turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Duha Türklerinde geçiş dönemleri

Hazırlamış olduğumuz ' Duha Türklerinde Geçiş Dönemleri' başlıklı bu çalışmamızda erimekte olan Türk topluluklarından biri Duha Türklerine dair genel bilgiler verildikten sonra, asıl konumuz olan geçiş dönemlerine yer verilecektir. Türk tarihi ve kültürü bakımından önemli ülkelerden biri olan Moğolistan coğrafyasında günümüzde Kazak, Tuva, Hoton ve Duha olmak üzere dört Türk boyu yaşamaktadır. Kazak ve Tuva Türkleri günümüze kadar eski Türk gelenek, görenek, örf ve adetlerini devam ettirmiş Türk boylarındandır. Fakat Hoton ve Duha Türkleri kaybolmaya yüz tutmuştur. Duha Türkleri 1950 yılından sonra tamamen Darkhat Moğollarının kültürünü benimsemeye başlamışlar ve günümüzde Duha kültürü neredeyse unutulmuş durumdadır. Beraber yaşadıkları Darkhat Moğolları tarafından Uygur olarak bilinen Duha Türkleri, Moğolların vermiş olduğu Tsaatan yani 'Ren Geyiği Çobanları' adıyla tanılmaktadır. Duha Türkleri kendilerini ' Tu-va veya Tu-ha ulas' demektedirler. Göçebelik geleneğini günümüze kadar devam ettirmekte olan Duha Türkleri yaz aylarında sineklerin olmadığı serin, dağ zirvelerini seçerken, son yıllarda turizm sektörünün gelişmesi nedeniyle göç etmek için daha yakın yerleri tercih etmektedirler. Turizmden kazanılan para onların hayatını ekonomik yönden olumlu etkiliyor olsa da geleneksel yaşam tarzının ve kültürünün yok olmasına neden olmaktadır. Para kazanmayı, ekonomik yönden zenginleşmeyi amaç edinen Duha Türkleri kendi kültürlerinden kopmaya başlamıştır. Bunda uzun yıllardır Darkhat Moğolları ile bir arada yaşamaları dil ve kültür bakımından Darkhat etkisi altında erimeye başlamasına neden olmuştur. Ayrıca günlük hayatlarında güneş enerjisi, alıcı anten, telefon vs. aletlerin kullanılması hayatlarını kolaylaşttırıp, geleneksel hayatlarından kopup, yerleşik hayata teşvik edilmelerine neden olmuştur. Çalışmamızda Duha Türklerinin arasında bulunarak yaptığımız karşılıklı mülakat ve gözlem metotlarıyla değerlendirdiğimiz bilgilere yer verilecektir.
Balkan Antantı ve Türk Edebiyatı: Cumhuriyet devrinde Balkanlara dönük edebiyatın doğuşu ve gelişmesi

1930'ların kültür ve sanat hayatı gözden geçirildiğinde, Türk edebiyatında Balkanlara yönelik yeni bir ilginin oluşmaya başladığı görülmektedir. 1930 başlarında imzalanan Balkan Antantı ve çeşitli ikili anlaşmaların ardından başlayan büyük Balkan göçlerinin de tesiriyle, Türkiye kamuoyunda Balkanlara yönelik ilginin had safhalara ulaştığını söylemek mümkündür. Dönem boyunca ortaya çıkan gelişmeler gerek yönetici sınıflar, gerekse halk üzerinde Balkanlara yönelik ilgiyi beslerken, Osmanlı dönemine ait yaşanmışlıkları gün yüzüne çıkarmaya ve ortak hafızayı harekete geçirmeye başladığı görülmektedir. Bu gelişmeler aradan fazla bir zaman geçmeden edebiyata da yansımış, Balkanlara yönelik sayısız inceleme ve araştırmaya, makale yazımına, seyahatnamelere vücut vermiştir. Bunun yanı sıra doğrudan edebi verimler olarak şiir, hikaye ve roman alanında da dikkate değer gelişmeler kaydedilmiştir. İlgili dönem şimdiye kadar uluslararası ilişkiler ve Cumhuriyet tarihi bağlamında ele alınmış olmakla beraber, dönem içi gelişmelerin edebiyata yansıması bakımından müstakil bir değerlendirmeye tabi tutulmadığı görülmektedir. Bu bakımdan, 1930'larla İkinci Dünya Savaşı sonrası dönem arasında gerek önemli edebiyat-sanat dergilerinde ve gerek kitap olarak yayımlanan edebi verimlerin tespiti üzerinden Balkanlara yönelik edebiyatın boyutlarının ele alındığı bu tezde, dönem boyunca ortaya çıkan inceleme, makale, seyahatname, şiir, hikaye ve roman türündeki eserler topluca değerlendirilmeye çalışılmaktadır.
