turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Societa' Operaia Italiana di İstanbul binası restorasyon projesi

Societa Operaia di Istanbul binası, İstanbul İli, Beyoğlu İlçesi, Asmalımescit Mahallesinde, Deva ve Perukar Çıkmazı arasında 303 Ada, 40 Parselde yer almaktadır. 1884 yılında Vallaury, Bottarlini ve Breschi'den istenen teklif sonucu Bottarlini'nin hazırladığı projenin kabul edilmesiyle inşa çalışmalarına başlanmıştır. Ana salonun kare planlı olmasına ve Mimar Vallaury tarafından tasarlanmasına karar verilmiştir. Tuğla duvarlı, kargir bir bina olarak tasarlanan dernek binasında bodrum katta mahsen ve mutfak, zemin katta bilardo ve okuma salonu, 1. katta ışıklıklı bir tiyatro salonu ile çatı katında bekçi odalarının yer alması öngörülmüştür. 2 Kasım 1884'te temel atma töreni gerçekleştirilmiştir. 3 Kasım 1885 tarihinde açıldığı bilinen binanın inşası ile ilgili tüm ayrıntılar aradaki 1 yıllık süreci kapsayan toplantı tutanaklarında her türlü detayıyla yer almaktadır. Kapı ve pencere doğramalarının tipoloji ve malzemeleri, zemin kaplamalarının ayrıntıları, süsleme, stük ve bezemeler, aydınlatmalar ve inşaat malzemeleri ile tüm bunların maliyeti ile ilgili detaylar bu toplantı tutanaklarında yer almaktadır. 1907 yılında derneğin İstanbul'da sayıları binleri bulan İtalyanlar için yetersiz kalması üzerinde durulmuştur. Bunun üzerine yeni bina ve arsa arayışına girilir fakat maddi kaygılar ve yeni arsa bulunması konusundaki olumsuzluklar neticesinde Haziran 1909 ve Ocak 1910 tarihleri arasında yapının genişletilmesi ve yeniden düzenlenmesi çalışmaları yapılmıştır. Giulio Mongeri ve Edoardo de Nari'nin müellif oldukları çalışmalar dahilinde yapıya bir kat eklenmiş, ışıklıklı galeri iptal edilmiş ve teras çatı yerine yapıya çatı eklenerek çatı katı genişletilmiştir. 1910 yılında yapılan onarım binanın günümüzdeki mevcut durumuna oldukça benzerlik göstermektedir. Bodrum katta depo olarak kullanılan beş adet mekan bulunmaktadır. Zemin katta restoran işlevi nedeniyle niteliksiz eklentiler mevcuttur. Ana mekana Deva Çıkmazı'ndan pencereden bozularak açılan kapı, restoran olarak kullanılan ana mekanın kuzeybatısında yer alan tek katlı mutfak eklentisi, binanın Deva Çıkmazı'ndan sağlanan ana girişinin arkasında oluşturulmuş, muhasebe birimi ile Perukar Çıkmazı'ndan girilen hol ve tuvalet üniteleri binanın özgün niteliğine zarar vermektedir. Yapının 1. katı, müze olarak kullanılan, ana salon, salona açılan mutfak, kütüphane, bir adet ofis birimi ve ana giriş holünden oluşmaktadır. Yapının 1910 yılındaki durumunu yansıtmakta olan plan şemasında mutfak olarak kullanılan alanda değişiklikler yapılmıştır. Sergi salonu olarak kullanılan tiyatro katında sepet kuplu kemere sahip bir sahne yer almaktadır. Sahneye bakan asma katta ahşap korkuluklu bir balkon yer alır. Bu katta kapı, seramik, vitrifiyeler ile özgün niteliğini kaybetmiş bir tuvalet ünitesi yer almaktadır. Ofis ve arşiv birimlerinin yer aldığı çatı katında beş adet oda yer almaktadır. Bu odalardan bir tanesine ulaşılamamıştır. Binanın genel problemi işlev değişiklikleri nedeniyle yapılan eklentilerdir. Ayrıca bodrum kat duvarlarında rutubet etkisi ile demir putrel profillerde korozyon gibi sorunlar mevcuttur.
