turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Aydın Müzesi'nde bulunan Demir Çağ Dönemi süs eşyaları

Demir Çağ'ın erken evrelerinde Doğu Anadolu'da hüküm süren çok sayıda feodal yapıda beyliğin varlığı bilinmektedir. Bölgede dağınık halde yaşayan Uruatri /Nairi adları ile bilinen bu beylikler, Demir Çağ Anadolusu'na damga vuran Urartu Devletinin temellerini atmışlardır. Urartu Devleti Van gölü çevresi merkez olmak üzere kuzeyde Trankafkasya'ya doğuda İran'ın kuzeyine kadar uzanan bir uygarlığın temsilciliğini yapmışlardır. Uygarlık, bölgede siyasi açıdan güçlü devletler olmasına ragmen özgün sanat eserleri ortaya koyarak özellikle maden sanatında adını tarihe yazdırmıştır. Urartulu sanatçılar madeni ustaca işleyerek metalden silahlar, günlük kullanım kapları, süs eşyaları üretmişlerdir. Bunların içinde takılar önemli bir yere sahiptir. Takılar içinde en çok kullanılanlar bilezik ve kolyelerdir. Demir Çağ toplumlarında özellikle bilezikler, kadınlar ve erkekler tarafından sıklıkla kullanılmıştır. Erken Demir Çağı'ndan itibaren görülen bu tür bileziklerin birçok kültürde özellikle de Urartu, Geç Hitit ve Asur toplumunda yaygın olmasının nedenleri arasında toplumsal statüyü belirlemesi ve dini inanışların etkisi büyüktür. Bileziklerin uçları genellikle hayvan başları ile süslenmiştir. Bu tür bilezik, kolye ve diğer süs eşyalarının çoğunluğu müzelerde ve özel koleksiyonlarda bulunmaktadır. Bu çalışmada Aydın Müzesi'ne satın alma yoluyla gelen bilezikler ve kolyeler incelenmiştir. Aydın Müzesi'nde yer alan bilezikler ve kolyeler; süslemeleri açısından Demir Çağ'a özellikle de Urartu takı sanatına katkı sağlayan özellikler göstermekte ve Dönemin sanat eserlerinin çeşitliliği konusunda bilgi edinmemize yardımcı olmaktadır.
Urfa ili Roma Dönemi kaya mezarları

İnsanoğlu çağlar boyunca dini ritüellerinin bir sonucu olarak bir takım yapılar ve objelerle kişiyi ölümsüzleştirme çabası içerisinde bulunmuşlardır. Ortaya koydukları ebedi istirahatgahlar, ölen kişinin toplum içerisindeki statüsüne göre şekillenmiş ve kullanılmışlardır. İnsanlığın Shanidar Mağarasında başlayan dini ritüelleri ve ölüye olan saygı Roma Döneminde en üst seviyeye ulaşmıştır. Anadolu toprakları üzerinde, hem bilimsel kazılar hem de yüzey araştırmaları sonucunda farklı dönemlere ait birçok mezar tipi tespit edilmiştir. Roma Dönemine ait izlerin yoğun olarak görüldüğü Urfa bölgesinde yine bu döneme ait kaya mezarlarına da sıkça rastlanmaktadır. Yaptığımız ön araştırma neticesinde tez çalışma konusu olarak belirlediğimiz alandaki nekropol ve mezarlar, imkanlar dahilinde incelenmiş, belirli bir tipolojik düzen içerisinde anlatılmaya çalışılmıştır.
Kios kenti tarihi ve sikkeleri

