turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Kuzeybatı Anadolu'da İlk ve Orta Kalkolitik Çağ geçiş dönemi mimarisi

Bu tez çalışması Aktopraklık Höyük yerleşmesinde açığa çıkarılan ve M. Ö. 6. bin yıl ortalarına tarihlenen geçiş tabakasının mimari kalıntılarını ele almaktadır. Yerleşmede önceki tabakalarda mevcut olan dörtgen planlı kerpiç mimarinin yerine sözü edilen tabakada yuvarlak planlı çukur tabanlı kulübelerden oluşan bir mimari düzenle karşılaşılması yerleşmenin farklı kültüre sahip bir topluluk tarafından iskan edildiğini düşündürmektedir. Materyal kültür kalıntıları tarafından da desteklenen bu köklü değişimi birebir aynı nitelikte olmasa da Yakın Doğu'dan Balkanlar'a geniş bir coğrafyada izlemek mümkündür. Sözü edilen mimari değişimin daha iyi anlaşılması adına çalışmanın ilk bölümünde mimarlık ve konut kavramının tarihçesi ele alınırken, ikinci ve üçüncü bölümlerde bölgenin o dönemki ve bugünkü çevresel şartlarıyla bölgedeki diğer çağdaş yerleşmeler incelenmiştir. Son bölümde ise çalışmanın odağındaki Aktopraklık Höyük geçiş tabakası mimarisi ile eldeki veriler ışığında varılan sonuçlar yer almaktadır.
Burdur Müzesi'nde bulunan Demir Çağ ok uçları

Bu çalışma kapsamında Burdur Müzesi'nde bulunan Demir Çağı'na ait 294 adet okuyucu incelenmiştir. Çalışma kapsamında incelenen ok uçlarının, 32 alt tipten oluşan tipolojisi oluşturulmuştur. Hazırlanan yeni tipoloji sayesinde, ok uçlarının tiplere ayrımı oldukça basitleştirilmiştir. Söz konusu yeni tipoloji, sadece bu tezde çalışılan ok uçlarını değil, yerine göre eklemeler ile tüm Demir Çağ ok uçlarını kapsayacak şekilde oluşturulmuştur. Tiplere ayrılan ok uçlarının, literatürdeki benzerleri ile karşılaştırılması ile ok uçlarının tarihlendirmeleri ve kökenleri hakkında önemli veriler elde edilmiş, böylece Anadolu'nun Demirçağ okuyucu dağılımı hem sayısal hem tipolojik hem de tarihsel açıdan biraz daha aydınlanmıştır. Ayrıca, ok uçlarının daha iyi anlaşılması açısından kısaca yay ve ok uçlarının tarihçesinden bahsedilmiş, tarih öncesi dönemlere ait en eski yay, ok ve okuyucu buluntuları hakkında bilgi verilmiş, Demir Çağı'na kadarki süreçte ve Demir Çağı'nda kullanılan yaylardan ve okuyucu çeşitlerinden bahsedilmiştir.
M. Ö. 4. Binyılda Uruk kültürünün Güneydoğu Anadolu yayılımı ve bunun kültürel sonuçları

