turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
The construction and execution of the Beginning Design Education at the Middle East Technical University Department of Architecture between 1956-2000

Mimarlıkta temel eğitim, mimarlığın toplumsal yaşam içerisinde özelleşmiş bir bilgi alanı olma mücadelesi içerisinde, bu özelleşmiş alanın temel bilgisini, bir tasarım ideolojisi ve mimarlık söylemi bağlamında, hem tarif etmeye hem de aktarmaya çalışır. Bu bilgi, fiziksel/görsel çevreyi algılama, kavrama ve ifade etme biçimlerinin onu yeniden üretebilme ve manipule edebilme becerisi ile zenginleştirildiği bir alanı kapsar. Evrensel bir tasarım kültürü ortaya koymaya çalışan temel eğitim paradigması, kavramsal ilkeler ve soyut elemanlardan oluşan sistemi, bağlamı yadsıyan tavrı ve karşı- tarihselci tutumu ile Modern Mimarlık Eğitimi içinde bir köşe taşı olmuştur. Toplumsal bağlarından arındığı söylemi ile kurgulanan bu pratiğin, Orta Doğu Teknik Üniversitesi Mimarlık Bölümü'nün eğitim programındaki yerini anlamak için onun tarihsel, ekonomik, politik ve pedagojik kökenine, üzerine atfedilen kimliklere, ve nasıl uygulandığına bakılmış, bunu gerçekleştirmek için hangi içeriği, nasıl formüle ettiği araştırılmıştır. Temel Tasarım Eğitimi'nin Orta Doğu Teknik Üniversitesi pratiği, Türkiye'de kurumsallaşan ilk örnek olarak özel bir önem taşımaktadır. Bauhaus pedagojisi, Türkiye'de mevcut eğitim sistemi ve estetik ile bir hesaplaşma, karşı duruş geliştirme çabasına dönüşmektedir. Bu çaba farklı toplumsal pratikler ve değişen yüksek öğrenim koşullan altında, farklı formlarla yeniden üretilmektedir. Temel Tasarım Eğitimi'nin toplumsal pratikler, yapı üretimi ve mimarlık eğitimi ile olan ilgisi, yürütücünün mesleki ve toplumsal ideolojisine bağlı olarak geliştirdiği, eğitim formunu biçimlendiren söylemlerin etkileşiminden öteye geçmekte zorlanmaktadır. Yani içerik değişen toplumsal modeller ve mimarlık söylemlerine paralel bir biçimlenme göstermemiş, ama içeriğin örgütlenme biçimine dair söylemler, kurgulayıcı referanslar değişmiştir.
Ege geleneksel Türk evlerinde açık ve yarı açık mekanlar 'Kula ve Kütahya örneği'

Anadolu, çağlar boyunca bilim ve kültür birikimini topraklarında yaşayan halklara cömertçe vermiştir. Bu birikimin en uç noktasında Anadolu topraklarına Malazgirt Savaşı ile Türkler yerleşmiş ve o andan itibaren bu birikimle beraber kendi örf, adetlerini yaşamlarında sentezleyerek 'Geleneksel Türk Evi' kavramının şekillenmesini sağlamışlardır. Anadolu'nun çeşitli bölge ve iklimlerinde çok az değişiklik gösteren Türk Evi ana hatları ile batıdan doğuya ve hatta Osmanlı'nın hakimiyetine giren her bölgede gözlemlenebilmektedir. Bu da geleneksel Türk Evi'nin evrensel bir takım özellikler içerdiğini göstermektedir. Biçimsel, coğrafik ve sosyal yaşamların farklarından doğan ayrıntılar özellikle Batı Anadolu'da açık ve yan açık mekanlarda göz önüne çıkmaktadır. Geleneksel