turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Milli Mücadeleye katılan komutanların hatıratlarının karşılaştırılması

Bu çalışmada, tarihin önemli kaynaklan olan, hatıratlardan, Milli Mücadele dönemi ile ilgili olan, Türk Kurtuluş Savaşı'nda Tümen ve daha üst seviye askeri birliklere emir komuta etmiş olan, Mustafa Kemal Atatürk, Kazım Karabekir, İsmet İnönü, Ali Fuat Cebesoy, Ali İhsan Sabis, Fahrettin Altay, Kazım Özalp, Asım Gündüz, Selahattin Adil, İzzettin Çalışlar, Mehmet Şefik Aker, Sami Sabit Karaman ve Ayıcı Arif lakabıyla bilinen Miralay Mehmet Arif olmak üzere 13 komutanın hatıratı ele alınarak karşılaştırılmıştır. Hatıratlar, Türk Milli Mücadele Tarihi'nin belli başlı konuları bakımından karşılaştırılmıştır. Bu konular seçilirken, Türkiye Cumhuriyeti tarihinin aydınlatılmasına katkı sağlayacak, bugüne kadar hatıratlara dayalı olarak ele alınmamış olan konular ön plana çıkarılmıştır. Çalışmada, ele alınan konular, sekiz bölüm halinde incelenmiştir. Çalışma ile, Milli Mücadelenin liderlerinin olayları değerlendirme şekli, yapmak isteyip de yapamadıkları ve gerekçeleri, birbirleri hakkında düşünceleri ortaya konmuştur. Bu çalışmanın, bundan sonra, arşiv belgelerine dayalı diğer çalışmalarla desteklenmesi gerekmektedir. Çalışmada, bugüne kadar pek fazla ele alınmamış olan, hatıratı ele alınan komutanların kendi sözlerine dayalı kişilik tahlilleri, kıdem meselesi, karşılıklı birbirlerini değerlendirmeleri, Türkiye'de rejimin oluşturulma süreci ve rejimin dayandığı temel esaslar hatıratların ışığında ortaya konmuştur. Çalışmada bu konularda daha detaylı olarak incelenmeye muhtaç problemler de ortaya konmuştur.
Harf inkılabı'nın yaygınlaştırılmasında halkodalarının rolü ve önemi

Cumhuriyet'in ilanından sonra halkı çağdaş uygarlık seviyesine ulaştırmak amacıyla birçok yenilik yapılmıştır. Osmanlı döneminde birçok değişiklik yapılmaya çalışılmış fakat çeşitli sebeplerden dolayı ya başarılamamış ya da yetersiz kalmıştır. Cumhuriyet döneminde gerçekleştirilen inkılapların içinde en önemli olanlarından biri harf inkılabı olmuştur. Harf inkılabının yapıldığı yıllarda Millet Mektepleri açılmıştır. Millet Mektepleri Ulus okulları aracılığıyla yeni harflerin yaygınlaştırılması görevini üstlenmiştir. Dönemin iktidar partisi olan Cumhuriyet Halk Partisi yapılan yeniliklerin halkın tabanına yayılması için 19 Şubat 1932 yılında halkevlerini kurmuştur. Halkevleri aynı zamanda Halk Dershaneleri ve kursları şubeleri ile harflerin öğretimi hususunda önemli görevler üstlenmiştir. Fakat o dönem halkın çoğu kırsalda yaşıyordu. Halkevleri açılamayacak düzeyde olan kırsal bölgelerde 1940 yılında halkodaları teşkilatı kurulmuştur. Cumhuriyet döneminde ülkemizde eğitim-öğretimi geliştirmek amacıyla yeni eğitim kurumları açılmış ve düzenlemeler yapılmıştır. Yönetici kadro örgün eğitime çok önem vermiş aynı zamanda örgün eğitim dışında kalan vatandaşların okur-yazar hale gelmesi için Millet Mektepleri, Halkevleri ve Halkodaları kurularak vatandaşların ihtiyaçları karşılanmıştır. Doktora tezi olarak hazırlanan bu çalışmada 1940- 1950 yılları arasında Türkiye'de halk eğitimi alanında özellikle kırsal kesimde büyük görevler üstlenen halkodalarının Türkçe okuma-yazma faaliyetleri vasıtasıyla yeni harflerin öğretilmesi ve Türk milletinin okur-yazar hale getirilmesi ile ilgili yürüttüğü çalışmalar ele alınmıştır. Bu faaliyetler kapsamında Türkiye'de tüm bölgelerde halkodaları tarafından Türkçe okuma-yazma kursları açılmıştır. Türkçe okuma-yazma kurslarının en fazla açıldığı bölgeler Doğu, Güneydoğu Anadolu, Karadeniz Bölgesi'nin bazı yerleri ve Akdeniz Bölgesi'nin doğu bölgeleri olmuştur. Kurslar genelde okuma-yazma oranı düşük yerlerde açılmıştır. Yanı sıra etnik çeşitliliğin fazla ve çok dilli olan bölgelerde yoğun faaliyetler yürütülmüştür. Bu çalışma ile ilgili dönemde halkodalarının Türkçe okuma-yazma kursları yoluyla yeni harflerin öğretilmesi ve yaygınlaştırılması faaliyetleri ele alınmıştır.
