turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Siyasal iletişim uygulamalarında siyasal kültürün rolü

Çalışmada, 1991 milletvekili genel seçimlerinde Anavatan Partisi'nin ve 2014 yerel seçimlerinde Adalet ve Kalkınma Partisi'nin siyasal iletişim uygulamalarının siyasal kültür boyutu incelenmiştir. 1991 seçimlerinde ANAP'ın seçim stratejisi Türkiye'yi, Türk toplumunu ve Türkiye'nin kültürel özelliklerini yeterince bilmeyen ithal Fransız reklamcı Jasques Seguela tarafından belirlenmiştir. 2014 seçimlerinde AK Parti ise 2002 yılından beri birlikte çalıştığı Arter Reklam ve Erol Olçak ile birlikte seçim stratejisini oluşturmuştur. Tek başına iktidarının ikinci döneminde olan ANAP'ın siyasal iletişim uygulamaları, dönemin siyasal atmosferi göz önünde bulundurularak sosyolojik ve ekonomik konjonktür ışığında seçim beyannamesi, gazete ilanları, televizyon reklamları ve seçim şarkıları kültürel kodlar bağlamında değerlendirilmiştir. Üçüncü kez tek başına iktidar olan AK Parti'nin siyasal iletişim uygulamaları, dönemin siyasal atmosferi dikkate alınarak güncel konularla ilintili olarak seçim beyannamesi, gazete ilanları, açık hava reklamları, televizyon reklamları, mitingler ve seçim şarkıları kültürel kodlar düzleminde niteliksel ve niceliksel içerik analizi tekniğiyle incelenmiştir. Sonuçta ulaşılan bilgilere göre, Seguela'nın Türkiye'yi tanımadığı ve toplumun siyasal kültür niteliklerini bilmediği ve bu nedenle ANAP'ın seçmen kitlesini yakalayacak siyasal mesajları kültürel unsurlarla birlikte yeterince harmanlayamadığı ortaya çıkmıştır. ANAP'ın siyasal iletişim uygulamaları, Mesut Yılmaz'ı öne çıkarmış ANAP'ın değil, Yılmaz'ın seçim kampanyası algısı oluşturmuştur. AK Parti, Türkiye'nin kültürel çeşitliğinin bir avantaja dönüştürerek ve Recep Tayyip Erdoğan'ın hedef kitlesi üzerindeki etkisini göz önüne alarak seçim kampanyasının stratejisini ve uygulamalarını şekillendirmiştir. AK Parti, siyasal mesajlarını, yararlandığı her mecrada kültürel kodlarla birlikte işleyerek seçmenlerine iletmiştir. AK Parti, siyasal mesajlarını ve seçim vaatlerini güncel konularla ilişkili olarak hedef kitlesinin büyük kısmının içselleştirdiği siyasal kültür zemininde, siyasal tarihten örneklerle ve onların beklentilerine cevap veren bir dil ile çerçevelemiştir.
Başkanlık sisteminden beklentiler ve Türkiye

