turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Zeytinliada Geç Roma ve Bizans seramikleri

Tez çalışmasında 2007 yılından itibaren Bandırma Müzesi başkanlığında ve Prof. Dr. Nurettin ÖZTÜRK'ün bilimsel danışmanlığında sürdürülen Balıkesir İli Erdek İlçesi Zeytinliada Kazı ve Restorasyon Çalışmaları sonucunda ortaya çıkarılan Geç Roma ve Bizans Dönemi sırsız seramikler incelenmiştir. Bütün eserlerin önce el, daha sonra dijital çizimleri yapılmış ve son olarak katalogları yapılmıştır. Bu teknik hazırlığın sonucunda elde edilen bulgular ve kaynaklardan edinilen bilgiler ışığında seramiklerin sınıflandırılması ve tarihlendirilmesi yapılmıştır. Kyzikos'un ve haliyle Zeytinliada'nın tarihi seyir içerisinde siyasi ilişkileri ve hem bölgesel hem de deniz aşırı ticerette üstlendiği rolü, arkeolojik buluntular ışığında belirlenmeye çalışılmıştır. Bu anlamdaki saptamaların adadaki mimarinin ve aynı zamanda seramiklerin de şekillenmesinde en önemli belirleyici unsur olduğu üzerinde durulmuştur. Zeytinliada'da ya da Kyzikos'da seramik üretiminin olup olmadığı yönündeki soruların cevaplanmaya çalışıldığı çalışmada ayrıca Zeytinliada'nın bölge ticaretindeki yerinin ve öneminin tespiti de yapılmaya çalışılmıştır. Özellikle seramik bulgularının sunduğu bilgiler bir manastır yapısı olan adanın Hıristiyanlık açısından ne kadar önemli bir yere sahip olduğu vurgulanmıştır.
Integration of remote sensing and geographic information systems in archaeological applications

Günümüzdeki uydu teknolojileri ve bilgi sistemlerindeki son gelişmeler, uzaktan algılama ve coğrafi bilgi sistemi entegrasyonunun birçok alanda daha yoğun bir biçimde kullanılmasına olanak sağlamıştır. Özellikle de uydu algılayıcılarının mekansal çözünürlüğünün her geçen gün artmasıyla birlikte, uzaktan algılama teknolojisi, arkeolojik çalışmalarda da kullanılmaya başlamıştır. Bu çalışmada, Roma, Bizans ve Osmanlı dönemlerinde İstanbul'a su sağlayan su ikmal sistemlerinin önemli bir parçası olan Kurşunlugerme su kemeri ve çevresi çalışma alanı olarak seçilmiştir. Bölgenin dijital arazi modellerine çeşitli uydu görüntülerinin giydirilmesiyle elde edilecek üç boyutlu model ile arazi topoğrafyasının görselleştirilmesi sağlanacaktır. Bölgedeki arkeolojik yapıtlarla ilgili GPS ölçmeleri sonucu elde edilecek değerler bu model üzerine eklenerek gerekli analiz ve yorumlar yapılacaktır. Ayrıca bu çalışmada dijital arazi modelleri 1/25000 topoğrafik paftalardan, SRTM verilerinden, ALOS/PRISM stereo uydu görüntülerinden elde edilip doğrulukları karşılaştırılacaktır. Tüm bu sonuçlar basit bir coğrafi bilgi sistemi içerisinde sunulacaktır. Böyle bir sistem yardımıyla, uydu verileri ve yersel ölçmeler birlikte kullanılarak lokal su ikmal sistemlerine ait hatların belirlenmesi, analizi ve yorumlanmasıyla elde edilecek sonuçların, ülkemizin kültürel miraslarının topluma kazandırılması açısından yararlı olabileceği planlanmaktadır.
Risk assessment of archaeological heritage at territorial scale the case of Izmir metropolitan area

