turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Türk vergi sisteminde bağış ve yardımlar

Türk Vergi Sisteminde Bağış ve Yardımlarİsmail IŞIKDokuz Eylül Üniversitesi Sosyal Bilimleri EnstitüsüMaliye Anabilim DalıMali Hukuk ProgramıBağış ve yardımlar tanım itibariyle bir maddi karşılık beklenmeksizintamamen içtimai amaçlarla yapılan harcamalardır. Ancak, devlet belli alanlara yönelikbağışların teşvik edilmesini sağlamak amacı ile önemli düzenlemeler yapmış, belli koşullar çerçevesinde yapılan bağış ve yardımların mükelleflerin Gelir ve Kurumlar Vergisi Beyannamelerinde, vergi matrahının tespitinde indirim ya da gider unsuru olarak dikkate alınmasını temin etmiştir. Bağış ve yardımlar, insancıl duygulara dayanan sosyal nitelikli harcamalardır. Çalışmamızda bağış ve yardımların Gelir, Kurumlar ve Katma Değer Vergisi ve Özel Kanunlar içerisindeki yeri, temel özellikleri ve mükelleflerce dikkate alınması gereken hususlar irdelenmeye çalışılmıştır. Beyan esasına dayalı olan vergi sistemimizde, çeşitli kişi ve kuruluşların bağış ve yardım yapmasını kolaylaştıran nedenlerden önemli biri de yapılan bağış ve yardımınbelli koşullarda gelir ve kurumlar vergileri matrahından düşülebilmesidir. Aslında bağış ve yardım dolayısıyla gerçekleşen gider, gelirin elde edilmesiyle ilgili olmayıp, bunu gelirin harcanması çerçevesinde vergilenen gelirden yapılmış gider olarak değerlendirmek gerekir. Ancak yardım yapılan dernek, vakıf ve kuruluşların özellikle sosyal bakımdan ülkeye katkıları göz önünde bulundurulduğunda, matrahtanindirim yoluyla devletin de bu yardım dolaylı olarak katılması düşünülmüştür. Gerçektenkanunda öngörülen miktara kadar yapılacak bağışlar vergiye tabi gelirden indirilmektebunun üstünde kalan kısım ise vergilenmiş gelirden ödenmiş olmaktadır. Çalışmamızın ilk bölümünde bağış ve yardımlara ilişkin genel açıklamalara;ikinci bölüm birinci kısımda GVK'da yer alan, ikinci bölüm ikinci kısımda ise KVK'dayer alan, ikinci bölüm üçüncü kısımda ise özel kanunlarda yer alan düzenlemelere, ikinci bölüm dördüncü kısımda da KDV açısından bağış ve yardımlara değinilecek; bağış ve yardım uygulamaları genel hatları itibariyle ele alınacaktır. Son bölümde ise bağış ve yardım uygulamasının genel sonuçlarının yanı sıra, mükellef ve idare bakımından olumlu ya da olumsuz sonuçları değerlendirilecektir. Öte yandan, bu kurumun daha etkin hale getirilmesi için yapılan öneriler, bu bölümde ayrıntılı olarak ele alınacaktır.
Bağımsızlıktan sonra Azerbaycan'da basın ve iktidar ilişkileri

Azerbaycan Sovyetler Birliğinden ayrılarak bağımsızlığını kazandığı 90'lı yıllarda basın demokratik yaşamın temel unsurlarından biri olarak görülmeğe başlandı. Sosyal artışın yaşandığı basın dünyası bağımsızlığını elde eden ulusun kendi kaderini tayin etme mücadelesinde önemli faktör olarak sahneye çıktı. Bu bakımdan iktidarı eleştiren, denetleyen bir basın ve gazetecilik anlayışı egemenlik kazandı. Bu mücadele sürecinde basın bir yandan iktidar baskısı altında faaliyeti sürdürmeye çalışırken diğer yandan da serbest bazar konusunda kendine yeni ufuklar açmayı başarmıştır. Azerbaycan basını Liberal Çoğulcu Yaklaşımın savlarıyla uyuşmayan bir yapıya sahiptir. Bu çalışma Liberal Çoğulcu Yaklaşımın iletişim sureci ve bu sürecin iktidara yansıması, gazetecilik mesleğine ilişkin varsayımların gazetecilerin gözlem ve deneğimlerine dayanarak sorgulanmasını içermektedir. Aynı zamanda iktidara bağlı yayın organlarının faaliyetleri de bu araştırma içinde yer almaktadir.
