turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Çocuk ve ergenlerde hashimoto tiroiditine eşlik eden psikiyatrik bozuklukların değerlendirilmesi

Çalışmamızda Hashimoto tiroiditi tanılı çocuk ve ergenlerde psikiyatrik bozukluklar değerlendirilmiştir. Araştırma grubu olarak, Trakya Üniversitesi Tıp Fakültesi Çocuk Endokrinoloji Bilim Dalı'nda, Hashimoto tiroiditi tanısıyla takip ve tedavi edilen 65 olgu alınmıştır. Kontrol grubu olarak, Trakya Üniversitesi Tıp Fakültesi Çocuk Sağlığı ve Hastalıkları Genel Pediatri Polikliniği'nde değerlendirilen kronik tıbbi ve nörogelişimsel hastalığı olmayan 65 olgu alınmıştır. Çalışmaya dahil edilen araştırma ve kontrol grubu olgularına sosyodemografik veri formu, güçler güçlükler anketi, Turgay ölçeği ve okul çağı çocukları için duygulanım bozuklukları ve şizofreni görüşme çizelgesi uygulanmıştır. Hashimoto tiroiditi tanısı olan hastaların %38,4'ü en az bir psikiyatrik hastalık tanısı almışlardır. Çalışmamızda çocuklarda hashimoto tiroiditine en sık eşlik eden psikiyatrik bozukluk %20 ile özgül fobi bulunmuştur. Özgül fobiyi %9,2 ile DEHB ve depresif bozukluk izlemektedir. Çalışmamızda hashimoto tiroiditi tanılı olgular ile sağlıklı gönüllüler arasında dikkat eksikliği, hiperaktivite ve dürtüsellik ve karşıt olma karşı gelme bozukluğu açısından anlamlı bir farklılık saptanmamıştır. Hashimoto tiroiditi tanılı olgularla kontrol grubu arasında duygulanım, davranım, dikkat eksikliği ve hareketlilik, akran ilişkileri, sosyal davranış ve toplam güçlük puanları açısından anlamlı bir farklılık saptanmamıştır. Çalışmamızın bulgularını değerlendirdiğimizde Hashimoto tiroiditinin çocukların psikolojisi üzerine herhangi bir etkisi bulunmadığı sonucuna ulaşıyoruz ancak literatürde bu konuda kısıtlı sayıda çalışma olması nedeniyle bulduğumuz sonucun tekrar eden çalışmalarla desteklenmesi gerekmektedir.
Tip 1 diabetes mellitus tanısı ile izlenmekte olan çocuklarda serum s100b düzeyi

Amaç: Çalışmamızda Tip 1 Diyabetes Mellitus tanısı alan çocuklarda S100B protein, total oksidatif stres ve total antioksidan sistem düzeyleri kendi arasında ve kontrol grubu ile karşılaştırılarak değerlendirilmesi amaçlanmıştır. Gereç ve Yöntem: Çalışma grubuna Harran Üniversitesi Tıp Fakültesi çocuk endokrinoloji polikliniğine başvurmuş, ergenlik dönemine girmemiş, en az 1 yıl önce tanı almış 30 hasta, kontrol grubuna ise genel çocuk polikliniğine sağlıklı çocuk muayenesi için getirilen 30 sağlam çocuk dahil edildi. Araştırma için seçilen hastalardan serum S100B proteini düzeyi ile total oksidan ve antioksidan kapasitelerinin incelenmesi için 3 cc kadar venöz kan örnekleri alındı. Venöz kan örnekleri 3500 rpm'de 10 dakika santrifüj edildikten sonra şekilli elemanlar tüp ile birlikte atıldı, üstteki serum örnekleri -200C de saklandı. Elektrokemiluminesans immunoassay yöntemi ile serum S100B düzeyi ölçüldü. Oto-analizörde kolorimetrik olarak Erel metoduyla total antioksidan seviye ve serum total oksidan status ölçüldü. Sonuçlar SPSS istatistik programı, Student T testi ile incelenip, literatürle karşılaştırılıp yorumlandı. Bulgular: S100B değerleri diyabetli grupta 118,01 27, 85 g/L; kontrol grubunda 113,48 25, 85 g/L idi. Her ne kadar diyabetli grupta S100B düzeyi daha yüksek olmasına rağmen, aradaki fark istatistiksel olarak anlamlı değildi (P>0,641). Diyabetli grupta TOS değeri 18,00 4, 46 mol H2O2 Equivalent/L, TAS 0,72 