Türkiye'de sistem değişikliği ile ilgili tartışmalar kapsamlı olarak 1980'li yıllarda başlamıştır. Farklı dönemlerde kimi zaman yoğunluğu artan bir şekilde devam eden bu tartışmalar özellikle başkanlık sistemi ve Türkiye'de uygulanabilirliği üzerinedir. Bu çalışma ile Türkiye'nin hükumet sisteminin başkanlık sistemi olması yönünde ortaya konulan gerekçelerin ve başkanlık sisteminin hangi oranda tatmin edici sonuçlar yaratacağının farklı görüşler çerçevesinde irdelenmesi amaçlanmaktadır. Çalışmanın ilk bölümünde siyasal sistem ve siyasal rejim ile ilgili kavramsal çerçeve açıklanmıştır. Kuvvetler ayrılığı teorisine göre hükumet sistemleri hakkında bilgi verilerek, parlamenter sistem ve yarı-başkanlık sistemi hakkında açıklamalara yer verilmiştir. İkinci bölümde başkanlık sisteminin genel çerçevesi çizilerek, sistemin prototipi ABD ve başarısız sonuçlar verdiği Latin Amerika ülkeleri ele alınmıştır. Üçüncü bölümde Türk siyasal kültürünün başkanlık sistemi ekseninde karakteristiği ortaya konulmuştur. Ayrıca Türk anayasalarında yer alan hükumet sistemleri ile parlamenter sistemle ilişkilendirilen istikrarsızlık olgusu ortaya konulmuştur. Son bölümde ise başkanlık rejimini arzulayan kişilere ve onların dayandıkları gerekçelere yer verilmiştir. Ak Parti iktidarının Türk tipi başkanlık modelinin Amerikan tipi başkanlık sisteminden farkı ifade edilmiştir. Ayrıca başkanlık sisteminin Türkiye'de uygulanması durumunda ortaya çıkabilecek olası sonuçlar ve Türk siyasal sistemi için en ideal hükumet sistemi ortaya konulmuştur.
19. yüzyılda bir siyasal düşünür: Ali Suavi

Bu çalışmanın maksadı, 19. YY'da Osmanlı Devletinin içinde bulunduğu politik, sosyal ve ekonomik durumu izah etmek ve mezkur yüzyıl içerisinde bir siyasal düşünür olan Ali Suavi üzerinden değerlendirmelerde bulunabilmektir. Bilhassa Tanzimat Fermanı, Islahat Fermanı ve nihai erimde I. Meşrutiyet dönemi dahilinde Ali Suavi'nin yazınları ve Çırağan Baskını konu edinilecektir. Bu doğrultuda çalışma üç kısımdan mürekkeptir. İlk kısımda, II. Mahmut Batılılaşma, Kavalalı Mehmet Ali Ayaklanması ve Tanzimat Fermanı ile dönemin aydınlanmasına yönelik çalışmalarda bulunulmuştur. Keza 1853 1871 arası dönem içerisinde vuku bulan Kırım Harbi, Paris Muahedesi, Londra Konferansı ve Islahat Fermanı bu kısımda konu edinilmiştir. İkinci kısımda, Ali Suavi ve Yeni Osmanlılar üst başlığı altında Suavi'nin kısa bir monografisi söz konusudur. Ayrıca David Urquhart, Le Play ve Butler Johnstone'un Suavi'nin fikirleri üzerindeki etkileri incelenmiştir. Mustafa Fazıl Paşa ve Yeni Osmanlılar ile döneme ait yeni düşünceler ileri süren bir cemiyet üzerinde durulmuştur. Ali Suavi'nin Yeni Osmanlılar ile arasındaki münasebetlere değinilmiştir. Üçüncü bölümde 1876 Kanun-ı Esasi I. Meşrutiyet ve Çırağan Baskını üzerine çalışma yoğunlaşmıştır. I. Meşrutiyet evvelinde Osmanlı Devleti politik, sosyal ve ekonomik durumu irdelenmiştir. Sultan Abdülaziz'in hal edilmesi, V. Murat ve akabinde Sultan Abdülhamid Han ve I. Meşrutiyet ilanı söz konusudur. Bu dönem içerisinde Abdülhamid Han'ın Mabeyn-i Hümayun ve Galatasaray Mekteb-i Sultani Müdürlüğü görevlerini ifadeden Ali Suavi, bir müddet sonra işbu görevlerinden azledilmiştir. Bu merhaleden sonra Suavi, Abdülhamid Han'ı halletmek ve V. Murat'ı bir kez daha saltanat edebilmek için birkaç yüz muhacir ile Çırağan Baskınını düzenlemiştir. Bu mezkur baskın ile çalışma noktalanmıştır.
Türkiye'de milliyetçi hareket düşüncesinin gençlik teşkilatlarına etkisi: Ülkü ocakları örneği

