turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Bir medeniyet projesi olarak neoliberal küreselleşme: Robert W. Cox'un teorik yaklaşımı

Bu çalışmada 1980'li yıllardan itibaren hız kazanmaya başlayan neoliberal politikalarla birlikte değişen ekonomik, siyasal ve sosyal yapının bir sonucu olarak ortaya çıkan küresel düzenin dünyayı tek bir medeniyet inşası içerisinde konumlandırılması üzerinde durulmuştur. Neoliberal dönemle birlikte toplumsal alan olarak da tanımlanacak üst yapı kurumları önem kazanarak, ekonomik çıkarları destekleyici ve mevcut düzenin sağlıklı bir şekilde ilerlemesini sağlayacak olan toplum inşası ön plana çıkmıştır. Bu bağlamda, üretim, devlet ve dünya düzeninin oluşturduğu üçlü bir güç dağılımı tanımlaması yapan Cox'a göre ulusal ve uluslararası alanda gücün niteliğini belirleyen üretimken, tek başına etkili değildir. Küresel düzene hakim olan gücün üretimin haricinde toplumların sosyal yapılarını ve kuvvetlerini de kontrol etmesi gerekmektedir. Küreselleşme üretimin ve devletlerin uluslararasılaşmasına bağlıdır. Bu nedenle, dünya düzenine hakim olan güç kendi yapısını kurabilmek için üretimin şekillendirmeye çalışırken bir yandan devletlerin yardımıyla toplumu siyasi olarak uyumlaştırırken bir taraftan ise, hegemonyasını onların rızasını alarak kurmaktadır. Bu nedenle yereli küresel düzene, toplumsal kuvvetleri ve kurumları kontrol ederek ve kendi değerler sistemini bu alanda kabul ettirerek bağlayabilecektir. Bu çerçevede Cox, yeni imparatorun toplumu kendi öznelerarası anlamlarını kurarak tek bir medeniyet içerisinde emme yönünde olduğunu belirtir. Kendi toplumsal yapılarını bir noktaya kadar koruyan toplumlar aynı zamanda yeni medeniyetin de değerlerini benimseyerek yeni bir aidiyet kazanırlar. Bu farklıkların varlığını devam ettirebilmesi Cox'a göre, tek medeniyet inşasına karşı bir direniş alanı olarak yorumlansa da, yeni değerleri içselleştiren toplumlar, self oryantalist bir yaklaşımla yeni değerleri kendiliklerinden üreterek, mevcut hegemonyayı pekiştirmektedirler.
Türkiye - Irak ilişkilerini etkileyen faktörler (2003 2013)

