turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Memory and Mourning in The Last Man and Wittgenstein's Mistress

Bu tez Mary Shelley'nin Son İnsan ve David Markson'ın Wittgenstein'ın Metresi romanlarını Jacques Derrida'nın bellek, yas ve hayalet kavramları üzerine düşünümlerinin teorik çerçevesinde incelemektedir. Bu romanlarda bellek ve yas kavramları yazma eylemi ile iç içe geçmişştir. Bu metinler dünya üzerindeki son insan teması etrafında dönmesine rağmen, bu çalışma iki eserin de belleğe tutunan ve onu yazma eylemi aracılığıyla geleceğe yansıtmaya çalışan ve tarihin merhum figürlerinin ardından onların çalışmalarını okuyup hatırlayarak yas tutan yalnız bir yazarı resmettiğini ileri sürer. İki romanın yeryüzündeki son insanlar olarak tasvir edilen anlatıcıları, tarihin hayaletlerinden başka konuşacak kimsesi olmayan bir yazarın timsalidirler. Karşılaştırmalı ve yorumbilimsel bir çalışmanın sonucunda, bu tez Wittgenstein'ın Metresi romanı anlatıcısının Mary Shelley'nin başkalaşımı olarak vücut bulduğunu öne sürmektedir.
An Analysis of biographical elements in James Joyce's 'The Dubliners'

On dokuzuncu yüzyıl ortalarından itibaren, özellikle 1848'deki Büyük Açlık'tan sonra İrlanda'da bağımsızlık mücadelesi giderek önem kazanmaya başladı. Bu mücadeleye tüm İrlanda halkı katılmamıştı. Başta İngiliz kökenli Protestanlar olmak üzere bazı İrlandalılar İngiliz yönetiminde kalmayı daha uygun buluyorlardı. Ancak İrlanda milliyetçileri mücadelelerini sürdürdüler ve 1910'lu yıllarda ciddi bir aşamaya geldiler. Parnell ve diğer milliyetçiler İngiliz yönetimince sindirilmeye ve baskı altında tutulmaya başlandı. İşte bu ortamda bazı İrlandalı aydın ve yazarlar İrlanda Edebiyatı Rönesansı olarak adlandırılan birtakım başlatıp yeni yaklaşım ve tutumlarını ortaya koydular. Bu tutumla yazarlar, İrlanda halkını her türlü İngiliz etkisinden kurtarmayı ve kendi kültür geçmişşlerine ilgi uyandırmayı, dolayısıyla Kelt kimliğini ve bilincini canlandırmayı hedeflemişlerdi, özellikle W. B. Yeats, George Russell, George Moore, J. M. Synge ve Sean O'Casey, İrlanda mitolojisi ve efsaneleri ile yalın folklar motiflerini kullanarak bu hedefe ulaşmaya çalışmışlardır. Ancak İrlanda halkı içinde bulunduğu dini, ekonomik ve sosyal baskılardan kurtulup kendi benliğini bulmak yerine dini ve töresel kurallarına sıkı sıkıya bağlı bir tutum izleyerek Avrupa'daki gelişmelere kapalı kalmışlardır. James Joyce, bu kapalı tutumun ülkeyi yok oluşa sürüklediğini fark etmiş ve İrlanda'yı bu sona karşı uyarmak istemiştir. Ne var ki, İrlandalı yayıncılar Joyce'un yenilikçi fikirlerine hazır olmadığından dolayı onun eserlerini yayımlamaya yanaşmamışlardır. Joyce da yazmaya devam edebilmek için Avrupa'ya gitmiştir. İrlanda'nın bu tepkisizliği karşısında halkına karşı büyük öfke duyan Joyce, Avrupa'da geçirdiği süre içinde, İrlanda'yı tüm olumsuz yönleriyle yansıtmak amacıyla bir hikayeler dizisi yazmaya başlamış ve The Dubliners böyle ortaya çıkmıştır. III Bu tezin amacı, Joyce'un ülkesinde yaşanan sorunlar, yakın çevresindeki insanlar ve kendi iç dünyasında gelişen çelişkilerden nasıl etkilendiğini ve bunu hikayelerine nasıl yansıttığını incelemektir. Bu tez, bir giriş, dört esas ve bir sonuç bölümünden oluşmaktadır. Giriş bölümünde modernist akımın genel özelliklerinin yanı sıra Joyce'un idealindeki İrlanda ve The Dubliners hakkında genel bilgi verilmekte ve özgeçmişşi özet olarak sunulmaktadır. Birinci, ikinci ve üçüncü bölümler sırasıyla çocukluk, gençlik ve olgunluk dönemi hikayeleridir. Bu hikayelerde Dublin'de yaşayan her yaştan insanın dini ve toplumsal baskılar sonucu yaşadığı olaylar ve etkinlikleri biografik özellikleri ışığında incelenmiştir. Dördüncü bölüm ikiye ayrılır. Bu bölümdeki hikayeler Dublin'i dini, sanatsal ve siyasal yönden ele alır. Son hikaye 'The Dead' ise Joyce'un İrlanda gerçeğini kabullenişini yansıtmasıyla diğerlerinden ayrılır. Bu gelişmelerden çıkarılan sonuç, Joyce'un The Dubliners'da o zamanın İrlanda'sını objektif olarak yansıttığı ve bunu sağlamak için de kendi özgeçmişşini temel aldığı gerçeğidir.
