turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Levant bölgesi Neolitik Çağ taş figürinleri

Tarihsel süreç içerisinde insanın kendisi ile birlikte zaman zaman hayvanları da farklı medyalara tasviri çeşitli şekillerde olmuştur. En temel biçimiyle, duvar resimleri ve heykel gibi farklı materyaller üzerinde betimlemeler söz konusu iken, çeşitli hammaddelerden yapılmış figürinler de bu tasvir biçiminin en bilinen ve yaygın örneklerindendir. Figürinlerin, insanları ve hayvanları yansıtması durumunun anlamsal bağlamı arkeolojinin sorunsallarından biridir. Bu sorunsal referans alınarak 'Levant Bölgesi Neolitik Çağ Taş Figürinleri' başlıklı bu tez çalışmasında belirli bir zaman dilimi, bölge ve materyal sınırlaması ile taş figürinlerin detaylı olarak incelenmesi amaçlanmıştır. Kendine özgü gelişmeler ile tanımlanan Neolitik Çağ'ın, Levant Bölgesi'nde işleyen süreci, figürinler konusunu detaylı analiz edebilmede önemli rol oynar. Bu nedenle, bölgenin coğrafi özellikleri ve koşulları araştırılarak, insan ve coğrafya ilişkisinden hareketle bölgede yaşanan Neolitik süreç incelenmiştir. Bölge, Kuzey ve Güney Levant olarak ikiye ayrılıp, günümüze dek yapılan arkeolojik çalışmalar sonucunda bölgeye özgü oluşturulmuş Neolitik Çağ kronolojisi detaylı alt evreler ile tanımlanmıştır. Bölgede taş figürinin ele geçtiği 26 farklı Neolitik Çağ merkezinden açığa çıkan 109 adet taş figürin çalışmanın ana odak noktasını oluşturmuştur. Merkezler hakkında genel bilgilerin verilmesi sonrasında taş figürinler dönemlerine ve tanımlamalarına göre tipolojik olarak değerlendirilmiştir. İnsan ve hayvan figürinleri olarak iki ana tipolojik ayrım detaylandırılarak figürinlerin işlevleri sorgulanmıştır. Genel olarak 'Ana Tanrıça' kavramının karşılığı olarak görülen figürinlerin, bu kavram ile olan ilişkisi ve farklı anlamları üzerinde durulmuştur. Söz konusu anlamsal bağlamın tutarlı olması için kazı raporları, figürinler üzerine yapılmış durum çalışmaları ve etnografik araştırmalar detaylı olarak ele alınmıştır. Figürinlerin bölge, dönem ve tipolojik dağılımları ile nicelik açısından oranları göz önünde bulundurulduğunda, yapılan kapsamlı değerlendirilmesi sonucunda anlamlarının her evrede farklılık gösterdiği saptanmıştır.
Arkeolojik veriler ışığında Antikçağ'dan günümüze Gaziantep'te yemek kültürü

