turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Van-Yoncatepe kazılarında ortaya çıkarılan demir silahlar

öz Van kent merkezinin 9 km. güneydoğusunda, Yukarı Bakraçlı Köyü'nün 1.5 km. güneydoğusunda yer alan Yoncatepe Kalesi ve Nekropolü'nde 1997 yılından bu yana Prof. Dr. Oktay Belli yönetiminde arkeolojik kazılar yapılmaktadır. Arkeolojik kazılar sonucunda, saray niteliğinde bir yerleşme ve bunun kuzey eteklerinde de bir nekropol alam ve sivil yerleşme ortaya çıkarılmıştır. Van Bölgesi Erken Demir Çağı'nın birçok bilinmeyenine açıklık getiren bu kazılar sonucunda nekropol alanında 6 adet oda mezar ortaya çıkarılmıştır. Toprak içine açılan çukurlara, yassı sal taşlarından örülerek oluşturulan mezar odalarının bazıları dromosludur. Üst örtü ise iri ve yassı sal taşı levhalarla oluşturulmuştur. Gömü biçimi yörede kazısı yapılan diğer Erken Demir Çağı merkezleri ile paralellik gösterir. Mezar odalarına birden fazla gömü yapılmış, ölü hediyesi olarak da çanak çömleklerin yanı sıra demirden yapılmış törensel silahlar, demir yüzük ve bilezikler, tunçtan yapılmış küpe ve yüzükler ile çeşitli türde taşlardan yapılmış boncuk kolyeler konulmuştur. Yoncatepe'de Van Bölgesi'nde ilk kez Erken Demir Çağı'na ait bir yerleşme ile bununla ilişkili bir nekropol alam ortaya çıkarılmıştır. Bu keşif, daha önce sadece nekropol buluntuları ile tanınan Erken Demir Çağı'nın yerleşme kültürü ile de tanınmasını ve bugüne değin nekropollerde bağımsız olarak saptanan buluntuların niteliğinin ve tarihlendirilmesinin daha iyi yapılabilmesi sonucunu doğurmuştur. Yoncatepe Nekropolü'nde ortaya çıkarılan ve tez konumuzu oluşturan demir silahların öncelikle nasıl bir buluntu grubu içinden çıktığı saptanmış ve belgelenmiştir. Daha sonra tipoloji çalışması ve katalog çalışması yapılarak arşivlenmiştir. Tipolojik ayrım yapıldıktan sonra ise gerek Van Bölgesi'ndeki gerekse Kafkasya, Kuzeybatı İran ve Malatya - Elazığ bölgesindeki kazısı yapılan Erken Demir Çağı merkezlerindeki buluntularla tipolojik karşılaştırmalara gidilmiştir. Bu çerçevede Doğu Anadolu'nun Erken Demir Çağı Demir Metalürjisi mercek altında tutulmaya çalışılmıştır. Diğer bir amaç ise, Van Gölü Bölgesi için şimdilik kısıtlı arkeolojik verilerle kısmen karanlıkta kalmış olan Erken Demir Çağı kronolojisinin tesbitine yöneliktir. ıı
Amik ovası M. Ö. II. Binyıl seramikleri

Bu çalışmanın amacı M. Ö. II. binde Amik Ovası'nda bulunan yerli ve yabancı kültürler, bu kültürlerin birbirleriyle olan etkileşimlerini seramik malzeme açısından değerlendirmektir. Amik Ovası M. Ö. II. bin yıl seramiği hakkındaki bilgilerin sınırlı olması ve bu konuda henüz kapsamlı bir çalışmanın bulunmaması bu çalışmamın yürütülmesindeki temel nedenler olmuştur. Çalışma malzemesi Amik Ovası M. Ö. II. bin yıl seramiği üzerine yapılmış yayınlardan faydalanarak oluşturulmuştur. Bu bağlamda bölgenin M. Ö. II. bin yıl seramiği birçok yerleşmede tespit edilmiştir. Çalışma kapsamında Alalakh/Tell Atchana, Tell Cüdeyde ve Çatal Höyük'ten elde edilen seramik malzemeler değerlendirilmiştir. Söz konusu yerleşmelerde bulanan yaklaşık 100 adet Orta ve Geç Tunç Çağı seramiği incelenmiştir. Bunların 25 adeti yerel, 75 adeti ithal seramiklere aittir. Orta ve Geç Tunç Çağı seramiği yerel ve ithal olmak üzere iki ana başlık altında değerlendirilmiştir. Buna göre bölgede M. Ö. II. binyılın başlarından itibaren güçlü bir yerel seramik geleneği olduğu ve bu yerel seramik geleneğinin Geç Tunç Çağı boyunca muhafaza ettiğini görülmektedir. Yine aynı şekilde bölgenin özellikle Orta Anadolu, Mezopotamya, Kıbrıs ve Grit ile ticari ve kültürel etkileşim içinde olduğu söylenebilir.
Troas bölgesi buluntusu ticari amphoralar: Tipolojik ve fonksiyonel bir analiz

