turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Lydia ve Phrygia'da ele geçen kefaret yazıtları

Tezimizin konusunu oluşturan kefaret yazıtları, İ. S. 1. ve 3. yüzyıllar arasında, Lydia ve Phrygia bölgelerinde karşımıza çıkan adak yazıtlarıdır. Bu yazıtlar bir suçun itiraf edilmesi ve tanrı tarafından bağışlanması amacıyla adanıyorlardı. Genellikle köy yerleşimlerinde ele geçen kefaret stelleri, ait oldukları bölgelerin sosyal ve dinsel yaşamına ışık tutarlar. Bu steller Lydia ve Pnrygia'nın yerel tanrılarına adanmışlardır. Kefaret yazıtları kırsal yerleşimlerin en önemli parçası olan tapmaklar ve bu tapınaklardaki rahiplerin halk üzerindeki etkisini de yansıtırlar. Sözü edilen tapınaklarda kurulan ve insanları yargılayan ve cezatanchran mahkemelerin varlığı yazıtlarımızdan anlaşılmaktadır. Yazıtlarımızın diğer bir özelliği de, bunlar da tanrıların yerleşimlerin 'efendileri' ve 'sahipleri' olarak anılmalarıdır. Buradan yola çıkarak, bu döşünde Lydia ve Phrygia'nın kırsal kesimlerinde yaşanan bir theokrasinin varlığım görebiliriz. Kefaret yazıtları ayrıca, Yahudilik ve Hristiyanlık gibi tek tanrılı dinlerle de ilişkilidirler. Bu dinler ve kefaret yazıtları, yansıttıkları inanç tarzı ile olduğu kadar, kullandıkları terimler açısından da benzerlikler taşımaktadırlar.
Antik Dönem gemiciliğinde ahşap çapalar

Yapılan araştırmalar sonucunda, gemi çapalarının tarihsel bir süreç içerisinde gelişim gösterdikleri tespit edilmiştir. Çapaların tipolojik ve teknolojik açıdan sistematik bir biçimde incelenmesi, arkeolojinin eksik kalan yönlerini tamamlamada yardımcı olacaktır. İlk olarak Bronz Çağı'ndan itibaren bölgeler arasındaki deniz ticaretinin sınırlarının keşfine gidilebilir ve o dönem gemileri hakkında bilgilerimizi artırabiliriz. Ayrıca deniz yatağından çapaların toplanması ile de kayıp antik dönem demirleme yerleri ve limanlarının ortaya çıkması sağlanabilir. Bu amaçla tez çalışmamda ahşap çapaların teknolojik ve tipolojik olarak tarihsel gelişimi incelenmeye çalışılmıştır.
Aşağı Salat Höyüğü Erken Tunç Mezarlığı'nın Kuzey Mezopotamya'daki yeri ve önemi

'Aşağı Salat Höyüğü Erken Tunç I Mezarlığı'nın Kuzey Mezopotamya'daki Yeri ve Önemi' adlı bu çalışmada, Aşağı Salat Höyüğü'nde açığa çıkarılan tüm mezar ve mezar buluntuları arkeolojik açıdan değerlendirilmeye, Anadolu ve Kuzey Mezopotamya'daki örneklerle karşılaştırılmaya çalışılmış, ölü gömme adetleri açısından farklılıklar ve benzerlikler tespit edilmeye çalışılmıştır. Güneydoğu Anadolu Bölgesi'nde özellikle Geç Kalkolitik çağın sonlarında Erken Tunç Çağının başlarında görülmeye başlanan ve Güney Mezopotamya'da da özellikle Orta Tunç Çağında genişlemeye başlayan bu mezar geleneğinin, Yukarı Dicle Bölgesi'ndeki ilk örneklerinden olan Aşağı Salat Höyüğü ETÇ I mezarlarının ölü gömme adetleri açısından da, bu dönemin diğer taş sanduka mezarlarıyla benzer özellikler gösterdiği anlaşılmaktadır. Mezarlardan ele geçen seramik buluntularının genel formları itibariyle benzerleri, Ninive 5 dönemi seramik repertuarı içerisinde bulunmaktadır. Aşağı Salat Mezarlığı'nın seramik buluntularından hareketle, Erken Tunç I döneminin erken dönemlerine M. Ö. 3200- 3000 tarihleri aralığında bir döneme tarihlendiği anlaşılmaktadır. Aşağı Salat Höyüğü ETÇ I mezarlığı ölü gömme adetlerinin, dönemin diğer mezarlıkları ile gösterdiği farklılıklar ve benzerlikler ise, bu dönemin mezarlık ve diğer dünya anlayışlarına zenginlik kazandırırken, Aşağı Salat Höyüğü ETÇ I Mezarlığı, oldukça önemli bir karşılaştırma örneği olarak, bu dönem mezarlıkları içerisinde önemli bir yer alacaktır.
