turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Santos'un teorisinde karşı-hegemonik hukuk arayışları

Boaventura De Sousa Santos, özellikle 90'lı yıllarda iyice görünür olan ve sosyo-kültürel paradigmadaki bir geçişi ifade eden sürecin irdelenmesi sonucunda, yeni bir epistemoloji ve hukuk anlayışı önermiştir. Santos, modernite paradigmasının içinden çıkılmaz bir krizde olduğu tespitiyle birlikte, bu krizin aşılmasının yolu olarak 'muhalif postmodernizm' önermektedir. Bu duruş içinde modernitenin vaatleri olarak eşitlik, özgürlük, barış, doğa hakimiyetini eleştirel bir bakış açısıyla yeniden okunması ve anlamlandırılması gerekir. Santos'un teorisinin ana hatlarını ve hukuka dair fikirleriyle birlikte, karşı-hegemonik hukuk anlayışını ortaya koymak için ilk bölümde, muhalif postmodernizm duruşu ele alınmıştır. Burada, modernite ve postmodernite tartışmalarıyla birlikte, Santos'un içinden geçtiğimizi iddia ettiği geçiş anı irdelenmiştir. İkinci bölümde, karşı-hegemonik hukuka dair bir tartışmanın başlangıcı olarak hegemonik hukuk olgusu, hukukun, modernite ve kapitalizm ile ilişkilendiği süreçler ve buralarda yaşadığı dönüşüm ve bunun anlamı üzerinde durulmuştur. Üçüncü ve son bölümde ise, Santos'un yeni bir hukuk algısı ve bu hukuk fikrinin somutlaştığı biçimler olarak hukuki çoğulluk ve interlegalite, hukukun zaman-mekan ölçeğinde yeniden anlamlandırılması ve hukukun politik olarak meşrulaştırılmış toplumsal dönüşümünün temel ve evrensel aracı olarak iş görmesi karşısında karşı-hegemonik küreselleşme ve madunların kozmopolitiği tartışılmıştır.
Ulusal anayasal karşısında Avrupa Birliği anayasal antlaşmasının değerlendirilmesi

Bu çalısmada, AB Anayasal Antlasması'nın olusum süreci ve bir AnayasalAntlasma'ya ihtiyaç duyulup duyulmadığı konuları ele alınmakta olup, bu çerçevede Avrupa bütünlesmesi sürecinde Anayasa Antlasması ile Birliğin ne yöne gittiği ve buAntlasma'nın üye ülkeler için ne anlam ifade ettiği analiz edilmektedir
Mağdurların suç olaylarının oluşumunda rolü ve mağduriyet risk faktörlerinin değerlendirilmesi

Mağduriyet teorileri bireylerin veya nesnelerin hedef olarak uygunluğu, potansiyel saldırganlarla belirli yer ve zamanlarda ve korunma düzeyi düşük bir şekilde bir araya gelmesinin mağduriyetin kaynağını oluşturduğunu kabul eder. Ayrıca potansiyel mağdurların özelliklerinin, tutum ve davranışlarının olası suç mağduriyetine etki ettiğini öne sürmektedir. Bu araştırmanın amacı; bireylerin yüksek mağduriyet risk gruplarını tanımlamak ve suçu önleme politikalarında araç olarak kullanılabilecek veriler elde etmektir. Geliştirilen suç mağduru anketiyle bireylerin mağduriyet riski değerlendirilmiş ve kimlerin mağdur olmaya daha yatkın olduğu araştırılmıştır. Bu araştırmada, bir bireyi potansiyel hedef haline getiren ve mağduriyet riskine etki eden; hedefin uygunluğu, suça yakınlık, , suça maruz kalma, etkin koruyuculuk ve bireylerin yaşadıkları suç mağduriyeti korkusu faktörleri değerlendirilmiştir. Temel mağduriyet teorileri olan Hayat Tarzı ve Rutin Aktiviteler Teorileri kapsamında bireylerin mağduriyet riskleri arasındaki farklılıklar incelenmiştir. Elde edilen sonuçlar mevcut teorilere uygun ve teorileri destekler niteliktedir. Hedefin uygunluğu, suça yakınlık ve suça maruz kalma mağduriyet riskini artırırken etkin koruyuculuğun ise azalttığı bulunmuştur. Bununla birlikte suç mağduriyeti korkusunun bireyin mağduriyet riskini azaltıcı tedbirler geliştirmesine ve rutin faaliyetlerini kısıtlamasına bir etkisi bulunmamaktadır.
İnsan ticareti suçunda mağduriyetin delillendirilmesi, mağdurla yapılan mülakatın önemi ve yargılama sürecine etkileri

