turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Lenfadenopatili çocuklarda Epstein-Barr virus DNA araştırılması

Lenfadenopati sikayeti ile Dstanbul Tıp Fakültesi Genel Pediatri polikliniğinebasvuran 0-18 yas grubu aralığında 100 çocuk hastadan alınan tam kan örneklerindeEpstein-Barr Virüs DNA'sı kantitatif olarak RT-PCR yöntemi ile çalısılmıstır. Çalısma sonunda 0-6 yas grubu erkek hastaların 11'inde (%44) EBV DNA saptanırken,14'ünde (%56) EBV DNA saptanmamıstır. 0-6 yas grubu kız hastaların 5'inde (%29.4)EBV DNA saptanırken, 12'sinde (%70.6) EBV DNA saptanmamıstır. Bu grupta yer alan erkek çocuklarda saptanan EBV DNA kantitatif değer aralığı <1000 ile 746. 000 kopya/mL arasında yer almaktadır. 0-6 yas grubu kız çocuklarında ise saptanan EBV DNA kantitatif değer aralığı <1000 ile 160. 380 kopya/mL arasında bulunmuştur.7- 12 yas grubu erkek hastaların 2'sinde (%11.1) EBV DNA saptanırken, 16'sında(%88.9) EBV DNA saptanmamıstır. Bu grupta yer alan kız hastaların 6'sında (%42.9)EBV DNA saptanırken, 8'inde (%57.1) EBV DNA saptanmamıstır. Bu grupta yer alan erkek hastalarda saptanan EBV DNA kantitatif değerleri sırasıyla <1000 ve 2378 kopya/mL'dir. Yine bu grupta yer alan kız hastaların EBV DNA kantitatif değerleri <1000 ile 8570 kopya/mL arasında değismektedir.13- 18 yas grubu erkek hastaların 4'ünde (%28.6) EBV DNA saptanırken 10'unda(%71.4) EBV DNA saptanmamıstır. Bu yas grubu kız hastaların 5'inde (%41.7) EBV DNA saptanırken, 7'sinde (%58.3) EBV DNA saptanmamıstır. Bu grupta yer alan erkek çocuklardasaptanan EBV DNA kantitatif değer aralığı <1000 ile 10.082 kopya/mL arasında kalmıstır. Yine bu grupta yer alan kız çocuklarında ise saptanan EBV DNA kantitatif değer aralığı< 1000 ile 32.800 kopya/mL arasında yer almıstır. Tüm gruplar değerlendirildiğinde en yüksek EBV DNA kantitatif değerlerinin 0-6 yas grubu erkek çocuk hastalarda görüldüğü tespit edilmistir. Bunun yanında en düsük EBV DNA kantitatif değerleri ise 7-12 yas erkek çocuk hastalarda saptanmıstır. Kız çocukları içinde değerlendirme de ise en yüksek EBV DNA kantitatif değerleri 0-6 yas grubunda belirlenmisolup, en düsük EBV DNA değerleri erkek hasta grubuyla paralellik göstererek 7-12 yas grubu içinde tespit edilmistir. EBV DNA saptanan 33 hasta için genel bir değerlendirme yapıldığında ise; erkek çocuk hastaların 17'sinde (%51.5) EBV DNA kantitatif olarak saptanırken, kız çocuk hastaların 16'sında (%48.5) EBV DNA kantitatif olarak belirlenmistir. Çalısmamızda 0-6 yas grubu çocuk hastalarda EBV DNA pozitiflik oranı ve viral yük değerleri diğer yas gruplarına göre daha yüksek bulunmuştur. Bu sebepten dolayı erken çocukluk döneminde asemptomatik görülebilen ve serolojik olarak tespit edilemeyenhastaların daha sonra gelisebilecek malign hastalıklara risk olusturması açısından EBV DNAviral yükün değerlendirilmesinin önemli olabileceğini ve bu açıdan kapsamlı çalısmaların yapılması gerektiğini düsünmekteyiz.
