turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Uluslararası konferanslar çerçevesinde Türkiye'de çevreci örgütlerin oluşumu ve faaliyetlerinin çevre korumasına etkileri

Dünya üzerinde yaşayan tüm canlıların canlılıklarını sağlıklı bir şekilde sürdürebilmeleri için temiz havaya, suya ve toprağa ihtiyacı vardır. Bunlardan herhangi birinde yaşanacak bir kirlilik doğrudan diğer alanları ve dolayısıyla tüm canlıları bir şekilde etkileyecektir. Dünyada endüstrileşme ile başlayan çevre kirliliği ile ilgili farkındalığın oluşması yalnızca 50 yıl kadar öncesine dayanmaktadır. Bu çalışmada uluslararası çevre konferansları çerçevesinde Türkiye'de çevreci örgütlerin oluşumu ve faaliyetlerinin çevre korumasına etkilerinin incelenmesi amaçlanmıştır. Bu amaçla, Türkiye'nin çevre politikaları, uluslararası çevre konferansları ve çevre sözleşmeleri incelenmiştir. Çalışma sonucunda Türkiye'deki çevre örgütlerinin uluslararası çevre konferanslarından sonra kurulmaya başladıkları ve faaliyetlerine söz konusu konferanslar çerçevesinde yön verdikleri görülmektedir.
EU common policy on illegal immigration and asylum: Adding to the Copenhagen School

Bu çalışma Avrupa Birliği'nin kaçak göçmenler ve mültecilere ilişkin ortak göç politikası ve özellikle bu süreçte Kopenhag Okulu tarafından ortaya atılan güvenlikleştirme teorisi üzerinedir. Bu çalışmada, kaçak göçmen ve mültecilerin söylem düzeyinde bir güvenlik sorunu haline getirildiği halde, uygulamada güvenlikleştirme teorisinin öngörüsüne paralel gelişmediği üzerinde durulmuştur. Araştırma, Avrupa Birliği ortak göç politikası çerçevesinde kaçak göçmen ve mülteci sorununun engtegrasyon süreci içerisinde söylemsel olarak güvenlikleştirildiği ancak beraberinde herhangi bir olağandışı uygulama yerine, güvenlikleştirme teorisine zıt olarak, kurumsal ve rutin uygulamaları getirdiği sonucuna varmıştır. Bu çelişki, güvenlikleştirme teorisinin Avrupa Birliği ortak göç politikası ve bunun bir güvenlik sorununa dönüştüğü süreci açıklamadaki yetersizliğinin altını çizmektedir. Bu nedenle, güvenlikleştirme teorisinin pratik düzeydeki karmaşık ve çok yönlü uygulamaları açıklayabilmesi için daha kapsayıcı, hem söylem analizini hem de pratikteki çok yönlü etkenleri içerecek şekilde yeniden kavramsallaştırılması gerekmektedir.
Sınırdalık: Direnişin siyasal antropolojisi

