turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Fenilketonürili çocukları olan ebeveynlerin yaşam kalitelerinin ve hastalığa ilişkin bilgi düzeylerinin değerlendirilmesi

Fenilketonüri hastalığında erken diyet tedavisi, normal bilişsel gelişim ile sonuçlanır. Bu nedenle, bu çocukların bakımı büyük dikkat ve çaba gerektirmektedir. Bu çalışma, Kırıkkale ve Ankara'da ikamet eden fenilketonüri hastasıçocuklara sahip ebeveynlerin diyet tedavisine yönelik bilgi düzeylerini ölçmek ve yaşam kalitesinin değerlendirmek amacıyla yapılmıştır. Bu kesitsel tanımlayıcı çalışmada, FKÜ hastası çocuğa sahip 62 anne/baba çalışma grubunu, yaş ve cinsiyetleri açısından benzer olarak eşleştirilmiş 62 sağlıklı çocuğa sahip anne/baba ise kontrol grubunu oluşturmuştur. 36 maddelik Kısa Form- 36 (SF36)Yaşam Kalitesi ölçeği, sağlıkla ilişkili yaşam kalitesini değerlendirmek veSF-36'nın sekiz bileşenini araştırmak için kullanılmıştır. Ayrıca, fenilketonüri 'lü çocukların ebeveynlerine hastalık ve diyetle ilgili bilgi düzeylerini ölçmeye yönelik 20 soruluk anket uygulanmıştır. FKÜ hastası çocukların yaş ortalaması 9.65 4.92 yıl (%50,1'i 10 yaşından büyük)bulunurken, çocukların % 90 .3'üne Ulusal Yenidoğan Tarama Programı'nda erken tanı konulduğu tespit edilmiştir. Ayrıca, çalışma grubundaki anne babaların %46.8'inin akraba evliliği yaptığı görülmüştür. Çalışma grubundaki annelerin ve babaların ortalama toplam yaşam kalitesi puanları sırasıyla 46.96 13.37 ve 70.39 8.84 olarak bulunmuştur (p<0,05). Bulgular, en düşük Yaşam Kalitesi skorlarınınFKÜ hastası çocuğa sahip annelerde ve en yüksek Yaşam Kalitesi puanlarının sağlıklı çocuklara sahip kontrol grubu babalarında olduğunu göstermiştir. YK, kişilerin cinsiyet, yaş ve eğitim düzeylerine bağlı olarak analiz edilmiştir ve YK'ninhem cinsiyete bağlı olarak hem de ebeveynlerin eğitim düzeyinden büyük ölçüde etkilendiği görülmüştür. Ayrıca, tüm gruplarda, canlılık skorları 1-3 yaşındakiPKU'lu hastaların ebeveynlerinde (73 5.7) diğer tüm gruplara göre anlamlı olarak daha yüksek bulunmuştur. Çalışmamızda FKÜ'lü çocuğu olan annelerin bilgi düzeyi puanları 73 .97 12.72, FKÜ'lü çocuğu olan babaların bilgi düzeyi puanı 53 .04 22.25bulunurken, annelerin bilgi düzeyi puanları babalardan yüksek bulunmuştur. Sonuç olarak bu çalışmanın bulgularına göre, FKÜ'lü hastaların ebeveynlerinin yaşam kalitelerinin düştüğü ve annelerinin yaşam kalitelerinin babalarına göre daha fazla etkilendiği görülmüştür. Hasta çocukların ebeveynleri için sosyal ve psikolojik desteğin geliştirilmesine özellikle dikkat gösterilmesiönerilebilir. Ayrıca, bilgi düzeyini artırmak için belirli aralıklarla hastanın ve ailesinin, hastalık ve diyet tedavisi konusunda eğitim verilmesinin gerekliliği göstermesi açısından önemli bir araştırma olmuştur.
