turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Orta Euphrates mozaikleri ışığında edessa ve samosata mozaikleri

Orta Euphrates Bölgesi bugünkü Adıyaman, Gaziantep ve Şanlıurfa şehirlerinin bulunduğu bölgedir. Bölge, Euphrates ve kollarınınsağladığı imkanlarla mozaik sanatı açısından uygun bir alandır. Son yıllardaZeugma şehrinin sular altında kalacağı üzere yapılan hızlı kazılarlabirçok villa mozaiği ortaya çıkarılmıştır. Aynı kaderi paylaşan Samosata şehrindeki kazılarda ise ancak küçük bir mozaik grubu buradakisaray yapısında ele geçmişştir. Bu iki şehir bugün Atatürk Barajının sularıaltındadır. Bölgenin geri kalan yerleşimlerinde en çok mozaik döşemeyi, hepsirastlantı sonucu bulunan Edessa mozaikleri oluşturur. Şehre özgükaya mezarlarında ele geçen bu mozaikler, belli bir yerel üretim sahasınınözgün karakterlerini taşırlar. Tespit edilenlerin çok az bir kısmı kayıt edilmiş ve Şanlıurfa ile İstanbul müzelerine konabilmiştir. Tespit edildikten sonrakaybolan ya da parçalanarak yok olanların günümüze fotoğrafları ulaşmıştır. Bir kısmı yurt dışına kaçırılan ve buradaki müzelere konan ya dakolleksiyonerlerin eline geçenlerle beraber oldukça yoğun bir üretim sahasınınvarlığına tanık olmaktayız. Edessa mozaiklerinin bulunduğu mezarlarınbirçoğunun bugün evlerin altında kaldığı da düşünüldüğünde, aslındakeşfedilmeyi bekleyen daha birçok Edessa mozaiğinin olduğunu tahmin etmek zor değildir. Samosata mozaikleri ise buradaki Kommagene Kralına ait sarayın odatabanlarında ele geçmişştir. Bu mozaiklerin hepsi Geç Hellenistik Döneme aittir ve Hellenistik sanatın genel karakterlerini taşır. Bir adet mozaik ise şehirdekibir Bizans yapısının kalıntıları arasında bulunan Geç Dönem örneğidir. Ele geçen mozaiklere göre Samosata'da özgün bir mozaik sanatı anlayışından bahsetmek mümkün değildir. Ancak Zeugma'daki Roma Dönemine ait birmozaikte imzası bulunan Samosatalı bir ustadan yola çıkıldığında, buradaRoma Döneminde bir mozaik atölyesinin varlığı düşünülebilir. Tabi ki bu tahmin Roma dönemine ait örnekler bulunamadığı sürece kanıtlanamayacakbir düşüncedir. Dolayısıyla bugün baraj sularının altında kalan Samosata'dakibu durum hep merak konusu olacaktır.
Kuzeybatı Anadolu'da tarımın başlangıcı: Barcın Höyük bitki kalıntıları üzerine bir değerlendirme

Bu araştırma, kal. MÖ 6600- 6300 tarihleri aralığında Kuzeybatı Anadolu'daki ürün yelpazesini belgelemek ve bitkiler arasındaki oranı da modellemek amacını taşımaktadır. Bir ova yerleşmesi olan Barcın Höyük'te, bu tür bir arkeobotanik analiz için mekansal dağılımın da hesaba katılmasıyla korunmuş kalıntı zenginliği açısından uygun olduğu kanıtlanan çok miktarda arkeobotanik örnek bulunmaktadır. Barcın Höyük'teki ilk yerleşim evreleri olan VIe ile VId1 evreleri arasındaki bitki türü değişimlerinin gözlemlenmesi amaçlanmıştır. Barcın Höyük'te yaşayan ilk tarımcı insanların bazı ekonomik bitkileri bölgeye gelirken yanlarında getirmiş veya bölgeden henüz bilmediğimiz bir yerleşimden temin ederek yetiştirmiş olduklarını ve bazı türleri ise çevreden toplayarak kullanmış olduklarını anlamış bulunmaktayız. Bu süreçte, bölgeye gelen ilk çiftçiler bitki seçiminde; tohumlukların bulunması, ekolojik kısıtlamalar ve ekonomik ölçütler gibi her türlü çevresel kriterle karşı karşıya kalmışlardır. Ekonomik bitki grubu içinde tahıllar, kabuklu buğday, kabuklu ve kabuksuz arpa, kabuksuz buğday türlerinden ve baklagiller ise türlerinden oluşmaktadır. Yerleşmede yetiştirilen ketenin ise dokumacılıkta kullanmak üzere tekstil yapmak üzere yetiştirildiği düşünülmektedir. Yabani fındık ve böğürtlen türleri ise çevreden toplanmış ve bir şekilde diğer bitkiler gibi yerleşmeye taşınmıştır.
