turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
53 numaralı Kütahya şer'iyye sicilinin transkripsiyonu ve değerlendirilmesi

Osmanlı Tarihi araştırmalarında en önemli kaynak 'Şer'iyye Sicilleri' dir. Tez çalışmamda 53 Numaralı Kütahya Şer'iyye Sicili'ni inceledim. 53 Numaralı Kütahya Şer'iyye Sicili 44 varaktan oluşmaktadır. Sicilin ebatları 30cm. x42cm. dir. İptal ve tekrar edilen belgelerle birlikte toplam 382 belgeyi ihtiva etmektedir. Bir idane yani borçlanma defteridir. Sicilde 149 Hüccet, 15 senet, 113 Tahrir ve Tahrir Şud ibareleri bulunmaktadır. Belge kayıtlarının ait oldukları yıllar Hicri Zilkade 1296- Şa'ban 1302 (Miladi Ekim 1879- Mayıs 1885 ) yılları arasıdır. İncelenen Şer'iyye Sicili Emval-i Eytam Müdürlüğü adlı kurumun tuttuğu kayıtlardır. Emval-i Eytam Müdürlüğü yetim kalmış ve henüz temyiz yaşına ulaşmamış olan çocukların kendilerine miras kalmış olan mal varlıklarını kontrol ve gözetim altına alma görevini yerine getiren bir kurumdur. Belgelerin konusu Eytam Müdürlüğü'den alınan borçlarla ilgilidir. Borçlanmalar genellikle beş yıl vade ile Lira-i Osmani ve Sim- i Mecidi olarak yapılmaktadır. Umumiyetle verilen borca % 15'lik faiz veya kar ilave Mallarından borç verilen yetimlerin adları kimi yerlerde açıkça geçerken kimi yerlerde ise 'filancanın yetimleri' tabiri İle anılmaktadırlar. Hicri 1296- 1302 yıllan arası kurumda üç kişi müdürlük yapmıştır. Bunlar Şerif Efendi, Ebezade İbrahim Efendi ve Mustafa Efendi'dir. Sicilde Çok fazla miktarda mühürler bulunmaktadır. Bunların çoğu silik veya çok karışık olduğundan okunamamıştır. Çalışmanın yerel tarih açısından Kütahya İli' ne, genel tarih açısından da Osmanlı Tarihi'ne az da olsa bir katkıda bulunmasını temenni ediyoruz.
İran ve Osmanlı coğrafyasında gelişen bir dini hareket olarak Babİlik- Bahailik ve günümüz Türkiye'sindeki faaliyetleri

Türklerin hakim olduğu coğrafyada ilk defa bir din doğmuş ve buradan dünyanın dört bir yanına yayılmıştır. On dokuzuncu yüzyılın ortalarında Osmanlı toprağı olan Bağdat'ta ortaya çıkan bu din; Bahaullah'ın İstanbul, Edirne ve Akka'ya olan sürgünleri neticesinde Osmanlı coğrafyasının neredeyse bir ucundan diğer ucuna kadar taşınmıştır. Bahaullah'ın vefatından sonraki dönemlerde ise birçok ülkede teşkilatlanmış ve kurumsal bir kimlik kazanmıştır. Bazı kaynaklarda Bahailerin sayısına dair on milyon gibi abartılı bir rakam verilse de kendi kaynaklarına göre dünya genelinde yaklaşık beş milyon, Türkiye'de ise beş ile yedi bin arası Bahai bulunmaktadır. Azımsanamayacak bir nüfusa sahip olan Bahailer hakkında Türkiye'de -kendi kutsal metinlerinin tercümeleri ve mensuplarının yazdıkları eserler dışında- çok az sayıda eser yazılmıştır. Bizler de bu eksikliğin giderilmesine katkı sunabilmek ve Bahailiğin tarihsel gelişimini, inanç- ibadet ve ahlak esaslarını, dünya genelindeki teşkilatlanmasını, Türkiye Cumhuriyetindeki yapılanması ve faaliyetlerini daha iyi ortaya koyabilmek amacıyla bu çalışmayı yapmaya karar verdik. Çalışmanın her safhasında objektiflik ilkesine ve dinler tarihi metotlarından deskriptif ve fenomenolojik yaklaşım tarzlarına bağlı kalarak konuyu analiz ettik. Uzun araştırma süreci neticesinde tespit edebildiğimiz kaynakları ve Bahailerin resmi internet sitelerindeki verileri çalışmamızda referans olarak kullandık. Bahailere ait bu kaynaklara ek olarak Türkiye'de bu inanca mensup olmayanlar tarafından bu konuda yapılmış çalışmaları, lisansüstü tezleri, arşiv evraklarını, ulusal medyada yapılmış haberleri tespit ve temin ettik. Türkiye'yle alakalı olan bölümler içinse başta Milli Mahfil ve Kayseri Mahalli Mahfili olmak üzere birçok ildeki Bahailerle görüşmeler yaptık ve pasif gözlemci olarak toplantılarına katıldık.
Halep vilayet salnamelerine göre (1886-1908) Rakka

