turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Changing notions of volunteering: United Nations Volunteering programme

Bu tez, Birleşmiş Milletler Gönüllüleri programını merkezine alarak gönüllülük kavramını ve dönüşümünü ele almaktadır. Gönüllülük kavramının, onu çevreleyen ekonomik ve politik bağlamdan bağımsız anlaşılamayacağını savunmaktadır. Bütüncül bir yaklaşımla ilk olarak gönüllülük kavramının tanımı üzerine alternatif anlayışları sunmak amacıyla farklı dönem ve ülkelerdeki gönüllülüğe benzer çeşitli toplumsal eylem biçimlerini incelenmektedir. Ardından, mevcut literatürde gönüllülük kavramının nasıl ele alındığı tartışılmış ve söz konusu kavramın alternatif bir yorumu sunulmuştur. Üçüncü olarak, emek ve işgücü mekanizmalarında meydana gelen değişimler de dahil olmak üzere gönüllülüğün yeni anlamlar kazandığı çağdaş politik-ekonomik çerçevenin bir incelemesi yapılmıştır. Son olarak, Birleşmiş Milletler'in bu noktadaki konumu; bu tür dönüşümleri nasıl bünyesine dahil ettiği bu bağlamda tartışılmaktadır. Bunu takiben; UNV sisteminin tanıtıldığı bölümde, programın tarihsel kökeni, söz konusu kurumun yenilemek biçimleri bağlamındaki çalışmaları ve gönüllülük kavramını nasıl kullandığı detaylandırılmaktadır. Bu tez, UNV programının ortaya çıkışının, kalkınma ve emek konusunda yeni bir söylemin ve yeni istihdam biçimlerinin ortaya çıktığı süregelen siyasi ekonomik dönüşümle örtüştüğünü savunmaktadır. Böylece; Birleşmiş Milletler bu değişiklikleri kendi bünyesinde hayata geçirirken, çalışmada sunulan karşılaştırmalı iş ilanlanları analizinde de görüleceği üzere, gönüllülük kavramını kendi belirli hedefleri için UNV sistemi aracılığıyla esnek işgücü kaynağı olarak kullanmaktadır.
The network governance approach and the activities of the Konrad Adenauer Foundation in Turkey

Bu çalışmanın amacı Türkiye'de faaliyet gösteren Alman siyasi vakıflarından biri olan Konrad Adenauer Derneği'nin Türkiye'deki faaliyetlerini ağ yönetişimi yaklaşımı bağlamında incelemektir. Bu yaklaşım içindeki bazı araçlar, Derneğin Türkiye'deki politik alanda kurmuş olduğu ilişkilerin incelenmesinde faydalı bir işlev görmektedir. Bu araçların içinde özellikle gayriresmilik kavramı Derneğin faaliyetlerini incelemede önemli bir açılım sağlamaktadır. Tezin iddiası odur ki; Türkiye'deki siyasa oluşturma süreçlerinde gayri-resmi, hükümet dışı mekanizmaların ağırlığı artmaktadır ve bu mekanizmaların kurulmasında Dernek önemli bir rol oynamaktadır. Bu mekanizmaların artması siyasa-oluşturma süreçlerine katılım olanaklarını arttırma potensiyeline sahip olsa dahi, pratikte, Derneğin oluşturduğu ideolojik ortaklaşma tabanlı, dışarıya kapalı ortaklıklar, siyasa-oluşturma süreçlerine geniş-tabanlı, eşit katılımın önünde bir engel oluşturmaktadır.
Sosyal inovasyon ve Türkiye: potansiyeli, dinamikleri ve sosyal inovatif çalışmaları desteklemede devletin rolü

