turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Finansal krizlerin öngörülebilirliği: G20 ülkeleri

Literatürde kriz dönemlerini inceleyen ve krizin öncü göstergelerini tahmin etmeye çalışan çalışmalara bakıldığında ülkelerin kümülatif olarak incelendiği görülmektedir. Oysa ülkelerin içsel dinamiklerinin değişkenlik gösterdiğini, ülkelerin ekonomik, sosyal ve kültürel pek çok farklılıklara sahip olduğunu düşünerek ülkeleri KLR yöntemi ile ayrı ayrı değerlendirmek gerektiği düşünülmüştür. Bu düşünceden yola çıkarak tezimizde Kaminsky vd. (1998) tarafından literatüre kazandırılan ve Edison (2003) tarafından geliştirilen finansal baskı endeksi kullanılarak 19 ülkenin kriz tarihleri tespit edilmiştir. Daha sonra tespit edilen kriz tarihlerinde belirlenen 24 aylık kriz penceresinde sinyal yaklaşımı kullanılarak krizin öncü göstergeleri tespit edilmiştir. Literatürde yer alan çalışmalarda kullanılan ekonomik göstergelerden yararlanılarak tespit edilen ortalama (Bazı ülkelerde 1 değişken) 14 değişken incelenerek ülkelerin öncü göstergeleri tespit edilmiştir. Ülkeler gelişmişlik düzeyleri, sosyo-ekonomik durumu, ekonomik ilişkileri ve ekonomi tarihi göz önüne alındığında bazı gruplara ayrılmaktadır. Çalışmamızda ayrıca bu bilgi göz önünde bulundurularak ülkeleri BRIC, G7 ülkeleri, G8 ülkeleri ve G20 ülkeleri kapsamında kümülatif olarak değerlendirilip tespit edilen kriz dönemlerinde başarılı ve başarısız kriz tahmincileri belirlenmiştir. Ülkelerin ayrı ayrı ele alınması ve kümülatif olarak değerlendirilmesi durumunda tespit edilen öncü göstergelerin farklılık göstermesi her ülkenin kriz tahmincilerinin ülkenin içsel dinamiklerine göre değiştiği sonucunu vermektedir. Ülkelerin gruplandırılması bu ülke gruplarına yönelik ortak öncü göstergelerin belirlenerek kümülatif bir sinyalleme sistemi geliştirilmesi imkanı sunulmuştur. Ayrıca göstergelerin kriz ayından ortalama kaç ay önce ilk sinyalini verdiği gösterilerek politika uygulamalarında iç ve dış gecikmenin neden olacağı negatif durumların giderilmesine katkı sağlanacaktır.
İşletmelerde eğitim etkinliklerinin değerlendirilmesine ilişkin alan araştırması

İŞLETMELERDE EĞİTİM ETKİNLİKLERİNİN DEĞERLENDİRİLMESİNE İLİŞKİN ALAN ARAŞTIRMASI Bilim ve teknolojideki hızlı gelişmeler, yaşadığımız yüzyılı bilgi yüzyılına çevirmekte ve bu yüzyılın toplumları bilgi toplumuna, işletmeleri bilgi işletmelerine ve çalışanları bilgi çalışanlarına dönüşmektedir. Çağımızda bilgi işletmesi olabilmek için çalışanların eğitilmesi gerekmektedir. Günümüzde işletmeleri, uluslararası pazarlama, yeni gelişen piyasalar ve küreselleşme oldukça etkilemektedir. İşletmelerin yaşama devam edebilmesi, rekabetçi avantaja kavuşabilmesi ve büyümesi için teknolojik gelişmeleri takip edebilmesi gereklidir. Değişimi yakalayan, verimlilik ve iş kalitesinin arttırılması amacına hizmet eden eğitim etkinliklerinin önemi günümüzde pek çok işletme tarafından kabul edilmektedir. İşletmelerin gelişmelere ve yeniliklere uyum sağlayabilmesi için etkin bir eğitim gereklidir. Eğitimin başarısı ise eğitim etkinlikleri sonuçlarının değerlendirilmesi ile mümkündür. Bu çalışmada eğitim etkinlikleri sonuçlarının değerlendirilmesi için kullanılabilir yöntemler incelenmiş ve etkin bir değerlendirmenin sahip olması gereken unsurlar belirlenmeye çalışılmıştır. İşletmelerde eğitim etkinliklerine gereken önemi verdiği görülürken eğitim etkinliklerinin değerlendirilmesine gereken önemi vermedikleri belirlenmiştir. Değerlendirmeye gereken önemin verilmemesinin en önemli sebepleri, bütçe, zaman ve yöntem yetersizliğidir.
