turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Düşünce ve uygulamalarıyla halk adamı Atatürk

Atatürk büyük bir asker, devlet, siyaset ve halk adamıdır. Atatürk'ün kişiliğini, hayatını ve eserlerini yeteri kadar incelemeyenler, Atatürk ile ilgili her şeyin yazıldığını ve araştırıldığını düşünebilirler. Halbuki kısa bir incelemede bile, bu büyük insanı her olayda yeniden keşfetmenin ve araştırdıkça onda yeni sırlar bulmanın mümkün olduğunu görebilirler. Bu nedenle, M. Kemal Atatürk'ün hala milletinin gönlünde yaşamasının ana sırrı olan ve onu farklı kılan, halk adamlığı ile insani yönünün incelenmesi önem arz etmektedir. Bu çalışmada; Mustafa Kemal'in yetiştiği dönem ile savaştan bıkmış, girdiği savaşları kaybetmiş, umutlarını yitirmiş, yoksul ve yorgun Türk Halkını milli mücadeleye ikna ederek, bu zorlu mücadeleyi kazanan ve ülkenin kalkınmasıyla ilgili her önemli reformu halkına kabul ettirmeye çalışan, daima halkın arasında olan, halkından kopmayan, düşünce ve uygulamalarıyla halkını yönlendiren 'Halk Adamı ve İnsan Atatürk' ele alınmıştır.
Türk-Yunan ilişkilerinde Ege sorunu

Bu tez ; Türkiye ile Yunanistan ilişkilerinde Ege Sorununu ele almaktadır. Birinci bölümde Yunan milli hedefi olan Megali idea incelenmiş, Ege Sorunu ile ilgili yönleri ortaya konmuş ve son olarak da Türk Ulusal Hedefi ile Yunan Milli Hedefi karşılaştırılmıştır. İkinci bölümde deniz alanına ilişkin sorunlar kıta sahanlığı ve karasuları olarak ikiye ayrılarak incelenmiş her iki ihtilafında tarihsel gelişimi anlatılmış, tarafların tezleri ele alınmış ve tarafların tezlerinin uluslararası hukuka uygunluğu tartışılmıştır. Üçüncü bölümde adalara ilişkin sorunlardan ilk olarak egemenliği tartışmalı adalar sorunu ele alınmış ve Kardak Kayalıkları' run aidiyeti ile ortaya çıkan egemenliği tartışmalı adalar meselesinin karasuları sorununun çözülmesi üzerindeki etkileri ortaya konmuştur. İkinci olarak adaların silahsızlandırılması meselesi ele alınmış ve Türkiye'nin güvenliği üzerindeki olası olumsuz etkileri ele alınmıştır. Dördüncü bölümde hava sahasına ilişkin sorunlar hava sahası meselesi ve flight information regions olarak ikiye ayrılarak incelenmiştir. Yunanistan'ın hava sahasını genişletme çabalarının uluslararası hukuka uygunluğu tartışılmıştır. Beşinci bölümde Ege'de NATO komuta kontrol sorumluluklarmm paylaşılmasına ilişkin sorunlar ele alınmıştır. Sonuç bölümünde genel bir değerlendirme yapılarak Ege sorununun gerek günümüzde gerekse de gelecekte ülkemiz üzerinde etkileri incelenmiştir. m
Adalet Partisi ve Ragıp Gümüşpala (1961-1965)