Bu çalışma, toplumsal sorunların çözümünde ve ihtiyaçların karşılanmasında yeni yollar olarak bilinen sosyal inovasyonun Türkiye'deki durumunu, bilinirliğini, dinamiklerini ve potansiyelini analiz etmekte ve devletin bu süreçte üstlenebileceği rolleri ortaya koymaktadır. Bu doğrultuda, dünyada sosyal inovasyon ekosistemini destekleyecek politika uygulamaları incelenmiştir. Yine sosyal inovasyonun sosyal politika açısından önemi irdelenerek Türkiye'de kamu tarafından desteklenen sosyal inovatif uygulamalar literatüre kazandırılmıştır. Türkiye'de sosyal inovasyonun desteklenmesinde devletin üstlenebileceği rolleri araştırmak üzere sosyal inovasyon ile alakalı olabilecek altı bakanlıktan çeşitli kademelerde 25 kişi ile yarı yapılandırılmış mülakatlar gerçekleştirilmiştir. Yapılan mülakatlar ve değerlendirmeler; uygulamada örneklerine rastlanmasına rağmen Türkiye'de sosyal inovasyon kavramının büyük ölçüde bilinmediğini ve diğer gelişmiş ülkelere nazaran bu alanın daha yavaş gelişmekte olduğunu; toplumsal ihtiyaç ve sorunların çözümünde sosyal inovasyonun önemli enstrümanlardan biri olarak görülebileceğini, insani ve sosyal kalkınmanın hızlanmasında sosyal inovasyon perspektifinin yaygınlaşması ve kurumsallaşmasının Türkiye açısından önemli bir potansiyeli içinde barındırdığını, bu çerçevede Türkiye'de devletin sosyal inovasyonun gelişmesine dönük çeşitli roller üstlenmesi gerekliliğini ortaya çıkarmıştır. Bu bulgular ışığında, Türkiye'de devletin sosyal inovasyonun kurumsallaşması ve yaygınlaşması sürecinde önerilen politika araçları ve eylemler 'Sosyal İnovasyon Yol Haritası' ile tanımlanmıştır. Bu yönüyle özgün bir nitelik taşıyan çalışma ile temel sosyal inovasyon alanlarının belirlenerek politika ve eylem planlarının revize edilmesi ve ilgili yasal altyapının oluşturulması gerekliliği ortaya koyulmuştur. Sosyal inovasyon kümelerinin kurulması; yenilikçi finans modellerinin geliştirilmesi, parasal olmayan kaynakların alternatif kullanımının sağlanması ve kamusal alanda sosyal inovasyon atölyelerinin kurulması bahse konu yol haritasının öne çıkan başlıklarından bazılarıdır.
Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi kararları çerçevesindeTürkiye'de siyasi partilerin kapatılması rejimi

