turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Arkeolojik veriler ışığında Assur Ticaret koloni Çağı'nda Anadolu ve Kuzey Mezopotamya metal eserleri

Anadolu'nun devletleşme sürecindeki en önemli dönemini şüphesiz ki Assur Ticaret Kolonileri Çağı (MÖ 1950 -1750) oluşturmaktadır. Orta Tunç Çağı (MÖ 2000 -1450) erken evrelerinde Mezopotamya'da Assur kenti merkez olmak üzere Anadolu'da Kültepe, Levant Bölgesi'nde Mari, Kıbrıs ve Mısır'ı içine alan bir maden ticaret ağı oluşmuştur. Bakır ve kalayın birleşimi ile oluşan tunç bileşeni; işlenmesinin kolaylığı ve özellikle silahlarda sağlanan dayanıklılık sebebi ile tercih edilmeye başlamıştır. Ancak kalay yatakları Yakındoğu'da yalnızca Özbekistan ve Afganistan'da bulunmaktadır. Bu durum eski Çağlar'da Anadolu'dan sağlanan maden ticaretinin ters yönde akmasını sağlamış ve Mezopotamya'dan Anadolu'ya maden akışını gerektirmiştir. Elamlı tüccarların Assur kentine getirdiği kalay Assurlu tüccarların aracılığı ile Anadolu'ya, Babil'e ve Mari'ye gönderilmiştir. Maden ticaretine dayanan bu organizasyon, kültürel ilişkilerin gelişimine neden olmuştur. Bu dönemde başta kalay madeninin ticareti sayesinde Anadolu'nun Mezopotamya, Levant Bölgesi ve hatta Mısır ile kültürel ilişki kurmuştur. Anadolu'nun yazı ile tanıştığı bu evrede, dinsel objeler, günlük kullanım kapları, takılar ve hatta silah üretiminin bile farklı kültürler nedeni ile değişime uğradığı görülmüştür. Arkeolojik kazılarda ortaya çıkan metal eserler sayesinde Assur Ticaret Kolonileri Çağı'nda ticari organizasyon sayesinde gelişen maden eserlerin tipolojilerini yapmak ve tasniflemek mümkün olmuştur. Anadolu'nun bu denli önemli evresinde kültürel ilişkilerin en çok gözlendiği kuzey Mezopotamya'da Eski Assur Krallığı ile Anadolu topraklarında görülen maden eserlerin tasnifinin yaparak Anadolu'nun tarihi çağlara geçişinde en büyük rol oynayan Assur Krallığı ile arasındaki kültrel bağı ortaya koymaktadır.
M. Ö. 2. binyılda Doğu Akdeniz'de deniz ulaşımı ve liman olgusu

Akdeniz'in aynı zamanda kültürel mirasını da oluşturan önemli deniz yolculukları, gemiler ve limanlar yüksek lisans tezi olarak hazırlanmış bu çalışmanın ana konusunu oluşturmaktadır. M. Ö. 2. binyılda Doğu Akdeniz'de yer alan kültürler arasında denizyolu ile çok yönlü ilişkiler kurulduğu bilinmektedir. Kökenleri insanoğlunun avcı-toplayıcı olarak yaşadığı zamanlara kadar uzanan bu süreçte arkeolojik kanıtlar Doğu Akdeniz'in Minos, Myken, Mısır, Kıbrıs ve Levant kültürleri tarafından yoğun olarak kullanıldığına işaret etmektedir. 1960'lı ve 1980'li yıllarda ülkemiz karasularında yapılan sualtı kazıları sonucunda hızlı bir gelişim evresine giren deniz arkeolojisi, geliştirdiği çok disiplinli yöntem ve terminoloji ile bu ilişkilerin aydınlatılmasında önemli bir rol oynamaktadır. Bu çalışmanın iki amacı vardır. Birincisi, deniz arkeolojisinin araştırma yöntemlerine bağlı kalarak, ele alınan dönem içerisinde yürütülen denizcilik faaliyetlerinin irdelenmesi, ikincisi ise bu faaliyetler çerçevesinde liman olgusunun değerlendirilmesidir. Bu doğrultuda öncelikle çalışmada Akdeniz'in fiziksel özelliklerinin deniz ulaşımına olan etkisi ile kullanılan rotalar üzerinde belirleyiciliği, deniz taşıtlarının ortaya çıkışı ve gelişimi ve denizciliğin Doğu Akdeniz kültürleri üzerine olan etkisi incelenmiştir. M. Ö. 2. binyıla tarihlenen gelişmiş bir liman yapısının izlerine günümüzde rastlanılmaması, bu dönemde gemilerin yolculuklarında doğal koy ve sığınakları kullandığı düşüncesine yol açmıştır. Ancak bu durum arkeolojik ve ikonografik kanıtlar ile yazılı belgelerin ortaya koyduğu bilgiler ile karşıtlık içerisindedir. İkinci amaç doğrultusunda da bu karşıtlığın nedenleri araştırılarak çözüm önerileri sunulmaya çalışılmıştır.
Antik dönemde Edremit körfezi: Balıkesir ili Edremit, Havran, Burhaniye, Gömeç ilçeleri yüzey araştırması

