turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Pediatrik manyetik rezonans kolanjiopankreatografi uygulamaları

Amaç: Bu çalışmanın amacı, çocukluk çağında pankreatikobiliyer sistem patolojilerini değerlendirmede MRKP'nin rolünü araştırmak, pankreatikobiliyer anatomiyi değerlendirmede kalın slab ağır T2 ağırlıklı görüntüler ile ince kesitli 3D görüntülemenin etkinliğini karşılaştırmaktır. Gereç ve yöntem: Biliyer sistem patolojisi şüphesi ile tetkik edilen pediatrik yaş grubundaki 62 hastaya (35 kız, 27 erkek) ait toplam 69 MRKP incelemesi retrospektif olarak değerlendirildi. MRKP bulguları mevcut US, BT, ERKP, cerrahi ve patoloji sonuçları ile korele edildi. Kalın slab ve 3D görüntüler arasında görüntü kalitesinin farklılığı değerlendirildi. Bu amaçla sağ ve sol proksimal safra kanalları, sağ ve sol ana hepatik kanallar, ana hepatik kanal, sistik kanal, safra kesesi, koledok, baş ve kuyruk düzeylerinde pankreatik kanal, minör pankreatik kanal görülebilirliği, dilatasyon varlığı ve safra kesesi, koledok ve pankreatik kanal içi patoloji açısından değerlendirildi ve skorlandı. Ayrıca biliyer varyasyon varlığı ve sıklığı incelendi. Bulgular: Toplam 69 MRKP tetkikinin %52.2'sinde (n=36) patoloji saptanırken, %47.8'i (n=33) normaldi. Patolojiler arasında koledok kistleri, biliyer atrezi, pankreatit, koledokolitiazis, biliyer sistem dilatasyonu, anastomoz darlığı, biloma ve çift safra kesesi yer almaktaydı. Kalın slab ve 3D görüntüler arasında pankreatikobiliyer anatominin görülebilirliği ile ilişkili yapılan karşılaştırmada; sağ ve sol lob proksimal safra kanalları, sistik kanal ve kuyruk bölümünde pankreatik kanal görülebilirliği 3D görüntülerde, kalın slab görüntülere göre üstündü ve bu farklılık istatistiksel olarak anlamlıydı (p < 0 .05). Altmış iki hastalanın 18'inde (% 29 )'unda biliyer varyasyon saptandı ve en sık saptanan varyasyon sağ posterior sektör dalının sol ana hepatik kanala açıldığı tip 3a idi. Sonuç: MRKP pediatrik popülasyonda pankreatikobiliyer patolojilerin değerlendirilmesinde ERKP'ye alternatif noninvaziv bir yöntem olarak etkin bir şekilde kullanılabilir. 3D sekansı içeren çekim protokolü özellikle sistik kanal, pankreatik kanal kuyruk bölümü ve proksimal intrahepatik safra kanallarının değerlendirilmesinde fayda sağlar.
