turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Tip 1 diyabetli çocuk ve ergenlerde sürekli cilt altı glükoz ölçüm sistemleri ile hipoglisemi duyarsızlığının saptanması ve eğitimin etkinliği

Tip 1 Diyabet Mellituslu (T1DM) çocuk ve ergenlerde hipoglisemi duyarsızlığı varlığında normoglisemi ve iyi metabolik kontrol sağlanmaya çalışılması ağır hipoglisemi riskini arttırmaktadır. Hipoglisemi duyarsızlığı ; otonomik bulgular olmadan doğrudan nöroglukopenik bulguların ortaya çıkması olarak tanımlanmaktadır. Çocukluk çağında HD saptanmasına yönelik çok fazla çalışma bulunmamaktadır. Bu çalışma; Tip 1 DM çocuk ve ergenlerde hipoglisemi duyarsızlığını sıklığını belirlemek, sürekli cilt altı glükoz ölçüm sisteminin etkinliğini saptamak ve yapılandırılmış eğitimin duyarsızlığın düzelmesi üzerine etkisini araştırmak için yapılmıştır. Gereç ve yöntemler: Niceliksel Prospektif kontrollü olarak planlanan çalışmada, 5 yıl ve üzeri DM yaşı olan rastlantısal seçilen 37 olgu çalışmaya alındı. Hipoglisemi duyarsızlığını saptamak amacıyla tüm olgulara Medtronic iPro 2 profesyonel CGM sürekli glükoz ölçüm sistemi başlangıçta ve HD saptanan olgulara 3. ayda 6'şar gün süre ile uygulandı. Bu sürede hipoglisemi belirtileri için günlük tutuldu. Hipoglisemi için eşik değer <70mg/dl altı kabul edildi. Başlangıçta hipoglisemi duyarsızlığı saptanmış olgulara yapılandırılmış eğitim verildi. Başlangıç ve 3. ayda hipoglisemi duyarsızlığı oranları, etkileyen faktörler ve eğitimin etkisi değerlendirildi. Bulgular: Olguların 25'ü çoklu doz insülin, 12'ü insülin infüzyon pompa tedavisi kullanmaktaydı. 15 erkek, 22 kız olgunun ortalama yaşları 13,88 2,42 yaş, DM süresi, 7,67 1, 66 yıl idi. İki olgu insülin pompa tedavisi, yedi olgu çoklu doz tedavi olmak üzere %24, 3 (n:9) olguda hipoglisemi duyarsızlığı saptanmıştır. Diyabet süresi 5-8 yıl arası olanlarda %27, 3 (n:6) DM süresi 8-11 yıl olanlarda %72, 7 (n:3) HD vardı. Olguların hiçbirinde glukagon gerektiren ağır hipoglisemi gözlenmedi. HD saptanan olguların son bir yıllık HbA1c değeri %7,9 0, 97 saptanmayanların % 8,4 1, 2 bulundu (p:0,230). Çalışmanın başlangıcında: SCGÖS verileri karşılaştırıldığında, HD saptanan grupta < 70 mg geçen süre 11,44 5, 12 saat, HD saptanmayan grupta 1,93 2, 23 saat bulunmuştur (p:0,00). Hipoglisemik alan incelemesinde HD saptanan grupta; eğri altında kalan alan 1,81 0, 95 saptanmayan grupta 0,23 0, 31 bulunmuştur (p:0,00). Düşük olay sayısı HD saptanan grupta 8,33 3, 60 olay saptanmayan grupta 2,68 2, 05 olay olarak gözlemlenmiştir (p:0,00). HD olan grubun 3. ay kan şekeri değeri < 70 mg/dl süresi 4,44 3, 78 saat (p:0,008) hipoglisemik alan 0,43 0, 47 (p:0,008), düşük olay sayısı 5,22 3, 99 (p:0,141) bulunmuştur. Başlangıç verilerine göre hipoglisemik alan ve hipoglisemi süreleri istatistiksel azalmış olmasına karşın hipoglisemik olay sayısında değişiklik gözlenmemiştir. Hiçbir olguda 3. ay sonunda HD gözlenmedi. Sonuç olarak; Diyabetli olgularda hipoglisemi duyarsızlığı sık olarak gözlenmektedir. SCGÖS, hipoglisemi duyarsızlığını belirlenmesinde etkindir. Bu olgularda yapılandırılmış eğitim ile hipoglisemi duyarsızlığı azaltılabilir.