Çalışmada Türkiye'nin siyasal parti yasaklama sisteminin temel özellikleri ele alınarak, AİHM kararlarıyla gelişen içtihatlarla uyum durumunun ve çözüm yollarının ortaya çıkarılması amaçlanmıştır. Bu çerçevede önce siyasal yasaklamaya yönelik yaklaşımlar ve Federal Almanya'nın parti yasaklama uygulaması üzerinde durulmuştur. Ardından, AİHM içtihatları çerçevesinde konu irdelenmiştir. Bunu takiben, Türk anayasal düzeni içerisinde parti kapatma rejiminin özellikleri tartışılmıştır. Son iki bölümde ise, laiklik ve bölücülük kriterleri açısından partilerin yasaklanması üzerinde durulmuştur. Çalışmada, Türk hukukundaki yasaklama rejiminin AİHM içtihatlarıyla ciddi uyumsuzluklar taşıdığı anlaşılmış ve aşağıda özetlenen tespitler yapılmıştır: Türk hukukunda katı ve yasaklayıcı bir kapatma rejimi benimsenmiştir. Türkiye'de özgürlükleri kısıtlama kriterleri AİHS ölçütleriyle uyuşmamaktadır. AİHM kararlarının yaklaşımı hür demokrasinin kendisini korumayı esas alırken, Türk hukuku kurulu anayasal düzeni korumayı esas almaktadır. Anayasa Mahkemesi ise zaten yasaklayıcı ve daraltıcı olan hukuku iyice dar yorumlamaktadır. 'Laiklik' ve 'bölücülük' algısı, AİHM içtihatlarıyla tam olarak uyuşmamaktadır. Dolaysıyla siyasal yasaklama sisteminin Anayasal düzeyden başlamak üzere yeniden yapılandırılması gerekmektedir. Laikliğin 'devletin dine dayandırılması' dışındaki boyutları yeniden yapılandırılmalı; diyanet ve din eğitimi gibi olgulardan devlet eli çekilmeli; kişisel alandaki dini sınırlamalar kaldırılmalı, devlet dinsel ifade özgürlüğünün tarafsız koordinatörü konumuna yükseltilmelidir. 'Bölücülük' olgusuna yüklenen anlamın, 'toprak bütünlüğünü ihlal' dışındaki boyutu kapatma nedeni olmaktan çıkarılmalı; 'yerel dilde yayın ve eğitim, azınlık oluşturma, devletin ve ulusun tekliği' gibi olgular demokrasi içinde tartışılabilir projeler arasında yer almalıdır. Yalnızca, projeleriyle, açık veya gizli amaçlarıyla demokrasiye aykırı taleplerde bulunan partilerle, şiddet yöntemini benimseyen partiler yasaklanmalıdır. Anayasayı değiştirmeyi tartışabilme özgürlüğü tanınmalı, demokrasinin bizzat kendisi korunmalıdır. Ayrıca siyasi partiler yasasının bazı bölümlerini kaldıracak şekilde yasa yeniden çıkarılmalı, parti kapatmalarda duruşmalı dava usulü benimsenmelidir.
Islamic political thought, jihadists and society: Egypt, Algeria and Afghanistan in a comparative perspective

Hiç süphesiz günümüzdeki çağdaş küresel siyaset daha karmaşık. Küresel Cihad hareketleri önemli konulardan biridir, büyük güçler ile karşılaşır. Cihad İslamın temel görevlerinden biridir, saldırgana karşı kendini savunma üzerinde duruluyor. Biz görüyoruz ki, Cihad kavramını kullanarak birçok müslüman birey ve gruplar çok sayıda İslam ve diğer ülkelerde siyasi rejimlere karşı mücadele ediyorlar. Bu araştırma cihadi gruplar ve müslüman toplumlar arasındaki ilişkiyi tartışıyor. Ve bir önemli tarihi olaylara tanık olmuş Mısır, Cezayir, Afganistan, Suriye ve Irak gibi ülkelere odaklanıyoruz, nerede ki mücahitler kendi kutsal savaşlarını bu ülkelerden başlamışlar. Bu devam eden cihatçı deneyler Müslüman topluluklar üzerinde siyasi, sosyal ve psikolojik etkiler yapıyor. Siyasi örğütler başlıca toplumsal kuruluşlardır, nerede ki çatışma taraflarının askeri gücüne agmen topluluk herhangi bir siyasi çatışmayı çözmek gücünde. Bu nedenle sosyal inkübatorlerin yokluğu, siyasi ve devrimci örgütleri desteklenmesi yenilginin ve çöküşün en önemli nedeni, ayrıca artış yüzdesi ya da siyasi ve dini bilinçin azalması ve bireylerin sosyal sorumluluğu herhangi bir çatışma yönetiminde temel unsurlardır.
Ulus ve ulusçuluğa ekonomi-politik yaklaşım: Kuramsal bir inceleme