Günümüzde Bursa il sınırları içersinde yer alan, bir liman kenti olmasıyla ön plana çıkan Gemlik, antik dönemlerde Kios veya Prusias ad Mare adıyla bilinmekteydi. Bu tez çalışmasında, modern kaynaklar, sikkeler ve antik kaynaklardan edinilen bilgiler vasıtasıyla Kios'un; kent tarihinin başlangıcı olan MÖ VII. yüzyılın ortalarından, Roma İmparatorluk Dönemi sonuna kadar geçirdiği tarihsel sürece ışık tutmak amaçlanmıştır. Bununla birlikte, kentte MÖ IV. yüzyıl başlarından, MS III. yüzyıl sonlarına kadar darp edildiği gözlemlenen sikkelerin bir korpusu oluşturulup, sikke tipleri, birimleri, görevli isimleri, ikonografileri ve emisyon hacimleri açısından değerlendirilerek kentin sikke darbına ilişkin politikası ortaya koyulmuştur.
Lyrbe agorası

Side'nin 23 km kuzeydoğusunda yer alan Lyrbe kenti Manavgat ilçesine bağlı Bucak Şeyhler köyünün 5 km kuzeyindeki bir tepe üzerinde bulunmaktadır. 1800'lü yıllardan başlayarak pek çok araştırmacı tarafından gezilerek hakkında kısa bilgiler verilmiş olan kent hamam, tapınak, kilise gibi pek çok yapının yanı sıra çok iyi durumda korunmuş olan agorası ile Pamphylia kentleri arasında önemli bir yere sahiptir. Tepelik alanın en merkezi bölümüne yerleştirilmiş olan agora hem konumu hem de mimarisi ile kentin en önemli yapısı durumundadır. Erken Roma Dönemi'nden başlayarak Bizans Dönemi sonlarına kadar kesintisiz biçimde kullanıldığı anlaşılan agora söz konusu dönemlerde aralıklarla onarımlar ve eklemeler geçirmiş bu nedenle günümüze iyi durumda korunarak gelmiştir. Düzenli dörtgen planlı ve çok katlı olan Lyrbe Agorası mimari açıdan çok güçlü bir Hellenistik etkiye sahiptir. Figürlü mozaikler, bosajlı bloklar, kalp sütunlar, aksial aralığa 3 metop yerleştirilmesi, 3 tamburdan oluşan ve yüzeysel olarak işlenmiş 20 yivli Dor sütunları ile Dor ve İon mimari elemanlarının birlikte kullanılması gibi uygulamalarla söz konusu Hellenistik etkiler rahatlıkla anlaşılabilmektedir. Hellenistik özelliklerin yanı sıra agora genelinde gözlemlenen İon kymationlarında kullanılan ok uçları, 'S' profilli konsollu geisonlar, dikdörtgen destekli yarım sütunlar, dolu yivler, rozetli metoplar ve kemer kullanımının fazlalığı gibi mimari uygulamalar ise yapım tarihi konusunda Erken Roma Dönemi'ni işaret etmektedir. Tüm bu mimari özellikler birlikte değerlendirildiğinde tek bir inşa evresine sahip olduğu anlaşılan agorayı genel olarak Hellenistik Dönem'in gelenekselci özelliklerini içinde barındıran İmparatorluğun erken dönemlerine; M. S. 1. yüzyılın ilk çeyreğine tarihlemek mümkündür.
Mozaik betimlemelerinde görülen ev eşyaları

