turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Rus arşiv kaynakları ışığında 1923-1939 arası Türk-Sovyet ekonomik ilişkileri

Bu tezin amacı iki savaş arası dönemde Sovyetler Birliği ve Türkiye arasındaki ilişkileri ekonomik yönden incelemektir. İki ülke arasındaki ekonomik ilişkilerin yönünü belirleyen, Sovyet Ticaret Kurumlarının Türkiye'deki örgütlenme şekli olmuştur. Sovyet dış ticaret tekelinin dünya ekonomik sistemi içinde tanınması kolay olmamıştır. Bu yüzden Sovyetler Birliği dış ticaretini yöneten bürokratlar hem ülke içinde hem de ülke dışında birçok değişik metodu uygulamak zorunda kalmıştır. Ülkenin ithalat ve ihracatının eksiksiz ve zamanında gerçekleşmesi için tröstler, sendikalar ve hatta anonim şirketler beraber çalışmışlardır. Sovyetler Birliğinin dış ticaret tekelini aşmak için kurduğu anonim şirketlerin yer aldığı ülkeler içinde Türkiye'de yer almaktadır. Arkos ve Russotürk isimli iki adet şirketten ilki daha mütareke dönemlerinde İstanbul'da çalışmaya başlamıştır. Russotürk ise Türk burjuvazisinin yatırımlarını çekerek Sovyet Dış Ticaret Bakanlığının ortaklığında kurulmak istenmiştir. Arkos'un altında bağımsız olarak örgütlenen Petrol Sendikası ise Sovyetlerin cumhuriyetin henüz ilk yıllarında ihracatını önemli bir kısmını yapmayı başarmıştır. Kafkaslar Üzerinden Ticaret Yapan Kurum ise Sovyetlerin Doğu Anadolu'daki ticari faaliyetlerini örgütleyen Tiflis merkezli başka bir kuruluştur. Bahsi geçen kurumların hikayesi literatürde alışılagelen Sovyetlerin Kurtuluş Savaşında yapmış olduğu yardımlar ve İkinci Dünya Savaşına kadar uzanan uluslararası ilişkiler literatürünün dışında alternatif bir tarih anlatısı sunmaktadır. 1927 yılında imzalanan ticaret anlaşması iki ülke arasındaki ekonomik ilişkilerin seyrini olumlu yönde değiştiren bir hamle olmuştur. Sovyetler Birliği böylelikle Türkiye'deki anonim şirketlerini ve onların altında çalışan diğer ticaret kurumlarını Ticaret Temsilciliği adı altında birleştirmiştir. Böylelikle 1930'lar boyunca Sovyet-Türk ekonomik ilişkilerini geliştiren bir yapı halini almıştır. İki ülke arasındaki ilişkileri iktisat tarihinin konusu olarak ele alan bu çalışmada Türkiye'de iki savaş arası dönemde görev yapmış Sovyet ticaret kurumlarının rolü, amaçları, değişimleri ve ticaret rakamları tartışılmıştır.
The aspects of central Asian economic integration after 1991: The reasons of inefficiency

Bu çalışma, bağımsızlık sonrası Orta Asya bölgesindeki ülkeler arası ekonomik işbirliği girişimlerini incelemektedir. Sovietler Birliğinin çökmesi Orta Asya ülkelerine birbirinden bagımsız karar alma ve haraket etme olanağı sağlamıştır. Ancak, Orta Asya ülkelerin daha önceden merkezi yönetimin birer parçaları olması ve gerek kamu, gerek ise özel alanlarda deneyim yetersizliği, bu ülkeleri ekonomik anlamda eski işbirliğini devam ettirmeye ve yeni piyasalarla işbirliğine gitmeye yönlendirmiştir. Çalışmanın amacı Orta Asya da ki ekonomik işbirliği amaclayan kurumları ve bu kurumların kapsam alanlarını, gelişme basamaklarını kapsamaktadır. Bu çalışmada bölgede faaliyette bulunup da bekleneni karşılayamayan ekonomik işbirliği amaçlayan bu kurumların başarısızlık nedenleri incelenmeye çalışılacaktır. Geçiş dönemi politik bagımsızlık ve ekonomik işbirliği ikilemiyle karşı karşıya kalan Orta Asya ülkelerindeki durum ele alınacaktır.
Avrupa Birliği'nin yeni üye ülkeleri ve Türkiye: Rekabet gücü analizi

