turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Disfonisi olan ilköğretim çağı çocuklarında vokal fonksiyon egzersizleri ve vokal hijyen önerilerinden oluşan ses terapisi programının etkililiğinin incelenmesi

Bu araştırmada, ses bozukluğu olan ilköğretim çağı çocuklarının tedavisinde kullanılan ses terapisi paket programının bileşenlerinden vokal fonksiyon egzersizleri (VFE; Koşul 1) ve vokal fonksiyon egzersizleri ile birlikte vokal hijyen eğitimi (VFE + VH; Koşul 2) uygulamalarından hangisinin daha etkili ve verimli olduğunun ortaya konması amaçlanmıştır. Araştırma modeli, tek denekli araştırma desenlerinde etkileşimli denekler arası çoklu başlama düzeyli etkileşim modeline dayalı bileşen analizidir Araştırmaya 7;00-12; 00 yaş arası dört erkek çocuk katılmıştır. Araştırmanın bağımlı değişkeni s/z oranı, maksimum fonasyon süresi, pertürbasyon parametreleri, ses handikap indeksi skorları ve GRBAS; bağımsız değişkeni ise disfonisi olan çocuklara uygulanan vokal fonksiyon egzersizleri ve vokal hijyen önerilerinden oluşan ses terapisi programıdır. Araştırma altı farklı aşamadan oluşmaktadır. Birinci aşama başlangıç düzeyi verilerinin alındığı aşamadır (A1). İkinci aşama, sadece vokal fonksiyon egzersizlerinin uygulandığı aşamadır. Üçüncü aşamada vokal fonksiyon egzersizleri ve vokal hijyen önerileri uygulanmıştır. Dördüncü aşamada ise vokal fonksiyon egzersizleri uygulaması tekrarlanmıştır. Beşinci aşama vokal fonksiyon egzersizlerinin ve vokal hijyen önerilerinin uygulandığı aşamadır. Altıncı aşama ise izleme aşamasıdır (A2). İzleme aşaması 15 gün arayla 2 seans, ayda bir 2 seans, üç ayda 1 seans ve altı ayda 1 seans olarak planlanmıştır. Terapi etkililiği, terapi öncesi ve sonrası ölçülen maksimum fonasyon süresi, s/z oranı, pertürbasyon parametreleri vokal handikap indeksi skorları, GRBAS skorları dikkate alınarak değerlendirilmiştir. Araştırmadan elde edilen bulgular incelendiğinde, uygulanan terapi programının katılımcıların ses kalitelerinin artmasında ve ses telleri üzerindeki patolojilerinin gerilemesinde etkili olduğu görülmektedir. Vokal hijyen oturumlarının uygulandığı terapi oturumları ile vokal hijyeninin uygulanmadığı oturumlar arasında etkililik açısından bir fark görülememiştir. Bu nedenle vokal fonksiyon egzersizleri ile birlikte vokal hijyen oyunlarının terapi programı olarak beraber uygulanmasının toplu bir etkiye sahip olduğu düşünülmektedir. Ayrıca uygulanan ses terapisi programının, çocukların hem doğru ses üretimini gerçekleştirmeyi hem de farklı durum ve ortamlarda seslerini doğru kullanmayı öğrenmelerinden dolayı, ilköğretim çağında görülen ses bozukluklarının tedavisinde etkili bir terapi yöntemi olduğu düşünülmektedir.
