turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Türkiye müzelerindeki Bizans Dönemine ait maden aydınlatma araçları

'Türkiye Müzelerindeki Bizans Dönemine Ait Maden Aydınlatma Araçları' konulu tez kapsamında, Türkiye'nin değişik bölgelerindeki müzelerde araştırma yapmak amacıyla Anıtlar ve Müzeler Genel Müdürlüğü'ne başvurulmuştur. Ancak kurumun aldığı bir karar gereğince 1 yıl içinde en fazla 10 müze için izin verilmektedir. Bu nedenle tesbit edilen 10 müzeye başvurulmuş, olumlu cevap alınan Afyon, Amasra, Alanya, Eskişehir, Gaziantep, İstanbul, Kayseri ve Malatya Arkeoloji müzelerinde çalışma yapma olanağı bulunmuştur. Kandil, polykandilion, kandil zarfı, kandil ayağı, şamdan ve aydınlatma araçlarının zincirleri ve zincirlere ait öğeler olmak üzere altı grup altında incelenen maden adınlatma araçları dini ve sivil yapılardaki konumları, işlevleri ve yüklendikleri çeşitli sembolik anlamlar açısından ele alınmıştır. Öncelikle çalışma kapsamındaki müzelerde maden aydınlatma araçlarının belgelenmesi, işlevlerinin saptanması ve tarihlendirilmesi amaçlanmıştır. Tesbit edilen maden aydınlatma araçlarının, Ortaçağ maden sanatı içindeki yeri ve önemi üzerinde durulmuştur. Ancak Bizans maden sanatı ile ilgili araştırmalarda aydınlatma araçlarını konu edinen çalışmalar sınırlıdır. Bu konuda Türkiye müzelerinde yer alan eserler üzerine yapılan çalışmaların da yetersiz olması sebebiyle, Ortaçağ maden sanatı ürünlerinden aydınlatma araçları gerekli şekilde tanımlanamamaktadır. Yayınlı örnekler, az sayıda olmalarının yanı sıra, kazı buluntuları dışında, tarihlendirme ile ilgili bazı çelişkileri de içermektedir. Türkiye ve Türkiye dışındaki müzelerde ve koleksiyonlarda bulunan aydınlatma araçlarında kullanılan malzemeler gümüş, bronz, bakır ve pirinçdir. Araştırma yapılan müzelerde bakır ve bronzun dışındaki bir malzemede eser tesbit edilememiştir. Bu malzemelerinde, türlere göre tercih edildiği görülmektedir. En çok kullanılan malzeme bronzdur. Gümüş ve bakır eserlerin yapımında genellikle dövme, bronz eserlerde daha çok döküm tekniği kullanılmıştır. Kullanılan süsleme teknikleri kabartma, kazıma ve delikişidir. Türkiye ve Türkiye dışındaki müze ve koleksiyonlarda kandil, pölykandilion, kandil zarfı ve kandil ayağının çok sayıda örneği günümüze gelmiştir. Ancak çalışma kapsamındaki müzelerde gümüş pölykandilion, kandil zarfı ve kandil ayağı örnekleri tesbit edilememiştir. Bunun yanında Türkiye müzelerinin Bizans dönemine ait bronz aydınlatma araçları açısından çok zengin olduğu görülmüştür. U. YDKSEKflgRETİİl kwu
Kastamonu Şeyh Şaban-ı Veli Camisi ve Türbesi haziresinde yer alan mezar taşları