Ulus olgusu ve ulusçuluk; siyasal, ekonomik, kültürel, felsefi ve psikolojik boyutları içeren çok yönlü, karmaşık bütünlüklerdir. Bu çalışmada, ulusal oluşum ve ulusçu düşüncenin bu çok yönlü bütünlüğü içindeki ekonomi-politik boyut, kuramsal düzeyde ele alınmıştır. Bu çerçevede ulus ve ulusçuluk sorunu; kapitalizm, eşitsiz gelişme, kapitalist devlet, ideoloji ve sınıf kuramlarının kesişme noktasında çözümlenmeye çalışılmıştır. Çalışma, öz olarak, ulus kuramı içinde yer etmiş olan Avrupa merkezci ve ekonomik indirgemeci tezlerin eleştirisi üzerinden geliştirilmiştir. Bu bağlamda, bir yandan uluslaşmayı kapitalist üretim biçiminin gelişimine indirgeyen mekanik ve determinist bakış açısı eleştirel bir incelemeye konu edilirken diğer yandan ulusçuluğu burjuva ideolojisine indirgeyen tez karşısında, ulusçuluğun önsel ve zorunlu olarak burjuva ideolojisinin bir öğesi olarak görülemeyeceği, ulusçuluğun sosyalizme dönük işçi sınıfı siyasetinin hegemonik dili olarak kurulabileceği, böylece burjuvaziyi ulusallıktan dışlamanın aracı olarak işleyebileceği ileri sürülmüştür.
Oryantalizm bağlamında Dersim meselesi

Oryantalizm Doğu'yu kendine konu edinen kurumların tamamı, verilen beyenatlar, takınılan tavırlar, yapılan benzetmeler, bir cins öğreti, hükümet şekli ve yönetimim biçimidir; kısaca oryantalizm batının Doğu üstünde üstünlük sürdürme taktiği ve onun otorite kurma çabasıdır. Batılılaşmayı hedef edinerek gerçekleştirilen milletleşme serüvenleri self oryantalizm bağlamında önemli alanlar oluşturmaktadır. Uluslaşma sürecine giren ve bu süreç sonunda millet olma yolunda zafere ulaşan Doğu, kendi bünyesinde bulunan öteki kimlikleri yadsıyarak, egemen ulusun değerlerini içselleştirmelerini sağlamak suretiyle özlerinden koparmaya çalışmaktadır. Bu tez çalışmasında Dersim Meselesi, milliyetçilik ve oryantalizm argümanları doğrultusunda incelenmek istenmiştir. Dersim Meselesi'ne gidilen süreç dönemlere ayrılarak-meselesinin nedenleri, sonuçları, boyutu, Kemalizm, modernite ve oryantalizmin içselleştirilmiş hali olan iç şarkiyatçılık üzerinde durulmuş, daha sonra ise milliyetçilik ve iç şarkiyatçılığın bu süreçte nasıl bir işlev gördüğü incelenmeye çalışılmıştır.
Türkiye'de modern kimliğin inşasına bir eleştiri: Hilmi Ziya Ülken örneği