Erkek çocuklarda ayakta ve oturur pozisyonda işemenin üroflovmetrik parametreler ve artık idrar miktarı üzerine etkileri

Bu araştırma, erkek çocuklarda ayakta ve oturur pozisyonda işemenin, üroflovmetrik parametreler (maksimum işeme akım hızı, işeme süresi, işenen miktar, akım eğrisi ve elektromyografi ve artık idrar miktarı üzerine etkilerini incelemek amacı ile karşılaştırmalı tanımlayıcı çalışma olarak yapılmıştır. Araştırma, Ege Üniversitesi Hastanesi Çocuk Cerrahisi AD Çocuk Ürolojisi BD Üroterapi Birimi'nde, Mayıs-Ekim 2011 tarihleri arasında yapılmıştır. Araştırmanın örneklemini ürolojik rahatsızlığı olmayan ve örneklem seçim ölçütlerine uyan 8-14 yaş grubundaki 32 sağlıklı erkek çocuk oluşturmuştur. Araştırma kapsamına alınan çocukların sıkışmaları sağlanarak, ayakta ve oturur pozisyonlarda işemeleri istenmiş, üroflovmetrik ölçümleri ve ultrasonografi ile artık idrar miktarı ölçümleri yapılarak elde edilen veriler karşılaştırılmıştır. Araştırmanın yapılabilmesi için E. Ü. T. F. Hastanesi Etik Kurulu, E. Ü. Hemşirelik Yüksekokulu Bilimsel Etik Kurulu ve araştırmanın yapıldığı kurumdan yazılı izin alınmıştır. Ebeveynlerden yazılı, çocuklardan ise sözel izin alınmıştır. Verilerin toplanmasında Hasta Tanıtım Formu, Ayakta İşeme Kayıt Formu ve Oturur Pozisyonda İşeme Kayıt Formu kullanılmıştır. Verilerin analizi, SPSS 16.0 paket programında Wilcoxon Signed Ranks Test, Ki-kare ve Kruskal-Wallis testleri kullanılarak yapılmıştır. Araştırma kapsamına alınan çocukların yaş ortalaması 11 ,06 1,68'dir. Erkek çocukların işeme pozisyonlarına göre Qmax, işeme süresi, işeme miktarı, artık idrar miktarı ve akım eğrisi açısından fark saptanmamış, EMG aktiviteleri açısından anlamlı fark saptanmıştır (p<0,05). Erkek çocukların alışkın oldukları işeme pozisyonlarına göre ayakta ve oturur pozisyonda işemede üroflovmetrik parametreler ve artık idrar miktarı açısından anlamlı fark saptanmamıştır (p>0,05). Araştırmada, EMG aktivitesi dışında ayakta ve oturur pozisyonda işemenin üroflovmetrik parametreleri ve artık idrar miktarını etkilemediği saptanmıştır. Bu sonuç doğrultusunda her iki işeme pozisyonunun birbirine alternatif olabileceği kanısına varılmıştır.