Modernitenin, toplumu 'düzen', 'istikrar', 'sabitlik' üzerinden tanımladığı yerde, siyasal olan belirli sınırlılıklar içine hapsedilir. Batı'nın siyasal düşüncesi, düzen metafiziği ile birlikte siyasal olanı bir hakikat anlatısı içerisinde tarif etmektedir. Ötekiyle kurulan ilişki, böylesi bir yaklaşımla dikotomik olarak kurulur. Nesnesi Öteki olan antropoloji devletli ve devletsiz toplumlar arasında kurulan bu dikotomik ilişkinin içerisinde konumlanmış, bu sayede, hakikat anlatısının büyübozumu ile siyasal olandan bahsedebilme imkanına ulaşmıştır. Direniş, düzen metafiziği olarak ifade edilebilecek bu siyasal hakikatin tam karşısında konumlanan bir eylemlilik halidir. Hareketi, değişimi, düzensizliği temsil ettiği her anda direniş, kurumsallaşmış iktidarın topluma dair ürettiği sabitliğe meydan okur. Bu meydan okuma, siyasal olanı yeniden tarif edebilme zemini olarak direnişin alternatif bir yorumunu gerektirir. Bu çalışma sınırdalık kavramını, siyasal olay ile düzen metafiziği arasındaki ilişkinin yeniden gözden geçirilebileceği alternatif bir teorik çerçeve olarak öne sürmektedir. Düzensizliğin siyasallığından bahsedebilmeyi de mümkün kılan sınırdalık kavramı, direnişi bir geçiş ifadesi olarak yeniden ele almayı mümkün kılar. Bu açıdan direniş, bir geçiş ritüeline işaret ettiği gibi, eşikte olan anı da çağrıştırır. Sınırdalık üzerinden ele alındığında direniş ne gelecek olana kavuşmayı ne de sabitliği ve istikrarı varsayar. Aksine sınırdalık merkezinde okunduğunda direniş, siyasal olayın arada, eşikte, yapısız bir anda mevcut oluşunu ifade eder.
The evaluation of Şefik Hüsnü on the 'National Question' and on the revolution in Turkey between 1919-1925

Bu tez uzun yıllar Türkiye Komünist Partisi genel sekreterliği yapmış Şefik HüsnüDeğmer'in, 1919- 1925 yılları arasında, Türkiye'nin sosyal, iktisadi ve siyasal yapısı ve ulusal kurtuluş mücadelesi ile cumhuriyetin kuruluşu hakkındaki düşüncelerini incelemektedir. Şefik Hüsnü'nün bu yıllarda ilgilendiği ve tez kapsamında incelenen başlıklar, Türkiye'nin sınıfsal yapısı, sosyalist bir devrimin mevcut koşullarda mümkün olup olmadığı ve komünistlerinAnadolu'daki ulusal kurtuluş mucadelesine ve bu mücadeleye liderlik eden ulusalcı kadrolarakarşı nasıl bir tavır alması gerektiğidir. Şefik Hüsnü'nün bu sorulara verdiği cevaplar sadece Türkiye nesnelliği ile değil aynı zamanda uluslararası komünist hareket içerisindeki tartışmalar ve Rusya'da yeni kurulmuş olan sosyalist cumhuriyet ile de yakındanbağlantılılıdır. Tez, Şefik Hünü'nün bu konulardaki görüşlerini tüm bu bağlantılarıyla birlikte incelemeyeçalışırken aynı zamanda dönem içerisinde, Şefik Hüsnü'nün, kendi düşünsel ve örgütselgelişimini; Türkiye'nin Birinci Dünya savaşının ardından geçirdiği büyük dönüşümler ve Komünist Enternasyonalin savunduğu politikalardaki değişime paralel olarak Türkiye'deki ulusal harekete dair düşüncelerinin süreç boyunca nasıl bir değişim izlediğini de ortaya koymaya çalışmaktadır.
Yerel siyaset ve kentleşme bağlamında Diyarbakır örneği