Bu çalışmanın amacı, Türkiye'de milliyetçilik düşüncesinin gelişim süreci içerisinde önemli siyasi hareketlerden biri olarak kabul edilen 'milliyetçi hareket' düşüncesinin, 1960'lı yılların ortalarından itibaren farklı isimler altında kurulan dernek ve kuruluşlar yoluyla bir gençlik teşkilatı olarak varlığını devam ettirmekte olan Ülkü Ocakları'na etkisini ortaya koymaktır. Türkiye'de milliyetçi hareket düşüncesinin gelişimini Ülkü Ocakları temelinde ifade etmeyi amaçlayan bu çalışma, üç bölümden oluşmaktadır. İlk bölümde, millet kavramından yola çıkarak milliyetçilik düşüncesinin ortaya çıkış süreci ve milliyetçilik kuramları incelenmiştir. Daha sonra Türkiye'de milliyetçilik düşüncesinin gelişimi ve bu süreçte önemli kabul edilen olaylar ile dönüm noktaları tartışılarak, ülkemizde 'milliyetçi hareket' düşüncesinin gelişim süreci izah edilmiştir. Çalışmanın ikinci bölümünde, milliyetçi hareketlerin etkisiyle ortaya çıkan bir gençlik teşkilatı olarak Ülkü Ocakları'nın kuruluş süreci ve teşkilatın farklı isimler altında kurulan dernek ve birliklerinin dönüşüm süreci izah edilmiştir. Sonrasında Ülkü Ocakları'nın sahip olduğu temel değerler ve kavramlar, eğitim ve teşkilat yapısı ile amaç ve ülküleri açıklanmıştır. Bunun yanında Ülkü Ocakları'nın üniversitelerde verdiği mücadeleler ve askeri darbeler sonrasında yaşadığı olumsuzluklar anlatılmış, ülkücülük kavramının taşıdığı anlam ve milliyetçi hareket açısından önemi tartışılmıştır. Son bölümde ise Ülkü Ocakları'nın bugününe ilişkin amacı ve teşkilat yapısı ile yürütülen sosyal sorumluluk projeleri anlatılmıştır. Son olarak, ülkücü hareketin dünü, bugünü ve geleceği arasında bir köprü vazifesi gören 'Ülkücü Hareket Araştırması' yoluyla, hareketin ülkücüler açısından ne ifade ettiği açıklanmış ve harekete gönül verenlerin ülkücülük bilinci, örgütsel bağlılık düzeyi ile gelecek tasavvurları ortaya koyulmuştur.
Türkiye'de siyaset kurumu ve devletçilik olgusu (1908-1960)

