turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Akut gastroenteritli çocuklarda rotavirus ve adenovirusun sıklığı ve rotavirusun moleküler epidemiyolojisi

Enterik viruslar bakteriyel olmayan akut gastroenteritlerin en sık nedenidir. Bu çalışmanın amacı, 0-6 yaş akut gastroenteriti olan çocuklarda viral etyolojinin sıklığını araştırmak ve rotavirusların baskın genotiplerini belirlemektir. Yaygın ishal virüsleri ile ilgili epidemiyolojik çalışma, Eylül 2012 -Kasım 2013 döneminde Afyonkarahisar ilinde gerçekleştirilmiştir. Afyon Kocatepe Üniversitesi Hastanesi Çocuk Hastalıkları Polikliniği başvuran 6 yaşın altındaki 492 aşılanmamış ve ishali olan çocuklardan alınan dışkı örnekleri çalışma kapsamına alınmıştır. Dışkı örneklerinin tümü bakteriyel etkenlerin varlığını belirlemek amacıyla kültür yöntemleri ile değerlendirilmiş ve herhangi bir bakteriyel üreme gözlenmemiştir. Rotavirus ve adenovirus antijenleri immunokromatografik yöntem ile araştırılmıştır. ICT ile rotavirus pozitif bulunan dışkı örnekleri, reverse transkripsiyon-polimeraz zincir reaksiyonu tabanlı genotipleme Akut gastroenteritli 492 çocukta rotavirus ve adenovirus pozitifliği sırasıyla %20. 3 ve %3.3 olarak bulunmuştur. Viral gastroenteritli çocukların %0.6'sında ise rotavirus adenovirus birlikteliği saptanmıştır. Kış ve ilkbahar aylarında rotavirus antijeni pozitif olguların sayısında artış gözlenmiştir. Rotavirus epizotlarının %73'ü yaşamın ilk iki yılında gözlenmiştir. G ve P genotiplerinin G1, G2, G4, G9 ve P, P genotiplerini içeren toplamda altı farklı kombinasyonu bulunmuştur. En yaygın rotavirus genotipleri; G9P (%48.7) ardından G9P (% 17.5) olarak bulunmuştur. G1P (% 16 .2), G2P (% 11 .2), G1P (% 3 .7), G4P (% 2.5) diğer genotipleri oluşturmuştur. Bölgemizdeki rotavirus genotiplerinin %66'sının G9P ve G9P olduğu gözlenmiştir. Adenovirus pozitifliğinin sıklığı rotavirustan daha düşüktür. Rotavirus enfeksiyonunun yüksek oranlarıyla ile ilgili olarak, gastroenterit önleme programları hakkında bilgilendirmenin yanı sıra yeni rotavirus suşların ortaya çıkması hakkında bilgi sağlamak amacıyla sürekli izlem gereklidir. Bu durum aynı zamanda, rotavirus aşısı yapımında karar verme politikalarına da yardımcı olacaktır.