Nationalism and corruption in the novels of Yakup Kadri Karaosmanoğlu and Ahmed Ali

Bu tez Yakup Kadri Karaosmanoğlu ve Ahmed Ali'nin romanlarındaki milliyetçiliği iki yazarın milliyetçiliği yorumlayışı bakımından karşılaştırmakta ve eserlerinde var olan milliyetçilik ideolojisi ile yozlaşma arasında bir ilişki kurmayı amaçlamaktadır. Osmanlı İmparatorluğu ve İngiliz Hindistan'ın da iki Müslüman toplumda yetişmiş ünlü modern edebi figür olan ve kendilerinin de diplomat olarak hizmet ettikleri milli devletlerinin 20. Yüzyıl'da sırasıyla Türkiye ve Pakistan olarak ortaya çıkışlarına şahitlik eden Yakup Kadri Karaosmanoğlu ve Ahmed Ali'nin eserleri, özellikle bu devletlerin kuruluşu ve kurulduktan sonraki süreçte, ülkelerindeki kültürel atmosferin oluşumunda da önemli bir rol üstlenmektedir. Bu çalışma bahsi geçen iki yazarın milliyetçilik görüşüne bağlılıkları açısından eserlerinde milliyetçiliği ele alışlarını ortaya koymayı hedeflerken, aynı zamanda mevcudiyetleri sömürge tecrübesinin yaşanıp yaşanmamasına bağlı olarak açıklanmaya çalışılan modernist milliyetçilik ve kültürel milliyetçilik gibi kavramlara başvurarak, Yakup Kadri ve Ahmed Ali'nin romanlarındaki milliyetçilik anlayışı arasındaki farklar da açıklanmaya çalışılacaktır. Yakup Kadri ve Ahmed Ali, hem dikkatli birer gözlemci hem de devlet işleyişini bilen diplomatlar olarak, milliyetçiliği toplumlarının varlığını ve gelişimini sağlayacak gerçek bir çözüm olarak yorumlamış ve bu çözümleri de ahlaki birer tercih olarak görmüşlerdir. Edebiyat ve milli devletler arasındaki yakın ilişki göz önüne alındığında, milliyetçiliğin ahlaki bir tercih olarak yorumlanması yalnızca milli devlet düzeninde edebiyatın yeri hakkında bir fikir vermekle kalmıyor, aynı zamanda aydınların gerek milliyetçiliğe gerekse insanlara yaklaşımı hakkında genel bir fikir sunmaktadır.