Burada ele aldığımız konu mozaikler üzerindeki ev eşyası betimlemeleridir. Konuyu değerlendirmek için özellikle Anadolu'dan Zeugma, Antakya, Misis ve Dağpazarı gibi Roma ve Geç Antik Çağ merkezlerinden malzemeler seçildi. Mozaikler ile ilgili çok fazla çalışma yapılmış olmasına karşın bunların üzerinde betimlenen ev eşyaları hakkında özel bir çalışma yoktur. Ev eşyaları, betimleme sanatında karşımıza çıkmaktadır. Gerek betimleme sanatlarında olsun gerekse mozaikler üzerinde olsun ele alınan objeler sahnelerde ya doldurucu motif olarak ya da işlenen konunun bütünlüğünü tamamlamak için yapılmıştır. İlk bölümde mozaiklerin yapım tekniği, tarihçesi ve mozaikler üzerinde ele alınan motifleri anlatarak konuya bir giriş yapılmıştır. Bu başlıklar incelenirken mozaikler üzerine çalışan araştırmacıların tanımlamalarından ve yayınlarındaki resimlerinden faydalanılmıştır. İkinci bölümde katalogları yapılan mozaikler genel hatları ile anlatılmıştır. Bu bölümde aynı zamanda tezin asıl konusunu oluşturan mozaikler üzerindeki ev eşyası betimlemelerinin bir listesini çıkararak ana konu hakkında bir giriş oluşturulmuştur. Mozaikler üzerindeki eşyaları üçüncü bölümde alt sınıflara ayırarak ilk grupta mozaikler üzerindeki vazolar ve bunların tipolojisi üzerinde durulmuştur. Daha sonra diğerleri başlığı altında ise mobilya, kuş kafesi, kandil, flüt, orak, tepsi, sepet ve mücevher gibi eşyaları tanıtarak değerlendirmeler yapılmıştır. Sonuç bölümünde ise mozaikler üzerinde ev eşyası olarak nitelendirdiğimiz bu tarz betimlemelerin bir değerlendirmesi yapılmıştır. Bu değerlendirme sonucunda da söz konusu motiflerin daha çok Roma ve Geç Antik Çağ villalarını süsleyen zemin mozaiklerinde karşımıza çıktığı ve bir statü sembolü olduğu anlaşılmıştır.
Ege gübre kazısı hellenistik dönem seramikleri

Ege Gübre Kazısı adını, içinde bulunduğu fabrikadan almaktadır. Kazı alanı Kyme kentinin güneyinde ve kente yaklaşık olarak 1200 m uzaklıkta bulunmaktadır. Kazı alanından Neolitik dönemi yansıtan seramik buluntu yoğun olarak ele geçmekle birlikte söz konusu dönem mimari yapılarla da temsil edilmektedir. Tez kapsamında Ege Gübre Kazısı Hellenistik dönem seramikleri çalışılmıştır. Genel olarak üç ana seramik grubu üzerinde çalışma yoğunlaşmıştır. Seramik grupları, firnisli seramikler, Batı Yamacı teknikli seramikler ve kalıp yapımı kaselerdenoluşmaktadır. Her üç gruptan toplam 163 parça değerlendirilmiştir. Genel olarak seramik grupları incelendiğinde, M. Ö. 4. yüzyılın sonlarını temsil eden örnekler olduğu gibi, M. Ö. 3. yüzyıl örnekleri ve bunların yanı sıra M. Ö. 2. yüzyıliçine tarihlendirilen malzemeler de yer almaktadır. Böylelikle incelenen seramikgruplarının, Hellenistik dönemin yaklaşık olarak iki yüzyılını temsil ettiği anlaşılmıştır. Kalıp yapımı kaselerin özellikle form anlayışlarından yola çıkarak Kyme üretimi olduğu belirtilmiştir. Form özellikleriyle birlikte bazı örneklerde bezeme anlayışı daKyme üretimi olduklarını desteklemektedir. Batı Yamacı teknikli seramikler için üretim merkezi olarak Pergamon kenti ön plana çıkmaktadır. Bazı örneklerde form ve bezemeanlayışlarının Pergamon kenti üretimleriyle oldukça uyumlu oldukları görülmüştür. Firnisli seramikler içinde özellikle balık tabaklarının Kyme üretimi olabileceği belirtilmiştir. Bununla birlikte çok az sayıda olmakla birlikte Attika üretimi erken Hellenistik dönem seramik örnekleri de çalışma kapsamı içinde yer almıştır. Ege Gübre düz yerleşimi Hellenistik dönem seramikleri yoğun olarak -2.00 -2.50 m. seviyelerinden ele geçmişştir ve yaklaşık olarak yarım metrelik Hellenistik dolgutespit edilmiştir. Hellenistik dönemi yansıtan çok sayıda seramik buluntunun yanı sıra mimari yapılara ulaşılamamıştır. Mimari yapı bir tek kuyu yapısıyla temsil edilmektedir. Ancak yoğun olarak ele geçen çatı kiremitleri alanda mimari yapılarınolabileceğini önermektedir. Yerleşim olarak değerlendirilen alanın, Kyme kenti ile bağlantılı olduğu ve bir şekilde kentin dış kesimini oluşturduğu düşünülmektedir.
Akkad dönemi ve sonrası ince seramiğinin Salat Tepe kazıları ışığında değerlendirilmesi

