turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Çok partili siyasi hayata geçiş sürecinin Bursa'daki yansımaları (1946-1950)

Türkiye, II. Dünya Savaşı sonrası değişen dünya düzenine uyum sağlamak amacıyla çok partili siyasi hayata geçiş yönünde adımlar attı. Bu adımların en somutu tek parti rejimine son veren ve ilk siyasi parti olan Milli Kalkınma Partisi'nin Temmuz 1945'te kurulmasıyla gerçekleşti. Etkili bir muhalefet izleyemeyen Milli Kalkınma Partisi'nden sonra Ocak 1946'da Cumhuriyet Halk Partisi'nden ayrılan milletvekilleri tarafından kurulan Demokrat Parti siyasi hayatımıza katıldı. Demokrat Parti 1946- 1950 döneminde ana muhalefet partisi oldu. Bursa'nın 1946 yılındaki siyasi durumu daha önceki dönemlere nazaran hareketlilik gösterdi. Demokrat Parti'nin yanında; Çiftçi ve Köylü Partisi, Liberal Demokrat Parti ve Milli Kalkınma Partisi, Bursa'da teşkilatlanma çalışmalarına başladı. Ancak bu partiler Bursa'da Demokrat Parti kadar etkili olamadı. 21 Temmuz 1946'da yapılan milletvekili genel seçimlerinde Bursa'da bütün milletvekilleri Cumhuriyet Halk Partisi'nden seçildi. 1947'de gerçekleştirilen muhtar seçimlerinde de Bursa'da, Cumhuriyet Halk Partisi büyük bir farkla ilk sırada yer aldı. 16 Ekim 1949'da gerçekleştirilen milletvekili ara seçimine muhalefet partilerinin katılmamasından dolayı Cumhuriyet Halk Partisi tek başına girdi. Bu sebeple Bursa'da da yapılan milletvekili ara seçimlerini Cumhuriyet Halk Partisi'nin adayı kazandı. 14 Mayıs 1950 milletvekili genel seçimlerinde ise Bursa'dan seçilecek 12 milletvekilinin hepsi Demokrat Parti'den çıktı. Bursa'da olduğu kadar Türkiye genelinde de başarılı olan Demokrat Parti'nin 14 Mayıs 1950'de iktidara gelmesiyle 27 yıllık Cumhuriyet Halk Partisi iktidarı sona erdi.
Küreselleşme sürecine Türkiye üzerinden bakış

Her geçen gün hayata etkileri daha çok görülen küreselleşme olgusu durmak bilmeden sürmektedir. Devletler tarafından katı bir şekilde benimsenen ülkesel sınırları darmadağın eden küreselleşme, yerkürenin her parçasını iletişim ve ulaşım yönünden anında birbirine bağlamaktadır. İletişimde ve ulaşımda yaşanan devrimler sonrasında finans piyasalarının derinliği artmakta ve kurulan çok-uluslu, çok-ülkeli şirketler aracılığıyla her ülke ve halk birbirine eklemlenmektedir. Küreselleşme olgusu ve bunun Türkiye'ye etkilerinin incelendiği bu çalışmada; küreselleşme kavramına getirilen farklı tanımlar, kavramın tarihsel süreç içerisinde gelişimi, küreselleşmeyi meydana getiren unsurların neler olduğu ve küreselleşmeye karşı yaklaşımlar ile küreselleşmenin boyutları çok yönlü olarak incelenmeye çalışılmıştır. Küreselleşme olgusunun Türkiye'ye etkilerinin de çeşitli konu başlıkları üzerinden incelendiği bu çalışmada küreselleşmenin yalnızca negatif etkileri değil, pozitif etkileri de ele alınmıştır. Bu çalışmanın neticesindeyse küreselleşme olgusunun; hangi alanda olursa olsun, ekonomiden sanata, bilimden iletişime kadar herhangi bir çalışmada, yapımda, üretimde, dünyaya açılarak ulusallığın, yerelliğin reddedilmeksizin dışına çıkılması ve küreselleşmeyle bağdaştırılması olduğu sonucuna varılmıştır. Bu bağlamda küreselleşme kavramına ilişkin farklı bakış açıları ve küreselleşme sürecinin tarihsel değerlendirmelerine dair farklılıklar günümüzde de halen devam etmektedir. Gerek stratejik önemi gerekse bölgesinde denge unsuru olması ve derin tarihsel birikime sahip olması sebebiyle Türkiye, küreselleşmeden çok yönlü bir şekilde etkilenmiştir. Bu çalışmanın neticesinde küreselleşmenin Türkiye'de; siyasal, iktisadi, sosyal ve kültürel hayatın hepsi üzerinde tesirleri olduğu sonucuna varılmıştır. Zaten Türkiye gibi stratejik konumda yer alan bir ülkenin küreselleşmeden kaçınabilmesi mümkün de olamazdı.
Understanding the 'We-ness' in populism: leaders, media, and citizens

