turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Rönesans ve Barok Dönem Adem ve Havva kompozisyonlarında simgesel analizler

Avrupa Resim sanatının tamamında olduğu gibi, Rönesans ve Barok resmindeki figürlere yönelik çalışmalarda, dönemlerin sanatsal özellikleri ve yansımaları önemli ve öncelikli görülmektedir. Avrupa'da Rönesans ve Barok resim sanatı figür çalışmaları açısından üslup olarak farklılıklar göstermektedir. Her iki dönem arasındaki felsefi görüş, coğrafi konum gibi değişimler ve gelişmeler, üslup olarak resim sanatını etkilemiştir. Avrupa resim sanatında, Rönesans ve Barok resim sanatının tarihsel akışı içerisinde, Adem ve Havva kompozisyonlarında figüratif özellikleri ve yorum farklılıkları incelenen bu çalışmada sanat tarihinin en önemli iki dönemi olarak görülen Rönesans ve Barok sadece birtakım olarak değil, muhtelif alanlarda sanata devrim niteliğinde katkı sağlamıştır. Bu çalışmada Avrupa Resminde Rönesans ve Barok döneme ait özellikle, fresk yağlı boya ve baskı resimler incelenmiştir. Adem ve eşi Havva kompozisyonlarının önce tarihçesi ele alınarak yüzyıllar içinde nerelerde yer aldıklarının örnekleri verilmiştir. İnsan güzelliği, figür ve anatomisine önem verilmesi perspektifle sanatta yeni bir ruh doğuşuna sebep olmuştur. Tezin ana teması Rönesans ve Barok dönem resimlerinde görülen Adem ve Havva kompozisyonlarıyla başlamaktadır. Bu kompozisyonlar da kendi içinde sınıflandırılmıştır. Rönesans Dönem resimlerinden başlayarak konu sıralaması kronolojik farklı başlıklarla işlenmiştir. Eserler incelenirken yöntem olarak önce resmin künyesi, konusu, figür özellikleri, mekan özellikleri, üslubu, kendi dönemi içinde ve sanatçının kişisel stili içerinde ayrı ayrı değerlendirilmiştir. Barok resim sanatında klasik duruş dışına çıkarak daha detaylı gölge ve ışıkta kontrast sağlanarak cennetten kovuluş sahnelerinde korku, endişe, pişmanlık, şaşkınlık gibi yüz ifadeleri bakış hissiyatı seyirciye yansıtılmaktadır. Barok dönem Avrupa resim sanatında, Adem ve Havva resimlerinde üslup karşılaştırmaları zaman ve mekana göre farklı duruş, ifade, bakış ve içerikteki anatomik gizemli imgeler ilk kez bu çalışmada detaylı bir resimde ele alınmıştır.
Kayseri mihrabları

Bu çalısmada Kayseri merkezde yer alan 32 mihrab incelenmistir. Ayrıca günümüze ulasamayan yapılardan da kısaca söz edilmistir. Tezimizde yer alan mihrablar, 12. yy.'dan 20. yy.'a kadar olan genis bir zaman dilimini kapsamaktadır. Çalısmada 2'si Danismendli, 10'u Selçuklu, 7'si Eretna, 13'üOsmanlı dönemine ait mihrab; plan, malzeme-teknik, süsleme gibi unsurlar dikkate alınarak değerlendirmeye tabi tutulmustur. Degerlendirmeler sonucunda, Selçuklu döneminde insa edilen mihrablarda süslemenin daha yogun olduğu, Eretna dönemindesadelesmeye gidildigi, Osmanlı klasik döneminde sadeligin sürdürüldügü, Osmanlı geç döneminde ise, yeni bir form kazandıgı anlasılmıstır. Mihrablar genel itibariyle aynı formlarda yapılmısken, Eretna dönemi mihrablarında farklı bir özellik olarak pencereuygulamaları dikkati çekmektedir. Mihrablarda genellikle tas ve mermer asli malzeme olarak kullanılırken, Anadolu Selçuklu döneminde yogun olarak karsımıza çıkan çini malzeme, Kayseri'desadece Külük Camii mihrabında görülmektedir. Arastırma kapsamında ele aldıgımız mihrab örnekleri, ait oldukları dönem özelliklerini yansıtırlar. Örnekler genel itibariyle degerlendirildiginde, Kayseri'dekimihrabların gelisim çizgilerini izlemek mümkündür. Bu gelisim çizgisi, Anadolu'dakidiger örneklerle de paralellik göstermektedir
The jews and christians of imperial Asia Minor, the literary and material evidence