Troas Bölgesi, Antik Dönem deniz ticareti rotaları üstünde özel bir konumdadır. Bölge buluntusu ticari amphoraların bütünlüklü olarak ele alındığı bu tez sayesinde, Antik Dönem ekonomisi üzerine bilgiye ulaşmak ve bu konudaki tartışmalara katkı sağlayacak veriyi ortaya koymak hedeflenmiştir. Tez kapsamında değerlendirilen toplam buluntu sayısı 609'dur. Bu buluntuların bir kısmı doğrudan incelenmiş ve belgelenmiştir. Bu örnekler tezde bir katalog olarak da sunulmuştur. Diğer örnekler ise Troas Bölgesi buluntularını içeren yayınlar veya diğer bilimsel çalışmalardan derlenmiştir. Farklı kaynaklardan elde edilen bilgi, standart hale getirilerek tablolarda sunulmuş ve mümkün olduğunca nicel yöntemlerle değerlendirilmiştir. Amphoraların tipolojik, kronolojik, kökensel ve fonksiyonel özellikleri ile buluntu yerleri değerlendirmeye alınmış temel konulardır. Haklarında yeterli bilgiye ulaşılan 310 örnek üzerinde karşılaştırmalı tipolojik ve fonksiyonel bir analiz gerçekleştirilmiştir. Çalışma ile Troas Bölgesi buluntusu ticari amphoralar hakkında doğru ve kolay anlaşılır bir genel görünüş sunulması amaçlanmıştır.
Ovalık Kilikia-Tarsus'daki Roma dönemi mezarına ait buluntular

1993 yılında Tarsus Müze Müdürlüğü tarafından, Tarsus'da Köylü Garajı mevkiinde yapılan kurtarma kazısında taş bir mezar odası saptanır. Bu bilinçli bir arkeolojik kazı değildir. Tarsus'a yeni bir Emniyet Müdürlüğü binası yapılırken, temel atma sırasında mezara rastlanır. Burada yapılan kurtarma çalışmaları sırasında dikkatli ve özenli olarak çizilmez, belgelemesiyapılmaz. Günümüzde görülen rektagonal taş örgülü bir mezar odasıdır. Oda, dikdörtgen planlı ve üzeri tonoz örtülüdür. Mezarın kısa kenarı üzerinde etrafı taş sırası ile belirlenenmezar yeri bulunmaktadır. Söz konusu mezarda bulunan toplam altmış adet eser, Tarsus Müzesi koleksiyonundadır. Bunlar pişmiş toprak, cam ve bronz buluntulardır. Mezardan ele geçen buluntularınçoğunluğu cam eserlerden oluşur. Bunlar unguentarium'lar, minyatür parfüm şişeleri, bir tanehurma biçimli şişe, silindir şişe ve bardak örneklerinden oluşur. Pişmiş toprak unguentarium, vazo ve çömlekler, bronz tek kulplu sürahi ve patera diğer buluntulardır. Mezarda pişmiş toprak torpido formlu lahitler de bulunmuştur. Bunlar bize mezar mimarisi ve mezar gelenekleri hakkında bilimsel veriler vermeketedir. Ayrıca mezar, ön saptamalar uyarınca. S. 1 .-2. yüzyıla ait buluntular vermektedir. Bu durumda, o döneme ait Tarsus'ta kullanımda olan cam, pişmiş toprak ve madeni vazolarlailgili olarak sağlam 'context' oluşturmaktadır. Resim ve çizimler 'levhalar' dosyası olarak kayıtlıdır. Tarsus, Tarsus Müzesi, mezar odası, cam, pişmiş toprak, bronz, küçük buluntular.
Perge akropolisi kazı sikkeleri: 1994-2003

