turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Çatalhöyük mimari öge ve küçük buluntuların ilişkileri ve dağılım analizi

Orta Anadolu Bölgesi'nde yer alan Çatalhöyük yerles mesi, Neolitik Dönem'e tarihlenir (MÖ kal. 7300 -6000). 'Çatalhöyük Mimari Öge ve Küçük Buluntuların İlişkileri ve Dağılım Analizi' başlığını taşıyan bu çalışmada, Çatalhöyük'te, 1961- 1965 ve 1993- 2009 yılları arasında, Güney Alan'da ortaya çıkarılan 233 binadaki mimari ögeler ve küçük buluntular da görülen sembolik ögeler incelenmiştir. Söz konusu ögelerin yatayda ve dikeyde dağılım analizlerinin yapılmasıyla sembolik öge açısından zengin olan binalar sosyal organizasyon açısından ele alınmış ve bu binaların bir kontrol mekanizması olarak işleyip işlemediği irdelenmeye çalışılmıştır. Bu kapsamda çalışmamızda 'Taşınmaz' ve 'Taşınabilir' ögeler ana kategorilerinde ele aldığımız sembolik ögelerin yatay ve dikey dağılım analizlerinden elde edilen sonuçlar, yerleşmedeki sosyoekonomik verilerle birlikte değerlendirilmiş ve sembolik öge bakımından zengin olan evler ile bu düzenlemenin daha az yoğunluk gösterdiği ve/veya hiç görülmediği evler arasındaki farklılığın oluşmasında sembolizmin nasıl bir rolü olabileceği tartışılmak istenmiştir.
Urartu Krallığı'nın yayılım alanı içerisinde yer alan yerleşim tipleri

Tezin sorunsalı, şu ana kadar yapılmış kazı ve araştırmalarla saptanmış yerleşmelerin tipolojik tanımlamasını yapmaya yönelik olmuştur. Urartu Krallğı'nın kuruluşu ile birlikte yayılım alanı içerisinde yer alan bölgelerde çok sayıda farklı türde yerleşmeler ortaya çıkmıştır. Yerleşik yaşam formları çoğalmış, bu bağlamda kent, kale, köy gibi yerleşmelerin sayısı önceki dönemlere nazaran büyük miktarda artmıştır. Krallık öncesi dönemin yerleşme dokusuyla ilgili tipolojik değerlendirmelerin bütünlüklü bir şekilde yapılması için yeterli veri bulunmamaktadır. Urartu Krallığı'nın kurulmasıyla birlikte, krallığın yayılım alanı içerisinde yer alan bölgelerde yoğun bir iskan ve inşa programı uygulanmıştır. Bu kapsamda daha önce görülmemiş yerleşim türlerinden birisi olan kentler kurulmuştur. Kentler başkent, eyalet merkezi ya da farklı türde idari özellikleriyle Urartu Krallığı döneminin yerleşim tiplerinin merkezinde yer almıştır. Yerel Yönetim Merkezleri ve köyler krallık öncesi dönemin geleneksel yerleşim anlayışının devamı olarak Urartu Krallığı'na bağlı bir şekilde varlıklarını devam ettirmişlerdir. Bu tezde Urartu Krallığı döneminde var olan yerleşim tipleri kategorik olarak incelenmiş, aynı zamanda yerleşim anlayışı ve mimari ile ilgili kriterler oluşturulmaya çalışılmıştır. Ayrıca kent, kale, saray gibi kavramlarla ilgili Urartu Krallığı yerleşmeleri çerçevesinde terminolojik tartışmalar ve tanımlamalar yapılmıştır.
Kuzeybatı Pisidia bölgesi alınlıklı mezar stelleri