Hegemonik bir proje olarak yeni sağ ve AKP'nin Yeni Sağ'a eklenmesi

Refah Devletinin 1970'lerde içine girmiş olduğu ekonomik krize paralel çoğulcu liberal demokrasinin de yaşadığı kriz devletin yeniden yapılandırılmasını gündeme getirmiştir. Bu yeniden yapılanma neo-liberalizmin ve neo- muhafazakarlığın sentezi olarak özetlenebilecek yeni sağ paradigma çerçevesinde gerçekleşmiştir. 1970'lerin sonunda ingiltere'de Thatcher ABD'de Reagan iktidarlarıyla uygulama alanı bulan Yeni sağın hegemonik projesi Türkiye'de 24 Ocak 1980 Kararları ile hayata geçirilmiştir. Türkiye gibi az gelişmiş ülkelerde toplumdaki sol eğilimli akımları başararak ve ekonomiyi ihracata dayalı yeniden yapılandırma işlevini üsdenen yeni sağ varoluş koşullarını askeri rejim yoluyla gerçekleşmiştir. Temel çerçevesi 1980 askeri rejimi tarafından belirlenen ve içi Özal ile doldurulmaya çalışılan hegemonik proje içinde barındırdığı çelişkiler ve dengesizlikler sonucunda 90'larda Türkiye'yi yeni bir meşruiyet bunalımına sürüklemiştir. Temeli 1980'lerde atılan ve 90'lar boyunca etkili olan popülist-yanaşmacı siyaset anlayışı laik- anti-laik, Türk-Kürt sorunlarını siyasi partilerin ana rekabet malzemeleri haline getirmiştir. Ve 90'lann sonuna gelindiğinde merkezin giderek sağa kaydığı, merkez-sağ- sol gibi tanımlamaların anlamsızlaştığı, sosyal sefaletin yaşandığı bir Türkiye tablosu ortaya çıkmıştır. Türkiye'de sağ eksen üzerinde dinci sağ ve radikal milliyetçi sağ arasında yer alan merkez sağ Türkiye'de yeni sağın taşıyıcı aktörleri olmuşlarıdır. Bu misyonu 1983'te iktidara gelen ANAP, 1989 Yerel Seçimlerinden itibaren yükselişe geçen Doğru Yol Partisi ve 3 Kasım 2002 seçimleriyle iktidar olan AKP Yeni Sağ programların Türkiye'deki uygulayıcıları olmuşlardır. Çalışmanın ana konusu 1980 lerden itibaren uygulamaya konan yeni sağ ideoloji paralelinde Türkiye'de yaşanan dönüşümün İslami kökenlere dayanan ancak kendisini bir merkez sağ parti olarak tanıtan AKP'nin ortaya çıkışı ve seçim başarısının nedenleridir. 126
Yönetişim yaklaşımı ve belediyeler: Yönetişim göstergeleri açısından Malatya belediyeleri araştırması

İnsan hakları, demokratikleşme ve etkinlik üçlü sarkacını dengede tutarak; yönetsel süreçlerin ve yapıların küresel, ulusal, bölgesel ve yerel boyutlarda şekillenmesinde ve incelenmesinde bütüncül bir perspektif sunan yönetişim yaklaşımı, kent yönetimlerinin darboğazlardan kurtulmasında, çeşitli uluslararası kurum ve akademisyenlerce önemli bir çıkış yolu olarak kabul edilmekte ve geliştirilmektedir. Bu bağlamda, Birleşmiş Milletler HABİTAT Programı, 1999 yılında başlatılan 'Kent Yönetişimi için Küresel Kampanya' çalışması ile birbirini destekleyen ve karşılıklı bağımlılık gösteren evrensel yönetişim