turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Okul öncesi öğretmenlerinin duygu düzenleme stratejileri ile çocukların duygularına vermeyi tercih ettikleri tepkiler arasındaki ilişkinin incelenmesi

Duygular, deneyimler sırasında anlam oluşturan ve taşıyan, değerlendiren hızlı cevap sistemleri olarak tanımlanabilir ve dikkat ve karar verme gibi birçok bilişsel işlemi etkiler. Duygusal yeterlilik genellikle duygu bilgisi, duygu düzenlemesi, duyguların ifadesi ve empatik katılımı içeren ve son çalışmalarla da ispatlandığı gibi çocuklarının sosyal ve akademik yeterlilikleriyle yakından ilişkili geliştirilebilir beceriler içerir. Son yıllarda sayısı artan çalışmalar hem öğretmenlerin hem de ebeveynlerin çocukların duygusal yeterliliklerini geliştirici ya da engelleyici deneyimler sağlayan önemli unsurlar olduklarını ispatlamaktadır. Duygu sosyalleştirmesinin genellikle üç yoldan olduğu kabul edilir: 1. Çocuklar duyguları yaşadıklarında ki tepkiler ve cevaplar, 2. Çocukla ilgilen kişinin kendi duygularını nasıl yaşadığı, onlarla nasıl baş ettiği ve nasıl ifade ettiği, 3. Duygularla ilgili konuşmalar ve verilen bilgiler. Ebeveynlerin ya da öğretmenlerin kendi duygusal yeterlilik becerileri çocukların duygularını sosyalleştirmeleriyle yakından ilişkili bulunmuştur. Bu bilgilerden yola çıkılarak bu araştırmanın amacı okul öncesi öğretmenlerinin duygu düzenleme stratejileri ile çocukların duygularına vermeyi tercih ettikleri cevaplar arasındaki ilişkiyi incelemektir. Araştırmaya Sakarya ve Bolu illerinden toplam 334 okul öncesi öğretmeni katılmıştır. Betimsel tarama yöntemi kullanılmıştır. Regresyon analizi sonuçlarına göre kendi duygularını düzenlemek için sağlıklı stratejiler kullanan öğretmenlerin çocukların duygularına kabul edici ve onların baş etmesine yardımcı tepkiler verdikleri görülmektedir. Bunun aksine kendi duygularını düzenlemek için sağlıklı olmayan stratejiler kullanan öğretmenlerin çocukların duygularına ceza veya ihmal etme tepkileri verdikleri tespit edilmiştir. Çocukların yaşamında önemli rollere sahip yetişkinlerin kendi duygusal yeterlilik seviyelerinin çocukların duygularını nasıl sosyalleştirdikleri bağlantılıdır. Bu durumda öğretmenlerin kendi duygusal yeterliliklerini arttırmak çocuklarda sağlıklı duygu sosyalleşmesi için temel çözüm olarak önerilmektedir.
Yetiştirme yurdu ile ailesi yanında kalan öğrencilerin kişisel ve sosyal uyum düzeylerinin okul başarılarına etkisi

Bu araştırmada yetiştirme yurdu ile ailesi yanında kalan öğrencilerin kişisel ve sosyal uyum düzeylerinin okul başarılarına etkisi incelenmiştir. Araştırma Samsun Yaşar Doğu Yetiştirme Yurdu, Samsun Kız Yetiştirme Yurdu ile Karşıyaka ve Mithat Paşa liselerindeki 15-18 yaş arası öğrenciler üzerinde gerçekleştirilmiştir. Araştırmanın örneklemini yetiştirme yurtlarından 39 erkek, 20 kız, ailesi yanında kalarak okula devam eden öğrencilerden 26 erkek, 48 kız olmak üzere 133 öğrenci oluşturmuştur. Araştırmada Hacettepe Kişilik Envanteri kullanılmıştır. Yetiştirme yurdu ile ailesi yanında kalan öğrencilerin okul başarı düzeyler, kendini gerçekleştirme, nevrotik eğilim, aile ilişkileri, sosyal ilişkileri, kişisel uyum ve sosyal uyum düzeyleri yönünden aile yanındaki öğrencilerin daha yüksek uyum düzeyine sahip oldukları saptanmıştır. Erkek öğrenciler için ailesi yanında kalan erkek öğrencilerin okul basan düzeyleri, nevrotik eğilimler, kişisel uyum, aile ilişkileri, sosyal ilişkiler ve genel uyum düzeyleri yönünden yetiştirme yurdunda kalan erkek öğrencilerden daha yüksek olduğu gözlenmiştir. Kız öğrenciler için ailesi yanında kalan kız öğrencilerin kendini gerçekleştirme, kişisel uyum, aile ilişkileri, sosyal ilişkiler, sosyal uyum ve genel uyum düzeylerinin yetiştirme yurdundaki kız öğrencilerden daha yüksek olduğu gözlenmiştir.