Bu çalışma, Roma İmparatorluk döneminde iki dinin Küçük Asya'ya olan etkisini inceler. Yahudiler, Hristiyanlar ortaya çıkmadan çok önceden buraya yerleşmişlerdi, fakat kendi dinlerinden doğan yeni bir inanç ile yan yana yaşamak farklı bir ikilem yarattı. Yahudi ve Hritiyan inancı kendi aralarında ne kadar farklı olsalar da Roma için onlar birbirlerine çok benziyorlardı. En önemli ortak noktaları tek bir Tanrı'ya tapmaları başka herhangi bir şeye, imparatora bile tapmamaları idi. Her iki inancın bireyleri, zaman zaman düşmanca bir ortamda hem yaşamayı hem de gelişmeyi başardı. Tezin ilk bölümünde Küçük Asya'ya gelişleri, nasıl geliştikleri ile elimizdeki edebi ve arkeolojik buluntulara dayandırılarak Yahudiler incelenmiştir. İkinci bölüm ise Hristiyanları ele alır. İnançlarının Küçük Asya'ya nasıl yayıldığı, zulümlerden sağ çıkışları ve inançlarının Roma devletince yasa dışı olduğu bir dönemde geride bıraktıklarını incelenir. Her iki birey grubu için var olan arkeolojik verinin doğası çok farklıdır ve bu yüzden bir karşılaştırma yapmak mümkün değildir. Ne var ki, diğeri olmadan birini incelemek mümkün değildir, çünkü her ikisinin de var olduğu dönemde birbirlerini etkilemişlerdir. Küçük Asya, her iki dinin geliştiği ve aynı zamanda kozmopolit doğası ile topografisi sayesinde normal Roma vatandaşından 'farklı' olan bu dinlerin takipçilerine koruma sağlayan bir yer olarak kendini kanıtlamıştır. Bu çalışma sadece elde bulunan edebi kaynaklardan önemli örnekler sağlamamakta fakat aynı zamanda bugüne kadar ele geçen arkeolojik verilerin büyük bir çoğunluğunu değerlendirir. Tüm arkeolojik veriler, kendilerine has bir biçimde, hem Yahudi ve Hristiyan inancına sahip kişilerin kimliklerini korumayı hem de aynı zamanda kim olduklarını duyurmayı istediklerini göstermektedir. Aralarında bu çabaya yenik düşüp kopanlar olmuş olsa da büyük bir çoğunluk inançlarına sadık kalıp yeri geldiğinde yaşadıkları ortama zıt, yeri geldiğinde de ortama uyarak varoluşlarını sürdürmüşlerdir. m
T. C. Cumhurbaşkanlığı Osmanlı arşiv fonlarında ebru kullanımı

