turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Anadolu'daki dokuma tekniklerinin 20. yüzyıl çağdaş sanat örneklerinde uygulanması

Anadolu dokumaları, yüzyıllardır bilinen motifleri, doğadan alman renk zenginliği, malzemeleri ve teknikleriyle 20. yüzyıl çağdaş dokuma sanatına ve sanatçılara geniş ufuklar açıyor. Geleneksel dokuma teknikleriyle ve üretenine özgü nitelikleriyle ortaya konulan sanatsal dokumalar günümüzde rölyef görünümlü, üç boyutlu ya da mekansal nitelikli bir biçime ulaşmışlar. Geleneksel el dokumacılığında kullanılan malzemeler ve yüzey oluşturma teknikleri ile yapılan çağdaş dokumalar yaşayan, gelişen, canlı bir sanat konumundadır. Taş devrinde mağarayı resimlerle süsleyen, oturulur hale getiren insanoğlu, çağdaş mekanlarında dekoratif süs olarak tekstil objeleri kullanmaktadır. Bu eserler insanların sanatsal duygularına hitap ettiği gibi tekstil endüstrisine de yön veriyor, modern sanat müzelerinde sergileniyor ve özel koleksiyonlarda yer alıyor. Çalışmada, Anadolu'daki dokuma teknikleriyle yapılan dokumalar, aynı zamanda dokumayı bir uğraş ve endüstri kolu olarak değil, bir yaratıcılık alam olarak geliştiren dokuma sanatçıları ile Türkiye'de bu alanda çalışan sanatçılara yer verilmiştir.. Anadolu'daki geleneksel dokuma tekniklerinin çağdaş dokuma sanatında kullanıldığı görülmüştür. Sonuç olarak da Anadolu'da kullanılan geleneksel dokuma tekniklerinin günümüz çağdaş dokumalarında da kullanılmış olduğu gözlemlenmiş ve bu alanda ürün veren sanatçıların tanıtılmasına çalışılmıştır. Konuya ilişkin
Dolmabahçe Sarayı ile Beylerbeyi Sarayı kalemişi süslemelerinin dönem, renk, desen ve form özellikleri açısından karşılaştırmalı incelenmesi

19. yüzyılda askeri ve siyasi alanda gerçekleşen Batılılaşma hareketi, sanatsal ve kültürel değişimleri de beraberinde getirmiştir. Özellikle mimari alanda cephelerde ve iç mekanlarda Batılı üslupların kullanımı yaygınlaşmıştır. Batılılaşma dönemi ile birlikte, bu dönemde inşa edilen saray yapıları, geleneksel saray mimarisi ve süslemeleri bakımından Batılı tarzda yeni bir anlayışın öncüleri olmuşlardır. Bu dönemde yapılan Dolmabahçe ve Beylerbeyi sarayları en önemli mimari yapılardır. Bu tezde Dolmabahçe ve Beylerbeyi sarayları, iç mekan süslemelerinde bulunan, motif ve üslup özellikleri bakımından incelenmiş, benzerlik ve farklılıklar değerlendirilerek aydınlatılmaya çalışılmıştır.
Türk hat sanatında zerendud levhalar

Hat sanatında altının kullanılması çok eskilere gitmekle beraber 18. ve 19. yüzyıllar zerendud levhaların Osmanlı sanatında ortaya çıkıp yaygınlaştığı asırlardır. Bu tezde Türk hat sanatında önemli bir yeri olan zerendud levhalar incelenmiştir. Celi yazıların teşkil ettiği levha sanatının doğup gelişmesi ve zerendud levhaların hazırlanmasındaki aşamalar ve teknikler tetkik edilmiştir. Ayrıca zerendud levhaların süslenmesi ele alınarak bu tür levhaların süslenmesinde yaygın olarak kullanılan rokoko tarzı tezyinatın mahiyeti ve gelişimi hakkında bilgi verilmiştir. Bu konudaki yazılı kaynaklar araştırıldığı gibi, halen hayatta olan hattat ve müzehhiplerin de görüşlerine başvurulmuştur.