Tek ebeveynli ailelerde çocuk yoksulluğu: Tekirdağ ili alan çalışması

Bu çağda yoksulluk, yalnızca az gelişmiş ve gelişmekte olan ülkelerin değil aynı zamanda gelişmiş ülkelerin de güncel problemi olmaya devam etmektedir. Bu problem toplumun çeşitli kesimlerini farklı boyutlarda etkilemektedir. Yoksulluk, süregelen toplumsal değişimler ve küresel etkiler sebebiyle hanehalkının yapısında da önemli değişimler meydana gelmiş ve çocuğun bakımından sadece bir kişinin sorumlu olduğu aile biçimi olarak tanımlanabilecek tek ebeveynli ailelerin sayısında artış gözlemlenmiştir. Tek ebeveynli olmak, yoksulluğun başını çektiği bir dizi sorunu daha da karmaşık hale getiren, tetikleyen bir olgu olarak karşımıza çıkmaktadır. Çocuklar, hanede yaşanan bu dönüşümden çok fazla etkilenmekte, yoksul ve huzursuz bir hane ortamında büyüyen çocuklar, bir taraftan eğitim, sağlık, beslenme vb. sorunlarla mücadele etmek zorunda kalırken, diğer taraftan dışlanma, şiddet ve sömürüye maruz kalmaktadır. Ayrıca yoksul hanede büyüyen çocukların sorunları çoğu kez yetişkinlik döneminde yaşayacakları sorunların da habercisi olmaktadır. Bu çalışmada; tek ebeveynli ailelerdeki çocuk yoksulların sorunlarını tespit etmek suretiyle, bu aile tipindeki çocukların özelinde çocuk yoksulların tümüne yönelik hizmetlerin geliştirebilmesi için oluşturulacak politikalara ve çözüm önerilerine bir nebze de olsa ışık tutabilmek ve veri sunabilmek amaçlanmaktadır.