'Adalet Partisi ve Ragıp Gümüşpala (1961-1965)' konulu tezin amacı, tarihi perspektif içerisinde, kuruluş çalışmalarından başlayarak Adalet Partisi'nin iktidar olduğu 1965 yılına kadar AP'yi ve kurucu Genel Başkanı Ragıp Gümüşpala'nın siyasi hayatını incelemek, 1961- 1965 yılları arasında AP ile Ragıp Gümüşpala'yı merkeze alarak Türk siyasal hayatında yaşanan siyasi olayları ve bunların arasındaki ilişkiyi araştırmaktır. Bu tez, 1961- 1965 dönemine ışık tutması, özellikle 27 Mayıs askeri müdahalesinden sonra siyasal hayatta gelişen olayları izlemesi, dönemin bütün gerçeklerini ortaya koyması ve Türkiye'nin demokratik yapısının nasıl şekillendiğinin anlaşılmasına yardımcı olması açısından önem arz etmektedir. Ordu, ilk olarak 27 Mayıs tarihinde idareye müdahale etmiş ve bu tarihten sonra sürekli siyasetin içinde olmuştur. Bu süreçte; Gümüşpala'nın liderliğinde 1961 yılında kurulan AP, Demokrat Parti'nin devamı görüntüsü vererek halk desteğini sağlamış ve 1965 yılında Süleyman Demirel ile tek başına iktidara gelmiştir. Bu çalışmada, 27 Mayıs müdahalesinden sonra askeri idarenin sivillere devredilmesi sürecinde; AP ve AP'nin liderliğini yapan Gümüşpala'nın üstlendiği rol ortaya konmaya çalışılmıştır. 1961- 1965 yılları arasında Türk siyasi hayatını ortaya koyarken, bu beş yılın önemli aktörlerinden olan AP ve Gümüşpala detaylı olarak incelenmiştir.
Türkiye'de din eğitimi bağlamında İmam Hatip okulları (1924-1980)

Türkiye Cumhuriyeti Devleti kurulduktan sonra gerek siyasi alanda gerekse toplum nezdinde önemli bir konu halini almış din eğitim-öğretimi ve bu bağlamda İHO/İHL okullarına yönelik uygulamalar göz önüne alınarak toplumun bu okullara verdiği önemden hareketle okulların tarihsel süreç içerisinde karşılaştıkları problemler değerlendirilmiştir. Çalışmanın amacı; laik ya da muhafazakar çatışmalar ortasında bırakılan bu okulların, siyasi bir kimliğe sahip olmadığını ve toplumun din eğitim-öğretimi alma istek ve arzusu doğrultusunda açılan ve MEB'e bağlı kurumlar olması gerçeğinden hareketle diğer eğitim kurumlarından hiçbir farkları olmadıklarını ortaya koymaktır. Konuya geniş çerçeveden bakıldığında; İHO/İHL moderinite olgusu içinde Türk modernleşmesinin paradokslarından kaynaklanan sorunların odağında yer alan konulardan biri olması dolayısıyla önemli siyasi ve kültürel problemlere yol açmıştır. Bu problemlerin çözüme kavuşturulması, toplumun birlik ve beraberliği açısından önemlidir. Toplumların dinle olan ilişkisi, o toplumu hayatta tutan can damarı gibidir. Böylesine güçlü can damarının başka grupların eline geçmemesi amacıyla bu okulların devletin denetiminde olması gerektiği, devlet bunu yaparken siyasi partilerin uygulamalarına dayanarak bu okullara yaptırımlar da bulunmaması sonucuna varılmaktadır. Bundan sonra bu okulların varlığı değil, Türkiye Cumhuriyeti Devleti açısından nasıl faydalı hale getirilebilecekleri üzerinde tartışmalar yapılmalıdır.
Trakya Umumi Müfettişliği'nin köycülük politikası

