turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Türk siyasi hayatında Osman Bölükbaşı

Osman BÖLÜKBAŞI, 1913 yılında Kırşehir'de dünyaya geldi. Fransa'da Nancy Üniversitesi'nde matematik ve astronomi bölümünü bitirdi 1946'da çok partili hayatin başlamasıyla Demokrat Partiye katıldı. Bir yıl sonra Demokrat Parti'den ayrılarak Millet Partisi'nin kuruluşunda yer aldı. 1950 yılında Kırşehir Milletvekili seçilen Bölükbaşı, Millet Partisi'nin kapatılmasıyla Cumhuriyetçi Millet Partisi'nin kurucuları arasında yer aldı. 1954'te Demokrat Parti ile olan çatışmasından dolayı Kırşehir ilçe yapıldı. 1958 yılında Cumhuriyetçi Millet Partisi ile Köylü Partisi'nin birleşmesinden sonra Genel Başkan seçildi. Bölükbaşı, 1946'da başladığı siyasi yaşamı içerisinde 1950, 1954, 1957 seçimlerinde Kırşehir Milletvekili, 1961, 1965, 1969 seçimlerinde de Ankara milletvekili seçilmiştir. Sert konuşmaları ve farklı siyasi üslubu ile Türk siyasetinin önemli isimlerinden biri olarak yerini almıştır. 1961 yılında İnönü Başkanhğı'ndaki koalisyona girmek istemeyen Bölükbaşı ile bir grup milletvekili Cumhuriyetçi Köylü Millet Partisi'nden istifa ederek ikinci defa Millet Partisi'ni kurdu. 1970 yılında Genel Başkanlık görevinden, 1973 yılında da; milletvekilliğinden ve partisinden ayrılarak siyaseti bırakan Bölükbaşı, Şubat 2002'de Ankara'da vefat etti. Vffl
Türkiye'de güçlü devlet geleneğinin erken Cumhuriyet Dönemi laikleşme devrimlerine etkisi (1923-1938)

Bu tezin amacı, Osmanlı İmparatorluğu'ndan Erken Cumhuriyet dönemine güçlü devlet geleneğinin etkilerini laikleşme sürecini ele alarak tanımlamaktır. Çalışma, Türk milli devletinin Osmanlı'dan, devletin toplumdaki çıkar öbeklerinin toplamından fazlasını ifade ettiği güçlü devlet anlayışını miras aldığı görüşüne dayanmaktadır. Osmanlı-Türk siyasasında, devlet üstün bir konuma sahipti ve bu, din gibi sosyal kurumlara karşı faydacı bir tutuma yol açtı. Bunun yanında, devletin bütün gelişmeden sorumlu tek özne olarak kabul edilmesinden kaynaklanan bir seçkinci anlayış belirdi. Atatürk, Türk devlet geleneğine paralel olarak aynı zihniyeti devam ettirdi: Üstün devlet kavramının yanında dine karşı faydacı bir yaklaşımı benimsedi. Ayrıca Osmanlı yenilikçilerinin başlattığı seçkinci ve tepeden inme modernleşmeyi de devam ettirdi. Bu tez, Türkiye özelinde, egemen olanın hep devlet olduğunu öne sürmektedir.
Halide Edib Adıvar'da Cumhuriyet döneminin siyasal eleştirisi

