turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
The Archaeology and history of Selinus from its origins to the reign of diocletian

Doğu Akdeniz'de az önemli olan tarihi merkezlerin arkeolojisi ve tarihi, modern bilim tarafından genellikle ihmal edilmiş bir konudur. Şu ana kadar arkeolojik çalışmalar daha çok büyük yerleşim yerlerine yoğunlaşmıştır. Fakat geçmişşteki yaşam hakkında bilgi bu tür 'az önemli' yerlerden sağlanabilir. Burada bahsedilen ören yeri bu tür bilgi sağlayabilecek yerlerden yalnızca biridir ve bu bölgelerin karmaşık yapılarını aydınlatmak için daha fazla çalışma yapmak gerekmektedir Selinus'un en erken yerleşim tarihinin ne zaman başladığı bilinmiyor, fakat yapılan çalışmalar en erken M. Ö. 6. yy'ı göstermektedir. M. S. 1. yy'da Selinus gelişiminin zirvesine ulaşmıştır. Burada çıkan materyallerin büyük çoğunluğunun Roma dönemine ait olması, yerleşim yerinin bu dönemde büyük gelişmeler gösterdiğinin bir kanıtıdır. Bu çalışma İmparator Diocletian dönemine kadar Selinus'un arkeolojisini ve tarihini özetlemektedir ve Klasik dönemin küçük ölçekli yerleşim yerinin özelliklerine bir örnek teşkil etmeyi amaçlamaktadır.
Phokaia Arkaik Dönem ticari amphoraları

1989 yılında, Prof. Dr. Ömer Özyiğit başkanlığında başlayan Phokaia 3. dönem kazı çalışmaları, Phokaia antik kentinin önemli ölçüde gün yüzüne çıkmasını sağlar. Bu çalışmalarda, modern yerleşimin izin verdiği ölçüde, antik kentin tabakalaşması anlaşılmaya çalışılır. Ancak Phokaia'nın en parlak dönemi olan, İ. Ö. 7. yüzyılın ikinci yarısı ile İ. Ö. 546 yılları arasındaki yaklaşık 100 yıllık süreç ve bu süreç içinde kentin rolü, antik kaynakların verdiği bilgiler ile sınırlıdır. Kentte sınırlı sayıda ortaya çıkarılmışl arkaik dönem tabakalarından ele geçmişş seramikler, döneme ışık tutacak önemli malzemelerdir. Bunlar arasında yer alan ticari amphora parçaları ise Phokaia kentinin arkaik dönemdeki ticari hareketliliğine farklı bir boyut getirecek niteliktedir. Bu amaçla Klazomenai Khios ve Lesbos'un da aralarında bulunduğu, Kuzey Ionia ve Aiolis kentleri ile Samos ve Miletos'un yer aldığı Güney Ionia kentlerine ve Etruria bölgesine ait ticari amphoralar yoğunluk durumları da göz önünde bulundurularak tarafımdan yeniden sınıflandırıldı. Buna göre, %37. 5 lik bir oranla Klazomenai amphoraları en yoğun grubu oluştururken, onu %24. 7 ile Khios, %11. 9 ile Lesbos, %10. 3 lük oranla Samos, %9.7 lik oranla Miletos ve %2.5 lik oranla Etrüsk üretimi ticari amphora parçaları izler. Söz konusu sınıflandırma yardımıyla arkaik dönemde kentin ticari etkinliği, hangi kentlerle, dönemin hangi evresinde ilişki içinde içinde olduğu anlaşılmaya çalışıldı. Yapılan, arkeolojik çalışmalar ve yayın taramaları sonucunda, Phokaia kentinin, hem yakın kıyı ticareti hem de uzak deniz ticaretinde özellikle İ. Ö. 6. yüzyılın ilk yarısı içinde son derece etkin bir rol oynadığı, bugüne kadar, kurduğu kesin olarak bilinen kentler dışında, daha birçok kenti ya kendi kurduğu ya da kuruluşunda dolaylı rol oynadığı anlaşıldı. Kent içinde devam eden çalışmalarda ortaya çıkarılacak yeni arkaik sektörler ve bu sektörlerden ele geçecek materyal, Phokaia'nın söz konusu döneme ilişkin karanlık yanlarına biraz daha ışık tutacaktır.
Arkaik Dönemde Klazomenai'nin denizaşırı etkinlikleri

