turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
İzmir il merkezindeki 13-60 aylık çocuğu olan ebeveynlerin tuvalet eğitimine yaklaşımının belirlenmesi

Tuvalet eğitimi anatomik, fizyolojik ve davranışsal koşullardan etkilenebilen karmaşık bir süreçtir. Tuvalet eğitimi için genellikle sağlıklı çocuklar 18-24 ayda fiziksel olarak hazır hale gelebilmektedir. Çalışmamızın amacı İzmir il merkezinde ASM kayıtlı 13-60 aylık çocuğu olan ebeveynlerin tuvalet eğitimine yaklaşımını saptamaktır. Kesitsel, tanımlayıcı çalışma; İzmir il merkez ilçelerindeki 11 Aile Sağlığı Merkezi'nde, 1 Nisan 2018- 31 Mayıs 2018 ve 1-30 Kasım 2018 tarihleri arasında, çeşitli nedenlerle bulunan 13-60 ay arası çocukları olan 1345 ebeveyn ile tamamlandı. Araştırmacı tarafından mevcut literatürlerden yararlanılarak hazırlanan anket uygulandı. Ebeveynler tuvalet eğitimine en sık başlama nedeni %57, 4 çocuğun yaşı, %37, 2 çocuğun isteği, %35, 5 çocuğun verdiği sinyaller olarak belirtti. Ebeveynlerin tuvalet eğitiminde %78, 8 düzenli olarak tuvalete götürme, %73, 7 bezsiz dolaştırma, %63, 9 düzenli tuvaletin var mı diye sorma, %42, 2 nasıl oturacağını gösterme, %38, 2 ödülle teşvik ve %10, 9 ceza ile disipline etme yöntemlerini kullandığı saptandı. Çocukların tuvalet eğitimi başlama ayı ortalaması 25,9 6, 33 ay, tamamlama ayı ortalaması 29,0 6, 99 ay saptandı. Ebeveynin tuvalet eğitimine başlama ayını etkileyen faktörler çocuğun cinsiyeti, aile yapısı, babanın eğitim düzeyi, tuvalet eğitimini veren kişi olarak saptanırken; tamamlama ayını etkileyen faktörler çocuğun cinsiyeti, tuvalet eğitimini veren kişi ve abla-abi varlığı olarak saptandı. Ebeveynler tuvalet eğitiminde rehberlere genelde uygun davranmakta, ancak önerilmeyen yöntemleri de kullanmakta ve önerilenden daha erken başlamaktadırlar. Aile hekimleri 12. aydan itibaren izlemlerde ebeveynleri tuvalet eğitimiyle ilgili doğru zaman, doğru yöntemler konusunda bilgilendirmelidirler.
Serebral palsili çocuklarda beslenme tipine göre motor fonksiyonların karşılaştırılması

Cengiz, E. Serebral Palsili Çocuklarda Beslenme Tipine Göre Motor Fonksiyonların Karşılaştırılması. Hacettepe Üniversitesi Sağlık Bilimleri Enstitüsü Fizik Tedavi ve Rehabilitasyon Programı Yüksek Lisans Tezi, Ankara, 2018. Bu çalışma; Serebral palsili çocuklarda beslenme tipine göre motor fonksiyonların karşılaştırılması amacıyla yapılmıştır. Çalışmaya yaş ortalaması 8,34 3, 38 yıl olan 35 SP'li çocuk dahil edildi. Olgular oral yolla beslenen (n=19) ve enteral yolla beslenen (n=16) olmak üzere iki gruba ayrıldı. Olguların demografik bilgileri, SP alt tipi, beslenme tipi, prematürite durumu, tekrarlayan akciğer enfeksiyonu sayısı, reflü varlığı ve oral bölgenin fiziksel özellikleri kaydedildi. Olgular Kaba Motor Fonksiyon Sınıflama Sistemine göre seviyelendirildi. Olguların motor fonksiyon durumları, çiğneme performansları, oral alım durumları ve yaşam kaliteleri değerlendirildi. Bakım verenlerin anksiyete ve depresyon düzeyleri değerlendirildi. Enteral yolla beslenen çocuklarda oral bölgede fiziksel bozuklukların daha fazla olduğu görüldü (p<0.05). Enteral yolla beslenen çocukların çoğunlukla nonambulant çocuklardan oluştuğu (p<0.05), motor fonksiyon skorlarının düşük (p<0.05), çiğneme