turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Türkiye'de 1970 sonrası kurulan koalisyon hükümetlerinde demokrasi anlayışı

Koalisyon olgusu Türkiye tarihinde sıkça karşılaştığımız bir olgudur. Koalisyon Hükümetleri ilk olarak 1960'lı yıllarda ortaya çıkan hükümet krizinde bir çözüm yolu olarak denenmiş olmakla birlikte 1970'li ve 1990'lı yıllarda da karşımıza çıkmıştır. Bu çalışmanın amacı koalisyon olgusu ile birlikte özel olarak 1970 sonrası Türkiye'de kurulan Koalisyon hükümetlerinin demokrasi anlayışını irdeleyerek bir noktaya ulaşmaktır. Koalisyon Hükümetleri çoğunluk hükümetlerinin kurulmasının zor olduğu durumlarda bir alternatif olarak görülmüş bir yöntem olmakla birlikte koalisyon oluşturan siyasi partiler bir takım sorunlar yaşamıştır. Tezin ilk bölümünde koalisyon olgusu, koalisyon hükümetlerinin nitelikleri, parti ve seçim sistemleri irdelenmiştir. İkinci bölümde 1970- 1980 yılları arasında kurulan koalisyon hükümetlerinin demokrasi konusunda attığı adımlar, demokrasi alanında karşılaştığı sorunlar, kurulan koalisyonun demokrasiye katkılarına yer verilmiştir. Üçüncü bölümde ise 1990- 2000 yılları arasında kurulan koalisyon hükümetlerinin demokrasiyi sağlamlaştırmak için gerçekleştirdiği icraatlar, bu icraatların sonuçları, bu dönemde kurulan hükümetlerin demokrasi özelinde karşılaştığı sonuçlar aktarılmıştır.
Habermas and Viroli on constitution and patria: A defense of constitutional patriotism

Bu çalışma anayasal yurtseverliği cumhuriyetçi yurtseverlikten farklı kılan nedir temel sorusundan yola çıkarak Viroli nin cumhuriyetçi yurtseverlik ve Habermas ın anayasal yurtseverlik kavramlarını incelemeyi amaçlamaktadır. Viroli nin savunduğu, Habermas ın anayasal yurtseverliğinin, cumhuriyetçi yurtseverliğin bir biçimi olduğu iddiası bu tezin ana motivasyonunu teşkil eder. Viroli nin iddiasına karşı bu tezin temel argümanı Habermas ın anayasal yurtseverlik teorisinin cumhuriyetçi yurtseverlik içerisine dahil edilemeyeceği ve bu kavram altında düşünülemeyeceğidir. Öncelikle, Viroli nin inşa ettiği haliyle cumhuriyetçi yurtseverliğin başlıca dayanakları Machiavelli ve Rousseau iken, Habermas ın anayasal yurtseverliği, kaynağını bilhassa Kant tan ve Hegel den alır. İkinci olarak, cumhuriyetçi yurtseverlik bir tür ulus-öncesi bağlanmayı geri getirmeyi amaçlarken, anayasal yurtseverlik ulus-ötesi aidiyetlerin arayışının bir temsilcisidir. Değinilecek bir diğer önemli nokta ise, Viroli nin cumhuriyetçi yurtseverliğinin retorik yoluyla yurttaşların kalbine ulaşarak, onlara ülkelerine karşı sevgi ve tutku beslemelerini ve tarihleriyle gurur duymalarını önermesi, ve buna karşılık Habermas ın, 'iletişimsel akıl' ve 'söylem etiği' teorilerini uygulayarak, anayasal yurtseverlik şemsiyesi altında kendi travmatik tarihiyle kamusal olarak yüzleşebilen yurttaşlardan oluşmuş rasyonel bir gelenek-sonrası toplum inşa etmesidir. Son olarak, Viroli nin cumhuriyetçi yurtseverliğini ulusal kimliği nasıl aşabiliriz sorusuna cumhuriyetçi gelenek içerisinden verilen bir yanıt olarak düşünebilirken, Habermas ın anayasal yurtseverliğini, Habermas kendisini bu gelenekten tamamen soyutlamasa da, cumhuriyetçiliğin bir tür eleştirisi olarak okuyabiliriz. Dolayısıyla, kavramlar arasındaki benzerliklerin ve örtüşmelerin farkında olarak, bu çalışmanın asıl amacı, anayasal yurtseverliğin hangi açılardan cumhuriyetçi yurtseverlikten ayrılabileceğini ortaya koymaktır.
Between the nation and the community: Impact of multiculturalism on women and children