Kastamonu Şeyh Şaban-ı Veli Camisi ve Türbesi Haziresi'nde yer alan mezar taşlan konusundaki hazırlamış olduğumuz tezimizde, 64 adet mezardaki 64'ü baş taşı, 48'i ayak taşı olan toplam 112 şahide ve 16 sanduka incelenmiştir. Bu 64 mezardan 55'inde tarih okunmuştur ve bu tarihler 1834- 1923 yılları arasında değişmektedir. 9 mezar üzerindeki şahidelerde de tarih tespit edilememiştir. İncelenen şahidelerden 16 tanesi silindirik gövdeli, 96 tanesi de plaka gövdelidir. Ayrıca 16 sandukadan 10 tanesinin üzeri açık, 6 tanesinin ise kapalıdır. Hazire'de 39 erkek mezarı, 16 kadın mezarı, 4 tane de çocuk mezarı vardır. 5 örneğin ise kime ait olduğu tespit edilememiştir. Erkek mezarlarına ait taşlarda sarık, fes, takke ve kaplak şeklinde başlıklar görülür. 3 tanesinde ise başlık yoktur. Kadın mezarlarına ait taşların çoğunda gövdenin üzerinde, gelinbaşı şeklinde çiçekler ve yapraklardan oluşan buket veya çeşitli yapraklardan yapılmış tepelik bulunmaktadır. Çocuk mezarlarına ait taşlarda ise gövde üzerinde bir örnekte fes ve rozet, birinde ise yapraklardan yapılmış taç bulunmaktadır. Diğer örnekte ise başlık yoktur. incelediğimiz mezar taşlarında genellikle ayak taşlarında süslemeler, baş taşlarında da kitabe bulunmaktadır. Mezar taşlarında genellikle buket, akantus, asma, üzüm, lale, hurma, servi, gül, papatya, sarmaşık, zeytindalı, başak, palmet, hatai, çeşitli çiçekler ve kıvrık dallar şeklindeki bitkisel motifler vardır. Bazı örneklerde geometrik motiflerden, rozet, hilal, baklava görülürken; bazılarında da nesne motiflerinden kadeh, vazo, saat ve kama şekilleri ile karşılaşılmıştır. Mimari ile ilgili motiflerden ise cami tasviri görülür. Kitabeler sülüs yazı ile yazılmıştır. Haziredeki mezar taşlarının çoğu taş malzeme ile bir kısmı da mermer malzeme ile yapılmıştır. Mezar taşları, üzerinde bulunan çeşitli süslemeler ile zarif sanat eserleri olmasının yanında, tarihe de kaynaklık eden önemli belgeler ve edebi eserlerdir.
Defining spatial distribution of storage vessels in ancient Burgaz of the fourth century B. C.

oz ESKİ BURGAZ'DA M. O. 4. YÜZYIL DEPOLAMA KAPLARININ MEKANSAL DAĞILIMI Sakarya, İlham Yüksek Lisans, Yerleşim Arkeolojisi Programı Tez Yöneticisi: Prof. Dr. Numan Tuna Aralık 2003, 80 sayfa Bu çalışma, Eski Burgaz'da ev faaliyetleri, özellikle depolama alışkanlıkları, ve bunların mekansal düzenlemesi üzerine bir incelemedir. Çalışmanın konusunu, planlan itibariyle iyi korunmuş olan Kuzeydoğu Sektör'deki dört ev ve bu evlerin son kullanım evresi olan M. Ö. 4. yy taban seviyeleri buluntuları ile depolama kaplan oluşturmaktadır. Kültürel küçük buluntular istatistiksel yöntemler yardımıyla mekansal dağılımdan belirlenerek, Burgaz evlerindeki depolama alanlan tespit edilmeye çalışılmıştır. Eski Burgaz evlerinde görülen bulgular Ege Dünyası'ndaki diğer çağdaşı örneklerle karşılaştmlmıştır.
