turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Ebeveynlerin okul öncesi çocuklarının sağlık eğitimine ilişkin gereksinimlerinin belirlenmesi

Bu araştırma, ebeveynlerin okul öncesi çocuklarının sağlık eğitimine ilişkin gereksinimlerinin belirlenmesi amacıyla Nisan 2017- Haziran 2017 tarihleri arasında, tanımlayıcı olarak yapılmıştır. Araştırmaya, Mersin İli'nin dört farklı ilçesinde, Milli Eğitim Bakanlığı'na bağlı Cennetana Anaokulu, Mezitli Anaokulu, Vilayetler Hizmet Birliği Anaokulu ve Yenişehir Belediyesi Anaokulu'na devam eden ve araştırmaya katılmaya gönüllü olan 366 çocuğun ebeveyni katılmıştır. Araştırma verileri araştırmacı tarafından geliştirilen ebeveyn bilgi formu ve 2013 yılında Emine Hande Aydos tarafından geliştirilen Okul Öncesi Çocuklar İçin Sağlık Eğitimi Ölçeği kullanılarak toplanmıştır. Elde edilen veriler SPSS 20 paket programı kullanılarak değerlendirilmiştir. Araştırmaya katılan ebeveynlerin yaş ortalaması 33,94 6, 113 yıldır. Ebeveynlerin en az 1, en çok 8 olmak üzere ortalama çocuk sayısının 2,5 1, 26 olduğu belirlenmiştir. Araştırmaya katılan annelerin % 27 ,9'u lise ve dengi okul mezunu ve % 73'ü çalışmamaktadır. Babaların ise %32,5'i üniversite mezunu, % 23 ,8'i serbest meslekle uğraşmaktadır. Ebeveynlerin çocuk sayısı 2 ,49 1,262 ve % 35'i orta düzeyde aylık gelire sahiptir. Ebeveynlerin %72,1'inin en uzun süre yaşadığı yerleşim birimi şehirdir. Çocukların yaş ortalaması 5,25 0, 768 yıl olup, 47 ,3'ü kız,%52,5'i erkektir. Çocukların %44,8'i 1 yıldır okul öncesi eğitime devam etmektedir. Araştırma sonucunda ebeveynin yaşı ile Beslenme, Ruh Sağlığı ve Sosyal İlişkiler alt ölçekleri; annenin öğrenim durumu ile Kişisel Güvenlik ve İlk Yardım alt ölçeği; ailenin aylık ekonomik gelir düzeyi ile Kişisel Güvenlik ve İlk Yardım, Temizlik ve Öz Bakım alt ölçekleri; ebeveynin çocuk sayısı ile Temizlik ve Öz Bakım, Uyku alt ölçekleri arasında istatistiksel olarak anlamlı ilişki saptanmıştır. Ebeveynin en uzun süre yaşadığı yerleşim yeri değişkenine göre Okul Öncesi Çocuklar İçin Sağlık Eğitimi Ölçeği ortalama puanlarında anlamlı bir fark olmadığı sonucuna ulaşılmıştır. Çocuğa ait değişkenlerden, yaş ile Kişisel Güvenlik ve İlk Yardım, Temizlik ve Öz Bakım, Ruh Sağlığı ve Sosyal İlişkiler, İhmal ve İstismar alt ölçek ortalama puanları arasında istatistiksel olarak anlamlı ilişki olduğu belirlenmiştir. Çocuğun cinsiyeti ile Kişisel Güvenlik ve İlk Yardım, Beslenme, Temizlik ve Öz Bakım, İhmal ve İstismar alt ölçekleri arasında istatistiksel olarak anlamlı ilişki saptanmıştır. Çocuğun okul öncesi eğitime devam etme süresi ile Kişisel Güvenlik ve İlk Yardım ve Ruh Sağlığı ve Sosyal İlişkiler alt ölçek puanı arasında anlamlı bir ilişki olduğu belirlenmiştir.