Modern zamanın köle ticareti olarak nitelendirilen insan ticareti; birey onurunu zedeleyen, temel hak ve özgürlüklerini hiçe sayan, toplumsal huzur ve güvenliği sarsan ciddi bir suç tehdidi haline gelmiş durumdadır. Uyuşturucu ve silah kaçakçılığından sonra en karlı üçüncü organize yasadışı faaliyet olarak bilinmekte olan insan ticareti suçunda (Vural, 2007: 4) özellikle zorla fuhuş yaptırılan kadın mağdurlar korkularından dolayı kolluk görevlileri ve adli mercilerle mülakat yapmaktan çekinmektedirler. Mağdurun içinde bulunduğu travma halini değerlendirebilen ve mağdurla arasında güven ortamı tesis edebilen kolluk personeli, usulüne uygun mülakat yaparak elde edeceği bilgiler ışığında soruşturmayı daha etkin icra edebilecektir. Ayrıca insan ticareti mağduru olduğunu özgür iradesiyle beyan eden ve maruz kaldığı tüm kötü muameleleri mülakatta dile getiren mağdura mevzuat çerçevesinde her türlü destek zaman kaybedilmeden sağlanabilecektir. İnsan onurunu hiçe sayan bu suçla mücadelede suç faillerinin cezalandırılması kamu vicdanının rahatlatılması açısından da önemlidir. Bu çalışmada, suç bilimi olarak tanımlanan kriminoloji disiplininin; insan ticareti suçu ile zorla fuhuş yaptırma suçlu davranışını nasıl ifade ettiği ve suç teorilerinin bu noktada yetersiz kalması nedeniyle 'kadın' merkezli feminist düşüncenin zorla fuhuş olgusuna yaklaşımı belirtilmiştir. Kolluk görevlilerinin insan ticareti suçuna olan bakış açısına katkı sağlamak ve personelde suç-mağdur farkındalığını oluşturmak adına Yargıtay kararları ile istatistiki veriler kullanılmıştır. Çalışmanın sonunda başta kolluk çalışanları olmak üzere insan ticareti mağduruyla temas kurması muhtemel tüm görevlilerin dikkat etmesi gereken hassasiyetler ifade edilmiştir.
6415 sayılı Terörizmin Finansmanının Önlenmesi Hakkında Kanun'da gösterilen terörizmin finansmanı suçu