Erken yaşda miyokard infarktüsü geçiren ailelerin çocuklarındaki risk faktörlerini araştırmak

Amaç: Kardiyovasküler hastalıklar sıklıkla erişkin dönemde bulgu vermekle birlikte aterosklerozun çocukluk döneminde başladığı bilinmektedir. Çalışmamızdaki amaç genç yaşta Miyokard İnfarktüsü geçirmiş hastaların çocuklarındaki risk faktörlerini erken dönemde ortaya koyarak koruyucu önlemlerle hastalık riskini azaltmaktır. Olgu ve Yöntem: Bu çalışma prospektif, kesitsel ve vaka kontrollü bir çalışmadır. Çalışmaya yaşları 5-18 arasında değişen ve ailesinde genç yaşta Miyokard İnfarktüsü öyküsü olan 43 çocuk risk grubu olarak ve yaşları 5-18 arasında değişen ailesinde Kardiyovasküler Hastalık öyküsü olmayan 55 çocuk kontrol grubu olarak alınmıştır. Çalışmaya katılan çocuklardan 12 saatlik açlık sonrasında plazma kolesterol, VLDL, LDL, HDL, trigliserid, glukoz ve homosistein düzeyleri bakıldı. Ekokardiyografik değerlendirme yapıldı. Eş zamanlı olarak Elektrokardiyografi çekildi. 15 dakikalık dinlenme sonrası kan basınçları ölçüldü. Bulgular: Ekokardiyografik değerlendirmede risk grubu çocuklarda IVS değeri kontrol grubuna göre yüksek bulundu. (P=0,003) Risk grubu çocuklarda ortalama Total Kolesterol:180, 02 mg/dl, HDL:43, 37 mg/dl, LDL:109, 58 mg/dl, VLDL:61, 7 mg/dl, Trigliserid:136, 84 mg/dl olarak saptandı. Kontrol grubu çocuklarda ortalama Total Kolesterol:140, 05 mg/dl, HDL: 40,13 mg/dl, LDL:84, 78 mg/dl, VLDL:21, 67 mg/dl, Trigliserid:90, 85 mg/dl olarak saptandı. Ailesinde erken Miyokard İnfarktüsü hikayesi olan çocuklarda ortalama plazma homosistein düzeyi olmayan çocuklara göre daha yüksek bulundu. (P<0,001)Ailenin tükettiği yağ tipi ile Total Kolesterol, Trigliserid ve Vücut Kitle Endeksi arasında istatiksel ilişki saptandı. (sırasıyla P=0, 028 ve P<0,001)Sonuç: Risk grubu çocuklarda aterosklerozun en önemli nedenleri arasında sayılan Total Kolesterol, LDL-Kolesterol ve homosistein düzeyleri yüksek tespit edildi.
Okul çağındaki suriyeli sığınmacı çocukların yalnızlık ve depresyon durumlarının incelenmesi

Çalışma Şanlıurfa il merkezinde okula devam eden sığınmacı çocukların yalnızlık ve depresyon durumlarının incelenmesi amacıyla tanımlayıcı olarak yürütülmüştür. Araştırmanın evrenini sığınmacı çocuklar için açılmış 18 tane okulun 6., 7. ve 8. sınıfına devam eden 1770 öğrenci oluşturmuştur. Rastgele örneklem hesaplama yöntemiyle seçilmiş olan 5 tane okul çalışmamızın örneklemini oluşturmuştur. Katılım oranı %85 olup, 549 öğrenciye ulaşılmıştır. Veriler sosyodemografik özellikler, Çocuklar İçin Depresyon Ölçeği ve UCLA Yalnızlık Ölçeği'nden oluşan anket ile yüz yüze görüşme tekniği kullanılarak elde edilmiştir. Gerekli izinler alındıktan sonra araştırma yapılmıştır. Verilerin değerlendirilmesinde, SPSS 22.0 paket programı kullanılmıştır. Öğrencilerin %57.9'u kız, yaş ortalamaları 13 .22 1.33'tür. Çocukların Depresyon Ölçeği'nden aldıkları puanın ortalaması 18 .73 5.78, UCLA Yalnızlık Ölçeği'nden aldıkları puanın ortalaması ise 42.67 8. 11 olarak belirlenmiştir. Annenin ve babanın sağlık durumu, göç sonrası istenilen düzeyde arkadaşın varlığı, savaş esnasında arkadaşlardan ve komşulardan ölen olması, kötü muamele ya da işkenceye maruz kalınması, ölü veya yaralı görülmesi, bombalı veya silahlı eyleme şahitlik, Şanlurfa'daki durumundan memnuniyet düzeyi ile depresyon puanı arasında, Türkiye'ye taşındıktan sonra istenilen düzeyde arkadaşın varlığı, savaş esnasında arkadaşlardan ölen olması, bombalı veya silahlı eyleme şahitlik, Şanlurfa'daki durumundan memnuniyet durumu ile de yalnızlık puanı arasında anlamlı bir fark bulunmuştur (p<0.05). Bu çalışmada çocukların %46'sında depresyon saptanmış, %64.6'sı UCLA yalnızlık ölçeğinden 40 ve üzerinde puan almıştır. Bu nedenle sığınmacı çocukların ruhsal durumu ile ilgili daha fazla çalışma yapılarak daha yakından tanınmasının yanı sıra bu grubun zihinsel yönden korunması ve desteklenmesi için farkındalık çalışmalarının yapılması, bu çocukların ve ailelerinin yaşam koşullarının iyileştirilmesi önerilmektedir.
