turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
İttihat ve Terakki Cemiyeti ve Milli Mücadele

İttihat ve Terakki Cemiyeti, modern anlamda siyasal bir örgüt olarak Osmanlı Devleti'nin son dönemine damgasını vurmuştur. Böyle bir örgütün bir kongre sonucunda kendini feshetmesi ve liderlerinin yurt dışına çıkması ile tamamen ortadan kalktığı düşünülmemelidir. Anadolu'daki yaygın teşkilatı ve asker-sivil bürokrasideki kadroları ile feshinden sonra da etkisini sürdürmüş, dolayısıyla Milli Mücadelenin örgütlenmesinde belirleyici bir rol oynamıştır. Milli Mücadelenin örgütleri olan Müdafaa-i Hukuk Cemiyetleri, esas olarak İttihatçı örgütler üzerinde yükselmişlerdir. Milli Mücadelenin lider kadrosu da dahil olmak üzere birçok elemanı İttihat ve Terakki Cemiyeti'nin üyesidirler. Ancak bu durum, Milli Mücadelenin İttihatçı bir hareket olduğu şeklinde algılanmamalıdır. Buna, İttihat ve Terakki hareketinin Müdafaa-i Hukuk hareketine dönüşmesi demek daha doğrudur. Ancak bu dönüşüm sürecinde, İttihatçılığını sürekli muhafaza eden ve İttihat ve Terakki'nin yeniden siyasal yaşama dönmesini arzulayan bir grup İttihatçı, söz konusu sürecin dışında kalmışlardır. Milli Mücadeleye katılmakla birlikte, lider olarak daima Enver ya da Talat Paşaları görmüşler, gerek yurt dışındaki gerekse yurt içindeki İttihatçılar, bu kişilerin hareketin liderliğine geçmeleri için çaba göstermişlerdir. Enver ve Talat Paşaların ölümleri de İttihatçıların yeni yönetime olan muhalifliklerini ortadan kaldırmadığı gibi, bu ölümlerden Ankara'yı sorumlu tutmuşlardır. Cumhuriyetten sonra ülkede gelişen Terakkiperver Cumhuriyet Fırkası'nın muhalefetine katılan İttihatçılar, bu partinin kapatılmasından sonra etkilerini iyice yitirmişlerdir. 1926 yılma gelindiğinde ortaya çıkarılan Mustafa Kemal Paşa'ya yönelik İzmir'deki suikast girişimi vesilesiyle, ülkedeki tüm muhalif hareketle birlikte İttihatçılar da tasfiye edilmişlerdir.
Millİ Mücadelede Sinop Sancağı

Mondros Ateşkes Antlaşması'nın imzalanmasıyla; Türk Ordusu'nun büyük bir bölümü terhis edilmiş, silahları elinden alınmış ve Anadolu'nun stratejik merkezleri galipler tarafından işgal edilmeye başlanmıştır. Yıldırım Ordular Grubu'nun ilga edilmesi ardından İstanbul'a geçen Mustafa Kemal Paşa, İstanbul'da kaldığı süre boyunca pek çok sayıda devlet adamıyla görüşmeler yaparak bir milli direniş başlatmaya çalışmış; fakat arzu ettiği desteği görememişti. Mutlak kurtuluşun İstanbul merkezli bir direnişle mümkün kılınamayacağına karar verdikten sonra Anadolu'ya geçiş için uygun fırsatın doğuşunu bekleyen Mustafa Kemal Paşa, Samsun'a gönderilecek 9. Ordu Müfettişliği görevine talip olmuş; o günlerde Osmanlı Genelkurmayında görev yapan ve daha sonra Ankara'ya geçerek Milli Mücadeleye katılacak olan Fevzi Çakmak, Cevat Çobanlı ve Kazım İnanç'ın yardımları ile bu göreve Mustafa Kemal Paşa'nın tayin edilmesi sağlanmıştı. 16 Mayıs 1919 tarihinde Bandırma Vapuru ile İstanbul'dan Samsun'a yola çıkan Mustafa Kemal Paşa, 18 Mayıs 1919 tarihinde Sinop limanına gelmiş ve vapurda bulunan yeni Sinop Mutasarrıfı Mazhar Tevfik Bey ile son kez görüştükten sonra Samsun'a doğru hareket etmişti. Mustafa Kemal Paşa ile yaptığı iki günlük seyahat boyunca Milli Mücadele hakkında malumat edinen Mazhar Tevfik Bey, Sinop'a geldiği günden itibaren Mustafa Kemal Paşa'nın direktiflerine uyarak milli direnişe hazırlık yapmaya başlamıştı. Sinop için 18 Mayıs 1919'da başlayan Milli Mücadele çetin şartlarda yürütülmüş, yaklaşık üç yıl boyunca pek çok cephane sevkiyatının Sinop limanından yapılması sebebiyle şehir sıklıkla düşman gemilerinin bombardımanına hedef olmuştu. Bu çalışmada, üç yıllık bu zorlu mücadele incelenmiş ve unutulmaya yüz tutmuş isimler yeniden gün yüzüne çıkartılmıştır.