Arkeolojik değerler her gecen gün artan bir şekilde kentleşme, altyapı gelişimi, kitle turizmi, kacak kazı, deprem, sel ve benzeri tehditlere maruz kalmaktadır. İnsan ve doğa kaynaklı risklerin çoğunun bölgesel olarak çok sayıda arkeolojik alanı etkilemesi nedeniyle, arkeolojik alanların korunabilmesi arkeolojik mirasın bölgesel ölçekte öncelikler belirlenerek yönetilmesine ve risklere yönelik stratejilerin geliştirilmesine bağlıdır. Dolayısıyla, risklerin oluşumuna etki eden faktörlerin ve risk seviyelerinin kapsamlı olarak değerlendirilmesi, arkeolojik alanların etkili bir şekilde korunması ve yönetimi acısından önem taşımaktadır. Bu sebeple, bu tezde arkeolojik alanları tehdit eden risklerin bölgesel ölçekte değerlendirilmesi için kapsamlı bir yöntem geliştirilmesi amaçlanmıştır. Kalitatif bir değerlendirme yaklaşımı izleyen bu çalışma, diğer disiplinlerde kullanılan kavramlara da referans vererek risk değerlendirmesi için gerekli analitik çerçeveyi, verileri, ana prosedürleri ve analiz araçlarını tanımlamaktadır. Geliştirilen risk değerlendirme yöntemi, Coğrafi Bilgi Sistemleri de kullanılarak doğal, kurumsal ve insan kaynaklı tehlikelerin tespiti, sınıflandırılması ve haritalandırılması; arkeolojik alanların bu tehlikelere karşı hasar görebilirliğinin fiziksel, kurumsal ve sosyal göstergeler ile değerlendirilmesi; son olarak risk seviyelerinin değerlendirilmesi ve tematik haritalandırma ile risk haritalarının hazırlanması basamaklarını içermektedir. Ayrıca, önerilen yöntem kullanılarak İzmir Büyükşehir Belediyesi sınırları içinde yer alan arkeolojik kültür mirasına yönelik Bölgesel Ölçekte Risk Değerlendirme Sistemi geliştirilmiştir. Geliştirilen sistem ile arkeolojik alanların hasar görebilirlik ve risk seviyeleri tespit edilerek risk haritaları hazırlanmıştır. Son olarak, Türkiye'deki arkeolojik alanlara ilişkin karar alma mekanizmaları değerlendirilerek önerilen risk değerlendirme yönteminin mevcut arkeolojik alan yönetim sistemine entegrasyonu için öneriler geliştirilmiştir. Risk değerlendirmesi, önemli miktarda nitel, nicel ve mekansal verinin toplanması ve işlenmesine bağlıdır. Bu sebeple, doğal ve insan kaynaklı tehlikelere ve arkeolojik alanların hasar görebilirliklerini etkileyen faktörlere ilişkin araştırılmaların yapılması ve veri tabanlarının zenginleştirilmesine bağlı olarak önerilen yöntem geliştirilebilir.
Yazılı kaynaklar ve arkeolojik veriler ışığında Anadolu'daki deniz kavimleri sorunu