0, 17 mmol Trolox Equivalent/L, OSİ 2,61 0, 87 Arbutrary Units; kontrol grubunda TOS değeri 16,67 42, 54 mol H2O2 Equivalent/L, TAS 0,96 0, 24 mmol Trolox Equivalent/L, OSİ 1,93 0, 95 Arbutrary Units idi. Hem S100B hem de TOS değeri diyabetli grupta kontrol grubundan daha fazla olmasına rağmen istatistiksel olarak sırası ile anlamlı değildi (P>0,641; P=0,55). TAS değeri diyabetli grupta, kontrol grubuna göre anlamlı olarak daha düşük düzeydeydi (P<0,0001). OSİ değeri ise diyabetli grupta kontrol grubundan anlamlı olarak daha yüksek düzeydeydi (P<0,0001). S100B ile HbA1c arasında anlamlı negatif korelasyon vardı (r= -0,372; P=0,043). Sonuç: Tip 1 Diabetes Mellitus'lu hastalarda, hastalığın gelişme sürecinde ve hastalık sırasında uzun süreli yüksek kan glukoz konsantrasyonlarına maruz kalmaları oksidatif stresin artmasına ve bu artışa bağlı gelişen nörotransmitterde değişikliklere yol açabilmektedir. Çalışmamızda oksidatif stres belirteçlerinden OSİ anlamlı olarak yüksek, TAS anlamlı olarak düşük saptanmıştır. Fakat nöronal hasar belirteci olan S100B düzeyi anlamlı yüksek tespit edilememiştir. Bu durum, çalışmaya alınan hastaların HbA1c düzeyi ortalamaları alındığında orta kontrollü olması ile ilişkilendirilebilir. Hastaların metabolik kontrolünün iyi olması nöronal hasar belirteci olan S100B düzeyinin anlamlı yüksek çıkmamasında etken olabileceğini düşünmekteyiz. S100B ile HbA1c arasında anlamlı negatif korelasyon saptanmış olması bu sonucumuzu desteklemektedir.
Çocuklarda hemşirelik girişimleri ve kullanılan materyallere karşı korku ölçeğinin geliştirilmesi

Metodolojik tipte olan bu araştırmada, çocukların hemşirelik girişimleri ve kullanılan materyallere karşı korkularının belirlenmesine yönelik geçerli ve güvenilir bir ölçüm aracı geliştirmek amaçlanmıştır. Araştırmanın evrenini, Eskişehir merkezinde bulunan bir ilköğretim okulunda okuyan öğrenciler (1024) ve Eskişehir Osmangazi Üniversitesi Tıp Fakültesi Hastanesinin çocuk servislerinde yatan çocuklar oluşturmaktadır. Çalışmanın örnekleminde, okulda okuyan tüm öğrenciler ulaşılmaya çalışılmış, toplam 1012 öğrenciye ulaşılmıştır. Hastanede yatan çocuklar için, Nisan - Temmuz aylarında yatan 422 çocuk araştırmaya alınmıştır. Toplam örneklem sayısı 1434 olup, beş-on yaşındaki çocuklar çalışmaya alınmıştır. Çalışmanın veri toplama araçları, 'Kişisel Bilgi Formu' ve 'Çocuklarda Hemşirelik Girişimleri ve Kullanılan Materyallere Karşı Koku Ölçeği' dir. Verilerin değerlendirilmesinde içerik, açıklayıcı faktör analizi, madde analizi ve Cronbach Alpha Katsayısı hesaplaması yapılmıştır. Hemşirelik girişimleri ve kullanılan materyallere karşı korku ölçeğinin korelasyon katsayıları 0.39 ile 0.79 arasındadır. Ölçeğin Kaiser-Mayer-Olkin değeri 0.92 olarak bulunmuştur. Açımlayıcı faktör analizi sonrası oluşan iki alt boyut toplam varyansın %65.97'sini açıklamaktadır. Her bir alt boyut altında toplanan maddeler içerik bakımından incelenerek alt boyutlar isimlendirilmiştir. Çocuklarda Hemşirelik Girişimleri ve Kullanılan Materyallere Karşı Korku Ölçeğinin, birinci alt boyutu 'sık karşılaşılan materyallere karşı korku', ikinci alt boyutu ise 'sık karşılaşılmayan materyallere karşı korku' şeklinde isimlendirilmesi uygun görülmüştür. Ölçeğin Cronbach Alpha değeri 0.94 olarak bulunmuştur. Hemşirelik girişimleri ve kullanılan materyallere karşı korku ölçeğinin geçerli ve güvenilir olduğu bulunmuştur.