Yürütmenin yetkilerinin sınırlanması teması bağlamında Forum dergisi analizi

1954 yılında yayımlanmaya başlayan Forum dergisi Türkiye'de yayımlanmış en etkili dergilerden biridir. Forum'un bu siyasal gücü, derginin Türkiye'deki demokratik mücadelenin biçimlenmesinde de önemli etkilerinin olmasını sağlamıştır. Bu nedenle Forum, iktidar ile anayasa ya da muhalefet arasındaki ilişkilerin anlaşılması açısından da çok değerli bir kaynaktır. Forum dergisinin iktidarın anayasal açıdan kısıtlanması konusundaki önerilerinin ve anayasanın işlevinin tartışıldığı bu çalışma ise, iktidar ile anayasa arasındaki gerilimli ilişkiyi sergileme amacını taşımaktadır. Bu amaçla, çalışma içerisinde siyasal iktidarın yetkileri sorununu konu edinen, kuvvetler ayrılığı ilkesini ele alan filozofların teorilerinden yararlanılmış, Forum dergisinin bu konudaki önerileri söz konusu teoriler çerçevesinde incelenmiştir. Ayrıca çalışmada, yasama erki ile yürütme erki arasındaki ilişkilerin anayasada nasıl değişikliklere yol açtığı araştırılmıştır. Bu çerçevede, siyasal iktidarın anayasa ve yasama eylemi üzerindeki etkileri tartışılmıştır. Yürütme erkinin zamanla diğer erkleri etkisi altına aldığı ve kuvvetler ayrılığının güçsüzleştiği rejimlerde, anayasanın siyasal iktidarı sınırlandırıcı etkisinin giderek zayıfladığı görülmüş; Forum dergisi yazarlarının yürütmenin yetkilerini sınırlandırmaya yönelik önerilerinin, temelde, söz konusu anayasal zayıflığı giderme amacı taşıdığı belirtilmiştir. Bu haliyle, çalışmada asıl olarak, Forum dergisi yazarlarının yürütme erki ile anayasa arasındaki ilişkiyi nasıl düşündüklerine odaklanılmıştır.