Çocuklarda motorik özelliklerin yaş gruplarına göre önem ağırlıklarının belirlenmesi

Araştırmada, Ankara ilindeki spor okullarında basketbol ve voleybol eğitimi gören kız ve erkek sporcuların yaş gruplarına göre motorik özellikleri ile motorik testler arasındaki ilişkilerinin ve uygulanan testlerin yaş gruplarına göre önem ağırlıklarının belirlenmesi amaçlanmıştır. Araştırma grubunu, Ankara ilindeki spor okullarında basketbol ve voleybol eğitimi gören yaşları 6-15 yaş arası değişen 82 erkek ve 103 kız olmak üzere toplam 185 gönülü sporcu oluşturmuştur. Araştırma, çocukların motorik özelliklerinin yaş gruplarına göre önem ağırlıklarının belirlenmesini kapsamaktadır. Araştırmaya katılan çocukların motorik özelliklerini belirlemek amacıyla boy uzunluğu, vücut ağırlığı, uzan eriş testi, flamingo testi, sağ el kavrama kuvveti testi, sol el kavrama kuvveti testi, pro-agility çeviklik testi, 30 metre sürat testi, 30 saniye devamlı sıçrama testi ve aktif sıçrama testi uygulanmıştır. Motorik testlerin yaş gruplarına göre önem ağırlıkları, hesaplama modeli kullanılarak elde edilmiştir. Araştırma grubundan elde edilen boy uzunluğu, vücut ağırlığı, uzan eriş, flamingo, kavrama kuvveti, çeviklik, sürat, 30 saniye devamlı sıçrama ve aktif sıçrama değişkenlerinin ortalama ve Standart Sapma değerleri, IBM SPSS 20 for Windows istatistik programında hesaplanmıştır. Araştırma grubuna uygulanan motorik testlerin önem ağırlıkları Microsoft Office Excel 2007 programında hesaplanmıştır. Sonuç olarak araştırma grubunu kapsayan çocukların çeviklik, sürat, esneklik ve sıçrama parametrelerinin 10 ve üzeri yaş gruplarında önem ağırlıklarının durağanlaştığı, kuvvet yetisinde ise devamlı azaldığı belirlenmiştir. Çocukların gelişim döngüsünde 10 yaş sonrasında motorik özelliklerine ait performansın korunarak devam ettiği sonucuna varılmaktadır.
Pediatrik akut batın olgularında radyolojik değerlendirme

AmaçÇalışmamızda; akut batın ön tanısı ile opere olan pediatrik olgularda elde olunmuş olan radyolojik tetkiklerinin retrospektif olarak değerlendirilmesi amaçlanmıştır. Gereç ve YöntemŞubat 2003 -Aralık 2009 tarihleri arasında akut batın ön tanısı alan ve opere olan 252 olgunun dosyalarından radyolojik tetkiklerindeki kayıtlı bulgular retrospektif olarak elde olunmuştur. Olguların tamamına ADBG ve USG, 10 olguya ise BT tetkikinin uygulandığı saptanmıştır. Her bir olgu için ADBG, USG bulguları ile var olan olgulardaki BT bulguları, klinik sonuçlara göre ayrıntılı olarak epikriz ve arşiv kayıtlarından belirlenmiştir. BulgularÇalışmaya alınan 252 olgunun 218'inin akut apandisit tanısı aldığı ve sıklık sırasına göre invajinasyon, over torsiyonu, Meckel divertikülüne bağlı patolojiler, intestinal obstrüksiyon ve tuboovaryan abse olgularından oluştuğu izlenmiştir. Çalışmamızda ADBG tetkikinde %48 oranında radyolojik bulgu saptandığı, bunların sırasıyla hava-sıvı seviyeleri, gaz distansiyonu, dilate bağırsak ansları ve sağ alt kadranda dansite artışı olduğu ve ile us olgularında değerli olduğu görülmüştür. USG incelemede ise %75 oranında bulgu saptandığı belirlenmiştir. USG tetkikinde tüm olgular için izlenen bulgular sırasıyla patolojik apendiks, batın içi serbest sıvı, batın içi lenf nodu, periapendiküler yağlı dokuda heterojenite, apendikolit varlığı, invajine bağırsak ansı, over boyutunda artış, over dokusunda kanlanmanın azalması veya olmaması, dilate bağırsak ansı ve batın içi kitle şeklindedir. USG'nin apandisit ve invajinasyon tanısında en yararlı olduğu görülmüştür. BT tetkikinin ise sadece %4 olguda ileri görüntüleme yöntemi olarak kullanıldığı ve daha çok apandisit ve Meckel divertiküllü olgularda uygulandığı anlaşılmıştır. SonuçSonuç olarak çalışmamız, pediatrik akut batın olgularında, halen ADBG ve USG' nin rutin ve sık, BT'nin ise daha az kullanılan ileri görüntüleme yöntemi konumunda olduğunu ve olguların sıklıkla acil radyolojik şartlarda ve değişik deneyim sahibi araştırma görevlileri tarafından tetkik edilip raporlandırıldığını ortaya koymaktadır.
