turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Orientations of monumental architectural remains at Kerkenes Dağ

Bu tezde Kerkenes Dağ'ında bulunan mimari kalıntılar ve heykeller Arkeoastronomik bir perspektiften incelenmiştir. Kazı sonuçları tu m şehrin ideal kent kavramı du şu ncesinden yola çıkılarak planlandığı sonucunu akla getirmektedir. Bu çalışmada yapı yönelimlerinin, gök cisimlerinin ufuk du zlemi u zerindeki doğma ve batma noktaları ile olan ilişkisi incelenerek, bu ideal kent kavramının göksel olaylar ile olan olası ilişkisi analiz edilmiştir
Ege dünyası Erken Demir Çağ mimarisi

M. Ö. 1200'lerin Akdeniz dünyasında, deniz kavimleri göçü olarak adlandırılan bir göç dalgası yaşanmış olup, günümüzde hala bu göç dalgasının neden ve nasıl gerçekleştiği bilinmemektedir. Genel olarak Doğu Avrupa'da meydana geldiği düşünülen bu göçlerin, ekonomik ve nüfus artışından meydana geldiği iddia edilmekle birlikte dönem, Myken uygarlığının yıkılışından sonra gerçekleşen, kültürel boşluk dönemi olarak da algılanmaktadır. Ancak son yıllarda ortaya çıkarılan arkeolojik buluntular sayesinde, Myken uygarlığının sonrasında kendine has özellikleri bulunan bir dönem olduğu anlaşılmaktadır. Bu dönem içerisinde üç ana plan tipi bulunmaktadır. Bunlar oval, dikdörtgen ve apsidal planlardır. Az sayıda ele geçirilen oval ve apsidal yapıların, Erken Demir Çağ'ının bir değişimi olarak Ege dünyasında göze çarpmaktadır. Dörtgen yapılar ise Erken Demir Çağ için popüler olarak karşımıza çıkmaktadır. Konu ile ilgili olarak Erken Demir Çağ ile ilgili olarak, arkeolojik olarak önemli verilerin ele geçirildiği yerleşimler seçilmiştir. Kıta Yunanistan'da incelediğimiz Erken Demir Çağ yapılarının kullanımları açısından planlarını karşılaştırmak olanaksız görülmektedir. Bunun nedeni, oval ve apsidal planlarda ele geçirilen arkeolojik buluntuların, dikdörtgen planlı yapılarda bulunan örneklerden farklı olmamasından kaynaklanmaktadır. Batı Anadolu yerleşmeleri, Kıta Yunanistan yerleşmelerinden çok farklı olmadığı görülmektedir. Buna ek olarak Ege dünyasının genelinde ortaya çıkartılan yapıların boyutları kullanım amaçları ile aynı amaç doğrultusunda yapıldığı, heroon ya da tapınak yapılarının kasıtlı olarak büyük yapıldıkları saptanmıştır. Yapıların oda sayıları arttıkça kullanım amaçları da sosyal tabakadan, elit tabakaya doğru bir hat çizmektedir. Aynı zamanda yapıların boyutları da arttıkça yapılar konut mimarisinden tapınak ve heroon yapılarına doğru değiştiği gözlenmektedir.
Bilgisayar ortamında keramik rekonstrüksiyonu: Konservasyona etkilerinin değerlendirilmesi

Ana başlığı 'Bilgisayar Ortamında Keramik Rekonstrüksiyonu: Konservasyona Etkilerinin Değerlendirilmesi' olan bu tez çalışmasında, arkeoloji alanındaki bilgisayar uygulamalarından keramik rekonstrüksiyonu üzerine yapılan çalışmaların, arkeolojik keramik konservasyonu alanına olası etkilerinin incelenmesi amaçlanmıştır. Bu amaç doğrultusunda öncelikle arkeolojide keramik malzeme çalışmalarının yeri, önemi ve yönteminden kısaca bahsedilmiştir. Ardından konuya arkeolojik konservasyon açısından yaklaşılmış; önce konservasyon bilimi ve çalışma yöntemi kısaca tanıtılmış, sonra keramik rekonstrüksiyonunun aslen bir parçası olduğu koruma pratiğindeki yeri ortaya konulmuştur. Burada özellikle konservasyon uygulamalarında rekonstrüksiyon eyleminin nedeni ve gereği üzerinde durulmuş, literatür ışığında geçmişşten günümüze çeşitli görüşler ve uygulama örneklerine yer verilmiştir. Daha sonra arkeoloji alanında bilgisayar uygulamaları kısaca tanıtılmış, bunlar arasındaki bu tezin de konusunu oluşturan keramik rekonstrüksiyonuna yönelik çalışmalara değinilmiştir. Son olarak, bilgisayar ortamında arkeolojik keramik rekonstrüksiyonu üzerine yapılan çalışmalar, keramik eser korumacılığı bakımından değerlendirilmiştir.
Antiokheia ad Orontes suyolları