Bu Yüksek Lisans tezi, Perge antik kentinin akropolisinde 1994 ile 2003 yılları arasındaki gerçekleştirilen kazılardan ele geçirilen sikkelerin teşhis edilmesi ve değerlendirilmesini amaçlamaktadır. Bu amaç doğrultusunda, söz konusu kazı sikkeleri, temizlenmiş, teşhis edilmiş ve lejandlrı okunmuştur. Sikkeler, 'Hellenistik Sikkeler', 'Roma İmparatorluk Dönemi Kent sikkeleri', 'Roma Sikkeleri', 'Bizans sikkeleri' ve 'İslami sikkeler' olmak üzere kronolojik gruplara ayrılmıştır. Tüm Akropolis Kazı sikkelerinden elde edilen sonuçlar ayrıca Ek2 bölümünde de yer alan tablo ve grafiklerle istatistiksel olarak da desteklenmiştir. Özellikle Perge Akropolisindeki tabakalaşma göz önünde bulundurulduğunda, bu çalışmanın sonuçları tabakaların tarihlendirilmesinde önemli rol oynayacaktır.
Yukarı Dicle havzasında Yeni Assur Dönemi ölü gömme geleneği

İnsanlığın tarih sahnesine çıkışından itibaren ölüm konusu her zaman ilgi çeken bir konu olmuştur. Tez konumuzu oluşturan araştırmada, Mezopotamya'nın kuzeyinde kalan Yukarı Dicle Havzası temel alınarak, dört farklı Yeni Assur kentinden ölü gömme gelenekleri üzerine veriler toplanıp bir değerlendirme yapılmıştır. Değerlendirme yapılan şehirler Diyarbakır'ın il sınırları içerisinde yer alan; Ziyaret Tepe, Kavuşan Höyük, Üçtepe ve Hakemi Use'dir. Tez kapsamında incelenen bu yerleşimlerin bazılarının Yeni Assur döneminde eyalet merkezi olarak kullanıldıkları bilinmektedir. Bu sebepten çok sayıda oda mezar ve krali mezarların varlığı bu duruma bağlanmaktadır. MÖ. 1. binde Yukarı Dicle Havzasına gelip burada varlığını sürdüren Assurlular, bölgedeki yerel kültürleri de kendi bünyelerine katarak sanatsal ve yaşamsal faaliyetlerini sürdürmüşlerdir. Neolitikten başlayıp günümüze kadar süregelen, köklü bir geçmişşe sahip olan; inhumasyon ve kremasyon gömülerinin uygulandığı Yeni Assur kentlerinde, mezar tipolojisi farklılık gösterdiğinden bu konu tarafımızca seçilerek yerel ve genel özellikler tüm yönleriyle ortaya çıkarılmaya çalışılmıştır. Kullanmış olduğumuz veriler neticesinde, eski çağlardan itibaren insan için ölümün ne kadar değerli olduğu anlaşılmıştır. Bu çalışmanın amacı, ölümü sadece fiziki açıdan değerlendirmek değil, aynı zamanda ölüm sonrası yapılan ritüelleri de arkeolojik açıdan değerlendirmektir.
Niğde Kınık Höyük Demir Çağı seramikleri

Anadolu kültür tarihinde önemli bir yer teşkil eden Hitit İmparatorluğu'nun Geç Tunç Çağ'ın sonlarıyla birlikte tarih sahnesinden silinmesi yeni bir dönemin başlangıcını da kaçınılmaz kılmıştır. Arkeoloji literatüründe yaklaşık olarak MÖ 1190- 330 yılları arasına tarihlenen bu 850 yıllık süreç Demir Çağı olarak tanımlanmaktadır. Oldukça geniş bir zaman dilimini kapsayan bu dönemin kronolojik çerçevesi, Anadolu'da gerçekleştirilen sistemli kazılar sonucu elde edilen bulgularla belirlenmektedir. Ancak bu kronolojik çerçeve içerisine oturtulan bulguların ait olduğu toplulukları kimliklendirme çabaları hala tartışmalıdır. Bu çalışmada Orta Anadolu Bölgesi'ndeki Niğde ili sınırları içerisinde yer alan Kınık Höyük Demir Çağı seramikleri incelenmiştir. Asur kaynaklarında Tabal olarak belirtilen bölgede yer alan höyüğün üç farklı dönemi temsil eden her bir tabaka seramikleri, bölgenin güvenilir stratigrafik verilerine sahip yerleşimler ışığında değerlendirilmiştir. Söz konusu yerleşimler ile Kınık Höyük seramiklerinin form, mal ve bezeme grupları karşılaştırılmış, böylelikle bölgeler arası etkileşim ve ilişkiler anlaşılmaya çalışılmıştır. Ayrıca yapılan karşılaştırmalarla seramik geleneğinin bölgesel ve kronolojik farklılıkları yanında, yerleşimin Demir Çağı tabakalarının bölge kronolojisindeki yerinin ortaya konması amaçlanmıştır.
Yeni Asur Dönemi Yukarı Dicle Bölgesi kırsal-kentsel yerleşim modelleri ışığında Asur Eyalet Sistemi ve tarımsal kolonicilik