Türk basınında Mussolini İtalyası (1939-1945)

1861 yılında birliğini tamamlayarak tek bir krallık haline gelen İtalya, bu tarihten sonra büyük devlet olmak amacıyla sömürge elde etmeye çalışmıştır. Bu süreçte ilk olarak Osmanlı Devleti'nin Tunus eyaletini işgal etmeye çalışmış ancak başarılı olamamıştır. 1911 yılında ise Avrupa'nın büyük devletlerinin de onayı ile Trablusgarp'ı işgale başlamıştır. Bu savaş sonucunda imzalanan Uşi Antlaşması ile Trablusgarp, İtalya'ya bırakılmıştır. Daha sonra Birinci Dünya Savaşı'nda yayılımcı siyasetini devam ettiren İtalya, savaşın getirdiği politik ve ekonomik etkilere karşı bir bunalım sürecine girmiştir. Bu dönemde siyasi gruplar arası çatışma ise İtalya'yı iç savaş durumuna sürüklemiştir. Buradaki şartlar eski sosyalist yeni faşist lideri Benito Mussolini'yi ön plana çıkarmıştır. Dönemin şartlarından yararlanan Mussolini ise 1922'de bir darbe ile başbakan olmuş ve İtalya'da faşist rejim başlamıştır. Faşist dönem İtalya için emperyalist faaliyetlerin ikiye katlandığı bir süreç olmuştur. Mussolini, İtalya'nın Roma İmparatorluğu dönemine atıf yaparak adeta yeni dünyanın sezarı olma hayalleri kurmuştur. Nazi şefi Hitlerle Faşist duçesi Mussolini'nin faaliyetleri Mihver Bloku'nu doğurmuş ve bu süreçte dünya yeni bir büyük savaşa sürüklenmiştir. 1939- 1945 yılları arasında meydana gelen bu savaşta İtalya'nın faşist ve yayılımcı politikası zirve yapmış, ancak 1943 yılında bu zirveden düşüşü de bir o kadar ani ve derin olmuştur. Bu tarihten sonra İtalyan yarımadası müttefikler ve Naziler tarafından işgal edilmiştir. 1945 yılında Nazilerin teslim olmasıyla İtalyan toprakları da savaş alanı olmaktan çıkmıştır. İtalya'yı bu savaşa sürükleyen Benito Mussolini ise kendi vatandaşları tarafından kurşuna dizilmek suretiyle öldürülmüştür.
Atatürk Dönemi Doğu Anadolu gerçeği

Anadolu'da Osmanlı'dan Cumhuriye'te geçişte halkın ve bölgelerin farklılığı merkezileşme sürecindeki politikaları etkilemiştir. Milli Mücadele ile bağımsızlık gerçekleşmiş, 1923 yılında Türkiye Cumhuriyeti kurulmuş ve çağdaş döneme ayak uyduracak şekilde hızlı bir uluslaşma-merkezileşme sürecine girilmiştir. Ülkenin doğusuyla batısı arasındaki gelişme farkını kapatmak için hızlı ve köklü yenilikler yapılırken diğer yandan Nasturi, Şeyh Sait, Ağrı isyanları gibi büyük isyanlarla da mücadele edilmiştir. Yöneticiler bu isyanları kalıcı biçimde sonuçlandırmak amacıyla birçok önlem almış, bunu devlet politikası haline getirmişlerdir. Bu tedbirlerden ilki Güneydoğu Anadolu'da olmak üzere Umumi Müfettişlikler kurularak Doğu ve Güneydoğu Anadolu bölgelerinin genel kalkınmasını sağlamak ve bölgedeki asayişsizliği önlemek amaçlanmıştır. 1934 yılında çkarılan İskan Kanunu ile doğu ve batı arasında dengeyi sağlamak için yurt dışından gelen muhacirleri yerleştirmek ve doğuda yaşayan Kürt kökenli vatandaşları ülkenin batısına yerleştirerek özümsemeyi sağlamak düşünülmüştür. Doğu ve Güneydoğu Anadolu'nun eğitim, sağlık, sanayi, ulaşım, tarım ve hayvancılık alanlarında kalkınma adımları atılmıştır. Halkın hem yeni düzene alışmasını kolaylaştırmak hem de ilerlemelerini hızlandırmak içinde bölgedeki yetkililer Ankara ile irtibat kurmuş, yabancı devlet ve bölgedeki aleyhte güçlerin ilerlemeyi engellemesi önlenmeye çalışılmıştır.
