turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Ceza Hukukunda dolaylı faillik

Suçun işlenmesinde bir başkasını araç olarak kullanmayı ifade eden dolaylı faillik kurumu, iştirak kurumu içerisinde incelenmiştir. 765 sayılı Kanunda yasal bir dayanak olmamasına rağmen doktrinde kabul gören bu kurum; 5237 sayılı TCK ile yasal zemine oturtulmuştur. Tezde dolaylı faillik kurumunun tarihçesinden sonra, hangi hallerde dolaylı faillik kurumunun ortaya çıkabileceği mahkeme kararlarıyla ortaya konmuş ve kurumun isnat yeteneği ile bağlantısı incelenmiştir. Son olarak dolaylı faillik kurumunun diğer iştirak türleri ile farklılıkları ortaya konmaya çalışılmıştır.
Türk ceza sisteminde akıl hastalığı

Bu tez, akıl hastalığının ne olduğunu, Türk Ceza Sisteminde akıl hastalığının ne şekilde düzenlendiğini, sadece sanıklar için değil, mağdurlar için de akıl hastalığının ceza açısından çok önemli yer teşkil ettiğini ve cezaların infazı sırasında akıl hastalığının ne gibi etki ve sonuçlar doğurduğunu belirleyebilmek amacıyla hazırlanmıştır. Bu amaca ulaşmak için Türk Ceza Kanunu ve Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu ile Cezaların İnfazı Hakkında Kanun incelenmiş ve akıl hastalığının bu kanunlar açısından ne şekilde düzenlendiğinin tespitine çalışılmıştır.
Akreditifin hukiki niteliği ve işleme taraf kişiler

Uluslararası satış sözleşmelerinde, edimlerin fiilen aynı anda karşılıklı olarak yerine getirilmesi olanağı bulunmamakta ve birbirinden uzak konumda bulunan alıcı ve satıcı, karşı tarafın edimini gereği gibi ve tam olarak yerine getirmesini garanti altına almak amacıyla bir bankanın aracılığından yararlanarak, akreditifli ödeme yönteminden yararlanmaktadırlar. Akreditifli ödeme yönteminde işlem, alıcının, kendi ülkesindeki bir bankaya başvurarak, satış sözleşmesi koşullarına uygun surette, satıcı lehine akreditif açtırmasıyla başlamaktadır. Akreditifin açılması amir banka tarafından, lehtara bildirilmek üzere lehtanın bulunduğu yerdeki bir bankaya bildirilir. Muhabir banka, talimatta verilen yetki ve görev doğrultusunda akreditifi teyit etmek gibi başkaca görevler de üstlenmemişse, sadece akreditifin açıldığını lehtara bildirir. Akreditifi açan amir banka, akreditifin açılması ile lehtara karşı kesin bir borç taahhüdü altına girer ve akreditifin asli borçlusu konumundadır. Lehtar, akreditif şartlarına uygun surette hazırlanmış malı alıcıya göndererek, gerekli belgeleri akreditif süresinde bankaya ibraz ettiğinde, akreditif bedelinin ödenmesini isteme hakkına sahiptir. Banka, lehtann ibraz ettiği belgelerin incelenmesi sonucunda, belgelerin akreditif şartlarına uygun olduğuna karar verdiğinde akreditif bedelini lehtara öder. Böylece, akreditifin açılması ile satıcı, belgeleri ibraz ettiğinde satış bedelinin ödeneceğini; alıcı da satışa konu mala ilişkin belgeler kendisine gönderilmek üzere bankaya ibraz edilmeden satış bedeli ödenmeyeceğinden, malın gönderileceğini garantilemektedir. Akreditifin en önemli özelliği, akreditifin temelindeki satış sözleşmesinden ve diğer benzeri sözleşmelerden tamamen soyut olması; belgeleri inceleyerek, ödemeyi yapacak bankaların temeldeki sözleşmeyle ilgilenememeleri ve sadece belgelere dayanarak işlem yapabilmeleridir. Bu nedenle, satıcının akreditif şartlarına uygun surette hazırlayarak bankaya ibraz etmesi gereken belgelere ilişkin özellikler ve bu belgelerin incelenmesi akreditif işleminin belkemiğini oluşturmaktadır. Akreditif, akreditif amiri, amir banka, lehtar ve muhabir bankanın yer aldığı bir ilişkiler zinciri olup, hukuki niteliği tartışmalıdır. Genellikle kabul edildiği üzere, bu ilişkiler parçalanarak. tarafların karşılıklı hak ve yükümlülükleri ve ilişkilerin hukuki nitelikleri ayrı ayrı belirlenmektedir. Uluslararası Ticaret Odası, hukuk sistemlerindeki düzenleme eksiklikleri ve farklılıkları nedeniyle ve işleme taraf kişilerin çıkarlarını dengelemek, uygulamada düzen sağlamak amacıyla Yeknesak Teamül ve Uygulama Kurallarını düzenlemiştir. Bu kurallar, hemen hemen tüm ülkelerde olduğu gibi, ülkemizde de, kamu düzenine ve emredici hukuk kurallarına aykırı olamamak kaydıyla uygulanmaktadır.
Eser sözleşmesinde ayıptan sorumluluk hükümleri ile Borçlar Kanunu genel hükümlerinin yarışması