Uruk yayılım coğrafyasındaki her yeni bulgu çalışmamızda anlatmaya çalıştığım modellerin yeniden sınanmasını gerektirmektedir. Yukarı Dicle Bölgesi'ndeki Türbe Höyük'ten gelen kısmi Uruk malzemesi, Başur Höyüğün idari fonksiyonları içermeyen fakat mimari bir tabakaya ait doğrudan Geç Uruk formundaki yoğun Uruk materyali ve Dicle'yle konumu itibarıyla daha doğrudan bir ilişki içinde olan Çattepe Höyük'teki, daha önceden yüzey araştırmalarında kaydedilmiş ve kazılarda ele geçen çok sayıdaki 'devrik ağızlı kaseler'in varlığıyla kanıtlanan Uruk varlığı bölgenin Uruk Yayılımı konusunda yeniden düşünülmesini gerekli kılmıştır. Başur Höyük'te son yıllarda yapılan kazılarda Uruk tabakası ve yerleşiminin yerel geç kalkolitik tabakalar üzerine oturduğunu ve benzerleri Hacınebi, Habuba Kabira, Tell Sheikh Hassan, Hassek Höyük'ün akropolü ve Godin Tepe'de Uruklu tüccarların yaşadığı bölgede gözlemlenen fonksiyonları tartışmalı savunma duvarının bir bölümünün ortaya çıkarılmış olması Başur Höyük'ün Uruk yerleşim modelleri içinde önemli bir konuma taşımıştır. Bu sur yapısının çevrelediği Uruk nüfusunun yerel toplulukla ilişki biçimi önümüzdeki kazı sezonlarının olası konuları arasında olacaktır. Yine son yıllardaki kazılarda ortaya çıkarılan ve Erken Tunç Çağına tarihlenen zengin buluntulu mezarlar Başur Höyük'te Geç Uruk sisteminin çözülüşünden sonra bir yıkım olmadığını, Zeytinli Bahçe örneğinde olduğu gibi yerleşmede iskanın kesintisiz biçimde devam ettiğini göstermektedir. Bu veri Başur'un yerel topluluklarını Uruk etkisiyle güçlenen bir ticari ağa dahil olmalarına karşın bu etkinin kayboluşundan etkilenmediklerini de göstermektedir. Güney Mezopotamya merkezli genişlemelerin genel olarak temel nedeni görülen 'eksiklik' vurgusu Başur Höyük ve Diğer bölge yerleşimlerindeki Uruk varlığını anlamlandırmaktadır. Dicle ve kollarının yüksek ve dağlık kuzeydeki hammadde kaynaklarına erişim olanağı sağladığı düşünülürse bu yerleşimlerin hammadde temininde ve aktarımında bir ileri karakol olarak kullanılmış olmaları modellere uygundur.
Dokimeion ışığı altında Roma İmparatorluk döneminde mermer kulanımı: İmparatorluk yönetimindeki Anadolu mermer ocaklarının işletme stratejisi ve organizasyonu

Roma'daA Augustus'laA başlayanA imparator lukA idaresinceA oluşturulanA uzun süreliA sulhA ve huzurA dönemiA A ekonomik, A sosyal ve kültürel kazanımlarA eldeA edilmesindeA A önemli birA etkenA olmuştur. (İ. Ö. A 31AA İ. S. A 68)A AugustusA ve IulioAA Claudius'larA dönemindeA zor luA savaşA yıllarınınA izleriA silinir ken, A FlaviuslarA ve Antoninler A dönemindeA (68A192)A ekonomik r efahlaA bir likteA RomaA ve AnadoluA kültür lerininA karşılıklıA etkileşimleriyleA yeni birA yaşam, A kültürA ve sanat anlayışınınA geliştiğiA görülüyor. A RomaA imparator lukA idar esininA I. yüzyılA boyuncaA mer merA ocaklarınınA müteahhitA eliyleA işletilmesiA yolunuA tercihA etmişA olduğu anlaşılıyor. A I. yüzyılınA sonlarınaA doğru imparator lukA ocaklarınınA müteahhitA aracılığıylaA işletilmesiA geleneğiA zamanlaA ter kA edilerek, A idareninA ür etimdekiA kontrol ve inisiyatifininA arttığıA görülüyor. A YazıtlarA sayesindeA birA taşınA üretimA tarihi, A hangiA ocaktanA üretildiğiA üretimA ve kontr olA işlemlerininA kimlerA tarafından gerçekleştirildiği, A ocaklarınA organizasyonuA ve işleyişler iyleA ilgili bilgiler eldeA edilebilmektedir. A BazıA ocaklardaA yazıtlaraA hiçA rastlanmazkenA bazılarındaA ise A sistematikA birA şekildeA yazıtA üretilmişA olmasınıA belir liA bir kaçA nedeneA bağlayarakA durumuA açıklamakA herA neA kadar A yeter liA olamamaktadır. A Sınır lıA sayıdakiA bazıA yazıtlarA ise A kriptikA kodlarA veya monogr amlarA şeklindedir. A Ocaklar ınA müteahhitlerA yanında A ve onlar laA birlikte, A doğr udanA imparator lukA yönetiminceA işletilmeyeA başlanmasıyla, A yazıtlarınA biçimA ve içerisinde büyükA değişikliklerA meydana gelmiştir. A OcaklarınA üretimA teknolojisinde, A jeolojikA şartlardanA kaynaklananA birA takımA küçükA far klılıklarA bulunsaA da, A geneldeA tümA imparator lukA ocaklarındaA organizasyonunA aynı biçimdeA şekillendiğiA imparator lukA yönetiminceA üretim, A denetimA ve sevkıyatınA bütünA mer merA ocaklarıA için benzerA birA çer çeve içindeA A düzenlenmişA olduğu anlaşılıyor. A AnahtarA Sözcükler:A RomaA Mermeri, A Mermer A Ocakları, A Dokimeion, A OcakA Yazıtları, A MermerA Organizasyonu.
Rhodiapolis seramikleri Roma Dönemi tabakları, çanakları ve kaseleri '2006-2011 buluntuları'