Tip 1 diyabetli çocuk hastalarda diyetin inflamatuar indeksi ile bazı biyokimyasal parametreler arasındaki ilişkinin incelenmesid

Diyet, diyabet tedavisinin önemli bir bileşeni olmakla beraber diyabet yönetiminin başarılı olması için tamamlayıcıdır ve buna ek olarak Tip 1 Diabetes Mellitus 'lu çocuklarda diyetin inflamatuar yükünün glisemik kontrol ve inflamasyon üzerine etkili olabileceği düşünülmektedir. Diyetin inflamatuar indeksi diyetin inflamatuar özelliğinin ölçülebilmesine olanak sağlayan yeni bir indekstir ve C reaktif protein, interlökin- 6 (IL-6) ve tümör nekrozis faktör-alfa gibi inflamatuar belirteçlerle ilişkili olduğu belirtilmektedir. Bu çalışmada, Tip 1 DM'li çocuklarda, diyetin inflamatuar yükü ve diyete uyumun, glisemik kontrol ve inflamasyon durumu üzerine etkisinin incelenmesi amaçlanmıştır. Araştırma kapsamına, Dr. Sami Ulus Kadın Doğum Çocuk Sağlığı ve Hastalıkları Eğitim ve Araştırma Hastanesi Pediatrik Endokrinoloji polikliniğine başvuran, son 1-5 yıl içinde Tip 1 DM tanısı almış 62 çocuk hasta alınmış ve hastalara kişisel bilgiler, sosyoekonomik durum, beslenme alışkanlıkları, antropometrik ölçümler, rutin biyokimyasal bulgular, fiziksel aktivite kaydını içeren anket formu yüz yüze görüşme yöntemi ile uygulanmıştır. Bunun yanı sıra hastalara diyabet yönetimi anketi uygulanmıştır. Hastaların yüksek duyarlılıklı C-Reaktif Proteini değerleri ise ELISA yöntemi ile analiz edilmiştir. Ayrıca, her bir hastadan iki gün hafta içi, bir gün hafta sonu olmak üzere birbirini takip eden üç günlük besin tüketim kaydı alınmış ve besin ögesi tüketim ortalamalarına göre DII skorları hesaplanmıştır. Araştırma örnekleminin %56.5'i kız, %43.5'i ise erkek hastadan oluşmaktadır. Hastaların diyetlerinin inflamatuar yükü değerlendirilmiş ve DII ortalaması kızlarda 2.8 1. 0 iken erkeklerde 3.3 1. 2 olarak hesaplanmıştır. Hastalar DII skorlarına göre tertillere ayrılarak incelendiğinde, günlük ortalama enerji, protein, karbonhidrat, toplam yağ, doymuş yağ, tekli doymamış yağ asitleri, omega 3 (n-3) çoklu doymamış yağ asitleri (n-3 PUFAs), omega 6 (n-6) PUFAs, kolesterol, vitamin A, tiamin, riboflavin, niasin, vitamin B12, demir, magnezyum, çinko alım miktarlarında gruplar arası farklılık anlamlı bulunmuştur (p<0.05) . Buna karşın, serum hs-CRP, kolesterol, LDL, HDL, trigliserit, 25 D vitamini ile kanda HbA1C ve glikoz değerleri yönünden gruplar arasında anlamlı bir fark saptanmamıştır (p>0.05). DII ile hs-CRP düzeyleri arasında anlamlı bir ilişki bulunmazken hs-CRP düzeyinin en düşük DII skoruna sahip grupta (1. Tertil) daha düşük olduğu görülmüştür fakat bu durum istatistiksel olarak anlamlı bulunmamıştır (p>0.05). Sonuç olarak, CRP konsantrasyonu gün içinde değişiklik gösterebilmekle birlikte baskın olarak IL-6 ve TNF- gibi sitokinlerin uyarısına yanıt olarak karaciğer tarafından sentezlenmektedir bu nedenle, DII ile bu inflamatuar sitokinler arasındaki ilişkinin de incelenmesi önerilmektedir.
