turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Harf inkılabının Atatürk devrimlerinin yayılmasına etkisi

Tanzimat döneminde başlayan alfabe tartışmaları bu dönemde daha çok Arap harflerinin ıslahı şeklinde kabul görmüştür. Cumhuriyet döneminde ise harflerin ıslahıyerine harflerin değiştirilip Latin harflerinin alınması fikri ön plana çıkmıştır. 1928 yılına gelindiğinde Mustafa Kemal Atatürk alfabe meselesi ile meşgul olmuş ve bu çalışmalar neticesinde harf inkılabı hayata geçirilmiştir. Latin harflerinin kabulü ile yeni yazıyı büyük halk kitlelerine yaymak için yaygın eğitim hayatımızda önemli bir yer teşkil eden Millet Mektepleri açılmıştır. Mustafa Kemal'in harf inkılabı konusunda dayandığı gerekçe, Arap dilininihtiyaçlarından doğmuş olan Arap yazısının Türk dilinin ihtiyaçlarını karşılayamaması, bunun sonucu olan okuyup yazma güçlüğünün, sosyal ve kültürel gelişmelerin önünütıkamış olmasıdır. Bu güçlük harf inkılabı ile aşılmaya çalışılmış okuma yazmakolaylığı sağlanarak, toplumun yeniden şekillendirilmesi kolaylaşmıştır. Harf inkılabı kültürel devrimlere de zemin hazırlamış, dil ve tarih çalışmalarını hızlandırmıştır. Harf inkılabı toplumsal ve kültürel değişim hareketleri içerisinde, Türk toplumunu bulunduğu durumdan, olması gereken duruma bir an önce getirmegereğinin kaçınılmaz bir sonucu olmuştur. Harf inkılabı, okur-yazar oranının artması, basın yayın hayatının canlanması, toplumun çağdaşlaşması, kültürel değişiminhızlanması ve millet bilincinin yerleşmesinde de etkili olmuştur.
Atatürk ve İnönü Dönemi sosyal yardım politikalarının karşılaştırmalı bir analizi (1923-1950)

'Atatürk ve İnönü Dönemi Sosyal Yardım Politikaları (1923-1950)' adlı tez çalışmamız sosyal yardım kavramının ortaya çıkışı ve dünyada sosyal devletin kurulmasından başlayarak Birinci Dünya Savaşı, Kurtuluş Savaşı, İkinci Dünya Savaşı yıllarını kapsayan süreçleri; Osmanlı İmparatorluğu'ndan Türkiye Cumhuriyeti'nde çok partili döneme kadar uzanan süreci geniş bir perspektif içinde incelemeyi hedeflemektedir. Bu çalışmada tarih çalışmalarında güncelliği gittikçe artan sosyal yardım ve sosyal politika konularını geniş bir perspektif içinde bir bütün olarak ele almaktadır. Osmanlı Dönemindeki sosyal politika yaklaşımı ile Cumhuriyet dönemi sosyal politika yaklaşımı karşılaştırmalı olarak incelenmiş; Osmanlı İmparatorluğu'ndan devir alınan miras ile Cumhuriyet dönemine intikal eden söz konusu mirasın üzerine neler eklendiği üzerinde durulmuştur. Diğer bir deyişle; Osmanlı İmparatorluğu ve Cumhuriyetin ilk yılları, tek parti dönemleri karşılaştırılarak aradaki benzerlik ve değişimler ortaya konmaya çalışılmıştır. Bunun yanı sıra Atatürk dönemi çalışmaları işletme gözüyle ele alarak mali boyuta ağırlık vermeye çalıştık. Çalışmamızda öncellikle Osmanlı döneminden devralınan miras üzerinde durulmuştur. Sosyal yardım kurumlarının temellerinin II. Abdülhamit dönemine uzandığı, yoksul, muhtaç kişilere yapılan yardımlar ile dönemin politikaları üzerinde durulmaya çalışılmıştır. İlerleyen bölümlerde de I. Dünya Savaşı ve Kurtuluş Savaşı döneminde, devletin ve sosyal yardım kurumlarının faaliyetleri ve içtimai muavenet kavramı içerisinde yer alan bugünkü