Kekeme çocuklarda duyu bütünlüğünün değerlendirilmesi

Kekemelik, sözel ifadenin akıcılığındaki bozulmadır. Kekemelik tüm kültürlerde görülen ve popülasyonun %1'inin yaşantısını olumsuz yönde etkileyen, istenmeyen ve değişkenlik gösteren bir konuşma bozukluğudur. Son yıllarda kekemeliği daha iyi açıklamak için yapılan beyin görüntüleme çalışmalarında, beyinde bazı yapısall değişiklikler belirlenmiştir. Bu çalışma, kekeme çocuklarda duyu bütünlüğünü değerlendirmek amacıyla planlanmıştır. Çalışmamıza, 5-12 yaşları arasında, 40 kekeme (20 okul öncesi, 20 okul dönemi) çocuk ile herhangi bir konuşma bozukluğu olmayan 40 çocuk (20 okul öncesi, 20 okul dönemi) dahil edilmiştir. Çalışmamızda duyu bütünlüğünü değerlendirmek amacıyla Ayres Güney Kaliforniya Duyu Bütünlüğü Testinin Alt testi olan, Şekil-Zemin Algısı, Uzayda Pozisyon, El ile şekil Algılama ve Postür Taklidi Testi, depresyon düzeylerini değerlendirmek için okul dönemi çocuklarına Çocuk Depresyon Ölçeği uygulanmıştır. Elde edilen veriler, okul dönemi kekeme grup ile okul dönemi kontrol grubunda ve okul öncesi kekeme grup ile okul öncesi kontrol grubunda şekil-zemin algısı, uzayda pozisyon, postür taklidi ve el ile şekil algılama sonuçları arasından benzer sonuçlar almış ve sonuçlar istatistiksel olarak anlamlı bulunmamıştır (p>0.05). Okul öncesi çocuklarda, hece tekrarı sayısı ile uzayda pozisyon skoru pozitif ilişkili ve ifade tekrarı sayısı ile postür taklidi başarısı negatif ilişkili bulunmuştur. Okul dönemi kekeme ve kontrol grubu çocuklar depresyon düzeylerinin belirlenmesi açısından değerlendirilmiş ve her iki gruba da ÇDÖ uygulanmıştır. Değerlendirme sonuçları bakımından her iki grup arasında istatistiksel olarak anlamlı fark bulunmamıştır (p>0.05). Sonuçlar önceki çalışmaların bir kısmıyla uyumlu bulunmuştur.