2013-2014 yılları arasında parenteral nütrisyon uygulanan hastaların izlemi

Parenteral nütrisyon, oral ya da enteral yoldan yeterli beslenmenin mümkün olmadığı durumlarda besin desteğinin damar yolu ile sağlanması olarak tanımlanabilir. Etkin ve güvenli bir tedavi yöntemi olsa da PN karışımının içeriğine bağlı metabolik ve damar yolu ilişkili birçok komplikasyonu mevcuttur. Bu çalışmada PN'nin sık kullanıldığı bir merkez olan Hacettepe Üniversitesi İhsan Doğramacı Çocuk Hastanesinde 2013- 2014 yılları arasında toplam 203 kez PN uygulanan 178 hastanın dosyası incelenerek PN endikasyonları, PN karışımının içeriği, uygulanan süre ve bu süre boyunca hastaların vücut ağırlığındaki değişiklik, gelişen komplikasyonlar, komplikasyonların nasıl yönetildiği ve sonuçları değerlendirilmiştir. PN'nin en fazla hematolojik malignite, gastrointestinal sistemi ilgilendiren cerrahi hastalıklar ile hematopoietik kök hücre nakli yapılmış olan hastalara verildiği görülmüştür. Hastaların üçte birinin PN ile vücut ağırlığının arttığı, vücut ağırlığı artanlara, azalanlara göre daha fazla enerji verildiği ve hedeflenen enerjinin SVK'lar aracılığıyla periferik damar yollarına göre daha fazla verilebildiği saptanmıştır. Hipokalemi (%40), hipofosfatemi (%39,8), hipomagnezemi (%40,9), hipertrigliseridemi (%35,6), karaciğer testlerinde bozulma (%55,2), santral venöz kateter ilişkili tromboz (%4,1), SVK'dan alınan kan kültürlerinde mikroorganizma üremesi (%31,3) en fazla dikkat çeken komplikasyonlar olmuştur. Elektrolit ve mineral bozuklukları en sık ilk üç gün içerisinde ortaya çıkmıştır. Karaciğer testlerinde bozulma olanlardan ursodeoksikolik asit verilenlerin %56'sında tedavi ile iyileşme sağlanmıştır, yan etki görülmemiştir. Sonuç olarak, PN çocuklarda etkin ve güvenli kullanılabilmiş, SVK'lar ile etkinlik artırılabilmiştir.
Çocuk Nörolojisi Bilim Dalına 01.10.2003-01.10.2009 yılları arasında başvuran serebral palsili olguların klinik ve laboratuvar bulgularının değerlendirilmesi

01.10. 2003 ? 01.10. 2009 yılları arasında İstanbul Üniversitesi Cerrahpaşa Tıp Fakültesi Çocuk Sağlığı ve Hastalıkları Anabilim Dalı Nöroloji Bilim Dalı polikliğine başvuran; ortalama başvuru yaşı 27,3 26, 1 ay ve 96 (%56,8)'sı erkek, 73 (%43,2)'ü kız çocuğu 169 SP'li olgunun klinik ve laboratuvar bulguları geriye dönük incelendi. Olguların 25 (%14,8)'i <6 aylık; 21 (%12,4)'i 6-12 aylık, 50 (%29,6)'si 12-24 aylık ve 73 (%43,2)'ü >24 aylık iken başvurmuştu. Olguların doğum ağırlığı 59 (%36,1) olguda <2500 g; 104 (%63,8) olguda 2500 - 4500 gr idi. 108 (%66,2) olgu term, 55 (%33,7)'i pretermdi. 