Virginia Woolf and the great war:Cchange and disillusionment in a modernist perspective

Kendi döneminin sanat çevresine paha biçilmez katkı sağlamış olan Virginia Woolf, 20. yüzyılın en önemli modernistlerinden biri olarak kabul edilmektedir. İlk modernist romanının 1914 yılında basıldığı düşünüldüğünde, romanın basım tarihi ve I. Dünya Savaşı'nın patlak vermesi arasındaki eşzamanlılık, Woolf ve modernist romanlarını I. Dünya Savaşı'nın etkisi ile ortaya çıkmış olan değişim ve gerçeğe uyanış gibi modernist olgular bağlamında analiz etmeye uygun kılmaktadır. Bu tez Virginia Woolf'un Jacob's Room, Mrs. Dalloway ve To the Lighthouse adlı eserlerinde I. Dünya Savaşı'nın etkisini, modernist öğeler olan değişim ve gerçeğe uyanış olgularını incelemeyi hedeflemektedir. Bu bağlamda, her roman içindeki değişim ve gerçeğe uyanış örnekleri incelenerek I. Dünya Savaşı ile modernist roman arasındaki bağ irdelenmektedir.
Changes in Harold Pinter's dramatic career

Harold Pinter 20. yüzyılın önde gelen oyun yazarlarından biridir. Pinter'in gün geçtikte artan popülaritesinin nedeni büyük olasılıkla yazarlık kariyerinde görülen sürekli gelişmedir. Pinter, oyunlarında tek bir konuya saplanıp kalmak yerine konudan konuya geçmeyi ve yeni temalar incelemeyi tercih etmiştir. Bu tezin amacı; Harold Pinter'in oyunlarındaki tematik değişimi değerlendirmektir. Giriş bölümünde Pinter'in hayatı ve oyunları hakkında bilgi verilmiştir. İzleyen bölümlerde yazarın eserleri ilk, orta ve son dönem olarak 3 grupta toplanmış, Pinter'in ele aldığı değişik temaları ve yazarlık kariyerindeki gelişmeyi göstermek amacıyla, birinci gruptan The Birthday Party, ikinci gruptan The Homecoming ve Betrayal, üçüncü gruptan One for the Road incelenmiştir. Yazarın oyunları otobiyografik nitelik taşımamasına rağmen, Pinter'in hayatındaki değişimlerle oyunlarındaki tematik değişimler arasında bir paralellik olduğu gözlenmiş ve bu konu sonuç bölümünde irdelenmiştir.