Annelerin beslenme ile ilgili tercihleri, alışkanlıkları ve çocukluk çağı obezitesi

AMAÇLAR: Çalışmamız annelerin beslenme ile ilgili tercihleri ve alışkanlıklarının, çocukluk çağı obezitesi üzerine etkisini araştırmak için yapılmıştır. Çocuğun sağlıklı bir tartıda olmasında annenin rolünün ne derece önemli olduğunu vurgulamak ve bu konuda annelere düşen görevleri belirlemek amaçlanmıştır. GEREÇ VE YÖNTEMLER: Bu çalışma 1 Kasım 2014 1 Nisan 2015 tarihleri arasında İstanbul ili Fatih ilçesindeki resmi ortaokullardaki öğrenciler ve anneleri üzerinde yapılmıştır. Annesinin onay vermediği ve obezite nedeni olabilecek hastalığı veya ilaç tedavisi olan çocuklar çalışmaya alınmamıştır. Çalışmaya katılan çocukların annelerine sosyodemografik ve fiziksel özellikler, beslenme alışkanlıkları ve tercihleri ile fiziksel aktivite durumunu sorgulayan anket formu uygulandı, çocukların ağırlık ve boyları ölçülerek beden kitle indeksleri hesaplandı. Çalışmada elde edilen bulgular değerlendirilirken, istatistiksel analizler için SPSS 21.0 istatistik paket programı kullanıldı. BULGULAR: Çalışmaya 591 (%59,6) normal kilolu, 401 (%40,4) fazla kilolu veya obez (206 (% 20,8) fazla kilolu, 195 (% 19,7) obez) çocuk alındı. Normal kilolu çocukların annelerinde (Grup 1) ara öğün alışkanlığı, her gün düzenli kahvaltı yapma ve tatlı yiyecek tüketme alışkanlığı daha yüksek, fazla kilolu veya obez çocukların annelerinde (Grup 2) öğün atlama alışkanlığı daha yüksek saptandı. Annesinde obezite olan çocuklarda obezite görülme oranı OR= 2,42 kat, annesinde diyabet olan çocuklarda obezite görülme oranı OR= 2,59 kat yüksekti. SONUÇ: Çalışmamızın sonuçlarına göre bir anne obez ve/veya diyabetik ise, düzenli kahvaltı alışkanlığı yoksa, öğünleri düzensiz ise çocuğunda obezite görülme riski artar. Annelerin sağlıklı beslenme ve yaşama konusunda bilinçli olması çocuğun belki de tüm hayatını etkileyecek olan obezitenin daha ortaya çıkmadan engellenmesini sağlayacaktır.
Aort darlığı olan çocukların klinik izlem sonuçları

Aort darlığı, çocukluk çağında en sık görülen konjenital kapak hastalığıdır. En sık görülen tipi valvüler AD'dir. Çalışmada çocukluk çağındaki valvüler AD tanısı alan hastalarda darlığın sıklığını ve tipini, darlık derecesinde ilerleme ya da gerileme sıklığını, tedavi seçeneklerini, operasyon nedenlerini ve hastalığın seyrini belirleyebilmektir. Gereç ve Yöntem: Çalışmada İstanbul Ünivesitesi İstanbul Tıp Fakültesi Çocuk Kardiyoloji Bilim Dalı'ında, Ocak 2003 ile Aralık 2013 tarihleri arasında valvüler AD tanısı almış 220 hastanın tıbbi kayıtları geriye dönük olarak incelendi. Hastaların demografik verileri, EKO takip parametreleri, hastalığın progresyonu açısından incelendi. Ağır AD ve semptomatik AD nedeniyle balon valvüloplasti uygulanan hastaların işlem başarısı ve komplikasyonları kaydedildi. Bulgular: Tanı anında AD tanısı konan hastaların yaş ortalaması 42 ,83 24,00 aydı. 1 yaş altında tanı alan olgu sayısı 101 (%46) olarak saptandı. Hastaların %75'ini erkekler oluşturdu. Fakat cinsiyetle darlık derecesi arasında anlamlı ilişki saptanmadı. En sık başvuru nedeni üfürüm (%82,7) olup başvuru şikayetleri içinde en sık göğüs ağrısı (%6) daha sonra çabuk yorulma (%4,1) vardı. Biküspit aort kapak, valvüler AD olanların %86,9'unu oluşturmaktadır. BAK nedeniyle takip edilip darlık olmayan 18 olguda izlem sırasında kapakta