99 (%58,6) olgu vajinal yolla, 70 (%40,4)'i sezeryan ile doğmuştu. Vajinal doğumların 17 (%10)'si evde gerçekleşmişti. Serebral palsi tiplerine göre ayrıldığında; 144 (%86) olgu, spastik tip; 13 (% 7,7) olgu diskinetik tip; 6 (% 3,6) olgu mikst tip ve 5 (%3) olgu ataksik-hipotonik tipti. Spastik tiplerin 65 (%38,5)'i kuadriparezik; 43 (%25,6)'ü diplejik; 35 (%20,7)'i hemiparezik ve 2 (%1,2)'si monoparezikti. Risk faktörlerinden en sık asfiksi 99 (%58,9) görüldü. Onu sıklık sırasına göre, düşük doğum ağırlığı 61 (%36,1); prematürite 55 (%32,5) ve 7 (%4,1) olguda menenjit ve 6 (% 3,6) olguda sepsis izledi. Hiperbilirubinemi 16 (%9,5), hidrosefali 5 (%3) ve genetik anomaliler 5 (%3), intrakranial hemoraji ve tromboz gibi vasküler prosesler 7 (%4,2), hipoglisemi 1 (%0,6) idi. Olguların 8'sinde (%4,7) herhangi bir risk faktörü saptanmadı. 38 (%22,5) Olgunun anne babasında akraba evliliği mevcuttu. Olguların görüntüleme bulgularına göre; 45 (%26,6)'inde ensefalomalazi, 9 (%5,3)'unda corpus callosum anomalisi; 5 (%3)'inde polimikrogri; 2'sinde (%1,2) holoprosensefali; 2'sinde (%1,2) porensefalik kist; 1'inde (%0,6) şizensefali; 1'inde (%0,6) koroid pleksus kisti; 1'inde (%0,6) Arnold-Chiari malformasyonu, 33 (%19,5)'ünde kortikal atrofi; 18 (%10,6)'inde bazal ganglia hiperintensitesi; 7 (%4,1)'sinde serebral infarkt ve 4 (%2,4)'ünde hidrosefali vardı. 15 (%8,9)'inde görüntüleme normaldi. Sonuç olarak, çalışma sonuçlarımız intrauterin gelişmenin önemli kriterlerinden olan gebelik yaşı ve doğum tartısının SP etyopatogenezi ve SP prognozunda önemli bir rol oynadığı iddiasını doğrular niteliktedir.
Futbol da 11-12 yaş erkek çocukların da farklı boyut ve ağırlıktaki topların top sürme ve pas tekniği gelişimine etkisi

Bu çalışmanın amacı 11-12 yaş erkek çocuklarında farklı boyut ve ağırlıkta topların pas verme ve top sürme becerisine olan etkisinin incelenmesidir. Bu amaç doğrultusunda araştırmanın örneklem büyüklüğünü Çerkezköy'de ilköğretim birinci kademedeki 11 ve 12 yaşındaki, futbol eğitimi almış ve bu branşta herhangi bir kulüp deneyimi olan haftanın 3 günü, günde 70 dk. antrenman yapan ve kasıtlı yöntemle seçilmiş spor yapma seviyeleri birbirine yakın tüm lisanslı erkek öğrenciler oluşturmakta ve bu öğrenciler içerisinden kasıtlı yöntemle gönüllü olarak seçilmiş olan 24 erkek öğrenci araştırma grubuna alınmıştır. 24 erkek öğrenciden 12'si hafif topla çalışma grubu diğer 12'si ise ağır topla çalışma grubunu oluşturmaktadır. Araştırma kapsamında Antropometrik Ölçümler ve Mor Christian genel yetenek futbol testi uygulanmıştır. Araştırma sonucunda futbol ve futsal topu ile antrenman yapan çocukların 8 hafta sonunda pas verme becerileri gelişmiştir. Bununla beraber top sürme becerileri farklılık göstermemiştir.