bozukluklarının daha fazla (p<0.05) ve oral alım durumlarının düşük seviyede (p<0.001) olduğu bulundu. Enteral yolla beslenen çocukların yaşam kalitesi skorlarının daha düşük olduğu ve bakım verenlerin depresyon düzeylerinin arttığı görüldü (p<0.05). Beslenme tipi ile motor fonksiyon arasında ilişki olduğu tespit edildi (r=-0.591). Sonuç olarak enteral yolla beslenen çocukların motor fonksiyonları ile birlikte ambulasyon seviyesi, çiğneme performansları, oral alım durumları azalmakta ve oral yapı bozukları da arttığı bulundu. Aynı zamanda çocukların yaşam kaliteleri azalmakta, bakım verenlerin depresyon düzeyleri arttığı görüldü. Ayrıca nazogastrik tüp uygulamasının literatürde belirtilenden daha uzun süre olduğu, gastrostomi gibi kullandığı belirlendi. Bu sonuçlar göz önüne alındığında şiddetli motor etkilenimi olan SP'li çocukların standart rehabilitasyon uygulamalarına oral motor rehabilitasyon, fonksiyonel çiğneme eğitimi, beslenme ilişkili aile eğitimi gibi programların eklenmesi, beslenme bozukluklarının rehabilitasyonun sağlanması açısından son derece önemlidir.
Kraniofasial malformasyonlara klinik ve genetik yaklaşımlar

Kraniofasial malformasyonlar, kraniofasial bölgeyi oluşturan parçalardan herhangi birinin embriyolojik gelişiminde oluşan aksaklıklar sonucu meydana gelir. Kraniofasial malformasyonlar iki ana grupta incelenir: Fasial kleftli malformasyonlarve kraniosinostozlar. Oluşan anomaliler sonucunda çocuklarda ciddi medikal, kozmetik ve psikojenik bozukluklar gelişebilir. Bu çocukların patolojik özelliklerinin belirlenmesi, erken tanı konulması, uygun tedavi ve klinik yaklaşım açısından önem taşır. Bu çalışmada kraniofasial malformasyonu olan 30 çocuğun bütünüyle öykü ve fizikbakıya dayanan klinik fenotipleri sunularak bu hastalıkların benzeyen ve farklılaşanözelliklerinin belgelenmesi hedeflenmiştir. 30 vaka, iki gruba ayrılmıştır; Grup I, Fasial kleftli malformasyonu olan 20 vakadan ve Grup II, Kraniosinostoz tanısı alan 10 vakadan oluşmuştur. Çalışma grubumuz, 14 kız (%46,7) ve 16 erkek (%53,3)vakadan oluşmuş ve vakaların ortalama yaşları 4,14 3, 58 yıl olarak saptanmıştır. İki grup istatistiksel olarak karşılaştırıldığında; hipertelorizm, antimongoloid aks, gözkapağı kolobomu, kaş/kirpik yokluğu, nazal kemik defekti, kulak kepçesi-dış kulakyolu anomalisi ve işitme kaybı Grup I'deki vakalarda daha sık saptanmıştır. Kranialkemik defekti, ekzoftalmi-strabismus, basık burun kökü ve kulak yerleşim anomalisi ise Grup II'deki vakalarda daha sık saptanmıştır. Pedigri analizleri, vakaların%10'unda benzer fenotipik özellikler sergileyen akrabaların bulunduğunu göstermiştir. Kraniofasial malformasyonlar, tıbbi ve kozmetik sorunlar nedeniyle çocuklarda psikososyal örselenmeye de sebep olabilmektedir (vakaların %30). Bu çalışma, ulusal literatürde çocukluk çağında kraniofasial malformasyonu olan vakaların sınıflandırılıp, fenotipik özelliklerinin sunulduğu ilk çalışmalardan biri olarak görünmektedir. Aynı zamanda bu çalışma iki büyük kraniofasial malformasyonu olan grup arasındaki benzerlikleri ve farklılıkları da vurgulamaktadır. Sonuçta, bu çalışmanın çocukluk çağında kraniofasial malformasyonların özellikleriyle ilgili klinikanlayışımıza katkıda bulunması hedeflenmiştir.
