turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Çocukluk çağı trakeobronşyal yabancı cisim aspirasyonlarında anamnez, fizik muayene, radyolojik bulgular ve bronkoskopi bulgularının değerlendirilmesi

Gazi Üniversitesi Tıp Fakültesi Çocuk Cerrahisi Anabilim Dalı'nda Kasım 2006 ? Ağustos 2012 tarihleri arasında yabancı cisim aspirasyonu ön tanısıyla bronkoskopi yapılan hastaların epidemiyolojik ve klinik verilerinin geriye dönük olarak incelenerek literatür bilgileriyle kıyaslanması ile YCA'nın önlenmesine yönelik stratejilerin belirlenmesi amaçlanmıştır. Kasım 2006 ? Ağustos 2012 tarihleri arasında YCA ön tanısıyla bronkoskopi yapılan toplam 159 hastadan verilerin tamamına ulaşılan 134'ü çalışmaya dahil edildi. Hastaların 48'i (%35,82) kız, 86'sı (%64,18) erkekti. Ortalama yaş 31,1 ay, kızlarda 36,1 ve erkeklerde 29,1 aydı. YCA en sık 1-3 yaş grubunda (%71,64) görüldü. Hastaların %79,1'inde YC saptanırken negatif bronkoskopi oranı %20, 9 idi. YC'lerin %87,74'ü organik, %12,76'sı inorganikti. En sık rastlanan organik YC'ler fındık, çekirdek ve cevizdi (sırasıyla %18, %15, %14). YC'ler %49, 53 sağ, %41, 69 oranında solda bulundu. Hastaların %26,87'si aynı gün, %14,93'ü de 2 haftadan uzun süreli aspirasyon öyküleriyle başvurmuştu. Olay sırasında yetişkin varlığı %77 idi. En sık yakınmalar hırıltılı solunum (%30,1) ve öksürüktü (%29,77). En sık dinleme bulguları tek taraflı solunum seslerinde azalma (%33,33) ve wheezing (%20,11) idi. Radyolojik değerlendirmede en sık rastlanan bulgu %66 ile tek taraflı havalanma artışıydı. Hastaların %35,82'sinde radyolojik değerlendirme normaldi. Hastaların %39,55'inde steroid, %55'inde ventolin, %93'ünde antibiyotik verilmişti. Hastaların %52,9'unun kardeşi vardı. Hastaların %42,54'ü başvurudan önce ÜSYE tedavisi görmüştü. Ortalama hastanede kalış süresi 1,9 gündü. Mortalite oranı %0, komplikasyon oranı %8,9 olarak saptandı. YCA tüm dünyada olduğu gibi ülkemizde de çocukluk çağının önemli, önlenebilir mortalite ve morbidite nedenleri arasındadır. Risk grubundaki çocukların YCA'dan korunmasına yönelik önlemlerin alınmasıyla görülme sıklığında azalma sağlanabilir. Yaygın eğitim kampanyaları ile toplum bilincinin arttırılması gerekmektedir.
