turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Batı Şeria'daki güvenlik duvarının Filistin halkı üzerine sosyal etkisi

İsrail, Filistinlilerin uluslararası hukuk tarafından koruma altına alınan haklarına aldırış etmeden, işgal altındaki Filistin toprakları üstünde duvar inşa etmiştir. Bu nedenle İsrail işgalini ve yerleşim hareketini güçlendirmek adına inşa etmekte olduğu duvarla yasadışı yeni bir emrivaki yaratarak işgal altındaki Filistin halkını ve topraklarını mücadele süresince en kritik durumlardan birisiyle karşı karşıya bırakmıştır. İsrail'in iddiasına göre duvarı inşa etmekteki amaç Filistinli militanların İsrail şehirlerinde gerçekleştirebilecekleri askeri saldırıları engellemektir. Ancak veriler, İsrail'in bölgeye has ve uluslararası şartlardan faydalanarak eski planlarını gerçekleştirdiğini göstermiştir. Zira inşaatı 2002 yılında başlatılan ve girinti çıkıntılarıyla Filistin topraklarında farklı derinliklere ulaşan ayrım duvarı, Filistinlilerin tüm yaşam alanlarında, özellikle siyasi kalkınmaları üzerinde, büyük riskler oluşturmuştur. İsrail, duvarın ilk aşamasını inşa etmeye başladığı andan itibaren bunun İsrail'in Filistin toprakları ve doğal kaynakları üzerindeki emelleriyle ilgili olduğu ortaya çıkmıştır. Bir İsrail projesi olan ayrım duvarının Filistinliler üzerinde yarattığı olumsuz etkiler çeşitlilik göstermiş; ekonomik, sosyal ve siyasi alanlarda farklı boyutlarda ortaya çıkmıştır. Duvarın inşası şehirleri, köyleri ve bölgeleri birbirinden ayırmaktadır. Bunun sonucunda da Filistinli insan topluluklarını birbirinden kopuk ve iletişimi zor olan kantonlara çevirmiştir. Sözü edilen bu politika özellikle Kudüs şehrinde uygulanmaktadır. Zira İsrail, Kudüs şehrini Arap çevresinden ayırarak insanlara şehirden göç etmeleri için baskı oluşturmuştur. Duvarın inşasında güdülen ve İsrail tarafından ilan edilen amaç güvenlikti. Ancak gerçekte İsrail, duvarı inşa etmekle yaşanabilir ve gelişebilir bir Filistin devletinin önünü kesme, Arap-Yahudi nüfus dağılımını etkileyerek su, yerleşim, mülteciler ve Kudüs gibi nihai sorunları istediği istikamette yürüterek stratejik amaçlarını gerçekleştirmeye çalışmıştır.
Türkiye'de polis eğitimi ve kültürel çeşitlilik

Polis, ülke sınırları içerisindeki tüm kültürel çeşitlilik unsurlarına karşı ayrım gözetmeksizin olumlu ve tarafsız yaklaşımlar sergileyebilirse hem kurum olarak kendisi, hem de devlet meşru görülür. Bu ilkenin Türkiye Cumhuriyeti polisindeki ve devletindeki görünümünü belirlemeye yarayacak veriler elde edebilmek bu çalışmanın amacıdır. Çalışma polis adayları üzerinde yürütülmüştür. Polis adaylarının Türkiye'deki üç kültürel kimlik simgesine ve üç kültürel kimlik kategorisine yönelik tutumları, araştırma sürecinde geliştirilen üç farklı tutum ölçeği kullanılarak ölçülmüştür. Polis adaylarının meslekteki davranışlarının temel belirleyicilerinden olacağı düşünülen bu tutumları analiz edilmiş ve tutumların güçleri tespit edilmiştir. Çözümlemeler neticesinde polis adaylarının başörtüsüne yönelik 'çok güçlü' tutumlara, etnik-dilsel çeşitlilik ile mezhep çeşitliliğine yönelik ise 'güçlü' tutumlara sahip oldukları görülmüştür. Polis adaylarının dinsel çeşitlilik, Kürtçe ve cemevi konusundaki tutumlarının ise 'netleşmemiş' düzeyde bulunduğu tespit edilmiştir. Polis adaylarının bu tutumları arasında çeşitli bağımsız değişkenlere göre anlamlı farklılıklar bulunup bulunmadığı da çalışmada ayrıca incelenmiştir. Çalışmayla, polis adaylarının kendi dinsel, etnik ve mezhebi kimlikleri ile polislik kimliğinin ve kültürünün onların kültürel çeşitliliğe yönelik tutumları üzerinde önemli derecede belirleyici olabildiği kanaatine varılmıştır. Bu tutumların onların gelecekteki davranışları üzerinde etkili olarak hem polis kurumunun hem de devletin meşruiyetine olumlu ya da olumsuz yönde etki etme potansiyeli taşıdığı değerlendirilmiştir. Meşru ve demokratik polislik için polis eğitim birimlerindeki polislik eğitimlerinin polislerin Türkiye'nin kültürel çeşitliliğine yönelik olumlu tutumlarla donatılmasına katkıda bulunacak şekilde gerekirse yeniden yapılandırılmasının yararlı olabileceği sonucuna da ulaşılmıştır.
Uluslararası siyasal şiddetin dinamikleri ve zemin kayması: 2100'e doğru; Doğu'nun savaşına karşı Batı'nın terörü mü?

