turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
19. yüzyıl Osmanlı mimarlığında neo - gotik üslup

Bu çalışma, 19. Yüzyıl Osmanlı Mimarlığında Neo-gotik Üslub'u kapsamaktadır. Neo-gotik, 19. Yüzyılda başta İngiltere olmak üzere birçok Avrupa ülkesinde romantizm, tarihçilik ve milliyetçilik akımlarına bağlı olarak, Ortaçağ Gotik Sanatı'nın yeniden canlandırılmasıyla meydana gelmiş bir üsluptur. Üslup, emperyalizme bağlı olarak aynı yüzyıl içerisinde Amerika, Asya ve Avusturalya kıtalarına da yayılmış ve her ülkede farklı bir gelişme göstermiştir. Bu ülkelerden biri olan Osmanlı İmparatorluğu'nda üslup, Abdülmecid (1839-1861), Abdülaziz (1861-1876) ve II. Abdülhamid (1876-1909) dönemlerini kapsayan süreç içinde görülmüştür. Neo-gotik üslupta dört kilise, sekiz cami, bir saray ve bir konut yapısı olmak üzere toplam on dört yapı vardır. Bu yapılardan Kırım Kilisesi (1858- 98), Surp Boğos Ermeni Katolik Kilisesi (1885) ve Saİnt Antoine Kilisesi (1906-1912) plan, cephe ve iç tasarım olarak tamamiyle Neo-gotik Üslup'ta iken diğerlerinde sadece öğe olarak kullanılmıştır. Aya Triada Rum Kilisesi (1880)'nin batı cephesinde ikinci katta yer alan yuvarlak kemerli pencerelerin dolgu motifleri; Küçük Mecidiye (1848), Sadabad (1862) ve Hacı Küçük (1872) Camilerinin minare şerefelerindeki kemer biçimlemeleri; Aksaray Valide (1869-71) ve Yıldız Hamidiye (1885/86) Camilerinin cephelerinde yer alan sivri kemerli pencereler ve bu pencerelerin dolgu motifleri; Zühdi Paşa (1885/86) ve Osman Reis (1903/04) Camilerinin sivri kemerli pencereleri; Hoca Paşa Camisinin (1863) minberindeki üç dilimli kemer; Çırağan Sarayı'nın yuvarlak kemerli ve II dikdörtgen biçimli pencerelerinin dolgu motifleri ile Şişli Kaymakamlık Binası'nın ikiz sivri kemerli pencereleri Neo-gotik Üslup'tadır. Osmanlı Neo-gotik Üslub'u görüldüğü üzere varlığını çok çeşitli yapı türlerinde göstermektedir. Fakat yukarıda isimlerini verdiğimiz üç kiliseyi düşünmezsek, Osmanlı Neo-gotik Üslub'un cephelerin tasarımında kullanılan dekoratif amaçlı bir üslup olduğunu söyleyebiliriz. Kullanılan bu formlar köken olarak Avrupa olmasına karşın, Osmanlı yapılarında uygulanırken Osmanlılaştırılılarak kullanılmıştır.