Ortadoğu tarih boyunca özellikle bulunduğu coğrafyadan kaynaklı hep dikkatleri üzerine çeken ve sürekli olarak çatışma ve savaşlara sahne olmuştur. ABD'nin Irak'ı işgali ile birlikte tekrar bütün dünyanın dikkatlerini üzerinde topladığı bir bölgede yer alan Türkiye'nin, kuşkusuz daha çok uzun süre birçok sıkıntı ve problemlerle karşı karşıya kalması, Irak ve bölgesinin de bu konuda önemli bir rol oynaması kaçınılmaz bir gerçektir. Türkiye-Irak ilişkileri siyasi, ekonomik, tarihi ve kültürel alandan çok, ortak sınır açısından önemlidir. İki ülke arasındaki ilişkiler kesintiye uğramadı, devamlı bir şekilde gelişti. Musul meselesi ve 1926'da yapılan anlaşma ile sınır meselesi çözüme kavuşturuldu. Böylece ilişkiler olumlu anlamda devam etti. Tarafların anlaşması diplomatik ilişkilerin gelişmesinde etkili oldu. Türkiye'nin stratejik konumu sebebiyle, petrol zengini Irak için Türkiye'nin önemi arttı. Bu nedenle Sovyet tehdidine karşı Türkiye ile Irak arasında ortak bir cephe oluşturuldu. Uluslararası antlaşmalar imzalandı. Fakat 1958'de Irak'ta krallık rejimi yıkılınca ilişkiler kesintiye uğradı. 1958- 1968 yılları arasında iç sorunlar nedeniyle Türkiye-Irak ilişkileri duraklama dönemine girdi. Baas Partisi'nin iktidara geçmesi ile birlikte ilişkiler düzeldi. Bu dönemde iki devlet birbirlerini destekledi. Şunu belirtmek gerekir ki bu dönem iki ülke arasındaki ekonomi açısından altın çağ olarak değerlendirildi. En önemli protokol ise taraflar arasında 1973 yılında imzalanan Kerkük-Yumurtalık Petrol Boru Hattı anlaşması oldu. Irak-İran savaşı boyunca Türkiye-Irak arasındaki ticari ilişkiler daha da gelişti. Irak, Türkiye için büyük bir pazar konumuna geldi. Sekiz yıllık savaş süresi boyunca Irak, Türkiye ile tarafsızlığını korudu. Irak'ın 2 Ağustos 1990 tarihinde Kuveyt'i işgali sonucunda Türkiye ile ilişkileri kesintiye uğradı. Körfez Savaşı sırasında Türkiye, Irak'a karşı kurulan koalisyonda yer aldı. ABD'nin 20 Mart 2003 tarihinde Irak'a yaptığı çıkarmada, Türkiye Irak'a karşı kurulan cephede yer almadı. Çünkü Türkiye, sorunun diplomatik yollarla çözülebileceğine inandı. Bu esnada Türkiye, Kuzey Irak'ta bağımsız bir Kürt devletinin kurulmasından endişelendi. Bu nedenle Kürtlerin Kerkük ve Musul'u işgal etmemeleri için elinden geleni yaparak, federal bir yapılanmaya karşı çıktı. Bu kriz döneminde Türkiye, Irak'ın toprak bütünlüğünün korunması politikasını izledi. 2003 yılında Baas rejiminin yıkılması sonucunda Irak'ın yeniden inşa edilmesi için çaba harcadı. Irak'ın güvenliğini sağlayacak bir hükümetin kurulmasını istedi. Irak'ın içinde bulunduğu karışıklık özellikle komşusu Türkiye'yi olumsuz bir şekilde etkiliyordu. Türkiye ile Irak Kürtleri arasındaki bütün anlaşmazlıklara, özellikle de PKK terör örgütünün sınır ihlallerine rağmen; her iki taraf da ekonomik ilişkiler başta olmak üzere diplomatik ilişkiler sürdürmeye devam etti. Netice itibariyle Türkiye ve Irak birbirini tamamlayan iki ülke konumunu korudu. Her iki taraf için de iyi ilişkiler barışın ve huzurun teminatı oldu.
Radikal milliyetçilik ve propaganda teknikleri: MHP örneği

