turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Türk milli kültürünün Atatürk Devrimlerine etkileri

Türk tarihi ve kültürü, dünyanın eski ve kadim kültürlerinden biridir. Türk milletinin büyüyüp gelişmesinde, dünya tarihinde önemli imparatorlukların kurulmasında ve medeniyete önemli katkılar sunmasında Türk milli kültürü unsurlarının etkisi büyük olmuştur. Büyük Hun, Göktürk, Uygur ve Selçuklular ile başlayan bu süreç Osmanlı İmparatorluğu ile zirveye ulaşmıştır. İslamiyet'in kabulünden sonra Arap ve Fars kültürü etkisi altına giren Türkler, yavaş yavaş bu kültürlerinden uzaklaşmaya başlamışlardır. Özellikle on altıncı yüzyıldan itibaren artan bu etkiler nedeniyle Türkler, kendilerini yüzyıllarca ayakta tutan kültürlerinden uzaklaşmaya başlamış, bunun neticesinde de gerilemeye başlamışlardır. Batıda meydana gelen sosyal ve siyasal gelişmeler neticesinde özellikle on dokuzuncu yüzyılda Avrupa, sosyal ve siyasal açıdan büyük bir atılım içine girmiştir. On dokuzuncu yüzyıla kadar bu gelişmeleri sadece teknik açıdan değerlendiren Osmanlı İmparatorluğu neticede Avrupa karşısında gerilemeye başlamıştır. İlerlemenin sadece teknik yönden olamayacağını anlayan devlet adamları ve aydınlar, devleti sosyal ve siyasal açıdan da dönüştürme çabasına girişmişlerdir. Bu hadiseler Osmanlı İmparatorluğu'nu bir kültür arayışına itmiştir. Osmanlı İmparatorluğu'nun son yüzyılı ile başlayan Türkiye'deki kimlik arayışı, cumhuriyetin ilanıyla Tük milliyetçiliğinin devletin resmi ideolojisi seçilmesi ile sonuçlanmıştır. Özellikle yirminci yüzyılın başlarında Osmanlı Devleti'nde etkisini iyice hissettiren bu ideoloji, Ulusal Kurtuluş Savaşının başlamasında ve zaferle sonuçlanmasında kilit rolü oynamıştır. İmparatorluğun en buhranlı dönemlerinde büyüyüp yetişen Mustafa Kemal Atatürk, yaşadığı tecrübeler ışığında kurtuluşun ancak Türk milli kültürüne yani öze dönüşle mümkün olabileceğini, Türk milli kültürünün geliştirilip onun dünyaya tanıtılması ile muasır medeniyetler seviyesine ulaşılabileceğini savunmuştur. Bu nedenle de hem kurtuluş mücadelesini Türkçülük düşüncesi üzerine dayandırmış, hem de kurulan yeni Türkiye Cumhuriyeti'ni Türk milli kültürü üzerine temellendirmiştir. Bu amaçla Osmanlı Devleti'nin son yıllarında Türk tarihi ve kültürü üzerine yapılan çalışmaları daha sistemli ve organize hale getirerek yapılacak devrimlerin Türk tarihi ve kültürü ile bağdaşmasına özen göstermiş, devrimleri Türk milli kültürüne dayandırmıştır. Bu doktora tezi çalışmasında da Türk milli kültürünün Atatürk devrimleri üzerindeki etkilerine değinilmiş, devrimlerin yalnızca siyasal ve idari alanda olmadığı aynı zamanda bir kültür devrimi olduğu üzerinde durulmuştur.