Nevsal-ı Milli transkripsiyon

Türklerin şifahi kültürünün günümüze gelinceye kadar yazılı kültürümüze intikal ettirilmesinin geciktirilmesi, kaleme alınan edebi eserlerin ise oldukça fazla olması, buna karşılık bu mahsulleri inceleyip araştıracak nitelikli elemanların yetersizliği Edebiyat Tarihi alanında yapılan çalışmaları kifayetsiz bırakmıştır. Dolayısıyla yapılan çalışmalar ve elde edilen veriler, kültür hayatımızın tarihsel gelişimini ve değişimini tamamen aydınlatamamıştır. Ne yazık ki, Edebiyat Tarihi alanında başlayan ilk hareketlerin Tanzimat döneminde görüldüğü bir gerçektir. Nitekim Şinasi tarafından son şairler tezkiresi olan Fatin Tezkiresi diye bilinen Hatimetü'1-Eşar, 1271 'de basılışından yedi yıl geçtikten sonra düzeltilerek Tasvir-i Efkar Gazetesi'nde çıkan 'Tezkiretü'ş-Şuara' başlıklı bir yazı ile bu girişim açıklanmıştır. Türk-İslam kültür dünyasının aydınlatılması yolunda en meşhur kalem erbablan, Köprülüzade Mehmet Fuad, Ali Ekrem Bolayır, İbrahim Necmi Dilmen, İsmail Habip Sevük, İsmail Hikmet Ertaylan, Agah Sırrı Levend v. b. tarafından çalışmalar hız kazandırılarak Türk Edebiyat Tarihi'nin kaynaklan -Şairler tezkireleri, Şakaiku'n-Numaniyye, Künhü'l-Ahbar ve Fezleke gibi önemli tarih kitaplarında yer alan biyografyalar, Tezkiretü'l-Hattatin, Atrabü'1-Asar, Tekiretü'l-Evliya, Menakıbname, Silsilename, v. b.dikkate alınarak muhtelif çalışmalar yapılmıştır. Böylece yoğun bir inceleme, araştırma sonucunda ulaşılabilen temel kaynaklar karşılaştırılarak değerlendirme imkanı doğmuştur. Bunun neticesinde edebiyat tarihimize gerek muhteva gerek forma yönüyle otuza yakın zengin eserler kazandırılmıştır. Bu çalışmaları desteklenmesi ve yaygınlaştırılması düşüncesi ile Rıza Tevfik Bölükbaşı, 'Nevsal-ı Milli' adlı kıymete haiz bir eser hazırlamıştır. Avrupa'da oldukça yaygın olan nevsallar örnek alınarak hazırlanan bu eser, Tanzimat döneminden sonraki memleketin edebi, tarihi, iktisadi, askeri; siyasi, tıbbi gibi hemen hemen bütün alanlarındaki yenilikleri anlatan aynı zamanda kültür tarihimizi yakından inceleyen bir eserdir. Çalışmamızda Tanzimat Dönemi'nden sonraki Türk Edebiyatı'nın gelişimi ve değişimini aydınlatması yolunda yapılan bu güzel ve seçkin kaynak eserin ilgili bölümlerini latinize ettik. 'Nevsal' demlen bu yıllığın 19. asırdaki fikirlerin tekamülüne, fennin, ilmin ve edebiyatın terakkisine mazhar olmakla birlikte okurken kültür seviyesini eğlendirerek yükselten en mühim, en meraklı, en latif bir eser olduğu görülecektir.
