turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
New conceptualizations of democracy in an age of information/technology:a critical appraisal

Bu çalışmada, neo-plüralist kuramcılar tarafından enformasyon teknolojileri temel alınarak geliştirilen yeni demokrasi kavramlaş- tırmalarını incelemeye ve bu kavramlaştırmaların iddia edildiği gibi yeni bir demokrasi anlayışı getirip getirmediğini sorgulamaya çalıştık. Neo-plüralistler, teknolojik yeniliklerin çağdaş yaşamdan kaynaklanan sorunları çözebilecek ve artık kendilerinin de onayladıkları temsili sisteme yöneltilen eleştirileri geçersiz kılacak umutlar taşıdığını söylüyorlardı. Batı toplumlarının enformasyon teknolojileri sayesinde yeni bir toplumsal biçimlenişe geçiyor olduğu önkes- tirimi çerçevesinde, Eski Yunan 'dakine benzer bir doğrudan demokrasinin, gerek kuramsal açıklamalar gerekse deneysel çabalarla, gerçek- leşebilirliğini göstermeye çalışıyorlardı. Ancak yaptığımız literatür taraması bu yönde bir umut vermekten çok, bize eleştirel bir değerlendirme için veriler sağladı. Neo-plu- ralistlerin teorik açıklamalarını liberal öncüller üzerine inşa etmeyi sürdürdüklerini, temsili sistemin bütünüyle terk edilmesini gündeme getirmediklerini ve liberal/temsili demokrasi anlayışına yöneltilen eleştirilerin odak noktası olan devlet ya da siyasal iktidar kavramını analiz dışı tuttuklarını saptadık. Bu saptama, yeni demokrasi kavramlaştırmalarının liberal/temsili demokrasinin çeşitlemeleri olduğu, dolayısıyla eleştirilerin hala geçerliliklerini sürdür- ıvV düğü sonucuna varmamıza yol açtı. Bu sonuç çerçevesinde de, sosyal düşüncede teknolojinin tek başına toplumsal ve siyasal gelişmeyi belirleyici bir etken olarak ele alınmasının yeniden sorgulanması ve alternatif bir söylemin geliştirilmesi gerektiğine işaret ettik.
Siyaset sahnesinde bir Osmanlı şairi Keçeçizade İzzet Molla'nın siyası fikirleri

Osmanlı Imparatorluğu'nun Batı'yı örnek alarak gerçekleştirdiği yenilikler, Devlete hakim olan zihniyet yapılarının da değişmesi ve başka bir kalıba girmesini gerektiriyordu. Osmanlı Aydınları ve Bürokrasisi bir yandan Batı medeniyeti örnek alınarak askeri, idari ve sosyal alanlarda girişilen reform hareketleri sürerken bir yandan da bu medeniyetin arkasında yatan zihniyeti anlama çabalarının bulunduğunu da söyleyebiliriz. Reformcu bir padişah olan II. Mahmut döneminde yaşayan ve önemli devlet görevlerinde bulunmuş, zeki, hoşsohbet, nüktedan, hazırcevap ve açık sözlü bir şair olan Keçecizade İzzet Molla, Batılılaşma hikayemizde, eşya ve olaylarla beraber düşünce tarzımızın da değişmesi gerektiği üzerinde duran ve bunu yazdığı eserlerde dile getiren bir aydınımızdır. Osmanlı Devleti'nin Batılılaşma sürecinde sancılı bir şekilde yer alan zihni alışkanlıkların değiştirilmesi, klasik yapıya sımsıkı bağlı olanların mukaveetiyle pek de başarıya ulaşmamış; hadiselere farklı bir açıdan yaklaşan ve geleneği kırmaya çalışan kimseler Keçecizade izzet Molla örneğinde olduğu gibi cezalandırılmışlardır.
Osmanlıdan Cumhuriyet'e Türkiye'de anarşizm