Hadis usulünde çocuk sahabİlerin rivayeti meselesi

Çocuk sahabi kavramıyla, Allah Rasulü'nü küçük yaşta idrak etmiş olan ve çocukluklarının belli bir dönemini Rasulullah'ın zamanında geçirmiş; fakat onun vefatı sırasında yaşı çok büyük olmayıp hala çocukluk ya da ergenlik döneminde bulunmuş kişiler kastedilmektedir. Araştırmamızda bir çocuğa sahabi demenin ölçüsünün ne olduğu, Allah Rasulü'yle olan sohbetin niteliği ile ilintili olarak ele alınmıştır. Çocukların sahabi vasfını kazandıktan sonra Allah Rasulü'nden rivayette bulunmaları, rivayet etme ehliyetini taşıyıp taşımadıkları, çocukların Allah Rasulü'nden direkt yaptıkları rivayetleri, hangi kanaldan almış oldukları inceleme alanımıza giren hususlardır. Klasik hadis usulü eserlerinde sahabi vasfını kazanmayan çocuklar ile çocuk sahabilerin rivayet niteliklerinin ayrı ayrı değerlendirildiği görülmektedir. Bu bağlamda konumuzla ilintili olan sahabi mürseli, mürsel rivayet, mevkuf ve maktu' hadis kavramlarına da yer verilmiştir.
Investigation of 5-year-old preschool children's biophilia and children's and their mothers' outdoor setting preferences

Bu çalışmanın amacı okul öncesi kurumlara devam eden 5 yaşındaki çocukların biyofilisi ile çocukların ve annelerinin açık alan tercihlerini incelemektir. Çocukların ve annelerin açık alan tercihleri, her iki grubun da kişisel tercihleri, eğitimsel tercihleri, ve birbirleri ile gitmeyi tercih ettikleri alanlar araştırılarak belirlenmiştir. Çalışmanın ana örneklemi, Ankara ilinde bulunan dört farklı anaokulunundan rastgele seçilmiş 105 çocuktan oluşturmaktadır. Ana örneklemin seçildiği bu dört anaokulu, açık alanlarının özellikleri ve bu alanların kullanımı ile ilgili bazı kriterler göz önüne alınarak, 'doğal' anaokul ve 'doğal olmayan' anaokul türleri olarak kodlanmıştır. Ana örneklem içinden rastgele seçilmiş 20 kişilik çocuk ve bu çocukların anneleri ise, çalışmanın alt örneklemlerini oluşturmaktadır. Bu çalışmada karma araştırma yöntemleri kullanılmış olup, çalışmanın deseni, eş zamanlı üçgenleme deseni olarak belirlenmiştir. Çalışmada kullanılan veri toplama materyalleri, ana örnekleme uygulanan biyofili ölçeği ile, alt örneklemlere uygulanan çocukların ve annelerin açık alan tercihleri ölçekleridir. Biyofili ölçeği, her bir ölçek maddesinin somutlaştırıldığı çizimler eşliğinde uygulanırken; açık alan tercihleri ölçeklerindeki açık uçlu görüşme soruları, dört farklı türdeki on altı adet açık alan fotoğrafı eşliğinde uygulanmıştır. Çalışmanın bulguları, her iki farklı okula devam eden çocukların biyofili puanlarının ortalamalarının birbirine yakın ve oldukça yüksek olduğunu ortaya koymaktadır. Çocukların biyofili puanlarının, okul türü ve cinsiyet faktörleri açısından istatististiksel olarak farklılaşmadığı görülmüştür. Çocukların ve annelerin açık alan tercihleri ile ilgili bulgulara göre, her iki grubun da gitmeyi en çok tercih ettiği alanlar su bulunduran alanlar ve parklardır. Ormanlık alanlar ise, her iki grubun da gitmeyi en az tercih ettikleri alanlardır. Çocukların tercihlerinde, kişisel olarak gitmeyi en çok tercih ettiği alanlardaki oyun fırsatları etkili olurken, annelerin tercihlerinde açık alanın estetik ve rahatlatıcı özelliği etkili olmuştur. Her iki katılımcı grubunun eğitimsel tercihleri ve birbirleri ile gitmeyi tercih ettikleri alanların seçiminde en etkili faktör, alanın çocuklara yapılandırılmamış oyun fırsatları sunması olarak belirlenmiştir. Çocukların ve annelerin gitmeyi en az tercih ettikleri ormanlık alanlar ise, katılımcıların bu alanlardaki olası fiziksel tehlikelerden kaynaklanabilecek güvenlik kaygıları ile ilgilidir. Kötü hava koşulları, sağlık problemleri, ulaşım problemleri, yapılacak diğer işlerin olması ve güvenlik kaygıları her iki katılımcı grubu tarafından da açık alanları ziyaret etmelerini engelleyen faktörler olarak belirtilmiştir. Çocuklardan farklı olarak anneler, kentlerde yeterince doğal açık alan bulunmadığını, var olan doğal açık alanların elverişsiz olduğunu ve açık alanlara gitmek için ekstra zamanları olmadığını belirtmişlerdir.
