turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Ortaöğretim Türkiye Cumhuriyeti Tarihi ders kitaplarında dönüşüm: İstiklal Harbi örneği (1960-1980)

Ders kitapları öğrencilere doğrudan ulaşan önemli bir eğitim aracıdır. Sundukları bilgi öğrencilere model olur; öğrencilerin düşünce sistemini geliştirir ve onlara bilgi verir. Bununla birlikte öğrencilerin bireysel çalışmasına imkan sağlarlar. Tarih ders kitapları, yazarın fikri yapısı, dönemin sosyal ve siyasal gelişmeleri gibi birçok faktörden etkilenmektedir. Bunun yanında hakim olan felsefi yaklaşım da tarih ders kitaplarındaki tarihsel sürecin aktarımını önemli ölçüde etkiler. Bu çalışma, Cumhuriyet döneminde 1960- 1980 yılları arasında ortaöğretim kurumlarında okutulan Türkiye Cumhuriyeti Tarihi ders kitaplarını eleştirel bir bakış açısıyla değerlendirilmeyi amaçlamaktadır. Çalışma, tarih, tarih felsefeleri, kavramlar ve söylemler ile birlikte önceki araştırmaların bulguları hakkında genel bir girişle başlar. Sonraki aşamada, veri toplama aracı olarak 1960- 1980 yıllarında okullarda öğretilen Türkiye Cumhuriyeti Tarihi ders kitapları kullanılmıştır. Bu kitaplarda yer alan İstiklal Harbi konuları ise çalışma grubunu oluşturmaktadır. İstiklal Harbi konularındaki veriler, doküman analizi ile incelenerek konuların nitelikleri ve ifade şekli ile olan ilişkileri netleştirildi ve değerlendirildi. Ders kitaplarında dilde değişiklikler, kavram ve söylemlerin ele alınması farklı veya ortak yönleriyle analiz edilmiştir. Ek olarak, ders kitaplarındaki felsefi anlayış açıklanmıştır. Araştırmanın sonuçları bir bütün olarak ele alındığında, ders kitabının yazımında milletin özünde yer alan güveni ortaya çıkarmanın amaçlandığı tespit edilmiştir. Milli kimlik kavramı tarih yazımında yer almış, milli irade tarihin öznesi haline gelmiştir. Böylece kendilik algısı ile daha büyük şeylere ulaşma ereği bütünleşerek romantizmin siyasi ayağının tarih yazımında yer aldığı görülmüştür. Kavramlar ele alındığında, kavramlar ders kitaplarındaki romantik söylemlerle ulusal kimliği ortaya çıkarmıştır.
Türkiye'de sıtma hastalığı ile mücadele faaliyetleri (1925-1950)

Cumhuriyet'in ilan edilmesiyle birlikte Türkiye Cumhuriyeti Devleti'ndebirtakım çalışmalar öncelenmiştir. Öncelenen çalışmalar içerisinde önemli bir yer teşkil eden alanlardan bir tanesi de sağlıkla ilgili yapılanlardır. Çünkü Milli Mücadele döneminde savaş sebebiyle verilen kayıplar kadar salgın hastalıklardan da binlerce insan hayatını kaybetmişti. Bu durum ülke nüfusunda azalmaya sebep olduğundan ilk etaptasalgın hastalıklarla mücadelenin yasal bir zemine oturtulması için gerekli kanun ve düzenlemeler TBMM eliyle yapılmıştır. Bu hastalıkların başında da sıtma gelmektedir. Daha çok bataklık bölgelerde yaygın olan bu salgın hastalık ölümlere sebep olmuş ve ülkenin nüfus oranını düşürmüştür. Bu soruna çare bulmak adına uzmanlar toplanarakhastalığın nasıl engellenebileceğine dair çalışmalar yapmışlar ve bu doğrultuda önlemler almaya başlamışlardır. Sıtmanın tedavisi için gerekli olan kinin yurt dışından getirtilerekfakir halka bedavaya dağıtılıp tedaviye başlanmış; hastalığın sebep olduğu bataklıklariçin kurutma çalışmaları yapılmıştır. Sıtma ile mücadele çalışmaları, ülkenin yeni kurulmuş olması, nüfusa olan ihtiyacı üreten toplum ve toplumun hayat kalitesi için çok önemli olduğundan yeni hükümet çalışmalarıyla sağlık alanında büyük adımlar atarakülkenin sağlık durumunu düzenlemiştir. Bu çalışma iki bölümden oluşmaktadır. Birinci bölümde sıtma hastalığı ve diğerbulaşıcı hastalıklarla mücadele, sağlık politikaları ve bunların alt yapısı olan kanun ve tüzükler incelenerek Türkiye Cumhuriyeti'nin bu alana dair faaliyetleri ele alınmıştır. İkinci bölümde ise Türkiye Cumhuriyeti'nin sıtmaya karşı almış olduğu önlemler ve hastalıkla mücadeleler arşiv belgelerinden elde edilen bulgular ortaya konularak değerlendirilmiştir.
Atatürkçü düşüncede ulusal kimlik bilinci kavramı