Edirne yeniçeri mezar taşları

'Edirne Yeniçeri Mezar Taşları' adlı tez çalışmamızda Edirne merkezde bulunan çeşitli müze, mezarlık ve hazirelerde toplam 144 yeniçeri mezar taşı tespit edilmiştir. Tespit edilen taşların tamamı baş taşıdır. Çeşitli ölçülerde 30 tane kırık taştan 10 tanesinin kimliği belirlenememiştir. 144 yeniçeri mezar taşı içinde 123 tanesinin tarihi bellidir. 21 taşın çeşitli ölçülerde kırık olmasından dolayı tarihleri mevcut değildir. 17. yüzyıl tarihli 3 taş, 18. yüzyıl tarihli 92 taş, 19. yüzyıl tarihli 28 taş bulunur. Yeniçeri mezar taşlarında 1 tanesinde taş malzeme, 143 tanesinde çeşitli kalitelerde mermer malzeme kullanılmıştır. Tüm mezar taşları kabartma tekniğiyle yapılmıştır. Çeşitlilik gösteren mezar taşı tipleri gövde yatay kesitleri ve ön görünüşleri dikkate alınarak 4 ana grupta incelenmiştir. Başlığı bulunan 141 yeniçeri mezar taşı yeniçeri başlığı olmayanlar ve yeniçeri başlığı kesin olanlar ana başlığında kavuk ve sarık alt başlıklarında incelenmiştir. Mezar taşı kitabeleri eğik ve düz kitabe düzeninde yazılmıştır. Yazı sitili olarak celi sülüs ve celi talik kullanılmıştır. Taşların 24 tanesinde nişan bulunmaktadır. Süsleme olarak bitkisel ve nesneli motifler kullanılmıştır. Edirne yeniçeri mezar taşları diğer yeniçeri mezar taşlarıyla benzerlik göstermesinin yanında yöresel unsurları da içinde barındırıp kendine has bir üslup oluşturmaktadır.
Adıyaman, Elazığ, Hatay, Mardin, Şanlıurfa müzelerinde bulunan İslami Dönem cam eserler

M. Ö. III. binin sonlarında Mezopotamya'da keşfedilen cam, insanlık tarihi boyunca çeşitli amaç ve işlevlerde kullanılmıştır. Mısır, Anadolu ve Avrupa gibi geniş bir yayılma alanına sahip olan cam, M. Ö. II. binden itibaren Anadolu'da görülmeye başlamıştır. Camın Anadolu'ya geliş yolu üzerinde önemli olan bir coğrafi bölgeyi kapsaması itibariyle Adıyaman, Elazığ, Hatay, Mardin ve Şanlıurfa Müzelerinde Bulunan İslami Dönem Cam Eserler üzerine hazırlanan bu tez, genel hatlarıyla dört bölümden oluşmaktadır. Çalışmanın ilk üç bölümde konunun önemi, cam yapımı ve cam işçiliğinin tarihi ile katalogda bulunan eserlerin çıkarıldığı kazılar hakkında bilgi verilmiştir. Üçüncü ve dördüncü bölümlerde ise kataloglama ile eserlerin değerlendirme ve karşılaştırması yapılmıştır. Bu çalışmada, Adıyaman, Elazığ, Hatay, Mardin ve Şanlıurfa Müzelerinde bulunan, Anadolu'da İslami dönemin erken tarihlerinden Osmanlı dönemine kadar kullanılmış 92 adet cam eser tanıtılmış, incelenmiş ve tarihlendirilmiştir. Bu inceleme doğrultusunda Anadolu'da yerel cam üretimi olup olmadığı konusu tartışılmıştır.