Bu çalışmada Türkiye ve Avrupa Birliği'ne 1 Ocak 2007 tarihinde üye olan Bulgaristan ve Romanya'nın, Avrupa Birliği piyasasındaki rekabet güçlerinin 1993- 2004 dönemi için sektör grupları düzeyinde SITC Rev. 3 sınıflandırması kullanılarak ve Açıklanmış Karşılaştırmalı Üstünlükler endeksi yardımıyla analiz edilmesi amaçlanmıştır. Çalışmada öncelikle AB'nin iki yeni üyesi olan Bulgaristan ve Romanya'nın dönüşüm öncesi ve sonrası ekonomik ve siyasi yapısı incelenmiş, daha sonra her iki ülkenin AB'ne üyelik süreçlerinden bahsedilmiştir. Ayrıca Türkiye'nin AB'ne adaylık süreci değerlendirilmiştir. Çalışmanın son bölümünde ise Türkiye'nin AB piyasasında Bulgaristan ve Romanya'ya karşı rekabet gücü analiz edilmiştir. Yapılan hesaplamalar sonucunda, Türkiye'nin Bulgaristan'a karşı ele alınan dönemde (1993-2004) genel olarak tarım ve enerji sektöründe bir rekabet avantajı bulunmadığı, sanayi sektöründe ise 2001 yılından itibaren bir rekabet avantajına sahip olduğu görülmüştür. Türkiye'nin Romanya'ya karşı ise ele alınan dönemde (1993-2004) genel olarak tarım sektöründe bir rekabet avantajının bulunmasına rağmen söz konusu rekabet üstünlüğünün enerji ve sanayi sektörlerinde bulunmadığı sonucuna varılmıştır.
Türkiye'de bölgeler arası kaynak transferi

Türkiye'de İktisadi bölge ayırımı tam olarak yerleşmemiş ve kalkınma planlarında bölge ayırımına yer verilmemiştir. Bu nedenle bölgeler arası kaynak transferi coğrafi bölgeler itibariyle incelenmiştir. Bölgelerden toplanan vergi gelirleri ile bu bölgelere yapılan kamu yatırım harcamaları karşılaştırıldığında devletin batıdan doğuya para aktardığı sonucuna varılmaktadır. Bunun nedeni ise Doğu bölgelerine yapılan hizmetin fazlalığı değil bu bölgelerden toplanan vergi gelirlerinin çok düşük düzeyde olmasıdır. Doğu bölgelerine yapılan kamu hizmeti diğer bölgelerle kıyaslandığında en alt seviyededir. Bu bölgelerden toplanan vergi gelirinin en alt seviyede olmasının nedeni olarak da gelirden düşük düzeyde pay almaları, sanayileşmenin ve istihdamın düşük düzeyde olması, yaratılan katma değere katkının az olması sayılabilir. Nüfusun bölgeler itibariyle dağılımına ve doğurganlık oranlarına baktığımızda emeğin doğudan batıya transfer olduğunu görmekteyiz. Göç eden nüfusla birlikte, gelişmemiş bölgeler gelişme potansiyelini de kaybetmektedir. En çok göç veren bölgeler; Doğu Anadolu, Güneydoğu Anadolu ve Karadeniz bölgeleridir. Sermayede emekle birlikte doğudan batıya gitmektedir. Gelişmemiş bölgelerde küçük çapta gerçekleşen tasarruflar, göç eden emekle veya bankalar aracılığıyla batıya akmaktadır. Özel sektörde amaç karın maksimum olmasıdır. Bunun içinde sermaye her bakımdan karlı alanlara ve bölgelere akmaktadır. Ülkenin doğusu bu anlamda avantajlı değildir. Çünkü coğrafi koşullar, altyapı yetersizliği, kalifiye eleman azlığı, terör ve pazarlama güçlükleri gibi sebepler bu yörelerin tercih edilmesini engellemektedir. Elektrik üretim ve tüketim rakamlarını incelediğimizde, diğer bölgelere elektrik transfer eden bölgelerin; Doğu, Güneydoğu ve Ege bölgeleri olduğunu görmekteyiz. Sonuç olarak; emek, sermaye, girişimcilik ve elektrik enerjisi Doğu bölgelerinden Batı bölgelerine transfer olmaktadır.
Üniversitelerin kalkınmadaki rolüne ilişkin akademsiyenlerin algıları