anlamından daha farklı bir yapıda olan sosyal yardım anlayışı içinde ihtiyaç sahipleri ele alınmaya çalışılmıştır. Tezimizde sosyal yardımlar içerisinde sadece devletin dahil olduğu kurumsal veya kurumsal olmayan yardımlar değil, aynı zamanda gönüllü yardım kuruluşlarının sosyal yardım faaliyetleri de ele alınacak konular arasındadır. Belirtilen hususlarda yapılan çalışmalar Atatürk dönemi sosyal yardım faaliyetleri hakkındaki tezimizin ana çatısını oluşturmamıza yardımcı oldu. Sosyal yardımlar, sosyal devletin vazgeçilmez unsuru olduğundan Atatürk döneminde henüz tam şekillenmese de sosyal devletçiliğin varlığını sorgulamak ve yeni Türkiye Cumhuriyeti'nde sosyal yardımların bizi sosyal devlete götürüp götürmediğini ortaya çıkarmak üzere tezimizin temel amacını yani sosyal yardımlar konusunu sistematik bir şekilde incelemeye çalıştık. Atatürk döneminde sosyal yardımlar deyince ilk akla gelen hiç şüphesiz kurumsallaşmadır. Bu nedenle bu dönemde yapılan yardımları, devletin sosyal yardımlarda uyguladığı politikalar, getirilen yenilikler, resmi ve gayri resmi sosyal yardım faaliyetleri, faaliyetlerin finansmanı şeklinde farklı başlıklar altında incelemeye çalıştık.
Atatürk ve İnönü Döneminde Edirne şehri

Edirne tarih sahnesine çıktığı günden bu yana stratejik konumu gereği her zaman önemli yolların kavşağı olmuş ve günümüze kadar da önemini korumuştur. İlk önce Trakların yaşadığı daha sonra Roma hakimiyetine giren şehir, Bizans İmparatorluğu zamanında en parlak günlerini yaşamıştı. Ayrıca şehir Hunların, Gotların, Bulgarların Avarların ve Peçeneklerin saldırılarına da maruz kalmıştı. Osmanlıların Rumeli'ye geçiş ve Balkanlarda yayılma politikalarının sonucu 1361'de fethedilmiş ve başkent yapılmıştı. Edirne 19. yy. kadar huzurlu yaşamış, 1827'den itibaren iki defa Rusların, Balkan Savaşları'nda Bulgarların ve son olarak da I. Dünya Savaşı esnasında Yunanlıların esareti altına girmişti. Milli Mücadele Dönemi'nde milli direniş ve propaganda için kurulan Trakya Paşaeli Heyet-i Osmaniyesi Cemiyeti halkı örgütlemiş, dünyaya işgallerin haksızlığını kanıtlamaya çalışmıştı İmzalanan Mudanya Ateşkes Antlaşması ile 25 Kasım 1922'de tamamen düşmanlardan geri alınmıştı. Lozan Antlaşması ile de 24 Temmuz 1923'te Karaağaç ve Bosnaköy savaş tazminatı olarak Yunanistan'dan alınmıştı. Türk-Yunan Nüfus Mübadelesi ile başlayan muhacir göçleri 1930'da sona ermiş lakin 1950 yılına kadar da Bulgaristan ve diğer ülkelerden muhacirler akın akın Edirne'ye göç ettirilip yerleştirilmişti. 19 Şubat 1934'te Trakya Umum Müfettişliği kurularak Cumhuriyet'ten sonra planlı kalkınma, üretim, tarım, hayvancılık, eğitimin yaygınlaştırılması ve sosyo-kültürel hayatta gelişmeleri gerçekleştirilmişti. 24 Haziran 1934'te Yahudi aleyhtarlığı yaşanmış ve kontrol altına alınmıştı. Bu tez çalışmasında Atatürk ve İnönü Döneminde Edirne'de gerçekleşen eğitim, kültür, tarım, hayvancılık, ticaret, sosyal olaylar, nüfus hareketleri, siyasi olaylar, yaşanan doğal afetler, devletleştirilen kurumlar, imarlaşma hareketleri çalışılmış; mümkün olduğunca birinci elden kaynaklar kullanılarak dönemin olayları ve gelişmelerinin Edirne'ye yansıması izah edilip, aydınlatılmaya çalışılmıştır.