Bu tez çalışması, antik kaynaklardaki bilgiler, 700- 500 yılları arasında üretilenKlazomenai seramiği ve dağılımıyla ilişkilidir. Klazomenai orientalizan seramik, Klazomenai siyah figür stili ve Klazomenai amphoralarının dağılımı esas alınmış ve Klazomenai'nin dışmerkezlerdeki varlığı her bölge ayrı ele alınarak incelenmiş ve gerektiğinde Klazomenaiüretimi diğer malzeme gruplarıyla desteklenmiştir. Denizaşırı etkinliklerde fazla atak davranılmamışsa da Azov Denizinden Levantkıyılarına uzanan bir devinim göze çarpmaktadır. Klazomenai kimliğini kendi kolonisi olanAbdera'da izleyebilmekteyiz.7. yüzyılın üçüncü dörtlüğünden itibaren dış merkezlerde izlenebilen Klazomenai malzemesinin dağılımı, ilerleyen dönemlerde bölgelere göre değişik yoğunluklargöstermektedir. 7. yüzyılın son dörtlüğünde tüm bölgelerde izlenebilen Klazomenai malzemesinin en fazla karşımıza çıktığı merkez Naukratis'tir. Bununla birlikte 6. yüzyılın ilk dörtlüğü, Naukratis'te ele geçen Klazomenai seramik buluntuların yoğunluğunun en fazla olduğu dönemdir ve bu durum Naukratis'te dengelerinKuzey İonia lehine değiştiği süreçle birlikte izlenebilmektedir. Yakın Doğu'da Tocra, TellSukas ve Kıbrıs, Karadeniz'in erken kolonilerinden Histria ve Berezan, Batı Akdeniz'deSelinus, Naukratis'in dışında yüzyılın ilk dörtlüğünde Klazomenai malzemesinin temsil edildiği başlıca merkezlerdir.6. yüzyılın ikinci dörtlüğü Klazomenai'nin dış merkezlerle en fazla ilişkide bulunduğu dönemdir. Özellikle Karadeniz merkezlerinde önceki dönemlere göre oransal artış göze çarpmaktadır. Batı Akdeniz'de ise tersi durum sözkonusudur.6. yüzyılın üçüncü dörtlüğünde, Klazomenai kentinde izlenen tarihsel boşlukla paralel olarak Klazomenai malzemesinin dış merkezlerdeki yoğunluğu, Karadeniz başta olmak üzereazalma göstermektedir. Ancak Mısır merkezleri ve özellikle Tell Defenneh, bu dönemde, Klazomenai siyah figür seramiğinin en yoğun ve kaliteli örneklerini sunmaktadır.6. yüzyılın son dörtlüğü Klazomenai'nin yeniden toparlandığı, seri ancak kalitesizseramik üretildiği bir dönemdir. Karadeniz merkezleri Klazomenai malzemesinin bu dönemdeki başlıca buluntu merkezleridir.
Pisidia bölgesi dioskurlar ve Tanrıça kültü