Anarşizm bireyin özgürlüğünü temel alan ve bireyin özgürlüğünü temin altına almak adına başta devlet otoritesi olmak üzere her türlü tahakküm çeşidine karşı çıkan bir ideolojidir. Aydınlanma çağının bir ürünü olan anarşist felsefe Godwin, Bakunin Kropotkin, Proudhon, Stirner gibi isimlerin fikirleriyle beslenerek 19. yüzyılın başlarından itibaren Avrupa'da etkinlik kazanmaya başlamıştır. Anarşizm Avrupa'da gördüğü ilgiyi uzun yıllar Türkiye'de görememiş taraftar toplayamamıştır. Anarşizmin Türkiye'ye girişi ancak 1980'li yıllarda mümkün olabilmiştir. 1980'li yılların ortalarından itibaren Türkiye'de de taraftar bulmaya başlayan anarşizm, anarşizme dair kitap ve dergi yayımcılığının da artmasıyla artık bu topraklarda kök salmış bir harekete dönüşmüştür.
Süleyman Demirel ve Recep Tayyip Erdoğan'ın seçim öncesi büyük kongre konuşmalarının karşılaştırmalı söylem analizi

Türkiye Cumhuriyeti çok partili siyasal rejime geçtikten sonra tek başına hükümet kurabilen partilerin hepsinin merkez sağ siyasetin temsilcileri olmaları, bu siyasal akımın Türkiye'nin siyasal yaşamının anlaşılmasında ne derece önemli olduğunun bir göstergesidir. Yaşanan iki doğrudan üç dolaylı askeri müdahalelerin dördünde tek başına merkez sağ iktidarlar görevden ayrılmış, birinde ise merkez sağ koalisyon kabul edilebilecek bir hükümet görevden el çektirilmiştir. Bu çalışmada merkez sağ siyasetin iki önemli lider figürü olan Süleyman Demirel ve Recep Tayyip Erdoğan'ın ilk tek başına iktidar dönemlerinin sonlarına doğru yaptıkları ve partilerinin en yetkili organı olan büyük kongrelerinde yaptıkları konuşmalar karşılaştırmalı söylem analizi incelenmiştir. Çalışmanın ilk bölümünde siyaset ve liderlik kavramları incelenmiştir. İkinci bölümünde ise merkez sağ siyasetin Osmanlı İmparatorluğu'nun demokratikleşme sürecine dayanan tarihi incelenmiş ve bu siyasal akımın sosyal, ekonomik, kültürel, siyasal ve entelektüel kodlarını içeren bir tarihi portre çizilmiştir. Çalışmanın üçüncü bölümünde ise yöntem üzerine açıklamalar yapılmış, iki liderin siyasi yaşamları özetlenmiş ve söylem analizi yapılmıştır. Çalışmanın amacı iki siyasi liderin söylemlerindeki temel ortaklıkları tespit ederek merkez sağ siyasetin zamana göre kendisini yenilerken temel dayanakları olan ideolojik yaklaşımlarından doğan göstergeleri ortaya koymak ve siyasi liderlerin söylemlerinde bu göstergelere nasıl yer verdikleri dönemsel şartlar dikkate alınarak incelemektir. Sonuç bölümünde Türkiye'de merkez sağ siyasetin milliyetçi muhafazakar ve piyasa ekonomisine dayanan temel çizgilerinin liderlerin söylemine yansımaları açıklanmıştır.
Erken Dönem Cumhuriyet Türkiye'sinde ulus inşa süreci ve Atsız Mecmua örneği

Bu çalışma Türkiye Cumhuriyeti'nin ilk döneminde inşa edilmek istenen Türk kimliğine dair süreçteki parametrelerle birlikte 'Atsız Mecmua'nın katkıları ile yeni bir ulusal kimlik oluşturmanın amaçlandığı fikrinden hareket etmiştir. Erken Cumhuriyet dönemi olarak adlandırılan 1923- 1938 yılları çalışmanın sınırları olarak belirlenmiştir. Bu kapsamda farklı sınıflandırmalar olduğu da göz önüne alınarak Avrupa kaynaklı ulusçu teoriler ele alınmıştır
Tek Parti Döneminde Diyarbakır: 1923-1950