Cumhuriyet Halk Partisi'nin Malatya Teşkilatı (1923-1950)

Cunhuriyet Halk Partisi 1923- 1950 yılları arası 27 yıl boyunca Türkiye'yi yönetmiş ve bu uzun iktidarı sırasında ülke siyasetinin tek hakimi ve yönlendiricisi olmuştur. Ülkeyi düşman işgalinden kurtaran ve en büyük meşruiyetini bu kaynaktan alan CHP uzun iktidarı boyunca muhalefet hareketlerine de çok kısa bir süre müsade etmiştir. Milli Mücadele yılları sırasında oluşturulan ve ülke çapında büyük bir teşkilatlanmaya girişen Müdafaa-i Hukuk Cemiyeti örgütlerini kendi bünyesine alarak hazır bir tabanla kuruluşunu gerçekleştiren parti, iktidarı süresince de örgütlenmesini ülke çapına yayarak büyük bir siyasi kurum haline gelmiştir. Bu çalısmada CHP'nin Malatya merkez ve ilçelerinde oluşturduğu parti teşkilatı incelenerek taşradaki siyasi yapısı üzerinde durulacaktır.
Bulgaristan Türklerinin 1950-1951 ve 1989'da Türkiye'ye göçleri ve iki göçmen grubunun kültürel özelliklerinin karşılaştırılması: Bursa örneği

Bu çalışmada Bulgaristan'dan Türkiye'ye,1950- 1951 ve 1989 yıllarında göç eden ve Bursa'da yerleşen Türklerin kültürel farklılıkları karşılaştırılmıştır. Çalışmada başlıca kaynak olarak Bulgaristan'dan Bursa'ya göç eden Türklerle yapılan sözlü mülakatlar ve 1950- 1951 ve 1989 göçmenlerine yapılan anketler kullanılmıştır. Ancak bununla birlikte arşiv belgeleri, gazeteler, Türkiye Büyük Millet Meclisi tutanakları, istatistik özetleri yayımlanmış eserler, yayımlanmış tezler de kullanılmıştır. Böylece tarihsel veriler ışığında 1950- 1951 ve 1989 göçmenlerinin kültürel durumları araştırılmış ve ayrıca bu iki göçmen grubunun kültürel farklılıkları yanında benzerlikleri de incelenmiştir.
