turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Eşrefoğulları Beyliğinin ilmi ve kültürel faaliyetleri

Yüksek Lisans Tezi EŞREFOĞULLARI BEYLİĞİNİN İLMİ VE KÜLTÜREL FAALİYETLERİ Nebahat AYDIN Fırat Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü İslam Tarihi ve Sanatları Anabilim Dalı İslam Tarihi Bilim Dalı 2005, Sayfa: 115 +VII 1071 Malazgirt Zaferi ile Anadolu kapıları Türklere açılmış oldu. 1176 Miryakefelon Zaferi ise Anadolu'nun bir Türk yurdu olduğunu kesin olarak ortaya koymuştur. 1282 ve 1300 yılları arası Bizans için felaket yıllan olmuştur. Çünkü Batı Anadolu'daki Türk fetihlerinin modelleri olan beylikler, bu dönemde şekillenmiştir. Eşrefoğulları da bu modellerden biri olup 1280 yılında Beyşehir'i zapt ederek bağımsızlıklarım ilan etmişlerdir. Daha sonra İlhanlı Beyi, Timurtaş tarafından bu beyliğe son verilmiştir. Eşref Beyleri ilme büyük önem vermiştir. Çeşitli imar faaliyetlerinin vücut bulduğu Eşrefoğulları Beyliği, Anadolu'nun Türkleşmesinde mühim rol oynamıştır.
Feridun Dirimtekin'in yapmış olduğu Trakya araştırmalarının günümüzde yeni bir değerlendirmesi

Antik devirden itibaren, birçok tarihi olaylara tanık olan Türk Trakyası, bu çağlara tanıklık edebilecek tarihi kalıntılar da içermektedir. İlk olarak yabancı seyyahların incelemesi ile başlayan bu haraket daha sonraları, Türk araştırmacıların da ilgisini çekmiştir. Feridun Dirimtekin'in Güneydoğu Avrupa, daha doğrusu Türk Trakyası araştırmalarına, yaptığı çalışmalarla destek vermiştir. Trakya araştırmalarına 1947, 1948 ve 1955 yılında Anastasios sur hattı hakkında yazdığı makale ile başlayan Dirimtekin'in, Trakya'ya ait olan makalelerin en önemlilerinden biri, İstanbul'un batısında Çiftlikköyü ve etrafındaki arazide bulunan Geç Roma ve Erken Bizans devrine ait olan su tesisleri hakkında olanıdır. Ayrıca Trakya'nın geç Roma ve Bizans askeri tesisleri ile ilgili olarak Silivri surları ve kalesi, yine askeri mimari ile ilgili olarak, İnecik - Malkara arasında bulunan ve Zesuthera olarak adlandırdığı bir tahkimat kalıntısına dair bir yazı hazırlamıştır. İnceğiz ve Vize'deki mağara manastırlarını incelemiştir. Bunların dışında Vize, Pmarhisar, Çatalca ve Midye'ye dair araştırmaları ile Marmara Ereğlisi ile batısındaki eski bir liman kalıntısına dair araştırması da yayınlanmıştır. Vize Kalesi oldukça ayrıntılı bir şekilde anlatılmış olup ve oldukça yeterli bilgi vermektedir. Ayasofya Kilisesi üzerinde ise pek fazla inceleme yapılmamış, kısaca değinilmiştir. Dirimtekin'in Marmara Ereğlisi konusunda yeterli olarak yaptığı tek çalışma surlar dır. Daha sonraları kazı çalışmaları başlatılan Marmara Ereğlisi'nde daha fazla kalıntı ortaya çıkartılmış ve yerleri tespit edilmiştir. Feridun Dirimtekin'in yaptığı Trakya araştırmalarının izinden gidilerek yapılan bu çalışmada, daha çok yeni kayanaklarm da yardımıyla, Trakya bölgesi yeniden ele alınmış ve farklı bir açıdan değerlendirilmiştir.
Anadolu Selçuklu mimarisinde çini mozaik

Bir yapı seramiği olan çini mozaik, Selçuklu öncülüğünde yeni bir mozaikanlayışı ile şekillenip, yine Selçukluya özgü bir anlayışla da, mimarideki yerini almıştır. Anadolu Selçuklu mimarisinde önemli bir yere sahip olan çininin gelişiminde, ilkaşamayı sağlayan tuğla ve sırlı tuğladır. Bu sebeple sırlı tuğla ve çiniye geçiş evreleriUygurlardaki ilk kullanımdan, Karahanlılar, Harzemşahlar, Gazneliler ve BüyükSelçuklularla birlikte, Anadolu'ya gelinceye kadar yapıda yerini almıştır. Çinimozaiklerin Anadolu'da hem hızlı hem de ince bir işçilikle kullanılmaya başlaması, Anadolu'ya gelmeden önceki tuğla işçiliği ve stukonun gelişkin teknik ve desenanlayışıyla alakalıdır. Dolayısıyla Anadolu'da gelişim gösteren bu teknik Anadolu'ya gelmeden önceki Türk Sanatıyla bu anlamda bağlantılıdır. Ayrıca çini mozaik tekniğinin Anadolu'daki hızlı gelişimine, imarın da hızlı olması büyük katkı sağlamıştır. Kırk yapının dahil edildiği bu çalışma dört bölümden oluşmaktadır. Birinci bölümünde; çini mozaikle aynı dönemi paylaşan, diğer çini teknikleri hakkında bilgi verilmiştir. İkinci bölümde; çini mozaik çeşitleri, malzeme ve renk özellikleri, motif ve kompozisyon özellikleri, tekniği uygulama yöntemi ve mimarideki kullanım yerleri ele alınmıştır. Üçüncü bölümde çini mozaiğin coğrafi dağılımı, yapı türlerinde dağılımı ve yapıda dağılımı incelenmiştir. Dördüncü bölümde ise; Anadolu Selçuklu yapılarında yer alan, her bir çini mozaikli pano, bütün özellikleri ile ele alınmıştır.
Osmanlı minyatürlerinde ordu teşkilatına mensup süvari birlikleri tasvirlerinin teknik analizi