Siyasal aktörler söylemsel inşalara dayalı olarak tanımlama ve kategorileştirme konusunda yeteneklidirler, ulaştırmak istedikler mesajler sosyal grupları konumlandırarak ve onları sosyal kimliklere dönüştürerek genelde sosyal kategorileri meydana getirir. 'Biz' ve 'onlar' ayrımına dayanarak ve ahlaki ya da ahlaki olmayan sınırları çizerek kurgulanan kategoriler farklılaştırılmaktadır. Bu tür bir yeniden üretimin sonucunda sosyal gruplar 'biz'lik' ve ilişkili 'ötekilerle' hiyerarşik bir karşılaştırmayla inşa edilir. Popülist söylemde ise sosyal gruplar idealize edilmiş homojen bir grubu temsil eden halk ile algılanan 'tehlikeli ötekiler' arasında ayrılmaktadır, öncelikli hedef seçkinlerden oluşmakta ve halkın birilğine ve çıkarlarına uyumsuz ya da 'tehditkar' görülen diğer grupları da içermektedir. Dolayısıyla, popülist söylem 'biz'lik üzerinden kitleleri mobilize ederek sosyal kategoriler arasındaki sınırları da tanımlamaktadır. Bu çalışma popülist söylem ve performansın sosyal kimlikler aracılığıyla vatandaşları mobilize ettiğini tartışmaktadır. Bu sebeple çalışmanın amacı sosyal kimlik yaklaşımı ile popülizm arasındaki bağlantıyıı inceleyerek popülist çerçevelemede sosyal grupların nasıl kategorileştirildiğini ve grupların farklılaştırıldığını anlamaya çalışmaktadır. Bu noktada sadece popülist söylemin üretimine odaklanmaktadır, bu söylemin seçmene nasıl transfer edildiğini, seçmen tarafından söylemin alıcıları tarafından nasıl içselleştirildiğini de anlaşılmak istenmektedir. Sosyal kimlik perspektifini takip ederek popülist söylemin sosyal grupları oluşturduğunu üç boyutla açıklamaya çalışmaktadır. 'Biz'lik' üzerinden artiküle edilen popülist söylemin birinci boyutu homojen bir halk grubunun inşa edilmesi ve ortaklığı temsil eden liderle özdeşleşmesiyle iç-grubun yaratılmasıdır. İkinci boyutu ise, seçkin karşıtlığı ve 'ötekilerin' söyleme dayalı inşasıyla dış-grubun oluşturulmasıdır. İç-grup ve dış-grup ayrımını hiyerarşik karşılaştırma ve konumlandırmalarla gerçekleştirildiği de aktarılmaktadır. Popülist çerçevelemedeki grup farklılaştırılmasının derinleştirilmesine neden olan üçüncü boyut ise suçlama anlatıları olarak gösterilmektedir; çünkü suçlama anlatısı 'ötekileri' dışlayan yaklaşım ve davranışları meşrulaştırmaktadır. Bu sebeple tez, popülizmin 'biz'lik' üzerinden nasıl formüle ve artiküle edildiğini bütünsel bir yaklaşımı irdeleyerek açıklamaya çalışmaktadır. Vaka olarak Türkiye'de 2002 yılından beri iktidarda olan Adalet ve Kalkınma Partisi 2015- 2018 yılları arasındaki seçim kampanya konuşmaları, AKP ile yakın ilişkide olduğu düşünülen medyanın kapsamı üç gazeteden seçilen on iki köşe yazarı ve seçmenleri ile birlikte incelenmektedir. Analizler için seçim konuşmaları, köşe yazarlarının makaleleri ve vatandaşlarla derinlemesine mülakatlar Nvivo yazılımında kodlanmış ve içerik analizi uygulanmıştır.
Türkiye'de sosyal belediyecilik: Bakırköy belediyesi örneği