2006 yılından günümüze kadar devam eden Rhodiapolis kazı çalışmaları boyunca ele geçmişş olan tabaklar, çanaklar ve kaseler bu çalışmanın konusu olarak seçilmiştir.
Ordu Paşaoğlu konağı ve Etnografya Müzesi'nden bir grup eserin değerlendirilmesi: Neolitik çağ'dan Hellenistik Dönem'e

Orta Karadeniz Bölgesi'nde Prehistorik Dönemler'den itibaren yerleşim gördüğü anlaşılan Ordu ve çevresinin son yıllarda yapılan çalışmalarla arkeoloji açısından önemli verileri bünyesinde barındırdığı anlaşılmaktadır. Tarihsel süreç içerisinde farklı uygarlıkların hüküm sürdüğü Ordu merkezi ve ilçeleri halen yapılmakta olan yüzey araştırmaları ve sistemli kazılarla gün yüzüne çıkmaktadır. Başta kazısı yapılmış Cıngırt Kayası ve halen kazısı yapılmakta olan Kurul Kalesi olmak üzere, yüzey araştırmaları ile de ortaya konan birçok merkezdeki arkeolojik buluntularla yörenin uzun bir süreçte yerleşim görmüş olduğu anlaşılmaktadır. Tezimize konu olan tüm eserler Ordu Paşaoğlu Konağı ve Etnografya Müzesi Müdürlüğü'nün izni dahilinde olup, 35 adet eser araştırma kapsamına alınmıştır. Çalışılan eserler daha önce toplu olarak yayımlanmamıştır. Bu bakımdan yüksek lisans tez çalışmamız ilk olacaktır. Bu çalışmada bağış, satın alma, devir ve müsadere/zor alım yoluyla elde edilen Ordu Müzesi bir grup eseri için tarihleme çalışması yapılarak katalog oluşturulması sağlanmış ve sonuç olarak elde edilen katalog sayesinde ileride yapılacak çalışmalara ışık tutulması amaçlanmıştır. Eserlerin müzeye geliş şekillerinden dolayı buluntu yerleri ve tabakalanmasının saptanması mümkün olmamıştır. Çeşitli dönemlere ait arkeolojik eserlerden oluşan bu malzemeler Anadolu'nun kültür zenginliklerini yansıtması açısından önem taşımaktadır. Söz konusu eserlerin benzer örnekleriyle karşılaştırılarak doğru tarihlendirmelerinin yapılabilmesi, tezimizde yer alan katalog çalışması ile de belgelenmesi, ayrıntılı bir şekilde tanımlanması ve değerlendirme sonuçlarının sunulmasına çalışılmıştır. Çalışmanın başlangıcında Ordu İli tarihi coğrafyasına değinilmiş, ardından bölgede gerçekleştirilen araştırmalara ayrıntılı olarak yer verilmiştir. Çalışma kapsamındaki 35 adet eserin müzeye geliş şekilleri, müzedeki yerleri ve envanter kayıtlarına ulaşılarak bilgileri verilmeye çalışılmıştır. Eserler kullanım alanlarına göre tasnif edilerek, müze raporları ve paralel materyaller ışığında form, işlev ve dönemleri bakımından değerlendirilmiş, katalog ve levha bilgileri sunulmuştur. Genel hatları ile söz konusu eserlerin kullanım yöntemleri ve yapım teknikleri açıklanmıştır. Eserlerin tarihlendirilmesinde, benzerleri araştırılarak kriter olarak kullanılmıştır. Eserler tipolojik olarak değerlendirilirken stil kritiği yapılmıştır. Bu çerçevede elde edilen tüm veriler bir bütün olarak değerlendirilerek eserler hakkında genel bir tipoloji yapmak mümkün olmuştur. Katalog bölümünde ise, incelenen örneklerin ayrıntılı tanımı yapılmış; levhalar bölümünde metindeki anlatım sırasına göre çizim ve resimlere yer verilmiştir.
Bilecik Pazaryeri Ahmetler Nekropolü'nden ele geçen seramikler