Marx'ın 'ilk günah' olarak tanımladığı ilkel birikim 'bir kereye mahsus' olması ile meşrulaşırken bu kavram Rosa Luxemburg'un dilinde bir kereye mahsus olmaktan çıkar ve kapitalizmin kendini var etme koşulu olarak tanımlanır. Luxemburg'un 1913'te ilkel birikim üzerine başlattığı tartışma altmış yıl sonra Harvey tarafından yeniden gündeme taşınır. Harvey, kapitalizmin yaşadığı krizleri aşma yöntemi olarak ilkel birikim yöntemini sürekli kıldığına dikkat çekerek mekansal düzenlemenin ve coğrafi yayılmanın bunun aracı olduğunu ileri sürer. Harvey, 1970 sonrası neoliberal dönüşümü 'mülksüzleştirme yoluyla birikim' kavramı üzerinden açıklamaya çalışır. Werner Bonafeld, Harvey'yi ilkel birikimin periferide ya da kapitalizmin çeperinde gerçekleşir savına karşı çıkarak tam da sistemin kalbinde kurucu bir unsur olarak işletildiğini dile getirir. Bu tez çalışması 'el koyarak birikimin' kapitalizmin kurucu unsuru olduğunu, bir kereye mahsus olmadığını, kapitalizmin ideali olan ulus devletin hem inşasında hem de krizlerini aşmaya dönük çabalarında etnisite politikalarına yaslanarak meşruiyet zemini yarattığını Diyarbakır'ın kentleşme deneyimine odaklanarak ele almaya çalışır. Ayrıca bu çalışmada kapitalizmle etnisite politikalarının ilişkiselliğine vurgu yapılarak savaş olgusunun bu ilişkiselliğin harcı olduğuna değinilir. Bu hattan kapitalizmin ve ulus devletin kodları Diyarbakır örneğinde çözülürken Kürt siyasal hareketi olarak tanımlayacağımız yapının 1999 yerel seçimleriyle birlikte Diyarbakır'da dört dönemdir iktidarda olmasının kapitalist/modern kentleşme politikalarına alternatif bir model üretip üretmediği tezde tartışmaya açtığımız diğer bir konudur.
1950-1960 dönemi Türk siyasi hayatında yaşanan değişim süreci ve demokrasi

Bu çalışmada; Türkiye Cumhuriyeti Siyasi Tarihinin 1950- 1960 Demokrat Parti dönemi ve bu dönemde yaşananlara şekil veren DP'nin demokrasi anlayışı incelenmiştir. Bu çalışma ile 1950- 1960 döneminde iktidar partisi olan DP'nin demokrasi anlayışı ve bu anlayışın günümüz siyasal teamülleri etkilediği ortaya konulmuş, aynı zamanda içinde bulunduğumuz zaman zarfında yaşanan siyasal olayları çalışma konusu dönemle ilişkilendirilerek konuya ilgi duyanlara kaynak oluşturulması amaçlanmıştır. Çalışma, 'Demokrasi' kavramı, 'Değişim' kavramı ve 'Çok partili hayata geçiş dönemi' olmak üzere 3 Bölümden oluşmuştur. Çalışma oluşturulurken konuyla ilgili dönemi inceleyen kaynaklardan yararlanılmasının yanı sıra, tez konusu dönemde bizzat yaşayan bürokratların eserlerinden de yararlanılmıştır. 10 yıllık iktidar serüveninin ilk yıllarında altın çağını yaşamış olan Demokrat Parti aynı başarısını ilerleyen yıllarında gösteremedi. Yaşadığı başarısızlıklar, daha fazla yanlış yapmasına neden oldu ve yanlışlar da Türk siyasi tarihine acı bir tecrübe olarak yazıldı.
Türkiye'de milliyetçilik ve kalkınma: Alparslan Türkeş'in çalışmaları ve günümüze etkileri

Alparslan Türkeş'le biçimlenen MHP hareketi, gerek hareketin karşısında olanlar gerekse hareketin kendi mensupları tarafından yapılan birçok çalışmada, bir kitle hareketi olarak değerlendirilmiştir. Hareketin içinde bulunduğu toplumsal bütün ve ortaya koyduğu programın içeriği göz ardı edilmiştir. Fakat bu çalışmada siyasal niteliği olan bir kitle hareketi sermaye birikim mekanizması içerisinde incelenmişti. Böylece çalışmayla Türkiye'de şekillenen faşizm hareketinin hem toplumsal tabanı netlik kazanmış hem de sermaye birikim mekanizması içindeki yeri ve talepleri anlaşılmıştır. Ayrıca daha çok siyasal alanda inceleme konusu olan bir siyasal partinin toplumsal bütünden ayrı değerlendirilemeyeceği de anlaşılmıştır.
The impact of economic performance on voting behavior in Turkey