Osmanlı Şehir Tarihi araştırmalarında vilayet salnamelerinin önemi büyüktür. Osmanlı Vilayetlerinin tarihi, coğrafi, ilmi, iktisadi, siyasi, askeri ve kültürel yapısı hakkında birinci elden bilgiler içeren vilayet salnamelerinin en önemli özelliği, Osmanlı şehir ve kasabaları hakkında doğru ve tarafsız bilgiler vermesidir. Osmanlı dönemi yerleşim merkezlerinde bulunan kurumlar, türbeler, mahalle ve köyler, hane ve nüfus sayıları, konuşulan diller, dini ve etnik taifeler hakkında oldukça sade bilgiler ihtiva eden vilayet salnameleri, şehir monografileri açısından kıymetli verilere sahiptir. Çalışmamız, Kuzey Suriye'de bulunan bir şehir olan Rakka'nın sosyal, iktisadi, idari ve demografik yapısını aydınlatmaya yöneliktir. Tamamına yakını Halep Vilayet Salnamelerine dayanan bu çalışma, 1886- 1908 yılları arasında yayımlanmış olan yaklaşık yirmi salname incelenerek hazırlanmıştır. Salnamelerdeki bilgiler, konuyla ilgili olan kitap, makale, tez v. b. materyallerle desteklenmiştir.
100/2 numaralı Kayseri Şer'iyye Sicili (H.1104 / M.1692) transkripsiyon ve değerlendirmesi

Osmanlı arşivlerindeki belgeleri Türk hukuk tarihi açısından Tanzimat'tan önce ve sonraki belgeler diye iki ana gruba ayırmak mümkündür. Ele alınacak olan çalışmanın kaynağını teşkil eden unsurlar, Tanzimat'tan önceki belgeler sınıfına giren ve bu sınıfın birinci dereceden kaynağı olan şer'iyye sicilleridir. Bu şer'iyye sicilleri sayesinde XV. yüzyıl ve XX. Yüzyıl aralarında Türk halkının hayat tarzı, ithalat ve ihracat malları, halkın yetiştirdiği tarım ürünleri, imal edilen sanayi mamulleri, sanat ve meslek çeşitleri, vergiler, para arzı ve çeşitleri gibi birçok iktisadi konuları öğrenmekteyiz. Eski idari ve adli teşkilatlarımızın yapı ve fonksiyonlarını, Türk halkının aile yapısı, ticari ahlakı ve benzeri sosyal yapıyı, askeri konularla ilgili birçok hususları yine bu sicillerden öğrenmekteyiz. Bu siciller kadıların merkezle yaptığı resmi yazışmaları; ilgili olduğu yerin tarihi, sosyal, kültürel, ekonomik, dinsel, hukuki ve idari gelişmelerini içermesi bakımından önemlidirler. Siciller, ait olduğu yerin eski yerleşim birimlerini, buradaki insanlara verilen lakapları, insanların birbiriyle olan ticari münasebetlerini, sosyal yaşamlarını, ekonomik durumlarını, hukuki münasebetlerini içermektedir ve şer'i mahkemeler hakkında önemli bilgiler vermektedirler. Yüksek Lisans tezi olarak hazırlanan 100/ 2 Numaralı Kayseri Şer'iyye Sicili, şer'iyye sicillerinin bahsi geçen ehemmiyetlerinden dolayı araştırma konumuzun ana kaynağı mahiyetinde olup bu kaynak ışığında çalışmamız şekillenmiş ve sonuçlandırılmıştır.
H. 1109 - 1110 (M. 1697 - 1699) tarihli ve 22 No'lu Amasya Şer'iye Sicilinin transkripsiyonu ve tahlili