Giresun'da sosyal, ekonomik, siyasi ve kültürel yaşam: 1945-1960

Giresun, sosyal, ekonomik ve kültürel özellikleri bakımından içinde yer aldığı Karadeniz Bölgesi'nin genel özelliklerini taşımaktadır. Giresun'un yerleşim tarihi çok eskilere gitmesine rağmen, vilayet statüsünü Cumhuriyetin ilan edildiği 1923 yılında kazanmıştır. Bu bakımdan Giresun vilayeti Türkiye Cumhuriyeti ile yaşıttır. Ancak Cumhuriyet devrinde Türkiye'de her alanda büyük bir gelişim ve değişim süreci yaşanırken, Giresun bu değişim ve gelişim sürecinden gerektiği kadar istifade edememiştir. Karadeniz Bölgesinde yaygın olarak yetiştirilen fındık Giresun için hayati bir önem taşımaktadır. Halkın önemli bir bölümü geçimini fındık yetiştirerek sağlamaktadır. Bununla birlikte halkın farklı iş kollarında istihdamını sağlayabilecek büyüklükte yatırımlar hayata geçirilememiştir. Tarım tek ürüne dayalı olarak sınırlı bir bölgede yapılabilmiş, ikame bir ürün yetiştirilmesi için gerekli şartlar yaratılamamıştır. Giresun'da Türkiye ve Karadeniz Bölgesi ortalamalarının üzerinde bir gelişim gösteren nüfus, istihdam sorunu nedeniyle göçe maruz kalmıştır. Bu bakımdan, Giresun'un Türkiye genelinin gerisinde kalmasında ve en çok göç veren iller arasında bulunmasında, ekonomik gerekçeler önemli rol oynamıştır. Cumhuriyetin ilanından sonraki süreçte iç ve dış etkenler nedeniyle sürekli teyakkuz halinde bulunan Türkiye'de, İkinci Dünya Savaşının bitmesi ile yeni bir dönem başlamıştır. Çok partili hayata geçiş sürecini de kapsayan bu dönemde, 27 yıl süreyle iktidarda olan CHP'nin karşısına, yeni kurulan partiler çıkmış ve çok partili hayata geçilmesinin ardından yapılan ikinci genel seçimler sonucunda, 1950 yılında iktidar el değiştirmiştir. Türkiye'de yaşanan bu değişim sadece siyasetle sınırlı kalmamış sosyal, ekonomik ve kültürel olarak da toplumda önemli gelişmelerin önünü açmıştır. Yaptığımız tez çalışması ile 1945- 1960 yılları arasındaki dönem itibarıyla, Giresun'un sosyal, ekonomik, siyasi ve kültürel durumunun ortaya konulması amaçlanmıştır. Bu şekilde yapılan bir durum tespitinin, Cumhuriyet döneminde Türkiye'nin her bölgesinin dengeli bir kalkınma süreci yaşanmaması, nüfusun göçlerle büyük şehirlere yönelmesi, büyük kentlerde ortaya çıkan sosyal sorunlar gibi birçok sorunun cevabını bulmamıza yardım edeceği değerlendirilmektedir.