Spor yapmanın ergenlerin benlik saygısı ve öz yeterliliklerine etkisi

Araştırmanın amacı, spor yapan ergenlerin benlik saygısı ve öz yeterliliklerini belirlemektir. Araştırma evrenini, 2013- 2014 yıllarında Mersin İl Milli Eğitim Müdürlüğü'ne bağlı 13 liseye devam eden 6496 öğrenci oluşturmuştur. Örnekleme 2013- 2014 yıllarında liseye devam eden sporla uğraşan öğrencilerin sayısı belirlendikten sonra, spor yapan öğrenciler (520) kadar, spor yapmayan öğrenciler karşılaştırma grubuna(520), Tabakalı Rasgele Örneklem yöntemi ile seçilmiştir. Veriler, 'Kişisel Bilgi Formu', 'Genel Öz Yeterlilik Ölçeği' ve 'Coopersmith Benlik Saygısı Ölçeği' kullanılarak toplanmıştır. Verilerin analizinde; sayı, yüzde, Ki-Kare testi kullanılmıştır. Grupların karşılaştırılmasında, İki Ortalama Arasındaki Farkın Önemlilik testi kullanılmıştır. Araştırmada spor yapan erkekler (%53,3) kızlardan daha fazladır. Fiziksel ölçümleri; %40,2'sinin boyu 161- 170 cm aralığında, %51,3'ü 56 -75kg aralığındadır. Ergenlerin %66,2'si spor yapmaktadır. Ergenlerin spor yapma nedenleri;%69,9'u sağlığını korumak, %68,1'i zararlı alışkanlıklardan uzak kalmak, %60,6'ı hayattan zevk almak, %60,2'si kilo vermek ve fit olmaktır. Spor yapan ve yapmayan erkek ve kız ergenlerin Benlik Saygısı Puan ortalaması ve Genel Öz Yeterlilik Puan Ortalaması arasındaki fark anlamlı bulunmuştur. Bunun yanında spor yapan ve yapmayan ergenlerin, ailenin ergene davranışı, akademik başarı, takım sporları yapma, kardeş sayısı, fiziksel yapı, aile tipi, yaşanılan yer, anne babanın eğitim durumları ve meslekleri ve diğer araştırılan özellikler de ergenlerin BSPO ve GÖYPO arasındaki fark anlamlı olarak saptanmıştır. Sonuçlar doğrultusunda; hemşireler, yaşamın ilk yıllarından ergenlik dönemi boyunca, sağlığın korunması ve geliştirilmesi spor gibi doğru alışkanlıkları kazanmada önemli rollere sahiptir. Bu doğrultuda; hemşirelerin, özellikle çocuk ve gençlerin bir arada bulunduğu okullarda, sağlığı geliştirme ve sağlıklı yaşam alışkanlıkları kazandırma uygulamalarındaki programların planlaması, uygulaması ve sürdürülmesinde sorumlukları bulunmaktadır. Bu sorumlulukların gerçekleştirilebilmesi için, disiplinler arası işbirliklerine gereksinim olduğu düşünülmektedir.