Türkiye Cumhuriyeti Devleti kurulduktan sonra Tek parti hükümeti idari teşkilatını güçlendirmek ve bölgesel kalkınmayı sağlamak amacıyla Umumi Müfettişlik kurumunu oluşturmuştur. 1927- 1952 yılları arasında beş adet Umumi Müfettişlik kurulmuştur. Birinci, Üçüncü, Dördüncü ve Beşinci Umumi Müfettişlikler, faaliyet alanı olarak Türkiye'nin doğusunu kapsamışlardır. İkinci yani diğer adıyla Trakya Umumi Müfettişliği ise, Trakya bölgesinde faaliyet göstermesi için kurulmuştur. Trakya Umumi Müfettişliği'ne, sorumlu olduğu bölgenin bayındırlık, iskan, sağlık, kültür ve tarım alanlarında gelişimini sağlama görevi verilmiştir. Trakya Umumi Müfettişliği, Cumhuriyet'in ilk yıllarında ülkeyi saran köycülük düşüncesinin Trakya'da bayraktarlığını yapmıştır. Türkiye'de 1930'lu yılların köy, köycü ve köycülük vurguları, Trakya Umumi Müfettişliği sayesinde uygulama alanı bulmuştur. Müfettişliğin Trakya köylerinde yaptığı çalışmalar, bölgenin çehresini değiştirmiştir.
Yusuf Akçura'nın TBMM'deki faaliyetleri (1923-1935)

Rusya'dan gelen Türk aydınlarından olan Yusuf Akçura; Türkiye'nin kültür ve düşünce hayatına çok önemli etkileri olmuştur. Bu isim Osmanlının son dönemi ve Cumhuriyetin ilk yıllarındaki millileştirme çalışmalarının öncülerinden olmuştur. İktisat ve tarihin milli olmasını savunmuş ve Milli Tarih oluşturma çabalarında birinci derecede rol oynamıştır. Eserimizde Yusuf Akçura'nın hayatı, eserleri ve 1918'de Hilal-i Ahmer temsilcisi olarak Rusya'daki Türk esirlerini kurtarmak maksadıyla yurt dışında yürüttüğü faaliyetlerin yanı sıra ağırlıklı olarak 1923 Ağustos'undan 11 Mart 1935'te ölümüne kadar Türkiye Büyük Millet Meclisi'nde milletvekili sıfatıyla yaptığı çalışmalar incelenecektir. Eserimizin başlıca kaynağı Türkiye Büyük Millet Meclisi Zabıt Cerideleri'dir. İstanbul'daki bütün üniversiteler gezilerek, bugüne kadar yayınlanmış bulunan bütün TBMM Zabıt Cerideleri sabırla ve titizlikle incelenmiş; Milletvekili olduğu dönemlerdeki Yusuf Akçura'nın TBMM'deki faaliyetleri ele alınmıştır.
Kurtuluş Savaşı döneminde denizcilik faaliyetleri

çalışmada 1919- 1923 yılları arasında süren Türk Kurtuluş Savaşı'nda deniz harekatı ve Türk denizcilerinin gerçekleştirdiği faaliyetler incelenmiştir. Mondros Ateşkesi'nden başlayıp Lozan Antlaşması'na kadar devam eden süreç denizcilik faaliyetleri açısından kronolojik sıraya uygun olarak verilmiş ve deniz harekatı kara harekatı ile eş zamanlı olarak açıklanmıştır. Araştırmanın sonunda Anadolu Donanması'nın kara harekatınalojistik olarak önemli bir destek sağladığı ve Türk Kurtuluş Savaşı'nın zafere ulaşmasında pay sahibi olduğu görüşüne varılmıştır.
Atatürk Dönemi'nde siyasi karikatür