normlarını, belediyelerin incelenmesinde ve evrilmesinde bir kaldıraç olarak kullanmaya çalışmış ve belediyelerin yönetişim normlarına göre analiz edilmesini sağlayan 'Kentsel Yönetişim Endeksi' adıyla bir endeks geliştirmiştir. Yaşanan uluslararası gelişmelere paralel olarak, Türkiye'de de belediyeler, yönetişim yaklaşımı esas alınarak yerel yönetimler reformu sürecinde önemli değişimler geçirmektedir. Bu çerçevede bu çalışma, öncelikle yönetişim yaklaşımını kuramsal olarak birçok açıdan irdelemiş ve Türkiye'deki belediyelerde bu anlayış doğrultusunda gerçekleştirilen düzenlemeleri, uygulamaları ve yaşanan sorunları analiz etmiştir. Ayrıca bu çalışmada, farklı ülkelerdeki yenilikçi yerel yönetişim uygulamaları ve yasal düzenlemeler de incelenmiştir. Alan araştırmasında ise BM tarafından geliştirilen endeks, belediyeleri yönetişim perspektifinden çok yönlü olarak incelemek üzere Türkiye'deki belediyeler için uyarlanmış ve Malatya ilinde nüfusları 879 ile 16.979 arasında değişen 50 ilçe ve belde belediyesi üzerinde uygulanmıştır. Araştırma sonucunda, çalışmanın kuramsal bölümlerindeki tartışmalar ve analizler ışığında geliştirilen varsayımlara paralel olarak örneklemdeki belediyelerin genelinde yönetişim anlayışı ile geliştirilen uygulamalara rastlanmamıştır. Öte yandan araştırmada, yönetişim yaklaşımı ile ilgili yasal düzenlemelere belediyelerin büyük bir bölümünde önemli ölçüde riayet edilmediği görülmüştür. Son olarak çalışmada, Türkiye'deki belediyelerin yönetişim yaklaşımı açısından geliştirilebilmesi amacıyla çeşitli öneriler sunulmuştur.
Bir muhalefet lideri 'Ali Rıza Bey' (1858-1930)'

Bu çalışma önemli Jön Türk liderlerinden biri olan Ahmet Rıza' yi incelemektedir. II. Abdülhamit tahta geçtikten sonra otuz yıl sürecek olan bir baskı dönemi başlamıştır. Bu ortamda birçok genç, Meşrutiyet'in yeniden ilanını sağlamak ve Abdülhamit' i tahttan indirmek amacıyla Avrupa'ya kaçmışlardır. Jön Türkler mücadelelerini basın vasıtasıyla sürdürmüşlerdir. Ahmet Rıza da bu amaçla Türkçe ve Fransızca olarak 'Meşveret' gazetesini çıkarmıştır. Ahmet Rıza, yurt içinde örgütlenmiş olan İttihat ve Terakki Cemiyeti'nin Paris Şubesi Başkanlığı'nı yapmıştır. II. Abdülhamit kendisine karşı muhalefette bulunan birçok cemiyet üyesini para ve mevki vaatleri ile kandırmayı başarmıştı. Ancak Ahmet Rıza, hiçbir vaade kanmayarak Meşrutiyet'in ilanına kadar mücadelesini sürdürecektir. Ahmet Rıza'yi diğer Jön Türkler'den ayıran bir başka özellik ise 'pozitivist' fikirleridir. Ahmet Rıza, fikirlerini her fırsatta savunmuş bu da cemiyet içinde kendisine karşı güçlü bir muhalefetin oluşmasına neden olmuştur. Meşrutiyet öncesinde siyasal alanda önemli bir yer tutan Ahmet Rıza, bundan sonra etkisini yitirecektir.