Yazılı kaynaklar ve Arkeolojik belgeler ışığında Küçük Asya'da Attis Kültü

Attis, Ana Tanrıça ile birlikte Phrygia'da ve Küçük Asya'nın diğer bölgelerinde, Yunanistan'da ve daha sonra da İmparator Claudius (M. S. 41- 54) döneminden itibaren tüm Roma İmparatorluğu içinde tapım gören önemli bir tanrı esasen bir vegetasyon tanrısıdır. Attis ismi Phrygia, Lydia ve Likya'da tanrı Attis dışında bir şahıs ismi esasen bir erkek ismi olarak karşımıza çıkmaktadır. Lydia'da çeşitli Dynastların, Lykia'da dindar kişilerce muhtemelen belki de rahipler tarafından kullanılan bir isim, Phrygia'da ise bu kullanımlarının dışında Pessinus'da ki Ana Tanrıçanın baş rahibinin bir unvanı olarak kullanılmıştır. Diğer bölgelerde ise Attis ismine sadece bir tanrı olarak rastlanılmıştır. Phryg kökenli olarak anlatılan mythos da Ana Tanrıça çoban Attis'e aşık olur fakat Attis Tanrıça'ya verdiği bağlılık sözünü tutmaz bu davranışı kendi kendini hadım ederek ölmesine neden olur. Attis mythosunda anlatılanların her biri bir güne denk gelecek şekilde her yıl 15-28 Mart günleri arasındaki törenlerle anılmaktadır. Törenlerle ilgili detaylı bilgileri daha çok Phyrg unsurlarını hala özünde barındıran Roma kaynaklarından öğrenebilmekteyiz. Arkeolojik belgeler üzerindeki Attis tasvirlerinin büyük bir kısmı da antik kaynakların bahsettikleri Attis mythosu ile örtüşmektedir. Kısacası Attis mythosunun ana motifleri, çoban kimliği-kendini hadım etmesi-ölmesi-tekrar dirilmesi ve dans etmesi gibi, Yunan ve Roma sanatının önemli konularından bir kısmını oluşturmaktadır.