Ondokuz Mayıs Üniversitesi Tıp Fakültesi Çocuk Sağlığı ve Hastalıkları Anabilim Dalında takip edilmekte olan çölyak hastalarının demografik ve klinik özelliklerinin değerlendirilmesi

Kapsam ve Amaç. Çölyak hastalığı, etiyolojisinde çevresel ve genetik faktörlerin rol oynadığı ve gluten içeren tahılların tüketilmesi sonucu ortaya çıkan otoimmün bir enteropatidir. Ülkemizde görülme sıklığının %0,5 ila %1,3 arasında olduğu bildirilen bu hastalık oldukça geniş bir klinik prezentasyon yelpazesine sahiptir. Hastalığa özgü serolojik belirteçler ile taranan ve histolojik olarak tanısı konfirme edilen çölyak hastalığının belirti ve bulguları glutensiz diyete geçiş ile birlikte tamamen geri dönebilmekte, gluten içeren gıdalar alınmaya devam edildiği sürece kronik hasarlar kalıcı hale gelebilmektedir. Bu nedenle hastalık özelliklerinin iyi bilinmesi hasta yönetiminin temelini oluşturmaktadır. Bu kapsamda bu çalışmanın amacı kliniğimizde takip edilen çölyaklı çocukların demografik ve klinik özelliklerinin belirlenmesidir. Hastalar ve Yöntem. Çalışmamızda Ondokuz Mayıs Üniversitesi Tıp Fakültesi Çocuk Gastroenteroloji, Hepatoloji ve Beslenme Bilim Dalı'nda Ocak 2010 -Aralık 2016 tarihleri arasında başvuran, yapılan serolojik ve histolojik incelemeler neticesinde çölyak hastalığı tanısı konarak tedavi ve takip edilen toplam 122 hastaya ait demografik ve klinik özellikler retrospektif olarak değerlendirilmiştir. Bulgular. Hastaların 43'ü erkek (%35,2) ve 79'u kız (%64,8) idi. Ortalama yaş 12,6 5, 7 yıl ve ortalama tanı yaşı 8,8 5, 1 yıl idi. En sık başvuru bulguları karın ağrısı (%41), büyüme geriliği (%36,1) ve ishaldi (%34,4). Hastalarda diyet uyumu oranı %67, 2 idi. Ailesinde çölyak hastalığı öyküsü olanların oranı ise %2,5 idi. En sık komorbiditeler demir eksikliği anemisi (%36,1), vitamin D eksikliği (%12,3) ve tip- 1 diabetes mellitus (%7,4) idi. Endoskopik incelemelerde en sık taraksı görünüm (%61,5), histolojik incelemelerde en sık Marsh 3b (%27,9) tespit edildi. Serolojik değerlendirmelerde ise IgA ve IgG yapısındaki doku transglutaminazlarının glutensiz diyet tedavisi ile birlikte zaman içinde anlamlı derecede düşüş sergiledikleri belirlendi. Histolojik evre ile paralel olarak sadece IgA yapısındaki doku transglutaminazları istatistiksel olarak artış gösteriyordu. Sonuç. Çalışmamızda elde ettiğimiz bulgular genel olarak literatürde diğer toplumlarda ve ülkemizde yapılan çalışmalarda çölyak hastalığının demografik ve klinik özellikleri hakkında tespit edilen bulgularla uyumlu çıkmıştır. Bulgularımızın bu hastalığın tedavi ve uzun dönem takibi hakkında gerçekleştirilecek geniş kapsamlı ileri çalışmalar için kıymetli bir veri kaynağı olacağı düşünülmüştür.
Öğretmen ve okul yöneticilerinin zihin engelli çocukların kaynaştırılmasında karşılaşılan sorunlara ilişkin görüşleri

Bu araştırmanın amacı öğretmen ve okul yöneticilerinin zihin engelli çocukların kaynaştırmasında karşılaşılan sorunlara ilişkin görüşlerini belirlemektir. Araştırma öğretmen ve okul yöneticilerinin kaynaştırma konusunda görüşlerini belirlemek olduğundan betimsel yöntem izlenmiştir. Araştırmanın deneklerini 1994- 1995 öğretim yılında Eskişehir İl Merkezi'nde Milli Eğitim Müdürlüğü' ne bağlı ilkokullarda ve ilköğretim okullarında görev yapan yöneticiler ve öğretmenlerden son üç yılda kaynaştırılmış öğrencisi olanlardan oluşmaktadır. Araştırma verileri öğretmen ve yöneticilerden, hazırlanan görüşme formu kullanılarak, bireysel görüşme yoluyla toplanmıştır. Araştırma bulguları sorunların, kaynaştırmanın tanımı ve kapsamının belirlenmesi, kaynaştırmaya yerleştirilecek öğrencinin seçimi, kaynaştırılmış öğrencinin ailesinin eğitimi, denetim ve rehberlik esaslarının oluşturulması, kaynaştırmaya ilişkin yasal alt yapısının yetersizliği, kaynaştırma öncesi hazırlıkların yetersizliği ve uygulanan programın uyarlanmasının güçlüğü konularında yoğunlaştığını göstermiştir.