'H. 1109- 1110 (M. 1697 -1699) tarihli ve 22 no'lu Amasya Şer'iye Sicili'nin transkripsiyonu ve tahlili' adlı tezimizin giriş bölümde Osmanlı Devleti'ndeki adalet teşkilatını, şer'i mahkemeleri, şer'iye sicillerinin önemini ve şer'iye sicillerindeki belge çeşitleri hakkında bilgiler verdik. I. bölümde adı geçen sicilin transkripsiyonunu yaptık. II. bölümde sicildeki belgelerin sicilin ve tezin hangi sayfasında olduğunu, belgelerin türünü ve tarihini kapsayan bir fihrist ile sicildeki belgelerden daha kolay yararlanabilmek için belgelerin konu başlıklarını belirterek birkaç kelime ile içeriğini ortaya koymaya çalıştık. III. bölümde elimizden geldiği ölçüde belgelerin tek tek içeriğini ortaya koyarak Amasya'nın idari, askeri, iktisadi ve sosyal yapısını ortaya koymaya çalıştık.
Meşrutiyet Döneminde sosyal yardım cemiyetleri ve faaliyetleri (1908-1918)

1908 yılında Meşrutiyet'in ilan edilmesi ve anayasanın yeniden yürürlüğe girmesi Osmanlı Devleti açısından yeni bir dönemin başlangıcı oluştur. II. Meşrutiyetin ilanıyla birlikte yaşanan göreceli özgürlük ortamında cemiyetlerin sayılarında büyük bir artış gerçekleşmiştir. Meşrutiyet Dönemi Sosyal Yardım Cemiyetleri ve Faaliyetleri (1908-1918) isimli tezde, Osmanlı Devleti'nde sosyal yardım cemiyetlerinin kurulmasıyla birlikte sosyal yardım anlayışının uğradığı değişim ve bu cemiyetlerin muhtaçlara yönelik faaliyetlerinin ele alınması amaçlanmıştır. Bununla birlikte Osmanlı Devleti'nde bu cemiyetlerin faaliyetleri neticesinde bir sivil toplum kültürünün gelişip gelişmediği konusu üzerinde de durulmuştur. Bu amaçla hazırlanan tez, giriş bölümünün ardından üç ana bölümden oluşmaktadır. Giriş bölümünde öncelikli olarak sosyal yardım ve sivil toplum kavramları açıklanmış ardından Osmanlı toplumunda cemiyetlerin ortaya çıkışı ve bununla ilgili olarak hazırlanan Cemiyetler Kanunu'na yer verilmiştir. İkinci Meşrutiyet'ten sonra kurulmuş olan yardım cemiyetleri üç ayrı bölümde incelenmiştir. Birinci bölümde Müdafaa-i Milliye Cemiyeti, Osmanlı Hilal-i Ahmer Cemiyeti Hanımlar Merkezi, Hidmet-i Nisvan Cemiyet-i Hayriyesi ve Nisvan-ı Osmaniye İmdat Cemiyeti ele alınarak cemiyetlerin Osmanlı ordusundaki askerlere yönelik yardım faaliyetleri ortaya konulmuştur. İkinci bölümde ise Cemiyet-i Hayriye-i Nisvaniye, Şişli Cemiyet-i Hayriye-i Nisvaniyesi, Teali-i Nisvan Cemiyeti, Osmanlı-Türk Hanımları Esirgeme Derneği ve Rehber-i Teavün Cemiyet-i Hayriyesi cemiyetlerin eğitim alanındaki faaliyetlerini ortaya koymak üzere incelenmiştir. Üçüncü bölümde ise Fukaraperver Cemiyetleri, Osmanlı Kadınları Şefkat Cemiyet-i Hayriyesi, Osmanlı Kadınları Terakkiperver Cemiyeti, Teali-i Vatan Osmanlı Hanımlar Cemiyeti, Asker Ailelerine Yardımcı Hanımlar Cemiyeti, Şehit Ailelerine Yardım Birliği ve Bikes Ailelere Yardımcı Hanımlar Cemiyeti ve yoksullara yönelik yardım faaliyetleri incelenmiştir. Tezin hazırlanmasında öncelikli olarak Başbakanlık Osmanlı ve Kızılay Arşivlerinde bulunan belgelerden yararlanılmıştır. Arşiv belgeleri dışında dönemin gazete ve dergileri, devrin yazarlarının kitap ve makaleleri kullanılmıştır.
Klasik Dönemde Osmanlı Devleti'nde tarım

