turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Adana Müzesi'nden kalıp yapımı kaseler

II. Philipos'un ölümünden sonra tahta geçen oğlu Makedonya Kralı Büyük İskender, on üç yıl (İ. Ö. 336 -323) tahtta kalmış ve düzenlediği askeri seferler ile ülkesini İmparatorluk düzeyine çıkartmıştır. Büyük İskender'in generalleri tarafından bölgelere ayrılarak yönetilen İmparatorluk, Uzakdoğu'ya kadar yayılmıştır. Büyük İskender'in askeri seferleri, siyasi yönden olduğu kadar kültürel yönden de çok önemli sonuçlar doğurmuştur. Çünkü kültürel olarak Antik Hellen Uygarlığı, Mısır, Mezopotamya, İran ve Hint uygarlıklarıyla etkileşerek İ. Ö. 330- 30 yılları arasında yeni bir uygarlığı yani Hellenistik Uygarlığı oluşturmuştur. Klasik dönemin bitişi ve Hellenistik dönemin başlaması (İ. Ö. 330) ile seramik sanatında yeni form ve üsluplar ortaya çıkmıştır. Beyaz astarla kaplı, çeşitli renklerde boyanmış kabartma bezemeli seramikler, Hadra vazoları, kurşun astarlı vb. seramiklerin çıktığı Hellenistik dönemde en iyi bilinen gruplardan biri kalıp yapımı kaselerdir. Bunlar, yarı küresel forma sahip, kalıp yapımı ve üzerlerinde genellikle kabartma bitkisel bezemeler ya da figürler olan, kulpsuz kaselerdir. Hellenistik uygarlığın kapsadığı tüm bölgelerde karşımıza çıkmaktadır. Arkeolojik açıdan zengin bir koleksiyona sahip Adana Müzesi 1924 yılında kurulmuştur ve Türkiye'nin ilk müzeleri arasında yer almaktadır. Adana Müzesi'ndeki kalıp yapımı kaselerin ele alındığı bu çalışmadaki malzemelerin tümü müzeye satın alma yoluyla kazandırılmış olup toplam otuz iki adettir. Çalışmadaki amaç, Adana Müzesi'ndeki kalıp yapımı kaselerin tipoloji ve kronolojisini, üretim özelliklerini belirlemek, diğer Hellenistik merkezlerin üretimleriyle karşılaştırarak farklılık ve benzerliklerini ortaya koymaktır. Adana Müzesi'ndeki kalıp yapımı kaseler hamur, astar, form ve bezeme açısından çeşitlilik gösteren bir gruptur. Satın alma yoluyla müzeye kazandırıldıkları için analoji, daha çok diğer bölge ve kent buluntularıyla kıyaslama yöntemiyle yapılmıştır. Bu konuda çalışan araştırmacılar tarafından kabul edilen bezemeye dayalı düzen kullanılmıştır. Diğer kentlerdeki ve müzelerdeki kalıp yapımı kaseleri inceleyen araştırmacıların değindiği gibi kil, astar ve form gibi özellikler sınıflandırma için sınırlı ölçüde etkilidir. Bezeme açısından beş ayrı grupta incelenen kaselerimizin bir adeti bindirme yaprak bezemeli gruba (%3,1), on dokuz adeti bitkisel bezemeli gruba (%59,4), altı adeti figürlü (18,7), 1 adet file motifli (%3,1) ve beş adeti ise uzun taç yapraklı gruba (%15,6) dahildir. Çalışmamıza esas kalıp yapımı kaseler her ne kadar satın alma yoluyla müzeye kazandırılmış olsalar da, Adana ve civarından gelmiş olduklarını düşünmekteyiz. Bu noktadan hareketle, Adana civarındaki Hellenistik yerleşimler ve Kilikia Bölgesi'ndeki diğer Hellenistik merkezlerden gelen benzer malzeme önem kazanmaktadır.
Gordion arkeolojik sit alanı üzerindeki tarihsel dokunun korunması