Üst gastrointestinal sistem endoskopisi yapılacak çocuklara işlem öncesi verilen eğitimin, işleme uyumu ve anksiyete düzeyi üzerine olan etkisinin değerlendirilmesi

Gastrointestinal sistem hastalıklarının teşhis ve tedavisi için başvurulan endoskopi ve kolonoskopi gibi tanı yöntemleri öncesi yaşanan korku, stres ve anksiyete gibi durumlar bireyin işleme uyumunu güçleştirerek işlemin başarısını azaltmaktadır. Bu araştırma, üst gastrointestinal sistem endoskopisi yapılacak çocuklara işlem öncesi verilen eğitimin, işleme uyumu ve anksiyete düzeyi üzerine etkisini belirlemek amacıyla gerçekleştirildi. Araştırma, Sağlık Bilimleri Üniversitesi Haseki Eğitim ve Araştırma Hastanesi Gastroenteroloji Bölümü'nde Eylül 2018 -Şubat 2019 tarihleri arasında üst gastrointestinal sistem endoskopisi yaptırmak üzere başvuran 14-17 yaş aralığında, araştırma kriterlerine uyan ve araştırmaya katılmayı kabul eden 60 (30 deney, 30 kontrol) ergen ile gerçekleştirildi. Veriler, Hasta Tanıtım Formu, Hastanın İşleme Uyumunu Değerlendirme Formu, Durumluk-Süreklik Kaygı Envanteri ile toplandı. Hasta Tanıtım Formu, araştırmacı tarafından literatür taranması sonucunda hazırlanan çocukların sosyo-demografik ve endoskopi işlemi ile ilgili özellikleri sorgulayan 22 sorudan oluşmaktadır. Ergenlerin anksiyete düzeyleri, Spielberger ve arkadaşları tarafından (1970) geliştirilen, Öner ve Le Compte (1982) tarafından geçerlik ve güvenirliği yapılan Durumluk-Süreklik Kaygı Envanteri ile belirlendi. Hastanın İşleme Uyumunu Değerlendirme Formu işlemi yapan endoskopist tarafından 3 kategoride değerlendirildi. Araştırma kapsamına alınan ergenler MS Excel programında hazırlanmış bir randomizasyon kontrol listesi kullanılarak deney ve kontrol olmak üzere iki ayrı gruba ayrıldı. Her iki gruba da işlemden bir gün önce Hasta Tanıtım Formu, Süreklik Kaygı Envanteri uygulandı. Deney grubunda yer alan ergenlere endoskopi işlemi hakkında hasta bilgilendirme kitapçığı ile bireysel eğitim verildi. İşlem öncesi deney ve kontrol grubunu oluşturan ergenlere Durumluk Kaygı Envanteri uygulandı ve işlem sonrası endoskopist tarafından işleme uyum formu dolduruldu. Araştırma bulgularının istatistiksel analizi için IBM SPSS Statistics 22 programı kullanıldı. Analiz sonuçlarına göre; kontrol grubunun durumluk kaygı düzeyleri, deney grubundan istatistiksel olarak anlamlı düzeyde yüksek saptandı. Araştırmaya katılan ergenlerin %46,6'sı (n=28) endoskopi işlemi öncesi anksiyete yaşadıklarını ifade etmişlerdir. Anksiyete yaşadıklarını ifade edenlerin %57,14'ünün bilgi eksikliği nedeniyle anksiyete yaşadıkları belirlendi. Deney grubundaki ergenlerin uyumu iyi olanların oranı kontrol grubundan istatistiksel olarak anlamlı düzeyde yüksek saptandı. Kadınlarda kontrol grubunun durumluk kaygı düzeyleri, deney grubundan istatistiksel olarak anlamlı düzeyde yüksek olduğu belirlendi. Grupların işleme uyum ile durumluk kaygı puan ortalamaları karşılaştırıldığında; işleme uyumu iyi olanlarda kontrol grubunun durumluk kaygı düzeyleri, deney grubundan istatistiksel olarak anlamlı düzeyde yüksek saptandı.