Kuzeybatı Pisidia Bölgesi'nin doğal sınırlarını oluşturan coğrafi etmenler; doğuda Eğirdir Gölü, kuzeyde Karakuş Dağları, güneyde Davras Dağı ve Akdağ, batıda ise Burdur Gölü ve Söğüt Dağları'nın doğu uzantısıdır. Bu doğal sınırlar içerisinde Konane, Apollonia, Tymandos ve Seleukeia Sidera Antik Kentleri yer almaktadır. Pisidia veya Pisidia'nın en azından bir bölümü uzun tarihsel süreçte Phryg ve Lydia; daha sonraları ise tüm Anadolu toprakları gibi önce Pers daha sonra ise Makedonların egemenliğinde kalmıştır. Roma; M. Ö. 25 yılında Orta Anadolu kesimlerini ve Pamphylia'yı birleştirerek Provincia Galatia'yı kurmuş ve kendisine bağlı olan bu eyaletin sınırları içerisine Pisidia'yı da katmıştır. Kuzeybatı Pisidia Bölgesi, yukarıda belirtildiği üzere farklı tarihsel ve politik süreçlere sahiptir. Bunun sonucu olarak farklı sosyal ve kültürel etmenler, bölgede etkinliğini evrilerek sürdürmeye devam etmiştir. Mezar stelleri, ölen kişiyi tanımlayan ve anısı için mezarına dikilen nesnelerdir. Mezar stellerinin üzerinde yer alan figürler, motifler ve süslemeler, bize dönemin mimari-ölü gömme gelenekleri ilişkisi ve uygulamaları hakkında bilgiler sunmaktadır. Kuzeybatı Pisidia Bölgesi Roma Dönemi'nde sıklıkla Alınlıklı Mezar Stelleri'nin kullanım gördüğü çeşitli araştırma ve çalışmalar sonucunda ele geçen örneklerden yola çıkarak anlaşılmaktadır. Mezar stellerinde alınlık kullanımı ise Arkaik Dönem'den itibaren karşımıza çıkmaktadır. Alınlıklı Mezar Steli Tipi'nin ise özellikle Hellenistik Dönem'den itibaren Anadolu'da yaygın olarak kullanıldığı bilinmektedir. Bu sebeple Kuzeybatı Pisidia Bölgesi'nde yer alan Konana, Apollonia, Tymandos, Seleukeia Sidera Antik Kentleri ve etki alanlarında bulunan Roma Dönemi'ne ait Alınlıklı Mezar Stelleri stilistik ve tipolojik olarak tez kapsamında incelenmiştir.
Early Bronze Age daggers in Central Anatolia

Erken Bronz Çağında hızlı bir gelişme gösteren metal teknolojisi Anadolu'nun şehirleşme sürecinde önemli bir rol oynamıştır. İnsanlık tarihinin bu yeni döneminde, metal biliminin ilk ve en yaygın kullanılan ürünleri kamalar olmuştur. Erken Bronz Çağı kamalarının tipolojileri, kronolojileri ve Orta Anadolu'daki dağılımları, bölge içi ve de bölgeler arası etkileşimlerin tespitine yardımcı olacak niteliktedir. Kültürel bağlamda incelediğimiz kamalar ve ele aldığımız ilgili diğer materyaller Orta Anadolu'nun birbirine bağlı, kama tipolojileri içinde de yansımalarını bulan, bir kültürel yapılar bütününü oluşturduğunu ortaya koymuştur.
Arkeolojik ve filolojik veriler ışığında Asur ticaret kolonileri çağı'nda Kültepe'de tekstil ürertimi