Bu çalışma, araştırma alanı olarak seçilen Gordion arkeolojik sit alanı üzerine kurulmuş olan Yassıhöyük köyü yerleşim dokusunun sahip olduğu geleneksel dokunun tespit edilerek, bu dokunun arkeolojik doku ile birlikte nasıl korunacağına dair öneri sunmak amacıyla hazırlanmıştır. Bu kapsamda ele alınan çalışmada, bölgeye ait tarihsel araştırmalara, mevcut mekansal-sosyal tespit analizlerine, bu analizlerin değerlendirmelerine ve müdahale kararlarına yer verilmiştir.
Seleukeıa Sidera terrakotta figürinleri

Seleukeia Sidera Antik Kenti, konum olarak Kuzeybatı Pisidia'nın merkezinde, bölgeler arası önemli ticari ve askeri yolların geçiş noktasındadır. Bu nedenle kültürel ve ticari gelişim potansiyeli olan bir kent olarak dikkat çekmektedir. Bu çalışmada kentin yakınlarında talihsiz bir tahribat sonucu mimari yapısı yok olmuş ve sadece yüzey buluntusu olarak Isparta Müzesi'ne getirilmiş bu sıra dışı işçiliğe sahip terrakotta figürin grubunun, tanıtılması ve tartışılması hedeflenmiştir. İyi korunmuş durumda ele geçen figürinlere ek olarak bu çalışmada küçük parçalardan birleştirilenlerle birlikte toplam 19 figürinden oluşan bir içerik ortaya konulmuştur. Üretim teknikleri, tipolojileri ve ikonografik anlamları araştırılarak üç grupta tanımlanmıştır. Ulaşılan bilgiler doğrultusunda, içerikteki tanrı ve insan figürinlerinin çoğunun yeraltını ilişkin ikonografilerinin olduğunu ve figürinlerin mezar için seçilmiş eşyaların bir parçası oldukları ispatlanmaya çalışılmıştır. Bu figürinlerin bir arada bulunmalarının anlamı ve set oluşturup oluşturmadıkları, ölünün kimliğine ilişkin sundukları ipuçları ve mezar yapısı hakkında değerlendirmeler yapılarak yorumlar ortaya konmuştur.
Güneydoğu Anadolu bölgesi Orta Tunç Çağı seramiği

İGüneydoğu Anadolu Bölgesi Orta Tunç Çağı Seramiği? başlıklı bu tez çalışması, günümüz Güneydoğu Anadolu Bölgesi siyasi sınırları içerisinde kalan Orta Tunç Çağı yerleşimlerine ait seramik buluntularının değerlendirilmesi ile hazırlanmıştır. Şaraga Höyük seramik buluntuları tez kapsamına esas malzeme olarak alınmıştır. Diğer yerleşmelere ait seramikler ise ilgili yayınlardan toplanmıştır. II. Bölümde, Güneydoğu Anadolu Bölgesi'nin coğrafi konumu ve yapısı, M. Ö. 2. bindeki siyasi durum ve bölgenin Orta Tunç Çağı yerleşimleri hakkında genel bilgiler verilmiştir. Güneydoğu Anadolu Bölgesi'nde şimdiye kadar Orta Tunç Çağı'na (M. Ö. 2000 ? 1600) ilişkin yazılı belge ele geçmemiştir. Ancak özellikle Suriye, Irak ve Orta Anadolu'da ele geçen yazılı belgeler Güneydoğu Anadolu Bölgesi hakkında dolaylı da olsa bazı bilgiler sunmaktadır. Söz konusu bölüm daha çok Güneydoğu Anadolu Bölgesi'ne komşu olan merkezlerde saptanan yazılı kaynaklara dayanılarak hazırlanmıştır. III. Bölümde, Güneydoğu Anadolu Bölgesi ve komşu bölgelerde görülen yaygın seramik grupları ana hatları ile tanıtılmıştır. Böylelikle bölgede görülen seramik hakkında yapılmış olan çalışmaların kısaca tarihçesi verilmiş ve dönemin yaygın seramiği hakkında genel bilgilere ulaşılmıştır. IV. Bölümde, Güneydoğu Anadolu Bölgesi'nin seramik özellikleri tanıtılmış ve tipolojisi oluşturulmuştur. Bu bölümde Şaraga Höyük malzemesi her yönden incelenmiş ve tanıtılmıştır. Şaraga Höyük seramik tipolojisi dışında kalan diğer yerleşimlere ait seramiklerde yayınlardan faydalanarak değerlendirmeye alınmıştır. Böylelikle Güneydoğu Anadolu Bölgesi seramiği tam olarak örneklenmiş ve değerlendirilmiştir. V. Bölümde, değerlendirmelere geçilmiş ve Güneydoğu Anadolu Bölgesi Orta Tunç Çağı seramiğinin yayılım alanı, komşu bölgelerle olan ilişkileri ve tarihlendirmesi yapıldıktan sonra elde edilen sonuçlar belirtilmiştir. Böylelikle, Güneydoğu Anadolu Bölgesi'nin Orta Tunç Çağı'nda farklı kültürel bölgelere sahip olduğu anlaşılmıştır. İlk Tunç Çağından itibaren seramik üretim teknolojisinin devamlılık gösterdiği, Şaraga Höyük seramiğinin yerel bir üretimin sonucu ortaya çıktığı ve bu seramik grubunun çekirdek bölgesinin Fırat Vadisi olduğu sonuçlarına varılmıştır.
Lykos Vadisinde Dionysos kültü