Türkiye'de siyaset kurumu ve devletçilik olgusunu incelendiği bu çalışma üç bölümden oluşmaktadır. Ekonomik devletçiliğin, siyasal devletçilikten soyutlanamayacagı düşüncesiyle birinci bölümde 1908 Jön Türk iktidarı ve Osmanlı imparatorluğunun çözülme sürecinde hızla gelişen ulusalcı oluşumlar ve radikal ulusçu ideologların toplumsal yapının değişmesi doğrultusunda Batı liberalizmine bir tepki olarak geliştirdikleri 'milli iktisat' ve 'devletçilik' görüşleri siyasal iktidar ve toplum katmanları üzerindeki etkileri bağlamında incelenmiş, Müslüman-Türk unsur arasında yeterli sermaye birikimi gerçekleşmediğinden, Batı anlamında bir girişimci sınıf ve ekonominin yaratılması için oluşturulan alt yapı hazırlığı bu bölümde ele alınmıştır. Dönemin öntarihinde Osmanlıda siyasal devletçilik, kamu girişimlerinin işlev ve amaçları belirlenmiştir. İkinci bölümde 1923 -1931dönemi iç ve dış gelişmeler yönünden öntarih çalışmasının sonuçları çerçevesinde ayrıntılı olarak ele alınmış, 'Devletçilik' denilen 1932- 1939 sanayileşme sürecinde devlete yüklenilen işlev ayrı bir olgu olarak değil; sürdürülen bütüncü politikanın bir değişkeni olarak değerlendirilmiş; dönem ve uygulamalarla ilgili bilgi ve veriler, siyasal tercihlerle ilişkileri, iç ve dış dinamiklerle etkileşimleri yönündeİÜ araştırılmış; 1940- 1950 döneminde İkinci Dünya Savaşı sonrası dünya ekonomisinin kendine özgü dinamikleri ve Türkiye ekonomisinin Batı ekonomileriyle bütünleşme süreci ve siyasal kurumlarda değişme incelenmişi 1950- 1960 dönemi Demokrat Partinin devletçiliğe ilişkin görüşleri ve bunun uygulamadaki sonuçları karşı laştırı lmıştır. üçüncü bölümde, devletçi uygulamaları üstlenen resmi görüşle, bunlara karşı çıkan liberal görüş toplum kalkınmasında bürokrasinin, farklı çözüm alternatiflerini yeniden üretmeleri nedeniyle sosyolojik açıdan sistematik bir çerçevede çözümlenmeye çalışılmış, devletçilik ilkesini özerk bir ekonomik sistem t>larak algılama yönünde eğilim taşıyan 'KADRO' ve 'YÖN' odaklarının totaliter tonlar içeren görüş ve ideolojileri çözümlenmiştir. Toplumun gündelik yaşamında, örf ve adetlerinde, yaşamına anlam veren sembollerinde 'Batı 1 ılaşma'yı öngören siyasal devletçilik, bütüncülügünü ve etkisini sürdürme işi ev işiyle toplum kalkınmasında ekonomik devletçiliği de gündemine almıştır. Ekonomik devletçilik ulusal bir girişimci sınıf ve ulusal bir ekonomi oluşturmada bir strateji olarak geliştirilmiştir. Çalışma 1908'lerden 1960'lara uzanan toplumsal süreçte siyasal devletçiliğin bir türevi olan ekonomik devletçiliğin doğuş ve gelişimini değerlendirme çabası gütmüştür.
Turkey as a role model for the Arab awakening in The Middle East

Arap Baharı'nın başlangıcından itibaren, Türk Modeli'nin, Ortadoğu'daki ülkeler için en uygun demokrasi modeli olup olamayacağı önemli tartışma konularından biri olmuştur. Fakat Türk Modeli konusu yapılan farklı yorumlardan dolayı yanlış algılamalara yol açmıştır. Bu çalışma, Türkiye ve Ortadoğu ülkeleri arasındaki kültürel ve siyasi farklılıklardan dolayı Türk Modelinin tamamen uygulanamayacağını, fakat Türk modelinin din-devlet ilişkileri, ekonomi ve demokrasinin geliştirilmesi konularında bu ülkelere örnek olabileceğini iddia etmektedir. Tezin birinci bölümünde, Türk Dış Politikasının anlaşılmasında temel oluşturacak genel uluslararası ilişkiler teorilerine yer verilmiştir. Bu bağlamda, öncelikle klasik uluslararası ilişkiler teorisyenlerinden Alexander Wendt ve Kenneth Waltz'un görüşleri aktarıldıktan sonra, Osmanlı ve Türkiye dönemi Türk-Arap ilişkileri irdelenmiştir. Tezin ikinci bölümünde, Arap uyanışına sebep olan çeşitli Arap ülkelerindeki küresel, bölgesel, sosyal, ekonomik, siyasi, kültürel ve dini konulara yer verilmiştir. Tezin üçüncü kısmında, Arap Baharı'nın Mısır ve özellikle Suriye'deki küresel ve bölgesel etkileri içermektedir. Ayrıca tezin ana bölümünü Arap Baharı'na etki eden küresel, bölgesel ve yerel unsurların analizleri içermektedir. Son bölümde de Arap Baharı'nın Türkiye açısından avantajları ve dezavantajları incelenmiştir. Bu bilgilerin ışığı altında, Arap Baharı'nı ortaya çıkaran sebeplerin iyi bilinmesi gereken bir konu olduğu ortaya çıkmıştır. Tez bu konuda yapılan akademik çalışmalardan önemli analizler içermektedir.
İktidar ve ahlaki sorumluluk kıskacında entelektüeller: 2014 Cumhurbaşkanlığı seçim sürecinde entelektüel kimliğiyle Türk basınındaki köşe yazarları üzerine bir söylem analizi