Bu çalışma Türkiye'de dünya konjonktürüne uygun olarak gelişme kaydeden milliyetçilik akımının MHP örneğinde ivme katedişinin toplumsal koşullarını ortaya koyarak, değişen koşullara uyarlanmada MHP'nin paropagandasının nasıl etikilendiğini araştırmayı amaçlamaktadır. Çalışma literatür taraması ve propaganda çözümlemesi olmak üzere iki bölümden oluşmaktadır. Literatür taramasından elde edilen bilgiler doğrultusunda, önce dipıyada milliyetçiliğin ortaya çıkış koşullan saptanmış, Türkiye'ye yansıma koşullan incelenmiş ve MHP'nin kuruluş yıllarından günümüze değin geçirdiği evreler mikro-tarihsel bir perspektif içinde ortaya konmuştur. Çözümleme aşamasında ise, 24 Aralık 1995 Genel seçimleri esnasında MHP'nin propaganda mesajlarının değişen toplumsal koşullara uyarlanmada, kat ettiği mesafe ve başarılı olup olamadığı incelenmiştir. Çalışmanın sonunda MHP'nin 90'lı yıllarda oy oranlarım artırarak yükseliş kaydetmesinin nedenleri olarak iki olgu saptanmıştır. Bunlar; Sovyetler Birliği'nin dağılarak Türki cumhuriyetlerini kurulması karşısında toplum içinde hareketin sempati toplaması ve Güneydoğu'da yaşanan terörün Türkiye'nin geçmişşten gelen 'beka' sorunsalım ve 'dış tehdit' algılamasına güçlendirerek Türk milliyetçiliğinin savunmacı karakterini ortaya çıkarmasıdır. Bunlara ek olarak 1980 sonrası uygulanan ekonomi politikalarının toplumsal, kültürel ve siyasal yaşamda meydana getirdiği değişikliklerin etkili olduğu görülmüştür. Bu yıllarda tüketim ekseni etrafında tanımlanan yaşam biçimine ayak uyduramayan toplumun büyük kısmının cemaat formlarının da kent yaşamında bozulmasından ötürü aidiyet hislerini milliyetçilik duygusunda aradıkları görülmüştür.90'lı yıllarda Merkez sağın toplumsal sorunlara yanıt verememesi de milliyetçilikte çare arayanları artırmıştır. Bu değişmeler karşısında MHP'de 70'lerdeki Türkçü İdeolojisine geri dönmüş ve Atatürkçü- laik ve kapitalist ekonomiyi savunan bir söylemle oylarını arttırmıştır.
Bilgi ve iktidar ilişkisinde yönetimselliğin bir aracı olarak komplo teorileri: 2013'ten 2017'ye gazete köşe yazıları üzerine bir inceleme

Bu çalışma modern siyasal hayatta bir söylem pratiği olarak komplo teorilerinin, yönetme sanatı içindeki tarihsel rolünü incelemektedir. Bu kapsamda komplo teorilerinin bilgi-iktidar ilişkisi bağlamında siyasalı algılamaya dönük bir akıl yürütme ve söylem pratiği olarak kavranabileceğinden söz edilmektedir. Söz konusu kavrayış, komplo teorilerinin sahip olduğu formun neoliberal bağlamda tartışılabileceğini öne sürmektedir. 11 Eylül 2001 sonrasında tüm dünyayı saran küresel güvenlik kompleksiyle birlikte yönetim anlayışı da güvenlik endeksinde güncellenmiştir. Ulus-devlet olarak tanımlanan yapının kurgusu ve işlevleri, yaşadığımız çağın neoliberal koşullarına göre güncellenmektedir. Bugün Türkiye'de toplumsal olan, çağımızın güvenlik-kimlik-sadakat kompleksine uygun biçimde ve coğrafyanın getirdiği ekonomik, siyasal, sosyo-kültürel dinamikler ölçüsünde söz konusu dönüşümü geçirmektedir. Bu araştırma, tüm bu dönüşüm eksenini gözeterek yaşanan kriz anlarında ya da uzun vadeli dönüşüm süreçlerinin sürdürülmesinde komplo teorilerinin bir iktidar stratejisi olarak kullanımını gündeme getirmektedir. Bu kapsamda söz konusu gündem, çağın ekonomi-politik koşullarıyla dönüşen medya-sermaye-iktidar ilişkisi ve Michel Foucault'nun yönetimsellik kavramı odağında tartışılmaktadır. Teorik tartışmadan hareketle, bilgi ve iktidar ilişkisi bağlamında komplo teorilerinin yönetimselliğin bir aracı olarak kullanıldığı önerilmektedir. Çalışmanın analiz kısmında; komplo teorisi söylem düzeninin kriz ve toplumsalın yeniden kurgulanması anlarında/süreçlerinde sistematik biçimde kullanıldığı, Türkiye'de 2013- 2017 yılları aralığında oluşturulan vakıa seti (Gezi Parkı Protestoları, 17-25 Aralık Operasyonları, MİT Tırları Operasyonları, 15 Temmuz Darbe Girişimi, Adalet Yürüyüşü) çerçevesinde kanaat teknisyeni köşe yazarlarının gazete köşe yazıları üzerinden eleştirel söylem analizi yöntemiyle araştırılmıştır.
İç göçün kentsel işsizlik üzerindeki etkisi ve örüntleri: Kocaeli örneği

