turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Grek-Roma tiyatroları ve Güney-Batı Anadolu'da bu dönemlerde inşa edilmiş tiyatrolardan örnekler

Tiyatro ilk kez IÖ. VI. yüzyılda Yunan toplumunda dinsel törenden özerkleşerek bir sanat türü haline geldi; dinsel ya da pratik ölçütlerle değil, estetik ölçütlerle değerlendirilen bir 'oyun'a dönüştü. Roma ise, tiyatroya özgü bir katkı yapmaktan çok Yunan tiyatrosuna öykünmekle yetinmiştir. Tezin ilk bölümünde, konunun amacı ve veri toplama teknikleri anlatılarak araştırmanın yönteminden bahsedilmiştir. İkinci bölümde, Grek Tiyatrosu anlatılarak, Grek tiyatrosunun tekniği, yapısı ve dönemleri açıklanmıştır. Roma Tiyatrosu adlı üçüncü bölümde, Roma tiyatro yapılarının bölümleri ve Romalılar da tiyatro tekniğinden bahsedilmiştir. Dördüncü bölümde, Grek ve Roma Tiyatrolarına Güney-Batı Anadoludan Örnekler verimiştir. Beşinci bölümdeki Sonuç'ta ise Grek ve Roma tiyatrolarının önemi belirlenmiştir.
Erythrai Cennettepe Roma ve Erken Bizans Dönemi kandilleri

İzmir İli sınırları içinde yer alan antik Erythrai kentinde Cennettepe adlı mevkide 2007- 2015 yılların da gerçekleştirilen kazılarda ele geçen Roma ve Erken Bizans dönemi kandilleri bu tez kapsamında çalışılmış ve benzer örneklerinden yararlanılarak tipolojik ve kronolojik olarak bilim dünyasına tanıtılmıştır. Çalışma kapsamında değerlendirilen 820 kandillin 284'ü kataloga alınmıştır, bunun dışında 534 adet kandil istatistik olarak değerlendirilmiştir. Toplamda üç farklı bölüm olarak hazırlanan çalışmanın ilk bölümünde, Erythrai kentinin tarihi, araştırma tarihçesi, kent yapısı ve Cennettepe kazıları hakkında bilgi verilmektedir. İkinci bölümde kandillerin yapım teknikleri, kandillerin araştırmaları ve gelişimleri ele alınmaktadır. Üçüncü bölüm tipolojik olarak gruplara ayrılan kandillerin paralel örnekleri dikkate alınarak tarihlendirilmesi ve olası üretim merkezlerinin analiz edilmesini içermektedir. Bu üç bölümünden elde edilen veriler sonuç kısmında değerlendirilmiştir. Bunu dışında kandillerin katalogu, grafiksel değerlendirmeler, çizimler ve levhalar çalışma sonuna eklenmiştir. Cennettepe kandilleri farklı dönemlere ait dolgu tabakalarından gelmektedir. Bu nedenle çalışmanın temelini tipolojik gruplandırma oluşturmaktadır. Roma ve Erken Bizans dönemlerini içeren bu tipolojik çalışmada toplam 16 farklı tip tespit edilmiştir. Bu 16 tipin belirlenmesinde daha önce yapılan tipolojik çalışmalar ve kandillerin üretim tarihleri dikkate alınmıştır. Karşılaştırmalı tarihlendirmemizde, ilk tipi Broneer Tip 21-22 oluşturur. Broneer Tip 24, 25, 27 ve 28 olarak değerlendirilen kandiller içinde yoğluğu Broneer Tip 28 oluşturmaktadır. Miltner Küçük Asya Tip I, II-III, IV, V, VII, VIII, IX ve X içinde değerlendirilen kandillerin, Küçük Asya üretimidir. Miltner Bizans Tip I ve IV olasılıkla Ephesos ithalidir. Broneer Tip 31 altında değerlendirilen 6 kandilden 5'inin Kuzey Afrika İthali olduğu anlaşılmaktadır. Cennettepe kandillerinin çoğunluğunun MS 1 .-7. yy'lar arası geniş bir dönem aralığına sahiptir. Roma dönemi yapıları üzerinde bulunan mozaiklerin MS 3. yy tarihlendirdiğini dikkate alırsak alanda tespit edilen kandillerin bu evlerde kullanılmış olduğu ve Erythrai'nin bu dönemler aralığında canlı bir kent dokusuna sahip olduğunu söyleyebiliriz (Akurgal, 1979: 20).
Karia'nın Arkaik ve Klasik Dönemlerinde ana tanrıça kültleri