İnsanoğlu, ilk yaratıldığı günden itibaren beslenme ihtiyacını karşılayabilmek için öncelikle avcılık, toplayıcılık gibi faaliyetlere yönelmiş ve daha sonra bu gibi faaliyetlerin hayatın idame ettirilme sürecinde yeterli olamayacağını düşünerek tarımla meşgul olmaya başlamıştır. Daha sonra zirai faaliyetlerini belirli bir sistematiğe yerleştirerek bu alanda uzmanlaşma sürecine girmiştir. Günümüzün sanayileşen toplumlarında bile zirai faaliyetlere azımsanmayacak derecede önem verilmesi, aslında tarımın tüm dönemler boyunca önemini kaybetmediğini açıkça göstermektedir. Hiçbir devlet sanayileşmesini tamamladıktan sonra dahi tarımla uğraşmaktan vazgeçmemiş, aksine ileri teknolojik araçları kullanarak tarımdan mümkün olan en yüksek derecede verim almayı amaçlamıştır. Nitekim bugün dahi tarımın önemi göz ardı edilemeyecek kadar büyük iken 15. ve 16. yüzyıllarda gücünden ve ihtişamından tartışılmaz surette söz ettiren Osmanlı Devleti'nde de bu iktisadi faaliyet kolunun adeta bir devlet politikası haline gelmesi büyük bir anlam ifade etmektedir. Nitekim Osmanlı Devleti'nin kurulduğu yıldan itibaren tarımsal faaliyetlerin gerçekleştirileceği toprağın mülkiyet hakkını bizzat kendi uhdesinde bulundurması, zirai faaliyetlerin devlet gözetiminde yapılması sürecinin bir başlangıcı olmuştur. Yine devletin, toprağı işleme hususunda köylüye bir takım mükellefiyetler yüklemesi de toprak hukukuna dayalı bir anlayışı kabul ettiğini açıkça göstermektedir. Öyle ki; 16. yüzyılda Osmanlı Devleti'ndeki nüfusun % 90'a yakın bir bölümünün kırsal alanda meskun olması, devletin toprak hukukuna dayalı bir felsefeyi uygulamada haklı olduğunu göstermektedir. Osmanlı Devleti, köylünün tarım faaliyetlerinde yetiştirdikleri ürünler için üst limit koymamış, sadece ileride herhangi bir yiyecek sıkıntısı yaşanmaması için ve nakit para politikasının gelişmediği bir dönemde devletin mali dengesinin bozulmaması amacıyla yetiştirilen ürüne alt limit miktarı belirlenmiş ve köylünün bu standart üzerindeki üretimine asla müdahale edilmemiştir. Böylece devletin toprağında ırsi bir kiracı olarak çalışan köylü, devletin kendisinden istediği miktarı devlete ödeyerek, geri kalan bölümünü istediği gibi değerlendirebilme salahiyetine sahip olmuştur. Osmanlı Devleti'nin klasik döneminde (1300-1600), disiplinli bir tarım politikası uygulanarak hem devletin hem de reayanın üretim kaynaklı bir gelir kaybına uğraması asla istenmemiştir. Bu aslında devletin tarım politikasındaki temel prensip olmuştur. Yine toprakların, verimlilik durumuna göre çeşitli türlere ayrılması, her yörenin toprak verimlilik durumu farklı olduğundan bu yörelere ait bir standart tohum ölçü biriminin belirlenmesi, toprağın sulama, tohumlama, gübreleme ve nadas faaliyetlerinin bir takım kurallara bağlanması, buğday üretimine birincil derecede öncelik verilmesi gibi hususiyetler, klasik dönem Osmanlı Devleti'nin tarım temelli bir politikaya önem verdiğini gösteren uygulamalardır.
H. 1255 - 1264 (M. 1839 - 1847) tarihli Çorum Şer'iyye Sicili: Transkripsiyon ve değerlendirme