Epilepsili ve korpus kallosum anomalili çocuklarda ilişkili olabilecek genlerin araştırılması

Korpus Kallosum birçok duyu ve motor fonksiyonlarında önemli rol oynar. Üç boyutlu görebilmede, görsel bilgilerin ayrımını yapabilmede, sesin lokalizasyonunda, bimanuel koordinasyonda ve birçok öğrenme proseslerinde iki hemisferi birbirine bağlayarak görev yapmaktadır. KK displazileri çok sayıda konjenital sendromlarla ilişkilidir. Bunun yanında metabolik hastalıkları ve sendromları da içeren birçok serebral ve/veya eksraserebral anomalilerle birlikte de görülür. Prevelansı genel populasyonda 0.3% ve 0.7% arasında değişir. KK displazisi farklı sendromlarla birlikte kötü bir prognoza sahip olabilmektedir. KK displazili bireylerde en yaygın klinik özellik epileptik nöbetlerle birlikte zeka geriliğidir. Son dönem araştırmalarda AKT3 geninin KK anomalileri ile ilişkisi tartışma konusu olmuştur. Bu sebeple sahip olduğumuz olgu grubunda ilk olarak bu gende mutasyon taraması yapılmıştır. Hücre çoğalması ve farklılaşması, apoptoz, tümörijenez, gibi birçok biyolojik proseste yer alan AKT3 geninin tüm ekzonları ve ekzon intron sınırları PCR ile çoğaltılarak DNA dizi analizleri gerçekleştirildi. 47 hasta grubunda gerçekleştirilen bu çalışmada iki farklı nükleotid değişikliği saptandı. Bu iki nükleotid değişikliğinden biri ekzon içerisinde olup amino asit değişikliğine neden olmamakta, diğeri de intronik bölgede olup korunmuş bölgelerin içerisine girmemektedir. Bu nedenle bu değişimlerin AKT3 proteinini yapısall ve fonksiyonel açıdan etkilediği düşünülmemektedir. Eldeki veriler yardımıyla AKT3 geninin KK'un gelişimsel bozuklukları ile ilişkili olup olmadığı tartışmasına olmadığı yönünde katkı sağlanmıştır.
Obstrüktif uyku apneli çocuklarda leptin, ghrelin ve oreksin düzeylerinin araştırılması

En sık uyku bozukluklarından biri olan OUAS'ın sıklığı %1-5 arasında değişmektedir. Çocuklarda tedavi edilmediğinde büyüme geriliği, okul başarısında azalma ve kardiyovasküler komplikasyonların sebebidir. Bundan dolayı pediatrik OUAS'da fizyopatoloji, tanı ve tedavi yöntemleri önem kazanmaktadır. Çalışmamızda, obstrüktif apneli ve obez olmayan çocuklarda serum HDL, LDL, VLDL, total kolesterol, trigliserid, leptin, ghrelin ve oreksin düzeylerinin OUAS fizyopatolojisindeki yeri araştırılmıştır. Uykuda horlama, apne şikayetleri olan ve AHİ'lerine göre üç gruba ayrılmış 38 hasta değerlendirilmiştir. Hastalardan önce HDL, LDL, VLDL, total kolesterol, trigliserid, leptin, ghrelin ve oreksin için serum örnekleri alınıp ardından anket uygulanmıştır. Üç grup total kolesterol, HDL, LDL, leptin, ghrelin ve oreksin açısından karşılaştırıldığında istatistiksel olarak anlamlı bir fark bulunmamıştır (p>0,05). Saptanan VLDL değerlerinin 1. grupta 2. ve 3. gruptan istatistiksel olarak anlamlı düzeyde farklı olduğu (p: 0 ,008), farkın 1. gruptan kaynaklandığı, trigliserid açısından ise üç grup arasında anlamlı farklılık olmakla birlikte (p: 0 ,044) ikili gruplar halinde karşılaştırıldığında gruplar arasında istatistiksel olarak anlamlı fark olmadığı belirlenmiştir (p>0,016). Erişkinlerde OUAS ile serum leptin, ghrelin ve oreksin arasında korelasyonların olduğunu gösteren çalışmalar vardır. Ancak çalışmamızda obeziteden bağımsız olarak gruplar arasında leptin, ghrelin ve oreksin düzeylerinin istatistiksel olarak farklı olmadığı saptanmıştır. Bu sonuç pediatrik OUAS'ın patogenezinde leptin, ghrelin ve oreksinin yerini ortaya koymak için daha fazla hastaya sahip kapsamlı çalışmaların gerektiğini göstermektedir.
