turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Türk basın tarihinde Ahali gazetesi

Basın tarihi ile ilgili çalışmalar tarih araştırmaları içerisinde önemli bir yere sahiptir. Çünkü gazeteler yayınlandığı döneme ışık tutan önemli kaynaklardır. Osmanlı Devletinde basın kavramı çağdaşlarına nazaran daha geç teşekkül etmiştir. Matbaa Osmanlı ülkesine XV. yy'da gayrimüslimler aracılığıyla girmiş ve Türkler tarafından ilk matbaa 1727 yılında İbrahim Müteferrika tarafından kurulmuştur. İlk Türkçe gazete de devlet tarafından 1831 yılında çıkarılan Takvim-i Vekayi olmuştur. Daha sonra özellikle 1865 Vilayet Nizamnamesi ile birlikte yerel gazeteler çıkarılmaya başlanmıştır. Ahali Gazetesi 1905 yılında Şarki Rumeli Vilayetinin Filibe şehrinde yayın hayatına başlamıştır. Bu çalışmada gazetenin 1905- 1907 yılları arasında çıkan 1-125 sayıları arasındaki 44 sayısı incelenmiştir. Ahali Gazetesi günlük olarak çıkan 4 sayfalık bir gazetedir. İmtiyaz sahibi Mehmet Sabri Bey, mesul müdürü ise Yunus Reşit Bey'dir. Siyasi bir gazete olması sebebiyle genelde siyaset haberlerini sütunlarına taşıyan gazete sosyal haberlere de yer vermiştir. Gazetede Osmanlı Devleti ile ilgili haberlerin yanı sıra Hariciye haberlerine de yer verilmiştir. Ahali gazetesi dönemine göre aydın özgürlükçü, evrensel değerleri benimseyen milliyetçi bir gazete olarak ortaya çıkmaktadır.
II. Osman dönemine ait bir kaynak: Zafername

XVI. yüzyıl ortalarından itibaren iç ve dışta oluşan olaylarla geleneksel Osmanlı devlet yapısı değişmeye başladı. Uzun yıllar süren savaşlar, tahta küçük yaşta geçen dirayetsiz ve bilgisiz padişahlar ortaya çıkan problemlere sağlıklı çözümler üretmekten uzaklardı. Devlet adamları da sultana yardımcı olacaklarına menfaatlerine uygun olanı yapıyorlardı. XVI. yüzyılda dünyada ortaya çıkan nüfus artışı Osmanlı'da da gerçekleşmişti. Gençler işsizlikten dolayı çete oluşturup halkı soyuyorlardı. Güvenliği sağlamaya çalışan yerel yöneticiler, kendilerine bağlı askerlerin sayısının azlığı nedeniyle bu başıboş güruhu maaşlı, silahlı sekbanlar olarak bünyelerine almaya başladılar. Taşrada merkezi yönetimden doğan boşluğu dolduran beyler kanun uygulayıcı değil kanun koyucu oldular. Adli idarede de kadı, adalet yerine sıkıntı dağıtıyordu. Yöneticilerin ve eşkiyanın arasında kalan halk, sömürülmekten ve fazla vergiden gittikçe bunalmış, fakirleşmişti. Sonunda bazı tarihçiler tarafından bir halk hareketi olarak nitelendirilen 'Celali İsyanı' patlak verdi. Bütün bunlara paralel olarak XVI. yüzyıl sonlarında maliyede de denge bozuldu, para değerini kaybetti, tağşişe başvuruldu, alım gücü düştü. Bu devrin panomarasına aynı dönemde yaşamış olan aydınların sultana yol gösterme maksadıyla layihalar yazdıklarını da ekleyelim. Osmanlı Devleti XVII. yüzyıla girdiğinde durumunda bir düzelme görülmez. II. Osman (1618-1622) genç yaşma rağmen ileri görüşlü, yeniliğe açık ve cesur bir kişiliğe sahipti. Osmanlı Devletrni eski parlak günlerine kavuşturmak için aydınların ve yöneticilerin bilgilerinden faydalanarak kimsenin cesaret edemeyeceği reformlara girişli. Tezimizde bunları öğrenmeyi amaçladığımız Zafernamc'y i dikkatlice incelediğimizde 11. Osman'ın çalışmalarını şu başlıklar altında toplayabiliriz: 1- II. Osman atalarını örnek alarak devleti eski parlak dönemine getirmeye çalışmaktadır. 2- Bunun için merkezde ve taşrada mutlak otoritesini kurmaya çalışmıştır. 3- Güvenmediği ve disiplinsiz gördüğü kapıkulu askerini ıslah etmeye gayret etmiştir. 4- Yönetimi altındaki halkı sürekli kollama gayreti içindedir. 5- Yapacağı bütün işlerin maliye ile sıkı bağlantısı olduğunu bildiğinden bu birimi kontrol altında tutmaya çalışmıştır. Siyasi tarih açısından Lehistan seferinin anlatıldığı Zafername farklı gözlerle incelendiğinde bize daha çok bilgiler verecektir. 46
The Transfer of telegraphy tecnology to the Ottoman Empire in the XIX. th century