Pektus ekskavatum hastalarında vakum bell uygulaması

PE nedeni ile Vakum bell tedavisi uygulanan hastaların verilerini geriye dönük değerlendirildi.2013- 2015 yılları arasında takip etdiğimiz 30 PE tanılı hasta çalışmamıza dahil edildi. Hastaların tümüne primer olarak Vakum bell tedavisi uygulanmıştı. İlk altı aylık tedavi süresinde 7 (%23) hastada tam düzelme oldu. Bir senelik tedavi süresinde tam düzelme olan hasta sayısı 13 (%43) idi. İki senelik tedavi süresinde daha 7 (%23) hastada tam düzelme oldu. Vakum tedavisi uyguladığımız hastalarda tedaviye bağlı komplikasyon gelişmedi. Vakum bell cihazının kullanımı özel eğitim gerektirmemektedir.
Epilepsili çocuğa, ailesine ve öğretmenlerine verilen hastalık ve ilaç yönetimi eğitiminin çocuğun bilgi düzeyine, okul başarısına ve yaşam kalitesine etkisi

Giriş-Amaç: Epilepsi pediatrik nörolojide en sık görülen; hem çocuğun hem de ailenin yaşam kalitesini ve çocuğun okul başarısını da etkileyen kronik bir hastalıktır. Epilepsili çocuğun sadece kendisi değil ailesi ve öğretmenlerinin birlikte ele alınmasının olumlu sonuçları olacağı öngörüsüyle planlanan bu çalışmanın amacı epilepsili çocuğa, ailesine ve öğretmenlerine verilen hastalık ve ilaç yönetimi eğitiminin çocuğun bilgi düzeyine, okul başarısına ve yaşam kalitesine olan etkisini incelemektir. Yöntem: Araştırma tek grupta, ön test son test değerlendirmeli, yarı deneysel araştırma türündedir. Araştırmanın örneklemini, Tepecik Eğitim ve Araştırma Hastanesinin probel sisteminden ICD10 epilepsi tanı kodu ile tarama yapıldığında tespit edilen 6 yaş ve üzeri çocuklar; kayıtlı olmayan fakat muayeneye ilk kez gelen çocuklar, onların aileleri ve öğretmenleri oluşturmaktadır. Araştırma ön test ve son testi tamamlayan 25 hasta, 25 ebeveyn ve 15 öğretmeni olmak üzere toplam 65 kişi ile yürütülmüştür. Çocukların tamamının sınıf öğretmenine ulaşılamamış sadece 15'i ile araştırma tamamlanmıştır. Verilerin toplanmasında, demografik bilgi formu, epilepsi hakkında bilgi düzeyi formu çocuk ve aile, epilepsi yaşam kalitesi ölçeği, çocuk davranış değişikliği değerlendirme ölçeği yüz yüze görüşme yöntemi ile doldurulmuştur. Çocuğun öğretmeni ile iletişime geçilerek epilepsi hakkında bilgi düzeyi formu ve davranış değişikliği değerlendirme ölçeği doldurulmuştur. Çocuğa ve ailesine epilepsi hakkında genel bilgilerin yer aldığı Türkiye Çocuk Nöroloji Derneği tarafından hazırlanan epilepsi rehberinden yararlanarak ve çocuğun kullandığı ilaçlara yönelik ilaç yönetim kartları hazırlanarak verilmiştir. Bu eğitim materyalleri için uzman görüşü alınmıştır. Epilepsili çocuğun öğretmeni ile iletişime geçilerek, epilepsi hakkında bilgi verilmiştir. Bulgular: Epilepsi ve tedavisi hakkında bilgi düzeyini arttırmaya yönelik epilepsili çocuğa, ebeveynlerine ve öğretmenlerine verilen eğitimin; epilepsili çocukta, ebeveynlerinde ve öğretmenlerinde bilgi düzeyinde, epilepsili çocukların yaşam kalitelerinde ve okul başarılarında artış sağladığı belirlenmiştir. Sonuç: Bu olumlu sonuçlar göz önüne alındığında epilepsili çocuk-aile-öğretmen eğitimlerine önem verilmesi, uzman bir hemşire tarafından eğitimlerin düzenli hale getirilmesi ve epilepsi konusunda kitapçık, ilaç kartları gibi materyallerin oluşturulup çocuk ve ailelerinin ulaşmasını sağlamak önerilmiştir.