Çocuklarda bisiklet kullanımının vücut kompozisyonu ve fiziksel uygunluk özellikleri üzerine etkisinin incelenmesi

Bu araştırmanın amacı; çocuklarda bisiklet kullanımının vücut kompozisyonu ve fiziksel uygunluk özellikleri üzerine etkisinin incelenmesidir. Araştırmaya 38 erkek bisiklet sporcusu, 29 basketbol sporcusu ve 46 spor yapmayan 12-14 yaş arası toplamda 113 erkek çocuk gönüllü olarak katıldı. Katılımcılara haftalık antrenman sayısı, günlük antrenman süresi ve spor geçmişşleri sorulduktan sonra verilen cevaplara göre birbirine yakın olan katılımcılar çalışmaya dahil edildi. Grupların normallik testi sonuçlarına göre parametrik testlerden One Way ANOVA ve parametreler arasındaki ilişkilerin belirlenmesi için korelasyon analizleri kullanıldı. Çalışmada esneklik düzeyinin en yüksek bisiklet sporcularında en düşük ise basketbol sporcularına ait olduğu tespit edildi. Çalışmamızda dikey sıçrama oranlarında en yüksek oran basketbol sporcularında en düşük ise spor yapmayan gruba ait olduğu tespit edilmiştir. Yine çalışmamızda sürat düzeyinin basketbol sporcularında, spor yapmayan gruba oranla yüksek düzeyde olduğu görülmüştür Vücut yağ oranı değerlerinde en yüksek oran basketbolcuların, en düşük ise oran ise bisiklet sporcularında olduğu tespit edilmiştir. Sonuç olarak, 12-14 yaşlarındaki bisiklet sporcuları, basketbol sporcuları ve spor yapmayan grup arasında oluşan bu farklar göz önüne alındığında bisiklet sporcularında esneklik, vücut yağ oranı ve çeviklik gibi parametrelerde anlamlı farklılıklar görülmüştür. Ayrıca bu çalışmaya göre basketbol sporu sürat koordinasyon gelişimi ve anaerobik güç bakımından olumlu faydalar sağlamaktadır.