Sovereign and external debt sustainability dynamics

Bu çalışma kamu borçlarının ve dış borçların sürdürülebilirliğini belirleyen dinamikleri incelemektedir. Kamu borçlarının sürdürülebilirliği analizi, bütçe dengesinin ve kamu borç yapısının analizini gerektirmektedir. Kamu borçlarının sürdürülebilirliği, hükümet borçlarına tahakkuk eden faizle, ülkenin enflasyon oranı, büyüme oranı ve faiz dışı fazla ile tespit edilmektedir. Dış borç sürdürülebilirliği analizi ödemeler dengesi tablosunun-cari denge ve sermaye dengesinin detaylı incelenmesini ve dış borç yapısının analizini gerektirmektedir. Bu çalışmada, hükümet borçlarının ve dış borçların sürdürülebilirliği için iki ana kriterden bahsedilmiştir. Borç ödeme gücü ve likidite. Hükümetlerin borç ödeme gücü, bütün gelecek dönemdeki faiz dışı kamu dengelerinin iskontolanmış değerlerinin bugünkü borcu karşılamasını, ülkelerin dış borç ödeme gücü ise gelecek dönemdeki faiz dışı cari dengelerinin iskontolanmış değerlerinin bugünkü borcu karşılamasını belirtir. Bir hükümet, bir sene içinde elde ettiği faiz dışı fazlalar, bir sene içinde tahsil edeceği alacaklar ve hazır değerleri ile kısa vadeli borçlarını karşılayabiliyorsa, bu hükümet likittir. Bir ülke, rezervleri ve bir sene içinde meydana gelen faiz dışı cari dengesi ile kısa vadeli dış borçlarını ödeyebiliyorsa bu ülke likittir. Kamu borcu ve dış borçların yapısının yanı sıra, uluslararası sermaye hareketliliği, kamu-özel sektör borçlularının uluslararası ve yerel finansal piyasalara ulaşım kabiliyeti ve kredi derecelendirme kuruluşlarının da hükümetlerin borçları ve ülkelerin dış borçlarının sürdürülebilirliğinde önemli etkileri vardır.