Karain Mağarası B Gözü holosen I-II-III seviyelerinin yontmataş endüstrileri

Karain Mağarası B Gözü H I-II-III jeolojik seviyelerinden ele geçmişş olan toplam 3428 adet yontmataş üzerinde teknolojik ve tipolojik analizler yapılmıştır. Karışık bir görünüm sergileyen H I jeolojik seviyesinden ele geçmişş olan 367 adet yongalama ürünü içerisinde yonga ve dilgi/dilgicikler hemen hemen eşit oranlarda temsil edilmektedirler. 38 adet çekirdek içerisinde şekilsiz çekirdekler baskındır. 111 adet aletin ise 56'sı makrolit, 55' i mikrolitlerden oluşmaktadır. H II jeolojik seviyesi daha homojen bir yapı sergilemektedir. 985 adet yongalama ürünü içerisindeki baskın tip dilgi/dilgiciklerdir. Çekirdek buluntuları da bu veriyi desteklemektedir. 181 adet çekirdekten 105 tanesi dilgi ve dilgicik çıkarımına yönelik olarak hazırlanmış olan prizmatik çekirdeklerdir. H II içerisinden ele geçmişş olan 609 adet alet ise çeşitli tiplerdeki makrolit ve mikrolitlerden oluşmaktadır. Bu iki öğe de hemen hemen eşit oranlarda temsil edilmektedir. H III jeolojik seviyesinden ele geçmişş olan toplam 478 adet yongalama ürünü içerisinde baskın tip dilgi/dilgiciklerdir. 134 adet çekirdek içerisindeki baskın tipin tek ve iki kutuplu prizmatik çekirdekler olması da bu veriyi desteklemektedir. Toplam 525 adet alet içerisinde makrolit ve mikrolit oranları sayısal açıdan birbirine yakındır.
Çavuştepe Kalesi ve Nekropolü'nde 2016-2019 kazılarında ele geçen çanak çömleklerin değerlendirilmesi

Urartu Devleti, MÖ 9-7. yüzyılları içerisinde, Van Gölü Havzası merkez olmak üzere günümüz Doğu Anadolu Bölgesi'nde kurulmuş ve yayılım göstermiştir. Urartu Devleti genişleme politikası gereği çok fazla seferler düzenlemiş ve sınırlarını batıda Fırat, doğuda Urmiye Gölü Havzası, kuzeyde Kars Platosu - Sevan Gölü Havzası ve güneyde Toros Dağları'nın çevrelediği bölgeye kadar genişletmiştir. Urartu Devleti'nin bu dağlık coğrafyada 250 yıl kadar varlık sürdürdüğü de bilinmektedir. Bahsedilen coğrafyada önemli yerleşimler kurulmuştur. Bu yerleşim yerlerinden biri de Urartu kralı II Sarduri tarafından yaptırıldığı arkeolojik verilerle kanıtlanan Çavuştepe dir. Çavuştepe Kalesi, Urartu Devleti'nin önemli dini ve ekonomi merkezlerinden biridir. Tezimizin konusunu Çavuştepe Kalesi ve Nekropolü kazılarının 2016- 2019 yıllarına ait olan çanak çömlekler oluşturmaktadır. Bu çanak çömlekler de pembe mal, kahve mal, devetüyü mal, bianili mal, gri mal, pembe açkılı mal, kahve açkılı mal, krem astarlı mal, kiremit astarlı mal, krem mal ve kiremit mallar olmak üzere gruplandırılmaktadır. İncelediğimiz bu çanak çömlekler içerisinde dipler, gövdeler, kulplar ve bardaklar