Osmanlı İmparatorluğu dünyanın süper gücü konumunda üç kıtaya hakim idi. Sorumlu olduğu toprakların kayıtlarını mükemmel bir şekilde tutmaya özen gösteriyordu. Bu bakımdan arşivcilik Osmanlı' da birinci derecede önemli bir yer arz ediyordu. Osmanlı Arşivlerinde ebru sanatsal boyutunun yanı sıra gerek cilt sanatında gerekse arşiv defterlerinde ölümsüzleştirildi. Çeşitli defterlerde yan kağıt işlerini sanatsal seviyeye yükselttiği gibi bir kısım defterlerin de dış kabı olarak ebru sanatını günümüze taşımış oldu. Tez çalışmamızda Osmanlı arşiv fonlarında günümüze kadar ulaşan ebruların çeşitliliği ve teknik özellikleri değerlendirilerek o dönem şartlarında sanat eseri olmuş bu güzide eserleri inceledik. Amacımız, bu ebruların çeşitliliğini incelerken hangi tür ebruların hangi tür defterlerde cilt olarak kullanıldığını ortaya çıkarmaktır. Osmanlı Arşivleri'nde yapılan taramalar sonucunda elde edilen bulgular türlerine göre analiz edildi. Renk, desen, üslup ve tarz olarak incelenip kategorize edildi. Yapılan bu çalışma sonucunda doğal toprak boyalarla hazırlanan ebruların özellikle Mühimme defterlerinde kullanıldığı görülmüştür. Kullanılan renkler toprak boya ile hazırlandığı için sarı, mavi, yeşil renkleri ile sınırlıdır. Tez çalışmasının, bu konu üzerinde çalışan araştırmacılara kaynak olabileceği aynı zamanda ilgili literatürdeki boşluğu dolduracağı ümit edilmektedir.
Mardin müzesindeki sürekli definesine ait madeni eserler

'Mardin Müzesindeki Sürekli Definesine Ait Madeni Eserler' konulu bu tez çalışmasında, Sürekli definesinde bulunan madeni el sanatı ürünleri tasnif edilerek detaylı bir şekilde incelenmiş olup; söz konusu sanat eserlerinin, mevcut diğer madeni eserlerle olan bağlantıları özellikle form, fonksiyon ve dönem özellikleri bağlamında benzer olan diğer eserlerle ilişkisi açısından incelenmiştir. Söz konusu tez çalışması, 7 bölümden meydana gelmektedir. 1. Bölümde tez çalışmasının tanımı, önemi, kapsamı, araştırmada izlenen yöntem, konu ile ilgili yayınlar, Mardin ilinin tarihi coğrafyası, Mardin'in kısa tarihçesi ve Mardin Müzesi hakkında genel bilgiler verilmiştir. 2. Bölümde 'Maden Sanatı Tarihine Genel Bir Bakış' ana başlığı ile İslam Öncesi Türk Maden Sanatı, Erken İslam Maden Sanatı, Emevi, Abbasi, Karahanlı, Büyük Selçuklu, Anadolu Selçuklu, Artuklu dönemi ve diğer İslami Devlet veya Beyliklere ait maden sanatı hakkında genel özellikler çerçevesinde analoji yapılmak suretiyle tarihi bilgiler verilmiştir. 3. Bölümde, İslami dönem maden sanatında kullanılan maden yapım teknikleri ve maden süsleme teknikleri, ilgili kaynaklar ışığında açıklanmıştır. 4. Bölümde Sürekli definesinin bulunması ve Mardin Müzesine kazandırılması aşamaları, kazı sonucu bulunan define eserlerinin sayısal verileri Müzenin arşiv bilgilerinden de istifade edilerek fotoğraf ve belgeler ışığında anlatılmıştır. 5. Bölüm katalog kısmından meydana gelmekte olup; bu kısımda, Sürekli definesinde bulunan altmış bir adet madeni eser, Mardin Müzesi eser envanter defteri bilgileri doğrultusunda, fotoğraf ve çizimlerle belgelendirmek suretiyle detaylı bir şekilde anlatılmıştır. 6. Bölüm, Değerlendirme kısmından meydana gelmektedir. Bu kısımda, Sürekli definesinde bulunan eserlerin malzemesi, yapım tekniği, süsleme tekniği, konularında örnek eser seçilerek değerlendirilmiş olup; eserlerin analojisi yapılmıştır. 7. Bölümde Sonuç kısmı yer almaktadır. Bu bölümde, Sürekli Definesi Eserleri'nin Türk İslam Sanatları içerisindeki yeri ve önemi vurgulanmıştır.
Manisa Muradiye Camii süslemeleri