Kimlik, bir insana sen kimsin? diye sorulduğunda verilen yanıtların toplamıdır. 18. yüzyıldan sonra öncelikle Batı'da sen kimsin? sorusuna verilen yanıtlar değişmeye başlamıştır. Buradaki değişim geleneksel dönemden farklı olarak insanların tikel bir daire içinden kendilerini tanımlamalarını beraberinde getirmiştir. Bu tikellik tek bir ulusa, tek bir inanca ve tek bir metodolojiye işaret etmektedir. Tikel olan merkezindeki bu değişim sonucunda modern kimlik olgusu ortaya çıkmıştır. Geleneksel kimlikten modern kimliğe doğru seyreden dönüşüm sürecinde hem Batı hem de Doğu'da bazı problemler ortaya çıkmıştır. Bu açıdan geç Osmanlı döneminde ve erken Cumhuriyet döneminde tikel bir kimlik inşa edilmeye çalışılmış ise de bu çabalar geleneksellik ile modernlik arasında sıkışan bir kimlik meydana getirmiş, diğer bir ifadeyle bir kimlik krizi yaratmıştır. Geç Osmanlı döneminde başlayan ve erken Cumhuriyet döneminde devam eden memleketi kurtarma çabaları kimlik krizinin göstergelerinden bir tanesidir. Hem geç Osmanlı hem de erken Cumhuriyet'te yaşanan kimlik krizi dolayısıyla sen kimsin? sorusuna net bir karşılık bulunamamıştır. Buna rağmen modern kimlik inşa telaşı devam ettiyse de bu durum kimlik krizini biraz daha derinleştirmiştir. Hilmi Ziya Ülken, hem geç Osmanlı dönemi hem de erken Cumhuriyet döneminde ortaya çıkan bu kimlik krizine dair önemli eleştiriler getirmiştir. Ülken, ne Osmanlı'nın salt spiritüalist metodolojisi ile ne de Cumhuriyet'in salt pozitivist metodolojisi ile kimlik krizinin çözülemeyeceğini ifade etmiştir. Ülken'e göre bu kimlik krizinden kurtulabilmek için her iki metodun da birlik içinde kullanılması gerekmektedir. Geç Osmanlı ve erken Cumhuriyet dönemini korku ahlakı merkezinde açıklayan Ülken, kendi kurduğu Anadolu Asabiyeti ve Hakimiyet Ütopyası düzeninde aşk ahlakını merkeze koymaktadır. Aşk ahlakına sahip ideal bir Anadolu ütopyası hayalini kuran Ülken, Anadolu Asabiyetinin inşasını kimlik krizinin tedavisi olarak görmektedir.
Türkiye'de siyasal parti ve hükümet programlarında laiklik anlayışı

Tarihsel olarak, din-devlet ilişkileri sorunu tüm insanlığın ortak problemi olmuştur. İnsanlık tarihi kadar eski olan yönetim erki ve inanç sistemlerinin karşılıklı ilişkisi sorunu günümüze kadar gelmiş bir tartışma konusudur. Bu çalışmada, din-devlet ilişkileri ve laiklik ilkesi Dünya'daki örnekleri ile birlikte değerlendirmekte ve laiklik konusunda, Türkiye Cumhuriyeti'nde seçim barajını geçerek TBMM'de temsil edilmiş olan siyasal partilerin ve iktidara gelmiş olan hükümetlerin programları incelenmektedir. Çalışmanın ilk bölümünde, laiklik ilkesinin nasıl ortaya çıktığı ve kapsamı değerlendirilmeye çalışılmaktadır. Bu çerçevede bazı Batı ülkeleri ve Türkiye'deki farklı uygulama modelleri ele alınıp incelenmektedir. Çalışmanın ikinci bölümünde, Türkiye Cumhuriyeti'nin kurulmasından itibaren seçim barajını geçerek TBMM'de temsil edilen bütün siyasal partilerin parti programları incelenmekte ve laiklik konusunda siyasal partilerin görüşleri açıklanmaktadır. Çalışmanın üçüncü ve son bölümünde ise, Türkiye Cumhuriyeti'nde kurulmuş hükümetlerin hükümet programları incelenmektedir. Burada, din-devlet ilişkilerinin gelişmesi bütüncül bir bakış açısıyla değerlendirilmektir.
AkPparti hükümetlerinin sosyal transfer harcamalarının yerel ve genel seçimlere etkisi Adıyaman ili örneği 2002 & 2015