Zonguldak Halkevi ve faaliyetleri (1932 - 1951)

Birinci Dünya Savaşı sonrası yaşanan yıkımlara rağmen Milli Mücadele döneminde ve Cumhuriyet'in ilanı sonrasında Atatürk'ün hedef olarak tayin ettiği muasır medeniyet seviyesine çıkma yolunda yapılan devrimlerle halkın çağdaş ilkelere dayalı bir düzende yaşaması için eğitime büyük önem verilmiştir. Halkın ihtiyaç duyduğu yenilikler her alanda yapılan devrimlerle hızlı bir şekilde gerçekleştirilirken, toplumun bu devrimleri benimseme yolunda çok fazla aksaklıklarla karşılaşılmış, devrimci kadrolarla halk kitleleri arasında kopukluklar ortaya çıkmıştır. Geleneksel yapıdaki toplum ile Batılı tarzda bir dünya görüşüne sahip aydın kesim arasında yaşanan bu iletişim kopukluğunun giderilmesi zorunlu hale gelmiştir. Devletin idari kadroları ve aynı zamanda aydın kesimi ile halk kitleleri arasındaki bu iletişimsizliği gidermek, yapılan devrimleri anlatabilmek amacıyla 1931 yılında CHP'nin tek parti yönetimini ülkenin tek erki haline getirecek bir takım girişimlerde bulunulmuştur. Ülkede CHP kontrolünde olmayan kurumlar ya kapatılmış ya da CHP'nin denetimi altına alınmıştır. Bu tür kurumlardan biri olan, açıldığından beri kesintisiz faaliyetlerini yürütmüş olan Türk Ocakları olmuştur. Türk Ocakları'nın mallarına el konularak faaliyetlerine son verilmiştir. Türk Ocakları'nın yerine ise amaçlanan yeni toplumsal düzene uyun olarak CHP'ye bağlı bir şekilde ve Kemalizm'i en temel ilke olarak benimsemiş Halkevlerinin kurulması sağlanmıştır. İlk olarak 19 Şubat 1932'de 14 ilde kurulan Halkevleri süreç içerisinde sayıları sürekli olarak artmıştır. Zonguldak Halkevi ise ilk açılan Halkevleri arasında yer almamış ancak 24 Haziran 1932'de kurulan Halkevlerinden biri olmuştur. 9 Şubesiyle faaliyetine başlayan Zonguldak Halkevi, Kemalizm'in ilkelerine bağlı kalarak yaratılmaya çalışılan yeni toplum düzenine uygun bireyler yetiştirilmesi katkı sağlamaya çalışmış, bölgenin sosyal ve kültürel hayatına canlılık kazandırmıştır. Halkevleri Cumhuriyet rejiminin tepeden inmeci bir yapıdan uzaklaşarak devrimlerin ve ilkelerin tabanda da benimsenmesini sağlamaya çalışmış ve 1930'lar boyunca bu çabasında başarı elde etmiştir. Ancak gerek içerde yaşanan sorunlar ve gerekse İkinci Dünya Savaşı'nın yarattığı dışsal sorunlar nedeniyle 1940'lar itibariyle eski etkinliğini yitirmiştir. Siyasi alanda 1946'da başlayan çok partili hayatın gerekliliklerine uymayan bir yapı haline gelen Halkevleri 1951 yılında Demokrat Parti tarafından kapatılarak faaliyetlerine son verilmiştir.