19. Yüzyılda Osmanlı İmparatorluğuna Telgraf Teknolojisinin Transferi yazan Bahri Ata Bu çalışmanın amacı telgraf teknolojisinin Osmanlı imparatorluğuna nasıl transfer edildiğini, kısa zamanda telgraf ağının Osmanlı topraklarına nasıl yayıldığını araştırmaktır. Batılı ülkeler ile karşılaştırıldığında, Osmanlı İmparatorluğuna telgraf iletişiminin girişi yaklaşık olarak on yıl gecikmiştir. Bununla birlikte, Osmanlılar, iletişimin bu önemli aracının önemini çabuk kavramışlardır. İlk hatlar, Kırım Savaşı boyunca İngiliz ve Fransızlarca askeri amaçlı olarak çekilmiştir. Fransız Orman Memuru Bay A. de la Rue ve Osmanlı tebasından Bay E. Blacque'a savaş sırasında sivil hatları çekme imtiyazı verilmiştir. Edirne-Şumnu hatının tamamlanmasından sonra Osmanlı hükümeti bunların kontratlarını iptal etmiş, bir telgraf komisyonu oluşturulmuş, daha sonra da telgraf müdürlüğü kurularak bu işi kendisi üstlenmiştir. Osmanlı hükümeti ve halkının telgraf hat çekilmesindeki yardımlaşması, Bursa hariç, Osmanlı devletinin batı yakası için özellikle söylenebilir. Bab-i Ali. deki tercüme odası memurlarının Osmanlı telgraf idaresinin kurulmasında önemli bir yeri vardır. Telgraf idaresinin ilk müdürü, Mehmet Efendi, Türkçe Mors kodlarının mucidi ve ilk telgraf muhabere memurların eğiticisi Mustafa efendi ve de ilk tükçe Muhaberat memuru Feyzi Efendi ve diğerleri Tercüme odasından gelmektedir. öv 1856'dan sonra, Fransız ve İngiliz memurların. yavaş yavaş memleketlerine dönüşü ile boşalan kadrolara Türk memurlar yerleştirilmeye başlandı. Kelimenin gerçek anlamıyla Osmanlı tel egraf idaresinin Osmanlılaştınlması 1871 'de gerçekleşti. Telgrafın mekanik aksamı Ortaçağ saat yapımına kadar inmektedir. Osmanlı İmparatorluğunda da saat yapımcısı Osmanlı tebasından telegraf tamircisi olarak yararlanıldı. Bunlardan birisi olan Bay Mikail ilk yerli telgraf makinasını icat etti. Yeterince ilginçtir ki, otomatik telegrafi bulan Alexander Bain de İskoç asıllı bir saatçidir. Uluslararası ve birebir antlaşmalarla komşu ülkeler ile telgraf hatlarının bağlantısını temin eden, Osmanlı hükümeti özellikle 1864 antlaşması ile Avrupa- Hindistan telgraf hattında çabuk muhabereyi sağlamak için garanti vermektedir. Osmanlı yöneticileri, Avrupadaki özel telgraf şirketleri gibi, rakiplerinden ayn bir sistem oluşturma veya ekonomik sebeplerden dolayı, Morse makinasından daha ileri düzeyde olan Hughes makinasının önemini kavramıştır. Sultan Abdülhamit'in tahta çıkmasına kadar, imparatorluğun başkenti telegraf iletişimi ağı ile bağlandı. Bütün imparatorluğu kaplayan geniş bir telgraf ağı vardı. IX
II. Abdülhamid Dönemi Osmanlı Devleti'nin Kürt politikası