Türkiye'de özellikle de Türk medya dünyasında, 'entelektüel' kavramı kimliksel tanımı açısından tartışmalı bir yapı arz etmektedir. Zira medya dünyasında belirgin biçimde ortaya çıkan, ideolojik ve tecimsel aidiyetler, medya dünyasının bir parçası olan 'entelektüel'lerin söz konusu kimliklerini, sorumlulukları bağlamında tartışmalı kılmaktadır. Zira, her zihinsel etkinlikte bulunana entelektüel denilemez ve entelektüelin en belirleyici özelliği, eleştirel ve cesur hareket etme kabiliyetidir. Cemil Meriç'ten yola çıkarsak, entelektüeli, içinden çıktığı toplumun tutarlılığının teminatı yapan da bu özelliğidir. Bu çalışma, Türk medya dünyasında, iktidarla olan temas oranında artan patolojilerin, medya çalışanı entelektüellerin, bu kimliksel sıfatı kendilerine kazandıran sorumlulukları yerine getirmelerini ne ölçüde engellediğini ortaya koymayı amaçlamaktadır. Bu bağlamda, 10 Ağustos 2014 tarihinde yapılan ve 2014 Cumhurbaşkanlığı seçiminden bir hafta önce ve bir hafta sonra, seçime ilişkin yazı kaleme alan, üç gazeteden toplam on iki köşe yazarının yazıları, entelektüel kimlik ve sorumlulukları çerçevesinde, karşılaştırmalı olarak söylem analizine tabi tutulmuştur. Anahtar kelimler: Entelektüel, iktidar, ahlaki sorumluluk, köşe yazarlığı
A comparative analysis of Republican People's Party and Republican Reliance Party: Similarities and differences

Bu tez, Cumhuriyetçi Güven Partisi ve 1992 -sonrası Cumhuriyet Halk Partisi'nin parti programları, politik duruş ve söylemleri açısından karşılaştırmalı bir analizini sunmaktadır. İki farklı dönem ele alınarak yapılan bu analizde, ortanın solu ve demokratik sol politikaları ile 1992 -sonrası Cumhuriyet Halk Partisi'nin politikaları arasında devamlılığın olup olmadığı ve CGP ile CHP arasındaki benzerlik ve farklılıkların ortaya konması amaçlanmıştır. İki partinin karşılaştırmalı analizi yapılırken, her iki partinin programları, önemli politik konular karşındaki söylem ve duruşları dikkate alınmıştır. İki parti arasındaki benzerlikler ve farklılıklar muhafazakar cumhuriyetçi ideoloji çerçevesinde değerlendirilmiştir. Bu tezde CGP ve CHP'nin karşılatılmalı bir analizi yapılırken, Türk siyasal hayatında Cumhuriyetçi Güven Partisi'nin yeri, ideolojisi ve temel prensipleri ve 1992 -sonrası CHP'nin ideolojisi ve politik söylemleri de ortaya konmaya çalışılmıştır.
Politik insan, apolitik insan ve politikanın değişen yüzü üzerine bir tartışma