İnsanın toplum dışında, birey olarak tek başına yaşaması düşünülemez ve dünya var olduğundan beri insanlar barınma, beslenme, güvenlik gibi ihtiyaçlarını karşılamak amacıyla kendilerinden başka insanlarla yaşama gereksinimi duymuşlardır. Bu durum toplumsal sürecin devamını ve sürekliliğini sağlamıştır. İnsanlık tarihi boyunca birçok kırılma yaşayan insanoğlu birdenbire girdiği bilgi ve teknoloji çağı ile birlikte ülkeler arasındaki ekonomik, teknolojik, eğitimsel farklılıklar artmıştır. Bu farklılıklar sosyoekonomik, jeopolitik, sosyokültürel nedenlerden dolayı aynı ülkenin değişik bölgelerinde bile görülmeye başlanmıştır. Çalışmamızda da belirttiğimiz üzere ekonomik, teknolojik, eğitimsel kalkınmalar sayesinde ülkeler vatandaşlarının daha rahat ve huzurlu yaşamalarını sağlamayı amaçlamış; onların yaşam kalitesini ve seviyesini yükseltmeye çalışmışlardır. Kalkınmanın hem öznesi hem nesnesi konumunda olan insan, eğitim ile nitelikli hale gelmekte ve kalkınma sürecini etkin bir şekilde yürütebilmektedir. Kalkınmanın ancak eğitim ile başarılacağı görülmektedir. Bu durum eğitim kurumlarını ön plana çıkarmakta ve insan için ne kadar önemli olduğunu ortaya koymaktadır. Nitelikli insan gücünün yetiştirmeyi hedefleyen üniversiteler, kalkınmanın önemli basamaklarından biridir. Son yıllarda dünyada ve ülkemizde üniversitelerin kalkınma ile ilgili etkinliklerinin arttığı görülmektedir. Üniversitelerin kuruldukları şehre konut, ulaşım, sosyal harcamalar yoluyla doğrudan nakit girişini sağlamaları, bölgenin ekonomik anlamda rahatlamasını sağlar. Sanayi devleti olma yolunda ciddi gayretleri bulunan ülkemizde, ziraat fakülteleri gibi tarımsal faaliyetlere destek veren projelerle devletin ve toplumun iktisadi altyapısına doğrudan etkide bulunulmuş ve yine günümüzdeki üniversitelerin bünyesindeki mühendislik fakültelerinin, sundukları yeni projelerle sanayi ve teknolojiye doğrudan katkıları devam etmektedir. Özellikle tıp, kimya ve mühendislik alanlarında sürdürülen çalışmalar, üniversite-sanayi işbirliği sayesinde sonuca ulaşmakta ve büyük kazanımlar elde edilmektedir. Bu araştırmanın genel amacı, üniversitelerin kalkınmadaki rolüne ilişkin akademisyen görüşlerini belirlemektir. Bu genel amacı gerçekleştirmek amacıyla nitel araştırma yönteminde yararlanılıp, çalışmada elde edilen veriler içerik analizine tabi tutularak alt temalar şeklinde verilmiştir. Çalışma grubunu akademisyenlerin, konuya ilişkin farklı algılara sahip oldukları elde edilen bulgulardan hareketle söylenebilir.
Geçiş ekonomilerinde özelleştirme ve yabancı sermaye: Polonya, Macaristan ve Çek Cumhuriyeti deneyimleri