Oy verme davranışının dinamikleri ve siyasi parti tercihleri araştırmacılar için uzun zamandır tartışma konusu olmuştur. Zaman içerisinde, araştırmalarla oy verme davranışına ilişkin farklı görüşler ve teoriler ortaya konmuştur. Günümüzde seçmenlerin ekonomik ve politik çevrelerine olan farkındalığı daha da artmakta ve böylece oy kullanma davranışını etkileyen faktörler hem siyasi partiler hem de seçmenler için önemli bir faktör haline gelmektedir. Bu arka planla, bu çalışma iktidar partilerinin ekonomik performansının ve ekonomik olmayan performansının Türkiye'deki seçmenlerin oy kullanma davranışlarına olan etkilerini incelemektedir. Örneklem İstanbul, Türkiye'de aktif seçmen olan 659 katılımcıyı içermektedir. Veriler yüz yüze anketler ile toplanmıştır. Yaş, cinsiyet, hanehalkı geliri ve eğitim düzeyi, seçmenlerin mevcut ekonomik durum algısı, görevdeki iktidar partisi altında gelecekteki ekonomik beklentiler, ekonomik olmayan performans, sorumluluk teorisi bağlamında ele alınmış ve bu faktörlerin oy verme davranışına etkileri incelenmiştir Çalışmanın bulguları, Türkiye'de, seçmenlerin mevcut ekonomik algı ve gelecekteki beklentileri gibi ekonomik faktörleri siyasi parti tercihlerinde dikkate aldığını ve görevdeki iktidar partisinin ekonomik performasını seçimlerde oy verme ile ödüllendirdikleri veya cezalandırdığı kanıtlanmıştır.
28 Şubat ve 27 Nisan süreçlerinde TBMM ve basında sivil vurgusu

Tezde, askeri müdahaleler karşısında Türkiye Büyük Millet Meclisi ve basında sivil vurgusu konusunda bir çalışma yapılmıştır. 28 Şubat 1997 ve 27 Nisan 2007'deki askeri müdahaleler karşılaştırılarak incelenmiş, söz konusu müdahaleler öncesi ve sonrası ikişer aylık dönemde İslami yönelimli Zaman ve Yeni Şafak gazeteleri, meclis tutanakları ve hükümet programları üzerinden 'sivil' ve 'sivil toplum' vurgusunun frekans analizi yapılmıştır. Bu tezin kaleme alınmasının ardındaki temel etken, Türkiye'de 80 sonrası siyasi söylemin önemli bir parçasını oluşturan 'sivil toplumsal askerin olası müdahalesi karşısında, buna karşı durmak isteyen kesimler arasında yer alan İslami söyleme sıklıkla başvuran siyasi grupların güç kazanmak üzere göndermede bulunup bulunmadıklarını görebilmektir. Frekans analiziyle incelenen gazetelerde askeri müdahaleler sonrasında 'sivil' olana vurgunun 28 Şubat 1997'den sonra arttığı gözlemlenmiştir.
Hakim parti sistemi: Dünyadan örnekler ve Türkiye

