turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Taekwondo, judo, karate sporu ile uğraşan 10-15 yaş grubu elit sporcuların başarı algılarının incelenmesi

Bu araştırmanın amacı; Taekwondo, judo, karate sporu ile uğraşan 10-15 yaş grubu elit sporcuların başarı algılarının incelenmesidir. Bu araştırmaya elit düzeyde Taekwondo, judo, karate sporu yapan 11-15 yaş arası sporculardan 137 erkek 115 kız toplamda 252 sporcu araştırma gurubunu oluşturmaktadır. Araştırma da veri toplama aracı olarak, araştırmacı tarafından oluşturulan demografik bilgi formu ve Roberts ve diğerleri (1998) tarafından geliştirilen ve Kazak Çetinkalp (2006) tarafından uyarlaması yapılan Başarı Algısı Envanteri kullanılmıştır. Verilerin analizinde elde edilen verilerin normal dağılım gösterip göstermediği Kolmogorov-Smirnov testi ve Shapiro-Wilk testi ile test edilmiş ve sonucunda parametrik olmayan analiz testleri kullanılmıştır. İkili karşılaştırmalar için Mann-Whitney U Testi ve çoklu karşılaştırmalar için Kruskal-Wallis Varyans Analizi kullanılmış, anlamlılık 0,05 düzeyinde sınanmıştır. Katılımcıların başarı algısı özelliklerinin cinsiyet ile ilişkilerine bakıldığında, görev yönelimi arasında ilişki bulunamamıştır. Fakat erkeklerin ego yönelimi kızlara göre daha yüksek olduğu sonucuna varılmıştır, başarı algısı özelliklerinin yaş ile ilişkilerine bakıldığında, görev yönelimi ve ego yönelimi arasında ilişki bulunamamıştır, aile gelir düzeyi ile ilişkilerine bakıldığında, görev yönelimi ve ego yönelimi arasında ilişki bulunamamıştır. Katılımcıların başarı algısı özelliklerinin anne eğitim düzeyi ile ilişkilerine bakıldığında, görev yönelimi arasında üniversite düzeyinde annelerin ilköğretim düzeyindeki annelere göre daha yüksek olduğu sonucuna varılmıştır. Ego yöneliminde ise ilköğretim düzeyindeki annelerin üniversite düzeyindeki annelere göre daha düşük olduğu sonucuna varılmıştır. Katılımcıların başarı algısı özelliklerinin baba eğitim düzeyi ile ilişkilerine bakıldığında, görev yönelimi ve ego yönelimi arasında ilişki bulunamamıştır. Katılımcıların başarı algısı özelliklerinin spor branşı ile ilişkilerine bakıldığında, görev yönelimi ve ego yönelimi arasında karate branşı diğer iki branşa göre daha yüksek olduğu sonucuna varılmıştır. Katılımcıların başarı algısı özelliklerinin başarı hedefleri ile ilişkilerine bakıldığında, görev yönelimi ve ego yönelimi arasında ilişki bulunamamıştır. Sonuç olarak, Taekwondo, judo, karate sporu ile uğraşan 10-15 yaş grubu elit sporcuların başarı algılarının incelenmesi amacı ile yapılan çalışma sonucunda; cinsiyet değişkeninde erkeklerin ego yönelimlerinin bayan sporculara göre daha fazla olduğu, annelerin eğitim durumlarının artmasıyla sporcularının başarı algısına olumlu etkilerinin olduğu ve son olarak taekwondo, karate ve judo branşları değerlendirildiği için bu branşlar değerlendirildiğinde karate branşının başarı yönelimim daha yüksek olduğunu, yani başarı algısının branşa göre farklılık gösterdiğini söyleyebiliriz