II. Meşrutiyet Dönemi Meclis-i Mebusan'ında dış politika görüşmeleri (1908-1918)

1908- 1918 yıllarını kapsayan II. Meşrutiyet Dönemi'nde Meclis-i Mebusan toplam dört buçuk yıl açık kalmıştır. Bu süre içerisinde dönemin dış politika olayları; Meclisin açılış toplantıları, Hükümet programlan, bütçe görüşmeleri, gensoru ve soru önergeleri ile Meclis-i Meb'usan gündemine taşınmıştır. II. Meşrutiyet Meclis-i Meb'usan'ı dış politika açısından çok hareketli bir dönemde faaliyette bulunmuştur. Bosna-Hersek ve Bulgaristan'ın bağımsızlığını ilan etmesi, Girit'in Osmanlı Devleti'nden ayrılması, Trablusgarp ve Balkan Savaşları ile I. Dünya Savaşı gibi Osmanlı Devleti'nin sonunu hazırlayan olaylar bu dönemde cereyan etmiştir. Osmanlı Mebusları, Meclis-i Meb'usan gündemine gelen dış politika konularında fikirlerini açıklama imkanı bulmuşlardır. Mebusların Meclis-i Mebusan'daki konuşmalarında şahsi kanaatlerinin yanı sıra etnik kökenleri ve siyasal görüşlerinin de etkisi olduğu görülmektedir. İç politikada gerginleşen iktidar-muhalefet ilişkileri dış politika söz konusu olduğunda ise, devletin dış politikasına zarar vermemek için daha seviyeli yapıcı bir seyir izlemiştir. Parlamenter tecrübesi çok kısa olan Osmanlı Meclis-i Meb'usan'ı, açık olduğu dönemlere tekabül eden dış politika konularını gündemine alarak duyarlılığını göstermiştir. Mebusların tecrübesizliği ve dış politika konularında yeterli bilgiye sahip olmamaları çekimser davranmalarına sebep olmuştur. Kurtuluş Savaşını hariç tutarsak 1960 yıllara kadar Büyük Millet Meclisinde dış politikanın bu oranda görüşülmediği dikkate alınırsa Meclis-i Meb'usan'ın davranışının önemi daha iyi anlaşılmaktadır. Yabancı parlamentoların uzun bir süreçte geldiği noktaya Osmanlı Meclis-i Meb'usan'ının kısa bir sürede ulaşması kayda değer bir gelişmedir.
Kore'den Afganistan'a Türkiye'nin uluslararası barışı koruma operasyonlarına katkıları

tez, dünya barışının sağlanmasında uluslararası barışı koruma çabalarını ve başta Birleşmiş Milletler olmak üzere uluslararası örgütlerin barışın sağlanmasındaki işlevlerini bu kapsamda barışın korunması için yapılan barışı koruma operasyonlarını ve Türkiye'ninKore'den Afganistan'a kadar olan süreçte barışı koruma operasyonlarına katkıları ile Türkiye'ye sağladığı ve gelecekte sağlayacağı faydaları ortaya koymayı amaçlamaktadır. Elde edilen bulgu ve yorumlar ışığında Türk dış politikası ve Türk Silahlı Kuvvetleri açısından bundan sonra yapılacak olan barışı koruma operasyonlarına ışık tutulmaya çalışılmıştır. Barışın sağlanması, barış içinde yaşama isteği bütün dünya ülkelerinin ortak dileğiolmasına rağmen barışın sürekliliği için özel bir çaba harcamak gerekmektedir. Barışıntesisinde ülkeler ve uluslararası örgütlerin işbirliği ve barışı koruma operasyonlarındakietkinliği önemli bir yer tutmaktadır. BM günümüz için barışın sağlanmasında temel sorumluteşkilattır. Dünyada barışın tesisi için yapılan çalışmaların tarihsel gelişim süreci içinde, barışın sağlanmasında iyi niyet kuralları ve diplomasinin yetersiz kalması durumunda barışıbozan tarafları bir takım kurallara itaat etmeye zorlayan bir erkin gerekliliği Somali'de, Bosna-Hersek'te, Kosova'da, görülmüştür. Bu örnekleri çoğaltmak mümkündür. Barışıntesisinde güç, meşruiyet, otorite ve işbirliği kavramları kilit kavramlar olarak karşımıza çıkmaktadır. Soğuk Savaş'ın bitimi ile küreselleşme olarak adlandırılan yeni bir dünya düzeniarayışına gidilmiştir. Ayrıca geleneksel tehdit kavramları da değişmiş bunun yerini, terörizm, bölgesel ve etnik çatışmalar, açlık ve çevre kirlenmesi, doğal afetler vb. tehdit ve riskleralmıştır. Bu durumda uluslararası güvenliği sağlamak için uluslararası bir mutabakat sonucu oluşan barışı koruma operasyonları önem kazanmıştır. Bu operasyonların hukuki zemininiBM şartı'nın VI. ve VII. bölümleri oluşturmaktadır.