İngiltere müzelerindeki Osmanlı seramik koleksiyonunun oluşumu

Günümüzde, Osmanlı dönemine ait sayısız seramik, çini, halı, minyatürlü el yazmaları gibi eserler, dünyaca ünlü birçok müzenin koleksiyonunda yer almaktadır. Seramik eserler, gerek taşınmasının kolay olması gerekse de göze hitap eden estetik sebeplerden dolayı Osmanlı coğrafyasından Batı'ya ihraç edilen ürünler arasında süreklilik göstermeyi başarmıştır. Dünya sanat merkezlerinden biri olan İngiltere'de Osmanlı seramiklerini bünyesinde barındıran güçlü müzeleriyle ön plana çıkmaktadır. Osmanlı seramik eserleri sadece ihraç yoluyla değil; hediye, ganimet ve yasa dışı yolların yanı sıra bugün halen devam eden müzayede yöntemiyle de müze koleksiyonlarına dahil edilmiştir. Bu tezde özellikle 1850'lerden sonra Oryantalizm'in etkisiyle artan Batı'nın Doğu merakı ve İslam eserlerine olan ilginin artması sonucuyla oluşan İngiliz ve Türk sanat alışverişi olgusu, Osmanlı seramikleri üzerinden anlatılmış olup, XIX. yüzyılın sonunda ve XX. yüzyılın başında İngiltere'de İslam sanatının temsil ortamları aydınlatılmaya çalışılmıştır. Günümüzde Türkiye'de örnekleri bulunmayan kaliteli seramiklerin İngiltere'de özel koleksiyonlarda oluşmasına neden olan faktörler ve katkıda bulunan koleksiyoner, sanatsever kişiler tanıtılmıştır. Cambridge Fitzwilliam Museum'dan 63, Edinburgh National Museums of Scotland'dan 19, Glasgow Burrell Collection'dan 54, Londra British Museum'dan 261, Londra Courtauld Gallery'den 9, Londra Wallace Collection'dan 5, Londra Victoria and Albert Museum'dan 268, Oxford Ashmolean Museum of Art and Archaeology'den 114, Stoke on Trent the Potteries Museum and Art Gallery'den 3 ve Brighton, Leicester, Durham Şehir müzelerinden birer örnek alınarak, toplamda 799 adet İznik, Kütahya ve Çanakkale seramiklerinin koleksiyonlara dahil edilme süreçleri ve bu süreci hazırlayan etkenler üzerinde durulmuştur. Ayrıca, seramiklerin müzelerdeki bugünkü sergilenme koşulları ile Türk-İslam sanatının temsil ortamları hakkında bilgiler sunulmuş ve İngiltere müzelerindeki özgün ve kaliteli Osmanlı seramikleri değerlendirilmiştir.
Osmanlı arşiv belgeleri ışığında XIX. yüzyıl mücellidleri

Türk cild sanatının son evresi olan XIX. yüzyılda yaşamış mücellidleri konu alan bu çalışma beş bölümden oluşmaktadır. Birinci bölüm Giriş ana başlığı altında; 'tezin amacı ve kapsamı', 'ilgili yayın ve araştırmalar', 'metod ve düzen' hakkında bilgi verilmiştir. İkinci bölümde, cild sanatının tarihçesi anlatılmış; başlangıcından XVIII. yüzyıl sonuna kadar gelişim süreci, bu süreçte ortaya çıkan üslupları ve cild çeşitleri hakkında bilgi verilmiştir. Üçüncü bölümde, iki başlık açılmıştır. İlk başlıkta XIX yüzyılda cild sanatının genel durumu anlatılmış; İkinci başlıkta Başbakanlık Osmanlı Arşivi'nden tespit ettiğimiz mücellidlerin biyografilerine yer verilmiştir. Mücellidlerin isimlerine başlık açılırken hakkında ulaştığımız en erken tarihli belgeye göre bir sıralama yapılmış; yaşamlarına dair edindiğimiz bilgiler, yaptıkları işler hakkında bilgi verilmiştir. Dördüncü bölümde, arşiv ve literatür çalışmaları sonucunda elde edilen veriler ile mücellidlerin çalışma yerleri ve yaptıkları işler, matbaanın cild sanatına yaptığı etki ele alınmış ve yaşanan değişim hakkında değerlendirme yapılmıştır. Beşinci bölümde, elde edilen yeni bulgular ile yapılan değerlendirmeler ışığında XIX. yüzyılda Türk cild sanatının durumu ortaya konmuştur.