Yakındoğu yazılı belgelerinde ilk olarak M. Ö. 14. yüzyıl ortalarında Akdeniz kıyı kentlerine saldırılar yapan bir halk grubu olarak nitelenen Deniz kavimleri, Tunç Çağının sonlarına doğru saldırı gücünü arttırarak ilki Mısır kralı Merneptah'ın beşinci yılında olmak üzere Mısır'a karşı başlıca iki ana saldırıda bulunmuştur. Tunç Çağı'nın da sonunu getiren son saldırı, III. Ramses'in sekizinci yılında gerçekleşmiştir. Kara ve deniz savaşı sonucunda, Deniz Kavimleri yenilmiş ve esir alınan savaşçılar, Kenan bölgesine yerleştirilmişlerdir. İklimsel değişiklikler ve kıtlık gibi birçok faktör nedeniyle topraklarından ayrılmak zorunda kalan Deniz Kavimleri, Anadolu ve Doğu Akdeniz boyunca ilerleyişlerinde Yazılı kaynaklar ve arkeolojik bulgularla desteklenen biçimde Tunç Çağı yerleşimlerinde tahribat yarattıkları gözükmektedir. Kentlerdeki tahribattan sonra gelen yerleşim katlarında ele geçen Geç Hellas IIIC seramiği arkeolojik olarak Deniz Kavimlerinin varlığını göstermektedir. Çalışmada, Merneptah ve III. Ramses dönemlerinde gerçekleşen saldırılarda isimleri zikredilen halkların tümünün kimliği ve kökeni ele alınmış, ana yurtlarının neresi olduğuna dair başlıca iki varsayım konuyu çalışan araştırmacıların yayınları irdelenerek yorumlanmıştır. Göçlerin başlangıcından Deniz Kavimlerinin Kenan Bölgesine kentler kurmasını da içine alan süreci içeren ve bu halkları tanımlayan, Yakındoğu yazılı belgeleri ele alınmıştır. Göçler sonrasında Kenan Bölgesine yerleşen Deniz Kavimlerinden bir halk olan Filistinlilerin kurdukları şehirlerdeki, mimarisi ve bölgenin özellikleriyle kendi kültür unsurlarını katarak ürettikleri seramikleri kökene ışık tutabilmek amacıyla incelenmiştir.
Anadolu'da Roma Dönemi takları ve tak biçimli kent kapıları

Bu çalışmayla hedeflenen, Anadolu'da günümüze ulaşan Roma taklarının, güncel arazi incelemeleriyle bir başlık altında derlenmesi, mimari analizlerle yapısall karakterlerinin belirlenmesi, kent ile ilişkilerinin irdelenmesi ve yapılma nedenlerinin ardındaki sosyal içeriğin açığa çıkarılmasıdır. Bu amaçla çalışmamızda, Roma'da zafer geleneklerinin bir parçası olarak ortaya çıkan ve Roma'nın gücünü vurgulayan bir propaganda aracı olarak tüm imparatorluk dahilinde tercih nedeni olan takların, yerel karakterinin yanı sıra Antik Yunan kültür özelliklerini de bünyesinde barındıran Anadolu'da, hangi anlamda ve ne işlevde tercih edildiği diğer coğrafyalardaki örnekleriyle karşılaştırılarak ortaya konmuştur.
M. Ö. II. binde Ege bölgesindeki miken mezarları

Miken Uygarlığı etki ve gücü, Girit, Asya kıyıları, Sicilya ve Rusya'ya dek yayılmış olan, ilk kez M. Ö.1700'lerde görülmeye başlayan antik dönemin en eski ve en önemli uygarlıklarından biridir. Bu kültürün asıl kültür özelliklerini yansıtan bulgulardan ikisi de mezar alanları ve mezar buluntuları olmuştur. M. Ö. II. bin'de Batı Anadolu'daki mezarların şekli ve içindeki gömü uygulamaları Miken döneminde Kıta Yunanistan'da görülen gömme gelenekleri ve biçimleriyle uygunluk göstermektedir. Özellikle Panaztepe, Müskebi, Beşiktepe gibi yerlerde oda mezarlarla tholos mezarların düzeni ve ölü gömme adetlerinin benzerliği de Miken etkisinin doğal sonuçları arasında verilebilir. Batı Anadolu'daki Miken mezarlarında tholos, oda mezar, sanduka biçimleri, içlerindeki yakma ve ceset gömü uygulaması, Miken bulgularının Kıta Yunanistan'la uyum göstermesi ile bu bölgede özellikle çeşitli yerleşimlerde ve yerel mezarlarda rastlanan çeşitli Miken taklidi bulguların varlığı, buradaki Miken etkisinin çevre kültürlerden etkilenmeyip bilhassa onları etkileyerek devam ettiğini göstermiştir. Batı Anadolu'da görülen Miken mezarları ve bulguları ağırlıklı olarak Geç Hellas II ve III dönemlerini yansıtmaktadır. Bu da Kıta Yunanistan'dan göçlerin başladığı zamanlara rast gelmektedir. Bu durumda, Anadolu kıyısında Mikenlilerin ağırlıklı olarak bu dönemde yerleşmiş olmaları şaşırtıcı değildir. Diğer taraftan, Mikenlilerin bu dönemde yaşayan Hititler' le de bir şekilde ilişki içinde olmuş olmaları gerekir. Hitit yazılı metinlerinde ele geçen Ahhiyawa teriminin Mikenler için kullanılmış olup olmadığı kesin olmasa da, bulgular bununla uyum göstermiştir. 313
An archaeometrıcal ınvestıgatıon on provenance and technologıcal propertıes of seljuk perıod pottery from komana

