turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Okul çağındaki fazla kilolu ve obez çocuklarda renkli piramit beslenme eğitimi programı ve nintendo wii oyununun, kilo kaybı ve ruh sağlığı üzerine etkisi

Araştırma, okul çağındaki fazla kilolu ve obez çocuklarda Renkli Piramit Beslenme Eğitimi Programı ve Nintendo Wii oyununun kilo kaybı ve ruh sağlığı üzerine etkisini belirlemek amacıyla yapıldı. Araştırmada ön test-son test kontrol gruplu, randomize kontrollü deneysel tasarım tipi kullanıldı. Araştırmanın verileri Bandırma'da Korgeneral Enver Akoğlu Ortaokulu'nda 21 Şubat- 27 Nisan 2018 tarihleri arasında 78 çocuktan elde edildi (deney grubu= 37, kontrol grubu= 41). Verilerin toplanmasında; veri toplama formu, Çocuklar için Depresyon Ölçeği, tartı, boy ölçer, beden kitle indeksi tablosu, Renkli Piramit Beslenme Programı ve Nintendo Wii oyun konsolu kullanıldı. Çocukların tanıtıcı özelliklerinin gruplar arasında benzer olduğu belirlendi (p>0,05). Renkli Piramit Beslenme Eğitimi Programı ve Nintendo Wii oyununa katılan çocukların Beden Kitle İndeksi ve persantil değerlerinde istatistiksel olarak anlamlı azalma olduğu belirlendi (p<0,05). Deney grubundaki çocukların uygulama sonrasında daha sağlıklı yaşam biçimi davranışları geliştirdikleri ve depresyon düzeylerinin istatistiksel olarak ileri düzeyde anlamlı olarak düştüğü belirlendi (p<0,001). Sonuç olarak, Renkli Piramit Beslenme Eğitimi Programı ve Nintendo Wii oyun konsolunun okul çağındaki fazla kilolu ve obez çocukların Beden Kitle İndeksi, persantil değerleri, sağlıklı yaşam biçimi davranışları ve depresyon düzeyleri üzerinde olumlu etkisinin olduğu belirlendi.
Astımlı çocuklarda hastalık yönetimi konusunda verilen eğitimin çocukların yaşam kalitesi ve öz etkililik düzeylerine etkisi

Bu tanımlayıcı, analitik ve yarı deneysel araştırma; astımlı çocuklara hastalığın yönetimi ile ilgili verilen eğitimin çocukların yaşam kalitesi ve öz etkililik düzeylerine etkisi ve etkileyen faktörleri belirlemek amacıyla planlandı. Araştırma, Şubat Temmuz 2016 tarihleri arasında Trakya Üniversitesi Sağlık Araştırma ve Uygulama Merkezi, Çocuk Allerji-İmmünoloji Polikliniğinde, 10-18 yaş arasındaki 60 çocuk ile gerçekleştirildi. Veriler 'Veri Toplam Formu', 'Astımlı Çocuk Yaşam Kalitesi Ölçeği' ve 'Astımlı Çocuk ve Adölesanlar İçin Öz Etkililik Ölçeği' ile toplandı. Verilerin analizinde frekans, ortalama, Spearman Korelasyon analizi, Mann Whitney U testi kullanıldı. Astımlı çocukların yaş ortalaması 11,30 1, 79 (10-17), %61,7'sinin erkek, okul devamsızlığının ortalama 6,43 4, 15 (0-18) gün olduğu ve %43,3'ünün kendini diğer çocuklardan farklı hissettiği belirlendi. Çocukların ailesinin %66,7'sinde astım tanısı alan başka bireyin olduğu, ailelerin %75'inde sigara içen bireyin olduğu, %28.3'ünde ise astım tanılı çocuğun yanında sigara içtiği ve çocukların %38,3'ünün sobalı evde yaşadığı ve %45'inin astıma yönelik eğitim aldığı bulundu. Çocukların eğitim öncesi toplam Astımlı Çocuk Yaşam Kalitesi Ölçeği puan ortalaması 104,75 19, 62 iken, eğitim sonrası 113 ,51 18,39, eğitim öncesi toplam Astımlı Çocuk ve Adölesanlar İçin Öz Etkililik Ölçeği puan ortalaması 78,61 13, 42 iken, eğitim sonrası 80,93 11, 75 bulundu. Çocukların yaşam kalitesi ve öz etkililik düzeylerinin düşük olduğu, eğitim sonrası anlamlı şekilde arttığı belirlendi. Çocukların anne yaşı, kardeş sayısı, evde yaşayan kişi sayısı, aktivite durumu, belirti yaşama sıklığı, ilacını kendi başına kullanabilme durumları yaşam kalitelerini etkiledi. Çocukların sınıfı, astım hastalığına neden olan faktörleri bilme, ilacını kendi başına kullanabilme durumları da öz etkililik düzeylerini etkiledi (p<0,05). Bu sonuçlar doğrultusunda; hemşireler tarafından astımlı çocuklara tanıdan itibaren planlı eğitim verilmesi ve eğitimin sürekliliğinin sağlanması, yaşam kalitesinin ve öz etkililik düzeylerinin arttırılmasında önemlidir.