İnsanın yeryüzünde görülmesinden günümüze gelinceye kadar doğada gösterdiği yaşam mücadelesi boyunca yaşam kalitesini belirleyen ve yaşamının devamlılığını sağlayan temel öge, beslenme ve yemek olmuştur. Yemek yapmak ve yemek yemek ise, insanlık tarihinde büyük bir değişime ve gelişime neden olmuştur. Antik yazarlar yaşadıkları dönemin beslenme kültürü hakkında eserlerinde birçok konuya değinmiş; arkeolojik kazılarda ele geçen hayvan kemikleri ile tüketilen hayvanların tarihsel geçmişşleri hakkında bulgulara ulaşılmış; seramik, madeni ve cam kap formları ile, insanoğlunun yaşamıyla birebir bağlantılı olarak beslenme kültürüne ait hem kültürel hem de ekonomik anlamda bilgilere ulaşılmıştır. Arkeolojik buluntular arasında yer alan mühürler, besin maddeleri, içecekler ve hayvan isimlerinin yer aldığı tabletler, levhalar, kabartmalar olmak üzere ele geçen tüm materyaller antik dönemden beri var olan köklü ve zengin yemek kültürüne ışık tutmuştur. Yemek kültürü, diğer tüm kültürler gibi coğrafi şartlara, çevreye ve inanışlara göre şekillenmiş; ilk yerleşik hayatın başladığı ve tarımın yapıldığı Mezopotamya, çeşitli mutfak kültürlerinin oluşumuna ev sahipliği yapmıştır. Güneydoğu Anadolu Bölgesi zengin mutfak kültürüne sahip bölgelerden biri olarak karşımıza çıkmaktadır. Güneydoğu Anadolu Bölgesinin 'Bereketli Hilal' olarak anılan bölgede yer alması, farklı uygarlıklara ev sahipliği yapması ve tarihi derinliği, bölge mutfağının zengin olmasına zemin hazırlamış, bölgenin kendine has mutfak yapısını oluşmasına neden olmuştur. Tarihi çeşitliliği ve coğrafi konumu ile ülkemizin en önemli yerleşim yerlerinden biri olan Gaziantep, yemeklerinin zenginliğiyle Türk mutfak kültürünü renklendiren kendine has bir kültürel dokuyu ortaya koymuş; zengin yemek çeşitleriyle dünya mutfakları arasında ayrıcalıklı bir konuma sahip olmuştur. Çok kültürlü bir geçmişşe sahip olan bu topraklarda Gaziantep ve çevresinden ele geçen arkeolojik buluntular da yemek kültürünün öneminin ve çeşitliliğinin göstergesi olmuştur.
Mylasa'dan bir Antik Çağ seramik atölyesinin ticari amphora buluntuları

Mylasa'daki seramik atölyesi 2008 yılında inşaat çalışmaları sırasındakeşfedilmiştir. Tez çalışması söz konusu atölyenin ticari amphora buluntularınıntipolojik olarak incelenmesini ve Mylasa'nın amphora üretimindeki yerinindeğerlendirilmesini kapsamaktadır. Mylasa kenti antik dönemde Karia Bölgesi'nde önemli bir yere sahiptir. Bu gerek Hekatomnidler Dönemi'nde başkentlik yapmış olmasından, gerekse günyüzündeki mimari kalıntılarından ve ele geçen buluntulardan anlaşılmaktadır. Kentin ticari amphora üretimi yaptığına dair daha önce elde edilmiş bir veri olmamasına rağmen atölye kazısından ele geçen ticari amphoralarla birlikte kentte amphoraüretiminin yapıldığı anlaşılmıştır. Ele geçen 37 adet amphora ışığında kentin amphora üretimindeki yerinin bölgesel anlamda belirlenmesi amaçlanmıştır. Seramik atölyesinden ele geçen amphoralardan 36'sı, Roma Dönemi'ndeşarap taşımacılığında kullanılan en gözde form olan DR 2-4 tipindedir ve MS 1. yüzyıl sonlarına tarihlenmektedir. Bununla birlikte atölyeden ele geçen Geç Rhodostipinde olduğu düşünülen ve MS 1. yüzyıla tarihlenen 1 adet amphora ile birlikteatölyenin dönemin popüler formlarını ürettiği anlaşılmaktadır.
Klasik Dönem'de kaçırma sahnelerini konu alan arkeolojik materyal üzerinden eril tahakkümün sorgulanması