Pisidia Bölgesi'ndeki Dioskurlar genellikle ortada yer alan bir Tanrıçaya veya hilal motifine yönelirken tasvir edilirler. Dioskurlar, mitolojilerden bilindiği kadarıyla sonradan tanrısal özellikler kazanmışlardır. Genel olarak Dioskurlar ve/veya Tanrıça yıldız ve hilal motifleriyle tasvir edilmişlerdir. Bu motifler Dioskurlar ve/veya Tanrıçayla ile birlikte tasvir edilme nedenleri gökyüzü ile bağlantılı olmalarından kaynaklanmaktadır. Dioskurların arasında yer alan Tanrıçanın kimliği tartışma konusu olmakla birlikte genellikle hilal motifi ile simgelenmesinden dolayı Artemis, Selene veya Hekate olabileceğine dair görüşler vardır. Betimlenen üçlü grup içinde Tanrıça, tüm eserlerde cepheden ve giysisnin, khtion, manto ve örtüden oluşmaktadır. Başının üzerindeki kalathos motifi ile de sık tasvir edilmiştir. Dioskurlar ve/veya Tanrıça ile birlikte tavir edilen Adak kabartmaları, Anadolu'da özellikle Pisidia, Lykia ve Kabalia bölgelerinde yaygın olarak görülür. Anadolu dışında Yunanistan, Mezopotomya, Mısır, Rusya ve Kuzey Afrika'ya kadar geniş bir alanda yayılım görmektedir. Pisidia Bölgesi'ndeki eserler, M. S.2 yüzyıldan M. S.4 yüzyılın başlarına kadar farklı tiplerde üretilmiş, Pisidia'nın antik toprağından çıkmış, yerel özellikler gösteren önemli bir kült gurubunda değerlendirilir.
Hellenistik ve Roma dönemlerinde Kilikia bölgesi ile Lykaonia bölgesi arasındaki ilişkiler

Çalışmamızın konusunu Anadolu'nun iç kesimleri ile Akdeniz Bölgesini birbirine bağlayan Lykaonia ve Kilikia'nın, Hellenistik-Roma dönemlerindeki durumları oluşturmaktadır. Bu bölgeler coğrafi konumları nedeniyle stratejik öneme sahiptir. Bu iki bölgenin sözü edilen dönemlerdeki siyasi gelişmeleri ortak bir seyir izler. Bu benzerliklerin yanı sıra kültürel olarak da ortak özellikler gösterirler. Lykaonia-Kilikia çevresinin Anadolu'nun siyasi tarihindeki başlıca olaylara paralel bir çizgi izleyerek, önemli siyasi-sosyal olaylara sahne olduğu gözlenir. Bu durum, bu bölgelerin konumları ve sahip oldukları hammadde kaynaklarıyla ilişkilidir ve bu sebeple sözü edilen dönemlerde egemen güçlerin ilgi odağı olmuştur. Hellenistik dönemde Ptolemaios ve Seleukos Krallıkları Torosların bu kesiminde bulunan sedir ormanları için uzun süre mücadele etmişlerdir. Ayrıca, bu bölgeler, coğrafi özellikleri sebebiyle, korsanlık faaliyetlerinin merkezi olmuştur. Bu hareketlilik ticaretin de gelişmesine tesir etmiştir. Özellikle Roma döneminde bayındırlık faaliyetlerinin etkisiyle Lystra, Claudiopolis, Germanikopolis gibi birçok yeni yerleşmeler kurulmuş; Isauria Nova, Soloi gibi bazı eski kentler de imar edilmiştir.
Smintheion heykeltraşlık eserleri