Political socialization of children during the Hamidian Era: The periodical, çocuklara Rehber

Bu tez çalışması II. Abdülhamid rejiminin son dönemlerinde çocuğun siyasal toplumsallaştırılmasını konu almaktadır. Bunun için, Batı'daki çocukluk kavramının kısa bir tarihçesi ele alındıktan sonra, çocuğun içinde şekillendiği toplumun oluşumu toplumsal inşacılık perspektifinden incelenmiştir. Bu tezin amacı, II. Abdülhamid döneminde, 1897- 1900 yılları arasında yayımlanmış olan Çocuklara Rehber isimli çocuk derginin tamamının analizi yapılarak, dergide karşılaşılabilecek muhtemel siyasal toplumsallaşma ve endoktrinasyon örneklerinin ortaya çıkarılmasıdır. İnceleme, II. Abdülhamid saltanatının geç döneminin ilgili tarihsel atmosferine de kısaca bakılarak ve dönemin ideolojileri göz önünde bulundurularak yapıldı. Bu bağlamda, Çocuklara Rehber dergisinin incelenmesi sonucu, derginin söyleminin Abdülhamid rejimi ideolojileriyle ne derece örtüştüğü tespit edilmeye çalışıldı.
Türk şiirinde çocuk teması (1923-1950)

Türk şiirinde çocuk teması, 1923- 1950 yıllarını kapsayan tematik bir çalışmadır. Seçilen aralık Cumhuriyet'in ilanıyla çok partili hayata geçişe kadarki dönemi kapsar. Bu kapsam, yaşanan sosyal değişimin edebiyattaki karşılığını takip etmek amacıyla seçilmiştir. Literatür taramasıyla tespit edilen, dönem içinde öne çıkmış 29 şair belirlenmiştir. Bu şairlerin çalışmayı kapsayan yıllarda yayınlanmış, ulaşılabilen 77 şiir kitabı çalışmanın dayanağını oluşturmaktadır. Betimsel analiz yöntemi kullanılarak taranan eserlerde öne çıkan unsurlar tespit edilip sınıflandırılmıştır. Çalışmanın amacı, Türk şiirinde çocuk temasının (1923-1950) kapsamını belirlemek, dönemin çocuğa bakışının edebiyata yansıyan yönlerini keşfetmek, çocuk ile ilgili metinlerin taşıdığı nitelikleri açığa çıkarmaktır. Böylece bu çalışma alanda yapılan diğer çalışmalara katkı sağlayacak ve döneminin şiir evrenine ışık tutacaktır. Türk şiirinde çocuk teması (1923-1950) adlı bu çalışma beş bölümden oluşur. İlk bölümde çalışmanın problemi ve amacı tespit edilmiş, önemine değinilmiş, varsayım ve sınırlıkları belirlenmiştir. İkinci bölümde çocuk ve çocukluk kavramları açıklanmış, Türk edebiyatında çocuk temasının gelişimi incelenmiş ve çalışmayla ilgili literatür ele alınmıştır. Üçüncü bölümde araştırmanın yöntemi ortaya konulmuş, verilerin nasıl toplandığı ve analiz edilirken kullanılan yol açıklanmıştır. Dördüncü bölümde bulgular değerlendirilmiş, çocuk teması ortaya çıkan çerçeve içinde örneklerle ele alınmıştır. Beşinci bölümde ise ulaşılan sonuçlar ortaya konulmuş ve çalışma hakkında öneriler sunulmuştur. Buna göre, çocuk teması işlenirken çocukluğun, çocukla ilişki kuran bireylerin, sosyal koşulların, çocuk dünyasına ait unsurların etkili olduğu anlaşılmış; çocukla birlikte kimi folklorik ürünlere yer verildiği, çocuk üzerinden bir gelecek umudu taşındığı ve çocuğu anlatmada ortak bir üslubun kullanıldığı görülmüştür.