Farklı vücut kütle indeksine sahip yürüyebilen spastik serebral palsi'li çocukların fonksiyonel mobilite performanslarının değerlendirilmesi

Serebral palsi, çocukluk çağının en sık görülen özürlülük nedenlerinden biridir ve kas tonusu bozuklukları, postüral sapmalar ve hareketlerde yetersizlik ile karakterizedir. SP'li çocuklarda mobilite birçok faktörden etkilenebilmektedir. Normal aralıktan az ya da çok olan vücut kütle indeksi, çocuğun fonksiyonel mobilite performanslarını yerine getirmesini olumsuz yönde etkileyebilir. Bu nedenle çalışmamızın amacı, aynı fonksiyonel motor düzeyde bulunan ve farklı vücut kütle indeksine sahip yürüyebilen spastik SP'li çocuklarda fonksiyonel mobilite performanslarının değerlendirilmesidir. GMFCS seviyeleri I ve II olan 64 spastik SP'li çocuk VKİ'lerine göre zayıf, normal ve kilolu olmak üzere üç gruba ayrıldı ve alt ekstremiteye yönelik motor performans testlerinden (1 dakika yürüme, zamanlı kalk ve yürü, zamanlı basamak çık ve in, yürüyüş hızı) elde ettikleri değerler ve bağımsızlık indeksi sonuçları karşılaştırıldı. Çalışmamızın sonuçlarına göre olguların performansları karşılaştırıldığında kilolu olguların normal olgulara göre tüm testlerde, zayıf olgulara göre ise zamanlı basamak çık ve in testi dışında diğer tüm testlerde daha yetersiz performansa sahip oldukları saptandı (p<0,05). Zayıf olgular ve normal olgular arasında performansla ilgili hiçbir parametrede farklılık saptanmadı (p>0,05). Olguların VKİ'leri ve performans değerleri arasında yalnızca yürüyüş hızı ile VKİ arasında negatif yönlü bir korelasyon saptandı (p<0,05). VKİ ve bağımsızlık indeksi açısından bir ilişki saptanmadı (p>0,05). Sonuçlarımıza göre, SP'li yürüyen çocuklarda motor performansı artırmak için uygulanan fizyoterapi ve rehabilitasyon programları planlanırken VKİ'nin göz önünde bulundurulmasının aktivite düzeyini artırmada daha etkin sonuçlar için gerekli olduğunu düşünmekteyiz.
2015 ocak-2016 haziran tarihleri arasında Trabzon Çocuk Koruma ve İzlem Merkezine başvuran çocuğun cinsel istismarı olgularının değerlendirilmesi

Giriş ve Amaç: Çocuk istismarı, kaza dışı ve önlenebilir bir sebeple çocuğun; yetişkin bir kimse tarafından fiziki, ruhsal ya da her iki açıdan birden zarar görmesi olarak tanımlanmaktadır. Çalışmamızın amacı; merkeze başvuran mağdur çocukların özellikleri üzerinden çocuk istismarının bölgemiz profiline ulaşmak, bölgemiz özelliklerini literatür ile karşılaştırarak mevcut olabilecek farklılıkları ortaya koyabilmek, literatürce bilinen risk faktörlerine ilave risk faktörleri belirlemek olarak sıralanabilmektedir. Materyal ve Method: Çalışmamız KTÜ Tıp Fakültesi bünyesinde kurulu ÇOKİM'de yürütülmüş olup, Ocak- 2015 ile Haziran- 2016 yılları arasında geçen bir buçuk yıllık sürede başvuran çocuklar dahil edilmiştir. Çalışma merkez tarafından tutulan kayıtların retrospektif değerlendirilmesini kapsamaktadır. Bulgular: Değerlendirdiğimiz 103 çocuğun cinsiyetine bakıldığında; 86'sının (%83,5) kız, 17'sinin (%16,5) erkek olduğu, erkek/kız oranının 0.19 olduğu görülmüştür. Olguların yaş gruplarına bakıldığında; 19'unun (%18,4) 9 yaş ve daha küçük, 37'sinin (%35,9) 10 ve 14 yaşları arasında, 47 (%45,6) çocuğun ise 15 yaş ve daha büyük olduğu görülmektedir. Çalışmamızda tespit edilen en küçük çocuk yaşı 4 iken, en büyük çocuk yaşı 18'dir. Yaş ortalaması ise 13.11 3. 817 dir. Tartışma ve Sonuç: Çocuğun cinsel istismarı, istismar tiplerinin arasında hem en zor tanı konulanıdır. Bu nedenle kronik vakaların sıkça göründüğü tiptir. Çocuğun cinsel istismarında istismar mağduru çocuk, korku, tehdit, söylediklerine inanılmayacağı ve utanç verici duruma düşeceği inancıyla, maruz kaldığı istismarı yıllarca saklamakta, bu nedenle çok uzun yıllar boyunca yineleyen istismarlara maruz kalan mağdurlar ortaya çıkmaktadır. Bahsedilen be sebeplerden ötürü çocuğun cinsel istismarı, toplumsal farkındalığın oluşturularak, birçok meslek örgütünün birlikte üzerinde durması gereken bir konu olmalıdır.