Türk konutunun tipolojisini belirleyen ve bu tezde yan açık mekan bağlanımda incelenen sofalar, evlerin dışa açılımında önemli rol oynayan, evlerin dış mekan yani sokak ile bağlantısını sağlayan ve evin hanımına işlik sağlayarak, doğayı içeri çeken avlular ve en son olarak da geleneksel Türk Konut mimarisinin en belirleyici unsurlarından birisi olan sokaklar bu tezin anahatlannı oluşturmaktadırlar. Ege bölgesindeki geleneksel konut dokularındaki açık ve yan açık mekan kurgusu içerisinde en dikkat çekici örnekleri barındıran Kula ve Kütahya odak çalışma bağlanımda ele alınmıştır. Ağırlıklı olarak 18. yüzyıl konut örneklerinin bulunduğu bu şehirlerdeki açık sofalı plan tipindeki konutlardaki mekansal zenginlik sadece konutlar ile sınırlı kalmamış, konutlar arasındaki sokakların dam canlı, hareketli cephe oyunları ile dokunun açık mekanları haline dönüşmesini sağlamıştır. Ancak günümüzden 200- 300 yıl önce inşa edilen bu yapılar artık ciddi korunma tedbirlerine ihtiyaç duymasına rağmen azar azar yok olmaya yüz tutmuştur. Bunun sebebi Kula'da ilçenin ekonomik zayıflığı sonucu büyük şehirlere olan dış göç sebebiyle konutların terk edilmesi iken, Kütahya yerleşiminde gitgide büyüyen şehir dokusu içinde erimeleridir. Bu bağlamda söz konusu yerleşimlerden Kula'da dokunun korunabilmesinde geçim kaynaklarının azalması sonucu ortaya çıkan ekonomik boşluğu doldurmada halıcılık ve turizmin önemi bir kat daha artmıştır. Türk toplumunun yaşam biçiminin, geleneWerinin ve kültürel değerlerinin yansımasının mekan kurgusu ve öğelerinde rahatlıkla algılanabildiği geleneksel Türk konutlarının sahip olduğu mekan çeşnisinin yaşatılması gerekmektedir. Çünkü geçmişşten devralınan bu kültürel mirasın gelecek kuşaklara aktarılması toplumsal bir sorumluluktur.
Erenköy - Kozyatağı'nda Hüseyin Avni Paşa Köşkü restorasyonu

Türk evi yüzyıllar içinde, çeşitli aşamalardan geçmişş, sonunda İstanbul çevresinde son şeklini almıştır, İstanbul'un neredeyse bütün semtlerinde kendine özgü bir karakter yakalayarak, İstanbul'un fiziksel kişiliğinin temel öğelerinden biri olmuştur. 19. ve 20. yüzyıl başından bu yana, dünyada başlayan teknolojik gelişmeler ve sosyal değişmeler, ülkemizde de kendini göstermeye başlamıştır. Toplumumuzda aile kavramı değişmiş; büyük aile, çekirdek aile haline gelirken konutlarda da oda sayısında azalma görülmüştür. inşaat teknik ve malzemeler, ekonomik nedenlerle değişmiş, ahşap yapım sistemleri uygulanırlığını yitirmiştir. Ahşap köşk ve konaklar, birer-ikişer yok olmaya başlamış ve bu yok oluş son elli yıldır tam anlamıyla bir tarihi yağmalama haline gelmiştir. Tarihi, estetik ve kültürel belgeler günümüz istanbul'unda yaşamını sürdürmekte zorluk çekmek - tedir. Boğaz'da ormanlar fonu üzerinde dizilmiş yalılardan; Kadıköy ve Bakırköy'de örnekleri görülen sıraevlere; Sü- 1 eymaniye deki görkemli konaklara; Erenköy ve çevresindeki sayfiye köşklerine kadar geniş bir perspektif gösteren