Bu araştırmada, bir partinin; rekabetçi seçimler sonucu parti sistemindeki diğer partiler karşısında belirli bir dönem hükümet etme süresinin uzunluğu sayesinde hakim parti olarak konumlanmasıyla ortaya çıkan hakim parti sistemi ele alınmaktadır. Hakim partilerin neden ve nasıl ortaya çıktıkları; hakim parti konumunu nasıl sürdükleri araştırmanın odak noktasını oluşturmaktadır. Araştırmada karşılaştırmalı araştırma yönteminden yararlanılarak, teorik çerçeve oluşturulurken dünyadaki tüm hakim parti örneklerine değinilmekle birlikte özelde İsveç, Japonya ve Türkiye örnekleri incelenmektedir. Araştırmada öncelikle temsili demokrasi, parti sistemleri ve hakim parti sistemine ilişkin bilgiler verilmektedir. Daha sonra İsveç'te SDP'nin 44 yıl, Japonya'da LDP'nin 38 yıl üstünlüklerine dayalı olarak hakim parti konumunu elde etmelerinde etkili olan faktörler incelenmektedir. Hem teorik çerçeve hem de tarihsel iki örneğin detaylı olarak ele alınmasından sonra Türkiye'de 2002 sonrası AK Parti'nin hakim parti olarak konumlanmasına olanak sağlayan faktörlere değinilmektedir. Bu kapsamda, çalışma, giriş kısmında ayrıntılı olarak belirtilen hipotezleri test etmeyi de amaçlamaktadır. Araştırma sonucunda incelenen örnekler içerisinde hakim parti konumunun elde edilmesi ve sürdürülmesinde bazı ortak özelliklere rastlanmıştır. Sosyal, ekonomik ve siyasal krizler sonrası iktidara gelen hakim partiler bu krizleri sonlandırabildikleri oranda gelecek seçimleri güvenceye alabilmektedir. Seçim sisteminin orantısızlık derecesi, muhalefet partileri arasındaki derin bölünmeler, en geniş seçmeni çekebilecek esnek parti yapısı, seçmen-parti bağını canlı tutacak ve seçim zamanları seçmeni seferber edebilecek örgütsel güç yanında sosyo-ekonomik gruplarla yakın ilişki ile parti liderinin hakim partilere avantaj sağladığı gözlemlenmiştir. Ancak her ülkenin kendine özgü koşullarından dolayı ortak faktörlerin etkisinin aynı derecede görülmediğini ifade etmek gerekir. SDP ve LDP örneğinde parti hakimiyetinin kazanılması sürecinde partilerin örgütsel gücü ve sosyo-ekonomik grup desteği öne çıkarken AK Parti örneğinde parti liderinin belirleyiciliği söz konusudur.
Siyasal iletişim sürecinde Necmettin Erbakan örneği

Siyasal iletişimde kurumsal yapı kadar önemli olan bir konu liderlerdir. Bir toplumu bir olayın arkasından sürükleyen liderlerdir. Liderler toplumu temsil eden yüzüdür. Türkiye siyasi hayatında farklı bir oluşumu temsil eden siyasal İslam'ın ilk temsilcisi kabul edilen Prof. Dr. Necmettin Erbakan'ın siyasi hayatta yürüttüğü iletişimi konu alan çalışmamızda iletişim, siyasal iletişim, Türkiye'nin çok partili hayatı, Milli Görüş, siyasal İslam gibi konular ele alınmıştır. İnandığı değerlere ve geçmişş tarihine dayanarak siyaset yaptığını iddia eden Erbakan'ı diğer liderlerden ayıran iletişim şekillerini incelemeye çalışılmıştır. Batı taklitçiliğine karşı çıkarak batılı anlamda siyaset anlayışının dışında siyasi hayatta var olmaya çalışan Erbakan, siyasal İslam'ı değil, siyasetteki Müslümanı temsil etmektedir. Bu açıdan belki de iletişimde yeni bir yol açmaya sebep olacaktır.
Fredric Jameson'ın bütünleyici eleştirel stratejisi meta teoriye dönüş