Cumhuriyet döneminin önemli edebiyatçılarından biri olan Halide Edib Adıvar, 1882- 1964 yılları arasında yaşamış ve tarihin önemli anlarına şahitlik etmiş bir yazardır. Adıvar, yazarlığının yanında öğretmen, gazeteci, asker ve siyasetçi gibi unvanlara da layık görülmüştür. Ancak, edebiyatçı kimliği ve milli mücadeledeki katkılarıyla anılmak yerine daha çok siyasi düşünce yapısı üzerinden gündeme gelmiş ve farklı kesimlerin eleştirilerine maruz kalmıştır. Bu nedenle bu çalışmanın temel amacı Halide Edib'in Cumhuriyet dönemindeki siyasal eleştirisini incelemek ve siyasi düşünce yapısıyla ilgili ortaya atılan çok sayıda görüş farklılığına onun gözünden cevap verebilmektir. Bu çalışma kapsamında bulunduğu sosyal çevre ve eğitim hayatının onun siyasi düşünce yapısı üzerindeki etkilerini anlamak adına ilk bölümde Halide Edib'in hayatına yer verilmiştir. İkinci bölümde Cumhuriyet dönemindeki genel siyasi ve toplumsal görünüm üzerinde durularak 1918- 1945 yılları arasını kapsayan önemli siyasi olaylar incelenmiş ve Halide Edib'in bu durumlara karşı yaklaşımı önemli birkaç olay üzerinden ele alınmıştır. Çalışmadaki son bölümde Halide Edib'in eserleri değerlendirilerek Cumhuriyet dönemindeki siyasi düşünce yapısı aydınlatılmaya çalışılmıştır. Ayrıca Halide Edib'in siyasi düşüncesiyle ilgili farklı görüşler bir arada verilmeye çalışılmış ve bu konudaki yeni eleştirel yaklaşımların önünün açılması sağlanmıştır. Halide Edib'in milliyetçi bir tavır sergilediği, Mandacılığı savunduğu ancak bu konudaki fikirlerinin zamanla değiştiği, inkılapların bazılarına olumlu yaklaştığı birçoğunu ise erken verilmiş kararlar olarak değerlendirdiği, Cumhuriyet'i zaruret olarak görse de demokrat bir Cumhuriyet istediği aksi takdirde uzun yıllar süren bir parti diktatörlüğünden başka bir şey olmayacağına inandığı sonucuna varılmıştır.
Siyasal iktidar konusuna Hıristiyan ve Müslüman düşünürlerin yaklaşımı (9.-16. yüzyılları arası)

Bir devletin en önemli unsurlarından olan siyasal iktidar, sosyal yapılar hiyerarşisinde devlete üstün bir statü sağlamakta ve toplum içerisindeki diğer sosyal yapıların siyasallaşmasında oldukça etkili olmaktadır. Kabul edilebilir bir meşruluğa sahip olması gereken siyasal iktidarın, en önemli meşruluk kaynaklarından birisi de din olgusudur. Aynı zamanda dinlerde insanlara ulaşabilmek için siyasal otoriteleri kullanmaktadır. Bu bağlamda Hristiyanlık ve İslamiyet de siyasal iktidarın otoritesinden yararlanmış ve onu etkilemiştir. Bu doğrultuda, bu çalışmanın amacı Hristiyanlık ve İslamiyet dinlerine mensup düşünürlerin siyasal iktidar konusuna yaklaşımlarını inceleyerek, bu yaklaşımlar arasındaki benzerlikleri ve farklılıkları tespit etmektir. Tezde geniş bir literatür taramasına dayalı betimleyici, nitel yöntem kullanılmıştır. Yapılan çalışma kapsamında, her iki dinin siyasal iktidar ile etkileşimlerinin en yoğun olduğu IX. ve XVI. yüzyılları arasındaki dönem incelenmiştir. Çalışmanın sonucunda Hristiyan ve Müslüman düşünürlerinin siyasal iktidar konusuna yaklaşımlarının farklı olmasında temel etken mensup oldukları din olarak gözükse de, dine bağlı olan farklı etkenler de mevcuttur. Yaşadıkları coğrafya, içlerinde yetiştikleri siyasal yapılanmalar, yaşadıkları dönemdeki siyasal iktidarların dini kurumlar ile olan etkileşimleri, yetiştikleri bölgenin sahip olduğu bilgi birikimleri ve ekonomik durumu ve Hristiyanlık ve İslam'ın birbirleri ile olan etkileşimleri de bu farklılıkların oluşmasında önemli rol oynamıştır. Sonuç olarak, düşünürlerin siyasal iktidar konusuna yaklaşımları Hristiyan düşünürler için siyasal iktidarı savunma ya da dini iktidarı savunma şeklinde olurken, Müslüman düşünürler ise siyasal iktidarın kendisi ile ilgilenmişlerdir.
1960'tan günümüze Chp'nin Kürt kimliği siyaseti üzerine bir inceleme