darlık gelişmiştir. Başvuruların % 51'i hafif, %17,2'si orta, %23,7'si ağır darlık şeklindeydi. Çalışmamızda hafif AD olan olguların, %17'sinin darlık şiddeti azalıp tamamen düzeldiği görüldü. Başlangıçta hafif darlık olan olguların %10,7'si orta, %1,8'i ağır darlık, orta darlıklı olguların ise %47,3'ü ağır darlık olarak progresyon göstermiştir. Bu şekilde hastaların toplam %23'ünde AD'nin şiddetinde progresyon gözlendi. Aort darlığı şiddetinde olduğu gibi %4,4 olguda aort yetersizliği şiddetinde de ilerleme görüldü. 74 olguya (%33,6) balon işlemi yapıldı. Hastaların işlem öncesi ölçülen sistolik gradienti 84,05 24, 53 mmHg ve işlem sonrası ise 31,56 21, 69 mmHg saptandı. 1 olgu eksitus olup 2 olguda ağır AY, 7 olguda geçici ritim problemleri, 5 olguda transfüzyon gerektiren geçici kanama, 5 olguda balon rüptürü, 4 olguda da methemoglobinemi gelişti. 11 hastada (%14,9) yeniden darlık gelişerek tekrar balon yapma ihtiyacı oldu. Aort balon valvüloplasti işlemi başarısız olan 4 olgu (%1,8) cerrahiye yönlendirildi. Sonuçlar: Çocukluk çağındaki valvüler AD olgularının etyolojisinde BAK'ın önemli bir yer tuttuğu, başvuran hastaların çoğunun üfürüm nedeniyle başvurduğu görüldü. BAK'larda zaman içinde darlık gelişebileceği gösterildi. Çalışmamızda doğumsal ağır kapak darlıklarında ABV'nin güvenli ve etkili bir yöntem olduğu saptandı. Çocuklarda ilk tedavi seçeneği olarak uygulanabileceği sonucuna varıldı.
Çocuklarda baş boyun bölgesinde lenfadenomegali ile başvuran vakaların etiyolojisi ile klinik izlem sonuçları

ÇOCUKLARDA BAŞ BOYUN BÖLGESİNDE LENFADENOMEGALİ İLE BAŞVURAN VAKALARIN ETİYOLOJİSİ İLE KLİNİK İZLEM SONUÇLARIAmaç: Bu araştırmada amacımız, çocukluk çağında baş boyun bölgesinde lenfadenopati şikayeti ile gelen hastaların prospektif izlemlerini yapmak, lenfadenopatilerin etiyolojilerini araştırmak, klinik özelliklerini belirlemek ve malignite için risk faktörlerini ortaya koymaktır. Hastalar ve Yöntem: Çalışma grubu 01.01.2013-01.04. 2014 tarihlerinde baş boyun bölgesinde lenfadenomegali şikayeti nedeniyle polikliniğine başvuran 18 yaş altında olan hastalardan oluştu (yaş 79,4 46, 7 ay). Çalışma %65,6'sı (n=143) erkek, toplam 218 olgu ile yapıldı. Öykü, fizik muayene, lenfadenopatiye ait özellikler kaydedildi. Klinik olarak gerek duyulan vakalardan EBV, CMV, Parvovirüs-B19, Mikoplazma pneumoniae serolojileri, lenf bezi ultrasonografisi ve lenf bezi biyopsisi yapıldı. Vakalar 8 hafta izlendi. Klinik ve laboratuvar testlerin benign ve malign ayırımındaki tanısal etkinlikleri değerlendirildi. Bulgular: Hastaların 212'sında benign (% 97) lenfadenopati saptanırken, 6 sında (% 2 ,75) ise malignite vardı. Malignite grubunda lenf bezinin boyutunun 30 mm'den yüksek olması, lastik kıvamında olması, eşlik eden organomegalinin olması, B semptomlarının olması, izlem sonucunda büyümesi, trombositopeni eşlik etmesi, serum CRP ve LDH değerlerinin yüksek olması, ultrasonografide lenf bezi hilusunun izlenememesi olarak öne çıktı. Ürik asit düzeyinin malignite üzerine etkisinin Odds oranı 1,7 (%95 CI:1,1-2,5) ve lökopeni olmasının malignite üzerine etkisinin Odds değeri 35,2 (%95 CI:2,1-584,7) kat fazla olarak saptandı. Sonuç: Ayrıntılı öykü, fizik muayene, basit laboratuvar tetkikleri tanıyı yönlendirmede yeterli olmakla birlikte izlem sonucunda büyüme malignite için önemli risk faktörü olduğu düşünüldü.