İçinde bulunduğumuz zaman diliminde uluslararası hegemonik güç zemininde bir kayma yaşanmaktadır; hegemonik güç el değiştirmektedir. Güç Batı'dan Doğu'ya kaymaktadır. Bu değişim uluslararası siyasal şiddetin zemininde de bir değişime, diğer bir ifadeyle bir kaymaya neden olacak gibi görünmektedir. Batı kaynaklı savaş stratejilerinin yerini Doğu kaynaklı savaş stratejileri, Doğu kaynaklı terör stratejilerinin yerini de Batı kaynaklı terör stratejilerinin alması muhtemeldir. Şiddeti tetikleyen dinamikler uluslararası siyaseti harekete geçiren dinamiklerdir ve siyasal şiddetten önce birinci derecede dinamiklerin yönetim zemininde kayma yaşanmaktadır. Bu bağlamda çalışmamızın konusu; uluslararası boyutu kapsamında şiddet ve şiddeti tetikleyen dinamiklerin siyasal ve asimetrik düzlemde kayan zemini ile sınırlıdır. Batı'dan Doğu'ya doğru yaşanmakta olan hegemonik güç zeminindeki kayma istatistiklerle desteklenmekte ve güç zeminindeki kaymanın siyasal şiddet zemininde de bir kaymaya neden olacağı iddiası realist düşünce perspektifiyle ortaya konmaktadır. Bu minvalde çalışma kapsamında yapılan analiz ile 21. ve 22. Yüzyıl'da Batı istikametinde yaşanabilecek Doğulu savaş stratejilerine karşı 'Hedef Pekin Olur Mu?' sorusuyla Doğu istikametinde yaşanabilecek Batılı terör stratejilerini içerebilecek siyasal şiddet zeminine ışık tutulmaya çalışılmıştır.
Devletin işgal edilmiş hali: 12 eylül 1980 ve 28 şubat 1997'ye giden süreç

Türkiye'nin modern siyasi tarihine bakıldığında, siyaset alanına yapılan askeri ve bürokratik müdahalelerle dolu olduğunu görürüz. 20. Yüzyıldaki bu müdahaleler zinciri genellikle, 1908 Jön Türk devrimi ile başlatılır. Daha sonra bu zincirin halkaları yıllar içinde eklenecektir. Bunlar kronolojik olarak şöyledir: 1909 ve 1913 İttihat ve Terakki darbesi, 27 Mayıs 1960 Darbesi, 12 Mart 1971 Muhtırası, 12 Eylül 1980 Darbesi, 28 Şubat Post-modern Darbesi, 27 Nisan e-muhtırası, 7 Şubat 2012 MİT Krizi, 2013 Gezi Olayları, 17-25 Aralık Yargı-Polis Darbe girişimi ve nihayetinde 15 Temmuz Askeri Darbe girişimi. Bu çalışmanın amacı; 12 Eylül 1980 darbesi öncesi yaşanan Maraş ve Çorum Olayları ve 28 Şubat 1997 Darbesi öncesi yaşanan Sivas ve Başbağlar olaylarını, analiz etmektir. Bunu yapmaktaki temel amacımız, bu olayları 1980 ve 19997 darbelerine sosyal ve politik zemin hazırlamak ve meşruiyet kazandırmak için başlattığına inanılan dominant bürokratik kliğin rolünü analiz etmektir. Ayrıca, derin devlet kavramı, Türkiye'nin bürokratik mirasından gelen otoriter yönetim anlayışına meşruiyet sağlayan olumlu içeriğinden dolayı sorgulanmaktadır. Bu çalışma onun yerine, Türkiye'nin demokratikleşme sürecini anlamak için daha uygun olan 'işgal edilmiş devlet' kavramını ileri sürmektedir.
Filistin'de güvenliğin, ekonomik gelişmenin ve demokrasinin inşası: (1993-2015)

