Adolesan çağındaki çocuklarda otoimmün tiroiditte parvovirus B19'un rolü

Amaç: Adolesan döneminde otoimmün tiroiditin patogenezinde Parvovirus B19'un tetikleyici rolü araştırılması amaçlandı. Gereç ve Yöntem: Ağustos 2015 -Ağustos 2016 tarihleri arasında, İstanbul Tıp Fakültesi Çocuk Sağlığı ve Hastalıkları Anabilim Dalı, Genel Pediatri Bilim Dalı'na ve Büyüme Gelişme ve Pediatrik Endokrinoloji Bilim Dalı'nda yapıldı. Çalışmaya 10-18 yaş arası, son 6 ay içinde Hashimoto tiroiditi tanısı alan ve ailelerinden yazılı onam alınan 35 hasta dahil edildi. Parvovirus B19 enfeksiyonu ile ilişkilendirilebilecek akut hastalığı olmayan sağlıklı, fizik muayenede guatr saptanmamış, ailede tiroid hastalığı öyküsü olmayan ve tiroid fonksiyon testleri normal olarak saptanmış, rastgele yöntemle seçilen 35 çocuk kontrol grubu olarak çalışmaya alındı. Hastalık süresi ve seyri ile ilgili bilgi, ek hastalıklar, ilaç kullanımı, döküntülü hastalık, ailede diğer otoimmün hastalıklar sorgulandı, bilgiler kaydedildi. Gönüllülerden Parvovirus IgG, Parvovirus IgM ve Parvovirus PZR için kan örneği alındı. İstatistiksel analizler için SPSS paket programı 21.0 versiyonu kullanıldı. Anlamlılık p<0, 05 düzeyinde değerlendirildi. Bulgular: Hasta grubunun %80'i (n: 28) kız, %20'si (n:17) erkek ve kontrol grubunun %68,6'sı (n:24) kız, %31,4'ü (n: 11) erkek idi. Çalışmaya dahil edilen hastaların ortalama yaşı 158,63 26, 6 ay saptandı. Tanı anındaki yaş ortalaması 155,8 25, 96 ay idi. Tanı anı ve serum örneklerinin toplanması arasında geçen süre ortalama 2,8 1,8 ay saptandı. Kontrol grubunun ortalama yaşı ise 161,9 26, 3 ay saptandı. Tiroid işlevlerine göre, tanı anında Hashimoto tiroiditli olguların 10'u (%28,6) ötiroidik, 15'i (%42,9) subklinik hipotiriodi, 6'sı (%17,1) hipotiroidi ve 3'ü (%8,6) hipertiroidi idi. 1 olguda tanı anında bakılan TSH ve sT4 düzeyi normalin üst sınırında idi. Hashimoto tiroiditi olan hastaların %25,7'sinde (n:9) anti-TPO antikoru, %17,1'inde (n:6) anti-TG antikoru ve %37,1'inde (n:13) her iki antikorda pozitif saptandı. Ultrasonografik değerlendirmede olguların % 14 ,3'ünde (n:5) tiroid bezi volümünde artış vardı. Tiroid parankiminde heterojenite tüm olgularda gözlendi. Pseudonodüler görünüm 16 olguda (%45,7) saptandı. Parvovirüs IgM antikoru 4 (%11,4) hastada ve 5 (%14,3) kontrol olgusunda, Parvovirüs IgG antikoru 13 (%37,1) hastada ve 6 (%17,1) kontrol olgusunda pozitif saptandı. Hashimoto tiroiditli hastalarda PV-B 19 DNA %11, 4 (4/35), kontrol grubunda %14, 3 (5/35) pozitif olarak saptandı. Antikor ve PZR pozitifliği açısından kontrol ve hasta grupları arasında anlamlı bir fark yoktu. Çoklu doğrusal regresyon analizinde Parvovirus B19 IgG düzeyi üzerine sT4 ve anti-TPO antikor düzeylerinin etkili olduğu görüldü. Sonuç: Hashimoto tiroiditi genetik, endojen ve çevresel faktörlerin etkileşimi sonucunda geliştiği düşünülmektedir. Parvovirus-B19'un teorik olarak otoimmün tiroid hastalığını tetikleyebileceği düşünülmesine rağmen Hashimoto tiroiditi patofizyolojisinde Parvovirus-B19'un rolüne dair yeterli kanıt yoktur. Hashimoto tiroiditi ile Parvovirus B19 arasındaki ilişkiyi değerledirdiğimiz bu çalışmada; Parvovirus B19 ELISA ve PZR sonuçlarına göre hasta ve kontrol grupları arasında istatistiksel açıdan anlamlı fark yoktu ancak HT olgularında %37, 1 oranında Parvovirus IgG pozitif olması geçirilmiş Parvovirus B19 enfeksiyonunun HT oluşumunu tetikleyen faktörlerden biri olabileceğini düşündürtmektedir. Bu ilişkinin gösterilmesi amacıyla daha fazla sayıda hasta ile yapılan prospektif kohort çalışmaların faydalı olacağını düşünmekteyiz.