Klasik politik iktisadın doğuşu

Bu çalışmada klasik ekonomi politiğin temel kavram ve düşüncelerinin doğuşu araştırılmıştır. Çalışmada, klasik ekonomi politiği, tüccar ve sanayicilerin piyasa ilişkilerinin yerleşmesi için eski düzene karşı yürüttükleri mücadelenin entelektüel ifadesi olarak gören geleneksel akademik yaklaşımdan farklı olarak, bu okul, Batı Avrupa'da kapitalist ekonomi ve toplumu doğuran dönüşüm sürecinin ürünü olarak incelenmiştir. Klasik ekonomi politik feodalizmden kapitalizme geçiş sürecinin ürünüdür ve bu sürecin içsel dinamiklerini kuramlaştırma çabası olarak doğmuştur. Klasik ekonomi politik, 17. yüzyılın ikinci yarısında, İngiltere'de Petty, Fransa'da Boisguilbert'in çalışmaları ile doğmuştur. Bu düşünürlerin eserlerinde ele aldıkları sorunlar, kendi ülkelerinin farklı tarihsel gelişme çizgilerini yansıtmaktadır. İngiltere ve Fransa'da 17. yüzyılda hakim olan farklı gelişme çizgileri, 14. yüzyıl krizinin ardından ortaya çıkan çözülme sürecinde oluşmuştur. Bu dönemde oluşan mülkiyet ve sınıf ilişkileri, İngiltere'de 15. yüzyılın sonlarından itibaren toprak sahibi, kapitalist çiftçi ve ücretli emekçi arasındaki üçlü ilişkiyle nitelenen tarıma dayalı kapitalist toplumsal yapının doğmasına yol açmıştır. İngiltere'de tarıma dayalı kapitalist gelişme, kapitalist gelişmeye hizmet eden ve bu süreci hızlandıran yeni bir devlet yapısına yol açarken, Fransa'da ise, 16. yüzyıl sonlarında, feodal tepkinin bir sonucu olarak, güçlü bir mutlakçı monarşi işbaşına gelmiş ve feodal toplumsal ilişkileri merkezileştirerek, kapitalist gelişmenin önünde büyük bir engel oluşturmuştur. İngiltere ve Fransa'da hakim olan farklı gelişme çizgileri, bu ülkelerdeki klasik ekonomi politikçilerin perspektiflerini farklılaştırmıştır. İngiltere'de tarıma dayalı kapitalizmin doğuşu, tarım üretiminin sorunlarını İngiliz ekonomi politiğinin odak noktası haline getirmiştir. İngiliz klasik ekonomi politiği, iktisadi artığın doğrudan üreticiden çekip alınmasını ve bu artığın büyütülmesini düzenleyen toplumsal ilişkilere odaklanırken Fransa'da, mutlakçı monarşinin doğuşu ve iktisadi artığın önemli bir kısmına el koyması, 331 Fransız ekonomi politiğinin devlet ve toplum arasındaki ilişkilere odaklanmasına neden olmuştur. Bu belirgin farklılıklara karşın, İngiliz ve Fransız ekonomi politikçileri, geçiş sürecinin doğurduğu iktisadi, toplumsal ve siyasal sorunları, tarıma dayalı kapitalist gelişme perspektifiyle ele almışlardır.
Türkiye'de otomotiv sanayi

Bu çalışmada, Türk otomotiv sanayinin mevcut durumu, tarihsel gelişimi değerlendirilmeye çalışılmıştır. Önceleri ital ikameci bir yapıda montaj sanayi olarak kurulan tesisler döviz darboğazı sebebi ile yerli girdi oranları arttırılarak daha çok döviz tasarrufu sağlanması amaçlanmıştır. Giderek büyüyen pazarla birlikte firma ve marka sayılan da artmıştır. Böylece yüzde yüze yaklaşan yerlileştirme oranı ile amaçlanan döviz tasarrufu önemli ölçüde sağlanmıştır. Tamamen iç piyasaya yönelik olarak kurulan otomotiv sanayinde ölçek ekonomileri, verimlilik, kalite, rekabet, ve ihracat pek fazla düşünülmemiştir. Bu durum yüksek gümrük duvarları arkasında ve lisansör firmaların kontrolünde 1990'k yıllara kadar devam etmiştir. Geçen uzun dönemde maliyetleri azaltıcı önlemler ölçek ekonomileri, teknolojik gelişmeler ve yan sanayi ile entegrasyon gibi konular üzerinde fazla durulmamıştır. 