bu yapıların sayısı her geçen gün biraz daha azalmaktadır. Toplumun tarihi ve kültürel bilinçsizliği, tarihi bir olgu; bir kentsel doku oluşturan bu yapıların yok edilmelerine yol açan en önemli etkenlerden birisidir. Tez konusu olan Hüseyin Avni Paşa Köşkü, Erenköy-Koz- yatağındadır. Erenköy; Abdülaziz ve II. Abdülhamit dönemlerinde iskana açılarak sayfiye dinlenme yeri olarak önem kazanmış bir bölgedir. Geniş bağları, bahçeleri olan semtte, birbirinden güzel köşklerin yapımı 20. yüzyıl başlarına kadar devam etmiştir. 1950'lerden itibaren gittikçe kalabalıklaşan şehir, buralara da taşmaya başlamış, özellikle 80'li yıllarda Erenköy-Kozyatağı beton bloklarla dolmuştur. Bağlardan bahçelerden geriye kalan tek-tük görkemli ağaçlar; taş duvar parçaları tuğla örülü bahçe kapıları, yıkılıp yeniden yapılmış, bahçeleri yeni bloklarla dolu köşkler ve arada yaşamaya çalışan çoğu terk edilmiş köşklerdir. Hüseyin Avni Paşa Köşkü 19. yüzyılda yapılmış sayfiye köşklerinden biridir. Uzun süredir terk edilmiş ve harap durumdadır. Bu tezin konusu, belirli bir doneme imzasını atmış; istanbul'da bir hayat biçimini yansıtan bu ahşap yapıların hala ayakta kalma savaşı veren bir örneğini koruma ve işlevlendirmedir.
Çankırı, Çerkeş'te Şevale Uyanık Evi restorasyon projesi

Tarihi M. Ö. 2. binyıla dayanan Çerkeş, Osmanlı'nın Anadolu topraklarındaki hakimiyetine kadar Hitit, Roma ve Bizans dönemlerine tanıklık etmiştir. 11. yüzyıldan itibaren Türk boylarının egemenliğine giren Çerkeş ve yakın çevresi, 15. yüzyılda Osmanlı İmparatorluğu topraklarına dahil olmuştur. Sultan IV. Murad döneminde (1623-1640), Bağdat ve Revan Seferleri sırasında önemli bir menzil noktası olması sonucu yaptırılan cami, kervansaray ve hamam yapıları ile birlikte yerleşim önem kazanmıştır. Ancak 1939 yılında meydana gelen büyük yangın ve Çerkeş'i de etkileyen 1944 tarihli Bolu Gerede Depremi ile yerleşimde çok sayıda yapı harabe haline gelmiş, yerleşimin çehresi değişmiştir. Çerkeş'te günümüze ulaşmayı başaran, bölgenin kültürel ve sosyo-ekonomik gelişiminden izler taşıyan tarihi ve mimari öneme sahip anıtsal yapılar ve geleneksel konutlar bulunmaktadır. Bu çalışma kapsamında, Çerkeş'teki geleneksel mimari örneklerden biri olan ve Ankara Kültür ve Tabiat Varlıklarını Koruma Bölge Kurulu'nun 11.11. 2010 tarihli, 5538 numaralı kararı ile 'taşınmaz kültür varlığı' olarak tescil edilen Şevale Uyanık Evi ele alınmıştır. Öncelikle yapının ayrıntılı belgelemesi ile malzeme ve hasar analizleri yapılmıştır. Ardından yapı sahiplerinden elde edilen bilgiler ve tipolojik karşılaştırmalar ışığında restitüsyon önerileri geliştirilmiştir. Son olarak koruma sorunları tespit edilmiş; Şevale Uyanık Evi'nin özgün mimari özellikleri esas alınarak ve bozulmalara maruz kalan kısımların kullanılan özgün malzemeler ve yapım tekniğiyle uyumlu olarak onarılması ve güçlendirilmesi yönünde müdahaleler belirlenerek, restorasyon projesi hazırlanmıştır.