Ebeveynlere verilen eğitimin çocukların dijital cihaz kullanma süresine ve uyku durumuna etkisi

Amaç: Araştırmanın amacı, 6 ay-2 yaş grubu çocuğu olan ebeveynlere verilen eğitimin çocukların dijital cihaz kullanma süresi ve uyku durumuna etkisini incelemektir. Materyal ve Metot: Araştırma, ön-test son-test kontrol gruplu deneysel olarak gerçekleştirilmiştir. Araştırma, Van'da, bir Aile Sağlığı Merkezinde, Şubat 2020 -Mayıs 2021 tarihleri arasında, yürütülmüştür. Araştırmanın evrenini, araştırma kriterine uyan ebeveynler (S=166) oluşturmuştur. Örneklem yöntemine gidilmemiş, evrenin tamamı ile çalışılmıştır. Veriler, Kişisel Bilgi Formu, Dijital Cihaz Kullanım Formu ve Çocuk Uyku Formu ile elde edilmiştir. Yapılan ön çalışmada, ebeveynlerin ve çocuklarının dijital cihaz kullanma durumları belirlenmiştir. Bu veriler, soru formunu biçimlendirmiş ve Dijital Cihaz Kullanma Eğitiminin içeriğini oluşturmuştur. Veriler, SPSS V23 ile analiz edilmiştir. Etik ilkelere uyulmuştur. Bulgular: Bütün ebeveynlerin hem televizyon hem de akıllı telefon kullandığı, bütün çocukların TV izlediği belirlenmiştir (p>.05). Ebeveynlerin bilgisayar kullanma süreleri (p<.05), çocuklarının yanında dijital cihaz kullanma durumları (p<.05) ve dijital cihazların çocukların sağlığını olumlu etkilediğini düşünme açısından deney grubunun lehine önemli bir farklılık elde edilmiştir (p<.001). Çocukların bilgisayar ve akıllı telefon izleme durumları (p<.001), ebeveynlerin çocuklarını yönetebilmek ve kendilerine zaman ayırmak için çocuklarına dijital cihaz izletmeleri (p<.001), aynı zamanda bağımlı olmaması için (p<.001) çocuklarına dijital cihaz kullanım sınırı getirmeyi düşünme (p<.05) açısından deney grubunun lehine önemli bir farklılıklar belirlenmiştir. Dijital cihazların çocukların uykusunu etkileme durumu (p<.001), çocuklarda uykusuzluk problemi oluşturacağını düşünme (p<.01) açısından deney grubunun lehine önemli bir farklılıklar saptanmıştır. Çocukların genellikle uyudukları alan (p<.05), yatmadan önce TV izleme (p<.001), uyuma zamanı (p<.001), uykuya geçme süresi (p<.001), kolay veya zor uyuma (p<.001), gece (p<.05) ve gündüz uykusu özellikleri (p<.05), sabahları uyanma şekli (p<.001), uykusunda sorun olma durumu (p<.05) ve günlük toplam uyku süresi açısından deney grubunun lehine önemli bir farklılık elde edilmiştir (p<.001). Sonuç: Altı ay-2 yaş grubu çocuğu olan bütün ebeveynlerin hem televizyon hem de akıllı telefon kullanması ve bütün çocukların TV izlemesi, ebeveynlerin bu konuda bilgi gereksinimleri olduğunu göstermiştir. Dijital cihaz kullanımın çocukların uyku durumuna olumsuz etkileri konusunda ebeveynlere verilen eğitimin bilgi gereksinimini karşılamış, dolayısıyla olumlu bilgi ve görüşlerin oluşmasında etkili olmuştur. Ebeveynler için çocukların dijital cihaz kullanımı ile ilgili eğitim programlarının rutin olarak uygulanması sağlıklı nesiller için iyi sonuçlar sağlayabilir.