Tezin konusu Çorum'un 1. Numaralı Şer'iyye S çilinin Transkripsiyon ve Değerlendirilmesidir. Bu defter H.1255- 1264 (M. I839-I847) yılları arasında tutulmuş kayidları ihtiva etmektedir. Defter 198 sayfadan ibaret olup, içerisinde 394 adet belge bulunmaktadır. Tez önsöz, kısaltmalar, Giriş, iki Bölüm ve sonuç' tan oluşmaktadır. Kaynakça ve Ekler de tez çalışmasını tamamlayan unsurlar olarak ilave edilmiştir. Giriş kısmında kaza müessesesi ve Şer'i Mahkemeler, Şer'iyye sicillerinin ihtiva ettiği konular ve ehemmiyeti şer'iyye sicilleri üzerinde yapılan çalışmalar ve Çorum Şer'iyye Sicilleri ile inceleme konusu yapılan sicil hakkında bilgi verilmiştir. 1. Bölüm, H. 1255- 1264 (M. 1839 -1847) Tarihli Çorum Şer'iyye Sicilinin transkripsiyonu ve tasnifine tahsis edilmiştir. 11. Bölüm, Şer'iyye Sicilindeki kayıdların değerlendirilmesine ayrılmıştır. Burada İdari Yapı, Askeri Yapı, Görevlileri Çorum'a bağlı Kaza ve Nahiyeler, Köyler, Mahalleler, Sosyal Durum Aile, Evlilik şahıs isimleri, Lakab ve Unvanlar; Sosyal Yapılar ve Müesseseler; Camiiler, Vakıflar, Çarşılar ve Hanlar; Kültür Hayatı; İktisadi Durum, Ziraat ve Hayvancılık, Ticaret ve Sanayi, Esnafın Listesi gibi alt başlıklar altında 394 adet kayıd değer lendirilmi ş tir. Tezin sonunda bir sayfalık bir sonuç ile Çorum' a aid bir harita, Kaynakça ve bazı hüküm suretlerini gösteren belgeler vardır.
238 nolu Seydişehir Şer'iyye Sicili transkripsiyon ve değerlendirilmesi

