turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Anadolu Roma mimarisinde Suriye etkileri-Pamphylia ve Kilikia bölgeleri

Anadolu'da Roma Dönemi mimarisine ait bazı anıtsal yapılarda araştırmacılar tarafından 'Suriye Etkisi' vurgusu yapılmıştır. Ancak günümüze kadar bu konuda sistematik bir çalışmanın varlığına rastlanmamıştır. Bu nedenle Pamphylia ve Kilikia özelinde bölge kentlerinin yapıları incelenerek etkiler ve etkilerin özellikleri belirlenmeye çalışılmıştır. İlk olarak Roma Dönemi Syria Eyaleti'nin tarihi coğrafyası anlatılmış olup kentlerin, kent düzenleri, kent ögeleri ve savunma sistemleri ele alınarak genel özellikleri belirlenmiştir. Ayrıca bu kentlerde yer alan önemli anıtsal yapılar incelenmiş, anıtsal yapılar üzerinden plan, cephe, bezeme özellikleri netleştirilmeye çalışılmıştır. Anadolu'da ise kapsam dahilinde Pamphylia Bölgesinde Roma Dönemi Syria kentleri için yapılan çalışmalar takip edilmiş; başlangıçta Aspendos, Attaleia, Perge ve Side kentlerinin tarihi coğrafyası ve kent düzenleri ele alınmıştır. Bu kentlerde yer alan anıtsal yapıların plan, cephe ve bezeme özellikleri belirlenmiştir. Bu bağlamda plan, cephe ve bezemeler üzerinde araştırmacılar tarafından vurgulanan 'Suriye Etkileri' ne de yer verilmiştir. Aynı şekilde Kilikia Bölgesinde; Anazarbos, Antiokhia ad Kragum, Diokaesareia, Elaiussa Sebaste, Hierapolis Kastabala, Korkykos, Lamos ve Soloi Pompeiopolis kentlerinin tarihi, coğrafyası ve kent düzenlerine yer verilmiştir. Belirlenen bu kentlerde tez kapsamında dikkat çeken başta sütunlu caddeler olmak üzere anıtsal yapılar plan, cephe ve bezemeler düzeninde ele alınmış; 'Suriye Etkisi' olduğu düşünülen özelliklere dikkat çekilmiştir. Pamphylia ve Kilikia Bölgelerinde 'Suriye Etkisi' olarak belirlenen bu özellikler yine ilk olarak kent ögeleri ve düzenleri başlığı altında toplanmış, anıtsal yapılar özelinde belirlenen özelliklere mimari tasarım başlığı altında yer verilmiştir. Bu özellikler ise tezin tamamı için geçerli olan plan, cephe ve bezeme özelliklerine göre sınıflandırılmışlardır. Roma Dönemi Syria, Pamphylia ve Kilikia Bölgelerinde çalışılan kentler ve anıtsal yapılar ile bu anıtsal yapılar üzerinde vurgulanan 'Suriye Etkisi' olarak nitelendirilen özelliklerin bu coğrafyaların dışındaki varlıkları araştırılmış, araştırmacıların bu örnekler üzerine düşüncelerine yer verilmiştir. Son olarak yukarıda anlatılan kapsam ve yöntem ile ele alınan çalışmanın verileri değerlendirilerek sonuca varılmıştır.
Helenistik çağ anadolu mimarisindeki Karia bölgesinde İon Kymationu'nun gelişimi