Güney Batı Anadolu coğrafyasını kapsayan Karia Bölgesi'nin temel alındığı bu tezde, bölgenin Arkaik ve Klasik dönemlerine ait tanrıça kültleri incelenip tartışmaya açılmış ve konu, mitoslar, ritüeller, tapınaklar, açık hava tapınakları ve tanrıça imgeleri doğrultusunda değerlendirilmiştir. Özellikle Hellenistik Dönem'in siyasal ve ekonomik koşullarıyla birlikte, iç içe geçmeye başladığını gördüğümüz ana tanrıça kültlerinin birbirlerinden bağımsız bir şekilde izah edilebilmesi, dönemin kültürel yapısını anlayabilmemiz için büyük önem arz etmektedir. Çoğu kez bir kültür etkinliği içinde değerlendirilen kültler, sanıldığının aksine, antik dönem boyunca siyasal, sosyal ve ekonomik eylemlerin hep odağında yer almıştır. Dolayısıyla bir kültün anlaşılması, aynı zamanda hem toplumsal yapının, hem siyasal düzenin hem de ekonomik gücün anlaşılmasıyla eşdeğer bir rol üstlenmektedir. Ayrıca başlığa taşıdığımız konu, Karia özelindeki belli başlı tanrıça kültleri üzerinden Arkaik ve Klasik dönemlerin inanç algısını tartıştığı için, pek çok soruna değinmeyi de zaruri kılmaktadır. Bu sorunların başında, kültler söz konusu olduğunda bilim insanlarının yararlanacakları metotların karmaşık yapısı gelmektedir.
Türk arkeolojisinde Theodor Makridi

Tezimizde 1892- 1930 yıllan arasında İstanbul Arkeoloji Müzeleri'nde görev yapan müzeci, arkeolog ve kültür adamı Theodor Makridi'nin yaşam öyküsü konu edilmiştir. Makridi Bey'in hayatı ve aldığı eğitim, Müze-i Hümayun'da göreve başlaması, burada geçirdiği aşamalar, katıldığı kazılar, bu kazılarla ilgili raporları, meslek hayatına Yunanistan'da devam edişi, bu çalışmaların ortaya çıkardığı sonuçlar, Türk arkeolojisi ve müzeciliğine katkıları, anlatılırken; Osman Hamdi Bey'in müzecilik ve arkeoloji alanındaki ilk atılımları gerçekleştirmesini, Müze'nin yapısı, gelişini, işleyişi Osmanlı bürokrasisi içindeki konumu ve misyonunu da bu perspektiften izlemek mümkün olacaktır. Osmanlı İmparatorluğu'nda yabancılar tarafından yapılan arkeolojik keşifler, bu dönemde Anadolu'da gerçekleştirilen kazılar, Ülkenin içinde bulunduğu siyasal ve sosyal şartların bu gelişmelere etkisi de Makridi Bey'in Türk arkeolojisi ve müzeciliğinin tarihi gelişimi içindeki yerini ve taşıdığı anlamı ortaya koyacak şekilde ele alınmıştır.
Gökçeada Uğurlu/Zeytinlik höyük kazısı ışığında MÖ 5. binde Batı Anadolu ve Doğu Ege Adaları