Mezopotamya'da imparatorluk kültürünün başarılı uygulayıcılarından birisi olan 'Asurlular', farklı hegemonik yaklaşımlarla ideal ve normsal bir yönetim anlayışı kurmayı başarmışladır. Kendisinden önce varlık gösteren Akad ve Mitanni Krallıklarının birikimlerinden büyük oranda yararlanan Asurlular, emperyal hakimiyetin doğasına uygun olarak yerleşim sistemleri ağı içerisinde tarımsal kolonizasyon politikaları ve toplu nüfus uygulamaları doğrultusunda yaklaşık 300 yıl kadar bölgesel bir gücün öncüsü olmuştur. Ancak MÖ 7. yüzyılın ikinci yarısıyla birlikte tarımsal kolonizasyon süreci ve toplu nüfus uygulamaları, iklimsel gelişmelerin de etkisiyle, ulus benliği olmayan ve askeri yapıdan yalıtılmış bir şekilde Asur'un çöküşünü tetikleyecek olan bir duruma neden olmuştur. Asur İmparatorluğu'nun gelişiminde özel bir yere sahip olan Yukarı Dicle Bölgesi, bahsini ettiğimiz bu gelişimlerin izlenebildiği, imparatorluğun geneksinimlerinin karşılanabildiği yeraltı ve yerüstü kaynakları açısından oldukça zengin bir alandır. Yukarı Dicle Bölgesine baktığımızda, Orta ve Yeni Asur İmparatorluğu'nun tarihsel gelişimine uygun olarak kendine özgü yerleşim ağı ve eyalet sisteminin oluşturulduğunu görmekteyiz. Bu nedenle çalışmamızda Yukarı Dicle Bölgesini, tarihsel gelişimlerin de seyrine uygun olarak kendi içerisinde coğrafi ve kültürel olarak farklılıklar gösteren üç farklı bölüme ayırdık. Farklı dönemlerde eyaletlere çevrilen bu bölümler, tarımsal uygulamaların yapıldığı ve imparatorluk kimliğinin oluşumunda birer tedarik merkezi olmuşlardır. Eyalet merkezleri öncülüğünde bölgesel ve hiyerarşik bir sistem kurulmuştur. Özellikle bölgenin batısında sürdürülen yüzey araştırmaları doğrultusunda Yukarı Dicle Bölgesi'nin orta ve büyük ölçekli sıra dışı bir yerleşim hiyerarşisine sahip olduğunu görmekteyiz. Elbette ki kırsal kesimlerin kentsel etki alanlarına dahil edilmesi bilinçli bir programın sonucu olarak dizayn edilmiş ve Mezopotamya'daki diğer tarımsal gelişmelerden bağımsız olarak değerlendirilemez. Bu bağlamda Habur ve Balih Vadileri'de emperyal gelişimin paralel bir şekilde incelenebileceği yerlerden birisidir. Emperyal gelişimin doğasına uygun olarak, bu bölümlerde inşa edilen büyük ölçekli su kanalları, yerleşim ve nüfus yoğunluğunun artmasına da imkan sağlamıştır.
Bandırma Arkeoloji Müzesi'ndeki mezar stelleri