Elektronik dönüşüme bağlı olarak çalışma mekanının değerlendirilmesi

Bu çalışmada, gelişen sayısal teknolojiler ile evrimleşen çalışma şekilleri ve çalışma mekanı incelenmektedir. Elektroniğin tüm dünyada yol açtığı geniş çaplı değişimler zaman ve mekanla olan ilişkimizi de farklılaştırmaktadır. Bilişim ağları sayesinde fiziksel olarak yer değiştirmek zorunda kalmadan bilgi iletip alabilmekte ya da herhangi bir mekana bağımlı olmadan, taşınabilir araçlarımız vasıtasıyla hareket halindeyken bile bilgiye ulaşabilmekteyiz. Bilgi iletişim ağlarının oluşturduğu sanal ortam ise sınırları yok ederek coğrafyayı yeniden tanımlamaktadır. Bu sanal uzay üzerinde meydana gelen mekanlar farklı deneyimlere ve farklı sosyal etkileşimlere zemin hazırlamaktadır. İnsanlar bu ortam aracılığıyla kendi bilgi uzayını diğerlerinin bilgi uzaylarıyla paylaşabilme olanağı bulmuştur. Elektroniği, geleneksel mekansal deneyimi farklılaştıran bir etken olarak görmek de mümkündür. Yapılar, diğer sistemler ile bütünleşmiş elektronik altyapıları ile sinir sistemli organizmalara benzemekte ve kullanıcısının davranışlarına tepki verebilmektedir. Yıllardır diğer mekan tiplerine göre daha sabit kalmış olan ofis imgesi, modern teknolojinin gelişiyle çarpıcı bir değişim içine girmiştir. Ofislerde, elektronik bağlantılar, mekanlar arasındaki geleneksel sıkı ilişkileri çözmekte, bununla birlikte yeni çalışma örüntüleri ortaya çıkmaktadır. Çalışma mekanlarının bazı işlevlerinin internet gibi ağların üzerine taşınmasıyla oluşturulan sanal çalışma ortamları, bilginin üretim, iletim ve depolanmasındaki çok farklı bir anlayışa işaret eder. Bu ortamlar bilgi alışverişinin yanı sıra belli düzeyde sosyal etkileşime de olanak sağlamaktadır. Tele-çalışma kavramı ile birlikte evler yeni işlevlere sahip olmaktadır. Endüstriyel devrimin ayırdığı ev ve çalışma mekanı, sayısal dönüşüm ile bir araya gelmektedir. Bu çalışmada, uzaktan çalışmanın avantaj ve dezavantajları da ele alınacaktır.