Şeri'yye sicilleri XV. Yüzyılın yarısından başlayarak XX. Yüzyılın ilk çeyreğine kadar olan süreçte Osmanlı devletinin büyük bir bölümünde tutulmuş olan birinci el kaynaklardan biridir. Söz konusu kaynaklar toplumların; siyasi tarihinin yanı sıra askeri, kültürel, sosyal ve iktisadi yapı hakkında bilgiler içermektedir. Şer'iyye sicilleri şehirlerin tarihi hakkında yapılacak araştırmalarda da çok büyük bir önem arz etmektedir. Kadıların, merkez ile yaptıkları resmi yazışmalar, halkın şikayet ve dilekleri ferman ve hükümler bahsettiğimiz hususlar dışında ait olduğu bölgenin sosyal ve iktisadi hayatı hakkında bize çok değerli bilgiler veren mahkeme kararları incelenmeden Osmanlı Devleti'nin siyasi, idari ve sosyal tarihi hakkında bilgi edinmek mümkün değildir. Şer'iyye Sicilleri kapsam olarak çok geniş olduğu için araştırma yapılacak birçok konu için başvurulacak tek kaynaktır. Şer'iyye mahkemelerini ilgilendiren konuya ait yazılar belirli kurallara göre yazılırdı. Bölgesel konuların yazıldığı bölüme 'sicili mahfuz', merkezden gelen emirlerin yazıldığı bölüme ise 'Sicili Mahfuz Defterü' denirdi. Bu çalışmada 238 numaralı Seydişehir Şer'iyye sicillerini (Rumi 1318- 1922 miladi 1903 -1922) inceledim. Söz konusu siciller Vekalet Hüccetlerinden oluşmaktadır. Üzerinde çalıştığım siciller çeşitli konular içermekle birlikte ağırlıklı olarak miras, alacak, nikah ile ilgili konular bulunmaktadır. Sicil içeriğinde genellikle dava konuşa itilaflı konular ya da devir, satış, gibi konularla ilgili vekalet verme işlemleri bulunmaktadır. Bu çalışma bölgenin sosyal, kültürel, ekonomik, tarihiyle ilgili önemli bilgiler içermektedir.
19. ve 20. yüzyılda Eskişehir'e yapılan göçler

YÜKSEK LİSANS TEZ ÖZÜ 19. ve 20. YÜZYILDA ESKİŞEHİR'E YAPILAN GÖÇLER Engin KIRLI Tarih Anabilim Dalı Osmangazi Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Ağustos 2001 Danışman: Yrd. Doç. Dr. Selahattin ÖNDER 18. yüzyılın ikinci yansından itibaren Osmanlı Devleti'ni en fazla meşgul eden problemlerden biri, kaybedilen topraklardan merkezi bölgelere doğru yapılan kitle göçleridir. Adriyatik sahillerinden Balkanlar'a, Kırım'dan Kafkasya'ya ve hatta Kazan diyarına değin uzanan geniş bir coğrafyada meydana gelen bu göçler, günümüzdeki sosyo-kültürel yapının oluşumunda etkin bir rol oynamıştır. Osmanlı Devleti, tüm varlıklarını anayurtlarında bırakıp göç etmek zorunda kalan bu insanların, açlık ve sefalet çekmemelerini sağlamak için elinden geleni yapmaya çalışmıştır. Bu amaçla, çeşitli göçmen komisyonları kurulmuş ve iskan işlerinin ne şekilde yürütüleceğini belirten hükümler içeren birçok talimatname düzenlenmiştir. Osmanlı Devleti' ne gelen muhacirler içinde çeşitli mesleklere mensup kişiler bulunmakla beraber, göçmenlerin ekserisi tarımla uğraşan insanlardan oluşuyordu. Bu yüzden göçmenlerin ziraatla uğraşabilecekleri tarıma elverişli boş araziler tespit edilerek muhacirlere tahsis edilmiştir. Eskişehir ili, gerek tarıma elverişli geniş ve boş arazilerinin mevcudiyeti gerekse de ulaşım olanakları açısından sağladığı avantajlar dolayısıyla muhacirlerin yoğun şekilde iskan edildikleri bir bölge olmuştur. Devlet göçmenlere arazi, tohumluk, çift hayvanı, tarım aletleri ve sermaye tahsisi gibi yardımlarda bulunmuştur. Bunun sonucunda göçmenlerce şehir merkezinde yeni mahalleler kurulurken, kırsal alanda da çok sayıda yeni köy oluşturulmuştur.
XVI. yüzyıl batılı seyahatnamelerinin ışığında Osmanlı İmparatorluğu'nda sosyal hayatın dinamikleri: Yemek kültürü, inançlar, örf-adet ve Osmanlı kadını üzerine