Anadolu yarımadasının en batı ucuna yakın bir noktada yer alan Apollon Smintheus Tapmağı, hellenistik dönem dünyasında önemli dini yapılardan birisi olmuştur. Yapımn önemi yalnızca Anadolu toprağının tanrısı Apollon'a ait olmasından kaynaklanmaz. Tapmağı önemli kılan mimarisi ve mimariye bağımlı heykeltıraşlık eserleridir. Tapınağın heykeltıraşlık eserlerinden özellikle friz blokları 1980 yılında başlayan ' Özgünel Kazılan ' sırasında ortaya çıkan yeni buluntular ile zenginleşmiştir. Prof. Dr. Coşkun Özgünel tarafından Homeros'un İlyada destanından alınmış ' Troia Savaşlarına ' ait sahneler olarak yorumlanan friz blokları ve figürlü sütun tamburları üzerindeki betimlemeler, Smintheion'un önemini pekiştirmektedir. Tapmağın mimarisi içinde yer alan heykeltıraşlık eserlerinin tümü üzerinde yapılan irdelemeler genel kompozisyon anlayışının MÖ 2. yüzyılın 2 yarısındaki rölyef örneklerinde olduğu gibi tekdüze bir seyir içinde olmadığını göstermektedir. Tapınak heykeltıraşlık eserlerini oluşturan friz blokları ve figürlü sütun tamburları üzerindeki sahnelerdeki anlatım biçimi Telephos frizindeki tarzı hatırlatmaktadır. Figürler ve rölyef arka zemini arasındaki ilişkide ortaya çıkan farklı anlayışlar yine ilk kez Telephos frizinde bir arada kullanılmış olan özellikleri anımsatmaktadır. Apollon Smintheus Tapmağının mimarisi içinde yer alan heykeltıraşlık eserlerinin gösterdikleri stilistik özellikler nedeni ile MÖ 2. yüzyılın 3. çeyreği içinde yaratılmış oldukları gözlenmektedir. Hellenistik dönem rölyef sanatında ayrı bir yere sahip Pergamon Zeus Aharının uzunca süre devam eden sanatsal etkileri içinde Smintheion heykeltıraşlık yapıtlarının alan kullanımı, anlatım dili, rölyef anlayışı ve şekillendirilişi bakımından Telephos frizinden etkilendiği anlaşılmaktadır. i 88
Roma İmparatorluğu'nun Flaviuslar Dönemi'nde Küçük Asia'daki yapı programı

Bu çalışma Flaviuslar Dönemi'nde Küçük Asia'da sürdürülen kamusal yapı faaliyetlerine odaklanmaktadır. Çalışma kapsamında Küçük Asia'nın eyaletlerinden, Asia, Galatia, Kappadokia, Kilikia, Lykia Pamphylia, ve Bithynia Pontus'ta bulunan yapılar değerlendirmeye alınmıştır. Söz konusu yapıları Flaviuslar Dönemi'nde inşa edilen, onarılan ve genişletilenler oluşturmaktadır. Yapıların tipolojisi, antik kaynaklar, epigrafik veriler, arkeolojik bulgular, modern kaynaklar ve saha araştırması sonucu oluşturulmuştur. Geçmiş yıllarda Roma İmparatorluğunun Küçük Asia'daki varlığı, yapı programı aracılığıyla birçok kez çalışılmıştır. Fakat Küçük Asia'da Flaviuslar Dönemi Yapı Programı, konuyla ilgili yeterli kanıt olmasına rağmen bugüne değin büyük ölçüde ihmal edilmiştir. Bu çalışma ile bu boşluğun doldurulması amaçlanmakta ve Flaviuslar Dönemi'nde izlenen yapı programını diğer dönemlerden ayıran farkların ortaya çıkartılması hedeflenmektedir. Bu doğrultuda Flaviusların selefi ve halefi olarak imparatorluğu yönetmiş Iulius Claudiuslar ve Evlatlık İmparatorlar ile karşılaştırılarak yapı programı üzerinden Flaviusların Küçük Asia'daki rolü ve amacı anlaşılmaya çalışılacaktır. Çalışma için şu ana kadar 71 yapının kataloglaması yapılmıştır. Bunlar arasında 21'i Vespasianus'a, 5'i Titus'a ve 37'si imparator Domitianus'a tarihlenmektedir. 8 yapı geniş tarih aralığında bulunmakta diğer bir değişle MS 69-96 yılları arasına tarihlenmektedir. Antik ve modern kaynaklar Flaviusların hanedanlıklarını meşrulaştırmak amacıyla mimariyi kullandıkları konusunda hem fikirdir. Bu durum imparatorluğun başkenti Roma'da özellikle belirgindir. Ancak arkeolojik ve epigrafik veriler, aynı durumun Küçük Asia'da düzensiz seyrettiğine işaret etmektedir. Vespasianus Dönemi'nde yapı faaliyetleri hızla düşerken, Domitianus Dönemi'nde zirve noktasına ulaşmıştır. Çalışmada arkeolojik, epigrafik ve eski çağ tarihinden yararlanarak yaşanan dalgalanmanın ana nedenleri açıklanmaya çalışılacaktır.
Priene Doğu Nekropol Bazilikası'nın batısında bulunan mezar grubu