Bu yüksek lisans tezinin ana konusunu geçiş ekonomilerinde özelleştirme ve yabancı sermaye oluşturmaktadır. Özelleştirme son yirmi yılda sadece gelişmiş ülkelerde değil aynı zamanda gelişmekte ülkelerde de en önemli iktisat politikası araçlarından biri olmuştur. Özelleştirmenin amacı devlet mülkiyetinde olan kamu işletmelerinin özel sektöre devredilmesidir. Bu uygulamalarda temel varsayım, özel sektörün kamu sektörüne göre kaynak kullanımında daha etkin olduğudur. Özelleştirme ilk önce ngiltere'de Thatcher hükümeti döneminde uygulanmaya başlanmış, daha sonraları ise diğer gelişmiş ve gelişmekte olan ülkelerde de uygulama alanı bulmuştu. 1989 yılında Berlin duvarının yıkılışıyla eski sosyalist ülkelerin merkezi planlamadan piyasa ekonomisine geçişi ile beraber bu ülkelerde de özelleştirme önem kazanmaya başlamıştır. Özelleştirme, eski sosyalist ülkelerde ekonomik programın bir parçası değil, aynı zamanda dönüşümün ta kendisi gibi görülmekteydi. 1990 yılından sonra eski sosyalist ülkeler çok kısa bir zaman içinde ve çeşitli özelleştirme yöntemleri kullanarakGSMH'nın %80-90'lık bölümünü teşkil eden kamu varlıklarının mülkiyetini özel sektöredevrederek özelleştirmeyi gerçekleştirmişlerdir. Polonya, Macaristan ve Çek Cumhuriyetiözelleştirme uygulamalarında ve ülkelerine yabancı sermayeyi çekmekte diğer geçiş ekonomileri ülkelerine göre daha başarılı olmuşlardır. Danışman: Prof. Dr. M. Hanifi ASLAN Sayfa sayısı: 117
Uç değerler teorisi ve riske maruz değer

Riske Maruz Değer, belirli bir güven düzeyinde, belirlenen elde tutma süresince, ilgili yatırımının uğrayabileceği maksimum zarar miktarını ölçen yöntemdir. Klasik RMD modelleri incelendiğinde, bu modellerin normal dağılım varsayımına dayandığı görülmektedir. Finansal getiri serilerinin normal dağılıma göre daha kalın kuyruklu yapıya sahip olmaları nedeniyle, normal dağılım varsayımı altında hesaplanan RMD öngörüleri gerçek piyasa koşullarını yansıtmamaktadır. Konuya ilişkin literatür taraması sonucunda, Uç Değerler Teorisi'nin, finansal getiri serilerindeki kalın kuyruklu yapıyı modellemek için kullanıldığı görülmüştür. Tez çalışmasında, öncellikle klasik RMD modelleri incelenmiştir. UDT teorik yapısıyla birlikte ayrıntılı olarak ele alınmıştır. Uygulama bölümünde BİST- 30 endeksinde yer alan bankaların günlük getiri serileri kullanılarak statik RMD modellerine ilişkin sonuçlar elde edilmiş, istatistiksel ve finansal olarak yorumlanmıştır. Dinamik RMD modelleri altında GARCH-normal, GARCH-t, GARCH-UDT, GARCH-Monte Carlo ve Filtrelenmiş Tarihsel Simülasyon modellerine yer verilmiştir. Dinamik RMD modellerinin öngörü performansları Geriye Dönük Testler yardımıyla değerlendirilmiştir. Geriye Dönük Test sonuçları incelendiğinde, GARCH-UDT modelinin diğer dinamik modellere göre RMD öngörü performansının daha iyi olduğu sonucuna varılmıştır.
Avrupa Birliği'nde özel tüketim vergisi uyumlaştırması ve Türkiye

