turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Elazığ müzesindeki halılar

Türk Halı Sanatı M. Ö. V. yy'a kadar uzanan ve ilk defa Orta Asya'da 30 -45kuzey enlem derecelerinde bir gelişme göstermiş ve bugünkü hah tekniği meydana gelmiştir. Batı Türkistan'da yaşayan Türkler tarafından Ön Asya'ya yayılan düğümlü halılar ilk kez Selçukluların buralarda egemen oldukları XI. yüzyılda görülmeye başlanmıştır. Bu süreç halı sanatında Anadolu Selçuklular, Beylikler, Osmanlılar ve Cumhuriyet dönemi şeklinde devam etmiştir. Günümüzde dokunan el dokumaları bu dönemlerin birer uzantısıdır. Türk Halı Sanatı'nda önemli bir yeri olan Elazığ Müzesindeki Halılar bu amaçla araştırılmıştır. 33 adet halının fotoğrafları çekilmiş ve milimetrik çizimleri yapılmıştır. Bu halıların teknik özellikleri, dönemleri, yöreleri ve kompozisyon bilgileri elde edilerek halıların katalogu oluşturulmuştur. Bu halıların bilinmeyen yönleri kaynaklar doğrultusunda gün ışığına çıkmış ve bu sayede önemli bir çalışma elde edilmiştir. Bu araştırmada 1 8 adet sedir halısı, 9 adet yastık halısı, 2 halı seccade halısı ve 4 adet eşik halısı incelenmiştir. Halıların zemininde dikdörtgen, altıgen ve sekizgen madalyonlar kullanılmıştır. İncelenen halıların 17, 19 ve 20. yy.'lara ait olduğu belirlenmiştir. Bu halıların genellikle, Elazığ, Malatya, Adıyaman, Sivas, Gaziantep yörelerine ait olduğu ve bu yöreler el sanatları alanında önemli birer halı merkezi haline geldiği bilinmektedir. Az da olsa illerin merkezinde, ilçelerinde ve köylerinde halen halı ve kilim günümüzde dokunmaktadır.
Isparta efsanelerinin minyatürlerle anlatılması

Minyatürler tarihi olayları anlatan, dönemin yaşam tarzını, örflerini, adetlerini, geleneklerini, göreneklerini aktaran önemli belgelerdir. Minyatürlerde görülen Osmanlı dönemine ait günlük yaşamda ve özel günlerde kullanılmış eşyalar o dönem hakkında önemli bilgiler vermektedir. Minyatürlerde anlatılan olaylar; padişahın tahta çıkışı, savaş sahneleri, av merasimleri, sünnet törenleri, elçi kabulleri, bayramlar, düğünler, şenlikler, dini merasimler olabilmektedir. Bu nedenle kitap süsleme sanatı olan minyatür aynı zamanda bir belge niteliği de taşımaktadır. Minyatürler incelendiğinde, bu konuların içinde bazı eserlerde efsane tarzında anlatılması dikkat çekmektedir. Bu anlatım av sahneleri, savaş sahneleri, dini merasim gibi konuların tasvirinde görülmektedir. Günümüzde kitap resim sanatı olma özelliğini yitiren minyatür sanatının çağdaş konular ile devam etmesi ve gelecek nesillere ulaşabilmesi gerekmektedir. Klasikleşmiş konular dışında efsanelerin minyatürlerle resmedilmesinin günümüzde çağdaş bir üslup ile devam etmesi minyatür sanatının daim olması açısından önemli bir katkı sağlayacaktır. Bu çalışmada da Isparta efsanelerinden bazıları çağdaş bir üslupla tasvirlenmiştir. Çağdaş bir yorum ile pano halinde yapılan özgün minyatürlerde geleneksel minyatür sanatının kurallarına sadık kalınarak çalışılmıştır.
Ebru sanatında akkase tekniği ve farklı uygulamaları