Serebral palsili çocuklarda odyolojik bulgular

Serebral Palsi yaşamın çok erken döneminde, beyindeki hasara bağlı olarak gelişen, özellikle motor fonksiyonları etkileyen bir bozukluktur. Çalışmanın amacı SP'li çocukların odyolojik özelliklerini davranışsal, elektroakustik ve elektrofizyolojik yöntemlerle değerlendirmek; benzer yaş için bildirilen normatif değerlerden varsa farklılıklarını ortaya koymaktır. Çalışmaya 5-18 yaş arasında SP tanısı almış 27 çocuk (11 kız, 16 erkek) ile kontrol grubu 26 çocuk (11 kız, 15 erkek) dahil edilmiştir. İmmitansimetrik inceleme, saf ses ve konuşma odyometrisi, OAE testi ve ABR ölçümleri yapılmıştır. Odyometrik incelemede; hava ve kemik yolu SSO ve konuşma testleri yapılmıştır. ABR ölçümlerinde, 70 ve 50 dB nHL şiddetlerinde I, III, V. dalga latansları ve bu dalgaların IPL'ı değerlendirilmiştir. Timpanometrik değerlendirmede SP grubundaki çocukların 2'sinde Tip C, 1'inde Tip B timpanogram elde edilmiştir. Etkilenen kulaklarda ARE alınamayıp, OAE testinden kalmıştır ve çok hafif dereceli iletim tipi işitme kaybı bulunmuştur. ABR'de genel latans uzaması sağlayacağından bu çocuklar analiz dışı bırakılmıştır. Diğer SP grubu çocuklarda bilateral Tip A timpanogram elde edilmiştir. İpsi- kontra ARE mevcuttur. SSO sonuçları normal sınırlardadır. Tarama TEOAE testinden bilateral geçmişştir. Bahsedilen bulgular açısından kontrol grubuyla istatistiksel açıdan anlamlı fark gözlenmemiştir (p>0.05). SP grubunda ABR'de 70 dB nHL şiddetinde III. ve V. dalga latanslarında ve IPL I-III, I-V, 50 dB nHL şiddetinde de V. dalga latansında kontrol grubu ile karşılaştırıldığında istatistiksel olarak anlamlı fark bulunmakla birlikte (p<0.05), odyolojik açısından anlamlı fark bulunmamıştır. Sonuç olarak, analiz edilen SP grubu çocukların odyolojik değerlendirilmesinde periferik ve santral işitme sistemleri normal olup, farklı parametrelerde daha detaylı değerlendirilmesi önerilmektedir.
Farklı fonksiyonel seviyedeki serebral palsili çocuklarda omurga düzgünlüğü ve kas iskelet sistemi etkileniminin değerlendirilmesi

Bu çalışma farklı fonksiyonel seviyedeki Serebral Palsili çocukların omurga düzgünlüğü ve kas iskelet sistemi etkilenimini değerlendirmek amacıyla planlandı. Omurga Düzgünlüğü ve Normal Eklem Hareketin Ölçümünün orjinali 'The Spinal Alignment and Range of Motion Measure ' olmakla beraber, Türkçe diline çevrilerek kullandığımız skala, Serebral Palsili çocukların omurga düzgünlüğünü ve eklem hareket açıklığını değerlendirmek için geliştirilmiştir. Çalışmaya 6-18 yaş arası, tüm GMFCS seviyelerinden 25 çocuk olmak üzere toplam 125 SP'li çocuk dahil edildi. Çocukların motor fonksiyon seviyeleri Kaba Motor Fonksiyon Sınıflandırma Sistemi ile omurga düzgünlüğündeki bozukluklar ve kontraktürler ODNEH ile postüral düzgünlükleri ve üst ekstremite fonksiyonları ise Oturmada Postüral Kontrol Ölçümü kullanılarak değerlendirildi. Çocukların GMFCS düzeylerine göre ODNEH puanları arasındaki farklar anlamlı olarak bulundu (p<0.001). GMFCS düzeyi arttıkça tüm puanlarda artış olduğu belirlendi (p<0.001). Omurga düzgünlüğü ve eklem hareket açıklığı ile postüral düzgünlük ve üst ekstremite fonksiyonları arasında negatif yönlü orta düzeyde ilişki bulundu. Fonksiyonel seviyesi iyi olan çocuklarda eklem hareket açıklığı limitasyonlarına kıyasla omurga deformiteleri daha az görülürken, düşük fonksiyonel seviyeyedeki çocuklarda omurga problemlerine ek olarak eklem limitasyonlarının şiddeti de artmıştır. Bu sonuçlara göre, SP'li çocuklarla çalışan fizyoterapistlerin hareket ve fonksiyon gelişiminin yanı sıra özellikle çocuğun büyümesiyle birlikte gelişmesi olası kas-iskelet sistemi deformiteleri ve kontraktürlerine de odaklanması gerekmektedir.