2013 yılında araştırmaya başlanan alan Mysia'nın batısındadır. Günümüzde, Çanakkale ve Balıkesir İl sınırları içerisinde yer alan körfez antik dönemde Troas, Mysia ve Aiolis bölgelerinin kesişim noktalarında yer almaktadır. Sınırların nerede başladığı ve nerede bittiği antik yazarlardan edinilen bilgiler de bile net değildir. Günümüzde körfezin sınırları, kuzeyde Bababurnu, antik dönem adı ile Lekton olarak anılan burun, güneyde ise Ayvalık İlçesine bağlı adalardan biri olan, Büyük Maden Adası, antik dönem adı ile Hekatomnos Adaları'nın parçası Pyrgos ile sınırlanmaktadır. Edremit Körfezi'nin sınırları içerisinde kalan Edremit, Havran, Burhaniye ve Gömeç İlçeleri'nin arkeolojik değerler bakımından detaylı incelenmesinin yapılacağı doktora tezi çalışmasında, bölgenin büyüklüğü de göz önüne alınarak bir takım sınırlamalara gidilmiştir. Coğrafi alanın genişliği çalışma alanının sınırlandırılmasını gerektirmektedir. Bu sebepten dolayı Altınoluk Mahallesi sınırları içinde kalan Narlı Köyü yüzey araştırmasının başlangıcını, Gömeç İlçesine bağlı Kerem Köy ise bitiş sınırını oluşturmaktadır. Doğuya doğru ise Havran'da bulunan Büyük Çal Tepe ile Küçük Çal Tepe sınır olarak belirlenmiştir. 'Antik Dönemde Edremit Körfezi: Balıkesir İli Edremit, Havran, Burhaniye, Gömeç İlçeleri Yüzey Araştırması' başlıklı doktora tezinin hazırlanış amacı; intensif yüzey araştırması yöntemi ile körfezin teritoryası içinde kalan yerleşim yerlerini tespit etmektir. Böylelikle çalışılan coğrafyada antik dönemden günümüze kadar takip edilen yerleşim davranışları bir bütün olarak algılanabilecektir. Yoğunlaştırılmış yüzey araştırmasında körfez, kuzeyde Narlı Köyü'nden, güneyde yer alan Gömeç İlçe sınırları içerisindeki Kerem Köy'e kadar detaylı incelenmiştir.
Hitit seramikleri

çalışmada, Anadolu topraklarında gelişmiş, sahip olduğumuz kültür mirasımız olan Hitit seramiklerinin incelenmesi yapılmıştır. Hitit Uygarlığına genel bir bakış yapıldıktan sonra, seramik sanatı incelenmiştir. Hitit seramiklerinde, sosyal yaşamın, dini inançların ve törenlerinin etkileri açıkçaizlenmektedir. Hitit seramik sanatı bu etkilerin altında gelişmiştir. Hitit seramiklerinin üretim teknolojisi ve yapım tekniklerini gösteren birçok ipucu bulunmuştur. Hititarkeolojisinin ilerleyen çalışmalarının doğrultusunda, daha çok buluntuya ulaşmasıolasıdır. Üretim teknolojisinin bilinmesi; Hitit seramik sanatı hakkında bizlere daha fazla yol göstereceği kesindir. Hitit seramik sanatı, günümüz seramik sanatını etkilemesi bakımından, önemli bir yer tutar.
Urartu kemerleri üzerindeki insan tasvirleri