Bu çalışma Kayseri Arkeoloji Müzesi Müdürlüğü tarafından adıma izin doğrultusunda gerçekleştirilmiştir. Müzede korunan ve 1948- 2010 yılları arasında yapılan Kültepekazıları esnasında ele geçirilen 93 adet ağırşak ve 130 adet tezgah ağırlığı incelenmiştir. Kültepe ağırşaklarında 4 ana ve 6 alt grup tespit edilmiştir. Ağırşakların 66 adedi pişmiş topraktan, 23 adedinin taştan ve 4 adedinin ise kemikten üretilmiştir. Pişmiş toprakağırşakların hamur renkleri; siyah, gri, devetüyü, bej tonlarında değişmektedir. Ağırşakların yüzeyinde yer alan motiflerin genellikle çizilerek veya yivler ile ve ayrıcakazıma, çentik ve nokta baskı bezeme ile yapıldığı belirlenmiştir. Birkaç örnektemotiflerin beyaz boya ile boyandığı görülmüştür. Söz konusu motiflerin çoğunluklaağırşakların iğ deliği çevresine uygulandığı saptanmıştır. Tezgah ağırlıkları 6 ana ve 6 alt grup tespit edilmiştir. Söz konusu eserlerin 126 adedi pişmiş topraktan, 4 adedi ise taştanüretilmiştir. Pişmiş toprak tezgah ağırlıklarının hamur renkleri gri, siyah, devetüyü ve kiremit tonlarında değişmektedir. Tezgah ağırlıklarının bir kısmının yüzeyinde kare ve yuvarlak biçimli damga mühür baskısı varlığı saptanmıştır. Bu çalışma ile Kültepe'deAsur Ticaret Kolonileri Çağı tekstil üretimine yönelik aletler tespit edilerek, kullanım alanı ve teknikleri belirlenerek, tipolojik olarak sınıflandırmak amaçlanmıştır..
Antandros kazısı yamaç ev Roma Dönemi seramikleri

Antandros antik kentinin Geç Roma yerleşimine ait Yamaç Ev'in ortaya çıkarılması, kuruluş ve kullanım evrelerinin belirlenebilmesi adına yapılan çalışmalarda ele geçen Roma dönemine ait seramik malzeme bu tezin kapsamını oluşturmaktadır. Bu kapsamda incelenen 771 adet malzeme öncelikli olarak form gruplarına göre değerlendirilmiştir. Formlarına göre yapılan sınıflandırmada terra sigillatalar içinde İtalyan Sigillata, Doğu Sigillata A, B, C, Pergamon Sigillata grupları, Kırmızı Astarlı seramik grupları içinde Afrika Kırmızı Astarlı Seramikleri, Phokaia Kırmızı Astarlı Seramikleri, Light Colored Ware grupları belirlenmiştir. Bu gruplar dışında kandil, oinophoros, matara, pyksis, gri seramik, thin walled ware, unguentarium, servis kapları, amphoralar, pişirme kapları, lekane, situla, depolama kapları, kapaklar diğer görülen formlar arasında yer alır. Söz konusu örnekler içinde yoğun olarak görülen Küçük Asya üretimlerinin yanı sıra İtalya, Afrika, Attika ve Pontus üretimleri de tespit edilmiştir. Ayrıca, çok sayıda yerel üretim seramik tespit edilmiştir. Bu yerel üretimlerin bir kısmının dominant seramik üretimlerini taklit etmesine karşın özgün formlar da görülmektedir. Yamaç Ev Sektörü'nde ele geçen ve tez kapsamına alınan malzeme, tarihsel olarak değerlendirildiğinde, en erken örnekler İ. Ö. 2. yüzyılın sonu-İ. Ö. 1. yüzyıla ait Doğu Sigillata A örnekleri içinde yer alır. En geç örnekler ise İ. S. 7. yüzyıla ait olan Afrika ve Phokaia Kırmızı seramiklerinin geç üretimleri arasında görülür.
Çok katmanlı yerleşimlerin koruma sorunlarının Foça örneği üzerinden irdelenmesi