Retinoblastomda intra-arteriyel kemoterapi

Amaç: Göz içi ileri evre retinoblastomda intra-arteriyel kemoterapi tedavisinin etkinliğini araştırmaktır. Gereç ve Yöntem: Şubat 2011 ile Nisan 2014 tarihleri arasında İstanbul Tıp Fakültesi Oküler Onkoloji Servisi'nde retinoblastom tanısı ile intra-arteriyel kemoterapi uygulanan hastalar retrospektif olarak incelendi. Hastalar iki gruba ayrıldı. İntra-arteriyel kemoterapi öncesi herhangi bir tedavi almamış hastalar Grup 1; sistemik kemoterapi ve lokal adjuvan tedaviler alan hastalar Grup 2 olarak belirlendi. İki grubun göz korunma oranları ve tedavi sonucu gelişen komplikasyonlar incelendi. Bulgular: Çalışmaya 26 hastanın 29 gözü dahil edildi. Primer olarak tedavi edilen grupta (Grup 1) 16 hastanın 18 gözü; sekonder olarak tedavi edilen grupta (Grup 2) 10 hastanın 11 gözü bulunmaktaydı. Grup 1'de hastaların yaşı 6-55 ay (median, 13 ay); Grup 2'de hastaların yaşı 12-52 ay (median 26.5) arasında değişmekteydi. Ortalama takip süresi Grup 1'de 19 ay, Grup 2'de 27 aydı. Grup 1'de 56 girişimden 55'i başarılı olurken (%98); Grup 2'de 25 işlemden 23'ü (%92) başarılı sonuçlandı. Grup 1'de kapak ödemi (n=11, %20), ptozis (n=6, %11), alında hiperpigmentasyon (n=2, %4); Grup 2'de kapak ödemi (n=4, %17), ptozis (n=1, %4), alında hiperpigmentasyon (n=1, %4) girişim ile ilişkili başlıca komplikasyonlardı. Koryoretinal atrofi Grup 1'de 8 gözde (%48), Grup 2'de 4 gözde (%40) gözlendi. Tedavi sonrası enükleasyondan korunma oranları Grup 1'de %65, Grup 2'de ise %30 bulundu. Sonuç: İntra-arteriyel kemoterapi ileri evre göz içi retinoblastomda etkili ve güvenli bir tedavi yöntemidir. Çalışmamızda, göz koruma oranları primer intra-arteriyel kemoterapi uygulanan hastalarda (Grup1) sekonder olarak tedavi edilenlere (Grup 2) kıyasla belirgin olarak yüksek bulunmuştur.