İster mevcut devlet yapısı değiştirilerek, ister yeni bir devlet kurularak oluşturulan her ulus-devlet, kendi meşruiyet kaynağını sağlayacak ulusu yaratmaya çalışır. Ulusal bir kimlik yaratma süreci olan uluslaştırma, türdeş olmayan bireyleri türdeş kılma ve türdeş bir bütün içinde olduklarına inandırma çabasıdır. Amacı toplumun farklı kesimlerini, sosyal, siyasal ve kurumsal açıdan bütünleştirmek ve uyumlu hale getirmektir. Ulusal kimlik yaratmak çabası olarak uluslaştırma; 'zorunlu eğitim sistemi', 'ordu ve zorunlu askerlik kurumu', 'ulusal tarih yazıcılığı' ve 'siyasal katılım' gibi belli temel araçlar aracılığıyla gerçekleştirilir. Ulus-devlet, uluslaştırma araçlarıyla kendi ulusunu yaratır. Böylelikle olgu, kurguya uydurulmaya çalışılır. Atatürk önderliğindeki Türk Devrimi ile sınırları belli olmayan Türk ulusçuluğunun 'Misak-ı Milli içinde sınırları çizilmiş, meşruiyet kaynağını bu sınırlar içinde yaşayan Türk ulusal kimliğini edinmiş halktan alan, bir ulus-devlet yaratılmıştır.
Harf inkılabının Çorum basınındaki yansımaları

medeniyetinin gelişmesi karşısında gerekli atılımları yapamayan Osmanlı Devleti, yenileşme hareketlerine başlamıştır. Bu yenileşme hareketleri içerisinde alfabekonusunda da bazı girişimlerde bulunulmuştur. Maarif Nazırı Münif Paşa döneminde(Münif Paşa, birincisi 1877, ikincisi 1878 ve üçüncüsü de 1884- 1889 yılları arasında olmak üzere üç defa Maarif Nazırlığı yapmıştır.) başlayan tartışmalar kısa sürede gazete ve mecmualara taşınmıştır. Arap harflerinde ıslahat yapılması gerektiğini savunanMünif Paşa'ya katılanlar olduğu gibi, Latin harflerinin kabul edilmesi fikrinibenimseyenler de vardı. Harf inkılabının gerçekleştiği yıl olan 1928'e kadar devam eden tartışmalara, Çorum basını da iştirak etmiştir. O yıllarda burada neşredilen tek gazete Çorum, gerek yurt genelindeki faaliyetleri gerekse Çorum'daki faaliyetleri devamlı olarak sayfalarınataşıyarak, halkı bilinçlendirmeye çalışmıştır. Öncelikle, yeni harflerin tanıtılmasınıhedefleyen gazete, tanıtım işlerinden sonra ise yeni harfleri uygulama görevini üstlenmiştir. Çorum gazetesi, ayrıca yeni harflerin öğretilmesi için en önemli atılımlardan birisi olan Millet Mektepleri hakkında da bilgiler vererek halkı buralaragitmeye teşvik görevini yerine getirmiştir. Harf inkılabının ardından gerçekleştirilen dil inkılabı konusunda da Çorumgazetesi, üzerine düşen görevi ifa etmiştir. Gazetede yayınlanan makalelerle, toplananDil Kurultayları hakkında ve Çorum'da yapılan dil derleme çalışmaları haberleriylehalkı bu konuda aydınlatmaya çalışmıştır.
Türkiye Büyük Millet Meclisi'nde bağımsız milletvekilleri ve faaliyetleri (1931-2011)