Terörizmin küresel bir tehdit hale gelmesi sonucunda, bu sorunu bertaraf etmek için uluslararası işbirliğini şart koşan bir takım çözüm önerileri ortaya çıkmaya başlamıştır. Bunlardan biri, terör örgütlerinin faaliyetlerini devam ettirmeleri için ihtiyaç duydukları finansal desteğin kesilmesini sağlamaya yönelik, hukuki anlamda terörizmin finansmanı suçu düzenlemelerinin boy göstermeye başlamasıdır. 9 Aralık 1999 tarihinde BM nezdinde hazırlanan 'Terörizmin Finansmanının Önlenmesine Dair Uluslararası Sözleşme'nin taraf devletlerce imzalanmasını müteakiben ülke mevzuatlarında terörizmin finansmanı suçu düzenlenmiş ve bağımsız bir suç olarak hukuk sistemlerinde yerini almaya başlamıştır. BM Sözleşmesi'nin hazırlanmasını takip eden süreçte gerçekleşen 11 Eylül saldırıları, BM Güvenlik Konseyi'nin bağlayıcı olan 28 Eylül 2001 tarihli 1373 sayılı Kararı, FATF münhasıran terörizmin finansmanıyla mücadeleye yönelik olarak yayınlamış olduğu Tavsiyeler, terörizmin uluslararası bir hal alması ile birlikte konuya müdahil olmuş diğer uluslararası kuruluş ve girişimlerin çalışmaları, ülkelerin BM Sözleşmesi'ne taraf olmalarını ve terörizmin finansmanı suçunu bağımsız bir suç olarak ulusalmevzuatlarında düzenlemelerini hızlandırmıştır. Ülkemizde terörizmin finansmanı suçu 29.06. 2006 tarihli ve 5532 sayılı Kanunun 7'nci maddesi ile 3713 sayılı TMK'nınMülga8'inci maddesinde ilk defa mevzuatımıza girmiştir. Anılan suç 6415 sayılı Terörizmin Finansmanının Önlenmesi Hakkında Kanun ile yeniden düzenlenmiş ve 16 .02.2013tarihlive 28561 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Terörizmin finansmanı suçu, gerek küresel anlamda gerekse mevzuatımız açısından hukuk sistemine yeni giren suç tiplerinden birisidir. Terörizmin finansmanı ilgili düzenlemeler, ulusal ve uluslararası alanda son derece yakın zamanlarda gündeme gelmiş ve önemi yeni yeni anlaşılmaya başlanmıştır. Uluslararası alanda kronolojik olarak sadece son 10 yılda gündeme gelen terörizmin finansmanı suçu düzenlemeleri, terörizmin uluslararası bir hal alması sebebiyle hızlı bir şekilde ülke mevzuatlarına dahil olmuştur. Mevzuatımız açısından oldukça yeni olan terörizmin finansmanı suçuna düzenlemenin uluslararası yükümlülükleri karşılayıp karşılamadığı, sözleşmedeki düzenlemelerle uyumlu olup olmadığı ve uygulamada sıkıntılar yaşanıp yaşanmadığı konularının ele alınması gerekli görülmüştür. Çalışmanın konusunu; terörizmin finansmanı suçunun BM Terörizmin Finansmanının Önlenmesi Hakkında Sözleşme dikkate alınarak ele alınması, yardım ve terörizmin finansman suçunun kapsamının tartışılması, suçun maddi, manevi unsurları, konusu ve suçun işleniş biçimlerine değinilerek, anılan suçun ülkemizde uygulanışı oluşturmaktadır.
The quest for civil constitution in the history of Turkish democracy: The basic issues of discard in The Constitutional Reconciliation Commission between 2011- 2013

Anayasa ve onun siyasal yansımaları Türkiye gibi demokratikleşme süreci hala devam etmekte olan ülkelerde oldukça önemli bir konuma sahiptir. Türkiye siyasaltartışmaların sadece yasama, yürütme ve yargı gibi bürokratik zeminler üzerinden değil aynı zamanda da askeri erkler üzerinden de devam edegeldiği bir ülkedir. Türk anayasaları ya milli mücadele ya da askeri darbelerin vesayeti altında yapılmış olduğundan dolayı Türkiye Cumhuriyeti, kuruluşundan bu yana sivil bir anayasaya sahip olamamıştır. Türkiye bu demokratik olmayan baskıdan kurtulmak adına sivil ve demokratik bir anayasaya kavuşmalıdır. Sırf bu nedenle de sivil ve demokratik bir anayasa yapmak çok önemli olduğu gibi Türk demokrasi tarihi açısından da bir dönüm noktası olabilir. Bu çalışmanın amacı Türkiye'de demokratikleşme için, sivil ve demokratik bir anayasanın önemini vurgulamaktır. Bu çalışmada; Anayasa Uzlaşma Komisyonu adı altında sivil ve demokratik bir anayasa yapım süreci, sivil toplum örgütlerinin, medyanın, hukuk profesörlerinin katılımı, müzakere süreçleri, toplantı raporları, üzerinde uzlaşılan ve uzlaşılamayan meseleler açısından incelemeler yapılacak olup neticesinde de Anayasa Uzlaşma Komisyonunun başarısızlık sebepleri tartışılacaktır.
Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi kararlarında yaşam hakkı ihlalleri ve kolluğun zor ve silah kullanma yetkisi