Kırsal bölgede 0-6 yaş çocuğu olan annelerin ev kazalarına yönelik güvenlik önlemlerinin belirlenmesi

Kazalar tüm dünya önemli bir halk sağlığı sorunudur. Her yaşta bireylerde ölüm ve hastaneye başvuruda önemli bir etken olmaktadır. Çocukların çevreyi tanıma döneminde olması, çevreden gelebilecek risklerin farkında olmaması ve kendini koruma yollarını bilmemeleri onları kazalara karşı daha riskli bir grup yapmaktadır. Araştırma kırsal bölgede 0-6 yaş grubu çocuğu olan annelerin ev kazalarına yönelik güvenlik önlemlerini belirlemek amacıyla tanımlayıcı olarak yapılmıştır. Araştırmanın evreni Konya ili Karapınar ilçesindeki acil servise başvuru yapan 0-6 yaş çocuğu olan annelerdir. Araştırmanın örnek büyüklüğü 246 kişi olarak belirlenmiştir. Veri toplama aracı olarak anket formu ve ''0- 6 yaş çocuklarda annenin ev kazalarına yönelik güvenlik önlemlerini tanılama ölçeği'' kullanılmıştır. Araştırmaya katılan annelerin%56.5'un 28-37 yaş arasında ve %72.0'ı ev hanımı olduğu bulunmuştur. Ailelerin %32.9'u evde 4 kişi yaşamaktadır. Çalışmaya katılan annelerin çocuklarının %22.4'u son bir yıl içinde ev kazası geçirdiği bulunmuştur. Ev kazası geçiren çocukların %33.3'ı 4 yaşında ve %55.6'ı erkektir. Ev kazalarının %42.6'ı salon/oturma odasında ve %61.1'ı 12:00-17: 59 saatleri arasında meydana gelmiştir. Meydana gelen ev kazalarının %53.7'i düşme olduğu bulunmuştur. Araştırmaya katılan annelerin ''0- 6 yaş çocuklarda annenin ev kazalarına yönelik güvenlik önlemlerini tanılama ölçeği'' puan ortalaması 179 .00 16.91/orta düzeyde olduğu bulunmuştur. Ev kazası geçiren çocukların annelerinin ölçekten aldığı toplam puan (172.00); ev kazası geçirmeyen çocukların annelerinin ölçekten aldığı toplam puandan(180.00) düşüktür. Sonuç olarak; kırsal bölgede annelerin ev kazalarına yönelik güvenlik önlemlerini belirlemesinin orta düzeyde olduğu; buna yönelik eğitim ve danışmanlık yapılması önerilmektedir.
Otizmli çocuklarda gastrointestinal sorunların önlenmesinde eğitimin etkinliğinin incelenmesi

Bu araştırma, otizmli çocuklarda gastrointestinal sorunların önlenmesinde eğitimin etkinliğinin incelenmesi amacıyla yapılmıştır. Araştırmanın örneklemini araştırmaya katılmayı kabul eden 90 otizmli çocuğun bakım vericisi oluşturmuştur. Araştırmanın verileri, Otizmli Çocuğu ve Bakım Vericisini Tanıtıcı Bilgi Formu, Çocuğun Günlük Beslenme ve Gastrointestinalsitem Sorunları İzlem Formu, Bakım Vericilerin Bilgi Durumunu Belirleme Formları ile toplanmıştır. Araştırmanın verilerinin değerlendirilmesinde sayı, yüzde, ortanca değerleri, ortalama standart sapma, Wilcoxon, Whitney U, Kruskal Wallis ve Ki-kare testleri kullanılmıştır. İstatistiksel anlamlılık için p < 0.05 kabul edilmiştir. Eğitim öncesi, otizmli çocukların %77,7'sinin beslenme sorunu ve çocukların tamamının gastrointestinal sorunları yaşadığı belirlenmiştir. Bakım vericilerin, otizmle ilgili bilgilerine göre eğitim öncesi ve eğitim sonrası ortalamaları arasında istatistiksel olarak anlamlı bir fark bulunmuştur. Otizmli çocukların eğitim öncesi konstipasyon (%67,8), gaz (%44,4), şişkinlik (%42,2) yaşadıkları ve konstipasyon (%30,0), gaz (%10,0) ve şişkinlik (%6,6) sorununun eğitim sonrası azaldığı belirlenmiştir. Otizmli çocukların, eğitim öncesi kefiri (%9,9), turşuyu (%35,2) daha az oranda tükettiği ve eğitim sonrası kefiri (%80,0), turşuyu (%84,4) daha fazla oranda tükettiği belirlenmiştir. Otizmli çocukların, eğitim sonrası tükettiği besinlerin haftalık tüketim ortalamalarına göre ayran, kefir, tavuk, yumurta ve sütlü tatlıları tüketen çocukların, gastrointestinal sorunları yaşama durumu arasında istatistiksel olarak anlamlı bir fark olduğu belirlenmiştir ( p < 0 ,05). Bu sonuçlar doğrultusunda; özel eğitim merkezlerinde hemşirelerin istihdam edilmesi; hemşirelerin otizmli çocukların detaylı sağlık öyküsünü alarak gereksinimlerini belirlemesi ve gereksinimlerine göre eğitim ve danışmanlık yapması önerilmiştir.