Kekemelik tanısı alan çocukların ebeveynlerinin yaşadığı kaygı düzeyleri ile başa çıkma stratejileri arasındaki ilişkinin incelenmesi

Bu çalışmada, 4-16 yaş grubunda kekemelik tanısı alan çocukların ebeveynlerinin yaşadığı kaygı ile başa çıkma stratejileri arasındaki ilişkinin incelenmesi amaçlanmıştır. Çalışmanın örnekleminde yer alan ebeveynler, 2014- 2015 öğretim yılında Çorum, Bursa ve Ankara ilinde bulunan özel eğitim merkezine devam eden kekemelik tanısı alan çocukların anne babaları arasından seçilmiştir. Araştırmada veri toplama aracı olarak, Kişisel Bilgi Formu ile birlikte ebeveynlerin sürekli kaygı düzeylerini belirlemek üzere Spielberger Durumluk-Sürekli Kaygı Envanteri (Spielberger ve ark., 1970) ve ebeveynlerin başa çıkma stratejilerini belirlemek amacıyla Başa Çıkma Stratejileri (Amirkhan, 1990) ölçeği kullanılmıştır. Deneklerin kaygı düzeyleri ile başa çıkma stratejileri arasındaki ilişki belirlenmeye çalışılmıştır. Ayrıca kaygı ölçekleri veya başa çıkma stratejileri bakımından kekeme çocukların ebeveynleri ile kekeme çocuğu olmayan ebeveynlerin arasında fark olup olmadığı test edilmiştir. İstatistiksel değerlendirmede bağımsız gruplar arasında fark testleri ve korelasyon testleri uygulanmıştır. Parametrik test varsayımları kontrol edilmiş olup parametrik test varsayımlarının sağlanmadığı durumlarda parametrik olmayan testler kullanılmıştır. Çalışmamızda analizler 'Statistical Package for Social Sciences' (SPSS v.22) paket programı kullanılarak gerçekleştirilmiştir. Çalışmanın sonuçlarına göre; kekeme çocuğu olan bireylerin durumluk kaygılarının kekeme çocuğu olmayan bireylere göre daha yüksek olduğu görülmüştür, bunun yanında sürekli kaygı puanları bakımından kekeme çocuğu olan ebeveynler ile kekeme çocuğu olmayan ebeveynler arasında anlamlı farklılık görülmemiştir. Başa çıkma stratejileri bakımından da kekeme çocuğu olan ebeveynler ile kekeme çocuğu olmayan ebeveynler arasında anlamlı farklılık görülmemiştir. Kekeme çocuğu olan ebeveynlerin problem çözme puanları sürekli kaygı ölçeği puanları ile ilişkiliyken durumluk kaygı ölçeği puanları ile ilişkili değildir. Hem kekeme çocuğu olan ebeveynlerin hem de kekeme çocuğu olmayan ebeveynlerin sosyal destek arama puanları ile kaygı ölçeği puanları arasında ilişki bulunmamaktadır.
Okul öncesi dönem çocuklarının çevresel tutumlarının çocuk ve öğretmen değişkenleri açısından incelenmesi

Amaç: Bu çalışmanın amacı Malatya ilinde okul öncesi eğitime devam eden çocukların çevresel tutumlarının çocuk ve öğretmen değişkenleri açısından incelenmesidir. Materyal ve Metot: Bu araştırma, Malatya il merkezinde Milli Eğitim Bakanlığı'na bağlı anaokulları ve anasınıflarında 2017- 2018 eğitim-öğretim yılı güz döneminde okul öncesi eğitime devam eden 238 çocuk ve bu çocukların öğretmenleri (30 öğretmen) ile yürütüldü. Araştırmada veri toplama aracı olarak araştırmacı tarafından geliştirilen 'Genel Bilgi Formu', 13 sorudan oluşan 'Yarı Yapılandırılmış