A tale of two Anatolian cities: Globalization, Europeanization and the political economy of Kayseri and Eskişehir

Bu çalışma 1980 sonrası küreselleşme ve Avrupalılaşma süreçlerinin Anadolu'nun dönüşümü üzerindeki etkilerini kent-küreselleşme diyalektiği perspektifinden analiz etme denemesidir. Bu dönüşümlerin ve etkilerinin çok yönlü ve karmaşık doğasını derinlemesine anlayabilmek yeni ve yerel bir araştırma alanını gerekli kılmaktadır. Bu noktadan hareketle, çalışma şehir ölçeğine yoğunlaşmakta ve odak noktası olarak iki Anadolu kentini almaktadır: Kayseri ve Eskişehir. Anadolu kentlerinin büyük metropoller olan İstanbul ve İzmir ile karşılaştırıldıklarında küreselleşme ve Avrupalılaşma süreçlerinin pasif aktörleri olduklarına dair sorunlu bakış açısını sorgulayan bu çalışma şu argümanı ortaya koymaktadır: Türkiye'nin 2000'li yıllardan beri yaşadığı dönüşüm yerel ve küresel arasında yaşanan kapsayıcı, çok yönlü ve karmaşık ilişkileri sembolize etmekte ve kendini gelenek-modernite, geleneksel değerler-serbest pazar, gelenek-küreselleşme diyalektiklerinin birlikteliği ve birleşimi üzerinden gerçeklemektedir. Bu bağlamda, çalışmanın arkasındaki temel motivasyon, Kayseri ve Eskişehir'deki yerel ekonomik aktörlerin dönüşüm sürecine dair söylemlerini ve stratejilerini analiz ederek küreselleşme süreçleri ve yerel kültürler, toplumsal formlar, yaşam tarzları ve ekonomik yapılar arasındaki önemli ilişkiyi ve alternatif sonuçlarını gözlemlemektir. Mevcut çalışmanın bulguları ortaya koymaktadır ki; Kayseri ve Eskişehir küreselleşme, Avrupalılaşma ve kentsel dönüşüm süreçlerinde farklı yollar takip etmiş ve kendi alternatif hikayelerini yazmışlardır.
Sencer Divitçioğlu ve Asya tipi üretim tarzı

SARIKAYA Damla, Sencer Divitçioğlu ve Asya Tipi Üretim Tarzı, Yüksek Lisans Tezi, Çorum, 2018. Bu tez, önemli bir entelektüel olduğunu düşündüğümüz Sencer Divitçioğlu'nun yaşamını ve 1960'larda Türkiye'de de tartışmaların odak noktasında olan Asya Tipi Üretim Tarzı'nı anlatmaktadır. Tezde Sencer Divitçioğlu'nun kim olduğu, tarihi ve tarihsel gelişmeleri nasıl okuduğu gösterilmektedir. Tezde öncelikle Sencer Divitçioğlu'nun hayatına değinilmiş, hayatındaki gelişmelerin düşünsel yapısını etkileyip etkilemediği ortaya konmaya çalışılmıştır. Akademik çalışmaları ile öne çıkan Divitçioğlu, devlet adamı olarak da -Turizm Bankası İdare Meclisi'nde genel başkanlık gibi - görevlendirilmiş ancak sol kesime yakınlığı hasebiyle bu alanda ilerleyememiştir. 1961 yılında Türkiye İşçi Partisi'ne yakın arkadaşı İdris Küçükömer ile birlikte üye olmuştur. 