Bu çalışmamızda, İsrail işgalinin yarattığı zorluklara karşılık Filistin otoritesinin sağlanmasından, demokrasi güvenlik ve kalkınma adına Filistin yönetiminin rolü üzerinde durulmaktadır. Bu çalışmamız, konsept geliştirme sürecinde yapılan analizin karşılaştığı engelleri kapsamlı bir biçimde açıklamayı hedeflemektadir. Çalışmamız, yönetimde ortaya çıkan iç ve dış sorunların sübjektif faktörlerini açıklamaktadır. Bu kritik rol, Filistin yönetimini kalkınmanın güvenlik ve demokrasinin gerçekleştirilmesinde çok zayıflamasına neden olmuştur. Araştırmacı, Batı Şeria ve Gazze çalışmasını üç bölümde ele almıştır. Çalışmamıza, konu ile ilgili bazı göstergeler ve sağlıklı olduğunu düşündüğümüz bir takım analizler de yarar sağlamaktadır. Birinci Bölümde, güvenlik ve demokrasi sürecinde Filistin Yönetiminin yaşadığı geliştirme çabalarını ele almıştır. Filistin yönetimi, 1994 yılında Mescidi Aksa İntifadasının olduğu 2000 yılına kadar kalkınma stratejisinin mülkiyeti altında olumlu sonuçlanması için 2 yol belirlemiştir. Birincisi: Uzun süren işgalin yarattığı etkilerden kurtuluş, İkincisi: Filistin ekonomisi kalkınma konusunda sürdürülebilirlik ve gelişim açısından dış desteğe güvenmektedir. İkinci Bölümde, Batı Şeria ve Gazze'de zayıflamış olan kalkınma, güvenlik ve demokrasi için, Filistin yönetiminin belirleyici rolleri anlatılmaktadır. 2000 yılında, Filistin'in iç bölünme tarihi olan 2007 yılına kadar geçen süreç, birkaç eksen çevresinde ele alınmaktadır. Bu süreçteki en önemli konu, bir yandan Filistin Güvenlik Hizmetleri Merkezine Amerika'nın müdahalesi, diğer yandan demokratik yaklaşımı ifade eden 2006 yasama seçimlerinin güvenlikte reform zorunluluğu getiriyor olmasıdır. Üçüncü Bölümde, Filistin Otoritesi tarafından hazırlanan kalkınma plan ve programlarının yanı sıra, Filistin'in iç bölünme sorunlarına karşı güvenlik gelişmeleri gözden geçirilmiştir. İsrail işgali devam ederken, kalkınma, güvenlik ve demokrasi tıkanıklığı Filistin otoritesinde önemli rol oynamıştır.
Terörle mücadelede hesap verebilirlikte yaşanan sorunlar ve çözüm önerileri- 90'lı yıllar ve sonrası

Bu çalışmanın amacı, Türkiye'nin 1990'lı yıllar sonrasında en ciddi sorunlarının başında gelen terörizmle mücadelede hesap verebilirlik ilkesinin geliştirilmesinin ortaya çıkaracağı değişimi açıklamak ve anlamak için bir katkı yapmaktır. Çalışmada Türkiye'nin terörizmle mücadelesinde izlediği stratejiler, dünyadan terörizmle mücadele örneklerini de göz önünde bulundurarak hesap verebilirlik ilkesi bağlamında incelemektedir. Çalışmanın iddiası; Türkiye'nin terörizmle mücadeleyi, uzun yıllar boyunca sadece terörist ile mücadele olarak gören savaş/çatışma yaklaşımı çerçevesinde ele aldığı ve bu model bağlamında güvenlik bürokrasisinin etkinliği karşısında hesap verebilirlik ilkesinin yeterince gelişme fırsatı bulamadığı şeklindedir. Türkiye'de teröriste mücadelede görevli güvenlik birimlerinin hesap verebilirliğinde yaşanan yetersizlikler, terörizmle mücadelede etkisiz hale getirilen terörist sayısının fazlalığına rağmen, kesin bir başarı sağlanamamasına neden olmuştur. Hakeza Türk Polis Teşkilatı'nın etkin hesap verebilirlik karşısında sorumlu hale getirilememesi, Teşkilat'ın neredeyse tüm kritik birimlerinin bir terör örgütünün kontrolüne girmesine neden olmuştur. Çalışma, güvenlik birimlerinin etkin hesap verebilirlik mekanizmaları karşısında sorumlu hale getirilmelerinin uzun vadede mücadeleye olumlu etkileri olacağını savunmaktadır.
Arap - İsrail münasebetlerinde ABD politikasının rolü (1973-2014)