1990'lı yıllara gelindiğinde Türk otomotiv sanayi kendisini verimlilikten uzak, yeterli kaliteye ulaşamamış ve bunun sonucu dış piyasalarda rekabet edemeyen, ihracat yapamayan bir konumda bulmuştur. 1990'k yıllarda gümrüklerin aşağıya çekilmesi, Japon ve G. Kore firmalarının bir kısmının Türkiye'de üretim tesislerini kurması ve diğer bazı firmaların da üretim tesislerini kurma aşamasında olması mevcut yerli firmaları rekabete hazırlanmaya itmiştir. Mevcut yerli firmalar öncelikle kapasite ve ürün çeşidini arttırarak lisansör firmaların üretimden kaldırdığı modeller yerine halen Avrupa Birliği'inde üretimi devam eden modelleri üretme yoluna gitmişlerdir. Firma sayısı ve kapasitelerinin artması talebin ise aynı düzeyde kalması zaten düşük olan kapasite kullanım oranını iyice düşürmüştür. 2000 yılında Türkiye'de yıllık otomobil üretim kapasitesinin 900 bini aşacak olması mevcut potansiyel iç talep efektif talebe dönüştürülemez, rekabet ve ihracat olanakları geliştirilemez ise Türk otomotiv sanayini ciddi sorunlar beklemektedir. 2000'li yıllarda lokomotif bir sektör olması beklenen Türk otomotiv sanayi sorunlarını mümkün olan en kısa zamanda çözmesi gerekmektedir. Çalışma üç ana bölümden oluşmaktadır. İlk bölümde otomotiv sanayi ve Türkiye ekonomisi başlığı altında, Türkiye ekonomisinin genel değerlendirmesi ve otomotiv sanayinin ekonomideki yeri tartışılmıştır. İkinci bölümde ise Türk otomobil sanayinde üretim ölçeği, verimlilik ve maliyetler üzerinde durulmuş ayrıca Tofaş Türk Otomobil Fabrikaları A. Ş. ile ilgili bilgiler verilmiştir. Son bölümde ise AB ülkeleri otomobil sanayi incelenmiş ve Türk otomobil sanayi ile karşılaştırması yapılmıştır. Çalışma sonuç bölümü ile bitirilmiştir.
Türkiye ve İtalya'da bölgesel gelişmişlik farklarının giderilmesinde Avrupa Birliği bölgesel politikasının etkinliği

Çalışmanın inceleme alanını oluşturan bölgesel gelişmişlik farklılıkları her ülkenin yaşadığı sorunlardandır. Sorun, ülkelerin dünyadaki önemli siyasi ve ekonomik kuruluşlardan olan Avrupa Birliği'ne uyum sürecinde entegrasyonlarını yavaşlatıcı etki yapmaktadır. Ancak, 1957 yılında 6 ülke ile kurulan Birlik, uyguladığı bölgesel politika sayesinde ekonomik eşitsizliklerin azaltılmasında önemli adımlar atmıştır. Ülke içinde bölgeler arasındaki farklılıklar, birliğin merkez kurucu ülkelerinden İtalya ve aday ülke Türkiye'nin de mücadele ettiği problemlerdendir. Ekonomik eşitsizlikler sorunu, her ülke için aynı olmasına rağmen, yönlerinde farklılıklar görülmektedir. İtalya'da Kuzey-Güney arasında yaşanan sorun, Türkiye'de Doğu-Batı yönünde seyir etmektedir. Bu durum, politikaların gelişim seyrini ve düzeyini etkilemektedir. Ülkeler, AB'ye uyum sürecinde farklılıkları sonlandırmak amacıyla bölgesel kalkınma ajanslarının kurulumunu desteklemişlerdir. Bu çalışmanın temel bulgusu olarak Avrupa Birliği içerisinde yer alan Bölgesel Kalkınma Ajansları'nın hem Türkiye hem de İtalya içerisinde bölgesel gelişmişlik farklarının giderilmesinde etkili bir araç olduğu ortaya konmuştur.