Ahmetler köyünün, Hellenistik, Roma ve Bizans dönemlerinde iskan görmüş olan bir antik kent üzerine kurulduğu, köy içerisindeki evlerde, avlularda ve tarlalarda rastlanan kalıntılardan anlaşılmaktadır. Köyün hemen yakınındaki antik nekropol alanında 1981- 83 yılları arasında Bursa Müzesi tarafından yapılan kurtarma kazılarında Hellenistik ve Roma Dönemine ait çok sayıda nitelikli eser ele geçmişştir. Çoğunluğu çeşitli formlarda seramiklerden oluşan buluntular arasında heykel, terrakotta figürinler, metal ve cam objeler de bulunmaktadır. Bugün bu eserlerin bir kısmı Bursa Müzesi'nde olup, diğer kısmı 2007'de açılan Bilecik Müzesi'ne taşınmıştır. Bu eserler hakkında herhangi bir yayın yapılmadığı gibi, nekropole ait kalıntılar da aradan geçen zaman içinde tamamen yok olmuştur. Nekropolle ve seramikleriyle ilgili yapılan bu çalışma, ilk kapsamlı araştırma olması açısından önemlidir. Bu tezde, seramiklerin tanımlanması ve tarihlendirilmesiyle, bölgenin tarihi coğrafyasını az da olsa aydınlatmak ve diğer bölgelerle ilişkilerini saptamak amaçlanmıştır.
Urbanization process and spatial organization in Klazomenian Khora from Early Iron Age to Roman Period