Antik Yunan mitolojisi ve edebiyatı, günümüzde bakıldığında 'tecavüz' olarak nitelendirilebilecek pek çok olayı içinde barındırır. Bu mitlerde, tanrı ve tanrıçaların cinsel arzuları genellikle bir kadının veya erkeğin kaçırılmasıyla sonuçlanır. Bu sahneler literatürde'tecavüz', 'takip' veya 'kaçırma' olarak tanımlanmıştır. Bütün bu ifadeler tasvir sanatlarında da kendine yer bulmuştur. Çalışmanın ana tartışması, antik toplumlarda görsel sanattatoplumsal cinsiyet ve temsil arasındaki ilişkidir. Tezin ana sorusu; günümüzde kabul edilencinsellik kavramından hareketle Antik Çağ'da Ege dünyasında cinsel şiddetin kabullenildiğinisöyleyebilir miyiz?'dir. Tez içerisinde odak noktası olan maddi verilerin değerlendirilmesindepostmodern feminist teorinin cinsellik, temsil ve toplumsal cinsiyete yaklaşımlarından, sosyal antropoloji, psikoloji ve medya çalışmalarından yararlanılmıştır. Aynı zamanda Yunan mitolojisi ve edebiyatına da yer verilecektir. Cinsellik, toplumsal cinsiyet ve temsil arasındaki ilişki birçok araştırmaya konu olmuştur. Tez, çağdaş teorik tartışmaları dikkate alarak arkeolojik malzemeyi analiz edecektir. Ayrıca, geçmişşi bugünden anlamaya, tanımlamaya ve yorumlamaya çalışırken, içinde yaşadığımız toplumun ve dönemin geçmişşe bakışımızı nasıl etkilediğine dair eleştirel bir çalışma olmayı hedeflemektedir. Tez, en geniş anlamıyla post-süreçsel arkeoloji kapsamında geliştirilen toplumsal cinsiyet arkeolojisi ve feminist arkeoloji çalışmalarının kuramsal yönelimi kullanır. Yayınlanmış malzemeye dayalı bir derleme olan çalışma, arkeolojikmalzemeyi ön planda tutarak konuyu ele alır. Bu çalışmanın temel katkısı, tecavüz, kaçırma veya takip olarak tanımlanan sahnelerin temsil ve toplumsal cinsiyet bağlamında daha kapsamlı bir şekilde incelenmesidir. Sonuç olarak sahneler, dönemin ideolojisinin yansıtıldığı ve tahakkümün sembolik olarak inşa edildiği yerler olarak çözümlenmiştir
Tralleis cam fırınlarının geleneksel cam fırınları ile karşılaştırılması

Tralleis Antik Kenti, Aydın ilinin kuzeyinde, Kestane dağlarının hemen güney yamacındaki plato üzerinde yer almaktadır. İl merkezine 1 km. olan kent, Argoslular ve tralleisliler tarafından kurulmuştur. Menderes havzasının verimli toprakları üzerine kurulan bu kent M. Ö.334' te İskender tarafından alınmasından sonra Helllenistik krallıklar arasında sık sık el değiştirmiştir. Çalışmamızda günlük yaşamda hemen hemen her yerde karşılaşılan ve hayatın bir parçası olan camın tarihsel gelişimi ve üretim tekniklerine değinilmiştir. Cam üretimi geliştikçe cam ergitme fırınlarının biçimler kapasiteleri ve üretilen camın kalitesi, tarihi süreçte büyük bir gelişme göstermiştir. Ancak fırınlar genel anlamda erken dönemlerden bugüne fazla bir değişim göstermemiştir. Halen cam fırınlarının bölümleri ilk örneklerde olduğu gibi; ateş-ergitme, Çalışma kısmı ve tavlama bölümlerinden oluşmaktadır. Tralleis gymnasiumunda endüstiryel üretimin sürekliliği açısından önemli bir yere sahip olan iki cam fırını; Mısır, Mezopotamya, Roma ve Venedik tipi fırınlar ve geleneksel diğer cam fırınlarıyla karşılaştırılmıştır.
Şanlıurfa Müzesi'nden bir grup kandil