Böbrek ve üriner sistem konjenital anomalisi olan hastalarda BMP4 gen mutasyonunun önemi

Amaç: Böbrek ve üriner sistem konjenital anomalileri ; böbrek ve idrar yollarının morfogenezindeki kusurlardan kaynaklanan, yapısall malformasyonları içeren geniş bir hastalık grubunu ifade eder, çocukluk çağında morbidite ve mortalitesi yüksektir. CAKUT patogenezinde rol alan genetik faktörler konusundaki bilgiler yetersizdir. Biz bu çalışmamızda BMP4 mutasyonun CAKUT'lu hastalarda sıklığı ve önemini araştırmayı amaçladık. Gereç ve Yöntem: Çalışmaya Başkent Üniversitesi Ankara Hastanesi Çocuk Nefroloji Polikliniğinde takip edilmekte olan 0-18 yaş arasındaki 96 CAKUT tanılı hasta dahil edildi. Kontrol grubu olarak genel pediatri polikliniğine başvuran ve herhangi bir üriner sistem anomalisi olmayan benzer yaş ve cinsiyetteki 96 hasta alındı. Tüm hastalarda DNA analizi ile BMP4 genindeki varyasyonlar incelendi. Bulgular: Çalışmamıza CAKUT tanısı ile izlenen 96 hasta ( 46'sı (%47.9) erkek, 50'si (%52.1) kız ) dahil edildi. Hasta grubunda medyan yaş 6.4 yıl (min-max:0,1-18), kontrol grubunda ise 6.1 yıl (min-max:0,5-18)' idi. Kontrol grubu ile karşılaştırıldığında cins ve yaşlar benzerdi. CAKUT'lu hastalarda BMP4 sıklığı kontrol grubuna göre 2.2 kat daha fazla idi (p<0.05). CAKUT'lu hastalarda BMP4 geninde varyasyon görülme oranı %39. 6 olarak bulundu. BMP4 geninde 12 varyasyon tespit edildi. c.450G>C (pN150K) varyasyonu CAKUT grubunda 4 hastada (%4.1) mevcuttu. Kontrol grubunda ise hiçbir hastada görülmedi. Bu 4 hastanın hepsi hipoplazi/displazi tanısı ile izlenmekteydi. Sonuç: Sonuç olarak çalışmamız BMP4 geninde bulunan varyasyonların CAKUT patogenezinde özellikle hipoplazi/displazi gelişiminde rolü bulunduğunu göstermektedir. Ancak patogenezde tek genden ziyade birden farklı genlerin etkileşiminin CAKUT'un ortaya çıkmasında rolü olabileceği düşünülmektedir. Bu konuda daha ileri çalışmalara ihtiyaç vardır.