Bu tezin amacı, CHP'nin iktidarda olduğu ve Tek parti dönemi olarak ifade edilen 1923- 1950 yılları arasındaki Diyarbakır'ın siyasi, sosyal, fiziki, kültürel ve ekonomik yapısını ortaya koymaktır. Beş bölümden oluşan tezin birinci bölümünde Diyarbakır'daki siyasal hayat, milletvekilleri genel seçimleri, CHP ile DP'nin Diyarbakır'da örgütlenmesi ele alınmıştır. İkinci bölümde, 13 Şubat 1925'te Diyarbakır'da meydana gelen Şeyh Sait ayaklanması ve Diyarbakır'daki etkileri üzerinde durulmuştur. Aynı bölümde, 1927 yılında Diyarbakır'da kurulan Birinci Umumi Müfettişliğin Diyarbakır'daki askeri, siyasi, sosyal, iktisadi ve ümrani faaliyetleri ortaya konmaya çalışılmıştır. Üçüncü bölümde, 1927- 1950 yılları arasında yapılan beş nüfus sayımı esas alınarak Diyarbakır nüfusunun demografik yapısı ortaya konmuştur. Devamında, Tek parti dönemi iskan ve zorunlu göç politikaları doğrultusunda Diyarbakır'daki demografik müdahaleler ele alınmıştır. Bu bağlamda, Diyarbakır'dan Batı vilayetlerine yapılan sürgünler ile Balkanlardan Diyarbakır'a yapılan göçmeniskanı üzerinde durulmuştur. Dördüncü bölümde Diyarbakır'daki eğitim ve kültür hayatı ele alınmıştır. Bu doğrultuda Tek parti hükümetlerinin eğitim politikaları ele alınarak eğitim istatistikleri doğrultusunda Diyarbakır'daki ilk, orta ve mesleki/teknik eğitim ele alınmıştır. Akabinde, Diyarbakır'daki Türk Ocağı ile Diyarbakır Halkevi'nin siyasi, sosyal ve kültürel çalışmaları işlenmiştir. Çalışmanın beşinci ve son bölümünde ise Diyarbakır'daki ulaşım, bayındırlık ile iktisadi faaliyetler ele alınmıştır. Kısacası bu çalışmada, Tek parti döneminde Cumhuriyet Diyarbakır'ının siyasi, sosyal, iktisadi ve fiziki dönüşümü ortaya konmaya çalışılmıştır.
Erendiz Atasü ve Remzi Çayır bağlamında modernleşme, demokrasi ve cumhuriyet tartışmaları

Kapitalist gelişmeden bağımsız olmayan modernlik, özgürleşme modernliği ve teknoloji modernliği olmak üzere iki şekilde gelişmişti. Özellikle Fransız Devrimi'nden sonra teknoloji modernleşmesi özgürleşme modernleşmesinin önüne geçerek onu gölgede bırakmıştı. On dokuzuncu yüzyıl ve yirminci yüzyılın büyük bir bölümü teknoloji modernliğinin ve kapitalizmin amblem ideoloji olan liberalizmin değerlerinin egemenliğinde geçmişşti. Fakat 1968 Devrimi, teknoloji modernliğine meydan okuyarak özgürleşme modernliği için yeniden bir umut ışığı yakmıştır. On sekizinci yüzyılda başlayan Osmanlı modernleşmesi, on dokuzuncu yüzyılda hız kazanarak devam etmişti. Osmanlı modernleşmesinin öncülüğünü yapan batıcı-laik modernleştirici bürokrasi, 1876 anayasal hareketi ve 1908 Devrimi ile Osmanlı devletine Batı'dan örnek alınan liberal değerleri ve liberal devlet değerlerini yerleştirmeye çalışmıştı. Cumhuriyet rejimini kuran elit farlı yanları olmakla birlikte büyük oranda bu batıcı-laik bürokrasinin devamıydı. Bu bürokratik geleneğin devlet eliyle burjuvazi yaratma düşüncesi ve batılılaştırma çabaları, Türkiye Cumhuriyeti Devleti'nin kurulmasından sonra da büyük bir hızla devam etmişti. Cumhuriyet modernleşmesinin 'batılı-ulusal-seküler toplum/devlet' yaratma fikri II. Dünya Savaşı'ndan sonra büyük oranda tamamlandığı için, bundan sonraki süreçte cumhuriyetçi modernleşmenin ya da Kemalizm'in yerini muhafazakar modernlik almıştı.
Siyaset pazarlaması genel ve yerel seçim ayrımına göre seçmen davranışlarının analizi