Bu çalışmanın konusu, Amerika'lı Marksist düşünür Fredric Jameson'ın Geç Kapitalizm analizini, diyalektik teori-pratik birliğine taşıyan, Bilişsel Haritalandırma kavramının ortaya koyduğu kültürel stratejidir. Söz konusu yeniden inşacı teorik yaklaşımın stratejik hedefi, diyalektiğin bir yöntem olmaktan ziyade, tarihsel olarak sürekli bir biçimde yenilenen bir düşünme biçimi şeklinde kavranmasıdır. Çalışmanın hedefi, Jameson'ın Bilişsel Haritalandırma ile inşa ettiği eleştirel stratejinin, Tarihsel Materyalizmin sınıf-yapı-üretim tarzı gibi klasik temaları ile sürekliliğini açığa çıkarmaktır. Kapitalizmin aşılmasında alternatif bir politik kültürün inşasını, politik bir stratejinin yöntemine taşıyan teorik süreç, öz ve biçim ilişkisini tarihsel olarak yeniden gündeme getiren ve Jameson'ın üst yorum olarak tanımladığı Marksist diyalektiktir. Çalışmanın hedefini belirleyen temel varsayım, yönteme ilişkin tartışmaları, politik mücadelenin somut stratejisine dönüştürmekte hareket noktası olarak gördüğümüz, Geç Kapitalizm dönemselleştirmesi çerçevesinde belirlenmiştir. Jameson, Geç Kapitalizmin başat formu olarak tanımladığı postmodernizmi, kapitalist üretim tarzının, Marx'ın üretim-mübadele ve dolaşımın organik bütünlüğü temelindeki formülasyonuna sadık kalarak, kültürün malileştiği ve sermayenin kültürleştiği 'Dolaşım'ın baskın nitelikleri çerçevesinde yorumlamaktadır. Birinci bölümde, yeni toplumsal hareketlerin gündeme taşıdığı politik özne sorunsalı çerçevesinde 'sınıf' a ilişkin tartışmalara yer verilmiştir. İkinci bölümde, Marksizm ve Marksizm dışı düşüncelerin tartışma zeminini oluşturan bir diğer ikilik olarak altyapı-üstyapı kavramları analiz edilmiştir. Üçüncü bölümde Jameson'ın örgütleyici kavramı olarak 'üretim tarzı' kavramı, Lukacsçı 'bütünlük' kavramıyla birlikte ele alınmıştır. Dördüncü bölümde, özne sorunundan hareketle, kolektif öznenin inşasına ilişkin kültürel bir norm oluşturmanın stratejisine yönelen Jameson'ın, Bilişsel Haritalandırma ile hedeflediği yöntemsel bütünlüğün Ütopyacı boyutu, Brecht'in pedagojik dramaturjisi temelinde değerlendirilmiştir.
Türkiye'de yerel yönetimlerin yerel kalkınmadaki rolü

Bu çalışmanın amacı belediyelerin yerel kalkınmaya yönelik rollerini vurgulamak ve rollerine dair farkındalıklarını ortaya çıkarmaktadır. Belediye yöneticilerinin yerel kalkınmadaki rollerine dair farkındalıklarını belirlemek üzere 10 soru hazırlanmıştır. Soruların içerikleri yerel yönetimlerin kalkınmadaki görevleri, yerel kalkınma için yerel yönetimlerin önündeki engeller, mali ve idari özerkliği olan yerel yönetimlere kalkınma için sunulacak ilave imkanlar, stratejik planın yerel kalkınmadaki etkisi, kalkınma için yerel yönetimlerin mali kaynak dışındaki çabaları, siyasal aidiyetin kalkınmadaki rolü, özerklik ile kalkınma ilişkisi, kalkınma için belediyeler ile kalkınma ajanslarının işbirliği ve kalkınma ajanslarının sunduğu imkanlar, kalkınmada belediye ile diğer birimlerin rol çatışması ile ilgilidir. Bu sorular çerçevesinde görüşme yöntemi ile veri toplanmış ve analizi gerçekleştirilmiştir. Analizler sonucundaki bulgulara göre belediye yöneticileri 5393 sayılı belediye kanunun 14. Maddesindeki rollerinin farkındadırlar ve yerine getirmek için çaba sarf etmektedirler. Ancak ekonomik kalkınma içinde özel sektör ile işbirliği, organize sanayi bölgelerinin ve teknoparkların belediyeler tarafından kurulması gerektiğini vurgulamışlardır. Yerel kalkınma da belediyelerin önündeki engellerin siyasal aidiyet, belediyelerin elde ettiği gelirlerden kesintiler, birimler arasındaki çatışmalar ile yöneticilerin vizyon ve liyakat eksikliği, stratejik planlara yeterince önem verilmemesi olduğu tespit edilmiştir. Bulgular doğrultusunda, belediyelerin kalkınmaya yönelik hedeflerini doğru tespit edebilmesi ve uygulayabilmesi için öneriler sunulmuştur.
Osmanlı ve Rus modernleşmesinin siyasi alanda karşılaştırılması