Ayaş yöresinde bulunabilen tenteneler üzerine bir araştırma ve çeşitli yöresel dokumalarla yeni tasarımlar

Günümüzün değişen sosyal, kültürel ve ekonomik koşulları geleneksel Türk ailesinde önemli yapısall değişikliklere yol açmıştır. Bu durum kadının evinin dışındaki sosyal hayatta rol almasını, sorumluluk üstlenmesini gerektirmiştir. Bu da ev içinde el işlerine ayrılan zamanı önemli ölçüde azaltmıştır. Bu nedenle birçok el sanatımız ya hiç yapılmamakta ya da sınırlı sayıda üretilmektedir. El örgüsü tenteneler ise yapım tekniğinin kolaylığı, dinlendiriciliği zarif görünüşü ile varlığını korumuştur. ve Günümüzde, el sanatlarımızın geçmişşteki ve bugünkü durumunu ortaya koyabilmek, kültürel birikim olarak değerlendirmesini yapabilmek için bugünkü örneklerden yola çıkarak geçmişşle olan bağları kurmak zorunluluğu doğmuştur. Ülkemizde ten tene örücülüğü konusunda çok az sayıda araştırmaya rastlanmakta ve yeteri derecede kaynak oluşmadığı anlaşılmaktadır. Bu araştırma, Ayaş yöresinde bulunabilen tentenelerin, özelliklerinin ortaya konulması ve elde edilen sonuçlardan çeşitli şekillerde yararlanılması amaçlan doğrultusunda planlanmış ve yürütülmüştür. Altı bölümden oluşturulan araştırmanın birinci bölümünde, araştırmanın tanımı, seçimi ve önemi, araştırmanın amacı, sınırlılığı ile yöntemi hakkında ayrıntılı bilgi verilerek, konu ile ilgili kaynaklar tarih sırasına göre özetlenerek sunulmuştur. İkinci bölümde, araştırmanın yapıldığı bölgenin tarihi, coğrafi, sosyal ve kültürel konumu hakkında bilgiler verilmiştir. Üçüncü bölümde, örgü ve ten tene hakkında genel bilgilere yer verilmiş, örgünün tanımı ve önemi, sınıflandırılması ile tentenenin tanımı ve tarihçesi, kullanılan araç-gereçler, tentenenin sınıflandırılması, tentenelerde kullanılan teknikler ve özellikleri anlatılmıştır. Dördüncü bölümde, Ayaş yöresinde yapılan araştırmada tespit edilen el örgüsü tenteneler, tek tek ele alınmış örneklerin boyut, kullanılan malzeme, araç-gereç, teknik, renk, konu ve kompozisyon özelliklerini içeren gözlem formlarına, fotoğraflarına ve 1/1 çizimlerine yer verilmiştir. Beşinci bölümde, araştırma yöresinde tespit edilen tentenelerin gözlenebilir özellikleri, gözlem formlarından yararlanılarak tablolar oluşturulmuş ve elde edilen veriler değerlendirilmiştir. Altıncı bölümde ise, konu ile ilgili genel sonuçlar açıklanmış, elde edilen sonuçlar doğrultusunda gerekli öneriler sunulmuştur. Araştırma sırasında faydalanılan kaynaklar ise, kaynakça adı altında verilmiştir. Ekler kısmında, yörede uygulanan görüşme formu, ten tene için hazırlanan gözlem fişi örneği ve tentenelerin çizimlerinde kullanılan semboller sunulmuştur. Ayrıca, araştırmanın uygulamalı bölümünde, yöreden elde edilen tentenelerden esinlenerek günümüz modasına uygun, yöresel dokumalarla yeni tasarımlar, uygulamalar, kalıpları ve çizimleri yer almaktadır.