Tarihsel süreçte pek çok uygarlığı barındıran Anadolu'da yerleşim sürekliliğini yansıtan kentler bulunmaktadır. Farklı kültürel ve sosyal yapıya sahip uygarlıkların yer altında ve yer üstünde bıraktığı izler, ayrı birer katman olarak bu kentleri şekillendirmekte ve onlara çok katmanlılık özelliği katmaktadır. Bu katmanlar multidisipliner çalışma eksikliği, bayındırlık hareketleri, yasal, yönetsel, sosyal ve ekonomik nedenlerle yok olmaktadır. Bu durumda kentlerin modern yaşamın gerektirdiği donatılara sahip olmasının yanında, tarihsel katmanlaşmanın belgelenebilmesi, koruma ve bakımının yapılarak halka sunulması sağlanmalıdır. Çok katmanlı kentlerde belirtilen sorunlara yönelik çözüm yöntemlerini içeren kent arkeolojisi ilk olarak Avrupa'da ortaya çıkmıştır. Ülkemizde kentsel arkeoloji uygulamalarının başlaması daha geç döneme tarihlenmektedir. Bu durum birçok kentimizin tarihsel gelişiminin izlerini kısmen kaybetmesine neden olmakla beraber günümüzde yer altında farklı katmanlara ait izler bulunan yerleşimler hala mevcuttur. Bu yerleşimlerden Eski Foça Prehistorik Dönemden başlayarak Arkaik Dönem, Klasik Dönem, Helenistik Dönem, Roma Dönemi, Bizans Dönemi, Ceneviz Dönemi ve Osmanlı-Türk Dönemlerinde yerleşim görmüş, çok katmanlı bir kenttir. Bu çalışmada Eski Foça'nın dokuz tarihsel katmanı incelenerek, bu katmanlara ait veriler ile dönem paftaları hazırlanmıştır. Bu paftaların çakıştırılmasıyla kentteki çok katmanlı kimlik alanları belirlenmiştir. Belirlenen çok katmanlı alanlar için envanter çalışması yapılmış ve koruma sorunları tespit edilmiştir. Söz konusu sorunlara ve alanların sunumuna yönelik Avrupa'dan seçilen proje örnekleri altı başlıkta toplanmış ve projelerin değerlendirilmesi yapılmıştır. Bu değerlendirmeler sonucunda Foça'da çok katmanlı bir alanın sunumuna yönelik üç proje önerisi hazırlanmış, bu önerilerin olumlu ve olumsuz yönleri ortaya konularak çevresi ile birlikte değerlendirilmiştir.
Changes in the settlement pattern in the Çukurova Region from the Middle Bronze Age to the Late Bronze Age

Çukurova bölgesi, Seyhan ve Ceyhan nehirlerinin zenginleştirdiği bir alüvyon ovasıdır; kuzey ve batı bölümleri Toros dağ silsilesi ile çevrelenmiş olup, Amanos dağ yapısı, doğusunda yer almaktadır; ve güneyde Bolkar-Aladağ dağ kütlesinin eteğinden, Akdeniz'e kadar uzanmaktadır. Bu nedenle, bölge Anadolu'dan çeşitli dağ geçiş yolları ve denizden liman kentlerinin dışında, ulaşılamayan aykırı bir yapıya sahiptir. Bu tezin araştırma konusu, bölgede yapılmış olan arkeolojik yüzey araştırmalarının incelenerek, Çukurova Bölgesi'nin Orta Tunç Çağı'ndan (M. Ö. 1900 -1650), Geç Tunç Çağı (M. Ö. 1200) döneminin sonuna kadar devam eden süreçte yerleşim düzeninde meydana gelen değişikliklerin, Coğrafi Bilgi Sistemi kullanılarak değerlendirmesini yapmaktır. Bahsi geçen zaman aralıklarındaki yerleşim dağılım modelini incelemek amacı ile, eski ve yeni arkeolojik yüzey araştırmalarının sonuçları birleştirerek hazırlanan veri tabanınında, belirli kıstaslar kullanılarak yoğunluk ve uzaklık analizleri yapılmıştır. Geç Tunç Çağı'nda, Hitit İmparatorluğu'nun bölge üzerinde yürütmüş olduğu politikasının sonucunda, yerleşim dağılımı üzerinde bir etkisi olduğuna dair var olan teoriler değerlendirmeye alınmış ve bu analizlerin doğrultusunda yeni öneriler sunulmuştur.
İlk Tunç Çağı'nda Akhisar Ovası