8 haftalık alp disiplini temel kayak eğitiminin 8-10 yaş grubu çocuklarda seçilmiş fiziksel ve fizyolojik parametrelere etkisi

Bu çalışmanın amacı, 8 hafta süre ile devam eden alp disipilini temel kayak eğitiminin 8-10 yaş grubu çocuklarda seçilmiş fiziksel ve fizyolojik parametrelere etkisinin araştırılması; alp disiplini temel kayak eğitiminin bu yaştaki çocukların denge düzeylerine, vucut esnekliğine, pençe kuvvetine, bacak kuvvetine ve dayanıklılıklarına etkilerini ortaya konması amaçlanmaktadır. Çalışmaya Kayseri Gençlik Hizmetleri ve Spor İl Müdürlüğü tarafından yürütülen kar fırtınaları projesinde yer alan 13 erkek, 8 kızdan oluşan toplam 21 kayak sporunu bilmeyen gönüllülere haftada 3 gün 8 hafta boyunca kayak temel eğitimin öncesinde ve sonrasın da motorik özelliklerini takip etmek için Eurofit test bataryası, fiziksel özelliklerin tespit etmek için antropometrik set ve kas kuvveti ölçümü için laf ayette aleti kullanılarak değerleri alınmıştır. Elde edilen verilerin SPSS 22 istatistik paket programı kullanılmıştır. Gruplar arası verilerin karşılaştırılmasında Bağımlı Grup t testi kullanılmıştır. İstatistiksel anlamlılık düzeyi p<0. 05 olarak alınmıştır. Erkek ve kız katılımcıların fiziksel özelliklerinin ön test-son test sonuçlarına göre VKİ, Kilo parametrelerinde istatistiksel olarak anlamlı bir farklılığa rastlanmıştır (p<0,05). Ancak katılımcıların fizyolojik özellikleri ön test son test sonuçlarına göre boy ve VYY, sonuçları değerlendirildiğinde istatistiksel olarak anlamlı bir farklılık bulunamamıştır (p>0,05). Erkek ve kız katılımcıların antrepometrik değerler özellikleri ön test-son test sonuçlarına göre calf çevresi, biceps çevresi ve femur çapı, humerus çapı istatistiksel olarak anlamlı bir farklılık bulunamamıştır (p>0,05). Erkek katılımcıların sırasıyla motorik, fizylojik ve kas kuvveti özelliklerinin ön test-son test sonuçlarına göre flamingo, durarak uzun atlama, bükülü kol tutunma, pençe kuvveti, 10x5 mekik koşusu, sistolik kan basıncı ve Quardıceps kas kuvveti değerlerinde istatistiksel olarak anlamlı bir farklılığa rastlanmıştır (p<0,05). Ayrıca katılımcıların otur eriş testi, kol hareketi sürati testi, mini cooper testi, diastolik kan basıncı, biseps ve calf kas kuvveti değerlerinde istatistiksel olarak anlamlı bir farklılık bulunamamıştır (p>0,05). Kız katılımcıların sırasıyla motorik, fizylojik ve kas kuvveti özelliklerinin ön test-son test sonuçlarına göre, otur eriş, durarak uzun atlama, mini cooper ve bükülü kol tutunma değerlerinde istatistiksel olarak anlamlı bir farklılığa rastlanmıştır (p<0,05). Ayrıca katılımcıların flamingo sürat, kol hareketi sürati, pençe kuvveti, sitolik kan basıncı, diastolik kan kasıncı, Quardıceps, calf ve bicesp kas kuvveti değerlerinde istatistiksel olarak anlamlı bir farklılık bulunamamıştır (p>0,05). Sonuç olarak; bu çalışmada 8-10 yaş grubundaki çocukların fiziki ve fizyolojik parametrelerinin bir kısmında anlamlı bir fark gözlenirken; özellikle kayak temel eğitiminin etkisiyle kızlarda daha belirgin bir fark ortaya çıkmıştır. Buradaki anlamlı fark, yapılan planlı çalışmanın ve aynı zamanda kayak malzemesi ile tekniğinin ilk defa kullanıldığından kaynaklandığı düşünülmektedir.