1980 darbesi ile düzenlenen 1402 sayılı yasa gereği üniversiteden ihraç edilmiştir. İlerleyen kısımlarda Sencer Divitçioğlu'nun bilimsel yöntemine değinilmiş, bu konu ile ilgili Doğan Ergun'un eleştirilerine başvurulmuştur. Daha sonra Asya Tipi Üretim Tarzı'nın ne olduğu, yaratıcısı Marx'ın gözü ile anlatılmaya çalışılmıştır. Tarihsel aşamaların sırası hakkında yapılan geniş çaplı tartışmalara yer verilmiş, tarihin çok çizgili bir yol mu, yoksa tek çizgili bir yol mu izlediği hakkındaki farklı düşüncelere yer verilmiştir. Marx'ın ortaya çıkardığı Asya Tipi Üretim Tarzı kavramının Sencer Divitçioğlu tarafından Osmanlı'nın tarihsel bir dönemine uygulanışındaki titiz ve disiplinli çalışması hakkında bilgi verilmiştir. Divitçioğlu'nun, Asya Tipi Üretim Tarzı kavramının, Osmanlı'nın 14. ve 15. yüzyıllarında en belirgin şekilde gözlemlenebileceğine dair çıkarımları -o dönemin toplumsal yaşantılarına da değinilerek- ortaya konmaya çalışılmıştır. Son bölümde az gelişmişlik ile Asya Tipi Üretim Tarzı kavramına Samir Amin'in farklı bakış açısı ile birlikte değinilmiştir. Osmanlı'nın toplumsal yapısının Asya Tipi Üretim Tarzı'na benzemediğini savunan başka Türk yazarların fikirleri incelenmiştir. Asya Tipi Üretim Tarzı savunucusu olarak Divitçioğlu'nun dışında bu tarza karşı çıkan kesimin fikirlerine de yer verilerek Osmanlı'dan günümüze Türk toplumunun nasıl bir evrim geçirdiği karşılaştırmalı olarak ortaya konmaya çalışılmıştır.
Doğu Karadeniz Bölgesindeki seçmen davranışlarının 1991-2011 yılları arası incelenmesi

Siyaset kavramına baktığımızda, en geniş anlamda, insan hayatını düzenleyen genel kuralları yapmak, değiştirmek ve korumak için gerçekleştirilen faaliyetlerdir. Seçimlerdeki en önemli faktör de seçmendir. Demokratik rejimlere baktığımızda üç düzeyde siyasal katılımın gerçekleştiğini ifade edebiliriz. Bireysel katılım, grup düzeyinde gerçekleşen katılım ve bireylerin maddi veya manevi ihtiyaçlarını karşılama amaçlı katılım olduğunu ifade edebiliriz. Seçmen davranışı, bireyin yurttaşlık bağıyla bağlı olduğu ülkesinde yapılan seçimlere, ülkeyi belirli bir süre yönetecek olan yönetici kadroyu belirlemek amacıyla katılarak sergilediği davranış türüdür. Seçmen davranışını etkileyen unsurlarını; seçmen memnuniyeti, seçmenin güven ve özgüven düzeyi, bilgi araştırması, algılanan risk, fikir liderliği ve parti sadakati olarak sıralayabiliriz. Seçmen davranışını belirleyen diğer etmenleri ise şöyle sıralayabiliriz; yaş ve cinsiyet, yerleşim birimi, eğitim meslek ve gelir düzeyi, değerler kimlikler ve sosyal gruplar, ideoloji, algılar, Sosyo-kültürel etmenler, aile geçmişşi ve oy verme davranışı, sektörler ve sosyal sınıflar, sorunlar, politikalarBu çalışmada, 1991- 2011 yılı dahil olmak üzere yapılan 6 genel seçime katılan siyasi partiler ve aldıkları oy oranları Doğu Karadeniz Bölgesi olarak ayrıntılarıyla ele alınmış olup, bu süreçte ortaya çıkan kitle partilerine yönelik seçmen davranışları ideolojik temelde irdelenmeye çalışılmış ve 1991- 2011 yılları arası seçmen davranışlarının nasıl bir seyir izlediğine dair bulgulara yer verilmiştir.
