turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
The Peculiarities of the Turkish revolutionary ideology in the 1930s: The ülkü version of Kemalism, 1933-1936

Bu tez Türk devrim ideolojisinin 19301u yıllarda ortaya çıkan türlerinden birini, Kemalizm'in Ülkü versiyonunu, Halkevleri resmi yaym organı olan Ülkü dergisinin Şubat 1933 ile Ağustos 1936 yılları arasındaki sayılarını incelemek suretiyle çözümlemektedir. Ülkü dergisi, temel olarak, Kemalist elit içerisinde bu tezin Ülkü grubu diye tanımladığı muayyen bir ekip tarafından çıkarılmıştır. Ülkü grubu başlıca rakipleri 'muhafazakar modernist' ve Kadrocu Kemalist gruplarla rejim içerisinde siyasal ve entelektüel hakimiyeti ele geçirmek hususunda bir mücadele içerisinde olmuşlardır. Ülkü eliti'nin solidarist, radikal laik ve anti-liberal yaklaşımları Cumhuriyet tarihinin en otoriter ve radikal dönemi olan 19301ar bağlamında Kemalizm'in en cazip versiyonu olarak kabul görmüştür. Bu çalışma Kemalist ideolojinin zamana bağlı esnek ve değişken tabiatını çözümlemeye yardımcı olacak yeni bir metodolojik bakış açısı getirmektedir. Esasında, bu bakış açısı devrimleri anlamada genel bir yaklaşım sunan ve 'siyaset', 'siyaset dili' ve 'semboük siyasef'i bir çözümleme birimi olarak öne çıkaran metodolojinin bir parçası olarak geliştirilmiştir. Türkiye devlet seçkini, dünya ekonomi krizi ve Serbest Fırka hadisesi tecrübesini müteakiben ciddi bir ideolojik kriz ile karşı karşıya kaldıklarında, Ülkü eliti Fransız solidarizmini bir ideolojik alternatif olarak sunmuşlardır. Solidarizm dini ahlakın yerini alacak laik, rasyonel ve toplumsal temellere sahip bir ahlak anlayışını yerleştirmenin bir aracı olarak yorumlanmakla beraber Türk toplumunu 'demokrasi'nin ihtiyaçlarına cevap verecek bir düzeye hazırlayacak yeni bir siyasal gramer olarak algılanmıştır. Dahası, solidarizm laiklik ile demokrasi arasındaki gerilimin giderilme aracı olarak sunulmuştur. Bu teze göre, solidarizm, bu gerilimin aşılmasının aracı olmaktan çok demokrasinin halkın demokratik yetkinliklerinin kazandığına dair milli iradenin 'hakiki' temsilcilerinin onay verecekleri belirsiz bir vakte kadar ertelenmesini hakhlaştıran ideolojik bir gerekçe sunması. açısından önemlidir. Ülkü' nün solidarizmi demokrasiyi belirli bir laik ahlak telakkisine koşullu olarak formüle ederek bu ahlak anlayışını demokrasinin olmazsa olmaz bir unsuru olarak benimsemiştir.
Ermeni terör örgütleri ve bu örgütlerin bağlantılı olduğu diğer örgütler