Türkiye Cumhuriyeti'nde vatandaşlıktan çıkarma ve vatandaşlığa kabul: 1923-1950

Devletler hukukunun önemli bir kuralı olan; devletlerin vatandaşını, belirlediği kanunlar çerçevesinde, seçme serbestisine sahip olmasının, vatandaşlığın kazanılması ve kaybedilmesi şeklinde iki doğal sonucu bulunmaktadır. Türkiye Cumhuriyeti'nin ilk yıllarında, kuruluş mücadelesi yoğun olarak devam ederken, bir yandan da yukarıda belirtilen kural çerçevesinde, vatandaşlıktan çıkarma ve vatandaşlığa kabul işlemleri hız kazanmıştır. Bu işlemler incelendiğinde, dönemin vatandaşlık algısı ve bu algının yansımaları ile dış ve iç siyasi gelişmelerin vatandaşlık işlemleri üzerine etkisi hakkında önemli sonuçlara varılmıştır. Vatandaşlıktan çıkarma ve vatandaşlığa kabul işlemleri 1923 yılından itibaren, ilk yıllarda Osmanlı Devleti vatandaşlık düzenlemesi olan Tabiiyet-i Osmaniye Kanunnamesi hükümleri doğrultusunda gerçekleştirilmiş, milli kanunların yürürlüğe girmesine paralel bu kanunlarla işlemlere devam edilmiştir. Özellikle 1041 sayılı Kanun, 1312 sayılı Türk Vatandaşlığı Kanunu ve 2510 sayılı İskan Kanunu işlemlerin temel dayanakları olmuştur. 1923- 1950 yılları arası dönemde, öncelikle İstiklal Savaşı'na katılmayarak yurdu terk eden ve belirlenen sürede dönmeyenlerin vatandaşlıktan çıkarma işlemi yapılırken, özellikle çevre ülkelerden muhacir ve mülteci olarak Türkiye'ye giren çok sayıda kişinin vatandaşlığa kabul işlemi yapılmıştır. Nüfusta nitelikli bir artış sağlanması yönünde politikalar uygulanırken, vatanseverlik önemli bir kıstas olmuş, vatanla tamamen bağlarını koparan ya da bağları gevşek olanlarla hukuki bağlar tamamen sona erdirilmiştir. 1923- 1950 yılları arasında gerçekleştirilen vatandaşlıktan çıkarma ve vatandaşlığa kabul işlemleri birbirinin devamı ve tamamlayıcısı olan iki dönem halinde incelenmiştir. Her iki dönemde de yoğun şekilde göçmenlerin vatandaşlığa kabulü gözlemlenirken, Atatürk döneminde öncelikle, Türkiye Cumhuriyeti ile bağlarını koparan ve milli mücadeleye katılmayanların, İnönü döneminde ise bunların yanı sıra, vatana daha gevşek bağlarla bağlı olanların vatandaşlıktan çıkarma işlemleri yoğunluklu olarak gerçekleştirilmiştir.
Cumhuriyet Dönemi Türk-Rum ahali mübadelesi (1923-1930)

CUMHURİYET DÖNEMİ TÜRK - RUM AHALİ MÜBADELESİ (1923 - 1930) Çalışmanın birinci bölümü, Tez konusu olan 'Nüfus Mübadelesi' meselesinin nasıl ve ne şekilde ortaya çıktığı ile ilgilidir. Bu bölümde, tarihsel süreç içerisinde, Türk ve Rumların mübadele edilmesini gerektiren sebepler, bu fikrin ilk defa ortaya çıkışı ile ilgili bilgiler verilmekte ayrıca, Lozan Barış Antlaşmasına kadar geçen sürede konu ile ilgili çalışmalar da anlatılmaktadır. İkinci bölümde ise, tarihsel sıralaması ile meselenin çözümü için Türkiye ve Yunanistan arasında yapılan siyasi antlaşmalar, bunların içeriği, mübadelenin başlaması ile antlaşmalara göre uygulanışı sırasında ortaya çıkan anlaşmazlıklar, tartışmalar ve bunların çözümleri anlatılmıştır. Mübadeleler sırasında Türkiye ve Yunanistan başlığı altında yer alan üçüncü bölümde, Türkiye'den Yunanistan'a, Yunanistan'dan Türkiye'ye yapılan ahali değişimleri ile ilgili gelişmeler, bunların her iki devlete siyasi, sosyal ve ekonomik etkileri, çok zor bir eylem olan mübadelede mübadillerin durumları ve istatistiksel bilgiler yer almaktadır. Sonuç kısmında mübadelenin Türkiye ve Yunanistan açısından genel bir değerlendirmesi ve bu eylemin etkilerine değinilmiştir. Ekler kısmında, mübadele yıllan içindeki demogratif değişimler, resmi belgeler ve ekonomik verilere yer verilmiştir.