Görüşme Formu' ve Musser & Diamond tarafından 1999 yılında okul öncesi dönem çocukları için geliştirilen ve 2010 yılında Kahrıman-Öztürk tarafından Türkçe'ye uyarlanan 'Çevreye Yönelik Tutum Ölçeği: Çocuklara Yönelik Çevre Tutum Ölçeği Okul Öncesi Versiyonu' ölçeği kullanıldı. Araştırmanın analizinde nicel ve nitel araştırma yöntemlerinin birlikte ele alındığı karma yöntem kullanıldı. Araştırmada elde edilen nicel verileri analiz etmek için SPSS 22.0 istatistik paket programı kullanıldı. Nicel verilerin analizinde İlişkisiz Örneklemler İçin Tek Yönlü Varyans Analizi ve değişkenlere göre puan ortalamalarını karşılaştırmak için Bağımsız Gruplarda t Testi kullanıldı. Nitel verilerin analizinde ise içerik analizi yöntemi kullanıldı. Bulgular: Okul değişkenine göre çevresel tutum puan ortalamaları arasında istatiksel açıdan anlamlı fark tespit edildi (p<.05). Cinsiyet, yaş, anne öğrenim düzeyi ve baba öğrenim düzeyi değişkenlerine göre çevresel tutum puan ortalamaları arasında anlamlı fark saptanmadı (p>.05). Öğretmenlerden elde edilen nitel verilerin nicel verileri destekler nitelikte olduğu belirlendi. Sonuç: Araştırma sonucunda, çocukların CATES-PV ölçeğinden aldıkları çevresel tutum puan ortalamaları yüksek bulunmuştur (x =48.63). Öğretmenlerin çocuklarda gözlemlediği çevresel tutumların daha çok çevre temizliği, çevreyi koruma ve tasarruf gibi davranışlar olduğu sonucuna ulaşılmıştır.
Prehistorik çağlardan Demir Çağı'na kadar Anadolu'da çocuk ölümleri

İnsan hayatında önemli iki unsur olan 'çocuk' ve 'ölüm' unsurları hakkında, Eski çağlarda ortaya konan inanç ve kültür sistemlerinin sonraki dönem medeniyetlerini etkilediği muhakkaktır. Dolayısıyla eski çağlarda çocuk ölümleri hakkında hazırladığımız bu çalışma, insanlık tarihinin gelişim çizgisini ve insan zihnindeki 'çocuk-ölüm' tasavvurunu ortaya koyması bakımından önemlidir. Bu çalışmada; Paleolotik, Mezolotik, Neolitik, Kalkolitik ve Tunç Çağlar'ında Anadolu sınırları içerisinde kalan bölgede çocuk doğumları, çocuk beslenmesi, çocuk hastalıkları ve tedavi şekilleri, ölüm yaşları, ölü gömme teknikleri ve mezar tipleri ele alınmıştır.
Tip 1 diyabetli çocuk ve adolesanlarda karbonhidrat sayımı yönteminin metabolik kontrol ve yaşam kalitesi ile ilişkisi

Tip 1 diyabet çocukluk çağı ve adolesan dönemde en yaygın görülen kronik hastalıktır. Diyabet tedavisinin temelini insülin, beslenme ve egzersiz oluşturmaktadır. Bu araştırma bir öğün planlama yöntemi olan karbonhidrat sayımının, Tip 1 diyabetlilerde metabolik kontrol ve yaşam kalitesi ile ilişkisini değerlendirmek amacıyla planlanmış ve yürütülmüştür. Çalışma; Ocak-Temmuz 2018 tarihleri arasında Sağlık Bakanlığı Üniversitesi İzmir Dr. Behçet Uz Çocukları ve Cerrahisi Eğitim ve Araştırma Hastanesi Pediatrik Endokrinoloji Polikliniği'ne başvuran 10-18 yaşları arasında 33 erkek ve 33 kız olmak üzere 66 Tip 1 diyabetli çocuk ve adolesan ile yürütülmüştür. Araştırmada bireylerin diyabet ile ilgili