Sosyal politikalar kısaca, toplumda ezilen ve yoksul halkı korumayı amaçlayan anlayıştır. Bu politikaların günümüz anlamıyla ilk örneklerine İngiltere ve Almanya gibi Avrupa ülkelerinde rastlanmaktadır. Nitekim Türkiye'de de bu tür politikalar ilk olarak merkezi yönetimlerce uygulanmıştır. Ancak küreselleşme ve yerelleşme olgularının dünyada yayılması ve merkezi yönetimlerin lokal sorunların tespiti ve çözümü noktasında aktif olamayışı yerel yönetimlere yetki devrini zorunlu kılmıştır. Sosyal hizmetlerin Türkiye'de yerel yönetimlerce uygulanmasının 1960'lar ile başladığını ve gelişerek tam manasıyla 2000'li yıllarda yapılan reformlar ile hukuksal zemine oturduğu aktarmak yanlış olmayacaktır. Yerel yönetimler yerel anlamda yurttaşların yönetime dahil olabilmeleri nedeniyle demokratik sürece önemli katkılar sağlayan kurumlardır. Yerel yönetimlerin ise belki de en önemli kolu belediyelerdir. Belediyelere vatandaşların ihtiyaçlarını asgari düzeyde sağlama yükümlülüğü söz konusu yasalarca yüklenmiştir. Ayrıca toplumsal bütünlüğü sağlamak adına kültürel faaliyetleri yine belediyeler yurttaşlara sunmakla mükelleftir. Ancak Türkiye'de yasal olarak birçok sosyal vazifesi bulunan belediyelerin günümüzde kısaca; aydınlatma, temizlik, kanalizasyon vs. gibi klasik belediyecilik hizmetlerini dahi mali sebeplerle halkına sunamadığı bilinmektedir. Özellikle ekonomik sebeplerle Türkiye'deki birçok belediye sosyal hizmetlerini gerçekleştirememektedir. Gerçekleştiren belediyeler ise bunu tam manasıyla olmasa da yeterlilik düzeyini sağlayarak yapmaktadırlar. Bu çalışmada ise Bakırköy Belediyesi'nin sosyal belediyecilik anlayışının hangi aşamada olduğu, yapmış olduğu projeleri ve faaliyetleri güncel olarak irdelenmiş ayrıca belediye yetkilileriyle yapılan mülakatlar ışığında değerlendirilmiştir.
Politically connected firms and connected individuals in Turkey