Bu çalışma çokkültürlülüğün kadınlar ve çocuklar üzerine etkisini incelemiştir. Çokkültürlülük birçok liberal devlet tarafından benimsenmiş ve uygulanmış olmasına rağmen, çok büyük tartışmalara yol açmıştır. Buna bağlı olarak bu çalışma, çokkültürlülüğün sorunlarına ve bu sorunların bazı zayıf grup üyelerine olan etkisine odaklanmıştır. Teorik yaklaşımlar ve çeşitli örneklere yönelik tartışmaların ışında bu tez, çokkültürlülüğün kadınları ve çocukları mağdur ettiğini savunmaktadır.
Modern liberalizmde adalet kavramı: F. A. Hayek ve J. Rawls üzerine bir inceleme

Bu çalışma, modern liberal felsefede yer bulan iki önemli düşünür, Hayek ve Rawls'un adalet teorileri üzerinedir. Düşünürlerin görüşleri değerlendirilmeden önce modern liberalizm, adalet ve etik ilişkisi birinci bölümde ortaya konulmuştur. İkinci bölümde Hayek'in, üçüncü bölümde Rawls'un görüşleri ana hatlarıyla ele alınmıştır. Dördüncü bölüm, iki düşünüre yapılan eleştirilerle birlikte, teorilerinin bir karşılaştırmasını sunar. Hayek ve Rawls'un adalet anlayışlarının birbiriyle ayrı noktalarda durduğu görülmektedir. Hayek pratik öncelli bir sosyal teoriden yola çıkarak ikinci planda adaletin yerini tespit ederken; Rawls için öncelikli mesele olan adalet, soyut bir düzlemde ele alınır. İki düşünürün farklı öncelikleri, adil liberal düzenin anlaşılması açısından zengin bir perspektife imkan vermektedir.
Machiavelli ve Nizamülmülk'ün siyaset anlayışlarının karşılaştırılması