Diagrid taşıyıcı sistemler

Yapılarda düşey yük aktarımının çapraz taşıyıcı sistem elemanları ile aktarımı fikri Orta Çağ'ın başlarından itibaren insanlar tarafından kullanılmaktadır. Bu fikir, uzun bir süre boyunca, çok fazla gelişim gösteremese de son zamanlarda ard arda gelen gelişmelerle birlikte çok katlı yapı üretiminde öne çıkan bir taşıyıcı sistem olarak kullanılmaya başlanmıştır. Sistemi tanıtmanın yanı sıra diagrid taşıyıcı sistemin üretim aşamalarında açığa çıkan zorlukların ve gerekliliklerin bir bölümünü ortaya koymak bu çalışmanın amacını oluşturur. Çok katlı yapı üretiminde diagrid taşıyıcı sistem çoğunlukla çelik ya da kompozit taşıyıcı sistem malzemeli yapılarda tercih edilmektedir. Bu bağlamda genele uyarak diagrid taşıyıcı sistemli yapıların, taşıyıcı sistem üretim sürecini; tasarım, üretim ve kurulum aşaması olarak üç aşamada incelemek mümkündür. Taşıyıcı sistemin tasarım aşamasını da taşıyıcı sistem elemanlarını göz önünde bulundurarak; diyagonal eleman tasarımı, düğüm noktası tasarımı, çevresel ana kiriş tasarımı, döşeme kirişi tasarımı ve cephe sistem tasarımı olarak bölümlere ayırmak uygun olur. Taşıyıcı sistemin üretim ve kurulum süreçleri de bu taşıyıcı sistem elemanlarına göre şekillenir. Taşıyıcı sistem tasarım aşamasında diyagonal elemanların birleşim açıları, bulundukları bölgelere göre düğüm noktası ve diyagonal elemanların birleşim tür ve detayları, dış kabuğun döşeme ana kirişleri ile birleşim detayları gibi temel kararlar verilir. Üretim aşamasında kurulumu kolaylaştıracak detaylar çözülür. Düğüm noktaları diğer elemanlardan ayrı olarak üretilir. Bu ayrı üretim aynı atölyede olabileceği gibi ayrı atölyelerde de yapılabilir. Bu ayrım, düğüm noktasının gerektirdiği karmaşıklık ve ileri teknolojiden kaynaklanmaktadır. Kurulum aşaması olarak atölyeden çıkarılan taşıyıcı sistem elemanlarının sahaya ulaşımı ve sistemin sahada tamamlanmasına kadar geçen süre kastedilmektedir. Çalışmanın Birinci Bölümü içerisinde; tazin amacı, kapsamı, önemi ve yöntemi belirtilmiştir. İkinci Bölümde; diagrid taşıyıcı sistemin tanımı yapılmış ve genel bilgiler aktarılmıştır. Sistemin tarihsel süreç içerisinde ortaya çıkmasına yardımcı olan gelişmelerden bahsedilmiştir. Üçüncü Bölümde; diagrid taşıyıcı sistem yapım aşamaları, taşıyıcı sistem elemanlarını temel alan bir yaklaşımla alt başlıklar halinde verilmiştir. Dördüncü Bölümde; üretimi tamamlanmış çok katlı çelik ve kompozit diagrid sistemli yapı örnekleri incelenmiş, taşıyıcı sistemleri, birleşim detayları, diagrid birimleri, cephe sistemleri ve taşıyıcı sistem elemanları tanıtılmıştır. Beşinci Bölümde; çalışmada varılan sonuçlar sıralanmıştır.
Güneydoğu Anadolu Projesi'nin uygulamasıyla Diyarbakır'da ortaya çıkacak konut gereksinmesi için tasarım kriterlerinin belirlenmesi

Bu doktora tez çalışmasının genel çerçevesi yedi ana bölümden oluşmaktadır. Bölümleri oluşturan her bir ana başlık ise kendi içinde alt bölümler oluşturacak şekilde düzenlenmiştir. Tezin içeriksel olarak tanımlandığı konu başlığından hareketle; birinci bölüm içinde temanın hareket noktasını belirleyecek olan 'sorun, amaç, önem, varsayım, sınır ve yöntem' gibi kavramların çalışma içindeki nitelik ve etki alanları açıklanmıştır. Böylece, araştırmanın hangi evreleri takip ederek, sonuca gidebileceğinin kriterleri de ortaya çıkmıştır. İkinci bölümde; tez konusunun asal bileşenlerinden biri olan Diyarbakır kentinin tarihsel süreçten günümüze değin geçirmiş olduğu evreler analitik bir yaklaşımla ele alınarak Güneydoğu Anadolu Projesi içindeki konumu