Çocukluk çağı kronik hastalıklarda tüberküloz tanı kriterleri karşılaştırılması

Amaç: Tüberküloz hala dünyada mortalite ve morbiditeye neden olan en önemli 3 enfeksiyon hastalıklarından biridir. Vücut direncini düşüren kronik hastalıkların varlığı ve immün süpresif ilaç kullanımı hastalığın ortaya çıkışını ve bulaşmasını kolaylaştırır. Bu hastalara tanı konulması da kullandıkları tedavilerden dolayı immün sistemin yeterli yanıt verememesine bağlı güçleşmektedir. Atipik Tbc kliniği ve testlerde olan yalancı negatiflikler çok sık görülmektedir. Bu nedenle kronik hastalarda Tbc tanı yöntemlerini gözden geçirmek ve kullanılan tanı kriterlerini klasifiye edilip edilemeyeceği araştırılmak istenmiştir. Gereç ve Yöntem: Bu çalışmada, 2011- 2013 yılları arasında, Cerrahpaşa Tıp Fakültesi Çocuk Sağlığı ve Hastalıklarının farklı bölümleri tarafından takip edilen kronik hastalığı olan 0-18 yaş grubu 171 olgu dahil edilmiştir. Tüm hastalardan PPD ve akciğer filmi; klinik veya labaratuar olarak şüpheli olgulardan Quantiferon ve akciğer tomografisi istenmiştir. Balgam veya açlık mide suyundan ve diğer materyallerden tanı koymak amacıyla ARB, kültür ve PCR gönderilmiştir. Bulgular: Çalışmamızda kronik hastalığı olan 171 olgunun 90'ında Tbc tespit edilmiş, Tbc'si olmayan 81 olgu kontrol grubu olarak alınmıştır. Tüberkülozlu olguların 39 tanesinin çevresinde Tbc'li kişilerle teması olduğu ve kontrol gurubunda ise 14 kişinin temaslı olduğu bulunmuştur. Gruplar arasındaki fark anlamlı olarak yüksek bulunmuştur. Kronik hastalarda PPD sınır değer olarak 10 mm alınmasının daha anlamlı olacağı tespit edilmiştir. Akciğer filminde lenfadenopati ve infiltrasyon varlığı, tomografide özellikle sağda olan infiltrasyon ve 10 mm üstünde olan lenf nodu varlığı anlamlı olarak yüksek bulunmuştur. Tbc olan olguların Quantiferon pozitiflik oranı anlamlı yüksek bulunmuştur. PPD yüksekliği ile akciğer ve tomografide patolojik görünüm varlığı anlamlı olarak yüksek bulunmuştur. Sonuçlar: Bu çalışmaya başlarken kronik hastalığı olan çocuklarda Tbc tanısı koyarken kullandığımız kriterleri major ve minor olarak değerlendirilip değerlendiremeyeceğimizi araştırmak istedik. Elde ettiğimiz sonuçlara göre böyle kesin bir klasifikasyon yapamamakla beraber kronik hastalığı olan hastalarda Tbc tanısı için; Tbc ile temas (özgüllüğü %82, 7 ve duyarlılığı %43), PPD'nin 10 mm'nin üstünde olması (özgüllüğü %84 ve duyarlılığı %80), Quantiferon pozitifliği (özgüllüğü %88, 6 ve duyarlılığı %57,7), sistemik steroid kullanımı ve BT'de 10 mm'nin üzerinde lenf nodu varlığı major kriterler olarak, inhale kortikosteroid kullanımı, akciğer grafisinde patolojik bulgu varlığı (özgüllüğü %79 ve duyarlılığı %77,7) ve klinik bulgular minör kriter olarak kabul edilebileceği sonucunu vermiştir.