Londra-National art Library'de bulunan süslemeli el yazmaları kataloğundan seçilmiş 15. ve 16. yüzyıllara ait sekiz adet yazmanın tezhipli sayfalarının incelenmesi

İslamiyet'in kabulünden sonra gelişerek yaydan Turk tezhip sanatı, Osmanldar döneminde kazandığı karakteristik özellikleriyle en olgun seviyesine ulaşmıştır. Tezhip sanatı, günümüzde yeni uygulama alanlarının arayışı içinde yaşatdmaya çalışılmaktadır. Türk tezhip sanatı örneklerinin büyük bölümü Türkiye'deki çeşitli özel ve resmi kütüphanelerde ve kişisel koleksiyonlarda bulunmaktadır. Bununla birlikte, aralarında Türk tezhip sanatı örneklerinin de bulunduğu çok sayıda eser, yurt dışındaki kütüphane ve koleksiyonlarda yer almaktadır. Londra'daki National Art Library'de bu kütüphanelerden biridir. İslam el yazmalarının bulunduğu Süslemeli El Yazmaları Katalogu' nda 'Arabic' , 'Persian' ve 'Turkish' olarak sınıflandırılmış üç grupta toplam kırk bir adet el yazması listelenmiştir. Bunlardan sekiz adeti, araştırmacılara kaynak oluşturması amacıyla teze konu edUmiş; meydana getirildikleri dönemlerdeki tezhip sanatı tanıtdarak, kompozisyon, motif ve renk açısından incelenmiştir. Süslemeli El Yazmaları Kataloğu'nda bulunan el yazmaları genellikle ileri derecede tahrip görmüş olan eserler olmalarına rağmen bu kütüphanede özenle korunmaktadırlar. Bu yazma eserlerin dönemlerini yansıtan eserler oldukları söylenemez; incelemeler sırasında çoğunlukla işçilik bakımından kaba örneklere rastlanmıştır. Ancak, yazmaların ciltleri tasarım ve işçUik açısından güzel örneklerdir. Tez dört bölümden oluşmaktadır: Birinci Bölümde National Art Library ve bağlı olduğu kurum Victoria and Albert Müzesi tanıtılmıştır. Kütüphanenin tarihi, içinde bulunan koleksiyonlar ve verdiği hizmetler anlatılmıştır. İkinci Bölümde, teze konu olan yazmaların 15. ve 16. yüzyıl Arap, İran ve Türk tezhip üslupları taşımalarından dolayı bu üsluplar hakkında bilgi verilmiştir. Üçüncü Bölümde, teze konu olan yazmalar, katalog düzeni anlayışında fotoğraf ve çizimleriyle birlikte sınıflandırılmışlardır. Dördüncü Bölümde ise tez konusuyla bağlantılı olan uygulama çalışmalarının fotoğrafları ve açıklamaları yer almaktadır. İncelenen yazmalardan biri reprodüksiyon olarak çalışılmıştır, diğer uygulama da özgün bir çift sayfa zahriye tasarımıdır.
Denizli İlinde Yapılan Dekoratif Mekan Cam Aksesuarları

Bu araştırmada amaç Denizli ilinde yapılan dekoratif mekan cam aksesuarlarının gelişimini yapımı ile ilgili, temel teknikleri, araç-gereçleri dekoratif cam aksesuarların çeşitlerini incelemektirDenizli ilinde yapılan dekoratif mekan cam aksesuarlar araştırmanın evrenini oluşturmuştur. Denizli ilinde bulunan dekoratif mekan cam aksesuarlar ele alındığından ayrıca örneklem alınmamıştır. Araştırmada elde edilen veriler tablolarla yorumlanmıştır. Verilerin analizinde yüzde ve frekanstan yararlanılmıştır. Araştırma kapsamında incelenen aksesuarların biblo, şişe, mağnet, vazo, tabak, sürahi, ibrik, kaşıklık, şekerlik, mumluk, divit, tablo v. b gibi aksesuarların çeşitlendiği atölyelerde çoğunluk olarak şalümo takımı, küçük el aletleri ve didyma gözlük kullanıldığı, aksesuarlarda cam ve diğer süsleme gereçleri tercih edildiği, en çok şeffaf rengin kullanıldığı aksesuarlar oluşturulurken en çok açık alev tekniği kullanıldığı, oluşturulan aksesuarlarda genelde geometrik motif kullanıldığı tespit edilmiştir. Denizli ilinde cam sanatının belirli kişiler ve kuruluşlar tarafından desteklendiği ve bunun yeterli olmadığı araştırma sonucunda anlaşılmaktadır. Sonuç olarak bugüne kadar üzerinde durulmamış olan Denizli ilinde yapılan dekoratif mekan cam aksesuarlarının yeni araştırmacıların hizmetine sunulması kaybolmaya yüz tutmuş bu sanatın tekrar canlandırılması açısından önem taşımaktadır.