Acil servise travma sonrasında başvuran çocuk hastaların retrospektif incelenmesi

Amaç: Acil servise başvuran çocuk travmaların retrospektif incelenmesini yaparak yaş, cinsiyet, zaman, oluş yeri ve travma mekanizması gibi demografik bilgilerini saptamak, ayrıca bu veriler arasında herhangi bir ilişki olup olmadığını tespit etmektir. Materyal ve Metod: Çalışmamız, 01 Ocak 2013 ile 31 Aralık 2013 tarihleri arasında İnönü Üniversitesi Tıp Fakültesi Acil Tıp Anabilim dalına başvuran 0-16 yaş grubu pediatrik travma olgularının retrospektif olarak bilgisayar kayıt sisteminden dosyalarının incelemesiyle yapılmıştır. Toplam 573 hastanın incelenmesi yapılmıştır. Hastaların yaş, cinsiyet gibi demografik özelliklerinin yanında aylara göre hastaların başvuru sayısı, travma mekanizması, travmanın olduğu mekan, istenilen konsültasyonlar, hastaların takip edildikleri servisler, travmaya maruz kalan vücut bölgesi, radyolojik ve laboratuar olarak saptanan bulgular ve verilen tedaviler incelenmiştir. Laboratuar bulguları, yaş ile yer alanan vücut bölgeleri arasındaki ilişki incelendi. Bulgular: Çalışmamızda travma ile başvuran çocuk hastalar içinde erkek hastaların sayısının kız hastaların sayısından fazla olduğu saptandı. Çocuk travmalarında mortalite oranının %0.87 olduğu saptandı. Çocuk travmalarının temmuz, ağustos, eylül, ekim aylarında diğer aylara göre daha fazla olduğu saptandı. Düşme ve çarpma travma etiyolojileri arasında en sık saptanan mekanizmadır. Travmaya maruz kalınan bölge incelendiğinde birinci sırada baş-boyun yer alanması saptandı. En sık ortopedi ve travmatoloji bölümünden, ikinci sıklıkla beyin cerrahisi bölümünden konsültasyon istendiği saptandı. Travma sebebi ile başvuran çocuk hastaların, yatış ve takip kararı alınanların büyük bir kısmının acil serviste takip edildiği saptandı. Baş-boyun yer alanmasının, yaşa bağlı olarak yaş küçüldükçe daha arttığı anlamlı olarak saptandı. Baş-boyun yer alanması olan hastaların baş-boyun yer alanması olmayanlara göre Hgb, Hct değerlerinin anlamlı olarak düşük olduğu saptandı. BUN ve RDW'nin baş-boyun yer alanması olan hastalarda anlamlı olarak daha yüksek olduğu saptandı. Baş-boyun yer alanması olanlarda olmayanlara göre MCV değerinin daha yüksek olduğu saptandı. Yaş küçüldükçe hastaların karın travmasının daha fazla olduğu saptandı. Karın yer alanması olan hastaların olmayanlara göre, Hgb ve Htc değerinin anlamlı olarak daha düşük olduğu saptandı. Karın travması olan hastaların karın travması olmayanlara göre, AST ve ALT değerlerinin anlamlı olarak daha yüksek olduğu saptandı. Yaşın büyümesi ile ekstremite yer alanmasının anlamlı olarak arttığı saptandı. Sonuç: Pediatrik travmaların görülme sıklığı açısından farklı etiyolojik sebeplerinin olduğu, mevsimsel olarak görülme sıklıklarının değiştiği, acil servise başvuru sürelerinin travma türlerine göre farklı olması yanında yer alanan vücut bölgesinin genellikle baş-boyun bölgesi olduğu saptanmıştır.
0-2 yaş döneminde çocuk beslenmesini etkileyen faktörler

Sıfır- 2 yaş dönemindeki bebek ve küçük çocukların beslenmesini etkileyen faktörlerin belirlemesi amacı ile yapılan bu çalışma, 15 Temmuz- 15 Eylül 2014 tarihleri arasında, İstanbul ili, Çekmeköy ilçesindeki Aile Sağlık Merkezlerine gönüllü başvuran, 0-2 yaş arası 851 bebek ve küçük çocuk ve anneleri ile gerçekleştirilmiştir. Bebekler ve annelere ilişkin bilgi bir anket formu ile elde edilmiştir. Bebeklerin ağırlık ve boy uzunlukları alınmış, bir günlük besin tüketimleri kaydedilmiştir. Günlük enerji ve besin ögeleri alımları besin analiz programı ile belirlenmiştir. Elde edilen değerler, Türkiye Beslenme Rehberi'nin (2016) önerileri ile kıyaslanmıştır. İstatiksel analizlerde SPSS 22.0 paket programı kullanılmıştır. Bebek ve küçük çocukların %45,9'u kız, ortalama yaşları 11,14 6, 76 ay olarak belirlenmiştir. Anne sütünden önce besin verme lojistik regresyon doğum şekli ve gelir düzeyi arasındaki ilişki, parametrelerinin etkisi istatistiksel olarak anlamlı bulunmuştur. Sezaryen doğumun anne sütünden önce besin alımını 1,617 kat, gelirin 2000 ve üzerinde olmasının ise 1,546 kat arttırıcı etkisi olduğu görülmüştür. İlk 6 ay sadece anne sütü ile beslenme ile annenin demografik özellikleri arasında anlamlı ilişki saptanmazken, tamamlayıcı besin seçiminde ailelerin aylık gelirinin etkili olduğu saptanmıştır (p<0.05). Oniki 24 ay dönemindeki bebeklerin beslenmeleri ile ailelerin aylık geliri ve anne yaşı arasında anlamlı bir ilişki tespit edilmiştir. (p<0.05). Sonuç olarak, 0-2 yaş dönemdeki beslenmenin doğum şekli, anne yaşı, gelir düzeyi, ekonomik düzeyi gibi faktörlerden etkilendiği gözlenmiştir. Bebeklerin daha doğru beslenmeleri, daha sağlıklı büyüyüp gelişebilmeleri için ailelerin anne sütü ve tamamlayıcı beslenme konusunda bilinçlendirilmeleri yararlı olacaktır.