Süt dişlenme dönemindeki serebral palsili olan ve olmayan çocuklarda yutma bozukluğunun diş ve çene yapılarına etkisinin incelenmesi

Serebral Palsi çocukluk çağının en sık görülen ve en çok bilinen nöro-gelişimsel bozukluğudur. Yutma bozukluğu, SP'li çocuklarda görülen en belirgin orofasiyal bulgulardan biri olsa da SP'li olmayan çocuklar da etkilenebilir. Bu çalışmada; 53 SP'li olan ve 50 SP'li olmayan çocuktaki yutma bozukluğunun diş ve çene yapıları üzerindeki etkisinin karşılaştırmalı olarak incelenmesi amaçlanmıştır. Çalışmamız 2-6 yaşlar arasında süt dişlenme dönemindeki çocuklar üzerinde yürütülmüştür. Muayene öncesi velilere birer anket formu doldurulmuştur. Daha sonra, çocuklardaki ağız solunumu, dil itme, makroglossi, dudak kapanışı, dil postürü, salya akışının şiddeti ve frekansı, yutma, çiğneme ve beslenme fonksiyonlarını kapsayan oromotor fonksiyon değerlendirmesi yapılmıştır. Ardından çocukların ağız içi muayenesi yapılmış ve diş sürme zamanları, kapanışa gelen diş sayısı, dişlerdeki aşınma ve oklüzyon karakteristikleri saptanmıştır. Ayrıca çocukların ağız sağlığı durumu dmft/dmfs, gingival, plak ve diş eti büyümesi indeksleri kullanılarak değerlendirilmiştir. Sonuç olarak yutma ve çiğneme fonksiyonu, salya akıtma, tüketilebilen besin kıvamı, ağız solunumu, dudak kapanışı, makroglossi, kanin ve molar dişlerdeki aşınma durumu, diş eti büyümesi, dil itme, maloklüzyon, openbite, yüksek damak ve molar kapanış arasında anlamlı bir ilişki bulunmuştur (p<0,05). Ancak ağız hijyen alışkanlıkları ve dmft/dmfs indeksi açısından iki grup arasında anlamlı bir ilişki bulunmamıştır. Bu çalışmanın sonuçları; SP'den kaynaklanan yutma bozukluğunun, orofasiyal bozuklukların temel sebebi olduğunu göstermektedir. Yutma bozukluğunun erken tanı ve tedavisi, SP'li çocukların yaşam standartlarını yükseltmek için önemlidir. Bunu başarmak için; erken tanı ve tedavi, diş hekiminin de bulunduğu multidisipliner bir yaklaşımı içermelidir.