Kastamonu vilayet gazetesinde milli mücadelenin yansımaları

Kurtuluş Savaşı'nda bir destan yarattığını hep biliyoruz. Vatansever Kastamonu halkının bu destanda büyük payı vardır. Kastamonu işgalgörmedi ama, vatanın elde kalan son parçası olduğunun bilincindeydi. Sevr Antlaşması'nda Türklere bırakılan toprakların en önemli yerinde bulunuyordu. şgaledilmeyeceğinin hiçbir garantisi yoktu. Bunu çok iyi bilen Kastamonu halkı, işgal edilen yerlerin kurtarılması amacıyla canla, başla çalıştılar, Ankara'yı desteklediler, destan içinde destan yarattılar. Osmanlı mparatorluğu'nun bugünkü Türkiye Cumhuriyeti sınırları içindekitoprakları on iki idaru bölüme ayrılmıştır. O illerden birisi olan Kastamonu'nunValisi, 1872 yılında Kastamonu isimli bir gazete çıkarmaya başlamıştır. Kurtuluş Savaşı sırasında olağanüstü bir dönem yaşayan Kastamonu, eğitim ve kültür çalışmalarına da önem vermiştir. Savaşla ilgili bilgileri halka ulaştırabilmek için çeşitli basın-yayın kuruluşlarından yararlanmışlardır. Bu dönemde yayımlanan iki önemli gazeteden biri Kastamonu Vilayet Gazetesi'dir. Gazete, başta Kastamonukamuoyu olmak üzere, Türk Milletinin hislerine fevkalade tercüman olmuş ve diğermillu yayın organları ile birlikte Kastamonu halkının müşterek sesini ilgili tümmercilere duyurmayı başarmıştır. Bu araştırmada, 1919- 1923 yılları arasında Kastamonu'daki tüm siyasu, askeru, ekonomik, sosyal ve kültürel gelişmeler, Kastamonu Vilayet Gazetesiekseninde incelenmiştir. Bu dönemde Kastamonu'da yaşananlar, Kurtuluş Savaşıkonusunda bize çok şey öğretmektedir.
Türkiye Cumhuriyeti devrimlerinin Manisa'ya yansıması (1923-1938)

Günümüz Türkiye'sinin önemli bir şehri olan Manisa, tarihin her döneminde kurulan büyük uygarlıklar için önemli bir yerleşim merkezi olmuştur. Antik dönemlerin değerli kentlerinden olan, paranın icadına ev sahipliği yapmış bu şehir; Osmanlı egemenliğine girdikten sonra şehzadeler şehri olarak anılmaya başlamış ve ülke yönetiminde önemli bir bölge olmuştur. Gerek bu özel durumu ve gerekse o zamanki adıyla Saruhan'ın bereketli toprakları bu önemli rolü kazanmasına yardımcı olmuştur. 1. Dünya Savaşı sonrası gerçekleşen işgaller ve Manisa'daki Yunan işgali bölgeyi zor duruma düşürmüş ve her alanda gerilemesine yol açmıştır. Yaklaşık 3 yıl süren işgal Manisa üzerinde çok acı maddi ve manevi kayıplar bırakmıştır. Manisa ekonomisinin lokomotifi sayılan çarşısı ve tarlaları alevlere teslim olmuş, genç ve üretken nüfusun büyük çoğunluğu heba olmuştur. Tüm ülkeye olduğu gibi Manisa'ya da Mustafa Kemal ve Türk ordusu yetişmiş, şehrin kurtuluşunu sağlamıştır. Kurtuluş Savaşı Zaferi karanlık günlerin sona ermesini ve aydın, çağdaş, yeni bir devletin kuruluşunun müjdesini vermiştir. Zor ve acı günleri unutmaya çalışan, geleceğe umutla bakmak isteyen Manisa şehrinin ve ülkenin yolunu Atatürk devrimleri aydınlatmıştır. Manisa Cumhuriyetin ışığıyla aydınlanmış, gerçekleştirilen her devrime saygı duymuş ve devrimleri sahiplenmiştir. Manisa Halkevi Atatürk devrimlerinin Manisalılara tanıtılmasında ve devrimlerin halk tabanına yayılmasında en büyük rolü oynamıştır. Başta sosyal yaşam ve eğitim devrimleri olmak üzere Atatürk devrimlerini benimseyen Manisa, dönemin aydınlık ve geleceği parlak yüzü olmayı başarmıştır.