Türkiye Cumhuriyeti, küreselleşen dünyadaki pek çok modern devlet gibi ülkesinde farklı etnik kimlikleri barındıran bağımsız bir devlettir. Türkiye siyasetinde etnik kimlikler öteden beri konuşulan ve tartışılan, özellikle 1980 ve sonrasında ise daha çok ön plana çıkan temel konulardandır. Faaliyette bulunan siyasi partilerin kimliklere bakışları, bu konuda ürettikleri politikalar, söylemleri ve icraatları farklılıklar arz etmektedir. Bu bağlamda bu tezin amacı; Türkiye siyasal hayatının başat partilerinden biri, merkez sol siyasetin temsilcisi ve Türkiye Cumhuriyeti Devleti'nin kurucu partisi olma özelliğine sahip olan Cumhuriyet Halk Partisi'nin özellikle 1960 yılından sonra Türkiye'deki farklı kimliklere bakış açısını, güttüğü kimlik siyasetini, yürüttüğü politikayı Kürt Kimliği özelinde ortaya koymak ve bu politikanın Kürt kökenli vatandaşların yoğunlukla yaşadığı Doğu ve Güneydoğu Anadolu illerindeki genel seçim sonuçlarına etkisini de içerecek şekilde bir inceleme yapmaktır. Seçim sonuçlarının incelenmesindeki maksat, yürütülen Kürt politikasının ve bu politikadaki değişimlerin seçmende nasıl karşılık bulduğunu saptamaktır. Tezin kapsamı 1960 yılı ve sonrasında CHP'deki dönüşüm ve bu dönüşümün Kürt kimliği özelinde kimlik siyasetine olan etkisi ile sınırlıdır. Tezin amacını gerçekleştirmek için, araştırmada nitel bir araştırma yöntemi uygulanmıştır. Tez hazırlanırken teorik ve normatif bir perspektif değil; parti programları, seçim beyannameleri ve Kürt sorunu özelinde hazırlanmış raporlar gibi birincil kaynaklar esas alınarak betimleyici, tanımlayıcı ve söylem / içerik analizi içeren bir yöntem benimsenmiştir. İfade edilen yazılı kaynakların partilerin resmi politikasını yansıtması ve daha objektif olması, bununla beraber özellikle parti genel başkanlarının konu ile ilgili söylemlerinin sübjektif olabileceği ve resmi kaynaklara oranla daha hızlı değişebileceği düşünülerek bu söylemlere yer verilmemiştir. Bu çerçevede çalışmanın ana bulgusu ve argümanı ise CHP'nin Kürt kimliği özelindeki kimlik siyasetinin Türkiye'nin içinde bulunduğu siyasi koşullardan, toplumsal hareketlerden ve terör olaylarından etkilendiği ve buna göre 1960'tan günümüze değiştiği, özellikle genel başkan düzeyindeki yönetim değişikliklerine göre de farklılaştığı yönündedir. CHP'nin 1960'tan günümüze Kürt kimliği özelinde kimlik siyasetinde bu değişim, sorunu az gelişmişlik ve feodalite bağlamında ele alan ve buna göre politika üreten bir yaklaşımdan, 2010 ve sonrasında sorunu demokrasi bağlamında ele alan bir yaklaşıma doğru şekillenmiştir.
Surviving tribes as political actors: The evolution of political clientelism in Şanlıurfa

Tarih boyunca Türkiye'nin güneydoğusunda aşiretler önemli siyasi aktörler olmuşlardır. Türkiye'nin Güneydoğu bölgesindeki etki alanlarını korumak için aşiret liderleri ne tür araçları hala kullanmaktadırlar? Bu çalışma bu soruyu oy davranışı açısından incelemekte ve yerel aşiretlerin siyasi etki ve güçlerini korumadaki başarı ve başarısızlıklarının altında yatan etmenleri araştırmaktadır. Bu bölgede aşiretler, bir düzeye kadar üyelerinin oylarını kontrol ve manipüle edebildiğinden bu çalışmanın kapsamı çerçevesinde siyasi güç, yerel aşiret otoritesinin, aşiret üyelerinin siyasi parti seçimi üzerindeki otoritesi olarak tanımlanmaktadır. Bazı aşiret liderleri, aşiret üyelerinin oylarını kontrol ederek, siyasi alanda kendi pozisyonlarını güçlendirebilmiştir. Ne var ki, özellikle bölgede yaşanan modernleşmeyle birlikte gelişen yeni faktörler sayesinde tehlikeye girmiştir. Bu çalışmada, Şanlıurfa'da yürütülen 400 kişilik bir anket ve 20 kişilik derinlemesine röportaj üzerinden karma yöntem ile aşiretlerin bu tehlikeye karşı nasıl direndiği analiz edilmiştir. Anket analizinde, eğitim ve şehirleşme faktörlerinin aşiretlerin siyasi güçlerini kaybetmesinde önemli etkenler olduğu ortaya koyuldu. Bununla beraber, ekonomik koşulların anlamlı bir etkisine rastlanmadı. Derinlemesine röportajlar üzerinden, bölgedeki iki siyasi aktörün, yani yönetimdeki partilerin ve aşiret liderlerinin, siyasi ve sosyal stratejileri açısından bu yeni gelişmelere nasıl yanıt verdiği tartışıldı.
Algı yönetimi perspektifinden siyasal iletişim ve lider ilişkisi: Turgut Özal dönemi analizi (1983-1989)