Türkiye'de karbon emisyonları, yenilenebilir enerji ve ekonomik büyüme: Çevresel Kuznets Eğrisi Hipotezi'nin ampirik analizi

Bu çalışmanın amacı, Çevresel Kuznets Eğrisi hipotezi'nin geçerliliğini Türkiye örneğinde test etmektir. Bu amaç doğrultusunda, kişi başına CO2 emisyonları, kişi başına reel GSYH, kişi başına enerji kullanımı, kişi başına yenilenebilir enerji kullanımı ve ticari dışa açıklık değişkenleri ile kübik formda bir model kurulmuştur. ARDL Sınır Testi ile uzun dönem denge ilişkisi tespit edilmiştir. Ampirik bulgulara göre kişi başına CO2 emisyonları ile kişi başına gelir arasında N-şeklinde kübik polinominal ilişki tespit edilmiştir. Uzun dönem katsayı tahminlerine göre bağımlı değişken olan kişi başına CO2 emisyonu üzerinde tamamı istatistiksel anlamlılığa sahip olmak üzere, enerji kullanımının pozitif, yenilenebilir enerjinin negatif, ticari dışa açıklığın da pozitif etkisinin olduğu tespit edilmiştir. Ampirik bulgulara göre, Türkiye'nin enerji matrisini yenilenebilir enerji lehine yeniden şekillendirmek son derece yararlı olacaktır.
Türkiye'de faiz dışı fazlanın önemi ve ekonomik büyümeye etkisi

Faiz dışı fazla Türkiye gibi borçlanma oranı yüksek gelişmekte olan ülkelerde bütçe disiplini açısından önemli bir araçtır. Faiz dışı fazla ile bütçe harcamalarında faiz giderlerini karşılanması sağlanarak borç sorunundan kurtulmak ve daha düşük faiz oranı ile daha az borçlanma imkanı sağlanabilir. Bu da ekonomik istikrarı beraberinde getirerek ekonomik büyümeye olumlu katkı yapacaktır. Bu yüzden Türkiye de bütçede faiz dışı fazla sağlayarak kamu borç stokunu ve maliyetini azaltıp borçların sürdürülebilirliğini sağlamak istemiştir. Kamu bütçesindeki disiplin ve iyileşme ile birlikte ekonomik istikrar sağlanabilir. Literatürde faiz dışı fazla için sıkı maliye politikalarının uygulanması ekonomik büyümeyi olumsuz etkileyebilir denmektedir. Ancak Türkiye'nin özellikle 2001 sonrası sağladığı ekonomik büyümenin faiz dışı fazla ve bunun getirdiği düşük borçlanma imkanı olduğu öngörülmektedir. Çalışmada 1998- 2013 yılları arası çeyrek dönem verileri kullanılarak eşbütünleşme analizi ile faiz dışı fazla oranının ekonomik büyümeye etkisi incelenmiştir. Ampirik bulgulara göre faiz dışı fazla oranı ile büyüme arasında uzun dönem pozitif ilişki bulunmuştur.
Çağdaş bir finansman aracı olarak faktoring ve Türkiye uygulaması

Yüzyıllardır ticarette sıfır riskle iş yapabilmenin araçlarını geliştirme yönünde önemli ilerlemeler kaydeden finans dünyası, alternatif bir finans yöntemi olarak, kısa vadeli ticari alacakların devri esasına dayanan factoring işlemini geliştirmiştir. Geçmişi çok eskilere dayanan factoring, modern şekli ile 20. yüzyıl ortalarında Amerika'da yaygın bir kullanım alanı bulmuş, daha sonra da Avrupa ve Doğu Asya ülkeleri vasıtasıyla yayılmıştır. Bugünkü anlamda modern factoring iç pazar ağırlıklı olup, Dünya factoring cirosunun %94'lük kısmı yurt içi factoring işlemlerine aittir. 1980' I i yılların başındaki yeniden yapılanma ve dışa açılmayla birlikte, ülkemizde ilk factoring işlemi 1988 yılında yapılmış ve gerek iç gerekse de dış ticaretin finansmanında giderek önem kazanan, geniş bir hizmet paketini içeren, sevk sonrasına ilişkin, alternatif ve esnek bir finansal ürün olarak Türk mali sistemi içerisindeki yerini almıştır. Factoring, ülkemizde ilk ortaya çıkışında ihracatın finansmanı için yararlanılacak bir finansman tekniği olarak tanıtılmış ancak uygulama yaygınlaştıkça yurt içi işlemler daha baskın çıkmaya başlamıştır. Türkiye, factoring işlem hacminin artış temposuyla, Dünya'nın dikkat çeken ülkeleri arasında yer almakta olmasına rağmen, factoring sektörünün yasal ve uygulamaya yönelik bazı sorunları bulunmakta ve factoring' in finans sektörü içinde geniş bir uygulama alanı bulması, bu sorunların sağlıklı bir şekilde çözülebilmesine bağlı olmaktadır. Çalışmam, factoring'in; teorik, hukuki, ve finansal yapısının incelenerek, kredili satış yapan firmaların, yurt içi ve yurt dışı mal satışlarından doğan alacaklarını factoring şirketi olarak adlandırılan finansal kuruluşlara temlik ederek, bir takım kolaylıklar sağlayabilmeleri amacıyla geliştirilmiş yeni bir finansman tekniği olan bu işlemin; Dünya'da ve özellikle de Türk mali sektörü içindeki yeri, gelişme seyri ve katkısının incelenmesini amaçlamaktadır.