M. Ö. 1. bin öncesi Anadolu saray mimarisi'nin ortaya çıkışı, gelişimi ve yönetime dair düşündürdükleri

'M. Ö. I. Bin Öncesi Anadolu Saray Mimarisinin Ortaya Çıkışı, Gelişimi ve Yönetime Dair Düşündürdükleri' isimli tezin konusunu Anadolu coğrafyasında belirli bir zaman aralığında inşa edilmiş saray yapıları oluşturmaktadır. Çalışma, konuya ilişkin Anadolu coğrafyası temel alınarak saray yapılarının neler olduğu ile ilgili olarak gerekli yayınların taranması, konunun kronolojik olarak değerlendirilmesine olanak sağlamıştır. Bununla beraber araştırma ile saray yapılarını oluşturan, şekillendiren ve zamanla değiştirerek geliştiren unsurların neler olduğu geçmişş yayınların taranması yardımıyla incelenmiş, saray yapılarının hangi kriter ve parametreler ışığında değerlendirilmesi gerektiği irdelenerek konunun daya iyi anlaşılması sağlanmıştır. Ayrıca saray yapılarının ilk olarak nasıl ortaya çıktığı, mimarilerinin nelerden oluştuğu, dönemsel ve kültürel özellikler ile benzerlik ve farklılıkların neler olduğu ile beraber yönetim kavramı üzerine düşündürdükleri kapsamlı değerlendirilmiştir. Tarihsel süreç içerisinde yönetim adına birçok bilimsel veriyi de kendi içerisinde saklamayı başarabilmiş olan bu mimari formların dikkatle incelendiğinde, tüm insani faaliyetlerin sürdürüldüğü temel yerleşim alanlarında, iklimin ve çevresel koşulların ana etkenliği de dikkate alınarak şekillendirildikleri bariz bir şekilde görülmektedir. Tüm işlevsel ve çok amaçlı yanlarının yanı sıra içinde bulundukları yerleşim alanına şekillendirici bir örneklik teşkil etmeleri bakımından da mimarlık tarihi açısından oldukça önemli bir yer edinmektedirler. I. Bin öncesinde varlığı bilinen Anadolu saray örneklerinin yer aldığı yerleşim yerlerinin örneklendirilmesi ile genişletilmiş olan bu çalışma ile saray yapılarını ortaya çıkaran süreç, yönetim kavramının süreçle ilişkisi, gibi basamaklar titiz bir çalışmayla sunulmaya çalışılmıştır. Son olarak değerlendirmeler kısmında mimari gelişim ve yönetim adına düşündürdükleri açıklanmıştır.
Calvert koleksiyonu'ndaki kırmızı figürlü pelikeler

Calvert Koleksiyonu'ndaki kırmızı figürlü pelikeler ilk defa M. Ö. 520 yıllarında Attik kırmızı figür ile birlikte ortaya çıkarak Klasik Dönemin geç evrelerinde IV. yüzyıl Atina tercihi olup uzun ve narin bir form kazanan Tip I ve bunun devamında gelişerek farklılaşarak amphora Tip C'lere benzeyen Tip II olmak üzere iki tipolojik gruptan oluşmaktadır. Koleksiyon dahilindeki örneklerin tümünde figüratif sahne ve süslemeler dışında kullanıldığı tespit edilen en önemli bezek ''dil bezeği'' motifidir. Örnekler üzerinde gerçekleştirilen genellemelerden yola çıkılarak her örnekte düzensiz ve acele ile oluştutulmuş bir izlenim sergileyen dil bezeğinin tespit edilen en temel kullanım şekli, ağız kenarı, boyun ve alt gövde üzerinde gerçekleştirilmiş olanıdır. Tez konusunu oluşturan pelikelerin yalnızca birkaçında dil bezeği dışında motifsel bir süsleme göze çarpmaktadır. Bu motifsel süsleme, figüratif sahnelerin içinde kullanıldığı tespit edilen lotus-palmet ve girift-spiral bezekleri şeklinde karşımıza çıkmaktadır. Calvert Koleksiyonu'ndaki kırmızı figürlü pelikeler üzerinde görülen figüratif sahneler ''Günlük hayata dair sahneler'' ve '' Mitolojik öğelere sahip sahneler'' olmak üzere iki başlık altında incelenmiştir. Günlük hayata dair sahneler ''Gymnasion sahneleri'',''Ayna tutan kadın ve büyük bir kadın başı sahnesi'', ''İki kadın ve sandık sahnesi'', ''Sadece tekli veya ikili figürlerden oluşan sahneler'' olarak çeşitlilik göstermektedir. Mitolojik öğelere sahip sahneler ''Eros ve Satyr'', '' Eros ve genç kız sahnesi'', ''Eros ve büyük bir kadın başı sahnesi'', ''Amazonomakhi sahnesi'', ''Grifona binmiş süvari ve genç kız sahnesi''olarak çeşitlenmektedir. Calvert Koleksiyonu'ndaki kırmızı figürlü pelikelerin çeşitli müzeler ve yayınlarda karşılaştığımız paralelleri ile yapılan karşılaştırmalarda büyük çoğunluğunun Amazon Ressamı, Grup G, Otchet Group'a ait pelikeler ile tipolojik ve motifsel, farklı formlardaki örneklerle ise yalnızca figürlerin işlenişi ve motifsel anlamda ya birebir ya da pek çok noktada benzer oldukları anlaşılmıştır. Calvert Koleksiyonu'ndaki kırmızı figürlü pelikeleri incelediğimiz zaman tipolojik ve motifsel değerlendirmenin sonucunda bu pelikeleri M. Ö. IV. yüzyıl başı ve IV. yüzyıl ortalarına kadarki tarihler aralığına yerleştirmek uygun görülecektir.