Erken Osmanlı Dönemi (1299-1451)'nde Akıncı Beyleri ve banilikleri

'Erken Osmanlı Dönemi (1299-1451)'nde Akıncı Beyleri ve Banilikleri' adlı tez çalışmamız; Dönemin tarihi kaynaklarından, inşa kitabelerinden, vakfiyelerden ve tarihi belgelerden baniliklerini belirleyebildiğimiz; Şecereleriyle birlikte tesbit etmiş olduğumuz, akıncı beyleri ve bu beylerin ailelerinin inşa ettirdikleri yapıların incelenmesine yönelik bir çalışma özelliği taşımaktadır. Tez çalışmamıza bu açılardan konu olan; Mihaloğulları, Evrenosoğulları, Turhanoğulları, Malkoçoğulları ailelerinin ilk beylerinden başlayarak, baniliklerini saptayabildiğimiz bütün fertlerinin inşa ettirdikleri yapılar belirlenmiş ve sonraki aşamada yapılar üzerine ayrıntılı incelemelere girilmiştir. Tez konumuza giren Çandarlı Ailesi ise aynı dönemde faaliyet gösteren diğer bir 'Bey' ailesi olması nedeniyle ve akıncı ailelerinin Hanedan ile olan ilişkilerinde karşılaştırma yapabilme imkanı sağladığından çalışma konumuza dahil edilmiştir. Tezimizin Giriş bölümünde Erken Osmanlı döneminin siyasi, ekonomik, idari özellikleri üzerine genel bilgiler verilmiştir. Akıncı beylerinin bu dönem içerisindeki konumları ayrı olarak ele alınmış, daha sonra da her bir akıncı ailesi üzerine yoğunlaşarak, bu ailelerin banilikleri inşa ettirdikleri yapılarla, tez akışına uygun olarak sunulmuştur. Tezin son bölümleri akıncı beylerinin inşa ettirdikleri yapıların mimari özelliklerinin belirlenebilmesi amacıyla, Osmanlı mimarisi içerisinde incelenmiş, sonra da karşılaştırma ve değerlendirme bölümünde bu ailelere ait yerleşim birimlerinin özellikleri yapıların tipleri ve yayılıra alanları belirlenmiştir.
Kalecik Türk devri Yapıları

Ankara iline bağlı bir ilçe olan Kalecik, coğrafi olarak ticaret yollarının üzerinde kurulması ve Kızılırmak havzası içinde verimli, sulak arazilere sahip olması sebebiyle yerleşme için uygun şartlara sahiptir. Bu şartlar içinde, Kalecik'te çok sayıda yapının inşa edildiğini görüyoruz. Bu çalışmada zaman sınırlaması, ilk Türk yapısının görüldüğü 13. yüzyıldan itibaren başlar. Devamında Osmanlı döneminin tamamını kapsarken, Cumhuriyet döneminde 1930'lu yıllara kadar olan süreci içine alır. Tarih olarak 1930'lu yılların seçilmesinin nedeni, geleneksel yapım tekniklerinin anıtsal mimaride en son görüldüğü örneklerin bu tarihe kadar gitmesinden kaynaklanır. Yaptığımız çalışma, üç aşamada tamamlanmıştır. İlk olarak araziye çıkılarak yapıların tespiti sağlanmıştır. İkinci aşamada kütüphane ve arşiv çalışması yapılarak konuyla ilgili kaynak taramasında bulunulmuştur. Son olarak, tespit edilen yapılar, sanat tarihimizin bilimsel metotlarına uygun olarak yapım tekniği, malzeme, süsleme gibi unsurlar dikkate alınarak incelenmiştir. Çalışmamız sırasında, merkez ve köyler dahil edilerek, günümüze kadar ulaşabilen on adet cami, iki adet türbe, bir köprü ve bir hamam, bir adet küçük ölçekli kale ve beş adet de çeşme tespit edilmiştir. Bununla beraber günümüze ulaşamayan ancak kaynaklarda adı geçen yapılardan da bahsedilmiştir. Ankara'nın Kalecik İlçesi'nin Türk sanat tarihimiz açısından önemli bir mimari mirasa sahip olduğu ve yapıların gelecek kuşaklara aktarılması gerektiği sonucuna ulaşılmıştır.