Jüri: Prof. Dr. Recai ÇINAR Prof. Dr. Doğan TUNCER Prof. Dr. Aysel ERCİŞ Doç. Dr. Hüseyin ÖZER Yrd. Doç. Dr. Şükrü YAPRAKLI Siyasi partiler, seçimle ilgili amaçlarına ulaşabilmek için, seçmen yapısını ve seçmen özelliklerini tanımak ve farklı pazarlama stratejileri geliştirmek durumundadırlar. Bu doğrultuda çalışmamızın genel amacı, siyasi partilerin uygun pazarlama stratejileriyle seçmenlerine ulaşmasını sağlayacak şekilde, seçmen davranışlarının analizini genel ve yerel seçim ayrımına göre yapmaktır. Çalışma dört bölümden oluşmaktadır. Birinci bölümde, siyaset pazarlaması kavramının ortaya çıkıp gelişmesinde temel rolü olan siyaset kavramı, siyasal katılma, siyasi partiler, siyasi partilerin işlevleri ve çevre unsurları ile siyasal iletişim kavramı incelenmiştir. İkinci bölümde, pazarlama kavramının siyaset açısından ele alınışı, siyaset pazarlamasının gelişimi, siyasi partilerin amaçlarına ulaşmada araç olarak kullanılan siyaset pazarlaması kavramının önemi ve siyaset pazarlaması karması elemanları ele alınarak incelenmiştir. Üçüncü bölümde, siyaset pazarlamasının çevresi ve etki eden unsurlar incelenmiş, seçmen davranışlarını açıklayan yaklaşımlar ele alınarak, seçmenlerin karar verme sürecinin siyasal partiler açısından önemi üzerinde durulmuştur. Dördüncü bölümde ise, Erzurum ve Trabzon ili'nde son genel ve yerel seçimlerde oy kullanan 950 seçmen üzerinde, genel ve yerel seçimlerde seçmen tercihlerini etkileyen faktörler arasındaki farklılığı belirleyebilmek için ampirik bir araştırma yapılmışta. Bu araştırmanın sonucunda, Erzurum ve Trabzon ili'ndeki seçmenlerin siyasi tercihlerini etkileyen faktörler, genel ve yerel seçim ayrımına, demografik özelliklere, sosyo-kültürel özelliklere göre farklı çıktığı, dolayısıyla siyasi partilerin seçmen tercihlerini etkileyebilmek için uygulayacakları siyaset pazarlaması stratejilerinin farklılık göstermesi gerektiği sonucuna varılmıştır.
Elite recruitment and political career patterns: A comparative analysis of political parties in Turkey

Bu tez, Türkiye'deki siyasi seçkinlerin partiler tarafından seçilmesinin ve bu seçkinlerin izledikleri siyasi kariyer yollarının belirleyici unsurlarının neler olduğuna Türkiye Büyük Millet Meclisi'ne seçilmiş olan milletvekilleri, genel seçim adayları ve yerel siyasi parti örgütlerinde görev alan parti seçkinleri özelinde açıklama getirmeyi amaçlamaktadır. Tez, 'Türkiye'deki siyasi seçkinlerin kariyer modellerinin belirleyici unsurları nelerdir?, 'kimi adaylar daha önce genel seçimlerde aday olmamalarına rağmen neden ve nasıl birinci sıra adayı olmaktadır? ve 'seçilme şansı düşük olan kişiler genel seçimlerde neden aday olmaktadır? sorularına, 2002 ve 2015 yıllarını kapsayan milletvekilleri veri seti ve milletvekili adayları veri seti ile dört siyasi partinin yerel örgütlerinde görev alan parti seçkinleri ile yapılmış derinlemesine görüşmeler yardımıyla cevaplar sunmaktadır. Verisetlerinde bulunan veriler, TBMM, Yüksek Seçim Kurulu ve siyasi partilerin resmi web sitelerinden alınmıştır. Milletvekilleri veri seti, milletvekillerinin sosyoekonomik özellikleri ile yasama, parti, yerel siyaset ve sivil toplum örgütü tecrübelerini kapsarken, milletvekili adayları veri seti genel seçim adayları ve beş genel seçim (2002-2015) sonucu hakkında bilgi içermektedir. Bulgular, TBMM'nin milletvekili bileşiminin yıllar içinde değiştiğini, siyasi partilerin ideolojik pozisyonlarının bu partilerin milletvekili kompozisyonunu etkilediğini, siyasi partilerin düşük oy aldıkları seçim bölgelerinde aday listelerini yeniden yapılandırdığı ve özellikle birinci sıra adaylarını değiştirdiğini ve siyasi motivasyona sahip kişilerin gelecekteki seçimlerde aday listelerinin daha üst sıralarından aday gösterilebilecekleri beklentileri ile seçilme şansları düşük olan sıralardan aday olmayı kabul ettiklerini göstermektedir.
Kinyas Kartal'ın hayatı ve siyasi faaliyetleri