Zengin bir tarihi geçmişşi olan Şanlıurfa yöresi pek çok höyük ve eski iskan yerine sahiptir. Bölgede yapılan çok sayıda bilimsel kazıdan elde edilen eserler, 1948 yılında kurulan Şanlıurfa Müzesi'nde sergilenmeye başlanmış, zaman içerisinde ihtiyacı karşılayamayan müze binası, defalarca genişletilmesine rağmen, yer sıkıntısı nedeniyle günümüzde halen depoda muhafaza edilmekte olan çok sayıda tarihi esere sahiptir. Edessa ya da civarından ele geçtiğini düşündüğümüz, M. S. 4. ? 7. yüzyıllara tarihlendirdiğimiz çalışmamıza konu 83 kandil de 1974 yılında müzeye satın alma yoluyla kazandırılarak, günümüze kadar müze deposunda muhafaza edilmiş, herhangi bir restorasyon yapılmamıştır. Tezin amacı; eserlerin daha önce çalışılmamış olması nedeni ile buluntu yeri, tarihi ve özellikleri konusunda herhangi bir bilginin olmaması; bu malzemelerin bir kataloğunun çıkarılmasıyla, daha sonraki yıllarda yapılacak çalışmalara da katkı sağlayacağı düşüncemizdir. Çalışmamızda öncelikle Geç Roma ? Erken Bizans Dönemi'ne ait bu kandillerin üzerinde, palmiye, şua, lotus, güneş, güneş çarkı, çeşitli şekillerde haç, yıldız, yılan gibi bezemeler tanımlanmış, kandillerin formlarıyla birleştirilmiş ve tipoloji oluşturulmuş, aynı döneme tarihlenen diğer coğrafyaların kandilleriyle karşılaştırılarak kıyaslamalar yapılmıştır. Sonuç olarak Edessa ya da yakınlarından ele geçtiği düşünülen kandillerin yakın bölgelerle olan etkileşimi saptanarak, kentin bu bölgelerle olan sosyokültürel ve sosyo-ekonomik ilişkileri saptanmıştır.
Grek mezar stellerinde hizmetçi figürleri

Jüri : Prof. Dr. Cevat BAŞARAN Hizmetçi figürleri, Grek Mezar Stelleri'nde önemli bir yere sahiptir. Hemen hemen tüm mezar stellerinde rastladığımız hizmetçiler, mezar sahiplerinin zenginlik ve soyluluklarının bir göstergesidir. Bu nedenle, soyluların hemen hepsinin mezar stelleri üzerinde değişik sayılarda hizmetçi figürü resmedilmiştir. Hizmetçi figürlerinin köken, tip ve kronolojik araştırılmasını amaçlayan bu tezin ilk bölümünde, ölü gömmenin ve mezar steli yapımının köken ve gelişimi araştırılmış; ikinci bölümde ise mezar steli geleneği ile hizmetçilerin kökenine değinilmiştir. Çalışmanın en önemli kısmını oluşturan üçüncü bölümde de, hizmetçi figürlerinin mezar stelleri üzerindeki gelişimi; Arkaik, Klasik ve Hellenistik dönem olmak üzere üç evrede, tipolojiye uygun tek tek incelenerek ortaya konulmuştur. Araştırma sonunda, Grek Mezar Stelleri'ndeki hizmetçi figür tiplerinde bazı farklılıklar olmasına karşın, hemen hepsinin yaptıkları işler dolayısıyla benzer yapı gösterdikleri sonucuna ulaşılmıştır.
Arkeolojik araştırmalarda coğrafi bilgi sistemleri ile veri tabanı tasarımı