İ. Ö. 4. yüzyılın ortalarından itibaren Pers egemenliğinden özellikle etkilenenİonia ve Karia'da geniş programlı ve çok önemli yapıların inşasına başlanıldığıgörülmektedir. Anılan Dönemin burada sayılması gereken ünlü yapıları HalikarnassosMausoleum'u, Ephesos Artemis Tapınağı ve Priene Athena Tapınağıdır. Ancak sanat etkinlikleri konusunda ümit veren bu olumlu başlangıç sürekli olmamış, tersine yenidenönceki dönemlerine benzer bir belirsizlik ortamı oluşmuştur. Geç Klasik Dönem'den Erken Augustus Dönemi'ne kadar olan İon Kymationu'nun stil gelişimini incelerkenoluşturulan kronoloji bu nedenle Halikarnassos Mausoleum'u ile başlatılmıştır. ÇünküKlasik Çağ'dan Helenistik Çağ'a geçerken Mausoleumdaki mimari bezekler, Karia Bölgesi Helenistik Dönem İon Kymationları'nın stilini tanımlamak ve stil gelişimini anlamak açısından oldukça önemlidir. İ. Ö. 3. yüzyılda daha önce inşasına başlanılan tapınak ve yapıların eksik kalan kısımları tamamlanılmaya çalışılmıştır. Bu dönem stiline olasılıkla tarihi ve siyasi olaylardan dolayı elimizde yok denecek kadar az örneğin olduğu saptanmıştır. Buna rağmen bu dönemin stilini anlamak için Diyma Apollon Tapınağı, Sardes Artemis Tapınağı, Priene Zeus Olympios Tapınağı ve Belevi Mezar Anıtı yumurtaları stil açısından karşılaştırılmıştır. İ. Ö.2. yüzyıla gelindiğinde ise sağlanan barış ortamı mimariyi canlandırmış veBergama, Magnesia, Sardes ve Milet gibi kentler bu canlanmanın gözlendiği önemli merkezler haline gelmiştir. Bu merkezlerde, yumurta stilinin gelişimini izlemek mümkün olmuştur. Augustus Dönemi'nde ise siyasal ve sanatsal faaliyetleri ile Klasik Döneminsağlam temelleri üzerine oturtulmuş olan Roma İmparatorluğu eyaletlerinde sanatsal ve yapısall faaliyetler daha da artmıştır. Başlangıcında ion kymationları'nda Helenistik Dönem geleneği devam etmesine rağmen Augustus ile başlayan dönemde Klasisistik stil özellikleri görülmeye başlamıştır.
An historical and iconographical study of a group of twenty post Byzantine icons in the Antalya Museum

Bilkent üniversitesi Arkeoloji ve Sanat Tarihi Bölümünde yapılan tez çalışması Antalya Müzesinde bulunan 172 ikonadan seçilen bir grup, yayınlanmamış, Yunan Ortodox ikonasının, tarihsel ve ikonografik olarak incelenmesini kapsamaktadır. Tez ayrıca seçilen yirmi ikonanın detaylı kataloğunuda içermektedir. Yirmi ikona, Antalya müzesindeki toplam 172 ikonadan seçilmiş bir örneklem grubudur. Grubun kronolojisi, yapıldıktan yerler, ve sitilistik ve ikonografik özellikleri değerlendirilmiştir. Antalya şehri on dokuzuncu yüzyıl sonu ve yirminci yüzyıl başı, tarih perspektifinde gözden geçirilmiştir. Ardından ikonanın genel tarihi, tanımı ve özellikleri ana hatlarıyla Bizans tarihi çerçevesinde sunulmuştur. Seçilen yirmi ikonanın yapıldıkları ve geldikleri yerler bilinmemektedir. Grup içinden iki ikonaya tarih atılmıştır. Diğer ikonaların kronolojileri, ikonografik bir öğe, veya ikona arkasına yazılan elyazılan ve tarihler yardımı ile terminus ante quern veya terminus post quern şeklinde tarihlendirilmiştir. Yirmi ikonanın sitilistik incelenmesi dört anahtar terim ışığında yapılmıştır. Bunlar; konservatif, mahalli, modern, ve eklektik sitillerdir. Toplam 172 ikonadan seçilen örneklem grubu yirmi ikonanın geleneksel, mahalli, ve eklektik görüşler etkisi altında olduğu görülmüştür.
Korkuteli-Kayabaş ile Çıvgalar yerleşimleri mezar ve kabartmaları