Mimari ve takı ilişkisinin form tasarımı yönünden irdelenmesi

'Mimari ile Takı İlişkisinin Form Tasarımı Yönünden İrdelenmesi' başlığı altında, mimari ve takı alanlarında üretilen geometrik ve organik formlar araştırılmıştır. Bu çalışmada geometrik ve organik form örnekleri kullanılarak mimari ve takı sanatındaki ortak tasarım ilkeleri saptanmıştır. Araştırmanın birinci bölümünde, mimari ve takı alanı ile ilgili genel tanımlama, her iki disiplin arasında bir ilişkinin kurulabilmesi ile mimari ve yanı sıra takıda gereksinim duyulan tasarım ilkeleri ele alınmıştır. Bu bölüm, mimari ve takıdaki özgün formlar ile temel tasarım ilkelerini kapsamaktadır. Mimari ve takı arasında form ilişkisi kurulması için geometrik ve organik formlar incelenmiştir. İkinci bölümde, mimari ve takı sanatında bulunan geometrik ve organik formların dönemsel özellikleri örnekler üzerinden araştırılmıştır. Basit bir geometrik form ile başladığı tarihsel yolculuğunda mimarinin ortaya koyduğu dönemsel özellikler incelenmiştir. Tezin üçüncü bölümünde, mimari ve takıdaki geometrik ve organik formların nasıl benzerlik gösterdiği ve mimari formların takıyı nasıl etkilediği ele alınmıştır. Mimari ve takı sanatında analojik yaklaşımlar kıyaslanmıştır. Tezin dördüncü bölümünde, iki farklı disiplinin tasarım süreci bilime ve topluma sağlayacağı faydalar bulgu ve önermeler ışığında ortaya konulmuştur. Sonuç kısmında ise iki farklı disiplin arasında sadece tasarım ilkeleri açısından bir ilişki olduğu tespit edilmiştir.