Pediatrik göziçi lens implantasyonu cerrahisinde lens gücü hesaplama formüllerinin değerlendirilmesi

AMAÇ: Pediatrik hasta grubunda göz içi lens gücü hesaplama formüllerinin (SRK II, SRK/T, Holladay 1, Hoffer Q ve Barrett II Universal) doğruluklarını karşılaştırmak. METOD: Bu prospektif çalışmada, kliniğimize başvuran ve katarakt cerrahisi planlanan 3-15 yaş arası 70 hasta çalışmaya dahil edildi. Hastaların aksiyel uzunluk, keratometri, ön kamara derinliği, horizontal kornea çapı, santral kornea kalınlığı ölçümleri optik biyometri cihazı ile yapıldı. Konulması planlanan GİL gücü daha önceki çalışmalarda yetişkin gözlerde güvenilir olduğu gösterilen Barrett II formülü kullanılarak hesaplandı. Komplikasyon gelişen hastalar çalışma dışında bırakıldı. Bilateral kataraktların tek gözü çalışmaya dahil edildi. Hastaların postoperatif refraksiyonları cerrahi sonrası 1. ayda ölçüldü. Hastalar analiz için AU ve ortalama K değerlerine göre gruplara ayrıldı. Çalışmada formüllerin ortalama mutlaktahmini hata değerleri analiz edildi. BULGULAR: Tüm hasta grubunda en düşük ortalama MTH Barrett II formülünde (0.64 0.73D), en yüksek Haigis formülündeydi (1.06 0.84D) (p<0.01). MTH değerleri, AU 22mm olan hastalarda en düşük Holladay 1 (0.79 0.71D) en yüksek Haigis (1.44 0. 92 D), AU>22mm olan hastalarda en düşük Barrett II (0.47 0.54D) en yüksek Haigis (0.84 0.72D), ortalama K 43.5D grubunda en düşük Barrett II (0.40 0.60D) en yüksek SRK II (0.95 0.76D), ort. K>43.5D grubunda en düşük Holladay 1 (0.67 0.64D) ve SRK/T (0.67 0.63D) en yüksek Haigis (1.17 0.93D) olarak sonuçlandı (p<0.01). Tüm hasta grubunda formüllere göre 0.50D aralığında tahmini hata oranına sahip hasta yüzdesi; Barrett II %61, Hoffer Q %52.9, Holladay 1 %52.9, SRK/T %47.1, SRK II %32.9, Haigis %30 olarak sıralandı. SONUÇ: Normal AU ve K değerleri olan hastalarda Barrett II, kısa AU ve/veya yüksek K değerleri olan hastalarda Holliday 1 formülünün daha doğru sonuçlar verdiği görüldü. Haigis formülü, tüm alt gruplarda diğer formüllerden istatistiksel anlamlı olarak daha yüksek tahmini hataya sahipti.
The Relationship between childrens adjustment problems and their perceptions of marital conflict

ÖZ FT ÇOCUKLARIN UYUM PROBLEMLERİ İLE EVLİLİK ÇATIŞMASINI ALGILAMALARI ARASINDAKİ İLİŞKİ Öz, İnci Pınar Yüksek Lisans, Psikoloji Bölümü Tez Yöneticisi: Doç. Dr. Hürol Fışıloğlu Temmuz 1999, 129 sayfa Bu çalışmanın temel amacı, çocukların evlilik çatışmasını algılamaları ile gösterdikleri içe yönelim ve dışa yönelim problemleri arasındaki ilişkiyi incelemektir. Buna bağlı diğer bir amaç da, Çocukların Evlilik Çatışmasını Algısı ÖlçeğTni Türkçe'ye çevirerek geçerlik ve güvenirliğini belirlemektir. Ayrıca çalışma, çocukların evlilik çatışmalarını algılamalarında ve gösterdikleri uyum problemlerinin tipinde yaşa ve cinsiyete bağlı olarak bir farklılık olup olmadığım araştırmayı amaçlamaktadır. Çalışmanın bir diğer amacı da, çocuğun içe yönelim ve dışa yönelim problemlerim değerlendirmede ebeveynler ile öğretmenler arasında bir fark olup olmadığının belirlenmesidir. Örneklem, klinik düzeyde bir sorunu olmayan, 9 ile 12 yaşlan arasındaki 232 çocuk, bu çocukların ebeveynlerinden biri ve öğretmenlerinden