Çağımızın bilgisayar teknolojilerindeki hızlı gelişime paralel olarak hızla gelişen ve günlük hayatımıza giren Coğrafi Bilgi Sistemleri, arkeolojik araştırma çalışmalarını hayata geçirme amacıyla kullanabileceğimiz bilgisayar destekli bir bilişim aracı olarak ortaya çıkmıştır. Bu araştırma çalışmamda Coğrafi Bilgi Sistemlerinin yetenekleri kullanarak hedef odaklı uygulamalar geliştirilecektir. Araştırma çalışmamda öncelikle arkeolojik araştırmalarda genel olarak kullanılan veriler tespit edilecektir. Dünya çapındaki ve Türkiye'deki mevcut arkeolojik araştırma çalışmalarında Coğrafi Bilgi Sistemlerinin kullanımı araştırılacaktır. Bu arkeolojik araştırma çalışmaları: Akdeniz Arkeolojik Coğrafi Bilgi Sistemi, Fransa-Burgonya Bölgesi Arkeolojik Araştırması, Türkiye Arkeolojik Yerleşmeleri Projesi ve detaylı bir şekilde incelenecek olan Uzaktan Algılama ve Arkeolojik Yüzey Çalışmaları ile İstanbul'un Roma ve Bizans Su İkmal Sisteminin Araştırma Çalışmasıdır. Coğrafi Bilgi Sistemi ile oluşturulacak olan ve gereksiz veri öznitelik bilgilerinden arındırılmış, gerekli kuralların ve kısıtlamaların belirlenmiş olduğu coğrafi veri tabanı ile coğrafi objeler ve bu objelere dair öznitelik bilgilerinin sistematik bir biçimde toplanması, arşivlenmesi, yönetilmesi, bu verilere ulaşım, analizler oluşturması işlevleri gerçekleştirilecektir. Çalışma bileşenlerinden ölçüm noktalarına ait fotoğrafların daha düzenli bir biçimde, sorunsuz çalışmasını sağlamak amacı ile sistemde fotoğrafların mevkilerini belirten uygulama geliştirilmesi ve arazi kullanımı/arazi örtüsü raster verilerinde sorgulamalar ve analizler yapılmasını sağlamak amacı ile vektör veriye dönüşümünü destekleten uygulama geliştirilecektir. Son olarak oluşturulan veri tabanı modellemeleri obje tanımları, öznitelik tanımları ve öznitelik değerlerinin ayrıntılı bir şekilde tanımlanması amacı ile veri katalogu oluşturulacaktır.
Nevşehir Suluca Karahöyük Demir Çağı boyalı seramikleri

Kültürlerin yaşayış şekillerini, dinsel inanışlarını ve sanat anlayışlarını en iyi yansıtan arkeolojik buluntuların başında seramikler gelmektedir. Toplumların kültürlerine ışık tutan bu maddi varlıklar, üzerine yapılan boya bezemelerle de sanatçının bilgi de ulaştığı düzeyi, toplumun beğenisini ve dönemin moda anlayışını sergilemektedir. Bu amaç doğrultusunda Nevşehir il sınırları içerinde yer alan Suluca Karahöyük yerleşiminde, 1967- 1977 yılları arasında yapılan kazı çalışmaları sonucunda ortaya çıkan tüm ve parça halinde toplam 70 adet Demir Çağı boyalı seramikleri ele alınmıştır. Erken dönem çalışmalarının bilinmezlikleri içerisinde müze deposunda ve teşhir salonunda bekleyen bu seramiklerin buralardan alınarak bilgiye dönüşmesi sağlanmıştır. Orta Anadolu Bölgesi'nde yer alan Suluca Karahöyük yerleşiminin Demir Çağ sürecinde karşımıza çıkan boyalı seramikleri sistematik bir çalışma ile değerlendirilmiştir. Ele alınan seramikler düzenli bir şekilde tasnif edilerek, formlarına ve bezemelerine göre gruplandırılmıştır. Bu gruplandırmadan yola çıkarak bölge de sistemli kazılar sonucu güvenilir stratigrafi veren anahtar yerleşimler ışığında bu seramiklerin karşılaştırmaları yapılmıştır. Ayrıca yapılan karşılaştırmalarla bölgeler arası ilişkiler ve etkileşimler belirtilmeye çalışılmıştır.
Dağlık Kilikia'daki Korykos antik kentinin Hellenistik ve Roma dönemlerinde kentleşme süreci