Çocuğu kemik iliği nakli olan ebeveynlerin sağlık bakım memnuniyeti: Bir kit ünitesi örneği

Bu çalışma; çocuğu kemik iliği nakli olan ebeveynlerin sağlık bakım hizmetlerinden memnuniyetlerini belirlemek amacı ile tanımlayıcı tipte planlandı. Araştırmanın evren ve örneklemini İstanbul'da bulunan özel hastaneler kompleksinin pediatri kemik iliği nakil ünitesinde 15 Mayıs 2018- 2019 tarihleri arasında tedavi gören ve taburcu olduktan sonra ayaktan hizmet alan 74 hastanın araştırmaya katılmaya gönüllü ebeveynleri oluşturdu. Verilerin toplanmasında 'Ebeveyn Sosyodemografik Veri Formu' ve 'PedsQL Sağlık Bakım Memnuniyeti Hematoloji/Onkoloji Modülü Ebeveyn Raporu' kullanıldı. Veriler etik kurul ve kurum izinleri ile katılımcılardan onam alındıktan sonra toplandı. Formun çalışma grubumuz için cronbach iç tutarlılık katsayısı 0.94 olup; alt boyutlarda ise, genel memnuniyet için 0 ,87, bilgi memnuniyeti için 0 ,89, aile katılımı memnuniyeti 0 ,84, iletişim memnuniyeti için 0 ,89, teknik beceriler memnuniyeti için 0 ,85, duygusal gereksinimler memnuniyeti için ise 0,92 olarak bulundu. Verilerin analizinde lisanslı SPSS 25 programı kullanıldı ve %95 güven düzeyi ile çalışıldı. Çalışmaya katılanların genel olarak memnuniyetleri yüksek olup; genel memnuniyet ortalaması 90 ,43 12,47, bilgi memnuniyet ortalaması 83 ,92 17,21, aile katılımı memnuniyeti ortalaması 81 ,25 17,09, iletişim memnuniyeti ortalaması 87 ,43 15,13, teknik beceriler memnuniyeti ortalaması 91 ,13 12,02, duygusal gereksinimler memnuniyeti ortalaması ise 75,59 20, 2 olarak bulundu. Ebeveynlerin memnuniyet düzeyleri arasında pozitif yönlü istatistiksel anlamlı ilişki saptandı (p<0,05). Herhangi bir konuda memnuniyet arttıkça diğer memnuniyet düzeylerinin de arttığı tespit edildi. Çalışmamız zorluklarla dolu nakil sürecinin iyi yönetilmesinde sağlık çalışanları olarak hasta ve ailesine verilen duygusal desteğin ve açıklayıcı bilgilerin, iyi kurulan iletişimin, çocuğun bakımına ailesini dahil etmenin ve bakım verme esnasında iyi bir teknik beceriye sahip olmanın memnuniyet düzeyini olumlu etkilediğini ortaya koymaktadır. Bakım ve tedavi sırasında hasta ve yakınlarının beraber ele alındığı multidisipliner bir ekip yaklaşımının benimsenmesi ve nakil sonrasında iyileşme sürecini hızlandırıp, tedavi süresini azaltmaya yardımcı faktörlerin bakım verenler perspektifinden incelendiği kalitatif çalışmaların yapılması önerilmektedir.
Oylum Höyük erken tunç çağı çocuklarının paleodemografik ve paleopatolojik açıdan analizi

Gaziantep ili Kilis ilçesi yakınlarında yer alan Oylum Höyük'ten 1989- 91 yılları arasında gün ışığına çıkarılan ve Erken Tunç Çagı'na tarihlendirilen 30 çocuk, paleodemograf ik ve paleopatolojik açıdan değerlendirilmeye çalışılmıştır. Paleodemografik analizde, gömülerin büyük bir çoğunluğunu oluşturan çocuklara, erişkin bireyler de ilave edilmiş, yaş ve cinsiyet tayini yapılan topluluğun yaşam tabloları bu veriler doğrultusunda oluşturulmuştur. Elde edilen sonuçlar, Anadolu'dan seçilmiş serilerden Çayönü, Değirmentepe, Caferhöyük ve İznik Tiyatrosu'ndan gün ışığına çıkarılmış olan 0-15 yaş grubundaki çocuklar ile karşılaştırılmıştır. Buna göre, bebek ölümlerinin en yoğun olarak 0-1 yaş grubunda meydana geldiği belirlenmiş, Degirmentepe ve Caferhöyük