İnsanoğlunun toplu halde yaşamaya başlamasından itibaren meydana gelen siyaset kavramı, düşünce tarihinin en eski dönemlerinden beri tartışılan bir konu olarak gündemdeki yerini korumuştur. Gerek Batı gerekse Doğu dünyasında siyaseti anlamak, en iyi şekilde yapılandırmak ve düzenli bir sistem üzerine oturtmak için uğraşlar verilmiştir. Siyaset konusunda tarihte sayısız önemli eser bulunmasına rağmen, insanların düşünüş tarzındaki farklılıklar sebebiyle günümüzde bile tam olarak açıklığa kavuşmuş bir kavram değildir. Batı dünyasında Antik Yunan döneminden itibaren etkili bir biçimde gündemi meşgul eden siyaset kavramı, Ortaçağ'ın sonlarına doğru bambaşka bir şekil almıştır. Uzun yıllar boyunca ideal siyaseti tartışan Avrupa, artık yaşanan siyaseti tartışmaya başlamıştır. Bu dönüşümün fitilini ateşleyen kişi, Floransalı devlet adamı, yazar, filozof, tarihçi ve siyaset bilimci Niccolo Machiavelli'dir. Ülkesinin içinde bulunduğu sefillikten ve iki yüzlülükten büyük üzüntü duyan ve feodal sistemin her türlü kötülüğüne bizzat şahit olan Machiavelli, bu ızdırabı sonlandırmak ve İtalyan halkının mutluluğunu sağlamak için siyaseti, İtalyan birliğini oluşturmak amacıyla yeni baştan yorumlamıştır. Machiavelli'nin yazar olarak ünü günümüze özgü olmamıştır; daha hayattayken yazarlık konusunda kendisini ispatlamıştır. On dört yıllık siyasi yaşamının tüm tecrübesini ve hayatını adadığı amacının izinde yapılması gereken bütün eylemleri açık bir dille eserine yansıtan İtalyan düşünür, fikirleriyle asırlar boyu sübjektif düşünüş tarzına sahip kişilerce acımasızca eleştirilmiştir. Oysaki Machiavelli'nin şartları, onun düşünüş tarzına hakim olan en önemli unsurdur. Onun hayatını, koşullarını, deneyimlerini ve vatanseverliğini anlamlandırmadan, kendisini eleştiri oklarına maruz bırakmak bilim dünyası için yapılması gereken son şey olmalıdır. Doğu dünyasında ise siyaset fikirlerini, ilk kurulan Türk devletleri olan Kimmerler (M. Ö. 3000) ve Sakalar (M. Ö. 670 )'ın öncesinden başlatmak doğru olacaktır. Daha sonraları Dünya Tarihi'ne damgasını vurmuş eşsiz büyük imparatorluklar ile bu fikir dalgaları devam etmiştir. İslamiyet'in yayılmasıyla birlikte siyaset olgusu farklılaşmalar göstermiş ve din, siyaseti büyük ölçüde etkileyen bir öğe olmuştur. Bunun açık örneklerinden birisi olarak, Büyük Selçuklu Devleti'nin en önemli veziri Nizamülmülk'ün siyasi fikirleri gösterilebilir. Büyük vezir, siyasi görüşlerini topladığı Siyasetname adlı eserinde, dindar ve ideal bir sultanın prototipini sunmuştur. Yüzyıllardır devlet başkanlarının kütüphanesine değer katan bu eser ile Nizamülmülk, Doğu Dünyası'ndaki siyasete yön vermekle kalmayıp, aktardığı tarihsel bilgilerle de yöneticilere kılavuzluk etmiştir. Bu çalışmada; Doğu ve Batı Dünyası'nı, siyasi açıdan oldukça etkileyen Machiavelli ve Nizamülmülk, siyaset anlayışlarıyla karşılaştırmalı olarak incelenecektir. Birbirine oldukça uzak görünen siyasi fikirleriyle Machiavelli ve Nizamülmülk'ün karşılaştırılması literatürde bir ilk olma özelliğini de taşımaktadır.
Tek Parti Dönemi halkçılığından Demokrat Parti popülizmine geçiş: Türkiye'de merkez sağın oluşum dinamikleri ve popülizm

Popülizm dünya siyasetinde sahneye çıktığı yıllarda, Osmanlı' da da Meşrutiyet döneminde halkçılık olarak yankı bulmuş, Ziya Gökalp tarafından Durkheim'ın dayanışmacı toplum teorileri ve solidarizmin bir bileşimi olarak geliştirilen halkçılık fikirleri, zamanla devletin resmi ideolojisi haline dönüştürülmüş, cumhuriyetin kuruluşundan sonra bu fikirler, CHP'nin Altı Ok olarak adlandırılan ilkeleri arasında 'halkçılık' olarak kendine yer bulmuş ve bir dönem Anayasa'da da yer almıştır. Halkçılık, popülizmin Türkçe karşılığı olsa da, CHP'nin halkçılık ilkesinde sunduğu fikirler tamamen nev-i şahsına münhasır olmuştur. Popülist politikalara tam bir tezat olarak, halkın kitlesel desteğine dayanmadan, ülkeyi gelişmiş Batı medeniyetleri seviyesine çıkarma ülküsüne dayanarak, halk adına hareket eden seçkinci ve idealist bir hareketle hayata geçirilen CHP'nin halkçı fikirleri, çok partili döneme geçiş sürecinde DP popülist hareketinin yükselişinin gölgesinde kalmıştır. DP, örgütlenmemiş ve o döneme kadar sesini siyaseten duyuramamış olan emekçi ve köylü kesimi, diğer muhalif kesimlerle birlikte CHP yönetimine karşı bir çatı altında toplamayı başararak iktidarı ele geçirmiştir. Tanzimatla başlayan siyasi elitteki büyük zihniyet değişimi, hanedandan halka yönelim süreci, halkın bizzat siyaset sahnesine çıkmasıyla farklı bir boyuta taşınmıştır. CHP halkçılığının yerini DP popülizmine bıraktığı bu dönem, aynı zamanda Türk siyasetinde merkez sağın temellerinin atıldığı dönem olmuştur.
Lider söylemlerinde göç ve seçim: Türkiye-Avrupa Birliği ilişkileri (2014-2016)