Demokrat Partinin 1950-1960 yılları arasında uyguladığı siyasi politikaların Türk demokrasisine yansımaları

Ülkemizde çok partili hayata geçişin sembol ismi olan Demokrat Parti'nin 1950- 1960 yılları arasında uyguladığı siyasi politikaların, Türk demokrasisine yansımalarını değerlendirmek olan bu araştırma kapsamında ilk olarak DP kuruluş dönemi (1946-1950) ele alınmıştır. Söz konusu dönemde DP'nin kurulmasıyla birlikte Türkiye'de çok partili yaşama geçilmiş, henüz çok partili hayatın acemisi olan iktidar ve muhalefet partileri hem kendileri hem de Türk milleti açısından tüm siyasi ve toplumsal alanlarda acı tecrübeler yaşayarak demokrasi ile tanışmışlardır. Özellikle 1950 yılında somutlaşan bu tanışmanın ilk şokunu atlatmak, yaklaşık 30 yıldır ülkeyi yöneten CHP açısından beş yıl sürmüştür. Türkiye'de yeni kurulan demokratik siyasette muhalefet partisi görevine bir süre sonra alışan CHP, 1955'den sonra yapıcı değil yıkıcı bir anlayışla DP iktidarına tam anlamıyla muhalefet etmeye başlamıştır.1957'den itibaren ülkede şiddetlenen ekonomik daralma, her gün artan enflasyon oranı ve hükümet tarafından mecbur kalındığı için yapılan zamlar karşısında gittikçe bunalan Türk halkı DP hükümetinin bu dönemde daha fazla arttırdığı dini söylemeleriyle artık karnın doymadığını fark etmeye başlamıştır. Özellikle 1958 yılından sonra basından, ordudan, aydınlardan, üniversitelerden ve kamu bürokrasisindeki eski kadrolarından gelen destekle kendine güveni gelen CHP'nin yeniden iktidara gelme ihtimali arttıkça Menderes ve ekibi ülkeyi daha sert ve antidemokratik uygulamalarla yönetmeye başlamıştır. Böylece ülke kısır bir döngünün içine girmiş, DP'nin ilk iktidar yıllarında halkımıza sunduğu demokratik kazanımlar birer birer geri alınmaya başlanmış, bununla yetinmeyen Menderes ve ekibi gittikçe daha sert tedbirlere müracaat ederek, antidemokratik nitelikteki baskıcı uygulamalarla tüm ülkede derin acılar ve korkular yaşanmasına neden olmuştur. Araştırma sonucunda görülmüştür ki, 1946- 1960 yıllarında Türk siyasetinde gerek muhalefet gerekse iktidar partilerinin demokrasi söylemlerini pragmatist ve popülist çerçevede şekillendirdikleri; özellikle DP'nin dini alandaki liberalizasyonu önceleyen politikalarını oldukça başarılı bir şekilde siyasete malzeme yapmayı başardığı; buna karşılık gerek DP'nin gerekse CHP'nin demokratik açıdan ortaya koydukları performansın vasatın altında kaldığını ve devrim niteliğinde olmadığını söylemek mümkündür. Araştırma sonucunda, 1950- 1960 yılları arasında Türkiye'de yaşanılan olaylarda henüz demokrasiyi tam anlamıyla içine sindirememiş olan iktidar partisi DP'nin ve nasıl muhalefet yapılması gerektiği konusunda oldukça acemi olan başta CHP'nin büyük eksikliklerinin ve hatalarının olduğu görülmüştür. Sonuç olarak 1946 yılında DP'nin kurulmasıyla birlikte Türkiye'de yeşeren çok partili hayatın ilk demokrasi tomurcuklarının üstüne 27 Mayıs 1960 askeri darbesiyle birlikte çiğ düşmüş; DP'nin tepesine inen ve Cumhuriyet döneminin bu ilk askeri darbesi ile Türkiye'nin demokrasi tarihine kara bir leke sürülmüştür.