oluşmaktadır. Veriler, yetişkin katılımcılara, 4-18 Yaş Çocuk ve Gençler İçin Davranış Değerlendirme ÖlçeğiVI ve Öğretmen Bilgi Formu ile çocuk katılımcılara, Çocukların Evlilik Çatışmasını Algısı Ölçeği ve Çocuklar için Depresyon Ölçeği uygulanarak elde edilmiştir. Yapılan geçerlik ve güvenirlik çalışması sonucunda, Çocukların Evlilik Çatışmasını Algısı Ölçeği'nin Türkçe formunun geçerli ve güvenilir bir ölçme aracı olduğu görülmüştür. Elde edilen sonuçlara göre, çocukların evlilik çatışmasını algılamalan ile gösterdikleri içe yönelim ve dışa yönelim problemleri arasında anlamlı bir ilişki olduğu görülmüştür. Daha açık olarak, çocukların çatışma özelliklerini algılamalan ile ebeveyn ve öğretmenlerin değerlendirmelerine dayanan içe yönelim problemleri ve çocukların değerlendirmelerine dayanan depresyon arasında anlamlı bir ilişki bulunmuştur. Çocukların algıladıkları tehdit ile çocukların değerlendirmelerine dayanan depresyon arasında anlamlı bir ilişki olduğu görülmüştür. Çocukların kendim suçlama eğilimleri ile çocukların değerlendirmelerine dayanan depresyon, ebeveynlerin değerlendirmelerine dayanan içe yönelim ve dışa yönelim problemleri ve öğretmenlerin değerlendirmelerine dayanan dışa yönelim problemleri arasında anlamlı bir ilişki olduğu ortaya çıkmıştır. Ayrıca, öğretmenlerin değerlendirmelerine göre, 9 yaşındaki çocukların 12 yaşındaki çocuklara göre daha fazla içe yönelim ve dışa yönelim tipi problemler gösterdikleri görülmüştür. Ebeveynlerin değerlendirmelerine göre ise, 9 yaşındaki erkeklerin 9 yaşındaki kızlara ve 9 yaşındaki erkeklerin 12 yaşındaki erkeklere göre daha çok dışa yönelim tipi problemler gösterdikleri bulunmuştur. Buna ek olarak, ebeveynlerin öğretmenlere göre daha çok içe yönelim ve dışa yönelim problemleri rapor ettikleri görülmüştür.
Çocuk güvenliği açısından ortam gözetimi

İnsanlar yaşamları boyunca doğumlarından ölümlerine kadar güvenliğe önem vermişlerdir. Her canlı varlığın az ya da çok güvenlikle ilgili fikir, sezgi ve algısı mevcuttur. Yaşamlarını sürdürdükleri ortamların güvenli olmasını, kullanmış oldukları araçların güvenlikli şekilde tasarlanmış olmasını isterler. Bunların hepsi yaşam güvenliğinin birer parçasıdır ve yaşam güvenliği konusu iş sağlığı ve güvenliğini de içine alan, bu kavramdan daha geniş bir anlam taşıyan ve bunun dışında güvenli okul, güvenli ev, güvenli çevre, güvenli taşıtlar ve benzeri birçok kavramı ve çocuk güvenliğini de kapsamaktadır. Çocuk Güvenliği konusu ise, çocukların gelişim özelliklerinden kaynaklanan sebeplerle risklerin yeteri kadar farkında olamamalarından dolayı ayrıca önem arz etmektedir. Bu özelliklerden dolayı tek bir çocuğun bile ekstra risk taşıdığı düşünülürse okul öncesi eğitim kurumlarında gurup halinde bulunan çocukların daha fazla risk taşıdığı ise ortadadır. Bu çalışmada ise çocukların gelişim özelliklerine, bunlardan kaynaklanan ayrıcalıklı tehlike ve risklere, okul öncesi kurumlarda alınması gereken önlemlere yer verilmiş olup çocuk güvenliği açısından mevzuat ve uygulamadaki eksiklikler ile bir standardın olmamasına dikkat çekilmiştir. Sonuç olarak bazı ülkelerde olduğu gibi ülkemizde de çocuk güvenliği uzmanlığının neden ayrı bir disiplin olması gerektiğine yer verilmiştir.