Serebral palsili çocuklarda oturma ve ayakta durma postürlerinin denge ve motor fonksiyonlar üzerine etkisi

Bu çalışmanın amacı; Hemiparetik serebral palsili çocuklarda destekli-desteksiz oturma ve ayakta durma postürlerinin denge ve motor fonksiyonlar üzerine olan etkisini araştırmaktır. Çalışmaya yaş ortalaması 3, 4 1,13 yıl olan (1,5- 5 yıl) 25 hemiparetik serebral palsili çocuk (9 kız; 16 erkek) katılmıştır. Serebral Palsili çocuklar KMFSS' ye göre Seviye I ve Seviye III olmak üzere iki gruba ayrılmıştır. SP'li çocukları değerlendirmek için Kaba Motor Fonksiyon Sınıflandırma Sistemi ve Kaba Motor Fonksiyon Ölçütü- 88 kullanıldı. Denge yeteneği 1 Dakika Yürüme Testi(1DYT) ve Erken Dönemde Dengenin Klinik Değerlendirmesi kullanılarak değerlendirildi. SP'li çocukların günlük yaşam aktivitelerindeki bağımsızlığını değerlendirmek için Çocuklar için Fonksiyonel Bağımsızlık Ölçümü kullanıldı. Çocukların el becerilerini değerlendirmek için destekli, desteksiz oturma ve ayakta durma 3 farklı postürde Çocuklarda El becerileri Sınıflandırma Sistemi kullanıldı. Tüm katılımcıların KMFSS seviyelerine göre Seviye I ve Seviye III arasında KMFÖ, ECAB 2, 1 DYT, Wee-FIM Toplam ve tüm alt bölümleri arasında istatistiksel olarak anlamlı farklılıklar bulunmuştur (p<0,05). Mini-MACS sonuçlarına bakıldığında KMFSS Seviye I ve Seviye III her iki grupta da destekli oturmada el becerileri; desteksiz oturma ve ayakta durmaya göre daha iyi düzeyde çıkmıştır. Sonuç olarak, hemiparetik SP'li olgularla çalışan araştırmacı ve klinisyenler, bu olguların dengelerini değerlendirmek için ECAB denge testini kullanabilirler ayrıca çalışmamız geneli bir bütün olarak alarak sadece alt ekstremite fonksiyonlarının değil aynı zamanda el fonksiyonlarının da üzerinde durarak; el fonksiyonlarını daha iyi kullanabilmek için destekli oturmaya önem gösterilmesi gerektiğini de ortaya koymuştur.