'Politik İnsan, Apolitik insan ve Politikanın değişen Yüzü Özerine Bir Tartışma adlı tez, giriş, üç bölüm ve sonuçtan oluşur. Tezin ilk bölümünde, klasik, modern ve postmodern politika teorileri ile modemizm ve postmodernizm kavramları incelenmiştir. Bu bölümde, politikanın tarihsel süreç içinde geldiği noktayı anlamak açısından, teze bir kavramsal çerçeve çizmeye çalışılmıştır. Günümüz politikasının temel kurumları, sorunlarıyla birlikte değerlendirilmiştir. Tezin ikinci bölümünde demokrasi kavramının tarihsel gelişimi ve demokrasiye eleştirel yaklaşımlar tartışılmıştır. Bu bölümde demokrasi kavramını güçlendirme amaçlı yeni teorilere de yer verilmiştir. Üçüncü ve son bölümde, politikaya katılmanın, özneleri, alanları, araçları, biçimleri, sınırları ve bilgilenme süreci eleştirel yaklaşımlarla birlikte değerlendirilmiştir. Kamusal alan ve özel alan ayrımının suni olduğu ve gündelik yaşamın güçlü politik dinamikleri içerdiği savunulmuştur. Ardından, politikanın genel sorunlarına ilişkin çözüm önerilerine değinilmiştir.
Liberalizm ve muhafazakarlık bağlamında Demokrat Parti

İkinci Dünya Savaşı sonrası demokrasi tüm dünyaya yayılmıştır. 1945 yıllarında değişen dünya koşullarına uyum sağlamak hem de Sovyetler Birliği tehdidini engellemek amacı ile ülkemiz 1945 yılında çok partili hayata geçmişştir. Bu tezin amacı, 1946- 1950 yılları arasında muhalefet, 1950- 1960 yılları arasında ise üç dönem üst üste kesintisiz olarak iktidara gelen Demokrat Parti'nin programları, söylemleri ve eylemlerinin siyasal muhafazakarlık ve liberalizmin temel öğelerine göre değerlendirilmesidir.
Demokrat Parti Aydın milletvekilleri ve TBMM'deki faaliyetleri (1950-1954)

İkinci Dünya Savaşı'ndan sonra Türkiye'de Çok Partili Hayata geçiş rüzgarı esmeye başlamıştır. CHP'deki parti içi muhalefet 'Dörtlü Takrir'le birlikte belirginleşmiş bu gelişmenin ardından, 7 Ocak 1946'da Celal Bayar, Refik Koraltan, Fuad Köprülü ve Adnan Menderes tarafından Demokrat Parti kurulmuştur. DP Türkiye genelinde hızla teşkilatlanma çalışmalarına başlamıştır. Cumhuriyet tarihimizin ilk çok partili ve tek dereceli seçimi 21 Temmuz 1946 tarihinde yapılmış ve DP 65 milletvekili ile TBMM'ye girmiştir. 4 yıllık muhalefet döneminin ardından 14 Mayıs 1950 tarihinde yapılan seçimlerle DP iktidarı devralmış 408 milletvekilliyle TBMM'de temsil edilmiştir. DP 1950 seçimlerinde Aydından tam liste halinde kazanmıştır. Adnan Menderes ve Fuad Köprülü İstanbul, Fevzi Lütfi Karaosmanoğlu Manisa Milletvekilliğini tercih ettikleri için bu isimlerin yerine 16 Eyül 1951'de yapılan ara seçimlerle birlikte Nail Geveci, Lütfi Ülkümen ve Cevat Ülkü Meclise girmiştir. Namık Gedik, Şevki Hasırcı, Ethem Menderes, A. Baki Ökdem'le birlikte Aydın'dan 7 milletvekili TBMM'de çeşitli komisyonlarda görev almıştır. DP'nin ilk iktidar döneminin ardından 2 Mayıs 1954 tarihinde yapılan genel seçimlerde, Adnan Menderes, Namık Gedik, Ethem Menderes, A. Baki Ökdem, Nail Geveci, Cevat Ülkü, Necati Çelim, Zühtü Uray ve Nihat Eğriboz Aydın'dan milletvekili seçilmişlerdir. Adnan Menderes İstanbul Milletvekilliğini tercih etmiştir. Aydın 8 milletvekili ile Meclis'te temsil edilmiştir. Bu dönemde de Aydın Milletvekilleri TBMM'de önemli görevlerde bulunmuşlar ve Meclis'te çeşitli komisyonlarda çalışmışlardır.
Rethinking the Turkish center-right in 1990 s: Erosion or replacement? -The case of the nationalist action party