Süsleme sanatlarından ebru; geçmişşi yüzyıllara dayanan, uzun süren bir emek sonucu ortaya çıkan, tekrarı yapılamayan, düzeltilmesi zor olan bir sanattır. İlk defa ne zaman ve kim tarafından yapıldığı bilinmeyen fakat kökenin Orta Asya'ya dayandığı varsayılan ebru sanatı başlangıçta kitap ve kağıt süsleme sanatı olarak kullanılmıştır. Ebru sanatı günümüzde ise bu hali dışında özgün arayışlar çerçevesinde şekillendirilmeye çalışılmaktadır. Buna dayanarak bu çalışmada ebru sanatında akkase tekniğiyle yazıların, logoların, çeşitli motif ve desenlerin, geometrik şekillerin, kağıda aktarılması amaçlanmıştır. Arap zamkı ve kat'ı tekniği olmak üzere iki farklı akkase tekniği uygulanarak yazılı ve figürlü toplam 18 eser üretilmiştir. Eserlerde ebru çeşitlerinden battal ebru, somaki ebru, gelgit ebru, şal ebru, taraklı ebru, dalgalı ebru ve hafif ebrularından yararlanılmıştır. Bu uygulama dekoratif amaçlı objeler ortaya konulmasını sağlarken ebru sanatının yaşatılması ve geliştirilmesine katkı sağlaması açısından oldukça önemlidir
Dr. Rıfkı Kamil Urga Çankırı Araştırmaları Merkezi'nde bulunan ebru ciltli defter - kitapların envanterlerinin oluşturulması ve ebruların incelenmesi

Bu araştırma Dr. Rıfkı Kamil Urga Çankırı Araştırmaları Merkezinde bulunan ebru ciltli kitap ve defterleri kapsar. Bu eserlerin ciltleri üzerine herhangi bir çalışma yapılmamıştır. Bu çalışma ile eserlerin cilt örneklerindeki ebruların özelliklerinin incelenmesi amaçlanmıştır. İnceleme altına alınan defter ve kitaplar 66 adet olarak tespit edilmiştir. Merkezde bulunan defter ve kitapların envanter kayıtlarının bulunmamaktadır. Bu sebepten öncelikle cilt kapağında ebru bulunan defter ve kitapların envanterleri oluşturulmuş ve kayıt altına alınmıştır. Envanter kayıtları oluşturulan defter ve kitaplar üzerinde bulunan ebrular renk ve kompozisyon özellikleri bakımından incelenmiş ve elde edilen veriler tablo haline getirilip değerlendirilmiştir.
16. yüzyıl tezyinatımızda gül

16. Yüzyıl Tezyinatımızda Gül Türkler, tarih boyunca tabiatın güzelliklerini, özellikle çiçekleri hayatlarının bir parçası olarak görmüşler ve bunları kendi manevi dünyalarına yakışacak bir sanat haline getirmişlerdir. Osmanlı İmparatorluğunun her alanda en güçlü ve parlak devrinin oluşturulduğu l6. yy.'da; İmparatorluğun yönetildiği saray aynı zamanda bir kültür ve sanat merkezi olmuştur. Kanuni Sultan Süleyman döneminde saray içinde teşkilatlandırılan ve saraya bağlı sanatçılardan oluşan 'Ehl-i Hiref örgütü, öncelikle sarayın ihtiyaçlarını karşılamakla yükümlüydü. Bütün sanat kolları bu örgüt çevresinde gelişme imkanı bularak, Klasik Türk üslubunun oluşmasında önemli bir etken olmuştur. Ehl-i Hinef örgütünün en önemli bölüğünü nakkaşlar oluşturmaktaydı. Başta kitap sanatları olmak üzere çini ve kumaş desenlerinde nakkaşhaneden çıkan desenlerin kullanıldığı gözlenmektedir. l6. yy.'da sarayın başnakkaşlığına getirilen Tebrizli usta 'Şahkulu' ve onun talebesi olan 'Karememi' Kanuni döneminin Üslup oluşturan önemli şahsiyetleridir. Şahkulu'nun Türk Tezyinatına kazandırdığı saz yolu denilen Üslup İran menşeyli olup; kıvrık, sivri uçlu, hançer formundaki yapraklar ve hatayi çeşitlemelerinden ibarettir. Şahkulu'nun talebesi olmasına rağmen ondan fazla etkilenmeyen, tamamen Türk olan farklı bir karakterle karşımıza çıkan Karamemi ise 'dört çiçek' üslubu denilen naturalist üslubu oluşturmuştur. Tezyinatta görülen gül-gül goncası, lale, sümbül ve karanfil çeşitlemeleri ile Türk Tezyinatına farklı bir zenginlik getirmiştir. vKaramemi, tek tek çiçeklerinde olsun, buketlerinde olsun tabiatı taklit etme endişesi taşımadan gerçekçi olmayı başaran bir sanatkardır. Yaşadığı asrın bir tutku derecesindeki çiçek ve bahçe sevgisini tezhibe yansıtmış, onun ortaya koyduğu tarz, tezhipten çiniye atlayarak 16. yy. 'dan itibaren Osmanlı sanatının ayırıcı vasıflarını belirlemiştir. Gül-gül goncası, lale, sümbül ve karanfil yanında; zerrin, zambak, nergis, haseki küpesi, hatmi gibi çiçekler, bahar dallan, asma yaprakları ve servi, Karamemi'den itibaren kitap sanatlarımızda ve çinilerimizde edebi bir bahara dönüşmüş, İslam tefekkürüyle adeta özlenen yerin 'cennetin' tasviri yapılmıştır. vı
Keçe üzerine, farklı yüzey düzenleme teknikleri ile giyilebilir sanat ürünleri