Yaşam hakkı, insan haklarının en üstünüdür. Tarih boyunca ihlal edilen bu hakkın küresel ve bölgesel boyutta koruma altına alınması, milyonlarca kişinin yaşamını yitirdiği iki dünya savaşından sonra gerçekleşmiştir. Türkiye'nin de taraf olduğu Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi, insan haklarını ve dolayısıyla yaşam hakkını güvence altına almakta ve devletlere bir takım sorumluluklar yüklemektedir. Sözleşme'de yaşam hakkı konusunda konulan genel esaslar ve istisnalar, Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'nin yargılamalarında somut olaylara uygulanmakta ve bu sayede hakkın kapsamı belirlenmektedir. Maalesef tüm çabalara rağmen günümüzde yaşam hakkı ihlalleri devam etmektedir. Bu ihlallerin birçok kaynağı vardır. Bu kaynaklardan en ironiği, yaşam hakkını korumakla yükümlü olan devletin kendisidir. Devletin zor kullanma erkini devrettiği kolluk görevlileri, bazen aşırı güç kullanımı sonucu yaşam hakkını ihlal etmektedirler. Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'nin 1959- 2013 yılları arasındaki kararlarına göre Türkiye, maalesef hakkında en çok yaşam hakkı ihlali kararı verilen ikinci ülkedir. Çalışmanın amacı; kolluk personelinin, yaşam hakkına saygılı bir biçimde zor ve silah kullanması için uyması gereken esasları belirlemektir. Bu maksatla, öncelikle Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'nin içtihatları esas alınarak yaşam hakkının kapsamı açıklanmaya çalışılmıştır. Daha sonra ulusal ve uluslararası mevzuatta zor ve silah kullanma kavramı ve yetkisi irdelenmiştir. Son olarak, yine AİHM kararlarından devlet görevlilerinin bu yetkilerini kullanması sonucu meydana gelen ölümlü olaylar ile ilgili olan kararlar incelenmiş ve kolluk kuvvetlerinin zor ve silah kullanma esasları belirlenmeye çalışılmıştır.
Özel hayatın korunması kapsamında istihbarat faaliyetlerinin hukuksal sınırları

Demokratik toplumlarda 21'inci yüzyılda insan merkezli yönetim anlayışı önem kazanmıştır. Temel hak ve özgürlükler ulusal mevzuat ve uluslararası sözleşmelerde korunma altına alınmıştır. Temel hakların içinde şüphesiz en önemlilerinden birisi de kişinin özel hayatının korunması hakkıdır. Devletler bireylerin özel hayatlarını korumalarının yanında; iç ve dış güvenliği sağlama, suç ve suçlulukla mücadele etme gibi görevleri de vardır. Bu kapsamda istihbarat faaliyetlerinin yürütülmesi ise bir zorunluluk arz eder. Güvenlik ve özgürlük ikileminin arasında istihbarat faaliyetlerinin sınırı ne olacaktır? Bu çalışmada bir yandan özel hayatın gizliliği ve korunması üzerinde durulurken diğer yandan istihbarat faaliyetlerinin özellikle ulusal mevzuat kapsamında yasal dayanaklarının neler olduğu araştırılmıştır. Çalışmanın birinci bölümünde, insan haklarının sınıflandırılması ortaya konmuş ve tarihsel gelişimi konusunda uluslararası belgeler açıklanmıştır. Özel hayat kavramı incelenmiş, kapsamı belirtilmiş ve hukuki metinlerde özel hayat kavramı araştırılmıştır. İkinci bölümde güvenliğin çeşitli açılardan tanımı yapılmış, devlet sorumluluğu olarak güvenliğin sağlanması ve bu kapsamda istihbarat faaliyetlerini gerekliliğinden bahsettikten sonra, istihbaratın ne olduğu, istihbarat faaliyetlerin içeriği konusunda araştırma yapılmıştır. Üçüncü bölümde ise özel hayat ile istihbarat faaliyetlerinin sınırları çizilmeye çalışılmıştır. Burada hukuk devleti ilkesi bakımından devletin temel amaç ve görevleri açıklanmış, temel hak ve özgürlüklerin yasalardaki sınırlanma gerekçeleri ortaya konmuş ve devletin istihbarat faaliyetleri açısından özel hayata müdahale yöntemlerinin hukuksal dayanakları irdelenmiştir. Son bölümde çalışmanın genel bir değerlendirmesi yapılarak elde edilen sonuçlar ifade edilmiştir.
Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi Türkiye kararlarının kolluk yönünden incelenmesi