Ahmet Hamdi Tanpınar'ın hikayelerinde duygu

Ahmet Hamdi Tanpınar (1901-1962), Cumhuriyet Dönemi'nde verdiği birçok türdeki eseriyle çok yönlü estet bir kimlik kazanmıştır. Hikayelerinde toplumdan ayrı düşen kahramanlarının ve onların gerçekle hayal arasındaki devinimlerinin, alışılmışın dışında bir kurguyla verilmesi; hikayelerin özgünlüğünü öne çıkarmaktadır. Bu çalışmada Tanpınar'ın '... şiir söylemekten ziyade, bir susma işidir. İşte o sustuğum şeyleri hikaye ve romanlarımda anlatırım.' söylemiyle kendi dünyasını açtığı hikaye türünde yer alan duygular tespit edilmeye çalışılmıştır. Abdullah Efendi'nin Rüyaları, Yaz Yağmuru ve kitapları dışında kalan hikayeleri, tezimizin ana malzemesini oluşturmaktadır. Farklı yoğunluklarda beliren ve olumlu-olumsuz yönüyle kişinin dünyasını şekillendiren duyguların Tanpınar'ın hikayelerindeki kullanım sıklığı göz önünde bulundurulmuştur. Hikayelerde açık veya örtük şekilde bulunan duyguların en fazla vurgulananları, çalışmanın kapsamına girmiştir. Sevgi-aşk, arzu, mutluluk, ümit, sonsuzluk duyguları; Tanpınar'ın hikayelerindeki kahramanların elde etmek istediği olumlu duygulardır; üzüntü-keder, korku, yalnızlık, yetersizlik, şüphe duyguları ise Tanpınar'ın hikayelerindeki kahramanların kaçındıkları olumsuz duygulardır. Çalışma; Giriş, Sonuç ve Kaynakça dışında üç ana bölümden meydana gelmiştir. İkinci Bölüm'de Olumlu-Olumsuz Duygular, Üçüncü Bölüm'de Tanpınar'ın dünyasındaki duygular, Dördüncü Bölüm'de Tanpınar'ın hikayelerindeki duygular ele alınıp incelenmiştir.
Aşık geleneği içinde Ali Rıza Malkoç'un hayatı, sanatı ve şiirleri

Çalışmamızda; Türk Halk Edebiyatı, Aşık Edebiyatı sahasınınyaşayan temsilcilerinden Aşık Ali Rıza Malkoç'un hayatı, sanatı ve şiirleri ortaya konularak, Ali Rıza Malkoç'un gelenek içerisindeki yeri tespit edilmeye çalışılmıştır. Amacımız, Aşık Ali Rıza Malkoç'tan hareketle günümüz aşıklık geleneğinin durumuna ışık tutarak, ileride yapılacak çalışmalara yardımcı olmaktır. Çalışmamız sırasında elde ettiğimiz bilgiler tez içeriğine uygun olarak değerlendirilmiştir. Tezimiz yedi bölümden oluşmaktadır. Birinci bölümde;Aşık Ali Rıza Malkoç'un hayatına, aşıklık geleneği içerinde yer alışına, şiir ve aşıklık hakkındaki görüşlerine ve kendisi ile yapılan röportaja yer verilmiştir. İkinci bölümde; şiirlerinin hane sayısı, ölçü ve durakları ve kafiye yapısı veredifleri incelenmiştir. Üçüncü bölümde; şiirlerdeki edebi sanatlar ve anlatım şekilleri incelenerek, Malkoç'un dil ve üslup özellikleri tespit edilmiştir. Dördüncü bölümde, Malkoç'un şiirlerinin şekil ve tür bakımından incelemesi yapılmış, beşinci bölümde şiirlerdeki motifler tespit edilmiştir. Altıncı bölümde şiirler hecelerine göre tasnif edilerek numaralandırılmıştır. Son bölüm ise Malkoç'la ilgili çeşitli ek belgelerden oluşmaktadır. Çalışma sırasında yer alanılan kaynaklar kaynakça kısmında alfabetik olarak yer almıştır.