Bu çalışmada, Anadolu'nun pek çok yerinde tapım gören üzümün, şarabın, sarhoşluğun, gizemin ve tiyatroların tanrısı olan Dionysos'un, Lykos Vadisi'ndeki kültü değerlendirmeye alınmıştır. Dört bölümden oluşan tezin, ilk bölümünde Lykos Vadisi genel hatlarıyla işlenmiştir. Tezin ikinci bölümünde tanrı Dionysos ve kültü hakkında bilgiler verilmiştir. Tezin üçüncü bölümünde, tanrının, Lykos Vadisi'ndeki tapımı belgelerle ortaya koyulmuştur. Tezin dördüncü ve son bölümünde Lykos Vadisi civarındaki Dionysos tapımı olan kentler incelenmiştir. Bulunan belgeler; Dionysos Şenliklerini anlatan bir tiyatro kabartması, üç adet kabartma levhası, iki adet Dionysos heykeli, bir adet lahit parçası, altı adet Dionysos ile ilgili yazıt ve yirmi bir adet Dionysos baskılı sikkedir. Bu eserlerden de, Lykos Vadisi'nde Dionysos kültünün var olduğu; ancak kült konusunda şimdiye kadar ele geçmişş belgelerin az olduğu anlaşılmaktadır. İleride yapılacak olan kazıların bu konuya ışık tutacağı düşünülmektedir.
Anadolu'da Neolitik Dönemde baskı tekniği ile taş yongalama: Uygulama, dağılım ve kültürel farklılıklar