M. Ö. 6. yy'da Kafkasya'da değişik kavimlerin karışımı ile ortaya çıkan Ermeniler daha sonraki dönemlerde birkaç yüzyıl hariç başka milletlerin egemenliği altında yaşamışlardır. Sürekli olarak tebaası oldukları milletlere ihanet etmeleri nedeniyle birçok kez tehcir edilmişler ve dünyanın dört bir yanına dağılmışlardır. Ermenilere Osmanlı İmparatorluğu tarafından birçok haklar verilmesine rağmen İmparatorluk güçsüz düşünce daha önceden diğer milletlere yaptıkları gibi ihanet etmekten geri durmamışlardır. Birinci Dünya Savaşı esnasında özellikle Rusların desteğiyle Türk köylerine saldırmışlar haraç. yağma ve masum insanları öldürmeye başlamışlardır. Bu yüzden dolayı Osmanlı İmparatorluğu kendini ve halkını korumak adına sorun çıkaran Ermenilerin tehcir edilmesine karar vermiştir. Bu zorunlu göç esnasında eşkıya saldırıları, hastalık v. s gibi nedenlerden ölümler olmasına rağmen bu rakam Ermenilerin iddia ettiği gibi 1.5 milyonu aşan ve devlet eliyle yapılmış bir soykırım olmamıştır. Batılı devletlerin Türkleri güçsüz düşürme planlarının sonucu olarak; Ermenilere verdikleri destekle önce ' Ermeni Soykırım ' iddiaları gündeme gelmiştir. Bundan sonra ise kurulan Ermeni terör örgütleri intikam almak adına eylemler başlatmışlardır. Asıl amaç intikam almak olmamış maksat her zaman Türkiye Cumhuriyeti Devletini güçsüz düşürmek olmuştur. 1921'den itibaren Ermeni Terör Örgütleri Türk Diplomatı avına çıkmışlar 1921- 1984 dönemleri arasında 110 eylem gerçekleştirmişler. Bu eylemlerde 28 Türk 34 yabancı uyruklu insanı katletmişler, 300 civarında insanın da da yer alanmasına sebebiyet vermişlerdir. Türkiye Cumhuriyeti bu eylemler ile önce legal daha sonra ise illegal bir şekilde mücadele etmiş ve kısmen de başarılı olmuştur. Ancak garip olan Avrupa'da birçok mahkemede Ermenilerin yargılanmaları esnasındakendilerine Türk tarafının avukatlarının terörist elemesine müsaade edilmemiş ve hiç birisi bir veya iki yıldan fazla hapis yatmamışlardır, bu yüzden illegal olarak örtülü operasyonlar başlamış ve bunda başarılı olunmuştur. Orly Havaalanında Türk bürosunun önünde Ermeniler tarafından konulan bombanın patlaması sonucu birçok Avrupa vatandaşı da ölünce Ermeniler verilen destek de azalmıştır. Bu ve diğer sebeplerden Ermeni Terör örgütleri 1984 yılından sonra yer altına çekilmişler ve hiçbir eylem yapmamışlardır. Aynı tarihlerde Türk Devletinin uğraşması gereken yeni bir bölücü terör örgütü Türkiye'de kanlı eylemler yapmaya başlamıştır. PKK terör örgütü Eruh ve Şemdinli baskınları ile adını duyurmaya başlamış ses getirici kanlı eylemlere girişmiştir. Türkiye artık PKK terör örgütüne karşı mücadele edecektir. Tabi araştırıldığında görülmüştür ki Türkiye'ye karşı kanlı eylemlere girişmiş bütün terör örgütlerinin birbirleri ile ilginç bağlantıları bulunmaktır. Türkiye gerek Ermeni terör eylemlerinde gerekse PKK ve diğer bölücü terör örgütlerine karşı uluslararası platformda gerekli desteği bulamamış ve büyük batılı devletlere güvenmemesi gerektiğini işlerini kendi halletmesi zorunluluğunu acı şekilde öğrenmiştir
The process of nation building in Afghanistan in last three decades

Ulus inşası etnik, aşiret, ırksal, cinsiyet, dilsel farklılıkların azalacağı tarihsel, psikolojik ve sosyolojik bir süreçtir. Belirli bir ülkedeki insan grupları ortak bir tarihsel hüviyet kazanır ve bu ülkenin değerlerinin korunmasını kendi ulusal hükümetlerinin temel görevleri olarak görür. Bu, ülkelerin ve hükümetlerin bunu uyarlaması gereken bir sınırlamalar ve fırsatlar çerçevesi oluşturulmasını sağlar. Ne yazık ki, Afganistan'da ulus oluşturma süreci, birçok nedenlerden dolayı sürekli olarak başarısız oldu. Demokratik sivil kurumların, modern ulusal hükümetin planlanması ve kurulması ile hüviyet ve değerlerin paylaşımı her zaman eksik olmuştur. Bir ulus, alt değerler ve alt hüviyetler ulusun yararı için birleştiğinde ortaya çıkar, onun ulusal hüviyet olgusu, bütün etnik kökenlerin kültürel özellikleri, ortak tarihin korunması, paylaşılan zaferler, paylaşılan üzüntüler ve paylaşılan hatalardır. Afgan vatandaşlarının millileştirme yolunda ilerlemesinin gerekliliği göz önüne alınmıştır. Bu tezde, Afganistan halkı arasındaki ulusal dayanışmanın zayıflığının kökenini bulurken, onları etnik, dini, dilsel ve mezhepsel önyargılardan kurtarmak için çözümler öneriyorum. Afganlar arasındaki ulusal entegrasyon boşluğunun nedenlerini açıklarken, ulusal yakınsama elde etmenin yollarını bulmaya çalışılmıştır.
Erken cumhuriyet döneminde Türk kimliğinin inşasına yönelik iskan uygulamaları (1923 1938)