7-11 yaş grubu cimnastikçilerin olgunlaşma ile fiziksel uygunluk düzeyleri arasındaki ilişkinin incelenmesi

Temel hazırlık döneminde bulunan çocuk ve ergen sporcuların antrenman programlarının hazırlanmasında büyüme ve biyolojik olgunlaşma düzeylerinin dikkate alınması gerekmektedir. Aynı takvim yılında doğmuş bireyler arasında farklı biyolojik olgunlaşma düzeyleri gözlemlenebilmektedir. Bu sebeple aynı takvim yılında doğduğu halde biyolojik olgunluğu daha fazla gelişmiş olan kız ve erkekcimnastikçiler arasında erken olgunlaşması durumu ile fiziksel uygunluklarıarasındaki ilişkinin incelenmesi spor başlama branşı olan cimnastik branşında, yetenek seçiminde ve sporcuların performans değerlendirmelerinde oldukça önemlidir. Bu araştırma, 7-11 yaş grubu cimnastikçilerin biyolojik olgunlaşmaları ile fiziksel uygunluk düzeyleri arasındaki ilişkinin incelenmesi amaçlanmıştır. Araştırmaya yaş ortalaması 9.21 1. 63 yıl olan 37 kız ve yaş ortalaması9.64 1. 44 yıl olan 17 erkek olmak üzere toplam 54 cimnastikçi gönüllü olarak katılmıştır. Sporcuların vücut kompozisyonları, zirve boy hızı yaşı ve Fitnessgram test bataryasından oluşan bazı fiziksel uygunluk parametreleri ile değerlendirilmiştir. Çalışmaya katılan erkek cimnastikçilerin zirve boy hızları ile mekik hareketi değerleri arasında pozitif yönde orta düzeyde ilişki olduğu tespit edilirken, kız cimnastikçilerin zirve boy hızları ile esneklik, gövde kaldırma kuvveti ve bükülü kol asılma performansları arasında pozitif yönde orta düzeyde, mekik hareketi değerleri arasında ise yüksek düzeyli pozitif yönde istatistiksel olarak anlamlı bir ilişki bulunmuştur. Araştırmada biyolojik olgunluk düzeyleri yüksek olan cimnastikçilerinfiziksel uygunluk düzeylerinin de yüksek olduğu sonucuna varılmıştır. Antrenörlerinplanlama yaparken bireyin olgunlaşma düzeylerini dikkate almaları ve biyolojikolgunlaşmanın yetenek seçiminde bir değerlendirme yöntemi olarak kullanılması önerilebilir.
Çocuk lösemi hastalarının febril nötropeni ataklarında pentraksin-3 düzeyinin C-reaktif protein ile karşılaştırılması

Pediatrik akut lenfoblastik lösemi hastalarında mortalitede başlıca belirleyici, febril nötropeni atakları olarak bilinmektedir. Hastalığın yönetimi, hastenede yatış süresinin kısaltılması, morbiditenin en aza indirgenmesini amaçlayacak şekilde antibiyotik tedavi rejiminin derhal başlanması konusunda febril nötropeni ataklarında erken tanı önem arz etmektedir. Günümüzde yapılan çalışmalarda rutin kullanımda olan CRP'in halen enfeksiyon konusunda sensitivitesini koruduğu bilinmektedir. Ancak enfeksiyon varlığında kanda geç dönemde yükselen CRP değerleri febril nötropeninin erken tanı almasında ve uygun antibiyotik tedavilerinin başlanabilmesindeki rolü kısıtlayıcı olmaktadır. Bu nedenle hastalara çoğu kez ampirik tedaviler başlanarak febril nötropeniye bağlı mortalitenin azalmasına çalışılmaktadır. Çalışmamızın amacı yeni enfeksiyon belirteçlerinden PTX-3'ün febril nötropeni ataklarındaki yükseliş paterninin CRP ile karşılaştırılmasıdır. Bu karşılaştırmayı hastanemizde izlenen ALL hastalarının febril nötropeni ataklarının başlangıcında ve takip eden 48'nci ve 72'inci saatlerdeki CRP değerleri ile eş zamanlı alınan serum örneklerinde PTX- 3 değerlerini karşılaştırdık. Sonuç olarak hastalardan alınan kan değerlerinde CRP de, febril nötropeninin ilk gününden itibaren azalma eğilimi gözlenmiş ve bu durum antibiyotik tedaviye yanıt olarak değerlendirilmiştir. PTX-3'ün tedavi süresince ölçülen kan düzeylerindeki değişimler CRP ye göre istatistiksel olarak anlamlı bulunmamıştır.