Antiokheia ad Orontes Anadolu'nun güneyinde yer alan bereketli Amik ovasının güney ucunda Silpius Dağı ile Staurin Dağı'nın eteklerinde kurulmuş bir antik kenttir. Kent ilk olarak M. Ö. 300 yılında Büyük İskender'in generallerinden Seleukos I. Nikator tarafından kurulmuş ve daha sonra stratejik konumu sayesinde İskender sonrasında kurulan Seleukos Krallığı'nın başkenti olmuştur. M. Ö. 64 yılında Antiokheia'nın Roma hakimiyetine girmesi, kentin gelişiminde önemli rol oynamış ve kent Roma İmparatorluk döneminde Roma, Konstantinopolis ve Alexandria kentleri ile beraber imparatorluğun en büyük kentlerinden biri ve doğudaki yönetim merkezi haline gelmiştir. 2004 yılında Mustafa Kemal Üniversitesi Arkeoloji Bölümü tarafından başlatılan Hatay İli Antakya ve Samandağ Arkeolojik Yüzey Araştırması projesi ile kentten günümüze ulaşan kalıntıların tespiti, belgelenmesi ve değerlendirilmesi çalışmalarında bu kalıntıların korunması ve kente dair sorulara ışık tutulması amaçlanmıştır. Bu çalışmalar içinde tespit edilen önemli bir buluntu grubu bu tez çalışmasına da konu olan antik kentin su yollarına ait kalıntılardır. Bir kent için suyun hayati rolü ve bu bağlamda su sistemlerinin kent dokusunu üzerindeki belirleyici etkisi açıktır. Antiokheia'nın antik kaynaklara göre M. S. II. yy. da 200 .000'lere ulaşan nüfusu ile su ihtiyacı Roma kentininki ile karşılaştırılabilir ki bu ihtiyaç gelişmiş bir su yolları sistemini zorunlu kılar. Antiokheia'da Hellenistik dönemden itibaren su temini ile ilgili başta kuyu ve sarnıçlar olmak üzere çeşitli düzenlemeler bulunmaktadır. Bununla beraber kentin su yollarının gelişimi asıl olarak kentin Roma hakimiyetine girmesiyle hız kazanmıştır. Antiokheia'nın su ihtiyacının Harbiye hatları, Dursunlu hattı ve Kuruyer hattından oluşan 4 suyolu ile karşılandığı görülmektedir. Örgü kanallar, oygu kanallar, su toplama tünelleri, su köprüleri ve pişmiş toprak borular gibi çeşitli yapı tiplerinden oluşan su yolları özellikle M. S. I. ve II. yy. larda büyük gelişim göstermiş ve uzun bir dönem boyunca aktif olarak kullanılmışlardır. Tüm bu gelişmiş su yolları ağına karşın kentin su temininde tek bir kaynağa ya da yapı tipine bağlı kalınmadığı, Roma İmparatorluk döneminde bile kuyu ve sarnıçların da kullanılmaya devam ettiği görülebilir. Sonuç olarak farklı yapı tiplerinin ve tekniklerin bir arada kullanıldığı Antiokheia'nın kentle beraber gelişen, çeşitlenen ve anıtsal yapılarla bezenen su sistemi, hem mimarlık hem de su mühendisliği tarihi açısından önemli bir kaynak niteliğindedir.
Megaronların doğuşu ve Erken Tunç Çağı boyunca gelişimi