Bu çalışmanın amacı, 1973- 2014 yılları arasındaki Arap İsrail münasebetlerinde ABD politikasının rolünü ve bu rolü etkileyen faktörleri incelemektir. 1973 yılı ABD'nin Ortadoğu'ya, özellikle Arap İsrail münasebetlerine yaklaşımında bir dönüm noktasını teşkil etmektedir. Sovyetlerin desteklediği Mısır'ın İsrail'i mağlup etmesi, ABD'nin politikasını revize etmesine neden olmuştur. ABD'nin dış politikasını etkileyen faktörler içerisinde Sovyetlerle rekabetle birlikte dini, ekonomik ve siyasi unsurlar da yer almaktadır. Özellikle Yahudi Lobisinin etkisi İsrail ile ilgili politikalarda belirgin bir şekilde hissedilmektedir. Lobinin temel amacı ABD'nin Ortadoğu politikasının İsrail çıkarları doğrultusunda şekillenmesini sağlamaktır. ABD'nin İsrail aleyhine veya Filistin lehine hazırlanan BM taslaklarında veto hakkını kullanması lobi faaliyetlerinin başarılı olduğunu göstermektedir. İsrail'in güvenliğinin ve istikrarının korunması sadece Yahudiler açısından değil diğer dini grupların da lobicilik faaliyetlerinin vazgeçilmez unsurudur. Bununla birlikte enerji kaynaklarından dolayı da ekonomik kaygılar söz konusudur. Kritik enerji geçiş noktalarına hakimiyet hem kaynakların kontrolünü sağlayacak hem Rusya'nın yayılmacı politikasını önleyecektir. Ancak çıkar çatışmaları gerçek barış yapma fırsatlarının kaybedilmesine neden olmaktadır. Tarafların gücü dengeli olmadığı sürece barışa ulaşmak pek mümkün görünmemektedir. İsrail'in ABD'den her türlü ve sonsuz yardımlar alması nedeniyle bölgede görece üstünlük sağladığı sürece barışa ulaşmak imkansız gibidir. Bölgede güven ve istikrarın sağlanabilmesi için Filistin'in kendi içerisinde bütünlüğünü sağlaması, çözüm bekleyen mülteciler, Kudüs, İsrail yerleşimleri ve su gibi sorunların bir an önce halledilmesi ve İsrail devletinin yayılmacı politikasından derhal vazgeçmesi gerekmektedir.
Etnik temelli çatışmanın çözümünde müzakerenin rolü: Türkiye'de çözüm süreci

Bu çalışmanın amacı, etnik temelli çatışmaların çözümünde müzakere yönteminin başarılı olup olmadığı sorusuna cevap bulmaktır. Bu kapsamda Türkiye'de PKK'nın muhatap alındığı çözüm sürecinin hangi noktalarda müzakere yöntemine uygun olduğu hangi noktalarda uygun olmadığını ortaya koyarak müzakerenin başarılı olması için öneriler sunmaktır. Bu amaç doğrultusunda, öncelikle 'etnik temelli çatışma' ve 'müzakere' ile ilgili literatürde yer alan bilgiler derlenerek kavramsal bir çerçeve oluşturulmuş; müteakiben müzakere konusunda başarılı olan Kuzey İrlanda ve çatışmaların sonlanması için müzakereyi bir fırsata çeviren İspanya'nın Bask sorunu ve müzakerelerin başarılı olması konusunda yöntemler belirleyen uzmanların mülakatları değerlendirilmiş ve bu kapsamda Kürt sorunu ve Türkiye'deki müzakere süreci incelenmiştir. Bu bağlamda, etnik temelli çatışmalar ve ortaya çıkış nedenleri, müzakerenin tanımlanması ve sürecin nasıl yönetilmesi gerektiğine dair bilgiler verilecektir. Bu bilgiler ışığında Kürt sorunun etnik temelli çatışma boyutuna ve çözülmesinde uygulanan müzakerenin hangi noktalarda müzakereye uygun olduğuna ve olmadığına değinilecektir. Ayrıca Türkiye'deki müzakerenin başarılı olması için bilimsel araştırmalara dayalı önerilere yer verilecektir.
İstihbarat örgütlerinin demokratik yönetimi ve hesap verebilirliği: Türkiye örneği