Osmanlı resim sanatında Sultan Abdülmecid portreleri

19. yüzyılın başında Osmanlı devletini yöneten Osmanlı padişahları devletin yapısında köklü değişimler yapmıştır. Sultan II. Mahmud ile başlayan değişimler, kendisinden sonra tahta çıkan Sultan Abdülmecid'in köklü reformları ile devam etmiştir. 1839 yılında ilan edilen Tanzimat Fermanı, geleneksel devlet yapısının terk edilmesi üzerine geliştirilmiş bir belge niteliğindedir. Tanzimat Fermanının başlattığı yeni devlet modeli ve yaşam biçimi, önce saray ve saray çevrelerinde uygulanmış ve daha sonra yaygınlaşmıştır. Devlet yönetiminden, sosyal yaşama, edebiyattan kültür ve sanata büyük değişimlerin yaşandığı bu dönemde resim sanatında batılı etkiler görülmüştür. Tanzimat Fermanının ardından ülkeye gelen çok sayıda Avrupalı ressamlar başkent İstanbul'da resimler yapmış ve Pera'da oluşan yeni sanat ortamında bunları sergileyebilmiştir. Avrupai yaşam biçiminin yavaş yavaş egemen olduğu ortamlarda padişahın da katıldığı etkinlikler tertip edilmiş ve elçilikler vasıtasıyla gelen Avrupalı ressamlar, tasarımcılar ve muhabirler bu olayları resmedip ülkelerindeki gazete ve dergilerinde yayımlamışlardır. Başkentte yaşanan bu batılı akıma olan ilginin yanı sıra Avrupa ülkelerinde bir moda haline dönüşen oryantalist eğilimler dönemin bir başka yüzünü göstermektedir. Bu modaya uyan kimi sanatçılar bu dönemde doğulu bir memleket olan Osmanlı İmparatorluğu'nun gizemini, saray yaşantısını, sokaklarını, inançlarını, kıyafetlerini başka bir dil ile yansıtarak bu akıma hizmet etmişlerdir. Çalışmada bu dönemin resimsel eğilimleri, türleri ve konuları gruplandırılmış ve dönemin saray portreciliğine katkıda bulunacak örnekler tercih edilmiştir. Ayrıca dönemin yerli ve azınlıktan sanatçıların da bu sürece katkıda bulundukları görülmüştür. Sultan Abdülmecid'in çok sayıdaki portresi yabancı ressamlar tarafından yapılmıştır. Selefi II. Mahmud'un portrelerindeki ikonografyanın kısmen devam ettirildiği, kısmen de Avrupalı hükümdarların portrelerindeki ikonografik kalıpların izlendiği görülmüştür.
Contextualizing the fresco cycle of the life of Saint Francis at the Kalenderhane Mosque in Istanbul

Dördüncü Haçlı Seferi, Konstantinopolis'in 1204 yılında işgal edilmesiyle Bizans İmparatorluğu tarihinin en dramatik anlarından birine damgasını vurmuştur. Ancak, Konstantinopolis'in yakılıp yıkıldığı ve talan edildiği bu dönemden günümüze gelebilmiş, Latin'lere ait şaşırtıcı bir sanat yapıtı bulunmaktadır: Aziz Fransis'in yaşam öyküsü döngüsü freskleri. Bu freskler, yedi yüzyıl boyunca bir yan şapelde saklı kaldıktan sonra 1967 yılında, daha önce Theotokos Kyriotissa manastır kompleksine ait bir Bizans kilisesi olan Kalenderhane Camii'nde gerçekleştirilen kazılar sırasında gün yüzüne çıkarıldılar. Aziz Fransis'in yaşamının anlatıldığı bu freskler, Katolik keşişin azizlik mertebesine yükseltildiği 