Çocukluk dönemi hepatosteatoz derecelendirmesinde shear-wave elastografinin etkinliği ve sonografik derecelendirme ile karşılaştırılması

Amaç: Bu çalışmada, pediatrik popülasyonda son yıllarda giderek artan sıklıkta görülen ve yakın dönemde en yaygın karaciğer hastalığı olacağı öngörülen alkolik olmayan yağlı karaciğer hastalığı tanısında ve yağlanma miktarının belirlenmesinde 'Acoustic Radiation Force Impulse' elastografinin etkinliğinin değerlendirilmesi amaçlanmıştır. Gereç-Yöntem: Hasta grubu olarak genel pediatri polikliniğinde alkolik olmayan yağlı karaciğer hastalığı tanısı ile takip edilen 31 çocuk hasta (20 erkek, 11 kız, yaş ortalaması 12 ,9), kontrol grubu olarak ise herhangi bir karaciğer hastalığı bulunmayan ve sonografik olarak steatozu saptanmayan 12 sağlıklı çocuk (5 erkek, 7 kız, yaş ortalaması 11) çalışmaya kabul edilmiştir. ARFI elastografi değerlendirmesi 4 MHz transabdominal konveks prob ile gerçekleştirilmiştir. Steatoz varlığı ve derecelendirmesi sonografik kriterlere göre yapılmıştır. Her bir kişide karaciğer sağ lob parankiminden, her segmentten ikişer kez olmak üzere toplam sekiz adet geçerli ölçüm yapılmıştır. Shear-wave hızları m/sn olarak hesaplanmıştır. Hasta grubunda sonografik steatoz derecesi, ARFI elastografi hız değerleri ve eş zamanlı alınan laboratuvar değerleri karşılaştırılmıştır. Bulgular: ARFI ortalama hız değeri; hasta grubunda 1,89 0, 89 m/sn; kontrol grubunda 1,51 0, 90 m/sn; grade 1 steatoz olan hastalarda 1 ,86 0,92; grade 2 steatoz olan hastalarda 2,09 0, 84 m/sn hesaplanmıştır. Gruplara ve grade derecelerine göre ARFI hız değerlerinde istatiksel anlamlı farklılık saptanmamıştır. Karaciğer kraniokaudal uzunluk artışı ile 'Homeostatic Model Assessment Insulin Rezistans' ve alanin transaminaz değerlerindeki artış birbiri ile istatiksel anlamlı korelasyon göstermiştir. Benzer şekilde grade derecesinde artış ile karaciğer-dalak kraniokaudal uzunluk artışı ve vücut kitle indeksi değerindeki artış arasında; HOMA-IR değerindeki artış ile BMI değerindeki artış arasında istatiksel anlamlı korelasyon tespit edilmiştir. Sonuç: Hepatosteatoz varlığı ve derecesi, ARFI elastografi ile ölçülen shear wave hız değerlerini etkilememektedir. ARFI elastografi ile hepatosteatoz varlığı ve derecesinin değerlendirmesi, yağ miktarının nicel olarak saptanması mümkün görülmemektedir. Dolayısıyla grade 0, grade 1 ve grade 2 karaciğer yağlanma düzeyleri ile ARFI değerleri arasında ilişki saptanmaması, fibrozis değerlendirilmesinde olası eşlik eden yağlanmanın ARFI sonuçlarını etkilemeyeceği anlamına gelmektedir.