Beyin tümörlü çocukların bilişsel fonksiyonları ile aktivite performansı arasındaki ilişkinin incelenmesi

Bu çalışma, beyin tümörlü çocukların bilişsel ve yürütücü fonksiyonları ile aktivite performans ve memnuniyet düzeyleri arasındaki ilişkiyi araştırmak için planlandı. Çalışmaya 6-12 yaşları arasında beyin tümörlü 102 çocuk; sağlıklı 90 çocuk katıldı. Katılımcıların bilişsel fonksiyonlarını değerlendirmek için Dinamik Ergoterapi Biliş Ölçeği Çocuk Versiyonu, yürütücü fonksiyonlarını değerlendirmek için Aileler ve Öğretmenler için Çocukluk Çağı Yürütücü Fonksiyon Envanteri kullanıldı. Katılımcıların aktivite performans ve memnuniyetlerini değerlendirmek için Kanada Aktivite Performans Ölçümü kullanıldı. Beyin tümörlü ve sağlıklı çocukların bilişsel ve yürütücü fonksiyonları ile aktivite performans ve memnuniyet düzeyleri arasındaki fark Mann Whitney U Testi ile incelendi. Sağlıklı çocukların bilişsel ve yürütücü fonksiyonları, aktivite performans ve memnuniyet düzeyleri beyin tümörlü çocuklara göre istatistiksel açıdan daha yüksek bulundu (p<0,05). Beyin tümörlü çocukların bilişsel fonksiyonları ile aktivite performans ve memnuniyetleri arasındaki ilişki ve yürütücü fonksiyonları ile aktivite performans ve memnuniyetleri arasındaki ilişki Spearman Korelasyon Testi ile incelendi. Beyin tümörlü çocukların bilişsel fonksiyonlarının tüm parametreleri aktivite performans ve memnuniyet düzeyleri ile istatistiksel olarak ilişkili bulundu (p<0,05). Çalışmanın sonucuna göre beyin tümörlü çocukların bilişsel ve yürütücü fonksiyonlarındaki eksiklik, çocukların günlük yaşam aktivitelerindeki performanslarını ve memnuniyet düzeylerini etkilemektedir. Ergoterapi teori ve modelleri doğrultusunda hazırlanacak kişi merkezli, bilişsel ergoterapi müdahalelerinin beyin tümörlü çocukların aktivite performanslarını geliştirebileceği ve çocukların performanslarından duydukları memnuniyeti artırabileceği düşünülmektedir.
Şişman okul çağı çocuklarında kilo yönetim programının uygulanması

Günümüzde çocuklarda şişmanlık, birçok ülkede önemli bir sağlık sorunudur ve ileri yaşlarda morbidite ve mortalite oranlarını artırmaktadır. Araştırma, şişman okul çağı çocuklarında, sağlıklı yaşam için oluşturulan kilo yönetim programının etkinliğinin değerlendirilmesi amacıyla sosyal bilişsel teori üzerine temellendirilerek yarı-deneysel olarak yapılmıştır. Rastgele seçilen Etimesgut; Hasan Ali Yücel ve Etimesgut İlköğretim Okullarında okuyan 4. sınıftaki çocukların boy ve kilo ölçümleri yapılmıştır. Çocukların VKİ'leri belirlendikten sonra, Etimesgut Hasan Ali Yücel İlköğretim Okulunda okuyan 41 öğrenci (17 öğrenci şişman, 24 öğrenci hafif şişman) çalışma grubunu, Etimesgut İlköğretim Okulunda okuyan 40 öğrenci (19 öğrenci şişman, 21 öğrenci hafif şişman) kontrol grubunu oluşturmuştur. Çalışma grubundaki öğrencilere 2.5 aylık dönemde sağlıklı yaşam, beslenme ve fiziksel egzersize yönelik 7 eğitim seansı uygulanmıştır. Aynı zamanda, ebeveynlere konu ile ilgili 2 eğitim seansı düzenlenmiş ve danışmanlık hizmeti verilmiştir. Çalışma ve kontrol grubunda bulunan çocukların ve ebeveynlerin bilgi düzeyleri eğitim öncesi ve sonrası değerlendirilmiştir. Ayrıca çocukların VKİ'lerine ilişkin değişimi gözlemlemek için ölçümler her iki grupta eğitim bittikten sonra ve ilk ölçümden 1 yıl sonra tekrarlanmıştır. Uygulanan program sonunda, çalışma grubundaki çocukların kontrol grubundaki çocuklara göre 3. ölçümdeki VKİ değerlerinin anlamlı derecede azaldığı (p<0,05), son test puan ortalamalarının ön test puan ortalamalarından anlamlı derecede yüksek olduğu (p<0,05) bulunmuştur. Her iki grupta da, ebeveynlerin son test puan ortalamalarının, öntest puan ortalamalarına göre anlamlı derecede yüksek (p<0,05) olduğu belirlenmiştir. Şişman çocuklarda uygulanan kilo yönetim programı sonunda, çalışma grubundaki çocukların VKİ değerlerinin azalması nedeniyle, ilkokul döneminden başlayarak, okula dayalı kilo yönetim programlarının düzenli olarak uygulanması önerilmektedir.