Bu çalışmanın konusu 'Megaron' adı altında tanımlanan yapı biçiminin kökenlerini araştırmak ve bu yapı tipinin Erken Tunç Çağı boyunca gelişimini incelemektir. Öncelikle giriş bölümünde megaron terimiyle ifade edilen yapı biçimi tanımlandı. Terim üzerinde ortak bir tanıma varmanın zorluğu ve farklı görüşlerin varlığı, çalışmada karşılaşılan ilk güçlüktü. Bazı bilim insanları megaronun temel dikdörtgen biçimine vurgu yaparak, kökenini ilkel bir barınak türü olan basit dikdörtgen yapılarda aradıklarından, tanımım oldukça geniş kriterlerle yapmışlardır. Çalışmanın ilk bölümünde bu evrimsel görüşlere yer verilmiştir. Ancak megaronun tarih içinde belli ilkesel kurallarla tanımlanan bir şekli olduğundan, ampirik arkeolojik verilere dayanarak, bu kriterlerdeki yapının peşine düşmek, bilimsellik gereği görülmüştür. Dolayısıyla kavram olarak arkeolojik kayıtlarda ilk geçtiği Klasik Yunan öncesi dönemlerden itibaren, Neolitik ve Erken Tunç Çağlan boyunca belli kriterlerle tanımladığımız bu yapının görüldüğü arkeolojik yerleşimleri ve yapıların özelliklerini ortaya koyduk. Bu coğrafi dağılım bile kökene dair bazı ipuçları verebilirdi. Bu yapı tipinin dönemsel olarak belli coğrafi bölgelerde yoğunlaştığmı gördüğümüzden yerleşimleri bölgelere ayırarak inceledik. Ardından, bazı bilim insanlannm bu coğrafi dağılımı kronolojik olarak değerlendirip, megaronlann ortaya çıkışma eşlik eden diğer kültürel değişimleri de göz önüne alarak, bu süreci göç kavramlarıyla açıkladığım gördük. Bu görüşlere dördüncü bölümde yer verilmiştir. Megaronlann kökenine dair bir rota, hem Balkanların hem de Avrupa'nın kuzeyinde karşımıza çıktı. Ancak bunun bir göç hareketiyle topyekun bir değişim olarak mı, yoksa karşılıklı ilişki ve etkileşimlerle daha doğal bir süreç olarak mı geliştiğine dair görüşler farklıydı. Sonuçta, böyle bir çalışma kapsamında, megaronlann kökenini tam olarak saptamaktan öte, ancak belli bir rota tanımlanabileceği ve bunun olası yol ve etkileri üzerinde durulabileceği görüldü.
Acemhöyük Erken Tunç Çağı seramiği

Acemhöyük Erken Tunç Çağı Seramiğinin ele alındığı bu çalışmanın öncelikli amacını farklı tabakalarda açığa çıkarılan seramiklerin teknik özelliklerinin belirlenmesi, sınıflandırılması ve seramik malzemenin genel karakterinin ortaya çıkarılması oluşturmuştur. Tez çalışmasına konu olan malzemenin büyük bir bölümünün açığa çıkarıldığı güneydoğu eteğinde ele geçen malzemenin stratigrafik olarak değerlendirilmesi sonucunda, Acemhöyük'ün Erken Tunç Çağı II sonlarından itibaren kesintisiz olarak iskan edildiği belirlenmiştir. Acemhöyük'te farklı alanlarda gerçekleştirilen kazı çalışmalarından elde edilen tüm Erken Tunç Çağı seramikleri değerlendirildiklerinde, Orta Anadolu Bölgesi'nin genel seramik karakterine aykırı sonuçlara ulaşılmıştır. Bu durum, özellikle çark yapımı yerel seramiğin X. tabakadan itibaren daha yoğun olarak ortaya çıkışıyla kendini göstermektedir. Erken Tunç Çağı III başından itibaren seramik üretiminde görülen bu gelişmenin yanı sıra Batı Anadolu kökenli seramikler ile Suriye Şişesi parçalarının da bulunması Acemhöyük'ün bu dönemde bölgeler arası kültürel ve ticari ilişkilerde oynadığı rolü göstermektedir.
Eski Tunç Çağı'nda Batı Anadolu bölgesinde görülen kemik eserler