The transformation of a religious site into a state museum in Turkey: the case of the Mevlana Museum

Müzeler kavram olarak ilk ortaya çıktıkları andan itibaren ideoloji aktarımında etkili birer araç rolü görmüşlerdir. Bu durum dini çağrışımı olan veya dini mekanlardan dönüştürülen müzelerde daha da girift bir hal almaktadır. Türkiye bu bağlamda müze, din ve politikanin kesişim noktası olan çeşitli örnekleri ile araştırmacılara değerli fırsatlar sunmaktadır. Konya'da yer alan Mevlana Müzesi de bu örneklerin önde gelenlerindendir: birinci olarak müze statüsüne sahiptir, ikinci olarak güçlü dini çağrışımları vardir ve son olarak politik imaj oluşturmada etkilidir. Bu nedenle, dini mekandan devlet müzesine dönüştürülen yerlerin politik potansiyelinin ne şekillerde gerçekleştirildiğini görmek açısından Mevlana Müzesi'ni ve imajında yapılan değişiklikleri incelemek önemli bir yer tutar. Sonuç olarak, bu tezin birincil amacı dinin Mevlana Müzesi içerisinde konumlandırılma şekillerinin özellikle son dönemde çeşitli ideolojilere nasıl hizmet ettiğinin analizini yapmaktır. Bu amaç doğrultusunda, temel olarak medya kaynaklarından ve müze içerisinde yapılan gözlemlerden faydalanılmıştır.
Erken Osmanlı mimarisinde mukarnas

Mukarnas, sanatsal ve manevi değeri nedeniyle İslam mimarisinin en önemli dekoratif unsurlarından biridir. Birçok sanat ve mimarlık tarihçisinin dikkatini çekmiştir. Ancak, halktan uygun ilgi görmemiştir. Bu tez, İslam mimarisinde mukarnas'ın önemini vurgulamayı amaçlamaktadır. Osmanlı mukarnası, üç boyutlu motiflerin zirvesi olarak düşünülebilmektedir. Osmanlı mukarnası, beş yüzyılı geçen birçok gelişme evresinin ardından, mukarnas evriminin son evresini temsil etmektedir. Osmanlı mukarnasının yapısall ve dekoratif bir unsur olarak tanımlanması büyük önem taşımaktadır. Bu tez, erken Osmanlı mukarnasının sıfatlarını ve özelliklerini tanımlamayı amaçlamaktadır. Ayrıca imalatında kullanılan malzemeler ve tekniklerin yanı sıra kullanım yerlerine ve çizimlerine göre bir sınıflandırma yapılmıştır. Hem dini hem de sivil binalar dikkate alınarak yapılan bu tezde, zaman dilimi olarak Erken Osmanlı dönemiyle (1299-1453) sınırlandırılmış ve bu dönemin üç büyük sivil merkezi olan, İznik, Bursa ve Edirne'deki Osmanlı yapılar seçilmiştir. Çalışmada öncelikle mukarnasın tanımıyla, tasarımıyla ve tarihi ile ilgili önceki çalışmalar ve makaleler gözden geçirilerek ilgili kaynaklar incelenmiş, konu ile ilgili özet bilgiler verilmiştir. Sonrasında İznik, Bursa ve Edirne şehirlerindeki Erken Osmanlı mimarisinde görülen mukarnasların yerinde incelenmesi yapılarak katalog oluşturulmuştur. Materyal, teknik, çizimler, kullanımlar ve elemanlar tasarımı gibi çeşitli düzeylerdeki vaka çalışmasını analiz ederek sonuçlara ulaşılmaya çalışılmıştır.