Tekstil, tarih öncesi dönemlerde bitki saplarının ve yapraklarının kullanımıyla başlamış, Neolitik dönemde de koyun ve keçinin evcilleştirilmesi sonucunda yün elyafı ile tanışmıştır. Keçe, yeryüzünde bilinen en eski tekstil yüzeyidir. İlk defa nasıl yapıldığı ve kullanıldığı hakkında kesin veriler olmamasına rağmen; kullanımına ait en eski yazılı belge Homeros'un 'İlyada' adlı eserindedir. Geçmişten günümüze kullanım alanları nedeniyle de keçe, her zaman günlük yaşamın bir parçası olarak varlığını sürdürmüştür. Bir dönem için kullanım alanları azalan keçenin; birçok çeşidi günümüzde turistik, hediyelik eşya üretiminin dışında tekstil ve moda tasarımı alanında da başrolü oynamaktadır. Tekstil/Lif sanatında yeni bir gelişme olarak beliren ve giderek benimsenen Giyilebilir Sanat hareketi tanımlanmakta ve bu alanda giyinmenin örtünme ihtiyacının ötesine geçişi olarak yorumlanmaktadır. Giyilebilir Sanat hareketinde birey-giysi ilişkisinde fikir, duygu, heyecan ve form bileşiminin giysilere aktarıldığı üzerinde durularak tekstillerin elle tutulur, dokunulabilir ürünlere dönüştüğü sonucuna varılmaktadır. Bu çalışmada, geçmişşten günümüze keçe sanatının, Türk kültürü içindeki yerinin ve öneminin belirtilmesi, Keçenin insan sağlığı açısından önemi de düşünülerek keçe üzerine farklı yüzey düzenleme teknikleri uygulayarak, giyilebilir sanat ürünlerinin tasarlanması amaçlanmaktadır.
Sivas Etnografya Müzesi'nde bulunan yöresel kilimler

Bu çalışmanın konusunu 'Sivas Etnografya Müzesinde Bulunan yöresel Kilimler ' başlığı altında ve büyük bir çoğunluğu yapılan protokol gereği Vakıflar Bölge Müdürlüğü ile İl Müftülüğüne bağlı bulunan yörenin değişik camilerinden toplamak suretiyle ilgili müzeye kazandırılmış olan düz dokuma kilim yaygıları oluşturmaktadır. Bir katalog çalışması niteliğindeki bu tez kapsamı içerisinde, sayıları yaklaşık beş yüz (500) civarındaki bu kilimlerin incelenmesi sonucu yetmiş altı ( 76 ) adet örnek alınmak suretiyle, geleneksel Sivas yöresi kilimleri, içindekiler bölümünde sunulan konu başlıkları düzeni içerisinde; yöre tespiti, renk, uygulanan dokuma tekniği, malzeme, dokuma kalitesi, motif, kompozisyon vb. otantik teknik ve estetik özellikleri bakımından tanıtılmaya çalışılmıştır. Değerlendirme ve karşılaştırma bölümlerinde ise, incelenen örnekler doğrultusunda Sivas kilimlerinin yöresel teknik ve estetik özelüklerinin belirlenerek diğer bölge ve yörelere karşılaştırılması yapılmış ve bu değerlendirmeler ışığında geleneksel Sivas yöresi kilimlerinin Türk ve Dünya dokuma sanatı içindeki yeri belirlenmeğe çalışılmıştır. Tezin sonucunda konuyla ilgili bir bibliyografya ile çizim ve fotoğraf listesi verilmiş olup, çizim ve fotoğraflar levhalar halinde son kısma eklenmiştir.
Çorum ili Mecitözü ilçesi yöresel giysileri ve folklorik yapma bebek üretiminde değerlendirilmesi