bilgileri, beslenme alışkanlıkları, fiziksel aktivite durumları, antropometrik ölçümleri, biyokimyasal bulguları, 24 saatlik hatırlatma yöntemi ile besin tüketim kaydı ve yaşam kaliteleri değerlendirilmiştir. Erkeklerde yaş ortalaması 14,0 2, 4 yıl, kızlarda ise 13,9 2, 8 yıldır. Çocuk ve adolesanların 36'sı (%55,5) değişim sistemi uygularken, 30'u (%45,5) karbonhidrat sayımı yapmaktadır. Enerji ve protein gereksinimini karşılama yüzdesi karbonhidrat sayımı yapan grupta, değişim sistemi uygulayan gruba göre anlamlı olarak yüksek bulunmuştur (p<0,05). C vitamini hariç tüm vitamin ve minerallerin alımlarının ve günlük gereksinimi karşılama yüzdelerinin karbonhidrat sayımı yapan grupta değişim sistemi uygulayan gruba göre daha yüksek olduğu saptanmış ve bu fark niasin, pantotenik asit, biotin, sodyum, fosfor ve iyotta istatistiksel olarak anlamlı bulunmuştur (p<0,05). Enerji ve tüm besin ögelerinin yeterliliği karbonhidrat sayımı yapan grupta değişim sistemi uygulayan gruba göre daha yüksek bulunmuş ve bu fark sadece posada istatistiksel olarak anlamlı saptanmıştır (p<0,05). Karbonhidrat sayımı yapanların tamamı etiket okurken, değişim sistemi uygulayanların %52,8'i okumaktadır (p<0,05). Karbonhidrat sayımı yapan çocuk ve adolesanların (%7,99 1,18) ortalama HbA1c düzeyi değişim sistemi uygulayanlara (%8,77 1,49) göre anlamlı olarak düşük bulunmuştur (p<0,05). Genel olarak karbonhidrat sayımı yapan çocuk ve adolesanların yaşam kalitesi puanları değişim sistemi uygulayanlara göre yüksek bulunmuş, ancak anlamlı bir fark saptanmamıştır (p>0,05). Ebeveyn sonuçlarına göre ise karbonhidrat sayımı yapan çocuk ve adolesanların yaşam kalitesi puanları değişim sistemi uygulayanlara göre daha yüksek saptanmış bu fark istatistiksel olarak anlamlı bulunmuştur (p<0,05). Sonuç olarak Tip 1 diyabetli çocuklarda ve adolesanlarda karbonhidrat sayımı yöntemi metabolik kontrol ve yaşam kalitesi ile ilişkili bulunmuştur. Tip 1 diyabetli bireylere diyetisyen tarafından karbonhidrat sayımı eğitimi verilmesi ve bu çocuk ve adolesanların düzenli olarak takibi hem metabolik kontrolü hem de yaşam kalitelerini artıracaktır.
Çocuk istismarı ve ihmaline yönelik diş hekimlerinin farkındalık düzeyleri

Çocuk istismarı ve ihmali ciddi bir halk sağlığı problemidir. Çocuk istismarı kurbanlarında orofasiyal yer alanmaların yüksek oranda görülmesinden dolayı, diş hekimleri şüpheli vakaların tanı ve bildiriminde stratejik bir pozisyonda bulunmaktadır. Türkiye'de diş hekimleri, hukuki, ahlaki ve etik açıdan çocuk istismarı ve ihmali şüphesini yetkili makamlara bildirmekle yükümlüdür. Bu çalışmanın amacı; diş hekimlerinin çocuk istismarı konusuna yönelik bilgi düzeylerini, tutumlarını ve farkındalıklarını tespit etmektir. Veriler 1020 anketten toplanmıştır. Çalışma verileri değerlendirilirken niteliksel verilerin karşılaştırılmasında Ki-Kare test ve Fisher's Exact test kullanılmıştır. Anlamlılık p<0. 