tüketim vergileri, genel tüketim vergilerine ilave olarak uygulanmaktadır. Bu vergiler yayılı genel tüketim vergilerinin aksine, toplu muamele vergisiözelliği taşırlar. Ortak Pazar içinde tamamen tarafsız rekabet koşulları yaratmak için ortak bir tüketim vergisi sistemine ihtiyaç vardır. Farklı vergi oranları ortak pazariçinde, çeşitli ürünlerin tüketimini farklı etkileyerek rekabet koşullarınıbozabilir. Başka bir ifade ile, tek pazarda mallar tamamen özgür hareket edebilmelidir. Bu da, AB'nde KDV ve ÖTV oranlarının aynı seviyeleregetirilmesine neden olmuştur. AB'nde ÖTV ile ilgili düzenlemeler tek pazarıntamamlandığı tarih olan 1 Ocak 1993 tarihinden itibaren ortaya çıkmıştır. şlenmiş tütün, alkollü içkiler ve mineral yağlar ÖTV'nin konusu olmuştur. Bu ürünler kamu sağlığını bozduğu, çevre kirliliğine neden olduğu ve enerji tasarrufunun sağlanması için seçilmiştir. 2004 yılı itibarıyla da elektrik, kömür ve doğal gaz da ÖTV kapsamına alınmıştır. Türkiye açısından bakıldığında ise, Türkiye'de ÖTV 2002 yılında başlamıştır. Birçok ürünü kapsamına aldığından genel tüketim vergisi gibidir. Bu tez çalışmasında, AB ve Türkiye'deki ÖTV incelenmekte ve ikisi arasında karşılaştırmalar yapılmaktadır. Tez üç bölümden oluşmaktadır. lk bölümde, vergilendirme, tüketim vergileri ve ÖTV tanımlanmaktadır. kinci bölümde AB'nde uygulanan ÖTV, üçüncü bölümde de, Türkiye'de uygulanan ÖTVincelenmekte ve hem AB'de hem de Türkiye'de uygulanan ÖTV karşılaştırmalı olarak kıyaslanmakta, Türkiye-AB müzakerelerinin 16ncı başlığı olan vergi uyumlaştırması konusunda Türkiye'nin uyumlu olup olmadığı sorusuna cevap aranmaktadır. Sonuç bölümünde, yukarıdaki bölümlerde anlatılanlar kısaca özetlenmekte vekıyaslanarak sonuca bağlanmaktadır.
Avrupa Birliği bütçesi

YÜKSEK LİSANS TEZ ÖZÜ AVRUPA BİRLİĞİ BÜTÇESİ Şebnem Sel Maliye Teorisi Anabilim Dalı Anadolu Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, Ağustos 1998 Danışman: Prof. Dr. Aykut Herekman Avrupa Birliğinde amaçlara ulaşmak için kullanılan araçlardan bir tanesi de Avrupa Birliği bütçesidir. Zaman içerisinde Birliğe yeni üyelerin katılması ve üye ülkelerin mali ihtiyaçlarının da değişmesiyle, Birliğin amaçlarında bir takım değişimler gözlenmiştir.. Bu değişimlere paralel olarak Avrupa Birliği bütçesinde de yeni bir takım düzenlemelere ihtiyaç duyulmuştur. Avrupa Birliği bütçesinin gelirleri, üye ülkelerin bütçeye aktarmak zorunda oldukları -tarımsal prelevmanlar, gümrük vergileri payı, KDV payı, GSMH payı gibi- özkaynaklardan oluşmakta ve Avrupa Birliği Bütçesi harcamaları da ortak politikalarca belirlenen -örneğin tarımsal politikalar, yapısall faaliyetler, içsel ve dışsal politikalar gibi- alanlarda yapılmaktadır. Bu çalışmada, Avrupa Birliği bütçesinin gelirleri ve harcamaları detaylı olarak incelenmiştir. Ayrıca Avrupa Birliği bütçe prosedürü ve bütçe yapısında zaman içerisinde meydana gelen değişikliklere de yer verilmiştir.
Küresel iklim değişikliğinin ekonomik etkileri üzerine model denemesi ve ekonometrik bir analiz.