Çalışmanın ilk adımında, farklı disiplinlerden derlenen basılı ve dijital yayınlar bir araya getirilerek fazla ayrıntıya inilmeden bazı istatiksel bilgiler yardımıyla bölgenin coğrafyası hakkında genel hatlarıyla bilgiler verilmeye çalışılmıştır. Tezin konusunu oluşturan coğrafyada 17, 18 ve 19. yy. ın başlarında incelemeler yapan gezginlerin yaptığı ziyaretler daha çok Hristiyanlık tarihini araştırmaya yönelik olarak gerçekleştirilmiştir. Söz konusu seyyahların arkeoloji ve epigrafiyle ilgili verdiği bilgilere ek olarak şehre ait çizdikleri gravürler ve genel görünümü hakkında yaptıkları betimlemeler şehrin o dönemi ile günümüzdeki durumu arasında bir köprü kurmamıza yardımcı olmaktadır. Genel sınırlar içerisinde çalışmada, Akhisar ve çevresinin İlk Tunç Çağı'nın incelenmesiyle ilgilenilmektedir. Bugüne kadar konuyla ilgili olarak yapılmış arkeolojik çalışmaların sonuçları bir potada eritilip ayrıntılı bir şekilde değerlendirilmeye çalışılmıştır. Bu bölgede var olan Tunç Çağı kültür merkezlerinin varlıklarına ilişkin dayanaklar somut veriler ışığında- seramik parçaları, mermer ve taş eserlerden yola çıkılarak- aktarılmaya çalışılmıştır. Böylece Batı Anadolu'nun bu bölgesinin İlk Tunç Çağı merkezlerinin kendi içinde değerlendirilmesi yapılırken aynı zamanda bu kültürlerin çevre kültürlerle olan ilişkilerinin değinilmesine de özen gösterilmiştir. Kuzey Ege'ye geçiş noktasında yer alan Akhisar Ovası, stratejik konumunun yanı sıra verimli toprakları, uygun iklimi ve bitki örtüsü sebebiyle sadece Antik dönemde değil, daha önceki dönemlerde de yoğun yerleşime ev sahipliği yapmıştır. Bu arazinin kendine özgü kültürü üzerinde durulurken ayrıca küçük de olsa komşularıyla arasındaki etkileşim ve iletişimi tez kapsamına dahil edilmiştir. Böylece çalışmanın İlk Tunç Çağı'nda Anadolu'nun bu bölgesindeki mevcut durumun anlaşılmasına katkı sağlaması beklenmektedir.
Milas Müzesi'nde bulunan Helenistik Döneme ait bir sunak