Bu çalışma Türkiye'de 1998 ve 2015 yılları arasındaki siyasi bağlantılı firmaların ve bağlantılı kişilerin betimsel bir analizini sunmaktadır. Politikacı iş adamları, iş adamı politikacılar ve siyasi bağlantılı şirketlerin tanımlanması için 18. ve 24. dönemler arasındaki milletvekillerine ait veriler Türkiye Büyük Millet Meclisi'nden, firmaların yönetim kurulları ile ilgili veriler ise Borsa İstanbul ve Kamu Aydınlatma Platformu'ndan elde edilmiştir. Çalışmada, 'siyasi bağlantılı firma' Faccio'nun doğrudan bağlantılar yöntemine dayanılarak tanımlanmıştır. Buna göre eğer bir şirketin halihazırdaki yönetim kurulu üyelerinden en az biri milletvekili ise ya da daha önce milletvekilliği yaptıysa veya bir şirketin eski yönetim kurulu üyelerinden en az biri daha sonra parlamentoya girmiş ise o şirket siyasi bağlantılıdır. Bu bağlantıları bulmak için Borsa İstanbul'da 1998 ve 2015 yılları arasında işlem gören 694 adet farklı firma incelenmiş; siyasi bağlantılı firmalar yıllara, sektörlere ve partilere göre gösterilmiştir. Ardından, bağlantılı kişilerin hangi partilerde oldukları, mecliste hangi komisyonlarda yer aldıkları ve hükümette görev alıp almadıkları belirtilmiştir. Tez, sonuç olarak 1980 sonrası dönemde siyaset ve iş dünyası ilişkilerinin siyasal partilerle bağlantılı olarak değişimini ve sürekliliğini göstermeyi amaçlamaktadır.
Kimlik ve özgürlük bağlamında Charles Taylor ve Michel Foucault

Kimlik sorunsalı, Antik Yunan'dan modern dünyaya kadar farklı açılardan tartışılmış, üzerine düşünülmüş ve sayısız çalışmaya konu olmuştur. Bunun arkasında yatan temel motivasyon kişinin esasen 'ben' olma ve kendini içsel olarak tanımlama isteğidir. Herhangi bir kişi kendini tanımlarken, kendini var ettiğini düşündüğü kodlarla tanımlamaktadır. Bu kodlar ahlaki, dini, kültürel değerler olabileceği gibi tarihsel ya da toplumsal da olabilmektedir. Kişinin kendini tanımladığı bu kodlar 'iyi yaşam ideali' olarak kavramsallaştırılmaktadır. Kimlik iyi yaşam idealine ulaşmak için sadece nasıl yaşamamız gerektiğini sorusuna cevabı değil, aynı zamanda belli değerlerin sürdürülmesinin ne kadar önemli olduğu düşüncesi ve pratiğini de içinde barındırır. Tam da bu noktada 'özgürlük' sorunu kimlik sorunsalı ile çakışmaktadır. Charles Taylor gibi düşünürler kimliğin sadece bizi özgür kılmasındaki rolünü iddia etmekle kalmaz aynı zamanda bizleri modernliğin belli sıkıntılarından da özgürleştirdiği vurgular. Tamamen karşıt bir perspektiften, Michel Foucault kimliklerimizi özgürlüklerimiz önünde bir engel olarak nitelemekte ve olumlu katkısını reddetmektedir. Bu da bizi çalışmanın ana konusunu ve sorusunu verir: Kimlik ve özgürlük bağlamında Taylor ve Foucault'ın düşüncelerinini karşılaştırmak ve kimliğin bizi özgür kılıp kılmadığına cevap aramaktır.
An evaluation of Turkish local elections from second order elections perspective