La Boz de Türkiye dergisi- Türkiye'nin Sesi gazetesi ve Türk basın tarihindeki yeri ve önemi

Anadolu'da varlıkları çok eskiye dayanmakla birlikte günümüz Türkiye Yahudilerinin kökeni 1492 yılında İspanya'dan Osmanlı topraklarına doğru gerçekleşen göçe dayanmaktadır. Bu göçler sonucunda Yahudiler, belli bir kültürel birikimi de beraberlerinde getirmişlerdir. Osmanlı Devletine gelen bu Yahudilerin kullandıkları ve Judeo-Espanyolca olarak adlandırılan lisanları, kısa sürede imparatorluktaki Yahudilerin gündelik dili haline gelmiştir. Bunların beraberlerinde getirdikleri en önemli yeniliklerden birisi de matbaa teknolojisidir. Ancak zamanla imparatorluktaki diğer azınlıklar bu tekniği geliştirme ve kullanmada Yahudilerden daha üstün duruma gelmişlerdir. Nitekim Rumlar ilk gazetelerini 1831'de, Ermeniler 1839'da yayınlamışken Yahudiler ancak 1842 yılında yayınlamışlar ve bu yayın faaliyetlerini günümüze kadar da kesintisiz olarak devam ettirmişlerdir. ilk önceleri Judeo-Espanyolca olarak yayınlanan gazeteler zamanla Osmanlı Türkçe'si, Rusça, Fransızca ve Cumhuriyet dönemi ile birlikte Türkçe yayınlanmıştır. Günümüzde ise ağırlıklı olarak Türkiye Türkçe 'siyle devam etmektedir. Çalışma konumuz Yahudiler tarafından ülkemizde yayınlanan süreli yayınlardan olan Boz de Türkiye dergisi ve devamı mahiyetinde olan Türkiye'nin Sesi gazetesidir. Bunları Türkiye Yahudileri tarafından yayınlanmış olan diğer süreli yayınlardan farklı kılan en önemli özellikleri yayınlandıkları dönem ve dilleridir. Bu çalışmada adı geçen iki yayın çeşitli yönleri ile ele alındı.
İsmail Hami Danişmend'in Milliyet Gazetesi yazıları (1950-1960)

Bu çalışmada Türk siyasi hayatında önemli bir yeri olan İsmail Hami Danişmendin 1950- 1952 yılları arasında yoğunlaşan siyasi, dernek faaliyetleri ve Milliyet gazetesi yazıları incelenmiştir. İsmail Hami, 1899 yılında Merzifon'da doğmuştur. Mülkiye'de eğitim alan Danişmend, basın hayatına 1910 yılında adım atmıştır. Danişmend, yaşamının son anına kadar, basınla iç içe olmuştur. Gazete ve dergi sahipliği de yapan İsmail Hami en uzun süreli yazılar yazdığı gazete Milliyet'tir. Çalışmada kaynak olarak Başbakanlık ve Osmanlı Arşivi, Fetih Cemiyeti Arşivi kullanılmıştır. Çalışma üç bölümden meydana gelmiştir. Birinci Bölüm'de; İsmail Hami Danişmendin ailesi ve eğitimi, Mütareke dönemi faaliyetleri, Fetih Cemiyeti çalışmaları, Müstakiller Birliği Partisi çalışmalarına yer verilmiştir. İkinci Bölüm'de; Milliyet gazetesi yazıları siyasi partilere bakış, siyasi partilere bakış, iç ve dış politikaya bakış başlıkları altında değerlendirilmiştir. Üçüncü Bölüm'de; Milliyet gazetesi yazıları sosyo-kültürel kategorilere ayrılarak incelenmiştir
Mütareke dönemi İstanbul Rumları