Araştırma konumuz olan Manisa Muradiye Camii'nde Sinan yapılarında hakim olan genel süsleme prensiplerine bağlı kalınmıştır. İç mekan süslemesinde ölçülülük hakimdir. Genel olarak aşırılıktan kaçınılmış ve yapı süsleme ile boğulmamıştır. Yapıyı tek bir bütün halinde ele alan ve iç mimariye uygun bir süsleme anlayışının egemen olması prensibi gereği kalem işi süslemeler genelde kubbe pandandif ve üst kat pencerelerin etrafına uygulanmıştır. Kubbe içlerinde, pencere kenarlarında, son cemaat yeri pencere alınlıklarındaki panolar ile iç pencerelerin tavanında, minber külahında ve pandandiflerde yer alan kalem işi özgün nakışlar 19. y. y.'da, tarihi belirlenemeyen bir onarımda kaldırılarak, cami, batı tarzında bezeme ile süslenmiştir. Bu süslemeler 1952- 1964 yılları arasında Vakıflar İdaresi tarafından yapılan restorasyonda kaldırılarak 16. y. y. üslubunda kalem işleri yenilenmiştir. Caminin, mahfil tavanlarında yer alan ahşap üzerine kalem işi süslemeler bozulmadan günümüze kadar gelmiştir. 2007 yılında Vakıflar Genel Müdürlüğü tarafından yapılan onarımda yapının kalem işi süslemelerine dokunulmamıştır.
Topkapı Sarayı'nın ikinci avlusunun dönüşümü ve kayıp mekanları

İstanbul'un fethinden sonra Osmanlı sultanları Eski Saray'da ikamet etmişlerdir. Yeni Saray'ın inşasıyla birlikte yaklaşık dört yüzyıl konut ve devletin yönetim merkezi olarak kullanılmıştır. Topkapı Sarayı, tarihi yarımadanın Marmara, Boğaziçi ve Haliç'e hakim olan burnunda konumlandırılmış olup, dönemlerine göre çeşitli mimari değişiklikler geçirerek günümüze ulaşmıştır. Sarayın idari merkezi ve hizmet avlularının bulunduğu ikinci avlu, Babu's-selam ile Babu'ssaade arasında konumlandırılmıştır. Günümüzde ikinci avluda; Divanhane, Dış Hazine, Adalet Kulesi, Zülüflü Baltacılar Koğuşu, Has Ahırlar avlusu ile mutfak avlusu bulunmaktadır. Çalışmada, fetih öncesinden başlanarak kronolojik olarak günümüze kadar İkinci Avluda bulunan yapıların geçirdiği dönüşümler sunulmuştur. Yazılı ve görsel kaynaklardan anlaşıldığı üzere avlunun geçirdiği tarihsel değişimde yıktırılan ya da bakımsız kalması dolayısıyla yıkılan tarihi mekanlar kayıp değerler olarak belgelenmiş ve araştırma kapsamında özel olarak ele alınmıştır.
Ankara'da I. Ulusal Mimarlık Dönemi banka binalarında cephe düzeni ve süsleme (1926-1929)