Bu tezde konusu itibariyle, sınırlı bir sorumluluk rejimi öngören eser sözleşmesinde ayıptan sorumluluk hükümleri ile Borçlar Kanunu genel hükümlerinin yarışması konusu ele alınmaktadır. Yüklenicinin ayıptan sorumluluğu, iş sahibinin ayıp karşısında kullanabileceği hakları, taleplerin yarışması konuları anlatılmış ve eser sözleşmesinde ayıptan sorumluluk hükümleriyle yarışması muhtemel görülen Borçlar Kanunu genel hükümlerinden hangilerinin yarışıp yarışmadığı ele alınmıştır.
Sosyal regülasyon kurumu olarak Radyo ve Televizyon Üst Kurulu

Bu çalışmanın amacı; radyo ve televizyon yayıncılığı regülasyonunun Türkiye'deki uygulayıcısı olan Radyo ve Televizyon Üst Kurulu'nun hukuki niteliğinin, yapısının ve regülasyon faaliyetlerinin incelenmesidir. Üç bölümden oluşan bu çalışmanın birinci bölümünde, regülasyonun ve regülasyonun kurumsal bir görünümü olan bağımsız idari otoritelerin Türk İdare Hukuku'na yansımaları; ikinci bölümünde, RTÜK'ün regülasyon gerekçeleri, hukuki niteliği ve yapısına ilişkin hususlar; üçüncü bölümünde ise RTÜK'ün regülasyon faaliyetleri ve yargısal denetimi incelenerek teori ve pratik birleştirilmeye çalışılmıştır.
Türkiye'de parlamento kararlarının hukuki rejimi

Kuvvetler ayrılığına göre, parlamento devletin üç temel organının birisidir. Parlamento, 1982 Anayasası'na göre Türkiye Büyük Millet Meclisi'ne karşılık gelmektedir. TBMM görev ve yetkilerini üç temel işlemle kullanmaktadır. Bunlar, 'kanun', parlamento kararı' ve 'diğer yasama işlemleridir'. Parlamento kararları, bu çalışmanın konusunu oluşturmaktadır. Parlamento kararları, TBMM Genel Kurulunun kanun dışında, bir oylama sonucu aldığı kararlardır. Dolayısıyla TBMM yalnızca kanun yapan bir organ değil, aynı zamanda parlamento kararlarının müzakere edilip oylandığı organdır. TBMM İçtüzüğü de bir parlamento kararı olup TBMM'nin yapı, işleyiş ve işlemleri ile ilgili kuralları düzenleme altına almaktadır. Parlamento kararları çeşitli ayrımlara tabidir. Parlamento kararlarının çeşitliliği, bunlar hakkında genel işlem ilkelerinin belirlenmesini de zorlaştırmaktadır. Parlamento kararları TBMM'nin 'iç çalışma düzenine', 'yürütme organı ile ilişkileri ve askeri faaliyetlere' ve 'çeşitli organlara üye atanmasına' ilişkin kararlar olmak üzere üç ana başlık altında toplanabilir. Parlamento kararlarının yargısal denetimi Anayasa Mahkemesi tarafından yapılmaktadır. Anayasa Mahkemesi parlamento işlemlerinin iptali istemiyle yapılan başvurular hakkında kesin olarak karar verir. Parlamento kararları bakımından da bu yetkisini kullanmaktadır. Anayasa Mahkemesi, parlamento kararlarından 'yasama dokunulmazlığının kaldırılması', 'üyeliğin düşürülmesi' kararlarının Anayasa, kanun ve İç tüzüğe aykırı olup olmadığı hakkında başvuruları karara bağlar. TBMM İçtüzüğü de Anayasa Mahkemesi'nin yargısal denetimine tabidir. Ayrıca parlamento kararlarının denetiminde her ne kadar Anayasa'da açıkça denetleneceği belirtilmemiş olsa da, Anayasa Mahkemesi geliştirdiği yorumla 'eylemli içtüzük değişikliği' niteliğindeki kararları da denetlemektedir.
Mahalli müşterek ihtiyaç kavramı