Çocuk ve adölesanlarda obezite ve beslenme durumu ile böbrek ve karaciğer fonksiyonları arasındaki ilişkinin belirlenmesi

Obezite; alınan enerjinin, harcanan enerjiden fazla olmasından kaynaklanan ve vücut yağ dokusunun artması ile karakterize olan kronik bir hastalıktır. Yaşam standartlarının artmasına paralel olarak hem gelişmiş hem de gelişmekte olan ülkelerde yaygın olan ve yetişkinlerde olduğu kadar çocukları da etkileyen önemli bir sağlık problemidir. Çalışma, 01 Şubat 2014- 01 Ağustos 2014 tarihleri arasında Zeynep Kamil Kadın ve Çocuk Hastalıkları Eğitim ve Araştırma Hastanesine diyet polikliniğine obezite tanısıyla yönlendirilen 8-18 yaş aralığındaki gönüllü 142 çocuk ve adölesan (92 Kız, 50 Erkek) ile yapılmıştır. Yaşa göre BKİ z-skor ortalaması 8 yaş grubu erkeklerde 4 1.2, kızlarda 2 .5 0.7, 9-13 yaş grubu erkeklerde 2 .8 0.6, kızlarda 2 .6 0.6, 14-18 yaş gurubundaki erkeklerde 2 .4 0.2, kızlarda 2.5 0. 8 olarak görülmüştür. Erkeklerin %16'sında, kızların %25'inde en az bir kronik hastalık tanısı mevcuttur. Erkeklerin %26'sının, kızların %15.2'sinin her gün dışarıda yemek yeme alışkanlığı olduğu belirlenmiştir. Dışarıda en çok tercih edilen yiyecek grubu erkeklerde tost/sandviç, kızlarda ise hamburger/pizza gibi hamur işi besinler olduğu görülmüştür. Günlük alınan ortalama enerji miktarı fazla kilolu bireylerde 1811.1 739. 3 kkal (820.1-3605. 6 kkal), şişman bireylerde ise 2363.9 1156. 7 kkal (737.8-8743. 7 kkal) olarak hesaplanmıştır (p<0.05). Bireylerin günlük diyetle aldıkları protein yüzdesi ile serum Kan üre azotu değeri arasında zayıf negatif bir ilişki bulunmuştur (p<0.05). Karbonhidrat yüzdesi ile karaciğer fonksiyon göstergelerinden serum alanin aminotransferaz değeri arasında zayıf pozitif bir ilişki, karbonhidrat yüzdesi ile serum Düşük dansiteli liporotein kolesterol ve BUN değeri arasında ise zayıf negatif bir ilişki saptanmıştır (p<0.05). Omega- 3 yağ asidi tüketimi ile BUN değeri arasında zayıf negatif bir ilişki bulunmuştur (p<0.05). A, E, B1, B2 vitaminleri ve folat tüketimleri ile BUN değeri arasında zayıf pozitif bir ilişki, B12, B6 vitaminleri ve niasin alımları arasında ise düşük pozitif ilişki bulunmuştur (p<0.05). Magnezyum, fosfor, demir, çinko alımları ile BUN düzeyleri arasında zayıf pozitif bir ilişki saptanmıştır (p<0.05). Çocukluk çağı obezitesi birçok sistem üzerinde etkisi olan önemli ve önlenebilir bir durumdur.
Akut solunum yolu enfeksiyonu olan çocuklarda Human Bocavirus prevalansının saptanması

Bu çalışmada bölgemizde akut solunum yolu enfeksiyonu belirtileri olan çocuklarda Human Bocavirus sıklığının araştırılması ve özellikle yüksek koenfeksiyon oranları bildirilen HBoV'nin bölgemizdeki durumu hakkında bilgi edinilmesi amaçlanmıştır. Ekim 2009 ? Mart 2010 tarihleri arasında yürütülen bu çalışmaya, Tepecik Eğitim ve Araştırma Hastanesi Çocuk Sağlığı ve Hastalıkları Polikliniği'ne akut solunum yolu enfeksiyonu belirtileri ile başvuran ve alt solunum yolu enfeksiyonu tanısı konulan, 57 kız- 87 erkek çocuktan alınan toplam 144 hastaya ait boğaz sürüntü örnekleri dahil edilmiştir. Örnekler viral transport mediumlara konularak Celal Bayar Üniversitesi Tıp Fakültesi Tıbbi Mikrobiyoloji Anabilim Dalı Moleküler Mikrobiyoloji Laboratuvarı'na ulaştırılmıştır. Örnekler çalışma gününe kadar -80 C' de saklanmıştır. Bu örneklerde HBoV varlığı DNA çip yöntemiyle ? CLART Pneumovir DNA array assay ] araştırılmıştır. Çalışılan 144 örneğin 7'si yöntemden kaynaklanan sebeplerle çalışma dışı bırakılmıştır. Kalan 137 örneğin 29'unda (% 21.1) HBoV pozitif olarak saptanmıştır. Pozitif bulunan hastaların (13 kız, 16 erkek) yaş ortalaması 18.4 ay (yaş aralığı: 1 ay-7 yaş) olarak bulunmuştur. HBoV pozitif hastalardan 1'i Aralık, 6'sı Ocak, 8'i Şubat, 14'ünde Mart ayında hastaneye başvurmuştur. Pozitiflik saptanan hastaların 26'sında HBoV'ye eşlik eden en az bir başka virus varlığı tespit edilmiştir. Respiratuvar Sinsityal Virus-B %55'lik oranla HBoV ile birlikte en sık saptanan virus olup, bunu % 48.2' lik bir oranla parainfluenza-4, %37. 9 ile human metapneumovirus-A ve %31 ile Respiratuvar Sinsityal Virus-A izlemektedir. Tek başına HBoV pozitifliği saptanan hastalar ile birden fazla etkenle enfekte hastaların klinik bulguları arasında herhangi bir fark saptanmamıştır. Çalışma grubumuzda HBoV sadece 3 hastada tek etken olarak, 26 hastada diğer solunum yolu patojenleri ile birlikte saptanmış olup, bulgularımız literatürle uyumlu bulunmuştur. Bu bilgiler ışığında akut solunum yolu enfeksiyonlarında HBoV'nin tek başına etken olabilmekle birlikte, diğer etkenlerle koenfeksiyonlarına daha sık rastlandığı sonucuna varılmıştır.
Düzce ilindeki ilköğretim çocuklarında kan basıncı persantil değerleri ve eğrilerinin araştırılması

Amaç: Ülkemizde ve dünyada çocukluk yaş dönemine ait kan basıncı persantil değerleri için sınırlı veri mevcuttur. Bu çalışmada 6-14 yaş arası kız ve erkek çocuklar için kan basıncı persantil eğrilerinin oluşturulması amaçlandı. Gereç ve Yöntemler: Bu çalışma, 2008- 2009 yılı eğitim ve öğretim döneminde, Düzce İli Merkez İlçesindeki 7 ilköğretim okulunda yapıldı. Çalışma 3808 öğrenciyi kapsamaktadır (1771 kız, 2037 erkek). KB ölçülmeden önce öğrencilerin en az 10 dakika dinlenmiş olduklarından emin olundu. 3 ila 5 dakika arayla iki ölçüm alındı ve ortalamaları alınarak kaydedildi. Veriler SPSS 17.0 bilgisayar ortamında analiz edilerek tüm istatistikler için p< 0.05 olması anlamlı kabul edildi. Kızlarda ve erkeklerde tansiyon persantil eğrilerinin oluşturulmasında LMS yöntemi kullanıldı. Bulgular: Ortalama SKB 6-14 yaş aralığı için kızlarda sırasıyla 87 .14, 88 .14, 91 .31, 95 .17, 97 .53, 96 .94, 101 .10, 102 .61, 100. 53 mmHg iken erkeklerde 89 .05, 90 .75, 93 .47, 94 .50, 97 .39, 97 .80, 99 .02, 103 .46, 107. 77 mmHg idi. Ortalama DKB 6-14 yaş aralığı için kızlarda sırasıyla 53 .69, 54 .53, 56 .79, 58 .69, 60 .01, 58 .96, 62 .58, 63 .96, 64.12 mmHg iken, erkeklerde ise 52 .70, 54 .68, 56 .81, 58 .31, 60 .59, 60 .80, 62 .25, 63 .57, 65.88 mmHg idi. Elde edilen KB persantil eğrileri irregüler parabolik eğriler gösteriyordu. 7 ve 14 yaş gruplarında erkeklerin, 12 yaş grubunda ise kızların ortalama SKB değerlerinin daha yüksek olduğu, diğer yaş gruplarında ise cinsiyetler arasında istatistiksel olarak anlamlı fark olmadığı görüldü. Ortalama DKB değerleri ise 11 yaş grubu arasında istatistiksel olarak anlamlı fark olduğu, diğer yaş gruplarında ise anlamlı fark olmadığı görüldü. SHT sıklığını kızlarda %5.9, erkeklerde %5.8, DHT sıklığını ise kızlarda %7.2, erkeklerde %7.3 olarak saptadık. Sonuç: Çocukluk yaş dönemine ait KB persantil değerleri ülkeden ülkeye ve aynı ülkede bölgeden bölgeye farklılıklar göstermektedir. Bu nedenle ülkemiz çocuklarının gerçek kan basıncı haritasını oluşturabilmek için daha fazla bölgesel çalışmaya ihtiyaç vardır.
