A Study of technical changes in Harold Pinter's early and later plays

Harold Pinter yirminci yüzyılın en önemli tiyatro yazarlarından biri olarak kabul edilir. Bu tezde yazarın bütün oyunları yapı, mekan, zaman, kişileştirme, ve dil tekniklerine dayanarak incelenmiştir. Bunlar birinci grup oyunlarım ve ikinci grup oyunlarını kapsar. Bu tezin amacı Pinter' m ilk dönem ve son dönem oyunları arasında bir ayrım noktası olan The Basement'ı yazdıktan sonra, kariyerinde bir değişim geçirdiğini göstermektir. Pinter' in ilk dönem ve son dönem oyunları arasında benzer özellikler bulunmasına rağmen, Landscape ile başlayarak, son dönem oyunlarında önemli değişimler ve yeni teknikler görülür. Bu tez dört ana bölümden oluşmaktadır. Her bölümde yazarın birinci grup ve ikinci grup oyunları tartışma konusu çerçevesinde incelenmektedir. Birinci bölümde Pinter'ın ilk dönem ve son dönem oyunlarının yapısı -biçim ve kurgu tekniklerine bağlı olarak- incelenmiştir. İlk dönem oyunlarında tek perdelik, iki perdelik, ve üç perdelik oyunların yanı sıra ayrı sahneler halinde olan oyunlar vardır ve şüphe ve gerilim unsurları en üst düzeyde tutulmuştur. Fakat, ikinci dönem oyunlarında oyun içerisinde gerilime neden olan bu şüphe unsuru görülmemektedir. Oyunların büyük bir çoğunluğu tek perdeliktir, ve üç perdelik yapı yoktur. İkinci bölüm Pinter'ın mekan ve zaman tekniklerini kapsar. Yine, The Basement' tan sonra yazılan oyunlarda Pinter'ın mekanı kullanmasında ve zamana yaklaşımında belirli değişiklikler görülür. İlk dönem oyunlarında sahne düzeniyle yalandan ilgilenen Pinter bu dönemde sade dekor kullanımına gitmiştir. Bunun yanında sahneyi de değişik şekillerde kullanır. Ama Landscape ile başlayarak oyunların çoğunda sahnem neredeyse boştur ve bu alan bir bütün ve tek bir mekan olarak kullanılır. Benzer şekilde, ilk dönem oyunlarında zaman, doğrusal ve kronolojik bir düzen izlerken The Basement' tan sonraki oyunlarda, zaman değişik şekillerde kullanılır. Zamanda doğrusal bir ilerlemenin yanı sıra, bazen geçmişş ve şimdiki zaman içicedir veya zaman, şimdiki zamandan geçmişşe doğru akar. Üçüncü bölüm, kişileştirme tekniklerini sunar, ki bu teknikler yine 1967'den sonra bir değişim gösterir. 1957 ile 1967 arasında yazılan oyunlarda karakterler genellikle aşağı tabakadandır ve yalnızca şimdiki zaman içerisinde yaşarlar. Dış dünyadan korkmaları nedeniyle bu oyunlardaki karakterlerin çoğu kendilerini odalarına hapsederler ve evlerinden dışarı çıkmazlar. 1968 ve 1996 arasında yazılan oyunlarda ise karakterler daha sofistikedir ve dış dünyadan korkuları yoktur. Odalarında geçmişşteki anılarını canlandırmaktan zevk duyarlar. Sonuçta, genel olarak bu oyunlardaki karakterler hem geçmişş zamanda hem de şimdiki zaman içerisinde yaşarlar. Dördüncü bölümde her iki gruptaki oyunlarda dilin kullanımı incelenmiştir. İlk dönem oyunlarındaki dil basit ve kısa cümlelerden oluşturulup karakterler fazlasıyla argo ve bozuk bir gramer kullanırken son dönem oyunlarındaki dil daha karmaşık ve zordur. Buna ilaveten, ilk dönem oyunlarında dil bir tehdit ve şiddet aracı olarak kullanılırken son dönem oyunlarında dil artık bir şiddet ve tehdit aracı değildir. Sonuç olarak denilebilir ki, The Basement' tan önce ve sonra yazılan oyunlar teknik olarak değişik özellikler gösterirler ki bu da Pinter'ın bir oyun yazarı olarak kariyerinde yeni bir biçime doğru yönelmesinin kanıtıdır.