Kars, Ardahan ve Iğdır illerinde bulunan geleneksel kadın takılarının değerlendirilmesi

İnsanoğlunun tarih boyunca çeşitli doğal malzemelerden ve metallerden takılar kullandığı arkeolojik kazılardan elde edilen buluntular sayesinde anlaşılmıştır. Gerek geçmişşte, gerekse bugün kullanılan kişisel takıların birçoğunun nazarı, felaketleri, hatta doğal afetleri önlemek için, ayrıca takan kişiye şans, uğur, getirmesi, güç vermesi ve sağlık sorunlarını önlemesi için kullanıldığı tespit edilmiştir. Araştırmalar sırasında takıların tarih öncesi çağlardan beri kullanıla geldiği anlaşılmaktadır. Anadolu'da en önemli örnekleri ise M. Ö.7. binle 6. binin ilk yarısında yapıldığı tespit edilen Çayönü ve Çatalhöyük kazılarından çıkartılan takılardır. Bu takılarda değişik doğal malzemeler kullanıldığı tespit edilmiştir. Anadolu'nun tarih dönemlerinden günümüze ulaşan takı örnekleri incelendiğinde bu eserleri yapan sanatkarların duygularını, yaşam tarzlarını ve doğa ile birleşen yaratıcılıklarını görmek mümkündür. Eski ustalar kendi kültür mirası olan motifleri ve teknikleri kullanırken ayrıca her zaman kültürlerine ait özgün bir tarz geliştirmişlerdir. Araştırma özgün takı örneklerinin bulunduğu Kars, Ardahan ve Iğdır İllerinde bulunan geleneksel kadın takıları üzerine yapılmıştır. Araştırma alanında yapılan incelemeler, yöredeki kaynak kişilerden alınan takı örnekleri ve bilgiler doğrultusunda oluşturulmuştur. Bu bölgedeki takıların fotoğrafları çekilmiş, gözlem fişleri doldurulmuş ve belgelenerek katalog haline getirilmiştir. Araştırma sonucu geleneksel kadın takılarının eski önemini kaybettiği ve unutulmaya başladığı ortaya çıkmıştır. Bu işle uğraşan usta ve üretici sayısının git gide azaldığı tespit edilmiştir. Kars ilinde günlük hayatta yerini alabilmiş başka geleneksel takı kalmamıştır. Iğdır ilinde, özel günlerde sırğalar'a, çiğciye'ye, sinsile'ye ve garabattah'a sahip bayanların kıyafetlerinin vazgeçilmez aksesuarı olarak kullandıkları takıların halen üretildiği ve düğünlerde geline hediye olarak takılmaya devam edilerek, hak ettiği değeri gördüğü anlaşılmaktadır. Ardahan il merkezinde geleneksel takıya pek rastlanamasa da geleneksel yapıyı muhafaza ederek dünyaya tanıtan ilçesi Damal eski ürünlere sahip çıkma ve üretimin devamlılığını sürdürme açısından haklı bir üne sahiptir. Bu yönü ile Damal turizme de katkı sağlamaktadır. Araştırma kapsamına giren takılar ile günümüz takıları karşılaştırıldığında teknik ve desen yapısında farklılık olduğu belirlenmiştir. Geleneksel yöntemlerle üretilen takılar bitkisel motifler ve el işçiliği ile süslenmiştir. Günümüz modern takıları ise makineler ile seri olarak üretilmektedir.
Akşehir'den bölge yazma eserler kütüphanesine getirilen tezhipli yazma eserler

Orta Asya menşeli olan ve Türk SANATI tarihinde kesintisiz olarak gelişen ve icra edilen tezhip sanatında sanatkar, başta altın olmak üzere boya ve renklerle tabiatın güzelliğini, İslam felsefesi ile yoğurarak birleştirmiş, sadelik içinde güzelliği arama çabasında olmuş, diğer taraftan da Yaradan'a ulaşmak isteğiyle eşsiz örnekler sunmuştur. Bu açıdan bakıldığında tezhip sanatı, zengin ve köklü bir geçmişşi olan Türk süsleme sanatları arasında önemli, seçkin, milli kültüre ve karaktere sahip özgün bir sanattır. Geçmiş ve gelecek arasında köprü oluşturan tezhip sanatını, tanıtmakla beraber, incelenmeyen, var olan güzel örneklerini gün yüzüne çıkarmak esas amacımız olmuştur. Tezimizin konusu, Konya Bölge Yazma Eserler Kütüphanesi'ne Akşehir Kütüphanesi'nden gelen yazma eserlerin tezhip sanatı açısından tespiti ve tahlilidir. Tezimiz içerisinde tezhip sanatının geçirdiği tarihsel süreç, tezhip sanatının tarifi ve uygulamada kullanılan malzemeler, teknikler, kompozisyon tasarlama ve motiflere değinilmiş, uygulama alanları anlatılmıştır. Ayrıca incelemeye aldığımız eserler dönem ve tarih ayrımı yapılmadan fotoğraflarla tanıtılmış ve tezhip açısından incelenmiştir. Detaylı çizimleri yapılmıştır. Bu tahlil ve çizimler sırasında, bu alanda yapılan çalışmalar, kullanılan yöntemler takip edilerek, ilgili kişilerden ve kaynaklardan yararlanılarak tezimiz tamamlanmıştır.