Bu tezin amacı, 1931 seçimlerinden 2015 seçimlerine kadar mecliste yer alan bağımsız milletvekillerini tanıtmak ve bağımsız milletvekili olarak seçildikleri yasama dönemlerindeki faaliyetlerini anlatmaktır. Bu amaçla çalışmada öncelikle bağımsız milletvekilliği kavramı, bağımsız milletvekilliğinin tercih edilme nedenleri, bağımsız milletvekillerinin seçilmelerinde etkili olan faktörler, dünyadaki uygulamaları ve Türkiye'de bağımsız milletvekilliğinin tarihsel ve hukuksal süreci anlatılarak genel bilgiler verilmiştir. Uygulama bölümünde ise bağımsız milletvekilleri, bağımsız milletvekili olarak Mecliste yer aldıkları yasama dönemlerine göre tasnif edilerek hayatları hakkında bilgi verilmiş, bağımsız milletvekili olarak Mecliste bulundukları yasama dönemlerindeki faaliyetleri anlatılmıştır. Bağımsız milletvekillerinin ilk defa meclise girdiği 1931 seçimlerinden 2015 seçimlerine kadar Tek Partili Dönemde 41, Çok Partili Dönemde ise 26'sı parti listelerinden, 102'si bağımsız olmak üzere toplam 128 bağımsız milletvekili parlamentoda görev yapmıştır. XXIII. Döneme kadar bağımsız milletvekillerinin sayıca mecliste en fazla olduğu dönem 1969 seçimlerini içeren XIV. Dönemdir. En az olduğu dönem ise 1950 yılı seçimlerini içeren IX. Dönemdir. IV. Dönemde 20, V. Dönemde 13, VI. Dönemde 4, VII. Dönemde 4, VIII. Dönemde 6, IX. Dönemde 6, X. Dönemde 11, XI. Dönemde 2, XII. Dönemde 1, XIII. Dönemde 1, XIV. Dönemde 13, XV. Dönemde 6, XVI. Dönemde 4, XVII. Dönemde 4, XXI. Dönemde 3, XXII. Dönemde 9, XXIII. Dönemde 26 ve XXIV. Dönemde 35 bağımsız milletvekili mecliste yer almıştır. 2007 ve 2011 yılı seçimlerinde bağımsız milletvekili sayısı 1969 yılı seçimlerini geride bırakacak şekilde rekor düzeye ulaşmıştır. Ayrıca 1961, 1966 ve 1973 yılında yapılan Cumhuriyet Senatosu seçimlerinde 5 bağımsız aday senatör olarak seçilmiştir. Bağımsız milletvekilleri mecliste çeşitli konularda söz alarak konuşmuşlar ayrıca sözlü ve yazılı soru önergeleri vermiş ve kanun tekliflerinde bulunmuşlardır. Böylece parti mensubu olan milletvekilleri ile aynı hakları kullanarak seçmenlerinin sesini doğrudan meclise taşımışlardır.
Öğretmen, cumhuriyet ve kurumları: Köy enstitüleri örneği

Yönetme yetkisinin halkta olduğu bir yönetim biçimi olarak cumhuriyet, Antik Yunan sitelerinden günümüze kadar, belirli aşamalardan geçerek ulaşmıştır. Cumhuriyet kavramına, bugünkü anlam ve içeriğim kazandıran, Aydınlanma felsefesi ve moderniteyi oluşturan kurucu ilkeledir. Bu bağlamda cumhuriyet, hem bir üst yönetim biçimi, hem de toplumsal yapıyı modernleştirici bir olgu olarak, özgürlükçü, laik, akılcı ve ilerlemeci tavrı ile, bir 'öğretmen' niteliği taşımaktadır. I. Dünya Savaşı'nın ardından; çok uluslu, teokratik-monarşik Osmanlı düzeninden laik, modern, ulus-devlet'e geçiş, Cumhuriyet yönetimi ile gerçekleştirildi. Türkiye'de Cumhuriyet yönetimi, egemenliği oluşturan iradeyi halka dayandırmak, laikleşme ve modernleşme doğrultusunda yenileşmeyi sağlamak amacıyla eğitime önem verdi. Çağdaş ulus-devletin yeni değerlerine uygun inşam, 'yurttaş'ı yetiştirmek, Cumhuriyet eğitiminin temel eğilimiydi. Cumhuriyet'in ilk yıllarında, 13 milyon tahmin edilen nüfusun yüzde 80'den fazlası kırsal alanda yaşamakta ve ülkenin temel ekonomik etkinliği tarımsal üretime dayanmaktaydı. Bu nedenle, çağdaşlaşma yönünde hedefler, ülke gerçeklerine, özellikle köy ve köylüden hareketle oluşturulmaya çalışıldı. 17 Nisan 1940 tarihinde, başlangıçta 14, sonra sayıları 2 İM bulan Köy Enstitüleri, köye göre öğretmen yetiştirme ilkesiyle, Cumhuriyet Mn eğitim seferberliğini, bu geniş kitleye ulaştırma amacım taşıyordu. Ancak enstitüler, eğitim seferberliğinden öte, yaşama ve üretime yönelik eğitim ilkeleriyle Türkiye'ye özgü kurumlar olarak, köyün içerisinden çıkmış ve aydınlanmış bireyler aracılığıyla, Türk köyünü ve köylüsünü içerden canlandırma projesiydi.
A reevaluation of the politics of Düzce uprisings against Ankara during the National Struggle Period