0-16 yaş arası çocuklarda D vitamini yetersizliği ve buna etki eden faktörlerin belirlenmesi

vitamini yetersizliği riketsin klinik semptom ve bulguları olmadan, laboratuvar olarak D vitamini eksikliği olması olarak tanımlanabilir. Günümüzde çocukların, televizyon ve bilgisayar başında geçirdikleri sürelerin artması, hava kirliliği ve oyun alanlarının yetersizliği nedeniyle kapalı mekanlarda daha çok zaman geçirmeleri, deri kanseri riski nedeniyle yüksek faktörlü güneş kremlerinin kullanılması, adolesan kızlarda geleneksel kapalı giyinme gibi nedenlerle güneş ışınlarına maruz kalma süreleri azalmakta ve deride D vitamini sentezinin azalmasına neden olabilmektedirBu çalışmada 1-16 yaş arası sağlıklı çocuklarda D vitamini eksikliği, yetersizliğini ve buna etki eden faktörleri belirlemek, bu konuda öneriler getirmek amaçlanmıştırÇalışma Nisan-Mayıs 2007 tarihleri arasında yapılmıştır. Yaşları 1-16 yaş arasında değişen toplam sağlıklı 849 kişi çalışmaya alınmıştır. Serumda 25 D, Ca, P, ALP düzeyi bakılmıştır. Katılımcılara uygulanan ankette sosyoekonomik durum, beslenme, ilk 1 yıl düzenli D vitamini desteği, günlük güneş ışığına çıkma süresi, güneş kremi kullanımı, düzenli fiziksel aktivite, kemik kırığı ve ailede kemik erimesi varlığı, 12 yaş üzeri adolesan kızların giyim tarzı sorulmuştur. Toplam 849 kişi sağlıklı çocukta %8 D vitamini eksikliği, %25, 5 D vitamini yetersizliği saptanmıştır. Çocuklarda günlük Ca alımı özellikle 8 yaş üzerinde yetersiz (%97,4) bulunmuştur. Çalışma grubunda D vitamini yetersizliği çok yüksek oranda bulunmuştur. Günlük kalsiyum alımı da özellikle okul çağı çocuklarında yetersizdir. Çalışma sonuçları tüm ülke çocuklarını örnekleyecek çalışmalar yapılması gerekliliğini göstermektedir. D vitamini desteğinin 1 yaş sonrasında, özellikle okul çağı ve adolesan yaş grubunda da devam etmesi veya süt, süt ürünleri, meyve sularının D vitamini ve Ca ile zenginleştirilmesi için ulusal politikalar geliştirilmelidir.
Çıraklık eğitimi

Ekonomilerin ve insanoğlunun gelişmesinde önemli bir yeri olan eğitim türlerinden biri de çıraklık eğitimidir. Kişilerdeki mesleki bilgi ve kişisel becerilerin geliştirilip zenginleştirilmesinde Dünyanın en eski ve yaygın eğitim yaklaşımı olarak kabul edilmektedir. Bu konuda, ülkemizde bugüne kadar yapılan araştırmalardan farklı bir sistematik ve bakış açısı getirilmeye çalışılmıştır. Bu araştırma, ilk çağlardan bu yana çıraklık eğitimi düşüncesi ve uygulamalarının tarihsel gelişim süreci, etkilediği ve etkilendiği faktörler ile uluslararası standartlar ve esasların genel çerçevesini kapsamaktadır. Bu süreç ve esaslar dahilinde ülkemizdeki uygulamalar, çıraklık eğitim sistem yaklaşımındaki isabet ve hangi oranda benimsendiğini gösteren analizler yapılmıştır. Bu tahlilde ÇSGB iş teftiş kurulu tarafından Türkiye genelinde yapılan alan araştırması sonuçlan esas alınmıştır. Ayrıca birinci bölümde Türkiye'deki düşünce ve uygulama tarihine, kavramlara ve çıraklık eğitiminin unsurlarına yer verilmiştir. ikinci bölümde uygulanan çıraklık eğitim modelinin genel esasları uluslararası standartlarla karşılaştırmıştır. Üçüncü bölümde ise bazı ülkelerde uygulanan modellerin birbirleriyle benzer ve farklılıkları ortaya konulmaya çalışılmıştır.