Dağlık ve güçlüklerle dolu bir coğrafyaya yaklaşık 300 yıl hakim olan Urartular, merkezi bir devlet kuran ilk uygarlık olmasının yanında mimari, taş ve metal işçiliği gibi alanlarda göstermiş oldukları yetkinlikle Anadolu uygarlıkları içerisinde varlığını kanıtlamıştır. Bu medeniyetin ortaya koyduğu sayısız maddi kültür kalıntıları ve ürünleri Urartu yerleşimleri, kale ve gömütlerinde yapılan bilimsel araştırmalarla gün ışığına çıkmakta ya da çıkarılmaktadır. Bunlar arasında bronzdan üretilmiş, sayıları yaklaşık 400'ü bulan kemerler, üzerindeki zengin süsüleme ve sahneleri ile dikkat çekicidir. Bu çalışmayla Urartu Devleti'nin metal işlemeciliğindeki ustalıklarını yansıtan, Türkiye ve Dünya'nın çeşitli müzelerine dağılmış durumdaki kemerlerin üzerindeki insan tasvirlerinin ayrıntılı olarak incelenmesi; kendilerine özgü özelliklerinin belirlenmesi ve bu özelliklerden yola çıkarak bir stil gelişiminin var olup olmadığının belirlenmesi amaçlanmıştır. Giriş bölümünde kemerler ve bunlar üzerine yapılmış araştırmalar hakkında kısa bir bilgi verilmiştir. Urartu Tarihi ve Sanatı konusunda genel bir bilgi verildikten sonra, kemerlerin yapımına, tarihlendirmesinde yaşanan sıkıntılara değinilmiştir. Ardından kemerler üzerinde görülen insan tasvirleri detaylı olarak incelenip bir değerlendirilmesi yapılmıştır. Katalog bölümünde kemerlerin özellikleri ve çizimlerine yer verilmiştir. Sonuç olarak kemerler üzerinde kaç tür insan tasviri ile karşılaşıldığı; bu tasvirler içerisinde yer alan askerlerden yola çıkılarak, Urartu askeri yapılanmasının nelerden oluşmuş olabileceği ve üzerindeki tasvire göre kullanımının kişilere göre değişip değişmediği; aynı zamanda da Urartu sanatında stilistik bir gelişme olup olmadığı konusunda açıklamalar yapılmıştır.
A phytolith study from Kinet Höyük, Hatay

Günümüzde fitolit çalışmaları arkeobotaniğin önemli bir dalı olarak kabul edilir. Ancak, Anadolu'ya odaklanan çok az sayıda fitolit çalışması vardır. Kinet Höyük, hali hazırda arkeobotanik araştırmaları yapıldığı ve çalışmalar devam ettiği için bir fitolit çalışması için oldukça iyi bir adaydır. Kinet'ten 23 adet örnek bu tezde incelenmiştir. Bu 23 örneklerden 13'ü toprak, 10 tanesi fitolit barındırdığı düşünülen fiber örneğidir. Bağlamlar oda dolgusu ve depo çukurları olarak sınırlanmıştır. Bu çalışmanın amaçlarından biri çok hücreli fitolitleri gözlemlemektir, çünkü bu çeşit fitolitler tanımlama konusunda oldukça yardımcıdır (Rosen, 1992). Çalışmanın ana sorularından bir diğeri, bu bağlamlarda sazlıkların nasıl ve niçin kullanıldığıdır. Bu tez için ölçülebilir veriler toplanmış ve bu veriler istatistik analizlere tabi tutulmuşlardır. Sonuçlar, fitolit grubunun bağlamsal olarak değişim göstermediğini, ancak kronolojik olarak değişimler gösterdiğini vurgulamıştır.
Yeni buluntular ışığında Kastamonu-Kınık kazıları sonuçları