Çocuk yaş grubunda görülen gastroenteritlerde viral ve bakteriyel etkenlerin klasik ve moleküler yöntemlerle araştırılması

Amaç: Akut gastroenterit bütün dünyada, özellikle gelişmekte olan ülkelerde yenidoğan ve küçük çocuklar için önemli bir sağlık sorunu ve önde gelen bir ölüm sebebidir. Bu çalışmanın amacı bölgemizde çocuklarda görülen akut gastroenteritlerde klasik ve moleküler tanı yöntemleri kullanılarak viral ve bakteriyel etkenlerin araştırılmasıdır. Gereç ve Yöntem: Çalışmaya Temmuz 2009 ile Ekim 2009 tarihleri arasında Adana Doğum ve Çocuk Bakımevi Hastanesi polikliniklerine ve acil servisine akut gastroenterit ile başvuran yaşları 0-12 yaş arasında değişen çocuklara ait 136 dışkı örneği dahil edildi. Dışkı örneklerinde bakteriyel enteropatojenlerin izolasyonu için klasik kültür yöntemi ve viral etkenlerden rotavirus, norovirus, astrovirus ve adenovirus antijenlerinin tanısı için Enzyme-linked immunosorbent assay testi kullanıldı. Ayrıca rotavirus grup A antijeni pozitif bulunan dışkı örneklerinde önce reverse transcription-polymerase chain reaction testi ile VP4 ve VP7 rotavirus genomları ve ardından seminested multipleks PCR testi ile G ve P genotipleri tespit edildi. Bulgular: Toplam 136 vakanın % 20 ,6'sında (28 vaka) viruslar ve % 8 ,1'inde (11 vaka) bakteriler olmak üzere % 28 ,7'sinde (39 vaka) gastroenterit etkeni tespit edildi. Akut gastroenterit etkenlerinden sırasıyla; norovirus vakaların % 11'inde (15 vaka), rotavirus % 7 ,3'ünde (10 vaka), Shigella sonnei % 6 ,6'sında (9 vaka), adenovirus % 2 ,2'sinde (3 vaka), Salmonella newport % 0 ,7'sinde (1 vaka) ve Campylobacter jejuni %0,7'sinde (1 vaka) bulundu. Miks infeksiyon ise 2 vakada (% 1,5) gözlendi. Rotavirus antijeni pozitif bulunan 10 örnekte en baskın bulunan genotip % 30 oranla G9P olup, bunu G9P % 20 ve G4P % 10 oranla izledi. G genotiplerinden G9 % 60 ve P genotiplerinden P % 50 oranla en yaygın bulunan genotiplerdi. Sonuç: Çalışmanın yapıldığı 2009 yaz döneminde akut gastroenteritli çocuklarda en fazla bulunan etkenler norovirus (%11), rotavirus (%7,3) ve Shigella sonnei (% 6 ,6)'dir. Akut gastroenteritlerin etyolojik tanısı ile destekleyici tedavi gerektiren viral etkenler ve antibiyotik tedavisi gerektiren shigella ve campylobacter gibi bakterilerin tespiti sonucu uygun hasta yönetimi sağlanacakır.