Bu çalışma Düzce İsyanı'nı esnek bir kronolojide geniş bir kaynak çeşitliliğine dayanarak incelemektedir. Çalışma temel olarak, güncel tarih yazımında; cahil, mürteci halkın hilafetçiler, saltanatçılar ve itilaf devletleri tarafından kışkırtılması ile ortaya çıkmış bir ayaklanma olarak ele alınan Düzce İsyanı'nın, bölgede kronikleşmiş toplumsal ve idari problemlerin sonucu olarak ortaya çıktığını iddia etmektedir. 19. yy başlarında Düzce, İstanbul'un taşrasının hududunda küçük bir karyeydi. Osmanlı Devleti'nin Kafkaslar'dan ve Balkanlar'dan çekilmesinin ve bu coğrafyadaki Rus istilasının tetiklediği göç dalgaları bu küçük köyü, birçok etnik grubun, kültürün ve dilin barındığı nüfusça kalabalık bir kazaya dönüştürdü. Modernleşmekte olan Osmanlı Devleti'nin idari memurları için ellerindeki imkanlarla kazanın bu yeni yapısını düzenlemek oldukça güçtü. 1880 lerden itibaren, kazadaki etnik çeşitlilik ve cemaatlerin kendi aralarındaki çatışmalar sebebiyle, kasabada emniyeti umumiye sürekli tehdit altındaydı. 1908 sonrasında Düzce'deki koşullar eşraf arasında İttihat ve Terakki Cemiyeti'ne karşı muhalefete bir zemin oluşturdu. Birinci Dünya Savaşı sonrasında kazadaki muhalefet Hürriyet ve İtilaf Partisi'nin siyasetini takip etti. Bölgedeki Kuzey Kafkasya göçmenleri Büyük Millet Meclisi'ni desteklemeyi reddetti ve meclisin açılmasına karşı isyan ettiler. 1920'nin sonbaharında isyan bitti ve isyancılar BMM yönetimini kabul ettiler.
Türkiye Cumhuriyeti'nin kuruluşunda laikliğin işlevi

oz Türkiye Cumhuriyeti'nin kuruluşunda laikliğin işlevini araştırdığım bu çalışma; giriş, dört bölüm ve sonuçtan oluşmaktadır. Osmanlı Devleti'nin, siyasal ve toplumsal yapısını sürdürme imkanının kalmadığı, Türk ulusunun bu 'sözde' devletin varlığına feda edilme noktasına geldiği bir dönemde, laik devlet yapılanmasıyla vatanını ve varlığını, işgalden kurtardığını göstermeye çalıştım. Türkiye Cumhuriyeti'nin varlığını korumak, geliştirmek amacıyla; başta hukuksal, siyasal, idari, kültürel, sosyal ve eğitsel alanları da laik esaslara oturtarak, toplumsal kimliği laik. ulusal yapıya dönüştürme çalışmalarını incelemeye çalıştım. İncelenen sürecin toplumsal, düşünsel, siyasal yapısını ortaya koymak için, olayların gelişmesinde etkili olan aydınların, önderlerin, eylem ve görüşlerini tarihsel akışları içinde tarayarak vermeye çalıştım.
Türkiye Büyük Millet Meclisi Zabıt Cerideleri'nde (1920-1924) saltanat ve hilafet aleyhinde düşünce ve görüşler