Epilepsi hastası çocuklarda ketojenik diyetin epileptik nöbet sayısı üzerine etkisinin araştırılması

Çetin B. Epilepsi Hastası Çocuklarda Ketojenik Diyetin Epileptik Nöbet Sayısı Üzerine Etkisinin Araştırılması. Hacettepe Üniversitesi Sağlık Bilimleri Enstitüsü Diyetetik Programı Yüksek Lisans Tezi, Ankara, 2013. Bu çalışmanın amacı, epilepsi hastası çocuklarda uygulanan ketojenik diyetin haftalık geçirilen nöbet sayıları üzerindeki etkisini gözlemek ve bazı biyokimyasal parametreler üzerindeki etkilerini saptamaktır. Çalışma, Hacettepe Üniversitesi İhsan Doğramacı Çocuk Hastanesi nöroloji polikliniğinde izlenen, 2-18 yaş arası 11 dirençli epilepsi hastası ile Kasım 2010 - Haziran 2012 tarihleri arasında yürütülmüştür. Çalışmaya; dirençli epilepsi tanısı alan, haftalık nöbet sayısı 7'den fazla ve günde en az 2 epileptik ilaçla nöbetleri kontrol altına alınamayan, yaşları 8.54 4. 34 yıl (2-18 yıl) olan toplam 11 hasta katılmıştır. 11 kişilik çalışma grubundaki hastalar 3 ay süre ile yaş ve kilolarına uygun olarak hazırlanan ketojenik diyeti (enerjinin %80'i yağ, %10'u protein, %10'u karbonhidrat) uygulamışlardır (Diyetin günlük enerjisinin %50'si ketojenik olarak besinlerden, %50'si KetoCal adlı mamadan sağlanmıştır). Üç ay sonunda hastaların nöbet sayılarında istatistiksel anlam ifade eden (% 54 .84) azalma olmuştur. Buna karşın diyete bağlı olarak, total kolesterol (%12.54), LDL (%8), trigliserit (%16.61) değerlerinde artış saptanmıştır. Ayrıca, kalsiyum (%6.93), albümin (%10.46), hemoglobin (%2.07) değerlerinde düşme saptanmıştır. Bu çalışmanın sonuçları dirençli epilepsi hastası çocuklarda ketojenik diyetin nöbet sayısında azalmayı sağlayan etkisi olduğunu göstermektedir. Ayrıca bu çalışma, ketojenik diyetin kan lipitlerinde artışa yol açabileceğini göstermektedir. Dirençli epilepsi hastası çocuk ve adölesanlarda ketojenik diyet tedavisi, alternatif tedavi yöntemi olarak kullanılabilir.