Zihinsel engelli bireylerin ebeveynlerine verilen psikoeğitimin öznel iyi oluş ve öz duyarlığa etkisinin değerlendirilmesi

Zihinsel engelli bireylerin ebeveynlerine verilen psikoeğitimin öznel iyi oluş ve öz duyarlığa etkisinin değerlendirilmesiAmaç: Ailelere, engelli çocuğa sahip oldukları açıklamasının yapıldığı andan itibaren, yaşayacakları sorunlarla başa çıkmalarında, sistemli ve profesyonel olarak yardım edilmesi gereklidir. Araştırmamızın amacı, zihinsel engelli bireylerin ebeveynlerine verilecek psikoeğitimin öznel iyi oluş ve öz duyarlıklarına etkisini değerlendirmektir. Gereç ve Yöntem: Çalışmamız, Milli Eğitim Bakanlığı'na bağlı Bitlis il merkezindeki Özel Eğitim ve Rehabilitasyon Merkezleri ve Özel Eğitim-Uygulama Okulu ve İş Eğitim Merkezlerine devam eden 66 (33 deney, 33 kontrol grubu) zihinsel engelli bireyin ebeveyni ile gerçekleştirilmiştir. Araştırmada, deney ve kontrol gruplarından oluşan ebeveynlerde, psikoeğitim programının etkililiğini test etmek için, ön-test ve son-test ölçümlü deneysel yöntem kullanılmıştır. Araştırmanın deney ve kontrol gruplarına ait verileri elde etmek için Öznel İyi Oluş Ölçeği ve Öz Duyarlık Ölçeği kullanılmıştır. Verilerin değerlendirilmesi için SPSS- 15 paket programı ve tek yönlü varyans analizi kullanılmıştır. Bulgular: Uygulanan sekiz oturumluk psikoeğitim programı sonrasında zihinsel engelli bireylerin ebeveynlerinde öznel iyi oluş ve öz duyarlık düzeyinde artış görülmüştür (p<0.05). Sonuçlar: Sonuç olarak, ülkemizde zihinsel engelli bireylerin ebeveynlerine yönelik müdahale çalışmalarının çok az olduğu ve bu çalışmaların arttırılması gerektiği düşünülmektedir. Uzman psikiyatri hems ireleri tarafından yürütülen, ebeveynlere yönelik bu tür çalıs malarının yaygınlas tırılması ve uzman psikiyatri hems irelerinin rol tanımı içinde yer alması önerilmektedir.
Kentsel bölge toplumunun çocukluk çağı aşılarına yönelik tutumlarının sağlık inanç modeline göre değerlendirilmesi

Araştırma kentsel alanda yaşayan 18-65 yaş arası bireylerin çocukluk çağı aşılarına yönelik tutumlarının sağlık inanç modeline göre değerlendirmek amacıyla yapılan tanımlayıcı türde bir çalışmadır. Araştırmanın örneklem grubunu Konya iline bağlı Selçuklu ilçesinde bulunan 70 Nolu Aile Sağlığı Merkezi'ni kullanan bireyler, Selçuklu Üniversitesi kampüsündeki akademisyenler ve ilçe belediyesinin sosyal tesislerini kullanan toplamda 772 birey oluşturmuştur. Veriler Aşıyla İlgili Toplum Tutumu - Sağlık İnanç Modeli Ölçeği, kampüs içindeki akademisyenlerden araştırmacı tarafından, diğer merkezlerden ise anketör yardımıyla toplanmıştır. Veriler istatistiksel analiz için SPSS 20 paket programından yararlanılarak, sayı, yüzde ve ortalama olarak özetlenmiş, değerlendirmelerde çoklu regresyon analizi - Hiyerarjik model kullanılmıştır. Çalışmaya katılan bireylerin yaş ortalaması 36 11, 3 olup %69,6'sı kadın, %65, 5 evli, %25,9'u lise mezunu olup ve %51,6'sı gelir getirici bir işte çalışmamaktadır. Bireylerin %9,2'sini sağlık güvencesi bulunmamakta; %50,3'ü ekonomik durumunu orta algılamaktadır. Bireylerin %88,6'sı çocukluk dönemi aşılarını duyduğunu söylemekte, %55,2'si son dönemde aşı ile ilgili tartışmaların fakında olduğunu belirtirken; %67,1'i 'Aşı uygulamasında yasal zorunluluk olmalı, her doğan bebek/çocuğa zorunlu olarak aşı yapılmalı' önermesine katılmaktadır. Bireylerin Aşıyla İlgili Toplum Tutumu - Sağlık İnanç Modeli Ölçeği'nde katılımcıların önemli bir çoğunluğu aşının bulaşıcı hastalıkları önlemede önemli bir yöntem olduğu konusunda yüksek duyarlılığa sahip olduğu belirlenmiştir. Yarar alt boyutunda aşının bulaşıcı hastalıklara karşı koruyucu olduğu ile ilgili önermelere iyi düzeyde katılım varken, engel alt boyutunda ise en yüksek kalıtım oranı bebek/çocuklara önerilen aşılar hakkında bilgi sahibi değilim önermesidir. Sağlık sorumluluğunda ise toplumun önemli bir kısmı aşı takvimine uyulması gerektiğini düşünmektedir. Aşıyla İlgili Toplum Tutumu - Sağlık İnanç Modeli Ölçeğine ait alt boyutların belirleyicileri; alt boyutlara göre değişmekle birlikte yaş, eğitim durumu, aile sağlığı merkezini kullanma, sağlık hizmetine ulaşım sorunu, yetişkin dönem aşılarını yaptırma ve aşı zorunluluğunu düşünmektir. Sonuç olarak koruyucu bir sağlık davranışı olan aşı tutumu incelendiğinde, toplumun aşılar konusunda kararsız olduğu ve aşılar hakkında yeterince bilgi sahibi olmadığı görülmektedir.