Bu tez çalışmasında Almanya hükümet başkanı Angela Merkel ve Türkiye devlet başkanı Recep Tayyip Erdoğan'ın 2014 ve 2015 yıllarındaki söylemleri üzerinden Türkiye-AB ilişkileri incelenmiştir. Suriye'de yaşanan iç savaşın göç hareketlerini arttırdığı dönemde imzalanan Vize Muafiyeti ve Geri Kabul Anlaşması'yla uzun süredir durgun olan Türkiye-AB ilişkilerinde 2014 yılı başında yeni bir süreç başlamıştır. Aynı yıllarda Türkiye'de yerel seçimler, cumhurbaşkanlığı seçimi, 7 Haziran ve 1 Kasım parlamento seçimleri yaşanmıştır. Merkel öncülüğünde yürütülen süreçte, Erdoğan'ın Almanya ziyaretleri ve Merkel'in Türkiye ziyareti önem kazanmıştır. Bu araştırmada belirlenen haber sitelerinden günlük olarak arşiv taraması yapılarak söylemler tespit edilmiş, bu doğrultuda ilişkiler ekseninde liderlerin söylemlerinde ne gibi bir değişim olduğu ve bu söylemlerin Türkiye-AB ilişkilerinin geleceğinde ne gibi bir etki yarattığı eleştirel söylem analizi yöntemiyle değerlendirilmiştir.
Türk Siyasal yaşamında Milli Görüş hareketi çerçevesinde Adalet ve Kalkınma Partisi'nin değerlendirilmesi

tarihinde kurulmuş olan ve 3 Kasım 2002 seçimlerinden büyük bir zaferle çıkan Adalet ve Kalkınma Partişi'nin kurucuları ve önde gelenlerinin büyük çoğunluğu Milli Görüş Hareketinden gelmektedir. Bu sebeple günümüzde, bu partinin kimliğinin belirlenmesi ve İslamcılığa ilişkin düşüncelerinin anlaşılması üzerine tartışmalar devam etmektedir. Çalışmanın ilk bölümünde, İslamiyet ve Siyasal İslam tanımlanmış, Siyasal İslam'in oluşum ve gelişim süreci irdelenmiştir. Daha sonra Siyasal İslam'in Osmanlı İmparatorluğu'nda ve Türkiye Cumhuriyeti'ndeki yeri ve önemi açıklanmış, bu süreçte Milli Görüş Hareketi ve bu hareketin siyasal temsilcileri olan Milli Nizam Partisi, Milli Selamet Partisi, Refah Partisi, Fazilet Partisi ve Saadet Partisi incelenmiştir. Son olarak, Adalet ve Kalkınma Partişi'nin oluşum ve gelişim süreci incelenmiş ve parti, Milli Görüş Hareketi'nin ilkeleri ve politikaları ile karşdaştırılmıştır. Bu anlamda Adalet ve Kalkınma Partişi'nin kimliği tanımlanmaya çalışılırken, siyasal yelpazedeki yerinin de tespit edilmesi amaçlanmıştır. Bu çalışmada Adalet ve Kalkınma Partisi'nin, Milli Görüş Hareketi'nden farklı olduğu vurgulanmakla birlikte, dini değerlere verdiği önem belirtilmiş ve partinin Türk siyasal hayatında merkez-çevre çatışmasında çevrenin temsilcisi olduğu, bu bağlamda siyasal yelpazenin merkez sağını yeniden biçimlendirdiği savunulmuştur. VI
SSCB Dönemi ve sonrası Kırgız Cumhuriyeti Parlamentosu'nun düzeni