Osmanlı Devleti'nin 1877- 1878 Osmanlı-Rus Savaşı'nda almış olduğu mağlubiyet devletin oldukça çalkantılı bir sürece girmesine sebep oldu. Osmanlı Devleti savaştan sonra ağır antlaşmalara imza atmak zorunda kaldı. Bu anlaşmalarla birlikte İngiltere, Fransa ve Rusya'nın Osmanlı Devleti'ne müdahalesi artarak devam etti. Büyük devletlerin hedefinde bu sefer Kürt ve Ermenilerin yoğun olarak yaşadıkları Doğu ve Güneydoğu Bölgesi vardı. Amaçları Ermenileri kullanarak bölgede karışıklıklar çıkarmak ve nihayetinde de Ermenilere bir devlet kurdurtmaktı. II. Abdülhamid, İngiltere, Fransa ve Rusya'nın bu amaca yönelik olarak hazırladığı ıslahatların birçoğunu istemeyerek de olsa uygulamak zorunda kaldı. Fakat bölgeyi yeni politikalar geliştirerek elinde tutabilmek için de gayret gösterdi. Askerlik, silah kullanma, at binme konularında oldukça mahir olduğunu bildiği Kürt aşiret reisleri ile İstanbul'da bir araya gelen II. Abdülhamid, Kürt aşiretlerinden süvari alayı teşkil etme fikrini aşiret reislerine bildirdi. Onların konuya dair fikirleri alındıktan sonra 1891 yılında Hamidiye Süvari Alayları teşkil edilmeye başlandı. Kürt aşiretleri Hamidiye Süvari Alaylarına büyük ilgi gösterdi ve birçok aşiretten alay teşkil edildi. Yaklaşık bir yıl sonra benzer amaçlar gözetilerek Aşiret Mekteb-i Hümayunu kuruldu. Alayların ve Aşiret Mektebi'nin teşkili ile Kürt aşiretlerin devlete olan bağlılıkları ve Osmanlı Devleti'nin bölgedeki etkinliği artacak, İngiltere, Fransa, Rusya'nın etkinliği ise azalacaktı. Ermeni fesat ve faaliyetlerinin önüne geçilecek, bölgede asayiş ve güven sağlanacaktı. Bu sayede bölgenin parçalanmaktan kurtarılacağı düşünülmekteydi. II. Abdülhamid, hayata geçirmeye çalıştığı Kürt politikası ile amacına büyük oranda ulaşmış, Osmanlı Devleti'nin bölgeyle ve Kürtlerle olan bağını kuvvetlendirerek merkezi otoritenin güçlenmesini büyük oranda sağlamıştır.
Osmanlı Devleti'nin dış borçlarına yeni bir yaklaşım: Sosyal ağ analizi

