turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Zihinsel engelli çocuklara kurallı oyun öğretiminde aşamalı yardımla öğretim yönteminin etkililiğinin incelenmesi

Bu çalışmada hafif düzeyde zihinsel yetersizliği olan bireylere kurallı oyunlardan geleneksel oyun becerilerinin öğretiminde aşamalı yardımla öğretim yönteminin etkililiği araştırılmıştır. Öğretimin yanı sıra aşamalı yardımla öğretim yönteminin kurallı oyun becerilerinin öğretimi sona erdiktem sonra da sürdürülmesi ve farklı ortam ve kişilere genellenmesi üzerindeki etkisi de belirlenmeye çalışılmıştır. Araştırmanın çalışma grubunu İstanbul Kadıköy ilçesinde bir Özel Eğitim Mesleki Eğitim Merkezine devam eden ve hafif düzeyde zihinsel yetersizlik tanısı bulunan üç öğrenci oluşturmuştur. Araştırma yürütülürken yöntem olarak tek denekli araştırma yöntemlerinden katılımcılar arası yoklama evreli çoklu yoklama modeli kullanılmıştır. Çalışma sonunda elde edilen bulgular ışığında, aşamalı yardımla öğretim yönteminin hafif düzeyde zihinsel yetersizliği olan bireylere kurallı oyun becerisinin öğretiminde etkili olduğu ve çalışma grubundaki tüm öğrencilerin uygulama sona erdikten sonra da oyun becerisini sürdürerek, farklı ortam ve kişilere de genelleyebildikleri görülmüştür.
Öğretmenlerin öğretmenlik mesleğine yönelik tutumları ile iş doyumları arasındaki ilişki

Bu araştırmada, ilköğretim ve ortaöğretim okulu öğretmenlerinin, öğretmenlik mesleğine yönelik tutumları ile iş doyumları arasındaki ilişki incelenmiştir. Çeşitli bireysel özelliklere ve demografik değişkenlere bağlı olarak öğretmenlerin öğretmenlik mesleğine yönelik tutumları ile iş doyumları arasındaki farklılıklar belirlenmeye çalışılmıştır. Araştırmada betimsel nitelikte ilişkisel tarama modeli kullanılmış, veri elde etmek için ise anket tekniği uygulanmıştır. Araştırmada öğretmenlik mesleğine yönelik tutum düzeyine ilişkin veriler elde etmek amacıyla veri toplama aracı olarak, Çetin (2006) tarafından geliştirilen 'Öğretmenlik Mesleğine Karşı Tutum Ölçeği' kullanılmıştır. Öğretmenlerin iş doyum düzeyine ilişkin veriler elde etmek amacıyla ise Gençer (2002) tarafından yapılan yüksek lisans tezi için geliştirdiği 'İş Doyumu Ölçeği' kullanılmıştır. Elde edilen verilerin çözümlenmesinde frekans, yüzde, ortalama, standart sapma, t-testi, tek yönlü varyans analizi, Kuruskal Wallis H testi, Post Hoc LSD testi, Man Whitney U testi ve Pearson Korelasyon Analizi kullanılmıştır. Araştırmanın evrenini, 2014- 2015 eğitim öğretim yılında Çanakkale ili Gelibolu ilçesinde Milli Eğitim Bakanlığına bağlı olarak görev yapan öğretmenler oluşturmaktadır. 223 kadın, 77 erkek olmak üzere toplam örneklem 300 kişidir. Araştırma sonucu incelendiğinde öğretmenlerin genel mesleki tutum düzeylerinin olumlu olduğu görülmektedir. Çalışmadaki değişkenlere göre bir inceleme yapıldığında ise kadın öğretmenlerin mesleklerine yönelik tutumları erkek öğretmenlere göre daha olumlu bulunmuştur. Mesleki tutum düzeyleri branşlara göre kıyaslandığında sınıf öğretmenlerinin mesleki tutumları, branş öğretmenlerinin tutumlarından daha olumlu bulunmuştur. Lisede görev yapan öğretmenlerin mesleki tutumlarının diğer kademelerde çalışan öğretmenlere göre daha düşük düzeyde olduğu görülürken çocukluk hayali öğretmenlik olanların mesleklerine yönelik tutum düzeylerinin olmayanlara göre daha yüksek olduğu tespit edilmiştir. İncelenen diğer değişkenler açısından öğretmenlerin tutum düzeyleri arasında anlamlı bir farklılık bulunmamıştır. Öğretmenlerin İş doyumu düzeyleri ise orta düzeyde bulunmuştur. İş doyumu düzeyi branşa, çalıştıkları eğitim kademesine, öğretmenliğin çocukluk hayali olup olmamasına göre anlamlı bir şekilde farklılaşmıştır. Diğer değişkenler açısından bakıldığında ise anlamlı bir farklılık görülmemiştir. Mesleki tutum ve iş doyumu arasındaki ilişkiye bakıldığında ikisi arasında orta düzeyde güçlü bir ilişki ortaya çıkmıştır.