Ebeveyn besleme tarzları ile çocukların öz yeterlilik ve sosyal kaygı düzeylerinin çocuklardaki obezite durumuna etkisi

Amaç: Bu çalışmanın amacı; ebeveyn besleme tarzları ile çocukların öz yeterlilik ve sosyal kaygı düzeylerinin çocuklardaki obezite durumuna etkisinin incelenmesidir. Yöntem: Tanımlayıcı kesitsel tasarımda yürütülen araştırmanın örneklemini İzmir İl Milli Eğitim Müdürlüğü'ne bağlı ortaokullar arasından basit rastgele örneklem yöntemi ile kentsel ve kırsal alanlardan seçilen Karabağlar Mustafa Baykaş Ortaokulu, Seferihisar Muharrem Gülpınar Ortaokulu, Urla 80. Yıl Gazi Orta Okullarında öğrenim gören, ebeveyninden onay alınan 649 öğrenci oluşturmuştur. Veriler 02 Kasım 2015 15 Ocak 2016 tarihleri arasında toplanmıştır. Verilerin değerlendirilmesinde yüzdelik hesaplamalar ve ortalama, Scheffe testi, korelasyon ve regresyon analizi kullanılmıştır. Bulgular: Çocuklardaki obezite ile ebeveyn besleme tarzı ve öz yeterlilik düzeyi arasında düşük düzeyde, sosyal kaygı ile orta düzeyde anlamlı ilişki saptanmıştır. Ebeveyn besleme tarzı ile sosyal kaygı düzeyinin çocuklardaki obezite durumunu pozitif yönde, öz yetrlilik düzeyinin ise negatif yönde etkilediği bulunmuştur. Sonuç: Çocuklardaki obezite durumunun ebeveyn besleme tarzı, öz yeterlilik düzeyi ve sosyal kaygı düzeylerinden etkilendiği bulunmuştur.
Konjenital olarak düzelmiş büyük arter transpozisyonlu hastalarımızın tanı tedavi ve izlem süreçlerinin değerlendirilmesi

Bu çalışmada Hacettepe Üniversitesi Tıp Fakültesi Çocuk Kardiyoloji Bilim Dalında ekokardiyografi, katater ve anjiyokardiyografi ile konjenital olarak düzelmiş büyük arter transpozisyonu tanısı alan hastalar retrospektif olarak incelenerek; tanı, tedavi ve izlem süreçlerine ait verilerin değerlendirilmesi amaçlanmıştır. Çocuk Kardiyoloji Bilim Dalında 1985- 2015 yılları arasında tanı almış KD-BAT vakaları incelemeye alındı. Situs solitus L loop, situs inversus D loop 'lu ve atriyal isomerizmli vakalar da bu gruba dahil edildi. Kardiyak kataterizasyon ve ekokardiyografi arşiv kayıtlarından dosyalarına ulaşılabilen 57 hastanın tanı tedavi ve izlem süreçleri değerlendirildi. Hastaların 36'sının erkek (%63,2), 21'inin kız (%36,8), erkek:kız oranının 1,7: 1 olduğu görüldü. Hastaların tanı aldıkları ortanca yaş 8 ay (0 gün - 17 yıl) idi. Tanı anında en sık saptanan semptom 18 hastada (%31,6) morarma iken, en sık fizik muayene bulgusu 50 hastada (%87,7) üfürümdü. Çalışmamızda 'situs ambiguus' ve izole levokardili vakaların literatürden daha fazla olduğu saptandı. Hastaların, 37'sinde (%64,9) atriyal septal defekt ve 38'inde (%66,8) ventriküler septal defekt (en sık perimembranöz-%50) olduğu görüldü. Yedi (%12,3) hastada morfolojik triküspit kapakta Ebstein anomalisi olduğu görüldü. Otuz bir (%54,4) hastada morfolojik sol ventrikül çıkış yolu darlığı bulundu. Ventiküloarteriyel bağlantı anomalisi olarak en sık çift çıkışlı morfolojik sağ ventrikül (%7) anomalisi mevcuttu. Bir hastada atriyoventriküler diskordans ile ÇÇMLV görüldü. İki hastada (%3,5) VSD'ye eşlik