Daskyleion'da ele geçen Arkaik ve Klasik Dönem amphoralar

'Daskyleion'da Ele geçen Arkaik ve Klasik Dönem Amphoralar' adlı bu çalışmada, Daskyleion'da 1988- 2002 yıllan arasında yürütülen kazılarda bulunmuş Arkaik ve Klasik Dönem'e ait ticari amphoralar incelenmiştir. Persler'in bir Satraplık merkezi olan Daskyleion'un önemli coğrafi konumu, bu kentin erken dönemlerden itibaren birçok kentle ticari ve siyasi ilişkide bulunmasında etken olmuştur. Daskyleion'da birçok antik kente ait amphora ele geçmişş olmakla birlikte, burada, tezimizin kapsamı gereği, Khios, Klazomenai, Lesbos, Thasos, Mende, Samos ve Miletos amphoralan değerlendirilmiştir. İnceleme yapılırken ilk olarak amphoralar kendi, aralarında bir sınıflandırmaya tabi tutulmuştur. Bu sınıflandırmada, amphoralar ağız kenarlarına göre tiplere ayrılmış ve diğer merkezlerde ele geçen örneklerle karşılaştırmak ve kendi buluntu alanlarından yola çıkmak suretiyle tarihlendirilmesi yapılmıştır. Daha sonra, bu tiplerin, hem kendi içlerinde hem bütün tipler arasındaki yoğunlukları tespit edilmiştir. Sınıflandırma ve tarihleme yapıldıktan sonra, Batı Anadolu'nun ve Daskyleion'un siyasi tarihine önemli etkisi olan; Koloni hareketleri, Kimmer İstilası, Persler'in Batı Anadolu'yu ele geçirmeleri, Lydia Devleti'nin yıkılışı, İonia İhtilali, Miletos'un tahribi, Attika-Delos Deniz Birliği'nin kurulması, Lesbos'un deniz birliğinden ayrılması ve Mytylene Ayaklanması, Pelopennesos Savaşı, Büyük İskender'in Batı Anadolu'ya geçişi ve Pers İmparatorluğu'nun yıkılışı gibi tarihsel olayların, Daskyleion'un amphora ticaretine ne gibi etkilerinin olduğu tartışılmıştır. 223
Kalkolitik ve Tunç çağlarında Göller bölgesindeki iklimsel değişiklikler ve bu değişikliklerin bölgedeki arkeolojik yerleşim sistemlerine etkisi

Bu çalışmanın amacı, Kalkolitik ve Tunç çağlarında (~G. Ö.8000-3000/~M. Ö. 6000 -1000) Göller Bölgesi'nde meydana gelen iklimsel değişiklikleri bir paleoiklim modeli yardımıyla modelleyerek önemli iklimsel parametrelerin gösterdiği değişimlerin derece ve önemini kantitatif yöntemlerle çalışmaktır. Bu değişimlerin bölgede yapılan arkeolojik yayınlardan oluşturulan arkeolojik yerleşim sistemlerine etkisini araştırmaktır. Göller Bölgesi coğrafik ve kültürel açıdan bakıldığında Burdur, Isparta ve Antalya illeri ile temsil edilmektedir. Çalışma kapsamına Ege, Akdeniz ve İç Anadolu bölgeleri arasındaki ilişkileri anlamak adına Afyon ve Konya illeri de dahil edilmiştir. Bu illerinden elde ettiğimiz iklimsel kayıtlar ve çalışma dönemini temsil eden 500'ü aşkın arkeolojik yerleşme kullanılmıştır. Bu çalışma kapsamında istatistiksel