Rotavirüs gastroenteriti ile takip edilen çocuk hastalarda hematolojik parametrelerin irdelenmesi

gastroenteriti ile takip edilen çocuk hastalarda hematolojik parametrelerin irdelenmesiAmaç: Gastroenteritler, çocukluk döneminde morbidite ve mortalite ile sonuçlanabilen önemli halk sağlığı problemlerinden biridir. Beş yaş altı enfeksiyöz akut gastroenteritlerin en sık sebebi rotavirüslerdir. Kesin tanısı için serolojik yöntemler geliştirilmiş olsa da her zaman bu yöntemlere ulaşmak kolay olmayabilir. Çalışmamızdaki temel amacımız rotavirüs gastroenteriti tanısında serolojik testlere yardımcı olabilecek laboratuvar parametrelerinin elde edilmesidir. Gereç ve yöntem: Adıyaman Üniversitesi Tıp Fakültesi Eğitim ve Araştırma Hastanesi Çocuk Sağılığı ve Hastalıkları poliklinik, servis ve acil ünitelerine ishal yakınması nedeni ile başvuran, yaşları 1 ay ile 18 yıl arasında değişen toplam 1539 hasta alındı. Hastalar; rotavirüs pozitif ve rotavirüs negatif olmak üzere iki gruba ayrıldı. Tüm hastaların demografik verileri ve hematololojik parametreleri kaydedildi. Nötrofil / Lenfosit, Platelet / Lenfosit, Bazofil / Lenfosit, Eozinofil / Lenfosit ve Monosit / Lenfosit oranları hesaplandı. Veriler SPSS 22.0 programı kullanılarak analiz edildi. Bulgular: Rotavirüs pozitif saptanan hastaların WBC, Hgb, Htc, MCV, PDW, ortalamaları, mutlak nötrofil sayısı ve mutlak lenfosit sayıları ile Nötrofil / Lenfosit oranı, Trombosit / Lenfosit oranı, Eozinofil / Lenfosit oranları rotavirüs saptanmayan gruba göre daha düşük olarak saptandı. ROC analizinde PDW için 14,95 cutoff değeri olarak aldığımızda RV için duyarlılığı % 61,9 özgüllüğü ise % 55,1 olarak saptandı. Sonuç: Rotavirüs ishallerinde birçok hematolojik parametrenin etkilendiği görüldü. Serolojik testlerin yapılamadığı durumlarda hematolojik parametrelerden RBC, Hgb, Htc, MCV, PDW, nötrofil sayısı, Nötrofil / Lenfosit oranı, Trombosit / Lenfosit oranı ve Eozinofil / Lenfosit oranı ortalamalarında anlamlı düşüş, lenfosit sayısı ortalaması ve trombosit sayısı ortalamalarında ise anlamlı yükseklik olduğu saptandı. Bu sonuçların rotavirüs gastroenteriti için destekleyici bulgular olabileceği sonucuna varıldı.
Serebral palsili çocukların büyüme, gelişme ve beslenme durumunun değerlendirilmesi

Çalışma, bir grup serebral palsili çocuğun büyüme, gelişme ve beslenme durumumu değerlendirmek amacıyla yapıldı. Bir Kasım 2013- 28 Mart 2014 tarihleri arasında yürütülen çalışmanın verileri önceden hazırlanan iki farklı anket formu ile elde edildi. Çalışmaya, Özel Tekirdağ Fizik Tedavi ve Rehabilitasyon Merkezi'nde tedavisi süren 4-17 yaşları arasında 29 serebral palsili çocuk ile yaş ve cinsiyetleri aynı 29 sağlıklı çocuk olmak üzere toplam 58 çocuk alındı. Yaş ortalamaları 9,6 4, 7 yıl olan çocukların, büyüme-gelişmelerini değerlendirebilmek için ağırlık, boy, triceps, biceps, subskapular deri kıvrım kalınlığı ve üst orta kol çevresi ölçüldü. Ağırlık ve boy z skorları hesaplandı. Çocukların beslenme durumunu değerlendirebilmek için 1 günlük besin tüketimleri kaydedildi. Günlük alınan enerji ve besin ögeleri belirlendi. Önerilerle karşılaştırıldı. Serebral palsili çocukların ağırlık ve boy z skorları ile