Osmanlı vatandaşı gayrimüslim milletlerden biri olan Rumlar; Mütareke Dönemine kadar Türklerle birlikte, fakat ; Osmanlı toplumsal sisteminin bir sonucu olarak fermanlar, Fener Rum Patrikliği Nizamnamesi, kapitülasyonlar ve kanunların kendilerine tanıdığı imtiyazlar sayesinde sahip oldukları farklı statüyle yaşamlarım sürdürmüşlerdir. Yunan bağımsızlık hareketi sırasında ortaya çıkan sorunlar zaman içinde aşılmış olmakla birlikte ; Osmanlı Devleti'nin I. Dünya Savaşı'ndan yenik çıkması ve bilinen gelişmeler, Rumların Mütareke Dönemi'nde 'Yunanistan ile birleşme', 'Yunanistan'a iltihak' isteklerini açıkça dile getirmelerine neden olmuştur. Özellikle İstanbul'daki Yerli Rumlar, bu dönemde basm, ilk ve orta dereceli Cemaat Okulları ve kiliselerde Yunanistan'ın denetim ve öncülüğündeki çalışmalar sonucunda Yunan ulusal hedeflerinin gerçekleştirilmesinde bir vasıta olarak kullanılmışlardır. Bu dönemde, etkinliği genellikle İstanbul dışına çıkmayan Osmanlı hükümeti, Yunanistan odaklı etkinlikleri kırmak için büyük çaba harcamış ve önemli ölçüde başarılı olmuştur. Fakat, İstanbul'un Türk kalmasında yine de en büyük etki 1922'deki kesin zaferle Ankara'ya aittir. Bu dönemde Patrikhane ve Rum cemaatinin en büyük destekçisi, Anadolu'da başlatılan savaşta ve diğer teşkilatlanmalarda Rumların yardımına ihtiyaç duyan Yunanistan olmuştur. Ancak bu dönemde Yunanistan'da iktidar değişikliği yaşanmış bu değişiklik sonucu oluşan Kralcı- Venizelist çekişmeler arımda İstanbul Rumları'nda yansıma bulmuştur. Bu nedenle Kralcı- Venizelist çekişmenin İstanbul Rum cemaati ve Fener Rum Patrikhanesi'nin bütün faaliyetlerinde etken olduğu söylenebilir. Yine İstanbul'da Yunanistan-Patrikhane işbirliği ve İngiliz, Ermeni destekleri sonucu gelişen Rum faaliyetlerinin Yunan ordusunun yenilgisi sonucu başarısızlığa uğradığı da ifade edilebilir. Bu çalışma yukarıda kısaca özetlenen süreci detaylarıyla ele almaktadır.
Yakın tarihimize Silahlı Kuvvetler cephesinden bir tanıklık: Askeri mecmua (1929-1950)

Cumhuriyet Dönemi'nde, sosyal, siyasal ve kültürel alanda önemli yansımaları olan ve Dil Inkılabı'na zemin hazırlayan Harf inkılabı ile ülkemizdeki kitap ve dergi yayımcılığında önemli mesafeler elde edilmiştir. Bu yayımlardan en önemlilerinden biri de dönem sürecinde yayımlanan dergilerdir. Literatürde, Atatürk, İnönü ve Çok Partili Hayata Geçiş dönemlerinde yaşanan olayların, yansımaların ortaya çıkarılması amacıyla çeşitli dergiler taranarak ilgili dönemlere ait tarihi olay ve konular bilimsel olarak araştırılmaktadır. Bu araştırmada Türk Silahlı Kuvvetleri tarafından yayımlanan Askeri Mecmua (1929-1950) incelenmiştir. Yayın hayatına 1881 yılında Mecmua-i Askeriye adıyla başlayan dergi, Mart 1926 tarihinden itibaren Askeri Mecmua, Mart 1948 tarihinden sonra Ordu Dergisi ve Eylül 1961 tarihinden günümüze kadar da Silahlı Kuvvetler Dergisi adıyla gelmiştir. Parti ve politika meselelerine hiç yer verilmeyen dergide daha çok harbi sosyal, siyasi ve ekonomik açıdan irdeleyen makalelere yer verilmiştir. Çahşmamızda, dergide yer alan ve harbi genel açıdan ele alan, askeri terminoloji içermeyen makaleler incelenmiştir. Araştırmamızın kapsamında incelenen dönem boyunca sürekli daha iyiye doğru yol alan derginin, gerek yabancı ordularda meydana gelen güncel gelişmelere; gerek harp tarihimiz ile ilgili konulara yer vererek askeri edebiyat konusunda önemli bir görev yerine getirmiş olduğu söylenebilir.