ve tarihi irdelenmiştir. Tezin üçüncü ana bölümünü oluşturan 'Güneydoğu Anadolu Projesi'; tüm yönleriyle ele alınarak, ülke ve bölge düzeyindeki etkileri belirlenmiştir. GAP Proje'si sonuçlan itibariyle salt ekonomik boyutla sınırlı olamayıp, kentsel ve toplumsal yapıyı yeni bir forma doğru yönlendireceği yargısı hakimdir. Bu da, beraberinde kaçınılmaz olarak mevcut veya iskana açılacak alanlarda yeni bir konutlaşma hareketini ortaya çıkaracaktır. Dördüncü bölümde ise gelişme ve yeniden yapılanma süreçlerini aşmış ya da aşma sürecinde olan ülkeler içinde; bölgesel kalkınma projesi örneği bağlamında, konuta yaklaşım ve sunum politikaları irdelenmiştir. Bu bölgesel kalkınma proje bağlamında; ekonomik ve toplumsal yapı verilerinin kentleşme sürecindeki etkilerinin nasıl kullanıldığı ve hangi politikalarla desteklendiğini ortaya çıkarıp, konut ve yerleşime nasıl yansıtıldığım nesnel koşullarıyla beraber anlaşılmaya çalışılmıştır. Beşinci bölümde; GAP Bölgesi sulama etki alam içine girecek olan Diyarbakır kentinin, mevcut kentleşme sürecinin kronolojik yapısı incelenerek, kentleşmede yer almış olan resmi ve gayrı resmi güçlerin konutlaşma üzerindeki etkileri tariflenmiştir. Altıncı bölümde ise, şu ana kadar nitelik ve içerikleri açıklanmış olan bölümlerden elde edilen sonuçlar, etkileri itibariyle filtre edilmiştir. Böylece, kent özelinde ele alınmış olan ve de Diyarbakır' m mekansal tasarımında belirleyici olacak sosyal, ekonomik, kültürel ve fiziki gibi etmenlerin mevcut nitelik ve etkilerinin boyutları ortaya çıkarılmıştır. Yedinci bölümde; altıncı bölüm ve öteki beş bölümde ortaya çıkabilen sonuçların, bölge ve Diyarbakır kenti üzerinde tasarım kriterleri bağlamında yapacağı etkilerin makro düzeylerde irdelenerek; sonuç ve öneriler paketi ortaya konulmuştur.
Trabzon kıyı cephe ve dolgu alanlarının kullanıcı görüşleri bağlamında değerlendirilmesi

Kenti özelleştiren ve önemli kılan olgular arasında yer alan kıyılar her zaman yoğun kullanıma sahip alanlar olduğundan, nüfusa ve farklı yaşam koşullarına bağlı olarak değişiklik gösterebilmektedir. Trabzon kıyı bölgesindeki yapıların, kıyı cepheleri ve kullanım amaçları kullanıcı görüşleri doğrultusunda incelenmiştir. Ayrıca kullanıcılara ait bazı değişkenlere göre Ayasofya, Beşirli I, Beşirli II, bölgelerinin kullanımları hakkındaki görüşlerinin farklılaşıp farklılaşmadığını ortaya koymak da hedeflenmiştir. Çalışmada, Trabzon ili sınırları içerisinde yer alan Ayasofya ve Akyazı arasındaki kıyı bandı 3 bölüme ayrılmıştır. 3 bölüme ayrılan kıyı bölgesinde 12 farklı fotoğraf görseli ile anket çalışması oluşturulmuştur. Anket çalışmasından önce uzman görüşü sorularak anketin ana alt sıfat çiftleri belirlenmiş ve daha sonra bölgede yaşayan halka anketler uygulanmıştır. Anket çalışmasında her bir fotoğraf doğallık, uyum, bakım, erişim, cephe kirliliği, estetik görünüm ve yapı-yeşil dengesi parametreleri bakımından 5'li Likert ölçeğinde (5 en yüksek, 4 yüksek, 3 orta, 2 düşük ve 1 en düşük puan ) değerlendirilmiştir. Tanımlayıcı istatistikler yolu ile elde edilen bulgularda çalışma alanı içerisinde kalan kıyının kullanım açısından tercih nedenleri ile parametreler arasında ilişki kurulmuştur. Kişilere uygulanan anket çalışması sonucunda belirlenen 7 parametre ile Trabzon kıyı şeridinde yer alan Ayasofya, Beşirli II ve Beşirli I bölgelerinin kullanımları konusundaki görüşleri ortaya konmuştur. Daha sonra her bir parametrenin teker teker irdelenmesinin ardından ortaya çıkan sonuçlar yorumlanarak ilgili literatür ışığında tartışılmıştır.