Ankara Milli Kütüphane Yazma Eserler Koleksiyonundaki Delailü'l Hayratlarda yer alan Mekke ve Medine Minyatürleri

Bu araştırmada Mekke ve Medine minyatürleri incelenmiştir. Ankara Milli Kütüphane yazma eserler koleksiyonundaki Delailü'l Hayrat'larda bulunan 13 adet Medine ve 12 adet Mekke minyatürü seçilmiş, teknik özellikler, dönem özellikleri, ortak özellikleri ve farklılıkları açısından incelenmiştir. Araştırma kapsamında minyatür sanatı, minyatürün tarihsel gelişimi, teknik özellikleri, kutsal mekan tasvirleri, Delailü'l Hayrat ve Muhammed b. Süleyman Cezulı hakkında bilgi verilmiştir. Araştırmanın sonucunda Delailü'l Hayrat'larda bulunan Mekke ve Medine Minyatürlerinin figürsüz Topoğrafik uslüp ile dikine yığma perspektif kullanılarak, iki ve üç boyutlu, kuşbakışı görünümünde resmedildiği belgelenmiştir. Bilgi formlarından elde edilen bilgilere göre eserlerin bağış ve satın alma yoluyla müze envanterine girdiği tespit edilmiştir.
Katma değerli ürün yaratma sürecinde Tokat dokumaları örneğinin değerlendirilmesi

el sanatları içinde dokuma sanatının farklı bir yeri vardır. Tokat ili coğrafi konumu ve kültürel yapısı bakımından dokumacılığa uygundur. Bu çalışmada Tokat iline bağlı bazı ilçelerde ve merkez köylerde bulunan düz dokumaların malzeme, teknik, çeşit, motif, renk ve desen özellikleri belirlenmiştir. Araştırma ulaşılabilen örnekleri belgelendirmek ve gelecek kuşaklara aktarmak, hem de kültürel kimlikli anı eşyası üretiminde doğru kaynakların ortaya çıkarılarak, sürdürülebilir istihdam ve yaratıcı projelere veri oluşturabilmektedir. Katma değerli ürün oluşturabilmek için bu süreç gereklidir. Araştırma üç bölümden oluşmaktadır. Araştırmanın birinci bölümünde, araştırmanın tanımı, amacı ve önemi, Tokat ili hakkında ve dokumacılık hakkında genel bilgilere yer verilmiş; Tokat dokumaları ve çeşitleri anlatılmış, aynı zamanda araç-gerek ve yöntem üzerinde durulmuştur. İkinci bölümde alan araştırması sırasında elde edilen kumaşların analizleri, analizlerinin yapılması mümkün olmayan dokuma türlerinin çizelgeleri ve değerlendirmeleri yer almaktadır. Üçüncü bölümde araştırmanın asıl amacını belirleyen katma değerli ürün kısmına yer verilmiştir. Tokat iline bağlı merkez köylerde bulunan dokumaların günümüzde bulunduğu durum tespit edilmiş, konuyla ilgili önerilerde bulunulmuş, kültürel kimlikli anı eşyası için seçilmiş dokumalarla sonlandırılmıştır.