Araştırmamızda Mimar Mongeri'nin Ankara'daki Bankanlar caddesinde inşa etmiş olduğu I. Ulusal Mimarlık Dönemi üslubunu en etkili şekilde yansıtan Osmanlı Bankası (1926), Ziraat Bankası (1926-1929) ve İş Bankası (1929) binalarının cephe düzenlemeleri ve süslemeleri üzerine yoğunlaşılmıştır. Osmanlı İmparatorluğu'nun son yıllarında İstanbul'da batılı eklektik üslupla yapılar inşa etmiş olan Levanten Mimar Giulio Mongeri, Cumhuriyetin ilk yıllarında ortaya çıkan I. Ulusal Mimarlık Akımına, tasarladığı yapılarla ve Sanayi-i Nefise Mektebindeki görevi boyunca yetiştirdiği öğrencilerle yön veren önemli mimarlardandır. Cumhuriyet'in ilanıyla birlikte özellikle Başkent Ankara'nın inşasına önemli katkılarda bulunmuş ve Türkiye'nin çeşitli kentlerinde I. Ulusal Mimarlık üslubu çerçevesinde mimarlık faaliyetlerini devam ettirmiştir. Çalışmamızda, cephe düzenlemeleri ve süsleme programları detaylı çizimleriyle belgelenen yapıların dönem içindeki yeri ve Geleneksel Türk Mimarisinin bu döneme etkileri karşılaştırmalı olarak tartışılmış ve dönemler arası bağlantıları tespit edilmiştir. İncelediğimiz yapılar banka binası olarak tasarlanmış, inşa edilmiş ve geçirdikleri bazı onarımlar dışında çok köklü değişimlere uğramamışlardır. Günümüzde de banka binası olarak işlevlerini sürdüren bu yapılar I. Ulusal Mimarlık döneminin en nadide örnekleri olarak varlıklarını korumaktadırlar.
The changing iconography of nizami manuscripts in the Ottoman, Safavid and Mughal book cultures

Bu tez, 1450- 1600 arasında Safevi, Osmanlı ve Babürlü İmparatorluklarında üretilen veya tamir edilen resimli Nizami Hamse yazmalarını incelemekte ve bu imparatorlukların kitap kültürlerinde ikonografik havuz, resimleme programı ve resimlemeye yaklaşımları açısından aynı eserin Timurlu yazmalarından nasıl esinlendiğini ve onlara nasıl karşılık verdiğini anlamayı amaçlar. Bu amaçla bahsi geçen dört hanedan için üretilen on el yazması eser incelenmiş ve resimleme programları ve tematik gündemleri karşılaştırılmıştır. Tezin ana argümanı, bu üç erken modern Müslüman imparatorluğun her birinin Timurlu mirasıyla kurdukları ilişkiyi farklı bir şekilde inşa ettikleri ve Timurlu hanedanı karşısındaki kronolojik ve coğrafi konumlarının ve farklı kültürel ve siyasi dinamiklerinin bu ilişkide belirleyici olduğudur. Çalışma, Safevi resim sanatının Timurlu sanatıyla ilişkisinin sanatçılar ve gelenekleri çerçevesinde geliştiğini, Osmanlı ve Babürlülerin Timurlulara bakışının ise hanedanlık perspektifinde oluştuğunu ortaya koyar. Osmanlılar Timurluların kültürel prestijine hayranlık duyuyorlardı ve kendi ürünlerinde onlarla rekabet halindeydiler, Babürlüler ise Timurlular ile aralarında bulunan soy bağını vurgulayarak resimlerinde bu bağı vurguladılar. Çalışma, bu hanedanlar arasındaki ilişkileri detaylandırması ve bu ilişkiyi tek bir metnin resimlenişi üzerinden ortaya koymasıyla mevcut literatüre katkıda bulunmaktadır. Bu metnin resimlenişi bizatihi Timurlu mirasıyla belirli bir ilişkiyi gösteriyordu ve metnin içeriği, görsel sanatlar üzerine sürdürdüğü tartışmalarla resimlerin entelektüel boyutunu derinleştiriyordu.
Gevale kalesi kazılarında bulunan Ortaçağ seramikleri