yer almaktadır. Bu çanak çömlekler arasında kaba yapılanlar kadar özenle yapılan çanak çömleklerde görülmektedir. Bu çanak çömlek parçaları da kendi aralarında farklı form ve profil örnekleri göstermektedir. İncelenen çanak çömlek parçaları içinde nokta, bitkisel, örgü ve yıldız ile işaretli olanların da varlığı bilinmektedir. Bu işaretlerin genelde çanak çömleklere özgü olduğu görülmektedir. Çavuştepe Kalesi ve Nekropolü'nde 2016- 2019 yılı çanak çömleklerinin hem mal grupları hem de tipolojik özellikleri değerlendirildiğinde bölgesel benzerliklerin olduğu da saptanmıştır. Bu yüzden Çavuştepe çanak çömleklerinin benzerlerinin bulunduğu kültür bölgeleri Van, Elazığ-Malatya-Bingöl, Ağrı, Iğdır, Muş, Kuzeybatı İran ve Ermenistan olduğu tespit edilmiştir. Değerlendirmeye aldığımız Çavuştepe Kalesi ve Nekropolü'nde ele geçen çanak çömleklerin günlük ve dini yaşamlarında farklı amaçlar için kullanıldığı belirlenmiştir. Bahsedilen bu çanak çömlekler, Urartular tarafından yiyeceklerin hazırlanması, tüketilmesi ve depolanmasında, dini ayinlerde ve son olarak da toplumsal statünün gösterilmesinde kullanılmıştır.
Selymbria Kalesi ve Nekropolü üzerine arşiv belgeleri ışığında yeni değerlendirmeler

Bu çalışma Selymbria Kalesi ve Nekropolü hakkında yeni arşiv belgeleri ışığında yeni değerlendirmeler sunmayı amaçlamaktadır. Çalışmanın ikinci kısmında kalenin 18. ve 19. yüzyıllardaki durumunun incelenebileceği iki adet gravür ile tezde kaynak olarak faydalanılan önceki araştırmalar tanıtılmıştır. Çalışmanın üçüncü kısmında Selymbria kentinin yerleşim özelliklerine ve kentin tarihsel gelişimine değinilmiştir. Dördüncü bölümde Selymbria Kalesi'nin kapıları ve duvar hatları incelenmiştir. Selymbria Kalesi'ne ilişkin daha önce yapılan araştırma ve yayınlardan faydalanarak kale mimarisi ile bilgiler sunulmuş, bir grup yeni yazılı ve görsel arşiv belgesi bu bölümde değerlendirilmiştir. İstanbul Arkeoloji Müzeleri Arşiv Belgeleri, Bulgaristan Devlet Arşivi Belgeleri, Balkan Harbi sırasında Bogdan Filov tarafından çekilmiş fotoğraflar ve Sofya'da yayınlanan Rodina isimli dergide yayınlanmış bir adet kartpostal bu bölüm içinde ele alınmıştır. Değerlendirilen bu belgeler yeni bilgiler sunması ve görsel içerik oluşturması açısından araştırmanın önemli parçasını oluşturmaktadır. Ayrıca, Akkaya, Dirimtekin ve Covel'in planları karşılaştırılarak ve yerinde gözlemler yapılarak oluşturulan plan üzerinde kalenin kaybolan ve günümüze ulaşan bölümleri işaretlenmiştir. İstanbul Arkeoloji Müzeleri Arşiv Belgeleri'nde yer alan kaleye ait sur kalıntısı içeren iki adet dosya da harita üzerinde gösterilmiştir. Kapılar ve duvar hatları