Malatya Beşkonaklar Etnografya Müzesi'ndeki taş eserler

Malatya, eski çağlardan beri sahip olduğu coğrafi konumu nedeniyle pek çok uygarlığa ve kültüre ev sahipliği yapmış bir ilimizdir. Selçuklu ve Osmanlı Devleti döneminde stratejik bir öneme sahip olan Malatya bu dönemlerde önemli eserler vererek dönem hakkında önemli belge niteliğinde bilgiler bırakmıştır. 'Malatya Etnografya Müzesindeki Taş Eserler' konulu çalışmamızda, Malatya Etnografya Müzesinde bulunan Selçuklu ve Osmanlı dönemlerine ait taş eserler incelenmiş ve buradaki yapı kitabeleri, mezar taşı kitabeleri, yazıtlı ve yazıtsız mimari taş parçalar değerlendirmeye alınmıştır. Bu çalışmamızda, Selçuklu ve Osmanlı dönemlerine ait 10 adet mezar taşı, 11 adet yapı kitabesi, 4 adet yazıtlı mimari taş parça ve 4 adet yazıtsız taş parçaya yer verilmiştir. Yapı malzemesi olarak kalker türü kireç taşının ağırlık kazandığı, bunun yanı sıra düzgün kesme taş ve mermerin de kullanıldığı örneklere de rastlanılmıştır. Mezar tasları üzerinde cel-i sülüs yazı türü tespit edilmiştir. Süsleme olarak ise yazı, bitkisel, geometrik ve nesnel karakterli motiflere yer verilmiştir. Etnografya Müzesi'ndeki Selçuklu ve Osmanlı Dönemine ait eserler; ölçüleri, orijinal metinlerin yazılışları, transkripsiyonları, anlamları, dili, yazı türleri, formu, malzeme ve teknikleri hakkında bilgilendirmenin yanı sıra, süsleme programları ve üslup özellikleri bakımından da değerlendirilmiştir. Böylece incelediğimiz taş eserler amacına uygun şekilde en yalın haliyle incelenip bir tez konusu haline getirilerek son halini almıştır.
18. yüzyılda Osmanlı Devletinde basılan eserlerin kitap sanatları bakımından incelenmesi

Türk Medeniyetinin binlerce yıllık bir geçmişşinin olması ve geniş bir coğrafyaya yayılmasının da etkisiyle süsleme ve süsleme malzemeleri çok çeşitlilik göstermiştir. Yazının bulunmasıyla ortaya çıkan kitap sanatı, yıllar geçtikçe büyük bir gelişme göstermiş, yazma eserler, yazan kişinin sanat eseri olarak görülmüş, insanda hayranlık uyandıran süslemelere çok fazla yer verilmiştir. Osmanlı Devletine matbaa girmeden önce yazma eserlerde en güzel süslemelerin yapıldığı yerler; cildi, zahriye ve serlevha sayfaları olmuştur. Bu gelenek matbu kitapların bazılarında da sürdürülmek istenmiş ve yazma eserlerden esinlenerek basılan süslemeler sonradan renklendirilmeye çalışılmıştır. Günümüze ulaşan matbu eserler bugün özensiz bir şekilde kütüphanelerde muhafaza edilmektedir. Bu eserler bazı kütüphanelerin depolarında toz içinde ve böcekler tarafından yenilmiş olarak saklanırken, bazılarında ise okuyucuya ödünç olarak verilebilmektedir. 18. yüzyıla ait 33 eser bulunmaktadır. Bunlardan sadece 19'una ulaşılmıştır. Fakat bazılarının birkaç kopyasına/baskılarına da ulaşıldığı ve bazı eserler 2 veya daha fazla ciltten oluştuğu için toplam 30 farklı baskı-kitap sanatları bakımından incelenmiştir.