Bu tezin konusunu, MÖ 6. binyılın sonları ve MÖ 5. binyılın başlarına denk gelen ana hatlarıyla Trakya'nın güneyinden başlayıp, Batı Anadolu'da Bafa Gölü'ne kadar görülen, adını Çanakkale bölgesindeki Kumtepe ve Beşik-Sivritepe yerleşmelerinden alan Kumtepe IA/Beşik-Sivritepe Kültürü oluşturmaktadır. Bu kültür aynı zamanda Doğu Ege Adaları'nda da görülmektedir. Bu kültür kendisinden önce bölgede görülen Neolitik Çağ kültürlerden belirgin bir biçimde ayrılmaktadır. MÖ 6. binyılın sonları ve MÖ 5. binyılın başlarına denk gelen Kumtepe IA/Beşik-Sivritepe Kültürü, bölgenin Orta Kalkolitik dönemini içermektedir ve kendi içinde iki evreye ayrılmaktır. 2009 yılında Uğurlu/Zeytinlik Höyük kazılarının başlamasıyla birlikte, Kumtepe IA/Beşik-Sivritepe Kültürü'ne ait buluntular Gökçeada da tespit edilmiştir. Daha önceki araştırmalarda kültürü tanımamızı sağlayacak mimari bilgilerimiz sadece Gülpınar yerleşimi ile olmuştur. Kültür genellikle çanak çömleği ile tanınmaktaydı. Gökçeada Uğurlu/Zeytinlik Höyük yerleşiminin kazılmasıyla birlikte yeni mimari veriler ortaya çıkmıştır. Amacımız, bu veriler ile birlikte kültürün doğru bir biçimde tanınması ve kültürün görüldüğü yerleşimlerin buluntuları ile karşılaştırarak kültüre yeni bir bakış açısı getirmektir. Bu bağlamda bu çalışmanın sonunda elde edilen bilgiler ve katalog kısmındaki verilerin toplu halde yer alması, gelecekte yapılacak olan çalışmalara da katkı sağlayabilir.
Karaman Müzesi Geç Demir Çağı seramikleri

Anadolu coğrafyasına uzun süre hükmetmiş Hitit İmparatorluğunun yıkılmasının ardından doğan siyasi otorite boşluğu Anadolu topraklarını kargaşaya sürüklemiştir. Siyasi boşluk nedeni ile yerel krallıklar oluşmaya başlamış ancak güç dengelerinin kurulamaması burada yaşayan toplumların sosyo-ekonomik yaşantılarını da derinden etkilemiştir. Bu sebeple Anadolu Demir Çağı uzun yıllar Karanlık Çağ olarak adlandırılmıştır. Son yıllarda yapılan çalışmalar ve gelişen teknolojiyle birlikte yapılan analizler sonucu aslında Anadolu Demir Çağının bir Karanlık Çağ olmadığı ve elde edilecek yeni buluntularla birlikte daha anlaşılır bir hale geleceği anlaşılmaktadır. Anadolu Demir Çağı kronolojisi halen tartışma konusudur. Bunun nedeni yapılan analizlere rağmen dönemin daha iyi anlaşılmasında eksikliklerin bulunmasıdır. Ayrıca Demir Çağı olarak adlandırılan ve en geniş haliyle yaklaşık 850 (MÖ 1190 -330) yıllık zaman süresinde Anadolu coğrafyası birçok devlete ev sahipliği yapmış ve birçok kez istilaya uğramıştır. Bu nedenle elde edilen buluntuların çeşitliliği sonucu Anadolu Demir Çağı kronolojisinin oluşturulmasında karşılaştırmalı kronoloji hakimdir. Bu çalışmanın konusunu Karaman ve çevresinde kapsamlı bir kazı çalışması bulunmadığından müzeye satın alma, hibe ve müsadere yolları ile gelmiş olan Geç Demir Çağı seramiklerini tespit etmek ve çevrede yürütülen yüzey araştırmaları sonucunda elde edilen verilerle karşılaştırarak Demir Çağında Karaman ve çevresinin durumunu anlaşılmasına katkı sağlamaktır.
Nagidos antik kenti klasik dönem seramiği