Geçici koruma statüsünde olan sığınmacı çocukların sosyal hizmet bağlamında karşılaştıkları güçlükler, sorunlar ve gereksinimleri: Mardin-İzmir il örnekleri

Bu çalışmanın temel amacı; Türkiye'de yaşayan geçici koruma statüsünde olan sığınmacı çocukların sosyal hizmet bağlamında karşılaştıkları güçlükler, sorunlar ve gereksinimlerinin Mardin ve İzmir il örnekleminde belirlenmesidir. Bu çalışmada geçici koruma altında olan sığınmacı çocukların karşılaştıkları güçlükleri belirlemeye yönelik olarak genel tarama modeli esasa alınmıştır. Araştırmanın evreni, Mardin ve İzmir illerinde yaşayan geçici koruma statüsü altında olan 7-17 yaş arasındaki sığınmacı çocuklardan oluşmaktadır. Araştırmanın amacı doğrultusunda kartopu örnekleme yöntemi kullanılmıştır. Araştırma evreni kapsamındaki geçici koruma statüsünde bulunan çocuklara ulaşabilmek için hazırlanan görüşme formu etik kurul onayından sonra kartopu örneklem yöntemi ile araştırmaya katılmayı kabul eden çocuklarla tercüman desteği ile evlerinde ya da okullarında yüz yüze görüşülerek görüşme formlarının doldurulması sağlanmıştır. Mardin ve İzmir illerinde ikamet eden Kürtçe ve Arapça bilen gönüllü sosyal hizmet uzmanlarından yardım alınmıştır. Araştırma verileri 2019 Ocak- 2019 Şubat ayları arasında toplanmıştır. Çalışmaya katılmayı kabul kabul eden Mardin ilinden 200, İzmir ilinden 200 toplamda 400 sığınmacı çocuk ile görüşme yapılmıştır. Araştırma kapsamındaki çocukların karşılaştıkları güçlüklerinin dağılımına bakıldığında; % 52 ,4'ünün dil ile ilgili iletişim sorunları, %26'sının barınma konusuyla ilgili maddi güçlükler, % 23 ,5'inin beslenme, %23,4'ünün giyim gereksinimlerinin karşılanamaması, % 16 ,7'sinin sosyal gereksinimlerimle ilgili ekonomik yoksunluk yaşama, %29,6'sının arkadaşlık kurmada çekingen davranma, %14,6'sının yerli halkın çocuklarının kendileri ile arkadaşlık kurmak istememesi, ,%14'ünün de yabancı oldukları için yerli çocukların kendi oyunlarına onları dahil etmek istenememesi, %11,6'sının okul yönetimi ve öğretmenler tarafından hakarete uğraması gibi güçlük ve sorunlarla karşılaştıkları belirlenmiştir. Ayrıca, çocukların % 49 ,3'ünün Türkiye'de kendilerini güvende hissetmedikleri, ancak buna karşın %81,3'ünün savaşın bitmesi halinde ülkesine geri dönmek istemediği saptanan bir diğer önemli sonuçtur.