1228 yılı sonrasına ve Konstantinopolis'in Bizanslılar tarafından 1261 yılında geri alınmasının öncesine tarihlenmektedirler. Fransis'in hayatının betimlendiği ve günümüze ulaşan en erken dönem freskler olarak kabul edilirler. Bu döngü, Haçlı Seferleri sonrasında Akdeniz'de ortaya çıkan hibrit sanat eserlerinin ilginç bir örneğidir. Mevcut araştırmalar döngüyü dört ana açıdan ele almışlardır: tarihi bağlamını ve banisini belirlemek; sahnelerini tanımlamak; diğer sanat eserleri ile biçemsel çağrışımlarını ortaya çıkarmak ve Bizans vita ikona formatı tercihini yorumlamak. Resim programında Doğulu ve Batılı unsurların göze çarpan birlikteliği ise daha az tartışılan ve araştırılan bir özelliğidir ve sıklıkla on üçüncü yüzyılda Katolik Kilisesi'nin ve Ortodoks Kilisesi'nin birleşmesine yönelik olarak yürütülmekte olan görüşmelerin yarattığı ortamı yansıttığı düşünülmektedir. Fresk döngüsü, kesinlikle Fransiskenler'in kiliselerin birleşmesine olan bağlılıkları ve Doğu Akdeniz'de yürüttükleri misyonerlik faaliyetleri bağlamında gerçekleştirdikleri ve belli bir amaca yönelik bir deneylemedir. Bununla beraber, bu tezde Doğulu ve Batılı unsurların döngüde birlikte yer almasının ve gözden kaçmış bazı ikonografik özelliklerinin farklı bir okumaya yol açabileceği savunulmaktadır. Döngünün bu yeni yorumu, dilenci tarikatının henüz yeni kutsanmış kurucusunun azizliğini meşrulaştırma çabasının ötesine geçmekte ve bağlamının yeniden derinlemesine ele alınmasını gerektirmektedir. Bu çalışma, görünenin ötesine bakmayı ve Akdeniz'de Haçlı Seferleri sonrasında devam etmekte olan güç ve ideoloji müzakereleri ışığında döngüyü çözümlemeyi amaçlamaktadır.
Çanakkale ilçelerindeki Osmanlı Dönemi cami mimarisi

Yerleşimi M. Ö. 2000 yılına kadar uzanan Çanakkale ve yöresi, diğer kültürlerin yeşerip olgunlaşmasına ev sahipliği yaptığı gibi, Osmanlı Devleti'nin gelişip yükselmesinde önemli bir yere sahiptir. Bölgenin bu önemine paralel olarak mimari yapılaşma süratle devam etmiştir. Fakat bu yapılaşma imparatorluğun diğer kentlerindeki mimari yapılara göre, daha mütevazı boyutlarda olmuştur. Araştırma yaptığımız bölgedeki camilerde, Osmanlının hemen her döneminde görülebilen mimari üslup uygulanmıştır. Ezine Kemallı Asılhan Bey Camii, Behramkale Hüdavendigar Camii, Çardak Yakup Bey Camii ve Gelibolu Ulu Camii dışındaki diğer camiler, Osmanlı cami mimarisine fazla bir katkı sağlamamıştır. Çanakkale ve ilçelerindeki camilerde; kesme taş, tuğla, az da olsa mermer ve alçı malzeme de kullanılmıştır. Camilerdeki, strüktürel elamanlar oldukça sade basit bir formda ele alınmıştır. Bölgedeki camilerin büyük bir bölümünde sade hatlar devam ettirilmiş, Kemallı Asılhan Bey Camii'nde pencere alınlıklarındaki, Behramkale Hüdavendigar Camii'nin alçı mihrabının üzerindeki, Gelilibolu Ulu Camii'nin muhtelif yerlerindeki, süslemeler dikkate şayandır.