Bu çalışma Klazomenai art-alanında gerçekleştirilmiş olan sistematik arkeolojik yüzey araştırmalarının sonuçlarının değerlendirmesinden oluşmaktadır. Klazomenai İzmir ili sınırları içinde yer alan Urla-Çeşme yarımadasında bulunan Ion polislerinden biridir. Çalışmanın temel amacı art-alanından elde edilen arkeolojik verileri yerleşim merkezinde yürütülen kazı çalışmalarından elde edilen arkeolojik verileri yazılı kaynaklar ve epigrafik veriler ışığında değerlendirerek Klazomenai için Erken Demir çağı'ndan Roma Dönemi'ne dek olan süreçte polis oluşumu sürecini açıklamaktır. Polis oluşum süreci kentleşme ve kurumsallaşma kavramları üzerinden açıklanmaktadır. Erken Demir Çağı'ndan Roma Dönemi'ne dek olan süreçte her arkeolojik dönem için yerleşim düzenleri mekansal analizler ile tanımlanmıştır. CBS analizleri yer seçimine etken olan parametreleri belirlemek ve değişkenleri tanımlamak amacı ile kullanılmıştır. Çalışma kapsamında yerleşim düzenlerinin bir parçası olan arazi kullanımı ve tarımsal kapasitenin yanı sıra nüfus değişimlerine ilişkin analizler de gerçekleştirilmiştir. Çalışmanın öznesini bir Ion polisi oluşturduğundan çalışmanın bir kısmı polis kavramı etrafında dönen tartışmalara, çalışmalara ve terminoloji sorunlarına ayrılmıştır. Çalışmanın ham verisi yüzey araştırması ile elde edildiğinden arkeolojik yüzey araştırması da bir metod olarak iredelenmiştir. Çalışma toplam altı bölümden oluşmaktadır. İlk bölüm çalışmanın amaçlarını ve elde olan verinin niteliğinin tanımlanmasına ayrılmıştır. İkinci bölümde çalışmada kullanılan metodlar ve analizler açıklanmış ve tartışılmıştır. Üçüncü bölüm tamamıyla polis kavramı ve bu kavrama ilişkin terminolojiye dair tartışmalara ayrılmıştır. Dördüncü bölümde kısa bir yerleşim tarihçesi ile beraber yerleşim merkezinde yürütülen arkeolojik kazılarla elde edilen verilerin tanımı yer almaktadır. Beşinci bölüm verilerin değerlendirmesini ve analiz sonuçlarını içerir. Nihayet altıncı bölüm çalışmanın sonuçlarını kapsamaktadır.
Nevşehir ? Avanos Camihöyük yontmataş endüstrisinin tipolojik analizi

Yontmataş aletlerin tipolojik analizleri, üretildikleri dönemdeki sosyo-kültürel ve ekonomik yapının anlaşılmasının yanı sıra, tarih öncesi kültürlerin geliştikleri ve yayıldıkları coğrafi alanların karşılaştırılmasıyla bu kültürlerin etkilerinin ve sürekliliklerinin de anlaşılmasını sağlar. Tipolojik analizler çerçevesinde, öncelikle parçanın alet olup olmadığı; aletse taşımalığı, hangi alet grubuna dahil olduğu, hangi yongalama ve düzeltileme yöntemleriyle bu alet grubuna dahil olduğu, hammaddesi, boyutları ve tam olup olmadığı kriterleri incelenir. Alet olmayan parçaların üretim artığı mı yoksa taşımalık mı olduğu ve herhangi bir düzelti taşıyıp taşımadığı belirlenir. Camihöyük yontmataş endüstrisi için, teknolojik özellikler ve alet ve silah tipleri olmak üzere iki bölüme ayrılarak yapılan analizde, hammadde, taşımalık ve düzeltileme özellikleri ile endüstri içerisinde tespit edilen alet grupları tanımlanmıştır. Bölgedeki diğer arkeolojik buluntuların yayınları hammadde ve alet grupları açısından taranmış, Camihöyük yontmataş endüstrisi ile benzerlik ve farklılıklar ortaya konmuştur. Çalışmamızın sonunda incelemeye alınan her parça için hazırlanmış analiz fişleri, parçaya ait tüm bilgileri fotoğraf ve çizimi ile birlikte göstermektedir.
İznik Koimesis kilisesi ve önemi

Bu çalışmanın konusunu Bursa ilinin İznik ilçesinde bulunan, VII. ve VIII. yüzyıl arasına tarihlenen Koimesis Kilisesi'ne ait mimari buluntular ve mozaikler oluşturmaktadır. XX. yüzyılın başlarında Kilise yıkılmadan önce, Oskar Wulff ve Theodor Schmit tarafından yapılan çalışmalar bu alandaki araştırmalara ana kaynak olmuştur. İkonoklast dönemler ve depremlerle birçok kez değiştirilen ya da orijinal hali ile yenilenen Koimesis Kilisesi hem kendine özgü mimari üslubu hem de eşsiz mozaikleri ile Bizans ve Hıristiyanlık tarihi açısından oldukça önemlidir. Nikaia kentinde bir dönem İmparatorluk Kilisesi olan ve Hyakintos Manastırı sınırları içinde yer alan Kilise'nin 1922 yılında neredeyse tamamı yıkılmıştır. Daha sonraki yıllarda yapılan temizlik çalışmalarında eserlerin bir bölümü müzeye taşınmış, bir bölümü ise üzeri toprakla kapatılarak bırakılmıştır. Günümüzde temellerinin üzeri otlarla kaplanmış ve atıl bir şekilde görünen Kilise, kurtarılmaya ve yaşatılmaya değer tarihi öneme sahiptir.
Balkanlar ve Anadolu: MÖ 6. bin ortasından 5. bin ortasına kadar