Bu çalışmada; Türkiye istihbarat örgütlerinin ve birimlerinin sivil-evrensel hak ve özgürlükler çerçevesindeki demokratik yönetimi, demokratik meşruiyeti ve çeşitli demokratik mekanizmalara olan hesap verebilirliği araştırıldı. 'İstihbarat örgütleri, hesap vermez ' anlayışı, Soğuk Savaş döneminden kalma bir alışkanlıktır. İstihbarat faaliyetleri gizlilik temeli üzerine kurulmuş olsa da, demokratikleşmeyle paralel olarak şeffaf ve hesap verebilir bir hale getirilebilir. Demokrasilerde istihbarat faaliyetleri demokratik bir meşruiyete sahip olmalıdır. Bu nedenle, istihbarat örgütlerinin daha hesap verebilir olması için, istihbarat bürokrasisinin demokrasiye olan bağlılığının artırılması ve çeşitli reformlarla birlikte yasamanın sürekli ve etkili denetimi gerekmektedir. İstihbarat örgütlerinin ve faaliyetlerinin meşruiyetinin kaynağı; yasama, yürütme ve yargı erklerinin yanı sıra kamuoyu, STÖ'ler ve medyadır. Bunlar; istihbaratı demokratik değerler içinde yöneten, insan hak ve özgürlüklerini koruyan, objektif hukuk kriterleri içinde hareket etmelerini sağlayan sivil gözetim ve denetim mekanizmalarıdır. Ancak Türkiye'de istihbarat örgütleri bu mekanizmaların çoğuna hesap vermediği gibi, bazen hükümetlere bile hesap vermekten kaçınabilmektedir. Demokratik istihbarat; Türkiye gibi siyasal, sosyal ve ekonomik açılardan gelişen bir ülkede, olması gereken bir ölçüttür. Batılı ülkeler, istihbaratın hesap verebilirliği konusunda Türkiye'ye göre daha ileridedir. Buna rağmen, yeryüzünün hiçbir ülkesinde istihbaratta tam bir hesap verebilirlikten de bahsedilemez.
İran ve demokrasi

Bu çalışma, kapsam olarak başta uluslararası ilişkiler, uluslararası güvenlik ve sosyoloji olmak üzere birçok disiplinin kesiştiği bir noktadadır. Bu bağlamda ülkemiz ve uluslararası akademik çevreler özelinde, kendi alanında ilklerden olan bu alan çalışması kapsamında, İran genelini temsilen, Tahran'daki üniversitelerden seçilen ve akademik yeterliliği olan katılımcılardan elde edilen nicel veriler ile gerçekleştirilen bu çalışma ile katılımcıların mezhep, cinsiyet, yaş, etnisite, dindarlık, gelir ve siyasi görüş gibi bağımsız değişkenlerince, etnik ve toplumsal aidiyet, güven ve memnuniyet ile demokrasi, insan hakları ve güvenlik memnuniyetleri gibi nedensel ilişkiler çerçevesinde toplumsal algı ve bakışların ölçülmesi ve tartışılması amaçlanmıştır. Çalışma kapsamında, İran'ın demokrasi bağlamlı analizi için ilk olarak, demokrasi kuramı İran merkezli açıklanıp tartışılmış ve ikinci bölümde ise İran'ın kadim siyasi tarihi, son yüzyıl eşliğinde ve demokrasiye etki eden faktörler bağlamında incelenerek İran'ın demokrasi algılamalarının evrimi tartışılmıştır. Daha sonra ise İran Rejimine yön veren ve kurucu iradenin son şeklini verdiği Anayasa ve Anayasal Kurumlar incelenmiş olup ardından İran'da yaşayan etnik ve dini toplulukların hususiyetleri ortaya konulmuştur. Böylelikle ayrıntılı olarak hazırlanmış bu bölüm ile genel bir İran resmi çizilmeye çalışılmıştır. Alan araştırması ile elde edilen bulgular sonucunda ise İran'da demokrasinin otokratik bir mantık ile var edildiği/sürdürüldüğü sonucuna ulaşılmıştır. Ayrıca İran özelinde gelir, dindarlık ve siyasi görüş gibi değişkenlerin arttıkça demokrasi beklentisinin düştüğü sonucuna ulaşılmış olup bu sonucun ise ezoterik mezhepçi algılama ve uygulamalar neticesinde dini-bürokratik elitizmi güçlendirdiği tespit edilmiştir. Bununla birlikte etnik azınlıklar içinde yüksek bir demokrasi ve insan hakları memnuniyetsizliği bulgulanmış ve İran'da ekonomik sıkıntıların da etkisiyle genel bir halk isyanı çıkma olasılığının yüksek olduğu sonucuna varılmıştır. Çalışmanın özet kısmında ifade edilememiş diğer konu ve bulguların ise tezin derinliklerinde bulunacağı düşünülmektedir.
Medyanın polise yaklaşımı: POL-DER ve POL-BİR örnekleri üzerinden göstergebilimsel bir okuma