Yaşadığı yıllarda Kinyas Kartal, gerek Türkiye'de gerekse Doğu'da birçok kişi tarafından tanınan, sevilip sayılan biridir. 1900 yılında Iğdır'ın Torun Köyü'nde dünyaya gelen Kinyas Kartal, Rusya'da Çarlık döneminde yüzbaşı olarak görev yapar. 1917 Bolşevik Devrimi sonrasında yaşanan şiddet olayları ve Ermenilerin baskıları sonucunda önce aşireti sonra da 1920'li yıllarda kendisi Türkiye'ye göç eder. Ailesiyle beraber Van'a gelerek Dibekdüzü köyüne yerleşirler. Amcası Hüseyin Bey'in ölümünden sonra aşiretin başına geçerek reislik yapmaya başlar. 1925 yılında yaşanan Şeyh Said İsyanı sonrası Şeyh ve ağalara karşı uygulanan politika sonucu Batı'ya sürgün edilir. Hayatı sürgünlerle geçecek olan Kartal, 1937 ve 1960 yıllarında da sürülür. Siyasete 1950'li yıllarda ilk olarak kardeşi Hamit Bey, sonra da kendisi girer. Demokrat Parti İl Başkanı olarak başlayan siyasi hayatı 1965, 1969, 1973, 1977 yıllarındaki milletvekillikleriyle devam eder. 1965 yılında Süleyman Demirel ile Meclis'e giren Kinyas Kartal çizgisini hiçbir zaman bozmadan son seçimi olacak olan 1987 seçimlerine kadar Adalet Partisi ve Doğruyol Partisi'nde milletvekillik yapar. Dört dönem bulunduğu Meclis'te en yaşlı üye olma sıfatıyla da Geçici Meclis Başkanlığı yapmıştır. Türkiye'deki büyük aşiretlerden birinin reisi olduğu için seçimlerde oy potansiyeli bakımından önemli bir gücü elinde bulundurmaktadır. Elindeki gücü aşiret üyelerine faydalı olabilmek için kullanmıştır. 1991 yılında vefat eden Kartal, uzlaştırıcı bir kişiliğe sahip aynı zamanda çok zeki, esprili, kültürlü, çalışkan ve disiplinlidir. Son yüzyılda Doğu Anadolu'da yaşamış önemli bir aşiret reisidir.
Revisiting the British idealist theory of rights: The younger generation of British idealists and their internationalist approach to human rights

Bu tez, genç İngiliz İdealistlerin uluslararası ilişkiler ve insan haklarına yaklaşımının tarihsel bir değerlendirmesini sunmaktadır. Birinci Dünya Savaşı öncesi ve sonrası dönemlerin ele alındığı çalışmada, Sir Henry Jones, John Henry Muirhead, Richard Burdon Haldane, John Stuart Mackenzie, ve Hector James Wright Hetherington gibi genç idealistlerin T. H. Green'in hak teorisine yaklaşımlarında meydana gelen kayma ortaya konulmaktadır. Birinci Dünya Savaşı öncesi ve sonrası dönemlerde genç İngiliz idealistlerin ortaya koydukları çalışmaların yakın bir okuması, bu dönemlerde uluslararası ilişkilere yaklaşımlarında emperyalizmden uluslararasıcılığa geçişlerini tarihsel olaylar ışığında açıklamaktadır. Bunun yanın sıra, özellikle 1918 sonrasında Green'in hak teorisini bir insan hakları teorisine dönüştürme denemeleri de bu çalışma için önem arz etmektedir. Benzer denemelerin günümüz insan hakları literatüründeki yeri göz önüne alındığında, bu çalışma sadece İngiliz İdealistlerin uluslararası ilişkiler anlayışının daha detaylı bir değerlendirmesini ortaya koymakla kalmayıp, günümüzde unutulmuş olan öncül bir uluslararası idealist insan hakları teorisine de dikkat çekmektedir.
Siyasal ve toplumsal gelişmeler ışığında demokrasinin sancılı yılları (1961- 1971)