Bu tez çalışması kapsamında, Osmanlı Devleti'nin 1854'den 1914'e kadar gerçekleştirdiği dış borçlanma ilişkileri incelenmiştir. Bu amaç doğrultusunda, 1854- 1914 dönemi içerisinde gerçekleştirilen toplam 43 dış borçlanma incelenmiştir. Osmanlı Devleti'nin dış borçlanma ilişkileri, iki ayrı sosyal ağ analizi yöntemi kullanarak haritalandırılmış ve ölçümlenmiştir. Analizler için gerekli olan veriler, İstanbul'daki T. C. Başbakanlık Devlet Arşivleri içerisinde yer alan Osmanlı Arşiv belgeleri taranmak suretiyle elde edilen evraklardan alınmıştır. Bu yöntemlerden ilki olan global ağ analizlerinde, dış borçlanma süreci açısından önem arz eden neden-sonuç ilişkilerinin siyasi ve ekonomik boyutları araştırılmıştır. Dış borçlanmaya yol açan nedenler belirlenmiş ve bu etkenlerin Osmanlı ekonomik düzenini nasıl şekillendirdiği ortaya konulmuştur. Esas olarak, Osmanlı Devleti'nin genel durumundan ve Osmanlı Devleti'nin içerisinde bulunduğu ekonomik durumdan hareketle, hangi finansal kuruluşlarla dış borçlanma ilişkisine girildiği, dış borçlanmaların miktarı, bu aktörlerin menşei ve Osmanlı İmparatorluğu'ndaki ekonomik faaliyetleri ele alınmıştır. İkinci yöntem olan ego ağ analizlerinde ise, dış borçlanma süreci sadece ekonomik açıdan ele alınmış ve iki ayrı dönem olarak incelenmiştir. Bu dönemlerden ilki, 1854- 1877 yıllarını kapsayan dönemdir. Osmanlı Devleti'nin bu süre zarfında gerçekleştirdiği dış borçlanmalar, borç-borç ilişkisine dayalı olarak seyir göstermiştir. Bu dönemde alınan dış borçlanmalarda rol oynayan aktörlerin oluşturduğu ilişkiler ağı, 1875 yılında geri ödemelerin durdurulmasına ve 1881 yılında Düyun-u Umumiyye İdaresi'nin kurulmasına yol açmıştır. Dış borçlanma sürecinde ikinci dönem ise 1885- 1914 yılları arasını kapsamaktadır. Bu dönemde yapılan dış borçlanmalar, borç-borç ilişkisinin yanı sıra, altyapı yatırımları odaklı olarak gerçekleştirilmiştir. Düyun-u Umumiyye İdaresi sonrasında gerçekleşen dış borçlanmalar, 1854- 1877 dönemine göre daha makul şartlarda alınmış ve kullanım alanları faydalı olmuş olsa da, ekonomik çöküntüye yol açmıştır.
Sultan II. Selim döneminin siyasi olayları, devlet teşkilatı, ilim ve kültür hayatı

Osmanlı Devleti, kuruluşundan itibaren hızlı bir devletleşme sürecine girerek, geniş bir coğrafyaya yerleşmiştir. Böyle bir gelişmenin sadece askeri güçle olamayacağı muhakkaktır. Osmanlı Devleti, fethettiği toprakların halkını kendi halkı saymış, buraların yönetimini başıboş bırakmamış, buraların idaresiyle ilgili askeri, ekonomik, kültürel ve dini alanlarda yeni düzenlemeler yaparak en güzel şekilde yönetme yoluna gitmiştir. Böylece kısa bir sürede dönemin en büyük devletleri arasında kendisine yer bulmuştur. Osmanlı Devleti, her dönemde özellikle de kuruluş ve yükselme dönemlerinde yetenekli padişahlar ve kıymetli devlet adamları yetiştirmiştir. Bu durum Divan-ı Hümayun'un ve diğer taşra teşkilatlarının mükemmel bir şekilde işletilmesiyle sonuçlanmıştır. Sultan II. Selim, diğer padişahlar gibi iyi bir eğitimin sonunda Osmanlı tahtına oturmuş 11. Padişahtır. Sultan II. Selim, kendisinden önceki padişahlar kadar yetenekli olmasa da, onların yolunu takip etmeye çalışmış, devlet idaresini Sokullu Mehmet Paşa gibi yetenekli bir devlet adamına teslim ederek ülkeyi yönetme gayreti içinde olmuştur. Bu gayretin sonucunda Kıbrıs, Yemen ve Tunus fethedilmiştir. Dönemin teknik imkanlarından yararlanarak Don-Volga ve diğer kanal projeleriyle dünya siyasetindeki yerini almaya çalışmıştır. Uzak bölgelerdeki Müslümanlara hem askeri hem de insani yardımlar yapılmış, Müslümanların koruyucusu kimliğiyle görevini yerine getirmeye çalışmıştır. Şeyhülislam Ebüssuud Efendi rehberliğinde ilim ve kültür alanında birçok çalışma yapılmış, yüzlerce ilim adamı ve bir o kadar da ilim eseri meydana getirilmiştir. Sultan II. Selim'in ve Mimar Sinan'ın üstün gayretleriyle bu döneme damga vuran Edirne Selimiye Camii başta olmak üzere Anadolu'da ve hakimiyeti altındaki bölgelerde birçok mimari eser meydana getirilmiştir. Bütün bu gelişmelere rağmen hem batı kaynaklarında hem de bazı Müslüman tarihçiler tarafından Sultan II. Selim'in şahsiyeti ölçüsüzce eleştirilmiş ve padişahlık yaptığı dönem sönük olarak nitelendirilmiştir. Biz bu çalışmamızda, Sultan II. Selim dönemini siyasi, askeri ve kültürel yönlerden inceleyerek bilgiler sunmayı amaçladık. Bununla birlikte Sultan II. Selim'in şahsına ve bu dönemin yönetim anlayışına yöneltilen eleştiriler ve bu eleştirilerin haksız olduğunu delilleriyle ispatlamaya çalıştık.
Avrupa'daki askeri gelişmeler ve İkinci Viyana Kuşatması