Anayasanın 127. maddesine göre mahalli idareler il, belde ve köy halkının mahalli müşterek ihtiyaçlarını karşılamak üzere kurulmaktadır. Bu bağlamda mahalli idarelerin anayasal olarak görevleri mahalli müşterek ihtiyaçları karşılamakla sınırlı olmalıdır. Bu durum aynı zamanda mahalli idareler ile merkezi idare arasındaki görev ve yetki ayrımının belirlenmesi açısından da oldukça önem teşkil etmektedir. Bu sebeple kavramın içeriğinin doldurulması söz konusu görev ve yetki ayrılığının nasıl giderilebileceği hakkında da fikir verecektir. İşte bu çalışmanın amacı, mahalli idarelere karşılama görevi olarak verilen mahalli müşterek ihtiyaçların bir bütün olarak düzenlenen mahalli idareler sistemi gözetilerek incelenmesi, merkezi idare ile mahalli idareler arasında görev ve yetki paylaşımının nasıl olacağı ve doktrin ve Anayasa Mahkemesi kararları ışığında kavramın içeriğinin belirginleştirilmesidir. Bu doğrultuda, öncelikle mahalli idarelere hakim olan Anayasal ilkeler ve temel kavramlar incelenmiş, mahalli idarelerin görev ve yetkilerinin belirlenmesine ilişkin ilke ve ölçütler ele alınmıştır. Daha sonra mahalli müşterek ihtiyaç kavramının Anayasa Mahkemesi tarafından yapılan tanımı irdelenmiş ve içeriği belirginleştirilmiştir. Son olarak ise mahalli müşterek ihtiyaç kavramı, Anayasa Mahkemesi kararları ışığında çeşitli yönleri ile nasıl somutlaştırıldığı incelenmiştir.
Türkiye'de elektronik yayıncılık ve telif hakları

Yayıncılık sektöründeki gelişme ve teknolojinin hızla büyümesi, telif hakları üzerine sürekli çalışma yapmayı zorunlu kılmaktadır. Bu tez ile Türkiye'deki elektronik yayıncılıkta telif hakları ile ilgili yaşanan sorunları ortaya çıkarmak amaçlanmıştır. Bu amaç doğrultusunda, ilk bölümde literatür araştırması yapılarak elektronik yayıncılığın dünyadaki ve Türkiye'deki gelişimi, avantajları, dezavantajları, teknolojik uygulamalar, e-kitap yayıncılığı, e-dergi yayıncılığı, lisanslar, telif haklarıyla ilgili hukuki düzenlemeler gibi konular incelenmiştir. Çalışmada, tez konusunun özelliklerini tanımlayabilmek için betimsel araştırma yöntemi kullanılmıştır. Böylece, geçmişşten günümüze kalan sorunlar belirlenebilmiştir. Ayrıca, çevrimiçi anket aracılığıyla veriler toplanmıştır. Yayınevlerinin ve kütüphanelerin telif haklarıyla ilgili uyguladıkları politikalar, yaşadıkları sorunlar, hakların korunması ve ihlaller için aldıkları önlemler, e-yayıncılık alanında çalıştıkları konular ve stratejileri saptanmıştır. Telif hakkı ile ilgili yaşanılan sorunlar, e-yayıncılık ile ilgili stratejilerde dijital korsanlık, erişim modelleri, platform ve üretim sorunları, bağlantılı / üçüncü hak sahipleri, metadata, kaynaklar ve iş modeli konularında endişeler olduğu belgelenmiştir. Sonuç olarak, bu tez çalışması ile elektronik yayıncılık açısından yapılması lazım gelen hukuksal düzenlemeler olduğuna karar verilmiştir. Bu düzenlemelerin teknoloji ile desteklenmesinin hayati önemi iyice anlaşılmıştır. Hipotezimiz doğrulanmıştır.
Mimarın telif hakkı