Bu çalışmada, Kocaeli örneğinden hareketle iç göçün, kentsel işsizlik üzerindeki etkisi ve örüntüleri teorik ve uygulamalı yöntemlerle incelenmiştir. Ankete dayalı saha çalışmasında Kocaeli örneklemi baz olarak alınmıştır. Kocaeli'nin tespitinde Cumhuriyetin hemen her döneminde göç almış olması ve ülkenin en büyük sanayi kenti olması etkili olmuştur. Bu açıdan Kocaeli hem iç hem dış göçe yoğun ölçüde maruz kalmış ve heterojen nüfus yapısı ile sosyokültürel çalışmaların yoğunlukla yapıldığı veri tabanının yüksek olduğu bir kent olmuştur. Uygulamada genellikle geçim sıkıntısı ve iş bulma gibi ekonomik gayelerle yapılan iç göç ülkemizin karşı karşıya kaldığı bir sorun olarak halen önemini korumaktadır. Bu amaçla gerek göç öncesi gerek göç sonrası uygulanacak politikalar açısından göçün değişen niteliklerinin tespiti önem taşımaktadır. Bu çalışmayla göçün değişen dinamiklerinin yanında kentsel işsizliğin örüntülerini, göçmen kitlenin sosyokültürel, sosyoekonomik yapılarının ortaya konarak politika yapıcılara bir veri seti sunması amaçlanmıştır.
Avrupa'da yükselen sağ popülizm: Almanya, Avusturya ve Hollanda örnekleri üzerinden sağ popülist liderlerin yeni medyayı kullanma pratikleri

Bu çalışmada, Avrupa'da yeniden yükselen milliyetçiliğin ve onu faşizmden ayıran popülist yaklaşımın, liderlerin yeni medya kullanımları çerçevesinde incelenmesi amaçlanmıştır. Bu amaç doğrultusunda, önce popülizm kavramı kuramcıların görüşleri ışığında ele alınmıştır. Günümüzün milliyetçi ve muhafazakar politikacılarının sağ popülist söylemleri ve eylemlerinden örneklerle popülizm kavramı açıklanmıştır. Ardından yeni medyanın ne olduğunun ve siyasal alanda nasıl bir etki yarattığının üzerinde durulmuştur.
Türkiye'de Tek Parti Döneminde Türk ulusal kimliğin inşasında kamusal eğitimin rolü

21. yüzyılın yaygın devlet modeli olan ulus-devlet, bir yandan ortaya çıkış biçimleri, diğer yandan gelişen siyasal olgulardan etkilenme yönleri bakımından, yoğun tartışmalara konu olmaktadır. Bu bağlamdaki tartışmalar, millet bilincinin köklerine inilerek yapılabilirse, daha aydınlatıcı sonuçlara ulaşılabilir. Milletin ortaya çıkışı ve gelişimi incelenerek; ulusal kimlik ve ulusal bilincin nasıl oluştuğu doğru bir şekilde ortaya konabilirse, ulus-devletin geçmişşine yönelik bu çalışmalar, ulus-devletin geleceğiyle ilgili yapılan tartışmaların aydınlatılmasında da yardımcı olabilecektir. Türkiye'de Tek Parti döneminde ulus-devletin gelişimi ve ulusal kimliğin oluşumu ile ilgili olan bu çalışma, yukarıdaki bağlamda, gelecekle ilgili ipuçları da verebilecektir. Çalışma üç bölümden oluşmaktadır. Birinci bölümde önce millet ve milliyetçilik kavramı ile Avrupa'da ortaya çıkan modern ulus-devletlerin gelişim süreçleri ele alınmaktadır. İkinci bölümde ise, Türk ulus-devlet anlayışının kökenini ortaya koymak ve gelişim çizgisini izleyebilmek için; önce Osmanlı dönemindeki milliyetçilik anlayışları ele alınıp, sonra da Türk uluslaşma modelinin bir analizini yapılmıştır. Üçüncü ve son bölümde ise; asıl araştırma konusu olarak; Türkiye örneğinde ulusal kimliğin oluşturulmasında kullanılan politikalardan kamusal eğitimin rolü analitik ve eleştirel bir yaklaşımla değerlendirilmiştir.
A novel instrument of regional development in Turkey: Izmir Development Agency