Authorship in the architecture of the information age

Günümüzde gelişmiş dijital teknolojilerin mimari tasarım sürecinde kullanılması, mimarın mimari ürünün yaratıcı müellifi olarak pozisyonunu sorgulatmaktadır. Enformasyon Devrimi ile daha da yaygin olarak tartisilmaya baslanan ve antroposentrik olmayan bir ontolojik sistem ve etkileri, dunyayi, mimarligi, mimari surecleri ve dolayisi ile mimari muellifiyet kavramini donusturmektedir. Edebiyat teorisindeki müellifiyet tartışmaları, metafor olarak kullanilarak, calisma boyunca, Dijital tasarim sureclerinde etkin olan muellifiyet sustemi nedir? ve Mimar ya da insan, dijital tasarim sureclerinde makina kavramina gore nasil bir pozisyon almaktadir? sorularinin sorulmasina zemin hazirlamistir. Bu çalışmada, Terzidis ve Belesky tarafindan ortaya atilip Delanda'nin algoritmalar ve mimarlik konusunda katkilarda bulundugu dijital mimarlik kategorizasyonlari, Deleuze'un ontolojik sistemi baglaminda tartisilmaktadir. Bu amac ile olusma, Deleuze'un yaratici sistemine ait faz uzayi, Persona, urun kavramlari, ayrica, cok katlilik, sanallik ve olus makinasi kavramlari dijital teknolojiler ile iliskilenme yontemleri ve bunlarin dogurdugu müellifiyet formlarını tartışmak amacı ile kullanılmıştır. Mimarlığın Deleuze? un ontolojik sistemi ile algılanması, insan, makina ve diğer varlıkların farklı kategoriler olmadığı ve bu varlıkların makinik birleşimler oluşturduğu, her tasarım süreci için özgün ve özelleştirilmiş müellifiyet formlarına zemin hazırlamaktadır.
Sürdürülebilir mimarlık ilkeleri kapsamında binalarda suyun etkin kullanımı

Bu tez çalışmasında son yıllarda gelişen teknolojiyle ve değişen insan gereksinimleriyle birlikte önemli bir hale gelen sürdürülebilir kalkınma kavramı ve sürdürülebilir mimarlık ilkeleri doğrultusunda, Dünya'da yaygın olarak kullanılmaya başlanan binalarda suyun etkin kullanım yöntemleri, ülkemizde de yaygınlaştırılması hedefiyle incelemiştir. Çalışmanın ilk bölümünde öncelikle, günümüzde sürdürülebilirliğin önemi vurgulanmış ve sürdürülebilirlik mimarlık ilkeleri incelenmiştir. Dünya'da ve ülkemizde yaşanan ve yaşanması olası su sorunları incelenerek, suyun etkin kullanılmasının artık bir gereklilik olduğu vurgulanmıştır. Binalarda su tüketiminin kontrol altına alınması sürdürülebilir mimarlık ilkeleri kapsamındaki yeri de incelenmiştir. Çalışmanın ikinci bölümünde de, binalarda su korunumuna ilişkin geliştirilen atıksuların arıtılarak yeniden kullanılması, yağmur suyunun toplanılarak kullanılması, binalarda tesisat elemanları ile alınabilecek önlemler ile su tasarrufu sağlanması hakkında bilgi verilmiştir. Bu yenilikçi teknolojilerin kullanılabilmesi için yurtdışında ve ülkemizde yer alan teşvikler ve özellikle son yıllarda giderek daha fazla yaygınlaşan Sürdürülebilir Mimari Değerlendirme Sistemlerinde su yönetiminin etkileri incelenerek, bu programlardan sertifika alan ülkemizdeki yapıların suyu etkin kullanabilmek ve tüketimi azaltmak için yapmış oldukları incelenmiştir.. Çalışmanın son bölümünde de çalışmanın sonuçları değerlendirilerek, binalarda su tüketimini azaltabilecek öneriler sunulmuştur.