Gevale Kalesi ismini Frig tanrısı Vybele' den almaktadır. Kalenin ismi tarihi kaynaklarda ve seyahatnamelerde Cybele isminin Sibel, Sibele, Kübel, Kübele, Küvel, Küvele, Kiveli, Kivele, Kevele, Kebele, Hubel, Hobal gibi bazen de kelimenin birinci harfi biraz yumuşatılarak Gevele ve Gebeie gibi farklı okunuşlarıyla geçmektedir. Kale Roma, Bizans ve Selçuklu dönemlerinde önemini korumuş ve Rumun Kilidi olarak görülmüştür. Selçuklu döneminde ise elçilerin bu kalede kabul edildikleri ve sultanın kale çevresinde av ve eğlenceler düzenlediği kaynaklarda bahsedilmektedir. Selçuklu devletinin zayıflaması üzerin Eşrefoğlu Süleyman Bey kaleyi kısa süreliğine elinde tutmuştur. Daha sonra Karamanoglu Musa Bey tarafından ele geçirilen kale yüz elli yıl Karamanogulları himayesinde kalmıştır. M. 1466- 1467 yıllarında Fatih'in Karaman seferi sırasında kale alınarak Osmanlı sınırlarına katılmıştır. Osmanlı döneminde kale farkı görevler üstlenmiş olup bunlardan biri ise hilalin en iyi gözlemlenebilen yer olması ve Ramazan ayının başlatılması hususunda kaynaklarda yer aldığını görmekteyiz. Tarih boyunca önemli rol oynaması ve stratejik bir öneme sahip olan kale ayrıca farklı dönemlere ait buluntuları içeren I. Derece Arkeolojik Sit alanıdır. Kalede yapılan kazılarda çalışmalarında çok sayıda sırlı ve sırsız seramikler ele geçmişş bu seramiklerden sırlı olanlar ise 13. ve 15. yüzyılları arasında tarihlenmiştir. Son olarak seramikler tasnif edilerek değerlendirilmesi yapılmıştır.
Roma Dönemi takıları üzerine bir analiz: Antalya Müzesi Roma Dönemi takıları örneği

Roma Dönemi takıları, takı tarihi açısından çok önemli bir yere sahiptir. Roma döneminde Anadolu takıları, yer yer Helenistik dönemin izlerini taşımakla beraber daha sonraları kendi tarzını oluşturmuş ve altın ile değerli taşların bir arada kullanımının en güzel örneklerini vermişlerdir. Romalı kuyumcular buldukları stampa ve savat teknikleriyle kuyumculuğu daha da ileri bir noktaya taşımışlardır. Antalya Müzesinde sergilenen takılar, ağırlıklı olarak Roma Dönemi olmak üzere Helenistik, Bizans ve Demir çağına aittir. Bu çalışma kapsamına dahil edilen takılar, teknik, malzeme, form ve süsleme teknikleri bağlamında incelenmiştir. Dönemi bilinmeyen takılar ise, teknik ve süsleme öğelerine göre değerlendirilmiştir.
Bazı örnekleriyle İzmir konutlarında kapılar

19. yüzyıl boyunca İzmir, canlı ticaret hayatı nedeniyle birçok etnik grubun bir arada yaşadığı kozmopolit bir kent görünümündedir. Şehrin mimarisini de etkileyen bu demografik yapı, yeni bina türlerinin kent siluetine katılmasını sağlamasının yanı sıra, özgün bir sivil mimari de yaratmıştır. Ortak bir coğrafyanın, kültürün ve beğeninin sonucunda yöreye özgü bir yapı türü olarak şekillenen İzmir evlerine ait kapılar, dönemin mimari anlayışını, ekonomik düzeyini ve kullanıcılarının kimliğini yansıtan en önemli unsurlar olarak ön plana çıkarlar. Bu çalışmada Mithatpaşa Caddesi ve civarında yer alan örnekleriyle, 19. yüzyıl sonu-20. yüzyıl başına tarihlenen İzmir evlerine ait kapılar incelenmiştir. İzmir'in coğrafi konumu ve 19 -20. yüzyıldaki tarihsel gelişiminden söz edilmiş, giriş/kapı kavramları ve bu kavramlara ilişkin tanımlamalar ele alınmıştır. Çalışma, Mithatpaşa Caddesi'nin kısa tarihçesini de içermektedir. Çalışmamızda, araştırma alanımız içinde yer alan 80 adet konut kapısı, fotoğraf ve çizimlerle desteklenen bir katalog ile tanıtılmış, değerlendirme, karşılaştırma ve sonuç bölümleri ile çalışma tamamlanmıştır.
Orta ve geç Bizans dönemi giysileri (9-14. yüzyıllar)