Nagidos, batıda Korakeison'dan doğuda Alexsandreia Kat. Isson'a kadar uzananKilikia bölgesinin Dağlık kesiminde, Anemurium'un 10 km doğusunda yer almaktadır. Burada 1998- 2002 yılları arasında Prof. Dr. Serra Durugönül başkanlığında arkeolojik kazılar gerçekleştirilmişti. Bu çalışmanın konusunu Nagidos kazısında bulunan Klasik dönem seramikler oluşturmaktadır. Nagidos'da M. Ö. 5. ve 4. yüzyıllara tarihlenen Attika üretimi siyah firnisli seramikler ile özellikle de Doğu Akdeniz'de karşılaşılan kap formları ele geçmişştir. Attika üretimi seramikler, siyah, kırmızı figür teknikleri ile yalın siyah firnisli seramik buluntularından oluşmaktadır. Nagidos'da ele geçen Attika üretimi klasik dönemseramikler, Yunanlıların Doğu Akdeniz'de ticaret yapma hakkını kazandıkları KalliasBarışı sonrasında yoğunlaşmaktadır. Bu yoğunlaşma özellikle de M. Ö. 5. yüzyılı son çeyreği ile M. Ö. 4. yüzyılın ilk yarısıdır. Attika üretimi siyah firnisli parçalar dışında Doğu Akdeniz'de geniş bir coğrafi alanda da görülen seramikler ele geçmişştir. Bunlara arasında yer alan bantlı kaselerin yoğunluğu dikkat çekicidir. Attik dışındaki örnekler, kontekstbuluntusu olarak ele geçmelerinden dolayı M. Ö. 425- 350 yılları arasına tarihlenmektedir.
Tekirdağ Arkeoloji Müzesi'nden bir grup bronz figürin

Trakya Bölgesi'nin coğrafi konumu itibariyle türlü etkilere ve saldırılara maruz kalması kaçınılmaz olmuştur. Siyasi olarak birçok karışıklığa sahne olan bölgede, Trakların bağımsızlıklarına düşkün olmaları ve dışarıdaki düşmanların da ısrarcı olmaları sebebiyle, hareketli bir tarihsel süreç yaşanmıştır. Tüm bu gerçekleşen olaylar neticesinde de Trakya Bölgesi önemli bir kültür merkezi haline gelmiştir. Tekirdağ Arkeoloji Müzesi'ne satın alma ve müsadere yoluyla kazandırılan bronz figürinler, Trakya Bölgesi'nin Hellenistik ve Roma dönemleri boyunca sahip olduğu kültürel özelliklerini anlamak açısından önemlidir. Sahip oldukları işçilik sebebiyle yerel atölye ürünü olduğu gözlemlenen figürinlerin ünik özellikler göstermesi döküm tekniğinde kullanılan kalıpların tek seferlik kullanıma uygun olarak üretilmiş olabileceklerini düşündürtmektedir. Çalışmada bulunan Trak Atlısı ikonografisine ait figürinlerin sayısal çoğunluğa sahip olması ve aynı zamanda yerel kült açısından önemli bir figür olması çalışmanın merkezine yerleşmesinde önemli bir rol oynamıştır. Bu ikonografideki figürinlerin kendine has betimleme tarzları ve Frig tanrısı ile birleşen kült, Hıristiyan ikonografisinde de yer bulan atlı imgesi ile güçlü bir senkretizm olgusunun merkezinde yer alması, Trakya kültür tarihi açısından önem arz etmektedir.
Geç Tunç Çağı sonrası İonia yerleşim mimarisi