Sustainability of the Libyan Housh in the old city of Tripoli

KENTİ TARİHİ BÖLGESİNDELİBYA TİPİ 'HOUSH'UN SÜRDÜRÜLEBİLİRLİĞİTrablus Antik Kenti, yaklaşık 3.000 yıl önce Fenikeliler tarafından kurulmuştur. Çeşitli medeniyetlerin sahne alması sonucu, kentte gerçek bir hazine oluşturan mimari ve sanatsal eserler bulunmaktadır. Kuzey Afrika'da konumlanan kent, tarih boyunca Avrupa ile Afrika'nın çeşitli bölgeleri arasında geçiş görevini üstlenmiştir. Roma, İslamDevletleri, Osmanlı ve Beylikler dönemi kentte özellikle ticari merkez ve bu merkezde yer alan zengin konutlar oluşturmuştur. Osmanlı ve Beylikler Dönemi izleri taşıyan'Housh ' olarak adlandırılan söz konusu konutlar, bir avlu çevresinde şekillenenyapılardır. Trablus yıllar geçtikçe, bir yandan Libya'daki ekonomik, ticari ve siyasi merkez olarak önemini arttırmış; bir yandan da özellikle I. Dünya Savaşı sonrası İtalyan ve II. Dünya Savaşı sonrası İngilizler etkisinde kalmıştır. 1950 sonrası önce Kral İdris ve onu takip eden Kaddafi dönemleri yaşanmıştır. İtalyan etkisinde 1930'lardan başlayarak 2000 yılından itibaren artan bir hızla eski kent dokusu terk edilmiştir. 2009 sonrası oluşan politik belirsizlik de terki hızlandırmıştır. Gerçekte Akdeniz mimarisi plan özelliklerini, yerel malzeme ve teknikle birleştiren söz konusu 'Housh'lar uzun süre kullanılmamaya dayalı yıpranmaya uğramıştır. Tarihikonutlarda fiziksel bozulma, hizmet ve altyapı ağlarında bozulma ileri düzeydedir. Modern yaşamın dayattığı değişen ihtiyaçlar sonucu da nüfusun terki hızlanmıştır. Günümüzde maddi kaynak eksikliği, tarih bilinci eksikliği ile birleşerek tarihi kentte farklı bir demografik ve sosyal yapı yaratmıştır. Tezin öncelikli amacı güncel durumu belgelemek, 'Housh' tipi yapıların sürdürülebilirliğini irdelemek ve özellikle tarihisürdürülebilirlik açısından öneri geliştirmektir.