'Eski Tunç Çağı'nda Batı Anadolu Bölgesinde Görülen Kemik Eserler' konulu çalışmada, eserlerin tanımları ve tipolojik ayrımları yapılarak değerlendirilmesi ve yorumlanması, bu çalışmanın ana konusunu oluşturmaktadır. Kemik eserler, elde edildiği hayvan türü ve işlenen kemikleri dikkate alınarak şekil ve işlevlerine göre 15 ana tip altında değerlendirilmiştir. Bu tiplerde kendi içlerinde alt tiplere ayrılmıştır. Batı Anadolu Bölgesi'nde bulunan kemik eserler Eski Tunç Çağı I-III ve Geçiş Dönemleri'nde değerlendirilmiş olup, komşu çağdaş kültür merkezleri ile karşılaştırmalı olarak ele alınmıştır. Hayvan kemiklerinden yapılan alet ve buluntular belli tekniklerde işlenmiş olup, kesme ve sürtme tekniği hemen hemen bütün eserlerde kullanılmıştır. Yoğun bir şekilde görülen biz örnekleri bu çalışmada en fazla bulunan kemik aletler olarak görülmektedir. Eski Tunç Çağı'nda diğer kemik buluntular çeşitli tiplerde karşımıza çıkmaktadır.
Geç Neolitik Dönem'de Güney Kafkasya yerleşim modelleri

İnsanoğlunun biyolojik ve kültürel evrim sürecindeki önemli basamaklardan birini yaklaşık M. Ö. 10000- 5000 yıl öncesini tanımlayan Neolitik Dönem oluşturmaktadır. 'Devrim' ya da 'Evrim' olarak da tanımlanan bu dönemde, yerleşik yaşamdan evcilleştirmeye, alet üretimindeki uzmanlaşmadan ritüel uygulamalara kadar insan yaşamında köklü değişimler meydana gelmiştir. İnsan yaşamındaki bu değişimlerin nasıl ve neden olduğuna yönelik soruların büyük bir kısmı Yakın Doğu'da sürdürülen araştırmalarla açıklanmıştır. Ancak, bölgeler arası kültürel ilişkilerin ortaya konmasında Kafkas Bölgesi'ndeki verilerin yeterince dikkate alınmadığı görülmektedir. Son yıllarda Güney Kafkasya Bölgesi'nde oldukça geniş alanlarda araştırmalar yapılmış olmasına rağmen kronolojik ve terminolojik sorunlardan dolayı arkeolojik verilerin yeterince değerlendirilemediği anlaşılmaktadır. Bu sebeple bölgenin Neolitik tanımlaması, yerleşim modelleri ve arkeolojik veriler kapsamında ele alınması yeterince mümkün olamamaktadır. Bu tez çalışmasında son araştırmalar kapsamında, ideolojik kaygılardan uzak ve yeni bilimsel tekniklerle araştırılan Güney Kafkasya'daki Geç Neolitik süreci tanımlamak ve bu süreçte karşımıza çıkan yerleşim modellerini ortaya koymak hedeflenmiştir. Çalışma yöntemi açısından Güney Kafkasya Bölgesi coğrafi olarak kendi içinde Orta Kura Havzası ve Aras Havzası olmak üzere iki bölgeye ayrılarak ele alınmış ve her iki bölgede en iyi araştırılan yerleşimler seçilerek incelenmiştir. Bölgenin iki ayrı alanda incelenmesi, coğrafi, iklimsel ve bitki örtüsü koşullarının farklılığı göz önüne alınarak özellikle düşünülmüştür. Böylece farklı coğrafyaya sahip ama aynı bölge içinde yer alan yerleşimlerin benzer ve ayrıldığı noktalar ile coğrafyanın yerleşim modellerine olan etkisinin anlaşılması amaçlanmıştır. Çevre ve yerleşenlerin ilişkisi, Orta Kura Havzası için Aruchlo arkeolojik merkezi özelinde incelenirken, Aras Havzası için Kamil Tepe ve Aknashen arkeolojik merkezleri özelinde incelenmiştir. Çalışmanın sonucunda yerleşim modelleri dikkate alınarak Güney Kafkasya Neolitikleşme sürecini etkileyen iç ve dış faktörlerden hangisinin birincil rol oynadığına dair bir tespite gidilmiştir.
Kültür varlıklarının ören yerinde sergilenmesi