Yeni Türkiye Partisi (1961-1973)

Yeni Türkiye Partisi 27 Mayıs ihtilalinden sonra Demokrat parti oylarına sahip çıkmak için 13 Şubat 1961'de kuruldu. Kurucusu o dönemde Maliye Bakanlığı yapmış olan Ekrem Alican'dır. Yeni Türkiye Partisi, kurucu kadrosu açısından Hürriyet Partisi'ne dayanmaktadır. Kurucularının Menderes'e muhalefet olarak kurulan Hürriyet Partisi'ni kurmuş ve 1960'dan. sonra da ihtilal hükümetinde görev yapmış olmaları nedeniyle YTP, kamuoyu tarafından kuşku ile izlenmiştir. YTP, ilk girdiği 15 Ekim 1961 seçimlerinde 65 milletvekilliği kazanmış, bunların çoğunluğunu doğu bölgesinden elde etmiştir. 1961 seçimleri sonucu, YTP, demokrat kitlenin oylarını AP'ne kaptırmıştır. Bundan sonra CHP ile AP arasında bir denge unsuru olmaya çalışmıştır. YTP, kurulduğu günden itibaren kendi içinde aşın-ılımlı çatışmasına sahne olmuştur. Bu durum partinin gelişememesine neden olmuştur. YTP, izlediği ılımlı tutumu nedeniyle, parti içindeki 'aşırı' denilen milletvekillerinin tepkisini çekmiştir. Parti, 'aşırılar' tarafından demokrat kitleye sahip çıkacak derecede aktif bir politika izlemediği gerekçesiyle suçlanmıştır. AP ise izlediği DP'nin devamı olduğu izlenimi nedeniyle YTP içindeki aşırıları elde etmiştir. YTP, 10 Ekim 1965 seçimlerine 'orta yol' sloganı ile girmiş, bu seçimlerde 15 milletvekili çıkarabilmiş ve büyük oranda oy kaybetmiştir. 12 Ekim 1969 seçimlerinde ise ancak, 6 milletvekilliği kazanabilmiştir. Bu seçimlerde, daha önce uygulanan seçim sisteminin kaldırılmasından, diğer küçük partiler gibi YTP'de zarar görmüştür. YTP, 1961- 1965 yılları arasında yaşanan geçiş döneminde iki defa iktidar ortağı olmuştur. Kurulduğu günden beri öteki partilerle birleşmenin gündemde olduğu YTP, 1973'te kendi kendini feshederek AP'ne katılmıştır. YTP izlediği politika ve programı açısından Atatürkçü, laik, karma ekonomiyi benimseyen bir partidir. Yürüttüğü denge görevi bakımından, geçiş döneminin huzurlu olmasını sağlamıştır.