İstanbul Üniversitesi İstanbul Tıp Fakültesi'ne başvuran pediyatrik yaş gruplarında biyokimyasal testlerin referans aralıkları çalışması

Amaç: Bu çalışmada, İstanbul Üniversitesi İstanbul Tıp Fakültesi Çocuk BiyokimyaLaboratuarı'nda 01.01. 2008 ile 31.12. 2012 tarihleri arasında çalışılmış 18 teste ait ölçüm sonuçlarını kullanarak bu testlerin indirekt referans aralıklarının hesaplanması ve elde edilen referans aralıklarının, literatürdeki ve analizör firmaların sağlamış oldukları referans aralıklarıbilgileri ile karşılaştırılması amaçlanmaktadır. Gereç ve Yöntem: Bu tarihler arasında laboratuvarımıza başvuran 0-18 yaş çocuklarınalbumin, alkalen fosfataz, alanin transaminaz, aspartat transaminaz, kan üre azotu, kreatin kinaz, ?-glutamil transferaz, Glikoz, yüksek yoğunluklu lipoprotein kolesterol, kreatinin, laktat dehidrojenaz, düşük yoğunluklu lipoprotein kolesterol, total bilirubin, total kolesterol, total protein, trigliserit, ürik asit, çok düşük yoğunluklu lipoprotein kolesterol testlerine ait, ayıklanmış 439. 457 adet sonuç dahil edildi. Cinsiyete göre yaş grupları ayırıldı. Gruplar aralarındaki anlamlı fark açısından incelendikten sonra, yeterli sayıya sahip olmayanlar çalışmadan çıkarılırken, aralarında anlamlı fark olmayan gruplarbirleştirildi. Birleştirilmiş yaş gruplarının alt ve üst limit değerleri ve bunlara ait %90 güven aralıkları Medcalc istatistik programı kullanılarak hesaplandı. Bulgular: ÜRAS hariç bütün testlerde, üretici firmanın sunmuş olduğu referans aralıklarına göre farklılıklar tespit edildi. Ancak en çarpıcı bulgular lipit parametrelerinde gözlendi. HDL kolesterol alt sınırında, risk sınırlarının daha altında düşüklük ve LDL kolesterolde üst sınırdayükseklik gözlenmiştir. ALT ve AST üst limitlerinde düşüklük tespit edilirken, bazı yaşlardaGGT, LDH, CK, KRE, BUN, TG ve TBİL'de düşüklük, TKOL, ALB, TPRO ve GLU'dayükseklikler bulunmuştur. Sonuç: Çalışmamızda elde ettiğimiz pediatrik yaş gruplarına ait referans aralıklarıtoplumumuza özgü pediatrik referans aralıklarının belirlenmesi için planlanan çok merkezliproje için bir ön çalışmadır.
12 Yaş ve üstü pediatrik yaş grubunda kemik yaşı tayini için çekilen el bileği grafisinde kullanılan Greulich-Pyle ve Tanner-Whitehouse yöntemlerinin karşılaştırılması

Amaç: Çalışmanın amacı, pediatrik dönemde tıbbi ve adli açıdan kemik yaşı tespitinin önemi nedeniyle 12 yaş ve üstü pediatrik yaş grubunda kemik yaşı tayini için çekilen sol el bileği grafisinde kullanılan Greulich-Pyle ve Tanner-Whitehouse yöntemlerinin karşılaştırılmasıdır. Yöntem ve gereç: Bu çalışmada kronolojik yaşları 132- 191 ay arasında değişen 150 kız olgu ve 132- 215 ay arasında değişen 210 erkek olgu seçilmiştir. Toplamda 360 olgu yıllara ve cinsiyete göre 12 gruba ayrılmıştır. Bir grup içindeki olgular olduğu yılın değişik aylarına olabildiğince homojen dağılan yaşlardan seçilmiştir. Tüm olguların sol el bilek grafileri retrospektif olarak değerlendirilmiştir. Metabolik hastalık ve kırık gibi patoloji içeren veya teknik açıdan uygunsuz çekimler çalışmaya alınmamıştır. Olguların GP atlası, TW2 ve TW3 yöntemlerine göre kemik yaşı tespiti yapılmıştır. TW yönteminde en çok kabul gören RUS skorları kullanılmıştır. Yöntemler ile kronolojik yaş arasındaki ilişki, fark ve kullanılabilirlik araştırılmıştır. Bulgular literatürde benzer çalışmaların sonuçları ile karşılaştırılmıştır. Bulgular: Genelde TW2 yöntemi olguları daha büyük, TW3 yöntemi ise küçük göstermektedir. Olgular GP yöntemine göre toplamda daha gelişmiş olsalar bile alt gruplarda farklılıklar mevcuttur. Tüm olgularda yöntemler ile kronolojik yaş arasında istatistiksel olarak anlamlı ilişki mevcut iken gruplara inildikçe bu durum değişmekte ve azalmaktadır. Sınıf içi güvenilirlik benzer şekildedir. Kronolojik yaş ile kemik yaşı arasındaki farklar ise GP yönteminde anlamlı bulunmamış, TW3 yönteminde anlamlı bulunmuştur. TW2 yönteminde ise fark toplamda anlamlı iken alt gruplarda değişebilmektedir. Sonuç: Çalışma sonuçlarımıza göre çalışmaya dahil edilen yaş gruplarında mevcut yöntemlerden GP atlasının daha kullanılabilir olduğu düşünülmektedir. Genel olarak olguları TW2 yöntemi daha büyük gösterirken, TW3 ise küçük gösterme eğilimdedir.