Sanayi Dönemi ile ortaya çıkan sorunların ve toplumsal yapının bir sonucu olan sosyal devlet, bütün vatandaşların eşitlik temelinde asgari yaşam standartlarını garanti altına alan devlet olarak tanımlanmaktadır. 1945 sonrası dönemde refah devleti ile daha da gelişen sosyal devlet anlayışında, bütün vatandaşların sınıf ve statü farkı gözetmeksizin sosyal hizmetlerinin karşılanması temel ilke olarak kabul edilmektedir. Bütün siyasi partiler, seçmenleri ikna ederek iktidara gelmek ve yürüttükleri politikalarla toplumun siyasi tercihlerini kendi lehlerine değiştirmeyi hedeflemektedirler. 1980'lerde ortaya çıkan küreselleşmenin toplumsal tabakalar arasındaki gelir eşitsizliğini artırması ile birlikte refah devleti ve sosyal devlet zayıflamış olsa da yoksul kesimleri desteklemek partiler için önemli bir hareket alanı yaratmıştır. Araştırmalar seçmen davranışlarını etkileyen çok sayıda faktörün olduğunu ve partilerin sosyo-ekonomik vaat ve programlarının da seçmenlerin oy verme davranışına etki ettiğini ortaya koymaktadır. 2002 yılında iktidara geldikten sonra sosyal devlet politikaları anlamında birçok uygulamayı hayata geçiren Adalet ve Kalkınma Partisi, iktidara geldiği günden bugüne kadar kesintisiz bir şekilde iktidarda kalarak Türk siyasi hayatında benzeri olmayan bir başarı göstermiştir. AK Parti'nin elde ettiği bu başarının farklı kesimler ve araştırmacılar tarafından farklı nedenlere dayandırıldığı görülmektedir. AK Parti'nin bir sosyal devlet politikası olarak uyguladığı sosyal devlet yardımlarının da bu başarıda önemli bir etkisinin olduğu ileri sürülmektedir. Araştırmada Adıyaman ili seçim çevresinde Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Fonu eliyle dağıtılan yardımlar ve aynı seçim çevresinde AK Parti'nin 2002- 2015 döneminde yapılan 7 farklı seçimden aldığı oy oranları arasındaki ilişki istatistiksel olarak incelenmiştir. Araştırma bulgularına göre bu yardımlarla AK Parti'nin Adıyaman ilinde aldığı oy oranları arasında var olduğu ileri sürülen ilişki yoktur.
Medyanın gündem belirleme gücü ve Mart 2009 Yerel Seçimleri; Trabzon merkez örneklemi

Bu çalışma esas olarak iletişim alanında son yıllarda oldukça öne çıktığı görülen 'medyanın gündem belirleme gücü' tartışmalarını yerel medya bağlamında sorgulamaktadır. Çalışmanın kuramsal çerçevesinde 'Gündem Belirleme Kuramı' temel alınmış, bu çerçevede yerel medyanın gündemi ile kamu gündemi ilişkisi 'seçim konusu' bağlamında, Trabzon örneğinde bir alan çalışmasıyla incelenmiştir. Kamu gündemini tespit etmek üzere yapılan alan çalışmasının çerçevesini, Trabzon'da yayımlanan üç gazete, iki televizyon kanalına uygulanan içerik analizi ve şehir merkez mahallelerinde yürütülen anket uygulaması oluşturmaktadır. Seçim konusunun yerel medya gündemi ve yerel kamu gündemindeki yerini belirlemeye yönelik yürütülen alan çalışmasının bulguları, Gündem Belirleme Kuramının genel kabulleri açısından sınanmıştır. Çalışmaya, medyanın demokrasiye katkısı tartışmalarının önemli bir boyutunu oluşturan, 'yaygın medyanın tekelleşmiş ve bir örnekleşmiş yapısı' karşısında yerel medyanın alternatif oluşturabileceği ve sunabileceği olanaklar bakımından giderek önem kazandığı düşüncesi eşlik etmiştir. Dolayısıyla, yerel medyanın gündemi ve yerel kamu gündeminin karşılaştırılmasını içeren bu bağlamda bir çalışmanın daha önce yapılmadığı Trabzon örnekleminde yürütülmesi bakımından çalışmanın bulgularının önemli bulunabileceği düşünülmektedir.
İslami ilimlere göre din ve siyaset: Klasik Dönem