Parlamenter hükümet sistemi devletin şekline bağlı değildir. Monarşilerde de, cumhuriyetlerde de yaşayabilir. Fakat, otoriter ve totaliter rejimlerle bağdaşmaz. Parlamenter hükümet sistemi, İngiltere'de doğmuştur. Tıpkı kuvvetler ayrılığı prensibi gibi parlamentarizm de insan kafasından doğmuş mücerret bir sistemolmayıp, tarihi bir gelişmenin muayyen bir devresindeki prensip ve unsurları ihtiva etmektedir. Yani önce uygulama görmüş, sonra kitaplarda formüle edilmiştir. Parlamenter rejimde kuvvetler ayrılığı yumuşak, organların birbirleriylemünasebetleri ve faaliyet ortaklığı gayet sıkıdır. Parlamenter rejimde hiçbir büyük devlet işi yoktur ki, parlamento ile hükümetin el ele verip ortak çalışması sonucuolmasın. Her iki organın da birbirlerinin faaliyet sahalarında karşılıklı olarak hak ve yetkileri vardır. Mesela kanunların yapılmasında, teklifinde, müzakeresindehükümetle parlamento ortak çalışırlar. Parlamenter hükümet sisteminde kuvvetler arasında eşitlik ve denge olduğu için, parlamento gerektiğinde hükümeti düşürebilmekte, hükümet de şartların gerçekleşmesi halinde parlamentoyu feshederek seçimlere gidebilmekte, halkın oyuna başvurmaktadır. Her iki kuvvet arasındaki eşitlik ve denge prensibi sonucu bir kuvvetin diğerini ezmesinin önüne geçilmek istenmiştir. Böylelikle kuvvetler ayrılığının sadece yazılı olarak var olduğu, ancak uygulamada tek parti otoritesi altında yönetilen totaliter bir sistemden çıkmışKırgızistan'ın batı demokrasilerindeki temsili demokrasinin özünü oluşturanparlamentarizme geçmesi kolay olmayan seçeneklerden birisiydi. Çünkü SSCB döneminde sözde ülkenin parlamentosu olan Yüksek Şura olmasına rağmen kararlarKomünist Parti'sinin direktifleri ve kararları doğrultusunda çıkıyordu. Anayasal olarak kuvvetler ayrılığı vardı, ama bütün yönetim küçük parti nomenklatür kesimini elindeydi. Dolayısıyla bundan yola çıkarak SSCB'nin genelinde olduğu gibiKırgızistan'da da gerçek bir bağımsız parlamentodan söz edilemezdi. Bağımsızlıkla beraber günümüze kadar parlamentonun oluşma sürecianayasal ve siyasal anlamda ilerleme kaydetmiştir. Bazı dönemlerde ortaya çıkanantidemokratik uygulamalara rağmen parlamento kendi işlevini sürdürmektedir. Bu devletin kendi fonksiyonunu sürdürmesi yanında toplumsal uzlaşma, siyasi istikrar ve en önemlisi demokratik süreç bakımından önemlidir. Parlamentonun günümüzdeki en önemli görevlerinden birisi milleti devlet nezdinde temsil etmek, milletin arzu ve isteklerini gerçekleştirmek ile katılımcı demokrasiyi sağlamaktır. Bu çalışmada Kırgız Parlamentosunun SSCB döneminin başlangıcından itibaren geçirdiği süreç ile bağımsızlıktan sonraki dönemde geçirdiğikurumsallaşma evresini ele almaya çalışacağız.
The AKP hegemony and the Gezi protests: Between resistance and dissidence