Queer mekan olarak Maçka Demokrasi Parkı

Mekan, tasarlanmış fiziksel bir yapıdan öte toplumsal olarak üretilen, dinamik bir olgu olarak kullanıcıları tarafından yeniden üretilendir. Bu çalışma İstanbul'daki kamusal alanlardaki queer'liklere işaret ederek, queer'leri güçlendirme amacıyla yapılmıştır. Maçka Demokrasi Parkı'nın kullanıcılarının/üreticilerinin performansları ile mekanın toplumsal üretimi ve mekanın coğrafyası kişisel gözlemler doğrultusunda queer teori ile birlikte okunmaktadır. Parkın normatif olmayan birçok eyleme sahiplik yapması; kamusal-özel ikiliğini yıkması; cinselliğin mekanı oluşu ve lgbti+ bireyler tarafından sıklıkla kullanılması, Maçka Demokrasi Parkı'nı queer yapan temel argümanlar olduğu iddia edilebilir. Maçka Demokrasi Parkı, 'sapkın'lıklara alan açan, karşılaşmaların ve ittifakların mekanı, direnişin mekanı, dinamizmin mekanı olarak queer bir mekandır.
Adana kenti tarihi endüstri yapılarının yapısal analizi ve korunmaları için yöntem araştırması

Bu çalısmanın amacı, Adana kenti endüstri mirasının önemli bir bölümünü olusturan endüstri yapılarını incelemek, yok olmaya yüz tutmus tarihi endüstri yapılarının günümüz kosullarına göre yeniden degerlendirilmeleri için yöntem önerisinde bulunmaya çal ısmaktır. Bu çerçevede çalısma Adana kentinde bulunan fabrikalardan seçilen 26 örnek üzerinde çalısma yapılmıstır. Önce, endüstrilesme olgusunun Avrupa'da ortaya çıkısı ve bu hareketin sonucunda toplumlarda görülen teknik, ekonomik ve sosyal dönüsüm süreci incelenmistir. Dünyadaki bu degisim sürecinin Türkiye'deki durumuarastırılmıs, Tanzimat döneminde ve Cumhuriyet döneminde endüstrinin kent ve mimarimize getirdikleri ortaya konulmaya çalısılmıstır. Endüstrilesme ile beliren yeni ihtiyaçlara cevap veren, yeni tarz fabrikasyon üretim yapılarının mimari gelisimi ve genel anlamada endüstriyel miras olarak tanımlanan ve degerlendirilen tarihi endüstri yapılarının analiz yöntemleri incelenmistir. Ayrıca endüstri yapılarının sınıflandırılması, yerlesim ilkeleri, endüstri yapılarının tasıyıcı sistem tipleri arastırılmıstır. vAdana'nın endüstrilesme çabalarını kapsayan süreç içerisinde, bir sınıflamayapılmak suretiyle endüstri yapıları tanımlanmıs ve Adana'daki endüstri yapıları için geçerli olabilecek tipleme çalısması için belirlenen yapılar üzerinde örnek bir çalısma yapılmıstır. Model alanda yapılan çalısma yapısall sistemleri, yapı kısımlarını, konforu, yangın ve deprem güvenligi gibi konularıkapsamıstır. Sonuç olarak, genel anlamda endüstriyel miras olarak tanımlanan ve degerlendirilen tarihi yapıların mimari çözümleri belli bir yöntem çerçevesinde yapılmaya çalısılmıs ve tanıtılan mimari incelemesi yapılan yapıların ortaya konan ilkeler dogrultusunda korunmaları ve degerlendirilmeleri hususundaAdana endüstri yapıları için bir yöntem önerisi gelistirilmeye çalısılmıstır.
Cunda Adası'nda tarihi çevre koruma ve sıhhileştirme çalışması

Bu çalısmada, Cunda Adası'ndaki tarihi yerlesimin korunması ve sıhhilestirilmesiamaçlanmıstır. Ege Denizi'ne, Edremit Körfezi'nin kuzeyinde yer alan Cunda AdasıAyvalık lçesi'ne bağlıdır. Osmanlı mparatorlugu döneminde Rum halkınınyasadıgı önemli kıyı kentlerinden biri olan Cunda'da, 19. yüzyıl sonu ve 20. yüzyıl basına tarihlenen kargir yapılar bulunmaktadır. Çalısma kapsamında, Kentsel Sit Alanı sınırları içindeki yapıların mevcut durumlarını ve halkın korumaya karsıegilimini değerlendirmek üzere çesitli analizler yapılmıstır. Bu analizler sonucunda, tarihi dokunun en yogun olduğu alan pilot bölge olarak seçilmistir. Bölgeninsıhhilestirilmesi için gerekli müdahaleler belirlenmis ve çesitli düzenleme önerileri getirilmistir. Ayrıca Kentsel Sit Alanı'nda kıyı seridi ve terk edilmis tarihi yapılar için arazi kullanımı ve düzenlemesi için öneriler yapılmıstır.