Mimari kültürel mirasın perakende odaklı dönüşümünün tipolojik değerlendirilmesi

Hızlı değişen dünyada kimi yapılar fiziksel ömürlerini doldurmadan işlevsel ömürlerini doldukları için atıl kalmaktadır. Terk edilen bu yapıların yeniden kullanımının yerel ölçekten başlayarak küresel ölçeğe kadar etkili ve ekonomik bir strateji olarak değerlendirilmesi gerekmektedir. Mevcut yapıların yeni işlevler için dönüştürülmesi yeni bir olgu değildir, kullanım dönüşümüne teorik yaklaşım 19. yüzyılda ortaya çıkmıştır. Bir yapının saklı değerlerinin ortaya çıkarılarak yeniden istihdam edilmesi anlamına gelen 'kullanım dönüşümü', mevcut yapının modern ihtiyaçlar doğrultusunda dönüştülerek kullanılmaya devam etmesi sağlayan, günümüzün en önemli koruma uygulamalarından biridir. Kullanım dönüşümü için yapının konumunun, tarihi ve kültürel değerlerinin iyi anlaşılması çok önemlidir. Yapı üzerinde alınacak tüm mimari kararlar öncesinde kültürel ve sosyal geçmişşi analiz edilmeli, mevcut potansiyeli ortaya çıkarılmalı ve yapı çevresi ile bir bütün olarak değerlendirilmelidir. Yerel halk kentin geçmişşini temsil eden eski yapılara karşı duygusal davranmaktadır. Bu nedenle yapının sahip olduğu değerlere ve karakterine zarar verilmeden dönüşümün tamamlanması, yeni işlevinin kent kültüründe kabul görmesi ve kullanıcıların ihtiyaçlarına en iyi düzeyde karşılık verebilmesi hedeflenmelidir. Tarihi doku içerisinde yer alan, işlevini kaybetmiş binaların birçoğu günümüzde ticari amaçla kullanılmaktadır. Günümüz rekabetçi piyasasında diğer markalardan farklılaşmak isteyen bazı markalar, mağazaları için tarihi binalarda yer bulmak istemektedir. Bu araştırma, kültür mirasına ait bir tarihi yapının perakende amaçlı kullanımı ile saygılı bir kullanım dönüşümü uygulaması arasında bir denge arayışına cevap aramaktadır. Tez kapsamında kullanım dönüşümü uygulamaları farklı yapı tipolojileri üzerinden incelenerek; yapının konumu, tarihi ve mimari değeri, özgün karakteri ve tasarımı keşfedilerek, mekanın ruhunun korunması ile kullanımının dönüştürülmesine odaklanılmaktadır. Çalışmanın devamında, yapı tipolojilerine ait perakende dönüşüm örneklerinin, seçili projeler yardımıyla perakende ve kültür mirası açılarından faydaları ve tehditleri incelenmiştir.
Geleneksel yerleşmelere yönelik bir ekolojik değerlendirme model önerisi: İznik gölü çevresi köy evleri

Tez beş bölümden oluşmaktadır: Birinci bölümde, konunun tanıtımı yapılarak, amaç ve kapsamı belirtilmiştir. Mimarlık ve konut mimarisinde yapılan değerlendirme çalışmalarına değinilmiştir, ikinci Bölüm'de, çevre ve ekoloji ile ilgili kavramlara yer verilmiş, tanımlamalar yapılmıştır. Çevresel mimarlık, ekolojik tasarım ve mimari, yeşil mimarlık, sürdürülebilir mimarlık ile ilgili araştırma yapmış kişilerin ve mimarların da düşünceleri belirtilmiştir. Böylece kuramsal bir zemin oluşturulmuştur. Diğer taraftan da, dünyanın birçok yerinde, bu çalışmaların artmasına neden olan dört önemli çevresel riskten bahsedilmiştir. Ekolojik Mimarlığın geçmişş dönemlerdeki durumu incelenmiş, bu konuda öne çıkan kişilere, olaylara ve örgütlenmelere değinilmiştir. Türkiye'de, diğer ülkelere oranla az sayıda olan örnekler ve örgütlemeler de bu bölümde kısaca açıklanmıştır. Ekolojik mimarlıkta bina tasarlama konseptlerine bu bölümün sonunda yer verilmiştir. Üçüncü Bölüm'de, tez konusuna yakınlığı nedeniyle, dünyada ekolojik mimarlık konusunda yapılmış ulusal ve uluslararası değerlendirme çalışmaları da incelenmiştir. Bu değerlendirme çalışmalarından gelinen en son nokta ve en yetkin Uluslararası değerlendirme çalışması olan GBTool üzerinde biraz daha ağırlıklı olarak durulmuştur. Dördüncü Bölüm'de, Ekolojik Değerlendirme modeli oluşturulması için öncelikle mevcut modeller incelenmiştir. Ekolojik değerlendirme kriterleri ve ilkelerin belirlenmesi için, bir yöntem geliştirilmiştir: İlk olarak İnikli köyü pilot bölge olarak seçilip, burada bir ev değerlendirilmiş ve veriler toplanmıştır. Veriler değerlendirilerek 'Ekolojik Değerlendirme Model' i oluşturulmuştur. Sonraki aşamada, araştırma kapsamı içinde yer alan dört köyde, evler modele göre test edilerek sonuçlar değerlendirilmiştir. Sonuç olarak çevresel olanakları kendi gereksinmeleri doğrultusunda kullanan geleneksel yerleşimler değerlendirilerek, geleceğin tasarımlarına ışık tutacak ekolojik değerlendirme kriterleri ortaya konmuş, bunu sağlamak için de özgün bir değerlendirme modeli geliştirilmiştir.