Ankara Etnografya Müzesi'nde bulunan Çanakkale seramikleri

Seramik sürekli olarak görünüşünü ve yapım malzemesini yenilemiş, farklı toplumların kültürlerinden izler de alarak geçmişş ile günümüz arasında köprüler kurmuştur. Sanat tarihinin geleceği açısından, beğeni yelpazesi geniş olan geleneksel seramik sanatının araştırılıp değerlendirilmesi dünya çapında önem arz etmektedir. Bu önem kültürlerin tanımlanmasında ve ortaya çıkması anlamında seramiğin bir bildirim aracı niteliği taşımasındandır. Geleneksel seramik sanatı içerisinde farklı biçim ve zengin süsleme anlayışı ile ayrıcalıklı bir yere sahip olan Çanakkale Seramikleri' nin 17. yy. sonlarından başlayarak 20. yy. başlarına kadar üretimi devam etmiştir. Bu eserlerin birçok örneğine günümüzde müzelerde, koleksiyonlarda ve antikacılarda rastlanabilmektedir. Ankara Etnoğrafya Müzesi'nde Bulunan Çanakkale Seramikleri isimli araştırmam boyunca Çanakkale Seramikleri' nin serüveni tarihsel süreç içinde incelenmiştir. Tez kapsamında geleneksel Çanakkale Seramikleri içerisinde Ankara Etnoğrafya Müzesi'nde yer alan örnekler ayrıca detaylandırılarak ele alınmıştır. Müze teşhirinde bulunan ve depoda muhafaza edilen toplamda 40 eser üzerinde kapsamlı bir araştırma yapılmıştır. Eserler ile ilgili tüm kayıtlar müze arşivinden alınmış, eserlerin tek tek fotoğrafları çekilmiştir. Eserler envanter bilgileri ışığında belirli bir düzen dahilinde çizimlerle detaylandırılarak fotoğraflarıyla beraber künyelenmiştir. Tez çalışmam konusu itibarıyla üç bölümde ele alınıp değerlendirilmiştir. Giriş kısmında konunun önemi ve çerçevesi belli edilmiş, araştırma esnasında kullanılan yöntemler aktarılmış, araştırmacıların konu ile ilgili çalışmalarından, Çanakkale ilinin coğrafik ve tarihi özelliklerinden, Ankara Etnoğrafya Müzesi'nin tarihçesinden bahsedilmiştir. Birinci bölümde seramiğin tarihsel gelişimi genel manada anlatılmış ve süreç içinde Çanakkale Seramikleri' nin teknik ve biçim özellikleri aktarılmıştır. Bu seramikler hakkında seyyahların anlatımlarına yer verilerek konu detaylandırılmıştır. İkinci bölümde müzede yer alan seramikler, elde edilen kayıtlar ışığında tek tek anlatılarak katalog çalışması yapılmıştır. Üçünçü bölümde ise örnekler malzeme, kullanılan teknik, form çeşitliliği, süsleme özellikleri ve tarihlendirme bakımından gruplandırılarak değerlendirilmiştir. Sonuç bölümünde ise Çanakkale Seramikleri' nin Türk seramik sanatı içinde neden önemli olduğu, kısaca tarihsel gelişimi ve bugünkü durumundan söz edilmiştir. Bu eserlerin bıraktığı izlenimlerden bahsedilerek konu ile ilgili önerilerde bulunulmuştur.
Burdur Taşoda Konağı süslemeleri

Taşoda Konağı 17. yüzyıl Osmanlı dönemi sivil mimarisi, mimari yapısı ve süslemeleri ile Burdur'da bulunan mimari yapı örneklerinden biridir. Konak, yapı tekniği, kullanılan malzeme ve süslemeleriyle 17. yüzyıl Osmanlı Dönemi süsleme özelliklerini yansıtmaktadır. Konağın bilinen en eski tapu kaydı 1890 tarihli olup Kayışoğlu Ahmet Ağa'nın çocukları üzerinedir. Konak, iki katlıdır, taş, ahşap ve kerpiç yapı malzemesiyle inşa edilmiştir. Yapının iç ve dış kısmında süsleme öğesi olarak taş, vitray, ahşap, hat ve kalem işi süslemeleri görülmektedir. Konakta bulunan kompozisyon planlarında 1⁄2, 1⁄4, ulama ve serbest çıkışlı süslemeler yer