'Atatürk Döneminde Siyasi Karikatür' başlıklı bu tezde, hem çağdaş Türkiye tarihinin önemli bir dönüm noktası olan, 'Atatürk Dönemi'ne karikatürcülerin gözünden bakılmakta, hem de siyasi gelişmelerle karikatür sanatı arasındaki etkileşim incelenmektedir. Tezin araştırma aşamasında 1922- 1938 arasında Türkiye'de yayınlanan çeşitli mizah dergileri ve gazeteler incelendi. Ayrıca, dönemi kapsayan incelemelerden ve arşiv belgelerinden de yararlanıldı. Mizah yayınları ve karikatürcüler, başlangıcından itibaren Atatürk'ün önderliğindeki 'Türk Devrimi'ni desteklemeye eğilimli olsalar da özellikle 1922'den 1925'e kadar var olan basın özgürlüğü ortamında mevcut yönetimin icraatlarını da eleştirebilmişlerdir. Ancak devrimin özgürlükle birlikte gerçekleşmeyeceği kısa süre sonra anlaşılmış, buna paralel olarak karikatürlerdeki eleştiri dozu azalmaya başlamıştır. Her ne kadar kısıtlanmış da olsa ülkedeki liberal hava 1930 sonuna kadar sürmüştür. Yeni rejim değil ama ekonomik sıkıntılar, yolsuzluklara adı karışanlar, milletvekili tipi ve özgürlüklerin kısıtlı olması eleştirilebilir. Serbest Cumhuriyet Fırkası günlerinde de siyasi karikatürde büyük bir canlanma yaşanır. Ancak 1931'den itibaren tek parti yönetimi netleşmiş, devletçi politikalar uygulamaya konulmuş ve güdümlü bir basın oluşturulmuştur. 1930'lu yıllarda tüm basın gibi mizah yayınlarına da 'devrimi benimsetme' misyonu yüklenmiştir. Bu durum siyasi karikatürü güdükleştirmiş ve bir kısır döngüye sokmuştur. Hem Türkiye'deki hem de dünyadaki siyasi gelişmeler sebebiyle mizah yayınları dikkatlerini dış politikaya yöneltmek zorunda kalmışlardır. Bu konuda çizilen karikatürler ise 'İki Savaş Arası Dönem'in kaygılarını yansıtmaktadır.
Türkiye'nin milletler Cemiyetine girişi ve türk basınındaki yansımaları (1930-1932)

Dünya Harbi'nin sonunda yapılan mütarekelerle başlayan tezimizin ilk bölümünde savaş sonrası barış arayışlarına yer verdik. Söz konusu arayışların sonucunda da ortaya çıkan Milletler Cemiyeti teşkilatı fikrinin tarihi gelişim sürecini inceledik. Milletler Cemiyeti fikrinin ortaya çıktığı Paris Barış Konferansı ve bunun sonunda yapılan barış antlaşmalarına değindik. Bölümün son kısmında da Milletler Cemiyetinin kuruluşundan ve misakından söz ettik. Milletler Cemiyeti ve Türkiye başlığını taşıyan ikinci bölüm, Türkiye'nin Milletler Cemiyeti üyeliği öncesinde katıldığı Silahsızlanma Konferansıylabaşlamaktadır. Adı geçen konferansta Türkiye ve dünyada söz sahibi ülkelerinsilahsızlanmayla ilgili görüşlerine yer vermeye çalıştık. Bölümün devamındaMilletler Cemiyetinin Türkiye'ye yönelik uygulamalarına değindik. Söz konusuuygulamalar; Musul sorunu, nüfus mübadelesi, Bozkurt-Lotus davası ve Sancaksorunudur. Tezimizin son bölümünde, Türkiye'nin Milletler Cemiyetine girişini ve bunun Türk basınındaki yansımalarını inceledik. Bu bölümde Atatürk ve Türk MilletininMilletler Cemiyetine bakışını yansıtmaya çalıştık. Türkiye'nin Milletler Cemiyetinedavet ediliş sürecini basında çıkan haberler ışığı altında vermeye çalıştık. Davetsonrası Türkiye'nin cevabı ve Milletler Cemiyetine girişine yer verdik. Son olarak Türkiye'nin Milletler Cemiyetine girişinin Türk basınında yer alan dış basındaki yansımalarına değindik.
Piroğlu Fahrettin Bey Cenubi Garbi Kafkas Hükümeti Hariciye Nazırı