Saltanat ve Hilafetin kaldırılması Yeni Türk Devleti'nin kuruluşu ve kuruluş felsefesine uygun ilerleme aşamasında temel taşlardandır. Her iki makamda gerçekleştirilen köklü değişim Türkiye'nin laik olma yolunda attığı kararlı ve tutarlı adımdır. Türklerin tarih sahnesinde görülmelerinden itibaren saltanat sistemine dayanan yönetim sistemleri bazı değişikliklere rağmen bir gelenek olarak Osmanlı Devleti'nin yıkılışına kadar sürdürülmüştür. Taht mücadelelerine, dolayısıyla iç karışıklığa neden olan saltanat sistemi son dönemlerinde çağa ayak uydurmaktan uzaklaşmıştır. Diğer yandan Hilafet makamı, İslam dini içerisinde vücut bulmuş bir müessesedir. Bu bakımdan hilafetin kaldırılması yalnız Türkiye Cumhuriyeti Devleti'ni ilgilendiren bir tarihi gelişme değildir. Saltanat ve Hilafet makamlarının kaldırılması kolayca kabul edilen kararlardan olmamıştır. Bu kararların alınması belirli bir sürecin, olgunlaşma döneminin ve kararlı bir liderin yoğun çabasının sonucudur. Bu süreç Milli Mücadele'nin başlamasıyla paralellik göstermektedir. Mustafa Kemal Paşa ve arkadaşlarının başlattığı bu dava, İtilaf Devletleri yanında yer almayı tercih eden, kurtuluşu bu yolda arayan Osmanlı padişahını ve İstanbul Hükümeti'ni hoşnut etmemiş; dolayısıyla hem Osmanlı yöneticilerine hem de İtilaf güçlerine karşı mücadele edilmiştir. Milli mücadelecilerin her geçen gün elde ettikleri başarılara köstek olan Padişah en büyük zararı kendine ve bulunduğu makama vermiştir. Kurtuluşu gerçekleştiren önderler aynı zamanda yeni filizlenen devletin liderleri olmuşlardır. Yeni Türk Devleti kurulurken asırlardır süren ve kötü idare edilen saltanat kendine bu yeni yönetimde yer bulamamıştır. Hilafet makamı da gecikmeli olarak aynı akıbeti yaşamıştır. Asırların verdiği alışkanlık, bazı çevrelerin saltanat idaresinden kopamamalarına neden olmuştur. Bu yüzden saltanatın kaldırılması sonrasında yeni çabalarla bu sistemi yeniden diriltmeye kalkışmışlardır. Meclis içerisinde bu faaliyetleri yürüten milletvekillerine en büyük desteği İstanbul basını vermiştir. Hilafet makamını çeşitli emellerine alet etmek isteyenler, makamda bulunan hanedan üyelerinin de saltanat niyetinde olmaları, Türkiye'nin geleceğini tehlikeye attığından Gazi Mustafa Kemal Paşa ve fikir arkadaşları bu makamı kaldırma kararı vermiş ve Meclis'te gereken desteği görmüşlerdir. Bu iki makama olan antipati süreç içerisinde olgunlaşmıştır. Meclisin ilk açıldığı tarihlerde belirlenen temel hedef saltanat ve hilafet makamlarının kurtuluşudur. 1920- 1924 yılları arasında başlangıçta ifade edilen bu hedeflerin aksine gelişmeler yaşanmıştır.
Demokrat Parti dönemi sosyal ve iktisadi politikaların kırsal alanda yarattığı değişim: Ordu ili özelinde