Bu çalışmada, Türkiye'nin 27 Mayıs 1960 ile 12 Mart 1971 tarihleri arasında geçirmiş olduğu siyasal ve toplumsal gelişmeler incelenmiştir. Türk siyasi hayatına katkı sağlama düşüncesiyle, Türkiye'nin iç siyasetine dair oldukça fazla olayın yaşandığı bu dönem, çalışma konusu olarak belirlenmiştir. Çalışmamız, beş ana bölüm ve sonuçtan oluşmaktadır. 27 Mayıs 1960 tarihli askeri darbe ile kesintiye uğratılan Türk demokrasisinin gelişimi, asker ve sivil ilişkileri yanında siyasi partilerin ve hükümetlerin faaliyetleri ile birlikte değerlendirilmeye çalışılmıştır. Bu dönemde, Türk Silahlı Kuvvetleri içerisindeki gizli örgütler ve darbe girişimleri değerlendirilmiş, askerlerin siyasetle uğraşma eğilimi irdelenmiştir. 27 Mayıs'tan sonra, askeri idare tarafından yeniden kurulmasına izin verilen siyasi partilerin Türkiye'nin demokrasi mücadelesindeki yerleri üzerinde durulmuştur. Demokrasinin en önemli unsurlarından birisi olan seçimlerin, demokratik usuller çerçevesinde gerçekleştirilip gerçekleştirilemediği incelenmiştir. Türk demokrasi tarihinin önemli bir kesitini oluşturan bu dönem, öğrenci olaylarının ve işçi eylemlerinin oldukça fazla olduğu bir dönemdir. Bu dönem aynı zamanda, yabancı ideolojilerin ülkeye en fazla girdiği dönem olarak değerlendirilebilir. Türk toplumunda ve özellikle de üniversite gençliğinde sola ve sağa ait ideolojik mücadele, zamanla kavgalara ve çatışmalara dönüşmüştür. 1970 dönemecinde Türkiye, banka soygunları, adam kaçırma olayları ve patlatılan bombalarla karşı karşıya kalmıştır. Bütün bu olaylar, 27 Mayıs 1960 Darbesi ile kesintiye uğrayan Türk demokrasisinin 12 Mart Muhtırası ile bir kez daha kesintiye uğramasına neden olmuştur. Sonuç olarak Türkiye, 1960'lı yıllarda etkisini bugün dahi gösteren sancılı yıllar yaşamıştır.
Statelessness and refugees as a global problem; Turkish refugee policies

Küresel Bir Sorun Olarak (İlkesizlik ve Mülteciler; Türkiye'nin Mülteci Politikaları ELİF ÖZMENEK Siyaset Bilimi ve Kamu Yönetimi Bölümü 1997- 1998 Bu çalışma Türkiye'nin mülteci politikalarını, soğuk savaş döneminden sonra ve küreselleşmeye bağlı olarak değişimini siyaset bilimi literatüründeki ülkesizlik ve güvenlik tartışmaları ışığında anlatmaya çalışmaktadır. Tartışmanın ana öğelerini dünyadaki mülteci rejimi ve Türkiye'nin bu rejimdeki yeri ve problematik konumu oluşturmaktadır. Mülteciliğin, Türkiye'de ve dünyada değişen güvenlik anlayışı içinde nasıl vatandaşlık ve kimlik sorunu haline dönüştüğü tarihsel ve teorik bir analizle açıklamaya çalışılmaktadır.
28 Şubat süreci ve ana akım medyanın siyaset mühendisliğindeki rolü