Mezopotamya tarih boyunca birçok farklı kavmin bir arada yaşadığı bir bölge olmuştur. Fırat ve Dicle'nin topraklara kattığı bereket sayesinde çevre coğrafyalardan sürekli göçler alarak kültürel gelişimlere neden olmuştur. Tarımın başlaması, yazının icadı, teknolojik gelişmeler kültürel gelişimi hızlandırıp devletleşme yolunu açmış, bu süreç hızla işleyip bir süre sonra devletlerarası siyasi çekişmelere neden olmuştur. Kuzey Mezopotamya'nın ılıman iklimi, Anadolu ve diğer kuzey kültürleri ile arasında köprü görevi görmesi, merkezi bir konumda olması bölgenin her zaman önemini korumasını sağlamıştır. Öyle ki bu bölgeye birçok kral tarafından seferler düzenlenip kontrol altına alınmak istenmiştir. Akkad döneminde Sargon'un Subartu ülkesine düzenlediği seferler, Naram-Sin'in Yukarı Dicle'yi fethi, daha sonraki dönemlerde Assur Krallığı'nın Anadolu ile yaptığı ticari faaliyetler bu bölgenin ne denli önemli olduğunu göstermektedir. Yapılan kazılarda ETÇ III döneminde Yukarı Dicle Havzasında yerleşim sayısında belirlenemeyen bir nedenle büyük düşüşler yaşandığı, birçok yerleşimin terk edildiği, buna karşın Orta Fırat ve Habur Havzalarında yerleşimlerin geliştiği, büyük surlu kentlerin oluştuğu belirlenmiştir. Yukarı Dicle Havzasında ETÇ IV evresinde Akkad egemenliği ile birlikte yerleşimler artmış, buna karşın, ETÇ II evresinde görülen seramik kültürünün tamamen değiştiği anlaşılmıştır. Bölgede ortaya çıkan yeni seramik kültürünün Yukarı Habur Havzası ile bağlantılı olduğu, Akkad dönemi sonrasında da üretimine devam edildiği belirlenmiştir. Bu çalışmada, bölgede değişen bu seramik geleneğinin Akkad döneminde ve sonrasındaki durumu Yukarı Dicle Havzasında kazıları yapılmış Başta Salat Tepe olmak üzere diğer havzalardaki yerleşimlerde ele geçen buluntular kapsamında değerlendirilmeye çalışılacaktır.
Arkeolojik alan yönetimi: Eflatun Pınar örneği