Bu araştırmanın amacı, Çorum ili Mecitözü ilçesine ait yöresel giysilerin araştırılması, belgelenmesi, bu bilgilerin folklorik yapma bebek üretiminde değerlendirilmesi, böylece bölgede yeni iş olanağının sağlanmasına katkıda bulunabilmektir. Bu araştırmanın evrenini, Mecitözü İlçesi, 1 beldesi ve 20 köyü oluşturmaktadır. Araştırmanın örneklemini, Mecitözü İlçesinde yaşayan rastgele seçilen 200 kişi oluşturmaktadır. Verilerin toplanmasında literatür taraması yapılmış, ayrıca her bir giysi parçasının fotoğrafı çekilmiş, giysiler için gözlem formları hazırlanarak incelenmiştir. Elde edilen verilere dayanarak anket formu hazırlanıp uygulanmıştır. Çorum ili Mecitözü ilçesi halkının folklorik giysilere sahip olup olmadıklarını belirlemek ve bu konuda bilgilerini tespit etmek amacıyla bir anket formu oluşturulmuştur. Verilerin analizinde SPSS 16.0 programından faydalanılarak frekans ve yüzde değerleri hesaplanmış, bulgular uygun çizelgeler haline getirilerek yorumlanmıştır. Araştırmadan elde edilen bulgular şunlardır; tarihi çok eski olan kıyafetler günümüze kadar çok az miktarda gelebilmiştir. Bu giysiler de daha çok, ankete katılan yaşlı kesime aittir. Giysilerinde büyük kentlerin kıyafet özelliklerine özenen halk, tarihi kültür olan yöresel giysilerini saklamaya özen göstermemektedir. Araştırma bulgularına dayalı olarak; yöresel giysilerin tespiti sonucunda, Mecitözü yöresine ait yöresel kıyafetli mum bebek yapılabileceğine karar verilmiştir. Böylece hem gelecek nesillere aktarılabilecek belgelerin oluşturulmasına hem de bölge ekonomisine ve turizmine katkı sağlayabilecek bir çalışma ortaya çıkmıştır.
Afyonkarahisar İli, Sinanpaşa İlçesinde Bulunan İşlemeli El Dokumaları Ve Yeni Tasarımlar

Araştırma konusu olarak, Afyonkarahisar ili Sinanpaşa ilçesi işlemeli el dokumaları ele alınmıştır. Bu yerlerde işlemeli el dokumalarına sahip olan insanlarla görüşerek tesadüfi örneklem yöntemiyle 40 ürün seçilmiş ve fotoğrafları çekilmiştir. İncelenen her bir ürün için hazırlanan bilgi formlarında ürüne ait genel özellikler belirtilmiştir. Seçilen ürünlerden 10 tasarım yapılmış ve 2 tasarım ürün haline getirilmiştir. Geleneksel kültürü en güzel şekilde temsil eden işlemeli el dokumalarına ait sanatsal ürünler günümüz şartlarına kullanılmadığı için ancak sandıklarda kalmıştır. Bu araştırma ile Afyonkarahisar ili Sinanpaşa ilçesi işlemeli el dokuma örnekleri belgelenmiş ve bu alanda eksikliği hissedilen bilimsel bir doküman hazırlanmıştır. Yörede işlemeli el dokuma ürünlerin çoğunluğu orta yaş ve üstü insanlarda bulunduğu ve onlara da çeyiz yolu ile geçtiği görülmektedir. Bunun sebebi genç bireyler tarafından artık bu el sanatı fazla önemsenmemekte ve gittikçe önemini kaybetmektedir. Yörede incelenen işlemeli el dokuma örneklerinde canlı renklerin kullanıldığı tespit edilmiştir. Çözgü renkleri genellikle beyaz olmakla birlikte ham keten rengi, kahverengi ve lacivert nadiren kullanılmıştır. Bezayağı dokuma üzerine, hesap işi, Türk işi ve kanaviçe teknikleri kullanarak geometrik, bitkisel motifler ağırlıkta olup, nesneli motiflerin işleme yapıldığı görülmektedir. Günlük kullanım ürünleri arasından önlük, uçkur, peşkir, yağlık, başörtüsü, yazma ve sandık üstü ya da yatak örtüsü olarak kullanılan çarşaflara ulaşılarak incelenmiştir.
İç Anadolu bölgesindeki el işlemeli peşkirler