Bu tezde Gezi protestoları ve Gezi'nin AKP hegemonyası ve onun neoliberal politikaları karşısında nasıl konumlandığı incelenmiştir. Bu amaçla, hegemonya kavramı Gramsci ve Post-Marksizm hattında ele alınmıştır; çünkü bu iki yaklaşım, toplumsal hareketleri ve kitlesel eylemleri hegemonya mücadeleler kapsamında incelemektedir. Bu çalışmada Post-Marksist yaklaşım toplumsal hareketlerin bileşenlerini ve mücadele biçimlerini açıklamadaki kısıtlılıkları üzerinden eleştirilmiştir. Bunun yanında, bu tezde kapitalizmin ve toplumsal hareketlerin özellikle 1970'lerdeki kapitalist kriz sonrasındaki dönüşümü de sorunsallaştırılmıştır. Bu anlamda, yeni toplumsal hareketler literatürüyle birlikte güncel toplumsal hareketler de incelenmiştir. Bu çalışmada 2013'teki Gezi protestolarının Gramsci'nin 'hegemonya' kavramı bağlamında, doğrudan AKP hegemonyasıyla ilişkili olduğu savunulmuştur. Bu amaçla, 'neoliberalizm' kavramı metalaşma, emeğin esnekleşmesi, mekanın ve sosyal politikaların özelleşmesi, yoksulluğun depolitikleştirilmesi ve neoliberal popülizm bağlamında değerlendirilmiştir. Son olarak, tezde Gezi ayaklanmasını bileşenleri, protesto biçimleri ve sonuçları tartışılmıştır. Bu bağlamda, bu tez esas olarak AKP hegemonyası ve Gezi protestoları arasındaki ilişkiyi anlamayı ve protestoların AKP hegemonyasını ne şekilde etkilediğini anlamayı amaçlamaktadır.
Panoptikon'dan Big Brother toplumuna geçişte iktidarın işleyişinin kesintiye uğratılması bağlamında 17 Aralık süreci

Gözetim kavramının tarihi insanlık tarihi kadar eskidir. İlk çağlardan itibaren iktidar güçleri mevcut otoritelerini korumak için çeşitli denetim yolları geliştirmiş, günümüzde gözetim toplumu olarak ifade edilen yeni düzene gelene kadar, gözetim olgusu bir disiplin olarak varlığını korumuştur. İktidarlar bireyleri kategorize ederek, kimliğine bağımlı hale getirmektedir. Bütünü gözetlemek anlamına gelen panoptikon, günümüzde bütün kurumlara uygulanabilirliğini ortaya koymuştur. Görünmeden gözetleme, kişiye izlendiği hissini vermeden uygulanmaktadır. Yeni iletişim teknolojilerinin ortaya çıkışıyla birlikte, gözetleyen iktidar aynı zamanda gözetlenmeye başlamıştır. Bu bağlamda gözetim kavramının tüm detaylarıyla incelendiği bu çalışmada, ülkemizde iktidar mekanizmalarının nasıl gözetlendiği, 17 Aralık sürecinde ortaya çıkan yasa dışı dinlemeler bağlamında incelenecektir. Örnek olayın, yazılı basında çıkan haber metinlerinde nasıl temsil edildiği, eleştirel söylem çözümlemesi metoduyla incelenecektir.
Cumhuriyet sonrası Doğu ve Güneydoğu'da kimlik ve din