Arkeolojik alanlar, somut kültürel mirasın bir parçası olarak, insanlığın varoluşundan itibaren gerçekleştirilen faaliyetlere ilişkin bütün kalıntıları içeren ve arkeolojik yöntemler bakımından birincil bilgileri sağlayan alanlar olarak tanımlanmaktadır. Arkeolojik alanların korunması, geliştirilmesi ve değerlendirilmesinde, bütünsel bir bakış açısı ve paydaş katılımını öngören anlayışa ilişkin yöntemlerin geliştirilmesi yönünde çalışmalar özellikle 20. yüzyılın ikinci yarısından itibaren yaygın biçimde benimsenmektedir. Bu doğrultuda, arkeolojik alanların korunması adına uygun bir planlama içinde ele alınan alan yönetimi ile korunacak alan, sadece fiziksel müdahaleler ile değil, sosyal, kültürel ve ekonomik açılardan da ele alınarak değerlendirilmektedir. Konya ili, Beyşehir ilçesinin yaklaşık 22 km. kuzeyinde, genişçe bir alana yayılan yatay bir kaynak mecrasında yer alan Eflatun Pınar Kutsal Su Anıtı, olasılıkla dini ritüeller ve bahar bayramlarının gerçekleştirildiği kutsal bir havuz yapısı olarak Hititler'in inanç sistemine dair bilgiler taşıması bakımından oldukça önemlidir. Hitit çekirdek bölgesinden güney ve güneybatıya giden yolların üzerinde yer alan Eflatun Pınar Anıtı fiziki yapısı, fonksiyonu, ikonografik tasvirleri ile diğer örneklerden ayrılmaktadır.'Arkeolojik Alan Yönetimi : Eflatun Pınar Örneği' başlığı altında oluşturulan bu çalışmada yönetim planlarının hazırlanmasına ilişkin yayınlanan uluslararası dokümanlarda belirtilen hususlar ve onaylanmış ulusal yönetim planlarında uygulanan yöntemler doğrultusunda, Eflatun Pınar'ın bütüncül biçimde ve ilgili paydaşların katılımıyla korunması amacıyla ilkelerin belirlenmesi için hazırlanan bir yönetim planı çalışması gerçekleştirilmeye çalışılmıştır.
Antik Çağ'da Anadolu'da karyatidler

Bu yüksek lisans tezinin konusunu Antik Çağ'da Anadolu coğrafyasında, çeşitli mimari yapılarda sütun yerine kullanılan Karyatidler oluşturur. Bu tezde, Karyatidler bulundukları kentin yapısı ve tarihi ile birlikte ele alınmış, karyatidlerin yapılış amaçları ve buluntu yerleri ile ilişkileri incelenmiştir. Karyatidlerin stil özellikleri gerek çağdaşları gerekse diğer dönemlerdeki karyatidler ile birlikte tanrıçalar ve diğer heykeller ile de karşılaştırılmıştır. Eserlerin tespiti için, yayınlanmış kaynaklar üzerinden kaynak araştırması yapılmış ve bu sayede Anadolu'da bulunan belli başlı Karyatidler sıralanmıştır. Kaynak araştırmasının yanı sıra, stil kritiği yöntemiyle Karyatidlerin diğer örneklerle olan benzerlikleri ve farklılıkları ortaya koyularak Anadolu'ya özgü özellikler saptanmıştır.
Galatia bölgesi Pessinus darplı sikkeleri

'Galatia Bölgesi Pessinus Darplı Sikkeleri ', Anadolu kökenli Kybele Kültü için önemli olan Pessinus Antik Kentinin ve Bölgenin, tarihi, ekonomik, dini ve sosyal yapısını yansıtması açısından önemli örneklerdir. Çalışma, Galatia Krallığı (İÖ 1. yy. ın ortaları) döneminde; sikkelerin ön yüzünde yer alan ve en erken tip olan, yan yana duran Kybele Attis büstünden başlayarak sırasıyla, Tyche büstü, Attis büstü, defne taçlı Apollon başı ve A I EA yazılı Kybele'nin kalathoslu büstünü temel alarak oluşturulmuştur. Bu dönemde arka yüzde yer alan aslan figürü, Pessinus için Kybele Kültünün bir yansıması ve ilk Lydia sikke örneklerinde görülen aslanın kutsallığının ve Neolitik dönemden beri devam eden Ana tanrıçayla ilişkisinin önemini yitirmediğinin bir göstergesidir. İmparatorluk dönemi ise; temelde imparator kronolojisine göre ve her imparatorun bastığı sikkelerin arka yüz tipine göre oluşturulmuştur. Bu dönem sikkelerinin bazı örneklerinde 'Tolistobogi' gibi Galat boylarının isimleri yer alırken, bazı darplarda ise, eyalet yöneticisi Vali/ Legatus isimleri de görülmektedir. Arka yüzlerinde Basilia, Annius Afrinus, Priscus gibi Vali isimleri bulunan sikkeler, bölgenin siyasi ve askeri yapısını aydınlatmada son derece önemlidir.
Samsun müzesi'nde bulunan cam eserler