Efficiencyin Turkish agriculture: A farm household level analysis

ÖZTÜRK TARIMINDA VERİMLİLİK: ÇİFTÇİ HANE HALKI DÜZEYİNDE BİR ANALİZ Dudu, Hasan Yüksek Lisans, İktisat Bölümü Tez Yöneticisi: Prof. Dr. Erol Çakmak Ocak 2005, 143 sayfa Bu tez çeşitli stokastik sınır analizi modelleri kullanarak Türk tarımının verimlilik yapışım köy hane halkı düzeyinde incelemektir. Analizde 2002 ve 2004 yıllan için hane halkı düzeyinde yapılmış bir ankete kullanılmıştır. Öncelikle panel veri modelleri kullanılarak verimli bir üretim sınırı kestirimi yapılmışta. Bu kestirimler kullanılarak üretim faktörlerinin görece önemleri ve hane halklarına özel çeşitli faktörlerle etkileşimleri incelenmiştir. Üretim sınırının parametreleri tarımsal üretimin önemli ölçüde toprağa bağımlı olarak yapıldığım ve Türk tarımında fazla işgücü istihdamı olduğunu göstermektedir. İkinci olarak, çiftçi hane halkı seviyesinde verimlilik oranları hesaplanmıştır. Sonuçlar, NUTS-II bölgesel sınıflandırmasına _ ve hane halkına özel birçok değişkene göre sunulmaktadır. Batı bölgelerinin göreceli olarak daha verimli olduğu bulunmuş ve değişik bölgelerin ortalama verimlilikleri arasında yüksek oranda bir sapma bulunmuştur. Bölgelere göre verimlilikte 2002'den 2004'e bir artış vardır. Ayrıca üretim deseni, çiftlik büyüklüğü, hane halkı reisinin eğitim seviyesi ve sulamanın verimlilik üzerinde etkili olduğu bulunmuştur.
Türkiye'nin dış ticaret politikaları

Bu çalışmada kuruluşundan günümüze kadar Türkiye Cumhuriyeti'nin uygulamış olduğu Dış Ticaret Politikaları ve bu politikaların dış ticareti nasıl etkilediği açıklanmaya çalışılmıştır. Çalışma 5 bölümden oluşmaktadır. Giriş bölümünde dış ticaretin iktisadi kalkınmadaki önemi ele alınmıştır. İkinci bölümde dış ticaret politikaları hakkında bilgiler verilmiş, dış ticaret politikalarının amaçları, araçları ve ihracatı teşvik politikaları anlatılmıştır. Üçüncü bölümde dönemler itibariyle Türkiye'de uygulanan dış ticaret politikaları ve bunların sonuçları ele alınırken, dördüncü bölümde Türkiye'nin dış ticaretinin yapısı ve Türkiye dış ticaretinde önemli olan ülkeler ve bu ülkelerle yapılan dış ticaret anlatılmıştır. Beşinci ve son bölüm sonuç ve öneriler bölümüdür.