Priene'nin Doğu Nekropolü'nde bulunan ve İ. S. 5. yüzyıla tarihlenen 'Nekropol Bazilikası'nın batısında, 2016 ve 2017 yıllarında sürdürülen kazı çalışmaları sırasında bulunan 7 adet mezar bu çalışmanın konusunu oluşturmaktadır. Bahsi geçen mezarlar khamosorion, kısmi khamosorion ve oygu örgü tipinde inşa edilmişlerdir. Mezarlar genel olarak Hellenistik Dönemin başında ve ortasında inşa edilmiş ve Roma İmparatorluk Dönemi'ne kadar sürekli olarak kullanım görmüştür. Mezarlar, kentin en görkemli ve ana giriş kapısı olan Doğu Kapısı'na ve bu kapıdan Magnesia a. M'ye kadar devam eden antik yola oldukça yakındır. Bu nedenle mezarların sıradan insanlara ait olmadığı düşünülmektedir. Mezarların bir kısmı yan yana konumlandırılmıştır. Mezarların birbirleri ile bitişik yapılması, sürekli kullanım görmüş olması ve bulunan bir stel parçasının üzerinde iki ismin bulunuşu, buranın bir aile mezarı olduğunu düşündürmüştür. Mezarların çoğu daha antik dönemde soyulmuş izlenimi vermektedir. Bu nedenle mezarlardan çok az sayıda küçük buluntu ele geçebilmiştir. Bu buluntular arasında unguentariumlar, pişirme kapları, tabaklar, sikkeler, kolye uçları, altın varaklar ve kemik objeler bulunmaktadır. Sonuç olarak 35 metrekare gibi küçük bir alana sığdırılan bu mezar kümesi, kentin kuruluş tarihinden hemen sonra kullanılmaya başlanmış ve sürekli olarak kullanım görmüştür. Prieneliler kent içerisinde olduğu gibi nekropol alanında da anakayayı en verimli şekilde kullanmış, ana kayanın yeterli olmadığı yerlerde duvarlar örerek mezarlarını inşa etmişlerdir.
Antik Çağ Yunan vazolarında komast betimlemeleri

Bu yüksek lisans tezinin konusunu MÖ 7. yy. ile MÖ 5. yy. arasına tarihlenen 'komast' betimli yunan vazoları oluşturmaktadır. Bu vazo resimlerinden yola çıkarak, komos-komast kavramları ve bunların günlük Yunan yaşamındaki yeri üzerinde durulmuştur. Yapılan literatür taramaları doğrultusunda, komos ve komast kavramlarının tanımları ortaya konmuş olup bu kavramların komodia ile bağlantıları ele alınmıştır. Siyah figür tekniği ve kırmızı figür tekniği özelinde değerlendirilen vazo resimleri bölgelere ayrılarak incelenmiştir. Böylece komast figürlerinin sergilemiş olduğu ikonografik süreç ile yayılım gösterdiği coğrafyanın da sınırları belirlenmiştir.
Bursa Arkeoloji Müzesi'nden bir grup figürlü mezar steli'nin değerlendirilmesi

Çalışmamız Antik Mysia ve Bithynia bölgelerinde yer alan kentlerden yüzey çalışmaları, kazı, alt yapı çalışmaları, satın alma gibi yollarla Bursa Arkeoloji Müzesi'ne kazandırılan 3 adet mezar stelinin materyal, yöntem, stilistik ve tipolojik bakımdan değerlendirilmesini kapsamaktadır. İncelenen stellerin aşırı yıpranmış olması çalışmayı güçleştirse de tipolojik ve stilistik açıdan sınıflandırılan stellerin gelişim süreçleri izlemiş, benzerleriyle karşılaştırılarak tarihlendirme yoluna gidilmiştir. Bu bölgelerde yaşanmış kültürlerin belgeleri olarak gördüğümüz stellerin şekillendirilmesinde, kültürün yansımasına değinerek, toplumun değişimine bağlı olarak gelişen stellere işlenen bazı şemalarının Doğu etkisi ile yapıldıklarını saptadık. Stellerin üzerindeki bazı figür, motif ve objeleri belirleyip antik kültürlerdeki anlamlarına değinerek kullanım amaçlarını saptamaya çalıştık.
Antandros Nekropolisi sikke kontekstli mezarlar