Kıta Yunanistan ve Ege Adaları'da yapılan kazılar sonucunda Demir Çağlara yönelik bilgilerimiz geniş olmakla beraber Batı Anadolu'da özellikle Erken Demir Çağ'a ait tabakalar yeterince aydınlığa kavuşturulamamıştır. Bu durum bölgedeki yürütülen kazıların yetersiz olması ya da ilgili tabaklara henüz ulaşılamamış olması ile açıklanabilir. İonia kentlerinin uzun süreli ve kesintisiz iskanı sonrasında Demir Çağ'a ait tabakaların daha geç dönem yapılarının altında kaldığı düşünülmektedir. Ayrıca geç dönem yapıları tarafından tahrip oldukları da akılda tutulmalıdır. Geç Tunç Çağ'da daha çok Kıta Yunanistan merkezli Myken ve Girit merkezli Minos kültürünün Batı Anadolu ile etkileşimleri söz konusudur. Batı Anadolu'nun önemli Geç Tunç Çağı merkezleri arasında yer alan Panaztepe, Bakla Tepe, Troia, Liman Tepe ve Miletos gibi yerleşimlerin kültür tabakalarında bu kültürlerin yoğun etkisi tespit edilmiştir. Bu etkileşim kendini mimari kültürde de göstermektedir. Daha çok kompleks ve belirli plan çerçevesinde olan ve sokaklar ile bölünen bu dönemin yapıları Erken Demir Çağ'a gelindiğinde yerini Ege Göçleri'nin etkisiyle müstakil, düzensiz yapılara bırakmıştır. Çalışmanın ana konusunu oluşturan İonia Bölgesi'nin Erken Demir Çağ'a tarihlenen, Phokaia, Klazomenai, Smyrna, Ephesos, Miletos, Erythrai, Khios Emporio ve Samos'ta ortaya çıkarılan yapılar, çağdaşı Yunanistan ve Ege Adaları'nın çoğunda görüldüğü gibi oval, apsidal ve megaron planlı yapılardır. İonların Ege Göçleri'nden sonra İonia diye anılan bölgeye gelişleri ve bu merkezlerdeki kurulan yerleşimlerin mimarisi, topografyası ve coğrafyası antik kaynaklar da göz önünde bulundurularak değerlendirilmiştir. Aynı zamanda bölgede yürütülen son kazılar ile konu hakkındaki bilgilerimizin güncellenmesi amaçlanmıştır.
Antik metinler ve arkeolojik kanıtlar ışığında Irak Zağroslarında Akhaimenid dönem

Bu çalışmanın birinci bölümünde Kuzey Irak Zağroslarındaki Akhamenid döneme tarihlenen merkezler ve bölgenin coğrafi durumu incelenmiştir. Bu bağlamda bölgenin iklimi, topografyası ve genel çerçevesi üzerinde durulmuştur. İkinci kısımda Akhamenid döneme işaret eden antik yerleşimler, tarihsel olaylar yol rotaları ve Irak Zağroslarının topografyası tarihsel kayıtlar kapsamında değerlendirilmiştir. Bu kaynaklar Babil yıllıkları, I. Darius'un Behistun anıtı (MÖ521-519)Herodotos'un Tarih adlı çalışmasının ilgili bölümü, Ksenophon'un Anabasis'indeki bölgeden geçiş yapan 10 binlerin dönüş kayıtları ve Büyük İskender ile III. Darius arasında M. Ö. 331 Ekiminde gerçekleşen Arbela savaşına ait coğrafi kayıtlardan oluşmaktadır. Burada gerekli görülen bilgiler bölgedeki Akhamenid dönemin aydınlatılması ve genel durumun ortaya koyulabilmesi açısından değerlendirilmeye çalışılmıştır. Tarihsel metinler yardımıyla adları kayıtlara geçen önemli merkezler çerçevesinde araştırmalarımızı şekillendirerek buralar hakkında daha geniş bilgilere ulaşmaya çalıştık. Bu kapsamda 10 arkeolojik merkezde inceleme yapılmıştır. Bunlardan bazıları yerli ve yabancı arkeologlar tarafından kazılmış durumdadır. İçlerinde Akhamenid döneme ait olanlar üzerinde çalışmalar yoğunlaştırılmıştır. Bu örnekler başka yerlerdeki Akhamenid dönem merkezleri ile karşılaştırılarak çalışma sürdürülmüştür. Bu on merkez kendi içinde buluntularına göre malzeme ve mimari kalıntılar kapsamında birkaç gruba ayrılarak incelenmiştir.
Magnesia ad sipylum:arkeoloji, topografya ve kent incelemesi