Komana'da gerçekleştirilen arkeolojik kazılarda, Selçuklu Dönemi'ne (12 erken 14. yy) tarihlenen geniş bir dekorasyon çeşitliğine sahip çok sayıda sırlı seramik ile birlikte bisküvi pişirimli yarı-mamül seramikler ve üç-ayaklar ortaya çıkarılmıştır. Bu çalışmada, Komana'da üretilmiş ve ithal edilmiş seramik gruplarının tanımlanması, üretimde kullanılan kilin belirlenmesi ve üretim teknolojisinin anlaşılması için analitik teknikler kullanılarak örnekler analiz edilmiştir. Sırlı ve sırsız seramikler, yarı-mamül seramikler ve üç ayak parçalarından alınan örnekler ile toprak örnekleri optik mikroskop, XRD ve ICP-MS teknikleri kullanılarak analiz edilmiştir. Örneklerin kendi içlerinde elementlerin derişimlerine bağlı olarak gruplandırılması amacıyla, bağımsız örneklem t-testi, kümeleme analizi, temel bileşenler analizlerini içeren istatistiksel yöntemler kullanılmıştır. Seramik örnekleri mineralojik kompozisyon ve elementel derişimlerdeki farklılaşmaya göre altı gruba ayrılmıştır. Analiz sonuçları, sırlı seramiklerin büyük bölümünün Komana'da üretilmiş olduğuna işaret etmektedir. Yerel olarak tanımlanan sırlı seramik grubu ve kalıp yöntemi ile bezenmiş sırsız seramikler ve kaba kaplar arasındaki kompozisyon benzerliği sırsız seramiklerin de yerel kil kullanılarak ancak farklı reçete ve ısıl işlemlere tabi tutularak üretilmiş olduğuna işaret etmektedir. Yerel sırlı seramik hamurunun petro-mineralojik özelliklerindeki farklılıklar, üretim sürecinde kilin ayrıştırma ve fırınlama koşullarındaki farklılıklara işaret etmektedir. Az sayıdaki tek renkli turkuaz/firuze renkli sıra ve kireçli beyaz hamura sahip seramikler ithal olarak tanımlanmıştır. Toprak örneklerinin kimyasal ve mineralojik analizleri sırlı seramik hamurunun üretiminde kullanılmış en uygun kilin Yeşilırmak nehrinin alüvyonlarından elde edilmiş olabileceğini göstermektedir. Buradan alınan kil örneklerinin illit/mika, kalsit, quartz, feldspat ve hornblenden oluşan mineralojik kompozisyonları sırlı seramiklerinki ile örtüşmektedir. Bu tez, Komana'da üretilmiş sırlı seramiklerin hammadde kaynakları ve üretim teknolojilerinin belirlenmesinde arkeometrik yöntemlerin kullanıldığı ilk çalışmadır. Bu çalışma ile tanımlanan kompozisyon grupları geçmişşte Karadeniz Bölgesi'ndeki ekonomik, politik ve kültürel etkileşimin anlaşılması amacı ile gelecekte yapılabilecek çalışmalara önemli katkı sağlayacaktır.
Eskiçağ Anadolu'sunun antropomorfik kapları