Bu çalışmada, Bizans giysilerinin tanımlanması, işlevi ve kullanım alanlarının saptanması ve tarihsel süreç içerisinde meydana gelen değişimlerinin belirlenmesi ele alınmaktadır. Konunun kapsamı dokuzuncu yüzyıl ile on dördüncü yüzyıl sonu arasındaki dönem ile sınırlandırılmıştır. Bu döneme ait giysiler, belirli toplumsal sınıf ya da kurumlara göre ayrılan bölümler içerisinde, mozaik, fresko, minyatür, sikke ve mühürler gibi ağırlıklı olarak görsel veriler ile yazılı kaynaklardan elde edilen bilgiler ışığında değerlendirilmiş, belirgin giysi türlerinin resim ve çizim örnekleri sunulmuştur. Çalışmanın Bizans giysileri ile ilgili yapılan araştırmalara yararlı olması dileğimizdir.
Tokat ili yapılarında ahşap üzeri kalem işlerinde görülen motif ve kompozisyonlar

Kalem işi süslemeler Türk sanatında en önemli süsleme programlarından biridir. Her dönemde taş, tuğla, çini ya da ahşap üzerine uygulanan kalem işi süsleme en güzel örneklerini Osmanlının klasik döneminde vermiştir. 17. 19. yüzyıl Tokat yapılarında görülen ahşap üzeri kalem işi süslemelerin teknik özellikleri, kullanılan malzemeler ve motiflerin üslup özellikleri yerinde incelenmiştir. Yapılan çalışmada görülen kalem işi süslemeler ve kompozisyonlar; bitkisel süslemeler ve yazı kuşağı olarak görülmektedir. Kalem işi süslemeler geometrik kompozisyonlar ile birlikte kullanılmıştır. Ahşap çıtaların oluşturduğu geometrik şekillerin üzerine bitkisel motifler yerleştirilmiştir. 17. Ve 18. Yüzyılda yapılan eserlerde hatayi, penç, lale, karanfil, yaprak, selvi ağacı, sümbül ve palmet motifleri, 19. Yüzyılda yapılan yapılarda barok ve rokoko tarzı motifler görülmektedir. Yapılan eserler dini ve sivil mimari olarak iki kısımda incelenmiştir. Bu yapılar arasında görülen üslup birliği ve mimari özelliklerde görülen benzer farklılıklar ele alınmıştır.
Yazmacılık sanatımız içinde Hitit eserlerinin yorumu