Tarih öncesi toplulukların yaşam biçimlerinin anlaşılmasında arkeologların en önemli başvuru kaynaklarından biri yontmataş buluntulardır. Avcılık, kasaplık, bitki hasadı, deri ve ahşap işçiliği gibi birçok alanda kullanılan yontmataş aletler, birbirini takip eden, belli bir düzeni ve aşaması olan teknik uygulamalar ile üretilirler. Bu üretimde yongalanabilir ve amaca uygun hammadde bloğunun seçiminden, bloğun yongalanmasında kullanılan teknik ve yongalama sürecinin organizasyonuna kadar birçok unsur, tarih öncesi toplulukların teknolojik geleneğinin anlaşılmasında yardımcı olur. Süreç, topluluklar ve nesiller arasında aktarım, yongalama pratiği, ve yıllar içerisinde oluşmuş güçlü kurallar ile biçimlenmiştir. Bu bağlamda tez konumuzu oluşturan 'baskı tekniği' de, kuralları olan, güçlü bir biçimde uygulama bilgisi ve deneyim gerektiren bir yongalama tekniğidir. Tek merkezde keşfedildiği ve bu merkezden farklı coğrafyalara yayıldığı şu an için genelde kabul edilen görüştür. Anadolu'da da görülen tekniğin bu coğrafyadaki özellikleri ve uygulama biçimleri hakkında bilgilerimiz oldukça eksiktir. İçinde bulunduğumuz coğrafyada tarih öncesi topluluklar tarafından kabul görmesi, nedenleri, değeri, anlamı, kuşkusuz ilk keşfedildiği coğrafyadan farklıdır. Baskı ile dilgi çıkarma tekniği, Anadolu coğrafyasında, kimi topluluklar tarafından uyarlanmış tarihlerle MÖ 8300 - 6000 tarihleri arasında görülür. Bunlardan Orta Fırat Bölgesi'ndeki Akarçay Tepe ile İç Anadolu Bölgesi'ndeki Doğu Çatalhöyük'ün yontmataş buluntuları ayrıntılı analize tabi tutulmuştur. Çalışmamızda, baskı tekniğinin ve farklı uygulama biçimlerinin net bir biçimde tanımlanabilmesi amacıyla her iki yerleşme örneği üzerinden parametrelerin belirlenmesi hedeflenmiştir. Ancak iki farklı kültür bölgesine ve birbirini izleyen iki döneme ait bu iki yerleşmede görülen baskı tekniği uygulamalarının ayrıntıları, yerleşmelerin kendi özgün karakterleri ve sorunsalları çerçevesinde ele alınması gereğini de göstermiştir.
Allianoi tıp aletleri

İzmir ili, Bergama ilçesinin kuzeydoğusunda, Paşa Ilıcası mevkiine konumlandırılan Allianoi, Yortanlı Sulama Barajı'nın gölet alanında kaldığı için yok edilme tehdidi altındadır. Bu tez çalışmasında, 1998 - 2006 yıllarında Allianoi'da yapılan kazılarda bulunan tıp aletleri incelenmiştir. Antik tıp aletlerinin tipolojisi ve teknolojisi, tıp tarihi ve yerleşimin sağlıkla ilişkisi açılarından önemli bilgiler veren Allianoi tıp aletleri, diğer kontekstlerle karşılaştırıldığında, çeşitlilik ve sayı yönlerinden üstün oldukları için, Anadolu tıp aletlerinin, tip, dağılım ve köken sorunlarına da ışık tutmakta, sayısal verilerine katkı sağlamaktadır. Bu çalışma ile ilk kez bir Anadolu yerleşiminin tıp aleti envanteri yapılmıştır. Tez kapsamında, Roma Dönemi'ndeki hastalıklar ve tıbbi müdahale yöntemleri incelenmiş, Allianoi kazılarında ele geçen tıp aletleri hem tipolojik hem de işlevsel açılardan sınıflandırılmış, yeni bulgular vurgulanmış ve değerlendirilen 365 adet eser tez sonunda katalog halinde düzenlenmiştir.
Türkiye müzelerindeki Bizans maden eserleri