Televizyon yayınlarında çocuk ve çocuk sorunlarının işlenişi: TRT'de çocuk temelı yayınların analizi

Günümüzde kamu yayıncılığı liberal düşünce kuramcılarının iddia ettiği gibi yasama, yürütme ve yargı erklerini kamu yararına denetleyen, kamudan yana bir dördüncü güç merkezi olmaktan çoktan çıkmıştır. Bugün dünyada olduğu gibi ülkemizde de, kamusal nitelik taşıyan programlar yapmak ve yayınlamakla sorumlu kamusal yayıncılık azalan ruhsat ücretleri, reklam gelirleri ve politik müdahaleler sonucunda kamu ile yayıncılık arasında kalmış, bir güç-iktidar merkezi haline gelmiştir. Haklara saygı duymak ya da halkın yanında konumlanmak yerine, ekonomik, siyasal gücü elinde bulunduran kesimlerin yanında konumlanmayı tercih etmektedir. Bunun yansımalarından birisi de çocukların tıpkı kadınlar, yaşlılar ya da yoksullar gibi bütünüyle yok sayılmıyorlarsa da, toplumun onlara sunduğu olanaklar veya zorluklar bağlamında medya gündemine giremedikleri gözlenmektedir. Çocuk odaklı/merkezli programlar da dahil, çocuk hakları ve sorunları görmezden gelinmekte, çocuğa bir birey olarak yaklaşılmamaktadır. Dolayısıyla yayıncılık alanında hak ihlalleri yapılmaktadır. Çocuklar kamusal alanda temsil şansına kavuştuklarında da, Habermas'ın kamusal meseleleri tartışma ve bunlara çözüm üretme alanı nedeniyle önemsediği kamusal forumlar, sorun çözme anlamında işlevsiz olmaktadır. Yani kamusal yayıncılığın ideolojik işlevleri mevcut düzenin aksayan yönlerinin görünür kılınmasını engellerken, kamusal forumlarda tartışma ortamları yaratmayarak da muhalif görüşlerin gelişmesini baskılamış olmaktadır. Böylelikle çocuklar da kamusal yayıncılıkta dışlanan, sorunları görmezden gelinen gruplar içinde yerini almaktadır. Bu bilgiler doğrultusunda bu çalışma ile asıl ortaya konulmak istenilen, TRT'nin 1. kanalının çocukların toplumsal yaşama katılmalarındaki en önemli araçlardan biri olarak onların seslerine yer vermek açısından, onların yaşadığı sorunları ve sahip olduğu hakları konu alan yetişkinlere yönelik eğitici ve bilgilendirici yayınları gerçekleştirmekte yetersiz olduğu ve bu yaklaşımın çocuğun ifade özgürlüğünü kullanması ve toplumsal yaşama katılımı önündeki en önemli engeli oluşturduğu düşüncesini vurgulamaktır. Bunu yaparken TRT 1'in tesadüfi olarak seçilmiş 1 haftalık yayın akışı ile kasıtlı olarak seçilmiş 23 Nisan Uluslararası Çocuk Şenlikleri Haftası'na denk gelen 1 haftalık yayın akışı, içerik analizi yöntemi kullanılarak incelenmiştir. Araştırma, örneklem olarak seçilen her iki haftanın yayın akışının kategorilere ayrılması ve tablolaştırılması, risk altındaki dünya çocuklarının durumuyla ilgili tespit edilen sayısal veriler, çocuk sorunlarına ve haklarına ayrılan sürenin genel süreye oranı ve bu oranların karşılaştırılması sonucunda varılan genellemeleri kapsamaktadır.