almaktadır. Süslemelerde bitkisel, hayvansal, geometrik, sembolik ve nesneli motiflerden oluşan kompozisyonlar kullanılmıştır. Konak, zamana ve tabiat şartlarına karşı koyamadığı için restorasyon geçirmiş ve restorasyon sonucunda motiflerde bozulmalar oluşmuştur. Restorasyon görmeyen kısımlarda ise dönemin süsleme tarzını yansıtmaktadır. Bu çalışmada Burdur ili coğrafi durumu ve tarihçesi hakkında bilgiler; Eski Burdur Evlerinin genel özellikleri, Taşoda Konağı tarihçesi ve mimari özellikleri ile Taşoda Konağı'nda Yer Alan Süsleme Unsurları hakkında bilgi verilmiştir. Ayrıca, Taşoda Konağı'nda kullanılan motifler, dış mekan süslemeleri ve iç mekan süslemeleri tanıtılarak, Taşoda Konağıyla çeşitli yönlerden benzerlik gösteren bazı örneklere yer verilmiştir. Bu çalışmanın amacı yapılmış olan restorasyonların aslına uygun olmasını sağlamak ve şimdiden dökülen, yıpranan bezemelerin gelecekte yapılabilecek herhangi bir işlemde göz önünde tutularak işlem basamaklarının aslına uygun bir şekilde yürütülmesine rehberlik etmektir. Bu amaçla konağın mimari çizimleri yapılmış, bu rehber ile birlikte konağın süsleme içeren her bölümü ayrıntılı olarak incelenmiş, video çekimleri ve fotoğraflarla belirlenen süslemeler, aslına uygun olarak çizilmiştir. Bu şekilde konağın süsleme ve bezemeleri özellikleri belirlenerek mevcut literatürlerle tartışılmıştır. Çizimlerden meydana gelen bir desen katoloğu oluşturulmuştur.
Design consultancy in Turkey: A study on the business structure, services and clients

ÖZTÜRK YEDE TASARIM DANI MANLI I: F RMA YAPISI, VER LENH ZMETLER VE DANI MANLIK H ZMET ALAN SEKTÖRLER ÜZER NEB R ÇALI MASözen, MüzeyyenYüksek Lisans, Endüstri Ürünleri Tasarımı Bölümü Tez Yöneticisi: Yard. Doç. Dr. Naz A. G. Z. Börekçiubat 2007, 149 sayfaTasarım danı manlı ı, mü terilere tasarıma yönelik ihtiyaçları do rultusundatasarımcılar tarafından verilen bir servistir. Türkiye'de tasarım danı manlı ı, özellikle 1980'lerde mesle in ilk mezunları tarafından kurulan tasarım firmaları ile verilmeye ba lanmıştır. Bu çalışma, Türkiye'de endüstriyel tasarım danı manlı ı yapan firmaları inceleyerek, tasarım danışmanlık sektöründe hizmet veren firmaları tanımak, tasarım danı manlı olarak verilen hizmetleri tanımlamak ve ülkemizde tasarım danışmanlık sektörünün durumunu saptamak amacıyla yürütülmüştür. Çalışmada, tasarım danı manlı ıhizmeti veren firmaların bu ile ne zaman ve nasıl başladıkları, uzmanlık alanları, hangi sektörlere tasarım danışmanlık hizmeti verdikleri, verdikleri hizmetin kapsamı, bu i i danışmanlık sektörünün gelece i konusunda neler düşündükleri, yapılan anketçalı masıyapmalarının getirdiği avantajlar ve dezavantajlar, kar ıla tıkları problemler ve tasarım ı ı ında de erlendirilmi tir. Bu tez çalışması, tasarım danı manlı ıhizmetinin Türkiye'de nasıl yürütüldüğünü ortaya koymak amacıyla hazırlanan anketin sonuçlarından bahsetmektedir. Araştırma, tasarım danı manlı ı firmalarınınkurucuları veya firmada çalışan tasarım danışmanlarına uygulanan anketlerle, tasarım danı manlı ı firma yapılarını, verilen hizmet türlerini ve hizmeti alan sektörleridetaylı birşekilde irdelemiştir. Çalışmanın sonucu göstermektedir ki, ürün tasarımı, konsept tasarımı, proje çizimi, proje yönetimi, arayüz tasarımı ve alan testlerilen çok verilen servis türleridir.