Büyükdere Aya Paraskevi kilisesi koruma projesi

Tez kapsamında, İstanbul ili, Sarıyer ilçesi, Büyükdere semti, 592 ada 8 parselde konumlanan Büyükdere Aya Paraskevi Kilisesi incelenmiştir. Çalışma yedi ana bölümden oluşmaktadır. Giriş bölümünde, tezin amacı, kapsamı ve çeşitli aşamalarda kullanılan çalışma yöntemleri anlatılmıştır. Çalışmanın ikinci bölümünde, Büyükdere semtinin, konumu ve tarihi gelişimi, sosyo-kültürel ve ekonomik yapısı ile anıtsal ve sivil mimarlık örnekleri incelenmiştir. Çalışmanın üçüncü bölümünde Büyükdere Aya Paraskevi Kilisesi'nin mevcut durumuna ilişkin ayrıntılı tanımı yapılmıştır. Kilisenin konumu, tarihçesi, kitabeleri anlatılmıştır. Kilisenin mimari özellikleri; plan özellikleri, cephe özellikleri, malzeme, yapım tekniği ve strüktür özellikleri yapıda tespit edilen bozulmalar ve nedenleri incelenmiştir. Çalışmanın dördüncü bölümünde, Osmanlı dönemindeki Rumlara ve İstanbul'daki Rum Ortodoks kiliselerine, Rum Ortodoks kiliselerinin mimari özelliklerine değinilmiştir. Kiliselerin mekansal düzenleri, cephe düzenleri, malzeme, yapım tekniği ve strüktür özellikleri, litürjik öğeleri ve ek yapıları incelenmiştir. Beşinci bölümde yapının restitüsyonuna ait çalışmalara yer verilmiştir. Restitüsyon başlığı altında yapının farklı dönemlerine tarihlenen dönem ekleri anlatılıp, kronolojik çalışmaya değinilmiştir. Daha sonra restitüsyon kararlarına ışık tutan bilgi ve belgeler, yapı ile çağdaş benzer örnekler incelenmiştir. Restitüsyon sorunları başlığı altında mekansal sorunlar, yapı elemanı ölçeğindeki sorunlar ve malzemelere ilişkin sorunlar olarak üç alt başlıkta incelenmiştir. Altıncı bölümde yapı ile ilgili restorasyon projesine yer verilmiş, proje ile birlikte yapının onarımına ilişkin müdahaleler anlatılmıştır. Restorasyon kararları doğrultusunda yapının günümüzde mevcut bir cemaatinin olması dolayısıyla yapının özgün işlevinin korunması önerilmiştir. Sonuç bölümünde kilisenin çevre için anlamı ve önemi belirtilmiş; Büyükdere Aya Paraskevi Kilisesi'nin bulunduğu çevre ve yakın ilişkili yapılar ile bir bütün olarak korunması gerektiğine değinilerek, anıtın yaşayan çevre ile bütünleşmesi için önerilen uygulamalar açıklanmıştır.