İlköğretim 8. sınıf fen ve teknoloji dersi kuvvet ve hareket ünitesinin basit malzemelerle yapılan fen aktiviteleri ile öğretilmesinin başarıya, kalıcılığa ve tutuma etkisi

Bu araştırmanın amacı, basit fen aktiviteleriyle öğrenme yönteminin öğrencilerin anlamalarına, bilgilerinin kalıcılığına ve fene yönelik tutumlarına etkisi olup olmadığını incelemektir. Araştırma, 2008- 2009 eğitim öğretim yılında, Kayseri ili Bünyan ilçesinde bulunan iki ilköğretim okulu öğrencileri (N=40) ile yürütülmüştür. Araştırmada, deneysel yöntem kullanılmıştır. Araştırma modeli olarak kontrol gruplu öntest-sontest deseni uygulanmıştır. Öntest-sontest-kontrol gruplu deneysel desen modeline göre Başarı Testi ve Fene Yönelik Tutum Ölçeği, uygulamanın başlangıcında ve bitiminde olmak üzere iki kez uygulanmıştır. Başarı Testi son test olarak uygulandıktan üç ay sonra Kalıcılık Testi uygulanmıştır. Kontrol grubuna ağırlıklı olarak geleneksel öğretim yöntemleri kullanılarak ders anlatılmıştır. Deney grubuna ise aynı konu, kontrol grubunda kullanılan öğretim yöntemlerine ek olarak, basit ve ucuz malzemelerle yapılan fen aktiviteleri düzenlenerek anlatılmıştır. Uygulama dört hafta sürmüştür. Uygulama sonunda, her iki gruba da son test uygulanmıştır. Testlerin uygulamasından elde edilen veriler EXCEL programı ve SPSS kullanılarak analiz edilmiştir. Kontrol ve deney gruplarının ön-son testleri t testi ile karşılaştırılmış, anlamlı bir farklılık olup olmadığı incelenmiştir. Bulgular, basit fen aktivitelerinin kullanıldığı grup ile geleneksel öğrenme yöntemi uygulanan grubun başarı testi son test puanları arasında basit fen aktivitelerinin kullanıldığı grup lehine anlamlı bir fark olduğunu göstermiştir. Deney grubunun uygulama sonundaki başarısı kontrol grubuna göre daha yüksektir. Deney ve kontrol grubu öğrencilerinin, uygulama sonrasında tutumları arasında anlamlı bir farklılık görülmemiştir. Deney ve kontrol grubunun başarı testi kalıcılık puanları karşılaştırıldığında, deney grubundaki öğretim yönteminin kontrol grubundaki öğretim yöntemine göre bilgi kalıcılığında daha başarılı olduğu söylenebilir. Araştırma sonunda çeşitli öneriler geliştirilmiştir. Yapılan çalışmanın bu alanda yapılacak diğer araştırmalara yardımcı olması beklenmektedir.