Bargylia antik kenti Muğla ilinin Milas ilçesine bağlı Güllük bucağının güney batısında, iki doruklu bir tepe üzerine kurulmuş bir Karia kentidir. Yunan mitolojisinden alınan bilgilere göre kahraman Bellerophontes tarafından, atı Pegasos'un attığı bir çifteyle ölen arkadaşı Bargylos'un anısına kurulmuştur. Bizanslı coğrafyacı Stephanus Byzantius, Karia'lıların kente Andanos adım verdiklerini kaydetmiştir. Atina vergi listelerinden, İÖ. 5. yüzyılda Attika Deniz Birliğine katılmış olan Bargylia'nın önceleri 2000 Drahmi vergi ödediği ve bu tutarın komşu Karia kenti Kindya'nın ödediği vergiden altı kez daha az olduğu öğrenilmektedir. Ancak İÖ.3. yüzyılda durum tersine dönmüş ve Hellenistik Dönemde deniz ticaretinin büyük önem kazanması sonucu, Kindya bağımsız bir kent olarak varlığım koruyamamış ve Bargylia ile birleşmiştir. Bu arada Bargylia Kindya'nın başlıca tanrıçası olan Artemis Kindyas'a da sahiplenmiştir. Bargylia önce Seleukoslar, daha sonra Mısır'ın hakimiyetine geçmişştir. İÖ. 2010 yılında Makedonya kralı V. Philippos kenti bir süre üs olarak kullanmış ve filosuyla kışı orada geçirmiştir. Ama İÖ. 196 yılında Romalı general Lentulus ona birliklerini geri çekmesini emretmiş ve kent tekrar bağımsızlığına kavuşmuştur. İÖ. 190 yılında Magnesia Savaşı'ndan sonra imzalanan Apamea Barışında Rhodos'a verilen Karia arazisine Bargylia dahil edilmemiştir. BX Attalos'un Bergama Krallığını vasiyet yoluyla Romalılara vermesi üzerine, bu kararı kabul etmeyen ve tahtta hak iddia eden Aristonikos'un Myndos'u işgali arasında kent büyük bir tehlike içine girmişse de bir söylenceye göre kent bu tehlikeden Artemis Kindyas'ın görünmesiyle korunmuştur. İÖ. 1. yüzyılın ortalarına gelindiğinde Roma'lı banker Clavius'a borçlarım ödeyemeyen beş kent arasında Bargylia'nın da adı geçmektedir. Bargylia' da 1990 yılında yapılan yüzey araştırmasında odeon ve tapınak arasında bulunan, dört yanında alçak kabartmaların bulunduğu dikdörtgen biçimindeki sunak sayesinde kentin tapınımı hakkında net olarak bilgi sahibi olunmaktadır. Her yanında dört farklı figüre sahip sunağın bir yüzünde elinde yayı ve sırtında sadağı ile Artemis Kindyas, elinde lir tutan Apollon, kornukopia ile Tykhe ve son olarak da ZeusKarios betimlenmiştir. Oldukça çeşitli kült geleneğini ispatlayan sunağın gerek figürleri ve gerekse bezemelerinin değerlendirilmesi sonucu İO. 2. yüzyılın son çeyreğine ait olduğu belirlenmiştir.
Lagina Hekate kutsal alanından bulunmuş heykel parçaları

İhtişamlı bir giriş kapısına sahip, dört tarafı stoalarla çevrili Lagina Hekate Kutsal Alanı Türk Arkeoloji ve müzecilik tarihinin başlangıç noktalarından birisidir. Her bir cephesinde farklı bir konusun işlendiği frizleri Geç Hellenistik Dönem mimari kabartma örnekleri içinde ender rastlanan örneklerdendir. Ayrıca kazılar sonucunda bulunan mermer heykel ve heykel parçaları kutsal alanın Geç Hellenistik Dönem ve Roma Dönemine ait birçok heykeltıraşlık eserine ev sahipliği yaptığını göstermektedir. Prof. Dr. Ahmet A. Tırpan başkanlığında sürdürülen sistemli kazılar sonucu bulunmuş mermer heykel parçalarından 30 tanesi çalışmamızın konusunu oluşturmuştur. Parçalar; Bay ve Bayan Figürü Parçaları, Frizlere Ait Olduğu Düşünülen Parçalar, Başlar, Vücut Parçaları ve Kıvrım Parçaları olarak ayrılmıştır. Gruplandırılması yapılan parçaların tanımlanması ve tarihlendirilmesi yapılmıştır. Bu çalışma sonucunda kutsal alandaki heykel çeşitliliği ve frizlere ait olabilecek parçalar, benzerleri bulunan örneklerle gösterilmiştir.
Sumaki Höyük Neolitik Dönem Yontmataş endüstrisinde Çakmaktaşı kullanımı