Batı Anadolu kentlerinden biri olan Manisa tarihi miras açısından oldukça zengindir. Gediz Ovası'nın bir bölümü üzerinde kurulu olan Manisatespit edilmiş birçok höyükle Neolitik Çağa dek inen bir yerleşim sürecine sahiptir. Bugünkü Manisa adını Antik Çağ'da Spil Dağı'nın kuzey yüzündeki yamaçlardan biri üzerinde kurulmuş olan Magnesia kentindenalır. Antik kaynaklarda Sipylos'daki Magnesia olarak geçen kent bugünküManisa'nın hemen güneyinde yer alan Topkale Yamacı ve bu yamacın en yüksek yeri olan Sandıkkale Tepesi üzerinde yer almaktadır. Günümüze kadar herhangi bir kazı yapılmamış olan bu yerleşim yerinde çok fazla görülebilenarkeolojik kalıntı yoktur. Kalıntılar arasında en çok dikkati çeken Geç Bizans Dönemi'ne ait surlar, teras duvarları ve tonozlu oda kalıntılarıdır. Geç Bizans surları iki ana bölümden oluşmaktadır. Birinci bölüm Antik Çağ'da akropol olan Sandıkkale'yi çeviren kısımdır. İkinci bölüm ise aşağıkenti üç yönden çevreleyen dış kale duvarlarıdır. Kentin en önemli yapı elemanları arasında yer alan tiyatro ve stadiona dair çok önemli veriler elde edilmiştir. Yerleşim yüzeyinde tespit edilen birkaç parça keramik bu alandakiyerleşimin sanıldığı gibi Hellenistik Dönem'de değil Demir Çağı başlarındaoluştuğunu göstermektedir. Hem topografik özelikler, hem yüzeyde yer alan arkeolojik kalıntılarhem de müzelere dağılmış az sayıdaki eser, Magnesia Kenti'nin bölgeye hakimönemli bir metropol kenti olduğunu düşündürmektedir.
Seyitömer Höyüğü'nde bulunmuş kemik saplar

Yazının bulunmadığı tarih öncesi dönemlerde yaşayan insanların sosyal, kültürel yapıları, dini inaçları ve teknolojileri hakkında bilgileri, ele geçen değişik malzemeler kullanılarak yapılmış buluntu gruplarından elde edebiliriz. Çevresindeki her nesneyi yaşamını kolaylaştırmak için değerlendiren insan bunu yaparken bazı kıstasları göz önünde bulundurmuştur. Doğada kolay bulunabilen ve işlenmesi kolay olan kemiği hammadde olarak Prehistorik dönemden itibaren kullanmıştır. Zamanla günlük yaşamının önemli bir parçasını oluşturan aletlere estetik bir görünüm kazandırmak amacıyla çeşitli bezeme motifleri kullanmıştır. İSeyitömer Höyüğü'nde Bulunmuş Kemik Saplar? adlı tez çalışmamın konusunu 1991- 2010 yılları arasında yapılan kazı çalışmalarında bulunmuş, tüm kemik objeler arasından seçilen ucuna alet takılıp sap amaçlı kullanılan kemik saplar oluşturmaktadır. Bu kemik saplar Erken Tunç Çağ'ından Hellenistik Döneme kadar yayılım gösterir. Yükseklikleri 13,2. cm ile 2,6 cm arasında, genişlikleri ise 2,6 cm ile 1 ,2cm arasında değişmektedir. Erken Tunç ve Orta Tunç kemik sapları çoğunlukla boynuzdan yapılmış ve sadece bazılarının iki ucunda, bazılarının bir ucunda kesilerek düzeltme vardır. Akhaemenid ve Hellenistik Dönem tarihlendirilen kemik saplar üzerinde uygulanan teknikler daha fazladır ve daha özenli bir işçilik söz konusudur. Kemik sapların üzerlerinde bezeme motifi olarak çoğunlukla konsantrik daire ve tek merkezli daireler kullanılmıştır. Bu bezeme motifini Anadolu'da E. T. Ç'den Roma Dönemine kadar görülmektedir. Sap olarak kullanılan bu objelerin içine bakıldığında sapın ucuna takılan aletin kalıntı ve izlerine rastlanmıştır. Anadolu'daki diğer yerleşim merkezleri ile karşılaştırıldığında bu objelerin sap amaçlı kullanıldığı literatürde doğrulanmıştır. Bu objeler diğer çağdaş ve komşu kültürlerdeki benzerleri ile karşılaştırılarak incelenmiş ve her eserin katalogu yapılmış, detayları gösteren çizimler, fotoğraflar eklenmiştir.
Güneydoğu ve Orta Anadolu bölgelerinde neolitik dönem'de konut ve hane