'Kültür Varlıklarının Ören Yerinde Sergilenmesi' başlıklı tez çalışmam içerisinde amaç, kültürel mirasın korunarak gelecek nesillerle aktarılmasında, bu sergilemenin etkili bir yöntem olduğunu anlatmaktır. Bunu yanı sıra insanlık tarihine ışık tutan kültür varlıklarına ilişkin kapsamlı ve doğru bilgi verme yöntemi olarak yerinde sergileme yönteminin önemini göstermektir. Tezin ilk bölümünde, kültür varlıklarını koruma ve yerinde sergileme yönteminde başvurulması gereken ulusal ve uluslararası kanun, yönetmelik ve tüzükler incelenmektedir. İkinci bölüm, ören yerinde sergileme tekniğine ilişkin ulusal ve uluslararası sergileme örneklerini içermektedir. Speyer'de Bulunan Orta Çağ Sinagogu, Yeşilova Höyüğü, Ephesos Yamaç Evleri, Haleplibahçe mozaik müzesi ve Göbeklitepe kazı alanları örnek olarak incelenmiştir. Kazısı süren alanlarda sergileme ve çatı korumalarına da örnekler verilerek tezin içeriğine eklenmiştir. Ören yerlerinin en az hasar ve en yüksek koruma ile sergilenmesi ve sergilemede hangi hususlara dikkat edilmesi gerektiği ele alınmıştır.
İnanna ve Dumuzi anlatısı

İnsanlığın medeniyet yolunda önde gittiği dünyadaki birkaç nehir havzasından biri olan Mezopotamya'da, günümüzden 5 bin yıl önce ortaya çıkan Sümer toplumu, muhtemelen literatürde Obeyd diye adlandırılan yerli toplumları bastırmış ve onlarla kaynaşmıştır. Akadların kendi miraslarını devraldığı gibi Sümerlerin de başka bir toplumun gelişkin kültürel mirasını tamamıyla devraldıkları ya da taklit edip etmedikleri konusunda henüz net bir bilgi mevcut değildir. Ancak kendilerinin kabul edilen yazı sistemi, edebi ve her türlü kültürel birikim özellikle de günümüze kadar yakın ve uzak birçok toplumun dinsel inanç ve geleneklerinde kendini hissetiren etkileriyle dikkate değerdir. Evrenin ve insanın yaratılışı konusunda düşünce üreten Sümer düşünürleri, felsefi temel ve sınırlara karşılık oluşturacak bir şey geliştirmemişlerse de evrenin doğası, kökeni ve işleyiş düzeni üzerine düşünüp tartışmışlardır. Meydana getirdikleri kozmoloji ve inanç sistemi Yakındoğu'nun birçok yerinde temel inanç haline gelmiş sonraki toplumları etkilemiştir. Sümerlilerin bu inanç sistemi içinde Çoban Tanrısı Dumuzi ile Aşk ve Bereket Tanrıçası İnanna'nın yeri ve önemi, günümüze ulaşan Sümerli ozanların şiirlerindeki ağırlığına bakılırsa pek büyüktür. Bereket kültü içinde kutsal evlilik dinsel geleneğinin kahramanları olan bu iki karakter, birleşmeleriyle, ayrı düştükleri yılın yarısında solan, kuruyan ve ''Kaos''a giren dünyanın dönemsel olarak yenilenmesini, bereket ve bolluğu yaşamasını sembolize ederler. Sonraki toplumlarda başka adlar ve atfedilen başka özelliklerle ortaya çıkan İnanna, tanrıçalar içinde toplumun kadına atfettiği özellikleriyle öne çıkar; hırsı ve cesaretiyle uygarlık sanatlarını ve kutsal yasaları Tanrı Enki'den alması, evliliği ve kutsal evlilik olayının parçası olarak yeraltına inişi mitlerinin başrol oyuncusu olarak yazılı ve sözlü anlatımın önemli bir unsurudur.
Metropolis'te bulunan Roma Dönemi kandilleri