İkinci derece seçimler modeli farklı seviyelerde yapılan seçimlerde ortaya çıkan oy dağılımı kalıplarının birbirileriyle ilişkisini incelemek için kullanılan faydalı bir araçtır. Bu modele göre genel seçimler dışındaki yarışmalar bu seçimlerin sonuçlarına doğrudan bağımlı oldukları için ikinci derece seçimler olarak adlandırılırlar. Bu tez çalışmasında Türkiye'deki yerel ve genel seçimler arasındaki ilişki ikinci derece seçimler modeline göre incelenmiştir. Bu bağlamda modelin temel varsayımları; ikinci derece seçimlerde katılımın düşük olması, ulusal konuların seçmenlerin oy davranışında temel etken olması, iktidar partileri ikinci derece seçimlerde oy kaybederken küçük partilerin kazançlı çıkması gibi varsayımlar Türkiye'deki seçim sonuçları ve anket verileri kullanılarak test edilmiştir. İnceleme iki seviyede gerçekleştirilmiştir: Genel seviyede seçimlerde ortaya çıkan katılım oranları karşılaştırılmış, ayrıca her seçim için siyasal bölünme, seçimler arası oy oranlarında oynaklık ve Etkili Parti Sayısı dizinleri hesaplanmıştır. Bireysel seviyede daha önce yapılmış bir anketin verileri kullanılarak bir lojistik regresyon modeli oluşturulmuştur. Model sosyo-politik, ekonomik, ideolojik ve adaya bağlı tanımlanan çeşitli değişkenlerin seçmenlerin bir yerel ve bir genel seçim arasında oylarını değiştirme veya değiştirmeme kararları üzerindeki etkilerini kontrol etmektedir. Yapılan analizler, modelin beklentileri doğrultusunda Türkiye'de yerel seçimlerde ulusal konuların oy verme davranışını büyük ölçüde etkilediği, ancak modelin beklentilerinin tersine yerel konuların ve adayların da yerel seçimler üzerinde etkili olduğunu, ayrıca yerel seçimlerin modelde beklendiği gibi her zaman küçük partilerin iktidar partilerine karşı yüksek sonuçlar aldığı seçimler olmadığını göstermiştir.
27 Mayıs 1960 Askeri Müdahalesi sonrası Türkiye'de ordu-siyaset ilişkisi (1960-1965)

Tarihsel kökenleri itibarıyla oldukça gelişmiş bir geleneğe sahip olan Türk Ordusu, Osmanlı'dan günümüze en kritik anlarda devletin bekası adına pek çok kez sorumluluk üstlenerek toplum nezdindeki vazgeçilmezliğini her daim muhafaza etmiştir. Bu özelliğini millet için yaşamsal öneme sahip bir kurum olma sıfatıyla taçlandıran Türk Silahlı Kuvvetleri, zamanla siyasal yaşamın bir şekilde içinde yer almayı başarmıştır. Osmanlı Devleti'nin son dönemlerinden itibaren idari emkanizma içerisindeki konumunu pekiştirmeye başlayan ordu, Milli Mücadele sonrasında Cumhuriyet'in ilanı ile birlikte kendisini rejimin kurucusu ve koruyucusu olarak kabul etmiş; bu durum askerin siyaset dışında kalmasını önlemiştir. Demokrat Parti iktidarının ilk beş yılında arka planda kalmayı tercih eden silahlı kuvvetler, sonraki süreçte ülkenin iyi yönetilemediği düşüncesinden hareketle hükümete karşı göstermiş olduğu tavrı 27 Mayıs 1960 Askeri Müdahalesi ile sonuçlandırmıştır. Müdahaleyi takiben oluşturulan askeri ara rejim, bir yıl sonra genel seçimlere giderek yönetimi sivil siyaset kurumlarına devretmiştir. Fakat 27 Mayıs hareketinin, gerçekleştirilmesi kararlaştırılan reformları henüz tamamlamadığını ileri sürerek sivil idareye geçişin erken olduğunu düşünen, önücülüğünü Albay Talat Aydemir'in yaptığı oluşum, 22 Şubat 1962 ve 21 Mayıs 1963 tarihli iki başarısız müdahale girişiminde bulunmuştur. Yapılan yargılamalar neticesinde Albay Talat Aydemir ve Binbaşı Fethi Gürcan idam edilmiş; olaylara karışan Kara Harp Okulu öğrencilerinin tamamının okulla ilişikleri kesilmiştir.
Rusya federasyonu'nda Rus milliyetçiliği ve Rus kimliği (1991-2012)