Balkanların batı kesiminde yer alan Vinça kültürü, Balkanlar'da Son Neolitik Dönem'de siyah açkılı çanak çömlek yayılımı ile tanımlanır. Vinça kültürünün kökeni ve Anadolu ile bağlantıları üzerine geçtiğimiz elli yıldan fazla bir süredir tartışmalar devam etmektedir. Bu çalışmada sorunun çözümüne yönelik yeni yaklaşımlar getirilmesi amaçlanmaktadır. Çalışma yaklaşık M. Ö. 5500'den 4500'e kadar Balkanlar ve Anadolu maddi kültürünün bir sentezidir. Ancak, bölgedeki maddi kültürün gelişimini daha iyi anlayabilmek için öncesine, M. Ö. 6000 ve 5000 tarihlerine, yani Balkanlar'da İlk Neolitik, Anadolu'da ise İlk Kalkolitik olarak adlandırılan dönem üzerinde ayrıca durmak gerekir. Kültürel sorunların anlaşılmasında çalışmanın bel kemiğini çanak çömlek yapım teknolojisi oluşturacaktır. Bu bağlamda, Balkan Son Neolitik Dönem karakteristik Siyah veya Koyu Renkli Açkılı Mal grubu ile Anadolu'nun Koyu Yüzlü Açkılı Mal grubu arasında yapım tekniği açısında herhangi bir bağlantı/ilişki bulunmadığı anlaşılmış, ancak bu mal grubunun Balkanlar'ın İlk Neolitik Dönem çanak çömlek geleneğinin/teknolojisinin bir devamı olmadığı da tespit edilmiştir. Buradan M. Ö. 5500/ 5400 yıllarında Balkanlar'ın büyük kısmında önemli toplumsal değişmeler olduğu sonucuna varılabilir. Birçok yerleşmenin yangınlarla yıkılması veya basitçe terk edilmiş olmasının sosyal karışıklığın/kargaşanın bir yansıması olarak ortaya çıkmış olduğu düşünülebilir. Bu değişimlerin aynı zamanda topluluklarda yeni material kültür unsurlarının da ortaya çıkmasına neden olduğu düşünülebilir. Daha büyük, açkılı ve iç yüzeyleri pürüzsüz kaplar besin ekonomisi ve pişirme alışkanlıklarındaki değişiklikleri yansıtmakla beraber farklı ortak sembolizmaları olan yeni sosyal grupların ortaya çıkışını da göstermektedir.
Kibyratis ve çevresi kaya kabartmaları