Ö. ZET 'Türkiye Müzelerindeki Bizans Maden Eserleri' konulu çalışmamız yayın tanıtımı, Bizans maden sanatı, katalog, değerlendirme ve sonuç bölümlerinden oluşmaktadır. Yirmi altı müzeyi içeren bu çalışmanın yayın tanıtımı bölümünde, Türkiye müzelerindeki Bizans maden eserleri ile doğrudan ilgili birkaç monografik çalışma dışında yayın olmadığından genel olarak Bizans maden sanatını tanıtan ve müzelerde tesbit ettiğimiz eserlere benzer örnekler bulduğumuz, tarihlendirmeye yardımcı olan yayınları tanıttık. Bizans Maden Sanatı bölümünde; Bizans devrinde kullanılan maden ocaklarını, el sanatlarında kullanılan madenleri, yapım ve süsleme teknikleri ile yapım merkezlerini yani atölyeleri inceledik. Katalog bölümünde; kataloga değer eser bulamadığımız Aydın, Milet ve Ödemiş müzeleri ile fotoğraf çe kemediğimiz Bodrum ve Burdur müzeleri hariç yirmi bir müzeden çeşitli örnekler verdik. Bu eserlerin katalo- ğumı yaparken gerek süslemeleri, gerekse formları bakımından değişik örnekleri tanıtmaya çalıştık. Benzer örnek kısmında, incelenen eserin diğer Türkiye müzelerinde varsa benzerini vererek bir anlamda onların da katalogunu yapmış olduk. Dokuz müze ile Bizans sonrasına ait eserlerden de bazı örnekleri ayrı bir katalogda verdik. Ayrıca yayınların yardımıyla Türkiye dışındaki müzelerde bulunan benzerlerini de tesbit ettik. Değerlendirme bölümünde; araştırma yaptığımız yirmi altı müzede bulunan eserlerin tipolojik, süsleme çeşitleri, buluntu yerleri, müzeye geliş şekilleri ve malzeme dağılımının sayısal dökümünü yaparak, hangi eserde ne tür malzeme, süsleme ve yapım tekniği kullanıldığını da belirttik. Türkiye dışındaki müzelerde bulunan benzer örneklerle karşılaştırarak, Türkiye müzelerinde örneği olmayıp dünya müzelerinde bulunan eser çeşitlerini de kısaca belirterek genel olarak Bizans maden sanatını tanıtmaya ve eserleri tarihlendirmeye çalıştık. Bu bölümde ayrıca yayınların yardımıyla İstanbul Arkeoloji Müzesi'nde bulunan bazı eserleri de kısaca tanıttık. Sonuç bölümünde; araştırmanın verilerini göz önüne alarak Bizans el sanatlarında maden eserler açısından Türkiye müzelerinin durumunu ve eser yoğunluğunu belirlemeye çalıştık. Tezin sonunda kaynakça listesi ve dokuz levha ile araştırmalarımızın sayısal dökümü yer almaktadır. Ayrıca eserlerin fotoğrafları ile fotoğraflarından iyi sonuç alamadığımız bazı eserlerin çizimleri de verilmiştir.
Yukarı Menderes Havzası Neolitik Dönem yerleşimleri

'Yukarı Menderes Havzası Neolitik Dönem Yerleşimleri' başlıklı tezde söz konusu havzada Prof. Dr. Eşref Abay başkanlığında yürütülen ve Yrd. Doç. Dr. Fulya Dedeoğlu başkanlığında yürütülmekte olan- sırasıyla ova ve dağlık bölge yerleşimlerini ele alan- yüzey araştırmaları çalışmaları sonucu elde edilen veriler Neolitik Dönem bağlamında incelenmiştir. Bu amacı gerçekleştirmek için öncelikle, çalışma alanında bugüne kadar gerçekleştirilen çalışmalardan, bu çalışmanın veri tabanını oluşturan yüzey araştırmaları ve bu tez sürecinde izlenen yöntemlerden bahsedilmiştir. Bölgenin coğrafyasının anlatılmasının ardından burası ile yakınlığından ve ilişkisinden ötürü Göller Yöresi Neolitik yerleşimleri kronolojisi anlatılmıştır. Ardından Yukarı Menderes Havzasında tespit edilen Neolitik Dönem yerleşimleri ve bu yerleşimlerden ele geçen materyaller sunulmuştur. Söz konusu yerleşimlerin materyal kültürleri ve Göller Yöresi yerleşimlerindeki benzerleri verilerek, havza yerleşimlerinin Neolitik Dönem içerisinde hangi süreçlerde yerleşim görebilmiş olabileceği belirtilmiştir. Havza yerleşimlerinin ne tür bir ekonomiye sahip oldukları, iskan modelleri ve söz konusu ekonomik yapının komşu bölgelerle ilişkili mi yoksa bağımsız mı geliştiğine dair değerlendirmeler sonuç bölümünde ele alınmıştır.
Roma Dönemi'nde Anadolu'da cam