Bursa'daki Türk yapılarında yer alan çini süslemeli örnekler

TÜRKÇE ABSTRAKT fen fazla 250 sözcükV Osmanlı devletine başkentlik yapmış olan Bursa, gerek siyasal, gerekse kültürel açıdan oldukça önemli bir yere sahiptir. Osmanlı devletinin gelişmesine paralel olarak, Bursa şehri de gelişmiş, art arda başa geçen Osmanlı padişahları, birçok eser inşa ettirmişlerdir. Gerek dini, gerekse sosyal amaçlı inşa edilen bu eserlerin çoğu, günümüze fazla bir değişikliğe uğramadan ulaşabilmiştir. Çalışmamız içerisinde hem dini, hem de sosyal amaçlı yapılar bulunmaktadır. Bu yapılar, erken Osmanlı dönemi ile Klasik Osmanlı döneminin özgün ve kaliteli çinileriyle bezenmiştir. Aslında, Bursa'da, çok yaygın bir çini süsleme ile karşılaşmıyoruz. Ancak, belli başlı birkaç yapıda çini süsleme görülmektedir. Fakat bunlardan özellikle, Yeşil ve Muradiye külliyeleri, çini süslemenin çok yoğun kullanıldığı yapılar topluluğu olarak karşımıza çıkar. Gerek mimari özellikleri, gerekse çini süslemeleriyle şehre damgasını vurmuş bu iki büyük külliye, bizim çalışmamızın da temelini teşkil etmektedir. Bu yapılar, Anadolu'da, ilk örneklerini XV. yüzyılda görmeğe başladığımız renkli sır tekniğinin yanı sıra; tek renk sırlı, yaldızlı ve çini mozaik tekniğiyle işlenmiş çinilerle de son derece yoğun bir şekilde süslenmiştir. Renkli sır tekniğinin Anadolu'da ilk uygulamaları olan bu örnekler, Timur devri Semarkant çinileriyle çok yoğun benzerlikler gösterir. Yıldırım Bayezid'in Ankara savaşında (1402) yenilerek esir düşmesi ve bunu takip eden siyasi olaylar, Anadolu'nun kültürel hayatını da birçok yönden etkilemiştir. Nitekim, Timur ordularından kaçan birçok sanatçı Anadolu'ya gelmiş, ayrıca; Timur tarafından Semerkant'a götürülen Anadolulu sanatçılar da, tekrar Anadolu'ya dönerek Osmanlı sanatının çehresini değiştirmiştir. Böylece, özellikle Timur dönemi, Semerkant yapılarıyla benzer özellikler gösteren Bursa'daki bu yapılar, erken Osmanlı çini sanatının da önemli bir bölümünü oluşturmaktadır.
XVI. yüzyıl söğüt kalkanlarının günümüz tezhip sanatına yansımaları

XVI. yüzyıl içerisinde Osmanlı devleti askeri ve siyasi alandaki başarısının sonucunda hükümranlığı altına aldığı toprakların sınırlarını genişletmiş olup, ülke aynı zamanda mali açıdan da son derece güçlü bir konuma gelmiştir. Bu durum Osmanlı'da bilim, sanat ve kültürün çok üst seviyeye ulaşmasının başlıca nedenlerindendir. Altın çağını yaşamakta olan bilim ve sanat birçok alanda birlikte hareket edince günümüzde şaheserler olarak tanımladığımız birçok eser ortaya çıkmıştır. XVI. yüzyılda yapılmış olan bu eserler ile mimari, el yazmaları, tekstil ve maden sanatları gibi dallarda bolca karşılaşmaktayız. Disiplinler arası olan bu eserlerden bir tanesi, savaşta bile Osmanlı'nın ihtişamından hiçbir ödün vermediğinin bir göstergesi olan söğüt kalkanlardır. Yaptığım araştırmalar sırasında Türk ve Avrupa müzelerinde ve özel kolleksiyonlarda pek çok metal, deri ve söğüt kalkan örneklerine rastlanmıştır. Bunlardan metal ve deri kalkanlar, malzeme, şekil ve desen olarak örnek oluşturması anlamında tez kapsamında kullanılmıştır. Araştırmalar sırasında karşılaşılan pek çok söğüt kalkanın 43 adedi kullanılan malzeme, yapılış tekniği, şekil, büyüklük, renk ve desen bilgileri açısından detaylı olarak incelenmiştir. Kalkanların bazılarında desen çizimleri yapılmıştır. Söğüt kalkanlarda desen ve renklerin daha iyi anlaşılabilmesi, detay fotoğraflar ve çizimler ile sağlanmaya çalışılmıştır. Son bölümde ise, bu desenlerden esinlenerek üretmiş olduğum eserlerim ile ilgili bilgilendirme bölümü bulunmaktadır. Tasarım, desen ve eserlerin yapım aşamalarını bu bölümde görmek mümkündür.