eden subaortik ''ridge'' saptandı. Hastaların 38'ine (%66,7) tanısal, 10'una (%17,6) girişimsel amaçlı (6'sına (%10,5) kalp pili implantasyonu; 3'üne (%5,3) balon anjiyoplasti ve 1'ine (%1,8) de kondüite stent uygulaması) kardiyak kataterizasyon ve anjiokardiyografi yapıldı. AV tam blok (16 (%61,5) hastada) en sık saptanan aritmi tipi idi. Aritmi saptanan hastaların (26 hasta) 16' sına (%61,5) (konjenital AV bloklu 5 (%19,2) hasta; cerrahi sırasında ve sonrasında gelişen AV tam bloklu 11 (%42,3)hasta) kalıcı kalp pili implantasyonu yapıldığı tespit edildi. Çalışmaya dahil edilen 57 hastanın 31'ine (%54,4) toplam 48 kez cerrahi işlem uygulanmıştır. Hiçbir hastada anatomik tam onarım veya ''double switch'' ameliyatı yapılmamıştır. Takibe devam eden 41 hastanın ortalama izlem süresi 107 85 ay (2ay- 28 yaş) idi. İzlem sürecinde 6 hastanın eksitus olduğu bunların tamamının postoperatif dönemde kaybedildikleri öğrenildi. İzlem süresinde 13 hastada (%22,8) sistemik ventrikül disfonksiyonu geliştiği, disfonksiyon gelişme yaşının ortalama 7,04 5,6( 0 -17) yıl olduğu görüldü. Sonuç olarak KD-BAT hastalığının seyri genel olarak eşlik eden kardiyak lezyonlarla ilişkili olduğu, 'situs ambiguus' ve izole levokardili vakaların literatürden daha fazla saptandığı, cerrahi girişimler gözden geçirildiğinde hepsine konvansiyonel girişimler uygulandığı ve cerrahi girişimler dışında mortalite oranı çocukluk çağında daha düşük olduğu saptandı.
Çocuklarda periferik venöz kateterizasyona bağlı gelişen lokal komplikasyonların ve etkileyen faktörlerin değerlendirilmesi

Araştırma çocuklarda periferik intravenöz kateter uygulamasına bağlı gelişen lokal komplikasyonların ve etkileyen faktörlerin değerlendirilmesi amacıyla yapılmıştır. Araştırmanın örneklemini Hacettepe Üniversitesi İhsan Doğramacı Çocuk Hastanesi Bölüm 34 ve Bölüm 36'da yatarak tedavi olan, 24 saatten daha uzun süreli yatış planlanan, periferik damar içi sıvı veya tedavi alan, onayları alınan ve ebeveynleri tarafından onam verilen 100 çocuk oluşturmuştır. Araştırmanın uygulaması 03 Şubat - 17 Mayıs 2015 tarihleri arasında yapılmıştır. Araştırmanın verileri araştırmacı tarafından geliştirilen 'Hastaya ve Hastalığına İlişkin Veri Toplama Formu' ve 'Periferik İntravenöz Damar Kateterizasyonu Gözlem Formu' kullanılarak toplanmıştır. Çocuklarda periferik intravenöz kateter uygulaması sonucu %72. 0 (n=72) oranında infltrasyon, %6.0 (n=6) oranında flebit, %22. 0 (n=22) oranında mekanik komplikasyon geliştiği belirlenmiştir. Çocukların özelliklerine göre gelişen komplikasyon türleri arasında istatistiksel olarak anlamlı fark bulunmamıştır (p>0.05). Periferik venöz kateter uygulaması sonucu oluşan tüm flebit vakalarının kateter bölgesi tespit edilmeyen çocuklarda görüldüğü belirlenmiştir. Çalışmanın bulguları ışığında alt ekstremite ve diğer alanlarında daha sık infiltrasyon görülmesi nedeniyle bu bölgelerin periferal intravenöz kateterizasyon için tercih edilmemesi ve kateter bölgesinin tespiti için daha etkin uygulamaların yapılması önerilmiştir.