Milliyetçilik geçmişşe ait geleneksel kuralları yok eden bir ideoloji değil aksine, bireyler açısından kimlik bilincini uyandırma ve kurma aracı konumundadır. Bu bağlamda bütün milliyetçilikler, millete dayanırlar, ama bu milliyetçiliği anlama açısından tek ölçüt değildir. Rus kimliği de Rus milliyetçiliğini şekillendiren ve yoğuran en önemli unsurdur. Kimliğin temelindeki din, dil ve ideoloji vurgusu en açık şekilde kendini 19. yüzyıl Çarlık Rusyası'nda göstermiştir. Milletler hapishanesi olarak adlandırılan Çarlık Rusyası, 1917 Bolşevik devrimi ile büyük vaadler ile son bulmuştur. Devrim, her ne kadar Rusya'da farklı halkların birleşmesini ve Rus milliyetçiliğinin ortadan kaldırılmasını ön görmüşse de bu fikir teoriden ileriye gidememiştir. Ruslar, Rus milliyetçiliğinin temelinde var olan kurtarıcı mesih görevini üstlenmişlerdir. Böylece Sovyetler Birliği'nin ideolojik temelleri üzerinde bir milliyetçilik anlayışı oluşturulmuştur. SSCB'nin yıkılışı ile büyük bir travma yaşayan Rus Halkı 1990'lar boyunca ülkedeki sorunlar ile mücadele ederken, milliyetçi gruplar ise Boris Yeltsin ve ekibi tarafından kullanılan birer seçim aracı haline gelmiştir. Öte yandan Rusya'da ilk kez halk ideolojisiz bırakılmış ve bunun neticesinde sosyal, siyasi ve ekonomik buhrana bir de kimlik buhranı eklenmiştir. Nitekim 2000 yılı Rusya için büyük bir dönüm noktası olmuştur. Vladimir Putin'in devlet başkanlığına gelmesi ile birlikte ülkede hızlı bir merkezileşme yaşanmaya başlamıştır. Bu dönem içerisinde en önemli adım ise Büyük Rusya söylemi ile 1990'ların yarattığı travmayı yok etme çabalarıdır. Bu sayede gerek Rus milliyetçilerinin gerekse de ülkedeki diğer etnik unsurların yaşadığı ideolojik buhranın sonlandırılması amaçlanmaktadır. Bu noktada da Putin iktidarı ile birlikte kontrollü milliyetçilik ve Rusya vatandaşı kavramları öne çıkmaya başlamıştır.
The Ideology of national education in Turkey and its implications for political socialization

Bu çalışmanın amacı Türkiye'de milli eğitim ideolojisini ve bu ideolojinin siyasal toplumsallaşma süreci açısından doğurduğu sonuçları incelemektir. Çalışmada, eğitim, toplumsallaşma, siyasal toplumsallaşma ve ideoloji kavramlarının incelenmesinden sonra, başlıca eğitim felsefeleri üzerinde durulmuştur. Ardından da, modern Türk eğitim sistemi 1920'den günümüze kadar ele alınmıştır. 1921, 1924, 1961 ve 1982 anayasaları, beli başlı partilerin programları, Hükümet programları, eğitime ilişkin yasa ve yönetmelikler, Milli Eğitim Bakanlığı ve Hükümetlerin yönergeleri ile siyasal liderlerin açıklamaları yaygın biçimde taranmıştır. Türk eğitim sisteminin temel amacının öğrencileri ulusa, devlete ve devlet liderlerine tamamen bağlı ve modern teknik bilgi ve becerileri edinmiş yurttaşlar olarak yetiştirmek olduğu, buna karşılık, evrensel değerlere kuşkuyla yaklaşıldığı görülmüştür. Eğitim konusunda çeşitli hükümetler, partiler ve öbür siyasal toplumsallaştırma etkenleri arasında inanılmaz ölçülerde bir görüş birliği bulunmuştur. Karşıt yönde etkili güç ve eğilimlerin yokluğu, milli eğitim ideolojisine öğrencileri biçimlendirmek ve onları kendi ölçülerine göre toplumsallaştırmakta neredeyse bir tekel sağlamaktadır. viBu çalışma, böylesi bir tekelin yarattığı olumsuz etkileri gidermek için Türk eğitim sistemini insanlığın temel felsefelerine, uluslararası kültüre, evrenselliğe, dünya halklarının ortak hazinesine açmanın uygun olacağını savunmaktadır.
Ekonomik kriz, göç ve bavul ticareti: Laleli piyasası örneği