Persian Period tombs in Western Anatolia as reflections of social and political change

Hellespont ve Büyük Frigya, Lidya, Likya ve Karya bölglelerinden 14 adet mezar, Pers döneminde yaşanan sosyal ve politik olayları anlamak için, ve yerel zenginlerin imparatorlukta nasıl yer edindiğini anlamak için analiz edilmiştir. Tümülüs ve tapınak mezar gibi anıtsal mezarların mimarisi, buluntuları ve sanatsal yapıtları bu amaç içinde değerlendirilmiştir. Hellespont Frigya, Büyük Frigya ve Lidya bölgelerinde elit ve yönetici mezarları arasında kesin bir fark gözlenemezken Likya ve Karya bölgelerinde bu ayrım, çeşitli hanedan mezar tipleri ve onların ayrıcalıklı konumları sayesinde anlaşılmıştır. Tümülüs mezarlarının mimari formlarındaki varyasyonlar ve sanatsal ikonografi, bölge elitinin değişen kimliğini açığa çıkarmıştır. MÖ 6. yüzyıl mezarları, genel olarak Pers Dönemi öncesindeki geleneklerin devamı niteliğinde değerlendirilse de bu anıt mezarların inşasının Pers Dönemindeki gözle görülür biçimde artması, bölgedeki gelişen refaha ve bu zamana kadar kraliyetin elinde olan zenginliğin belli ölçüde elitlere geçmesine işaret etmiştir. MÖ 5. yüzyıl mezarları büyük oranda Pers etkisi ve desteği göstermiş, bu durum bölgedeki tarihsel olaylara dayandırılmıştır. Likya ve Karya, MÖ 6. ve 5. yüzyıllarda satrap merkezlerine sahip olmadıkları için daha özgür ve özgün anıtlara sahiptir. Bu bölgelerdeki hanedan mezarları, Erken Pers Dönemi mezarlarından ayrı özellikler göstermiş, gelişmekte olan bu bölgelerin tecrübe ettiği sosyal ve politik değişimleri sembolize etmişlerdir.
Perge batı nekropolisi M2 mezar yapısı

ÖZ Bu Yüksek Lisans tezinin konusunu, 1997 yılında Perge Batı Nekropolisi'nde açığa çıkarılmış olan M2 kodlu mezar yapısı oluşturmaktadır. Mimarisi bakımından Pamphylia ve Perge'de, daha önceden bilinen mezar tiplerinden farklı olan söz konusu yapının içinde duvar resimleri de bulunmaktadır. Mezar, mimarisi ve duvar resimleri ile beraber, buluntuları ve yazıtı bakımından da etraflıca tanımlanmış ve her bir özelliği analojiye tabi tutulmuştur. Analojilerden çıkarılan değerlendirmeler yardımıyla M2, aynı nekropolis ve yakın bölgelerindeki mezar yapıları içinde belli bir kategoriye sokulmaya çalışılmıştır. Bununla birlikte, mimarisi ve duvar resimleri üzerindeki yerel ve dış etkiler saptanmaya çalışılmış, Pamphylia'da uygulanan ölü kültü adetlerinin daha iyi anlaşılabilmesine katkısı olan, mezar içi düzenlemesi, duvar resimleri ve buluntuları, bu açıdan da ele alınmıştır. Son olarak, mezar yapısının konumu ve diğer özellikleri göz önünde bulundurularak bir tarihleme önerisi sunulmuştur.