Türkiye'deki merkezileşmiş devlet geleneği nedeniyle, bölgesel kalkınma arka planda tutulmakta ve öncelik genellikle ulusal kalkınmaya verilmektedir. Bölgesel kalkınma, ulusal kalkınmanın bir uzantısı olarak görülmekte bu nedenle de, her bölgenin kendi dinamiklerini göz ardı eden, yukarıdan aşağıya politikalar uygulanmaktadır. Fakat, bu politikalar başarılı olamamakta ve bölgeler arasında derin sosyo-ekonomik farklılıklara neden olmaktadır. Türkiye'nin AB'ye yüksek motivasyonlu katılım hedefiyle, 1990'ların sonunda, Kopenhag Kriterlerinin etkisi ülkede etkili olmaya başlamıştır. Avrupalılaşma süreci, Türk siyasetinin birçok bölümünde olduğu gibi, idari yapısında da iyileştirmeleri zorunlu kılar. Süreç, bölgesel aktörlerin karar mekanizmasında daha etkin olduğu, aşağıdan yukarıya, adem-i merkeziyetçi politikaları destekler. Bu nedenle, Avrupalılaşma merkezileşmiş mevcut devlet yapısına meydan okur ve yönetişim dinamiklerinin hüküm sürebileceği bir dönüşümü tetikler. Bu bakımdan, Türkiye'de bölgesel politikanın mantığında bir kırılma oluşmaya başlamış; bölgesel politikanın yeni araçları sunulmuştur. Bu bağlamda, İstatistiki Bölge Birimleri Sınıflandırması belirlenmiş ve 26 adet Düzey 2 bölgesi oluşturulmuştur. Yenilikçi bir girişim olarak, Düzey 2 bölgelerinden türeyen 26 Bölgesel Kalkınma Ajansı Türkiye'de oluşturulacaktır. Bu yenilikçi bir girişimdir çünkü Kalkınma Ajanslarının Kuruluşu, Koordinasyonu ve Görevleri Hakkındaki Kanun ile, devletin bazı sorumluluklarını bölgesel düzeye devreden ve bölgeye özgü politikalara ön ayak olan bölgesel düzey Türkiye'de kurumsallaşmıştır. Bölgesel düzeyin kurumsallaşması; bölgesel düzeyin, merkezi hükümetin müdahalesi olmadan, AB düzeyiyle etkileşime girebileceği, AB'nin çok düzeyli yönetişim modeline doğru bir adımdır. Bu konuda, Türkiye'de iki BKA kurulmuştur ve İzmir Kalkınma Ajansı bunlardan biridir. İzmir önceden, bir sivil toplum kuruluşu altında, BKA yapısını deneyimlediğinden ve STKların, ticaret ve sanayi odalarının, üniversitelerin ve diğer bölgesel aktörlerin, bölgenin kalkınması için bir BKA ile işbirliğine hazır olmalarından dolayı, IZKA Türkiye'deki ilk BKA'lardan biri olarak seçilmiştir.
Loci of Islamic Text Production: Print and Publishing in Republican Turkey