Çocukluk çağında wilson hastalığı tanısı ile izlenen hastaların geriye dönük incelenmesi

Wilson Hastalığı, ATP7B genindeki mutasyonlardan kaynaklanan otozomal resesif geçişli, bakır metabolizması bozukluğudur. Bakırın karaciğer, santral sinir sistemi, göz gibi çeşitli doku ve organlarda patolojik birikimi sonucu hastalık açığa çıkar. Hepatik tutulum daha küçük yaşlarda ortaya çıkarken, nörolojik belirtiler adölesan çağ ve sonrasında ortaya çıkma eğilimindedir. Tanı, klinik ve aile hikayesi göz önünde bulundurularak konulur. Tanı için seruloplazmin, 24 saatlik idrarda bakır atılımı, D-penisilamin testi, karaciğer kuru bakır ağırlığı, genetik mutasyon analizi yardımcıdır. Tedavinin temeli, bakır şelasyonuyla semptomların ve laboratuar parametrelerin konrol altına alınmasına dayanır ancak karaciğer yetmezliği gelişmişse, tek etkili tedavisi karaciğer transplantasyonudur. Çalışmamızda Ondokuz Mayıs Üniversitesi Tıp Fakültesi Çocuk Gastroenteroloji, Hepatoloji ve Beslenme Bilim Dalı'nda Ocak 2005 -Aralık 2015 tarihleri arasında Wilson Hastalığı tanısı almış 44 hasta, klinik ve laboratuar özellikleri, tanısal çalışmalar, takip, tedavi ve prognoz açılarından retrospektif olarak analiz edildi. 24 hasta (%54,5) semptomatikti, 20'si (%45,5) ise tarama için ya da tesadüfen saptanan laboratuar anormallikleriyle refere edilen asemptomatik hastalardı. En sık yakınmalar; karın ağrısı (%31,8), karın şişliği (%20,5) ve halsizlik (%18,2) idi. Hastaların çoğunun hepatik formda prezente olduğu görüldü, nörolojik tutulum başvuru anında 3 (%6,8) hastada mevcuttu. En sık rastlanan fizik muayene bulguları; hepatomegali, splenomegali ve asit idi. Biyokimyasal testlerde hastaların %97,7'sinde AST, %88,6'sında ALT ve %59,1'inde GGT yüksekliği mevcuttu. Serum seruloplazmin konsantrasyonu 44 hastadan 40'ında (%90,9) düşüktü, 24 saatlik idrarda bakır atılımı 43 hastanın 37'sinde (%86) artmıştı, 32 hastanın 21'inde (%65,6) ise artmış karaciğer bakır içeriğine rastlandı. Hastaların %36,4'ünde Kayser-Fleischer halkası mevcuttu. Hastalara ilk başvurularından sonra ortalama 3,5 ay içinde tanı konuldu. Tüm hastalara çinko ve bakırdan fakir diyet verildi. 43 hastaya (%97,7) D-penisilamin, 42 hastaya (%95,5) B6 vitamini ve 9 hastaya (%20,5) trientin tedavisi başlandı. Hem semptomatik hem de asemptomatik hastalarda uygulanan tedavi ile başvuru yakınmalarında ve laboratuar değerlerinde düzelmeler sağlandı. İki hasta hariç tüm hastalarda karaciğer enzimlerinde düzelme görüldü. Toplam 2 çocukta klinik gidiş ciddiydi ve takiplerinin 25. ve 54. aylarında mortalite ile sonuçlandı. Ülkemizdeki yüksek akrabalık oranı nedeniyle karaciğer enzim yüksekliği olan bir hastada ayırıcı tanılar arasında Wilson Hastalığı bulundurulmalıdır. Çalışmamızda da görüldüğü gibi hastaların erken dönemde tanı alma şansı gün geçtikçe artmaktadır. Tedavisiz bırakılırsa fatal olabilen bu hastalıkta erken tanı ve tedavi prognoz üzerinde etkili olacaktır.