Günümüzde hemen hemen her alanda kullanılan cam, antik çağın oldukça erken dönemlerinde keşfedilmiş ve önemli bir hammadde olarak işlev görmüştür. Başlangıçta daha çok zengin sınıf için, gösteriş amaçlı kullanılan cam, farklı yapım tekniklerinin gelişmesiyle birlikte, endüstriyel bir madde olarak kullanılmış ve üretimin hızlanmasıyla birlikte toplumun her kesimine hitap eder hale gelmiştir. Özellikle kase, bardak ve şişe gibi farklı kap formlarında karşımıza çıkan cam eserler, toplumsal hayatın önemli bir parçası olmuş ve yoğun bir şekilde kullanılmıştır. Samsun Müzesi envanterinde de çok sayıda cam eser mevcuttur. Çoğu satın alma olmasına karşın, büyük oranda sağlam ele geçmişş olması, eserlerin mezar buluntusu olduğunu düşündürmektedir. Bu eserlerin genel bir değerlendirmesi daha önce yapılmamış ve literatüre kazandırılmamıştır. Söz konusu eserlerin değerlendirilmesi ve kullanıldığı döneme dair olası bir tarih belirlenebilmesi, hem bölgenin siyasi tarihi açısından hem de benzer örneklerin hangi coğrafyalarda nasıl bir yayılım gösterdiğinin belirlenebilmesi açısından oldukça önem arz etmektedir. Bununla birlikte, müze envanterinde bulunan eserlerin üretim yeri veya üretim geleneğine dair genel bir çerçevede veri elde edebilmemize de olanak verir. Bu doğrultuda Samsun Müzesi envanterinde bulunan cam eserlerin, Doğu Akdeniz kültürleriyle olasılıkla dolaylı olarak bir etkileşime girdiği veya Doğu Akdeniz kültürünün geniş bir coğrafyaya yayıldığı düşünülebilir. Dolayısıyla eserlerin üretim yerine dair kesin bir bilgi verilemese bile, uzun bir tarihi geçmişşe sahip Amisos ya da onun çevresinde Roma döneminde kurulan Neoklaudiopolis gibi kentlerin var olması, bu bölgede de cam üretimi olabileceğini düşündürmektedir. Ancak kazı çalışmalarının yetersiz olması buna dair bir tahmin yürütülmesini imkansız kılmaktadır. Bu bağlamda eserlerin Doğu Akdeniz kökenli olduğu ve bu kültürlerin, Anadolu'nun diğer bölgelerinde olduğu gibi, Samsun ve çevresine de yayılım gösterdiği sonucuna varılır.
Alman bilim adamlarının Troas Bölgesi'ndeki arkeoloji çalışmaları

Bu çalışmanın birinci bölümünde Troas Bölgesi'nin tarihi coğrafyası ve tarihçesi, ikinci bölümde Alman araştırmacı ve bilim adamları tarafından yürütülen kazı çalışmaları, üçüncü bölümde ise bölgede gerçekleştirilen yüzey çalışmaları hakkında bilgi verilmiştir
Tios ve çevresinde kültler

Antik Tios kenti, Zonguldak İli, Çaycuma İlçesi'ne bağlı Filyos Beldesi sınırları içerisinde yer almaktadır. Tez kapsamında, Tios kökenli ya da yakın çevresinden ele geçen arkeolojik ve epigrafik bulgular, bölgesel ölçekte değerlendirilerek MÖ 7. yüzyıldan MS 4. yüzyıla, Roma Dönemi'nin sonlarına kadar Tios kentinde kabul görmüş olan, göçler ve kültürel ilişkiler ile bölgeye dışarıdan gelen, çevre kültür bölgelerine özgü kültler ve yerel kültler ele alınmıştır. Son yıllarda Tios'da açığa çıkartılan Akropolis Tapınağı, sikkeler, kurşun ağırlıklar üzerindeki tanrısal betimlemeler, Tios ve yakın çevresinden yazıtlar kentteki kültler ile ilgili ipuçları sunmaktadır. Buna göre Tios ve yakın çevresinde Grek tanrı ve tanrıçaları, yerel tanrı ve tanrıçalar, Frig, Suriye ve Mısır kökenli tanrı ve tanrıçalar ile Dea Roma kültünün tapınım gördüğü anlaşılmaktadır.
Yerebatan Sarnıcı'nın taşıyıcı elemanlarının analizi