Çocuklarda kronik hepatit c enfeksiyonu

Kronik hepatit C enfeksiyonu yavaş seyirli olması nedeniyle çocuklarda son dönem karaciğer hastalığı ya da hepatoselüler kanser riski yüksek değildir. Ancak çocukların da HCV enfeksiyonu tanımlandıktan sonra tedavi edilmesi önerilmektedir. Çalışmamızda 1995- 2009 yılları arasında kliniğimizde tanı alan kronik hepatit C enfeksiyonlu 16'sı (%59,3) erkek, 11'i (%40,7) kız 27 hastada tanı yaşı, cinsiyet, başvurduğu şehir, yakınma, fizik inceleme bulgusu, eşlik eden hastalık, bulaş yolu, tedavi öncesi laboratuvar bulgusu, genotip, karaciğer biyopsi bulgusu, uygulanan tedavi ve tedavi sırasında karşılaşılan yan etki incelenmiş; hastaların seyrini etkileyebilecek ve tedaviye cevabını değiştirebilecek faktörler araştırılmıştır. Hastaların 19'una (%70,4) parenteral yolla, 3'üne (%11,1) vertikal yolla anneden, 1'ine (%3,7) cerrahi sonucunda HCV enfeksiyonu bulaşmıştır. Dört hastada (%14,8) herhangi bir risk faktörü saptanmamıştır. Genotip sonuçlarına ulaşılabilen 23 hastanın 18'inde (%75) genotip 1 b, 4'ünde (%16,7) genotip 1a ve 1'inde (%4,2) genotip 1 a+1b saptanmıştır. Hastalara değişik tedaviler uygulanmıştır. IFN2a/2a alan hastalarda %50, IFN2a/2b ve ribavirin alanlarda %37, 5 ve peg-IFN? alanlarda %100 kalıcı viral yanıt alınmıştır. Hastaların 6'sı (%23,1) nüksetmiştir. Hastalarımızın karaciğer biyopsisinde HAİ' i ortalama 4,52 ve fibrozis skoru ortalama 0,93 tür. Hiçbir hastada tanı anında siroz saptanmamıştır. Kalıcı viral yanıt alınan hastalarda hepatosteatozun görülmemesi dışında tanı yaşı, cinsiyet, bulaş şekli, eşlik eden hastalık, fizik inceleme bulgusu, genotip, HCV RNA yükü, tedavi öncesi biyopsi ve laboratuvar bulgusu kalıcı viral yanıt alınmayan hastalardan farklı saptanmamıştır. Erken ve tedavi sonu viral yanıt alınan hastalarda daha yüksek oranda kalıcı viral yanıt sağlanmıştır. Sonuç olarak kronik hepatit C enfeksiyonu çocuklarda genellikle hafif seyirli olmakta ve şiddetli karaciğer hastalığı oluşturmamaktadır. Kronik HCV enfeksiyonu için halen kullanılmakta olan tedavi şekilleri yeterli kalıcı viral yanıt sağlayamamakla birlikte çocuk hastalar kronik hepatit C enfeksiyonu komplikasyonlarının önlenmesi açısından tedavi edilmelidir.