Bu tez erken Cumhuriyet döneminden 2010'lara kadar İslami matbuat ve yayıncılığı incelemektedir. Cumhuriyet dönemi boyunca üretilen İslami kitapları yayınlanan kitap sayısı, konuları, türleri ve yayıncı yelpazesi bakımından ele almaktadır. Nicel ve nitel bir araştırma yürüterek Türkiye Cumhuriyeti'nin farklı dönemleri boyunca yayınlanan dini kitap çeşitleri ve sayılarına dair istatistiksel veri sunmanın yanı sıra matbu İslam'ın anlam ve ifade ettiklerini de detaylı bir şekilde tartışmaktadır. Türkiye'nin sosyo-politik tarihinin farklı fazlarında, geç Osmanlı'dan yirmi birinci yüzyıla kadar, İslami yayıncılığa dair geniş bir bakış açısı sunmaktadır. Böylece dini yayıncılığı, devlet ve toplumunun daha geniş sosyo-ekonomik, entelektüel ve siyasi özellikleri içerisinde bağlamsallaştırmakta ve dini kitapları toplumu analiz etmek için bir lens olarak kullanmaktadır. İslami yayıncılığın Türkiye'de dini söylem ve pratiklerin değişim, dönüşüm ve şekillenmesindeki rolünü de incelemektedir. Farklı yayın aktörleri ve faillerle beraber İslami kitap yayıncılığı sektörünün temel özelliklerini yakından inceleyerek, din, birey ve cemaatsel dini örgütler ve devlet kurumlarının dinamiklerine dair de önemli bir kavrayış sağlamaktadır. Konu ve türlerin çeşitlenmesini, dini öğretim, düşünüm ve faaliyetlerin yer aldığı mahallerin ilintililiğini göstererek bu çalışma, devam eden İslami ihya ve Türkiye'de siyasal İslam tartışmalarına da katkı sunmaktadır.
27 Mayıs 1960 Askeri Darbesi ve 12 Mart 1971 Muhtırası'nın Türk Devlet Teşkilatı ile siyaset hayatına etkileri

Türkiye Cumhuriyeti Osmanlı'dan kurumsallaşmış bir bürokratik yapı devralmış, bu yapı yeni yönetimin temel dinamiği olmuştur. 1946 yılına kadar tek parti ideolojisi ve bürokratik bir yapının hakim olduğu Türkiye Cumhuriyeti, şekilsel de olsa batı normlarında çok partili hayata ancak, II. Dünya Savaşı sonrasının değişen şartlarına ayak uydurabilme zorunluluğundan dolayı geçmişştir. Demokrat Parti ile devlet yapısında siyasal, sosyal ve ekonomik bir dönüşüm yaşanmış ancak bu süreç 27 Mayıs 1960 Askeri Darbesi ile kesintiye uğramıştır. 27 Mayısla başlayan bunlara rejim, felsefesine uygun bir devlet organizasyonu ve siyasal yapı oluşturmak adına, 1961 Anayasası'nı hazırlamış, bu anayasa ile çoğulcu ve özgürlükçü bir toplum yapısına yönelik düzenlemeler getirilmiştir. Ancak yine aynı anayasa ile egemenlik devlet içerisindeki çeşitli kurumlara dağıtılarak 27 Mayıs öncesinin çoğunluk tahakkümünün önüne geçilmeye çalışılmıştır. Bu uygulama yasama, yürütme ve yargıda ortaya çıkarılan yeni yapılar aracılığı ile bürokrasinin yeniden etken bir güç haline gelişini de sağlamıştır. 1961 Anayasası'nın özgürlükçü ortamı Türk siyasal hayatında çok sesliliği getirmiş, bu yapı da; devam eden dönemde, sosyalist, dinci ve aşırı milliyetçi partilerin ortaya çıkışını kolaylaştırmıştır. Ancak ekonomik, sosyal ve siyasal dönüşümün çok kısa süre içinde karmaşık bir şekilde yaşanması, tıkanıklığı, toplumsal buhranı ve çatışmayı da kaçınılmaz kılmıştır. Toplumsal tabanda yaşanan bu çatışmanın benzeri devlet içerisinde siyasetçi ve bürokratlar arasında yaşanmış, bu da devlet otoritesini zafiyete uğratmıştır. Yaşanan bu süreç 12 Mart 1971 Muhtırası ile durdurulmak istenmiş, askerin müdahalesi ile iktidar partisi yerini, ağırlıklı teknokratların oluşturduğu güdümlü iktidarlara bırakmıştır. Bu dönemde anayasanın özgürlükçü yapısı daraltılmış, devletin yaşam alanı genişletilmiş, birey hak ve özgürlükleri kısıtlanmıştır. Bu ara rejim ancak 1973 seçimleri ile tasfiye edilebilmiş, ancak sivil siyaset kendisinden beklenen çözümü yine üretememiştir.
Towards a dominant party system in Turkey during the post - 2002 period