The impact of policy-making on tourism development: The case of Uzungöl

2017 yılında Adalet ve Kalkınma Partisi 'Türkiye'nin 2023 Vizyonu'nun bir parçası olarak tüm Türkiye'de uygulanması planlanan turizm stratejisini açıklamıştır. Bu turizm stratejisi çevre dostu ve bölge temelli politika oluşturmayı gerektiren sürdürülebilir gelişmeye dayanmaktadır. Ancak, Trabzon'un küçük bir bölgesi olan Uzungöl'de bu strateji başarısız olmuştur. Uzungöl, son 30 yıl içinde çevresel özellikleri ve tarihi önemi nedeniyle dört özel statü almıştır ve buna bağlı olarak devletin yönettiği çeşitli plan ve projelere konu olmuştur. Ancak, bu statülere rağmen, artan turizm talebine bağlı olarak, bugün bölge hedeflenen görünümünden çok uzaktadır. Adalet ve Kalkınma Partisi'nin sürdürülebilir turizm stratejisi, devlet düzenlemelerinin bölgenin ihtiyaçlarını ve yerel halkın beklentilerini karşılamaması sebebiyle Uzungöl'de uygulanamamış ve bunun sonucunda bölge halkının turizm talebini karşılamak adına bölgedeki kaynakların aşırı kullanımına başvurduğu görülmüştür. Bunlara bağlı olarak bu tez, Uzungöl bölgesinde turizm politikasının öngörülen ve elde edilen sonuçları arasındaki ikileme odaklanarak, bölgedeki turizm politikalarının eksikliklerini devlet dokümanlarını inceleyerek ve yerel halk, siyasetçiler ve sivil toplum üyeleri ile röportajlar yaparak analiz etmeye ve bu bölgede devletin sürdürülebilirlik hedeflerini nasıl ve neden uygulayamadığını incelemeyi hedefler.
Yerel yönetimlerde toplumcu uygulamalar, Türkiye'de imkan ve sınırlar: Ovacık Belediyesi deneyimi 2014-2019

Kentsel politikalar, kapitalist birikimin, devletin geçirdiği evrimin, sınıfsal ve toplumsal mücadelelerin ritmini yansıtırlar. Kent mekanındaki mahalli müşterek hizmetlerin sağlayıcısı olmalarının yanı sıra mekanda yaşayanların politik tercih ve eğilimlerini temsil etme sorumluluğuna da sahip olan yerel yönetimlerin, ekonomik, siyasal ve toplumsal değişim örüntüleri içinde ele alınması gerekir. Bu değişim örüntülerinin yarattığı zeminde gelişen sınıfsal ve toplumsal mücadelelerin etkisiyle, yerel yönetimlerde benimsenen toplumcu anlayışın düşünsel gelişiminin ve ortaya koyduğu somut uygulamaların incelendiği bu çalışmada, yerelin yönetilmesinde politik nitelikli hareketlerin etkisi üzerinde durulmuştur. Türkiye siyasal hayatında yerel yönetimlerin gelişimi ve toplumcu uygulamaların hayata geçirildiği yerel yönetim deneyimleri, dönemin ekonomik, siyasal ve toplumsal yapısı içinde anlatılmış; hakim yerel yönetim anlayışına alternatif, güncel bir örnek olarak Ovacık Belediyesi Deneyimi (2014-2019) incelenmiştir. Türkiye'nin yerel yönetim tarihinde oldukça sınırlı kalan toplumcu uygulamaların hayata geçirildiği güncel bir deneyim olması açısından önem arz eden Ovacık Belediyesi (2014-2019) deneyiminin bu özgünlüğü, incelemeye konu olmasında belirleyici bir unsur olmuştur. Çalışma kapsamında iki saha ziyaretinin gerçekleştirildiği Ovacık'ta, Belediye Başkanı Fatih Mehmet Maçoğlu (2014-2019) ile beraber belediye meclis üyeleri ve kurum temsilcilerinden oluşan 38 kişiyle yarı yapılandırılmış mülakatlar yapılmıştır. Ovacık Belediyesi'nin tarımsal üretimi desteklemeye yönelik kooperatif çalışmaları, görüşmecilerden en çok destek gören uygulama olarak öne çıkmıştır. Belediyenin, geleneksel hizmetlerinin ötesinde toplumcu pratikler üretebilmesinin önündeki en büyük engelin, belediye bütçesinin yetersizliği olduğunu vurgulayan görüşmecilerin değerlendirmeleri, çalışmada konu edilen belediyenin bütçe analizleri ile de tutarlılık göstermektedir.