Dikkat eksikliği hiperaktivite bozukluğu tanılı çocuklarda ve ebeveynlerinde otizm spektrumuna ilişkin bulguların incelenmesi

Çalışmamızda polikliniğimizde Dikkat Eksikliği Hiperaktivite Bozukluğu tanısı ile izlenen çocuklarda ve ebeveynlerinde otizm belirtileri incelenmiştir. Araştırma grubu olarak polikliniğimizde DEHB tanısıyla takip edilen ve kronik hastalığı bulunmayan 6-15 yaş aralığındaki 66 olgu ve ebeveynleri ile kontrol grubu olarak tıbbi ve psikiyatrik hastalığı olmayan, yaş ve cinsiyet açısından benzer 33 olgu ve ebeveynleri dahil edildi. Çalışmaya alınan araştırma ve kontrol grubu olgularına sosyodemografik veri formu, Çocuk ve Ergenlerde Davranım Bozuklukları İçin DSM-IV'e Dayalı Tarama ve Değerlendirme Ölçeği ve Otizm Davranış Kontrol Listesi uygulandı. Olguların anne ve babalarına Erişkin DEHB Ölçeği, Wender Utah Derecelendirme Ölçeği ve Otizm Anketi uygulandı. DEHB'li olgularda ODKL toplam ve alt ölçek puanları kontrol grubuna göre anlamlı olarak yüksek saptandı. DEHB grubunda erkek cinsiyette ve karşıt olma karşı gelme bozukluğu varlığında, ODKL toplam puanı daha yüksekti. Gebelikte sigara maruziyeti, doğumda komplikasyon ve doğum sonrası sorun olmasının daha yüksek ODKL puanı ile ilişkili olduğu saptandı. DEHB'li olguların anne ve babalarında WUDÖ ve Erişkin DEHB Ölçeği puanları kontrol grubu ebeveynlerinden daha fazlaydı. OA alt ölçek ve toplam puanları arasında DEHB grubu ile kontrol grubu anne ve babaları arasında istatistiksel olarak anlamlı fark saptanmadı. Maternal ve paternal WUDÖ ve Erişkin DEHB ölçeği toplam puanları ile ODKL puanları arasında anlamlı korelasyon gözlendi. Maternal ve paternal OA puanları ile ODKL arasında korelasyon saptanmadı. Çalışmamız sonucunda polikliniğe başvuran DEHB tanılı çocuklarda DEHB tanısı olmayan kontrol grubuna kıyasla daha fazla otizm belirtisi olduğu bulunmuştur. DEHB tanılı çocukların ebeveynlerinde daha fazla DEHB belirtisi saptanırken, otizm belirtileri açısından kontrol grubu ebeveynlerinden farklılık göstermedikleri saptanmıştır.