Türk cilt sanatında Necmeddin Okyay ve talebelerinin eserleri

Türklerin Müslüman olmaları ve Kur an-ı Kerim le tanışmaları, Türk kültür hayatında yazıya ve kitaba olan ilgiyi artırmıştır. Kur an-ı Kerim e duyulan bu büyük ilgi ve bağlılık; kitap sanatlarının gelişmesini ve geleneksel Türk sanatlarından biri haline gelmesini sağlamıştır. Yazılı bir eserin sayfalarını bir araya toplayıp kitaba son şeklini vermek; kitabı hem süsleyecek, hem kültür ve sanatın nesilden nesile aktarılmasına vesile olacak ve hem de dış etkenlerden koruyarak muhafaza edilmesini sağlayacaktır. Kur an-ı Kerim in en güzel şekilde yazılması ve süslenmesi arzusu, cilt sanatı ile birlikte hat, minyatür, tezhip, ebru gibi birçok sanatın ilerlemesine de vesile olmuştur. Bu bağlamda; Cilt sanatı, kitaba verilen değerin bir göstergesidir. Genel bir girişten sonra, tezin II. Bölümünde 'Türk Cilt Sanatı' ana başlığı altında, cilt sanatının tarihçesi, cilt sanatında kullanılan malzemeler ve aletler ile cilt çeşitleri konuları kısaca özetlenmiştir. III. ve IV. Bölüm de: XX. Yüzyıl/Cumhuriyet Dönemi Türk cilt sanatında Necmeddin Okyay ın biyografisi, sanat yönü, Türk cilt sanatına katkıları, yaptığı eserlerden bizzat görülerek incelenen eserleri, öğrencileri ve eserleri başlığı altında alt başlıklar olarak Sami Necmeddin, Sacid Okyay, Mustafa Esad Düzgünman, Ahmet Muhittin Türe ele alınmıştır. Koleksiyonlarda bulunan ciltler, murakka lar, çerçeveler, kutulardan oluşan toplam 36 adet eser fotoğraflanarak, bir sistem dahilinde kataloglanmıştır. Bu eserlerin bir kısmının çizimleri de yapılarak katalog desteklenmiştir. Bu bölümde incelenen her eser için künye bilgileri verilmiş ve sanatsal özellikleri açıklanmıştır. V. Bölümde 'Uygulamalar' başlığı altında Necmeddin Okyay ın örneklerinden ve bu örneklerden esinlenerek yapılan çalışmaların ve uygulama aşamalarının fotoğrafları ile kalıpların görselleri yer almaktadır. Ayrıca 'Değerlendirme ve Sonuç' başlığı ile bütün veriler toplanarak değerlendirilmiş ve bunlara bağlı olarak çeşitli öneriler yapılmıştır.
İstanbul Süleymaniye Kütüphanesi örneğinde el yazması eserlerin restorasyonu

Süleymaniye Kütüphanesi Kültür ve Turizm Bakanlığı Kütüphaneler ve Yayınlar Genel Müdürlüğüne bağlı olarak Süleymaniye Camimin doğu tarafındaki Evvel ve Sani Medreseleri ile Sıbyan Mektebi olarak yapılmış binalarda bulunmaktadır. Mimar Sinan'ın eserleri arasında bulunan bu külliyenin yapımına 1549 yılında başlanmış, 1557 yılında da hizmete açılmıştır. Süleymaniye Kütüphanesi'nde 95 ayrı kolleksiyon ve 125 bin yazma eser bulunmaktadır. Kütüphanenin bölümlerinden olan ve 1 962 yılında hizmete açılan Cilt ve Kitap Hastalıkları servisinde çeşitli kitap kurtlan tarafından dantel haline getirilmiş, nemin ve çeşitli faktörlerin tesiriyle dağıtılmış ve kırılmış eserlerin yapraklan büyük bir itina ile onarılmaktadır. Bu işlemden sonra tamir edilmiş yapraklar bir araya getirilmekte ve şirazesi örüldükten sonra cilt servisine verilmektedir. Burada kitaplar, devrinin özelliklerine uygun olarak klasik tarzda ciltlenmektedir. Yazma eserler biyolojik, fiziksel ve kimyasal tahrip unsurlarından dolayı zarar görmektedirler. Patoloji servisinde konuyla ilgili uygulamalar yapılarak bir el yazması eserin korunması ve restorasyonuna ilişkin bilgilerin doğrultusunda koruma ve restorasyon ilkeleri belirtilmiştir. Patoloji servisinde kurt yenikli sayfa, mantar tahribatı, buruşuk ve yırtıklann onarımı farklı malzeme ve teknikleri gerektirmektedir. Yapılan araştırmalardan tezhipli eserlerde altın ve boya kullanımından dolayı kırılmalar olduğu ve kağıdın asiditesinin arttığı belirlenmiştir. El yazması eserlerin gelecek kuşaklara aktarılabilmesi, bu eserlerin korunması ve restorasyonuna bağlıdır. Ancak bu konuda uzman eleman sayısı yeterli değildir. Eleman yetersizliği ve restorasyonun pahalı bir işlem gerektirmesi, bu konunun yavaş ilerlemesine ve gelişmemesine neden olmaktadır. Yapılan araştırmalarda eski eserlerin günümüze kadar saklanabildiği ancak yenilerin ömrünün eskiler kadar uzun olmayacağı (en fazla 100 yıl) belirlenmiştir. Bu da el yazması eserlerin restorasyon ve korunmasının önemini ortaya koymaktadır.