1990'lı yıllarda Türkiye'de siyasal liberalizm

Bu tez Türkiye'de liberalizmin serüvenine dair kaleme alınmış bir çalışmadır. Türkiye'de liberalizmin serüveni diğer ülkelerde olduğu gibi modernleşme ile eş değerli bir süreç izlemiş ve günümüze kadar farklı şekillerde devam ederek varlığını korumuştur. Liberalizm ideolojisi sadece Türkiye'de değil, tüm Dünya'da üzerinde en çok konuşulan ve tartışılan düşünce sistemlerinden biri olmuştur. Bunun önemli bir nedeni liberalizmin her zaman farklı yorumlara açık, milliyetçilikten sosyalizme geniş bir düşünce yelpazesinde ittifaklar yapabilen özelliğidir. Türkiye'de ise liberalizm ilk olarak Osmanlı Devleti'nin gerileme ve çöküş dönemi ile beraber siyasi hayatta gündeme gelmeye başlamış; o günden bugüne ise farklı türleri ile günümüze kadar varlığını korumuştur. Bu aşamada Türk siyasal hayatında liberalizmin serüveni, dış dünyada yaşanan gelişmeler bağlamında bir seyir içinde olmuş ve ona göre şekillenmiştir. Liberalizmin Türkiye'de asıl konuşmaya başlandığı ve siyasette etkin bir özne olarak ön plana çıktığı dönem ise 1980'li yıllardan sonra gerçekleşmiştir. Özellikle Anavatan Partisi iktidarı dönemiyle başlayan liberalizm tartışmaları 1990'lı yıllarda çok daha etkin ve çeşitli şekilleriyle kendini göstermeye başlamıştır. 1990'lı yıllar bir taraftan Türkiye'de liberalizmin gelişmesi için uygun bir mirasa sahipken, diğer taraftan liberalizm 1990'lı yılların kendi siyasi gündemine ve problemlerine karşı yeterli ve etkin çözümler üretememiş ve yetersiz kalmıştır. Bu durum ise 1990'lı yıllarda büyük umutlarla kurulan Yeni Demokrasi Hareketi ve Liberal Demokrat Parti gibi liberal referanslı partilerin aynı dönemde ortaya çıkıp kısa bir süre içinde varlık gösteremeden beklentilerin altında kalmalarına yol açmıştır.