Finansal derinleşmenin ekonomik performans üzerine etkileri: Teori ve Türkiye uygulaması

Bu çalışmada finansal derinleşme ve iktisadi büyüme ilişkisi incelenmektedir. Bunun için öncelikle finansal gelişme ? iktisadi büyüme alanında yapılmış olan teorik çalışmalar gözden geçirilmiştir. Bu bağlamda finans ? büyüme literatürünetemel teşkil eden çalışmalar, finansal baskı okuluna ait çalışmalar ve nihayetfinansal gelişme ve iktisadi büyüme ilişkisini içsel büyüme teorileri çerçevesinde inceleyen çalışmalar ele alınmıştır. Teorik gözden geçirme yapıldıktan sonra, 21 adet yükselen ekonominin 1975 - 2004 dönemine ait panel veri seti kullanılarak ve dinamik panel için geliştirilmiş genelleştirilmiş momentler yöntemi uygulayarak, finansal piyasaları temsil etmek üzere hisse senedi piyasaları ve bankaların iktisadi büyüme üzerindeki etkileri incelenmiştir. Elde edilen sonuçlar, finansal gelişmenin iktisadi büyümeden bağımsız olduğu hipotezini reddetmekte ve hisse senedi piyasaları ve bankaların büyümeyi pozitif yönde etkilediğini göstermektedir. Bulgularda göze çarpan bir husus, bankaların büyüme üzerindeki etkisinin hisse senedi piyasalarının etkisinden daha büyük olduğudur. Bu sonuç gelişmekte olan ekonomiler için teoriye uygun niteliktedir. Çalışmamızın son bölümünde Türkiye'de finansal piyasaların gelişme ve dolayısıyla derinleşme süreci ele alınmıştır. Bu bağlamda Türkiye'de finansal derinleşmenin gerçekleşip gerçekleşmediği ve eğer finansal piyasalarda derinleşme gerçekleştiyse, teorideileri sürüldüğü gibi bu derinleşmenin etkilerinin iktisadi büyümeye yansıyıp yansımadığı araştırılmıştır. Araştırma sonuçları Türkiye'de finansal serbestleşme döneminde derinleşmenin sağlandığını ancak mali baskınlığın yüksek olması nedeniyle bunun etkisinin, ekonominin reel kesimine yansımadığını göstermektedir. Türkiye'ye ve 1987- 2006 dönemine ilişkin veri seti kullanılarak yapılan eşbütünleşme testi sonuçları da bu bulgularımızı destekler niteliktedir.
Türkiye'de şeker piyasası, şeker politikası ve etkinlik

Temel tüketim maddelerinden birisi olan şeker, şekerpancarı ve şeker kamışından üretilmektedir. Şekerpancarından üretilen şekerle, şeker kamışından üretilen şeker arasında ürün olarak bir farklılık bulunmamasına rağmen, şeker kamışından üretilen şekerin üretim maliyeti, şekerpancarından üretilen şekere nazaran yarı yarıya düşüktür. Bu yüzden dünyada şekerpancarı tarımı yapan her ülke, çiftçisini destekleme yoluna gitmektedir. Yine aynı şekilde, her ne kadar ülke bütçesi üzerinde yük teşkil etse de, ülkeler şekerpancarı tarımının diğer sektörlere olan pozitif katkılarından dolayı da, destekleme politikalarına büyük önem vermektedirler. Türkiye'de şekerpancarı tarımı oldukça yaygın, 300 bin ailenin geçimini sağladığı bir faaliyet olarak karşımıza çıkmaktadır. Bu yüzden de şeker politikalarındaki bir değişiklik, önemli ekonomik sonuçlar doğurduğu kadar, büyük sosyal sonuçları da beraberinde getirmektedir. Türkiye'de şeker sektörünün gelişimini, iki dönem olarak inceleyebiliriz. Birinci dönem cumhuriyetle birlikte başlayıp 2000 yılına kadar olan süreci kapsarken, ikinci dönem ise birçok tartışmalara yol açan, 2001 yılında uygulamaya konulan yeni şeker kanunu sonrası dönemdir. Türkiye Avrupa Birliği ülkeleriyle kıyaslandığında, dünya şeker sektöründe önemli bir konuma sahip bulunmaktadır. Buna karşın AB ülkeleri gerek kişi başına üretim miktarları olsun, gerekse de fabrikalardaki ölçek büyüklüğü dikkate alındığında, Türkiye'ye kıyasla oldukça avantajlı konumdadır. Yeni şeker kanunun sonrasındaki süreçte de, bu makas giderek Türkiye aleyhine açılmakta ve Türkiye'deki şeker sektörünün, dünyadaki etkinliği giderek azalmaktadır.