Bu tez çalışması temel hareket noktasını, Tek parti döneminin özellikle İkinci Dünya Savaşı sırasında Türkiye'de yaşanan toplumsal, siyasal ve ekonomik gerçeklikten alarak, savaş sonrası döneme ve oradan da çok partili yaşama geçilmesiyle gerçekleşen iktidar değişiminin, siyasal ve toplumsal hayat içinde gerçekleştirdiği dönüşümü incelemeyi amaçlamıştır. Savaş süreci içinde kitlelerin nasıl bir gerçeklikle karşı karşıya kaldığı resmedilmeye çalışılmıştır. Bu çerçeve içerisinde değerlendirdiğimizde CHP iktidarı, İkinci Dünya Savaşına girmemekle birlikte büyük ölçüde dış dünya koşullarının, bir o kadar da uyguladığı politikalarla toplumu yıkıcı etkilere açık bırakmıştı. Kırsal kesim, ağır vergiler ve tahsildar istismarlarıyla zor günler yaşamış, kentlerde ise enflasyon, mal kıtlığı ve ihtikar kitleleri ezmişti. 1939 ve 1945 arası yoğun olarak yaşanan bu gerçeklik, son derece önemli siyasal sonuçlar yaratmış, ilerleyen yıllarda Türk siyasal yaşamında belirleyici bir etki yapmıştı. Bu belirleyici etkilerin başında, Türkiye'nin 1946'da çok partili hayata geçişi gelmektedir. Savaş sırasındaki uygulamaları unutmayan kitleler, örtük olarak da olsa, yöneten kesimi böyle bir değişime zorlamıştır. Toplumsal memnuniyetsizliği algılayan CHP iktidarı, değişimin önünde durmamış, toplumun var olan tansiyonunu doğru değerlendirerek, çok partili yaşama geçişi onaylamıştır. 14 Mayıs 1950 seçimleri ise, 27 yıllık tek parti iktidarını değiştirmiş ve yerine alternatif bir siyaset anlayışını iktidara taşımıştı. Bu değişimin ilerleyen aşamalarda topluma nasıl taştığı, sosyolojik ve psikolojik etkilerinin neler olduğu, özellikle Ordu ili özelinde bizzat günlük hayatta ne yaşandığı ve bu süreçte bireylerin siyaseti ve siyasetçiyi algılama biçimlerinde bir değişme olup olmadığı, bu tezin merkezindeki temel sorunsallardan bazılarıdır. Bu temel sorunsallar çerçevesinde, Ordu ili özeline inilmiş ve hem CHP hem de Demokrat Parti yönetimi dönemlerinde, bölge köylüsünün yaşantısının izleri sürülmeye çalışılmıştır. Bu amaçla, dönemi yaşamış köylülerle yapılandırılmış sorularla mülakatlar yapılarak görüşleri alınmıştır. Değişimin hem günlük hayatın pratiği içinde, hem de zihinsel ve psikolojik yönleriyle var olup olmadığı resmedilmeye çalışılmıştır.
Atatürk döneminde (1923-1938) pragmatizm ve ekonomiye yönelik mesleki ve teknik eğitim

Mesleki ve teknik eğitimin tarihi, bireyin çalışmayı öğrenme çabasının tarihidir. Tarihsel gelişim sürecine bakıldığında da işin birey yaşamında önemli bir yeri vardır. Ülkemizde de dünyada olduğu gibi mesleki ve teknik eğitimin uzun bir geçmişşi vardır. 19. yüzyılın ikinci yarısında endüstri, ev ekonomisi, ticaret, tarım alanlarında bazı okullar açılmıştır. Ancak bu okullar çok yetersiz kalmıştır. I. Dünya Savaşı sonunda bir kısım meslek okulları sınırlarımız dışında kalmış, geriye kalanların bir kısmı kapatılmış, bir kısmı ise yetersiz olanaklar ile eğitimlerine devam etmeye çalışmışlardır. Cumhuriyet ile birlikte mesleki ve teknik eğitim alanında önemli gelişmeler görülmeye başlanmıştır. Mesleki ve teknik eğitim konusunda ileri gitmiş Batı ülkelerinden uzmanlar getirilmiş, bu uzmanlara ülkenin değişik yörelerinde incelemeler yapmıtırılmış ve bu incelemeler raporlar halinde Bakanlığa sunulmuştur. Bununla da yetinilmemiş, her meslek şubesine teknik. eleman yetiştirmek için yurt dışına kız ve erkek öğrenci gönderilmiştir. Mevcut öğretmenlerin bilgilerini arttırmak için ayrıca kurslar düzenlenmiştir. Atatürk özellikle bu gibi mesleki ve teknik eğitim veren okulları, yaptığı ziyaretlerle desteklemiş, halkı bu konuda bilinçlendirmeye çalışmıştır. Atatürk'ün gayretleri ve teşvikleri ile 1940'lara kadar önemli atılımlar gerçekleştirilmiş, ancak bu konuda esas gelişme 30 ' lu yıllardaki sanayileşme girişimi sonucu ileriki yıllarda görülmüştür.
Milli Mücadele döneminde Karadeniz bölgesinden Anadolu içlerine Rum göçü