Mimar Kemaleddin'in dini eserleri

Erken İslam mimarisinde ilk camiler dışa kapalı, kalın duvarlarla çevrili, toprak damlı alçak tavanlı iç kısımları direkli yapılardır. Daha sonra Büyük Selçuklu'ların dört eyvanlı, avlulu, mihrap önü kubbeli planlar Orta Asya ve İran'a hakim oldu. Anadolu Selçukluları kare planlı, kubbeli mescitler yaptılar ve Osmanlılar bu mimariyi uygulayarak mimari sistemin asıl unsuru haline getirdiler. Osmanlı mimarisinin oran ve ölçülerde mükemmele ulaştığı dönem olan klasik dönem, Mimar Sinan'ın ölümünden sonra da uzun süre etkisini devam ettirdi. Lale Devri'nde mimari batıdan etkilendi. Barok, Rokoko ve Ampir tarzında orantısız, ölçüsüz, çok süslemeli bir mimari taklid edilmeye başlandı. Daha sonraları milliyetçilik hareketlerinin başlamasıyla mimarlar eski milli benliklerine dönmeye çalıştılar. Böylece Neo-klasik üslup ortaya çıktı. 1870- 1927 tarihleri arasında yaşamış olan mimar Kemaleddin Bey İstanbul'da beş cami ve dört türbe inşaa etti. Bunlar:Yeşilköy Mecidiye Mescidi, Beyoğlu Kamer Hatun Mescidi, Bebek Camii, Bostancı Camii, Bakırköy Kutlutepe Camii, Ahmed Cevad Paşa Türbesi, Gazi Osman Paşa Türbesi, Sultan V. Mehmed Reşad Türbesi ve Mahmud Şevked Paşa Türbesi'dir. Kemaleddin Bey, klasik dönemin büyük cami planını küçük camilere uygulamaya çalıştı. Yapılarında oran ve ölçüden ziyade cephe süslemesine önem verdi. Bugün İstanbul ve diğer şehirlerde Osmanlı yapılarından sonra en dikkat çeken mimari eserler arasında Neo-klasik dönem yapıları bulunmaktadır. Kemaleddin Bey'in bu döneme yapmış olduğu katkılar takdire şayandır.
Tarihi Mardin evlerinin başoda plan geleneği

Mardin, Güney Anadolu ile Kuzey Mezopotamya'nın kesiştiği bir bölgede yer almaktadır. İpekyolu'nun önemli güzergahlarından biri olması sebebi ile erken dönemlerden itibaren önemli yerleşim alanları arasında yer almıştır. Yerleşim kültürünün özgün taş malzeme ile kendine has özellikleriyle korunduğu şehirde mimari geleneğin gelişim sürecinin takip edilebildiği alanlardan biri de Tarihi Mardin Evleri olmuştur. Tarihi Mardin Evlerinin Başoda Geleneği'nin araştırıldığı bu çalışmada, tarihi Mardin evlerinin tasarım süreçleri, plan özellikleri ile yaşam birimleri arasında önemli görülen Başoda geleneğinin plan, malzeme ve süsleme özellikleri incelenmiştir. Çalışmada Tarihi Mardin Evlerinin Başoda geleneğini yansıtan yapıların tespit edilmesi, incelenmesi, mevcut durumlarının belirlenmesi, korunması ve tanıtılması üzerinde durulmuştur. Bu amaç ile yapılan çalışmalar neticesinde incelenmek üzere Mardin İli merkez Artuklu ilçesinde 15 ev seçilmiştir. Bu evlerin seçiminde esas olarak Başoda geleneğini yansıtan unsurlar ölçüt olarak kabul edilmiştir. Evler şehrin farklı mahallelerinden tüm özellikleri ile ele alınarak araştırmaya dahil edilmiştir. İncelenen evler arasına farklı dönemlerde çeşitli amaçlar ile ve halen kullanılan evler de dahil edilmiştir. Araştırmaya dahil edilen evler; plan anlayışı, malzeme-teknik ile süsleme bakımından kendi içlerinde değerlendirilmiştir.