Türkiye'de 1990'lardaki seçim sonuçlarına baktığımızda Anavatan Partisi ve Doğruyol Partisi gibi geleneksel merkez sağ partilerin oylarında sürekli bir düşüş olduğunu, buna karşın Milliyetçi Hareket Partisi ve Refah Partisi gibi aşın partilerin oylarında ise bir artış olduğunu görmekteyiz. Yine geçen on yılda hiçbir partinin birbirini takip eden iki seçimden üst üste birinci parti olarak çıkamayışı, seçmen tercihlerinin durumu açısından bir diğer çarpıcı noktadır. Bu gelişmeler, Türk Merkez Sağı eriyor mu yoksa aşın partiler merkeze mi geliyor şeklinde sorulara yol açmaktadır. Bu tezin amacı, Türk Merkez Sağının geçen on yıldaki durumunu, bir erime ya da eldeğiştirmeyle merkez sağda kayma olup olmadığı bağlamında, özellikle MHP üzerinde durarak açıklamaya çalışmaktır. Bu çalışmaya göre, 1990'larda Türk Merkez Sağında bir erime gerçekleşmiş ve MHP kendi oylarını tutarken geleneksel merkez sağ seçmeninden de oy almıştır. Bu çalışma, MHP son yıllarda hem bir siyasi parti ve hem de bir siyasi hareket olarak yükselirken, geleneksel Türk Merkez Sağının erimesine bir takım açıklamalar getirmeye çalışmaktadır.
Türk solunun eleştirisi: Birikim dergisi (1975-1980) örneği

Türkiye'de sol düşünce ve siyasi hareketlerin 1960- 1980 yıllarında önemli bir yükseliş gösterdiğini söylemek mümkündür. Bu tarihlerde Türk solu hem düşünsel performansıyla entelektüel camiada bir karşılık bulmuş hem de toplum içinde önemli sayıda insanı mobilize ederek siyasal bir hareket olarak dikkat çekmeye başlamıştır. Ancak 1980'den bulunduğumuz 2017 yılına kadarki dönemde siyasi bir hareket olarak toplum içerisinde bir zamanlar sahip olduğu karşılığı kaybetmiştir. Türkiye'nin 1980 sonrası siyasetine ve toplum düşüncesine damgasını vuran genel olarak liberal fikirler ve temalar olmuştur. Akademide ve çeşitli entelektüel mecralarda sol düşüncenin belirli bir ağırlığından söz etmek hala mümkünse de liberal düşüncenin fikir ve temalarının hegemonyası karşısında sol entelektüel üretimin 1960- 1980 yıllarda sahip olduğu ağırlığı kaybettiğini söylemek mümkündür. Bu çalışma solun bahsi geçen etkililik kaybının nedenlerini mesele edinecek ve sorunu, sosyalist bir düşünce dergisi olan Birikim'in 1975- 1980 yılları arasındaki nüshalarında sola yönelik olarak getirmiş olduğu eleştiriler üzerinden ele alacaktır. Solun etkililik kaybı genellikle dışsal gelişmeler de aranmaktadır ve bu etkililik kaybında solun kendisinin ne tür 'katkıları' olduğu sorusu göz ardı edilmektedir. Bu nedenle solun gerilemesinde solun katkılarını tespit etmek için 1980 öncesi özeleştirilere bakmakta fayda vardır. Bu çalışmada, Birikim dergisinde sosyalist hareketin bir içsel eleştirisinin söz konusu olup olmadığı, dışsal gelişmelerden bağımsız olarak sosyalist hareketin ne tür problemlere sahip olduğu noktasındaki tespitleri ortaya konulacaktır. Anlaşılabileceği gibi bu çalışmada sosyalist hareketin gerilemesinin nedenlerini, 1980 sonrasında yaptıklarına bakarak değil, en iyi olduğu zamanlardaki, yani 1980 öncesi zaaflarına bakarak tespit etmek amaçlanmıştır. Böylece meselenin bir siyasi hareketin kendi dışındaki gelişmelere ayak uydurup uyduramamasıyla ilgili veya sınırlı olup olmadığı tartışmaya açılabilecektir.
The Post 1989 experience with the presidency in Turkey: A Comparative analysis of the presidencies of Turgut Özal and Süleyman Demirel With special reference to their respective conceptions of the presidency