Bu çalışmada genel olarak erken cumhuriyet döneminde Türk ulusal kimliğinin inşa süreci; özel olarak da 1934 yılında çıkarılan 2510 sayılı iskan kanununun Türk ulusal kimliğinin inşasında oynadığı rol incelenmiştir. Bu doğrultuda önce Batı Avrupa'da uluslaşmanın nasıl bir yol izlediği, hangi süreçlerden geçip bir kimlik etrafında bütünleşmenin sağlandığına değinilmiş; sonrasında Osmanlı'dan Cumhuriyete giden süreç incelenmiştir. Ulus devletin temellerinin atıldığı bu dönemde izlenen resmi politikalar, resmi kaynaklara dayanılarak ortaya koyulmuştur. Türk uluslaşmasının, arkeolojisinin anlaşılabilmesi 19. yüzyıl Osmanlı merkezileşme hareketlerinin, sınırların daralması karşısında aranan çözüm yollarının ve bu doğrultuda düşünce akımlarının öğrenilmesini zorunlu kılmaktadır. Türk ulusal kimliğinin inşasında, eğitim, ideoloji, ordu, kitle iletişim araçları, din, edebiyat, yerdeğiştirmeler, iskan uygulamaları vb. her biri kendi içerisinde önemli bir yere sahiptir. Uluslaşmanın ayaklarından birini oluşturan iskan uygulamalarının Türk kimliğine katkısı yeterince incelenmemiştir. Türk kültürlü nüfusu arttırmak için dış göçlerle ülkeye Türk kültürüne mensup nüfusun teşviki cumhuriyet döneminde son derece önem arz etmekteydi. Bu gerçekten yola çıkarak nüfus kitlelerinin yer değiştirmesi ile homojen bir toplumun inşa edilmeye çalışılması Türk kimliğinin inşasında önemli bir role sahiptir. Bu dönemde Kürt isyanları için de önleyici bir unsur olan bu kanun ve uygulamaların temel gayesi, ülke içerisindeki bütün yurttaşları Türk kimliği etrafında birleştirmektir. İskan uygulamaları, Cumhuriyetin ilk yıllarında Balkan Savaşı ile başlayan göç hareketlerinin devam etmesi ve sonrasında nüfus değişiminin resmiyete döküm belgesi olan Türk-Yunan nüfus mübadelesine ilişkin sözleşme ve protokolü ile başlamıştır. Cumhuriyet rejimi ülkenin doğusunda ve batısında yaşayan bütün vatandaşların dilde, kültürde ve tasada bir düşünen tek vücut halinde homojen bir toplum inşa etmek gayesiyle iskan politikalarına son derece önem vermiştir.
'Demokrat Parti' - 'Adalet Partisi' : Continuité et rupture

Türkiye siyasal yaşamında, Osmanlı İmparatorluğundan itibaren siyasal partiler arasında bir süreklilik olduğu kabul edilmiştir: bir yanda, merkezi temsil eden İttihat ve Terakki Cemiyeti ve Cumhuriyet Halk Partisi; diğer yanda, çevreyi temsil eden Prens Sabahattin'in Teşebbüs-i Şahsi ve Adem-i Merkeziyet Cemiyeti, 2. Grup, Terakkiperver Cumhuriyet Fırkası, Serbest Cumhuriyet Fırkası, Demokrat Parti ve Adalet Partisi. Bu iki çizgi üzerindeki, aralarındaki süreklilik ilişkisi en çok vurgulanan Demokrat Parti ve Adalet Partisi çalışmanın konusu olarak seçilmiştir. Aynı zamanda Türkiye'deki partilerin incelenmesinde baskın yaklaşım olan merkez-çevre diyalektiğini de tartışmaya açılmıştır.
Türkiye'de iktidar-muhalefet ilişkileri (1954-1960)