Bipolar bozukluğu olan hastaların çocuklarında yürütücü işlevler ve zihin kuramı

Bipolar Bozuklukta yürütücü işlevler ve zihin kuramı becerilerinde bozulmalar olduğu ve bu bozulmaların hastalarda remisyon döneminde dahi gözlendiği belirtilmektedir. Bipolar Bozukluğu olan bireylerin sağlıklı akrabalarında da bazı bilişsel bozuklukların görülebileceği bildirilmektedir. Bu çalışmada Bipolar Bozukluk tanısıyla takip edilen bireylerin çocuklarında yürütücü işlevler ve zihin kuramı becerilerinde bozulma olup olmadığının belirlenmesi amaçlanmıştır. Çalışma grubuna ebeveynlerinden en az birinde DSM-IV-TR tanı ölçütlerine göre Bipolar I Bozukluk olan 9-16 yaş arası 28 çocuk alınmıştır. Kontrol grubu ise birinci derece akrabalarında Duygudurum Bozukluğu, Psikotik Bozukluk ve Yaygın Gelişimsel Bozukluk öyküsü olmayan 30 çocuktan oluşturulmuştur. Yaş ve cinsiyet açısından eşleştirilmiş olan her iki gruba yürütücü işlevler, zeka ve zihin kuramı becerilerini değerlendirmek üzere nöropsikolojik testler uygulanmıştır. Yürütücü işlevleri değerlendirmek için Wisconsin Kart Eşleme Testi ile Stroop Renk ve Kelime Testi TBAG Formu uygulanmıştır. Zihin kuramı becerilerini değerlendirmek için İma testi, Gözlerden Zihin Okuma Testi ve yanlış inanç testlerinden Sally-Anne Testi, Bonibon Testi, Çikolata Testi, Dondurma Kamyonu Testi ve Doğum Günü Köpeği Öyküsü Testi uygulanmıştır. Çalışma ve kontrol grupları arasında WKET sonuçları açısından farklılık saptanmamıştır. Seçici dikkat ve yanıt inhibisyonunu değerlendiren Stroop testinin renk adlandırma bölümlerinde çalışma grubunun performansı kontrollere göre düşüktür. Yanlış inanç testlerinde çalışma grubunun kontrol grubuna göre daha başarısız olduğu belirlenmiştir. Çalışma grubunda yürütücü işlevler ve zihin kuramı performansları arsında ilişki olduğu saptanmıştır. Bipolar ebeveynlerin çocuklarında Stroop testi ve yanlış inanç testleri ile saptanan bozulmaların hastalığa yatkınlık göstergesi ya da endofenotip adayı olabileceği düşünülmüştür. Bipolar hastalar, çocukları ve sağlıklı bireylerin karşılaştırıldığı daha büyük örneklemli, klinik ve nörokognitif izlemi içeren, genetik analiz ve nörogörüntüleme çalışmalarının da eklendiği daha ileri çalışmaların gerekli olduğu düşünülmektedir.
Koklear implantlı çocukların konuşma anlaşılabilirliği üzerine etki eden faktörlerin incelenmesi

Amaç: Koklear implant kullanan çocuklarda implant uygulama yaşının, implant kullanmasüresinin, artikülasyon özelliklerinin ve ortalama sözce uzunluğunun konuşmaanlaşılabilirliğine etkisini araştırmak ve değişkenler arasındaki ilişkiyi incelemektir. Materyal ve Metot: Çalışmaya, Ondokuz Mayıs Üniversitesi Kulak Burun Boğaz Anabilim Dalında koklear implant cerrahisi uygulanmış 18 yaşın altında en az 1 yıldır koklear implant kullanıcısı olan, nörolojik ve psikiyatrik engeli olmayan 35 çocuk dahil edildi. Çocuklar arasında cinsiyet farkı gözetilmedi. Değerlendirilen çocuklara HAT testi uygulandı. Ortalama sözce uzunluğunu hesaplamak ve konuşma anlaşılabilirliği değerlendirme jüri üyelerine dinletilmek üzere doğal dil örneği kaydı alındı, OSU hesaplandı. Çocukların konuşma anlaşılabilirliği puanlarını belirledi. Bulgular: Artikülasyon ile konuşma anlaşılabilirliği arasında pozitif yönde ve çok yüksek düzeyde bir ilişkinin olduğu, ortalama sözce uzunluğu ile konuşma anlaşılabilirliği arasında pozitif yönde orta düzeyde bir ilişkinin olduğu, koklear implant kullanma süresi ile konuşma anlaşılabilirliği arasında pozitif yönde ve çok zayıf ilişkinin olduğu, koklear implant olma yaşı ile konuşma anlaşılabilirliği arasında negatif yönde ve çok zayıf ilişkinin olduğu, değişkenler arasında artikülasyon ile ortalama sözce uzunluğu arasında ise pozitif yönde yüksek ilişki olduğu görüldü. Sonuç: Çalışmamızda konuşma anlaşılabilirliğini etkileyen faktörlerin rehabilitasyonhizmetiyle ilişkili olduğu görüldü. Bu sebeple dil ve konuşma gelişimi üzerine verilenrehabilitasyon hizmetinin süresi ile niteliğinin son derece önemli olduğu düşünüldü. Artikülasyon kazanımını ve dil bileşenlerini kapsayan nitelikte ve yeterli sürederehabilitasyon hizmeti ile konuşma anlaşılabilirliğinin dolayısıyla koklear implantınetkililiğinin artacağı, koklear implant olma yaşı ve koklear implant kullanma süresininistatistiki verilerinin de olumlu yönde etkileneceği düşünülmektedir.