Diyabetin Aileye Etkisi Ölçeği'nin Türkçe geçerlik ve güvenirlik çalışması

Bu araştırma Diyabetin Aileye Etkisi Ölçeği'nin Türkçe geçerlik ve güvenirlik çalışmasını yaparak Türk toplumu için Tip 1 diyabetin aile üzerindeki etkisini ölçen spesifik bir ölçüm aracı kazandırmak amacıyla yapıldı. Araştırma Ocak-Haziran 2019 tarihleri arasında Trakya Üniversitesi Sağlık Araştırma ve Uygulama Merkezi Çocuk Endokrinoloji Poliklinik ve Kliniklerinde 6-18 yaşında Tip 1 diyabetli çocuğu olan 121 ebeveyn ile metodolojik olarak yapıldı (n=121). Veriler 'Çocuk ve Aile Bilgi Formu' ve 'Diyabetin Aileye Etkisi Ölçeği' ile toplandı. Ölçek Katz ve ark. tarafından (2015) 14 madde ve 4 alt boyutta geliştirilen likert tipte bir ölçektir. Verilerin analizinde, Doğrulayıcı Faktör Analizi, t testi, Cronbach Alpha güvenirlik katsayısı, Sınıf İçi Korelasyon Katsayısı ve Pearson korelasyon analizi kullanıldı. Diyabetin Aileye Etkisi Ölçeği'nin ileri-geri çeviri yöntemi ile dil geçerliği sağlandı. Uzman görüşleri doğrultusunda hesaplanan Polit ve Beck kapsam geçerlik indekslerinin tümü 0,80 ve üzerinde bulundu. DFA sonucuna göre maddelerin faktör yük değerlerinin 0,47-0, 89 arasında değiştiği ve uyum indekslerinden /sd= 1 ,21, GFI= 0 ,91, AGFI= 0 ,86, IFI= 0 ,97, TLI = 0 ,97, CFI= 0 ,97, RMSEA= 0 ,04, bulundu. Ölçek ve tüm alt boyutlarının test ve tekrar test puan ortalamaları arasında anlamlı fark bulunmazken (p>0,05) puanlar arasında güçlü bir ilişki saptandı (ICC=0,892, p<0,001). Ölçeğin Cronbach Alfa güvenirlik katsayısı 0 ,881; madde toplam puan korelasyon değerleri ise 0,34-0, 72 arasında bulundu. Sonuç olarak Diyabetin Aileye Etkisi Ölçeği'nin Türk toplumu için geçerli ve güvenilir bir ölçüm aracı olduğu ve ölçeğin Tip 1 diyabetin aile üzerindeki etkisinin belirlenmesi amacıyla yapılacak araştırmalarda kullanılması önerilmektedir.
Nutrisyonel vitamin B12 eksikliği olan çocuklarda tanı ve izlemde hemoreolojik parametrelerin incelenmesi

vitamin B12 eksikliği olan çocuklarda tanı ve izlemde hemoreolojik parametrelerin incelenmesiDr. Hazal TANCER ELÇİÜlkemiz gibi gelişmekte olan ülkelerde nutrisyonel vitamin B12 eksikliği önemli bir sağlık sorunu olmaya devam etmektedir. Vitamin B12 eksikliği, DNA sentezinde defekte neden olarak kemik iliğinde megaloblastik değişikliklere ve eritrositlerde morfolojik bozukluklara neden olmaktadır. Kan akımının hemoreolojik parametreler olan eritrosit deformabilitesi, agregasyonu, tam kan ve plazma viskozitesinden etkilendiği bilinmektedir. Bu çalışmada çocuklarda nutrisyonel vitamin B12 eksikliğinin hemoreolojik parametreler üzerindeki etkileri ve eksikliğin tedavi edilmesiyle bu parametrelerin değişimi incelendi. Çalışmaya nutrisyonel vitamin B12 eksikliği tanısı alan ve ek hastalığı bulunmayan 33 hasta (17 kız, 16 erkek, yaş ortaması: 7 5. 7 yıl) ve hasta grubu ile benzer yaş ve cinsiyette 31 sağlıklı kontrol (16 kız, 15 erkek, yaş ortalaması: 7.1 5. 