verilerin incelenmesi için R Studio kullanılmış, çalışılan bölgenin mekansal verilerinin bilgisayar ortamında toplanması, coğrafi bilgi sistemine girilmesi, mekansal analizlerin yapılması, görüntülenmesi ve uygun formatta çıktı alınabilmesi için ise açık kaynak kodlu GRASS CBS kullanılmıştır. Yapılacak olan tüm analizlerin ve buna bağlı elde edilecek olan tüm verilerin, geçmişşteki iklimsel değişiklilerin arkeolojik yerleşim sistemlerini ne derece etkilediğini anlamak için ise Makrofiziksel İklim Modeli kullanılmıştır. Çalışmadan elde ettiğimiz ilk verilere göre, Kalkolitik Çağ'dan Erken Tunç Çağı sonuna kadar (~G. Ö. 8000 -4000/~M. Ö. 6000 -2000) arkeolojik yerleşmelerin sayısında artış görülmüştür. Bu süre içerisinde ise yaşayan Göller Bölgesi insanlarının yeryüzü şekilleri içerisinde düzlük alanlarda, suya yakın geçiş noktalarında ve dağın bayır kısımlarında yaşamayı, zirve ve vadilere oranla daha fazla tercih etmişlerdir. Yağış ve sıcak verilerine bakıldığında ise, Geç Kalkolitik Çağ'dan Geç Tunç Çağı sonuna kadar (G. Ö. 5600 -3000/M. Ö. 3600 -1000) olan zaman diliminde yağışta ve sıcaklıkta azalmaların görüldüğü ve buna ek olarak her 2000 yıllık süreçte Göller Bölgesinde yerel ve bölgesel değişimlerin olduğu gözlenmiştir. Yine yağış ve sıcaklık verileri göz önünde bulundurulduğunda, 4.2 ka iklim olayının Göller Bölgesi için bölgesel bir kuraklığı işaret etmediği görülmektedir. Orta Holosen sürecindeki iklimsel değişikliklerin, bu dönemde yaşamış toplulukların sosyal, ekonomik ve siyasi sistemlerin değişmesinde payı olabileceği düşünülse bile, bu değişimin sadece yerel ölçekte gerçekleştiği ve küresel bir etkisi olamayacağını söylemek doğru olacaktır.
Hellen mimarisinde aiol başlığının kökeni, gelişimi ve dağılımı

Aiol Düzeninin sanatsal ataları, . Ö. geç ikinci binyılda genişçe yayılmıştır. Çiftvolütlü sütunsu formlar, hem çiçek hem palmetlerle birlikte kullanılmıştır ve birçok değişikbölgenin artistik repertuarını da kapsamaktadır. Tek bir bölgenin bütün bir stilistik varlık olarak Aiol düzenini geliştirmiş olmadığı ortadadır. Ahşap ya da stükko bitkisel başlıklısütunlar Mısır'da on sekizinci sülaleye dayandırılabilir. Çünkü mezar boyamalarındabetimlenmişlerdir. Ama diğer bölgelerden daha geç kanıtlar, uygulamanın ortak olduğunu işaret eder. Bu motiflerin derece derece stilizasyonları ve en sonunda taş mimariyeuygulanmaları Demir Çağı ve sonrasında Aiol düzeniyle sonuçlanmıştır. Demir çağı desenleri formda büyük bir çeşitlilik gösterirken onları tek bir sanatsalilerleme yerine ilişkili bir dizi gelenek olarak göz önüne almak daha doğru olacaktır. Çiftvolütlü