Bu çalışma ile Türkiye demokrasi tarihinin özel süreçlerinde biri olan 28 Şubat sürecinde ana akım medyanın siyaset mühendisliğindeki rolünün araştırılması hedeflenmiştir. İlk olarak, 28 Şubat sürecine bakışımızı netleştirecek kavramsal konuların tanımlanması yapılmıştır. Bu süreçte hükümete yapılan müdahale hiçbir demokrasi tarifi ile uyuşmamaktadır. Çalışmada, 28 Şubat 1997 tarihli Milli Güvenlik Kurulu toplantısı öncesi gündeme damgasını vuran kilit olaylar irdelenmiştir. Sonrasında ise yaygın medya ve ana akım medyanın süreçteki rolünü ortaya koyacak analizler ve değerlendirme yapılmıştır. Seçilen gazetelerin darbe kavramına yönelik algı ve tutumlarındaki ideolojik farklar tespit edilerek bunu topluma nasıl sundukları analiz edilmiştir. Gazetelerin, 28 Şubat 1997 tarihli MGK toplantısı hemen öncesi ve sonrasında (18 Şubat- 10 Mart 1997) yaptığı haberlerde, kullandıkları başlıklar ve dil incelendiğinde Zaman dışındakilerin; Hürriyet, Cumhuriyet ve Milliyet'in Refah Yol Hükümetinin uygulamalarına olumsuz yaklaştığı ve irtica tehlikesine karşı darbe yanlısı bir tutum sergiledikleri görülmektedir. Ana akım medyayı temsilen dört farklı gazete ele alınmış olsa da iki farklı bakış açısı ortaya çıkmıştır. Farklı dünya görüşlerini temsil eden gazetelerin tümünün de aynı olaylara iki uç noktadan bakabilmesi ilginçtir. Sonuç olarak gazetelerin tutumuna baktığımızda MGK toplantısına neden olan gerginlikleri kabul eden, üstüne giden ve dolayısıyla darbeyi destekleyen bir görünüm sergiledikleri ortaya çıkmaktadır. Medya, demokrasi ruhunu yansıtacak bir tavır sergilemediği gibi cuntacıların toplumu yenide şekillendirmesinde yararlandıkları bir siyaset mühendisliği aracı olarak rolünü tam da istendiği gibi oynamıştır.
Demokrat Parti'nin Türk siyasi hayatına ve Türkiye ekonomisine etkileri

Uzun süre tek partili dönemin etkili olduğu Türk siyasal hayatında ilk aşamada muhalefet partisi görevini üstlenen Demokrat Parti çok partili siyasal hayata geçiş sürecinin önemli dönüm noktalarından birini oluşturmuştur. Demokrat Parti kuruluşundan kısa bir süre sonra halkın desteğini almayı başarmış ve 4 Mayıs 1950 genel seçimleri ile iktidara gelerek siyasette on yıl boyunca aktif bir şekilde rol oynamıştır. Demokrat Parti güven duymadığı askeri bürokrasiyi değiştirmiş, dini meselelerde çeşitli uygulamalar getirmiş, Kore'ye asker çıkartılmasına karar vermiş ve Türkiye'nin NATO'ya üyeliği gibi siyasi birçok karar almıştır. 1954'ten sonra ekonomideki sorunların artmasına paralel bir şekilde siyasette de hararetli yıllar yaşanmaya başlanmıştır. Özellikle 6/7 Eylül olaylarının yaşanması, basını ve muhalefeti kontrol altına almaya yönelik müdahaleler, vatan cephesi ve tahkikat komisyonu gibi oluşumların kurulması siyasetteki dili sertleştirmiş ve toplumda huzursuzluğun artmasına yol açmıştır. Şüphesiz ki Demokrat Parti'nin politik kararlarını etkileyen en önemli unsur ekonomik göstergeler olmuştur. Bu nedenle çalışmanın son bölümünde, Demokrat Parti'nin on yıllık iktidar süresi boyunca, ekonomik kalkınma hamlelerinin neler olduğu ne derece başarı sağlandığı incelenmiştir. Demokrat Parti muhalefetteyken, tek parti iktidarının piyasaya yönelik müdahalesini eleştirmiş ve ekonomide liberal düzenin ilkelerinin geçerli olmasını savunmuştur. İktidara geldikten sonra ise özellikle ilk yıllarında bu anlayışı devam ettirdiği görülmüş ancak ekonomide elde edilen başarıların sürdürülememesi, uygulanmış olan iktisadi anlayışın değiştirilmesine neden olmuş ve devlet eli piyasalarda kendini hissettirmeye başlamıştır. Bu dönemde ekonomik kalkınmanın temeline zirai kalkınma konulmuş, tarımda köklü değişiklikler yaşanmıştır. Marshall yardımının büyük bir kısmının tarımsal uğraşlara yatırılmasıyla birlikte, ziraatta kullanılan ilkel yöntemlerin yerini makineler ve teknoloji almıştır. Tarlalara traktörlerin girmesi, çiftçiyi destekleyici politikaların uygulanması, kooperatifleşme, vergi reformu ve kredi kolaylığı gibi uygulamalar zirai dönüşümün göstergesi olmuştur. Bu tez çalışmasında 14 Mayıs 1950 yılında iktidara gelen Demokrat Parti'nin, Türk siyasi tarihindeki çalışmaları hakkında bilgi verilmiş ve Demokrat Parti'nin ekonomik hayatta, özellikle tarım alanında nasıl bir değişim ve dönüşüm yarattığı incelenmiştir.