'Siyasal iletişim faaliyetleri kullanılarak kitlelerin algılarının yönetilmesinde siyasi liderler ne kadar etkilidir?' sorusundan yola çıkarak hazırlanmış bu tezde, liderin, siyasal iletişim sürecinde oynadığı rolü analiz etmek amaçlanmıştır ve bu analiz çerçevesi ile Turgut Özal dönemi ve seçimleri incelenmiştir. 1983- 1989 yılları arasında iktidarda olan Anavatan Partisi'nin genel başkanı olan Turgut Özal, 1980 sonrası Türk siyasal hayatında etkili bir lider olması ve kitle iletişim araçlarından en iyi faydalanan ilk liderlerden olması nedeniyle siyasi lider olarak seçilmiştir. Siyasal iletişim aktörlerinden birisi olan siyasi liderin, kitlelerin algısını yönetmede en önemli aktör olduğu varsayımından yola çıkan çalışmamızda, liderin söylem ve imajının yanı sıra ülke şartlarının da seçmen algısında etkili olduğu görülmüştür. Ayrıca lider odaklı bir partide liderin davranış ve söylemlerinin değişiklik göstermesiyle partinin destek görme oranında farklılık olduğu da dikkati çekmiştir. Sonuç olarak çalışma, kitlelerin algısını yönetmede siyasi liderin önemli bir siyasal iletişim aktörü olduğunu göstermiştir. Özal'ın başbakanlık dönemi boyunca incelenen seçimler ve bu seçimlerde uygulanan seçim kampanyaları göstermektedir ki, Turgut Özal, dönemin koşulları içerisinde iletişim araçlarını kullanarak seçmenin algısını yönetebilmiştir. Ancak söyleminde betimlediği Türkiye şartları ile gerçekte yaşanan problemler neticesinde farklı bir Türkiye'nin olması, algı yönetiminde sadece iletişim araçları ya da liderin başarısının sınırlı olduğunu göstermiştir. Dört bölümden oluşan bu çalışmanın birinci bölümünde kısaca giriş yapılmış, ikinci bölümünde algı yönetimi kavramı irdelenerek bu kavramın siyasi boyutu ön plana çıkarılmış, üçüncü bölümde siyasal iletişim kavramına değinilmiş ve siyasi iletişim aktörlerinden birisi olan siyasi liderin önemi burada ele alınmıştır. Dördüncü bölümde ise vaka olarak incelenecek siyasi lider Turgut Özal'ın siyasal iletişimdeki rolü analiz edilmiştir.
1979 İslam Devriminden sonra İran'ın diş politikası

İran İslam devrimini incelediğimizde bu devrimin İslam Devriminden daha çok Pehlevi iktidarına karşı ayaklanmış toplu bir muhalefet hareketi olduğunu görmekteyiz. Çünkü devrim sürecinde muhalif gruplara bakıldığında liberallerden ılımlı İslamcılara, komünistlerden radikal İslamcı kanada kadar birbirlerinden çok farklı birçok grup bir arada toplanmıştır. Ancak Devrimin gerçekleşmesinden sonra Humeyni radikal İslamcı kanadı arkasına alarak yönetimi ele geçirmiştir. 1979 yılında İran'da gerçekleşen devrim, asırlardır süren monarşi geleneğini yıkmakla birlikte İran'ın iç ve dış politikasını da değiştirmiştir. Pehlevi döneminde İran, ABD ve İsrail'in bölgedeki en önemli müttefikleri olmasına rağmen devrimden sonra bu iki ülkenin düşmanı haline gelmiştir. Devrim sonrası İran'ın dış politikasına yön veren ana etkenler 'bağımsızlık', 'batı karşıtı' ve 'devrim ihracı' olmuştur. İş başına gelen yeni yönetim İslam devrimini diğer Müslüman ülkelere ihraç etme çabasında olmakla birlikte bölge ülkelerinde tedirginliğe sebep olmuş ve böylece İran yalnızlığa itilmiştir. Humeyni döneminde İran uluslararası camiada yalnızlığa itilerek, Irak ile gerçekleşen savaşta bu durumu daha çok kötü bir hale getirmiştir. Dolayasıya Humeyni'nin ölümünden sonra iş başına gelen Refsancani ve Hatemi İran'ın dış dünyaya açılma hususunda daha istekli politikalar izlemişler ve böylece İran dış dünyayla ilişkilerini düzeltme çabasına girmiştir. Ancak Hatemi'den sonra cumhurbaşkanlığına gelen Ahmedinejad yaptığı sert söylemler ve uzlaşmaz üslubu nedeni ile İran'da aslında pek çok şeyin değişmediğini ortaya koymuştur.
Demokrat Parti'den Adalet Partisi'ne Türk siyasal hayatında muhafazakar düşünce ve tartışmaları (1950-1969)