2001- 2008 Antandros Nekropolisi kazıları, nekropol alanının MÖ. 8. yüzyılın sonundan MÖ. 1. yüzyıla kadar kesintisiz kullanıldığını ortaya koymuştur. Mezarlarda inhumasyon ve kremasyon olmak üzere iki gömü tipi görülmektedir. Mezar tipleri ise lahit, kiremit, basit toprak, pithos mezarlar, piramidal mezar yapıları ve sunak biçiminde inşa edilmiş mezarlardan oluşmaktadır. Bu mezarlar ait oldukları döneme göre farklılıklar göstermektedir. Antandros Nekropolisi'ndeki bazı mezarlara ölüyle birlikte sikke bırakıldığı tespit edilmiştir. Antik Yunan ölü gömme adetlerine bakıldığında, mezara sikke bırakma geleneğinin yeraltı dünyasına yapılacak yolculuk ile ilgili olduğu anlaşılmaktadır. Mezarlarda bulunan sikkeler birçok araştırmacı tarafından ölüyü Styks nehrinden geçiren Kayıkçı Kharon'un ücreti olarak yorumlanmaktadır. Özellikle M. Ö. 5 yüzyıl boyunca üretilen ve cenaze ile ilişkili olan beyaz lekythoslar üzerinde, genellikle ölüleri kayığına almakta olan Kharon tasvirleri yer almaktadır. Sikke kontekstli en erken Yunan mezarı Korinth Kuzey Nekropolisi'nde bulunmuştur ve M. Ö. 5. yüzyılın 2. çeyreğine aittir. Antandros Nekropolisi'ndeki en erken sikke buluntulu mezar ise M. Ö. 430 yılı civarına tarihlenmektedir. Dolayısıyla bu geleneğin Antandros ve Kıta Yunanistan'da aynı dönemde uygulanmaya başladığını söylemek mümkündür. Bu çalışmanın konusu olan sikke kontekstli mezarlar, kremasyon ve inhumasyon gömüler olmak üzere iki başlık altında incelenmiştir. Kremasyon mezarların tamamı Hellenistik Döneme, İnhumasyon mezarlar ise 1 tane Klasik ve 1 tane Roma dönemine ait mezar dışında Hellenistik döneme tarihlenmiştir. Antandros Nekropolisi'nde kadın, erkek, erişkin, çocuk ve köpek mezarlarında sikke ele geçmişştir. Bu da sikke bırakma geleneğinin ölen kişinin cinsiyeti, yaşı gibi özellikleriyle bir ilgisi olmadığını göstermektedir. Sikke buluntusu olan mezarların tüm nekropolis içinde oranı % 13'tür. Bu veriye dayanılarak, sikke bırakma geleneğinin Antandros'da çok popüler bir uygulama olmadığını söylemek mümkündür. Olasılıkla toplumun batıl inancı güçlü olan kesiminin sürdürdüğü bir gelenektir.
Anadoluda Serapis kültü