Çabuk kuvvet antrenmanının 12-14 yaş grubu çocukların bazı fiziksel ve fizyolojik özelliklerine etkisinin araştırılması

Bu çalışma 12-14 yaş gurubunda okul takımında basketbol oynayan öğrencilerin çabuk kuvvetin fiziksel ve fizyolojik etkisini incelemeye yöneliktir. Araştırma gruplarımız; antrenman grubu Kocaeli ilinde DSİ spor kulübünde basketbol oynayan 12-14 yaş 13 ,46 0,88, boy 164 ,54 17,35, kilo 59,44 18, 77 kategorisi basketbolculardan, kontrol grubu yine Kocaeli ili DSİ spor kulübü 12-14 yaş 12 ,00 0,00, boy 151 ,38 8,76, kilo 45,55 9, 41 kategorisi basketbolculardan meydana getirildi. Antrenman grubu 24 sporcudan, kontrol grubu 24 sporcudan oluşturulmuştur. Deney grubu 12 hafta boyunca çabuk kuvvet antrenmanı yapmıştır. Kontrol grubu, normal antrenmanlarına devam ederken, antrenman grubu haftada 3 gün normal antrenmanlarına ek olarak çabuk kuvvet antrenman programı uygulanmıştır. Kontrol grubu sporculara 12 hafta boyunca haftada 3 antrenman olacak şekilde çabuk kuvvet antrenmanları uygulanmıştır. Bu antrenmanlar 24 saat ara ile dinlenmeli olacak şekilde ilk iki hafta kendi ağırlıkları ile hazırlanan çabuk kuvvet antrenman programı uygulanmıştır. İki hafta sonrasında, haftanın iki günü kendi vücut ağırlıkları ile haftanın bir günü ise kilosu belirlenen ek ağrılıklar ile hazırlanan çabuk kuvvet antrenmanı uygulanmıştır. Antrenmanlar Kocaeli DSİ spor kulübünün spor salonunda yapılmıştır. Sporcular, antrenör ve araştırmacılarla antrenman salonunda haftada 3 kere 12 hafta boyunca saat 18 :00' de toplanmışlardır. Antrenmana 10 dk. genel ısınma koşusunun ardından, 5 dakika Basketbola yönelik ısınma egzersizlerine ek olarak, 45 dk'lık bir birim antrenman yaptırılmıştır. Antrenman sonrasında 10 dk'lık soğuma hareketleri yapılmıştır. Verilerin normal dağılım gösterdiği gözlendi (p<0,05). Çalışmanın öncesinde ve sonrasında ölçülen parametrelerin karşılaştırılması için bağımlı gruplarda t testi, deney ve kontrol grubunun değerlerini karşılaştırmak için ise bağımsız gruplarda t testi yapıldı. İstatistiksel sonuçlar p<0, 05 anlamlılık düzeyinde değerlendirildi. Çalışma öncesi ve sonrası yapılan ölçümler neticesinde grupların vücut ağırlığı ve vücut kütle indeksi değerleri arasındaki farkın istatistiksel olarak anlamlı olmadığı tespit edildi (p>0,05). Deney grubu öğrencilerin boy uzunluğu, vücut yağ yüzdesi, dikey sıçrama, sağ ve sol el kavrama kuvveti ve aerobik güç değerlerinde anlamlı bir fark bulunurken, vücut ağırlığı ve vücut kitle indeksinde anlamlı bir fark bulunamamıştır. Kontrol grubu sporcuların boy, anaerobik güçlerinde anlamlı bir farklılık bulunurken vücut ağırlığı, vücut kitle indeksi, vücut yağ yüzdesi, sağ ve sol el kavrama kuvvetinde anlamlı bir fark bulunamamıştır. Anaerobik gücün belirteçleri dikey sıçrama testlerinin ortalamasından elde edilmiştir.