Muhafazakar düşüncenin Türk siyasal hayatındaki etkisi, Demokrat Parti'nin kurulması ile belirginleşmişti. DP kurulduğu 1946 yılı ile birlikte, siyasi programında muhafazakar düşünceyi etkili bir şekilde kullandı. DP'nin kapatılmasının ardından kurulan Adalet Partisi'nde hem parti programlarında hem de siyasal kararlarında muhafazakar değerleri ve siyasi temaları kullandı. Tezin odaklandığı 1950- 1969 tarihleri arasında ön plana çıkan muhafazakar düşünürlerden Nurettin Topçu, M. Şekip Tunç, Ziya Gökalp ve İsmayıl Hakkı Baltacıoğlu başta olmak üzere, partinin liderleri ile ileri gelenlerinin; muhafazakar değerleri dikkate alan faziletli bir gençliğin yetiştirilmesi, ananelerin ve dinin toplumda etkili bir şekilde yaşatılabilmesi hususlarındaki görüşleri tez çalışmasında yer buldu. Kronolojik sıranın takip edildiği tezde, birinci bölüm DP'ye ikinci bölüm ise AP'ye ayrılarak parti programları başta olmak üzere muhafazakar düşüncenin önem atfettiği gelenek, din, ahlak ve antikomünizmin partilerce nasıl işlendiği üzerinde dönem içi eleştirilere de yer verilerek duruldu.
Bringing civil society back in: The allocation of social benefits in Argentina

Bu tez, maddi kaynakların oy kazanma amacıyla kullanıldığı durumları belirleyen faktörleri araştırmaktadır. Önceki çalışmalar sosyoekonomik düzey, seçimlerdeki rekabet, partizanlık ve toplumdaki tepkilerin önüne geçme amacı ile klientalist yardım teklifleri arasında ilişki olduğunu bulmuşlardır. Bu çalışma da kamu politikalarının manipule edilmesinin sosyoekonomik ve siyasi değişkenlerin yanı sıra iktidardaki partinin oy verenlerin siyasi tercihlerini ve bu yardımlara olan tepkilerini gözlemleyebilmesinin bir sonucu olduğunu önermektedir. Bu bağlamda sosyal ağların da önemli bir aktör olduğunu savunarak, sivil toplum ve iktidar partisi arasındaki ilişkilerin kamu politikalarının manipülasyonuna olan etkisini Arjantin'deki Jefes de Hogar Desocupados örneği üzerinden test etmektedir. Sonuçlar önceki araştırmaların bulgularını doğrulamaktadır. Ayrıca dini grupların, ekonomik derneklerin ve spor kulüplerinin klientalizmin yayılmasında etkisi olduğunu; diğer taraftan sendikaların, mahalli derneklerin, ve işveren derneklerinin bu uygulamaların önüne geçtiğini işaret etmektedir. Aynı zamanda sivil toplumun yoksulluğu ortadan kaldırma amacı taşıyan proje ve politikalardaki etkisini, demoktratik derinleşmeye katkısını inceleyen literatüre de bağlanan bu çalışma hangi koşullar altında sivil toplumun bu amaçlarını gerçekleştirebileceğini de tartışmaktadır.
Hegemonya sorunsalı açısından Türkiye'de din- devlet ilişkisi