Antik kaynaklarda ilk olarak İ. Ö. 2. yüzyılın başlarında karşımıza çıkan Korykos'ta, aynı yüzyıl içerisinde bölgenin genelinde olduğu gibi, karakteristik özelliği polygonal duvar işçiliği olan yoğun bir imar dönemi yaşandığı anlaşılmaktadır. Eldeki veriler Korykos'un Hellenistik Dönemde güçlü savunma duvarlarıyla koruma altına alınmış, 40.000 metrekare dolayında bir alan üzerinde kurulu bir kıyı kenti kimliği taşıdığına işaret etmektedir. Arkeolojik kanıtların kısıtlılığı Geç Hellenistik ve Erken Roma Dönemlerinde kentte bir durgunluk süreci yaşandığını düşündürmektedir. Söz konusu durgunluk sürecinin ardından İ. S. 2. yüzyılın ortalarından itibaren Korykos'un yoğun bir kentsel dönüşüm yaşadığı ortaya çıkmaktadır. Bu durumu her şeyden önce, kentin Hellenistik Dönemde kurulu bulunduğu alanın sınırlarını aşarak yaklaşık 250. 000 metrekarelik bir alana yayılmış olması gözler önüne sermektedir. Özellikle İ. S. 2. yüzyılın ortalarıyla İ. S. 3. yüzyılın ortaları arasındaki dönemde gerçekleşen imar faaliyetleri çerçevesinde Roma tarzını yansıtan çeşitli kamu yapılarının inşa edilmesiyle artık tipik bir Roma Dönemi kenti niteliği kazandığı, mimari alanda önemli gelişmelere sahne olduğu görülmektedir. Kentteki yapıların yanı sıra, nekropoliste karşılaşılan Roma Dönemine ait çok sayıdaki mezar da bu duruma ışık tutmaktadır. Gerek Hellenistik Dönem, gerekse Roma Dönemi için, kentin yakın civarı ile hinterlandında gerçekleştirilen tarımsal etkinliklerin Korykos'un gelişim sürecinin arka planındaki önemli ekonomik unsur olduğunu söylemek mümkündür.
Erken Arkaik Dönem'de Phokaia antik kentinin Akdeniz ve Karadeniz kıyılarındaki kolonizasyon faaliyetleri

Günümüzde İzmir'in Eski Foça ilçesinde bulunan Phokaia Antik Kenti denizcilikteki becerisi sayesinde döneminde ün kazanmış ve antik kaynaklarda da bu yönü ile sıkça bahsedilen, denizci bir halk olarak karşımıza çıkmaktadır. Herodotos'a göre Yunanlılar arasında ilk defa 50 kürekli gemileriyle uzun deniz yolculuklarına çıkan halk da Phokaialılardır. Dönemin hem coğrafi hem de siyasi olaylarından dolayı denize yönelen bu kent, İspanya'dan Fransa'ya oradan İtalya'ya olmak üzere Anadolu'da Troas başta olmak üzere Karadeniz'e kadar uzanan bir ticaret ağı kurmayı başarmıştır. Bunun yanı sıra Mısır'da bulunan Naukratis kentinin de kurucuları arasında Herodotos'un Historiai adlı eserinde adı geçmektedir. Bu kadar önemli işler yapmış bir kentin bu alanına olan ilginin azlığı günümüzde bu bilgilerin çok az bilinmesine ve dahası eldeki bilgiler haricinde yeni bir veriye ulaşılmamasına yol açmıştır. Son yıllarda Phokaia'dan olmasa da kolonisi olduğu düşünülen Massalia, Hyele, Tartassos gibi kentlerde başlatılan düzenli kazılar sonucu hiç olmadığımız kadar Phokaia kolonizasyonu hakkında bilgiye sahip olduk. Ancak düğümü asıl çözecek kent daima kurucu kent olan Phokaia'dır. Burada yapılan kazıların kapsamı arttırılıp bu konu hakkında çalışmaların başlatılmasıyla inanıyorum ki bugüne kadar çok az bilgiye sahip olduğumuz bu konu, tamamen aydınlatılacaktır. Bu tezde özellikle koloni kentlerde yapılan son kazı çalışmalarında elde edilen bilgiler ışığında Phokaia kolonizasyonu hakkında bir fikir elde edilmesi amaçlanmış ve bu amaca da ulaşılmıştır.
Amasya ili höyükleri