Çocukluk çağı lösemi hastalarında lamin protein ekspresyonu

Çocukluk Çağı Lösemi Hastalarında Lamin Protein Ekspresyonu Amaç: Çalışmamızda, çocukluk çağı akut lösemilerinde hücre çoğalması ve apoptozis ile ilgili yollarla bağlantılı olduğu düşünülen lamin A/C, lamin B1 ve lamin B2 proteinlerinin ekspresyon durumunun saptanması ve prognoz ile olan ilişkilerinin değerlendirilmesi planlandı. Gereç ve yöntem: Çalışmamıza, hastanemiz Pediatrik Onkoloji Bilim Dalı'nda Ocak 2008 ile Mart 2014 tarihleri arasında başvuran ve akut lösemi tanısı alıp tedavi edilen 73'ü akut lenfoblastik lösemi ve 29'u akut myeloid lösemi olmak üzere toplam 102 olgu alındı. Tanı anında ve indüksiyon tedavisi bitiminde lamin A/C, lamin B1 ve lamin B2 protein ekspresyonları Real Time PCR yöntemi ile çalışıldı. Bulgular: ALL ve AML hastalarımızda, tanı anında bakılan lamin B1 protein ekspresyonu kontrol grubuna göre belirgin olarak azalmış bulundu (p<0,05). ALL hastalarında, lamin B1 ve B2 protein ekpresyonları, tanı anında splenomegalisi olanlarda (sırasıyla p:0,027, 0 ,012) ve ALL hastalarından eksitus olanlarda (sırasıyla p:0,03, 0 ,01) kontrol grubuna göre artmış bulundu. Tanı anında beyaz küresi 50000-100000/mm 3 olan ALL hastalarında sadece lamin B1 protein ekspresyonu artmış bulundu (p<0,05). Hepatomegalisi olan AML hastalarında lamin A/C, splenomegalisi olanlarda hem lamin A/C hem de lamin B2 protein ekspresyonu, hepatomegali ve splenomegalisi olmayan AML hastalarına göre artmış bulundu. Sonuçlar istatistiksel olarak anlamlıydı. (p<0,05) Lamin protein ekspresyonları, kontrol grubu ortalamasına göre düşük ve yüksek olmak üzere 2 gruba ayrıldı ve genel sağ kalıma etkisi araştırıldı. Lamin B2 protein ekspresyonu, kontrol grubuna göre yüksek olan ALL hastalarında genel sağ kalım sonuçları çok daha iyiydi. (p<0,05) Benzer şekilde AML hastalarında da lamin B2 protein ekspresyonu yüksek olanlarda genel sağ kalım sonuçları daha iyiydi, ancak, sonuçlar istatistiksel olarak anlamlı değildi. Tedavi bitiminde daha az sayıda hasta analiz edilebildiğinden, her iki grupta da lamin protein ekspreyonları ile ilgili anlamlı sonuç alınamadı. Sonuç: Çocukluk çağı akut lösemilerinde, lamin B1 protein ekspresyonu, tanısal bir belirteç olarak, lamin B2 protein ekspresyonu ise ALL hastalarında prognostik bir belirteç olarak kullanılabilir. Çalışmamız, hematolojik maligniteler için literatürde yapılan ilk çalışma olup daha fazla hasta örneklemesi ile yapılacak çalışmalardan daha net sonuçlar elde edilebilecektir.