Türkiye tarihini açıklama ve anlamlandırma çabasında din önemli bir olgu olarak karşımıza çıkmaktadır. Osmanlı İmparatorluğu'nda sosyo-kültürel, hukuksal, siyasal ve ideolojik yapısında içsel bir öğe olarak var olan din olgusu, özellikle 19. yüzyıldan başlayarak belirgin hale gelmeye başlamış ve İdeolojik hegemonyanın kuruluşunda başat öğe olarak yerini almıştır. Söz konusu bu olguyu Türkiye Cumhuriyeti Osmanlı'dan miras olarak almıştır. Osmanlıdan Türkiye Cumhuriyeti'ne uzanan çizgiye baktığımızda, din olgusu belirli tarihsel aralıklarda ve uğraklarda görünür hale gelmekte, bazı dönemlerde de geri planda kalmaktadır. Özellikle Türkiye tarihinde, din olgusunun iki boyutu söz konusudur. Bunlardan ilki, meşruiyet bunalımı ve buna eşlik eden hegemonya krizi dönemlerinde belirginleşen/açığa çıkan egemen sınıf içi çatışmada, farklı kesimlerin birbirleriyle rekabetinde, kendi saflarını sıklaştırma kaygısında ve taban-ittifak arayışında din başat bir ideolojik öğe olarak karşımıza çıkmaktadır. Dolayısıyla bu egemen sınıf içi çatışma doğrultusunda, kitlelerin/toplumun bu çatışma ekseninde mobilizasyonunda din önemli işlevler üstlenmiştir. Din olgusu ayrıca, Siyasal iktidarın meşruiyetini sağlamasında ve egemen sınıfın ideolojik hegemonyasını örgütlemesinde/kurmasında da karşımıza çıkmaktadır. Bu nedenle özellikle hegemonya krizinin yaşanıldığı dönemlerde, din ekseninde siyasal iktidarlarca politize edilen halkın, iktisadi krizlerin ve siyasi krizlerin yaşandığı dönemlerde tepkilerinin bağlamını da din oluşturmuştur. Din olgusunun diğer boyutu da bu nokta da karşımıza çıkmaktadır. Özellikle siyasal ve iktisadi kriz dönemleri, toplumun dinsel tepkilerin yükseldiği dönemlerde olmakta ve bu tepkilerde genellikle savunmacı ve içe dönük bir niteliğe bürünmektedir.
Columnists as idea entrepreneurs in Turkey, 1983-2007: Conceptions of the state

Türkiye'de devletin kadiri mutlak olma durumu en fazla tartışılan konuların başında gelmektedir. Köşe yazarları, kitap basımı ve dağıtımı konusundaki geri kalmışlığı gazetelerin ve mecmuaların doldurmuş olmasına bağlı olarak devlet tartışmalarının en önemli aktörlerinden biri olmalarına rağmen akademik anlamda en az çalışılan konuların başında gelmektedir. Bu konuda mevcut boşluğu doldurmayı amaçlayan bu çalışma, 1983- 2007 döneminde yazan önde gelen on köşe yazarının devlet tanımlamalarını ele almaktadır. Bu çalışmada köşe yazarları, sıradan entelektüellerden farklı olarak fikirleriyle bir etki alanı yaratan ve bu etki alanını yeni fikirler yaratmak veya mevcut fikirleri ellerindeki etki alanlarının sağladığı ağ sayesinde dönüştürmek için kullanan 'fikir müteşebbisleri' olarak tanımlanmaktadır. Birbirlerinden ayrı üç alan gibi gözüken medya, devlet ve müteşebbislik literatürlerini birlikte ele alan bu çalışmada, çok sayıda köşe yazısından ve yarı-yapılandırılmış mülakatlardan elde edilen veriler, nitel içerik analizi ve arşiv belge analizi yöntemleriyle incelenmektedir. Elde edilen veriler beş ana tema göz önünde bulundurularak kodlanmaktadır: milli güvenlik ve devletin bekası; düzen ve istikrar; ekonomi; küçülen devlet ve hukukun üstünlüğü. Bu çalışma mevcut literatüre şu sonuçlarla katkılarda bulunmaktadır: giderek liberalleşen devlet-toplum ilişkileri söylemine rağmen bu çalışma, devlet odaklı düşüncenin halen mevcut siyasetin dilini kurduğunu göstermektedir. Basın ise kendisini bu devlet odaklı dilin bir parçası olarak görmektedir. Son olarak, bu çalışmada incelenen köşe yazılarının çoğunluğunun, devlet perspektifi bakımından aşkıncılık ve araçsallık arasında kaldığı görülmektedir.
Albay Talat Aydemir'in darbe girişimleri