Çalışmamızda Avrupa'da Askeri Devrim ve II. Viyana Kuşatması ele alınmıştır. II. Viyana kuşatması gerek Osmanlı gerekse de Avrupa tarihinin en önemli dönüm noktalarından biridir. Çalışmamızda öncelikle 16. ve 17. yüzyıllarda Osmanlılar ve Avusturya arasındaki güç dengesi ele alınmıştır. Bundan sonra Avrupa'daki askeri değişim ve savunma sisteminde gelişim açıklanmaya çalışılmıştır. Bu gelişmelerin ışığında, 17. yüzyılın sonunda yaşanan Osmanlı-Avusturya gerilimi, savaşın çıkması ve Osmanlılar'ın Edirne'den Viyana ulaşmalarına dek iki tarafta yaşanan olaylar ana hatlarıyla aktarılmıştır. Eserin ikinci bölümünde Türk ve Batılı kaynakların ışığında kuşatma süreci gün gün aktarılmaya çalışılmıştır. Çalışmanın son kısmında Haçlı Ordusunun oluşturulması, bu ordunun sefer güzergahı, Osmanlılar'ın şehri almak için son hareketleri ve yaklaşan Haçlı Ordusuna karşı aldıkları önlemler ele alınmıştır. İki tarafın güç dengesi ve ordu yapılanmaları aktarıldıktan sonra Kahlenberg Muharebesi gelişimi ve neticelenmesi ele alınmış ve kuşatmanın ve savaşın gelişimini etkileyen faktörler sonuç kısmında değerlendirilmiştir.
81 numaralı Kütahya şer'iye sicil defteri