Animals in Saki's short stories within the context of imperialism: A non-anthropocentric approach'

Bu tez, Saki mahlası ile bilinen geç Viktorya ve Edward dönemi İngiliz öykü yazarı Hector Hugh Munro (1870-1916)'nun çeşitli öykü kitaplarından seçilen 'Mrs Packletide'ın Kaplanı' , 'Esme,' 'Tobermory,' 'Ceza' , 'Masalcı Amca' , 'Sredni Vashtar,' 'Tepedeki Müzik,' , 'Gabriel-Ernest' ve 'Laura' başlıklı öykülerini, 'türcülük' ve 'animizm' kavramları ışığında ele alarak yazarın dönemin hakim söylemi olan emperyalizme yönelttiği eleştiriyi incelemektedir. Her ne kadar sömürge sonrası dönem edebiyat kuramlarının etkisiyle dönemin birçok Batılı yazarının emperyalizm yanlısı olduğu ileri sürülse ve bu yazarların eserlerinin emperyalizmi yaydığı iddia edilse de, özellikle bu alanda son zamanlarda türetilmiş olan 'Olumsuz Oto-Oksidentalizm' teriminin ışığında Batı'da da emperyalizm karşıtı insanların bulunduğu ve özellikle birçok yazarın emperyalizm eleştirisini eserlerine yansıttığı tartışmaları artmıştır. Bundan dolayıdır ki özellikle İngiliz emperyalizminin zirvede olduğu bir zamanda eserlerinde hayvan karakterlerine sıklıkla yer veren ve hayvan zulmünü açıkça yeren Saki'nin emperyalizmin her türlüsünü, özellikle de hayvanları ve doğal çevreyi hedef alan biçimini açıkça eleştirdiği görülmektedir. Cinsiyetçilik, ırkçılık ve 'türcülük' gibi birçok baskı sistemlerinin birbirleri ile yakından ilintili olduğu ve özellikle bunların hepsinin de genel anlamda emperyalizmden büyük ölçüde etkilendiği ve bir taraftan da bu ideolojiyi oluşturduğu göz önüne alındığında bu tür baskı sistemlerinin birlikte değerlendirilmesi gerektiği meydana çıkmaktadır. Benzeri olan diğer baskı sistemlerini tanımlayan ırkçılık ve cinsiyetçilik terimlerinin modeli üzerinden türetilmiş olan 'türcülük' terimi, farklı bir türe ait oldukları için ve bu yüzden de insanlardan alt bir konumda oldukları düşünülen hayvanların ötekileştirilmesini ve insanların ihtiyaçları ve zevkleri için hunharca kullanılmasını tanımlamaktadır. Bundan dolayıdır ki bu tezin birinci bölümünde incelenen 'Mrs Packletide'ın Kaplanı,' 'Esme,' 'Tobermory,' 'Ceza,' ve 'Masalcı Amca' öykülerinde, emperyalizm söyleminin bir yansıması olan 'türcülük' kavramı tartışılmakta ve yazarın insanların hayvanlara karşı olan türcü yaklaşımlarına getirdiği eleştiri incelenmektedir. İkinci kısımda ise, 'Sredni Vashtar,' 'Tepedeki Müzik,' 'Gabriel-Ernest' ve 'Laura' isimli öyküler ise türcü yaklaşımın temel nedenlerinden olan emperyalist ve insan merkezli söylemlerin tersine, doğadaki her şeyin ruhu olduğu ve bundan dolayı da onların yaşam haklarına saygı duyulması gerektiğini savunan 'animizm' kavramı ışığında incelenmektedir.
Propaganda in The Great War as reflected in British and Turkish non-fiction literature: 1914-1918

Birinci Dünya Savaşı, üzerinde güneş batmayan imparatorluk denilen İngiltere için emperyal sınırlarını ekonomik ve siyasi bağlamda muhafaza edip geliştirmek demekken, sınırlarını ve mevcudiyetini korumak isteyen Osmanlı İmparatorluğu için tam bir yıkım olmuştur. Her iki imparatorluk da birden fazla cephede, birbirleriyle ve diğer itilaf-ittifak kuvvetleriyle muharebeler yapmış, ağır kayıplar vermiştir. İngiltere, haklı addettiği savaşında halkının desteğini almak, ayrıca diğer devlet ve toplumları savaşta kendi safında dahil etmek için sistemli propaganda faaliyetlerinde bulunmuştur. Bu süreçte, Osmanlı İmparatorluğu, örneğin bütün Türki Kavimleri Turan İmparatorluğuna dahil etmek ülküsü gibi, miliyetçi ideolojilere dayalı savaş propagandası temellerine sahip olmakla beraber, sansür, iktidar güçleri arasındaki anlaşmazlık, edebi üretimin eksikliği gibi nedenlerden ötürü etkin bir propaganda faaliyeti yürütmekte nispeten başarısız olmuştur. Bu çalışmada, iki ulusun ideolog, yazar ve edebiyatçılarının ürettikleri kurmaca-dışı metinler aracılığıyla, başta kendi toplumlarını etki altına almak, ulusları saflarına çekmek ve müttefik kazanmak amaçlarıyla, kendi halkları, düşmanları ve dindaş ve dildaş oldukları toplumlar üzerinde ne tür propaganda faaliyetleri yürüttükleri ve bu faaliyetlerin ne ölçüde başarı gösterdikleri incelenmiştir. Yine bu çalışmada, sözü geçen yazarların, edebi dilleri, propaganda söylemleri ve yazılarında savaşı nasıl betimledikleri, kurmaca-dışı edebiyat başlığı altında tanımladığımız, gazete yazıları, makaleler, beyannameler, gezi yazıları, hatırat ve otobiyografileri aracılığıyla tahlil edilmeye çalışılmıştır.