İklim değişikliği, insan faaliyetleri nedeniyle çevrenin ekolojik sınırlarının zorlanması sonucu iklimin kendi doğal değişkenliği dışında yapay bir şekilde değişmesi olarak tanımlanmaktadır. Temelde fosil yakıt tüketilmesi sonucu artan sera etkisi nedeniyle gerçekleşen iklim değişikliği tüm canlılar, ülkeler ve ekonomiler için ciddi tehditler oluşturmaktadır. Bu bakımdan son yıllarda gerek bilimsel gerekse de siyasi çevrelerce iklim değişikliğinin mevcut ve muhtemel etkilerinin ortaya konulması yönündeki çabalar giderek artmaktadır. Bu çalışmanın amacı, iklim değişikliğinin mevcut ve muhtemel ekonomik etkilerini ortaya koymaktır. Bu amaçla ekonomi, çevre ve iklim değişikliği ilişkisi çerçevesinde uygulanacak para ve maliye politikalarının etkinliği dışa kapalı IS-LM-EE modeli kapsamında tartışılmıştır. Ayrıca 1980- 2011 dönemini kapsayan verilere Panel Veri analizi uygulanarak, iklim değişikliğinin ekonomik büyüme üzerindeki etkileri analiz edilmiştir. Çalışma dünya genelini ve yedi alt bölgeyi kapsamaktadır. Bulgular iklim değişikliğinin etkilerinin bölgelere göre farklılık gösterdiğini ortaya koymaktadır. Elde edilen sonuçlara göre dünyanın bazı bölgelerinde ekonomik büyüme iklim değişikliğinden olumlu; diğer bazı bölgelerinde ise olumsuz yönde etkilenmektedir.
Borsa İstanbul sektör endekleri ile döviz kurları arasındaki ilişkinin kriz dönemlerinde Türkiye'deki varlıklar üzerindeki etkisi

Küreselleşme ile birlikte ekonomik krizler, döviz kurlarındaki değişimler, savaş dönemleri ve doğal afetler gibi birçok durum ülke borsalarını etkilemektedir. Borsa İstanbul'da hem yabancı pay ortaklığının fazla olması hem de gelişmekte olan ülke olması nedeniyle yaşanan birçok durum Borsa İstanbul'u da etkilemektedir. Bu çalışmada, Borsa İstanbul 100 endeksi ve sektör endeksleri ile döviz kurları arasındaki ilişkinin Türkiye'deki kriz dönemlerindeki değişimlerinin araştırılması amaçlanmıştır. Çalışmada 02/1997-11/ 2018 dönemi için Borsa İstanbul 100 endeksi ve 22 sektör endeksi ile döviz kurlarına ait aylık veriler kullanılmıştır. Serilerin durağanlıklarını araştırmak için geleneksel birim kök testlerinden; ADF (1979), Phillips-Perron(1988) ve KPSS (1992) birim kök testleri kullanılmıştır. Serilerde yapısall kırılma tarihlerini tespit etmek için; Zivot ve Andrews (1992), Lumsdaine ve Papell(1992), Lee ve Strazicich(2003,2004) ve Carrion-i Silvestre (2009) birim kök testleri ile analizler gerçekleştirilmiştir. Seriler arasındaki uzun dönemli ilişki ise; Gregory ve Hansen(1996), Hatemi-J(2008) ve Maki (2012) eşbütünleşme testi ile araştırılmıştır. Çalışma sonucunda; serilere uygulanmış olan yapısall kırılmalı birim kök ve eşbütünleşme test sonuçlarında elde edilmiş olan kırılma tarihleri incelendiğinde; 1998 Rusya krizi, Kasım 2000 ve Şubat 2001 bankacılık krizleri ve 2008 konut kredisi krizi tarihleri yapısall kırılma tarihlerini oluşturduğu sonucuna ulaşılmıştır. Ayrıca kriz dönemleri dışında bulunan kırılma tarihleri araştırıldığında; 1999 yılında Türkiye'nin Marmara Bölgesinde yaşanmış olan Gölcük ve Düzce depremleri, 2003 yılında Türkiye'nin jeopolitik konumu nedeniyle ABD-Irak ülkeleri arasında yaşanmış olan savaş gerginliği ve Mayıs 2004'te ABD merkez bankasının faiz artırımı kararı gibi yaşanmış olan durumların endeksler üzerinde kırılma oluşturduğu sonucuna ulaşılmıştır.
Toplam faktör verimliliği ve sürdürülebilir ihracat artışları: Türkiye için hesaplanabilir genel denge analizi