Tez çalışması olarak seçtiğimiz 81 Numaralı Kütahya Şer'iye Sicili'nde, tereke-miras, i'lam ve hüccet belgelerinin transkripsiyonu ve bunlarla ilgili değerlendirme yer almaktadır. Bu belgeler miras, vasi tayini, vekil tayini, evlenme, boşanma, bırakılan mitasın nasıl sarf olunacağına dair konulan ihtiva etmektedir. 81 Numaralı Kütahya Şer'iye Sicili'ndeki belgelere bakarak halkın sosyal yapısını, terekelere bakarak maddi durumlarını ve buna bağlı olarak sosyal yaşantılarını ve merkezden gönderilen yazılara bakarak halkın ve merkezin aralarındaki idari ilişkilerini ve karşılıklı durumlarını öğrenebiliriz. Belgelerden çıkardığımız sonuca göre halk yerel lehçesini muhafaza etmiştir. Bunu günümüze kadar gelen eşya, yer ve diğer isimlerden öğrenebilmekteyiz. Bir ülkenin nasıl yönetildiğini öğrenmek için mahkemelerinde verilen kararlar önemli bir kanıttır. Osmanlı idari teşkilatında oluşturulan ilk kurumlardan birisi olan kadılık kurumu Osmanlı Devleti'nin adalete verdiği önemi göstermektedir. Şer'iye Mahkemelerinde verilen kararların birçoğunun altında Şuhudu'1-Hal ibaresinin bulunması ve bu ibarenin altına şehrin ileri gelenlerinin ve konusunda uzman olan kişilerin imza atması alınan kararların güvenirliğini göstermektedir. İncelediğimiz dönem itibarı ile kanunlar birden fazla evliliğe müsaade etmesine rağmen bu dönemde mahkemeye intikal eden 453 davadan sadece 1 1 davada birden fazla eş ile evlilik olduğunu tespit ettik. Bu husus bize halkın maddi durumu çerçevesinde birden fazla eşliliğe pek itibar etmediğini göstermektedir. Belgelerde incelediğimiz dönem itibari ile had cezasını gerektirecek ağır cürümlerin işlenmediğini görmekteyiz. Bu da bize halkın bu konulardaki titizliğini göstermektedir.
A ?compassionate? episode in anglo-Ottoman history: British relief to '93 refugees (1877-78)

Bu tez 1877- 78 Osmanlı-Rus Savaşı muhacirlerine ('93 Muhacirleri) yapılan İngliz yardımının derinlemesine bir analizini sunmayı amaçlamaktadır. Savaşın gidişatı özellikle Balkanlarda muazzam bir kitlesel göçe sebep olmuştur. Yüz binlerce muhacir korkunç koşullarda Osmanlı İmparatorluğu'nun iç kısımlarına doğru kaçmak zorunda kalmıştır. İngiliz resmi dış politikası tarafsızlık olarak belirlenmiştir. buna rağmen sivil girişim diplomatik aktörlerle beraber desteklerini insani yardım yoluyla gösterdiler. Londra'da bir kampanya başlatıldı ve Sermaye-i Şefkat-i Osmaniyye '93 Muhacirlerine yardım için özel olarak kuruldu ve diğer İngliz yardım örgütleri de sbu avaşmayanların yardımına müdahil oldular. Babıali'deki İngiliz Büyüelçisi bütün süreci yönetti ve emrindeki diplomatic ağı seferber etti, böylece hayırseverlik diplomasinin bir aracı olarak kullanıldı. İnglizlerin '93 Muhacirlerine yardım için bu çabası Osmanlı yetkililerince hoşnutlukla karşılandı ve Sultanın takdirini kazandı. Bu tez İngiliz-Osmanlı Traihnin bu nadiren bilinen bölümünü, dönemin klasik diplomatik tarih yaklaşımlarından uzak olarak ortaya çıkarıyor ve konuyu İngliz-Osmanlı ilişkilerinin farklı bir boyutu olarak ele alıyor.
Osmanlı şehrinin oluşumunda vakfiyelerin rolü

Bu çalışmada, şehir kavramının tarihsel süreci incelenerek, Doğu ve Batı kültürlerindeki şehirlerin karekteristik yapıları hakkındaki genel bir çerçeveden hareketle, Türk-İslam şehirleri ve oluşum süreçleri hakkında bilgiler verilmiştir. Selçuklu'dan Osmanlı Devleti'ne miras kalan sosyal yapının ortaya çıkardığı şehirler, mekansal bir örgütlenme biçimi olan vakıflar ve vakıfların bir arşiv kaynağı hükmünde olan vakfiyeler ve bu tezin temel aldığı dört vakfiye belgesi; Kanuni Vakfiyesi, Şemsi Paşa Vakfiyesi, Turhan Sultan Vakfiyesi ve Emetullah Gülnuş Sultan Vakfiyesi üzerinden değerlendirilmiştir. Osmanlı Devleti bir siyasi güç olarak yer aldığı süre boyunca, kendine has özellikleri olan şehirler kurarak bu şehirleri vakfiye belgeleri ile güvence altına almış ve mekansal gelişimin sınırlarını belirlemiştir. Vakıfları doğuran amiller ve vakfiyeleri oluşturan şartlar bize Osmanlı düşünce sisteminin kapılarını açmış; şehirleri oluşturan fikri tasavvurun kaynağı olan İslam anlayışının da hayatın içinde ne kadar ehemmiyetli olduğunu göstermiştir.
Kuleli Vak'ası