Pubertal obez çocuklarda vitamin D metabolizması, insülin direnci, TNF-? ve IL-6 düzeyleri

Çocukların sağlıklı beslenmesi fiziksel, kognitif ve psikolojik gelişimleri açısından önem taşımaktadır. Günümüz çocuklarında beslenme bozuklukları nedeniyle birçok sağlık problemi görülmektedir. Bu sorunlardan birisi olan obezitenin sıklığı giderek artmakta ve beraberinde başka sağlık sorunlarını da getirmektedir. Yapılan çalışmalarda obezlerde insülin direnci ve vitamin D eksikliği sık görülmektedir. Vitamin D'nin sadece kalsiyum ve kemik metabolizmasında değil immün sistem ve insülin sekresyonu üzerinde de etkileri gösterilmiştir. Çalışmamız pubertal obez çocuklarda vitamin D'nin insülin direnci, TNF, IL-6 düzeyleri ile ilişkisini ve kilo kaybı sonucu bu parametrelerdeki değişiklikleri araştırmak için yapılmıştır. Çalışma Ocak-Haziran 2009 tarihleri arasında yapılmıştır. 84 obez, 28 sağlıklı çocuk çalışmaya alınmıştır. Olguların serum AKŞ, insülin, Ca, P, ALP, 25-OH vitamin D, 1,25 2 vitamin D, PTH, TNF, IL-6 seviyeleri çalışılmıştır. Kontrol grubunda 25-OH vitamin D eksikliği % 3, 6, yetersizliği % 21,4 bulunmuş iken, insülin direnci grupta 25-OH vitamin D eksikliği % 15,2, yetersizliği % 10,9, insülin direnci grupta ise 25-OH vitamin D eksikliği % 7,9 iken yetersizliği %15, 8 olarak saptanmıştır. Sadece obez olgularda saptanan insülin direnci ve vitamin D arasında ilişki bulunmamıştır. Vitamin D eksikliği ile IL-6 düzeyleri arasında ilişki saptanmazken, TNF düzeyleri obez grupta daha düşük bulunmuştur. Kilo kaybı ile, vitamin D seviyelerinde yükselme ve insülin direncini gösteren HOMA-IR değerinde düşme, QICKI değerinde ise yükselme saptanmıştır. Ancak vitamin D, insülin direnci ve sitokin seviyeleri arasındaki ilişkiyi araştırmak için daha uzun süreli çalışmalara ihtiyaç vardır.