Popüler roman açısından Oğuz Özdeş'in romanları üzerine bir araştırma

Popüler Roman Açısından Oğuz Özdeş'in Romanları Üzerine Bir Araştırma başlıklı bu çalışmada, popüler kültürün edebiyata ve Oğuz Özdeş'in romanlarına yansımaları incelenmiştir. Bu bağlamda, popüler edebiyatın en çok okunan türlerinden biri olan popüler romanlar ve Oğuz Özdeş'in popüler romanları konu alınmıştır. 1920'de Kırşehir'de doğan Oğuz Özdeş'in 1939'da ilk romanı, 1977'de ise son romanı basılmıştır. Kırk yıllık yazı hayatına kırk roman, bir hikaye kitabı, iki derleme, iki çizgi roman sığdırmayı başarmıştır. Bazı romanları filme uyarlanmıştır. Dergilerde ve gazetelerde hem yazılar kaleme almış hem de idari görevlerde bulunmuştur. Özdeş, 1979 yılında hayata veda etmiştir. Bu çalışmada Oğuz Özdeş'in hayatı, kitap halindeki kırkı roman toplam kırk beş eseri, bazı gazete ve dergilerde yayınlanmış makaleleri incelenmiştir. Özdeş'in popüler roman türünde verdiği eserler bu çalışmanın temelini oluşturmuştur. Bu araştırmada, popüler romanların birçok araştırmacı tarafından kabul edilen ortak özellikleri tespit edilmiştir. Bu ortak özellikler çerçevesinde, Oğuz Özdeş'in kırk yıllık yazı hayatı boyunca yazdığı kırk roman incelenmiştir. İncelenen bu romanlardan yirmi altısı aşk, on dördü ise tarih konuludur.
Yeni dergi üzerine bir inceleme

tarihleri arasında stanbul'da kesintisiz 128 sayı yayımlanan Yeni Dergi, şekil ve muhteva bakımlarından incelenmiştir. Türkiye'de okuyucusunu tanınmış batılı yazarlarla tanıştırma, yabancı yazarların önemli eserlerini, özellikle de o dönem için üzerlerinde sıkça tartışılan eserlerini, gündeme getirme, diğer taraftan hiç tanınmamış bazı ülke yazar ve şairlerini özelsayılarla Türk yazın dünyasına kazandırma ve belli yayım politikası etrafında bir araya gelen Türk yazar, şair ve eleştirmenlerinin yazılarını okuyucusuna ulaştırmak amacıyla çıkan Yeni Dergi, diğer sanat-edebiyat dergilerinden oldukça farklı bir dergi olmuştur. Yapılan çalışma bir yandan bu farklılığı ortaya koyacak, diğer yandan Yeni Dergi'niniçeriğinin incelenmesiyle edebiyat tarihimiz açısından önemli faaliyetlerin yürütüldüğübu dönemin edebi zevk ve anlayışını yansıtacak pek çok dokümanın gün ışığına çıkmasına vesile olacaktır. Yeni Dergi üzerine yaptığımız çalışmamızı dört bölüme ayırarak gerçekleştirdik. Giriş bölümünde dönemin sanat ve edebiyat ortamını ayrıca Yeni Dergi'ye gelinceye kadar Türkiye'deki dergicilik faaliyetlerinin yanında bu dergilerin yayım tarihlerini, sayılarını, sahiplerini ve ne zaman yayımdan kalktıklarını gösteren bir de tabloya yer verilmiştir. Yine Giriş bölümünde, Yeni Dergi'nin yayım politikasını daha iyi ortaya çıkartmak için ise aynı dönemde çıkan önemli dergiler hakkında da bilgilere yer verilmiştir. Birinci bölümde Yeni Dergi'nin monografik özelliklerine yer verilmiş, bu doğrultuda derginin tarihçesi, mizanpaj yönden biçimsel özellikleri, içeriği ve yazar kadrosu ele alınmıştır. kinci bölümde Yeni Dergi'nin kronolojik tasnifi yapılmıştır. Üçüncü bölümde Yeni Dergi'nin içerik ve tür incelenmesine gidilmiş, derginin içeriğindeki her yazı titizlikle incelenerek özetlenmiştir. Dördüncü bölümde ise Yeni Dergi'nin yazar adına fihristi çıkartılmıştır.