Bu tezde, fikri hakların tarihi gelişimi, mimari fikri eserlerin tanım ve kapsamı, mimari fikri eser sahipliği ve mimari fikri eserler üzerindeki mimarın telif hakları incelenmiştir. Fikri haklar, 5.12. 1951 tarihli, 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Kanunu ile düzenlenmiştir. Fikir ve Sanat Eserleri Kanununun telif hakları koruması, Monist Teoriye dayanmaktadır. Fikir ve Sanat Eserleri Kanunu, Bern Sözleşmesi hükümlerine uyumlu hale getirilmiştir. Mimari fikri eserler, mimarlık tasarı ve projeleri, mimari maketler ve mimarlık eserleridir. Mimarlık tasarı ve projeleri ile mimari maketler, ilim ve edebiyat eseri türünde eserlerdir. Mimarlık tasarı ve projeleri ile mimari maketler, FSEK'in 2. maddesinin 1. fıkrasının 3. bendinde düzenlenmiştir. Mimarlık eserleri, güzel sanat eseri türünde eserlerdir. Mimarlık eserleri, FSEK'in 4. maddesinin 1. fıkrasının 3. bendinde düzenlenmiştir. Mimari fikri eser sahibi, esere münferiden, müşterek veya iştirak halinde sahip olabilir. İştirak halinde mimari fikri eser sahipliği hakkında adi şirket hükümleri uygulanır. Bununla birlikte, mimari fikri eserlerin niteliği gereği, adi şirket hükümlerinin bazılarının mimari fikri eserlere uygulanması mümkün değildir. Mimarın, mimari fikri eser üzerinde manevi ve mali hakları vardır. Mimarın en önemli manevi hakları, FSEK'in 16. maddesine göre eserin değiştirilmesini önleme hakkı ve FSEK'in 17. maddesine göre, eserin bozulmasını ve yok edilmesini önleme hakkıdır. Mimarın, mimarlık eseri üzerinde eserin değiştirilmesini, bozulmasını ve yok edilmesini yasaklama hakkını kullanabilmesi için, mimarlık projesinin uygulanması neticesinde ortaya çıkan yapının, mimarlık eseri niteliğinde olması gerekir. Estetik nitelikten yoksun yapılar mimarlık eseri kabul edilmediğinden, mimarın estetik nitelikten yoksun yapılar üzerinde telif hakkı mevcut değildir. Mimarlık eseri üzerindeki mimarın telif hakkı ile yapı malikinin mülkiyet hakkının çatışması kaçınılmazdır. Mimarlık eseri üzerindeki mimarın telif hakkı ile yapı malikinin mülkiyet hakkının çatışması, menfaatlerin dengelenmesi kurallarına göre çözümlenmelidir. Mimari fikri eser üzerindeki en önemli mali hak, çoğaltma hakkıdır. Mimarlık projelerinde iki tür çoğaltma hakkı vardır. Mimarlık projeleri iki boyutlu olarak çoğaltılabileceği gibi, uygulanmak suretiyle üç boyutlu olarak da çoğaltılabilir. Mimarlık projesinin üç boyutlu olarak çoğaltılmasıyla ortaya çıkan yapı estetik nitelik taşıyorsa, yapının çoğaltma niteliği ortadan kalkar ve münferit bir mimarlık eseri olur. Mimarlık eserinin telif hakları, yapının mimarlık projesini çizen mimara ait olur. Bu tezde, mimarın telif hakkı ihlallerine karşı açılabilecek hukuk ve ceza davaları incelenmiştir. Yargıtay'ın mimarın telif hakkına ilişkin kararlarına da çalışmada yer verilmiştir.
Türk Ticaret Kanunu'nun tasfiye hükümleri ışığında geçici 7. maddeye göre anonim şirketlerin tasfiyesi