üzerinde yer alan yazıtlar ayrıntıya girmeden genel hatlarıyla ele alınmıştır. Selymbria Kalesi'nin yapım sürecinde kullanılan malzeme ve yapım teknikleri alt başlıkta değerlendirilmiştir. Malzeme ve yapım teknikleri kalenin tarihlendirilmesinde ilgili bazı yeni tarihlendirme önerileri sunmaktadır. Sonraki bölümde Osmanlı Arşiv Belgeleri'nde yer alan Selymbria Kalesi ile ilgili yazışmalar ve iki adet harita değerlendirilmiştir. Bu belgeler kalenin 18. ve 19. yüzyıldaki önemi ve işlevselliği hakkında bilgi vermektedir. Altıncı bölümde Selymbria'nın antik nekropol alanı genel hatlarıyla ele alınmıştır. İstanbul Arkeoloji Müzeleri'nde yer alan nekropol alanına ait arşiv dosyaları 1/1000 ölçekli plan üzerinde gösterilmiştir. Mezarlara ait küçük buluntulara ilişkin bilgiler ayrıca ayrıntılı biçimde değerlendirmeye alınmamıştır. Son bölümde Selymbria Kalesi'nin kale ve aşağı yerleşme ilişkisinin anlaşılabilmesi için, Selymbria Kalesi ile benzerlik gösteren veya karşılaştırma imkanı sağlayan Antik ve Ortaçağ kalelerinden örnekler incelenmiştir.
Hellenistik dönem heykel sanatına toplumsal bilincin yansıması

Hellenistik Dönem Heykel Sanatına Toplumsal Bilincin Yansıması adlı tez çalışmam, bu dönemin içerisinde yapılan Hellenistik heykellerin belli bir stil analizinin yapılması ya da belli bir kronolojinin oluşturulması değil, bu dönemde oluşturulan heykellerin dönemin sosyal, siyasal ve ekonomik gelişimi ile nasıl bir ilişki içerisinde olduğuna bakmaktır.
Seyitömer Höyük Orta Tunç Çağı mezarlarının etno-arkeolojık açıdan incelenmesi

Bu çalışmada, Kütahya ili, Çelikler Seyitömer Elektrik Üretim Anonim Şirketi rezerv sahası sınırları içinde kalan Seyitömer Höyük'te Orta Tunç Çağı mezarları ışında etno - arkeolojik açıdan anlamak için 2006- 2013 yılları arasında yapılan kazı çalışmaları sonucunda ele geçen mezarlar incelenmiştir. Seyitömer Höyük Orta Tunç Çağı tabakaları, genel olarak MÖ. 20 ile 18. yüzyılları arasına tarihlenmektedir. Orta Anadolu Bölgesinin özellikle Batı Anadolu'nun iç kesimi ile olan kültürel ve ticari ilişkileri hakkındaki bilgilerimiz şimdilik, az sayıdaki araştırmalardan elde edilen verilerden sağlanmaktadır. Konumu itibari ile Batı Anadolu Bölgesinin İç Batı kesiminde yer alan Seyitömer Höyüğü'nde, bir yandan Batı Anadolu diğer yandan Orta Anadolu Bölgeleri ve Mezopotamya ile ilişkili olduğunu gösteren buluntular ele geçmişştir. Çalışma kapsamında incelenen mezarları ve bu mezarların ölü gömme adetleri, buluntu ve mezar tipini bakıldıktan sonra Seyitömer Höyük Orta Tunç Çağı ölü gömme adetleri ve bunların etno-arkeolojik olarak incelenmesi tezin büyük bir bölümünü oluşturmaktadır.