2 yıl) alındı. Her iki grupta hematolojik ve biyokimyasal parametreler yanında fizyoloji laboratuvarında hemoreolojik parametrelerden eritrosit deformabilitesi ve agregasyonu ektasitometre aracılığıyla, plazma ve tam kan viskozitesi rotasyonel viskometreyle çalışılarak, hasta grubu ve sağlıklı kontrol grubu arasındaki farklar karşılaştırıldı. Hasta grubuna uygun vitamin B12 tedavisi verilerek, 2 ayın sonunda hematolojik, biyokimyasal ve hemoreolojik parametreler yeniden değerlendirildi ve tedavi öncesi sonuçlar ile karşılaştırıldı. Kontrol grubu ile karşılaştırıldığında, eritrosit deformabilitesi ve tam kan viskozitesinin vitamin B12 eksikliğinde anlamlı olarak azaldığı bulundu. Eritrosit agregasyonu değerlendirildiğinde, total agregasyon miktarının göstergesi olan agregasyon amplitudunun eksiklik durumunda anlamlı olarak arttığı, ancak agregasyon indeksi ve yarı zamanının amplitud ile zıt değişimler gösterdiği bulundu. Plazma viskozitesinin ise eksiklik durumunda azaldığı ancak bu azalmanın istatistiksel olarak anlamlı olmadığı bulundu. Tedavi sonrası eritrosit deformabilitesi, tam kan ve plazma viskozitesinin anlamlı düzeyde arttığı, total eritrosit agregasyonunun ise anlamlı düzeyde azalarak sağlıklı kontrol grubu değerlerine benzer değerlere geldiği bulundu. Sonuç olarak bu çalışmada, vitamin B12 eksikliğinin hemoreolojik parametreler üzerinde önemli etkileri olduğu, eksikliğin uygun tedavisinin hematolojik parametreler yanı sıra hemoreolojik parametrelerde de düzelme sağladığı görüldü ve bu sayede mikrovasküler perfüzyonun düzenlenmesine katkıda bulunabileceği düşünüldü.
İzole anjioödemle başvuran çocuklarda etyoloji ve klinik seyrin değerlendirilmesi

İzole anjioödemle ilgili az sayıda erişkin çalışması vardır ancak şimdiye kadar izole anjioödemin sadece çocuk olgularda değerlendirildiği bir çalışma bulunmamaktadır. Dolayısıyla bu çalışmayla çocuklarda izole anjioödem sıklığı, kliniği, etyolojisi, tedavi ve izleminin değerlendirilmesi amaçlanmıştır. Ocak 2011 -Mayıs 2012 tarihleri arasında Çocuk Allerji Polikliniğine ürtikerin eşlik etmediği izole anjiooödem nedeniyle ard arda başvuran hastalar çalışmaya alınmıştır. Bu olgular en az bir yıl süreyle izlenmiştir. Bütün hastalara aynı tanı ve tedavi yaklaşımı uygulanmıştır. Çalışmamızda çocuklarda izole anjioödem sıklığı %1.6 olarak bulunmuştur. Olguların 45'inde etyolojik durum tespit edilmiştir (%49). Çocuklarda izole anjioödemin etyolojik dağılımı, enfeksiyonla ilişkili anjioödem (%21), allerjik anjioödem (14%), tiroid otoimmünitesi ile ilişkili anjioödem (8%), nonsteroid antiinflamatuar ilaç ilişkili anjioödem (6%) ve idiopatik anjioödem (%51) olarak belirlenmiştir. Çalışmamızda herediter anjioödem Tip I ve tip II / kazanılmış anjioödem ve anjioödem etyolojisinde yer alan nadir sendromlar tespit edilmemiştir. Hastalar ortanca 16 ay (aralık: 12-30 ay) süreyle izlenmiştir. Sık tekrarlayan anjioödemi olan 20 hastaya antihistaminik profilaksisi başlanmıştır. Bu hastaların tamamında antihistaminik aldığı 3 aylık dönemde anjioödem gelişmemiştir. Ancak antihistaminik kesildikten sonra 4 hastada nüks yaşanmıştır. Bunlardan 3 hastanın tedavisi 6 aya, bir hastanın tedavisi 9 aya uzatılmıştır Sonuç olarak çocuklarda izole anjioödem nadir görülen bir durumdur ve yarısında etyoloji tespit edilemez. Herediter olmayan izole anjioödemde kısa dönemde prognoz iyidir ve tek başına antihistaminik tedavisi yeterli olmaktadır.