Bu çalışmamızda 'Eskiçağ Anadolu'sunun Antropomorfik Kapları'nı ele aldık. Çünkü eskiçağ kültürü araştırmalarımızda bu konuyla ilgili fark ettiğimiz bazı eksiklikleri gidermek hem alanımıza yeni katkılar sağlayacak hem de bu alanda uluslararası bağlantıları ortaya çıkaracaktır. Başka bir ifadeyle kültürel akışın uluslararasındaki önemini vurgulayacak ve dolayısıyla bu alanın global bütünlüğünü sağlayacaktır. Çalışmamızda Anadolu coğrafyasında ortaya çıkarılmış antropomorfik kaplar coğrafi bölgelere göre ayrılarak tanıtılmış ve bu kaplardan Anadolu'da bulunmuş olanların kap biçimsel, bezemesel ve kaplardaki antropomorfizmin kronolojik tipolojisi tarafımızdan düzenlenmiştir. Bunun yanı sıra Anadolu'da ve Anadolu coğrafyası dışında ortaya çıkan antropomorfik kaplar genel olarak incelenmiş, Anadolu dışındaki bölgelerin ve kültürlerin söz konusu kaplarının bir bölümü karşılaştırma malzemesi olarak ele alınmıştır. Bu kaplar, işlev ve tasvir yönünden de irdelenmiştir. Burada ülkeler arası kültürel benzerlikler öne çıkarılmış ve tarafımızdan bir tablo halinde düzenlemesi yapılmıştır. Anadolu'da ve Anadolu dışındaki coğrafi bölgeler ile kültürlerde ortaya çıkmış antropomorfik kaplar buluntu bölgeleri bağlamında ve kronolojik olarak irdelenmiş, ulusal ve uluslararası kültürel ilişkilendirmeler de yapılmıştır. Ayrıca bu çalışmamız sırasında anılan kaplarla ilgili çivi yazılı metinlerdeki olası ifadelere yeni bir yorum da getirilmeye çalışılmıştır.
Patara mimari bezemeleri

Bu çalışmada, Lykia Bölgesi'nin batısında konumlanan Patara Antik kenti'nde 1988'den bu yana sürdürülen arkeoloji kazı çalışmalarında tespit edilmiş bezemeli yapı elemanları incelenmiştir. Söz konusu mimari elemanların büyük çoğunluğu kentin doğu merkezinde bulunan tiyatro, meclis binası, Merkezi Agora Batı Stoası, Liman Caddesi portikusları, Mettius Modestus Takı Güney Stoaları, Prostylos Planlı Tapınak, Markia Anıt Mezarı ve Kent Bazilikası'nda ele geçmişştir. Bu yapı elemanlarıyla birlikte entin farklı alanlarına dağılmış olarak bulunan ya da geç dönem yapılarında devşirme malzeme olarak kullanılmış bezemeli yapı unsurları da çalışma konusuna dahiledilerek, kentteki mimari süslemeler bütüncül olarak değerlendirilmiştir. Kentte Arkaik ve Klasik Dönemlere ait çok sayıda küçük buluntu olmasına rağmen, bezemeli mimari elemanlar bağlamında en erken tarihli buluntu MÖ 4. yy. ın ortalarına tarihlendirilmektedir Kentin Hellenistik Dönemi'ne ait az sayıda örnek tespit edilmiştir. Değerlendirilen bezemeli yapı elemanlarının büyük çoğunluğu ise Roma İmparatorluk Dönemi'ne tarihlendirilmektedir. Anadolu'da MS 2. yy. ın başlarından itibaren görülen imar faaliyetlerindeki artış Patara'da da yoğun olarak takip edilebilmektedir. Roma İmparatorluk Dönemi kentleşme ve yapılaşmasına göre düzenlenmiş Doğu Roma Dönemi yerleşiminin önemli yapılarından biri olan Kent Bazilikası'ndaki yapı elemanları, kentin MS 5/6. yy. daki mimari bezeme anlayışını örneklemektedir. Patara'daki mimari bezemeye sahip yapıların inşası, yapıların geçirdikleri mimari evrelerin tespiti, bezemelerin stilistik özellikleri; stratigrafik, epigrafik ve analojik verilerle birlikte ele alınarak değerlendirilmiştir. Mimari bezemelerin bütüncül olarak ele alınması, Patara ile çeşitli kentler/bölgeler arasındaki karşılıklı stilistik etkiler hakkında yorum yapılmasına olanak sağlarken, bu yapılarda çalışan atölyeler veya yapı okulları ile ilgili de öneriler getirmemizi mümkün kılmıştır.
Tepecik-Çiftlik takıları