Bu çalışma, Doğu ve Güneydoğu Anadolu bölgesinde Cumhuriyet'in kurulma-sıyla birlikte kimlik-din ilişkisinin nasıl dönüştüğünü anlamaya çalışmaktadır. Feodalitenin hüküm sürdüğü bölgede uzun yüzyıllar şeyhlerin, tarikatların ve medreselerin şekillendirdiği bir kültürel hayat var olmuştur. Cumhuriyet'in sekülerleşme siyaseti bu kültürel yapıyı köklü biçimde değiştirmiştir. Cumhuriyet tarihi boyunca bu değişim süregelmiş, ancak dünya ve Türkiye siyaseti açısından her farklı dönemde farklı bir şekilde yaşanmıştır. Bu köklü dönüşümün anlaşılması için sosyolojik çalışmaların yanı sıra konuyu siyasal alandaki gelişmeler üzerinden ele alan bir analize ihtiyaç duyulmuştur. Bu tez bahse-dilen tarzda bir analiz yapma çabasındadır. Çalışma bu süreci anlayabilmek için Hilafet makamının kaldırılmasından ve Cumhuriyet yönetimini çok sarsan Şeyh Sait İsyanı'ndan başlayarak bugüne kadar bölgede kimlik-din ilişkisinin evrimini tartışmaktadır. Çok partili hayata geçilmesiyle birlikte Türkiye İşçi Partisi'nin bölgede Doğu Mitingleri yoluyla artan etkisi, 1990'larda Hizbullah'ın kötü şöhretinin yanı sıra kadınların siyasete katılmasıyla birlikte hızlanan sekülerleşme süreci ele alınmaktadır. Özellikle 2000'li yıllarda ise kimliğin din boyutunun yeniden önem kazanmaya başladığı görülmektedir.
Türkiye'de cemevleri kurumsallaşmasının Alevi kimliğine etkileri ve Karacaahmet Sultan Dergahı üzerinden bir alan analizi

Bu tez, 1980 sonrası dönemde cemevlerinin kamusal alanda ortaya çıkışının ardındaki farklı ilişkileri incelemeyi hedeflemektedir. Bu anlamda hem geniş perspektiften modernleşme, kentleşme ve küreselleşme gibi teorilerin ışığında Alevi kimliğinin Türkiye'nin siyasi hayatında geçirdiği dönüşüm incelenmekte, hem de bunun cemevlerinin varoluşunda nasıl bir etkisi olduğu tartışılmaktadır. Alevilerin şehirleşmeye başladıkları dönemlerden itibaren ortaya çıkmaya başlayan yeni Alevilik anlayışı çerçevesinde genel Alevilik inancının pratiklere nasıl yansıdığı incelenmesi üzerinden cemevlerinin kurumsallaşması bağlamında Alevi kurumlarının ve ritüellerden bazılarının nasıl dönüştüğü, bazılarının ise hangi kanallarla yeniden üretildiğine dikkat çekilerek, cemevlerinin bu yeni kimliğin kurulumundaki yeri tartışılmaktadır Bu araştırma, katılımcı gözlem ile derinlemesine ve kısa yapılan mülakatlarda edinilen veriler ile farklı yazılı kaynakların bir arada değerlendirilmesi sonucunda ortaya çıkmıştır. Saha çalışmasının odağında Karacaahmet Sultan Dergahı bulunmaktadır. Bu tezde, cemevlerinin kamusal alandaki çıkışıyla ilgili farklı kaynaklarda ileri sürülen tezlerin Karacaahmet Dergahı'nda yaşanan süreçle ne kadar örtüştürğü incelenmektedir. Bununla beraber Alevi inanç ritüellerinin Karacaahmet Sultan Dergahı'ndaki pratiklerde nasıl bir yer edindiği, mekansal kullanım alanı çerçevesinde cemevi algısının nasıl kurulduğu, bu bağlamda oluşan ibadethane ya da sosyal mekanların neyi içerdiği, bu mekanlardan yararlanan bireylerin kimliklerini nasıl yeniden dönüştürdükleri anlaşılmaya çalışılmıştır. Bu bağlamda cemevi algısının homojen bir Alevi algısına işaret edip etmediği tartışılarak, bu kamusal alandaki Alevi olmayanlar dışındakilerin katılımları gözlemlenerek, alandaki etkileşimle aynı zamanda diğer kimliklerdeki değişim de gösterilmeye çalışılmaktadır. Bu çalışmanın bulguları Karacaahmet Sultan Dergahı'nın yeni bir Alevi kimliğinin pekişmesine ve gelen bireylerin sosyalleşmelerinin gelişmesine katkıda bulunduğunu göstermektedir.
Türkiye'de 1980 sonrası enflasyon-siyaset ilişkisi