Çanakkale Işıldak Tepealtı'nda kısmen sualtında bulunan tarih öncesi yerleşim incelemeleri

Antik Dönem'de Troas Bölgesi'nde bulunan Işıldak Tepealtı Çanakkale'nin yaklaşık 25 km Güneybatısında, İntepe'nin 5 km Batısında; Çanakkale Boğazı'nın Güney kesiminde yer almaktadır. Antik Troas Bölgesi, kabaca günümüzde Kuzeybatı Anadolu'da yer alan Çanakkale ilinin sınırları içesinde bulunan Biga Yarımadası'na karşılık gelir. Bölgenin güneyinde Aeolia, doğu ve güneydoğusunda Mysia Bölgesi bulunur. Işıldak Tepealtı Höyüğü kısmen su altında kalmış olup höyük denize dik bir konumdadır. Yerleşimin üst kısmında bulunan arazide tarım faaliyetlerinin devam etmesinin yanı sıra yakınında bulunan koruganın yapım aşamasında vermiş olduğu tahribat nedeniyle höyüğün sınırları tam olarak belirlenememektedir. Işıldak Tepealtı yerleşimde daha önceden herhangi bir arkeolojik kazı çalışması yapılmamıştır ama yüzey araştırması yapılmış ve elde edilen arkeolojik verilerden tarihlemesi gerçekleştirilmiştir. Işıldak Tepe'de bulunan malzemeler, Işıldak Tepealtı'na göre daha geç döneme tarihlenmektedir ve bu yerleşim Işıldak Tepealtı yerleşimden yüksekte kurulmuştur. Bu durum, Işıldak Tepealtı'nın suların yükselmesine bağlı olarak terk edilip Işıldak Tepe'ye yerleşilmiş olabileceği ihtimalini gözler önüne sermektedir. Işıldak Tepealtı ve benzeri yerleşimler irdelendikçe Holosen Dönem su yükselmelerine bağlı sular altında kalmış Prehistorik Dönem yerleşimleri daha da aydınlığa kavuşmaya başlayacaktır.
Tarihöncesi mekanlarında işlev belirlenmesinde kullanılan yöntemler: Aşıklı Höyük örneği

Volkanik Kapadokya Bölgesi'nin batısında yer alan ve Akeramik Neolitik Dönem'e tarihlenen Aşıklı Höyük'te mekan kullanımını/işlevlerini ele alan bu çalışma, topluluğun inşa ettiği, içinde barındığı ya da günlük faaliyetlerini sürdürdükleri mekanların tabanlarından alınan toprak örneklerinin kimyasal analizleri yoluyla mekanların tabanlarında ne tür aktivitelerin gerçekleştirildiğinin ve farklı zemin hazırlıklarının anlaşılmasını amaçlamaktadır. Bu bağlamda, Aşıklılılar'ın mekanları nasıl organize ettiklerinin okuması yapılmış ve topluluğunun günlük aktivitelerini yürüttükleri iç ve dış mekanların kullanımları, kullanım döngüleri yerleşme ölçeğinde; zaman ve mekan bağlamında tartışmaya açılmıştır. Tarihöncesinde mekan kullanımını anlamak, içinde yaşayan bireylerin, grupların, hane halklarının davranış biçimlerini anlamayı ve buradan çıkarımla topluluğun kimliği hakkında fikir edinmeyi mümkün kılar. Mekan sakinlerinin temel ihtiyaçlarına yönelik oluşturulan yapı öğeleri, mekan içi bölümlemeler ve düzenlemeler gündelik yaşamı yansıtır. Bu anlamda, kimyasal analizlerle Aşıklı mekanlarında farklı kullanım alanlarının varlığı tespit edilmiş ve 'Orta Anadolu Modeli' olarak bilinen düz damlı kerpiç evlere giriş çıkışı sağlayan açıklıkların yönleriyle ilgili varsayımlarda bulunulmuştur. Mekan kullanımı hakkında arkeolojik yorumlamanın bugününe baktığımızda, kazılar yoluyla ulaşılan mimari yapılar ve yapı öğeleri, buluntu dağılımları, arkeobotanik ve arkeozolojik kalıntılar ile yontmataş çalışmalarının bir arada değerlendirildiği, yanı sıra geleneksel yöntemlerle ulaşılamayan mikro ölçekteki kalıntıların mikromorfoloji, toprak kimyası, fitolit vb. çeşitli jeoarkeolojik analizlerle desteklendiği; bağlamsal, çoksesli ve multiproxy yaklaşımların benimsenmesinin gerekliliği çalışmamızın esas konusunu oluşturur.