Özürlü çocukların kardeşlerinin fiziksel uygunluk, fiziksel aktivite, psikososyal durum ve yaşam kalitesi yönünden değerlendirilmesi

Özürlü çocuğun varlığı, ailedeki tüm bireylerin yaşantısını olumsuz yönde etkilemektedir. Çalışmamızda özürlü çocukların kardeşlerinin fiziksel uygunluk, fiziksel aktivite, psikososyal durum ve yaşam kalitesi düzeylerinin değerlendirilmesi ve sağlıklı kardeşi olan çocuklarla karşılaştırılması amaçlandı. El kavrama kuvveti ölçümleri, curl up, trunk lift, dikey sıçrama, modifiye apley, otur uzan, omuz esnekliği testleri yapıldı. Fiziksel aktivite, düzeyi FELS Fiziksel Aktivite Anketi ile belirlendi. Çocuk Depresyon Ölçeği ile psikolojik iyilik halideğerlendirildi. Yaşam kalitesi değerlendirmesi için Çocuk Sağlık Anketi kullanıldı. İki grup, kavrama kuvveti; curl up, trunk lift, Modifiye Apley, omuz esnekliği ve otur uzan test puanları yönünden benzerdi (p > 0 .05). Sağlıklıkardeşi olan çocukların dikey sıçrama yüksekliği, özürlü kardeşi olan çocuklardan daha yüksekti (p < 0 .05). Gruplar Fiziksel Aktivite Anketi Sporİndeksi puanı yönünden benzerdi (p > 0 .05). Özürlü kardeşi olan çocukların, Fiziksel Aktivite Anketinin Boş Zaman, İş ve Toplam İndeks puanları sağlıklı çocuklardan daha düşüktü (p < 0 .05). Özürlü kardeşi olan çocukların depresyon puanları sağlıklı kardeşi olan çocuklardan daha yüksekti (p < 0 .05). İki grup, Aile Uyumu alt ölçeği dışında, Çocuk Sağlık Anketi puanları yönünden benzerdi (p > 0 .05). Sağlıklı kardeşi olan çocukların Aile Uyumu alt ölçeği puanları özürlükardeşleri olan çocuklardan daha düşüktü (p < 0 .05). Sonuç olarak; özürlü çocuğun tüm aile üyelerine, pediatrik rehabilitasyon alanında çalışanfizyoterapistler tarafından verilen eğitim, kardeşlerin iyilik halini artırabilir.
Çocuklara uygulanan akupresürün kan alımı sırasındaki akut ağrıya etkisi

Araştırma, çocuklara uygulanan akupresürün kan alımı sırasındaki akut ağrıya etkisini belirlemek amacıyla deneysel olarak gerçekleştirildi. Araştırmanın evrenini, İstanbul Üniversitesi Cerrahpaşa Tıp Fakültesi, Çocuk Sağlığı ve Hastalıkları Anabilim Dalı Kan Alma Odası'na, Eylül 2015 -Haziran 2016 tarihleri arasında başvuran 9-12 yaş arasındaki çocuklar oluşturdu. Araştırmanın örneklemini ise, seçim kriterlerine uyan ve araştırmaya katılmayı kabul eden toplam 100 çocuk oluşturdu. Örneklemi oluşturan 100 çocuk akupresür ve kontrol grubuna randomize olarak atandı. Ancak araştırma dışı bırakılan çocuklar nedeniyle, akupresür grubunda 45 ve kontrol grubunda 45 olmak üzere toplam 90 çocuk araştırmaya dahil edildi. Araştırma bulguları, Bilgi Formu, Çocuklar için Durumluk Kaygı Envanteri, Visual Analolg Skala ve Yüz İfadeleri Ağrı Ölçeği-Revize-Faces Pain Scale-Revised kullanılarak elde edildi. Veriler, yüzdelerin karşılaştırılmasında ki-kare testi, eşleştirilmiş/bağımlı gruplarda t testi, bağımsız gruplarda t testi, normal dağılıma sahip olmayan değişkenlerin karşılaştırılmasında Mann-Whitney U testi ve tekrarlı ölçümlerde tek yönlü varyans analizi ile değerlendirildi. Araştırma sonucunda, akupresür ve kontrol grubundaki çocukların, yaş, cinsiyet, anne-baba eğitim düzeyi ve çalışma durumu, çocukların kan aldırma sayısı ve kaygı puan ortalamaları açısından iki grup arasında istatistiksel olarak anlamlı fark olmadığı belirlendi (p>0,05). Kan aldırma işlemi sırasında akupresür grubundaki çocukların (VAS:19,51 4,98; FPS-R:2,08 0,41) kontrol grubundaki çocuklardan (VAS:47,37 9,89;FPS-R:4,84 1,08) daha az ağrı yaşadığı ve iki grup arasında ileri düzeyde anlamlı fark olduğu (p<0,000) bulundu. Sonuç olarak, kan aldırma işlemi öncesinde akupresür uygulamasının çocuklarda ağrıyı azaltmada etkili olduğu belirlendi.