Kronik böbrek yetmezlikli çocuklarda renal osteodistrofi sıklığı ve renal osteodistrofinin biyokimyasal parametrelerle ilişkisi

Son dönem böbrek hastalığı ile böbrek yetmezliği gelişmiş hastalarda kemik hastalığı sık olarak karşımıza çıkmaktadır. Bu çalışmada kronik böbrek yetmezliği olan çocuklarda Dual Enerji X-Ray Absorbsiyometri kullanılarak osteopeni sıklığını saptamak ve çeşitli biyokimyasal belirleyicilerle DEXA bulguları arasındaki ilişkiyi göstermeyi planladık. Bu çalışmaya Uludağ Üniversitesi Tıp Fakultesi Pediatrik Nefroloji Bilim Dalı'nda Ağustos 1997 ile Ocak 2008 tarihleri arasında kronik böbrek yetmezliğine bağlı periton diyaliz tedavisi başlanılan ve 20 Ocak 2008 ile 10 Şubat 2008 tarihleri arasında düzenli poliklinik kontrolüne gelen 20 çocuk alındı Bu çocukların almakta olduğu tedaviler, kemik sağlıkları ve bunlara etkili olabilecek faktörler araştırıldı. Çalışmaya alınan tüm hastaların dosya kayıtlarından primer tanıları, tanı tarihleri, tanı yaşları, diyaliz süreleri, izlem süreleri ve çalışma anındaki ağırlık ve boy ölçümleri kaydedildi. Hastaların nefroloji poliklinik kontrolleri sırasında sabah açlık kanları alındı. Serum üre, kreatinin, Ca, P, ALP ve PTH değerleri çalışıldı, diyaliz etkinliğini değerlendirmek için Kt/V değerleri hesaplandı. Kemik mineral yoğunluğu, lomber bölgeden (L2-L 4 arası vertebralardan), DEXA yöntemi ile ölçüldü. Çalışmaya alınan hastaların 9'u erkek (%45), 11 i kız (%55), ortalama periton diyaliz süreleri ise 3,54 2, 2 yıl (6 ay-5, 5 yıl) idi. Hastalarımızın kemik mineral yoğunluğu, kendi yaş grubu ve cinsiyetine göre sağlıklı çocukların değerleriyle karşılaştırıldığında 15 hastada (%75) düşük bulundu. Bu hastaların 9'unda (%45) osteopeni, 6'sında (%30) ise ağır osteopeni saptandı. KMY ortalaması 0,70 0, 22 g/cm 2 (0,31-1, 21 g/cm 2 arasında Z skoru ortalaması -1,86 1, 91 (-5,7-2, 1 arasında) saptandı. İzlem süreleri ve cinsiyeti ile KMY ve Z skor sonuçları karşılaştırıldığında İstatistiksel farklılık saptanmadı. Z skoru ile biyokimyasal parametrelerinin ilişkisi incelendiğinde, Ca ve ALP değerleri ile Z skoru arasında istatistiksel anlamlılık saptanmazken, CaxP, PTH ve P değerleri ile Z skoru dağılımı istatistiksel olarak anlamlı bulundu. Kt/V değerleri 2.32 0. 82 (0.79-4. 63 arasında) arasında değişmekteydi. On üç hastada (%65) Kt/V 2'nin üzerinde, 7 hastada (%35) ise 2'nin altında saptandı. Kt/V oranı 2'nin atında olan 7 hastanın 6'sında (%85) DEXA skoru -1'in altında idi. Kt/V değeri 2'nin altında olan hastaların DEXA skoru anlamlı olarak düşük saptandı. Sonuç olarak, renal osteodistrofi son dönem böbrek hastalığında sık karşılaşılan mortalite ve morbitideyi etkileyen önemli bir faktördür. Çalışmamızda CaxP değerinin 55, P'un 7 mg/dl, PTH'ın 200 pg/mL üzerinde olması ve Kt/V'nin 2'nin altında olmasının ROD gelişimi için birer risk faktörü olduğu görüldü. ROD'un önlenmesi ve erken dönemde saptanabilmesi için SDBH'nın Evre 3 aşamasından itibaren biyokimyasal parametrelerle birlikte DEXA'nın yapılmasının uygun olduğunu düşünmekteyiz.