Orta Anadolu Volkanik Kapadokya Bölgesi'nde bulunan Tepecik-Çiftlik höyüğü Çanak Çömleksiz Neolitik Dönem'den İlk Kalkolitik Dönem'in sonlarına kadar iskan görmüş bir yerleşmedir. Tepecik-Çiftlik'te 2000- 2014 yılları arasında bulunmuş olan takılar bu yüksek lisans tezinin konusunu oluşturmaktadır. Bu kapsamda Tepecik-Çiftlik kazısında bulunmuş ve envantere geçmişş takıları dönemine, tabakasına, hammaddesine, tipolojik özelliğine ve ölçülerine göre değerlendirme yaparak katalog oluşturmak bu tezin amacını oluşturmaktadır. Çalışmada, boncuk ve süs eşyalarının yapımında kullanılan hammaddeler ve yapım teknikleri araştırılmış. Guruplandırılan süs eşyalarının açmalarına, tabakalarına ve buluntu yerlerine göre de dağılımı oluşturulmuştur. Çanak Çömleksiz Neolitik, Neolitik ve İlk Kalkolitik Dönem'e tarihlendirilen başka bölge yerleşmelerinin süs eşyaları ile Tepecik-Çiftlik'te bulunmuş takılar arasında benzer özelliğe sahip objelerin bulunması amaçlanmış ve yapılan karşılaştırmalarla sonuçlara ulaşılmaya çalışılmıştır.
Şanlıurfa-Yeni Mahalle, Karahan Tepe, Sefer Tepe ve Hamzan Tepe yerleşimlerinin ışığı altında Güneydoğu Anadolu bölgesinde çanak çömleksiz neolitik dönem

ÇELİK, Bahattin. 'Şanlıurfa- Yeni Mahalle, Karahan Tepe, Sefer Tepe ve Hamzan Tepe Yerleşimlerinin Işığı Altında Güneydoğu Anadolu Bölgesi'nde Çanak Çömleksiz Neolitik Dönem.', Doktora Tezi, Ankara 2005. Bu tez çalışmasında, Şanlıurfa eski kent merkezindeki Yeni Mahalle semtinde imar faaliyetleri sonucu açığa çıkan kalıntılara dayanılarak varlığı anlaşılan Neolitik yerleşim yerinde ve Şanlıurfa'nın 10 km güneyinde yer alan daha çok önceleri bir Paleolitik açık hava istasyonu olarak kullanılmış, kısmen de olsa Neolitik dönemde küçük bir iskan görmüş Hamzan Tepe yerleşimi araştırılmıştır. Bunun dışında, Şanlıurfa'nın 63 km doğusunda yer alan ve in-situ stellerin bulunduğu Karahan Tepe ile bunun hemen 1 5 km kuzeydoğusunda yer alan ve yine in-situ stellerin ele geçtiği küçük bir yerleşim yeri olan Sefer Tepe de doktora çalışması içersinde değerlendirilmiştir. Kent merkezinde yer alan Yeni Mahalle sit alanı üzerinde modern yerleşim yer almaktadır. Tez kapsamında bu merkez de araştırılmış ve yapılan radyokarbon analizleri sonucu Yeni Mahalle profilinin M. Ö. 9500 ile M. Ö. 7580 tarihleri arasında bir zaman dilimi içinde olduğu kesinleşmiştir. Yapılan bu çalışma sonucunda, Karahan Tepe'nin Göbekli Tepe'deki II. tabaka ile Sefer Tepe'nin de Nevali Çori ile benzer özellikleri olduğu ortaya çıkartılmıştır. Hamzan Tepe yerleşiminin ise daha çok yerleşimlerin çakmaktaşı ihtiyacım karşılamak amacıyla kurulmuş küçük bir işlik ve yerleşim yeri olduğu düşünülmektedir. Eldeki buluntular ışığında; Şanlıurfa- Yeni Mahalle yerleşimini, Çanak Çömleksiz Neolitik Dönem A evresinin sonu ile Çanak Çömleksiz Neolitik Dönem B evrisinin ortalarına, Karahan Tepe, Sefer Tepe ve Hamzan Tepe Neolitik yerleşimlerini ise Çanak Çömleksiz Neolitik Dönem B evresinin başlarına tarihlendirilmesi gerektiğini düşünüyoruz.
Antik Çağ mozaiklerinde at betimleri