Toplumsal cinsiyet ve estetik özerklik bağlamında Türk edebiyatında delilik ve kadın

Bu çalışmada, akıl karşıtlığında konumlandırılan ve norm dışılığı gösterme işlevi yüklenen bir üst kavram olarak ele alınan deliliğin, Türk edebiyatında kadınlıkla neden ve nasıl ilişkilendirildiği irdelenmiştir. Deliliğin edebiyattaki cinsiyetlendirilme biçimleri, 19. yüzyıldan başlayarak Türk modernleşmesine bağlı paradigma değişimleriyle birlikte ele alınmıştır. Böylece siyasi koşullar, modern psikiyatrinin gelişimi, kadın hareketinin durumu ve toplumsal cinsiyet politikalarının dönüşümü gibi aralarında yakın ilişki bulunan toplumsal değişkenlerin belirlediği normların edebiyata olan etkileri dönemsel olarak belirginleştirilmiştir. 1890'lardan itibaren özellikle erkek yazarların yapıtlarında, dönemin histeri ve dejenerasyon gibi psikiyatrik iddialarından da yararlanılarak çizilmiş, serbest aşk ve cinsellik yüzünden deliren kadın karakterlerin yaygınlığı dikkati çekmektedir. Tekrarlanan bu imgenin, Osmanlı modernleşmesiyle gündeme gelen ve toplumsal değişim tartışmalarının merkezinde yer alan kadınların eşitlik ve hak mücadelelerine karşı, otoriteyi kaybetmeye yönelik örtük ataerkil endişelerin edebi yansıması olduğu anlaşılır. Öte yandan kadın deliliğini konu edinen dönemin kadın yazarlarının erkeklerden farklı olarak meseleye kadınların toplumsal konumlarındaki sorunlar açısından da yaklaştıkları tespit edilmiştir. Kadın deliliğinin, erkeğin akıl ve iradesi yanında, daha genel seviyede toplumsal düzen için de tehlikeli sayılan kadın cinselliği ile bağlantılandırılışının, Cumhuriyet modernleşmesi sonrası milliyetçilikle biçimlenen toplumsal cinsiyet rolleriyle de varlığını sürdürdüğü görülmektedir. Bunun yanı sıra Cumhuriyet sonrası 'akıllanırken' erkekleşen ve gizemini kaybettiği düşünülen yeni kadın tipine karşı eril arzunun nostaljisi haline gelen geleneksel kadın güzelliği ve cinsel cazibe yine delilikle diriltilmeye çalışılır. 1960 sonrası ise dönemin yükselişe geçen sol siyasetine paralel biçimde, edebiyatta da toplumcu gerçekçi estetik hakimdir. Estetik özerkliği savunan modernist girişimler, psikopatoloji çerçevesinde eleştirilmekte ve burjuva hastalığı olarak medikalize edilen bu karşı estetiğin öncülerinden olan kadın yazarlar, uygulanan cinsiyet hiyerarşisi nedeniyle de kendilerini kanıtlama açısından çifte bir zorlukla karşılaşmaktadırlar. Bununla birlikte hem estetik/entelektüel alanda hem de bireysel olarak özerklik peşindeki kadın yazarları yüceltmek adına onları delilikle nitelendirip bu kez romantize etmenin de edebi özgünlüklerinin silikleşmesine yol açtığı belirlenmiştir. Bu nedenle adları günümüzde de sıklıkla delilikle yan yana getirilen ve çağdaş kadın yazarlara örnek oluşturan Leyla Erbil, Sevim Burak ve Tezer Özlü'nün eleştirel açıdan fazla irdelenmemiş, edebi sınırları farklı biçimlerde zorladıkları düşünülen birer yapıtına ağırlık verilerek ayrıntılı analizleri yapılmış, böylece her birinin delilikle kurduğu özgül estetik ilişki sorgulanmıştır.