Bu tezde, Türkiye'de, 2002'den günümüze, çok partili sistem içinde bir hakim parti sisteminin oluşup oluşmadığını araştırmak amaçlanmıştır. Bu konuyu inceleyebilmek için Adalet ve Kalkınma Partisi'nin, AKP, 2002'de çok kısa sürede iktidara gelmesinin nedenleri ve AKP'nin izlediği politikalar incelenmiştir. Bu çalışma, AKP iktidarının uzun yıllar devam edip edemeyeceği hakkında daha doğru yorum yürütmemize olanak sağlayacaktır. Sonuç olarak, AKP'nin 2002'den beri girdiği bütün genel ve yerel seçimleri kazanması, 2015'te dördüncü kez tekrar tek başına iktidara gelmesi onun hakim parti olarak tanımlanabileceğini göstermektedir.
Meşrutiyet'ten Cumhuriyet'e Türkiye'de sol faaliyetler: Avram Benaroya örneği

Bu tezin amacı Türkiye'de sol hareketlerin oluşum evresine dair objektif yeni bir perspektif ortaya koymaktır. Bugüne kadar ' / ı konuyla ilgili yapılan araştırmalar ya anti-komünist bir mantıkla yapılmış, ya da tek taraflı duygusal çalışmalar olmuştur. Bu iki mantığın ötesinde ciddi olarak yapılan birkaç bilimsel çalışmada da arşiv belgeleri kullanılmamıştır. Kökü Osmanlı'ya uzanan böyle bir konuda arşiv belgesi kullanılmaması gibi önemli bir eksikliğin farkında olarak, Osmanlı arşivinde konuyla ilgili detaylı çalışmalar yaptık. Çalışmalarımız sonucunda, Türkiye'de sol hareketler, özellikle Osmanlı'nın uluslararası kabul gören ilk sol siyasal örgütünü kuran Avram Benaroya ve Selanik'teki sosyalist işçi hareketleriyle ilgili önemli belgelere ulaştık. İmparatorluktaki diğer sosyalist grupların aksine Benaroya'nın faaliyetlerinin özde samimi ve daha sosyalist olduğunu ve devletin sosyalist- işçi hareketlerine bakışında da derin bir nefret ve önyargılım değil de, yüzeysel, pragmatik ve devletin bekasını ön planda tutan bir düşüncenin hakim olduğunu gözlemledik.
AKP'nin millet anlayışı

Bu tezde Adalet ve Kalkınma Partisi'nin millet anlayışı ele alınacaktır. AKP iktidarları dönemi, Türkiye açısından pek çok siyasal, ekonomik ve toplumsal dönüşüme sahne olmuştur. AKP'nin yeni millet anlayışı, bu dönüşümlere eşlik edecek bir yeni resmi ideoloji yaratma çabasıdır. Bu kapsamda tezin giriş bölümünde tezin konusu olan AKP'nin millet anlayışının ne ifade ettiği ortaya konulacaktır. 1. Bölümde, AKP'nin millet anlayışının tarihsel gelişim süreci ele alınacaktır. Bu tarihsel gelişim, Milli Görüş Hareketi, Yeniden Milli Mücadele Hareketi ve Türk sağ geleneği bağlamında incelenecektir. Bu üç akımın millet anlayışları ve bu geleneklerden AKP'ye yansıyanlar tespit edilmeye çalışılacaktır. 2. Bölümde AKP'nin millet anlayışının iç politikadaki unsurları ele alınacaktır. AKP'nin millet anlayışı iç politikadaki yansımalarıyla ele alınacaktır. Burada, AKP'nin millet anlayışının hegemonik bir merkez kurmaktan, otoriterleşmeye doğru olan eğilimi incelenecektir. Bu bölümde ayrıca, AKP'nin millet anlayışı açısından sorunlu toplumsal kesimler olarak görülen Kürtler ve Alevilerin konumu da incelenecektir. 3. Bölümde AKP'nin millet anlayışının dış politikadaki yansımaları ele alınacaktır. AKP'nin dış politikası millet anlayışının incelenmesi açısından önemli veriler sunar. AKP'nin dış politikada geliştirdiği, Stratejik derinlik, neo-osmanlıcılık, aktif dış politika ve model ülke gibi yaklaşımlar, millet anlayışının izlerini önemli oranda taşır. Sonuç bölümünde ise tezin genel fikri anlatılacak ve 2013 yılı içinde yaşanan toplumsal olaylar AKP'nin millet anlayışı çerçevesinde ele alınarak tez tamamlanacaktır.
Kamu yöneticilerinin siyasal ve yönetsel ahlaki davranış tipleri: Pamukkale Üniversitesi örneği