Aile merkezli bakımın kanserli çocuk ve ebeveynlerinin kaygı düzeyine etkisi

Bu araştırma, aile merkezli bakımın kanserli çocuk ve ebeveynlerinin kaygı düzeyine etkisini belirlemek amacı ile zaman serili desende, çalışma-kontrol gruplu ve nitel yöntemlerinde yer aldığı bir çalışma olarak yapıldı. Çalışma, bir üniversite hastanesinin çocuk onkoloji kliniğinde Mart 2011 - Nisan 2013 tarihleri arasında gerçekleştirildi. Araştırmanın çalışma grubunu 33 çocuk, annesi ve 12 baba, kontrol grubunu 31 çocuk, annesi ve 10 baba oluşturdu. Ayrıca klinikte çalışan 11 hemşire ve 4 hekim çalışmaya alındı. Veriler; Ebeveyn ve Çocuk Görüşme Formu, Ebeveyn ve Çocuk Tanıtım Formu, Aile Merkezli Bakım Anketi, Durumluk-Sürekli Kaygı Ölçeği, Sağlık Çalışanları için Aile Merkezli Bakım Görüşme Formu aracılığı ile toplandı. Çalışma ve kontrol grubuna ölçekler ilk karşılaşmada ve birer ay ara ile toplam üç kez uygulandı. Verilerin değerlendirilmesinde; ortalama, yüzdelik, ki-kare, bağımsız gruplarda t testi, tekrarlı ölçümlerde tek yönlü varyans analizi kullanıldı. Araştırmada, derinlemesine ve odak grup görüşmesi yöntemiyle elde edilen veriler içerik analizi yöntemiyle çözümlendi. Çalışma ve kontrol grubu çocuk ve ebeveynlerin durumluk-sürekli kaygı puan ortalamaları arasında ilk ölçümde fark bulunmadı. Aile merkezli bakım alan çalışma grubu çocuk ve ebeveynlerin durumluk-sürekli kaygı puan ortalamalarının son ölçümlerde kontrol grubuna göre önemli düzeyde azaldığı belirlendi (p<0.001). Sağlık çalışanlarına verilen eğitim sonrası çalışma grubu anne ve babaların aile merkezli bakım anketi toplam puan ortalamalarının tüm ölçümlerde, kontrol grubuna göre arttığı bulundu (p<0.001). Eğitim öncesi hemşire ve hekimlerin aile merkezli bakıma ilişkin bilgi ve uygulamalarının istendik düzeyde olmadığı; aile merkezli bakım eğitimi sonrası hemşire ve hekimlerin aile merkezli bakım yaklaşımının arttığı ve klinikte bazı olumlu değişimlerin olduğu saptandı. Çalışmada; aile merkezli bakımın kanserli çocuk ve ebeveynlerinin kaygı düzeyini azaltmada etkili olduğu belirlendi. Bu sonuca göre aile merkezli bakım uygulamasının yaygınlaştırılması önerilmektedir.