çocuklarının da Oylum Höyük'te izlenen sonuca benzer şekilde, çocuğun 0-1 yaş grubunda yaşamını yitirmiş olduğu gözlenmiştir. Yüksek oranda seyreden bebek-çocuk ölümlerini açıklayabilmek düşüncesiyle, düşük bir yaşam beklentisiyle karşımıza çıkan Oylum Höyük çocuklarının, yaşadıkları doğal çevre de göz önüne alınarak genel sağlık durumları ortaya konmaya çalışılmıştır. Bu bağlamda, topluluktaki patolojik lezyonlara bakılmış ve adı geçen yerleşim yerleriyle karşılaştırma yoluna gidilmiştir. Yapılan paleopatolojik analizlere göre, Oylum Höyük' - teporotic hyperostosis, cribra orbitalia, periostitis, hemolytic anemia ve harris lines bulgulanmıştır. Patolojik lezyonların ve dolayısıyla ölüm riskinin en yüksek olduğu yaş grubunun, 0-5 yaş olduğu belirlenmiştir. Oylum Höyük'teki çocuk ölümlerine etki eden faktörler arasında, enfeksiyonel hastalıklar, fizyolojik stres ve aneminin önemli bir yer işgal ettiği sanılmaktadır. Karşılaştırma yaptığımız topluluklar arasında Oylum çocuklarının yerini belirleyebilmek amacıyla istatistiksel analizler uygulanmıştır. Buna göre, patolojik lezyonların görülme sıklığı bakımından Oylum Höyük çocuklarının, diğer topluluklara oranla, Değirmentepe çocuklarına daha yakın olduğu belirlenmiştir. Ancak örneklem grubundaki çocukların lezyon frekansının düşük olması ve farklı dönemlerde yaşamış olmaları nedeniyle bu benzerlikten şimdilik anlamlı sonuçlar çıkarmak mümkün olmamaktadır.
Serebral palsili çocuklarda alt ekstremite duyusunun denge ve yürüyüş parametreleri üzerine etkilerinin incelenmesi

Bu çalışma serebral palsili çocuklarda alt ekstremite duyusunun değerlendirilmesi ve duyusal değişikliklerin denge ve yürüyüş parametreleri üzerindeki etkilerini incelemek amacıyla planlandı. Çalışmaya 5-18 yaşları arasında değişen 15 sağlıklı, 15 unilateral etkilenimli ve 15 bilateral etkilenimli, kaba motor fonksiyon sınıflama sistemine göre I ve II seviyelerinde bağımsız yürüyebilen spastik tip SP'li toplam 45 çocuk dahil edildi. Çocukların demografik bilgileri kaydedildikten sonra taktil duyu, vibrasyon duyusu, iki nokta ayrımı, propriosepsiyon duyusu, denge, süreli kalk yürü testi, yürüyüş ve ayaktaki yük dağılımı değerlendirmeleri yapıldı. Denge değerlendirmesi için Berg Denge Ölçeği, yürüyüş değerlendirmesi için Edinburgh Görsel Yürüme Analizi kullanıldı. Yük dağılımı için statik ve dinamik pedobarografik analizler yapıldı. Duyu değerlendirmeleri ile denge, yürüyüş ve yük dağılımı analizlerinin arasındaki ilişki incelendi. Çalışmanın sonucunda SP'li çocuklarda alt ekstremite taktil, iki nokta ayrımı ve proprioseptif duyuların da yetersizlikler olduğu tespit edildi (p<0.05). Taktil duyu ve iki nokta ayrımı duyusu unilateral ve bilateral etkilenimli çocuklarda benzerken, proprioseptif duyu bilateral etkilenimli çocuklarda daha kötüydü. SP'li çocuklarda duyu bozukluğu ile denge ve yürüyüş arasındaki ilişki incelendiğinde, taktil duyu kaybının yürüyüş bozukluğu, ayaktaki yük dağılımı ve statik basınç ile ilişkili olduğu bulundu (p<0.05). SP'li çocukların rehabilitasyonunda yürüyüş eğitimine temel olabilecek duyusal değerlendirmelerin yapılması ve müdahale programlarında eksik görülen parametrelerle ilgili desteğin verilmesi yürüyüş ve denge parametrelerinde olumlu etki oluşturabileceği sonucuna varıldı.