Kemal Tahir'in romanlarında bir üslup ögesi olarak 'diyalog'

Kemal Tahir, Cumhuriyet döneminde yazdığı eserlerle adından sıkça söz ettirmiştir. Yazdığı romanlar farklı görüşlerden Türk insanı tarafından çokça okunmuş, sevilmiş ve aynı zamanda eleştirilmiştir. Yazar ününü sadece romancı kimliğine değil, Türk toplumu hakkında düşünce ve söylemlerine de borçludur. Biz, bu çalışmamızda Kemal Tahir'in Romanlarında Bir Üslup Ögesi Olarak Diyalog başlığı altında yazarın, romanlarında geniş yer kapladığını gözlemlediğimiz 'diyalog' kullanımı konu edindik. Örneklem olarak 'Esir Şehrin İnsanları', 'Esir Şehrin Mahpusu', 'Yol Ayrımı' ve 'Kurt Kanunu' romanlarını seçtik. Sanatçının üslubuyla diyalog kullanımı arasındaki ilişkiyi ortaya koymayı amaçladık. Diyalog kullanımını katılımcılara, hacimsel olarak anlatıda kapladığı yere ve öykülemedeki dağılıma göre ayrı başlıklar altında inceledik. Bu çalışmanın amacı daha çok tematik bakış açısıyla ele alınan Kemal Tahir romanlarını anlatım, üslup açısından belli bir bakış açısıyla incelemektir.
Melik Semnan hikayesi

Edebi eserler, meydana geldiği ve yaşamaya devam ettiği toplumun tarihini ve sosyal yaşantısını yansıtması bakımından yüzyıllardan beri en eski milletlerin toplumsal hafızaları olarak varlıklarını devam ettirmişlerdir. Diğer edebi türlerde olduğu gibi hikayeler de milletin ruhundan doğmuş, halkın değerlerini konu almış ve barındırdığı zengin kültürel mirası ile halkın milli özünü en iyi ifade eden en önemli türlerden biri olmuştur. Halk hikayeleri halk kültürünün temel taşları ve nesilden nesle aktarıldığı kültürün izlerini taşıyan halk anlatılarının önemli türlerinden biridir. Nazım- nesir karışımı bir söyleyiş tarzı ile anlatmaya bağlı olarak nesilden nesle aktarılan coğrafyadan coğrafyaya yayılan, yer yer masal ve destan özellikleri gösteren bu türdür. İslamiyet öncesi Türk destanlarında göçebe kültürün izleri hakimken yerleşik hayata geçilmesiyle birlikte bu izlerin azaldığı ve destanın yerini alan hikayelerde toplumdaki iç içe yaşamın çatışmalarının yer aldığı görülmektedir. Zamanla değişen ve gelişen şartlar halk hikayelerinin yayılma alanını genişletmiş ve hikayelerin yapısını değiştirmiştir. Arap ve Fars edebiyatının etkisinin görülmeye başlamasıyla birlikte sanatın ve sanatçılığın ön plana çıkarılması düşüncesiyle yazılmış süslü ve sanatlı hikayeler göze çarpmaktadır. Çalışmamızda incelememize esas teşkil eden Melik Semnan hikayesi de yukarıda belirttiğimiz gibi Arap - Fars etkisiyle oluşmuş klasik edebiyatın pek çok özelliğini gösteren aynı zamanda deyimler, atasözleri, gelenek, görenek... vb. Türk kültürü açısından zengin içeriğe sahip olan bir hikayedir. Elimizdeki metin, Taksim Atatürk Kitaplığına kayıtlıdır. Elimizdeki metinde kayıt numarası bulunmayan hikaye doksan altı sahifeden ibarettir. Eserin ilk sayfasında basım yeri, basım tarihi, hikayenin adı ve birinci kıt'a yazmaktadır. Hikaye Şirin şehrinin hükümdarı Melik Semnan'ın başından geçen mücadeleleri konu almaktadır. Yerine geçecek bir oğlu olmadığı için çok üzülen ve çocuğunun