Mısır ve Grek kültürünün kaynaşmasını sağlamak için ortaya çıkarılan, tanrı Osiris ile Apis'in birleşimi olan Serapis kültü bütün Akdeniz dünyasına yayılmıştır. Serapis kültünün Ege Adalarına, Anadolu'ya, Yunanistan'a, İtalya ve Roma'ya kadar yayılmasındaki sebeplerden birisi, onun bünyesinde pek çok tamının özelliklerini banndırmasıdır. Tanrı Serapis Grek tanrılarından Zeus, Asklepios, Dionysos, Hades ve Poseidon ile Mısır tanrısı Helios ile özdeşleşmiştir. Böylesine güçlü bir tanrının Anadolu topraklarına yayılması ve hemen hemen her bölgesinde tapınım görmesi kaçınılmazdır. Bu yayılımda Ptolemaioslarm egemenliğinin ve propagandasımn etkisi büyüktür. Serapis kültünün Anadolu'daki varlığı, arkeolojik bulgular, sikkeler ve epigrafik yazıtlarla ortaya çıkarılmıştır. Bu kanıtlara dayanarak Serapis kültünün Anadolu'daki tapınımınm uzun yıllar sürdüğü görülmektedir. Hıristiyanlığın benimsenmesine kadar tapınım gören son tanrılardan birisi olmuştur. Bunun sebebi de, insanlara öldükten sonra yeniden dirilmeyi vaad eden, hastalık iyileştiren, denizcilerin koruyucusu, evrenin hakimi gibi pek çok sıfatı taşımasıdır. Serapis'in taşıdığı bu sıfatlan, epigrafik yazıtlardan ve ele geçen sikkelerdeki tanrının tasvirlerinden yola çıkarak ortaya konulmuştur. Bu yazıtlarda 'şifa veren', 'evrenin hakimi', 'denizcilerin koruyucusu' gibi tanımlamalara rastlanmıştır. Ayrıca sağlık sembolü yılan, bereket sembolü kalathos, yeraltı dünyasının sembolü kerberos ile karşılaşılmaktadır. Taşıdığı sıfatların etkisiyle Anadolu'nun pek çok şehrine Serapis kültü yayılmış ve uzun bir süre tapınımı devam etmiştir. 98
Obsidian, trade and society in the Central Anatolian neolithic

Bu tezin asıl amacı, Orta Anadolu Neolitiğinde obsidyenin ve ticaret ilişkilerinin rolünü, dış ilişkilerin toplulukların kültürel bağlamlarını ne derece belirlediğini ve değiştirdiğini ve bu çok bölgeli etkileşim dünyasında başka hangi maddelerin anahtar rolünü üstlendiğini araştırmaktır. Bu nedenle, bu sorunları irdelemek için iyi yayınlanmış model yerleşimler seçilmiştir. Daha sonra ana vurgu Yakın Doğu için ender bir madde olan, ana kaynakları Orta Anadolu'da bulunan ve aslında bölgeler arasındaki ilişkilerin izini sürmek için ideal bir madde olan obsidyenin üzerine konulmuştur. Ayrıca, çakmaktaşı, metaller ve belli başı küçük buluntuların değerleri de araştırılmış ve bu sayede Neolitik dönem ticaret ve madde değişimlerinin ve toplumlar ile yerleşim politikaları üzerindeki etkilerinin bütüncül bir resminin çizilmesine uğraşılmıştır.
Eskiçağda Uşak ve çevresi (En eski devirlerden M. S.395 yılına kadar)

Araştırma konumuz Uşak'ın prehistorik döneminden M. S 395 yılına kadar olan dönemi kapsamaktadır. Uşak, tarih öncesi ve sonrası dönemlerde Batı Anadolu ile Orta Anadolu arasında önemli bir noktada bulunmaktaydı. Bu durum bölgenin ticari, askeri ve kültürel etkileşimin en yoğun bir yer haline gelmesine neden olmuştur. M. Ö II. binyılda Hitit Devleti ile Arzawa sınırında olan bu bölge, M. Ö I. binyılda da Phrygia, Lydia, Pers, Hellen ve Roma hakimiyeti altında bulunmuştur. Çalışmamızda basılı kaynakların yanı sıra ilk defa geniş kapsamlı bir şekilde Uşak İli Sivaslı İlçesi'nde yapılan yüzey araştırmasının sonucunda elde edilen seramikler ve envanterlik buluntulardan yararlanılmıştır. Seramikler dönemleri ve özellikleri bakımından sınıflandırılmış ve fotoğraflanmıştır. Uşak'ın Eskiçağ Tarihinin daha iyi anlaşılmasını sağlamak için böyle bir çalışma yaptık. Amacımız bugüne kadar Uşak ve çevresinde yapılan çalışmalara ve ileride yapılacak olanlara da katkıda bulunmaktır.
Uzunköprü ilçesi'nin arkeolojik kültür envanteri