Çocuklarda over patolojileri

Over patolojileri çocukluk yaş grubunda 2-3/100. 000 oranında görülmektedir. Çocuklardaki over patolojileri değerlendirilirken; sınıflamadaki farklılıklar, patolojikkriterlerin ve terminolojinin yetersiz olması gibi problemlerle karşılaşılmaktadır. Çalışmamızda Mart 2001 ile Ocak 2009 tarihleri arasında takip ve tedavisi yapılmış, 16 yaşından küçük over patolojisi olan 55 olgu retrospektif ve prospektif olarak incelendi. Olgular; over torsiyonları (n: 21), neoplastik olan (n:19) ve olmayan (n: 28) overpatolojileri olmak üzere üç gruba ayrıldıNeoplastik olmayan over patolojisi olan grupta en sık başvuru nedeni karın ağrısı(%71.4); fizik muayene bulgusu abdominal hassasiyet (%71.4) oldu. En sık görülenkomplikasyonlar torsiyon (%25) ve rüptür (%18.6) olarak saptandı. Yirmi bir olgucerrahi olarak, yedi olgu konservatif olarak tedavi edildi. Histopatolojik incelemede;onbir folikül kisti, yedi korpus luteum kisti, sekiz basit kist, bir paraovaryan kist ve birmasif over ödemi saptandı. Neoplastik over patolojisi olan grupta en sık başvuru nedeni karın ağrısı (%57.8), fizik muayene bulgusu abdominal hassasiyet (%63.8) oldu. En sık görülenkomplikasyon torsiyon (%30) olarak saptandı. Tüm olgulara cerrahi girişim yapıldı. Histopatolojik incelemede yedi matür kistik teratom, sekiz seröz kistadenom, ikidisgerminom, bir juvenil granüloza hücreli tümör ve bir seromüsinöz borderline tümörtespit edildi. İki disgerminom olgusuna postoperatif kemoterapi uygulandı. Over torsiyonu olan grupta torsiyon, yedi olguda neoplastik olmayan overpatolojisi, altı olguda neoplastik over patolojisi nedeniyle gelişti. sekiz olguda kist veyatümör olmadan torsiyon gelişti. En sık başvuru nedeni karın ağrısı, fizik muayene bulgusu ise abdominal hassasiyet oldu. yirmi olguya ooferektomi veyasalpingooferektomi yapıldı. Bir olguda overin detorsiyonu sonrası kanlanmasınınnormal olması üzerine over korundu. Çalışmamızda over patolojilerinde son yıllarda artış olduğu görüldü. Olgulardakiklinik bulgular ve histopatolojik tipine göre tümörlerin dağılımı literatür ile uyumlu bulundu.
6-12 yaş dönemi çocuklara uygulanan okul kazalarında ilk yardım eğitim programının etkinliği

Araştırma, 6-12 yaş dönemiçocuklara uygulanan okul kazalarında ilk yardım eğitim programının etkinliğinin değerlendirilmesi amacıyla deneysel bir tasarım olarak gerçekleştirilmiştir. Araştırmanın evrenini, İstanbul Pendik İlçe Milli Eğitim Müdürlüğü'ne bağlı 16 ilkokuldan olasılıksız örnekleme yöntemi ile seçilen Süreyyapaşa İlkokulu öğrencileri oluşturmuştur. Araştırmanın örneklemi güç analizi ile belirlenmiş olup örneklemi 72 öğrenci (çalışma=35, kontrol=37) oluşturmuştur. Araştırmada girişim grubuna Okul Kazalarında İlk Yardım Eğitim Programı kapsamında 8 haftalık bir programuygulanmıştır, kontrol grubuna okul kazalarına ilişkin ön test sonrası hiçbir uygulama yapılmamıştır. Veriler, soru formu ve okul kazalarına ilişkin bilgi formu kullanılarak elde edilmiştir. Verilerin değerlendirilmesinde SPSS 21.0 paket programında Ki-Kare testi, Paired Sample testi, One Way Anova testi, Wilcoxon ve Friedman testleri kullanılarak değerlendirilmiştir. Araştırmanın sonucunda; girişim ve kontrol grubundaki öğrencilerin ve ebeveynlerinin sosyo-demografik özellikleri, öğrencilerin ilk yardım bilgi ve deneyimlerine ilişkin özellikleri açısından homojen olduğu belirlenmiştir (p>0,05). Çalışma ve kontrol grubundaki ğrencilerinön test ilk yardım bilgi puanlarının homojen olduğu görülmüştür(p>0,05). Girişim grubundaki çocukların okul kazalarında son test ilk yardım bilgi puan ortalamaları (88,45 11,83)kontrol grubundaki çocukların son test puan ortalamalarına (70,54 11,39)göre yüksek olup gruplar arasındaki fark istatistiksel olarak anlamlıdır (p<0,05). Okul dönemi çocuklar için OKİYEPgibiinteraktif eğitim programların uygulanması ile okul kazalarında ilk yardım uygulamalarına ilişkin bilgi düzeyini artırdığı görülmüştür. Bu bağlamda ilk yardım uygulamalarını da artırmada etkili olabileceği söylenebilir. Benzer programların uygulanabilmesi için okul sağlığı hemşireleri ve öğretmenler ile işbirliği yapılarak programlar geliştirilip uygulanabilir.