Bu çalışma, Demokrat Parti iktidarının karşısında yer alan muhalif oluşumlarla yaşadığı ilişkileri ele almış, özellikle 2 Mayıs 1954 Genel Seçimi ile 27 Mayıs 1960 Darbesi arasındaki süreci incelemiştir. Muhalefetin sadece siyasi parti olarak değerlendirilmemesi gerekliliği vurgulanmıştır. Politik görüşü bulunan ama siyasetçi olmayan kesimlerin yaptığı muhalefete yer verilmiştir. Hazırlanılan tez, dört bölüm ve sonuç kısmından oluşmaktadır. Birinci Bölümde Demokrat Parti'nin kuruluşundan 1954 Genel Seçimine kadar geçen dönemdeki iktidar ve muhalefet ilişkileri ele alınmıştır. Bu dönemde Demokrat Parti'nin hala muhalefet gibi davranması ve Cumhuriyet Halk Partisi'nin baskınlığı üzerinde durulmuştur. İkinci Bölüm ise 2 Mayıs 1954 Genel Seçimleri ile 29 Kasım 1955 Grup Toplantısı arasında yaşanılan ve parti içi muhalefetin öne çıktığı dönemi konu edinmiştir. İktidar olduğunun farkına varmış ve baskıcı politikaları öne çıkarmış olan Üçüncü Menderes Hükümeti'ne karşı duran muhalefete bakılmıştır. Üçüncü Bölümde Dördüncü Menderes Hükümeti ele alınarak 27 Ekim 1957 Genel Seçimine kadar geçen dönem incelenmiştir. Muhalefet partilerinin iktidara karşı birleşmesi ve bu ortaklıktan tedirgin olan Demokrat Parti'nin genel seçimi erkene alması dönemin ana konusu olmuştur. Dördüncü Bölümde Beşinci Menderes Hükümeti'nin muhalefet partileri karşısında direnmeye çalışması ve politika dışı muhalif unsurların gücü ortaya koyulmuştur. Basın, üniversite ve ordunun Demokrat Parti iktidarına neden muhalefet ettiği sorgulanmıştır.
Avrupa Sosyal Modeli'nin Dönüştürülmesi Çerçevesi'nde Sosyal Diyalog ve Türkiye'nin Durumu

Avrupa Sosyal Modeli, gelişmiş Kıta Avrupa'sı ülkeleri ile İskandinav ülkelerininpiyasa ekonomisi, çıkar temsiline imkan tanıyan katılımcı demokratik yönetim ve sosyal koruma alanındaki ortak taahhütlerini içermektedir. Sosyal taraflar arasındakiuzlaşma, Sosyal Model'in ana eksenini oluşturmakta, sosyal diyalog bu uzlaşının en önemli araçlarından biri olarak ortaya çıkmaktadır. Bu çalışmanın amacı; Avrupa Sosyal Modeli ve sosyal diyalogu ayırt edici unsurları bağlamında tanımlamak, Avrupa Sosyal Modeli üzerinde son dönemde ortaya çıkan reform baskısını gerekçeleri ile incelemek ve reform sürecinde sosyal diyaloga verilen önemi ortaya koymaktır. Türkiye, 1980'lerden itibaren kalkınma paradigmasında ihracat odaklı büyüme modeline doğru büyük bir dönüşüm yaşamıştır. Bu dönemde, ekonomik krizlerin deetkiyle sosyal devlette reform girişimleri olmuştur. Bu süreç, Sosyal Model'in aksine sosyal tarafların uzlaşmasına konu olmaktan uzak kalmıştır. Çalışmada, Avrupa SosyalModeli'nin ayırt edici unsurları ve sosyal devletin reform sürecinde sosyal diyalogaverilen önem bağlamında Türkiye'nin durumu karşılaştırılmalı olarak ele alınacaktır
Koalisyon hükümetlerinde istikrar ve verimlilik: 1991-2002 Türkiye örneği