Transgressing male boundaries: The poetic works of Anne Finch

Winchilsea Kontesi Anne Finch, on yedinci yüzyıl sonları ve on sekizinci yüzyıl başları arasındaki dönemde yaşamış üretken bir yazardır. Pek çok konuda farklı edebi türlerde eserler vermiş olmasına rağmen, daha çok manzum eserleriyle ön plana çıkmaktadır. Manzum eserlerinde dönemin siyasi ve sosyal konularını sıklıkla ele alır fakat temel kaygısı kadının toplumdaki, özellikle de edebiyat geleneğindeki ikincil konumunu eleştirmektir. Toplumun ayrıcalıklı bir sınıfından gelmesine rağmen, sosyal sınıf farkı gözetmeksizin kadınların sorunlarını dile getirmiştir. Ayrıca şiirlerinde kadının toplumdaki ikincil konumuna yönelik eleştirileri, kadın şairin şiir geleneğindeki konumuna yönelik eleştirileriyle iç içedir. Finch ayrıca toplumsal cinsiyet yoluyla kadına biçilen ve özellikle onu sanatta ve toplumda ikincil konuma iten cinsiyet rollerini de eleştirmektedir. Dönemin diğer kadın şairleri şiirlerinde benzer konuları işlemiş olsa da, Finch'i özgün kılan onun bu eleştirileri yöneltme şekli ve şiir tekniğidir. Bu sebeple, bu çalışmanın temel amacı Finch'in şiir tekniğini ve biçemini bu konular çerçevesinde incelemek ve tartışmaktır. Finch manzum eserlerinde kadını sessiz kılan mitlerin kullanımını eleştirmektedir. Bu nedenle birinci bölümde Finch'in bu mitleri nasıl gözden geçirdiği ve düzelttiği ele alınmaktadır. Mitolojik karakterleri konu ettiği şiirlerinde Finch, kadını mecazi anlamda dar kalıplara hapseden mitleri yeniden yorumlamayı amaçlamaktadır. İkinci bölümde, Finch'in fabllarında uyguladığı eleştirel yaklaşım tartışılmaktadır. Yazar, La Fontaine fabllarındaki erkek karakterleri dişi olarak cinsiyetlendirerek fabllara kadın bakış açısı getirmektedir. Fabllarında güçlü kadın ve zayıf erkek karakterler ekleyerek toplumsal cinsiyet normlarına meydan okumaktadır. Ayrıca La Fontaine fabllarını döneminin sosyal ve siyasi olaylarına uyarlamakta ve böylelikle İngiliz fabl geleneğinin gelişimine de katkı sağlamaktadır. Üçüncü bölümde Finch'in doğa unsurlarını mecazi olarak nasıl ele aldığı tartışılmaktadır. Doğa şiirlerinde Finch bu unsurlara yeni mecazi anlamlar yükleyerek kadın şairin şiir geleneği içerisindeki durumunu gözler önüne sermektedir. Pastoral şiirlerde görülen gölge imgesini kadın şairin hiçbir kısıtlama olmaksızın sesini yükseltebildiği dişil bir alan haline dönüştürmekte ve böylelikle kadın şairin şiirsel alanı sorununa çözüm getirmektedir. Ayrıca kadın şair ve kuş figürü arasında bir ilişki kurmakta ve kadın şair için özgürlüğün önemini tartışmaktadır. Manzum eserlerinde, özellikle de doğa şiirlerinde, Finch kadının şiir geleneğinin dışında bırakılmasına içerlemez, daha ziyade memnun görünür çünkü o bu durumun kadın şairin geleneğin kısıtlayıcı kurallarına maruz kalmaksızın kendini özgürce ifade edebilmesini sağladığına inanır. Manzum eserlerin kapsamlı bir incelemesinden sonra, tüm kısıtlamalara rağmen Finch'in bir kadın şair olarak nasıl sesini yükselttiği ve mecazi anlamda şiir geleneğinde şimdiye kadar kadını sessiz kılan ve böylece dışlayan mitlere, edebi türlere ve geleneklere nasıl yeni bakış açıları getiren 'davetsiz bir misafir' olduğu ortaya konulmaktadır.