19. yüzyıl Beyoğlu Çeşmeleri

Beyoğlu'nda artan nüfusa bağlı olarak, su mimarisinin revaçta olduğu dönemlerde, dönemin mimari ve dekoratif üslubunu yansıtan çeşmelerin yapımı artmıştır. 19. yüzyıl Beyoğlu çeşmeleri de, Osmanlı Devleti'nin tüm alanlarda yaşadığı değişimlere paralel şekilde mimaride ve süslemede bu değişimleri göstermeleri açısından Osmanlı Sanatında önemli yer tutmaktadır. Bu çalışma kapsamında Beyoğlu'nda 19. yüzyılda inşa edilen yirmi iki adet çeşme tespit edilmiştir. Bunlardan beş adedi günümüze ulamamıştır. Ayrıca daha önceki dönemlerde inşa edilip 19. yüzyılda çeşitli onarımlar geçirerek kullanımı devam eden beş adet çeşme tespit edilmiştir. Araştırma dahilindeki çeşmelerin detaylı çalışmaları daha önceden yapılmamıştır. Tespit edilen çeşmeler benzer örnekleri ile karşılaştırılarak dönemi içerisinde tipoloji oluşturulmuş, detaylı olarak incelenmiş ve Türk mimarisindeki yeri ortaya konmaya çalışılarak, dönemin birer somut örneği olan harap durumdaki çeşmelerin gelecek nesillere aktarılması amaçlanmıştır.
1939-1950 yılları arasında devlet resim ve heykel sergileri

Batılılaşma hareketleri ile Osmanlı İmparatorluğu'nun son dönemlerinde başlayan sergiler, Devlet Resim Heykel Sergileri'nin süreklilik kazandığı 1939 yılına değin sürmüştür. Yaklaşık 100 yıllık bu süreçteki sergi etkinlikleri kopuk olmuş ancak sanatsal ortamı belirleyen önemli etkinlikler olarak anılmıştır. 1939 yılında Devlet Resim ve Heykel Sergisi'nin açılmasıyla, devlet tarafından plastik sanatlar alanında sürekliliği sağlanan en önemli sanat etkinliği gerçekleştirilmiştir. Devlet Resim ve Heykel Sergileri, 1939 yılına kadar çalışmalannı farklı grup ve birlik etkinlikleri altında sürdüren sanatçılan bir arada toplamış ülkenin sanatsal birikimini sergilemek amacını gütmüştür. 1938- 43 yılları arasında Cumhuriyet Halk Partisi'nin gerçekleştirdiği Yurt Gezileri ve 1939- 50 yıllarında düzenlenen diğer sergi etkinlikleri devlet, sanat, sanatçı ilişkisinin de bir profilini sunmuştur. Devlet Resim ve Heykel Sergileri, sanat ortamındaki tüm gruptan ve bağımsız sanatçılan bir araya toplamak amacıyla 1939 yılında başlatılmıştır ve günümüzde de sürmektedir. 1933- 1936 yıllannda gerçekleştirilmiş İnkılap Sergileri ile 1937- 1938 yıllarında düzenlenmiş I. ve II. Birleşik Resim ve Heykel Sergileri, Devlet Resim ve Heykel Sergisi fikrini doğuran iki ön sergidir. Söz konusu sergilerden yola çıkan devlet, geniş kapsamlı ve organize olan bu yeni sergiyi yönetmeliğe bağlayarak sürdürmüştür. Devlet Resim ve Heykel Sergisi, açılışından bir yıl sonra yönetmeliğe bağlanmış ve 1946 yılına kadar yürürlükte kalmıştır. 1946 yılında Devlet Resim ve Heykel Sergisi yapılmamış yeni yönetmelik hazırlanmıştır. Yönetmeliklerde, yapıtların özgünlüğü, sergilenecek yapıt sayısı, jüri ve ödüller, eser fiyatlan, sergi duyurusu, sergi tarihleri gibi konular ele alınmış ve 1946 yönetmeliği ile bu konulara yeni düzenlemeler getirilmiştir. Devlet Resim ve Heykel Sergisi, ilk yıllarda 29 Ekim Cumhuriyet Bayramı kutlamalarına denk getirilmiş daha sonraları ise Ocak ayına alınarak bağımsız bir etkinlik haline getirilmiştir. Sergiler Ankara'da yapılmakta, sergi mekanı olarak ta Sergievi, Halkevi Salonu ve Dil Tarih Coğrafya Fakültesi Salonu kullanılmaktaydı. Devlet Resim ve Heykel Sergileri ekseninde gerçekleşen eleştiri ve tartışmalar genel olarak biçimsel, içeriksel, yönetsel alanlarda sürdürülmüş, tartışmaların ana konulannı modem-klasik, içerik/biçim, eleştiri/tartışmalar, hümanizma ve milli sanat, yönetim ve yönetmelikler, jüri ve ödüller oluşturmuştur. Devlet düzenlemiş olduğu Devlet Resim ve Heykel Sergileri ile Çağdaş resim sanatının ve sanat ortamının oluşmasını hedeflemiş o yıllarda çıkardığı tartışmalarla sanat gündemi yaratarak amacına bir ölçüde ulaşmıştır.