Eğitim fakültelerinde okutulmakta olan öğretmenlik meslek bilgisi derslerinin öğretmen görüşlerine göre değerlendirilmesi

Bu araştırmanın temel amacı, eğitim fakültelerinde okutulan öğretmenlik meslek bilgisi derslerinin öğretmen görüşlerine göre değerlendirilmesidir. Bu amaçla, öğretmenlerin ÖMB derslerinin içeriği, öğretmenlik hayatında uygulanabilirliği, derslerin üniversitede işlenişi, ÖMB derslerinde karşılaşılan sorunlar ve derslerin daha verimli hale getirilmesine yönelik öğretmenlerin önerilerini belirlemek için öğretmenlik meslek bilgisi derslerini değerlendirme anketi geliştirilmiştir. Anket üç bölümden oluşmaktadır; (1) öğretmenlerin kişisel bilgileri, (2) kapalı uçlu anket maddeleri, (3) açık uçlu sorular. Araştırma, tarama modelinde betimsel bir çalışmadır. Araştırmanın örneklemini, Hatay ili Antakya ilçesindeki 20 ilköğretim okulunda bulunan 315 eğitim fakültesi mezunu öğretmen oluşmaktadır. Sayısal verilerin analizinde SPSS paket programı kullanılmıştır. Verilerin analizi için bağımsız gruplar t testi, tek yönlü varyans analizi, pearson korelasyon, frekans ve aritmetik ortalama kullanılmıştır. Nitel verileri ise içerik analizi yapılarak değerlendirilmiştir. Araştırma sonucunda; öğretmenler, ÖMB ders içeriğinin öğretmenlik mesleğiyle ilgili olduğu ve öğretmen adaylarını öğretmenlik mesleği konusunda bilgilendirdiği görüşüne büyük oranda katılmaktadırlar. Öğretmenlerin büyük çoğunluğu, ÖMB derslerinin içeriğinin sadece maddi ve fiziki imkanları yeterli olan okullara göre hazırlanılmaması gerektiğini belirtmişlerdir. Bunun yanında öğretmenler, içeriğin yetersiz olduğunu, derslerin sadece teorik olarak verildiğini ve gerçek yaşamla iç içe olmadığını vurgulamaktadırlar. Ayrıca derslerin daha çok teorik olarak verildiği ve soyut kaldığı için uygulamada sıkıntı yaşadıkları da çıkan sonuçlar arasındadır.
Fen bilimleri öğretiminde proje tabanlı öğrenme yaklaşımının 6. sınıf öğrenci başarısı ve bilimsel süreç becerilerine etkisi

Bu araştırmanın amacı, 6. sınıf Fen Bilimleri dersi 'Yaşamımızdaki Elektrik' ünitesinde proje tabanlı öğrenme yaklaşımının öğrencilerin akademik başarılarına ve bilimsel süreç becerilerine etkisini belirlemektir. Araştırmanın çalışma grubunu; Afyonkarahisar ili merkez ilçesindeki bir devlet ortaokulu altıncı sınıfındaki iki şubede öğrenim gören 60 öğrenci oluşturmaktadır. 2013 2014 eğitim öğretim yılının bahar döneminde yapılan çalışmada, öntest sontest kontrol gruplu yarı-deneysel desen kullanılmıştır. Gruplardaki uygulamalar aynı haftalarda yapılmış ve üç hafta sürmüştür. Deney grubunda proje tabanlı öğrenme yöntemi ile kontrol grubunda ise mevcut fen bilimleri programına uygun öğretim yapılmıştır. Veri toplama aracı olarak, Gürbüz (2012) tarafından geliştirilen 'Yaşamımızdaki Elektrik Başarı Testi' ve Aydoğdu'nun (2006) 7. sınıf seviyesine uyarladığı Bilimsel Süreç Becerileri Testi kullanılmıştır. Ölçme araçları öğretim öncesi ve sonrasında gruplara öntest ve son test olarak uygulanmıştır. Veriler, SPSS 15 paket programı kullanılarak ilişkili örneklem t-testi ve ilişkisiz örneklem t-testi ile 0,05 anlamlılık düzeyinde çözümlenmiştir. Araştırmanın bulgularına göre, uygulanan öğretim yöntemleri her iki gruptaki öğrencilerin akademik başarıları ve bilimsel süreç becerilerini anlamlı düzeyde artırmıştır. Ancak son test puanları karşılaştırıldığında; proje tabanlı öğrenmenin öğrencilerin akademik başarı ve bilimsel süreç becerilerini artırmada deney grubu lehine anlamlı düzeyde fark oluşturduğu ortaya çıkmıştır. Proje tabanlı öğrenme yönteminin mevcut öğrenme yönteminden daha etkili olduğu sonucuna varılmıştır.