'Yeni Buluntular Işığında Kastamonu-Kınık Kazıları Sonuçlan' 1990 yılında, Kastamonu İli, Devrekani ilçesi, Kınık Mahallesi yakınlarındaki Delibeyoğlu Sırtı Ören Yeri'nden bir grup Hitit metal kabı bulunmuş ve Kastamonu Arkeoloji Müzesi'ne getirilmiştir. Bunun üzerine Ören yerinde kurtarma kazılan başlatılmıştır. Hitit metal kaplarının bulunduğu alanda yapılan temizlik çalışmaları sırasında metal kaplara ait parçalar ve başka türden birçok yeni eser daha bulunmuştur. Delibeyoğlu Sırtı'nda yapılan kazılar sonucunda üç tabakalı düz iskan yeri tespit edilmiş ve tabakalar anakayadan yukarıya doğru numaralandırılmıştır. I. Tabaka: M. Ö. IV. Binlere kadar inen ilk yerleşim, ana kaya üzerine kurulmuştur. Çok fazla tahrip edilen bu tabakada el yapımı çanak çömlek parçalan toplanmıştır. II. Tabaka: II. Tabaka iki ayrı mimari evreye sahiptir. 1. Mimari Evre erken, 2. Mimari Evre geç safhayı yansıtmaktadır. 1. Mimari Evre 'de, metal ergitme fırınları açığa çıkartılmıştır. Bunların çevresinden pota, kırma-ezme ve öğütme taş aletler, cüruf kalıntıları ve tunç eserler bulunmuştur. Bu evrede, madenciliğin yanı sıra tarım, hayvancılık ve dokumacılıkla da uğraşılmıştır. 2. Mimari Evre'de ise, anıtsal bir yapı açığa çıkartılmıştır. Kale görünümlü bu yapımın 6 odası bulunmaktadır. II. Tabaka el yapımı çanak-çömlek geleneği bölgenin yerel kültürünü yansıtmaktadır. III. Tabaka: . Birkaç mimari evreye sahip olan bu tabakanın erken evresinde el yapımı Erken- Demir Çağ kapları ele geçmişştir. Geç evrede ise ahşap hatıllarla desteklenen oda tabanlarından çok sayıda demirden mızrak ucu, ok ucu, delici, bıçak ve orak ele geçmişştir. Aynca, kemik deliciler, iğneler, dini sembolize eden çok sayıda kemik amulet ile dokumacılıkta kullanılan tezgah ağırlıkları ve ağırşaklar bulunmuştur. Boyalı ve tek renkli çanak-çömlek çark yapımıdır. Boya bezeme geometrik desenlerden oluşmaktadır. Çanak-çömlek, Erken Frig kaplarının tam paralelidir. Delibeyoğlu Sırtı'nda M. Ö. IV. Binden, M. Ö. I. Binin ilk yansına kadar süren tabakalarda, madencilik, dokumacılık, çanak-çömlek ve kemik alet üretimi yapılmıştır. Zengin taş kaynakları, doğal kil yatağına yakınlığı, hayvanlannı otlatabileceği geniş arazinin bulunması, maden cevheri açısından zengin yataklara yakınlığı ve iklim özellikleri gibi faktörler buranın seçilmesine etken kılmış olmalıdır. Delibeyoğlu Sırtı, burayı kullanan halkın asıl yerleşim yeri değildir. Halkın yaşadığı yer için hemen yakındaki Harmankaya ve Ören Yeri önerilmektedir. Delibeyoğlu Sırtı'nda yapılan üretimin kapasitesini anlayabilmek ancak halkın yaşadığı asıl yerleşimin ve yakın çevresinin araştırılması ile mümkün olabilecektir. 210
Çukurova ve çevre kültür bölgelerinin M. Ö. ll. binde Ege ile olan bağlantıları