Türkiye'deki gönüllü çevre örgütleri

Öncelikle, 2000'li yıllarla beraber Türk çevre hareketi, yerel düzeyden bölgesel düzeye, bölgesel düzeyden ulusal düzeye geniş bir yelpazeden oluşmakta ve platformlar gibi farklı oluşumlara ev sahipliği yapmaktadırlar. Bunun yanında, Türkiye'deki gönüllü çevre örgütleri genel olarak ilgi ve çalışma alanlarını daha çok çevre korumacılığı olarak belirlemişlerdir. Bu amaç doğrultusunda; kamuoyunun harekete geçirilmesi, siyasal süreci çevre lehinde etkileme amacı ile hükümetleri kimi eylem ve faaliyetlerinde uyarma, halkın bilgilendirilmesi ve eğitimi konusunda çalışmalarını yoğunlaştırmışlardır. Öte yandan, 2000'li yıllarla beraber köktenci ve daha radikal olarak görüşlerini belirleyen diğer gönüllü çevre örgütleri Korumacılar kadar etkili ve bünyelerinde çevre sorunlarını önlemede daha keskin ve siyasal yapıyı değiştirici görüşler barındırmaktadır. Son olarak, 2000'li yıllarla artan yatırım amaçlı faaliyetlere, çevre sorunlarının oluşumunu arttırdığı için, Korumacı ve Radikal çevre örgütleri olumsuz tepkiler vermekte ve bu anlamda bir araya gelme çabalarında bulunmaktadırlar.
Irak'ta demokrasi tartışmaları ve yeniden yapılanma arayışları

Çalışmanın amacı, tarih boyunca çeşitli etnik grupları barındıran ve siyasi dalgalanmaların bitmediği Irak'ta, demokrasinin işleyişindeki sorunları inceleyip çözüm önerileri sunmaktır. Yönetimde halk iradesinin etkin olduğu demokrasilerde en önemli olgu, vatandaşın katılımı ile oluşturulmuş meclistir. Birkaç istisna dışında çoğu ülkenin demokrasiyle yönetildiği ve halklarda demokratik yönetim bilincinin oluştuğu günümüzde, demokrasi her bölge ve ülke için aynı şekilde işlememektedir. Bu durumu belirleyen faktörler, ülkenin sosyal ve ekonomik durumu ile siyasi geçmişşidir. Demokrasilerde hukukun üstünlüğü, sivil özgürlükler, seçilmiş temsilciler, muhalif parti ve bağımsız yargı olmazsa olmazdır. Üniter bir toplum olmaktan ziyade parçalanmış yapısıyla, etnik ve mezhepsel açıdan bölünmüş bir ülkedir. Toplumun idealize ettiği demokrasi anlayışı, siyasi-ekonomik gelişme ile birlikte liberal bir sistemdir. Bu itibarla, Irak'ın hak ettiği idealize demokrasisine ulaşması yolunda karşılaşılan sıkıntılar ve bu problemlere çözüm önerileri çalışmanın kapsamını oluşturur.
Local peoples' perceptions on syrian refugees in Turkey: The case of 'gün' groups

Bu çalışma, misafir ülkelerden biri olan Türkiye'deki Suriyeli mültecilere dair bakış açısını araştırmaktadır. Bunu, çok sayıda Suriyeli mülteciyi misafir eden Mersin'deki yerel halkın bakış açısına odaklanarak gerçekleştirmektedir. Araştırma Mersin'deki farklı yaş gruplarından gelen ve sosyo-ekonomik geçmişşe sahip kadınların düzenli aralıklarla bir araya gelmesinden oluşan beş gün grubundan elde edilen verilerin analizine dayanmaktadır. Bu çalışmanın bağlamında gün katılımcılarının söylemleri incelenecek ve gün gruplarının söylemlerinde ortaya çıkan ortak bağlantılar olan önyargılı bakış açılarının, basmakalıp inanışların ve söylentilerin, 'biz' ve 'onlar' söyleminin, günah keçisi haline getirmenin ve ayrımcı söylemlerin altı çizilecektir. Çalışma gün katılımcılarının söylemlerinde ötekileştirme ve dışlayıcı söylem ortaya çıktığını özetlemektedir. Aynı zamanda, bu çalışma Suriyeli mültecilerin kimliğinin inşasında gün gruplarının fonksiyonu olan toplumu inşa eden bloklar olduğunun altını çizecektir. Çalışma ayrıca ötekileştirme ve dışlamanın sosyal etkileşim eksikliği, kültürel farklılıklar, dil engeli ve güven eksikliğiden kaynaklandığı sonucu çıkarmaktadır.