes Antlaşması'nın hemen ardından gizli planlarını devreye sokarak Osmanlı topraklarını işgale başlamışlardır. 17 Aralık 1920'de Mersin'i işgal eden İtilaf devletleri'nin işgalci kuvvetlerden bir kısmı Tarsus ve Adana'nın işgal edilmesi için görevlendirilmiş, bu kuvvetler 19 Aralık 1918'de de Tarsus'a ulaşarak işgal hareketine başlamıştır. Fransızlar açısından hem jeopolitik konumu itibariyle hem de hammadde kaynakları bakımından son derece önemli olan Çukurova ve bu coğrafyanın bir parçası konumundaki Tarsus işgale uğramış, diğer işgale uğrayan Türk topraklarındaki halkın yaptığı gibi Tarsus halkı da bu işgale karşı son derece zor şartlarda karşı çıkmış ve neticede muvaffak olarak 27 Aralık 1921'de şehri düşman işgalinden kurtarmışlardır.
Bir iktidar/güç aracı olarak dış yardım ve dış borçların kullanılması: Osmanlı Devleti'nden günümüze Türkiye'nin dış borçlan ma serüveni

Rönesans - Reform dönemi sonrası Batı Avrupa, teknik ve ekonomik anlamda bir gelişme göstermiştir. Dünyanın geri kalanına kıyasla aşırı bir kapital birikimiyle sonuçlanan süreç, kapitalizmin oluşumunda etkili olmuştur. Bu zenginliğin iktidar aracı olarak kullanılabilmesi için yoksul ülkelerin borç kullanmak zorunda kalması ya da borçlanmaya olumlu bir bakış açısı kazanması gerekliliği önemli bir konu haline gelmiştir. Liberal felsefe bunu sağlamış, aynı zamanda serbest piyasa ekonomisinin ve bunu sağlayacak demokratik yönetim şekillerinin dünyada yaygınlaştırılması yardım / borç - kredi ilişkilerinin bir iktidar / güç aracı olarak kullanılmasının önünü açmıştır. Bu tez, dış yardımlar ile yumuşak güç kavramını, dış borçlar ile sert güç kavramını, hem dış yardımlar hem de dış borçlar ile akıllı güç kavramını ilişkilendirmektedir. Devletlerin yumuşak, sert ve akıllı güçler aracılığıyla ekonomik bağımsızlıklarını kaybetme süreci, Osmanlı Devleti döneminden günümüze kadar uzanan bir periyotta incelenmiştir. Çalışmanın sonucu, gelişmekte olan ülkeler tarafından dış finansman kaynağı olarak kullanılan borçların niteliğinin ve dış yardım ve borçların ülkelerin ekonomik ve politik bağımsızlığında önemli bir rol oynadığıdır. Ancak kullanılan borcun niteliği önemli olsa da; dış yardımlar ve dış borçların gelişmiş ülkeler tarafından bir iktidar / güç aracı olarak kullanıldığı da bir gerçektir. Söz konusu dış yardımlar ve dış borçlar gelişmiş ülkelerin çıkarına hizmet etmektedir.