5.6-6 yaş çocuklarının görsel algı gelişimini destekleyici eğitim programının etkisi

Görsel algılama, bireyin gördüğünü kavrama yeteneğidir. Görsel algıdaki beceri, çocuklara okumayı, yazmayı, hecelemeyi, aritmetik hesaplan yapmayı geliştirmekte ve okulda başardı olmaları için gerekli diğer yeteneklerinin tümünü ilerletmelerine yardımcı olmaktadır ( Frostig, 1968, s. 5). Bu çalışmada Frostig'in görsel algılama ile ilgili bilgileri göz önünde bulundurularak hazırlanan 'Görsel Algı Gelişimini Destekleyici Eğitim Programı'nın çocukların görsel algı gelişimleri üzerindeki etkileri savunulmuştur. Programda Görsel algılamanın göz-motor koordinasyonu, şekil-zemin ilişkisi, şekil sabitliği, mekan-konum ilişkisi ve mekan ilişkileri alt boyutlarına yönelik hazırlanan sohbet, müzik, sanat çalışmaları, drama, oyun etkinlikleri yer almaktadır. Uygulama sırasında da Frostig'in önermiş olduğu noktalar yol gösterici olmuştur. Deneme modeli kullanılarak gerçekleştirilen araştırmanın evrenini; İstanbul sınırlan içindeki okul öncesi eğitim kurumlarına devam eden 5.6- 6 yaşındaki tüm çocuklar; örneklemini ise İstanbul ili Kadıköy ilçesi sınırlan içinde bulunan Marmara Üniversitesi Uygulama Anaokulu, Göztepe ve Haydarpaşa Birimleri'ne devam eden 5.6- 6 yaşındaki 30 çocuk oluşturmuştur. 15'er kişilik deney ve kontrol gruplarına Frostig Görsel Algı Testi ön test olarak uygulandıktan sonra araştırmacı tararından geliştirilen 'Görsel Algı Gelişimini Destekleyici Eğitim Programı' 4 hafta süre ile deney grubuna yine araştırmacı tarafından uygulanmıştır. Kontrol grubuna ise, müfredat programında yer alan etkinlikler sınıf öğretmeni tarafından uygulanmaya devam etmiştir. Uygulama sonucunda Frostig Görsel Algı Testi her iki gruba da son test olarak uygulanarak programın değerlendirmesi yapılmıştır. İstatistiksel işlemler ilişkili ve ilişkisiz t testi kullanılarak gerçekleştirilmiştir. Yapılan işlemler sonucunda Beş alt boyut ve programın genel anlamda p<0. 01 düzeyinde anlamlı olduğu ortaya konmuştur. Bu bulgular 'Görsel Algı Gelişimini Destekleyici Eğitim Programı'çocukların görsel algı gelişimleri üzerinde başarısını ortaya koymaktadır. IV
The relationship between teachers' power perception, teachers' perception of child, and child-teacher interaction

Bu çalışmanın amacı, öğretmenlerin sınıf içi güç ve çocuk algıları ile onlarınçocuklarla sınıf içi etkileşimini analiz etmektir. Bu nedenle çalışmada öğretmenlerindisiplin, otorite, okul, öğretmen ve çocuk kavramlarını nasıl algıladıkları ve bu algıların davranışlarını nasıl etkilediği incelenmiştir. Çalışma örneklemi Türkiyeİstanbul'daki bir devlet okulundaki dört kadın ilkokul öğretmenidir. Gözlemler ve yapılan görüşmeler sonucunda; öğretmenlerin güç ve çocuk algıları arasında bir ilişkinin olduğu ve bu algının sınıf içinde otorite ve disiplin kurma davranışlarıylaetkili olduğu gözlendi. Ancak yapılan gözlemler sonucunda öğretmenlerin gücü kullanma biçimlerinin çocukları kontrol etme ve kendi statülerinin devamlılığı üzerine kurduğu görülmüştür. Öğretmenlerin güç ve çocuk algıları sınıf ortamındakiöğretmen-çocuk ilişkisine kısa ve sözsüz iletişim olarak yansımaktadır. Bunun yanı sıra, öğretmenlerin güçle ilişkili endişeleri öğretmen-çocuk etkileşimlerinederinlemesine yansımıştır. Görüşmelerde öğretmenler çocuklar üzerindeki güçkontrolünü kaybetme kaygısı yaşadıklarını belirtmişlerdir. Bu çalışma sonuçları, gücün, çocuğun ve onların eğitimsel alanla ilişkisine etkilerinin içselleştirme vedışşallaştırma sürecini analiz etmeye faydası olacaktır.