Pisidia antiokheia Bizans Dönemi nekropolleri

Pisidia Antiokheiası Helenistik dönemde kurulmuş, Roma ve Bizans Döneminde varlığını sürdürmüş önemli bir antik kenttir. Kent, özellikle Hıristiyanlık inancının yayılması ile beraber var olduğu zaman içerisinde büyük öneme sahip olmuş ve Hıristiyanlık inancıyla birlikte bölgenin metropoliti haline gelmiştir. Kentin özellikle Roma Dönemi iyi bilinmekle birlikte Hellenistik ve Bizans dönemine ait bilgilerin nispeten daha az olduğu söylenebilir. Bunun en önemli nedenlerinden biri kente gelen araştırmacıların kentte yaptıkları çalışmalarda daha çok mimari yapılarla ilgilenmiş olmalarıdır. Bu çalışmada, erken dönem araştırmacılarının birbirinden bağımsız olarak yaptıkları çalışmalardaki nekropol alanlarına ait veriler bir araya getirilmiş ve Helenistik Dönemden Bizans Dönemine kadar olan gömü geleneğindeki farklılıklar ele alınmıştır. Gömü geleneğindeki bu değişim mezar yazıtlarından da anlaşıldığı üzere Hıristiyanlık inancının etkisiyle açıklanabilir. Antiokheia nekropol alanları, 4 farklı yönde dağılım göstermekte ve günümüz Yalvaç yerleşim sınırları içerisinde kalmaktadır. Çalışmada ağırlıklı olarak nekropollerin dağılım gösterdiği alanların topoğrafyası, mezar tipolojisi ve mezarların ait olduğu dönem incelenmiştir. Çalışmada ayrıca, nekropol alanlarının dağılım gösterdiği 4 farklı noktadan biri olan Görgü Bayram Mahallesi'nde yapılan kazı çalışmalarına ait veriler sunulmuş ve belirlenen 8 farklı mezar mimarisine ait detaylar araştırılmıştır. Bu kapsamda belirlenen mezar tipleri tanımlanmış ve değerlendirmeye alınmıştır. Özelikle Görgü Bayram Mahallesi'nde yer alan mezarlık alanının Geç Bizans Dönemi'ne ait olduğu sonucuna varılmıştır. Kentin sit alanı dışında kalan ve kaçak kazılarla tahrip edilen diğer üç nekropol alanı da değerlendirmeye alınmış ve bu üç alan da mezar tipolojisi, dönem ve buluntu ilişkisi açısından incelenmiştir.
Geç Tunç Çağı'ndan Erken Demir Çağı'na geçiş sürecinde Ege

MÖ 13. yy ve 12. yy arasında Doğu Akdeniz'de önemli gelişmeler meydana gelmiştir. Yüzyıllar boyunca bölgede egemenlik kuran hemen hemen aynı üretim ve yönetim sistemlerini ve savaş teknolojilerini kullanan devletler, iklimsel değişimler, depremler, saray ekonomilerinin çöküşü ve dışarıdan gelen yeni savaş teknolojileri getiren halk kitlelerinin göçleri sonucu çökmüştür. Geç Tunç Çağı'nın sonunda meydana gelen bu kargaşa ortamında Hitit İmparatorluğu yıkılmış, başkent Hattuşa terk edilmiştir. Batı Anadolu'daki Troia VI MÖ 1250'lerdeki bir deprem sonucu yıkılmıştır. Yeniden iskan edilen yerleşimin VIIa tabakası da MÖ 1200 civarında Anadolu'ya dışarıdan gelen yeni halklar tarafından yok edilmiştir. Hititlerin ve Mısırlıların kontrolündeki Levant ve Suriye'deki kent devletleri yakılıp yıkılmıştır. Söz konusu yıkım Doğu Akdeniz kıyıları boyunca görülmüştür. Ege'de ise Geç Tunç Çağı'nın başından beri Yunanistan'daki gelişmelere politik ve sosyo-ekonomik organizasyonlarıyla