1874 yılında Divriği'nin Yağıbasan Köyü'nde doğan Fahrettin Bey, genç yaşlannda Elviye-i Selase'ye gelmiş, bölgedeki milli teşkilatlanma hareketlerinde önemli görevler almıştır. Bu çalışmalarından dolayı; 1914 yılında Ruslar tarafından yakalanarak, Rusya'ya sürgüne gönderilen Fahrettin Bey, burada üç yıl kadar kalmış, 1917 yılında Rusya'da meydana gelen Bolşevik Devrimi'nden istifade ederek, aynı yıl Elviye-i Selase'ye geri dönmüştür. 1918'de imzalanan Mondros Mütarekesi'nden sonra, bölgede kurulan Türk idaresinde Kars Milli İslam Şurası Başkanlığı ve Cenubi Garbi Karkas Hükümeti Hariciye Nazırlığı görevlerinde bulunan Fahrettin Bey, B. M. M.'nin yapmış olduğu Doğu Harekatı'na da bizzat iştirak etmiştir. Fahrettin Bey, Elviye-i Selase'nin B. M. M.'ne iltihakından sonra, Kars Valiliği ve I. Dönem Kars Milletvekilliği görevlerinde de bulunmuştur. Milletvekilliğinden sonra, tekrar Kars'a yerleşen Fahrettin Bey, ticaretle uğraşmış, ancak işlerinin kötü gitmesi nedeniyle ticari hayatı kısa sürmüştür. Fahrettin Bey, 1937 yılında ailesiyle beraber Kars'tan ayrılarak Ankara'ya yerleşmiş, geçimini, I. Dönem Milletvekillerinden yardıma ihtiyaçları bulunanlara tahsis edilen maaştan sağlamıştır. 1958 yılında Ankara'da vefat etmiş, cenazesi Ankara Cebeci Asri Mezarlığı'na defnedilmiştir.
Halkevlerinin Türk sporunun gelişimindeki yeri ve önemi

Halkevlerinin Türk Sporunun Gelişimindeki Yeri ve Önemi başlıklı bu çalışma, birinci el kaynaklar, tezler ve araştırma eserler kullanılarak hazırlanmıştır. Dokümanların önemli bir bölümü arşivlerde yapılan araştırmalar sonucu elde edilmiştir. Geri kalan belgeler ise ikinci el kaynaklar ve dijital olarak edinilmiştir. Milli Mücadele sonrası ülke genelinde yürütülen çalışmalar, dönemin devlet yöneticiler tarafından kurulan halkevlerinin bu faaliyetlerdeki yeri, gerçekleştirilen spor faaliyetleri ele alınmıştır. Osmanlı Devleti'nin son yıllarında Türk Ocakları ve spor kulüpleri tarafından ciddi anlamda ilk adımlarının atıldığı spor faaliyetlerinin, Cumhuriyetin ilanından sonra eldeki imkanlarla hızlandırılmaya çalışılmıştır. Türk inkılap hareketinin önemli parçalarından biri olan halkevleri, vatandaşların çağa uygun bir şekilde yaşamaları için önemli adımlardan biri olarak görülmektedir. Türk Ocaklarının yerini alan ve devlet tarafından desteklenen halkevleri, ülke genelinde örgütlenerek birçok alanda faaliyetlerde bulunmuştur. Bu faaliyet alanlarından biri ise spordur. Örgütlendikleri yerlerde spor alanları inşa etmek, spor kulüplerinin kurulmasına yardım etmek ve spor eğitimleri vermek gibi görevler üstlenmişlerdir. Öte yandan süreli yayınlarında çıkardıkları yazılarla insanları spor hakkında bilinçlendirmek için paylaşımlarda bulunmuşlardır. Ankara'da bulunan Genel Merkezin yurt genelinde göndermiş olduğu talimatlar doğrultusunda faaliyetler gerçekleştirilmiştir. Özellikle Milli Bayramların kutlamaları sırasında halkevi sporcuları tarafından gösteriler yapılması istenilmiştir. Yurtiçi faaliyetler dışında yurt dışındaki organizasyonlara da sporcular gönderilerek ülkenin uluslararası temsili sağlanmıştır.
Mehmet Fahrettin Belen'in askeri ve siyasi faaliyetleri