Ankara ili merkez ilçelerinde bulunan çeşitli ilkokullarda 7-11 yaş grubu arasındaki çocuklarda enterobius vermicularis prevalensinin saptanması

Bu çalışmada, Ankara ili sınırları içinde bulunan Keçiören, Mamak, Çankaya merkez ilçelerindeki 6 farklı ilkokulda (Beytepe 60. Yıl, Ayrana, Ahmet Hızal, Abidinpaşa, Kalaba ve İbni Sina) 7-11 yaş grubu arasındaki toplam 1722 çocuk Enterobius vermicularis için özelleşmiş olan selofon-bant yöntemi ile incelenmiştir. Tarama yapılan 1722 çocuktan 478'inin Enterobius vermicularis taşımakta olup, Enterobius vermicularis'in prevalensi %27. 75 olarak bulunmuştur.
7-12 yaş grubu çocuklarda psikotropik ilaç kullanımının diş sağlığı ve tükürük üzerindeki etkilerinin değerlendirilmesi

Tez çalışmasında, psikotropik ilaç kullanan çocukların ağız-diş sağlığı problemlerinin detaylı incelemesi, tükürük akış hızı, tamponlama kapasitesi gibi fizikokimyasal özelliklerinin değerlendirilmesi ve -amilaz, kalsiyum, total protein ve PRP miktarlarının biyokimyasal analizinin yapılarak sağlıklı ve ilaç kullanımı olmayan çocuklarla karşılaştırılması amaçlanmıştır. 7-12 yaş aralığında, psikotropik ilaç kullanmaya yeni başlayacak olan (1. grup),) uzun süredir ( 6 ay) ilaç kullanmakta olan (2. grup) ve ilaç kullanmayan sağlıklı çocuklardan oluşan kontrol grubu (3. grup) olmak üzere 3 gruba ayrılan 241 çocuk hastanın anamnez verileri kaydedilmiş ve dental muayeneleri yapılmıştır. Uyarılmamış tükürük örneklerinde; pH, visközite, tamponlama kapasitesi ölçümü ve biyokimyasal analizler, uyarılmış tükürük örneklerinde ise akış hızı ölçümleri yapılmıştır. Diş fırçalama alışkanlıklarının 3 grupta da benzer olduğu ancak, Pİ skorlarının 1. ve 2. Grupta, Gİ skorlarının ise 2. Grupta sağlıklı çocuklara göre istatistiksel anlamlı olarak daha yüksek olduğu tespit edilmiştir. dft ve dfs skorlarının çocuk psikiyatrisi hastalarında daha yüksek olduğu, dfs skorlarındaki farklılığın istatistiksel anlamlı olduğu görülmüştür. Tükürük akış hızı 2. Grupta anlamlı olarak daha düşük bulunmuştur. Tükürüğün visközite, pH ve tamponlama kapasitesi gibi koruyucu özelliklerinin gruplar arasında anlamlı farklılık göstermediği saptanmıştır. Bruksizm prevalansının çocuk psikiyatrisi hastalarında anlamlı olarak daha yüksek olduğu görülmüştür. Dental travma prevalansı, DEHB gözlenen hastalarda anlamlı olarak daha yüksek bulunmuştur. Tükürük -amilaz, kalsiyum ve total protein miktarı açısından gruplar arasında anlamlı farklılık bulunmamıştır. Tükürük PRP seviyesi 1a grubunda anlamlı olarak daha yüksektir. Psikotropik ilaçların olası yan etkileri ve DEHB gibi hastalıkların doğası gereği, çocuk psikiyatrisi hastaları pedodontide özel ilgi gereksinimi olan hastalar arasında değerlendirilmeli ve çocuk psikiyatristleri ile pedodontistler bu konuda işbirliği içerisinde çalışmalıdır.