Osmanlı Dönemi Selatin Cami minberleri

Osmanlı Selatin Cami minberleri ile ilgili yaptığımız araştırma sonucunda ErkenDöneme ait 3, Klasik Döneme ait 11 ve Geç Döneme ait 15 minberin özgünlüğünükoruduğu tespit edilmiştir. Erken Dönemde minberler form ve süsleme açısından Selçuklu geleneğini devam ettirmektedir. Minberlerin yüzeyleri boş yer bırakılmaksızın geometrik ve bitkisel olarak süslenmiştir. Yüzeyler çoğunlukla geometrik taksimatlara ayrılmış ve her bir geometrik parçanın içi bitkisel motiflerle doldurulmuştur. Bunun yanı sıra yenilik arayışına girişildiği de Bergama Ulu Camii minberinden anlaşılmaktadır. Erken Dönemden sonra klasik diyebileceğimiz minber formlarının yavaş yavaş oluşmaya başlayıp, Klasik Dönem içinde Osmanlı minberi formunu yakaladığı görülmüştür. Selçuklu minberlerinden farklı olarak minbere yeni elemanlareklenmiştir. Bu dönemde geometrik ve bitkisel süslemenin orantılı biçimde kullanıldığı görülmektedir. Klasik Dönemin sonunda özellikle Sultan Ahmet Camii minberi ile geometrik süsleme minberlerde hakimiyetini kaybetmeye başlamıştır. Geç Dönem de ise Nuru Osmaniye Camii minberi ile değişim başlamış, hem form olarak hem de süsleme açısından klasiğin dışına çıkılmıştır. Bu dönemde geometrik süsleme neredeyse hiç görülmez. Minber elemanları; barok, rokoko, ampir ve eklektik üslupta motif ve formlarla değişime uğramıştır. Osmanlı Döneminde sultan yapıları bile olsalar taşra yapıları ve hanedanın diğermensuplarının banisi olduğu eserlerle başkent eserleri arasında işçilik ve malzeme açısından farklılıklar olduğu görülmüştür. Başkent yapıları daha büyük ölçekliolduğundan, caminin mekansal büyüklüğü minber boyutlarını doğru orantılı olarak etkilemiştir. Minberler süsleme açısından cami içinde yer alan diğer elemanlarla uyumludur ve motif birlikteliği sağlanmıştır. Ele aldığımız örneklerin sultan camilerinde yer alması sebebiyle, Osmanlı sanatında görülen gelişim ve değişim dönemin sanatının en iyi örnekleri olarakminberler üzerinde de yansımıştır.