Batman ili, Beşiri ilçesinde yer alan Sumaki Höyük yerleşmesi yontmataş endüstrisi yak. %90 oranında obsidiyen ve %10 oranında çakmaktaşı hammadde kullanılmıştır. Bu çalışmada Sumaki Höyük Neolitik evrelerinde saptanan toplam 2712 adet çakmaktaşı malzemeden üretilmiş buluntular hem teknolojik hem de tipolojik açıdan incelenmiş ve değerlendirilmiştir. Bu tez kapsamında değerlendirilen çakmaktaşı buluntularının büyük bir kısmı 'Doğrudan Vurma Tekniği' ile üretilmiş yongaları kapsamaktadır. Ayrıca, yongalarla birlikle iki yönlü çıkarımlı çekirdeklerden elde edilen dilgilerden üretilmiş uçlar bulunmaktadır. Buna ek olarak 'Baskı Tekniğiyle üretilmiş dilgilerin varlığı da dikkat çekicidir. Çakmaktaşı aletler arasında uçlar, orak bıçakları, kalemler, deliciler, mikro deliciler, kazıyıcıların yanı sıra eş zamanlı yerleşmelerde de sıkça karşılaşılan kenarları dişlemeli aletler de tanımlanmıştır. Bu tez çalışması, Sumaki Höyük Neolitik evrelerinde elde edilen çakmaktaşı buluntular teknolojik ve tipolojik açıdan değerlendirilerek Kuzey Mezopotamya Neolitik Dönem yontmataş endüstrisine dair bazı belirlemeler yapılmıştır.
Selçuk ve Bodrum sualtı arkeoloji müzelerindeki arkaik ve klasik dönemlere ait takılar

Bu çalışmanın amacı, Selçuk ve Bodrum Sualtı Arkeoloji MüzelerindekiArkaik ve Klasik Dönemlere ait takıların saptanması, incelenmesi ve karşılaştırılmasıdır. İncelenen zaman ağırlığı M. Ö. 700- M. Ö 350 yıllarını kapsayan zaman dilimidir. Bu döneme ait adı geçen müzelerdeki takı ve takı sanatının gelişimi ile ilgili tüm hususlar ve ulaşılabilen eserler incelenmeye çalışılmıştır. İlgili çalışma, malzeme açısından İyonya Bölgesindeki yerleşimlerinden Efes ve Klaros'u, Karya yerleşimlerinden ise Halikarnassos'u kapsamaktadır. İyonya ve Karya Bölgelerinin Arkaik ve Klasik dönemlerine ait takılarınmalzemeleri, teknikleri, gösterdiği çeşitlilik, etkilendikleri diğer kültürler ve buna bağlı gelişim gösteren sanat akımların değerlendirilmesine çalışılmıştır.
Kumyer ve Pendik Höyük seramiklerinin karakterizasyonu ve tarihlendirilmesi

Bu çalışma Muğla İli, Yatağan İlçesi Türkiye Kömür İşletmeleri dekupaj sahası içerisinde kalan Kumyer Mevkii nekropol alanında yapılan kurtarma kazısı esnasında çıkarılan toprak ve seramik örnekleri ile T. C. Ulaştırma, Şehircilik ve Haberleşme Bakanlığı tarafından yürütülen Yüksek Hızlı Tren projesi üzerinde bulunan Pendik Höyük kurtarma kazısından elde edilen seramiklerin karakterizasyonu ve tarihleme çalışmalarını içermektedir. Söz Konusu kazı alanlarından temin edilen amorf seramik örnekleri, fotoğraflama ve belgeleme işlemlerinin ardından laboratuar ortamında fiziksel ve kimyasal testlere tabi tutulmuştur. Sonrasında ileri analiz teknikleri ile seramik eserlerin mineralojik, elementsel ve tarihsel dokümantasyonları çıkarılarak kil yapısı, menşei ve dönemi belirlenmeye çalışılmıştır. Elde edilen sonuçlar iki aşama halinde; hem arkeolojik hem de spektroskopik açıdan değerlendirilerek seramiğin niceliksel ve niteliksel özellikleri hakkında mutlak bilgilere ulaşılmaya çalışılmıştır.
Olba kenti çiftlik yerleşimleri