Siyaset insanların toplum halinde yaşamaya başlamalarıyla birlikte ortaya çıkmıştır ve insanlık tarihi kadar eskidir. İslam inancında insanlık ile birlikte din de başlamıştır. Din ve siyaset arasındaki ilişkiler insanlık tarihinin her döneminde birbirleri ile ilişkili olmuş ancak bu ilişki ve etkileşim yer ve zamana göre farklılıklar göstermiştir. Aynı durum İslam ve siyaset için de söylenebilir. İslam düşüncesinde insan bilen ve akleden bir varlık olarak sadece Tanrıyla değil toplum ve doğa ile ilişkisine dair sorumlulukları olan bir varlık olarak kabul edilir. İslam bu ilişkileri ontolojik bir düzeyde varoluşsal bir mesele olarak görür. Modern toplumlarda siyaset ve din ayrı alanlara özgü disipliner alanlar olsa da siyasi düşünceler tarihi bu ikisi arasındaki ayrımların ne ontolojik ne de epistemolojik düzeyde net olmadığını gösterir. Söz konusu İslam düşünce gelenekleri olduğunda siyasetin bu geleneklerin hepsi içinde önemli bir mevzu olduğu görülmektedir. İslam düşünürlerinin siyasete dair fikirlerinde insan, akıl ve irade sahibi özgür bir bireydir ve bundan dolayı da sorumluluk sahibidir. İnsan yaptıklarından ve yapmadıklarından sorumludur. İslam'da birey iyiliği emredip kötülükten nehyetmekle sorumludur. Bu çalışmada, İslam siyaset düşüncesinin içinde yer aldığı fıkıh, kelam, ahlak, tasavvuf, siyasetname ve felsefe alanlarındaki klasik kaynaklarda siyaset düşüncesi incelenmeye çalışılmıştır. Bu çalışma İslam'ın siyasal öğretilerinin bu ana akım disiplinler içinde bile bir çoğulluğu barındırdığı ve tek tip bir yaklaşımın mümkün olmadığını göstermeyi amaçlamaktadır.
Deliberating in difficult times: Lessons from public forums in Turkey

Bu tez, yarı-otoriter siyasi bağlam ve bölünmüş bir toplumsal yapı altında halk müzakeresi kavramının nasıl işlediğini, 2013 yılında Gezi Protestoları zamanında kurulan İzmir'deki üç halk forumun derinlemesine analiziyle incelemektedir. Bu çalışma göstermektedir ki; sözü geçen forumların karar alma süreçleri üzerindeki etkileri kısıtlı olmakla birlikte, hala toplumdaki müzakere kültürünün gelişmesini teşvik edebilmektedirler. Bu kültür, sivil toplum örgütlerinin kendi aralarındaki etkileşimi güçlendirmenin ve daha sivil bir toplum oluşmasının önünü açmaktadır. Ayrıca bu çalışma, forumların içinde faaliyet gösterdikleri bağlamsal dinamiklerle forumların içsel müzakereci özellikleri arasında karşılıklı bir ilişki olduğunu ve her iki tarafında diğer tarafın aldığı pozisyona göre pozisyonunu belirlediğini ortaya koymaktadır. Bu çalışma, bu tarz halk forumlarının müzakereye elverişli olmayan ortamlarda müzakere açısından görece mütevazi şansları olsa da, ileride yapılacak araştırmalara halk forumlarının toplumsal sermayeye, müzakere kültürüne ve sivilleşmeye yaptıkları katkılar açısından araştırma konusu teşkil edebilirler.
Liberteryen teoride birey, toplum ve devlet