Milli Mücadele'de kazanılan zaferlerin kamuoyundaki yankıları ve Türkiye Büyük Millet Meclisi ile komutanlara gönderilen kutlama mesajları (1921-1922)

Milli Mücadeleyi tarihi akış içerisinde evrelere ayırmak gerekirse, Birinci İnönü Muharebesi'yle başlayıp, Büyük Taarruzla sona eren bu dönemi milli mücadelenin en önemli faaliyetlerinin meydana geldiği dönemlerinden birisi olarak değerlendirebiliriz. Birinci İnönü Zaferi'yle başlayıp, Büyük Taarruz ile kazanılan zaferle sona eren bu dönemde, kamuoyunda büyük yankılar meydana geldiği görülür. O dönemin gazeteleri günü gününe yapılan muharebeleri takip etmiş ve Türk Milletine haber vermiştir. Halkın coşkusu gazetelere yansıtılmıştır. Türk milleti, zaferlerden duyduğu sevinç ve coşkuyla şenlikler düzenlemiştir. Kazanılan zaferlerin dış kamuoyunda da yankıları hissedilir derecede büyük olmuştur. Özellikle Yunan basını, kendi lehlerinde haberler yapmışlardır; fakat İngilizler ve Fransızlar başta olmak üzere Batı kamuoyu Yunanlıların bir hezimete uğradığını kabul etmişlerdir. Türk Milleti'nin zaferlerinin yankıları, Anadolu'nun sınırlarını aşarak her tarafa yayılmıştır. Sömürge hayatı yaşayan milletleri etkilemiştir. Türkiye Büyük Millet Meclisi'ne yurdun her tarafından kutlama mesajları gelmiştir. Farklı meslek kuruluşlarından, cemiyetlerden, derneklerden, belediye ve kaymakamlıklardan, Gayr-i Müslim cemaat liderlerinden kutlama mesajları geldiği görülmektedir. Gönderilen kutlama mesajlarında, Türk ordusuna duyulan güven dile getirilmiş ve daha sonraki zaferler için dileklerde bulunulmuştur. Yurt içinden gelen mesajların yanı sıra, yurt dışından özellikle de Doğu toplumlarından ve Müslüman ülkelerinden gelen ve Türk Milleti'nin sevincini paylaşan mesajlar olduğu görülmektedir. Kazanılan zaferler dolayısıyla komutanlara da kutlama mesajları geldiği bilinmektedir. Özellikle Mustafa Kemal Paşa'ya, Batı Cephesi Komutanı İsmet Paşa'ya, Güney Cephesi Komutanı Refet Paşa'ya, Genel Kurmay Başkanı Fevzi Paşa'ya kazandıkları, başarılardan dolayı kutlama mesajları geldiği görülmektedir. Komutanlara gönderilen kutlama mesajlarında, kazanılan zaferlerin ne kadar önemli olduğu belirtilmekte ve Türk Milleti'nin güvenini ve azmini ne derece kuvvetlendirdiği vurgulanmaktadır.