Türkiye'de muhafazakar düşüncenin bir meslek kuruluşu olan Türkiye Odalar ve Borsalar Birliği üzerindeki etkisi (1950-1954)

Projede, Fransız Devrimi ile birlikte siyasal ve düşünsel anlamda karşı bir tepki olarak ortaya çıkan muhafazakarlık kavramı, bu kavramın Batı dünyasındaki gelişimi ve Türkiye'ye yansıması, muhafazakarlık ve meslek kuruluşları arasındaki ilişki, Türk siyasi hayatında Demokrat Parti ve muhafazakarlık ve bu kapsamda muhafazakar düşünce ve Türkiye Odalar ve Borsalar Birliği arasındaki ilişkiyi (1950- 1954 dönemi) incelemek ve değerlendirmek amaçlanmıştır. 1950 Seçimi ile iktidara gelen Demokrat Parti, bu dönem itibariyle yeni kurulan Türkiye Odalar ve Borsalar Birliği ile görüşmelere başladı. Kuruluş amacı doğrultusunda hükümete ekonomi ve ticari hayata ilişkin raporlar sunmakla yükümlü olan TOBB, kısa sürede hem yurt içinde hem de yurt dışında tanınır hale geldi. TOBB, haftalık neşir organı Türkiye İktisat Gazetesinde Türkiye ve dünyadaki ekonomik gelişmelere ve piyasalara ilişkin haberlere yer vererek ülkedeki tüm müessese ve kuruluşların yayınlarını takip ettiği kurumlardan biri oldu. Geleneksel değerler doğrultusunda kurulan ve hareket eden Ahi Teşkilatı'nın günümüz biçimlerinden biri olan TOBB, üyeleri itibariyle genel olarak muhafazakar bir tabana sahiptir. Ziraattan esnaflığa, esnaflıktan tüccarlığa doğru yaşanılan gelişme beraberinde Türkiye Odalar ve Borsalar Birliği'nin DP ile yakınlaşmasını desteklemiştir. Bu sayede TOBB üyeleri, siyasal arenaya geçişte genellikle DP'yi tercih etmişlerdir. Özellikle 1954 Seçiminde bu durum kendini daha iyi göstermiştir. Muhafazakar düşüncenin siyasal hayattaki temsilcisi olan DP, kendini oluşturan bu değerler üzerinden siyasal arenada farklı kesimlerin de temsilcisi haline gelmiştir.
Türk basınında Sadabad Paktı

2 Ekim 1935'te Türkiye, İran ve Irak ortak bir savunma anlaşması imzaladılar. Daha sonra Afganistan'ın da bu anlaşmaya katılmasıyla 'Sadabad Paktı' tamamlandı. İtalya'nın 1936 yılında Habeşistan'ı işgal etmesi üzerine, Ortadoğu'da nispeten dengeli olan barış havası derinden etkilendi. Bu işgal, Türkiye ve Ortadoğu ülkeleri için büyük bir tehlike yaratıyordu. Bu ülkelerin kendi topraklanın ve özellikle petrol kaynaklarını benzeri saldırılardan korumak amacıyla yeni tedbirler alması gerekliydi. Sadabad Paktı bu yöndeki tedbirlerden biridir. Anlaşma, katılan ülkeler arasında 8 Temmuz 1937'de imzalandı. Bu anlaşmaya göre ; taraflar aralarındaki dostluk ilişkilerini devam ettirmeyi, Milletler Cemiyeti ve Briand-Kellogg Paktı'na bağlı kalmayı, birbirlerinin içişlerine karışmamayı, ortak sınıra uymayı ve korumayı, ortak çıkarlarını ilgilendiren konularda birbirleri ile fikir alışverişinde bulunmayı, birbirlerine karşı kuvvet kullanmamayı, birbirlerine saldırmamayı ve diğer ülkelere saldırı amacını güden herhangi bir politik teşkilata girmemeyi kabul etmişlerdir. Türkiye, 'Balkan Anlaşması' ile Balkanlardan gelebilecek muhtemel riskleri azaltırken aynı zamanda 'Sadabad Paktı' ile de komşularından doğu sınırlarına yapılabilecek muhtemel saldırıları önlemiştir. Bu anlaşmalar, Türkiye'nin komşuları hakkında olmuşuz düşünceler taşımadığını da göstermiştir. Bu tezin amacı, Sadabad