Çölyak hastalığı olan çocuklarda tanı anında ve izlemde serum vitamin ve mineral düzeyleri

AMAÇ. Çölyak hastalığı, genetik yatkınlığı olan bireylerde gıda kaynaklı glutene maruziyet sonucu gelişen otoimmun bir enteropatidir. ÇH olan bireylerde malabsorbsiyona bağlı olarak vitamin ve mineral eksiklikleri görülmektedir. Bu çalışmada ÇH olan çocuklarda tanı anındaki ve glutensiz diyet başlandıktan 6 ve 12 ay sonraki serum vitamin ve mineral düzeylerini belirlemeyi ve bu değerlerin serum doku transglutaminaz immunoglobulin A antikoru ve tanı anındaki mukozal hasar derecesi ile korelasyonunu değerlendirmeyi amaçladık. YÖNTEM. İstanbul Medeniyet Üniversitesi Göztepe Eğitim ve Araştırma Hastanesi Çocuk Gastroenteroloji Polikliniğinde 2010- 2017 yılları arasında ÇH tanısı konulan ve takip edilen 0-18 yaş arası hastaların verileri incelendi. Hastaların tanı anındaki ve glutensiz diyet başlandıktan 6 ve 12 ay sonraki serum vitamin, mineral ve dTG IgA düzeylerine bakıldı. Tanı sırasında alınan duodenal biyopsilerin histopatolojik değişiklikleri, modifiye Marsh sınıflaması kullanılarak değerlendirildi. BULGULAR. ÇH tanısı olan 100 çocuğun (35 erkek, 65 kız; ortalama yaş 12,5 4 ,78) verileri incelendi. Tanı anında D vitamini, eksikliği en sık görülen mikro besin idi (%81). Anemi sıklığı %54, B12 eksikliği oranı %8 iken, serum ferritin düzeyi hastaların %65'inde düşük saptandı. Bakılan tüm vitamin ve mineral düzeylerinde glutensiz diyet başlandıktan 6 ve 12 ay sonra anlamlı artış görüldü. Hastaların boy, vücut ağırlığı ve vücut kitle indekslerinin glutensiz diyet ile birlikte artış gösterdiği saptandı. dTG IgA antikor pozitif ve negatif gruplar arasında demir ve transferin saturasyonundaki değişim açısından anlamlı fark izlendi. Villöz atrofi derecesi arttıkça tanı anındaki B12 ve folik asit değerlerinde azalma olduğu görüldü. SONUÇ. ÇH olan çocukların büyük bir kısmında tanı anında vitamin ve mineral eksiklikleri mevcuttur. Glutensiz diyetle birlikte tüm mikro besin düzeylerinde artış saptanırken D vitamini, demir gibi devam eden mikro besin eksiklikleri olması sebebiyle hastaların uzun süreli izlemi gerekmektedir. Glutensiz diyetle birlikte hastaların boy, vücut ağırlığı ve vücut kitle indeksi gibi antropometrik parametrelerinde artış görülmektedir.