Bandırma Arkeoloji Müzesi'ne Kyzikos ve çevresinden çeşitli yollarla gelen 40 mezar stelini, stilistik ve tipolojik açıdan değerlendirmek aşırı yıpranmadan dolayı güçleşmiş olsa da stel tipleri ve figür tiplerinin nasıl ve ne ölçüde kullanılmış olduğu tespit edilmiştir. İlk bölümde stel tipleri ayrıntılı olarak alınlıklı, alınlıksız ve katlı olmak üzere üç başlık altında ele alınmıştır. Erken örneklerde görülen tiplerin Hellenistik ve Roma içlerine kadar ufak tefek değişimlere uğrayarak da olsa devam ettiği görülmektedir. Aynı şey figür tipleri içinde geçerliliğini korumaktadır. İkinci bölümde steller üzerindeki figür tipleri ayrıntılı şekilde çalışılmış ve hangi tiplerin daha çok kullanıldığı tespit edilmeye çalışılmıştır. Daha çok ölü yemeği sahneli olan steller üzerindeki yiyecek, hayvan ve kap gibi yardımcı figürlerin ne gibi anlamlara geldiğine az da olsa değinilmiştir. Üçüncü ve son bölümde ise benzer steller ile karşılaştırarak tarihlendirilen eserler kendi içerisinde de değerlendirilmiştir.
Bandırma Arkeoloji Müzesi'ndeki Üç Güzeller adak kabartması

Bu çalışmada, 1949 yılında Kapıdağ yarımadası, Ormanlı Köyü mevkiinde eski bir yapının içerisinde ele geçirilen ve şu anda Bandırma Arkeoloji Müzesi'nde sergilenen adak kabartması değerlendirilmiştir. Çalışmada ilk olarak, kabartmanın ana temasını oluşturan Kharitler'in kimlikleri, mitolojisi, görevleri ve kültleri hakkında bilgi verilmiştir. İkinci olarak, Kharitler'in sanatsal alanlarda işlendikleri yerler ve duruş tiplerine değinilmiştir. Son olarak, Kyzikos Kharitler Adak Kabartması'nın tanımı ve ikonografisi yapılmış, heykeltıraşlık açısından benzer üsluptaki eserlerle karşılaştırılarak, değerlendirilip tarihlendirilmiştir. Tüm bu değerlendirmelerden, MÖ 5. ve 4. yüzyıl üslup özellikleri taşıyan eserin, Geç Hadrian döneminde üretilmiş orijinal bir çalışma olduğu sonucuna varılmış ve Kyzikos'taki Kharitlerin gördüğü saygı ve görevleri yorumlanmıştır.
Likya bölgesi'nde Bey dağları ve yakın çevresi kırsal kült alanları

Bu tez çalışması kapsamında Türkiye'nin güneybatısında yer alan Likya Bölgesi'nin Bey Dağları kırsalı ve yakın çevresindeki kırsal kült alanları incelenmiştir. Çalışmada bölgedeki kutsal alanlar ve kültler, ikonografik özellikler ve arkeolojik veriler göz önüne alınmıştır. Araştırma kapsamında Likya Bölgesi ve kırsal yerleşimleri esas alınmıştır. Bu amaçla kutsal alanlarda bulunan arkeolojik kalıntılar yerinde incelenmiş, ayrıca bugüne kadar alanda yapılan araştırma ve çalışmalarla bağlantılı kaynakçalardan yararlanılmıştır. Bölgede çok daha fazla kült alanı olduğu bilinmekle birlikte, bu tür merkezler, tapınım gören tanrılar ve bu alanlarla bağlantılı yapı ve kültür ürünleri Likya Bölgesi'nde bugün ve daha ileriki dönemlerde yapılacak araştırma ve çalışmalarla daha net olarak ortaya konabilecektir.
Sebastopolis antik kenti

Çekerek Irmak'ın yüksek vadisinde yer alan Sulusaray Tokat'ın 68 km güneybatısmdadır. Sulusaray' da ele geçen yazıtlarda Sebastopolis isminin okunması ile buranın antik Sebastopolis şehri olduğu anlaşılmıştır. Antik Sebastopolis şehrinin üzerinde kurulduğu höyükte yapılan kazılarda Eski Tunç, Hitit, Phyrig, Hellenistik ve Roma dönemlerine ait buluntular ele geçirilmiştir. Eski adı Carana olan bu şehir Galat Beyi Ateporix' in de başkentidir. Ateporix MÖ. 3-2 de ölümünden sonra Roma topraklarına katılmış İmparator Augustus onuruna yeniden inşa edilmiş ve Sebastopolis adını almıştır. Sikke ve yazıtların belirttiği gibi şehrin ikinci adı da Heracleopolis tir. Sebastopolis Karadeniz'i Kappadokia' ya bağlayan yol üzerindedir. Amisos Amesia, Zela, Sebastopolis, Şiara, Sebasteia yoluyla Karadenizden Kappadokia' ya ulaşılıyordu. Şehir Flaviuslar zamanında inşa edilen yol şebekesi ve çok yakınında yer alan sıcak su kaynaklan ile önem kazanmıştır. Şehir Trajan' dan itibaren para basmaya başlamıştır. Sikke ve yazıtlardan öğrendiğimize göre şehirde yerli halktan başka Yahudi ve Hıristiyan toplulukları da yaşamıştır. Adından da anlaşıldığı gibi Heracles şehrin en büyük tannsıydı. Diğer tanrılar ise Zeus Pylaios, Pylon, Asclepios, Theos Hypsistos' tur. Şehirde hamam, kilise, şehir suru, köprü ve gymnasium gibi yapılar ile pek çok mimari parça ele geçmişştir. Bu antik yapı ve parçalar şehirde Hellenistik - Roma ve Bizans dönemlerinde yoğun bir yerleşim olduğunu gösterir. 79
Anadolu'da arkeoastronomi: Grek kültüründe güneş saatleri