Bu çalışmada, İç Anadolu bölgesinde yer alan Aksaray Müzesi, Ankara Etnografya Müzesi, Ankara Gazi Üniversitesi Mesleki Eğitim Fakültesi Müzesi, Çankırı Müzesi, Kayseri Müzesi, Konya Etnografya Müzesi, Nevşehir Müzesi, Niğde Müzesi ve Yozgat Müzesinde teşhir edilen ya da depoda koruma altına alman geleneksel Türk işleme teknikleri ile işlenmiş özgün niteliklere sahip 223 adet peşkir araştırma kapsamına alınmıştır. Araştırma kapsamında; işleme sanatı, işleme sanatında peşkirlerin yeri, tarihsel gelişimi incelenmiş müzeler de tespit edilen özgün peşkirlerin genel ve detay olmak üzere fotoğrafları çekilmiş, hazırlanan bilgi formu doğrultusunda ise peşkirlerde kullanılan dokumaların; dokuma örgüsü, boyutu, çözgü ve atkı sıklığı, lif cinsi, desen ve renk özellikleri, peşkirlere uygulanan işlemelerin; gereç, teknik, renk, motif ve kompozisyon özellikleri, peşkirlerin kenar süslemelerinin ise; gereç, teknik, renk, motif ve kompozisyon özellikleri tespit edilmiştir.
İzmir Etnografya Müzesi örneğinde çeşitli yörelere ait halı ve kilimlerin incelenerek kataloglanması

İzmir'de müze kurma çalışmaları 1927 yılında, Kazım Dirik zamanında başlamıştır. Müze kurma alnında çalışanlar, İzmir ve dolaylan eski eser müfettişi Aziz Oğan ve Selahattin Kantar' dır. 1988 senesine kadar İzmir'de etnografık eserler, İzmir Arkeoloji ve İzmir Atatürk Müzesinde korunmuştur. İzmir Etnografya Müzesi Kasım 1988'de ziyarete açılmıştır. İzmir müzesine eserler dört ayrı kanaldan gelmektedir; Satın alma yoluyla gelen eserler, hibe yoluyla temin edilenler, zor alım suretiyle elde edilenler, kurumlardan nakil edilenler. Müzeye bu yollarla gelen eserlerin envanter kaydı yapılarak, durumuna ve özelliğine göre depoda muhafaza edilmekte ya da teşhirde izleyiciye sunulmaktadır. Müzenin teşhirinde; 32 halı, 28 atkı yüzlü dokuma, deposunda ise; 26 halı, 70 atkı yüzlü dokuma, toplam olarak 156 dokuma bulunmaktadır. Müzedeki halı ve kilimlerin hammaddeleri incelendiğinde en çok yünün kullanıldığı görülmektedir. Yünü pamuk, ipek, keçi kılı izlemektedir. Halı sanatına, Pazırık halısı ve Türk düğümüyle ilk imzayı atmış olan Türk' 1er, günümüz halı sanatında da önemli bir yere sahiptir. Müzede bulunan 58 halının, 55 tanesi Türk düğümüyle, 3 tanesi Sine düğümüyle dokunmuştur. Atkı yüzlü dokumaları incelediğimizde 49 yaygının 32 tanesi kilim, 17 tanesi cicim, zili, sumak tekniği, diğer bir sonuç ise 33 taşıma amaçlı dokumanın 8 tanesinde kilim, 25 tanesinde cicim, zili, sumak gibi dokuma teknikleri kullanılmıştır. Müzede bulunan halılar orta ve ince kalitededir. 100X 100 ilmek kalitesinde halı müzede bulunmamaktadır. Müzede bulunan dokumaların yöreleri en çok halıda Kula, kilimde Helvacıköy' dür.
İçel dokumacılığı