' Çukurova ve Çevre Kültür Bölgeleri'nin M. Ö. II. Binde Ege ile olan Bağlantıları' konulu tez çalışmamda her iki bölgenin M Ö. II. Bine tarihlenen başlıca merkezleri ele alınmıştır. Bu merkezler mimari, seramik, küçük buluntular başlıkları altında incelenmiş ve her iki bölgenin merkezleri arasındaki bağlantı ortaya konmaya çalışılmıştır. Çukurova Bölgesi Orta Tunç Çağı'ndan itibaren daha çok Suriye-Filistin'e yönelik bir kültürün etkisindedir. Bölgede gelişen Huni etkisi sonucu Kizzuwatna Devleti kurulmuş ve bölge daha çok Hitit Devletiyle ilişki içinde bulunmuştur. Ege Bölgesi'ne ilişki yönü ise, adalar ve Kıt'a Yunanistan'dır. M. Ö. II. Binin son çeyreğinde bölgede Miken Kolonilerinin yoğun bir etkisi söz konusudur. Farklı kültürel etkilerin içinde olan bu iki bölgenin, bu çağda yoğun ilişkileri kesintiye uğramıştır. Tez kapsamında incelenen iki bölgenin başlıca merkezleri arasında ele geçen buluntular ışığında yapılan değerlendirmeler de bunu ortaya koymaktadır.
Kastamonu Arkeoloji Müzesi'nde yer alan Hellenistik Çağ Bithynia -Paphlagonia - Pontos ve Bosporos sikkeleri ışığında Paphlagonia Bölgesi'ne bakış

Paphlagonia Bölgesi antik anlatımlar ışığında; doğuda Halys ile Pontos Bölgesi, batıda Parthenios veya Billaios ile Bithynia, güneyde ise Gangra ve Galatia ile sınırlanmaktadır. Bölge coğrafyasının sahip olduğu engebeli karakterden dolayı güçlü bir siyasi birlik kurulamamıştır. Antik yazılı kaynaklara göre kıyı yerleşimlerini öğrenmeye başladığımız Paphlagonia halkının M. Ö. 8. yy. ortalarında başlayan kolonizasyonla birlikte iç kesimlerde hala dağınık kabileler şeklinde yaşadıkları düşünülebilir. Eldeki Antik Çağ yazılı kaynakları ve az sayıdaki arkeolojik bulgulara göre Hellenistik Çağ'da Paphlagonia Bölgesi'ndeki yerleşimlerin kıyı kesimlerde yoğunlaştığı görülmektedir. Bu dönemde İon kolonisi olan Amastris ve Sinope bölgede iki önemli kent konumdadır. Paphlagonia Bölgesi'nin Hellenistik Çağ'ı yerel kralların el değiştirilmeleriyle geçmişş ve bu sebepden dolayı bölgede merkezi bir yönetim kurulamamıştır. Kıyı kesimlerde 'koinon' olarak adlandırabileceğimiz yerleşimler görülse de bölgedeki merkezi idarenin olmayışından kaynaklı ekonomik ve siyasi hayatta önem arz etmemiştir. Çalışmada yer alan sikkeler yoğun olarak VI. Mithradates dönemi bronz sikkeleridir. Bu sikkelerin Paphlagonia Bölgesi ile olan bağına baktığımızda, Mithradates, Roma'ya karşı yaptığı savaşlarında yoğun askeri harcamalar yapmıştır. Bu savaşların bir kısmının yaşandığı yer ve aynı zamanda süregelen savaşlarda stratejik bir konumda olmasından kaynaklı, Paphlagonia Bölgesi'nde de askeri harcamalara bağlı olarak yoğun sikke dolaşımı olduğu sonucuna ulaşılabilir.
Edirne arkeoloji ve etnografya müzesinde bulunan ticari amphoralar