Eğitim yüksekokulu tarih öğretiminde danışmanlı öğrenmenin öğrenci başarısına ve öğretmenlik mesleğine karşı tutumunda etkisi

Genel anlamda ele alındığında 'Eğitim Yüksekokulu Tarih öğretiminde, Danışmanlı öğrenmenin, öğrenci Başarısına ve öğretmenlik Mesleğine Yönelik Tutumuna Etkisi.' başlığı altında toplanmış olan 'bu çalışmada on hipotez sınanmıştır. Uygulama Dokuz Eylül Üniversitesi Buca Eğitim fakültesi İzmir Eğitim Yüksekokulu'nda bir deney şeklinde yapılmıştır. Deney, 1991- 1992 öğretim yılının ikinci yarısında uygulamaya konulmuştur, örneklem grubu olarak birinci ve üçüncü sınıf öğrencileri alınmıştır. Bunların toplam sayıları 106 öğrenciden oluşmuştur. Deney sürecinde iki ayrı öğretim tekniği uygulamaya konulmuştur. Deney deseni bu iki tekniğin üniteler bazında ve karşılıklı çapraz olarak iki ayrı denek grubu üzerinde uygulanmaya konulması ile oluşturulmuştur. Tekniklerin örnekleme uygulanmasında tesadüfi yöntemi kullanılmıştır. Teknikler aşağıda belirtilmiştir. 1- Birinci sınıf ilk yedi hafta Danışmanlı Öğrenme Yöntemi 2- üçüncü sınıf ilk yedi hafta Klasik Anlatım Yöntemi 3- Birinci sınıf ikinci yedi hafta Klasik Anlatım Yöntemi 4- Üçüncü sınıf ikinci yedi hafta Danışmanlı öğrenme Yöntemi. Deneklere her tekniğin uygulanmasından önce öğretmen yapımı kriter dayalı 45 maddelik başarı ön testi, sonunda ise aynı maddeleri kapsayan son test uygulanmıştır. Bu testlerden danışmanlı öğrenme yöntemine ait olanlar 45, klasik anlatım yöntemine ait olanlar ise 40 maddeyi kapsamıştır. Ayrıca deneklere uygulama deseninin başlangıcında, ortasında ve sonunda ayni maddeleri kapsayan 150 maddelik Minnesota Öğretmen Tutum Envanteri uygulanmıştır. Deney süresince toplam sekiz başarı, altı tutum testi uygulanmıştır. Testlerin uygulanması sonucu elde edilen verilerin sınıf-XIII lar ve yöntemler 'bazında ele alınması ile aritmetik ortalama, standart sapma ve T- değeri hesaplamaları yapılmış, hipotezlerin anlamlılık düzeyleri test edilmiştir. Bu çalışmanın sonunda elde edilen 'bulgular aşağıda dört ana 'başlık altında verilmektedir. 1- Eğitim Yüksekokulu tarih öğretiminde danışmanlı öğrenme yöntemi ve klasik yöntem uygulanan öğrencilerin ön test 'başarı ortalamaları arasında kontrol grubu lehine; ilk yedi haftada yüksek eğilimli, ikinci yedi haftada ise anlamlı bir fark görülmüştür. 2- Deneklerin ön test tutum ortalamaları arasında da, uygulamanın yapıldığı ilk yedi haftada kontrol grubu lehine; yüksek 'bir eğilim, ikinci yedi haftada ise anlamlı bir fark görülmüştür. 5- Danışmanlı öğrenme yöntemi uygulanan grupların ön test ve son test karşılaştırmaları gerek başarı, gerekse tutum açısından anlamlı bir fark göstermiştir. 4- Danışmanlı öğrenme yönteminin uygulanması ile yapılan tarih öğretimi, klasik yöntem ile yapılan öğretimden karşılaştırmaların sonucuna göre; öğrenci başarısı açısından, anlamlı bir fark göstermemiştir. Ancak karşılaştırmalarda danışmanlı öğrenme yöntemi lehine olumlu bir eğilim kaydedilmiştir. Tutum açısından ise, danışmanlı öğrenme lehine anlamlı bir fark göstermiştir.