Türkiye'de 1970- 1980 arası döneme damgasını vuran şiddet olaylarında toplumdaki ideolojik bölünmenin bir parçası haline gelen polis teşkilatı, Pol-Der ve Pol-Bir adlarıyla bünyesinde iki büyük dernek çıkarmıştı. İdeolojik olarak sola yakın olan Pol-Der de, ona adeta rakip olarak kurulan Pol-Bir de önemli tartışmaların parçası olmuşlardır. Bu iki büyük polis derneğinin kısa ömürlerinin medyaya yansıma biçimi, dönemin atmosferini anlayabilmek açısından değerli bir çalışma alanı oluşturmaktadır. Bu çalışma, dönemin en önemli dört ulusal gazetesi olan Cumhuriyet, Tercüman, Milliyet ve Hürriyet üzerinden Pol-Der ve Pol-Bir'le ilgili göstergebilimsel bir okuma yapmayı ve medya perspektifiyle dönemi daha yakından anlamayı amaçlamaktadır.
Hagana ve Irgun terör örgütleri ve İsrail'in kuruluşundaki rolleri

1948 yılında Birleşmiş Milletler kararıyla İsrail Devleti kuruluncaya kadar Yahudiler dünyanın değişik coğrafyalarında dağınık ve vatansız biçimde yaşamaktaydılar. Avrupa'daki Yahudilerin gettolara sıkıştırılmış ve toplumdan tecrit edilmiş bir hayat yaşamaları ve Avrupa toplumlarında anti-semitizm denen Yahudi düşmanlığının rahatsız edici derecede yaygınlık kazanmış olması, Siyonist Hareket olarak adlandırılan Siyonist ideolojinin doğmasına uygun ortam hazırlamıştır. Siyonizm, önceleri Filistin topraklarında Yahudilere yeniden bir vatan kurulması idealiyle çalışan uluslararası Yahudi siyasi hareketi iken İsrail Devleti kurulduktan sonra modern İsrail Devleti'ni koruma ve kollamayı amaç edinen bir yapıya dönüşmüştür. Siyonist Hareket, Yahudi gazeteci Theodor Herzl öncülüğünde kurulmuş, kongreler düzenleyerek teşkilatlanmış, pek çok uluslararası güç ve devletin desteğini kazanmıştır. Siyonist Hareket, çeşitli yöntemlerle Filistin topraklarında oluşturulan yerleşim yerlerinin korunması ve ileride kurulması düşünülen İsrail Devleti'nin ihtiyaç duyacağı resmi orduya alt yapı oluşturması amacıyla silahlı bir örgüt olan Hagana'yı kurmuştur. Hagana'dan ayrılan birliklerden oluşan Irgun ise bir başka silahlı örgüttür. Hagana ve Irgun silahlı örgütleri, İsrail Devleti'nin ancak silahlı mücadeleyle elde edilebileceğini savunmuş ve çok büyük acılar yaşatan terör eylemleri düzenlemişlerdir. Bu terör eylemleriyle bölgede bir korku iklimi oluşturarak Filistinlileri topraklarını bırakıp gitmek zorunda bırakmış, boşalan bu topraklarda kurulan Yahudi yerleşim yerleriyle İsrail Devleti'ne giden süreci güçlendirmiştir. Bu çerçevede bu çalışma ilk olarak terörün ve terörizmin tanımı ile terör örgütlerinin nihai hedeflerini incelemeyi amaç edinmiştir. Filistin tarihi milattan önceki dönemlerden günümüze kadar ele alınmış ve İsrail Devleti'nin kuruluşuna giden süreç anlatılmıştır. Siyonist hareketin ünlü destekçileri, kongreleri ve faaliyetleri incelenmiştir. Bu bağlamda Hagana ve Irgun Terör Örgütleri'nin kuruluşu ile Siyonist hedeflere olan katkısı ayrıntılıca sunulmuştur. Çalışma sonunda İsrail Devleti'nin temelinin tamamen hukuki unsurlara dayanmadığı, terör örgütleri sayesinde kurulduğu ve terör örgütleri olmasa kurulamayacağı tespit edilmiştir.
Türkiye ve Sudan Polis Teşkilatlarının karşılaştırılması