Bu tez çalışması, XVI. yüzyılın ikinci yarısında Osmanlı İmparatorluğunu çeşitli nedenlerle ziyaret etmiş altı Hıristiyan seyyahın Osmanlı toplumu ve ritüellerine ilişkin gözlemleri ve anlatıları üzerinden Osmanlı sosyal hayatını değerlendirmeyi hedeflemektedir. Sosyal hayatın önemli bileşenleri olan; örf ve adetler, inançlar, beslenme alışkanlıkları ve Osmanlı kadını ile ilgili, seyahatnamelerden elde edilen veriler, bu tezin çerçevesini oluşmaktadır. Seyahatname literatürünün mevcut sorunsalları olan seyyahların dil yetersizlikleri, önyargılı tutumları ve abartılı yorumları, inceleme kapsamında göz önünde tutulmuştur. Bu bağlamda, eldeki veriler ışığında Hıristiyanların gözünde genel hatlarıyla Osmanlı sosyal hayatı değerlendirmiştir.
Kütahya Sancağı 1261 (1845) tarih ve 8772-8773-8774-8775-8776 numaralı Temettu'at Defterleri transkripsiyonu

Maliye Varidat Kalemi Defterlerinden olan Temettü'at Defterleri, Tanzimat'tan sonra hane reislerinin gelirlerinin tespiti maksadıyla yapılan temettü sayımlarını içermekte olup, XIX. Yüzyıl ortalarında Osmanlı Sosyal ve iktisadi tarihi için çok önemli bilgiler vermektedir. Bu defterlerden yararlanarak, tutulduğu dönemin nüfusu, tahriri yapılan bölgenin arazisi, bölgede yetiştirilen ürünler ve hayvanlar, ailelerin gelir ve refah seviyeleri, iktisadi hayat, ekonomi ve ticaret gibi pek çok konularda bilgi edinmek mümkündür. Başbakanlık Osmanlı Arşivleri'nde bulunan bu defterler tasnif edilerek 1988 yılından itibaren araştırmacıların hizmetine sunulmuştur. Bu çalışmada Hüdavendigar Eyaleti'ne bağlı Kütahya Sancağı Mahallelerinden; ML. VRD. TMT. 8772 İshak Fakih Mahallesi ML. VRD. TMT. 8773 Bezirciler Mahallesi ML. VRD. TMT. 8774 Dükkancık Mahallesi ML. VRD. TMT. 8775 Sultanbağı Mahallesi ML. VRD. TMT. 8776 Ahi Erbasan Mahallesi Temettü'at Defterleri'nin transkripsiyonu yapılmıştır.
31 no'lu Antakya Şer'iyye Sicili: H. 1278-1279/M. 1861-1863

H.1278- 1279 / M.1861- 1863 yıllarını kapsayan 31 No'lu Antakya Şer'iyye sicil defteri toplam 96 sahife ve 191 belgeden oluşmaktadır. Osmanlı Devletinde kadılar tarafından kaleme alınan şer'iyye sicilleri, bulunduğu bölgenin idari, askeri, ekonomik ve sosyal alanlarında bizlere birçok bilgi sunmaktadır. Dolayısiyle çalışmamız olan 31 No'lu Antakya Şer'iyye Sicili, Antakya'nın siyasi, askeri, sosyal ve ekonomik yapısı hakkında birçok bilgi içermektedir. Hazırlamış olduğumuz bu çalışmayı üç bölümde ele aldık. Birinci bölümde şer'iyye sicillerinin genel özellikleri, şer'iyye sicillerininiçinde bulunduğu hukuk sistemi ve bu sistem içerisindeki devlet görevlileri, bu devletgörevlerince tutulan resmi belgeler ve çeşitleri hakkında bilgi verilerek bu çalışmamıztemellendirilmiştir. Çalışmamızın ikinci bölümünde ise 31 No'lu Antakya Şer'iyye Sicilinin transkripsiyon metni yer almaktadır. Üçüncü bölümde de 31 No'lu Antakya Şer'iyye Sicili'nin genel özellikleri, belge içeriklerinin kısa özetleri ve bu belgelerin muhtevalarına göre tasnifi yapılarakbelgelerde adı geçen, mahalle, köy, mezraa gibi idari birimler ve defterde adı geçenmeslek isimleri tablo halinde verilmiştir.
Birinci Dünya Savaşı'nda Rusya'nın askerİ stratejisi