Yüksek gerçeklikli simülatör ve standart hasta kullanımının hemşirelik lisans öğrencilerinin toraks ve kalp muayene becerilerine etkisi

Yüksek Gerçeklikli Simülatör ve Standart Hasta Kullanımının Hemşirelik Lisans Öğrencilerinin Toraks ve Kalp Muayene Becerilerine Etkisi, Hacettepe Üniversitesi Sağlık Bilimleri Enstitüsü, Hemşirelik Esasları Programı, Doktora Tezi, Ankara, 2015. Araştırma, hemşirelik lisans eğitiminde yüksek gerçeklikli simülatör ve standart hasta kullanarak yapılan öğretimin öğrencilerin toraks ve kalp muayene bilgi ve becerilerine etkilerini karşılaştırmak ve öğrencilerin görüşlerini incelemek amacıyla yarı-deneysel ve niteliksel desende yapılmıştır. Araştırmanın örneklemini Yıldırım Beyazıt Üniversitesi Sağlık Bilimleri Fakültesi Hemşirelik Bölümünde öğrenim gören ve 2014- 2015 öğretim yılı güz döneminde 'Fiziksel Muayene' dersini seçmeli olarak alan 52 öğrenci oluşturmuştur. Araştırmada toraks-akciğer ve kalp muayene becerisi eğitimlerini deney grubu 1'deki öğrenciler yüksek gerçeklikli simülatör ile, deney grubu 2'deki öğrenciler standart hasta ile yapmışlardır. Öğrencilerin tamamı eğitimlerden sonra Atatürk Eğitim ve Araştırma Hastanesinde bu becerilerini araştırmacı gözetiminde gerçek hasta üzerinde uygulamışlardır. Verilerin değerlendirilmesinde Shapiro-Wilk testi, eşleştirilmiş t testi, Mann-Whitney U testi ve Wilcoxon testi kullanılmıştır. Araştırmadan elde edilen sonuçlara göre, deney grubu 1 ve deney grubu 2'deki öğrencilerin son-test puan ortalamalarının, ön-test bilgi puanlarına göre anlamlı düzeyde (p<0.001) yüksek olduğu saptanmıştır. Öğrencilerin gerçek hastadaki performans değerlendirme ortalamaları deney grubu 1'de 90 .08 8.63, deney grubu 2'de 90.23 9. 02 olarak hesaplanmış olup, simülasyon sonrası değerlendirme puanlarına göre anlamlı düzeyde (p<0.001) yüksek olduğu saptanmıştır. İki eğitim yöntemi karşılaştırıldığında, standart hasta ile eğitim alan öğrencilerin bilgi puanları anlamlı düzeyde yüksek, performans puanlarında ise yöntemler arasında fark olmadığı tespit edilmiştir. Öğrencilerle yapılan odak grup görüşmelerinde öğrenciler, eğitim yöntemlerinden çok memnun kaldıklarını, özellikle çözümleme oturumunun özgüvenlerini artırdığını belirtmişlerdir. Araştırmanın sonuçları doğrultusunda hemşirelik eğitiminde yüksek gerçeklikli simülatör ve standart hasta kullanılması önerilmektedir.