Postoperatif fallot tetralojili çocuklarda aort kökü dilatasyonu ve etkileyen faktörler

Amaç: Tam düzeltme ameliyatı yapılmış Fallot tatralojili hastalarımızın; klinik durumlarının değerlendirilmesi, ritim bozukluklarının araştırılması, ekokardiyografi ile ventrikül fonksiyonlarının ve aort kökü dilatasyonunun değerlendirilmesidir. Gereç ve Yöntem: İstanbul Üniversitesi İstanbul Tıp Fakültesi Çocuk Kardiyoloji bölümünde izlenen, düzeltme operasyonu uygulanmış Fallot tetralojili 50 çocuk çalışmaya dahil edildi. Düzeltilmiş Fallot tetralojili olgular aort kökü dilate olanlar ve dilate olmayanlar diye iki guruba ayrıldı. Her iki gurup arasında cinsiyet, tam düzeltme operasyonu yaşı, aort yetersizliği, triküspit yetersizliği, pulmoner yetersizlik, palyatif tedavi ve transanüler yama kullanımı açısından farklar değerlendirildi. Düzeltilmiş Fallot tetralojili olguların ekokardiyografik olarak ölçülen aort kökü ve asendan aort çapları cinsiyet, vücut yüzey alanına ve z skoru denklemine göre değerlendirildi. Tüm hastalara standart 12 derivasyonlu EKG çekildi. Elektrokardiyografideki p dalga boyu, QRS süresi, PR intervali değerlendirilirken sağlıklı çocukların yaş ve cinsiyetlerine göre EKG parametreleri refarans alındı. Bazzet formülü kullanılarak QTc intervali hesaplandı ve >0.44 saniye olması durumunda uzama olarak değerlendirildi. Bulgular: Çalışma 24 ocak- 15 mayıs 2014 tarihleri arasında 50 olgu üzerinde yapılmıştır. Çalışmaya katılan olguların yaşları 2 ile 21 yıl arasında değişmekte olup, ortalama 9,96 4, 54 yıldır. Çalışmaya katılanların %52'si (n=26) erkek, %48'i (n=24) kızdır. Olguların vücut yüzey alanı ölçümleri 0,53 ile 1,96 m2 arasında değişmekte olup, ortalama 1,11 0, 34 m2'dir. Olguların total düzeltme yaşları 6 (0,5 yıl) ile 190 (15, 83 yıl) ay arasında değişmekte olup, ortalama 28,38 28, 32 (2,36 2, 36 yıl) aydır. Postop süreleri 1,33 ile 17,83 yıl arasında değişmekte olup, ortalama 8,00 4, 10 yıldır. Olguların %28'ine (n=14) palyatif tedavi uygulanmıştır. Olguların aort kök ölçümleri 18,00 ile 42,50 mm arasında değişmekte olup, ortalama 27,94 5, 38 mm'dir. Asendan aort çapı ölçümleri 16,80 ile 35,00 mm arasında değişmekte olup, ortalama 26,67 4, 78 mm'dir. Olguların %12'sinin (n=6) aort dilatasyonu yok iken, %88'inin (n=44) aort dilatasyonu vardır. Olguların tamamında (%100) sağ ventrikül dilatasyonu ve asendan aort dilatasyonu vardır. Sonuç: Olguların %88'inde(n:44) aort dilatasyonu saptandı. Aort dilatasyonu olan olguların sağ ventrikül çapı ölçümleri, asendan aort çapı ölçümleri aort dilatasyonu olmayan olgulara göre anlamlı düzeyde yüksektir. Patofizyolojinin daha iyi bir şekilde anlaşılması, Fallot tetralojili hastalarda ilerleyici aort dilatasyonunun tedavisinde daha etkili bir stratejisinin planlanmasına yardımcı olacaktır.