Assessment of historical stratification in multi-layered towns as a support for conservation decision-making process; a geographic information systems based approach. Case study: Bergama

Bu tez çok katmanlı kentlerdeki tarihsel katmanlaşmaya ilişkin verilerin yapılandırılması, analizi ve değerlendirilmesi yoluyla koruma karar verme sürecini destekleyecek yararlanılabilir bilgiye dönüşmesi için bilgi bazlı bir metod geliştirmek üzerine odaklanmıştır. Tezin kapsamı 'çok katmanlı kentler olarak tanımlanmıştır. Bundan kastedilen; erken dönemlerden başlayan, yerleşim süreçlerini halen sürdürmekte olan yerleşim birimleridir ki birçok Anadolu kenti böyle bir özelliğe sahiptir. Böyle çok-katmanlı yapısı olan yerleşimlerin korunmasında çok büyük önemi olan tarihsel katmanlaşma hakkındaki çok yönlü bilgi bu tezin ana konusudur. Bu ana konu doğrultusunda, bu tez tarihsel katmanlaşmanın değerlendirilmesinde kullanılan 'karar destek çalışması'nın çerçevesini, kapsamını ve organizasyon yapısını tanımlamayı; terminoloji oluşumunu ve yapısall standartları sağlayacak bilgi bazlı değerlendirme yöntemi oluşturmayı ve çalışmayı sürdürmek için en uyumlu araç ve ortamı saptamayı hedefler. Kapsam ve organizasyon şemasının oluşumu için, koruma karar süreci, bu süreçte bilginin ve bilginin değerlendirilmesinin rolleri, yönetim bilimleri açısından tartışılmaktadır. Değerlendirme yönteminin oluşumu için, ana yöntemler ve yöntemin yapısı tanımlanırken, çok-katmanlılıkla ilgilenen disiplinler ve zaman-mekansal bilgilerin sunuşu, analiz elemanları ve ilgili bilgi tipleri ele alınmıştır. Mekansal veri tabanı olarak değerlendirilen Coğrafi Bilgi Sistemleri, karmaşık ve çok-boyutlu bilgilerin ele alınması için de uygun bulunmaktadır. Bu nedenle Coğrafi Bilgi Sistemleri hem çalışmanın ana çerçevesini hem de değerlendirme yönteminin oluşmasına katkıda bulunmaktadır. Bunları takiben, çok katmanlı Anadolu kentleri arasında çarpıcı örneklerden biri olan Bergama üzerinde önerilen yöntemin uygulaması ve sınaması yapılmıştır. Bu çalışmanın sonunda, çok katmanlı kentlerin korunmasında bilgi üretiminin ve yorumunun kişilere göre değişmeyen bir süreç olarak ele alınması ve karar verme sürecinin bilimsel yöntemlerle işlenmiş hassas bilgiye dayanması gerektiği sonucuna varılmıştır. Çok katmanlı kentlerde katmanlaşmaya ilişkin bilginin kentin her noktasında farklılaştığı dolayısıyla bugün mevcut karar sistemindeki alan bazlı kararların bu tür kentlerle uyumsuzluğu vurgulanmıştır. Buna bağlı olarak uzun vadede koruma mekanizmasının bu anlamda yeniden yapılandırılmasının gerekliliği üzerinde durulmuştur. Bütün bu çalışmaları yürütmede kullanılacak aracın yapısının çok katmanlılıkla uyumlu olması gerektiği ve Coğrafi Bilgi Sistemlerinin mevcut özellikleriyle bu uyumu gösterdiği ortaya koyulmuştur. Ancak, önerilen yöntemin diğer çok katmanlı kentlerde de uygulamaya ve sınanmaya devam edilmesi ve Coğrafi Bilgi Sistemleri uzmanlarına bu sistemlerin özellikle korumaya yönelik olarak da geliştirilmesi hakkında geri bildirim verilmesinin gerekliliği de önemsenmiştir.