Metropolis, İzmir'in Torbalı İlçesi'ne bağlı Yeniköy Köyü sınırları içerisinde yer alır. Ephesos ve Pergamon kentlerinin ortasında bulunan Metropolis önemli bir konuma sahiptir. Bu anlamda, kentte ele geçen buluntular da önemlidir. Buluntular arasında yer alan kandiller, aydınlatmanın gerekli olmasından dolayı, yaşam içinde tüm sosyal sınıflarda kullanılır. Metropolis'te Roma Dönemi'ne tarihlenen toplam 2600 adet kandil ve kandil parçası ele geçmişştir. Kandillerden 564 adedi kataloğa alınmıştır. Kandiller, astar özellikleri, form ve bezemelerine göre ayrılmışlardır. Bunun yanı sıra, buluntu yerlerine göre karşılaştırmalar yapılarak kullanım amaçlarına yönelik sonuçlar elde edilmeye ve kullanım biçimleri ortaya çıkarılmaya çalışılmıştır. Kandiller, astarlanma biçimlerine göre iki farklı gruba ayrılırlar. Red-on-White ve Kırmızı astarlı olarak yapılmış olan kandiller pek çok farklı forma sahiptir. Bu formlar, yakın ya da uzak merkezlerdeki benzerleri ile karşılaştırılarak tarihlendirilmiştir. Kandillerin, M. S. 1. yüzyıldan M. S. 6-7. yüzyıla kadar olan zaman dilimine aittirler. Buluntu yerlerinin kullanım periyotları ile de örtüşmektedir. Bu çalışmada yapılan istatistiksel analizler sonucunda elde edilen değerlerin kullanım alanları ile bağlantılı olduğu da görülmüştür. Aynı zamanda, yapılan petrografik incelemeler sonucunda, kandillerin büyük çoğunluğunun Menderes masifinden elde edilen kil ile üretildiği ancak, bölge kili dışında da farklı bir kil yapısı daha olduğu ortaya çıkmıştır. Böylece, Metropolis'te yerel üretimin dışında ithal kandillerin de olduğu tespit edilmiştir.
Side Müzesi'nde bulunan mermer tanrı ve tanrıça heykelcikleri

Side Antik Kenti, Attaleia kuruluncaya dek Pamphylia Bölgesi'nin tek ve en önemli liman kenti olmuştur. Dalga kıranlarla emniyeti sağlanmış iki limana sahip olması, kentin hem bir liman kenti hem de önemli bir ticaret merkezi olmasını sağlamıştır. Böylesine bir durum, hiç kuşkusuz bölgeler ve kentler arasında da bir iletişim ve etkileşimi kaçınılmaz kılmaktadır. Her bölgenin ya da daha özel olarak her kentin kendine özgü bir inanç sistemi vardır ve bu durum plastik sanata da sıklıkla aktarılmıştır. Bölgeler arasındaki bu ticari ilişkiler ise olasılıkla inanç sitemini ve de Antik dönemin önemli sanat dallarından birisi olan plastik sanatları etkilemiştir. Bu tez çalışması ile birlikte, Side Müzesi'nde koruna gelen ve plastik eserlerin önemli bir kategorisini oluşturan 48 adet mermer tanrı ve tanrıça heykelciğinin bilimsel değerlendirilmesi amaçlanmıştır. Bu konunun belirlenmesinin en önemli nedeni, Müzedeki heykelciklerin bugüne kadar bütüncül olarak çalışılmamış olmasıdır. Söz konusu heykelciklerin kataloğu oluşturulmuş; her bir eser tipolojik, ikonografik, stilistik ve işçilik olarak detaylı bir biçimde irdelenmiştir. Bu değerlendirmeler sonucunda kentin hem sanatsal faaliyetleri hem de dinsel inanışları konusunda önemli ipuçları elde edilmiştir.
2002-2003 yılı Laodikeia antik kenti kabartma buluntuları