1892 Yılında Bolu'da dünyaya gelen Mehmet Fahrettin Belen, askeri okullarda eğitim görmesinin ardından Osmanlı ordusunun bir neferi olarak ordu saflarına katılmıştır. Balkan Harbi'ne, Birinci Cihan Harbi'ne ve Milli Mücadele Dönemi'ne iştirak etmiştir. Bu savaşlarda gösterdiği kahramanlıkların neticesinde çeşitli madalyalarla taltif edilmiştir. Türkiye Cumhuriyeti'nin kurulmasıyla birlikte çeşitli komuta kademelerinde yer alarak korgeneralliğe kadar yükselmiştir. Türkiye Cumhuriyeti'nin resmi bir temsilcisi olarak birçok konferansa katılmıştır. Korgenerallik rütbesiyle 1950 yılında kendi isteği ile emekliliğe ayrılmıştır. Fahri Belen askerlik hayatından sonra Türk siyasi hayatında boy göstermeye başlamıştır. Çok partili hayata geçiş ile birlikte 1950 yılında Demokrat Partiye katılmış, 1950 ve 1954 yıllarında Bolu ilinden milletvekili seçilmiştir. 1. Menderes Hükümetinde kısa bir süre Bayındırlık Bakanı olarak kabinede kendine yer bulmuştur. Çeşitli dönemlerde komisyon başkanlıkları da yapan Fahri Belen 1957 yılında Demokrat Partiden istifa etmiştir. Ardından siyasete Cumhuriyet Halk Partisinde devam etmiş ve 27 Mayıs İhtilali sonrası Kurucu Mecliste görev almıştır. Buradaki görevinin ardından Memleketçi Serbest Partiye katılmıştır. 1961 yılında aktif siyasi hayatına son vererek kendisini akademik çalışmalara vermiş ve çeşitli dernek başkanlıkları da yapmıştır. 1975 yılında ardında Türk milletine birçok akademik eser bırakarak hayata gözlerini kapamıştır. Bu çalışmada öncelikle eldeki imkanlar ve belgeler doğrultusunda Mehmet Fahrettin Belen'in hayatına dair bilgiler verilmiştir. Daha sonra askeri ve siyasi faaliyetleri incelenmiştir.
1928-1945 yılları arası halk sağlığı hizmetleri

Bu çalışmamızda; Kurtuluş Savaşı'nda, Atatürk döneminde ve II. Dünya Savaşı'nda yaşanan sağlık alanındaki zorluklar ile bulaşıcı ve salgın hastalıklarda kazanılan başarılar incelenmektedir. Türk halkı Kurtuluş Savaşı'nda sadece düşmanla mücadele etmemiş, bulaşıcı ve salgın hastalıklarla da mücadele etmiştir. Kurtuluş Savaşı'nda askerin %40' u sıtmalı, 10 milyon insanın 3 milyonu trahomlu idi. 1928 yılında Merkez Hıfzısıhha Okulunun açılmasıyla halk sağlığı çalışmaları ivme kazanmıştır. Bu çalışmaların baş mimarı Dr. Refik Saydam dır. 1930 yılında 1539 sayılı Umumi Hıfzısıhha Kanunu'nu çıkarmıştır. Bu kanun o dönemin şartlarına göre devrim niteliğinde idi. 1928- 1945 yıllan arasında Seyyar Tabiplikler, Tedavi Evleri, Hıfzısıhha Mektebi, Köy Sağlık Koruyucuları, Köy Ebesi Mektebi, Etimesgut Dispanseri ve Köy Enstitüleri açıldı. Sağlık propagandası yapılarak; sıhhi filmler, renkli afişler, sağlık risale ve broşürleri, teknik neşriyat, sıhhi ve içtimai coğrafyalar, sağlık mecmuası ve sıhhi teşkilat haritaları basılmış ve yayınlanmıştır. Örnek olması bakımından dört bulaşıcı hastalıkla yapılan mücadeleler şunlardır: 1919 yılında veremden ölenler bildirilmesi zorunlu hastalıkların beş katıydı. Başta İstanbul Verem Savaş Derneği'nin çalışmalarıyla Türk mucizesi gerçekleşmiş verem tehlike olmaktan çıkmıştır. Sıtma ile yapılan mücadele ile 1930 yılında bile sıtmanın en çok görüldüğü yer olan Adana'da sıtma hemen hemen hiç kalmamıştır. Trahom özellikle Doğu ve Güneydoğu Anadolu' da yaygındı. Açılan hastane ve dispanserler sayesinde 1935 yılında bu bölgede körlük oranı %3' e düşürülmüştür. Sıhhat ve İçtimai Muavenet Vekaleti Kurulduğunda ilk ele alınan konu frengi idi. Frengi ile büyük mücadele Umumi Hıfzısıhha Kanunu ile başladı. Özel tarama ekipleri ve dispanserler kuruldu. Bu sayede frengi tehlike olmaktan çıkarıldı. IV Atatürk döneminde zor şartlarda yapılan halk sağlığı çalışmaları ve açılan kurumlar örnek alınmalıdır.
Milli Mücadele'de Maraş'ta iz bırakan şahsiyetler