Toplam Faktör Verimliliği - ihracat ilişkisi literatürde ülke, sektör ve firma bazında sıkça ele alınmaktadır. İncelenen çalışmaların iki değişken arasındaki pozitif yönlü ilişki paydasında buluştuğu, ancak söz konusu ilişkide nedenselliğin yönüne ilişkin farklı görüşler ortaya koyduğu gözlemlenmektedir. Son dönemde özellikle firma bazlı analizler, ilişkinin yönünün TFV artışlarından ihracata doğru olduğu görüşünü desteklemektedir. Türkiye ekonomisi için İhracata Dayalı Büyüme Modelinin test edilmesine yönelik olarak TFV- ihracat ilişkisine analizlerde yer verildiği; buna karşın TFV artışlarının ihracat performansı üzerindeki etkilerine dair kapsamlı bir çalışmanın gerçekleştirilmediği görülmektedir. Bu çalışma, 2027 yılı itibarıyla X. Kalkınma Planı kapsamında hedeflenen TFV artışlarının sektörel ihracat üzerindeki muhtemel etkilerini dinamik GTAP modeli ve GTAP 9 veri tabanı ile sayısal olarak analiz etmektedir.
Türkiye'de dış borç-büyüme ilişkisi: 1979-2012 dönemi üzerine bir inceleme

Ekonomide refah düzeyini arttırmak, verimlilik düzeyini iyileştirmek gibi hedeflere ulaşmak amacıyla veya işsizlik, yoksulluk gibi bir takım sorunları çözmek maksadıyla araçların bir araya getirilmesi ekonomik politikayı oluşturur. Bu araçlar para ve maliye politikası olarak ele alınmıştır. Ekonomi Politikasını meydana getiren bu araçlar ile ülke kendisini deflasyonist veya enflasyonist bir baskıdan kurtarabilir, örneğin eğer ülkede enflasyonist baskı yaşanıyorsa daraltıcı para ve maliye politikası ele alınırken, deflasyonist bir baskı yaşandığında ise ülkede o zaman genişletici para ve maliye politikası uygulanır. Çalışmamızda ekonomi politikası tarihsel perspektifte ele alınmış, 1990 ve sonrası ekonomi politikaları ve 2000 ve sonrası ekonomi politikaları incelenmiştir. Dış borçlanma Türkiye gibi gelişmekte olan ülkelerin tasarruf yetersizliği sonucu ekonomide kalkınmayı sağlamak amacıyla çok sık kullanılan bir finansal kaynaktır. Bu özellikle 1929 tarihlerinde başlamış ta ki 2002 yıllarına kadar değişik bir trend izleyerek devam etmiştir. Alınan dış borçlar verimli bir şekilde kullanıldığında yatırım ve ihracat artış gösterir. Aksi durum söz konusu olduğunda yani alınan dış borçlar üretime dönüştürülmediğinde, dış borçlar kapatılmaya çalışılmadığında ülkeleri ciddi krize sürükler. Dolayısıyla alınan borçlar kullanım durumuna göre fayda niteliği taşımaktadır. Çalışmada Türkiye'nin ekonomi politikası incelenmiş ardından Türkiye'deki büyüme ve dış borç arasındaki ilişki ele alınmıştır. 1979- 2012 yılları arasındaki veriler kullanılarak bu ilişki ispat edilmeye çalışılmıştır.
Çin ekonomisi ve Türkiye ile Çin'in ekonomik ilişkilerinin Türkiye ekonomisi üzerindeki etkileri