Duchenne muskuler distrofisi tanılı çocuklarda klinik ve genetik bulgular, ambulasyon, kardiyak ve solunum komplikasyonlarına etki eden faktörler

Duchenne musküler distrofi, distrofin eksikliğinin neden olduğu, en sık görülen distrofinopatidir. İlerleyici iskelet kası güçsüzlügü sonucunda ambulasyon kaybı, solunum ve kardiyak yetmezlik ile sonuçlanır. Günümüzde DMD'nin henüz kür sağlayıcı bir tedavisi yoktur. Kortikosteroid tedavisi ile ambulasyon süresi uzamakta, solunum, kardiyak ve ortopedik komplikasyonlar geciktirilmektedir. Steroid tedavisinin etkileri 1980'li yıllardan beri bilinmektedir. Amaç: Bu retrospektif çalışma Duchenne musküler distrofi tanısı alan hastaların, klinik bulgularının, genetik çalışma sonuçlarının değerlendirilmesi, gelişen komplikasyonlar da etkili faktörlerin incelenmesi, uygulanan tedaviler, etkileri ve yan etkilerinin değerlendirilmesi amacıyla Aralık 2015 ile Ocak 2017 yılları arasında yapıldı. Materyal ve Metod: Çalışmada 180 hastanın dosya kayıtları incelendi. DMD tanısı kas biyopsisi ve/veya genetik çalışma ile doğrulanmış olan, klinik, genetik ve kortikosteroid kullanım bilgileri yeterli olan 66 erkek hasta çalışmaya dahil edildi. Hastaların dosya kayıtları incelendi. Hastalar kontrole çağrılarak klinik durumları kaydedildi. Kortikosteroid tedavisinin komplikasyonlar üzerine etkileri ve gelişen yan etkileri değerlendirildi. Bulgular: Kortikosteroid tedavisinin düzenli kullanımının ambulasyon kaybını geciktirdiği, günlük steroid kullanımının nonambulatuar olma, solunum ve kardiyak komplikasyonlar ve skolyoz gelişimi riskini azalttığı, normal dozda steroid kullanımının nonambulatuar olma, kardiyak komplikasyonlar ve skolyoz gelişimini riskini azaltmada daha etkin olduğu ve tedaviye erken başlamanın komplikasyonlar üzerinde etkisi olmadığı saptandı. Yüksek dozda ve gün aşırı steroid kullanımının kırık ve osteoporoz gelişim riskini arttırdığı saptandı. Sonuç: Literatürdeki bulguların aksine düzenli steroid kullanımının ve erken yaşta tedaviye başlamanın komplikasyon gelişimi üzerine etkisi saptanmadı. Ancak bu durum istatistiksel değerlendirme için hasta sayımızın az olmasına bağlı olabilir. Kortikosteroid etkilerinin daha iyi değerlendirilmesi için uzun süreli ve daha geniş hasta grubunda yapılan çalışmalara ihtiyaç vardır.
Akut romatizmal ateşli çocuklarda nt-pro brain natriüretik peptid ve osteopontin düzeylerinin, hastaların tanı ve takibindeki yeri

Bu çalışmada Akut Romatizmal Ateşli çocuklarda serum NT-proBNP ve Osteopontin düzeylerinin hastalığın tanısında ve tedavinin takibindeki yeri araştırıldı. Çocuk kardiyoloji kliğinde Akut Romatizmal Ateş tanısı alan, 6-16 yaşlarında 15 hasta ve 21 sağlıklı çocuktan alınan serum örnekleri ile NT-proBNP ve Osteopontin analizi yapıldı. Hastaların tedavi öncesi plazma NT-proBNP seviyeleri kontrol grubuyla tedavi öncesi ve tedavi sonrası gruplar karşılaştırıldığında anlamlı fark tespit edildi. NT-proBNP seviyeleri tedavi öncesi grupta kontrol grubuyla kıyaslandığında anlamlı olarak yüksekti. Hastaların tanı anındaki mevcut kapak yetmezliği ve artmış sol atriyum hacimlerinin tedaviyle düzelmesine paralel olarak plazma NT-proBNP düzeylerinin de gerilediği gözlendi. Osteopontin değerlerleri açısından tedavi öncesi ve kontrol grubu karşılaştırıldığında anlamlı fark tespit edildi. Tedavi öncesi grupta OPN değerleri kontrol grubuna kıyasla anlamlı olarak yüksekti. Tedavi öncesi ve tedavi sonrası OPN seviyeleri karşılaştırıldığında anlamlı bir fark tespit edilmedi (p<0.05). Bu çalışmada plazma NT-proBNP ve osteopontin düzeylerinin akut romatizmal ateşli hastalara doğru tanı konulabilmesinde, ayrıca kalpteki inflamasyonun ve/veya hemodinamideki bozukluğun ciddiyetini yansıtması nedeniyle de, hastaların tedavisinin takibinde kullanılabileceği önerilir.