Tez kapsamında Olba Kentindeki üç adet çiftlik yerleşimi incelenmiştir. Bunlar, Keşlitürkmenli yolu üzerinde bulunan çiftlik yerleşimi, Veteran yazıtlı çiftlik yerleşimi ve Düğürlük sırtlarında bulunan çiftlik yerleşimidir. Benzer özelliklere sahiptirler. Çiftik yerleşimlerini bir konut, bir mezar, üretim donanımları ve tarım toprağı oluşturmaktadır. Antik yazarların villa tanımlamalarına konutlar kısmen uymaktadır. Çiftlik yerleşimlerinin tarihlemesi için antik yollar ve mezarlar kriterdir. Olba, Keşlitürkmenli'den çıkan Diocaisareia'ya giden yol güzergahındadır. Bu antik yol üzerinde iki çiftlik yerleşimi yer almaktadır. Keşlitürkmenli yol güzergahında bulunan ve Veteran yazıtlı çiftlik yerleşimleri söz konusu antik yol rotası üzerindedir. Çiftlik yerleşimlerinin var olan en erken kanıt mil taşıdır. Bu mil taşı MS 75/ 76 yılına aittir. Dolayısıyla çiftlik yerleşimleri için en erken tarihi vermektedir. Çiftlik yerleşimi için en geç tarihi bizlere mezarlar sunmaktadır. Keşlitürkmenli yolu üzerindeki mezarın başlığından yola çıkılarak MS 150- 180 yılları arasına tarihlenmektedir. Düğürlük ve Veteran yazıtlı çiftlik mezarları ise gerek yazıtları gerekse mimari elemanlarının profil özellikleri dikkate alındığında Severuslar Dönemi'nin başlarına aittirler. Dolayısıyla çiftlik yerleşimleri MS 75/76 yıllarından sonra ve Severuslar Dönemi'nden önce inşa edilmiş olmalıdırlar.
Urartu taş kapları

Bu çalışmada Urartu Taş kaplarımn tipolojik gelişimi, Urartu merkezlerindekidağılımı, kullanım amaçları güvenilir bir şekilde ortaya konulmaya çalışılmıştır. Urartu Taş kapları ve kullanım amaçları bugüne değin az araştınlmış konulardandır. Çalışmanın 1. kısmında İstanbul Üniversitesi VanBölgesi Tarih ve ArkeolojiAraştırma Merkezi depolarında bulunan Çavuştepe Kalesi, Van Kalesi Höyük, YukarıAnzaf Kalesi, Tuşpa Altıntepe Nekropolü ve Karagündüz Höyük kazılarındansağlanan malzemeler tek tek elden geçirilmiş, kata10g fişleri kontrol edilmiş, çizimleri yapılmış fotoğraf çekimleri tamamlanmıştır. Van müzesi deposunda bulunan Çavuştepe Kalesi Kazılarında ortaya çıkarılan taş kaplarda Kültür Bakanlığı Amtlar ve Müzeler Genel Müdürlüğünden alınan 12.08. 1998 tarihli 0-16-00. 011707 AM6 sayılı izin belgesi ile incelenmiş, müze envanter ve etüd defterleri kontrol edilmiş, çizim ve fotoğraf çekimleri yapılmıştır. Orijinal eserlere ulaşılamadığı durumlarda süreli yayınlar incelenmiştir. Çizimler 1/3 oranında küçültülerek rapidoya geçirilmiştir. Malzemekatalog fişlerine geçirilerek tez kataloğu oluşturulmuştur. Kap örneklerinin ağız çapı /dip çapı yükseklikleri verilmiştir. Parça halindeki kapların ağız profili ve dip çapları'çap ölçer' yardımı ile alınmıştır. Urartu Taş Kapları üzerinde yaptığımız bu çalışmada toplam 91 parça taş kap incelenmiştir.