Cerrahi girişim geçirecek çocukların babalarının ameliyat hakkında bilgi ve anksiyete düzeylerinin belirlenmesi

Cerrahi girişim, çocuk hasta ve ebeveynleri için stres oluşturan bir durumdur. Ebeveynlerin yaşadığı stres ve anksiyete çocuk hastalara yansımakta ve iyileşme sürecini etkilemektedir. Araştırma cerrahi girişim geçirecek çocukların babalarının ameliyata ilişkin bilgilerini ve anksiyete düzeylerini belirlemek amacıyla kesitsel ve tanımlayıcı olarak yapıldı. Araştırmanın evrenini Karabük Üniversitesi Eğitim ve Araştırma Hastanesi çocuk cerrahisi ve yan dallar kliniğinde 1 Mart- 31 Haziran 2017 tarihleri arasında araştırmaya katılmayı kabul eden 180 baba oluşturdu. Veriler tanıtıcı veri formu ile Durumluk-Sürekli Anksiyete ölçeği kullanılarak toplandı. Verilerin analizinde sayı, ortalama, standart sapma ve t testleri kullanıldı. Çalışmada babaların %73,3'ünün 31-40 yaş arasında, %57,2'sinin lise mezunu, %89,4'ünün 1-3 arası çocuğa sahip olduğu, çocukların %35,5'inin 3. çocuk olduğu ve %34,4'ünün adenoid ve tonsillektomi cerrahi girişimi geçireceği belirlendi. Babaların %84,4'ünün daha önce hastane deneyimi yaşadığı, babaların %66,7'sine cerrahi sürece ait bilgilendirmenin hekim tarafından yapıldığı belirlendi. Çalışmada babaların %42,8'inin cerrahi girişimin başarısız olmasından, %28,9'unun evde bakımında yetersizlik hissetme nedeniyle endişe yaşadığı saptandı. Babaların durumluk ölçek puan ortalamasının 56,57 13, 11 olduğu ve orta düzeyde, sürekli ölçek puan ortalamasının ise 50,99 10, 36 olduğu ve orta düzeyde anksiyete yaşadıkları belirlendi. Sürekli anksiyete puan ortalaması ile durumluk anksiyete puan ortalaması arasında istatiksel olarak anlamlı fark bulundu (p<0.05). Babaların yaşları ile ölçek puanları arasında anlamlı fark bulunmazken (p>0.05), çocukların cinsiyeti ile babaların durumluk ve sürekli anksiyete puan ortalamaları arasında anlamlı bir fark bulundu (p<0.05). Genel olarak babaların ameliyat öncesi bilgilendirmeyi yeterli bulduğu, bilgilendirme durumu ile durumluk ve sürekli anksiyete ölçek puanları arasında anlamlı bir fark belirlenmedi (p>0.05). Cerrahi girişim geçiren çocukların aile merkezli yaklaşım çerçevesinde babalarının da anksiyetesini gidermeye yönelik hemşirelik girişimlerinin yapılması önerilmektedir.
Akut inme nedeniyle başvuran çocuk olguların klinik, radyolojik ve laboratuvar bulgularının değerlendirilmesi

Çocuklarda akut inme, erişkin yaş grubuna göre daha nadir görülmekle birlikte; çocuklarda morbidite, mortalite ve yaşam kalitesi üzerine önemli etkileri olan acil bir nörolojik durumu ifade etmektedir. Çalışmamızda Ocak 2010 -Ekim 2018 tarihleri arasında Eskişehir Osmangazi Üniversitesi, Çocuk Nörolojisi Bilim Dalı'nda, 1 ay-18 yaş arası, travma ile ilişkili olmayan akut inme tanısı almış çocuklar retrospektif olarak incelenmiş; demografik özellikleri, sistemik ve nörolojik muayeneleri, risk faktörleri, etiyolojik faktörleri, nöroradyolojik bulguları, izlemdeki özellikleri ve nörolojik sonuçlarının değerlendirilmesi amaçlanmıştır. Hastalarımızın ortanca yaşı 75 ay (1-203 ay), %55,7'si erkek, %44,3'ü kızdı. En sık başvuru şikayetleri fokal nörolojik defisit ve nöbetti. Hasta populasyonu 47 iskemik, beş hemorajik inme hastasından oluştu. İskemik inme hastalarından 14'ü serebral sinövenöz tromboz tanısı aldı ve ikisinde hemorajik transformasyon gelişti. Etyolojide en sık nedenler, kalp hastalıkları, vaskülit, otit, Moyamoya hastalığı idi, hastaların %61,5'inde ise herhangi bir neden saptanmadı. Hastalarımızın %82,6'sında en az bir protrombotik ve/veya hematolojik risk faktörü saptandı. En sık rastlanan genetik protrombotik risk faktörü heterozigot veya homozigot MTHFR C677T pozitifliği idi (%65,4). Nöroradyolojik incelemede; %69,2'sinde unilateral, %30,8'inde bilateral serebral tutulum saptandı. En çok bazal ganglionlar, en az serebellum tutulmuştu, %9,6'sında kanama alanlarının eşlik ettiği görüldü. Serebral sinövenöz trombozlu hastalarda en çok etkilenen venöz yapılar, transvers sinüs (%71,5) ve sagittal sinüs (%21,4) idi. Hastaların %75'ine antitrombotik tedavi verilmiş, hiçbirinde tedavi ilişkili majör komplikasyon görülmemişti. Ortanca 24 aylık (1-102 ay) izlemde; hastaların %57,7'sinde nörolojik defisit/epilepsi saptandı, %42,3'si ise normal olarak değerlendirildi, bir hastamız eksitus oldu (%1,9), hiçbir hastamızda rekürrens gelişmedi. Çalışmamızda pediatrik inme etyolojisi ve risk faktörleri geniş bir spektruma sahipti. Küçük başvuru yaşı nörolojik defisit/epilepsi için; diffüz nörolojik bulgu ve hemorajik inme ise epilepsi için risk faktörleri olarak saptandı. Akut inmeli çocuklarda başvuru semptomları arasında nöbetin olması, izlemde epilepsi varlığı ve fizik tedavi desteği gereksinimi kötü nörolojik sonuçlarla ilişkili olduğu görüldü. Çalışmamızda protrombotik ve/veya hematolojik risk faktörleri sıklığı yüksek bulundu.
Hipertansif ebeveynlerin normotansif çocuklarında homosistein düzeyleri

Çocukluk çağı hipertansiyonu erişkin dönemdeki kardiyovasküler sistem hastalıkları, kronik böbrek yetmezliği ve serebrovasküler hastalıklar için önemli bir risk faktörüdür. Hipertansiyonun patogenezi tam olarak aydınlatılamamıştır; etyolojide genetik ve çevresel birçok etken sorumlu tutulmuştur. Aile öyküsü, çocukluk çağında görülen esansiyel hipertansiyonda önemli bir risk faktörü olarak gösterilmektedir. Hipertansif ebeveynlerin çocuklarının normotansif ebeveynlerin çocuklarına oranla daha yüksek kan basıncına sahip oldukları gösterilmiştir. Erişkinlerde ve çocuklarda hipertansiyon ile homosistein yüksekliğinin birlikteliğini ortaya koyan çalışmalar mevcuttur. Bu çalışmada ise ailesinde EHT olan normotansif çocuklarda, hipertansiyon klinik olarak ortaya çıkmadan önce homosistein düzeylerinde değişiklik olup olmadığı araştırıldı. Bu amaçla 5-20 yaşları arasında ailesinde EHT olan 79 normotansif çocuk ile kontrol grubu olarak ailesinde EHT olmayan 72 normotansif çocuk çalışmaya alındı. KB değerleri tüm olgularda normal sınırlar içinde olmakla birlikte; 10 yaşından sonra ailesinde EHT olan çocuklarda kontrol grubundan yüksek saptandı (p<0.05). Plazma homosistein düzeyleri 5-9 yaş arası çocuklarda ailesinde EHT olan grup ile kontrol grubu arasında farklı değildi (p>0.05). Ailesinde EHT olan 10 yaş üzeri çocuklarda total homosistein düzeyleri kontrol grubundan yüksek saptandı (p<0.001). Ailesinde EHT olan çocuklarda tHcy düzeyleri ile sistolik ve diyastolik kan basınçları pozitif ilişkili (p<0.001), vitamin B12 ve folik asit düzeyleri ile negatif ilişkili bulundu (p<0.01). Sonuç olarak; çalışmamızda hipertansif ebeveynlerin normotansif çocuklarında kan basıncı kontrol grubundan yüksek saptandı. Ayrıca bu çocuklarda hipertansiyon gelişmeden önce homosistein düzeyleri yüksek bulundu. Bu nedenle hipertansiyon başlamadan ve end organ hasarı meydana gelmeden önce ailesinde EHT olan çocuklarda homosistein düzeyi bakılmasının önemli olabileceği düşünülmüştür.