motifin taş mimariye kesin olarak ne zaman uygulandığı bilinmemektedir. Ama birçokkanıt, en muhtemel olasılık olarak Suriye-Filistin bölgesini işaret eder. En erken taş volütlübaşlıklar, . Ö. onuncu yüzyıl Megiddo örnekleridir. Kökenleri Filistin'in kuzeyindeki Fenikekentlerinde aranmalıdır. Kıbrıs'tan ve Fenike'nin batı Akdeniz kolonilerinden benzer volütdesenleri aynı sanatsal geleneğin ilerlediği yönü gösterirler. Hellen stilinin öncülleri. Ö. VII. yy ın Yakın Doğu dizaynları arasında aranmalıdır. Eldeki kesin kaynaklar bilgimizin bugünkü seviyesiyle tam bir köken gösterememektedir, ancak birçok gösterge bu etkinin gelmiş olabileceği alanı daraltabilir. Filistin pilastr geleneği, listeden çıkarılabilir. Çünkü yapısall kullanılışı ve morfolojisi çok farklıdır. Mısır da resmin dışına itilebilir. Batıdan ya da Myken'den bir hareket çok daha uygunsuzdur. Mezopotamya ve ran'ın ise bu dönemde Hellen bölgeleriyle tarihsel bir bağlantısı yoktur. Her ne kadar daha geç zamanlarda Gordion'daki stilin ortaya çıkışı, hakkında bir şey bilmediğimiz bir gelenektasarlanmış olabileceğini ima etse de. Ö. VII. yy ya da VI. yy dan çok az Anadolu volütdizaynı bilinmektedir. Her ne kadar bir Asur kökeni tamamen dışlanamazsa da, Yunanistan'ın bu volüt başlıkları Anadolu veya Kuzey Suriye'ye yakın bir bölgeden almış olması en uygunolasılıktır. Yunan sütunlarının form, mimari kullanım ve artistik stilleri nedeniyle en olasıteori küçük sanatlarla görünen doğu geleneklerinden alınmış olduğudur. Bu küçük sanatlarAsur saray kabartmalarındaki gibi pencere korkuluklarıdır. Bunlardan en çok pencerekorkulukları Geç Hellen stiliyle en yakın stilistik benzerlik gösterenlerdir.
Urartu sanatında mobilya

'Urartu Sanatında Mobilya'' adlı çalışmada, Anadolu'nun Demir Çağı siyasal yapılanması içerisinde önemli bir yere sahip olan Urartu Uygarlığı'nda mobilya üretimi değerlendirilmiştir. Bu çalışmanın amacı; genel anlamda Urartu Uygarlığının sanat anlayışı ve bu sanat anlayışı içerisinde özellikle mobilya sanatının incelenmesi olacaktır. Yapılan çalışma sırasında özellikle çevre kültürlerin; Assur, Mezopotamya, Frig sanat anlayışı çıkış noktası olarak alınmış ve buna bağlı olarak Urartu Uygarlığının özgün sanat anlayışı açıklanmaya çalışılmıştır. Yapılan literatür taraması esnasında Urartu sanatında mobilya başlığının tek başına çalışılmadığı, bu nedenle Urartu mobilya sanatı konusuna daha çok çevre kültürlerin mobilya sanat anlayışının yer aldığı çalışmalar içerisinde bir alt başlık olarak değinildiği görülmüştür. Bu noktadan hareketle Urartu mobilya sanatı tez çalışması içerisinde tek başına ele alınmıştır.