Modern Türkiye'nin inşasında ahlak eğitimi: 1943 İkinci Maarif Şurası

Erken Cumhuriyet döneminde hükümetler, eğitim politikalarına yön vermek üzere eğitim kongrelerinin toplanmasına önem vermişlerdir. Danışma birimi olarak toplanan bu kongreler, hükümetlerin belirledikleri konular üzerine raporlar hazırlamış ve öneri niteliğinde tekrar hükümetlere sunmuşlardır. İlki 1939 yılında gerçekleşmiş olan bu kongrelerin ikincisi, İkinci Maarif Şurası, ahlak, dil ve tarih meselelerini tartışmak üzere 15-21 Şubat 1943 tarihleri arasında Ankara'da toplanmıştır. Bu çalışmada İkinci Maarif Şurası'nda ele alınan ahlak eğitiminin nedenleri ve amaçları anlaşılmaya çalışılmıştır. Çalışmada, Maarif Vekilliği tarafından 1943 yılında yayımlanan, şuraya ilişkin çalışma programı, raporlar ve konuşmaların yer aldığı İkinci Maarif Şurası adlı eser, şura sonrasında şurada alınan kararlar doğrultusunda okullarda okutulmak üzere basılan Türk Ahlakının İlkeleri ders kitabı ve şura ile ilgili basına yansıyan gelişmeler temel başvuru kaynakları olmuştur. Bu kaynaklardan elde edilen veriler, Erken Cumhuriyet döneminin iktisadi, toplumsal ve kültürel bağlamına oturtulmaya çalışılmıştır. Bu doğrultuda, modern Türkiye'nin inşası sürecinde belirli hedefler doğrultusunda gündeme alınan kurumsal atılımların ve dönemin liderlerinin talep ettiği davranış ve düşünüş tiplerinin, 1943 yılına gelindiğinde, İkinci Maarif Şurası'nda ahlak adı altında ele alındığı sonucuna varılmıştır.
Abdülkadir Cami Baykurt'un hayatı, siyasİ faaliyetleri ve düşünce yapısı: 1877-1949

Çalışmamız, Osmanlı Devleti'nin son dönemiyle Türkiye Cumhuriyeti'nin kuruluş ve çok partili hayata geçiş dönemlerine tanıklık etmiş asker ve siyaset adamı Abdülkadir Cami Baykurt'un (1877-1949) biyografisinden oluşmaktadır. Bu çalışma ile Abdülkadir Cami Baykurt'un tarihteki yerini belirlemek amaçlanmıştır. Bu hedef doğrultusunda tez oluşturulurken Abdülkadir Cami Baykurt'un faaliyetleri hakkında bilgi içeren arşiv belgeleri, yayınlanmış belgeler, hatırat ve araştırma-inceleme türünde eserlerden yararlanılmıştır. 1877 yılında İstanbul'da doğan Abdülkadir Cami Baykurt ilk eğitimini tamamladıktan sonra 1896'da Harp Okulu'ndan Süvari Teğmen olarak mezun olmuştur. Ardından Trablusgarb Askeri Fırkası'na atanmış, 1908 yılına kadar Trablusgarb'da askeri ve idari görevler üstlenmiştir. II. Meşrutiyet'in ilanıyla oluşturulan I. ve II. Dönem Osmanlı Mebusan Meclisi'ne Trablusgarb Vilayeti'nin Fizan Sancağı'nı temsilen katılmıştır. Mebusluğu sırasında, siyasete atıldığı İttihat ve Terakki Cemiyeti ile anlaşmazlığa düşmüş ve muhalefet safına geçmişştir. Mondros Mütarekesi'nin şartları altında oluşturulan İzmir Müdafaa-i Hukuk-u Osmaniye Cemiyeti ve Milli Ahrar Fırkası'nın çalışmalarına katılmış, akabinde Son Osmanlı Mebusan Meclisi'nde Aydın Sancağı mebusu olarak yerini almıştır. İstanbul'un işgal edilmesiyle Ankara'ya hareket etmiş, TBMM'nin ilk hükümetinde Dahiliye Vekili olmuştur. Vekilliği kısa sürmüş, Meclis ve hükümet başkanı Mustafa Kemal Paşa ile yaşadığı anlaşmazlık nedeniyle 14 Temmuz 1920'de istifa etmiştir. Sonrasında milletvekilliği saklı kalarak Roma'ya Ankara Hükümeti'ni temsilcisi olarak gönderilmiştir. Temsilcilik görevinden sonra 1923 yılında İstanbul'a dönen Abdülkadir Cami Baykurt, II. Dünya Savaşı'nın sonuna kadar siyasetten uzak kalmıştır. Çok partili hayata geçiş sürecinde sol/sosyalist camia içinde adından söz ettirmiş, ancak faaliyetlerinde başarı sağlayamamıştır.