Koalisyonların kurulma aşaması ile ilgili çeşitli teoriler mevcuttur. Genel olarak 'çoğunluk' ve 'uzaklık' esasına dayanan bu teorilere göre kurulan hükümetlerin istikrar ve verimlilik açısından farklı sonuçlar verdikleri görülmektedir. Çeşitli istikrar ve verimlilik ölçme değerlendirmeleri geliştirilmiştir. İstikrar için en çok kabul gören değerlendirme kıstası 'süre' olmuştur. Verimlilik ise üç farklı kategoride değerlendirilmektedir. Bunlar; ekonomik verimlilik, politik verimlilik ve sosyal verimliliktir. Sosyal verimliliğin kıstasları ile siyasi istikrarın kıstasları ortak olduğu için iki unsur birlikte değerlendirilmektedir. Ekonomik verimlilik için milli gelir artışı, turizm geliri artışı, dış ticaret dengesi, faiz yükü artışı, işsizlik, enflasyon gibi iktisadi unsurlara bakılmaktadır. Politik verimlilik, hükümetlerin kanun düzenlemeleri ile ilgilidir. Türkiye'nin hükümetler geçmişşine bakıldığı zaman birçok kez koalisyon hükümetleri ile karşılaşılmıştır. Nitekim 1982 Anayasası sonrası tesis edilen yeni yapısall durumda, 1991 ile 2002 yılları arasında yapılan üç genel seçim sonucunda hiçbir parti tek başına iktidar olacak çoğunluğu sağlayamamış ve koalisyon hükümetleri kurulmuştur. Türkiye'de 1991- 2002 yılları arasında farklı modellere göre koalisyon hükümetleri kurulmuştur. Bu dönemde kurulan DYP-SHP koalisyonları 'Asgari büyüklükte koalisyon', Refahyol koalisyonu 'asgari uzaklıklı koalisyon', Anasol-D hükümeti 'asgari çoğunluklu koalisyon', ANAP-DSP-MHP koalisyonu 'asgari çoğunluklu bağlantılı koalisyon' modellerine uygun bir şekilde kurulmuştur. Farklı koalisyon modellerine göre kurulan bu hükümetlerin istikrar ve verimlilik kıstaslarında farklı sonuçlar verdikleri görülmektedir. Asgari büyüklükte koalisyon modeline uygun kurulan DYP-SHP hükümetleri istikrar alanında en iyi hükümet olurken, ekonomik verimlilik yönünden başarılı olamamıştır. Asgari uzaklıklı koalisyon modeline göre kurulan Refahyol hükümeti ekonomik verimlilik açısından en başarılı hükümet olurken, istikrar açısından en başarısız hükümet olmuştur. Asgari çoğunluklu koalisyon modeline göre kurulan Anasol-D hükümeti politik verimlilik açısından en başarısız hükümet olmuştur. Koalisyonlar döneminin son koalisyon hükümeti ANAP-DSP-MHP koalisyonu politik verimlilik açısından en başarılı hükümet olurken, ekonomik verimlilik açısından oldukça başarısız bir dönem geçirmiştir.
Türkiye Cumhuriyetinde yasama organının yürütme organı üzerindeki doğrudan denetim araçları

Devletin üç kuvveti yasama, yürütme ve yargının tek kişi ya da bir çoğunlukta toplaması halinde, yönetilenlerin hak ve hürriyetleri üzerinde iktidarın baskı aracına dönüşmesini engellemek için kuvvetler ayrılığı teorisi öne sürülmüştür. Kuvvetler ayrılığı teorisine göre yönetilenlerin hak ve hürriyetlerini mutlak iktidarlardan korumak için öncelikle yasama, yürütme ve yargı kuvvetleri ayrı ayrı organlarda olacak ve her birine çeşitli denge/denetleme araçları verilerek kuvvetler ayrılığı teorisinin amacına ulaşması sağlanacaktır. Kuvvetler ayrılığı teorisinin amacına ulaşmasını sağlayacak denge/fren mekanizmalarından biri de yasama denetimidir. Yasama denetiminin kapsamı, işleyişi, denetim yolları ve sonuçları, uygulanan hükümet sistemine göre ülkeden ülkeye farklılık göstermektedir. Tez çalışmamızda ülkemizde, TBMM'nin, yürütme üzerinde kullanmış olduğu doğrudan denetim araçları soru, genel görüşme, meclis araştırması, gensoru ve meclis soruşturmasının uygulamasına dair kurallar incelenerek, bu doğrudan denetim araçlarının daha etkili sonuçlar doğurması için çeşitli öneriler dile getirilmiştir.
Propaganda and persuasion by television during the 1980 coup d'etat in Turkey