1950'li yılında iktidara gelen Demokrat Parti döneminde siyasi, sosyal ve ekonomik alanında yaşanan gelişmeler, beklenen demokrasiye cevap vermemiştir. Aksayan demokrasi esaslarının getirdiği ortama sıcak bakmayan Ordu, memnuniyetsizliğini 27 Mayıs 1960 darbesi ile dile getirmiştir. Darbe sonrası ülkede gerçekleştirilen faaliyetler demokrasi adına yapılmıştır. Ancak, bu faaliyetleri yeterli bulmayanlar, darbe öncesi oluşturdukları komitelerini harekete geçirmişlerdir. Bunlardan biri olan Albay Talat Aydemir, 1960 darbesinin devamı niteliğinde iki darbe girişimini gerçekleştirmiştir. Yüksek lisans tezi olarak hazırladığımız bu çalışma, Türkiye Cumhuriyeti Tarihi'nin karanlık kalan taraftarların aydınlatılmasına az da olsa katkıda bulunma ve Türkiye'deki darbeler hakkında, araştırmacılara kaynaklık etme gayesini gütmüştür. Çalışmamız dört bölümden oluşmaktadır. Birinci bölümde, Albay Talat Aydemir'in hayatı hakkında bilgi verilmiş, ilk darbe girişimi öncesi Türkiye'deki siyasi gelişmeler anlatılmıştır. ikinci bölümde Albay Talat Aydemir'in ilk darbe girişimi (22 Şubat 1962), yer almış ve bu darbeyi hazırlayan gelişmeler ve darbenin Türk ve Avrupa kamuoyundaki yankıları üzerinde durulmuştur. Üçüncü bölüm olan 'Albay Talat Aydemir'in ikinci darbe girişimi (20- 21 Mayıs 1963)' kısmında ise ikinci darbenin sebepleri, oluşumu ve darbe sonrası gelişmeler belirtilmiştir. Dördüncü bölümde de, Albay Talat Aydemir ve arkadaşlarının, 21 Mayıs darbesine karışan Kara Harp Okulu öğrencilerinin yargılanmaları anlatılmış ve günümüzdeki durumlarına kısaca değinilmiştir. Giriş bölümünde ise Türkiye'de Ordu-siyaset ilişkileri hakkında genel bilgi verilmiş, özellikle 1960 darbesini hazırlayan gelişmeler üzerinde durulmuştur. Ayten GÜLER
A study of corruption effect on Afghanistan s governmental institutions since 2001

Yolsuzluk, tevdi edilen otoritenin kişisel ve özel çıkarlar için suiistimal edilmesi manasına gelmektedir. Kamu yöneticilerinin, memur olarak kendilerine verilen yetki veya güveni, mali veya maddi olmayan kazanımlar için suiistimal ettiklerinde meydana gelmektedir. Afganistan'daki yolsuzluk problemi 2001 yılından bu yana o kadar yaygındır ki bu ülke, Uluslararası Şeffaflık Örgütü tarafından yolsuzluğun en yaygın olduğu ülkelerden biri olarak nitelendirilmiştir. Bu çalışma, Afgan hükümetindeki yolsuzlukla ilgilidir ve çalışmanın odağında, Taliban'ın uzaklaştırıldığı ve yeni hükümetin kurulduğu 2001 yılı bulunmaktadır. Bu tez, Afganistan'daki yolsuzluk sorununun ne kadar önemli olduğunu anlatmaktadır. Birinci bölümde, araştırmayı yapmak için kullanılan yöntem de anlatılmaktadır. Kitaplar, sivil toplum örgütleri, uluslararası örgüt raporları, makaleler ve dergilerden elde edilen ikincil veriler kullanılmıştır. İkinci bölümde, yolsuzluk tanımlamaları ve çeşitli şekilleri ile kavramsallaştırılmıştır. Sonraki bölümlerde, Afganistan'daki farklı yaygın yolsuzluklarn türlerini açıklamaktadır. Bu eğitim sektörü, vergi değerlendirme, tahsilat sektörü ve kamu hizmeti sunan kurumlardaki yolsuzluğu gözler önüne sermektedir. Sonrasında, Afgan hükümetinin yolsuzlukla mücadelesindeki çabaları açıklandı ve son bölümde yolsuzluğun Afganistan'a etkisi açıklanmıştır. Afgan hükümetinin yolsuzluğu kontrol altına alması için tavsiyeler bulunmaktadır.