triceps, subskapular deri dıvrım kalınlıkları, sağlıklı yaşıtlarından oldukça düşük bulundu (p<0,05). Vücut ağırlıkları değerlendirilen SP'li çocukların, 25. persentilin altındaki oranları, sağlıklı çocuklara özgü büyüme eğrilerinde %69, kendilerine özgü büyüme eğrilerinde %3,4 olarak saptandı. Serebral palsili çocukların %58,6'sında çeşitli beslenme sorunları gözlendi. En sık gözlenen beslenme sorunu (%41,2) aspirasyondu. Besin tüketiminde seçicilik her 2 grupta da yaygın (%70) bir sorundu. Serebral palsili çocukların enerji tüketimleri sağlıklı yaşıtlarından oldukça düşük ve diyetlerinin yağ yüzdeleri sağlıklı yaşıtlarından fazla olduğu bulundu(p<0,05). Benzer şekilde SP'li çocukların günlük beslenmeleri ile demir, çinko ve fosfor gibi önemli mineralleri ve B1, B2 ve folat gibi vitaminleri sağlıklı yaşıtlarına göre oldukça düşük aldıkları gözlendi (p<0,05). Sonuç olarak yeterli beslenemeyen, birçok beslenme davranış sorunu olan SP'li çocukların, büyüme-gelişmeleri ve genel sağlık durumlarında aksamalar olmaktadır. Serebral palsili çocukların beslenmelerini iyileştirmek, büyüme-gelişmelerini desteklemek amacıyla, doktor, diyetisyen, fizyoterapist, psikolog ve hemşireden oluşan multidisipliner bir ekip tarafından düzenli olarak izlenmelerinin yararlı olacağı düşünüldü.
Serebral palsi'li çocuklarda kuadriseps kasına uygulanan dinamik bant uygulamasının yürüme, postür ve denge üzerine etkisinin araştırılması

Serebral palsi için, primer zedelenme ilerleyici değildir fakat eşlik eden nöbetlerile zedelenme artış gösterebilmektedir. Hemiparetik serebral palsili çocuklarda alt ekstremitede fonksiyon bozuklukları ve denge problemleri, çocuğun günlük yaşam aktivitelerine ve sosyal faaliyetlerine katılımını sınırlamaktadır. Çalışmamız serebral palsili çocuklarda kuadriseps kasına uygulanan dinamik bant uygulamasının yürüme, postür ve denge üzerine etkilerinin araştırılmasını amaçlamıştır. Serebral palsi tanısı konmuş 5-15 yaş aralığında 30 hemiparetik olgu ile çalışma tamamlanmıştır. Kaba Motor Fonksiyon Sınıflandırma Sistemi seviye 1-2 olan olgular çalışmaya dahil edilmiştir. Olgular randomize olarak kontrol (n=15) ve deney (n=15) grubu olarak ikiye ayrılmıştır. Bir gruba sadece konvansiyonel yürüme eğitimiuygulanırken diğer gruba buna ek olarak hemiparetik taraf kuadriseps kasına dinamik bantlama uygulanmıştır. Denge, Yıldız Denge testi ile, postür analizi PosturZoneuygulaması ile ve yürüme hızı, Zamanlı Kalk Yürü testi ile değerlendirilmiştir. Tüm analizlerde istatistiksel anlamlılık p<0, 05 düzeyinde değerlendirilmiştir. Yapılan değerlendirmelerin sonucunda dinamik bantlama uygulanan olgularınYıldız Denge Testi skorları, PosturZone ile yapılan postür analizi skorları, Zamanlı Kalk Yürü testi skorları istatistiksel olarak anlamlı iyileşme göstermiştir (p<0,05). Kontrol grubunda ise Zamanlı Kalk Yürü testi sonuçları ile Yıldız Denge testinin sadeceanteromedial, posteromedial ve medial yönlerinde anlamlı iyileşme olduğu görülmüştür (p<0,05). Çalışmanın sonunda, hemiparetik serebral palsili çocuklarda denge, yürüme hızı ve postüral kontrolün gelişmesi için yürüme eğitimine ek olarak uygulanan dinamik bantlamanın etkili olabileceği kanısına varılmıştır.