Arkeoastronomi, geçmişşte yaşamış olan insanların gök olaylarını nasıl anladıklarını ve kültürlerinde gökyüzünün nasıl bir rol oynadığını araştıran bilim dalıdır. Geçmişteki kültürlerin, gökyüzüyle ilgili olgulara ilişkin yaptıkları kaynakları inceler. Arkeoastronomlar, geçmişş astronomik uygulamaları değerlendirmek için; tutulan yazılı kayıtları, göksel olayların tarihsel kayıtlarını, bunların nasıl kullanıldığını ve kültürel etkilerini araştırır. Bu çalışmada; Antik Anadolu'daki Grek kültürüne ait güneş saatleri araştırılmıştır. Çalışma kapsamında; güneş saatlerinin kökenine ve gelişimine değinilmiştir. Güneş saatlerinin köken olarak nereden geldiği tam olarak bilinmese de, günümüzde bilinen ilk güneş saati Antik Mısır'da Krallar Vadisi'nde bulunmuştur. Bu güneş saati MÖ ~1300 civarına tarihlenmektedir. Güneş saati kültürünün daha sonra Grek toplumuna geçtiği düşünülmektedir. Çalışmamızda Türkiye'deki bazı güneş saatleri araştırılmış olup tiplerine ve özelliklerine değinilmiştir. Çalışmamızı ilgilendiren güneş saatlerinin bulunduğu antik kentler alfabetik sırayla şu şekildedir: Aphrodisias, Ephesos, Klaros, Latmos, Pergamon, Sagalassos, Side, Smyrna.
Alexandria'daki buluntular ışığında İ. Ö. 3. yüzyılda Mısır sanatında görülen kültür etkileşimleri

M. Ö. 331 yılında Büyük İskender tarafından kurulan Alexandria, Hellenistik Dönem'in Doğu Akdeniz'deki en önemli liman kentlerinden biri haline gelmiştir. Yeni kurulan kent, aldığı göçler ve gelişmiş ticaret ağları ile başta Mısır ve Yunan olmak üzere farklı birçok kültürün bir araya gelmesini ve yeni bir kültür yapısının oluşmasını sağlamıştır. Kültür başkenti Alexandria'nın kuruluşundan itibaren M. Ö.3. yüzyıl boyunca yoğun bir şekilde yeni bir toplum ve kültür inşa edilmiştir. Bu yapı ise kendisini en çok sanat alanında ifade edebilmiş ve özellikleri sanat eserleri üzerinde gözlemlenebilmiştir. Alexandria'da yapılan kazılar sonucu ele geçen ve M. Ö.3. yüzyıla tarihlenen buluntuların birçoğu Alexandria üretimi olmakla birlikte ithal edilen örnekler de vardır. Bu buluntular; mimari, plastik, seramik, metal, cam ve mozaik eserler olmak üzere ayrı ayrı ele alınmıştır. Mısır ve Yunan tarzının birleşmesiyle oluşan Alexandrialı Stil, toplumun tarihi, siyasi ve sosyo-kültürel yapısı göz önünde bulundurularak incelenmiştir.
Koyu yüzlü açkılı mallar ile karaz keramiği arasındaki ilişkiler sorunu