Hastanede yatan çocuklarda strongkids tarama aracı ile malnütrisyon riskinin belirlenmesi

Hastanede yatan çocuklarda STRONGkids tarama aracı ile malnütrisyon riskinin belirlenmesi amacı ile planlanan bu çalışma, İzmir Dr. Behçet Uz Çocuk Hastalıkları ve Cerrahisi Eğitim ve Araştırma Hastanesi'ne yatış işlemi gerçekleştirilen ve yaşları 1 ay-18 yaş arası değişen 350 çocuk hasta ile yapılmıştır. Hastaların %37.8'inde malnütrisyon oluşma riski yüksek,%50.8'inde orta ve %11.4'ünde düşük bulunmuştur. Hastaların %13.7'sinde kronik, 16 .9'unda ise akut malnütrisyon mevcuttur. Malnütrisyon oluşma riski yüksek olan grupta akut PEM orta ve düşük risk gruplarına göre, kronik PEM ise düşük risk grubuna göre anlamlı derecede yüksektir (p<0.05). STRONGkids'in malnütrisyon oluşma riski olan ve olmayan gruplar arasında akut malnütrisyonu belirlemede duyarlılığı %100, özgüllüğü %13.75, pozitif öngörü değeri %19. 03 ve negatif öngörü değeri %100'dür. Kronik malnütrisyonu belirlemede ise duyarlılığı %91.6, özgüllüğü %11.92, pozitif öngörü değeri %14. 19 ve negatif öngörü değeri %90 bulunmuştur. STRONGkids beslenme risk değerlendirmesi için oldukça pratik, kullanımı kolay ve güvenilir bir tarama aracıdır. Bu çalışma ülkemizde bu tarama aracının Türk diline çevirisinin yapıldığı ve farklı hasta gruplarına uygulandığı ilk çalışma olup, farklı merkezlerde daha fazla sayıda hastanın katıldığı çalışmalarla desteklenmeli ve diğer pediatrik beslenme tarama yöntemleriyle kıyaslanmalıdır.
Çocuk yoğun bakım ünitesinde izlenen hastaların retrospektif değerlendirilmesi

Ülkemizde çocuk yoğun bakım ünite ve yatak sayısı henüz istenilen düzeyde olmadığından çocuk yoğun bakım yataklarının en etkin şekilde kullanılması önem taşımaktadır. Bu çalışmada çocuk yoğun bakım ünitesine 4 yıllık bir dönem içinde yatan hastaları retrospektif olarak değerlendirerek ÇYBÜ'de uzamış yatış ve mortalite üzerine etki eden risk faktörlerini ortaya koymayı amaçladık. Çalışmaya alınan 649 hastanın 358'i erkek, 291'i kız ve ortalama yaş 46,76 57,55 (Ortanca 18 ,86) aydı. Hastaların ÇYBÜ'de yatış süresinin ortancası 5 gün; 14 gün yatan hasta sayısı 162 ve kaba mortalite hızı %12, 9 idi. Mortalite ile ilişkili faktörler incelendiğinde kronik hastalık varlığı, yan dal asistanın olmaması, yatış tanısı, ÇYBÜ'ye tekarlayan yatış, alınan kan kültüründe KNS, KNS dışı üreme ve herhangi bir kültürde fungal üreme olması, mekanik ventilasyon uygulaması, yatış öncesi resüsitasyon uygulanması, inotrop destek ihtiyacı, SRRT uygulaması, nötropeni, lenfopeni, trombositopeni, kreatinin yüksekliği, total bilurubin yüksekliği ve D vitamini düzeyi tekli regresyon analizinde mortalite ile ilişkili bulundu. Çoklu regresyon analizi uygulandığında ise yan dal asistanı olmaması, SRRT uygulaması, trombositopeni, nötropeni, ve kreatinin yüksekliğinin mortalite riskini artırdığı saptandı. ÇYBÜ'de uzamış yatış ile ise kronik hastalıklar, yan dal asistanın olmaması, yatış tanısı, kabul edildiği yer, ÇYBÜ'ye tekarlayan yatış, alınan kan kültüründe KNS, KNS dışı, idrar kültüründe, non bronkoskobik BAL kültüründe, alınan herhangi bir kültürde fungal ve acinetobacter spp. üremesi olması, hastane enfeksiyonu gelişmesi, RSV pozitifliği, mekanik ventilasyon uygulaması, inotrop destek ihtiyacı, trakeostomi açılması, SRRT uygulaması, plazmaferez uygulaması, nötropeni, lenfopeni, trombositopeni, kreatinin yüksekliği ve total bilurubin yüksekliği regresyon analizinde ilişkili bulundu. Ancak çoklu regresyon analizi uygulandığında bunlardan sadece hastane enfeksiyonu gelişmiş olması uzamış yatış açısından bağımsız risk faktörü olarak kaldı.