Bu çalışmada, Trakya Bölgesinin önemli müzelerinden olan Edirne Arkeoloji ve Etnografya Müzesindeki ticari amphoralar, tip, köken, üretim tarihleri ve üretim bölgeleri bağlamında ele alınmıştır. İncelenen otuz üç (33) adet amphoradan sadece on (10) adedi tarihlendirmeye yardımcı olacak şekilde tabakalaşması belli olan kazıdan müzeye gelmiş, geri kalan yirmi üç (23) adet amphora ise satın alma, el koyma, zor alım ve hibe gibi birçok farklı şekilde müzeye ulaşmıştır. Bundan dolayı, bu çalışmada amphoraların tarihlendirme önerileri, taranan kaynaklardaki benzerlerinden yola çıkılarak yapılmıştır. Tez kapsamında incelenen amphoralar içerisinde en erken döneme tarihlenen örnek, M. Ö. VI. yüzyıl ilk çeyreğinde üretildiği düşünülen Samos amphorası, en geç döneme tarihlenen örnek ise M. S. XIII. yüzyılda üretildiği bilinen Ganos / Günsenin Tip III amphorasıdır. Tez kapsamında amphoraların çizimleri yapılmış, fotoğrafları çekilmiş ve yerli ve yabancı kaynaklar taranarak benzerleriyle karşılaştırılıp, tanım ve tarihlendirilmeleri yapılarak katalog haline getirilmiştir. Edirne Arkeoloji ve Etnografya Müzesi'nde bulunan amphoralar, bu çalışma ile arkeoloji dünyasına tanıtılmaya çalışılmıştır.
Myra ve Andriake Geç Roma Dönemi seramikleri

Orta Likya'nın metropolislerinden birisi olan Myra, önemini her dönemde korumayı başarmıştır. Özellikle ayrı bir yerleşim olarak planlanmış limanı Andriake ile ticari, Hıristiyanlığın yayılmasıyla birlikte Aziz Nikolaos'un kenti olarak bilinmesiyle de dini önemini artırmış ve devam ettirmiştir. Myra ve limanı Andriake'de 2009 yılında başlayan arkeolojik kazılar halen aralıksız sürdürülmektedir. Bu kazılarda en yoğun ele geçen buluntulardan birisi seramiklerdir. Çalışmanın konusunu ise Myra ve Andriake'de ele geçen Geç Roma Dönemi'ne ait olan seramikler oluşturmaktadır. Toplamda 332 seramik parçası kataloğa alınmıştır. Bu seramikler kullanım amaçlarına göre İnce ve Kaba Seramikler olmak üzere iki ana başlık altında değerlendirilmiştir. İnce Seramikler Afrika, Geç Roma C ve Geç Roma D Kırmızı Astarlı Seramikler olarak üç alt başlığa ayrılmıştır. İnce seramikler içerisinde en yoğun grup Geç Roma D Kırmızı Astarlı Seramikleri iken, en az forma sahip grup ise Geç Roma C Kırmızı Astarlı Seramikleri'dir. Afrika Kırmızı Astarlı Seramikleri'nden Hayes Form 91 grubuna ait olduğu düşünülen farklı bir form tespit edilmiş, Hayes Form 91 Takliti olarak isimlendirilmiştir. Myra ve limanı Andriake'de ince seramiklerin MS 2. yüzyıldan başlayarak 7. yüzyılın ikinci yarısına kadar kullanıldığı görülmektedir. Kaba Seramikler ise pişirme, servis, depolama ve diğer geç roma seramikleri olmak üzere üç başlık altında incelenmiştir. Bu seramikler içerisinde en yoğun grup ise pişirme kaplarına aittir. Kaba seramikler kentte MS 3 .-7. yüzyıl aralığında kesintisiz kullanılmıştır. Myra ve Andriake Geç Roma Dönemi seramikleri incelendiğinde özellikle kent ahalisinin dönemin modasını takip ettiği, ince seramiklere ulaşmakta hiçbir sıkıntı yaşamadığı ve alım güçlerinin oldukça yerinde olduğu görülmektedir. Pişirme kaplarına ait çömleklerin farklı form ve çeşitliliği ile derin tavaların yoğunluğu kent halkının sulu yemeklerle beslenme alışkanlığına sahip olduğunun bir göstergesi olarak öngörülmektedir. Myra'da çeşitli bölge ve kentlerden etkilenilerek taklit formların üretildiği ortaya konulmaktadır. İthal veya ihraç edildiği düşünülen seramik formlarıyla Myra'nın özellikle yakın kentlerle yakın ilişki içerisinde olduğu bilinmektedir. Bunlar dışında kentin Doğu Akdeniz, Kuzey Afrika ve Levant Bölgesi'yle de oldukça yakın ticari ilişkilere sahip olduğu görülmektedir.
Eski ve yeni dönem arkeolojik araştırmalar ve yazılı kaynaklar ışığında Sultantepe Höyüğü'nün olası kültürel tarihi