Çalışmada siyasal-yönetsel ahlak ve siyasal-yönetsel yozlaşma kavramları incelenmiştir. Siyasi ve yönetsel yozlaşamaya sebep olan ahlaki davranışları açıklayabilmek için bireyin ahlak gelişimini anlatan teoriler üzerinde durulmuştur. Günümüz Türkiye'sindeki siyasi ve yönetsel yozlaşmalar sadece bugüne ait olmayıp geçmişşten günümüze miras olarak gelmişlerdir. Bu durumun nedeni de ülkenin geçirmiş olduğu siyasi kültürel ve ekonomik değişimler olarak açıklanabilir. Pamukkale Üniversitesi yöneticileri üzerinde Steinberg ve Austern'in çalışmasından hareketle yapılan bu çalışmanın Türk Kamu Yönetiminde yöneticilerin hangi tür ahlaksal davranış tipini sergilediği konusunda bir fikir vermesi amaçlanmıştır. 121 yöneticiden oluşan örneklem grubundan elde ettiğimiz sonuçlar da Türk Kamu Yönetiminde yönetici personelin daha çok görevci bir ahlaksal tutum sergilediği görülmüştür.
Yeni toplumsal hareketler bağlamında siyasal iletişim süreçleri: Kültürel mücadele ve hegemonya arayışı

Bu çalışma, yeni toplumsal hareketler çerçevesinde 'toplumsal değişim' sağlama mücadelesi veren ve hegemonya arayışı içerisinde bulunan toplulukları merkezine almaktadır. Çalışmanın amacı, mevcut politik ve kültürel hegemonya ile uyumlu hareket etmeyen toplumsal hareket gruplarının, girdikleri hegemonya arayışı bağlamındaki siyasal iletişim, kültürel üretim, söylem inşası ve medya kullanım biçimlerini / stratejilerini ortaya koymaktır. Tezin araştırma evreni katılımcı gözlem ve derinlemesine görüşme gibi veri toplama tekniklerini içeren saha çalışması etnometodolojisine yaslanırken, çeşitli aktivist pratiklerinin medyadaki ve kültürel çevredeki çıktılarının içeriksel analizi ile zenginleştirilerek yöntemsel bir bütünlük elde edilmeye çalışılmıştır. Tez çalışması neticesinde iki ana sonuca ulaşılmıştır. Bunlardan ilki, İnternet üzerinden örgütlenen ve harekete geçen yeni toplumsal hareketlerin dayandığı gevşek bağlılıkların yarattığı devamlılık sorununun; yoğun yüz yüze iletişime, çevrimdışı mobilizasyona ve çevrimiçi çevrimdışı ortamlar arasındaki etkileşime verilen öncelik ile bertaraf edilebileceğidir. İkincisi ise, toplumsal hareket gruplarının uzun vadeli stratejilere dayanan hegemonya arayışı, kültürel mücadele ve toplumsal değişim hedefli pratiklerinin, bu toplulukların toplumsal hareketler sönümlendikten sonra bile sivil toplum içerisinde bir baskı grubu olarak yaşamlarını sürdürmelerini sağlayabildiğidir.