Pediatrik nöromusküler hastalarda üst ekstremite fonksiyonları ile solunum fonksiyonları arasındaki ilişki

Bu çalışmada, pediatrik nöromusküler hastalarda üst ekstremite fonksiyonlarını ve solunum fonksiyonlarını değerlendirmek ve bu fonksiyonlar arasındaki ilişkiyi temel alarak rehabilitasyon programını şekillendirmek amaçlanmıştır. Araştırma, kas hastası tanısı konmuş ve ambulasyonu devam eden, iletişim kurabilecek yeterli bilişsel fonksiyonları bulunan 6-18 yaş arasında, 30 çocuk hasta üzerinde yapılmıştır. Katılımcıların demografik bilgileri kaydedilmiştir. Hastaların üst ekstremite fonksiyonel düzeyleri 'Brooke Üst Ekstremite Fonksiyonel Skalası' ile ve ambulasyon düzeyleri'Vignos Skalası' ile değerlendirilmiştir. Elbecerisi, üst ekstremite manuel kas gücü, el kavrama kuvveti ve solunum fonksiyonları sırasıyla dokuz delikli peg testi, manuel kas testi, Jamar dinamometresi ve solunum fonksiyon testleri ile değerlendirilmiştir. Üst ekstremite fonksiyonel evresi ile solunum fonksiyonları arasında anlamlı ilişki bulunmamıştır (p>0,05). Ambulasyon düzeyi ile PEF değerleri arasında pozitif kuvvetli korelasyon bulunmuştur (p<0,05). El becerisi ile FEV1 ve PEF değerleri arasında ilişki kaydedilmiştir (p<0,05). Üst ekstremite kas güçleri ile bütün spirometrik değerler arasında anlamlı ilişki bulunmuştur (p<0,05). El kavrama gücü ile bütün spirometrik değerler arasında korelasyon bulunmuştur (p<0,05). Nöromusküler hastalığı olan çocuklarda üst ekstremite kas gücü ve fonksiyonel seviye ile solunum fonksiyonları arasında kaydedilen ilişkinin bu çocuklarda erken dönemde solunum fizyoterapisine başlamak için yol gösterici olabileceğini düşünmekteyiz.
İnfantil koliğin klinik özellikleri ve seyri bilateral doğumsal sağırlığı olan bebeklerde farklı mı?

İnfantil kolik sağlıklı ve gelişimi normal olan bebeklerde durdurulamayan ataklar ile karakterize huzursuzluk ve ağlamadır. İnfantil koliği olan bebekler genellikle akşam veya gece saatlerinde ağlamaktadır ve bebeğin uzun süren ağlamaları kolaylıkla yatıştırılamamaktadır. İnfantil koliğin görülme sıklığı toplumlara göre değişmekle beraber %10- 40 arasında bildirilmektedir. Kesin sebebi henüz tam anlaşılamamış olan bir durum olması nedeniyle birçok risk faktörü araştırılmış, ancak ortak ve kesin bir risk faktörü de saptanamamıştır. Antenatal dönemde dış ortam sesleri ve annenin kalp sesi ve gastrointestinal sisteminden kaynaklı sesler, damar akım sesleri gibi çeşitli seslerbir araya gelerek uğultu biçiminde monoton bir ses oluştururlar. İnfantil kolik etyolojisinde öne sürülen hipotezlerden biri de bebeğin antenatal dönemde intrauterin ortamda monoton seslere maruz kaldığı, bu seslerin ona huzur verdiği ve erken postnatal dönemde bu seslerin olmayışı nedeniyle sık, uzun süren, şiddetli ağlama ataklarının görüldüğü yönündedir. Bu nedenle bu sesleri taklit eden radyo sesi, dış ortam gürültü sesi, saç kurutma makinesinin sesi, taşıt sesi, deniz/dalga sesi, yağmur sesi, kalp sesi gibi monoton sesler sakinleştirme amacıyla atak sırasında kullanılmaktadır. Monoton seslerin, ağlayan bebeklerin yatıştırılması için sıkça kullanılması bu hipotezi desteklemektedir. Bu çalışmada infantil koliğin doğumsal bilateral sağırlıkla ilişkisinin olup olmadığı ve klinik özellikleri araştırıldı. Bu amaçla, normal işiten bebeklerle doğumsal bilateral sağırlık saptanan çocuklar anket formu aracılığıyla değerlendirildi. Bir yaşından küçük işitmesi normal 412 bebekten 184'ünde (%44), sağır hasta grubundaki 42 hastadan 1'indeinfantil kolik (%2,4) saptandı. İki grup arasındaki görülme sıklığı açısından fark istatistiksel olarak anlamlı bulundu. Çalışmamızdaki bu sonuç, İn utero dönemde dış ortamdan gelen seslerle, anneden kaynaklanan iç ortam seslerinin bebekler üzerinde sakinleşmeyi sağlayıcı etkisi olduğu ve doğum sonrası dış ortamda bu seslerin olmayışı nedeniyle ağlama ataklarının uzun sürdüğü düşüncesini desteklemektedir. Çalışmamızda infantil koliği olan doğumsal bilateral sağır hasta sayısı çok az olduğundan klinik özellikleri değerlendirilemedi. Normal işiten bebekler infantil kolik için risk faktörü olabilecek parametreler açısından sorgulandı. İnfantilkolikli bebekler için erkek cinsiyete sahip olmak, kardeşte kolik öyküsü varlığı risk faktörleri olarak saptandı. Sağır infantilkolikli tek hasta erkekti, doğum ağırlığı 3200 gr'dı ve kardeşinde de kolik öyküsü vardı. Sağır hastalarda çok düşük oranda da olsa infantil koliğin görülmüş olması ve normal işiten bebeklerin tamamında infantil kolik görülmeyişi, bize infantil kolik etyolojisinde birden fazla nedenin olabileceğini düşündürmektedir.