Antik dönemden itibaren hemen bütün kültürlerde mezar yapıları üzerinde, mezar sahibinin kimliğini, özelliklerini, mesleğini veya üstün bir yönünü vurgulamak amacıyla yazıt ve figürsel anlatımlara rastlanır. Lykia bölgesinde de bu anlayışın izleri sıklıkla görülmektedir. Bu anlatımlar içinde kişiye özel epigrafik olanların dışında, symposion, mücadele, meslek ve kahramanlık gibi ortak figüratif betimlemeler geniş bir coğrafyada görülür. Kayabaş ve Çıvgalar kabartmaları da bu ortak anlayışın kişiselleştirilmiş betimlemeleri olarak karşımıza çıkar. Kayabaş'ta görülen symposion anlatımı ile mezar sahibinin ölü yemeği anlatımı, Çıvgalar kabartma grubu içerisinde yer alan mezar sahibinin heroize edilmesi, mezar koruyuculuğu amacıyla sfenks ve aslan anlatımları, Mezopotamya kültürleri, Anadolu ve Antik Yunan dünyasında da uygulanmıştır. Kayabaş mahallesindeki ana kaya kütlesi üzerinde yer alan genel figüratif anlatıların yerel bir örneği olan sempozyum kabartmasının yanı sıra, bu kabartmanın sol tarafındaki tepeleri oval formlu, tabanları düz, birbirine bitişik ve aynı zemini paylaşan iki figür kabartması bütünlük oluşturuyor görünmektedir. Yerde kabartmalara ait 2 adet lahit, bir yuvarlak taş blok vardır. Araştırmalarımızda aynı alanda bir lahit ocağı, 2 ostothek yuvası, 4 khamosorion, biri sağlam, biri kırık, diğeri tamamen ufalanmış 3 lahit gördük. Bu kalıntılar bize bu alanın bir nekropol olduğunu gösterdi. Yine bölgede yaptığımız araştırmalarda tanrıça ifadeli iki Dioskurlar kabartması görülmüştür. Çıvgalar yöresinde ana kayanın üzerinde bulunan aslan, sfenks ve savaşçı kabartmalı kaya kütlesinin bir mezar yapısı olduğu anlaşılmıştır. Aynı alandaki Dioskur ve Ana Tanrıça ile Artemis Lagbene kabartmaları bize bu alanın kutsal bir yer olduğunu göstermektedir. Tez'e konu olan kabartmalar incelenirken çevrede bulunan diğer yapı ve kabartmalarla birlikte değerlendirilmeleri, amaca ulaşmada değişik bakış açıları oluşturulmasını sağlamıştır. Bu çalışma ile geniş bir coğrafyada görülen mezar yapıları üzerindeki kabartmaların, tipolojik ve ikonografik açıdan yerel uygulamada birbirleriyle ilişki ve/veya etkileşimlerini, uygulama zaman aralığı ile toplumsal gömü kültürünün tanımlanması ve incelenmesi sağlanmıştır. Bunun yanı sıra, daha önce karşılaşılmamış olan, kabartma ve mekanda bağımsız olarak yer alan yuvarlak bir taş blok incelenmiş ve öneriler geliştirilmiştir.
Ayanis Kalesi ve çevresinde hayvancılık: Etnoarkeolojik örnek bir çalışma

Urartular Doğu Anadolu'da MÖ 9. ve 6. yüzyıllar arası egemenlik kurmuş bölgenin ilk devletidir. Orta Demir Çağı'nda hakimiyeti altında olan Türkiye, Ermenistan, İran, Azerbaycan, Nahcivan topraklarının bir kısmınının dahil olduğu geniş bir coğrafyada, çok sayıda kale ve diğer imar faaliyetlerini gerçekleştirmişlerdir. Urartular, kalelerini hayvancılık ve tarım yönünden zengin, askeri sefer yollarına yakın noktalarda inşa ettirmişlerdir. Bu kalelerden en önemlilerinden birisi Argişti oğlu Rusa tarafından inşa ettirilen Ayanis Kalesi'nin konumu neden seçtikleri ise tartışmalıdır. Urartu yazılı metinlerine göre ekonominin ve dinin önemli bir parçasını hayvanlar oluşturmaktadır. Bu çalışma Ayanis Kalesi'nin aktif dönemlerinde hayvancılığın nasıl yapıldığını, hayvan tercihlerini, hayvanları tüketim tercihini, mera alanları olarak hangi arazilerin kullanıldığı, kullanılan arazilerin yeterlilik durumunu anlamak için gerçekleştirilen etnoarkeoloji projesinin sonuçlarını içermektedir. Bu sonuçlar değerlendirilirken Ayanis Kalesi'nin tarafımızca çalışılmış olan hayvan kalıntıları ile desteklenmiştir. Çalışmanın sonucuna göre Ayanis Kalesi'nin civarında bulunan 5 km çapındaki alan Urartular tarafından aktif olarak kullanılmıştır. Ayanis Kalesi'ndeki hayvan kalıntıları, bölgede günümüzdeki hayvan tercihleri, hayvan tüketim tercihlerini, hayvansal üretim tercihlerinin kültürel devamlılığını göstermektedir.
M. Ö. 2. binyıl kuzey Ege kültürel iletişim ağı içinde Maydos Kilisetepe höyüğü