Tarihi gar binalarında işlev dönüşümünün sürdürülebilirlik bağlamında irdelenmesi

İşlevsel olarak eskimiş fakat yapısall ömürlerini tamamlamamış binalara gerektiği kadar önem verilmemiştir. Bazen ilk durumlarına geri döndürülmeye çalışılmış çoğu zaman da kendi haline bırakılmış ya da çürümeye terk edilmişlerdir. İşlev dönüşümü ekonomik ve çevresel sürdürülebilirliğe katkı sağlamanın yanında sosyokültürel sürdürülebilirlik için de artı değer taşımaktadır. Bu çalışmada, mimarlıkta işlev dönüşümü için kuramsal bir vurgulama yapılarak ve işlev dönüşümü, eskime ve sürdürülebilirlik kavramları arasındaki ilişki gar binaları üzerinden açıklanmaktadır.
Var olan ya da yeni planlanacak kentlerde hava kirliliğini önleyecek ya da azaltacak yöntem için verilerin toplanması ve değerlendirilmesi

Canlıların çeşitli tüketim ve ekonomik etkinlikleri sonucu temiz havanın doğal bileşiminde bulunan ana maddelerin değişmesi, yapısına farklı maddelerin girmesi, havanın bileşimindeki maddelerin yapay yollarla eşik düzeyin üstüne çıkması ya da altına inmesi ile canlı ve cansız yaşama zarar verecek oranda bozulmasına hava kirliliği denilmektedir. Canlılar seçme şansı olmadan var olan havayı solur. Solunan havanın kalitesiz olması canlı yaşamını ve sağlığını olumsuz etkilemektedir. Son zamanlarda fiziki ve sosyal etmenler sonucunda oluşan hava kirliliği Türkiye'de ve Dünya genelinde önemli bir sorun haline gelmiştir. Bunun çeşitli nedenleri olmakla birlikte en önemli nedeni hızla artan nüfusun beraberinde getirdiği hatalı ya da plansız kentleşmedir. Bu nedenle bu çalışma ile kent planları tasarlanırken var olan kentler ve yeni planlanacak alanlarda kirli havanın tespiti için, alan ile ilgili verilerin toplanması, epidemik araştırmalar ile çeşitli hava kirliliği ölçüm teknikleri aracılığıyla kirletici türlerinin ve bu kirleticilerin sınır değerlerinin belirlenmesi, ayrıca kentsel hava kirliliğine etkisi olan iklimsel oluşumlar, yeryüzü nitelikleri ve yapma çevre gibi alansal verilerin birlikte değerlendirilmesi sonucunda elde edilen doğru veriler yardımıyla kentteki hava kirliliğini azaltacak bir modelin ilk adımı oluşturularak tasarımcıya yol gösterilmesi amaçlanmıştır