Amasya, coğrafi yapısı itibari ile yüksek dağların arasından kıvrılarak vadiboyunca inen Yeşilırmak nehri ve bu nehrin iki yakasında yer alan düzlük yapısı ile farklı insan toplulukların yerleşimlerine uygunluk göstermiştir. Doğal tahkimatlı kalelerinvarlığı yaşamın korunaklılığını sağlarken, sulak ve bereketli topraklar tarımsal faaliyetlerle yaşayanların beslenmesini sağlamıştır. Amasya işte bu özelliklerinden ötürüKalkolitik Çağlardan günümüze değin kesintisiz yerleşimlere ev sahipliği yapmıştır. Amasya'nın kültürel zenginliklerinin artmasında diğer bir etkense şüphesiz, kentin Anadolu'yu ve bölgeleri birbirine bağlayan antik yolların kavşak noktasındabulunmasıdır. Amasya ili sınırları içinde pek çok antik yerleşime kanıt, höyüklerbulunmakta ve bunlar, her geçen gün acımasızca tahrip edilmektedir. Bu tahribatlarınönlenebilmesi için, ülkemizin ulusal ve uluslararası kültür politikaları ile gelecek kuşaklara aktarılmayı bekleyen taşınmaz kültür varlıklarından olan höyüklerin tahribatlarıfazla olanlarında, ivedilikle ister Türk isterse de yabancı ekiplerce bilimsel kazı teknikleri kullanılarak, çalışmalara başlanmasının gerekliliği ortadadır. Bu tez kapsamında Amasya ilinde bilinen ve üzerinde araştırma yapılmış höyüklerle, yeni tespit edilen höyükler ele alınmıştır. Bu çalışmaya konu höyükler, bulundukları ilçe sınırları kapsamında değerlendirmeye alındı. İncelenen höyükler konumlarına göre sınıflandırılmışlardır. Amasya ili höyükleri konumları ve şu anki durumlarına göre tanıtılırken, yapılan yüzey araştırmalarında ele geçen seramik parçaları ile de incelenen höyüklerin kültür katmanları ve tarihine değinilmiştir. Bu sayede bölgede yapılacak araştırmalar için güncel bir veri tabanı hazırlanmıştır.
Urartu Krallığı'nın sınırları sorunu

Gölü Havzası merkezli kurulan Urartu Krallığı, kuruluşundan itibaren değişik bölgelere seferler yapmıştır. Yapılan seferlerin büyük çoğunluğu ganimet elde etmek amacıyla yapılmış sefer yazıtlarıdır. Urartu Krallığı'nın sınırları araştırmacılar tarafından en uçlarda bulunan yazıtların bulunduğu alan olarak belirtilmesine rağmen uçlarda bulunan yazıtlar ganimet amacıyla yapılmış sefer yazıtlarıdır. Urartu Krallığı sefer yazıtları dışında yapılaşma faaliyetlerinin anlatıldığı inşa yazıtları da yazdırmıştır. İnşa yazıtlarının bulunduğu alanlar ile sefer yazıtlarının bulunduğu alan arasında önemli bir mesafe söz konusudur. Bundan hareketle Urartu Krallığı için sınır belirleme kriterleri oluşturulmuştur. İnşa yazıtları, kentler, çok odalı kaya mezarları, kaleler ve çanak çömlek gibi Urartu karakterinin net olarak tanımlanabildiği materyaller sayesinde Urartu denetim alanı ortaya çıkarılmıştır. Yapılan değerlendirmeler sonucunda daha önce Urartu denetim alanı içinde olduğu belirtilen yerleşimlerde Urartu karakterindeki materyalin bulunmadığı veya bulunanların da ise Urartu denetim alanında olduğuna dair önemli bir veri bulunmadığı görülmüştür.
Başlangıçtan Roma Dönemine kadar altın ve kullanımı