19. yüzyıl Osmanlı Devleti adına bir dönüm noktası olmuştur. Devleti idare edenler tarafından ülke içinde yaşayan azınlıkları memnun etmek ve merkezi otoriteyi kuvvetlendirmek için bir takım yenilikler yapılmıştır. 1826 Yeniçeri Ocağı'nın kaldırılması, 1839 Tanzimat Fermanı ve 1856 Islahat Fermanı yapılan yeniliklerin en önemlileridir. Yapılan bu yenilikler muhalif hareketler de doğurmuştur. 19. yüzyılın ikinci yarısında Tanzimat dönemine karşı ilk büyük tepki 'Kuleli Vak'ası' olmuştur. Çalışmamızda 19. yüzyıl Osmanlı tarihine iz bırakmış bir muhalefet hareketi olan Kuleli Vak'ası ele alınmıştır.
Batı kamuoyunda Sevr antlaşması

Birinci Dünya Savaşı, Avusturya Arşidükü Franz Ferdinand, 28 Haziran 1914 tarihinde Bosnalı bir Sırp tarafından öldürüldüğünde üçüncü Balkan Savaşı gibi başlamıştır. Ancak savaş, hızla tüm dünyaya yayılmış, milyonlarca insanın kanını dökmüş ve tüm dünyanın yıkımına sebep olmuştur. Birinci Dünya Savaşı, 20. yüzyılın en önemli dönüm noktalarından biridir. Savaş, dört muazzam imparatorluğun -Almanya, Rusya, Avusturya-Macaristan ve Osmanlı- çöküşünün yanı sıra Rusya'daki Bolşevik Devrimi'ne sebep olmuştur. Tüm dünyayı ekonomik bir durgunluğa sürükleyen savaş, son olarak İkinci Dünya Savaşı'nın temellerini atmıştır. Birinci Dünya Savaşı sonrasında İtilaf Devletleri başbakanları, bakanları ve üst düzey yetkilileri Paris, Londra ve San Remo'da sözde insanlık ve adaletin koruyucusu olarak düşmanları için barış şartlarını hazırlamak üzere toplanmışlardır. Düşman devletlerle imzalanan antlaşmalar arasında Osmanlı Devleti ile imzalanan Sevr Antlaşması, görüşmeleri en uzun süren ve en onur kırıcı antlaşmadır. Sevr Antlaşması hiçbir zaman onaylanmasa da, bugün Orta Doğu'da karşılaşılan problemler o dönemde İtilaf Devletleri'nin geleneksel rekabetleri ve emperyalist hırslarının sonucu olarak ortaya çıkan manda yönetimleri ve keyfi çizilen sınırların mirasıdır. Sözde insanlığın ve adaletin koruyucusu olan barış temsilcileri, bölge halkının isteklerini ya da ihtiyaçlarını hiç umursamamışlardır. Umursadıkları tek şey kendi amaçlarını gerçekleştirebilmekti. İhtiyaçları ve istekleri göz ardı edilen Türk halkı, kendi milli mücadelesini başlatmış ve hakkı olanı almıştır. Bütün Avrupa, Sevr Antlaşması ile Türklerin Avrupa'dan çıkarılmasını beklerken, Türkiye ile Lozan'da Batılı bir devlet olarak müzakere etmek zorunda kalmışlardır. Çalışmanın amacı, Paris, Londra ve San Remo Konferansları sırasında alınan kararları ve sonrasındaki süreci batı gazeteleri aracılığıyla ifade etmek ve Sevr Antlaşması'nı oluşturan bu sürecin Avrupa'da nasıl algılandığını ortaya koymaktır.
XVIII. yüzyılda İskenderiye Limanı