genel seçimlerinde iktidar olan ANAP, enflasyon konusunda çok iddialıydı. Neredeyse enflasyonla mücadeleyi gündemin ilk maddesi yapmıştı. Ancak, 128 bu dönemde dışa açılmayla enflasyon paradoksal bir durum oluşturmuştur. Çünkü, dışa açılma esnek döviz kuru ve beraberinde yüksek faiz uygulamasını doğurmuştur. Yani, dışa açılmak için gösterilen çabalar, enfiasyonist ortamı hep canlı tutmuştur. DemireFin 1987'de yapılacak referandumla siyasete dönme ihtimalinin belirmesi, ANAP'ı endişelendirmiştir. Bu açıdan, 1986 yılında ara seçimleriyle başlayan siyasi rekabet 1987'de daha da artmıştır. Böyle bir ortamda, ANAP bir tercihle karşı karşıyadır. Ya enflasyonla mücadele edecek, ya da iç piyasaya ağırlık vererek kalkınma hızını artıracaktır. Nitekim Özal, tercihini kalkınmadan yana kullanmıştır. Siyasi rekabetin yoğunlaşmasıyla, ANAP döneminde yoğun borçlanmaya gidildi. Bu dönemde, genellikle, enflasyonist borçlanma politikası izlenmiştir. Çünkü borçla sağlanan kaynaklar daha çok altyapı ve konut sektöründe kullanılmıştır. ANAP döneminde, bu uygulamaların sonucu olarak enflasyon, eskiye oranla, önemli bir artış göstermiştir. 1991 genel seçimleri, %50'nin üzerine çıkmış enflasyonist bir ortamda yapıldı. DYP'nin lideri Demirel de Özal kadar enflasyon konusunda iddialıydı. Herkes bu dönemde bir istikrar paketi beklerken, koalisyon hükümeti popülist uygulamalara devam etti. Kamu finansman açığı önemli boyutlara tırmandı. 1994 yılı ekonomik dengelerin iyice bozulduğu bir yıl olmuştur. Nitekim, bu dönemde bir İstikrar Paketi gündeme gelmiş ve 5 Nisan 1994 tarihinde yeni bir istikrar paketi uygulanmaya başlanmıştır. ANAP gibi, DYP-SHP koalisyonu da enflasyon konusunda başarılı olamamıştır.
Türk siyasal hayatında Adalet Partisi (1961-1971)

Anahtar Kelimeler: Adalet Partisi, Türk Siyasal Sistemi, Parti Politikası, Siyasal Parti, Siyaset. Bu çalışmanın temel amacı, Adalet Partisi'nin kuruluşunun, Türk parti sistemi içindeki yerinin, 1961- 1971 yılları arasındaki tek başına iktidarda olduğu dönemdeki (1965- 1971) uyguladığı sosyal ve ekonomik, milli eğitim, din ve laiklik ve sağlık politikaları ile izlediği dış politikaların incelenerek sonuçlarının ve tutarlılıklarının, Türk siyasal hayatına katkı ve olumsuzluklarının tartışılması; ideolojik ve toplumsal temellerinin saptanmaya çalışılmasıdır. Çalışmamızda, Adalet Partisi'nin izlediği ve uyguladığı politikalar, somut ve ölçülebilir veriler esas alınarak saptanmaya çalışılırken; program ve tüzüğü incelenerek ideolojik temeli; milletvekillerinin dönemsel olarak yaş, eğitim ve mesleki yapıları incelenip, diğer partilerle karşılaştırılarak parlamenter eliti; oyaldığı coğrafi bölgeler, oy veren kesimlerin sosyo-ekonomik statüleri ile yerleşim ve yaş durumları incelenerek oy kaynakları ve toplumsal temelleri saptanmaya çalışılmıştır. 12 Eylül askeri darbesi sürecinde kapatılan partinin, bir kısım orijinal kaynaklarına ulaşılmak mümkün olmadığından, dönemin gazete ve dergileri taranmak suretiyle elde edilen bilgilerden de yararlanılmıştır. XI