Neolitik Dönem yaklaşık olarak M. Ö. 10.000 5500 yılları arasında göçebe avcı toplayıcı toplulukların yerleşik yaşama geçtiği ve aşamalı olarak tarım ve hayvancılığa dayanan üretici ekonomiyi benimsediği sürece tekabül etmektedir. PPNA olarak adlandırılan bu dönemin başlangıcında, Güneydoğu Anadolu Bölgesi'nde, yuvarlak planlı yapılar ve anıtsal mimari ile karakterize olan yerleşimlerde avcı toplayıcılar belirli aralıklarla bir araya gelmiş ve buralarda sosyo ritüel ve ekonomik nedenlerle çeşitli inşa faaliyetleri, şölenler ve takas gibi aktiviteler gerçekleştirmişlerdir. Dikdörtgen mimariye geçilen PPNB döneminde, depolama faaliyetlerinin yapı içine taşınması ve mekan bölümlendirilmesinin ortaya çıkışı gibi yeniliklere ikincil gömü ve yerel kamu yapıları üzerinden bir dizi sembolik kontrol eşlik etmiştir. Bu süreçte yerleşim ve hane kimlikleri de oluşmaya başlamıştır. Dönemin sonunda ise nüfus artışı, tarımsal üretimin artması ve ritüel sembolizmin önemini yitirmesi gibi bir dizi neden ile haneler sosyo ekonominin merkezi haline gelmişlerdir. Bu durum Çanak Çömlekli Neolitik Dönem'de tarımsal üretim odaklı rekabetçi geniş hanelerin oluşmasına ve seramik, kil baskı, figürin, sayaçlar gibi taşınabilir sembolik kavramların yayılmasına da zemin hazırlamıştır. Orta Anadolu'da ise yuvarlak planlı mimari zaman içerisinde konutların yapı adaları biçiminde organize olduğu yerel bir yerleşim sistemine dönüşmüştür. Söz konusu yerleşim sistemi yapı sürekliliğine dayanan binaların üst üste benzer biçimde inşa edilmesi ile uzun yıllar varlığını sürdürmüş ve M. Ö. 6500'lere kadar kollektif kimlik bu yerleşimlerde örgütlenmenin temel birimi olmuştur. Söz konusu tarihten itibaren ise Çatalhöyük'te haneler aşamalı olarak bağımsızlaşmış ve yerleşim sistemi çözülmüştür. Küçük yerleşimlerin coğrafya boyunca yayıldığı bu süreçte bazı topluluklar yeni bir mimari anlayışı benimserken bazılarının geleneksel mimariyi ve sosyo kültürel bağlamları koruma çabasında oldukları görülmektedir.
Assos'ta bulunan Helenistik ve Roma Dönemi kabartmalı seramikler