TBMM. 'ye katılan Tokat milletvekilleri ve siyasi faaliyetleri

1919 yılı sonunda yapılan seçimle Osmanlı Meclis-i Mebusan'ı oluşmuştur. Fakat bu meclis 16 Mart 1920'de İstanbul'un işgaline kadar çalışmalarını sürdürebilmiş, işgalle birlikte çalışmalarını ertelemek zorunda kalmıştır. Bu durum karşısında Mustafa Kemal Paşa, Heyet-i Temsiliye adına yayınladığı 19 Mart 1920 tarihli seçim genelgesiyle, bütün kolordu komutanlıklarına, vilayetlere, müstakil livalara yaptığı çağrı ile Ankara'da olağanüstü bir meclisin toplanacağım duyurmuştur. Anadolu'da yeni bir meclisin toplanması çalışmalarına başlanmış ve ülkenin olumsuz şartlarına rağmen seçimler belirtilen süre içerisinde tamamlanmaya çalışılmıştır. Kurtuluş Savaşı'nı büyük bir dikkatle takip eden Tokat halkı şehirlerinin işgale uğramamasına rağmen gerekli teşkilatlanmasını yapmıştır. Oluşturulan Tokat Müdafa-i Hukuk Cemiyeti vasıtasıyla Kurtuluş Savaşı'nın yakından takip etmiş ve gerekli yardımı yapmaya gayret etmiştir. Aynı zamanda Kurtuluş Savaşı'nın meclisin açıldığı tarihe kadar olan kongreler döneminde Mustafa Kemal Paşa'yı üç kez ağırlayan Tokat halkı, Ankara'da açılacak meclis içinde Mustafa Kemal Paşa'nın çağrısına vakit geçirmeden katılmıştır. Tokat Müdafaa-i Hukuk Cemiyeti'nin insiyatifinde 29 Mart 1920'de gerçekleştirilen seçimlerde Tokat seçmeni beş milletvekilini ilk açılan meclise seçmiştir. Bu milletvekilleri, daha önce Tokat'ı temsilen Erzurum Kongresi'ne katılan Rıfat Bey, Mustafa Kemal Paşa ile birlikte, onun Karargah Subayı olarak Samsun'a çıkan Mustafa Vasfi Bey ve İzzet Bey, Ahmet Hamdi Bey, Nazım Bey'lerden oluşmaktadır. Tokat'tan Birinci Meclis'e seçilen bu milletvekillerinden Rıfat Bey, Ahmet Hamdi Bey ve Nazım Bey meclisin açılış töreninde hazır bulunmuşlardır. İzzet Bey ve Mustafa Vasfi Bey 29 Nisan'da meclise katılmak suretiyle yasama faaliyetlerine başlamışlardır. Yeni Türkiye Devleti'nin temellerinin atıldığı bu ilk mecliste Tokat Milletvekilleri gerek eğitim seviyeleri ve gerekse siyasi düşünceleri doğrultusunda hizmet etmeye çalışmışlardır. Sonuç olarak Anadolu'nun içerisinde bulunduğu zor şartlarda her türlü fedakarlığı yerine getiren Tokat halkı, milli egemenliğe dayalı olarak kurulan meclise beş milletvekili göndererek gerekli desteğini sağlamaya çalışmıştır.