Bu çalışmada, Yerebatan Sarnıcı'nın taşıyıcı elemanları olan sütun başlıkları, sütun gövdeleri ve sütun kaidelerinin tipolojisi oluşturularak analizleri yapılmış; buna bağlı olarak da Yerebatan Sarnıcı'nın yapı yapım süreciyle ilgili bilgiler araştırılmıştır. Yerebatan Sarnıcı'ndaki tüm taşıyıcı elemanların, sütun başlıkları, gövdeleri ve kaideleri olmak üzere tek tek nitelikleri ve üretim aşamaları incelemiştir. Sarnıçta sütun başlıkları olarak Korint düzeninde, Korint düzeninde yarı-işlenmiş ve işlenmemiş; sütun kaideleri olarak Attika stilinde, pedestal, silmeli mermer blok parçaları, Medusa başları, çeşitli ebatlarda mermer bloklar; sütun gövdeleri olarak monolit, iki parçalı sütun gövdeleri, çeşitli ebatlarda mimari parçalar ve süslemeli saçaklık parçalarının bulunduğu anlaşılmıştır. Yerebatan Sarnıcı'nın taşıyıcı elemanlarının şematik bir plan üzerinde dağılımları incelenerek analiz için temel oluşturulmuştur. Bu analizler ışığında sarnıcın yapım sürecindeki değişiklikler ve yapı malzemesinin kullanımı değerlendirilmiştir.
Termessos Teritoriumunda Neapolis'e bağlı bir yerleşim: Kartınpınarı

Kartınpınarı Yerleşimi genel olarak Doğu, Kuzey Batı, Batı ve Güney Batı Yapıları olarak dört bölümden oluşur. Bu dört ana bölümün dışında iki adet de nekropol alanı yerleşimde yer almaktadır. Doğu Yapıları'nın konumlandırıldığı bölüm, diğer bölümlerden daha nitelikli işçilik göstermektedir. Yüksekliği 15-20 metre arasında değişen kayalık üzerinde konumlandırılmış olan bu bölümde, konutlar ile bir aedikula ve bunun hemen kuzeydoğusunda üç adet khamasoriondan oluşan küçük bir de nekropol yer almaktadır. Ayrıca bu bölümde, bir de kaya mezarı bulunmaktadır. Kuzeybatı Yapıları olarak adlandırılan bölüm, yoğun tahribata uğramıştır. Bu bölümde konutlar yer almaktadır. Genel olarak iki veya daha çok odalı, bu odaların önünde avlusuyla ve sarnıçlarıyla bölgede sıkça karşımıza çıkan konut, işlik-depo yapılarıyla benzerlik göstermektedir. Batı Yamaç Yapıları olarak adlandırılan bölüm, konut ve depo alanları olmalıdır. Bu bölümdeki yapı kompleksleri diğer bölümlerdekinden çok daha fazla odaya sahiptir. Ayrıca bu alanda yerleşimin en iyi işçilik gösteren önyüzü tamamen bezeli lahti de yer almaktadır. Lahit, üzerinde durması gereken podyumdan kaçak kazıcılar tarafından kazılan çukura yuvarlanmıştır. Podyumun çevresindeki az da olsa izlenebilen temel izlerinden ve hemen yakınında yer alan bir konutun içerisindeki kemer parçalarından anlaşıldığı kadarıyla bir aedikula olmalıdır. Yerleşimde Güneybatı Yamaç Yapıları olarak adlandırılan bölüm, en fazla tahribata uğramış bölümdür. Burada yapı kalıntısı da oldukça azdır. Yüzeyde görünen duvarların işlevlerini ya da planlama özelliklerini anlamlandırmak mümkün olmamıştır. Genel olarak konut alanı olmalıdır. Yerleşimin nekropol olarak düzenlenmiş bölümü, doğu yapılarının yer aldığı traverten kayalığın güneyinde, bugünkü orman yolunun hemen kuzeyinde yer alan düzlüktür. Bugünkü orman yolunun sağında ve solunda yan yana sıralanmış on adet lahit sıralanmıştır. Kartınpınarı, Beydağları Yüzey Araştırmaları kapsamında bölgede yapılan çalışmalarda asal bir yerleşim ile bu yerleşime bağlı üretim yapan çiftlik yerleşimlerinden biri olarak karşımıza çıkmaktadır.
Perge mozaiklerinin korunması, sergilenmesi ve bakımı: Yöntem önerileri