05 düzeyinde değerlendirilmiştir. Çalışma sonucunda, diş hekimlerinin %32,7'si çocuk istismarını teşhis edebilecek donanıma sahip olduğunu düşündüğünü, %17.1' i çocuk istismarı olgusundan şüphelendiğini, sadece %1' i bildirimde bulunduğunu belirtmiştir. En etkin bildirmeme sebepleri, bildirmek için gereken, yeterli hikayeye erişemiyorum (%45), çocuğun zarar göreceğinden endişeleniyorum (%18.8) ve bildirim yükümlülüğüm olduğunu bilmiyorum (%18.3) olmuştur. Katılımcıların sadece %11.6' sının lisans eğitimi sırasında, %7.1' inin lisans eğitimi sonrası çocuk istismarı ve ihmali üzerine eğitim aldığı, %86.5' inin bu konu üzerinde daha fazla eğitime ihtiyaç duyduğunu düşündüğü, %84.3' ünün yüksek lisans/doktora eğitiminde çocuk istismarı konusunun yer alması gerektiğini düşündüğü saptanmıştır. Sonuç olarak, diş hekimleri çocuk istismarı ve ihmali vakalarının tanı ve bildiriminde yeterli eğitimi aldıklarını düşünmemektedirler. Diş hekimlerinin çok azı çocuk istismarı bildiriminde bulunmuştur. Şüpheli çocuk istismarının fiziksel ve davranış ile ilgili göstergeleri, bildirim yükümlülüğü ile ilgili kanunlar ve şüpheli vakaların bildirimi için izlenmesi gereken prosedürler hakkında yeterli eğitim içeren çocuk istismarı eğitimine ve sürekli eğitim kurslarına ihtiyaç vardır.
Rolandik epilepsili olgularımızın değerlendirilmesi

Rolandik epilepsi 7-10 yaş arasında başlayan tüm epilepsiler içinde en sık görülenidir. Rolandik epilepsi bilindiği gibi selim bir epilepsi sendromudur. Nöbetler 16 yaşından önce genellikle sonlanır. Çocukların çoğu nadir nöbet geçirir, tedavi edildiğinde de antiepileptik ilaçlara iyi yanıt verir. Çalışmamızda, Çocuk Nöroloji Bilim Dalımız tarafından takip edilen olguların demografik, klinik, EEG ve tedavi özelliklerinin, prognozlarının belirlenmesi ve genel yaklaşımın oluşturulması amaçlanmıştır.2013- 2018 yılları arasında polikliniğimizden takip edilen 56 olgunun poliklinik kartlarından, yatış epikrizlerinden ve aileler telefon ile aranarak bilgilerine ulaşıldı. Bu bilgiler bilgisayarda SPSS 20.0 istatik programı ile değerlendirildi. Olgularımızın 32 (%57,1) 'si erkek, 24 (%42,9) 'ü kız hastalardan oluşmakta olup, Erkek/Kız oranı 1,33 'tü. Nöbetlerin başlangıç yaşı 3.9 yaş ile 14.8 yaş arasında değişirken yaş ortalaması 7,6 2, 2 yıldı. Olgularımızın çoğunun başvuru yaşı 7-9 arasında olup bunların da çoğu erkekti. Çalışma grubumuzun çoğunun jeneralize tipte ve uykuya dalarken, uykuda ve uykudan uyanırken nöbet geçirmiş olduğu belirlendi. Tanıda çoğunun seyrek nöbet geçirdiği belirlendi. Olguların EEG 'lerinin çoğunda unilateral sentro-temporal deşarjlar olduğu tespit edildi. Tüm hastalarımıza tekli AEİ başlanmıştı. İlk tercih edilen ilaç %46, 4 oranla okskarbazepin olup ilk kullanılan antiepileptik ile %73, 2 oranında nöbet kontrolü sağlanmıştı. Sonuç olarak; bu çalışma ile RE 'li olgularımızın özelliklerini ortaya koyduk. Çıkan sonuçları ulusal ve uluslararası literatür ile karşılaştırarak epilepsi literatürüne katkıda bulunduk.