Bu çalışmada Çin'in son yirmi yılda geçirmiş olduğu büyük değişim ve gelişim üzerinde durulmuş ve bu değişim ve gelişimin Türkiye ekonomisi açısından oluşturduğu tehdit ve fırsatlar araştırılmıştır. Çin Halk Cumhuriyeti 2001 yılında Dünya Ticaret Örgütüne üye olmasıyla birlikte dünya ekonomisi açısından önemli bir pozisyona gelmiştir. Özellikle 2005 yılında kotaların kalkmasıyla birlikte ülke, diğer gelişmiş ülke ekonomileriyle eşit şartlarda yarışma imkanına erişmiştir. Ancak bu gelişmenin sürdürülebilmesi noktasında enerji sıkıntısı işsizlik, tarım alanlarının azlığı, nüfus baskısı gibi sınırlayıcılar bulunmakta ve bu sınırlayıcılar ülkenin süper güç olabilme noktasındaki en büyük engeller olarak gözükmektedir. Çin Halk Cumhuriyeti-Türkiye ilişkileri hem siyasi, hem de ticari ve ekonomik açıdan henüz istenilen seviyede değildir. Özellikle iki ülke arasındaki en büyük sorun Türkiye aleyhine oluşan dış ticaret açığı olup bu sorunun kısa vadede çözümü zor gözükmektedir. Bu nedenle Türkiye-Çin Halk Cumhuriyeti ile olan ilişkilerinde uzun vadeli, sabırlı ve fırsatları değerlendiren bir strateji izlemelidir.
Türkiye demir çelik sektörü uluslararası rekabet gücünün ampirik analizi

Demir çelik sektörü gelişmekte olan ülkeler açısından hayati öneme sahip sektörler arasında yer almaya devam etmektedir. Demir çelik sektörü; inşaat, otomotiv, savunma, beyaz eşya ve gemi yapımı gibi pek çok sektöre girdi sağlamaktadır. Sektörün uluslararası alandaki rekabet potansiyelinin belirlenmesi söz konusu ülkelerde sektörün geleceği açısından son derece önemlidir. Türkiye demir çelik sektörü uluslararası rekabet gücünün belirlenmesinin amaçlandığı bu çalışmada açıklanmış karşılaştırmalı üstünlükler yöntemi kullanılmıştır. Çalışmada kullanılan, 2007- 2016 yıllarını kapsayan dış ticaret verileri Birleşmiş Milletler Mal Ticareti İstatistikleri veri tabanından elde edilmiştir. Türkiye demir çelik sektörünün, dünya karşısındaki rekabet gücü önce üç haneli alt sektör bazında analiz edilmiştir. Ardından üç haneli sektörlerin daha ayrıntılı analizi amacı ile bunların alt sektörleri olan dört haneli alt sektörler de analize dahil edilmiştir. Bu amaçla Balassa'nın ve Vollrath'ın geliştirdiği endeksler ayrı ayrı hesaplanmış, birbiri ile karşılaştırılmış ve yorumları yapılmıştır. Çalışma sonucunda; Türkiye demir çelik sektörünün, katma değeri yüksek ürünlerin üretiminde kullanılan yassı mamuller grubunda rekabet gücünün düşük olduğu ancak katma değeri düşük uzun mamuller grubunda ise rekabet gücünün yüksek olduğu sonucuna varılmıştır.