Cam İ. Ö. 3. binden itibaren keşfedilmiş ve günümüze kadar kullanımını sürdürmüş önemli bir malzemedir. Doğada katı halde bulunurken, çeşitli biçimlerde kullanılmak üzere insanoğlu tarafından, çeşitli yöntemlerle işlenmiştir. Arkeolojik kazılardan ele geçen buluntular, camdan yapılmış çok sayıda değerli süs eşyalarının ve kapların günlük hayatta ya da mezarlarda yaygın şekilde kullanıldığını göstermektedir. Anadolu'da yapılan kazılardan gelen buluntulardan, cam işçiliğinin İ. Ö. 2. binden itibaren önemli olduğu belirlenmiştir. Çalışmamızda amacımız, Anadolu'da Roma İmparatorluk Dönemi'nde cam işçiliğinin önemini ortaya koymak ve cam ile ilgili teknik ve formları incelemektir. Bu nedenle, öncelikle Anadolu'da kazısı yapılmış olan kentler bölgelere göre ayrılarak, kazılardan gelen eserler, yayınlanmış çalışmalara göre incelenmeye çalışılmıştır. Anadolu'da yapılan kazılarda, bazı kentlerde cam üretiminin varlığını kanıtlayan cam atölyeleri tespit edilmiştir. Müzelerimizde çok sayıda cam eser bulunmakla birlikte, bunların çok az bir bölümünün yayınladığı dikkati çekmektedir. Roma İmparatorluğu Dönemi'nde bir Asya eyaleti olan Anadolu'daki birçok kentte, Anadolu'da cam üretiminin önemli bir yer edindiği görülmektedir. Kuzey, batı ve güney kıyılarında yer alan birçok önemli antik kentte, cam üretimi ve ihracatının olduğu belirlenmiştir. Anadolu üretimi eserlerin yakın benzerlerine Mısır, Suriye, Filistin, Kıbrıs ve Rhodos'ta rastlanmaktadır. İlerideki yıllarda yapılacak daha fazla araştırmanın bu konuyu daha iyi gün ışına çıkaracağını düşünmekteyiz.
Ovaören 2012 Kazı Sezonu Orta Tunç Çağı seramik buluntuları

Bu tezi hazırlamamızın amacı Ovaören yerleşiminin Orta Tunç Çağı tabakalarının niteliğinin belirlenmesidir. Bu amaç doğrultusunda, 2012 yılında Ovaören'de yapılan kazı çalışmalarında bulunan ve Orta Tunç Çağı'na tarihlenen seramiklerin değerlendirilmesi yoluyla tez çalışması hazırlanmıştır. Tez çalışması sırasında bulunan seramikler mal grupları, form grupları ve bezeme nitelikleri açısından değerlendirilmiştir. Ovaören'in -seramikler yoluyla- aynı coğrafi bölge içerisinde bulunan Orta Tunç Çağı'nın önemli yerleşimleriyle karşılaştırılması sonucunda, diğer yerleşimlerle benzer niteliğe sahip olduğu görülmüştür. Ancak, Kültepe Kaniş Karum kronolojisi doğrultusunda değerlendirildiğinde, Ovaören Orta Tunç Çağı kronolojisinin tabakasal anlamda Acemhöyük ile benzer şekilde olduğu; Kaniş Karum II. tabakasına tarihlenen malzemelerin yanı sıra, az miktarda Ib tabakası malzemesi barındırdığı tespit edilmiştir.
Kars Arkeoloji Müzesi'nden bir grup pişmiş toprak kandil