Bu tez, Türkiye'de 1980 askeri müdahalesi sırasında televizyonun etkin bir siyasi iletişim aracı olarak kullanımım incelemektedir. Bu çalışmada ayrıca televizyonun Türkiye'deki yeri, Türk inşam üzerindeki etkisi ve siyasi dönemlere göre teknolojik gelişmelerin seyri ilk günden itibaren incelenmiş ve resmi rapor ve kayıtlar doğrultusunda resmi kaynaklı bulgulara ulaşılmıştır. Türkiye'deki televizyon yayıncılğının hukuki altyapısı ve ilgili yasalar üç askeri müdahale dönemi için ayrı ayrı incelenmiş ve karşılaştırılmıştır. İncelenen dönemlerde olaylara tanıklık ve ortaklık etmiş kişilerin basılmış anılan, makale ve yazılarından yararlanılmış dönemin sosyo-kültürel yapısı hakkında ilk ağızdan bilgi edinilmeye çalışılmıştır. Ulaşılan bulgular tablolar ve şekillerle karşılaştırmak olarak incelenmiş, bu dönemlerin etkinlik yönünden farklılıkları ortaya çıkarılmaya çalışılmıştır.
Türkiye'de siyasi reklamlar: 24 haziran 2018 seçimleri reklam filmlerinin analizi

Demokrasinin hakim olduğu ülkelerde parti ya da adaylar seçmenlerden oy isterken, onları ikna etmek ve sempatilerini kazanmak için bir takım mesajlar iletmek zorundadırlar. Bu iletiler ile parti ya da adayın tanıtımı yapılmakta, diğerlerinden farkı ve amaçları aktarılmaktadır. Tam da bu sırada siyasal reklam olgusu ortaya çıkmaktadır. Siyasal reklamcılığın ortaya çıkışından bugüne teknolojik gelişmelere paralel olarak farklı mecralar reklam aracı olarak kullanılmıştır. Daha önceleri miting, gazete-dergi reklamları ve broşürler kullanılırken, teknoloji ile televizyon, sosyal medya gibi dijital ortamlar siyasal reklamların kullanım alanları olmuştur. Günümüzde siyasal reklamlar partilerin ve adayların vazgeçilmezi haline gelmiştir. Bu çalışmada 24 Haziran 2018 tarihinde yapılan Cumhurbaşkanı ve Milletvekili seçiminde oy pusulasında yer alan ve reklam filmi yayınlayan partilerin reklam filmleri analiz edilmiştir. Çalışma iki bölümden oluşmaktadır. Birinci bölümde siyasal reklam konusu teorik olarak ele alınmış, ikinci bölümde reklam filmleri incelemelerine yer verilmiştir. Bu seçim Cumhurbaşkanı ve milletvekili seçiminin aynı anda olması açısından önemli olduğu gibi bazı partilerin ittifak oluşturarak Cumhurbaşkanı adayı çıkarması açısından da önem arz etmektedir. Genel seçimde 8 parti, Cumhurbaşkanlığı seçiminde ortak aday olmakla birlikte 6 aday yarışmıştır. Seçime katılan partilerden AKP, MHP, Vatan Partisi, HDP, CHP, Saadet Partisi ve İyi Parti'nin reklam filmi yayınladığı görülmüş ve bu partilerin reklam filmleri incelenmiştir. İncelenen reklamlarda, AKP'nin iktidar süresi boyunca yaptığı icraatları ön planda tuttuğu, MHP'nin ittifak olgusunu ön planda tuttuğu görülmektedir. Bu iki parti dışındaki diğer partiler reklamları negatif reklamlardır. Hepsi iktidar olan AKP'ye saldırı niteliğinde reklamlar yapmışlardır.
Türkiye'de insan hakları savunucularının ifade özgürlüğünün korunması