Pamuklu, keten veya nadiren ipekli kumaşlar üzerine, kalem diye tabir edilen fırça veya kalıp, yahut her ikisi birden kullanılarak yapılan kumaş süsleme sanatına 'yazmacılık', bu sanatla uğraşan kişilere de 'yazmacı' denir. Yazmacılığın nerede ve ne zaman başladığına dair bilgiler net olmamakla birlikte, Orta Asya veya Güneydoğu Asya kökenli olduğu düşünülmektedir. Bu sanatın yapıldığı önemli bazı merkezler; Tokat, İstanbul, Kastamonu, Ankara, Elazığ, Bartın, Gaziantep, Malatya ve Hatay'dır. Anadolu insanının kişisel renk ve desen anlayışıyla ortaya çıkan yazmalar geleneksel kullanım alanlarına göre başlıca yedi guruba ayrılırlar. Bunlar; başörtüsü, bohça, seccade, yorgan yüzü, yastık yüzü, mendil ve yağlıklardır. Yazmacılık sanatımız, günümüze gelene kadar birçok unsurdan etkilenmiştir. Bu unsurların başında, sosyal ve kültürel değişimleri, endüstrileşmeyi ve teknik gelişmeleri sayabiliriz. Günümüzde yazmalarda çok farklı renk ve desen bir arada kullanılabilmektedir. Genellikle, köşe yastığı, fular, perdelik veya heybe olarak üretilen ürünler, daha çok turistik bölgelerde alıcı bulmaktadırlar. Yazmacılık sanatına sahip çıkarak onu daha ilerilere taşımak isteyen kişiler ise, bu sanatı yorumlayarak daha modern ama özünü kaybetmemiş sanat eserleri ortaya koymaya çalışmaktadırlar. Anadolu'nun uygarlığın beşiği olduğu sözü, hiçte abartılı değildir. Geçmişten beri, doğu ve batı kültürleri arasında bir köprü vazifesi gören Anadolu, birçok uygarlığa yurt olmuştur. Bir yarımada olan Anadolu, Asya ve Avrupa arasında bağlayıcı özellik taşımakta, ayrıca Akdeniz ' deki ulaşım yollarının güzergahı üzerinde yer almaktadır. Bu jeopolitik konumu nedeniyle de, tarih boyunca kültür ve sanat alışverişine olanak sağlamıştır. Anadolu kültür tarihinde, M. Ö. 2500- 1700 yılları arasında, Hatti Uygarlığı'nın hüküm sürdüğü görülür. Anadolu yarımadasının bugün için bilinen en eski adı 'Hatti Ülkesi' idi. Anadolu kültür tarihinde, Hititler' den önceki ikinci dönem ise, Hatti- Hitit Beylikleri Dönemi'dir. Bu dönemde, Orta Anadolu' da Asurlu tüccarlar ticaret kolonileri kurmuşlardır. Bu tüccarlar Anadolu'ya gelirken beraberlerinde, dillerini, çivi yazılarını ve silindir mühürlerini getirmişlerdi. Bu döneme ait bilgiler, Asurlu tüccarların yazılı belgelerinden elde edilmiştir. Koloni Çağı'nın Acemhöyük, Alacahöyük, Alişar, Boğazköy, Karahöyük ve Kültepe'de bulunmuş olan eserleri Hitit sanatına öncülük yapmışlardır. Anadolu' da Hititler' in varoluşu, M. Ö. 1700'lü yıllara rastlar. Hititler Çağı üç bölüme ayrılır: 1. Eski Hitit İmparatorluğu (M. Ö.1660-1460)2. Büyük Hitit İmparatorluğu (M. Ö. 1460 -1190) 3. Geç Hitit İmparatorluğu (M. Ö. 1200 -650)Hititlerin sanatı, Mısır, Sümer veya Babil sanatı kadar ileri düzeyde değildir. Bununla birlikte, bazı sanat dallarında çok ileri düzeyde eserler üretmişlerdir. Bunda, sanatı politik gücün propaganda aracı olarak görmelerinin payı çok büyüktür. Hitit eserleri sırasıyla, mimari eserler, heykel ve kabartmalar, seramikler ve mühürler alt başlıklarından oluşmaktadır.
Şırnak düz dokumaları

Çalışmamızda ''Şırnak Düz Dokumaları' başlığı altında düz dokumaları araştırarak dokumanın önemini vurgulamak istedik. Yapılan incelemeler sonucunda örneklerin birçoğu örtü amaçlı kullanılan küçük kilimler, taban kilimleri, divan kilimleri, yolluk kilimleri, parzun, heybe, çanta ve yelek gibi düz dokumalardan oluşan dokuma örnekleridir.