Anadolu ve Mezopotamya arkeoloji için önemi yadsınamayacak bir yerleşim yeri olan Sultantepe Höyüğü, Yeni Assur İmparatorluğu'nun, Anadolu'daki en büyük ve içerdiği yazılı kaynaklar açısından en önemli yerleşmelerinden birisidir. Sultantepe Höyüğü'nde 1951- 1952 yıllarında gerçekleştirilen kısa süreli kazı ve sondaj çalışmalarından yaklaşık olarak 60 yıl sonra Prof. Dr. Gülriz Kozbe Başkanlığı'nda gerçekleştirilen Sultantepe Höyüğü 2011 yılı intensif yüzey araştırmaları çerçevesinde yüzeyden toplanan seramiklerden yola çıkılarak yerleşimin Neolitik Döneme kadar uzandığı saptanmıştır. Daha çok bir Assur kalesi olarak bilinen Sultantepe'de eski dönem çalışmaalarında tespit edilen mimari, seramik, küçük buluntu ve en önemlisi çok sayıdaki tabletleriyle kültürel dokunun zenginliği dikkat çekmektedir. Yeni dönem çalışmaları kapsamında gerçekleştirilen intensif yüzey araştırmasında Neolitik Dönem'den, Hellenistik-Roma Dönemi'ne kadar yerleşimin olduğunu gösteren seramik örneklerisaptanmıştır. Bununla birlikte çok sayıda küçük buluntu tespit edilip envanterlik ve etütlük eserlerŞanlıurfa Müzesi'ne teslim edilmiştir. Ayrıca yeni dönem çalışmlarının diğer bir ayağını ise höyük üzerinde farklı alanlarda yapılan jeofizik radar çalışmaları ile yerleşime dair mimari yapılar hakkında net bilgiler edinilmesini sağlamıştır. Söz konusu Yukarı Dicle Bölgesi'nde yer alan Assur eyalet merkezlerinden Üçtepe ve Ziyaret Tepe gibi önemli yerleşim yerlerinde gerçekleştirilen kazılar sayesinde Assurlular hakkında önemli bilgiler edinilirken Orta Fırat Bölgesi'nde yer alan ve oldukça zengin kültürel bir dokuya sahip Sultantepe'de gizemini halen koruduğu gibi gün geçtikte höyük üzerinde ve çevresinde modern yapılaşma ve beşeri tahribata maruz kalmıştır. Söz konusu Fırat Havzası'ndaki bir Assur eyalet merkezi olduğunu düşündüğümüz Sultantepe Höyüğü'nde sistemli arkeolojik kazıların başlamasıyla bu tez çalışmasının bir ön hazırlık oluşturacağını ümit ediyorum. Sultantepe'de ivedilikle gerçekleştirilecek sistemli arkeolojik kazı çalışmaları ile Harran Ovası'ndaki Assurlular hakkındaki bilinmeyenleri aydınlatılacağı gibi gerekli koruma önlemlerinin de alınmasını sağlayacaktır.
Yesemek taş ocağı ve heykel atölyesi