Sosyal bilgiler öğretmen adaylarının mesleki özyeterlik algıları ile öğretmenlik mesleğine yönelik motivasyonları arasındaki ilişkinin incelenmesi

Öğretmenlerin nitelikli bir şekilde yetiştirilmesi toplumlarda eğitimin kalitesi ve niteliği açısından büyük oranda önem taşımaktadır. Öğretmen adaylarının öğretmenlik mesleğine yönelik motivasyonu da bu noktada önemlidir. Öğretmenlik mesleğine yönelik motivasyon düzeyinin yüksek olması öğretmen adaylarının özyeterliklerine olumlu etkide bulunabilir. Bu araştırmanın amacı, 20142015 eğitim öğretim yılında üniversitelerin eğitim fakültesinde öğrenim gören sosyal bilgiler öğretmen adaylarının özyeterlik algıları ile öğretmenlik mesleğine yönelik motivasyonları arasındaki ilişkinin incelenmesidir. Bu araştırma ilişkisel tarama modelinde betimsel bir çalışmadır. Örneklem belirlenirken 'tabakalı örneklem' yöntemi kullanılmıştır. Araştırmanın modeli tarama modellerinden ilişkisel tarama modelindedir. Araştırmanın çalışma grubunu 2014- 2015 öğretim yılında 12 üniversitede eğitim fakültelerinin İlköğretim Sosyal Bilgiler Öğretmenliği 1 .2.3.4. sınıflarında öğrenim gören 2193 öğretmen adayı oluşturmaktadır. Araştırmanın sonucunda, sosyal bilgiler öğretmen adaylarının mesleki özyeterlik algıları ile öğretmenlik mesleğine yönelik motivasyonları arasında arasında orta düzeyde, pozitif anlamlı bir ilişki görülmektedir. Sosyal Bilgiler öğretmen adaylarının öğretmenlik mesleğine yönelik motivasyona ilişkin algılarının yüksek ve katılıyorum düzeyinde olduğu belirlenmiştir. Genel olarak öğretmen adaylarının özyeterlik algıları incelendiğinde 'oldukça yeterli' düzeyde olduğu saptanmıştır. Sosyal bilgiler öğretmen adaylarının öğretmenlik mesleğine yönelik motivasyonları ve özyeterlik algıları sınıf düzeyine göre anlamlı bir şekilde değişmektedir. Sosyal bilgiler öğretmen adaylarının motivasyonları ve özyeterlik algıları 1. sınıfta en yüksek düzeyde; 4. sınıfta ise en düşük düzeydedir.
Köy, kasaba ve şehir yerleşim yerlerinde, Türkçe öğretiminde karşılaşılan sorunların mukayesesi

Dünyanın birçok ülkesinde olduğu gibi, ülkemizde de kırsal ve kentsel yerleşim birimleri bulunmaktadır. Köy, kasaba ve şehir olarak belirginleşen yerleşim yerleri, nüfus oranına, sosyo-ekonomik özelliklere, geçim kaynaklarına göre özel bir yapı kazanmıştır. Cumhuriyetin ilk yıllarına göre köy nüfusu oranı bugün %35 seviyelerine inmiştir. Şehirleşmede görülen hızlı gelişme ve köy nüfusunun azalması, eğitim öğretim alanında da etkili olmuştur. Köy, kasaba ve şehrin kendine özgü yaşam şekli, buralarda yaşayan insanların sosyo-ekonomik düzeyleri ve eğitim-öğretim hizmetlerinden yer alanabilme imkanları arasında farklar vardır. Bu farklar pek çok yönüyle şehir lehine, bazı yönleriyle ise köy ve kasaba lehinedir. Demokratik bir toplumun bir gereği olarak bütün fertlere eşit eğitim öğretim imkanlarının sağlanması gerekir. Yukarıda ifade edilen nedenlerden dolayı yapılan bu araştırmada köy, kasaba ve şehirde yaşayan öğrencilerin; okuduğunu