İskenderiye, uzun yüzyıllar boyunca, Hint okyanusu ve Kızıldeniz ticaretinin Avrupa'ya ulaşmadan önce Müslüman topraklarındaki son durağı olması itibariyle ayrı bir öneme haiz olmuştur. Bu çalışmada arşiv belgeleri ışığında 18. yüzyılda bir liman kenti olarak İskenderiye'nin imparatorluk sınırları içerisinde sahip olduğu ticari konumu, İskenderiye limanının fiziksel özellikleri ve Kızıldeniz-İstanbul arasında ulaşımda oynadığı rol ele alınmıştır. Ayrıca herhangi bir tatlı su kaynağına sahip olmayan şehrin içme suyu ihtiyacını Nil nehrinden karşılayan kanal ile şehir içinde dağılmış irili ufaklı sarnıçlar ve Akdeniz sahilinde İskenderiye-Reşid arasında yer yer var olan sedlerin tamirleri hakkında da ayrıntılı bilgi verilmiştir.
1909 Adana Ermeni olayları

1909 ADANA ERMENİ OLAYLARI Ermeni toplumunda milliyetçilik yolundaki kıpırdanma, 18. Yüzyıl öncesine kadar gitmekle birlikte; 1863'de 'Ermeni Millet Nizamnamesi'nin kabul edilmesi, 1877- 1878 Osmanlı Savaşı sonucunda imzalanan Ayestefanos Anlaşması'nın 16, Berlin Anlaşmasının 61. maddesi ile özgürlükleri yolunda kayda değer somut başarılar kazanan Ermeniler, bundan sonra bağımsızlık yönündeki çalışmalarına hız vermişlerdir. Bu durum, Ermenilerin diğer bölgelere nazaran yoğun olduğu Adana ve çevresinde de aynı çizgiyi izlemiştir. Şimdiye kadar Osmanlı Devleti'nde 'Millet-i Sadıka', Adana bölgesinde ise İslam ahali ile kardeş sayılan Ermeniler, 19. Yüzyıla gelindiğinde Türk unsurlar ile düşman haline getirilmiş ve sonuçta iki toplum birbirine düşmanlık, tereddüt ve öfkeyle bakar olmuştur. Birbirlerine pamuk ipliğiyle bağlı hale gelen Ermeni toplumu ile Türk ahalinin girmiş oldukları önü alınmaz gerginlik durumu, isyan hadisesinin patlak vermesiyle tamamen su yüzüne çıkmış ve iki toplum arasındaki bütün ipler kopmuştur. Bundan sonrası ise savaş sahnelerini aratmayacak karşılıklı bir kıyım ve yıkım hadisesidir. İki toplum da 1909 Adana-Ermeni Olayları sonrasında onulmaz yaralar alarak yıllarca, olayların acısı ile kıvranmışlardır.
1787-1792 Osmanlı-Rus savaşı'nda Kafkas Hanlıklarının faaliyetleri

Türk Tarihi açısından önemli bir yere sahip olan Kafkas coğrafyasında Türkler yüzyıllar boyunca hüküm sürmüşler ve burada çeşitli devletler ve hanlıklar kurmuşlardır. 1774 yılında Osmanlı Devleti'nin Rusya ile imzaladığı Küçük Kaynarca Antlaşması ile birlikte Kırım bağımsız olmuştu. Kırım'ın müstakil bir devlet olmasından sonra Ruslar, Küçük Kaynarca Antlaşması'na aykırı olarak burayı işgal etmişlerdir. Osmanlı Devleti, Rusya'nın bu işgal hareketinden sonra Kafkasya bölgesine çok daha fazla önem vermeye başlamıştır. Osmanlı Devleti, Kırım'ı Ruslardan kurtarmak amacıyla XVIII. yüzyılın ortalarından itibaren bölgede ortaya çıkan Kafkas Hanlıkları ile temasa başlamıştır. Osmanlı tarihi açısından büyük bir öneme sahip olan 1787- 1792 Osmanlı-Rus Harbi sırasında Kafkas cephesinde Osmanlı Devleti ile ittifakta bulunan hanlıkların bu dönemdeki faaliyetleri ele alınmıştır.