İlköğretim 1. kademe az gören öğrencilerin çizgisel gelişimi

Genel eğitimin amacı, çocuğun kendi gelişim kapasitesini etkili bir biçimde kullanmasına olanak sağlamaktır. Sanat eğitimi, çocuğun sağlıklı bir gelişim sürdürmesi açısından genel eğitimin ayrılmaz bir parçasıdır. Bu nedenle, eğitim uygulamalarında sanat eğitimine önem ve yer verilmektedir. Buna karşın ülkemizde, görme gücünden yoksun bırakılmış çocukların bu eğitimden geri kaldığı görülmektedir. Bu araştırma deneysel bir yaklaşımla, böyle bir boşluğun bir bölümü doldurabilmek ve İlköğretim I. Kademe Az Gören öğrencilerin çizgisel gelişimlerini tespit etmek ve çizgisel gelişimini etkileyen faktörleri tespit etmek amacıyla yapılmıştır. Araştırmada model olarak okul random yoluyla seçilmiştir. Mithat Enç Görme Engelliler İlköğretim Okulu ve Geneller Görme Engelliler İlköğretim Okulunda araştırma yapılmıştır. Başka bir özrü bulunmayan 7-12 yaş az gören öğrenciler örneklerini oluşturmuştur. Öğrenciler toplam 24 kişidir. Araştırma üç evreden oluşmaktadır. I. Evrede öntest olarak konu verilip uygulama çalışması yaptırılmıştır. İkinci olarak II. Deney evresinde öğrencilere konu soru-cevap, anlatma, dramatizasyon yönetimi ile verilmiş ve uygulama çalışması yaptırılmıştır. III. Evre sadece Göreneller Görme Özürlüler İlköğretim Okulunda uygulanmış, uygulamada Pazaryeri gezisi yapılıp uygulama çalışması yaptırılmıştır ve öğrencilere kendi resimleri analiz formuyla analiz ettirilmiştir. Gerçekleştirilen bu üç evrede resim etkinliği süresince gözlemler yapılmıştır. Öğrencilere tanıma formu uygulanıp haklarında bilgi edinilmiştir. Deneme programının uygulama süresi yaklaşık 32x40 ders/saat' dir. Deneme programı sonucu elde edilen bulgular şöyle özetlenebilir: I. Az gören öğrencilerin gören öğrencilere göre çizgisel gelişim olarak daha geride olduğu, latin alfabesi öğrenmenin çizgisel gelişimi olumlu yönde etkilediği belirlenmiştir. Latin alfabesi öğrenmiş az gören öğrencilerin çizgisel gelişimleri gören öğrencilere daha yalan olduğu belirlenmiştir. II. Sanatsal etkinliklerde dramatizasyon, gezi-gözlem inceleme yönteminin kullanılmasının ve yönlendirmeler yapılmasının öğrencilerin çizgisel gelişimini olumlu yönde etkilediği belirlenmiştir. İII. Konunun biliniyor olması ve dikkatin dağılmaması, özgüvenlerinin olması konuya hakimiyeti etkilediği, bunun da çizgisel gelişimi etkilediği belirlenmiştir. IV. Öğrencilerin kendi resimlerini analiz etmeleri sonucuyla resimlerinin karşılaştırılmasında % 70 resim çalışmalarında bilinçli hareket ettikleri görülmüştür ve geometrik formlarla, renkleri ve kullandıkları malzemeyi tanıdıkları anlaşılmıştır.