İkinci Dünya Savaşı Dönemi'nde Ulus gazetesinin iç ve dış politika değerlendirmeleri

Kurtuluş Savaşı döneminde, Milli Mücadeleyi iç ve dış kamuoyuna duyurabilmek için 20 Ocak 1920'de Mustafa Kemal Paşa tarafından kurulan 'Hakimiyet-i Milliye Gazetesi ' 28 Kasım 1934'te 'Ulus' adını almıştır. Bu tarihten sonra yayın hayatına 'Ulus' adıyla devam eden gazete iç ve dış gelişmeleri kamuoyuna iletme görevini İkinci Dünya Savaşı döneminde de sürdürmüştür. Bu çalışmada basın-kamuoyu ilişkisi irdelendikten ve Türk basın tarihi ortaya konduktan sonra Ulus Gazetesi'nin tarihsel kimliği ve gazetecilik anlayışı ele alınmıştır. Ancak esas olarak, İkinci Dünya Savaşı öncesi ve savaş döneminde meydana gelen iç ve dış politik gelişmelerin gazete sütunlarına nasıl yansıdığı incelenmiştir. Sonuç olarak başından beri CHP'nin yayın organı olduğu bilinen Ulus Gazetesi'nin incelenen dönemler içinde hükümetin sesi olmayı sürdürdüğü, her konuda hükümet ile aynı fikri paylaştığı gözlemlenmiştir. Aynı zamanda çalışma, Ulus Gazetesi kanalıyla İkinci Dünya Savaşı'nın dış politik gelişmelerinin, Türkiye'nin iç politikasını nasıl doğrudan etkilediğini ortaya koymaya çalışmıştır.
Türk silahlı kuvvetlerinin cumhuriyet dönemindeki yurt dışı görevleri

Soğuk Savaş sonrası dönemde ortaya çıkan bölgesel krizleri kontrol altına almak maksadıyla, Çok Uluslu Barışı Destekleme Harekatı sıkça başvurulan bir çözüm şekli olmuştur. Ayrıca, barış gücü unsurları sadece kriz ortaya çıktıktan sonra değil, krizin çıkmadan önlenmesi maksadıyla da kullanılmaya başlanmıştır. Türkiye, sınır uyuşmazlıklarının, aşırı ulusçuluk ve köktendincilik akımlarının, etnik çatışmaların, terörizm, kitle imha silahlarının yayılması, her türlü kaçakçılık gibi sorunların varlığını sürdürdüğü bölgelerin kavşak noktasında yer almakta ve savunmasını buna göre planlamaktadır. Türk ordusu yurt savunması kadar, yeryüzünde cereyan eden güvenlikle ilgili olaylara da kayıtsız kalmamakta ve bu görevleri de başarıyla yerine getirmektedir. Dünyadaki krizlerin yoğunlukla yaşandığı Ortadoğu, Balkanlar ve Kafkasya'ya komşu olan Türkiye, sorunlara barışçı yollardan çözüm bulunmasını, bulunamaması halinde, çatışmaların kısa sürede durdurularak kalıcı ve adil bir barışın bir an önce tesis edilmesini esas alan bir dış politika izlemektedir. Bu bağlamda Türkiye, NATO ve BM bünyesinde aktif olarak birçok barış gücünde faaliyet göstermiş ve göstermektedir. Bu tez çalışmasında;Birinci bölümde, barış gücü görevlerini oluşturan şartlar incelenmiştir. İkinci bölümde, barışı destekleme harekatı tüm yönleriyle ele alınmıştır. Üçüncü bölümde ise, icra edilen önemli barış gücü görevleri anlatılmıştır.