Bu tez çalışmasında, Türkiye'de insan hakları savunucularının ifade özgürlüğünün korunması konusu ele alınmıştır. Tüm insanlar için en temel haklardan biri olan ifade özgürlüğü, insan hakları savunucuları için sıradan bir hak olmanın ötesinde özel bir yere sahiptir. İfade özgürlüğünün görmezden gelindiği bir yerde, insan hakları ve özgürlüklerinden, bu hak ve özgürlüklerin savunmasından söz etmek mümkün olmayacaktır. Bu bağlamda, insan hakları savunucularının ifade özgürlüğünü temel bir eylem aracı olarak kullanmaları şarttır. İlk bölümde, insan hakları savunuculuğu kavramı ve savunucuların ifade özgürlüğü ile kurduğu menfaat bağı dolayısıyla hak savunucuları için ifade özgürlüğünün önemi ele alınmış olup, savunucuların faaliyetlerini yürütürken maruz kaldıkları hak ihlalleri ve bu ihlallerin ifade özgürlüğü ile ne şekilde bağlantılı olduğu ele alınmıştır. Ayrıca insan hakları savunucularının ifade özgürlüğün nasıl korunacağı sorusuna yanıt aranmıştır. İkinci bölümde ise, Türkiye'de insan hakları savunucularının ifade özgürlüğüne ilişkin genel durum ele alınmış olup, bu anlamda hak savunucularının ifade özgürlüğünü kullanmalarının önündeki hukuki engeller olarak karşımıza çıkan TCK'nın 301. Maddesi ve TMK'nın 7/2. Maddesi özelinde, başarısız darbe girişimi sonrası 18 Temmuz 2016'da ilan edilen OHAL dönemi de dahil olmak üzere yaklaşık 10 yıllık bir sürecin incelemesi gerçekleştirilmiştir. Bu inceleme, ilgili maddelere istinaden hak savunucularına açılan davalar üzerinden gerçekleştirilmiştir. İnsan hakları savunucularının ifade özgürlüğünün korunması ile bağlantılı olarak iç hukuktaki uygulama ve uluslararası ifade özgürlüğü standardı karşılaştırılmıştır. Tezin sonuç kısmında ise çalışmadaki bulgulara yönelik nihai bir değerlendirme sunulmakla birlikte konu üzerine gelecekte araştırma gerçekleştirecek olan araştırmacılara yol gösterilmeye çalışılmıştır.
1830'dan 1914'e Hırvat Yugoslavizmi

Bu tezin amacı 1830- 1914 arası dönemde Hırvatistan'da Yugoslavizm düşüncesinin gelişimini araştırmaktır. Güney Slavların birliğini hedefleyen bir düşünce olarak Yugoslavizm, önce Hirizm Hareketi ile başladı. İlirizm düşüncesinin kurucusu olan Ljudevit Gaj, Habsburg Monarşisi altında siyasi olarak parçalanmış olan Hırvatistan'da Slavon, Dalmaçyalı, Ortodoks / Sırp gibi bölgesel kimlikleri i lir adı allında birleştirmek istedi. Gaj, İlirizm düşüncesini oluştururken, erken dönem Hırvat siyasi düşünce tarihinde kurulmuş olan İlirlik / Slavlık ve Hırvatlık arasındaki bağlantılardan ve dönemin Slavist çalışmalarından yararlandı. Gaj'in Ilirzim programım nasıl oluşturduğu gösterilirken, aynı zamanda Hırvat soylularının 1 102' de Macarlarla ve 1527'de Habsburglar ile yaptıkları anlaşmalara dayanarak devletlerini hiçbir zaman yitirmedikleri noktasından hareket eden Kroatizm düşüncesi ile İlirizm düşüncesi arasındaki ilişki de anlatılacaktır. 1848, Habsburg Monarşisi'nde ilirizmin kültürel bir hareketten siyasi bir harekete doğru dönüşmeye başladığı yıldır. Bu dönüşümle birlikte İlirizm yerini Yugoslavizm düşüncesine bırakacaktır. 1860'dan 1903'e kadar olan dönemde Yugoslavizm, iki Katolik din adamı Josip Juraj Strossmayer ve Franjo Racki tarafindan yorumlanmıştır. Hırvatistan'ın ulusal entegrasyonunu sağlamayı hedefleyen bir düşünce olarak Yugoslavizm, özellikle Hırvatistan sınırları içinde yaşayan Sırpların Hırvatlar ile birlikte Yugoslav adı altında birleşmesini istiyordu. Habsburg Monarşisi altında Yugoslavlann birliğini hedefleyen Yugoslavizm düşüncesi Austroslavizm düşüncesinden etkilenmiştir. Hırvatistan'da Hırvat ulusçu düştocesinin ideologları olan Ante Staröevid ve Eugen Kvaternik'in Hırvat ulusal kimliğini nasıl yorumladıkları anlatılırken, Hırvat ulusçu düşüncesinin Yugoslavizm ile elkileşimi de gösterilecektir. 1903'ten sonra Stjepan Radi6, Svetozar Pribiceviö ve Frano Supilo gibi politikacılar Yugoslavizm düşüncesi çerçevesinde Güney Slavların birliğini ve bu birlik içinde Hırvatistan' m yerini nasıl gördüklerim ortaya koydular. Siyasi faaliyetlerini de bu çerçevede sürdürdüler. Bu tezde 1918'de kurulan Sırp, Hırvat, Sloven Krallığının kurulması sürecine Hırvatistan üzerinde meşruiyet tanıyan Hırvat Yugoslavizmi düşüncesinin ne olduğu incelenecektir. iv