Arkeoloji dünyasının en önemli buluntuları arasında yer alan ve tarihleme konusunda kesin olarak bilgi verdiren Kars Arkeoloji Müzesi'nde bulunan bir grup kandilin incelenmesi esas alınmıştır. Ancak ilk olarak kandillerin bulunduğu yer ile ilgili ayrıntılı bilgiler verilmiştir. Bu konuyla ilgili Kars İli'nin tarihi coğrafyası araştırılmış, geçmişşten günümüze Kars'ta yaşamış olan devletler hakkında kısa bilgiler verilmiştir. Tarih boyunca çeşitli uygarlıklara ev sahipliği yapmış ve bu sayede birçok kültür mozaiğinin oluşmasına sebep olan Kars Şehrinde bulunan Ani Antik Kenti'nin günümüze kalan kalıntılarının ışığında o dönemde yaşamış insan topluluklarının yaşayışları ve çağdaşı olan diğer bölgelerle olan etkileşimleri araştırılmıştır. Ani Örenyeri'nin tarihteki yeri ve Sultan Alparslan tarafından fethi ile birlikte Kars Bölgesi anlatılmaya çalışılmıştır. Sonrasında, aydınlatma araçları ile ilgili genel bilgiler verildikten asıl konumuz olan kandil, gelişimi, yapım teknikleri, bölümleri kullanım alanlarına değinilmiştir. Çalışmamızın ana konusunu oluşturan Kars Arkeoloji Müzesi kandilleri incelenerek M. Ö örnekleri ve Orta Çağ Dönemi örnekleri ile karşılaştırılmıştır. Formlarına göre altı başlık altında incelenmiş ve benzerleri bulunarak analoji yapılmıştır.
Batı Anadolu'da podyum mimarisinin oluşumu

Bu çalışmada, Batı Anadolu'da Podyum Mimarisi'nin oluşumu, Tapınak Mimarisi ve Mezar Mimarisi'nin arkeolojik ve yazınsal malzemelerin değerlendirilmesiyle hazırlanmıştır. Tapınak Mimarisi'nde Smyrna, Neandreia, Larisa, Phokaia, Erythrai ve Miletos'daki Athena Tapınakları ile Pergamon'da yer alan Prostylos planlı tapınaklar ele alınmıştır. Mezar Mimarisi'nde de İ. Ö. 6. yüzyıla tarihlenen Taş Kule, Piramit Mezar ve II. Kyros'un Mezarı ile İ. Ö. 5. yüzyıldan İ. Ö. 3. yüzyılın ilk çeyreğine kadar yapılan altı mezar anıtı incelenmiştir. Bu çalışmacının amacı, Podyum mimarisi formunun ortaya çıkışını araştırmak ve İ. Ö. 2. yüzyılın başına kadarki seyrini incelemektir. Sonuç bölümünde ise tüm veriler ışığında podyum mimarisinin ortaya çıkışı ve 500 yıllık uygulamasına dair görüşler özetlenmiştir.
Metropolis buluntuları ışığında Batı Anadolu'daki Hellenistik-Roma Dönemi mutfak kültürü

Batı Anadolu'daki Hellenistik ve Roma Dönemi mutfak ve mutfak kültürünü incelediğimiz bu çalışmanın esas amacı Metropolis'te ortaya çıkarılmış kalıntılar ölçeğinde Antik Dönem'de Batı Anadolu'daki konutlarda mutfağın yerini ve önemini tespit edip mutfak kültürü hakkındaki bilgilerimizi arttırmaktır. Bu çalışmayı gerçekleştirmek için öncelikle antik kaynaklar taranmış, antik dönem mutfak mimarisi ile ilişkili olarak Metropolis'te ortaya çıkarılmış konutlar incelenmiş ve bu konutlar ile ilgili yayınlardan ve tezlerden faydalanılmıştır. Daha sonra Metropolis'te bulunmuş olan insan iskeletlerine ait çene kemikleri ve konutlarda bulunmuş hayvan kemikleri konunun uzmanları ile birlikte incelenerek Metropolis mutfak kültürü bağlamında, Metropolis insanının beslenme ve pişirme alışkanlıkları aydınlatılmaya çalışılmıştır. Son olarak da Metropolis buluntuları ışığı altında Batı Anadolu'nun Priene, Pergamon, Erthrai, Ephesos, Antandros ve Smyrna gibi diğer antik kentlerde konutlar da mutfak olduğu düşünülen mekanlar incelenerek Batı Anadolu'nun Hellenistik ve özellikle de Roma Dönem'i mutfak yapısına ışık tutulmaya çalışılmıştır. Konu çok geniş boyutlu bir yapıya sahip olduğu için konu bütünlüğünün dağılmaması için mutfağın konut içerisindeki konumu, mimari tarzları ve öncelikle mutfakla ilişkili olarak pişirme kapları incelenmiştir. Sonuç olarak: Antik yazarların da aktarmış olduğu veriler ışığında Batı Anadolu'da özellikle Roma Dönemi'nde tricliniuma sahip olan avlulu konutlarda mutfak mekanı olmalıdır. Konut içerisindeki konumu olarak da genelde kanalizasyon sistemini ortak kullanabileceği latrina veya banyo gibi mekanlara yakın olarak inşa edilmiştir. Metropolis'te özellikle Tüccar evi olarak da anılan Ada- 5 ve Resepsiyon Salonu olarak adlandırılan konutlarda mutfak yapısı olduğu düşünülen kısımlar aktarılmıştır. Metropolis'de bulunmuş insan iskeletlerine ait çene kemikleri ve hayvan kemikleri ışığında Metropolis insanın daha çok tahıl ağırlıklı bir beslenme alışkanlığına sahip olduğu ve çoğunlukla gıdalarını güveç tarzı kaplarda pişirdikleri anlaşılmıştır.
Kars Selim'de tarihi ve arkeolojik araştırmalar