Bu doktora tezi çalışması Gelibolu Yarımadası'nın güney kıyısında Çanakkale Boğazı içinde önemli bir coğrafik noktada yer alan Maydos Kilisetepe Höyüğü'nün, 2010- 2017 yılları arasında yapılan arkeolojik kazılar doğrultusunda, M. Ö. 2. binyılda bölgede mevcut kültürel iletişim ve ticaret ağları içindeki yerini ve oynadığı rolü değerlendirir. Hem höyükte yapılan arkeolojik kazılar hem de tarihi Maydos yerleşimi ile ilgili yazılı kaynaklar bu yerleşimin en azından M. Ö. 3. bin yıldan M. S. 20. yüzyıl başlarına kadar kesintisiz iskan gördüğünü ortaya koymaktadır. Sürdürülen kazı çalışmaları özellikle Maydos Kilisetepe'nin Orta ve Geç Tunç Çağı sırasında Troia ile birlikte bölgenin önemli yerleşimlerinden biri olduğuna işaret etmektedir. Maydos Kilisetepe'nin M. Ö. 2. binyıla tarihlenen mimari kalıntıları ve bunlarla bağlantılı ele geçen arkeolojik buluntuları yerleşimin Kuzeybatı Anadolu kültür bölgesi içinde yer almasına rağmen konumu gereği komşu kültür bölgelerine ait yerleşimler ile yakın kültürel iletişim içinde olduğunu doğrular. Bu durum Maydos Kilisetepe'nin hem Ege ve Karadeniz dünyaları arasında denizsel ulaşım ağı içinde yer alması hem de Gelibolu Yarımadası güney kıyılarından Balkanlara uzanan kısmen akarsu yollarını takip eden karayolu üzerinde yer alması ile açıklanması gerekir. Özellikle Maydos Kilisetepe'de Karpatlar ve Aşağı Tuna bölgeleri ile bağlantıları gösteren buluntular bu bölgeler ile deniz, akarsu ve kara ulaşımına dayalı ticaret yolları vasıtasıyla kültürel etkileşim ve ticaret ağı içine girilmiş olabileceğini gösterir. Maydos Kilisetepe'de ele geçen ve Makedonya'dan Orta Tuna Bölgesi'ne kadar takip edilen bulgular ise Kuzey Ege bağlantılı akarsu yollarını takip eden karayolu ile ilgili olmalıdır. Bu bağlamda bu doktora tez çalışması ile birlikte Maydos Kilisetepe'nin M. Ö. 2. bin yıl ortalarında, Güneydoğu Avrupa ile Kuzey Ege arasında mevcut kültürel etkileşim ticari ağı içinde etkin bir rol oynamış olabileceği arkeolojik verilerle ortaya koyulmaktadır.
Güneybatı Anadolu'da geç neolitik erken kalkolitik hacılar boyalı seramik geleneği

Güneybatı Anadolu'da Göller Yöresinde bulunan boyalı seramikler krem üzerikırmızı ve kırmızı üzeri krem renkte boyanmıştır. Kaplarda kase, çömlek, bardak ve ayrışık formlar görülür. Bant, geometrik ve figüratif motifler görülen bu kaplarda bezemeserbest, panelli, çerçeveli ve rezerve olarak yapılır. Boyalı seramikler Burdur, Isparta, Antalya, Denizli, Afyonkarahisar ve Muğla illerinde görülür. Seramikler Geç Neolitik ve Erken Kalkolitik Dönem'e tarihlenir.
Parion Güney Nekropolisi arkaik dönem mezar ve kontekstleri