Çocuk hematoloji ve onkoloji hastalarında VDE enfeksiyon, kolonizasyon ve klinik sonuca etkisi

Amaç: Vankomisine dirençli enterokoklar özellikle immun suprese hastaların uzun süre yatarak tedavi görmek zorunda kaldığı hematoloji-onkoloji ünitelerinin ciddi sorunu haline gelmiştir. Bu çalışmada; VDE kolonizasyonu ve enfeksiyonu gelişen olguları tanımlamak, vankomisin dirençli enterokok kolonize hasta sıklığını, VDE kolonizasyonu ve enfeksiyonu etkileyen risk faktörlerini tanımlamak, VDE enfeksiyon tedavisinde genel tedavi yaklaşımı ile VDE enfeksiyonu sonrasında klinik sonuçları değerlendirmek amaçlanmıştır. Gereç ve Yöntem: Ocak 2007 -Haziran 2010 tarihleri arasında İ. Ü. İstanbul Tıp Fakültesi Hastanesi Çocuk Sağlığı ve Hastalıkları Anabilim Dalı, Çocuk Hematoloji Onkoloji ve KİT Ünitesi'nde yatarak tedavi gören ve kültür örneklerinde VDE üremesi olan 32 olgu çalışmaya alındı. Vakaların klinik ve laboratuar bulguları, tedavi ve izlem sonuçları retrospektif olarak değerlendirildi. Bulgular: Hastaların %43,8'i kız, %56,3'ü erkek idi. Hastaların yaşı 5 ay ile 216 ay arasında değişmekte olup yaş ortalaması 106,72 64, 67 ay (median 101 ay) olarak belirlendi. 32 hastanın 26'sı çocuk hematoloji-onkoloji, 6'sı KİT ünitesinde yatan hastalardı ve 14'ü ALL hastasıydı. En önemli risk faktörü olarak santral katater (%93,8) ve kemoterapiye bağlı immünsüpresyon (%90,6) saptandı. Olgulara son 3 ayda en sık kullanılan antibiyotikler amikasin, teikoplanin, meropenem, sefepim ve siprofloksasindi. En sık üreme rektal sürüntü örneğinde (25 hasta) izlendi. 9 hastada VDE enfeksiyonu gelişti. VDE saptanan olguların 22'sine linezolid tedavisi uygulandı. Hastaların 8'i (%25'i) ex oldu. Ölen hastalara eşlik eden en sık enfeksiyon akciğer mantar enfeksiyonu (6/8) idiSonuç olarak; hastaların uzun süreli tedavi gördüğü, invaziv yöntemlerin sık uygulandığı ve antibiyotik kullanımının yaygın olduğu hematoloji-onkoloji ve yoğun bakım ünitesi gibi ünitelerde VDE önemli nozokomiyal patojenlerden biridir. Bu nedenle akılcı antibiyotik kullanımı, VDE kolonizasyonunun tespit edilmesi için düzenli VDE sürveyansının yapılması, yayılmasını engellemek ve kolonize hastalarda enfeksiyon oluşumunun engellenebilmesi için gerekli temas izolasyon önlemlerinin alınması büyük önem taşımaktadır. Hastalarda VDE tek başına ciddi enfeksiyon oluşturmayıp, risk faktörlerinin varlığında özellikle fungal enfeksiyon gibi oportünüstik enfeksiyonlarla birliktelikte mortalite riskini artırabilir. KİT ve lösemi hastalarında rektal sürüntüyüde içeren sürveyans çalışması bizim ülkemiz için VDE yayılımını ve mortaliteyi azaltmak için mutlak önerilmektedir.