6335 sayılı Kanunun 38. maddesi ile 6102 sayılı Türk Ticaret Kanununa eklenen geçici 7. madde, sona ermesine rağmen tasfiye edilmeyerek ticaret sicil kayıtlarından terkin edilmeyen anonim ve limited şirketler ile kooperatiflerin tasfiyelerine ve ticaret sicili kayıtlarından silinmelerine ilişkin düzenlemeler içermektedir. Kanun koyucu yaptığı bu düzenleme ile gayri faal olmasına rağmen ticaret sicil kayıtlarından silinmediği için faaliyetine devam ediyor görünen anonim ve limited şirketler ile kooperatiflerin bir an önce sicil kayıtlarından silinmesini amaçlamıştır. Bu amaç doğrultusunda ise, olağan tasfiye hükümlerinin hiç veya tam olarak uygulanmadığı bir ara dönem yaşanmıştır. Çalışmamızın sadeleştirilmesi amacıyla konu şirketler hukukunun merkezinde yer alan anonim şirketler özelinde incelenmiş olup, basit bir anlatım dili kullanılmasına özen gösterilmiştir. Anonim şirketin tasfiye rejimi; sona erme nedenleri, tasfiye süreci ve sonrasında yaşanan ihya davası süreci ile birlikte TTK geçici 7. madde kapsamında bir bütün olarak incelenmiştir. Literatürde hukuki konumu tartışmalı olan ''ihya davası'' kurumunun yaptığımız açıklamalar ve tespitler ile durduğu yer netleştirilmeye çalışılmıştır. Ayrıca TTK geçici 7. madde ile yasal bir zemine kavuşturulan ''ihya davası'' nedenleri ve sonuçları açısından Yargıtay kararları ışığında incelenmiştir. Son olarak, geçici 7. madde ile getirilen tasfiye rejimi mevzuatının kendisinden veya eksik veya hatalı uygulanmasından kaynaklanan sorunlara çözüm önerileri getirilmiştir.
Çocuk ağır ceza mahkemelerinde öldürme suçuna ilişkin olarak dava dosyalarının incelenmesi

Bu çalışmada, İstanbul'daki Çocuk Ağır Ceza Mahkemelerinde 2015- 2019 yılları arasında 'ceza verilmesine yer olmadığına' ve 'mahkumiyete' dair karar verilen, kesinleşmiş ve faili çocuk olan öldürme suçlarını (TCK md.81 ve 82) içeren dava dosyaları ele alınacaktır. Çocuk suçluluğunun temelinde yatan sosyolojik, psikolojik, ekonomik ve kültürel nedenler söz konusu suç tipi açısından incelenecektir. Çalışma sürecinde dava dosyalarından elde edilen istatistiksel veriler ışığında, çocuk suçluluğunun önlenmesi için mevcut mevzuatın yeterliliği, alınması gereken önlemler, yapılması gereken sosyal ve yasal düzenlemeler konusunda değerlendirmeler yapılacaktır.
Yabancıların evlat edinmelerinin Uluslararası Hukuk açısından incelenmesi ve Türk Hukuku ile Amerikan Hukukunda evlat edinmeye ilşkin düzenlemeler