Çalışmanın konusunu Çanakkale-Biga-Kemer Köyü'nün girişinde yer alan Parion Antik Kenti Güney Nekropolisi'nin 2010- 2016 yılları arasında bulunmuş Arkaik Dönem mezar ve kontekstleri oluşturmaktadır. Parion Antik Kenti'nin erken dönemi ile ilgili arkeolojik materyal odaklı bilgi veren tek yer Parion Güney Nekropolisi'dir. Buradaki mezarlardan ele geçen kontekst bulguların neredeyse tümünü seramik buluntular oluşturduğundan çalışma metodolojisi seramik odaklı yapılmıştır. Buluntuların tümü Korinth, Kuzey İonia, Güney İonia, Hellespontos İşliği orijinli ithal materyallerdir. Çalışmada 37 mezar, 4 krematoryum incelenmiştir. İçlerinde unik olanların da yer aldığı 133 seramik form ve bezeme anlayışlarına göre değerlendirilip tarihlendirilmiş, ressam ve atölyelerle ilişkileri belirlenmiştir. Yapılan değerlendirmelere göre kentin en erken buluntularının MÖ 630/620- 600 yıllarına ait olduğu tespit edilmiştir. Eldeki buluntular yoluyla kente MÖ 7. yüzyılın son çeyreği ile MÖ 6. yüzyılın ilk çeyreği arasında daha çok seramik ithal edildiği söylenebilir. MÖ 570/550- 510 yılları arasında neredeyse hiç buluntu ele geçmemiş ve MÖ 510- 490 yıllarında seramik ticaretinin tekrar başladığı anlaşılmıştır. Parion'da kolonizasyon sürecine gidecek kadar erken materyaller bulunamamıştır. Bu bağlamda bu sürece dair yorumda bulunmak şimdilik zordur. Son yıllarda tespit edilen farklı bezeme anlayışına sahip Hellespontos İşliği seramiklerinden unik bir grubun Parion'da da bulunması Abydos olarak düşünülen üretim merkezinin tekrar sorgulanması ihtiyacı doğurmuştur.
2011-2016 YKEÜTAŞ kurtarma kazıları Belentepe mevkii erken tunç çağı mezarları

Tez, Güney Ege Linyit İşletmeleri dekupaj sahası içerisinde yer alan Belentepe Mevkii'nde yapılan arkeolojik kazı çalışmaları sonucunda ortaya çıkarılan Erken Tunç Çağı mezarlarını tanıtmaktadır. Güneybatı Anadolu'nun güney kıyısında, antik dönemde Karia olarak bilinen bölgede yer alan Belentepe Mevkii, Erken Tunç Çağı'na ait hem yerleşim hem de mezarlık alanını barındırmaktadır. Yerleşimin bulunduğu bölge Erken Tunç Çağı kültürleri açısından az bilinmesine rağmen son yıllarda gerçekleştirilen çalışmalarla bir ivme kazanmıştır. Güneybatı Anadolu'nun Erken Tunç Çağı'na yeni veriler sunacak olan Belentepe Erken Tunç Çağı mezarları tipoloji ve kronolojisinin belirlenmesi, mezar mimarisi ile mezar buluntularının incelenmesi, dolayısıyla elde edilen bulgular ışığında söz konusu coğrafyada çağdaşı olan bulgularla benzerlik ve farklılıklarının ortaya konulması bağlamında ele alınmıştır. Ayrıca Belentepe'nin dahil olduğu kültürel alanın sınırları ve kültürel ilişkileri mezar hediyeleri ve ölü gömme geleneklerinden hareketle anlamlandırılmaya çalışılmıştır.
Orta Minos Dönemi mühürlerinde hayvan tasvirleri

ORAL, Ebru. Orta Minos Dönemi Mühürlerinde Hayvan Tasvirleri, Yüksek Lisans Tezi, Ankara, 2005. Orta Minos Dönemi mühürlerinde hayvan tasvirleri başlığı altındaki tez çalışmasında Girit'te mühür sanatının gelişimi anlatılmaktadır. Bu konu içinde hayvan tasvirli mühürlerin Girifte coğrafi dağılımı verilmektedir. Bu çalışma kapsamında Erken Minos Dönemi sonu, Orta Minos Dönemi başına tarihlenen mühürler, Orta Minos Dönemi I, n, IH mühürleri ve Geç Minos Dönemi başına tarihlenen mühürler ele alınmıştır. Bu mühürlerin tipolojik aynım yapılmış olmakla birlikte mühürlerde kullanılan malzeme ve teknik özelliklere de yer verilmiştir. Mühürler üzerindeki tasvirler tipleri açısından, ikonografik çözümlemeleri açısından ve kompozisyon şemaları açısından ayrı ayrı değerlendirilmiştir. Bu tanımlamalar dışında mühürlerin form ve kompozisyon şemalarına bakılarak karşılıklı değerlendirmeleri yapılmıştır. Mühürler üzerinde bitki tasvirleri, geometrik tasvirler ve insan tasvirleri de konu kapsamında açıklanmıştır. Hiyeroglif işaretli mühürler üzerinde betimlenen hayvan tasvirleri de değerlendirme kapsamındadır. Hayvan tasvirli mühürler üzerinde betimlenen bazı sembol ve motifler ele alınmış olmakla birlikte Orta Minos Dönemi mühürleri üzerindeki motifsel gelişim yansıtılmaya çalışılmıştır. Bu konu kapsamında Minos sanatı içerisinde hayvan tasvirli mühürlerin yeri ve önemi anlatılmaya çalışılmıştır.
M. Ö.3. binyılın başlarından M. Ö. 1. binin ortalarına kadar Anadolu arabaları