Mondros Mütarekesi ardından Karadeniz Bölgesinde Rumların artan ayrılıkçı faaliyetleri Pontus ülküsüne odaklanmıştı. Yunanistan ile sıcak savaş halinde bulunanTBMM Hükümeti, Anadolu'ya en önemli giriş kapılarından Karadeniz sahilleriningüvenliğini sağlamak; Yunan ordusunun Karadeniz'e bir çıkartma yapmasınıengellemek ve bu bölgede mevcut olan asayişsizliğe son vermek için tedbir alma konusunda zorunlu kaldı. Yunanistan ve İngiltere'den destek gören Pontusçufaaliyetlere son vermek ve bölgede güvenliği sağlamak için ortaya konulan çözüm sahilRumlarının daha güvenli yerlere yerleştirilmeleri idi. 12 Haziran 1921 tarihinde Doğu Karadeniz mıntıkasında bulunan önce erkekler ve ilerleyen süreçte kadın v çocuklar nakle tabi tutulurlar. Uygulama sırasında yaşanan olumsuzluklar beklenmeyen sonuçlara yol açar ve Samsun Yunan donanmasının ve Rum Çetelerinin saldırısına açık hale gelir. Üstelik kadın ve çocuklar da dağakaçmışlardır. Ortodoks Patrikhanesi'nin ve Pontusçuların propagandası dolayısıylaAvrupalı devletlerden gelen notalar Türk yönetimini dış politikada zor durumda bırakmaya başlamıştı. Yaşanan olumsuzluklar ve gelen tepkiler nedeniyle beş ay sonra 21 Kasım 1921'deyine TBMM'nin kararı ile son bulur. Nakiller yoluyla yaklaşık yirmi beş bin Rum dahilesevk edilmiştir. Yunan kuvvetlerinin Büyük Taarruz sonrasından yenilip geri çekilmesibinlerce Rum'u göç etmek zorunda bırakmıştır. Anadolu'da kalmaya devam eden diğerRumlar ise Mübadele Sözleşmesiyle 1924 yılında Yunanistan'a giderler.
Tarihsel perspektifte Türkiye'de kişi özgürlüğü ve güveniliği

çalışmamızda, temel hak ve özgürlükler arasında vazgeçilmez bir yeri olan kişi özgürlüğü ve güvenliği hakkı ele alınmıştır. Çalışmada kişi özgürlüğü ve güvenliği hakkı, Türk ve dünya tarihi açısından ele alınıp, günümüzdeki haliyle bir kıyaslama yapılması amaç edinildi. Kavramın geçirdiği tarihsel süreçle birlikte, Türk Anayasalarının kavramı ele alış biçimi, yürürlükteki Anayasa ve ona göre şekillenen bazı yasalar kişi özgürlüğü ve güvenliği açısından irdelenmeye çalışıldı. Yeri geldiğince uluslararası hukuk normları arasında bizim de taraf olduğumuz Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi ve bu Sözleşmenin Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi tarafından uygulanması somut bazı örnekler verilerek anlatıldı. Çalışmamızın birinci bölümünde kişi özgürlüğü ve güvenliği kavramının, tarihi süreç içerindeki seyri incelendi. Antik Çağdan başlayarak Ortaçağ, oradan Osmanlı Devletindekigelişmeler, uluslararası gelişmeler ve Cumhuriyet Anayasaları irdelendi. İkinci bölümde ise günümüz hukukundaki kişi özgürlüğü ve güvenliği anlayışı 1982 Anayasası paralelinde, konuyla ilgili olan bazı kanunlarla birlikte ele alınarak mevcut halinin anlaşılması hedeflendi.
1942-1950 dönemi Konya'sına Ekekon Gazetesinin gözüyle bakış

Yerel gazeteler, büyük kentler dışındaki yerleşim birimlerinde; il, ilçe ve beldelerde yayımlanan, yayımlandıkları yörenin haberlerini veren, sorunlarını dile getiren yazılı basın organıdır. Yerel gazeteler merkez ile taşra arasında iletişimi sağladığından ve yöre halkının sesi olmaları bakımından önemlidir. Bu amaçla çalışmamızda; ilk sayısı 14 Mart 1935 tarihinde yayımlanan Ekekon gazetesinin 1942- 1950 yılları arası incelenmiştir. 1942- 1950 yılları arasındaki tüm sayılar taranarak, içerdikleri konular farklı başlıklar altında gruplandırılmış ve farklı bölümler oluşturulmuştur. 1942- 1950 yıllarında ülke genelini ilgilendiren konular ve özellikle Konya'nın sosyal, kültürel ve ekonomik yapısı hakkında bilgiler verilmiştir.