Prematüre retinopati tedavisi almış çocuklarda görsel motor gelişim ve koordinasyonun değerlendirilmesi

Çalışmamızın amacı, farklı Prematüre Retinopati tedavisi almış çocukların göz yapısı, görme bozukluğu, motor gelişimi, görsel motor bütünlüğü, görsel algısı ve motor koordinasyonunu incelemekti. Çalışma, intravitreal Anti-VEGF (n:16) , DLF (n:23) tedavisi almış ve Regrese PR'li (n:30) 2 ile 6 yaş arasındaki 3 grup çocuk üzerinde gerçekleştirildi. Değerlendirme yöntemleri olarak Beery - Buktenica Gelişimsel Görsel Motor Bütünlük Testi, Peabody Gelişimsel Motor Skala - 2, Titmus Stereo Fly Testi, Otorefraktometre, Snellen 'E' eşeli, Optik Koherens Tomografi, Dünya Sağlık Örgütü Yaşam Kalitesi Ölçeği - Kısa Form ve Durumluk-Sürekli Anksiyete Ölçeği kullanıldı. Gruplara göre çocukların yaş ortalamaları bakımından istatistiksel olarak anlamlı bir fark yoktu (p>0,05). Regrese, Anti-VEGF ve Lazer gruplarındaki çocukların kronolojik yaşları ile görsel motor bütünlük ve motor koordinasyon yaş eşdeğerlikleri arasında istatistiksel olarak anlamlı fark vardı (p<0,05). Görme keskinliği sonuçları bakımından Regrese grubu ile diğer gruplar arasında anlamlı fark mevcuttu (p<0,05). Gruplar arasında ortalama optik sinir kalınlığı istatistiksel olarak anlamlı farklılık göstermedi (p>0,05). Kaba motor, lokomosyon ve görsel motor beceri sonuçları bakımından Anti-VEGF grubu ile diğer gruplar arasında istatistiksel olarak anlamlı fark vardı (p<0,05). Görsel motor bütünlük ve motor koordinasyon açısından Anti-VEGF ile Regrese grupları arasında istatistiksel olarak anlamlı fark bulundu (p<0,05). Anti-VEGF tedavisi almış çocuklarda daha belirgin olmakla birlikte PR'li erken doğan çocuklarda görme bozukluğu ile beraber görsel motor gelişim ve motor koordinasyon açısından gelişimsel gerilik görülme oranları yüksekti. PR tedavisinde kullanılan Anti-VEGF'in uzun vadeli sonuçları ve fizyoterapi programlarının etkinliği hakkında daha fazla araştırmaya ihtiyaç vardır.
Evden kaçan 12-18 yaş arasındaki çocukların sosyodemografik özellikler ve algıladıkları sosyal destek açısından incelenmesi

Ailesiyle birlikte yaşarken evden kaçtığını belirten 12-18 yaş arasındaki çocukların algıladıkları sosyal destek ve demografik değişkenlerin incelenerek bunların çocukların evden kaçma davranışına olan etkisinin ortaya konulmasına yönelik yapılan bu çalışmaya 79 kız 31 erkek olmak üzere 110 çocuk katılmıştır. Araştırmanın amacına yönelik Sosyal İlişki Unsurları Ölçeği ve görüşme formu kullanılmıştır. Araştırma verileri Antalya Çocuk Şube Müdürlüğü'nde 12 aylık süreçte toplanmıştır. Görüşme formundan ve sosyal ilişki unsurları ölçeğinden elde edilen veriler 'IBM SPSS Statistics 21' programı ile analiz edilmiştir. Elde edilen bulgular değerlendirildiğinde evden kaçan kız çocuklarının daha önce evden kaçma sayıları ile evden kaçan erkek çocuklarının daha önce evden kaçma sayıları arasında anlamlı farklılık bulunduğu tespit edilmiştir. Evden kaçan çocukların algıladıkları aile sosyal desteği ile arkadaş sosyal desteği arasında anlamsal farklılık bulunduğu ve arkadaş desteğinin daha fazla olduğu sonucuna ulaşılmıştır. Araştırmaya dahil edilen çocukların %45,3'ü daha önce evden kaçma davranışını en az bir kez sergilediği saptanmıştır. Evden kaçan çocuklara yönelik bundan sonraki yapılacak çalışmalarda aile tutum ve davranışlarının incelenebileceği, evden kaçan çocuklara yönelik kayıp işlemleri yapan birimlerde sosyal hizmet uzmanı, psikolog veya aile danışmanı istihdam edilerek ilk görüşmenin ve danışmanlığın bu meslek elamanları tarafından yapılması, evden kaçan çocuk ve ailelere yönelik aile destek ve aile danışmanlığı sistemleri oluşturulmalı ve harekete geçirilmesi, evden kaçma davranışını ortaya çıkaran nedenlerin ortadan kaldırılması ve bu davranışın sergilenmesinden sonra ortaya çıkan eğitim sorunlarının önemli olmasından dolayı okul sosyal hizmetinin uygulanmaya konması önerilmiştir.