Obez çocuklarda altı dakika yürüme testi ile fiziksel performans kapasitesinin değerlendirilmesi

Obezite, başta dolaşım olmak üzere vücudun hemen hemen bütün organ sistemlerini etkilemektedir. Çocukluk çağı obezitesi, erişkin dönem obezitesinin hazırlayıcısı olduğundan ileri yaşlarda kardiyovaskuler hastalıklar açısından önemli bir risk faktörüdür. Obezite kardiyomiyopatisi gelişmeden önce asemptomatik kardiyak tutulumu erken dönemde belirlemek ve önlemini almak önemlidir. Obezite morbidite ve mortaliteyi önemli ölçüde etkilemesinin yanı sıra, son derece ciddi sosyal ve ekonomik boyutları da olan bir sorundur. Bu çalışmada obez çocukların kardiyak fonksiyonel egzersiz kapasitesinin değerlendirilmesi ön koşul olarak alınmıştır. Bunu yaparken efor kapasitesini göstermede 6 dakika yürüme testi kullanılmıştır. Diyet ve egzersiz sonrası kardiyak fonksiyonları tekrar değerlendirilen olguların, kilo vermenin metabolik ve fizyolojik sonuçlarına ve yürüme kapasitesine olan etkisine bakıldı. Klinik bağlamda, 6 dakikalık yürüme mesafesine ek olarak, test aynı zamanda kan basıncı, kalp hızı, ve oksijen doygunluk seviyeleri üzerinde değerli bilgiler de sundu. Böylece çocuklarda obezitenin metabolik ve klinik sonuçlarının kardiyak fonksiyonlarına olan etkisinin efor kapasitesi ile olan ilişkisi belirlenmeye çalışıldı. Yaptığımız çalışmada obez çocuklarda asemptomatik kardiyak bulgular olduğunu gösterdik. Obez çocuklar sağlıklı grup ile karşılaştırıldığında bazal oksijen saturasyon değerlerinin daha düşük olduğu, bazal kan basıncı değerlerinin daha yüksek olduğu ve 6 dakika yürüme mesafelerinin daha kısa olduğu görüldü. 3 aylık kilo verme programı sonrasında oksijen saturasyonlarında artma, kan basıncı değerlerinde düşme ve yürüme mesafelerinde artış saptandı. Çalışmamızın en önemli bulgusu, günlük aktivite sırasında metabolik sınırın azalımı ve fiziksel aktivitenin gelişimini işaret eden kilo kaybı esnasında kardiyak fonksiyonel kapasitenin arttığının gösterilmesidir. Sonuç olarak, 6DYT fiziksel performans ve yürüyüş kapasitesini değerlendirmek için önemli bir araçtır ve de obez bireyler tarafından tolere edilmiştir. Testin kullanımı kolaydır ve obez çocukların değerlendirilmesine dahil edilebilmekle birlikte, onların fiziksel aktivite bazında kilo kaybına nasıl tepki verdiklerini de göstermektedir.