2-5 yaş arası çocuk annelerinin çocuklarının ağırlıkları ile ilgili görüşleri ve kendi beden algıları ile ilişkisi

Çocukların ağırlıklarının anneleri tarafından düşük ya da fazla algılanması yanlış beslenme alışkanlıklarına ve sağlık sorunlarına neden olabilir. Bu çalışmanın amacı annelerin hem çocuklarının hem de kendilerinin ağırlıklarını nasıl algıladıklarını anlamak ve bu algıyı etkileyebilecek sosyodemografik etmenleri ve çocuk beslenmesi ile ilgili görüşlerini belirlemektir. Bu amaçla çalışmaya 170 anne - çocuk çifti alındı. Anne ve çocukların boy ve ağırlıkları ölçülüp kaydedildi ve annelere anket formları uygulandı. Çocuğun beslenmesi ile ilgili konuların en sık danışıldığı kişinin aile hekimi, ikinci kişinin ise çocuk hekimi olduğu görüldü. Çocuğun beslenmesi ile ilgili son kararı veren genellikle anne idi, annelerin %16'sı çocuğun da fikrini alıyordu. Annelerin 1 /3'ünün, çevresindeki kişilerin çocuğunun ağırlığı hakkındaki görüşlerine dayanarak çocuğunu daha çok beslediği; 2 /3'ünün de çocuğunun kilosunun daha iyi olması için besin takviye ürünlerini kullandığı saptandı. En sık karşılaşılan yanlış davranış çocukların ağırlığının daha iyi olması için gıda takviyelerinin kullanılmasıydı. Annesinin, hakkında fazla yediğini düşündüğü çocukların kilolu olma oranı diğerlerine göre anlamlı derecede yüksekti. Çocuğu için 'zayıf' ya da 'çok zayıf' diyen annelerin yarıdan fazlasının çocuğu gerçekte normal ya da fazla tartılı idi. Sözel ölçekte annelerin %27'si, görsel ölçekte ise %38,8'i çocuğunu mevcut durumundan daha zayıf algılamaktaydı. Sözel ölçekte annelerin %10,6'sı, görsel ölçekte ise %8,3'ü çocuğunu mevcut durumundan daha kilolu algılamaktaydı. Çocuğun boya göre ağırlık persentili arttıkça, annenin sözel ve görsel olarak çocuğu mevcut durumundan düşük ağırlıkta algılama oranının arttığı saptandı. Annenin beden kitle indeksi, eğitimi, çalışma durumu, evde yaşayan birey sayısı ve ailenin geliri ile çocuğunun ağırlığı hakkındaki algısı arasında ilişki saptanmadı. Fazla tartılı annelerin, kendini sözel ve görsel değerlendirme başarıları diğerlerine göre düşük saptandı. Annelerin kendi ağırlıkları ile ilgili algıları ile çocuklarının ağırlığı ile ilgili algıları arasında anlamlı ilişki saptanmadı
Nörogelişimsel bozukluğu olan çocuklarda motor performans ile günlük yaşam aktivitelerinin arasındaki ilişkinin incelenmesi