Neolitik Dönem'de ilk olarak Amik Ovası-Kilikia ve Suriye düzlüklerinde karşılaşılan Koyu Yüzlü Mal Kültürü bahsi geçen coğrafyadan doğuya ve kuzeye zaman içinde yayılım göstermiştir. Kültürün en karakteristik unsuru olan koyu tonlarla açkılı yahut açkısız keramik geleneği uzun bir süre Halaf boyalı keramiklerinin yaygınlaşmasına değin ilk çıkış noktalarında ana yemek servis kapları olarak üretilip kullanılmıştır. Halaf keramiğinin henüz ulaşmadığı ya da tutucu bir anlayışla eski gelenekleri sürdüren Anadolu bu noktada özel bir durum sergiler. Geç Kalkolitik Dönem sonlarında dahi açkılı koyu tonlarda üretilmiş keramiklere rastlanılan özellikle Doğu Anadolu ve İç Anadolu; yaklaşık İ. Ö. 3500 yıllarında kendi uslübunu tamamlamış olan Karaz keramiklerine eskinin keramik geleneğini transfer etmektedir. Bu çalışma kapsamında öncelikle Neolitik Dönem Koyu Yüzlü Mal Kültürü derinlemesine açıklanmakta ardından Kalkolitik Dönem içerisinde oluşmuş Karaz Kültürü ve bu kültürün en belirleyici materyali keramiklerin, gelişimi ve yayılımı aktarılmıştır. Ayrıca yaklaşık bir asırdır araştırma konusu olan Karaz Kültürü'ne dair sosyo-kültürel açıdan yeni değerlendirmeler getirilecek yeme-içme kültürünün öznelliği aktarılacaktır. Son yıllarda yapılan arkeolojik keşifler ve yapılan değerlendirmeler aracılığıyla yeni bir perspektif kazandırmak adına kültüre dair bazı sorulara yanıt aranmaya çalışılacaktır.
Batı Anadolu erken tunç çağı seramiğinin karşılaştırmalı olarak değerlendirilmesi

Batı Anadolu Erken Tunç Çağı Seramiğinin Karşılaştırmalı Olarak Değerlendirilmesi' başlıklı tez çalışmasının konusunu oluşturan Troia, Limantepe, Karataş-Semayük, Demircihüyük, Küllüoba, Yortan ve Beycesultan yerleşimlerinin yayınlanmış tüm ve tüme yakın 1210 seramiği biçimsel özellikleri ve tipolojik farklılıklar ile benzerlikleri bakımından incelenmiştir. Çalışmanın amacı, söz konusu seramiklerin özelliklerinin ve gelişiminin ayrıntılı olarak incelenmesi ve yerleşimler arası benzerlik ve farklılıklarının olup olmadığını saptamaktır. Bu çalışma kapsamında Batı Anadolu Erken Tunç Çağı tüm ve tüme yakın seramiklerinin genel tipoloji kataloğu oluşturulmuştur. Yayınlar doğrultusunda yapılan tipoloji kataloğu ile yerleşimlerin dönemsel olarak Erken Tunç Çağı I, Erken Tunç Çağı II ve Erken Tunç Çağı III olmak üzere seramiklerdeki yenilikler ve gelişen kap formları ortaya konulmuştur. Söz konusu seramiklerin stratigrafik olarak yerleri karşılaştırmalı olarak değerlendirilmiştir.
Orta Tunç Çağı'nda Ege'de kutsal yapılar ve kült alanları

'Orta Tunç Çağı'nda Ege'de Kutsal Yapılar ve Kült Alanları' adlı tez çalışmamda söz konusu dönem ve bu döneme kadar görülen dinsel işlevli yapılar ele alınmıştır. Bu yapılar ele alınmadan önce din, kutsal, kült, ritüel, tapınak gibi kavramlar ile ilgili çeşitli fikirlere yer verilmiş ve yerleşim yerlerinde açığa çıkarılan dinsel işlevli yapıların tapınak, kutsal yapı veya kült alan gibi kavramlardan hangisiyle değerlendirilmesinin daha doğru olacağı açıklanmaya çalışılmıştır. Bu doğrultuda ele alınan ve kazıcıları tarafından tapınak veya kutsal yapı olarak değerlendirilen dinsel işlevli yapılar yeniden değerlendirilmiştir. Çalışma kapsamında yoğun olarak Batı Anadolu ve Minos Uygarlığının görüldüğü Girit Adası'nda yer alan yapılar ele alınmıştır. Özellikle Batı Anadolu'da bu tip yapıların neden az olduğu sorusuna cevap aranmıştır.