Tezin amacı, Perge antik kentinde, ortaya çıkan mozaik taban döşemlerinin korunması, bakımı ve sergilenmeleriyle ilgili bir plan önerisi sunmaktır. Kazıları 1946 yılından itibaren sürmekte olan Perge'de, binlerce metrekare mozaik taban döşemesi tespit edilmiştir. Türkiye'de mozaik içeren pek çok arkeolojik alanın aksine, buradaki mozaiklerin tümü in situ korunmuştur ki, bu Perge antik kentinin mozaikler bakımından değerini artırmaktadır. Kültürel mirasımızın önemli bir parçası olan Perge mozaik döşemelerinin, sistemli ve sürdürülebilir bir koruma, periyodik bakım ve sergileme planı ile korunması, onların geleceğe değerlerini kaybetmeden aktarılabilmelerini ve ziyaretçilerin onları içinde bulundukları yapının bir parçası olarak değerlendirebilmeleri sağlayacaktır. Çalışmada Perge'deki mozaik taban döşemelerinin korunması ve sürekli bakımlarının sürdürülebilmesinin yanı sıra, sergilenmeleri sayesinde bölge turizmine katkıda bulunmaları için uygun planlama yöntemi önerileri sunulmuştur.
Knidos sualtı araştırmaları'nda bulunan gemi tipi maltız ve antik dönem gemi tipi maltız gelişimi

Antik çağda üzerine pişirme kabı konularak pişirme işlemi yapılan 'maltız' ; ocak ya da mangal anlamına gelmektedir. Bu mangalların başlıca kullanım amacı yemek pişirmek ve ısıtma olmakla beraber bazı kutsal alanlarda kült amaçlı kullanıldığı da bilinmektedir. Bu iki farklı kullanım amacına yönelik ayrım bezemeli ve bezemesiz olmalarına, kaideli yahut nal hilal formunda olup olmamalarına ve buluntu yerlerine göre yapılmaktadır. Kara kazılarında oldukça sık rastlanılan maltız, maltız parçaları ve maltız tutaçlarının aksine 'gemi tipi maltız' adı altında incelenen maltız tipine sayılı denecek kadar az rastlanmaktadır. Bu tip maltızlar; ateşlik, tutaç, tepsi ve bazı örneklerde ayak'tan oluşmaktadır. İsrail kıyılarında, Atina Agorası kazılarında, Bodrum Sualtı Arkeoloji Müzesi ve Antalya Müzesi'nde, Yenikapı kazılarında bulunan gemi tipi maltızlara ek olarak; Knidos Sualtı Araştırmaları'nda benzerine az rastlanan gemi tipi maltız bulunmuştur. Bu gemi tipi maltız, stil kritik açıdan diğer örneklerden bariz şekilde ayrılmaktadır. Tasarımı, teknolojisi ve diğer form özellikleri dikkate alınarak İ. Ö. I. yüzyıl sonu İ. Ö. I. Yüzyıl ortası tarihlemesi önerilen maltız, antik dönem gemi tipi maltız gelişimi tablosunda yerini alıp dönemsel değişime ışık tutmuştur.