Liberteryenizm, liberalizmin on dokuzuncu yüzyıldan başlayarak geçirdiği değişime bir tepki olarak doğmuş; bu anlamda ilk olarak klasik liberalizme bir dönüşü ve liberal teori içinde bir Rönesans'ı ifade etmiştir. Ancak liberteryenizm sadece liberalizmin yirminci yüzyılda yeniden yorumlanmasından ibaret değildir. Liberteryen yazarlar klasik liberalizmden farklı, bir anlamda onu aşan tezler de ortaya koymuştur. Diğer taraftan, liberalizmin başka bir kolu olan anti-rasyonalist evrimci liberalizm de, benzer kaygılarla liberalizmi yeniden yorumlamıştır. Literatürde yaygın olarak bilindiği ve eleştirildiği şekliyle neoliberalizm de denilen bu yorum, liberteryenler tarafından da yoğun bir şekilde eleştirilmiştir. Bu eleştiriler, elbette ki, sol ve popüler litaratürde bulabileceğiz türden eleştiriler değildir, bunlar liberalizmin kendi kavramlarıyla ve kendi felsefi temelleri üzerinden yapılan köklü tartışmalardır. Çalışmamız, temel olarak, liberteryenizm birey, toplum ve devlet anlayışını ele almakta, aynı zamanda bu alanlarda klasik liberalizm ve anti-rasyonalist evrimci liberalizm ile de farklarını ortaya koyarak karşılaştırmalı bir yöntem izlemeyi amaçlamaktadır.
Ahmet Ağaoğlu (1869-1939) the life and thouht of a Turkish nationalist during 1908-1918

Ahmed Agaoğlu (1869-1939) Türk milliyetçiliği hareketinin önemli kişilerinden biriydi. Türk milliyetçiliği II. Meşrutiyet döneminde hakim ideolojiydi ve Türkiye Cumhuriyetinde de varlığını sürdürdü. Ahmed Ağaoğlu da yeni kurulan cumhuriyette en azından tek parti yönetiminin kurulduğu 1930 yılına kadar önemli bir rol oynamaya devam etli. Ahmed Ağaoğlu Rusya, Osmanlı devleti ve Türkiye Cumhuriyeti'nde önemli gelişmelerin merkezinde olduğu için hayati ve fikirleri bütünlüklü bir çalışmayı hak ediyor. Bu tezde Ahmed Ağaoğlu'nun 1908- 1918 yıllan arasındaki siyasi ve toplumsal fikirlerinin yanı sıra siyasi faaliyetleri de incelenmiştir. Türk milliyetçiliğinin gelişmesinde Rusya müslümanlannın oynadığı rol malumdur. Ahmed Ağaoğlu da bunlardan biridir ve Rus yönetimindeki Azerbaycan'da ve bir öğrenci olarak Fransa'daki deneyimleri, onun siyasal ve toplumsal düşüncesinin oluşumunda belirleyici olmuştur. Ahmed Ağaoğlu bir siyaset ve eylem adamıydı. Bu tezde ittihat ve Terakki yönetimindeki siyasi hayatta oynadığı önemli rol incelenmiştir. Ağaoğlu'nun düşüncesini yönlendiren iki önemli çizgi Batılılaşma ve liberalizm olmuştur ki, liberalizm de Batılılaşmanın bir türevi olarak görülmüştür. Bir şii İranlıdan bir Türk milliyetçisine dönüşmesi bazı aşamalardan geçerek olmuştur. Bir aşama da Afgani'nin İslam modernizmi fikrine olan bağlılığı idi. Bu tezde Osmanlıcılık ve Panislamizm gibi diğer ideolojilerle olan karşılaşması ve İslam modernizmi anlayışı ele alınmıştır. Ağaoğlu'nun miliyetçilik olgusuna bakışı ve Türk milliyetçiliği konusundaki görüşleri de incelenmiştir. Ahmed Ağaoğlu yaşamı boyunca siyasi hayatta önemli görevlerde bulundu, zamanın yönetici kadrosuna çok yakındı, fakat eleştirel tutumunu hiç değiştirmedi. Ahmed Ağaoğlu'nun kişiliği ve düşüncesini bütünlüklü bir şekilde değerlendirebilmek amacıyla, bu çalışmaya, 1919'dan 1939'daki ölümüne kadar olan hayati ile ilgili bir bölüm eklenmiştir.