Bu çalışmada Türk ve Amerikan Hukukunda evlat edinmeye ilişkin hukuki düzenlemeler inceleme konusu yapılmıştır. Ayrıca evlat edinme konusunda gelişen uluslararası hukuk kuralları hakkında da bilgi verilmiştir. Türk Hukukunda evlat edinmenin kuruluşu, hüküm ve sonuçlan 4721 sayılı Türk Medeni Kanununda düzenlenmiştir. Türk Medeni Kanunu'nda uluslararası hukuktaki gelişmelere paralel olarak evlat edinme konusunda çok önemli ve köklü değişiklikler yapılmıştır. Yabancılık unsuru taşıyan evlat edinmeler ise 2675 sayılı Milletlerarası Özel Hukuk ve Usul Hukuku Hakkında Kanun'un 1 8 inci maddesinde düzenlenmiştir. Bu hüküm uyarınca, evlat edinmede ehliyet ve maddi şartlara tararlardan her birinin evlat edinme anındaki milli hukuku uygulanır. Evlat edinmede 'çocuğun yüksek yaran' ilkesini esas alan bazı uluslararası sözleşmeler bulunmaktadır. Bunlardan en önemlisi Türkiye'nin de taraf olduğu 1993 tarihli Çocukların Korunması ve Ülkeler arası Evlat Edinme Konusunda İşbirliğine Dair La Haye Sözleşmesi'dir. Bu sözleşmenin amacı, uluslararası evlat edinme işleminin taraftan olan çocuklar, biyolojik ana-babalan ve evlat edinecek olan kimseleri korumak ve bunun yanında çocuk kaçırma ve diğer suistimalleri önlemektir. Amerika Birleşik Devletleri'ndeki evlat edinme türleri ise aracı kuruluşlar vasıtasıyla gerçekleştirilen evlat edinme, bağımsız evlat edinme ve ülkeler arası evlat edinmedir. Amerikan Hukukunda evlat edinmeye ilişkin düzenlemeler daha çok eyalet kanunlarında yer almaktadır. Birleşik Devletlerde bulunan 50 eyaletin de evlat edinmeye ilişkin kendi kanunu bulunmaktadır. Eyalet kanunlarında kimlerin evlat edinilebileceği, kimlerin evlat edinebileceği, rıza vermesi gereken kişilerin kimler olduğu, evlat edinme dilekçesinin nasıl olması gerektiği gibi konular ayrıntılı olarak düzenlenmiştir. Uluslararası evlat edinmeler, eyalet kanunlar yanında Federal kanunlara da tabidir. Bazı eyaletler yabancı evlat edinme kararlarının tanınmasını kabul etmektedirler.
Gerçek kişilerin fiil ehliyeti

Fiil ehliyeti, kişinin kendi fiilleriyle lehine haklar ya da aleyhine borçlar yaratabilme gücüdür. Hukukun insana hak ehliyetini vermesinin sebep ve hikmeti, insanın, bu hakların pasif bir şekilde hamili olarak kalması değil, bu haklar üzerinden bizzat tasarruf edebilmesi suretiyle bunlardan gerçek anlamda yararlanmasıdır. Kişiler fiil ehliyeti sayesinde hukukun pasif süjesi olmaktan çıkarak aktif süjesi haline gelmektedir. Her insanın biyolojik ve psikolojik gelişmesi eşit değildir. Bu nedenle de Türkiye ve Azerbaycan Hukukunda, bir kimsenin fiil ehliyetine sahip olabilmesi için kanun koyucu tarafından öngörülmüş olan bazı şartlara sahip olunması gerekir. Bu sebeple, kişinin fiil ehliyetini kazanması için ergin olması, ayırt etme günce sahip olması ve kısıtlı olmaması gerekir. Fiil ehliyetinin şartlarının hepsinin bir kişide bulunup bulunmamasına göre kişiler, tam ehliyetliler, sınırlı ehliyetliler, sınırlı ehliyetsizler ve tam ehliyetsizler şeklinde dört guruba ayrılırlar.
Türkiye'de arabağlantı düzenlemeleri

Telekomünikasyon piyasalarında yaşanan serbestleşme hareketlerinin ardından arabağlantıkonusunun önemi artmış ve bu konu ayrıntılı bir şekilde regüle edilmeye başlanmıştır. Ülkemizde de telekomünikasyon piyasasının serbestleşmesi ile birlikte arabağlantı konusunda ayrıntılı bir mevzuat oluşturulmuştur. Bu çalışmanın amacı ülkemizdeki arabağlantımevzuatının incelenerek, bu mevzuatın yeterliliği, ülkemizdeki çeşitli anayasal ilkeler ve uluslararası alanda kabul gören arabağlantı prensipleri ile uyumunun irdelenmesidir. Bu çerçevede öncelikle genel olarak arabağlantı kavramı, regülasyonu ve uluslararası alanda genel kabul gören arabağlantı prensipleri incelenmiş; ardından ülkemizdeki arabağlantımevzuatı bu mevzuatın ülkemizdeki anayasal kurallar ve uluslararası ilkeler ile uyumudeğerlendirilerek eksiklikler ile ilgili çözüm önerilerimiz sunulmuştur.
Ceza Hukuku kapsamında tıbbi müdahalelerin hukuka uygunluğu