Batı mimari üsluplarının Osmanlı türbe mimarisine yansıması: 1755-1914

18. yy.'ın ilk yansı Türk Sanatı için önemli bir dönemeci ifade etmektedir. Bu yüzyılın ilk çeyreğinde başlayan Batı ile etkileşim, Fransa'da Turquerie modasının yeniden canlanmasına yol açarken istanbul'da ise sanat alanında yeni bir üslubun tanınmasını getiriyordu. Sadabad yapılanması ve meydan çeşmeleri olgusu artık yalnızca Batı etkisiyle açıklanmamaktadır. Ancak 1748 yılından sonra Batı ile olan etkileşim daha kuvvetli bir şekilde kendini göstermiştir. Nuruosmaniye Külliyesi'nin tasanmındaki yeni anlayış sonraki yıllarda da devam etmiş ve 'Türk Barok Mimarisi' diye adlandırılan üslupta yapılar vücuda getirilmiştir. Türbe mimarisinde de bu etkilenme süreci yaşanmıştır. 1755 tarihli Nuruosmaniye Türbesi'nde izlenen ilk 'Batılı' etkiler 'süreç' içinde devam etmiştir. Mimarlıktaki üslup değişmeleri türbe mimarisinde de net bir şekilde izlenebilmektedir. 150 yılı aşan bir zaman dilimini inceleyen bu çalışma, hem türbe yapılarım tek tek araştırarak üsluplarım belirginleştirmeyi amaçlamıştır; hem de bu yapıların birbirleriyle olan ilişkilerini incelemiştir. Bu anlamda hem tek tek yapıların monografisi, hem de kısa bir üsluplar tarihi yolculuğudur. Konuyla ilgilenenlere yarar sağlaması dileğiyle...
İstanbul - Çatalca ilçesi Osmanlı Dönemi yapıları

Çatalca, yüzölçümü bakımından İstanbul'un en büyük ilçesidir. İstanbul'un Avrupa yakasında Trakya kesiminde stratejik ve ticari konumu sebebiyle arkaik çağlardan itibaren iskan edilen bölge bu özelliğini tarih boyunca korumuş yerleşme ve kültür bakımından sürekli dinamik bir süreç yaşamıştır. İlk yerleşiminin Çatalca yakınlarındaki İnceğiz mağaralarında gerçekleştiği düşünülen şehir, Bizans döneminde 'Matrai' ve 'Haniçe' adlarıyla anılmıştır. Bölge ilk olarak 1371- 1372 yılları arasında I. Murad tarafından Osmanlı idaresine katılmıştır. Osmanlı fethinden sonra birkaç kez el değiştiren bölge, son olarak II. Mehmet döneminde Osmanlı idaresine girmiş ve Balkan Savaşlarına kadar istila yaşamamıştır. 1867'de İstanbul kazalarından biri olan Çatalca, 1890'da bağımsız bir sancak merkezi olmuştur. Bizans döneminde de önemli av sahalarından olan, İstanbul'un yakacak odun, su ve yiyecek ihtiyacını karşılayan bölge, Osmanlı Döneminde de aynı önemini korumuştur. Trakya yol şebekesinin sağ kol güzergahı üzerindeki önemli menzillerden biri olan Çatalca'da Osmanlı dönemine ait günümüze ulaşmış ve günümüzde mevcut olmayan birçok yapı tespit edilmiştir. Bunlardan günümüze ulaşmış yapılar olan külliyeler, camiler, çeşmeler, hamam, köprü ve okul binaları gibi yapılar tezimiz kapsamında incelenmiştir. Ayrıca günümüzde mevcut olmayan yapıların arşiv kayıtları dahilinde tespitleri yapılmıştır. Tezimiz bu yapıların tanımları, fotoğrafları, çizimleri ve benzer yapılarla karşılaştırılmasını içermektedir.