Bu çalışma, günümüzde sıkça tartışılan kapitalizm ve kriz ilişkisini dikkate alarak, kapitalizmin gerileme ve daralma dönemlerini ve özel olarak da kriz ile göç arasındaki ilişkiyi Laleli bavul ticareti örneği üzerinden incelemeye çalışmaktadır. Bu bağlamda önce kapitalizmin ürettiği ya da maruz kaldığı krizler üzerinde durulmuştur. 2008 krizinden hareketle göç kavramı tahlil edilmeye çalışılmış ve insanların yaşadıkları yerden ayrılmalarının başlıca sebebinin ekonomik-siyasi krizler olduğu sonucuna varılmıştır. Bu noktadan sonra konuyu daha somut düzlemde ele almak için 1990'lı yıllarda ortaya çıkan Laleli piyasası ve bavul ticareti örnek olarak incelenmiş ve nihayetinde yakın dönemde ortaya çıkan değişimlere dair bazı saptamalarda bulunulmuştur.
The Left of center politics in Turkey: The Republican People's Party 1965-1980

Bu çalışma, 1965- 1980 yılları arasında Cumhuriyet Halk Partisi'nin izlediği merkez sol çizgisini tarihsel bir çerçeve içerisinde, ceryan etmiş politik, sosyal ve ekonomik olayları değerlendirerek ele almıştır. Merkez sol çizginin kabulü ve bunu takip eden kavram kargaşası, parti içi süregelen çekişmeler, sosyal demokrat hareket ve kuşkusuz seçimler ve seçmenlerin analizi, iç ve dış meseleler ve dönemin sosyo-ekonomik gelişmeleri esas alınarak incelenmiştir.
Nicos Poulantzas'ın kuramında olağanüstü rejim biçimleri

Bu çalışmada Yunan siyaset bilimci Nicos Poulantzas'ın kuramında yer alan olağanüstü rejim biçimleri incelenecektir. Poulantzas tarafından faşizm ve askeri diktatörlükler olarak tanımlanan bu istisnai rejim tiplerine ilişkin bir analiz, devlete ilişkin çözümlemelerle aynı anda yürütülmelidir. Bunun gerekçesi bu rejim tarzlarının aynı zamanda bir özgül devlet tipi oluşturmasıdır. Bu paralelde öncelikle sivil toplum ve devlet ilişkisine dair yaklaşımlar aktarılacak ve bir Marksist olan Poulantzas'ın fikirlerine kanal açabilmek amacıyla Marx'ın da devlet analizlerine yer verilecektir. Son iki bölümde ise Poulantzas'ın teorik altyapısına odaklanılacak ve olağanüstü rejim biçimlerine ilişkin görüşleri ortaya konulacaktır.
The strange non-death of populism in Europe

Popülist ayaklanma Batı dünyasında dolaşıyor ve pek çok bilim adamı bunu anlamaya çalışıyor. Popülizm uzun zamandır ince merkezli bir ideoloji olarak düşünülmüş ve onu anlama çabaları bu minvalde yoğunlaştırılmıştır. Popülizmi öncelikli olarak aykırı siyasetçilerin kullandığı bir strateji olarak gören bu çalışma, popülist ayaklanmanın nedenlerini araştırıyor. Avrupa Sosyal Araştırmalarının 7. Tur verilerini kullanan bu çalışma, siyasetçilerin halkı umursadığı algısının ve siyasi partilere duyulan güvensizliğin popülist oyların güçlü göstergeleri olduğunu gösteriyor. İlaveten, popülist partilerin sahibi olduğu meselelerin öneminin artmasının seçim başarlarının ana sebeplerinden olduğunu gösteriyor. Ulusal kimlik meseleleri önem kazandığında sağ popülizm, gelir eşitsizliği önem kazandığında ise sol popülizm ortaya çıkar. Popülist yerleşmeyi anlamak için, bu çalışma Ulusal Cephe, Avusturya Özgürlük Partisi ve Danimarka Halk Partisi örneklerini analiz ediyor. Literatürdeki baskın görüşün aksine, bu çalışma popülist parti pozisyonlarının ana akım partiler tarafından ortaklaşa kabul görmesinin popülist partilere yardımcı olduğunu gösteriyor.
Cumhuriyetçi Köylü Millet Partisi milletvekili İsmail Hakkı Yılanlıoğlu