Selim İlçesi Tarihi ve Arkeolojik Araştırmalar isimli yüksek lisans çalışması 2014 ve 2015 yıllarında Danışmanım Yrd. Doç. Dr. Akın Bingöl başkanlığında yapılan Kars-Iğdır İl ve İlçeleri Yüzey Araştırmalar kapsamında güncellenen ve yeni ulaşılan bilgiler kapsamında hazırlanmıştır. Bu bilgiler ışığında Selim İlçesi'nin Kars ve büyük ölçekte Doğu Anadolu Bölgesi ile ayırım ve ortak özellik noktasında konumu değerlendirilmiştir. Çalışmalar sonucunda elde edilen bilgilere göre, bir geçiş güzergahında bulunan ilçenin, bugünkü konumundan ziyade Eski Çağ'da daha önemli bir yere sahip olduğu kanaatine varılmıştır. Bölgede Orta ve Son Tunç Çağı'nda belirgin olan Kurgan Kültürü'nün izleri de görülmektedir. Selim, yakın komşusu olan Sarıkamış ile birlikte özellikle Orta Demir Çağı'nda Diauehi Krallığı'na yapılacak olan seferler sırasında bir geçiş güzergahında olmasından dolayı ayrıca önem kazanmıştır. Kars Ovası içinde yer alan Selim bölgesinin düz arazi yapısı burada tarım merkezli bir ekonomi modelinin gelişmesini ve hemen hemen tarihin her döneminde iskana sahne olmasını sağlamıştır.
Kayseri ili Tomarza ilçesi'ndeki Roma imparatorluk dönemi lahitleri

Mezarlar, diğer toplumlarda olduğu gibi mimari zevkiyle Roma İmparatorluğu'nun önemli mimari eserleri arasında yer alır. Roma İmparatorluk Dönemi'nde lahitler mezar mimarisi adına imparatorluğun merkezi ve imparatorluğa bağlı eyaletler içinde İ. S ikinci ve üçüncü yüzyılda yoğun olarak yapılmıştır. Lahitleri, Roma İmparatorluk Dönemi için sanat eseri olarak ta değerlendirmek mümkündür. Lahitler üzerinde yer alan kabartma ve bezemeler sadece süsleme ögesi olmayıp dönemin sanat tarihi, yontu sanatı, toplumsal yapısı ve dini özellikleri ile yapımlarında kullanılan mermer taş gibi malzemeler de dönemin ekonomisi ve uluslararası ticareti ve ilişkileri göstermesi adına önem taşımaktadır. Çalışma konumuzu oluşturan Kayseri İli Tomarza İlçesi Kömür Köy'de yer alan lahit atölyesi ve lahitlerle ilgili olarak daha önce detaylı ve bilimsel bir çalışma yapılmamıştır. Çalışma alanımızda bulunan atölye ve lahitlere tip ve biçim olarak başka yerde rastlanılmaması, bu alanın Roma İmparatorluk Dönemi'nde taş işçiliği alanında gelişmişliğini göstermesi açısından önem taşımaktadır.