Geleneksel Türk işlemelerinden Türk işinin bilgisayar destekli nakış makineleri için desen kalıbı hazırlanması ve öğretim programı önerisi

Araştırmada, Gazi Üniversitesi Mesleki Eğitim Fakültesi Prof. Ülker Muncuk Müzesindeki Türk işi ürünleri incelenerek teknik özelliklerinin ortaya çıkarılması, Türk İşinin aslına uygun olarak günümüze kazandırılması, bilgisayarlı nakış makinelerinde uygulanması için desen kalıbı hazırlama, tüm aşamaları içeren öğretim programı önerisi hazırlama ve benzer çalışmalara örnek oluşturması amaçlanmıştır. Gazi Üniversitesi Mesleki Eğitim Fakültesi Prof. Ülker Muncuk Müzesi'nde bulunan ürünlerin incelenerek Türk İşinin teknik özellikleri belirlenmiştir. İncelenen ürünlerden örnek desenler çizilmiştir. Hazırlanan desenlerin EOS-Compucon Nakış Desen Sisteminde Türk İşi iğne teknikleri kullanılarak desen kalıpları hazırlanmıştır. Hazırlanan desen kalıpları bilgisayarlı nakış makinelerinde denenerek kalıp üzerinde düzeltmeler yapılmış ürüne dönüştürülmüş ve bu programla bilgisayarlı nakış makinelerinde Türk İşi uygulanabileceği sonucuna varılmıştır. EOS-Compucon Nakış Desen Sisteminde Türk İşi öğretim programı hazırlanmıştır. Geleneksel Türk Nakışlarından Türk İşinin karakteristik özelliklerinin bozulmadan gelecek nesillere aktarılarak günümüz teknoloji ile bütünleşik olarak sürekliliğinin sağlanması ve nakış sektöründe uygulanarak yaygınlaştırılması, ancak bu eğitimi almış nitelikli bireylerle gerçekleştirilebilir. Araştırma sonucunda;1. Nakış Eğitiminde,1.1. Diğer Bilgisayar Destekli Nakış Desen programları ile Türk İşi iğne teknikleri ve Geleneksel Türk nakışlarından Suzeni, Aplike ve Beyaz İş vb. EOS-Compucon Nakış Desen programı ile öğretim programları hazırlanmalıdır.1.2. Nakış Desen programlarında hazırlanan öğretim programları denenmeli, geliştirilmeli ve yaygınlaştırılmalıdır.1.3. Hazırlanan öğretim programı teknolojik değişiklik ve gelişmelere göre güncellenmelidir.2. Nakış Sektöründeki, desen tasarımcıları için Geleneksel Türk Nakışlarının teknik özelliklerini açıklayıcı eğitim seminerleri düzenlenmelidir.