Trakya, Kıyıköy monografyası

Kıyıköy, Doğu Trakya sınırlan içinde, Karadeniz'in kıyısında kurulmuş geçmişşi çok eskilere giden bir yerleşim yeridir. Kasaba ve çevresinin tarihi çok eskilere gitse de elimize bununla ilgili açıklayıcı bilgiler mevcut değildir ve zaten günümüzde bunları açıklığa kavuşturacak esaslı bir kazı çalışması da yapılmamıştır. Kıyıkö/ün eski adı Midye'dir ve kasaba bugünkü yerine Salmydessos'tan taşınmıştır, fakat Salmydessos'un yeri tam olarak belli değildir. Bu konuda değişik görüşler öne sürülmüş, sonunda bugünkü Midye'nin yakınlarında olduğuna ortak kanaat getirilmiştir. Salmydessos kenti geçmişşte daima ünlü olmuştur ki bölge Milattan Önceki çağlarda hırçın ve uğursuz ününe rağmen Yunanlıların ilgisini çekmiştir. Salmydessos'un ilk halkları Thynler ve bunların akrabaları Tranipsafardır, en azından 5. y/dan itibaren de Astlar burada hakimiyet kurmuşlardır. Salmydessos ve Midye tarihi, Trakya tarihine bağlı olarak hareketli bir durum gösterir ve gerek Salmydessos, gerekse Midye birçok istilaya uğramıştır. Farklı dönemlere ait eserleri içinde banndıran Kıyıköy, geçmişşteki zenginliğini ispatlar durumdadır: Kasabanın doğusunda deniz kıyısındaki Kybele kutsal alanı, yine kuzeybatıda bulunan Toplarönü tümülüsü ve müzelere giden çeşitli eserler Antik dönem zenginliğinin kanıtıdır; Bizans döneminde önemli bir Hac merkezi konumunda olan mağara manastırı, yapılış tarzı ile Trakya'da en kaliteli örnektir ve buradaki işçilik yüksek düzeydedir; Türk döneminde Kıyıköy'ün gemi yapımında kullanılması bu dönemde de önemli olduğunu gösterir. Günümüzde artık eski hareketli tarihinden uzak olan kasaba yavaş yavaş bir turizm yeri merkezi olma çabası içindedir.
Edirne taş köprüleri

Edirne, Osmanlı'nın fethinden sonra bütün savaşları ve karmaşayı geride bırakmış asırlar boyu sürecek olan sükun yönetiminin altına girmiştir. Şehrin savaşlar neticesi ile üzerindeki yıpranmışlık ve yorgunluğu atmasından sonra şehrin havasını, suyunu ve görünümünü beğenen Sultan I. Murad Han burasını payitaht ilan eder ve Osmanlının Avrupa kıtasındaki ilk başkenti olur. Akabinde Konstantinopolis'in alınmasında çok önemli bir rol oynaması, Edirne'nin serhad şehri olarak ününün artmasında ciddi derecede faydası olmuştur. Binaenaleyh şehir Osmanlı himayesine girdiği tarihten itibaren Avrupa'ya yapılan seferler için en büyük ve önemli hareket noktası olur. Aşikardır ki etrafının nehirler ile çevrili oluşu ve orduların hareket noktası olarak kullanılmaya başlanmasından dolayı Edirne'nin köprüler şehri olması da bununla doğru orantılıdır. Osmanlı, fetihten sonra Edirne'de başlayan imar faaliyetleri arasında hiç şüphesiz eskiden beri kullanılan köprülerin yanı sıra kendi köprülerini de yapma gayretine girmiştir. Bu köprülerin her birinin, kanalları, dereleri ve nehirleri geçme amacı gütmesine karşın estetik olarak da bir dizi kolye gibi sıralamıştır. Zaman zaman taşkınlar ve nehir yataklarının değişmesi sonucu ise eski köprülere ekler yapılarak yeni aksamlar oluşturulmuştur. Ayrıca bu köprüler silsilesinde Sarayiçi özel bir yere konmuş ve çevresi neredeyse köprüler ile örülmüştür. Biz bu çalışma ile halen Edirne'de var olan ve pek çoğu kullanılan; Gazi Mihal Taş Hamidiye Köprüsü, Yıldırım Köprüsü, Şehabeddin Paşa Saraçhane Köprüsü ve İlavesi, Fatih Has Bahçe Cephanelik Bönce Süvari Köprüsü, Sultan II. Bayezid Yeni İmaret Köprüsü ve Bağlantısı, Kanun-i Saray Köprüsü, Yalnızgöz Tekgöz Köprüsü, Seferşah Köprüsü, Ekmekçizade Ahmed Paşa Eski Tunca Köprüsü, Sultan Mecid Mecidiye Yeni Meriç Köprüsü, Kazan Köprüsü, Kanatlı Köprü ve Taş Köprü gibi yapıları ele alıp, hem tarihi hem de mimarisi ile açıklamaya çalıştık.