Serebral palsili çocuğu olan annelerin bakım yükü ve yalnızlık düzeylerinin belirlenmesi

Bu çalışma, Serebral Palsili çocuğu olan annelerin algıladıkları bakım yükü ve yalnızlık düzeylerini belirlemek, bakım yükü ve yalnızlık durumu arasındaki ilişkiyi ortaya koymak amacıyla yapılmıştır. Tanımlayıcı ve kesitsel nitelikteki çalışmanın evrenini, Metin Sabancı Baltalimanı Kemik Hastalıkları Eğitim ve Araştırma Hastanesine Şubat- Kasım 2018 tarihleri arasında poliklinikten başvuran ve yatan 150 SP'li çocuk annesi oluşturmuştur. Örneklem seçimine gidilmeden evren üzerinde çalışılmak istenmiş, ancak çalışmaya katılmaya gönüllü 116 (%77,3) anne örneklemi oluşturmuştur. Veri toplama işlemine başlamadan önce etik kurul onayı ve hastaneden çalışma izni alınmıştır. Araştırma verileri, tanımlayıcı veri toplama formu, Zarit Bakım Yükü Ölçeği ve UCLA Yalnızlık Ölçeği kullanılmıştır. Verilerin değerlendirilmesinde, sayı-yüzdelik hesaplamaları, Kruskal Wallis testi, pearson korelasyon analizi, Anova testi ve t testi kullanılmıştır. Çalışmaya katılan annelerin %46,6'sı 30-39 yaş grubunda ve %60,3' ü iki çocuk sahibi ve % 79,3' ü bir işte çalışmamaktadır. Serebral palsili çocukların %53,4' ü erkek, %38,8' i 6-12 yaş grubunda, %36,2' si yürüyemiyor ve %53,4' ü okula gitmiyordur. Annelerin %70,7' sine bakımda yardım eden kişi olmadığı, %69,8' i çocuğun hastalığı nedeniyle psikolojik yardım almamış/ almıyor ve %64,7'si çocuğunun hastalığı nedeniyle eşiyle ilişkisinde sorun yaşamamıştır. Serebral palsili annelerin %85,3' ü çocuğuna bakıyor olmaktan memnun olduğunu, %86,2'si çocuğuna başkasının bakmasını tercih etmediğini, %54,3' ü çocuğuna bakım vermekte kendini yeterli hissettiğini ve %39,7'si kendini yorgun hissettiğini belirtmiştir. SP'li annelerin ZBYÖ puan ortalaması 33,35 16, 54 ve UCLA- LS puan ortalaması 53,59 8, 05 olarak bulunmuştur. SP'li çocuğuna bakım veren annelerin ZBYÖ puan ortalaması ile UCLA- LS puan ortalaması arasında pozitif yönde ilişki bulunmuştur. Annelerin bakım yükü artarken yalnızlık düzeyi düşük bulunmuştur.