Bu çalışmada, Nörogelişimsel Bozukluğu olan çocukların motor performans açısından değerlendirilmesi ve yetersizlik görülen alanların tespit edilerek belirlenen bu problemlerin önleminin alınmasıyla uygun eğitsel ve fizyoterapi rehabilitasyon programlarının planlanmasına yön verilmesi amaçlanmaktadır. Çalışmaya 4,5 14, 5 yaş arasında Nörogelişimsel Bozukluk tanısı alan 6 Down sendromlu, 20 Otistik, 22 Özgül Öğrenme Güçlüğü, 59 Mental Retarde ve 36 sağlıklı olmak üzere toplam 143 çocuk dahil edilmiştir. Çalışmaya katılmayı kabul eden bütün olguların genel bilgileri kayıt edildikten sonra değerlendirmeleri Bruininks-Oseretsky Motor Performans Testi ve Wee-FIM yaşam kalite indeksi ile yapıldı. Araştırmaya 60 kız, 83 erkek çocuk katıldı. Hasta çocukların yaş ortalamaları 9,96 2, 27 idi. Sağlıklı çocukların yaş ortalamaları 8,72 1, 98 idi. Hasta çocuklarda motor performansı ölçen 12 alt testten 10 tanesinde motor performans ile günlük yaşam aktivitelerinden kendine bakım ve sfinkter kontrolü arasında yüksek düzeyde korelasyon bulunurken, diğer günlük yaşam aktiviteleriyle herhangi bir ilişki saptanamadı (p<0.05). Çalışmamızın sonuçlarında da görüldüğü gibi motor performansı iyi Nörogelişimsel Bozukluğu olan çocuklarda günlük yaşam aktivitelerinde yaşanan problemlerin az olabileceği görülmektedir. Rehabilitasyon programları düzenlenirken geniş yelpazede fiziksel değerlendirme ve fiziksel eğitim parametreleri göz ardı edilmemelidir.
Ekzojen obez çocuklarda prediyabet sıklığı

Amaç: Obezite tıbbi ve sosyal açılardan ciddi sorunlara yol açan bir problemdir. Çocukluk dönemi obezitesi yaşamın ileriki dönemlerini de etkilemekte ve prediyabet, tip 2 diyabet, metabolik sendrom, polikistik over sendromu, kardiyovasküler hastalıklar, koroner arter hastalığı gibi birçok morbidite ve mortaliteye neden olan bir durumdur. Biz de bu çalışmamızda obez çocuklarda prediyabet sıklığını araştırmayı amaçladık. Gereç ve yöntem: Çalışmamızda Konya Necmettin Erbakan Üniversitesi Meram Tıp Fakültesi Pediatrik Endokrinoloji Bilim Dalı Polikliniği'ne fazla kilolu olma şikayeti ile 2011 ve 2018 tarihleri arasında başvurmuş ve ekzojen obezite tanısı alan 200 hastanınpoliklinik dosya bilgilerini geriye dönük olarak inceledik. Prediyabet tanısınıbozulmuş açlık glukozu (açlık plazma glukozu 100- 125 mg/dl) ve/veya bozulmuş glukoz toleransı(OGTT'de 2. saat glukoz 140- 199 mg/dl) ve/veya HbA1C % 5,7-6, 4 kriterlerine göre değerlendirdik. Sonuçlar:Yaptığımız çalışmada ekzojen obezite tanısı alan 200 çocukta prediyabet sıklığı %52, 5 bulundu. Obez çocuklarda antropometrik ve metabolik parametreler ile prediyabet parametreleri olan bozulmuş açlık glukozu, bozulmuş glukoz toleransı ve HbA1C düzeyleri arasında anlamlı korelasyonlar tespit edildi. Tartışma: Çalışmamızın sonuçlarına göre ekzojen obez çocuklarda prediyabet prevalansı oldukça yüksek olup bu çocuklarda tip 2 diyabet gelişiminin önlenmesinde en önemli risk faktörü olan çocukluk çağı obezite sıklığının azaltılması hedeflenmelidir.