Gaziantep ilinin, Islahiye ilçesinde bulunan Yesemek Taşocağı ve Heykel Atölyesi önemini taşocagından ve taş ocağı yakınlarında bulunan heykellerden almaktadır. Alan ilk kez 1890 da, Zincirli kazılarını yöneten Felix Von Luschan tarafından keşfedilmiş, 1958 -1961 tarihleri arasında ise ilk kazılar Prof. Dr Bahadır Alkım başkanlığında bir ekip tarafından yürütülmüştür. Kazılar esnasında Heykel Atölyesi'nden yaklaşık üç yüz bitmiş veya taslak halinde, aslan, sfenks ve dağ tanrısı heykelleri bulunmuştur. Bulunan heykellerin hangi amaçtan yapıldığı halen bilinmese de, Prof. Dr. Bahadır Alkım, alandaki heykellerin Sakçagözü ve Amik Ovasında bulunan, Zincrili, Sakçagözü, Tell Atchana ve Tell Ta'yinat gibi antik yerleşkelerde mimari yapıları dekore etmek üzere hazırlanmış olabileceğini ileri sunmuştur. Günümüzde bahsi geçen alanlarda yapılan arkeolojik kazılarda ise, sadece Zincirlide Yesemek heykelleri bulunsa da halen bu heykellerin kullanım yerlerine dair kesin bilgi bulunamamıştır. Bu nedenle tez Yesemek heykellerinin kullanılabileceği olası mimari yapıları inceler. Yesemek hakkında bir başka tartışma ise atölyenin ve heykellerin tarihlendirilmesidir. Tez tarihlendirilme konusu hakkında Geç Tunç Çağı ve Demir Çağının geçmişşine bakarken, bahsi geçen dönemlere ait heykelleri Yesemek heykelleri ile karşılaştırarak stil araştırması yaparak, alana tarihsel açıdan yön vermeye çalışır.
Mysia Olympos'undaki kültler

Mysia Olympos'u Bursa'nın ilçelerinden olan Orhaneli, Büyükorhan, Harmancık ve Keles'i kapsayan alanda bulunmaktadır. Uzun yıllar boyunca bölge insanları için kutsal bir yeri olmuştur. Antik dönemde tanrıların mekanı olarak kabul edilen dağ Hristiyanlık Dönemi'nde keşişler tarafından ilgi görmüş ve günümüze kadar önemini korumaya devam etmiştir. Bu çalışma ile bilimsel araştırma yöntemleri kullanılarak bölgede bulunan arkeolojik eserler, sikkeler ve yazılı eserler incelenerek hangi tanrı ve tanrıçaların yoğunlukta tapınım gördükleri, hangi yerel isimleri aldıkları ve nasıl tasvir edildikleri incelenmiştir. Bunun yanında bölgede ele geçen arkeolojik buluntular ve yüzey araştırması ile tespit edilen yapı kalıntıları ışığında bölgedeki kutsal alanlar araştırılmış ve bu kutsal alanların baş tanrı ya da tanrıçalarının hangileri oldukları tespit edilmeye çalışılmıştır.
Parion Roma Dönemi seramiği

Çalışmamızı 2005- 2010 yılları arasında Parion' da bulunan Roma Seramikleri oluşturmaktadır. Bulunan tüm seramikler dijital yöntemlerle çizilmiş ve katalog oluşturulmuştur. Çalışmalar sonucu elde edilen çok sayıda kaynak ile buluntular sınıflandırılmış, tanımlanmış ve tarihlendirilmiştir. Çalışmamızın temelinde, Troas Bölgesinde ve özellikle Parion' da seramik üretim sorunu üzerine cevaplar bulunması amaçlanmıştır. Ayrıca Parion' da ele geçen ithal seramiklerin yoğunluğu ve onların tarihleri ile bir liman kenti olan Parion'un ticari ilişkileri, bu ilişkilerin hangi kentlerle ve hangi dönemlerde daha yoğun olduğu, kentin Roma Dönemi yapılarında ve nekropolde çıkan seramikler sayesinde, yapıların ve nekropolün tahmini kullanım süreleri ve geçirdiği evrelerin tespit edilmesi amaçlanmıştır. Bu kapsamda özellikle kentin genelinde görülen tahribat evrelerinin açıklanması diğer bir temel amaçtır. Çalışma sonucunda, Parion da ele geçen bazı seramiklerin bölgesel üretim olduğu anlaşılmış, belirlenen yeni formlar ve kaplar tanımlanıp, Unguentariumlar ve Açık Renkli Geç Roma Seramikleri gibi kaplar için gruplandırmalar yapılmıştır. Kent yapılarının tarihi süreçleri ve kullanım dönemleri tespit edilmiş, kentin ticari ilişkileri ve ticaretin yoğunlaştığı dönemler belirlenmiştir. Kent için önemli olan yapıların tahribi konusunda yeni görüşler ileri sürülmüştür.