İçinde yaşanılan insani-toplumsal dünyanın en başat olgularından biri modernliktir. Modernlik bir hareket ve süreç olarak Avrupa'da doğmuştur. Kelime anlamı itibarıyla da yeniliği çağrıştıran modernlik ile birlikte siyaset/devlet, bilgi/bilim, sosyal yapı ve ekonomi gibi alanlarda radikal değişiklikler gerçekleşmeye başlamıştır. Hepsi de 13 .-16. asırlar arasında vuku bulan: İtalyan site devletlerinin ön ayak olduğu ilk kapitalist hareketlenmeler; Rönesans; Reformasyon ve okyanus-aşırı seferlerle yeni kıtaların keşfi gibi süreçlerin devindirdiği modernleşme ile birlikte, Avrupa'da modern ulus devlet, eski spekülatif felsefeden ve epistemolojilerden kökten farklı bir modern bilim anlayışı, feodal sosyal-ekonomik yapı yerine de okyanus-aşırı bir modern kapitalist dünya sistemi ortaya çıkmıştır. Bu değişiklikler, Avrupa'yı dünya genelinde, siyasi alan da içlerinde bulunmak üzere çeşitli açılardan giderek hegemonik güç konumuna taşımaya yönelmiştir. Bu farklılaşmalardan Avrupa dışı dünya ve haliyle Avrupa'da toprakları bulunan, Avrupa ile belirli bir etkileşimi olan Osmanlı Türkiye'si ve Rusya gibi ülkeler de etkilenmiştir. Buralarda da Avrupa modernliğini merkeze alan bir modernleşme/Avrupalılaşma/Batılılaşma süreci daha çok askeri ve siyasal itkilerle hayata geçirilmiştir. İOsmanlı ve Rus Modernleşmesinin Siyasi Alanda Karşılaştırılması? adlı bu çalışma, Osmanlı ve Rus modernleşmelerini hem kendi sferlerinde hem de birbirleriyle bakışımlı olarak, daha çok siyasal içerimleri itibarıyla anlamaya ve açıklamaya yönelen bir çalışmadır. Zaman bağlamında gerek Osmanlı, gerekse Rus modernleşmeleri açısından, öncesine de gidilmekle beraber, önemli tarihsel kırılmaları bünyesinde taşıdığı için esas olarak on sekizinci yüzyıl ve sonrası üzerinde durulmuştur. Tüketici bir gayenin güdülmediği çalışmanın sonucunda Rus modernleşmesinin Osmanlı modernleşmesine göre daha başarılı bir modernleşme olarak belirginleştiği açıklıkla söylenmelidir.
Hükümet sistemlerinin politik ekonomi üzerindeki etkileri: OECD ve G20 ülkeleri üzerine bir inceleme