Onurlu, eşit ve özgür bir yaşamın vazgeçilmez koşullarını ifade eden insan hakları günümüzde tüm dünyanın kabul ettiği evrensel, ahlaki bir değerler bütünüdür. İnsan merkezli Hümanizm düşüncesiyle ve tabii hukuka göre devletin insanın eseri olduğunun düşünülmesiyle birlikte, insanın etik değer olarak sırf insan olması nedeniyle haklarının olduğu düşünülmeye başlanmıştır. 18. yüzyıldan itibaren anayasalara girerek, anayasal güvenceye sahip olmaya başlamıştır. 2. Dünya Savaşından sonra, Birleşmiş Milletler'in kurulmasıyla uluslararası hukukun konusu olmaya başlamıştır. Bu çerçevede, Avrupa Konseyi bünyesinde imzalanan, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin denetim mekanizması olan, Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'ne bireysel başvurunun kabul edilmesiyle birlikte, bireyler haklarını uluslararası hukukta da arama hakkına kavuşmuştur. Neticede, insan haklarına saygı, devletlerin çağdaşlık göstergesi olmuş, devletin uygulamalarının olduğu gibi, kolluğun uygulamalarında, sorgulanır olmuştur. Bu sorgulamanın yapıldığı çalışmada Avrupa İnsan Hakları mahkemesinin Türkiye kararları; kolluk, icra edilen görev safhası, başvuranların özellikleri ve başvuru yeri kapsamında incelenmiş ve kolluğun insan hakları karnesine bakılmıştır. Türkiye'deki ihlallerin yaklaşık % 25'ine kolluk tarafından neden olunduğu görülmüş ve elde edilen diğer bulgular ortaya konmuştur.
Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'nin Türkiye'de ifade özgürlüğüne ilişkin kararlarının incelenmesi

Türkiye'nin Avrupa Birliğine tam üye olma yönündeki perspektifi, insan haklarının korunmasına ilişkin Avrupa Konseyi mekanizmalarına karşı tutumunun belirlenmesinde etkili olmuştur. Bu çerçevede Türkiye, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi bağlamında bireysel başvuru hakkını, Avrupa Birliğine üyelik başvurusunun yapıldığı 1987 yılında kabul etmiştir. Sözleşmenin benzer nitelikteki düzenlemelerden temel farkı, etkili bir yargısal denetim mekanizmasının öngörülmesidir. Sözleşmede öngörülen denetim mekanizması ile temel hak ve özgürlükler güvence altına alınmış ve ihlal yaptırımıyla birey koruma altına alınmıştır. İfade özgürlüğünü güvence altına alan 10'uncu maddenin, Sözleşmenin en önemli hükümlerinden biri olduğu genel kabul görmektedir. Bu çalışmada öncelikle AİHM'in yapısı, işleyişi, kararlarının bağlayıcılığı ve kapsamı açıklanmış ardından, AİHM içtihatları çerçevesinde yapılan mevzuat değişiklikleri irdelenmiş ve Mahkeme'ye bireysel başvuru hakkının tanındığı 1987 yılından 20 Ekim 2009 tarihine kadar verilen ihlal kararları ifade özgürlüğü bağlamında incelenmiştir. İhlal kararlarının ortak özellikleri ve ihlal nedenleri tespit edilmeye çalışılmış ve olası ihlal kararlarının önlenebilmesi için öneriler getirilmeye çalışılmıştır. Türkiye aleyhine verilen kararlarının, Türkiye'nin uluslararası görüntüsü üzerinde olumsuz yansımaları ve başvuranlara ödenen tazminatlar bakımından ciddi mali sonuçları olmaktadır. Çoğulculuğun esas olduğu çağdaş demokrasilerde, şiddete çağrı unsuru olmayan her türlü ifade açıklamasının olağan karşılanması gerekmektedir. Bu çalışmada, ifade özgürlüğüne ilişkin Türkiye aleyhine verilen kararlarının sayısının azaltılabilmesi için, ulusal yargı organlarının yaklaşımının ve ulusal mevzuatın Sözleşme ile tam bir uyum içinde olması gerektiği tespit edilmiştir.
Suçla mücadelede farkındalığın önemi: Banka ve kredi kartlarının kötüye kullanılması