'Uzunköprü İlçesi Arkeolojik Kültür Envanteri' adlı yüzey araştırması çalışması, Trakya Bölgesi'nin ihmal edilmiş bir coğrafi alanının araştırma eksikliğini kapatmak ve Uzunköprü ilçesi ve köylerinin geçmişşten günümüze kadarki tüm yerleşim tarihini araştırmak için gerçekleştirdiğimiz bir tez çalışmasıdır. Uzunköprü İlçe merkezinin bir kısmının yanı sıra, 53 köy ile 1 beldeyi kapsayan bu yaya yüzey araştırması toplamda 24 ay sürmüştür. 20 aylık kısmı arazide gerçekleştirilmiş ve hususi araç ile 60.000 km yol kat edilmiştir. Arazi çalışmaları sırasında 368 noktada mevki taraması yapılmış ve 144 kültür varlığına ilişkin bulgulara rastlanılmıştır. Bu kültür varlıklarından 35 tanesinin (2 kale yerleşimi, 28 tümülüs, 1 mezarlık alanı, 2 çeşme, 1 kilise ve 1 cami-türbe) daha önceden tescili yapılmıştır. Tescilli olmayan ve bölge tarihine ışık tutabilecek yeni 109 tane (51 yerleşim yeri, 36 tümülüs, 15 mezarlık, 4 köprü, 1 çeşme, 1 yazıt ve 1 dikilitaş) kültür varlığı tespit edilmiştir.
Afyon'un kuzeybatısındaki Karacaahmet ve Yeniköy köylerinden gelen ve Afyon Arkeoloji Müzesi'nde muhafaza edilen çanak çömleklerin bölgenin ilk Tunç Çağı kronolojisindeki yerlerinin saptanması

'Afyon'un Kuzeybatısındaki Karacaahmet ve Yeniceköy Köylerinden Gelen ve Afyon Arkeoloji Müzesi'nde Muhafaza Edilen Çanak Çömleklerin Bölgenin İlk Tunç Çağı Kronolojisindeki Yerlerinin Saptanması' konulu tez kapsamında İlk Tunç Çağı Batı Anadolu kapsamında literatür olarak çalışılmış birçok yayından tezin ana konusunu oluşturan çanak çömlek grubunun karşılaştırması yapılmıştır. Bu kapsamdamal grupları, formlar ve bezeme türleri tanıtılmış, değerlendirilmesi yapılmıştır. Çalışılan çanak çömleğin bilimsel bir kazıdan gelmemiş olması nedeniyle KaklıkMevkii, Karaoğlan Mevkii, Beycesultan, Aizanoi, Höyüktepe ve Seyitömer kazıları mercek altına alınmış, kronoloji oluşturulmaya çalışılmıştır. Karşılaştırma yoluyla yapılan tarihlemek İlk Tunç Çağı I-II-III gruplarının elimizdeolduğunu bize göstermiştir.
Orta Asya'da bulunan bazı kurganlardaki at gömüleri

Kurganlara at gömme geleneği en erken olarak M. Ö. 16. yy'da kendini göstermiştir. Bu uygulama Kazakistan'da 1940'lı yıllara kadar takip edilebilmiştir. Dini bir ritüele dayanan bu gelenek zamanla Türk toplumlarının çeşitli dinlere geçilmesine rağmen genel bir ölüm adeti olarak varlığını devamlı sürdürmüştür. Bu şekilde gelişen atları gömme geleneği bulunduğu çevrede Türk sanatını da etkilemiş ayrıca at koşum takımları, at başlıkları, alınlıklar ve eyerler Türk sanatının önemli özelliklerini göstermektedir. Kurganlara at gömme geleneği, M. Ö. 6. yy'da İskitler'in batıya doğru göç etmeleri ile beraber Doğu Avrupa'ya da taşınmış ve taşınırken de Türk sanatını da yanında götürmüştür. İskitlerle birlikte taşınan bu geleneğe Sarmatlar'da, Avrupa Hunlarında, Bulgarlar 'da ve Hazarlar 'da da rastlanılmıştır.