Paktı'nın Türk basını tarafından algılanma şeklini ortaya koymaktır. Türk basınının anlaşmayı yakından takip ettiği ve yabancı basından bazı yorumları da vererek değerlendirdiği kolaylıkla görülebilir. Sadabad Paktı'ndan hemen önce ve sonra bazı değerlendirme ve tenkitlere rastlamaktayız. Milli ve uluslararası basın organlarının bu ülkelerin barışçıl çabalarına özel bir önem verdiklerini gözlemek mümkündür. Aynı zamanda Ortadoğu'ya nüfuz etmek isteyen bazı batılı ülkelerin Sadabad Paktı'nı kendi açılarından ve menfaatleri için değerlendirdiğini de gömlekteyiz. Örneğin İngiltere bu anlaşmayı desteklerken Almanya İtalya ve SSCB desteklemekten kaçınmıştır. Bölgede barış ve huzur ortamı yaratmayı amaçlayan Sadabad Paktı o zaman diliminde amacına ulaşmıştır. Halen yürürlükte olmasına rağmen, İkinci Dünya Savaşı'ndan sonra gelişen olaylar nedeniyle unutulmuştur. Bu, başka ülkelerin etkisi olmaksızın Ortadoğu ülkelerinin kendi aralarında yaptıkları görüşmeler sonucu ulaştıkları ilk -ve belki de son- anlaşmadır. Bu pakt, bölgede bir dereceye kadar bütünlük sağlamış ve bölge ülkelerinin seslerinin güçlü ülkelerce duyulmasını temin etmiştir. Ancak paktın gücü ve savunma yeteneği sınırlıydı. Modem Türkiye Cumhuriyeti'nin kurucusu Atatürk, Türkiye'nin esas politikasının 'Yurtta Barış, Dünyada Barış' olduğunu ilan etmiştir. Bu esas politika gereğince Türkiye'nin ne sadece batılı ülkelerin ne de sadece Arap ülkelerinin yanında yer almaması, barışın yanında yer alması gerekir.
Türkiye Büyük Millet Meclisinin Meclis-i Mebusan kökenli üyeleri (1920?1950)

İkinci Meşrutiyet Döneminde uygulanan politikalar büyük ölçüde Cumhuriyet Döneminde de devam ettirilmiştir. Meşrutiyetten Cumhuriyete siyasi, ekonomik ve kültürel alan ve politikalarda görülen süreklilik doğal olarak parlamentoya ve ilişkili konulara da yansımıştır. Seçim kanunu ve sistemi, yürütmenin yasamaya üstünlüğü ve siyasal katılma sürecinde demokratik hak ve özgürlüklerin tam kullanımı için zamana ihtiyaç olduğu kanısı Meşrutiyet Döneminin ve 1940'lara kadarki Cumhuriyetin ortak özellikleri olmuştur. Meşrutiyet ve Cumhuriyet Dönemleri arasında siyasal yaşamda görülen benzerlikler Meclis-i Mebusandan TBMM'ye üye sürekliliklerinde de izlenebilmektedir. İkinci Meşrutiyetin ilk meclisinden sonuncusuna değin çeşitli dönemlerde seçilen mebusların üçte birinden fazlasının TBMM'nin de farklı dönemlerinde görev yaptıkları görülmektedir. İlk TBMM son Osmanlı Meclis-i Mebusanının üyelerinin doğrudan katılımına izin vermiştir. İzleyen TBMM'lerde de azalarak da olsa Osmanlı mebuslarına 1960 yılına kadar rastlamak mümkün olmuştur. Meşrutiyetin çoğulcu ve tekilci yönelimleri içinde şekillenen iktidar elitinin Cumhuriyet Döneminde de niteliksel ve niceliksel olarak sürdürüldüğü görülmektedir. Meclis-i Mebusandan TBMM'ye süreklilik gösterenler arasında İttihatçılar çoğunluktadır. İttihat ve Terakki ve CHP karşıtları ise TBMM'de güçlükle temsil edilebildiğinden muhalefetin daha çok ideolojik anlamda bir sürekliliği söz konusu olabilmiştir. Meclis-i Mebusan kökenliler, çoğunlukla, önce Birinci Gruba, sonra da Cumhuriyet Halk Partisine bağlı kalmıştır. Ancak muhalefet hareketlerine katılanlara da rastlanmıştır.