Niğde'nin geç Dönem Osmanlı kiliseleri

Bu araştırmada Niğde merkez, merkeze bağlı yerleşimler ve İlçelerinde bulunan Otuz geç dönem (18-20) kilise yapısı incelenmiştir. Konu kapsamındaki yapılar daha önce ayrıntılı bir şekilde ele alınmamıştır. Niğde'de bulunan bu kiliselerden on beş tanesi camiye çevrilmiştir. Kiliseden camiye çevrilen bu yapıların on bir tanesi günümüzde de aktif olarak kullanılmaktadır. Kiliseden camiye çevrilerek terk edilen dört yapı ise harap durumdadır. Camiye dönüştürülmeyen diğer kiliseler ise depo olarak kullanılmış, terk edilenler genellikle atıl vaziyette kalmış, bir tanesi de yıkılarak günümüze ulaşamamıştır. İncelenen kiliselerin tamamı sarı ve gri renkli yerel bazalt taşlar ile inşa edilmiştir. Plan olarak bazilikal planlı olup tek nefli ve üç nefli olarak tasarlanan örnekler bulunmaktadır. Bu kiliselerde mimari plastik, duvar resmi ile yapılan süsleme kompozisyonları görülmektedir. Kiliseden camiye dönüştürülen yapılar büyük ölçüde özgünlüklerini yitirirken, yapılara mihrap, minber, minare gibi yapı elemanları eklenerek bazı düzenlemelere gidildiği görülmektedir. Bu kilise camilerin büyük çoğunluğu günümüzdeki kullanımlarından dolayı yapıların naos ve beden duvarlarının kireç ile sıvanmasından ötürü duvar resmi uygulamaları büyük ölçüde ortadan kalkmıştır. Niğde'de incelenen bu yapıların malzeme ve teknik, hem mimari tasarım, hem de süsleme açısında bölgenin Geç Dönem Osmanlı Mimarindeki azınlık yapıları açısından önemli bir yere sahip olduğunu göstermektedir.
Yerli Mallar Sergileri - Erken Türkiye Cumhuriyeti uygulamaları

Tez çalışmasında, 1929 1939 yılları arasında Milli İktisat ve Tasarruf Cemiyeti öncülüğünde gerçekleştirilen on bir Yerli Malları Sergisi incelenmiştir. Sergiler biri dışında diğerleri İstanbul Galatasaray Lisesi'nde gerçekleşmiştir. Birinci bölümde Yerli Mallar Sergisi kavramının gelişiminin anlaşılabilmesi için tarihi kapsamı incelenmiştir. İncelemeye Osmanlı İmparatorluğu'nun son döneminde başlayan sanayileşme hareketi, uluslararası sergilere katılım ve yerli malı kavramının ortaya çıkışı ile başlanmıştır. Osmanlı modernleşmesi ile başlayan sürecin Türkiye Cumhuriyeti'nin kuruluşu öncesi ve sonrasında ekonominin içinde bulunduğu sorunların çözümü ile bağlantılı nasıl geliştiği tarihi kapsam içerisinde araştırılmıştır. 1921 sanayi sayımları, İzmir İktisat Kongresi verileri doğrultusunda Milli İktisat ve Tasarruf Cemiyeti'nin kuruluşu ile ortaya çıkan gelişmelere yer verilmiştir. İkinci bölüm İstanbul Galatasaray Lisesi Yerli Mallar Sergileri sıralanmıştır. Her sergi organizasyonunda farklılaşan unsurlar vurgulanmıştır. Sergilere ait dönemin Cumhuriyet gazetesi haberleri taranmıştır. Tezin üçüncü bölümü Yerli Mallar Sergileri'nde yer alan sanatçılara ayrılmıştır. Sergilerin düzenlenmesinde planlama açısından bir kaygı taşınmadığı ancak sergilerin gördüğü ilgiden dolayı sergicilik adına adım atıldığı görülmüştür. Dönemin önde gelen grafik sanatçısı, heykeltıraşı, mimarı bazı isimlerin sergi, pavyon tasarımı yaptığı, serginin duyurulması için özel afiş tasarımlarının yapıldığı görülmektedir. Bu bölümde sergiler için tasarım geliştirmiş bazı isimler incelenmiştir. Tezin dördüncü bölümünde ise yerli malı kavramı beraberinde sergileme, tüketimin özendirilmesi ile ilgili günümüzden bir örnek ile birlikte değerlendirilmiştir. Sonuç bölümünde 1929- 1939 yılları arasında düzenlenen 'Yerli Mallar' sergilerinin öne çıkan özellikleri, benzerlikleri ve farkları derlenmiştir.