Sürdürülebilirlik kavramı ve mimari form üzerindeki etkisi

Sürdürülebilirlik; toplumsal, politik ve ekonomik olarak bir bütün içinde değerlendirilmesi gereken bir kavramdır. Sürdürülebilir Mimari de bu bütünün bir parçası olmakta ve önemli bir sorumluluk üstlenmektedir. Çevresel sorunlara çözüm arayışları, ekolojik tasarımın ana konusudur. Yapılı çevreler, hem üretimi hem de kullanımı süresince önemli boyutta enerji tüketmektedir. Yapılı çevrenin korunumu için doğa ile kültürün, teknoloji ile insanlığın yeni birlikteliği kaçınılmazdır. Giriş bölümünde, ekolojik tasarım bilincinin oluşumu ve modernist paradigmaya karşı gelişimi aktarılmış, sürdürülebilirlik kavramının mimari tasarıma yansıyan yerel ve evrensel değerlerinin önemi vurgulanmış ve çalışmanın amacına değinilmiştir. İkinci bölümde, modernist düşüncenin arkasındaki kartezyen paradigma, toplumun yeniden yapılanması sürecinde teknolojiyi yücelten mimari anlayış ve makine estetiğine yer verilmiştir. Üçüncü bölümde, modernist hareketin sürdürülebilirlik kavramıyla olan ilişkisi karşılaştırmalı biçimde sorgulanmış, paralel ve karşıt değerleri belirtilmiştir. Dördüncü bölümde, ekoloji terimi tanımlanmış, ekolojik paradigmanın oluşumunda etken kaos teorisi, gaia teorisi, ve sistemler teorisi incelenmiştir. Paradigmik değişimle paralel olarak gelişen ekoloji alanındaki toplumsal düşünce hareketlerine yer verilmiştir. Sürdürülebilirlik kavramı ekonomik, politik ve toplumsal bütünsel bir perspektiften tanımlanmaya çalışılmış, uluslararası platformda ve mimarlık kurumlarında kavramın ele alınış biçimi incelenmiştir. Beşinci bölümde, sürdürülebilirlik kavramının mimari form üzerinden okunma sürecinde önemli olan mimari ve anlam ilişkisi üzerinde durulmuş, sürdürülebilirlik kavramına ait değerlerin mimari formda yansıması ve mimari estetik üzerindeki etkileri incelenmiştir. Sonuç bölümünde ise, sürdürülebilir mimarinin görsel ifade biçimleri ve anlamlandırma tarzları ifade edilmiş, sürdürülebilir mimarinin etik ve estetik yönü değerlendirilmiştir. vuı
T. C. Başbakanlık Toplu Konut İdaresi sosyal konut uygulamalarının (2003-10) sürdürülebilir mimarlık çerçevesinde değerlendirilmesi: Bezirganbahçe örneği

İnsanoğlunun temel ihtiyaçlarından biri olan barınma, aynı zamanda da temel sorunlarından birisidir. Günümüz dünyasında barınma ihtiyacını karşılayamayan insanların sayısı milyarlarla ifade edilir hale gelmişken devletlerin çözüm üretme arayışlarının en belirgin göstergelerinin başında, yürütülen sosyal konut politikaları gelmektedir. Ancak II. Dünya Savaşı sonrasındaki yirmi yıllık süreçte yaşanan hızlı ve niteliksiz konut üretiminin ekonomik, sosyokültürel ve çevresel boyutlardaki olumsuz etkileri, bu konunun artık eskisi gibi ele alınamayacağını göstermektedir. Konut, salt bir barınma birimi olmanın ötesinde çözümlenmesi gereken bir sistem haline evrilmiş ve tanımı büyük ölçüde genişlemiştir. Bu durumun sosyal konut politikalarına yansıması kaçınılmazdır. Gelişmiş ülkelerde izlenen sosyal konut yaklaşımları, genelde sürdürülebilir gelişme, özelde ise sürdürülebilir mimarlık çerçevesinde değerlendirilmekte ve çoğunlukla olumlu sonuçlar elde edilmektedir. Gerek uluslararası anlaşmalar gerekse de devletlerin kendi ülkesel şartları