Bu çalışmada M. Ö. 3. binyılın başlarından M. Ö. 1. binyılın ortalarına kadar Anadolu'da yapılmış minyatür arabalar ve araba betimli eserler her binyıla göre ayrı ayrı değerlendirilmiştir. Araştırmada arabalar teknik özelliklerine, koşum hayvanlarına ve işlevlerine bağlı olarak incelenmiştir. Bu incelemede eserlerin cinsi konusunda da ayrıma inilmiştir. Arabanın ortaya çıkışı ve kullanılışı, toplumların siyasal ve kültürel gelişiminin bir sonucu olduğu için tezimizin birinci bölümünde M. Ö. 3. ve 2. bin yıl ile M. Ö. 1. binyılın ilk yarısındaki Anadolu'nun siyasi yapısı hakkında bilgi verilmiştir. İkinci bölümde arabaların ne tür eserler üzerinde betimlendiği belirlenmiş ve bu başlıklar altında arabaların kasa, çekiş mili, tekerlek ve dingili incelenerek teknik özellikleri ayrıntılı olarak ele alınmıştır. Üçüncü bölümde minyatür arabalar ve araba betimli eserlerdeki koşum hayvanları incelenmiştir. Bu incelemede arabalara koşulan hayvanların türü, sayısı ve diğer bazı özellikleri ile koşum takımı parçaları üzerinde durulmuştur. Dördüncü bölümde ise gerek minyatür arabaların gerekse betimlemelerde yer alan arabaların kullanım amaçları üzerinde durulmuştur. Ayrıca betimlemelerde resmedilen arabaların yer aldığı sahneler ayrıntılı şekilde değerlendirilmiştir. Dördüncü bölümden sonra sonuç, katalog ve kaynakçaya yer verilmiştir.
Osmanlı öncesi Sivas ve yöresi yarihi

Sivas şehri ve yöresi, Neolitik dönemden Osmanlı hakimiyetine geçinceye kadar tarihin her döneminde dikkat çekmiş bir bölgedir. Sivas, eskiçağda Perslerinhakimiyeti altında iken ünlü Kral Yolu'nun güzergahlarındanbiriydi. Bu yöre Bizans İmparatorluğu döneminde de ülkenin can damarı niteliğinde olan Anadolu'daki askeri yolun üzerindeydi. Bizanslıların, Selçuklu ordularınınakınları ile Anadolu'nun doğusundaki topraklarının önemli bir kısmınıkaybetmeleriyle birlikte, bu yöre imparatorluğun en önemli sınır kenti haline gelmiştir. Danişmendliler döneminde Sivas, bu beyliğin en önemli idare merkeziydi. Bu şehir Anadolu Selçukluları, özellikle de I. Alaeddin Keykubat (1220-1237)döneminde daha da büyüyerek uluslararası bir ticaret ve kültür merkezi haline gelmiştir. İlhanlılar döneminde özel bir statüsü olan Sivas, Eratna ve Kadı Burhaneddin dönemlerinde bu beyliklerin merkezi seçilmiştir. Böylece Sivas şehribinlerce yıllık tarihi ve kültürel mirası ile Anadolu'nun en önemli şehirlerinden biri olmuştur.
Karahayıt Hamamı kazı, restorasyon ve konservasyon çalışmaları