Antikçağ yaşantısında ve inançlarında önemli bir yere sahip olan at, ikonografik olarak birçok sanat dalında her zaman yer bulmuştur. Antik çağ söylencelerinde soyluların, kahramanların yoldaşı olan atlara, heykeltıraşlık eserlerinde ve seramik resimlerinde olduğu gibi mozaikler üzerinde de yer verilmiştir. Dönem sanatının stili açısından incelendiğinde mozaikler üzerinde resmedilen figürlerin diğer sanat dallarındaki örneklerle aynı gelişimi yansıttıkları görülür. Atlar, hem tek başlarına hem de mitolojik sahneler, av sahneleri, yarış sahneleri ve savaş sahneleri gibi konulu anlatımlar içerisinde tasvir edilmişlerdir. Çalışmamızda, at figürü işlendiği kompozisyona göre ele alınarak ikonografik açıdan değerlendirilmeye çalışılmıştır.
2006-2013 Myndos kazılarında ele geçen amphoralar ve amphora mühürleri

2006- 2013 Myndos Kazılarında Ele Geçen Amphoralar ve Amphora Mühür BuluntularıKaria kentlerinden biri olan Myndos Antik yazarların da sıkça bahsettiği Ege denizi ile Akdeniz'in kesişme noktasında bulunan, konum itibariyle önemli bir yapıya sahip kentlerden birisidir. Araştırmalar sonucunda Dressel 2-4 amphoraları ve Kos amphoralarının üretim yerlerinden biri olduğu düşünülmektedir. Buluntuların yoğunluğu burada yerel bir atölyenin varlığına işaret etmektedir. Yunanlı Hatip ve Dilbilimci olan Athenaeus ' Deipnosophistae ' adlı eserinde Myndos Antik kentinin şarabından bahsetmektedir. Bununla doğru orantılı olarak kent ürettiği şarabı muhafaza etmek ve bunları pazarlamak için kaplara olan ihtiyacı direkt olarak yerel üretimi ortaya çıkartmıştır.2006- 2013 yılları arasında yapılan çalışmalar sonucunda ele geçen 157 adet amphora parçası değerlendirilmiştir. Bunlardan 40 adeti ise üzerinde mühür bulunan parçaları oluşturmaktadır. Bu parçaların ışığında kentte hangi tip amphoraların kullanıldığı ve kentin amphora üretimindeki yeri belirlenmek istenmiştir. Söz konusu olan alanlarda ele geçirilen ve kökenleri belirlenerek gruplandırılan amphora buluntuları ve mühürlü kulpların, yerleşim alanlarında hangi dönemden itibaren ne oranda kullanım gördükleri, üretilen ve tüketilen, ticareti yapılan malların ve bu alanların sosyo-ekonomik durumları tespit edilmeye çalışılmıştır. Buluntular içerisinde Klasik, Hellenistik ve Erken Roma-Geç Bizans, dönemlerinde sevilerek kullanılan İ. Ö 6. yüzyıllardan İ. S 7. yüzyıla kadar olan dönemi kapsayan tipler yer almaktadır.
Troas granit ocaklarında üretilen sütunların Batı Anadolu'daki dağılımı: Arkeometrik bir yaklaşım