Bu tezin konusunu başkanlık sistemi ve parlamenter sistemin, ülkelerin ekonomik performansları üzerindeki etkisinin incelenmesi oluşturmaktadır. Hükumet sistemlerinin ülkelerin ekonomik performansı üzerindeki etkileri, OECD'ye üye 34 ülke ile G20'ye üye 20 ülke üzerinden yapılmıştır. Çalışmada, bu iki örgütlenmede yer alan başkanlık ve parlamenter sistemle yönetilen ülkelerin 2001- 2015 yılları arasındaki ekonomik performansları karşılaştırmalı olarak analiz edilmiştir. İnceleme konusu yapılan OECD ve G20'ye üye ülkelerin tamamının hükümet sistemlerinin yapısall özelliklerini inceleme olanağı bulunmadığından, hükümet sistemlerinin incelenmesinde, en iyi uygulandığı modeller olarak öne çıkan ABD ve İngiltere esas alınmıştır. Bununla birlikte aynı sistemi uygulayan ülkelerdeki farklılıklara yer verilmiştir. Ülkelerin ekonomik performansları, makroekonomik performans göstergeleri olan, GSMH, milli gelir, büyüme, işsizlik, enflasyon, cari işlemeler dengesi ve yabancı yatırım gibi kriterlerin yanı sıra The Heritage Foundation tarafından yayınlanan 'Ekonomik Özgürlük Endeksi' üzerinden karşılaştırılmıştır. Araştırma sürecinde OECD ve Dünya Bankası tarafından yayımlanan veri setinden faydalanılmıştır. Analizlerde oran, değişim ve trend analizi yöntemleri kullanılmıştır. Politik ekonomi açısından ülkelerin ekonomik performansını etkileyen birçok siyasal, ekonomik ve uluslararası faktör bulunmaktadır. Siyasal faktörler içerisinde hükümet sistemleri başta olmak üzere, siyasal partiler, seçim sistemleri ve kurumsal yapılar önemli rol oynamaktadır. Ekonomik faktörler olarak enflasyon, işsizlik, faiz oranları ve döviz kurları ön plana çıkan unsurlardır. Yine uluslararası krizler, uluslararası savaşlar ve ekonomik sorunlar ülkelerin performansını etkileyen başat faktörler olarak dikkat çekmektedir. Yaptığımız araştırmada, politik ekonomi açısından her iki hükümet sisteminin birbirine üstünlük sağladığı alanların bulunduğu sonucuna varılmıştır. Büyüme, GSMH'dan alınan pay ve işsizlik oranı bakımından başkanlık sistemiyle yönetilen ülkeler parlamenter sistemle yönetilen ülkelere göre daha iyi ekonomik performans sergilemektedirler. Buna karşın kişi başına düşen milli gelir, enflasyon, cari işlemler dengesi, DYY ve ekonomik özgürlük endeksi bakımından ise parlamenter sistemle yönetilen ülkeler, başkanlıkla yönetilen ülkelere göre daha başarılı performans ortaya koymaktadırlar.
Venezuela'da Chavez iktidarı döneminde uygulanan iktisat politikaları ve sonuçları

Bu tez, Chavez'in 1999 yılında başkanlığa gelmesiyle başlayan Bolivarcı iktidarın Venezuela'da kapitalizmi aşmaya yönelik sürdürülebilir ve demokratik bir alternatif yaratıp yaratmadığını incelemeyi amaçlamıştır. Üç bölümden oluşan çalışmanın ilk bölümünde, 21. yüzyılın sosyalizmi teorisi incelenmiş ve bu teori kapitalizm ve 20. yüzyılın sosyalizm deneyimleriyle karşılaştırılmıştır. İkinci bölümde, Venezuela'nın tarihsel birikimi ve Bolivarcı iktidarın dönüşümü sağlamak için kullandığı araçlar detaylı olarak tanımlanmış ve dönüşümün ortaya çıktığı öznel ve nesnel koşullar anlaşılmaya çalışılmıştır. 21. yüzyılın sosyalizmi kavramının teorik çerçevesinin incelenmesi ve mevcut koşulların anlaşılmasının ardından son bölümde Bolivarcı iktidarın uygulamaları paylaşılmıştır. Sonuç olarak, Bolivarcı iktidarın bugüne değin adım adım yaşadığı deneyim dikkate alınarak, kapitalist sistemi dönüştürmek için izlenmesi gereken yola dair bir takım öngörülerde bulunulmaya çalışılmıştır.