Sanatta minimalizm ve takı sanatına yansımaları

Soyutlama ya da yalınlaştırma, sanatsal ifade dilinde, başlangıçtan günümüze, sanat tarihinde bazı dönemlerde daha da yaygınlaştığı görülen bir olgudur. Dünya savaşlarının yarattığı kaos sürecinin ardından teknolojinin gelişimi ile birlikte toplumda siyasi ve sosyo-ekonomik dengeler değişmiştir. Bu ortamdaki toplum içinde insan, değer yargılarını ve öz varlığını yeniden sorgulamaya başlamıştır. Sorgulama süreci ile birlikte özellikle 20. yy. başlarından itibaren plastik sanatlar alanında belirgin bir şekilde etkisini gösteren yalınlaştırıcı yaklaşımlar oluşmuştur. Bu dönemden itibaren birbiri ardından hızla ortaya çıkan modern sanat akımları görülmüştür. 1960'lı yıllarla birlikte, heykel alanı ile yakın ilişkili olan takı sanatı, geleneksel yolunun dışında bazı sanatçıların farklı üretimleriyle bir sanat dalı olarak yaygın kabul görmeye başlamış, Minimalist sanat akımı içinde kendisine önemli bir yer bulmuştur. Bilimsel ve teknolojik alandaki gelişmelerle birlikte takı yapımında malzemelerin çeşitliliği artmış, ortaya çıkan yeni materyallerin özellikleri, tasarım ve malzeme ilişkisi doğrultusunda, yeni tasarım formlarına ulaşılmasına etki etmiştir. Takı alanında, gerek form gerek heykelin konusu olan uzamsal ölçekte denge arayışları ve uzayda boşluk-kütle oluşturma üzerine düşünceler ve benzeri yeni sanatsal problemler ortaya çıkmıştır. Bu süreçte mimarlık ve mühendisliğin yapım ilkelerinin de tasarıma katılmasıyla heykelsi takı kavramı oluşmuş, ortaya çıkan bu takılar; kavram, form, biçim, üretim şekli ve malzeme özellikleri ile betimlemeden uzak, Minimalist bir yaklaşım içinde olmuşlardır. Minimalist akımın indirgemeci, öznelliği reddeden yaklaşım biçimi ve rafine estetik anlayışı takı alanında da etkisini göstermiş, takı sanatında Gijs Bakker, Friedrich Backer, Emmy Van Leersum, David Watkins, Darani Lewer, Helge Larsen, Francesco Pavan, Giampaola Babetto, Graziano Visintin, Luca Bonato gibi birçok öncü sanatçının ürettiği takılarda görülmeye başlamıştır. Minimalist yaklaşımlarla, zihinsel tasarım süreçlerine önem veren, geometrik bir örüntü diliyle temel biçimleri kullanan, yalın form, malzeme ve üretim teknikleri ile halen üretilmekte olan takılar; bu sanatsal harekete ait ilkelerin, takı sanatı üzerindeki etkisinin günümüze kadar devam etmiş olduğunu göstermektedir.