Çocuklarda intraabdominal hipertansiyon ve abdominal kompartman sendromu insidansı ve prognoza etkileri

Bu tezde çocuk yoğun bakım hastalarında intraabdominal hipertansiyon insidansının ve riskli grupların belirlenmesi, erken müdahele ile abdominal kompartman sendromu gelişiminin önlenmesini ve AKS gelişen hastaların zamanında tedavi edilmesini sağlamak amaçlanmıştır. Hastalara dolaylı yöntemler içinde güncel standart yöntem olarak kabul edilen intravezikal basınç ölçüm tekniği uygulanmıştır. Riskli hastalık grupları belirlenmiştir. NEK, ileus, travma, karın ön duvarı defektleri, diafragma hernisi ve septik şokta aşırı sıvı resüssitasyonu yapılan hastalar İAH/ AKS gelişimi açısından riskli hastalık gruplarıdır. İAH/ AKS gelişen hastalarda uygulanan dekompresif işlemlerin etkinliği ortaya konmuştur. Çalışmamızın başındaki hipotezimiz olan, düzenli ve sık İAB monitörizasyonu sonrası zamanında yapılan dekompresif işlemler ile mortalite oranı diğer çalışmalara göre belirgin düşürülmüştür. NEK'lilerde operatif tedavi gereksiniminde yüksek İAB değerlerinin belirleyici olup olamayacağı araştırılmıştır. Çocuk yoğun bakım hastalarında intragastrik basınç ile intravezikal basınç ölçüm sonuçları arasındaki korelasyon araştırılmıştır.
Farklı iki eğitim ortamında sözel iletişim eğitimi gören işitme engelli öğrencilerin konuşma dillerinin karşılaştırılması

Geçmişte ve günümüzde işitme engelli çocukların eğitimi incelendiğinde, bu çocukların ana dillerini geliştirmek amacıyla farklı eğitim kurumlarında farklı sözel iletişim yöntemlerinin uygulanmakta olduğu görülmektedir. Eskişehir ili içinde de iki farklı okulun sözel iletişim eğitimi amacıyla farklı yaklaşımlar uygulamakta olduğu ve buna bağlı olarak da farklı eğitim ortamlarının yaratılmış olduğu görülmektedir. Bu kurumlardan birisi, Türkiye'de çeşitli illerde faaliyet göstermekte olan sağırlar okullarından birisidir. Diğeri ise, Anadolu Üniversitesinin başlatmış olduğu bir proje olup, adı geçen okullarda iki farklı eğitim yaklaşımı uygulanmaktadır. Eskişehir Sağırlar Okulu, tüm diğer sağırlar okullarında olduğu gibi, yapılandırılmış 'oral' yöntem uygulamaktadır. Öğrenciler okula altı yaşında başlamakta, çoğunluğu bu yaştan sonra işitme cihazı takmaktadır. Anadolu Üniversitesi İçem'de ise. Doğal İşitsel/Sözel Yaklaşım uygulanmaktadır. Bu yaklaşım, işitme engelli çocuklarında, işitme kalıntıları maksimum düzeyde kullanıldığında ve içinde bulundukları eğitim ortamlarında anlamlı dil kullanıldığında konuşma dilini aynı işiten çocuklar gibi edinebilme kapasitesine sahip olduklarına inanmakta ve İçem'de bu doğrultuda eğitim yaşantıları düzenlenmektedir. Bu çalışmanın amacı, bu farklı eğitim ortamlarında farklı yöntemler ile yetişen işitme engelli öğrencilerin konuşma dili kullanımlarını karşılaştırmaktır. Bu amaçla, öğrencilerin konuşma dili anlaşılabilirlik, işlevsel kullanım ve sözce uzunluğu bakımından analiz edilmiştir. İçem'de eğitim gören öğrencilerin konuşma dili, Eskişehir'deki geleneksel sağırlar okulu öğrencilerine göre istatistiksel olarak (p<.0005) daha iyi düzeyde bulunmuştur. Daha iyi dil düzeyleri, erken işitme cihazı kullanımı, aile eğitimi ve erken okul eğitiminin muhtemel sonuçlan olduğu gibi, tüm eğitim aşamalarında dil öğrenmeye ilişkin doğal yaklaşımın çocuk-merkezli bir eğitim programı içinde uygulanıyor olmasından da kaynaklanabilmektedir. Sonuçların, gelecekte başlatılacak olan işitme engelli çocukların eğitimi uygulamaları için yol göstereceği ümit edilmiştir.