anlama ve yazılı anlatım beceri seviyelerinin tespit edilmesi köy, kasaba ve şehir yaşamının bu beceri üzerindeki etkileri, ailenin sosyo-ekonomik durumu, öğrencilerin sosyal boyutu, öğrenci ile aile arasındaki ilişkiler, çevrenin okula ve öğrenciye etkisi, ilköğretim ikinci kademe üzerinde ölçülmeye çalışılmıştır. Çalışmanın amacı, öğrencilerin ana dili eğitimini daha iyi almalarına yardımcı olmaktır. Araştırmanın sonucunda; köy, kasaba ve şehir öğrencilerinin okuduğunu anlama ve yazılı anlatım beceri seviyelerinde, özellikle 7., ve 8. sınıflarda belirgin farkların olduğu ortaya çıkmıştır. Okuduğunu anlama başarısı (8. sınıflarda) köyde %36, kasabada %32 iken şehirde %73'tür. Yazılı anlatım becerisi (8. sınıflarda) ise köy de %40, 11 kasabada %22 iken şehirde %57'dir. Özellikle köy ve şehir yerleşim yerinde basan farklılığı 6. sınıflarda görülmemektedir. Bu da bize (İlköğretim 1. kademede) basanda büyük derecede öğretmenin etkili olduğunu göstermektedir. Okuduğunu anlama başarısı (6. sınıflarda) köy de %49 iken şehirde %53'tür. Öğrencilere anket aracılığıyla yöneltilen soruların cevaplarına bakıldığında, birçok açıdan kent öğrencilerinin köy öğrencilerine göre daha avantajlı ve ileri seviyede olduğu görülmektedir. 8. sınıflardaki öğrencilerden 'okuduğunu anlama' becerisi bakımından şehirli öğrencilerin başarılı olmasında yaşanılan yerin sosyo-ekonomik ve kültürel konumun etkisi büyüktür. Anket ve test sonuçlan incelendiğinde, öğrencilerin başarısında ; okul, aile ve çevre faktörünün etkili olduğu görülmektedir.
İlkokul öğrencilerinin okuma, okuduğunu anlama düzeyleri ve sınıf öğretmenlerinin karşılaştıkları güçlükler ile ilgili görüşleri

Bu araştırma ilkokul öğrencilerinin okuma, okuduğunu anlama beceri düzeylerini ve sınıf öğretmenlerinin karşılaştıkları güçlükler ile ilgili görüşlerini belirlemeyi amaçlamıştır. Karma araştırma yaklaşımı benimsenen bu araştırmada betimsel tarama yöntemi kullanılmıştır. Araştırma 2013- 2014 eğitim öğretim yılında yürütülmüştür. Araştırmanın örneklemini basit olasılıklı örnekleme yoluyla belirlenen, Trabzon ili ilkokullarından 3 farklı ilkokulda bulunan 2, 3 ve 4. sınıfta öğrenim gören öğrenciler ve bu okullarda görev yapan 13 sınıf öğretmeni oluşturmaktadır. Araştırma için üç okuldan her sınıf seviyesinden 3 şube seçilmiştir. Araştırmaya 2. sınıflardan 142, 3. sınıflardan 134, 4. sınıflardan 150 öğrenci katılmıştır. Sesli okuma düzeylerini belirlemek için 2, 3 ve 4. sınıflardan 36'şar öğrenci katılmıştır. Araştırma verileri yanlış analiz envanteri ve yarı yapılandırılmış görüşme tekniği ile toplanmıştır. Araştırmacı tarafından hazırlanan yanlış analizi envanterleriyle öğrencilerin okuma ve okuduğunu anlama düzeyleri incelenmiştir. Hazırlanan envanterler eğitim-öğretim yılının iki döneminde de uygulanmıştır. Ardından yarı yapılandırılmış görüşme formu kullanılarak 13 öğretmenle görüşmeler yapılmıştır. Araştırma envanter verileri Mann Whitney U-Testi, Kruskal Wallis H-Testi, mülakat verileri ise