doğrultusunda yürürlüğe koyduğu ve hatta zorunlu kıldığı sürdürülebilir yapımla ilgili kanun ve yönetmelikler öncelikle sosyal konut politikalarını biçimlendirmektedir. Bu anlamda sürdürülebilir mimarlığın ve yapımın yakın geleceğin marjinal değil olağan uygulamalarına dönüşeceği öngörüsünde bulunmak zor değildir. Türkiye'nin, yasal ve nitelikli konut stoklarındaki yetersizliği bilinmektedir. Başbakanlık Toplu Konut İdaresi 2003 yılında başlattığı konut üretme seferberliğini büyük bir kararlılıkla devam ettirmektedir. Üretilen konutların ağırlıklı niceliğini alt ve dar gelirliler ile yoksul kesimlere ürettiği sosyal konutlar oluşturmaktadır. Günümüze değin(Mart 2010) 350 .000'i aşkın sosyal konut birimi inşa eden TOKİ, Türkiye'nin geleceğini şekillendiren bir konumdadır. Ancak TOKİ'nin konut uygulamalarının pek çok eleştirinin kaynağı olmasına rağmen yeterince sorgulanmadığı, illerde ve ilçelerde hızla yaratılan kalabalık konut yerleşimlerinin ekonomik, sosyokültürel ve çevresel yapıları ne ölçüde değiştirdiğinin bilimsel anlamda değerlendirilmediği görülmektedir. Bu çalışmada öncelikle sürdürülebilir mimarlık yaklaşımlarının boyutları ele alınmakta, sosyal konut politikalarının bu anlayıştan ne ölçüde faydalandığı yine sosyal konutun Türkiye ve Dünya'daki tarihsel gelişimi doğrultusunda incelenmektedir. Sonrasında, TOKİ'nin kurumsal gelişimi ve faaliyetleri ekseninde Türkiye'nin farklı bölgelerinde uygulanmış sosyal konut örneklerine yer verilmekte ve İstanbul ili sınırları içerisindeki Bezirganbahçe Sosyal Konutlarında yapılan gözlem ve tespitler eşliğinde bir anket çalışması sunulmaktadır. Çalışmanın temel amacı ise, TOKİ sosyal konut uygulamalarının sürdürülebilir mimarlık ilkeleri çerçevesinde değerlendirilmesi olarak belirlenmiştir.
Kamer Hatun Camii ve çevresi koruma ve değerlerdirme önerisi

Kamer Hatun Camii, küçük ölçekli ancak, dönemin mimari üslubunu yansıtması açısından önemli bir eserdir. Çalışmada öncelikle caminin mimari üslubunda etkili olan Birinci Ulusal Mimarlık Akımı'nın geliştiği ortam, akımın etkisinde eser veren mimarlar ve eserleri incelenmiştir. Bu çalışmalardan sonra, dönemin en önemli mimarlarından, caminin tasarımcısı ve uygulayıcısı olan Kemalettin Bey'in hayatı, üslubu ve eserleri araştırılmıştır. Mimarın camileri ayrıca ele alınmış, bu konuyla ilgili bir katalog hazırlanmıştır. Kamer Hatun Camii'nin yeri çevresinin tarihsel gelişimi içinde incelenmiş, bölgenin fiziksel verilerini belirlemek amacıyla siluet ve analiz çalışmaları yapılmıştır. Siluet çalışmasında, sokak ölçeğindeki bozulmalar ve korunacak yapılar belirlenmiş, analiz çalışmasında ise yapıların mimari, çevresel ve işlevsel değerleri, strüktürel sistemleri değerlendirilmiştir. Yukarıda sıralanan çalışmalardan sonra Kamer Hatun Camii ayrıntılı bir şekilde incelenmiş, tarihçesi hakkında bilgi verilmiş, mimari, kitlesel, strüktürel özellikleri belirlenmiştir. Yapının analitik rölövesi çıkartılmış, mimari eleman etütlerine kadar indirgenip bozulmalar ve nedenleri araştırılmıştır. Rölöve çalışmasından sonra cami için restütüsyon ve restorasyon projeleri hazırlanmıştır. Sonuç bölümünde bölgede mimari anlamda yapılan hatalı uygulamalardan bahsedilmiş, cami ve çevresinin korunması gerektiği vurgulanmıştır.