Mevcut çalışma, 1982 Anayasası'nın yürürlükte olduğu 1989 -sonrası dönemde, Turgut Özal ve Süleyman Demirel ile ortaya çıkan Cumhurbaşkanlığı'ndaki sivil tecrübeyi karşılaştırmalı olarak anlatmaktadır. Vurgulama noktası, bu Cumhurbaşkanları'nın, anılan makam ile ilgili anlayışlarındadır. Değerlendirme, bu Cumhurbaşkanları'nın, Bakanlar Kurulu ve siyasi sürecin diğer aktörleri ile ilişkilerinde, makamlarının anayasal pozisyonuna göre yapılmaktadır. Anlatımın ve kavrayışın kolaylaşması için, 1982 Anayasası'nda düzenlenen hükümet sisteminin, başkanlık ve parlementer sistemler göz önünde bulundurulduğunda, nereye oturtulabileceği tespit edilmeye çalışılmaktadır. Çalışma, özünde, Turgut Özal ve Süleyman Demirel'in Cumhurbaşkanlığı anlayışları arasındaki farklılığın temelinde; birincinin, mevcut önemli ölçüde parlementer hükümet sisteminden başkanlık sistemine doğru bir köklü dönüşüm yapılması ihtiyacına inancı ile, ikincinin o sistemin erdemlerine güveni ve gerekli değişimi anılan sistemin kendi içinde sınırlaması farkının olduğunu savunmaktadır. IV
The policy mobility of energy efficiency and green gentrification in the urban renewal of Istanbul

Birleşmiş Milletler Sürdürülebilir Kalkınma Hedefleri, küresel olarak iklim değişikliği etkilerinin kentlerde azaltılması ile mücadele etmek için, özellikle SDG11'de belirtilen kentsel sürdürülebilirliği ve enerji verimliliğini desteklemektedir. Bu tez, 'yeşil mutenalaştırma' ve 'politika hareketliliği' kavramlarını kullanarak, İstanbul'da devam eden Gaziosmanpaşa Kentsel Yenileme Projesi'ni inceleyecek ve ayrıntılı bir şekilde araştıracaktır. GOP bölgesi bu araştırma için özellikle ilgi çekicidir, çünkü bölgede devam eden, depreme dayanıklı konut projeleri, kentsel yenilenmenin yanı sıra sürdürülebilir mahalleler vizyonunu benimsemiştir. Türkiye'nin, 2010 yılı başlarında itibaren Avrupa Birliği'ne katılım sürecinin bir parçası olarak uyguladığı enerji verimliliği politikaları, İstanbul'da yerel yönetim ve iş çevrelerince, depreme dayanıklı konut projelerinde uygulanmaya başlanmıştır. Bu nedenle GOP Kentsel Dönüşüm Projesi, 2008 Enerji Verimliliği Kanunu olarak bilinen düzenleyici yasanın olanak sağladığı LEED ve BREAM gibi enerji sertifika programlarıyla ilgilenen 'yeşil' işletmeler için cazip bir mekan haline gelmiştir. Literatür araştırmasından elde edilen nitel veriler ve İstanbul'da enerji verimliliği işletmeleri, belediye yetkilileri ve sosyal girişimcilerle yapılan görüşmeler sonucunda toplanan veriler sonucunda, bu çalışma, enerji verimliliği vizyonu ile oluşturulmuş sürdürülebilir kent planlamasının 'yeşil mutenalaştırma' için nasıl bir platformlar haline gelebileceğini göstermektedir.