Araştırmanın konusu; Kastamonulu siyasetçi, asker, yazar İsmail Hakkı Yılanlıoğlu'nun hayatı ve çalışmalarıdır. Bu çalışmada İsmail Hakkı Yılanlıoğlu'nun eserleri ve siyasi faaliyetleri incelenmiştir. Türk tarihine genel olarak bakıldığında pek çok değerli insanın faaliyetleri ve eserleri ile büyük hizmetlerinin bulunmasına karşın, zaman içinde unutulduğu gözlemlenmektedir. İsmail Hakkı Yılanlıoğlu, farklı alanlarda yaptığı çalışmalar ve hizmetleriyle Kastamonu tarihinde özel bir yere sahiptir. Yapılan bu çalışma, Kastamonulu bir siyasetçinin Meclis çatısı altında yaptığı faaliyetlerin ve edebi eserlerinin toplu olarak verilmesi bakımından önemlidir.
Türk siyasi hayatında İhsan Sabri Çağlayangil

İhsan Sabri Çağlayangil 1908 yılında İstanbul'da doğmuştur. İstanbul Üniversitesi Hukuk Fakültesi'ni bitirdikten sonra Emniyet Genel Müdürlüğü'nde memuriyet hayatına başlamış ve bu kurumda yöneticiliğe kadar yükselmiştir. 1949 yılında ise Yozgat Valisi olarak atanmış ve yaklaşık on yıl boyunca çeşitli illerde vali olarak görev yapmıştır. 27 Mayıs askeri darbesi sonrasında Yassıada'da tutuklu kalmıştır. 1961 yılında yapılan seçimlerde Adalet Partisi'nden Bursa Senatörü seçilmiş ve 1980 yılına kadar aralıksız olarak senatoda yer almıştır. 1965 yılında kurulan Suat Hayri Ürgüplü hükümetinde Çalışma Bakanı olarak yer almış, bu hükümetin akabinde kurulan birinci Demirel hükümetinde de Dışişleri Bakanı olmuştur. 1965- 1971 ve 1975- 1978 yılları arasında bu görevi yürüten Çağlayangil, Türkiye Cumhuriyeti'nin en uzun görev yapan ikinci Dışişleri Bakanı olma unvanını kazanmıştır. 1980 yılında yaklaşık altı ay boyunca Cumhurbaşkanlığı makamına vekalet etmiş ve 12 Eylül 1980 askeri darbesiyle bu görevi son bulmuştur. Darbe sonrası siyasi faaliyetleri kısıtlanan politikacılar arasında yer almış ve 1983 yılında da Zincirbozan'da zorunlu ikamete tabi tutulmuştur. Siyasi partilerin yeniden kurulmasına izin verilmesiyle, eski Adalet Partililerin kurduğu Büyük Türkiye Partisi'ne katılmış ancak bu partinin Milli Güvenlik Konseyi tarafından kapatılmasının ardından bu sefer Doğru Yol Partisi'ne katılmış ancak aktif siyasette yer almamıştır. 30 Aralık 1993 yılında Ankara'da vefat eden Çağlayangil, İstanbul'da Zincirlikuyu Mezarlığı'nda toprağa verilmiştir.