Osmanlı Devleti son dönemlerinde özellikle siyasi ve ekonomik açıdan zayıflamış, bununla birlikte ittifak Devletleri tarafında I. Dünya Savaşına katılmış ve yenik olarak ayrılmıştır. Uzun süren harpten sonra bir mütareke yapmak mecburiyetinde kalan Osmanlı Devleti, mütareke ile silahını terk etmesini fırsat bilen İtilaf Devletlerince yer yer işgal edilmeye başlanmıştır. Türk milleti bu vaziyeti mağlubiyetin faturası olarak görüyor ve sabırla yapılacak sulh antlaşmasını bekliyordu. Fakat Türklerle yapılacak sulh antlaşmasının esaslarını tespit etmek için Paris ve Londra'da toplanan komisyonlar, bu esasları tayin etmeden, Osmanlı Devleti toprakları üzerinde istedikleri faaliyetleri yapmaya başlamışlardır. İşgal üzerine yapılan mitinglerle milli şuuru ve heyecanı galeyana gelen halk her tarafta, taarruza uğrayan vatanın kurtarılması için fiili mücadeleye girişmiştir. Bu mücadele Ankara'da Milli Meclisi'nin açılışından sonra kurulan düzenli ordu birliklerine kadar her cephede devam etmiştir. İngilizler, Fransa'ya bırakılan ve petrol sahası olan Musul vilayeti ile birlikte Birecik, Urfa, Maraş ve Antep'i işgal etmeyi tasarlamıştır. Nitekim Musul petrollerini elinden kaçırmak istemeyen İngilizler, Mondros mütarekesinde işgale hak tanıyan açık bir hüküm olmamasına rağmen mütarekenin 7. maddesini ileri sürerek söz konusu yerleri işgal etmeye başlamışlardır. Bu doğrultuda Maraş önce İngilizler, sonra ise Fransızlar tarafından işgal edilmiştir. Maraş halkı, içlerinde var olan İman ve vatan sevgisi ile topyekun kenetlenerek bu işgale karşı koymuşlardır. Türk milletinin, Batılı emperyalist devletlere karşı vermiş olduğu bu özgürlük mücadelesinde, Maraşlılar büyük bedeller ödeyerek Cumhuriyete giden yolda önemli bir katkı sağlamışlardır. Maraş bölgesindeki mücadeleyi anlamlı kılan en önemli hususiyetlerin başında tamamen Maraş halkının özverisi gelmektedir. Halk canını, malını gözünü kırpmadan ortaya koymuştur. Maraş halkı bu savaşta silah ve cephanesiz kendi imkanları dahilinde mücadele etmiştir. Diğer yandan bu zafer, milli mücadelenin ilk zaferi, ilk kıvılcımı olmuştur. Bu başarının doğurduğu etkilerin dalga dalga Anadolu'nun birçok bölgesine yayılmış olması da ayrı bir önem taşımaktadır. Bu mücadelede bütün Anadolu Türklüğünün göstermiş olduğu destek ve yardımlar, vatan bütünlüğünün sağlanması ve milli şuurun korunması açısından, birlik ve dayanışmanın önemini ortaya koymuştur. Maraş milli mücadelesinde genç, yaşlı, kadın, zengin, fakir görev alan ancak bu çalışmada isimlerini tek tek zikredemediğimiz, hatta belki de isimlerini hiç bilmediğimiz, ya da kısaca hayat hikayelerini veremediğimiz daha birçok milli Kahramanlarımızın olduğunu biliyoruz. Bu nedenledir ki İstiklal madalyası tek bir kişi ya da gruba değil şehrin kendisine verilmiştir. Osmanlı devletinin neredeyse hiçbir direnme gücünün kalmadığı bir dönemde kendi topraklarının kurtuluşu için mücadele eden bu kahramanların tarihimizde hak ettiği yeri muhakkak alması gerekmektedir. Bu bilinen bilinmeyen kahramanlarımızın dışarıdan yardım almadan fedakarane mücadeleleri sonucunda Maraş, dünya da kendi kurtuluşunu gerçekleştiren tek şehir olmuştur.
Atatürk ilkelerinde laiklik