betimsel analiz ile analiz edilmiştir. Araştırma sonucunda, sesli okuma beceri düzeyleri incelendiğinde 2, 3 ve 4. sınıf öğrencilerinin çoğunun 'öğretim' düzeyinde olduğu, okuduğunu anlama beceri düzeyleri açısından 2 ve 4. sınıf öğrencilerinin çoğunun 'endişe', 3. sınıf öğrencilerinin çoğunun 'öğretim' düzeyinde olduğu ortaya çıkmıştır. Okuduğunu anlama düzeyleri cinsiyete göre incelendiğinde 2. ve 4. sınıf öğrencileri arasında anlamlı bir fark görülmemiştir. 3. sınıf kız öğrenci puanlarının, erkek öğrenci puanlarına göre okuduğunu anlama yönünden anlamlı düzeyde yüksek olduğu ortaya konmuştur. 2, 3 ve 4. sınıf öğrencilerinin sesli okuma yönünden cinsiyete göre anlamlı bir fark göstermediği belirlenmiştir. 2. ve 4. sınıf öğrencileri sınıf düzeyine göre sesli okuma becerisi yönünden anlamlı bir fark göstermediği, 3. sınıf öğrencilerinin sınıf düzeyine göre daha yüksek düzeyde olduğu, okuduğunu anlama becerisi incelendiğinde 2. ve 3. sınıfların puanlarının 4. sınıflardan anlamlı derecede yüksek olduğu tespit edilmiştir. 2, 3 ve 4. sınıf öğrencilerinin sesli okuma yaparken en çok 'tekrarlar, atlayıp geçmeler, eklemeler' okuma hatalarını yaptıkları ortaya konmuştur. Bu hataların nedenleri olarak öğretmenlerin çoğunun dikkat eksikliği, az okuma, veli ilgisizliğini gördükleri belirlenmiştir. Öğretmenlerin çoğunun okuma ve okuduğunu anlama güçlüklerini gidermek için paragraf ve hikaye okutma yöntemini kullandıkları tespit edilmiştir. Öğretmenlerin çoğu veli desteğinin yetersiz olduğunu belirtmiş ve bu konuda yardım istemiştir. Sonuç olarak eğitim ve öğretimde okuma, okuduğunu anlama etkinliklerine daha fazla yer verilmesi, öğretmen-veli ve okul işbirliğinin geliştirilmesi gerektiği önerilmektedir.
Öğretmen adaylarına iletişim yeterlilikleri kazandırma amaçlı öğretim programının etkililiği

Bu çalışmada öğretmenlerin sahip olması gereken iletişim yeterliliklerini kazandırmaya yönelik geliştirilen öğretim programının etkililiğinin belirlenmesi amaçlanmıştır. Araştırma için gerekli verilerin toplanmasında, tarama ve deneme modelleri birlikte kullanılmıştır. iletişim yeterliliklerinin belirlenmesinde, 40 kişilik uzman grubunun görüşlerinden ve ilgili literatürden yararlanılmıştır. Görüşlerin alınmasında araştırmacı tarafından hazırlanan anket formu kullanılmıştır. İletişim yeterliliklerini öğretmenlere kazandırmak amacıyla geliştirilen öğretim programının etkililiği ise, tek grup öntest-sontest deneme modeli çerçevesinde gerçekleştirilen deneysel işlemlerden elde edilen verilere dayalı olarak belirlenmiştir. Deney grubunun erişi düzeylerinin belirlenmesinde başarı testi kullanılmıştır. Elde edilen veriler SPSS programında çözümlenmiştir. Araştırmada öğrencilerin öntest puanlarının ortalaması ile son test puanlarının ortalamaları arasında son test lehine istatistiksel olarak anlamlı bir fark bulunmuştur. Bu da, geliştirilen öğretim programının iletişim yeterliliklerini kazandırabilecek yapıda tasarlanmış ve uygulanmış olduğunu göstermektedir. iv