yön veren büyük saraylar aynı akıbete uğramıştır. Mykenae, Tiryns, Midea, Pylos, Thebai, Teichos Dymaion, Iolkos, Lefkandi, Gla, Menelaion gibi Yunanistan'ın farklı bölgelerinde bulunan önemli saray merkezleri yıkıma uğramıştır. Yıkım sonrası Ege Dünyası Orta Avrupa, Balkanlar ve İtalya'dan gelen halklar tarafından iskan edilmiş, yerli halklarla birlikte yaşamaya ve kültürel etkileşim içerisine girmeye başlamışlardır. Yıkım sonrasında Geç Tunç Çağı'nın sonu Erken Demir Çağı başlarında GH IIIC dönemi olarak adlandırılan geçiş sürecinde Batı Anadolu, On İki Adalar, Kyklad Adaları ve Kıta Yunanistan'da değişen politik ve sosyo-ekonomik yapı, üretim birimleri, yerleşimlerin değişim süreci ve bölgesel farklılıkları ortaya çıkan kültürel materyallerle karşılaştırılarak incelenmiştir.
Zeugma kazılarından elde edilen etüdlük bir grup mühür baskısı 'nın arkeometrik yönden incelenmesi

Bu çalışmada Gaziantep ili içerisindeki Fırat Nehri kıyısında yer alan Zeugma Antik Kentine ait arşiv binalarında bulunan ve Gaziantep Müze Müdürlüğü Başkanlığında yapılan kurtarma kazılarında ortaya çıkarılmış mühür baskıları toz haline getirilmiş prepatlarında X Işını Kırınımları, Tarama Elektron Mikroskobu ve Kimyasal Analizler yapılmıştır. Arkeometrik ölçümler sonucunda bullaların katkı maddeleri, fırınlanmaları ve yapım teknikleri konusuna yönelik çalışmalar yapılmıştır. İnceleme sonucunda bullaların pişirilme sorunu, katkı maddeleri ve yapım teknikleri değerlendirilerek yorumlandırılmıştır.
Milas Müzesi Eski Tunç Çağı kapları

Bu çalışmada Milas Müzesi'nde korunan yetmiş adet pişmiş toprak tam kap ve dört adet kapak incelenmiştir. Malzeme üzerinde yapılan incelemeler sonucunda bazı önemli sonuçlara ulaşılabilmiştir. Bunlardan en önemlilerinden biri Milas Müzesi'nde saklanan ve tarafımdan çalışılan kapların Damlıboğaz Köyü'nün 600- 700 m. kuzeyindeki alandan kaçak kazılarla çıkarıldığı yönündedir. Kapların büyük bölümü orta kalitede hamurludur. Buna karşın daha nitelikli ve kaba hamurlu örnekler de vardır. İncelenen kaplarda gözlemlenebilen bir başka önemli özellik ise hamurlarındaki bol mika ve taşçık katkısıdır. Örneklerin tamamı astarlıdır. Seramiklerde boya, kabartma, yiv, çizi ve dolgu bezeme biçimleri görülmektedir. Kaplar form olarak testiler, fincanlar, çanaklar, tankartlar, çömlekler ve meyvelik olmak üzere altı grup altında toplanmaktadırlar; kap formları kendi içlerinde de alt tiplere ayrılmışlardır. Malzeme, yapım tekniği, bezeme biçimleri, bezekleri ve kap formları açısından diğer merkezlerin seramikleriyle yapılan karşılaştırmalar; incelenen örneklerin Güneybatı Anadolu'da yer alan diğer Eski Tunç Çağı merkezleri dışında Anadolu'daki bazı merkezler, Kıta Yunanistan ve Kiklad Adaları'nın Eski Tunç Çağı merkezlerinden olan örneklerle bağlantılı olduğunu göstermiştir. Bu çalışmanın sonucunda, kapların en erken tarihlerinin Eski Tunç Çağı I, en geç olanların ise Eski Tunç Çağı HI evresinden olduğu ortaya konmuştur.