1999, SAYFA: 105 Jüri : Yrd. Doç. Dr. Yavuz ÖZDEMİR Yrd. Doç. Dr. Ersin GÜRSOY Yrd. Doç. Dr. İbrahim Ethem ATNUR Laiklik, devletin dini olarak kendisini tanımlamamasıdır. Günümüzdeki laiklik anlayışına kolay erişilmemiş tir. Bu tarihi bir sürecin sonucudur. Çağdaş Türkiye Cumhuriyeti'nin laiklik anlayışı Avrupa'dan etkilenmiştir. 18. yüzyıldan itibaren Osmanlı İmparatorluğu Avrupa'yı tanımaya başlamıştır. Bu tanışıklıktan laiklikte etkilenmiştir. Tanzimat, Islahat ve Meşrutiyet dönemlerinde laik uygulamalara rastlanmıştır. Ancak yeterli olmamıştır. Laiklik Türkiye'de gerçek vasfını Atatürk'le bulmuştur. Türkiye Cumhuriyeti'nin kuruluş aşamasından itibaren laik uygulamalar temel olmuştur. Atatürk'ün Batı'yı yakalamak için yapmış olduğu inkılapların temelinde laiklik vardır. Hukuk İnkılabı, sosyal alanda yapılan inkılaplar hep bu temele dayanmaktadır. Çağdaş ve modern bir devlet olmanın vasfı din ile devlet işlerini birbirinden ayırmaktır. Bu yapılabildiği müddetçe devlette huzur olacağı aşikardır. Böylece din ve mezhep kavgalarının da önüne geçilecek, eğitim ve öğretim alanında büyük ilerlemeler sağlanacaktır. Türkiye Cumhuriyeti'nin laiklik ilkesine olan ihtiyacı bu açıdan dünden ziyade günümüzde daha fazladır.
İstanbul'da 1922 yılında kurulan Türk-Ermeni Teali Cemiyeti ve faaliyetleri

konumuz Aralık 1922 tarihinde kurulan Türk-Ermeni Teali Cemiyeti'dir. Türk ve Ermeni unsur arasında eski dostluğu tekrar canlandırma amacıyla Cemiyetikuranlar Türk ve Ermeni aydınlarıdır. Araştırma gazete haberlerine dayandırılarak sürdürülmüştür. Cemiyet gerek yurt içinden gerekse yurt dışından aldığı eleştirilere rağmen faaliyetlerini sürdürmüştür. Cemiyet'in faaliyetleri 1927 yılına kadar takip edilebilmiştir. 1933 tarihine kadar gazete taraması yapılmasına karşın Cemiyet'le ilgili faaliyet veya kapanışhaberine rastlanmamıştır.