Tez çalışmamızın konusu ceza hukuku kapsamında tıbbi müdahalelerde hukuka uygunluktur. Tez Çalışmamızın ana teması, ceza hukuku bağlamında hukuka uygun bir müdahale için hangi koşullar gereklidir ? Bu soru baz alınarak konu açıklanmaya çalışılmıştır. İlk bölümde tıbbi müdahale kavramı, tarihsel gelişimi, diğer hukuk dallarıyla ilişkileri irdelenmiştir. Tıbbi müdahalenin hukuk sisteminde neden cezalandırılmadığı ile ilgili farklı görüşler ele alınarak, tıbbi müdahalenin tarafları olan hasta ve hekimin kavramları ile tarafların hak ve yükümlülüklerine değinilmiştir. İkinci bölümde hukuka uygun bir tıbbi müdahale için gerekli olan koşullar belirtilmiştir. Bu bağlamda tıbbi müdahalenin kanunen yetkili bir kişi tarafından icrası, hastanın aydınlatılması ve rızası, tıbbi gereklilik ve tıbbi müdahalenin zamanın bilimsel standartlarına uygun olarak yapılması gerektiği tafsilatlı olarak açıklanmıştır. Hekimin özen yükümlülüğüne aykırı davranmasının kasta ve takdire dayanabileceği, hekimin kusurunun tespiti için zamanın tıp standartlarının geçerli olduğu, objektif ve subjektif özenin buna göre belirleneceği açıklanmıştır. Üçüncü bölümde ise klasik anlamda tıbbi müdahalelerin doğrudan tedavi amacı güttüğünü ancak tıbbın ilerlemesi nedeniyle dolaylı iyileştirme amacı güden tıbbi müdahalelerin olduğu belirtilerek bu bağlamda özellik gösteren ötenazi, kürtaj, genetik müdahaleler, hadım, kısırlaştırma, cinsiyet değişikliği, yapay döllenmeler, açlık grevi, organ ve doku nakli ile tıbbi denemeler açıklanmıştır.
Satış sözleşmesinde zapttan doğan sorumluluk

Satış sözleşmesinin kurulduğu sırada var olan, üçüncü kişiye ait bir hak nedeniyle satılanın tamamı veya bir kısmının alıcının elinden alınması durumunda alıcıya özel koruma imkanı sağlayan satıcının zapttan doğan sorumluluğu TBK. 214 vd. maddelerinde düzenlenmiştir. Alıcı, zapt tehlikesini sözleşmenin yapıldığı sırada biliyor ise satıcının bu durumu ayrıca üstlenmemesi halinde alıcı zapttan doğan sorumluluk hükümlerinden yararlanamaz. Satıcının üçüncü kişinin hakkını gizlemesi durumunda ise, sorumluluğun kaldırılması ya da sınırlandırılması yönünde akdedilen sözleşmeler kesin olarak hükümsüzdür. Satış sözleşmesinde satım konusunun üçüncü kişi tarafından zaptı halinde zaptın sonuçları bakımından Türk Borçlar Kanunu iki hükme yer vermiştir. Bunlardan ilki üçüncü kişinin satım konusunu tamamen zaptı halinde uygulanacak olan TBK m. 217, ikincisi ise kısmi zapt halinde uygulanacak olan TBK m. 218 hükmüdür. İki hüküm arasındaki ilişkinin ve bu hükümlerin diğer hükümlerle olan ilişkisinin ortaya konulması suretiyle satış sözleşmesinde zaptın sonuçlarının incelenmesi gerekmektedir. TBK m. 217 hükmünde satış konusunun zaptı halinde sözleşmenin sona ereceği belirtilmekle satıcının sorumluluğu düzenlenmiş, bu sorumluluk kapsamında alıcı ve satıcının iade taleplerine yer verilmiştir. TBK m. 217/ 2 hükmünde satıcı aleyhine kusur karinesi getirilerek satıcının kusurlu olmadığını ispat etmedikçe doğan diğer zararlardan da sorumlu olacağı belirtilmiştir. TBK m. 218 hükmünde satış konusunun kısmen zaptı halinde doğacak sonuçlar düzenlenmiştir. Birinci fıkrada, satıcının alıcının uğradığı zararları tazminle yükümlü olduğu, ikinci fıkrada ise tam zapttan farklı olarak sözleşmenin sona ermesi için mahkeme kararının gerektiği belirtilmiştir.