Normal ve zihinsel engelli bebeklerde anne-bebek etkileşiminin karşılaştırmalı olarak incelenmesi

SONUÇ VE ÖNERİLER Özet Bu çalışma, normal ve zihinsel engelli bebeklerin anneleriyle etkileşimlerini karşılaştırmalı olarak incelenmek amacıyla yapılmıştır. Araştırmanın çalışma grubunu 5-30 aylık 15 normal bebek ile annesi ve 5-30 aylık 15 zihinsel engelli bebek ile annesi oluşturmuştur. Bebekler takvim yaşı, cinsiyet, anne yaşı, çocuk sayısı, öğrenim düzeyi ve çalışma durumu açısından eşleştirilmiştir. Anne-bebek etkileşimini gözlemlemek amacıyla Anne-Bebek Etkileşimi Gözlem Formu geliştirilmiştir. Etkileşimler, gözlem odasında anneler ve bebekler serbest oyun oynarken 20 dakika süreyle video kasete kaydedilmiştir. Anne ve bebeklerin etkileşimsel davranış sıklıkları, bu kayıtların ortada kalan 10 dakikalık kısmı gözlemlenerek belirlenmiştir. Elde edilen veriler Mann-Whitney U-testi kullanılarak analiz edilmiştir. Sonuçta, normal ve zihinsel engelli bebekler arasında, 'sesli / sözel etkileşim başlatma, sözel olmayan etkileşim başlatma, sözel olmayan tepki verme, olumsuz tepki verme, tepki vermeme, etkileşim sürdürme, etkileşimli oyun oynama ve istenmedik davranışlar' açısından istatistiksel olarak anlamlı fark bulunurken; 'sesli / sözel tepki verme, uzak durma ve bağımlılık' davranışları açısından istatistiksel olarak anlamlı bir fark bulunmamıştır. 91 Anneler arasında, 'sesli / sözel etkileşim başlatma, sesli / sözel tepki verme, sözel olmayan tepki verme, etkileşim sürdürme, etkileşimli oyun oynama, uygun oyuncak seçme, ilgi, olumlu duygu ve ısrar etme' davranışları açısından istatistiksel olarak anlamlı farklılık bulunurken; 'sözel olmayan etkileşim başlatma, tepki vermeme, model olma, adlandırma, ödüllendirme, yardım etme, gereksinim karşılama, kontrol etme ve uzak durma' davranışları açısından istatistiksel olarak anlamlı bir fark bulunmamıştır. Sonuç Bu araştırmada, normal ve zihinsel engelli bebeklerle anneleri arasındaki etkileşimde farklılıklar olup olmadığı incelenmeye ve bu alandaki çalışmalara katkıda bulunulmaya çalışılmıştır. Konu ile ilgili araştırmalarda, normal ve zihinsel engelli bebeklerle anneleri arasındaki etkileşimde farklılıklar olduğu bulunmuştur. Bu çalışmada da normal ve zihinsel engelli bebekler ile anneleri arasındaki etkileşimde bazı etkileşimsel davranışlarda anlamlı fark bulunmuşken, bazı davranışlarda istatistiksel açıdan anlamlı fark bulunmamıştır. Engelli bebekler için geliştirilen erken eğitim programlarında anne-bebek etkileşimini iyileştirme çalışmalarının önemli bir yeri olduğu bilinmektedir. Zihinsel engelli bebeklerin anneleriyle etkileşiminde ortaya çıkan farklılıkların bilinmesinin, özel eğitimcilere bu bebekler için geliştirilecek erken eğitim programlarının hazırlanmasında önemli bilgiler sağlayacağı düşünülmektedir. Ayrıca bu çalışmanın sonuçlarının, anne-bebek etkileşimini incelemeyi amaçlayan araştırmacılara da kuramsal bilgi sağlayacağı umulmaktadır. 92
Hepatit B taşıyıcısı annelerden doğan immünize çocuklarda occult hepatit B virüsü enfeksiyonu prevalansı.