Assos antik kentinde uzun yıllar boyunca süregelen arkeolojik kazı çalışmaları, kentin seramik repertuarının anlaşılmasına önemli derecede katkı sağlamıştır. 'Assos'ta bulunan Hellenistik Dönem ve Roma Dönemi Kabartmalı Seramikler' adlı tez çalışmasında Assos kentinde Hellenistik ve Roma Dönemi boyunca kullanılmış olan kabartmalı seramikleri irdelenmektedir. Söz konusu seramikler biçim ve dekorasyon özelliklerine göre sınıflandırılarak özellikle bulundukları konteksler dikkate alınarak tarihleme ve güvenilir bir kronoloji oluşturulması hedeflenmiştir. Bu kapsamında Assos'ta 1981 yılında başlayan ve halen devam eden arkeolojik kazılarda bulunmuş olan Hellenistik ve Roma Dönemine ait 92 adet örnek değerlendirilmiştir. Bu eserlerden tam olan örnekler Çanakkale Arkeoloji Müzesi'nde diğer parçalar ise kazı deposunda korunmaktadır. Bu parçaların 74 tanesi Hellenistik kalıp yapımı kase, 5 tanesi aplike seramiği ve 13 tanesi Roma Dönemi kalıp yapımı kabartmalı seramikler grubuna aittir. Bu seramikler kap grubu ve bezemelerine göre sınıflandırılıp, seramiklerin çizimleri yapılarak ve fotoğrafları çekilerek belgeleme aşaması tamamlanmıştır. Seramiklerin kil ve astar özellikleri 'MUNSELL SOIL COLOR BOOK' renk kataloğu kullanılarak belirlenmiştir. Büyük bir bölümü Kuzey Stoa ve Batı Nekropolisinde ele geçen kaplar 3 grup altında incelenmiştir. Bunlar Hellenistik Dönem kalıp yapımı kaseler, aplike seramiği ve Roma Dönemi başlıklarında irdelenmiştir. Repertuarın çoğunluğunu Hellenistik Dönem kalıp yapımı kaseler oluşturmaktadır. Diğer merkezlerde örnekler ile karşılaştırma ve kapalı konteksler tarihleri yardımı ile Hellenistik Dönem kabartmalı seramikler M. Ö. 3. yy. sonu-M. Ö. 1. yy ortası, aplike seramikler M. Ö. 1. yy.'ın ortası-M. S.1 yy.'ın başlarına, Roma Dönemi kalıp yapımı kabartmalı seramikler ise M. S. 2 .-3. yy.'a tarihlendirilmiştir.
Sillyon antik kenti savunma sistemi ve Pamphylia bölgesindeki konumu

Sillyon antik kenti Antalya İli, Serik İlçesi'ne bağlı Yanköy Mahallesi sınırları içerisinde kayalık bir tepe üzerinde konumlanmaktadır. Bu çalışmada, Sillyon'un Savunma Sistemi ele alınmıştır. Kentin savunma sistemini oluşturan, sur bedenleri, kuleler, kapılar ve geçişler, bastionlar ile korunaklı caddeler ayrı başlıklar altında, mimari ve askeri özellikleri bakımından değerlendirilmiştir. Bununla beraber, kentin egemenlik alanındaki yerleşimler incelenmiş ve buraların Sillyon savunmasına etkileri belirlenmeye çalışılmıştır. Sillyon Savunma Sistemi değerlendirilirken, yapıların duvar örgü teknikleri, plan ve işçilik özellikleri ile diğer arkeolojik malzemelerden yararlanılmış ve elde edilen sonuçlar Pamphylia Bölgesi'nde görülen tarihsel ve siyasal olaylar çerçevesinde tartışılmıştır. Ayrıca aynı dönemlere tarihlenen Kıta Yunanistan ve Anadolu'daki savunma sistemleri göz önünde bulundurulmuş; analojiler yoluyla da tarihlendirme önerileri getirilmiştir. Sonuçta, Pamphylia Bölgesi'nde yer alan Perge, Aspendos, Side ve Attaleia gibi kentlerden farklı olarak, Sillyon'un Helenistik Dönem'den, Türk-İslam Dönemi'ne kadar savunma karakteri ile ön plana çıktığı ortaya çıkmıştır. Kentin korunaklı yapısının her dönemde kendisine avantaj sağladığı ve Sillyon'un hiçbir zaman zapt edilmediği görülmüştür.