The Use of short stories through creative classroom activities in language teaching

Bu tezde, kısa hikayelerin yaratıcı, eğlenceli aktiviteler kullanarak sınıfta nasıl kullanılabileceğini göstermek istedim. Hepimiz okuma eyleminin bir göz cimnastiği olmadığını biliriz. Amacım öğrencilerin okuma yeteneklerini hangi yöntemlerle geliştirebileceklerini göstermektir. Öğrencilerin okurlarken bir amacı olmalıdır. Genellikle bu hedef sorularla yaratılabilir ancak ben oyunların, bulmacaların ve çeşitli aktivitelerin kullanılmasını tercih ediyorum. Bilindiği gibi iletişim sürecinde öğrenciler aktiftir. Eğer öğrenciler iyi bir motivasyona sahip olurlarsa, bu süreç daha eğlenceli bir hale gelir. Öğrenciler okuma becerilerinin bilincinde olmalılar. Amaçları doğrultusunda en iyi beceriyi seçeceklerdir. Kelimelerin kullanımı bir problem gibi görünse de bunun üstesinden nasıl gelinebileceğini anlatmaya çalışacağım. Parçayı daha iyi anlayabilmek için öğrenciler farklı anlamları algılayabilmelidir. Bunlar öğrencinin yazar ile kendisi arasında iletişimsel bir köprü kurmasında faydalı olacaktır. Okuma süreci net bir şekilde açıklanamasa da çok büyük bir öneme sahiptir. Öğrenciler okurken, mesajı anlamak için daha etkili düşünmeliler. Bu da yaratıcı düşünmeyi gerektirir. Burada Edward De Bono'nun aktif ve aktif olmayan düşünce sistemini inceleyeceğiz. Bunların her ikisi de gereklidir. ivYaratıcılık daha iyi düşünmek için önemlidir. Önerdiğim aktiviteler onun görüşünü desteklemektedir. Öğrencilerin kısa hikayeleri okumaktan keyif alırken yaratıcılıklarını nasıl kullanacaklarını gösterebilmek için Edgar Allan Poe tarafından yazıları ' The Cask of Amontillado ' ve ' The Black Cat ' ileri düzey sınıfları için seçildi.
Designing a training model for erasmus candidates to improve their intercultural communicative competence

Literatürdeki tüm teorik çerçeve ve önerilere rağmen, öğretmenler, ders kitabı yazarları, kısacası tüm paydaşlar için öğrencilerin kültürlerarası iletişimsel becerilerini nasıl geliştireceklerine yönelik somut önerilerin sayısı oldukça azdır. Bu, çalışmanın başlangıç noktalarından biridir. Bir diğeri ise, Erasmus adayları üniversitelerin hazırladıkları yazılı ve sözlü sınavlarla seçilmektedir ki bu sınavlarda gerçek dünya ihtiyaçlarını ve kültürlerarası iletişimsel bilgi birikimlerini ölçmeye yönelik değildir. Bu sınavlar genellikle adayların yabancı dildeki dilbilgisel yeterliklerine odaklanmaktadır; bunun neticesinde de, yurt dışına gittiklerinde adaylar sudan çıkmış balık gibi hissetmekte ve hatta zaman zaman buradaki eğitimlerini yarıda bırakıp geriye dönmektedirler. Bu bilgiler ışığında, bir yabancı dilde akıcı konuşmak ya da dilin dilbilgisi yapısına hakim olmak kültürlerarası iletişimde başarılı olmayı sağlamaz. Bu sebeple, üniversiteler öğrencilerini kültürlerarası iletişim durumlarına hazırlamalıdırlar. Yukarıda belirtildiği gibi kültürlerarası iletişim konusunda uygulamada pratiğe yönelik aktivite örneklerinin az olması İngilizce öğretmenlerinin öğrencilerinin kültürler arası iletişim becerilerini geliştirmekten kaçınmalarına sebep olmaktadır. Bu bağlamda, bu çalışmada, Erasmus adaylarının kültürlerarası iletişim becerilerini geliştirmeye yönelik bir eğitim geliştirmek hedeflenmektedir. Bu amaç için, araştırmacı tarafından geliştirilen bir görüşme ile eski Erasmus öğrencileriyle bir ihtiyaç analizi çalışması