Hepatit B Taşıyıcısı Annelerden Doğan İmmünize Çocuklarda Occult Hepatit B Virüsü Enfeksiyonu Prevalansı, Zonguldak Bülent Ecevit Üniversitesi Tıp Fakültesi, Çocuk Sağlığı ve Hastalıkları Tezi. Zonguldak, 2019 Giriş ve Amaç: Hepatit B virüsü, Hepadnaviridae ailesine ait bir DNA virüsüdür. Hepatit B enfeksiyonu ise dünya genelinde sık rastlanan bir enfeksiyondur. Türkiye'de yapılan prevalans çalışmalarına göre ise Türkiye, bu enfeksiyon sıklığı açısından orta endemik bölge sınıfına girmektedir. Okkült Hepatitis B Virüs enfeksiyonu mevcut serolojik testler ile HBV yüzey antijeni negatif tespit edilen bireylerin karaciğerinde HBV genomunun persistan varlığı olarak tanımlanır. Bu çalışmada amaç, Hepatit B taşıyıcısı olan anneden doğan, doğumda Hepatit B aşısı ve Hepatit B immünoglobülini uygulanan hastalarda Okkült Hepatit B Virüs enfeksiyonu sıklığını belirlemektir. Gereç ve Yöntem: Bu çalışmada 99 hastanın HBV DNA'sı HBV QS-RG Real Time PCR yöntemiyle çalışılmıştır. Ayrıca hastaların HBV'ye yönelik serolojileri ve demografik özellikleri kaydedilmiştir. Bulgular: Çalışmaya toplam 99 HBsAg pozitif olan anne ve çocuğu dahil edildi. Bu çocukların 50'si erkek (%50,5) ve 49'u kız (%49,5) idi. Çalışmaya dahil edilen çocukların yaş ortalaması 6,4 4, 1 yaş olarak saptandı. Sekiz annede (%8,1) gebelik sırasında HBeAg pozitif, 11 annede (%11,1) Anti HBe negatif saptandı. On annede (%10,1) gebelik sırasında HBV DNA pozitif idi. Doğumdan sonra tüm bebeklere aşı yapılırken, 90 bebeğe (%90,9) HBV immunglobulin ilk 12 saatte yapılmışken, 9 bebeğe (%9,1) ilk 12-24 saatte HBV immunglobulin yapılmıştı. Tüm çocuklarda HBsAg ve HBV DNA negatif iken, Hepatit B aşısına yanıt oranı % 66,7 olarak saptandı. Dört çocukta ise (%4,0) Anti HBc IgG ve Anti HBe pozitifliği mevcuttu. HBeAg ve Anti HBc IgM pozitifliği saptanan hasta yoktu. Tartışma-Sonuç: Okkült Hepatit B virüs enfeksiyonu gelişiminde konak faktörleri etkilidir. Bu açıdan klinisyenlerin, okkült Hepatit B Virüs enfeksiyonu riski yüksek hasta gruplarında, yüksek duyarlılığa sahip moleküler yöntemler aracılığı ile HBV DNA varlığını taraması önerilir. Okkült Hepatit B virüs enfeksiyonu riski yüksek hasta gruplarında, daha çok sayıda hastanın tarandığı coğrafyamızda çalışmalar mevcut durumu değerlendirmek ve dünyadaki verilerle karşılaştırmak için yararlı olacaktır.