Erken dönemde Kabalis olarak adlandırılan, daha sonraki ismiyle KibyratisBölgesi, antik çağda Karia, Lykia, Pisidia ve Phrygia kültür bölgelerinin kesişme noktasında konumlandığından bu dört bölgeyi birbirine bağlayan noktada, merkezi bir konumda olmasıyla oldukça önemli bir bölgedir. Kabaca, Pisidia Bölgesi'nin batısında, güneyde Milyas ile kuzeyde Phrygia ve batıda Karia ile çevrelenmiş olsa da, tam olarak sınırlarını söyleyebilmek oldukça zordur. Buna göre doğuda; Tefenni Ovası, Olbasaantik kenti sınırları, kuzeyde; Acıpayam ovası, güneydoğuda ise Söğüt Gölü ve Elmalı Platosu bölge sınırlarını oluşturur. Bu bölge içerisinde özellikle Roma Dönemi'nde yoğunlaşan kaya kabartmalarıbölge dini, mitolojisi ve günlük yaşamına dair önemli bilgiler vermektedir. Söz konusu bölgede Kakasbos, Herakles, Dioskurlar ve Tanrıça başta olmak üzere yoğun olarak atlı tanrı kabartmaları görülmektedir. Bunların dışında Ana Tanrıça, Theoi Dikaioi gibi tanrı ve tanrıça kabartmaları da bulunmaktadır. Bu kabartmalar daha çok kırsal alanlarda bulunmaktadırlar. Ayrıca bölgede çok sayıda kabartmanınmonoblok bir kaya üzerinde görüldüğü kutsal alanlar bulunur. Bazı kabartmaların ikonografisi hakkında birçok tartışma bulunmasına karşın, bir kısmının kesin olarak kim olduğu henüz çözülememiştir.
Erken Tunç Çağı Batı Anadolu'da oyuncaklar

Bu tez çalışmasında Erken Tunç Çağı'nda Batı Anadolu'daki oyuncaklar ve oyuncak olması muhtemel maddi kalıntılar incelenmiştir. Erken Tunç Çağı Batı Anadolu'da ve komşu coğrafyalarda farklı tarihlerde yaşanmıştır. Geçmişten günümüze devam eden araştırmalar sonucunda farklı öneriler ortaya koyulmakla beraber, bu öneriler arasındaki kronolojik farklar günümüzde gittikçe azalmıştır. Tunç Çağı sonrası için Oyun ve Oyuncaklar üzerine yapılan araştırmalar daha fazla somut bilginin elde edilebilmesi neticesinde daha kesin ve sağlıklı sonuçlar vermektedir. Fakat Batı Anadolu'da yazının henüz kullanılmadığı Tunç Çağlar için maddi bir kalıntının oyuncak olarak değerlendirilmesi güç bir meseledir ve yeni buluntular ışığında idol ya da figürin olarak tanımlanan bazı eserlerin oyuncak olma ihtimali üzerinde durulması gereken bir konudur.
Attika Seramiği'nde Troia Savaşı

Bu çalısmada, Attika seramiğinde Troia Savası Destanı ile ilgili yaklasık olarakMÖ. 750 ile 320 arası dönem içerisine tarihlendirilen görsel kanıtlar, mitolojik anlatımesas alınarak sunulmustur. Aynı konu ile ilgili birden çok örnek arasında ise kronolojik sıra geçerlidir. Troia Destanı ile ilgili ilk kıvılcımın çakıldığı, Peleus ile Thetis'indüğününde, kavga tanrıçası Eris'in, altın elmayı konuklar arasına atarak güzelliktartısmasını alevlendirmesi ile baslayan olay, Aineias'ın yanmakta olan Troia'yı terk etmesi ile sonlandırılmıstır.
Börükçü Geometrik Dönem yerleşimi