Bu yüksek lisans tezi, Troas'ın yerel granit ocaklarında üretilen antik granit sütunların üretim şekillerini inceler. Bu çalışma granit sütunların antik üretim yöntemlerini incelemekle birlikte, Batı Anadolu'da Troas'daki yerel granit ocaklarından gelen granit sütunların dağılımı üzerine özel bir vurgu yapılmaktadır. Bunu yapmak için, Troas ve Batı Anadolu'nun seçilen bölgelerinde tespit edilen granit sütunlardan alınan arkeolojik ve antik ocaklardan alınan jeolojik numunelerin analizlerini içeren arkeometrik bir çalışma da bu çalışmanın bir parçası olarak yapıldı. Çalışmanın odak noktası, Roma dönemi'nde granit sütunların ihracında açıkça önemli bir rol oynayan liman kenti Aleksandria Troas'tır. Troas ve Batı Anadolu'daki granit sütunların dağılımını göstermek için; Troas bölgesi'ndeki Akçakeçili ve Koçali ocaklarından ve Orta - Batı Anadolu'nun ünlü antik kenti Pergamon yakınlarındaki Kozak ocağından granitlerin jeolojik numuneleri alınmıştır. Diğer yandan, Apollon Smintheus Kutsal Alanı, Bergama'daki Serapeion, Smyrna Agorası, önemli Likya şehri Tlos ve ünlü Pamfilya şehri Side'deki parçalanmış granit sütunlardan kaynak araştırması için kullanılacak arkeolojik örnekler alınmıştır. Bu hammadde kaynağı tespit araştırması kapsamında; İnce Kesit Analizi, Kalitatif Mineralojik - Petrografik ve Jeokimyasal Analiz gibi teknikler kullanılmıştır. İlk olarak, Troas bölgesi'ndeki Koçali ve Akçakeçili ile Kozak ocakları arasındaki benzerlik ve farklılıklar belirlenmiştir. Daha sonra analizlerinden elde edilen arkeolojik örneklerin değerleri jeolojik örnekler ile karşılaştırılmıştır. Analiz sonuçları; Smintheion 1, Smintheion 2, Smyrna Agorası 2, Tlos Stadyum ve Side Tiyatro sütunlarına ait örneklerin Troas; Smyrna Agorası 1, Pergamon / Kızıl Avlu ve Tlos Tiyatro örneklerinin ise Kozak kökenli olabileceğini göstermiştir.
Roma mumya portreleri

Roma Mumya Portreleri, Mısır'ın Roma İmparatorluğu'nun egemenliği altında olduğu dönemde, M. S.1.-3. Yüzyıllar arasında mumyalanmış cesetlerin üst bölümüne yerleştirilmiş, ahşap panolar üzerine resmedilmiş portre resimlere verilen bir isimdir. Mısır'ın Fayyum bölgesinde mumyaların konulduğu tabutlara çizilen bu gerçekçi betimlemeleri içeren portreler, çeşitli freskler dışında bugüne ulaşmış olan tek Roma Dönemi Portre türü olarak bilinmektedir. Portrelerin çoğunluğu Mısır'ın Fayyum bölgesindeki yeraltı mezarlıklarından çıkarıldığı için Fayyum Portreler olarak ta bilinmektedir. Mısırlı'lar, öldükten sonra ruhun yaşadığına ve o ruhun kendi vücudunu aradığına inandıklarından, mumya yapımına önem vermişlerdir. Grekler de ölülerini gömerken Mısır geleneklerinden etkilenerek, ölülerini mumyalamaya başlamışlardır. Daha sonradan iktidara gelen Romalı'lar bu geleneği kendi ölüleri için uygulamışlardır. Fakat kendinden öncekilerden farklı olarak mumyaların yüzlerine yerleştirilmiş maskların yerine ölen kişiye ait iki boyutlu mumya portreleri yaptırmışlardır. Roma Mumya Portreleri, Mısır sanatından ziyade Klasik Yunan Sanatı ve Roma etkilerini yansıtırlar. Böylelikle üç kültürün etkileri bir arada görülmektedir. Bu portrelerin yapılma amacı, portresi yapılan kişinin öteki dünyadaki yolculuğunda, adeta bir kimlik belgesi olarak ona eşlik etmesidir.