Besni mezar taşları

Anadolu'nun birçok yöresinde olduğu gibi değişik medeniyetlere beşiklik eden Besni'de de geçmişş dönemlere ait mezar taşlarının değeri bilinmeyerek çoğunluğu tahrip edilmiş ya da yok edilmiştir. Besni'de Hıra, Musalla, Beşiktarla, Toktamış gibi önemli mezarlıklardan bugün sadece Musalla, Beşiktarla, Toktamış Mezarlığı'nda bulunan bazı tarihi mezar taşları ayakta kalmıştır. Bu mezarlıklarda bulunan mezar taşlarının çoğu Osmanlı Devletinin son dönemi ile Cumhuriyet dönemine tarihlenir. Güneydoğu ve Doğu Anadolu'da komşusu olan diğer il ve ilçelere göre oldukça farklı özellikler gösteren Besni'deki taş süslemelerin, Besni'nin sanat merkezi konumundaki batı şehirlerimize uzak olması nedeniyle yerel süsleme izlerini taşıdığı görülür. Yine Besni'ye yakın olmasına rağmen Şanlıurfa ve Gaziantep'te bulunan mezar taşlarındaki malzeme, kullanılan teknik ve süsleme unsurları Besni'deki mezar taşlarından farklılık gösterir. Bu illerde bulunan mezar taşlarının yapımında kullanılan malzeme beyaz Urfa taşıdır. Mezar taşları form olarak ince ve uzundur. Ayrıca mezar taşlarında süsleme unsurlarına oldukça sık rastlanır. Besni'deki mezar taşları daha çok Tunceli'deki mezar taşlarıyla benzerlik gösterir. Besni mezar taşlarında insan şeklini andıran kompozisyonun benzeri Tunceli'deki mezar taşlarında da görülür. Ayrıca bu iki merkezdeki mezar taşları Kazakistan Cumbul müzesi bahçesindeki Balballarla da benzerlik göstermektedir. Besni'deki mezarlıklarda erkek mezar taşları, çeşitli sosyal gruplara göre değişik tiplerde serpuşlara ve ölen kişinin hayattayken yaptığı mesleği belirttiği düşünülen motiflere sahiptir. Kadın mezar taşları ise kolye, muska, kemer tokası, saç örgüsü gibi değişik süs unsurlarının bulunduğu motiflerle süslenmiştir. Görüldüğü gibi sosyal hayata ışık tutan mezar taşlarının üzerine işlenen her bir yazının ve her bir motifin sembolik anlamları bulunmaktadır. Besni Mezar taşlarında da bu unsurları görmekteyiz.
Uşak yakınındaki Frigya sebastesi

: Sebaste antik kentinin kalıntıları Uşak'ın Sivaslı ilçesine bağlı ve buraya 2 km. ötede ki Selçikler kasabasında yer almaktadır. Sebaste Roma imparatoru Augustus'un Küçük Asya'yı Romalılaştırma politikası dahilinde kurduğu kentlerden biridir. Sebaste 1966 ve 1976 yıllan arasında zamanın İstanbul Arkeoloji Müzesi müdürü Dr. N. Fıratlı başkanlığında kazılmıştır. Kazılar sırasında birbirine 30 m. Mesafede iki kilise ortaya çıkarılmıştır. Bu kiliselerden ilki tarafımızdan A diğeri ise B Kilisesi şeklinde adlandırılmıştır. Her iki kilise de 6. yüzyılda bazilika planında inşa edilmiştir. Daha sonra 10. yüzyılda bu kiliselerin planı kapalı yunan haçına döndürülerek, yeniden dekore edilmiştir. A Kilisesi'nin bema ve pastoforium odaları üçlü düzende inşa edilmiştir. Bu kilisenin ikinci inşa evresinde güneyine bitişik yan yana iki mezar şapeli inşa edilmiştir. Biz bu kiliselerin bir manastıra ait olduklarını önermekteyiz. Kiliselerin yanın sıra etraflarında çeşitli mekna kalıntılarına da rastlanmıştır. Örneğin A Kilisesi'nin dışmda güneyde depo kalıntısı yer almaktadır. B Kilisesi akla kathalikonu getirmektedir. Öte yandan bütün bu kalıntıları çevreleyen bir duvar kalıntısına da rastlanmaktadır. Sebaste kazıları sırasında yüzey araştırmaları da yapılmştır. Hem kazılar sırasında hem de yüzey araştırmalarından çok sayıda korkuluk levhası, ambon ve templona ait olmak üzere mimari plastik eserler ortaya çıkarılmıştır. Mimari plastiklere baktığımızda karşımıza teknik, sahne dekorasyon ve stil açısından genelde çok zengin ve artistik bir güzelliği yansıttıkları görülmektedir. Sonuç olarak; Sebaste piskoposluğu Akmonia ve Eumeneia kentleri arasında yer alan bir yol üzerinde Frigya Pakatiana eyaleti sınırlan içerisinde yer almaktaydı. Şehir, bazı çok önemli ökümenik konsillerde piskaposlan tarafından temsil edilmiştir.