Tarihsel süreçte sanatoryum: Heybeliada Devlet Sanatoryumu

Bu çalışma, tıp tarihini geleneksel ve modern formlarıyla ele alarak manastır hastanelerinin seküler hastanelere dönüşünü kliniğin doğuşuna bağlamış, tüberküloz hastalığının tipik tedavi kurumu olan sanatoryumu medikal kliniğin özel bir uygulaması olarak tarih sahnesine çıkararak, Türkiye Cumhuriyeti'nin ilk devlet sanatoryumu olan Heybeliada Sanatoryumu'nun iktisadi ve sosyal tarihini incelemiştir. Yeri geldiğinde bir sağlık kurumu, yeri geldiğinde bir denetim kurumu, yeri geldiğinde ise mimari bir şaheser olabilen sanatoryum, yirminci yüzyılın ortalarındaki antibiyotik devrimine kadar verem hastalığının tipik tedavi kurumu olma özelliğini korumuştur. 1854 yılında Hermann Brehmer'le başlayan özel sanatoryum furyasına yirminci yüzyılla beraber devlet sanatoryumları da eklenmiş, tüberkülozda kemoterapiyi sağlayacak antibiyotiklerin 1944- 1965 yılları arasında bulunmasıyla beraber, sanatoryum dönemi büyük oranda kapanmıştır. Temel prensibi açık hava kürü olan sanatoryum tedavisinde sağlıklı beslenme, düzenli egzersiz, soğuk hava kürleri, önem kazanmış, devlet sanatoryumlarında bedensel iyileştirmenin yanında mesleki eğitim verilmiş hastalar tedavi sonrası yaşamlarına hazırlanmışlardır. Türkiye Cumhuriyeti'nin ilk devlet sanatoryumu olan Heybeliada Sanatoryumu (1924-2004) İsviçre'nin Davos bölgesindeki sanatoryumlar örnek alınarak inşa edilmiş, bünyesindeki rehabilitasyon merkezi çeşitli hususiyetleri bakımından Papworth Köy Tesisleri'ne benzetilmiş, talimatnamesi ise Massachusetts Devlet Sanatoryumu talimatnamesinden esinlenmiştir. Hem kendi kendine yeten hem de çevresini kalkındıran ekonomik yapısıyla ve özerk yönetimiyle örnek bir kuruluş olan Heybeliada Devlet Sanatoryumu'nda İsmail Tevfik Gökçe (1924-1955) ve Zülfü Sami Özgen'in (1955-1978) 55 yıllık başhekimliğinde muazzam bir iktisadi seksiyonlar ve yaşam alanları örgütlenmesi inşa edilmiş burada kurulmuş olan depo sistemi tüm hastanenin ihtiyaçlarını karşıladığı gibi başka sağlık kuruluşlarına da destek sağlayabilmiştir. Heybeliada sanatoryumu rehabilitasyon merkezi çalışabilecek durumdaki verem hastalarına saat tamirciliği, fotoğrafçılık, çorapçılık, saraçlık, daktilografi gibi meslekler öğretmiş, hastaların tedavi sonrası çeşitli sektörlerde istihdam edilmelerine katkıda bulunmuştur.