Hellenistik Dönemde Khios'da amphora üretimi ve mühürleme sistemleri

Hellenistik Dönemde, Khios'un ana geçim kaynakları arasında şarap önemli bir konuma sahiptir. Ada'nın ünlü şarabı, amphora ve lagynoslar içerisinde tüketim merkezlerine ulaşmıştır. Hellenistik Dönemdeki Khios'un şarap ticareti, Akdeniz ve Karadeniz'de geniş bir coğrafi yayılım göstermektedir. Ama buluntuların sayısal yoğunluğu, Doğu Akdeniz'de Alexandria'yı ve Ege Denizi'nde ise Pergamon, Delos, Eretria ve Atina'yı ön plana çıkarmaktadır. Alexandria, bu merkezler arasından buluntuların çeşitliliği ve sayısal oranı açısından dikkati çekmektedir. Khios şarap ticareti, Hellenistik Dönemdeki siyasi olaylardan kimi zaman olumlu bazen de olumsuz etkilenmiştir. Hellenistik Dönem Khios amphoraları, M. Ö. geç 4. veya erken 3. yüzyıldan itibaren mühürlenmiştir. Bu uygulama, sistemli olarak yapılmasa da, M. Ö. erken 1. yüzyıla kadar devam etmiştir. Mühürlerde, üretici ismi ve sembolleri bulunmaktadır. İsimler, tam ve kısaltmadan oluşmaktadır. Ayrıca ligatür dışında, üretici ismiyle birlikte yıl ya da sadece yıl içerikli mühürler de yer almaktadır. Khios amphora mühürlerinde, çok sayıda farklı kalıp tespit edilmiştir. Khios lagynosları da, amphoralar gibi aynı yöntem ve mantıkla mühürlenmiştir. Lagynos mühürlerinde, üretici ismi, ligatür, monogram ve semboller görülmektedir.
Tripolis nekropolisleri

Tripolis Lydia, Karia ve Phrygia arasındaki bölgede, verimli toprakları ve önemli ticaret yolu üzerinde olan bir kenttir. En görkemli yıllarını Roma imparatorluk çağında yaşamıştır. Bulunduğu coğrafya, bir kentin kurulması için çok uygun bir konumdadır. Tripolis nekropolis alanlarında 2007- 2009 yıllarında yapılan kazı (Doğu Nekropolisinde 7 kaya mezarı ve iki traverten lahit) ve yüzey araştırmaları sonucunda Değirmentepe veya Kale tepe olarak adlandırılan tepenin hemen altındaki yamaçlarda yayılan nekropolis alanları, Kuzey, Doğu ve Batı nekropolis alanları olmak üzere üçe ayrılmaktadır. Bu ayrılma, tamamen topoğrafik durumdan ileri gelmektedir. Düzenli bir kent planlamasına sahip olan Tripolis'te, aynı zamanda Nekropolis alanlarının da böyle bir planlanmaya gidildiği ve bazı özel durumlara dikkat edildiği anlaşılmaktadır. Doğu ve Kuzey nekropolisinde en çok yapılan mezar türü kaya oda mezarlardır. Ardından, tüm nekropolis alanlarında karşımıza çıkan, traverten lahitler ikinci sırayı almıştır. Üçüncü mezar türü örgü tekne mezarlar, sadece Batı Nekropolisinde karşımıza çıkmaktadır. Doğu Nekropolisinde karşımıza çıkan ve düzensiz taşlardan örülü iki adet tonozlu mezar son mezar türüdür. Tüm mezar türlerinin son derece özensiz yapılmış olması sebebiyle ekonomik durumu orta olan insanlara ait olduğu tahmin edilmektedir. Kaya mezarları ve lahitlerin MS 1. yüzyıldan MS 7. yüzyıl ortalarına kadar sürekli kullanılmıştır. Örgü tekne mezarlar ve tonozlu mezarların ise Geç Antik Çağda yapıldığı düşünülmektedir.