Tekstil el sanatlarının temelini meydana getiren dokumacılık sanatı, asırlar boyu Türklerin sanat duygularını aktarmada her şeyden önde gelen bir vasıta olmuştur. Bugünün Türkiye'sindeki dokumacılık, Orta Asya'dan kalkıp, tarih öncesi Anadolu'sunun gelmiş geçmişş medeniyetleri ile yoğrulan, birbirini kovalayan kuşaklan ile dünden bugüne getirdiği bir dokumacılıktır. Neolitik dönemden bu yana sürekli bir yerleşim bölgesi olan İçel; kıyılan, tarihi, kültürü, ekonomik yapısı ve kendine özgü el dokumacılığıyla birçok alanda önemli bir yere sahiptir. Geleneksel el sanatlarımızda iki grupta toplamış olduğumuz 'Kirkitli' ve 'Mekikli' dokumaları İçel bölgesinde de birçok güzel örnekleri ile karşımıza gelmektedir. İçel bölgesinin el dokumaları; malzeme, desen ve renk zenginliğine sahip dokumalardır. Halı dokumacılığına rastlanılmayan İçel bölgesinde, kilim ve düz dokuma yaygılar ağırlık kazanmaktadır. Ve bunlar arasında da İçel dokumalarının asıl zenginliğini 'Döşeme' denilen çullar teşkil etmektedir. 'Döşeme' çullarda en çok cicim ve zili tekniklerinin kullanıldığı dikkat çekmektedir. Bir 'çul' cenneti olan İçel bölgesinin dokumaları malzemelerinde; kıl, yün ve tırtıkları, tezgahlannda; ıstar ve çulfalıkları, desen çizgilerinde; tabiata dayalı geometrik hatları ve sıcak renklerinin uyumu ile yörük geleneğine bağlı Türk dokumacılığında önemli bir yere sahiptir.
Afyonkarahisar Müzesinde bulunan geleneksel cepken ve şalvar örneklerinin incelenmesi

Giysiler ve anlamları toplumdan topluma, bu toplumların yasama biçimine gelenek ve göreneklerine, edebiyat, güzel sanatlar, din ve bilim anlayışına göre değişik-likler gösterir. Giyim tarihi incelendiğinde ve günümüzdeki giysiler gözlendiğinde giysiler pek çok olguyu yansıtmaktadır. Bireysel davranışları harekete geçiren içgüdü-leri, toplum yaşamı içinde sosyo-psikolojik ilişkileri, farklı sosyal yapıları ve değerlerini gösterir (Pektaş, 2006: 15). Araştırmada, Afyonkarahisar Müzesinde bulunan geleneksel kadın cepken ve şalvarları; model ve kesim özellikleri, kullanılan kumaş ve renkleri, astar kumaşı ve renkleri, süslemede kullanılan malzeme ve renkleri, süsleme teknikleri ve konularını dikim özelliklerini belirleyerek, kültürel mirasımıza katkı sağlanması, Afyonkarahisar Müzesinde bulunan geleneksel kadın cepken ve şalvar örneklerini tanıtmak, bundan sonraki araştırmalara da ışık tutacak bir kaynak oluşturulmasını sağlamak amaçlan-mıştır. Araştırmanın giriş bölümündeki literatür taramalarında; Afyonkarahisar İlinin genel özellikleri, geleneksel cepken ve şalvarların tanımı, tarihçeleri, sınıflandır-maları ve Afyonkarahisar geleneksel kadın giyimleri hakkında bilgilere yer verilmiştir. Araştırmanın konusunu oluşturan Afyonkarahisar müzelerinde bulunan geleneksel kadın cepken ve şalvarından 25 tane cepken, 8 tane şalvar örnek olarak seçil-miştir. Bu örnekler gözlem fişleri doğrultusunda model, kesim, dikim, süsleme, renk ve malzeme yönünden incelenerek tablolar oluşturulmuştur. Tablolardan yola çıkılarak değerlendirme yapılmış ve bazı sonuçlara ulaşılmıştır.
Geçmişten günümüze Mut, Sivrihisar, Emirdağ kilimlerinde yaşam sembolleri

Geçmişten Günümüze Mut, Sivrihisar, Emirdağ Kilimlerinde Yaşam Sembolleri konulu tez çalışmasında bu bölgelerin coğrafi konumları ve tarihsel süreç içerisinde yerleşen Oğuz, Yörük, Türkmen ve Aşiretlerin yayılımları, üretilen havsız kirkitli dokuma türündeki kilimlerde kullanılan malzemeler, boyarmaddeler, teknik ve kompozisyon özellikler ile en önemlisi de kullanılan motifler incelenmiştir. Tüm Anadolu'da olduğu gibi Mut, Sivrihisar ve Emirdağ yörelerindeki kilim motifleri; zaman zaman aynı görsel özelliği taşımış fakat farklı isimlendirilmiştir. Bazen de aynı sembolik anlamı yüklenmiş fakat farklı isim ve görsel özelliği yansıttığı görülmüştür.
Mücevherat sektöründe toz metalurjisinin gelişimi ve sektöre katkıları