yürütülmüştür. Ardından, ihtiyaç analizi ve literatür taramasından elde edilen bilgiler ışığında eğitim modeli geliştirilmiştir. Eğitim modeli geliştirildikten sonra, Kırklareli Üniversitesinin 11 Erasmus adayıyla 2017- 2018 güz döneminde geliştirilen eğitimin faydaları ve eksik kalan yanlarının tespit edilip yeniden tasarlanması amaçlarıyla pilot çalışma yürütülmüştür. Ana çalışma, aynı üniversitenin 2017- 2018 bahar döneminde 12 Erasmus öğrencisiyle gerçekleştirilmiştir. Her iki çalışmada da karma yöntem araştırma deseni kullanılmış ve Chen and Starosta (2000)'nın Kültürlerarası Duyarlılık Ölçeği hem ön hem de son-test olarak araştırmacı tarafından geliştirilen ihtiyaç analizi görüşme soruları ve odak grup görüşme sorularıyla birlikte kullanılmıştır. Dahası, eğitimler esnasında alan notları/gözlem notları tutulmuştur ve Erasmus deneyiminden dönen gönüllü pilot grup öğrencileriyle bireysel görüşmeler yapılmıştır. Sonuç olarak, Kültürlerarası Duyarlılık Ölçeğinin istatistiksel analizi ve görüşmelerin içerik analizi göstermiştir ki geliştirilen Kültürlerarası İletişimsel Edinç eğitimi Erasmus adaylarının kültürlerarası iletişimsel becerilerini ve kültürlerarası duyarlılıklarını önemli ölçüde geliştirmiştir. Dahası, pilot gruptaki bazı öğrencilerle yurt dışından dönüşlerinde yapılan görüşme Erasmus deneyimlerini tanımlama biçimlerinin ve bu deneyimden kazançlarının ihtiyaç analizi uygulanan gruptakilere kıyasla pozitif yönde farklı olduğunu göstermektedir ve bu da eğitimin faydalarının yansımasıdır.
A wake-up call: A comparative and contrastive study of gender construction in major utopian and dystopian works by Burdekin, Atwood, Gilman, and Hossain

Feminist ütopik ve distopik eserler benzer konuları farklı yaklaşımlarla ortaya koymaktadır. Feminist ütopyalarda, mevcut ataerkil sistemler ile kurgusal toplumlar arasında keskin bir fark vardır. Zevcelik, annelik gibi geleneksel toplumsal cinsiyet rolleri feminist ütopik romanlarda genellikle kullanılmaz. En önemlisi, erkekler ve buna bağlı olarak kadınlar üzerindeki erkek egemenliği ya hiç yoktur ya da yıkılmıştır. Bu şekilde, çoğu yazar cinsiyetin biyolojik bir varlık olduğu, toplumsal cinsiyetin ise toplumsal normların bir inşası olduğu fikrini vurgular. Feminist distopyalarda ise aynı toplumsal cinsiyet rolleri, kadınlığın özellikle totaliter rejimler tarafından bir aşağılama biçimi olarak tasvir edilmesi ya da kadınların toplumsal cinsiyet kategorileri nedeniyle nesneleştirilerek cezalandırılması gibi aşırı sınırlara taşınır. Kadınların yaşamları, içinde yer aldıkları toplumların ve devletlerin bazı aygıtları tarafından kontrol edilmekte ve düzenlenmektedir. Ütopik ve distopik edebiyatın paralel amaçlarını göz önünde bulunduran bu tez, Charlotte Perkins Gilman'ın Herland adlı ütopik romanı ve Begum Rokeya Sakhawat Hossain'in Sultana's Dream adlı ütopik öyküsü ile birlikte Katharine Burdekin'in Swastika Night ve Margaret Atwood'un The Handmaid's Tale adlı iki distopik romanını karşılaştırmayı amaçlamıştır. Böylece, geleneksel toplumsal cinsiyet rollerine boyun eğmenin kadınların parçalanmasına yol açtığı ve böylece egemen itaatkarlığın sürdürülebilirliğini sağladığı, oysa bu rollerin yıkılması ve normatif referanslara karşı direnişin yeni perspektifler açarak kadın kimliğini güçlendirdiği ve böylece kadınların özgürleşmesini sağladığı fikrini ortaya koymuştur.