2001: Sayfa: Jüri: Prof. Dr. Cevat BAŞARAN 'Başlangıçtan Roma Dönemine Kadar Altın ve Kullanımı' adlı çalışmamızda altının ilk ortaya çıkışı ve kullanımından, Roma Dönemi'ne kadar olan süreçte işleme ve bezeme tekniklerinin gelişimleri ayrı ayrı ele alınarak incelenmiştir. Ayrıca araştırmacılar tarafından öne sürülmüş olan toplumlar tarafından ilk metal kullanımı konusundaki farklı görüşler de çalışmada ayrıntılı olarak yer verilmiştir. Çalışmamızda antik Çağ'da değişik uygarlıklar tarafından altından yapılmış takı, heykeltıraşlık eserleri ve sikkelerin özgün yapı gösterenleri kronolojik dizi içerisinde kültür özellikleri de dikkate alınarak değerlendirilmiştir.
The Settlement patterns of Altınova in the early Bronze Age

oz ERKEN TUNÇ ÇAĞ'DA ALTINOVA'NIN YERLEŞİM DÜZENİ Dikkaya, Fahri M. Sc, Yerleşim Arkeolojisi Lisansüstü Programı Danışman: Dr. D. Burcu Erciyas Aralık 2003, 184 sayfa Bu çalışma Altmova'nın Erken Tunç Çağ'da yerleşim düzenini ve sosyo-kültürel bağlamda bu düzenin yansımalarını araştırmayı amaçlamaktadır. Doğu Anadolu'nun en bereketli ovası olan Altmova, Elazığ il sınırlan içindedir. Bölge, Erken Tunç Çağ'da iki önemli kültürel yapının çatışma ve etkileşim alanı idi. Suriye-Mezopotamya ve Transkafkasya olarak isimlendirilen bu kültürel yapılar, güçlü yerel kültürel bir yapıyı da içerisinde barındırmaktadır. Erken Tunç Çağ'da Altınova'nm yerleşim düzenine yabancı ve yerel kültürel unsurların etkileri ve sosyo-ekonomik yapıdaki yansımaları, sosyal bilimsel bir bakış açısı içerisinden tartışılmıştır. Ayrıca, yerleşim dağılımı ve sistemi, matematiksel yöntemler üzerinden analiz edilmiştir. Bu matematiksel yöntemlerin sonuçlan, sosyal ve kuramsal bağlamda tartışılmıştır.
Grek-Roma ve Pers görsel sanatlarında İskitli ikonografisi

Yunanistan'ın kendisinde beşinci yüzyıla kadar yay çok az kullanıldı 1 ve Yunanlı yazarlara göre savaşta okçunun kullanımı 480 n. c'den önce başlamamıştı. 2'de, altıncı yüzyılın okçularının ikinci yarısında, çoğu zaman hoplitler ile birlikte hareket eden çok sayıda Attic vazo üzerinde görünmektedir. Bu okçuların kostümü ve teçhizatı Yunanlı değil, yüzleri genellikle barbarca özellikler gösteriyor. Elbette bu fenomen dikkat çekti ve farklı şekilde açıklandı: okçular Orienta, Thracians, Phrygians veya Scythians veya barbar giysili Yunanlılar olarak kabul edildi. Aynı zamanda, tüm bu vazo resimlerinin İyon modellerinden basitçe kopyalandığı da ifade edildi. İskit okçularının resimde bulunduğu arkaik Attik vazoların sayısı çok fazladır. Tez kataloğumda bir araya getirilen 40'tan fazla örneğe, pek çokları eklenemedi, ancak burada sunulan sonuçları etkilemeyeceklerini sanmıyorum.