Kuyumculuk sektöründe ilk çağlardan itibaren birçok teknoloji ve teknik kullanılarak üretim yapılmıştır. Burada esas amaç bir takının üretiminde seri üretim, hız, estetik, hafif ve pazarlanabilme kriterlerine uygun olmasıdır. Cad- Cam teknolojileri sektörde tasarım ve üretim açısından oldukça önemli bir yere sahiptir. Birçok sektörde olduğu gibi 3D printerlar kuyumculuk sektöründe de günden güne gelişme göstererek mum modellemeden, sinterleme yöntemi ile oluşturulan toz metalürjisine kadar büyük bir gelişme göstermiştir. Bu gelişmeler üretim açısından oldukça önemli bir yere sahiptir. Kuyumculukta üretim yapılırken genelde talaş kaldırma suretiyle üretim yapılmaktadır. Özellikle testere kullanılarak yapılan üretimlerde değerli metal tozlarının kaybı fazla olabilmektedir. Bu tozları tekrar kullanabilmek için metal tozları belirli periyotlarla dikkatlice toparlanır ve tekrar üretim için saflaştırma işlemi yapılarak, belirli işlemlerin ardından kullanılacak şekle getirilir. Bu kayıp tozları önlemek, üretimi hızlandırmak ve daha kaliteli üretim için cad-cam teknolojileri geliştirilerek, cad ortamında çizilen ürünler cam teknolojisi sayesinde mum ya da reçine haline getirilip tekrar döküm işlemi yapılarak üretilmektedir. Bu işlem talaşlı üretimden doğan sorunları azaltmıştır. Birçok üretim sektörü başta olmak üzere son yıllarda da kuyumculuk sektöründe kullanılan sinterleme yöntemi sayesinde az talaş kaldırarak ya da hiç talaş kaldırmadan direk istenilen metalle üretim başarılmıştır. Bu teknikle cad ortamında çizilen ürünler direk toz halinde kullanılan metalin sinterleme yöntemi ile üç boyutlu takı halinde hazırlanmasına imkan vermiştir. Bu çalışmada; lazer sinterleme yöntemiyle üretim yapılan takıların diğer üretim yöntemlerine göre avantajları, dezavantajları tartışılacaktır. Ayrıca kullanılan metal tozlarının da birbirlerine göre avantaj ve dezavantajları tartışılıp örneklerle sunulacaktır
20. yüzyıl Konya yöresi geleneksel Karapınar Hotamış kilimlerinde ticari boyut

Bu tezde 20. y. y. Konya yöresi geleneksel Karapınar-Hotamış kilimlerinde gözüken ticari boyutları ortaya çıkartmak amacıyla kilimlerin kanşlaştırması yapılmaktadır. Araştırma sırasında Hotamış'ta son günlerde artık bir kolektif çalışmanın dışında dokuma olmadığı anlaşılmaktadır. İncelememizde; 1; 2000'lerden önce dokunan kilimler, 2000'lerden sonra dokunan kilimler; 2; Hotamış'ta kolektif çalışmalarla dokunan kilimler, 3; Hotamış'ın dışında dokunduğu halde adı 'Hotamış' olarak geçen kilimler, toplam üç gruba sınıflandırılarak her grubun özellikleri çıkartılmıştır. Hotamış dışında dokunan kilimler ise Konya merkezindeki halı-kilim esnafları tarafından dokutturulmaktadır. Karşılaştırmada gösterilen örnekler; 2000'lerden önceki kilimler, Konya veya Karapınar halı-kilim esnaflarından alınanlar ve kaynak literatürlerde yer alan örneklerdir. Günümüzde dokunan örnekler ise kolektif ve halı-kilim esnaflarından alınmıştır. Karşılaştırmada dokuma tekniği, malzeme, boyut, motif, kompozisyon konu olmaktadır. Sonuç olarak günümüzde kilim dokumasının artık dokutturucunun etkisi altında kaldığı, daha önce dokunanlarından daha çok geleneksel yönteme yaklaştığı gözükmektedir.