Censorship in twentieth and twenty-first century british drama: Representations and responses

Bu tez, 1968 yılında Birleşik Krallık'ta tiyatro üzerindeki devlet sansürünün resmi olarak kaldırılmasından günümüze kadar geçen yarım asırlık süreçte, sansüre tepkileri ve sansürün temsillerini incelemektedir. 1968 Tiyatrolar Kanunu sonrasına odaklanan bu çalışma, sahne sansürünün kaldırılması akabinde, çeşitli sansür şekillerinin nasıl direnç gösterdiğinin ve fiili olarak varlığını sürdürdüğünün anlaşılmasına yöneliktir. Bu çalışma son yıllardaki sansürü kuramsallaştırma girişimlerinden hareketle, sansürün tarihçesinin yanı sıra tarih yazımına da eleştirel bir dikkat gerektiğinin ve sansürün tarihiyle ilgili metinlerin nasıl yapılandırıldığının üzerinde durmaktadır. Sansürün İngiliz tiyatrosunun gelişimi üzerindeki etkisini değerlendirmek amacıyla, bu tez geçtiğimiz elli yıldaki, doğrudan ya da dolaylı olarak eserleriyle sansürle yüzleşmiş üç önemli İngiliz oyun yazarının yapıtlarının detaylı bir incelemesini yapmaktadır: Joe Orton, Anthony Neilson ve Gurpreet Kaur Bhatti. Her bir yazarın eserine bir bölüm ayrılmış ve sansür anlayışındaki kırılma noktalarını tartışabilmek için emsal teşkil eden dört oyun seçilmiştir. Bu çerçevede Orton'ın Uşak Ne Gördü? (1967), Neilson'un Sansürcü (1997) ve Bhatti'nin Behzti (2004) ve Behud (2010) adlı oyunları incelenmiştir. Uşak Ne Gördü? oyunu, sansürün işleyiş mekanizmalarını ve tarihsel dönüşümündeki geçiş dönemini göstermektedir. Bu oyun, bir yandan, hem etkisi zaten azalmış Viktoryen paternalizminden hem de sansürcü diktasından kararlı bir kopuşun şafağında durmaktadır. Diğer bir yandan ise, -sonrasında vadettiği- özgürlük umudunu karşılayamayan 1968 paradoksunun tartışmasına temel oluşturmaktadır. 1990'lar sansür anlayışında yeni bir değişikliğe şahit olmuştur. Bu değişimi meydana getiren etkenler arasında; liberaller ve muhafazakarlar arasındaki sansür anlayışındaki siyasi dikotominin çözülmesini, Lord Chamberlain'in arşivinin halkın erişimine açılmasını, sansürün yeniden kuramsallaştırılma girişimlerini, -Foucaultcu 'iktidar' kavramından hareketle- teorik gelişmeleri ve değişen sosyo-politik ve kültürel iklimi sayabiliriz. Bu dönemde yazılan Sansürcü adlı oyun, hem oto-sansürün işleyişine dair bir metafor hem de politik bir ifade olarak dönemi yansıtmaktadır. Yirmi birinci yüzyılın sosyo-politik ortamında sansür süreklilikleriyle beraber, çok farklı yeni formlara evrilmiş; hatta o kadar karmaşıklaşmıştır ki, her tekil sansür vakasının kendi tarihselliği içerisinde incelenmesi gerekli olmuştur. Daha da önemlisi, sansürün odağı argo dil kullanımı, müstehcenlik veya cinsel tercihteki farklılıklardan ziyade -giderek artan- dini ve etnik hassasiyetlerdeki farklılaşmalara kaymıştır. Bu bağlamda, Behzti oyununun halk protestosu sonucu sansürlenmesi 'ifade özgürlüğü' ve 'sansür' tartışmalarını gündeme getirmiştir. Behud adlı çalışma ise oto-sansür mekanizmasında, bir kontrol figürü olarak yazarın rolünün, karakterleriyle olan ilişkisinin ve zihninde kurduğu içsel süreçlerinin sanatsal bir incelemesini sunmaktadır.