Milli güvenlik kavramı ve Türkiye Cumhuriyeti'nde Milli Güvenlik Kurulu ve Milli Güvenlik Kurulu Genel Sekreterliği

tarihine kadar devam eden görev süresi içerisinde, edinilen tecrübeler ve uygulamaların değerlendirilmesi ile devletin ihtiyaçları da dikkate alınarak yetki, çalışma, usul ve esasları ile teşkilatlanması 1982 tarihli Anayasa, 9.11. 1983 tarihli 2945 sayılı Kanun ve 10 Şubat 1984 tarihli Yönetmelikle yeniden düzenlenmiştir. 24 Ocak 1984 tarihinden beri yapılan uygulamalarda 2945 sayılı Kanunda herhangi bir değişiklik yapılmasına ihtiyaç duyulmamıştır. Ancak, MGK Genel Sekreterliği'nin Devletin bekası konusunda kendisine verilen görevlerini daha verimli ve etkin bir tarzda yerine getirebilmesi için Harp Akademileri kuruluşunda olan ve Milli Güvenlik konusu ile doğrudan ilgisi bulunan Milli Güvenlik Akademisi'nin istanbul'dan Ankara'ya taşınması ve Durum Merkezi, Başbakanlık Kriz Yönetim Merkezi, Dokümantasyon Merkezi gibi birimlerin çalışmaya başlamalarına duyulan ihtiyaç; Genel Sekreterlik ana hizmet birimlerinde teşkilat düzenlemelerinin yapılmasını gerektirmiştir. 1949 yılında Milli Savunma Yüksek Kurulu Genel Sekreterliğinin, Kurulun Sekreterya hizmetlerinin yürütülmesine ilişkin küçük kadrosu; dünya konjonktüründe meydana gelen değişiklikler, 1961 Anayasası ve 1982 Anayasasında da açıklandığı şekilde ülkemizin milli menfaatlerini kollayacak ve milli güvenlik ihtiyaçlarına cevap verecek şekilde MGK GenelIll Sekreterliğinin teşkilat, görev ve fonksiyonlarının zaman içerisinde değişmesine neden olmuş ve bu gelişmelere paralel olarak da tabiatıyle kurum değişim süreci geçirmiştir. 66 yıldan beri Türkiye Cumhuriyeti devlet kuruluşları arasında mümtaz yerini muhafaza eden ve 1982 Anayasası ile de daha güncel hale gelen, Milli Güvenlik Kurulu ve Milli Güvenlik Kurulu Genel Sekreterliği ülkemizin bütünlüğü ve bekası için politik, ekonomik, sosyal ve kültürel geniş bir görev yelpazesi içinde anayasal konumuna uygun olarak hizmetlerine devam etmenin heyecan ve mutluluğu içinde bulunmaktadır. A
II. Dünya savaşında Türkiye kamuoyu (1939-1945)

2. Dünya Savaşı yıllarında Türkiye'de idarenin başında bulunan İnönü, koyu bir otoriter yönetim kurmuş böylece iktidar üzerinde mutlak söz sahibi olmuştur. Bu dönemde Türkiye kamuoyunda savaş bir numaralı yeri işgal ederken,, Türk dış politikası, hükümetin aldığı ekonomik önlemler ve fikir tartışmaları diğer konular olmuş, savaşın sonunda ise kurulan yeni partilerle ilgili haberler kamuoyunun gündeminde yer tutmuştur. Türkiye bu dönemde dış politikada ne pahasına olursa olsun savaşın dışında kalma politikası izlemiş; savaş içerisindeki müttefik konferanslarında alman kararlar gereği savaşa katılması yolunda bütün baskılara direnerek bu konuda başarılı olmuştur. Bu dönemde basın talimatlarla, yönlendirmelerle kapatma cezalan ile denetim içinde olmuş serbest bir kamuoyu oluşmamıştır. İktidar istediği gibi bir kamuoyu oluşturma politikası izlemiştir. Dönemin iktidarı, bu dönemde yaşanan fikir tartışmalarında dış konjonktüre göre taraf olmuş özellikle 1944 yılında savaşı kazanan tarafta yer alan Sovyetlere karşı şirin görünmek için Turancılara karşı ağır baskılar uygulamıştır. Savaş sonunda Türkiye müttefikler tarafında yer aldığı için devrin iktidarı ister istemez çok partili hayata geçmişş ve 1950'deki ilk serbest seçimlerde iktidarı Demokrat Parti'ye devretmiştir. Böylece İkinci Dünya Savaşı yıllarında Türkiye'yi yöneten ve tek parti olarak 27 yıla (1923-1950) damgasını vuran CHP devri sona ermiştir.