Tezimizde, Birinci Dünya Savaşına giden süreç ve bu süreçte Rusya'nın konumu, seferberlik hazırlıkları, savaş sonu istekleri ve bu istekleri elde edebilmek adına izlemiş olduğu strateji ele alınmıştır. Bu stratejinin Avrupa'da, Osmanlı coğrafyasında, Balkanlarda, Kafkasya ve İran'da doğurduğu etkiler üzerinde durulmuştur. Bu araştırma yapılırken çoğunlukla yabancı kaynaklar kullanılmıştır. Özellikle Prusya ve Galiçya cephesindeki savaşlar hakkında yerli kaynaklarda yeterli bilgi olmaması bizi yabancı kaynaklara yöneltmiştir. Rusya'nın bu savaştaki ana hedefi Osmanlı Devleti'ni yenerek İstanbul, Doğu Trakya ve Doğu Anadolu'yu ele geçirmekti. Rus Ordusu ile Osmanlı Devleti Prusya Cephesi hariç bütün cephelerde savaşmıştır. Bu bize nerde siklet merkezi oluşturacağımızı gösterdi. Özellikle 1914- 1917 yılları arasında Rus devlet adamlarının aralarında yapmış oldukları yazışmalar, dönemi anlatan diğer yabancı kaynaklar ve bunun yanında yerli kaynaklar incelenerek Rusya'nın cephe cephe izlediği stratejiye cevap aranmıştır.
Tanzimat Era Ottoman administration in Mount Lebanon (1840-1868)

Bu tez, Tanzimat Dönemi'nde Osmanlı bürokrasisinin Cebel-i Lübnan bölgesinin yönetimiyle alakalı geliştirdiği politikaları araştırmayı amaç ediniyor. Suriye sahil şeridinde bulunan Cebel-i Lübnan geleneksel olarak Osmanlı etkisinden uzak kalmıştı ve Avrupa ile yakın ilişkiler geliştirmişti. Bu çalışma Osmanlı yönetiminin Tanzimat reformları ışığında bölgedeki kontrolünü arttırma gayretlerini ve yerli nüfusla birlikte Avrupa devletlerinin bu gayretlere verdiği karşılıkları değerlendirmeye alıyor. Bu tez, bölgedeki gruplar arasındaki krizlerden sonra Osmanlı ve Batı yönetimlerinin müzakereleri sonucunda belirlenen idari rejimler ve bu rejimlerin Tanzimat Dönemi Osmanlı idari politikalarıyla ilişkisi üzerine yoğunlaşıyor. Bu tezde bölgenin tecrübe ettiği tarihsel süreç Osmanlı ve Batı kaynaklarının karşılaştırmaları ışığında değerlendiriliyor. Bu tez Osmanlı kaynaklarını ortaya koyarak, Cebel-i Lübnan hususunda Osmanlı Devleti'nin iddia ve yorumlamalarını göz ardı eden standart tarih yazıcılığına karşı çıkan literatüre katkıda bulunmayı amaçlıyor. İradeler ve Bab-ı Ali ile bölgedeki Osmanlı memurları arasındaki yazışmalar bu tez için kullanılan temel kaynaklar arasında gösterilebilir. Ayrıca, Cebel-i Lübnan'ın yönetimini ana hatlarıyla ortaya koyan anayasal metinler de değerlendirilmiştir.