Günümüz bilgileri ışında Börükçü yerleşimi yakın çevresinin tarihi M. Ö.3. Bin'den günümüze kadar uzanmaktadır. Börükçü yerleşimi M. Ö. 2. Bin'de Arzawa ülkesi, antik çağlarda ise Karia sınırları içerisinde yer almaktadır. Börükçü kazılarında kutsal yol, kuzey ve güney yapıları, işlikler ve atölyeler, seramik fırınları, kutsal alanlar, su kaynakları ve nekropol alanları açığa çıkarılmıştır. Börükçü yerleşimi Geç Geometrik, Arkaik ve Klasik Dönem'lerde kesintisiz yerleşim görmüş olup Geç Hellenistik ve Erken Roma dönemlerinde Lagina Kutsal Alanı ve Stratonikeia antik kenti arasındaki kutsal yol üzerinde varlığını devam ettirmiştir. Börükçü yerleşim planı araziye bağımlı yamaç yerleşimidir. Börükçü yerleşimi yamaca paralel olarak teraslar halinde inşa edilmiştir. Yapılar aynı hat üzerinde birbirine bitişik ikili üçlü gruplar halinde yer almaktadır. Börükçü Geç Geometrik dönem yapıları iki odalı ve avluludur. Mekan duvarları düzgün bir hat takip etmemekte ve mekan köşeleri hafif yuvarlak biçimde Geç Geometrik dönem duvarları ile aynı özelliktedir. Börükçü nekropolü'ndeki Geç Geometrik Dönem mezarları üç tipte; örgü tekne, plaka tekne ve örgü-plaka tekne biçiminde karşımıza çıkmaktadır. Mezarlar genel olarak dikdörtgen planda ve üzeri yassı kapak taşlarıyla örtülmüştür. Börükçü yerleşmesi ve nekropolü'nde bulunan Geç Geometrik Dönem seramiklerinde form ve bezemede yerel özelliklerle birlikte Rodos etkileri de görülmektedir. Börükçü yerleşimi mimarisi, nekropolü, Karia geleneğinde ve Rodos etkisindeki kaliteli seramikleri ile Batı Anadolu Geç Geometrik Dönem yerleşimleri arasında önemli bir merkezdir. Yazıtlarda adının Koliorga olması muhtemel olan yerleşim kutsal yol üzerinde ve Stratonikeia'ya yakın olması nedeniyle Geç Geometrik Dönemde adının Chrysaoris olma olasılığı kuvvetlidir.
Ovaören kazıları dokuma ağırlıkları ve ağırşakları

Orta Anadolu'da, Kızılırmak Nehri'nin yaklaşık 25 km güneyinde, Nevşehir ili sınırları içerisinde bulunan Ovaören, Topakhöyük, Teras Alanı ve Yassıhöyük olmak üzere üç farklı arkeolojik alandan oluşan bir bütünlüktür. Kazı çalışmalarına Prof. Dr. S. Yücel ŞENYURT başkanlığında 2007 yılında başlanan söz konusu yerleşimlerde günümüze kadar dokuma ile alakalı çeşitli buluntular ele geçmişştir. Bu buluntular içerisinden 2008- 2018 yılları arasındaki kazı çalışmaları sonucunda Tunç ve Demir Çağı tabakalarından ele geçen toplam 265 ağırşak (220 adet) ve dokuma tezgah ağırlığının (45 adet) değerlendirmesi bu tezin ana konusunu oluşturmaktadır. Bu çalışmayla öncelikle Ovaören'deki ağırşakların ve dokuma tezgah ağırlıklarının dönemlere göre form tipolojileri, bezeme teknikleri ve bezeme motifleri belirlenmiştir. Böylece Ovaören'de dönemler arasındaki benzerlik ve devamlılıkla birlikte karakteristik özellikler de saptanmıştır. Ovaören dokuma buluntu grubu, Anadolu genelindeki çağdaş yerleşimlerdeki ağırşaklar ve dokuma tezgah ağırlıklarıyla da karşılaştırılmıştır. Yapılan karşılaştırmalarda ise her iki malzeme grubunun, Anadolu içerisindeki diğer kazı merkezlerindeki benzerleri sunulmaya çalışılmış, böylece bölgesel ve dönemsel karşılaştırmalar yoluyla, Ovaören'in Anadolu dokumacılığındaki özgün yeri ortaya koyulmaya çalışılmıştır. Tunç ve Demir Çağlarındaki dokuma işleminde kullanılan bu aletlerin daha iyi anlaşılması için dokumayla ilgili genel bilgilere de yer verilmiştir. Ayrıca Tunç ve Demir Çağlarında yazılı kaynaklarda ve tasvir sanatında görülen dokumayla alakalı bilgilerle birlikte Anadolu'da bulunan korunmuş tekstil kalıntılarından örnekler verilerek dönem içerisindeki dokuma örnekleri hakkında fikir verilmiştir. Yapılan bu araştırmalarla birlikte, Ovaören'de yaklaşık 2500 yıllık bir tarihsel süreç içerisinde dokuma teknolojilerindeki gelişim saptanmaya çalışılmıştır.