Aktopraklık verileri ışığında Doğu ve Güney Marmara'da Fikirtepe çanak çömleğinin gelişim süreci

Yerleşik yaşama geçiş, tarım toplumlarının ortaya çıkışı ve dünyanın farklı coğrafyalarına yayılımı tarih öncesi arkelojisinin en çok tartışılan konuları arasında gelir. Tarım toplumlarının ortaya çıkışı kadar yayılım mekanizmaları açısından da Anadolu önemli bir coğrafyadır. Anadolu'da Neolitik döneme ilşkin en eski verilere Güneydoğu Anadolu ve Orta Anadolu'da rastlanırken Batı Anadolu'da ilk tarımcı toplumların daha gelişkin ögelerle ortaya çıktığı gözlenir. Başka bir anlatım ile gerek Batı Anadolu'da gerekse Avrupa'da ilk tarımcı topluklara özgü ögelerin çoğunluğu öncelleri olmadan ortaya çıkar. Bunun nedenleri arasında, göç, kültürel alışveriş ve akültürasyon gibi unsurlar öne çıkar. Eldeki arkeolojik veriler bu yaklaşımlar ile ele alındığında farklı yerleşimlerde farklı modellerle karşılaşıldığı gibi çok doğrulu yaklaşımlarında göz ardı edilemeyeceği anlaşılmaktadır. Gerek Neolitik toplumların yayılımı gerekse bu sürece uyum açısından Marmara Bölgesi farklı modellerin gözlenebildiği bir konuma sahiptir. 80'li yıllardan bu yana sürdürülen çalışmalar Marmara Bölgesi'ni Neolitik yaşam biçiminin Avrupa'ya yayılımı konusunda önemli bir geçiş yer olduğunu ortaya koymaktadır. Bu bölgede tarımcı toplumların tanımlandığı en eski kültür olarak kabul edilen Fikirtepe Kültürü adını İstanbul'da aynı adlı semtteki kazı yerinden alır. Yerel toplulukların bu yeni yaşam biçimine uyumunu yansıtması açısında ünik bir yerleşim olan Fikirtepe, aynı zamanda daha sonra kazı çalışmaları yapılan yerleşmeler ile de paralellik göstermektedir. Yine de kazı yerlerinin azlığı gerek Fikirtepe Kültür ögeleri, gerekse kökenleri konusunda birçok soruyu beraberinde getirmektedir. 2004 yılından bu yana Bursa ili Aktopraklık Höyüğü'nde Fikrtepe Kültürü'nü yansıtan birçok veriye ulaşılmıştır. Aktopraklık'ta bu döneme ilişkin açığa çıkarılan dolgular Fikirtepe'nin kendisi ve Pendik, Ilıpınar ve Menteşe gibi kazı yerlerinden daha geniş bir alanı kaplamaktadır. Bu bakımdan çanak çömlek buluntularının çeşitlemesi, tabakalanma süreci içerisindeki gelişimi kadar kullanım alanlarına göre dağılımı da göreceli olarak daha rahat takip edilebilmektedir. Yukarıda özetlemeye çalıştığımız gibi, 'Aktopraklık Verileri Işığında Güney Marmara'da Fikirtepe Çanak Çömleğinin Gelişim Süreci' başlığı altında, Edebiyat Fakültesi Prehistorya Anabilim Dalı'nda yapılması öngörülen yüksek lisans tezi Aktopraklık yerleşmesindeki Fikirtepe Kültürünü yansıtan çanak çömlek buluntularından yola çıkarak bu kültürün Güney Maramara bölgesindeki yerini ortaya koymayı hedeflemektedir. Bu soruna yönelik çıkarsamalar bölgenin tarih öncesinin anlaşılmasına katkı sağlayacağı kadar Avrupa'ya yılımı konusunda da önemli sonuçlara ulaşılacağı düşünülmektedir.