Bu araştırmanın amacı, banka ve kredi kartı kullanıcılarının farkındalıklarının, kartlı ödeme sistemlerinin kötüye kullanılması suçunun önlenmesindeki önemini göstermek ve aynı zamanda bu suçun Türkiye'deki resmini ortaya koyarak kart kullanıcılarının bu suça ilişkin farkındalıklarını arttırmaktır. Bu amaçları gerçekleştirebilmek için banka ve kredi kartlarının kötüye kullanılması suçu ile mücadele eden on dört uzman ile yarı yapılandırılmış ve derinlemesine görüşmeler yapılmıştır. Bunun yanında ikisi yurt içinden ikisi yurt dışından olmak üzere toplam dört uzmanın da elektronik posta soru-cevap yöntemiyle görüşleri alınmıştır. Yapılan derinlemesine görüşmeler ve elektronik ortamda alınan cevaplar nitel veri analiz yöntemlerinden olan betimleyici analiz yöntemiyle analiz edilmiştir. Uzman görüşlerinin analizi sonucunda, kart kullanıcılarının kartlı ödeme sistemlerinin güvenliğine ilişkin farkındalıklarının arttırılmasının önemli olduğu görülmüştür. Kart kullanıcılarının bu sistemleri bilinçli ve dikkatli kullanmaları ile banka ve kredi kartlarının kötüye kullanılması suçunun tamamen önüne geçilemese bile, en azından mağdurun suça yol açıcı etkisinin azaltılabileceği sonucuna varılmıştır. Ayrıca bu araştırma ile kartlı ödeme sistemlerinin kötüye kullanılması suçunun Türkiye'deki durumunun kısmen de olsa aydınlatılabildiğine de inanılmaktadır.
5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nda bilişim suçları ve bilişim suçları ile mücadeleye ilişkin model önerisi

Bilişim Teknolojilerinin giderek yaygınlaşan kullanımı, toplumun yaşam biçiminde önemli bir farklılık yaratırken, sanal alemde yapılabilen işlemler adeta günümüzdeki gerçek yaşama paralel bir yaşam oluşturmuştur. Yaşanan bu dönüşümde, kaçınılmaz olarak bir takım sorunlar ve ihtilaflar meydana gelmiş ve, giderek her ülkenin gerek iç hukukunda gerekse uluslararası arenada, bilişim suçları konusunda düzenlemeler yapılmıştır. Özellikle son dönemlerde ülkemizde de ulusal basında sık sık yer alan bilişim suçlarına ilişkin haberler, konunun ciddiyetinin ve yaratabileceği etkilerin kamuoyu tarafından daha iyi anlaşılmasını sağlamıştır. Buradan hareketle, yapılan çalışmada 5237 sayılı Türk Ceza Kanunundaki bilişim suçları ve bilişim suçlarının işlenme şekillerine dikkat çekilerek, bilişim suçlarının aydınlatılmasında en önemli unsur olan sayısal delillere vurgu yapılmış; ardından uygulamada ortaya çıkan problemlere ilişkin çözüm önerileri niteliğinde Bilişim Suçlarına Müdahale Modeli geliştirilmiştir. Yapılan çalışmanın birinci bölümünde, üzerine hala muğlaklık bulunan bir takım kavramlara yer verilerek, bilişim teknolojilerinin geçmişşi ve gelişimine yer verilmiştir. Özellikle bilişim suçlarının işlenmesinde en yaygın araç olarak kullanılan internetin nasıl yapılandırıldığı ve nasıl bir çalışma sistemine sahip olduğunu göstermenin çalışmamızı daha anlaşılır kılacağını düşünülmektedir. İkinci bölümde genel olarak bilişim suçlarının işlenme şekilleri hakkında bilgi verilmiştir. Bilişim suçlarının geniş bir yelpazeyi kapsaması bizi bu noktada bir ayırıma götürmüştür. Türk Hukukunda bilişim suçlarına ilişkin çeşitli düzenlemeler mevcut olmakla birlikte, insanları daha fazla mağdur ettiğine inandığımız ve bir ülkenin rejiminin önemli bir göstergesi olan Ceza Kanununu seçerek çalışma daraltmaya çalışılmıştır. Bu nedenle hukuki mevzulardan ziyade cezai kanunları ele alarak yalnızca 5237 sayılı Türk Ceza Kanunundaki düzenlemeler hakkında bilgi vermek amaçlanmıştır. İncelenen literatür çalışmalarından yola çıkarak, uygulamada eksikliğini tespit ettiğimiz konulara ilişkin olarak bir model önerisi BSMM geliştirilmiştir. Bu modeli anlatmadan önce bilişim suçlarının aydınlatılmasında kullanılan sayısal delillere ilişkin bilgi vermemenin bizleri oldukça zorlayacağını fark edilmiştir. Bu nedenle bilişim suçları soruşturmalarına yön veren sayısal deliller hakkında bilgi vermeden modele geçmek; tabanı sağlam olmayan bir temel atma olarak atfedilmiş sayısal deliller üzerinde durularak modelimiz daha anlaşılır kılınmaya çalışılmıştır. Sonuç bölümünde ise; uygulamanın yanında teorik ve yasal olarak gördüğümüz aksaklıklar dile getirilmiş ve önümüzdeki dönemde yapılacak çalışmalar yön verebilmek maksadıyla fikirler beyan edilmiştir.
Ölüm farkındalığının kabahatler kanununun uygulanmasında jandarma personelinin belirlediği idari para cezası kararlarına etkisinin dehşet yönetimi kuramı açısından değerlendirilmesi