Bu çalışmanın konusunu oluşturan, Karahayıt Hamam Yapısı, Lykos Vadisi Kentlerinden Hierapolis ile Tripolis arasındaki antik yol güzergahında, ovaya hakim bir yamaç üzerinde yer alır. Alanda 2013- 2015 yılları arasında arkeolojik kazı çalışmaları yapılmıştır. Arkeolojik kazı çalışmaları sonucunda alanın Hamam Yapısı olduğu anlaşılmıştır. Hamam yapısının ana sınırlarına ulaşılamamış olup yapının tahminen 3/1 lik bölümü ortaya çıkartılabilmiştir. Kazı çalışmaları sırasında ve bölgesinde yapılan araştırmalarda birçok kültür varlığının izine rastlanılmıştır. Tespiti yapılan kültür varlıklarının kaynak taramaları sonucunda, Karahayıt Mahallesi'nin bulunduğu alanın Hydrela antik kenti olma olasılığı üzerinde durulmuştur. Günümüzde henüz yeri belirlenemeyen Hydrela kenti hakkında detaylı bilgi verilmeye çalışılmıştır. Karahayıt Mahallesi'nde tespit edilen kültür varlıkları, Lykos Vadisi Kentleri ile özellikle Hierapolis kentiyle ilişkilendirilerek bazı çıkarımlar elde edilmiştir. Tespiti yapılan kültür varlıklarıyla benzerlik gösteren Hierapolis hakkında kısa bilgiler verilmiştir. Ayrıca kazısını yapılan Karahayıt Hamam yapısıyla aynı yıllarda yapımına başlanılan Laodikeia ve Tripolis kentleri hamam yapılarına da değinilmiştir. Kazı çalışmalarıyla bir bölümü açığa çıkartılan yapının; restorasyon, konservasyon ve koruma çalışmaları yapılmıştır. Örnek teşkil edecek pratik yöntemlerle yapılan restorasyon, konservasyon ve koruma çalışmaları sonucunda yapının gelecek kuşaklara sağlıklı bir şekilde aktarımı sağlanmıştır.
Müzelerde tekstillerin korunması

Tekstillerin korunmasında hangi yöntemlerin kullanıldığı çalışma alanlarında yapılan gözlemler ve kaynak araştırmaları ile yapıldı. Birinci bölümde tekstiller hakkında genel bilgi verilmiş, araştırmanın amacı, kapsamı, yöntemi anlatılmıştır. ikinci bölümde, tekstil korumasında saptanması gereken temel özellikler, lif türleri, iplik bükümleri, dokuma türleri, atkı çözgü iplik sayısı, boya maddeleri, ek süslemeler araştırılmıştır. Üçüncü bölümde müzelerde tekstillerin bozulmasına neden olan nem, ışık, hava kirliliği ve toz, biyolojik etkenler ve kullanım etkileri araştırılmış ve alınacak önlemlerin ne olduğu saptanmıştır. Dördüncü bölümde tekstilleri temizleme yöntemleri incelenmiş ve yapılan uygulamalar anlatılmıştır. Beşinci bölümde tekstil onarımında dikme, astarlama, taşıyıcı üzerine alma yöntemleri, hangi durumda bu yöntemlerin kullanılacağı araştırılmış ve anlatılmıştır. Altıncı bölümde tekstillerin depolanmasında depo alanlarının çevresel koşullan, kullanılması gereken uygun malzeme ve sergileme koşulları kullanım amaçlan doğrultusunda anlatılmıştır. Yedinci bölümde müzelerde tekstillerin korunmasının gelecek kuşaklara aktarılması gereken maksimum bilgi için periyodik bakım gerekirse onarım, bunlann yapılabilmesi için de tekstil koleksiyonlanna sahip müzelerin kendi bünyelerinde bir laboratuvar ya da atölye kurmanm gerekliliği tartışılmıştır. Laboratuvar ya da atölye kurmaya geresinimi olmayan müzelerin de Merkez Restorasyon ve Konservasyon Laboratuvanna ve tekstille ilgili uzmanlara başvuruda bulunmaları ve önerilen koruma yöntemlerini uyglu- maları tartışılmıştır. Krş. Özgeçmişş 1984'ten sonra Türkiye'de yapılan gözlemler ve araştırmalar. Topkapı Sarayı Müzesi, Dolmabahçe Sarayı, İstanbul Arkeoloji Müzeleri, Sadberk Hanım Müzesi, Özel Kolek siyonlar, Kültür Bakanlığı Konservasyon ve Restorasyon Merkez Laboratuvan, Mimar Sinan Üniversitesi, Marmara Üniversitesi, İstanbul Üniversitesi'ni kapsamaktadır.