Türkiye Cumhuriyeti Devleti'nin Atatürk dönemindeki Balkan politikası (1923-1938)

ÖZET 1789 Fransız ihtilali sonrası başlayan 'uluslaşma süreci' 19. yüzyıl boyunca ve 20. yüzyılın başlarında Balkanlar'ı da etkisi altında bulundurmuştur. Bölünme, küçük parçalara ayrılma ve birbirlerine düşman devletlerin ortaya çıkmasına sebep olan bu süreç, Birinci Dünya Savaşı sonrası yeni bir döneme geçişi sağlamıştır. Balkanlar'daki nüfuz mücadelesinde birbirine rakip olan üç imparatorluğun, Birinci Dünya Savaşı iie birlikte dağılması üzerine Balkanlar yeniden yapılanmıştır. Bu yeniden yapılanma dönemine bağlı olarak Balkanlar'da ortaya çıkan uius-devletler, iki savaş arası dönemde (1919-1939) bir taraftan iç organ ve sınır sorunları Türk millet zasyon problemleriyle uğraşırken, diğer taraftan azınlık le karşı karşıya kalmışlardır., Birinci Dünya Savaşı sonrası ortaya çıkan tabloya ve yapılan haksız uygulamalara karşı Misak-ı Miili ile formüle ederek uygulama alanına koymuş olduğu onurlu mücadelesini 24 Temmuz 1923 Lozan Barış Antlaşması ile tescil ettirmiştir. Bu Türk tarihinde yeni bir dönemin başlangıcıydı. Bu yeni dönemde Lozan'dan arda kalan sorunların çözülmesi ve Balkan ülkeleri ile kurulan diplomatik ilişkilere bağlı olarak Türkiye Cumhuriyeti devleti Balkanlar'a yönelik mevcut durumun korunmasını esas alan 'barışçıl politikasını' başlatmıştır. 1930'lu yılların başından itibaren dünyada yeniden esmeye başlayan savaş rüzgarları, bu konuda dayanma gücünün az olduğu Balkanlar'ı kısa sürede etkisi altına almıştır. O tarihe kadar çok taraflı organizasyonlara girmeyen Türkiye Cumhuriyeti devleti, bölgesel ittifak sisteminin genel barış ve ülke çıkarları açısından yararlı ve gerekli olacağı düşüncesiyle Balkan Pakiı'nın kurulması yönünde çok büyük mücadeleVI vermiştir. Revizyonist bir politika takip eden Bulgaristan'ın katılmadığı 9 Şubat 1934 tarihli Balkan Paktı, bu devletin yayılmacı emellerine set çekmeyi başarmıştır. Ancak kapsamının dar olması, Pakt'a konulan çekinceler ve Almanya ile İtalya'nın Balkan devletleri üzerinde ağırlıklarını hissettirmelerine bağlı olarak, kuruluşundan itibaren geçen 7 yıllık zaman zarfında Pakt ortadan kalkmıştır. Esmekte olan savaş rüzgarları demokrasiden uzaklaşan ve diktatörlüklerle yönetilen Balkan ülkelerini İkinci Dünya Savaşı'nın içine çekerken; Türkiye Cumhuriyeti, İkinci Dünya Savaşı'na girmeyerek savaşın tahripkar sonuçlarından kendisini korumuştur. Balkanlar'da sınır sorunu olmayan ve barışın sürekliliğini arzulayan Türkiye Cumhuriyeti devleti, oralarda kalan Türk-Müslüman toplulukların antlaşmalardan doğan haklarını korumayı ve savunmayı ulusal çıkarları açısından gerekli görmüş ve görev bilmiştir. Atatürk'ün temeilendirdiği Türkiye'nin Balkan Politikası ve Balkan Türkleri'ne bakış açısı zamanın koşullarına uyarlanarak günümüze kadar devam edegelmiştir.