Dehşet Yönetimi Kuramı, insanların diğer organizmalardan farklı olarak ölümlü olduklarının farkında olduklarını ve bu farkındalığın insanlarda felç edici bir dehşete neden olduğunu ileri sürmektedir. İnsan davranışlarının temelinde yatan temel güdü bu dehşetin azaltılmasıdır. Kültürel dünya görüşlerine bağlanmak bu dehşeti azaltmanın bir yolu olarak görülmektedir. İnsanlar nereden geldikleri, neden dünyada oldukları ve ölünce kendilerine ne olacağı gibi sorulara cevap verebilen kültürel dünya görüşlerine sıkı sıkıya bağlanarak, anlamlı ve kendilerinden daha büyük bir bütünün bir parçası ve o bütüne değer katan bireyler olduklarını düşünerek felç edici varoluşsal dehşeti azaltırlar. Jandarma personeli de gerek okul gerek meslek hayatları boyunca kanunlarla iç içe olmaları nedeni ile kanunları içselleştirmekte ve kültürel dünya görüşlerinin bir parçası haline getirmektedir. Bu araştırmanın birinci bölümünde, Dehşet Yönetimi Teorisinin kuramsal çerçevesi, ikinci bölümde de, çalışma kapsamında kültürel dünya görüşü savunmasının ölçüm aracı olarak kullanılması nedeni ile Kabahatler Kanunu'nu ele alınmıştır. Üçüncü bölümde ise, Jandarma personeline ölümlülükleri hatırlatıldığında, kültürel dünya görüşlerinin bir parçası haline getirdikleri kanunları ihlal edenlere daha fazla idari para cezası belirleyecekleri hipotezi test edilmiş, ölüm farkındalığının belirlenen ceza miktarlarında farklılığa yol açıp açmadığı ve öğrenimi devam eden JAMYO öğrencileri ile görevdeki Jandarma personelinin belirlediği ceza miktarlarında farklılık olup olmadığı soruları araştırılmıştır. Jandarma Okullar Komutanlığı'nda görevli rütbeli personel ve JAMYO öğrencileri ile yapılan deneysel çalışmada, ölümlülüğün hatırlatılmasının hem öğrencilerde hem de rütbeli personelde belirlenen idari para cezası miktarını artırdığı bulunmuştur. Son bölümde, elde edilen sonuçların değerlendirmesi yapılarak, gelecek çalışmalara yönelik teklifler sunulmuştur.