Lykos Vadisi Phrygia'nın batı ucunda yer almaktadır. Vadi'nin iklimi, verimli toprakları, İç ve Güney Anadolu'yu Batı Anadolu'ya bağlayan yolların kesişme noktasındaki yeri önemli bir konuma sahip olmasını sağlamıştır. Bu nedenle, Kalkolitik Dönem'den itibaren yerleşimlere sahne olmuştur. Laodikeia, bu verimliVadi'nin ortasında kurulmuştur. Kent, ticari anlamda ayrıcalıklı ve zengin kentler arasında yer almakta olup, istihdam alanı tekstil ve ticaret alanların olsa da antik dönemdeki yıkıcı depremler kentte imar faaliyetleriyle, mimariye bağlı yontuculuğunaktif olmasını ve önemli bir iş sektörü haline gelmesini sağlamıştır. Laodikeia'daortaya çıkarılan heykeltıraşlık buluntularıyla ilgili çalışmalar, kaçak kazılar ya datarla tesviyesi sırasında tespit edilenler haricinde ilk kez bu tezdeki eserlerle toplu olarak değerlendirilmiştir. Çalışmamızdaki eserler, Helenistik Dönem'den başlayarak M. S. 3. yy. ın ilk yarısına kadar tarihlenen örneklerden oluşmaktadır. Helenistikörneklerin azlığı, Roma Dönemi içinde Antoninler ve Severuslar Dönemi'ne aityontu ve kabartmaların fazlalığı şaşırtıcı değildir. Bu durum belirtilen dönemlerdekentte imar faaliyetlerinin yoğunluğunu göstermektedir. Kazı çalışmalarında bulunan heykeltıraşlık malzemelerinin niteliği ve sayısının fazlalığı, Erken Bizans Dönemi'ne kadar üretim yapan yerel atölyenin var olduğu görüşümüzü güçlendirmektedir. Bu yerel atölyede yapılmış eserler üzerindeKlasik ve Helenistik etkiler hakimdir. Kentte genel olarak M. Ö. 4. yy. ın sanat özelliklerini bilen sanatkarların varlığından söz etmek mümkündür. Figürlerinüzerindeki elbiselerdeki çizgisel tasarımlar, ışık-gölge kontrastı, matkabın derin ve geniş kullanımıyla ön plana çıkarılmıştır. Çalışmamız kapsamındaki parçalardeğerlendirildiğinde, Roma Dönemi'nde Aphrodisias etkilerini görmek mümkündür. Bununla birlikte Hierapolis'le de konu ve üslup yönünden benzerlikler olduğu tespit edilmiştir.
Muğla-Çine sınırlarındaki antik dönem mezar örnekleri ve ölü gömme gelenekleri

Çalışma Aydın ili, Çine ilçesi ile Yatağan sınırlarında kalan kırsal alanlardaki nekropol ve tekil mezarların taranarak mezar örneklerinin ve ölü gömme geleneklerinin ortaya çıkartılması için yapılmıştır. Ele aldığımız bölge antik çağların bilinen Karia kentlerinden Alabanda teritoryumundadır. Alabanda, antik metinlerde zenginliği ve ihtişamı ile bilinmektedir. Bu çalışma ile kırsal alanlarda bulunan, ulaşılması oldukça zor yerlerdeki bilinmeyen mezarların araştırılması ve bilim alemine sunulması hedeflenmiştir. Çalışma, mezar mimarisiyle ilgili litaratür taraması ve tezin ana hatlarının oluşturulmasıyla başlamıştır. Bu çalışmalardan sonra yerel unsurların yardımıyla yapılan arazi çalışmaları uzun bir süreç almıştır. Arazi çalışmalarıyla yüzeyde tespit edilen mezar örnekleri tek tek haritalar üzerine koordinatlarıyla işaretlenmiş, fotoğraflama ve çizim çalışmaları yapılmıştır. Çalışmalarımız sonucu arazide 12 adet nekropol, 7 adet tekil mezar tespit edilmiştir. Tespit edilen 150 adet mezardan benzer örnekler elendikten sonra kalan 69 adet mezar detaylı bir şekilde incelenmiştir. Alanda; anıt mezarlar, tümülüsler, oda mezarlar, oygu tekne mezarlar, lahitler, plaka tekne mezarlar, ostothekler ve kaya mezarları tespit edilmiştir. Söz konusu mezar çeşitliliği bölgenin kırsal mezar yoğunluğunu ortaya çıkarmıştır. Bu çalışmayla bölgenin kırsal mezar yoğunluğunun antik dönem Kıyı Karia yol güzergahlarında bulunmasından kaynaklandığını ve tarıma elverişli topraklarından dolayı her dönem iskan gören bir coğrafya olduğunu göstermiştir. Elde edilen verilerden hareketle nekropollerin ve mezarların yer seçiminde antik yol güzergahları, vadilere hakim manzaralı yerler ile tepe yamaçlarının tercih edildiği sonucuna ulaşılmıştır. Yüzeyde tespit edilen mezarlar MÖ 6. yy. dan MS 4. yy. a kadar tarihlenmektedir.