Çocuklarda işeme disfonksiyonu tedavisinde biofeedback uygulamalarının etkinliğinin araştırılması

İşeme disfonksiyonu, pediatrik ürolojide oldukça sık karşılaşılan bir klinik problemdir. Çocuklarda kontinansın ve istemli işemenin oluşması sinir sisteminin maturasyonu ve işemenin öğrenilmesi ile sağlanır. İşeme disfonksiyonu tanısında hastanın ayrıntılı hikayesi, fizik muayene, işeme günlüğü, işeme bozuklukları semptom skoru, üroflovmetri -Elektromyografi, tam idrar tetkiki, idrar kültürü, lumbosakral grafi, üriner sistem ultrasonografisi, işeme sonrası rezidüel idrar tayini kullanılır. Tedavide davranış tedavisi, farmakolojik ajanlar, hipnoterapi ve kombine tedavi gibi çeşitli yöntemler kullanılmaktadır. Biofeedback ile mesane rehabilitasyonu programı da bunlardan biridir. Bu çalışmanın amacı, anatomik veya nörolojik sorunu olmayan ve işeme disfonksiyonu tanısı almış olan çocuklarda, tek başına uygulanacak olan biofeedback programının etkinliğinin, biofeedback ve farmakolojik tedavi kombinasyonu ile karşılaştırılarak araştırılmasıdır. Çalışmamızda tedavi sonrasında, işeme eğrilerinde, eşlik eden kabızlık ve enkoprezis şikayetlerinde, İBSS semptom skorlarında, eşlik eden İYE ve VUR oranlarında anlamlı düzelme sağlanmıştır. Davranış tedavisi ve biofeedback uygulamalarının doğru seçilen hasta gruplarında farmakolojik tedaviye gerek duyulmadan işeme disfonksiyonu tedavisinde başarılı sonuçlar elde edilebileceğini, dolayısı ile işeme disfonksiyonlu çocuklarda ilk tedavi seçeneği haline gelebileceğini düşünmekteyiz.
Ebeveyn antropometrik ölçümlerinin çocuk baş çevresi üzerine etkisi

Baş çevresi ölçümü beyin gelişiminin değerlendirilmesinde önemli bir göstergedir. Literatürde çocuk baş çevresinin üzerine ailesel etkiyi inceleyen sadece birkaç çalışma bulunmaktadır. Bu çalışmada ailesel ölçümlerin ve çocuk antropometrik ölçümlerinin çocuk baş çevresi üzerine etkilerini inceleyerek, bu faktörlerin dahil edildiği beklenen çocuk baş çevresi formülünü oluşturmayı amaçladık. Ocak 2012 ve Eylül 2014 tarihleri arasında Marmara Üniversitesi Pendik Eğitim ve Araştırma Hastanesinde doğan ve en az 2 yaşına kadar sağlam çocuk polikliniğinde takip edilen 204 sağlıklı çocuk (102 erkek 102 kız) ve ebeveynleri çalışmaya dahil edildi. Sonuç analizleri 189 çocuk ve ebeveynleri üzerine yapıldı. Çocuk ve ebeveynlerin antropometrik ölçümleri analiz edildi ve çoklu doğrusal regresyon analizi ile farklı parametrelerin çocuk baş çevresi üzerine etkisi değerlendirildi. Anne ve baba ortalama baş çevresi sırasıyla 54.4 cm ve 56 cm olarak hesaplandı. Anne ve baba ortalama baş çevresi farkı 1.66 cm idi. Çoklu doğrusal regresyon analizi ile yetişkin kadın baş çevresine etki eden tek faktörün boy olduğu bulundu. Diğer yandan, yetişkin erkek baş çevresinini hem boy hem de ağırlıktan etkilendiği görüldü. Tek yönlü varyans analizinde çocuk antropometrik ölçümleri, ebeveyn baş çevresi ve baba ağırlığı çocuk baş çevresi ile ilişkili bulunurken, regresyon analizlerinde anne baş çevresinin etkisi ortadan kalktı. Sonuç olarak, regresyon analizinde çocuk ağırlığı ve baba baş çevresi, çocuk baş çevresini etkileyen ana faktörler olarak bulundu. Beklenen çocuk baş çevresi regresyon denklemi, çocuk ağırlığı, ebeveyn baş çevresi ve anne-baba ortalama baş çevresi kullanılarak oluşturuldu. Ek olarak yetişkin erkek ve kadın baş çevresi persentilleri oluşturuldu.