Bu çalışmanın amacı, Türk ve Sudan Polis Teşkilatlarını incelemek, üstün ve zayıf yönlerini tespit etmek, elde edilen sonuçlara göre önerilerde bulunmak ve ilgili literatüre katkıda bulunmaktır. Çalışma iki ülkenin kamu yönetimi, örgütsel yapı ve eğitim kavramları üzerinde durularak yapılmıştır. İHerhangi bir kamu yönetim yapısını sağlıklı bir şekilde kavrayabilmek için, söz konusu ülkenin kamu yönetimi yapısını ve uygulamakta olduğu uygulamalarını incelemek gerek? doğrultusundan yola çıkarak iki ülkenin kamu yönetiminin tarihsel gelişimi çeşitli başlıklar altında ele alınmıştır. Daha sonra iki ülkenin polis teşkilatları tarihsel gelişim, örgütsel yapı, terfi sistemi ve sosyal şartlar açısından değerlendirilmiştir. İki ülkenin kamu yönetim yapılarında olduğu gibi polis teşkilatlarının yapılanmalarında da benzerlikler bulunmaktadır. Ancak uygulamalar konusunda iki ülke arasında farklılıklar söz konusudur. Son olarak ise Türkiye ve Sudan Polis Teşkilatları, günümüzde olmazsa olmaz olan eğitim açısından da incelenmiştir. İncelemelerde genel olarak tarihsel gelişim, hizmet öncesi eğitim ve hizmet içi eğitim konularına ağırlık verilmiştir. Türk ve Sudan Polis Teşkilatları birçok konuda benzerlik göstermesiyle birlikte her ülkenin toplumsal yapısından kaynaklanan bazı farklı uygulamalara da sahip olduğu sonucuna varılmıştır.
Darfur sorununun Sudan'ın iç güvenliğine etkisi

Bu çalışmanın amacı, Darfur Sorunu'nun Sudan'ın iç güvenliğine etkilerini incelemektir. Çalışma, Darfur Sorunu'nun tarihsel, ekonomik, siyasal ve uluslararası nedenlerini ve sorunun Sudan'ın iç güvenliğine etkilerini ortaya koymaktadır. Bu çalışmanın savunduğu iddia; Darfur Sorunu'nun, etnik ve dini temele dayanmadığı ve bölgede meydana gelen ölümlerin etnik temizlik veya soykırım amacı taşımadığı, sorunun ve çatışmaların ekonomik yetersizliklerle ortaya çıktığı sonrasında bölgede güç sahibi olmak isteyen devletlerin çıkar kavgalarının yattığıdır. On yıldır devam eden süreçte, binlerce insan salgın hastalıklar, gıda ve ilaç eksikliği, çatışmalar ve çeşitli nedenlere bağlı hayatını kaybetmiş, 2 milyon civarında bölge halkı evlerini terk etmek zorunda kalmıştır. Sorunu çözme gayretleri ulusal ve uluslararası platformda devam etmekte ancak, kalıcı bir çözüm ve barış tam anlamıyla sağlanamamıştır. Yaşanan bu süreçte Sudan'ın iç güvenliği ve istikrarı ciddi boyutlarda risk altına girmiş, uluslararası baskılara ve dayatmalara maruz kalmış ve iç politikalarına müdahale edilmiştir. Sorunun çözümü ve kalıcı barışın sağlanmasının insani boyutlar ve Sudan'ın bütünlüğü açısından önemi çok büyüktür.