Türk sanatında arslan

'Türk Sanatında Arslan' konulu bu tezde Türk süsleme sanatında sıklıkla kullanılan motiflerden biri olan arslan motifinin şekil ve anlamsal içerik olarak netleştirilmesine ve arslan biçimlerinin tipolojisinin ortaya çıkarılmasına çalışılmıştır. Bu konu hakkında kaleme alınmış yayınların incelenmesi, Türklerin sanat eserlerinin mümkün olan bölümünün taranması, sanatsal ve tarihi değeri olanların saptanarak çeşitli müze ve yayınlardan elde ettiğimiz bilgilerle karşılaştırılması, mevcut eserlerden oluşan bir liste hazırlanması ve eserlerin kullanım alanlarına göre bölümlendirilmesinden sonra, bu eserlerde görülen arslan betimlemeleri şekilsel açıdan incelenmiş ve sembolik anlamlarına da değinilmiştir. Çalışma kapsamındaki örneklerin değerlendirilmesiyle arslan motifinin Türk sanatındaki yeri ve önemi anlaşılmaya çalışılmıştır. Tezin ana başlıkları sırasıyla 'Giriş', 'Dünya Kültürlerinde Arslan Motifi', 'Türk Kültüründe Arslan', 'Türk Sanatında Arslan Motifi', 'Değerlendirme' ve 'Sonuç' bölümlerinden oluşmaktadır.
Erken hiristiyanlik dönemi sanatinda meryem ve bazi azizelerin sanata yansimasi üzerine bir değerlendirme

İnanç sistemleri aracılığıyla kadın ve erkeklere yüklenen kalıplar, içinde şekillendikleri toplumsal belleği, gelenekleri ve değerleri yansıtmaktadır. Hıristiyanlığın erken döneminde tesis edilen kültün, bu coğrafyada ve komşu topraklarda var olmuş önceki uygarlık, pagan inanç ve uygulamalardan beslendiği pek çok bilimsel araştırmada dile getirilmiştir. Bu durumun kutsal kadın ikonografisi ve betim üslubuna yansıdığı da söylenebilir. Erken Hıristiyanlık dönemi Anadolu sanatında dini kadın karakterlerin betimlerinde ve ikonografilerinde pagan geleneklerinden miras alınan ideal bir kadın portresiyle karşılaşılmaktadır. Pagan kültürlerdeki mitolojik öyküler ve Erken Hıristiyanlıkta kutsal kadınlar etrafında şekillenen anlatılar çerçevesinde tanrıça ikonografilerinin, kutsal kadın ikonografilerine etkilerinden söz edilebilmektedir. Erken Hıristiyanlık döneminde Anadolu'da kutsal kadınların konu edildiği eserlerle, pagan kutsal kadın kültleri ve betimlemeleri arasında yapılan karşılaştırmalı etütler, Meryem Ana figürünün ve ilk azizelerin bu erken dönem tasvirlerinde önceki köklü kültürlerin etkisini açıkça ortaya koymaktadır. Hıristiyanlığın erken dönemlerinde pagan gelenekten miras yüklencelerin ve bağlamların aktarılmasıyla, Mezopotamya, Mısır, Anadolu, Grek ve Roma sanatlarındaki kutsal kadın betimlerinin üslupsal özellikleri ve sıkça karşılaşılan anne-çocuk birlikteliği, iffet ve bekaret kavramları gibi ikonografik unsurların kutsal kadın karakterlerinin ikonografi ve betim geleneklerine yansıdığı söylenebilir. Hıristiyanlık inancında, toplum yaşayışında ve kültürel bellekte olduğu gibi, pagan betim geleneklerinden devşirilmiş bazı öğeler, yeni dinin gereklilikleriyle uyum içinde harmanlanmıştır. Bununla beraber, Hıristiyanlığın kendi kanon ve ikonografisini tesis etmesi etmesi sürecinde bu öğeler kimi zaman dönüşüme uğramış kimi zaman da örtük bir hal almıştır.