olmasını çok isteyen Melik Semnan'ın bu isteğini gerçekleştirebilmek için yollara düşmesi ve yolculuk esnasında karşılaştığı bir takım zorluklar anlatılmaktadır. Hem hikayenin baş sayfasında yazan birinci kıt'adan hem de hikayenin çevirisini yapıp özetini çıkardıktan sonra hikayenin tamamlanmadığını, devamının olduğunu tespit ettik. Halk hikayesinin pek çok unsurunu bir arada gördüğümüz eserde yer yer masalımsı unsurların da bulunduğunu söylemek mümkündür. Yaptığımız bazı araştırmalar sonucunda hikayede yer alan kişi ve yer adlarından bazılarına herhangi bir yerde rastlamadık. Bu da bizi kişi ve yer adlarının muhayyel olduğu sonucuna götürmüştür. Manzum-mensur karışık olarak yazılan bu hikayeyi kullanılan dil ve anlatım özellikleri bakımından değerlendirdiğimizde hikayenin sanatsal amaçla yazıldığını söyleyebiliriz. Yukarıda bir takım özelliklerine değindiğimiz Melik Semnan hikayesi Türk halk kültürünün yüzyıllardır büyük bir coşkuyla gelen birikiminin değişik ve farklı coğrafyalardaki engin yansımasıdır.
Vagif Sultanlı'nın hikayelerinin incelenmesi

Bu çalışmada günümüz Azerbaycan Edebiyatı'nın önemli yazarlarından biri olan VagifSultanlı'nın yirmi bir hikayesi üzerinde durulmuştur. Azerbaycan edebiyatının genel özelliklerinin araştırılmasının ardından yazarın hikayeleri incelenmiştir. Birinci bölümde yazar hakkında bilgi verilmiştir. İkinci bölümde ise hikayeler; şahıs kadrosu, anlatım teknikleri, zaman ve mekan unsurları olarak incelenmiştir. Üçüncü bölümde de hikayeler üzerinde genel bir değerlendirme yapılmıştır. Yazarın hikayelerindeki şahısların seçimi, olayların meydana geldiği zaman unsurları, kullandığı anlatım teknikleri, hikayelede işlediği huzursuzluk teması, seçtiği mekanlaredebiyatçıların ve özellikle Azerbaycan edebiyatı üzerine çalışan araştırmacıların dikkatine sunulmuştur. Kısacası bu eserde Azerbaycan edebiyatını ve Vagif Sultanlı'yı Türk edebiyatı literatürünekazandırmak amaçlanmıştır.
Sennur Sezer hayatı, sanatı, eserleri

Sennur Sezer, 1958 yılından 2015 yılına dek yazan ve Toplumcu-Gerçekçi edebiyat anlayışından hiç vazgeçmeyen bir şairdir. Nazım Hikmet'in yolundan devam eden şairler arasında yer alan Sezer'in şiirlerinde George Lukacs'ın 'diyalektik maddeci imge' adını verdiği imge türüne rastlarız. Şiirlerinde yer alan imgeler ile ideolojisini ve sanatındaki estetiği birleştirir. Bu şiir anlayışından hiçbir zaman sapmaz. Her ne kadar şair kimliği ön planda olsa da çocuk edebiyatına sunduğu katkıları, inceleme-araştırma kitapları, anlatı türünde yazdığı kitapları, hazırladığı seçkiler ve denemeleri de en az şiirleri kadar değerlidir. Şiirlerini yayımladığı ilk yıllardan itibaren yapmış olduğu çalışmalar ve almış olduğu ödüller ile Türk edebiyatı tarihinde isminden söz ettirmiştir ve ettirmeye devam etmektedir. 1960'lı yıllardan sonra literatür taraması yapıldığında Sennur Sezer ismine sıkça rastlanmaktadır. 'Sennur Sezer Hayatı, Sanatı ve Eserleri' adlı bu tezde Sezer'in hayatı ve sanat anlayışı hakkında bilgiler verilecek, eserlerinin her biri tek tek incelenecektir.