Sorcery trials of antioch: Illicit divination and the response of the emperor

Yıl 371'de bir grup, İmparator Valens'ten sonra tahta kimin geçeceğini öğrenmek istedi. Bu bilgiyi elde etmek için, gizli bir kehanet ritüeli düzenlediler. Bu zamanda kamu önündeki kehanetler hala yasalken, gizli kehanetler kanun yoluyla yasaklanmış, sadece yasadışı büyü kullanımı olarak değil aynı zamanda vatan hainliği olarak da kabul edilmişti. Bu olay Antakya'da geniş çaplı büyücülük davalarını tetikledi. Toplumun bütün sınıflarından birçok kişi ya direkt olarak bu ritüele iştirak etmekle ya da bununla ilişkisi olmayan büyü yapma suçlarıyla itham edildi. Cezalandırmalar ağır görünüyordu. Suçlananların çoğu idam edildi ya da sürgüne gönderildi. Bu konuyla ilgili başka Bizans kaynakları olmasına rağmen, bu olayı en detaylı olarak anlatan Ammianus Marcellinus'tur. Bu tez, Antakya davalarına yol açan koşulları ve bu süreci ortaya çıkaran mekanizmaları anlamayı ve bu olayın daha geç tarihli kaynaklarda nasıl kaydedildiğini ve yorumlandığını araştırmayı amaçlar. Bu amaçla, Ammianus'un olaya dair açıklamalarını aynı zamana ait kanunları ve dini gelişmeleri baz alarak değerlendireceğim. Bu analizden elde edilen bilgi, olayın daha iyi değerlendirilebilmesi ve daha sonraki tarihçilerin büyü ve kehanete karşı tutumlarının anlaşılabilmesi için diğer tarihi kaynaklardaki bilgilerle birleştirilecek ve karşılaştırılacaktır.
Antik Dönemde drama türleri ve vazolar üzerindeki betimlemeleri

İnsanoğlu var oluşundan itibaren günlük ihtiyaçlarını karşılamak için kap kacak türü seramik malzeme üretmeye başlamıştır. Zaman ilerledikçe sade bir şekilde yapılmış olan seramikler yerini sanatsal ve estetik kaygının ön planda tutulduğu seramiklere bırakmıştır. Bu seramikler hem form hem de süsleme açısından gelişim göstermiştir. Seramik sanatı, geçmişşten günümüze kadar birçok dönemden geçerek uzun soluklu bir gelişim çizgisi izlemiştir. Bu gelişmeler süsleme ve teknik başlıkları altında incelenebilmektedir. Sanat değeri yüksek seramiklerin yanı sıra, günlük hayat ihtiyaçlarını karşılamak için kullanılan seramikler yine bu dönemde popülerliğini devam ettirmiştir. Yunan vazo ressamlığının stil özelliklerini yansıtan kırmızı ve siyah figür tekniğinde yapılmış olan vazolar üzerinde çeşitli tiyatro sahnelerinin betimlemelerini görmek mümkündür. Antik Yunan vazo ressamları vazoları üzerinde işledikleri mitolojik ve günlük hayat sahnelerini betimledikleri gibi dram sanatını da eserleri üzerinde betimlemişlerdir. Betimlenen bu dram sanatı sahneleri vazo ressamları tarafından detaylı bir şekilde işlenmiş ve bu sahneler üzerindeki verilen tüm ayrıntıları izlemeyi mümkün kılmıştır. Tiyatro kavramı yapısall özellikleri ile birlikte tarihsel, fiziksel ve sanatsal özellikleri içerisinde barındıran bir yapıyı simgeler. Halkın bir araya gelip sosyal etkinliklerini gerçekleştirdiği yapı olma özelliğinin yanı sıra tiyatroların estetik olgusunun ön planda olması, mimari ve plastik bezemelerle oluşturulması diğer yapı mimarilerinden farklı olduğunun birer göstergesidir. Tiyatrolar sadece şölensel yarışmaların yapıldığı, tiyatro oyunlarının sergilendiği yer değildir; asıl olarak halkın toplanıp sosyalleştiği bir mekandır. Bu özelliği, onun agora ile ilişkilendirilmesini sağlamaktadır. Bu tez çalışmasında, kırmızı ve siyah figür tekniğinde yapılmış vazolar üzerindeki tiyatro betimlerinin tipolojik, malzeme, biçim ve kontekst durumları bir arada incelenerek tiyatroların gelişiminin seramik bazında bir sonuca varılmak hedeflenmiştir. Tez çalışmasının zamansal kapsamı erken dönem siyah figür tekniğinden başlayarak Roma Dönemi'ne kadar sınırlandırılmıştır.