Osmanlı Devleti'nin Anadolu'dan Avrupa'ya uzanan ve dünya lideri konumda bir devlet olmasında etkin rol oynayan süvari birlikleri, şehadet şerbetini içme şerefine nail olabilme uğruna sınırların ötesinde gaza etmişlerdir. Seçkin, çevik ve kuvvetli, gösterdikleri üstün cesaretleriyle korkusuzca mücadele eden süvari birliklerinin Osmanlı Ordusu'ndaki ihtişamlı ve güçlü yapısını Osmanlı tarihi ile ilgili minyatürlerin yer aldığı yazmalarda görmekteyiz. Dönemin yazarlarının satır aralarında anlattıklarını, savaş alanında gözlemleriyle ya da birliğini komuta ederken yaşadıklarını ayrıntılarıyla en ince noktasına kadar alan nakkaşlar konunun itibariyle oluşturduğu kompozisyonunu çok güzel bir şekilde harmanlayarak tasvirlemişlerdir. Tarih konulu eserlerde Osmanlı minyatürlerinin çoğunluğunun Padişah'ın veya Serdar'ın komutanlığında yapılan savaşlar ile Bey, Paşa komutasında öncü grubun mücadelelerinin yer aldığı 16., 17. ve 18. yüzyıllarda tasvirlenen savaş sahneleri içerisinde yer alan süvari birlikleri figürsel olarak ele alınmıştır. Savaş konulu yazmaların orjinalleri incelenerek tarihi bilgilerin yer aldığı kaynaklar ve minyatürlerin bulunduğu yazmaların içeriği ile harmanlanarak belirlenen ordunun konumu, savaş düzeni hakkındaki kısa bilgiler ışığında seçilen süvarinin hangi birliğe mensup olduğu tespit edilmeye çalışılmış ve ele alınan süvarinin teknik analizi gerçekleştirilmiştir. Süvarilerin çizimi ve renkli uygulaması yapılarak kıyafeti, kullandığı silah ve teçhizatı, atının üzerinde yer alan malzemeler göz önüne alınarak farklı yazmalarda yer alan aynı birliğe mensup süvarilerin ayrışımı sağlanmıştır. Farklı yazmalarda yer alan aynı savaşın tasvirlerinde kompozisyon düzeni ve mücadeleye katılan birlikler incelenerek karşılaştırılması yapılmış, belirlenen süvarilerin yazmalara ve yüzyıllara göre benzer ve farklı özelliklerine değinilmiştir. Kısa zamanda gerçekleştirmiş olduğumuz Osmanlı Minyatürlerinde Ordu Teşkilatına Mensup Süvari Birlikleri Tasvirlerinin Teknik Analizi konulu bu çalışma bir ilk olduğundan süvari biriklerinin incelenmesi ve tespiti üzerine son sözü söyleme iddiasında olmayıp, konuya dikkat çekebilme ve Süvari Birliklerini tasvirler üzerinde tanıtma amacındadır.
İbrahim Paşa köyü çevresi kaya kiliseleri 'Babayan-Tavşanlı-Balkan Deresi I kaya kiliseleri'

Kapadokya Bölgesinde Nevşehir İli Ürgüp İlçesinde bulunan İbrahim Paşa Köyü Çevresi Kaya Kiliseleri 'Babayan- Tavşanlı- Balkan Deresi I Kaya Kiliseleri' adlı çalışmada ilk bölümde araştırmanın yöntemi, bölgenin tarihçesi, coğrafi konumu, jeolojik yapısının yanı sıra bölgedeki kilise yapılarının mimari özellikleri ve plan gelişimleri ayrıca duvar resimleri, resim programları hakkında genel bilgi verilmiştir. Çalışmanın ikinci ve üçüncü aşamasında tezdeki kilise yapıları tarihlendirme, bulunduğu mekan, günümüzdeki son durumu, planı ve mimari özellikleri resim programı, ikonografisi incelenmiş olup; bölgede yer alan diğer kilise yapıları ile benzerlik ve farklılıkları bakımından ele alınmıştır. Son bölümde tüm çalışmanın üslup, plan, mimari açıdan değerlendirilmesi ve bölgede inceleme yapan araştırmacıların kiliseler için yaptıkları tarihlendirmeden sonra mimari ve ikonografik değerlendirme ile ilgili yorumlar yapılmıştır. Genel olarak bölgede görülen kiliselerde ve duvar resimlerinde tespit edilen üslup ve ikonografik farklılıklar ve gelişmeler Bizans imparatorluğunun sosyal durumundaki değişimlerinden olduğu fark edilmiştir. Kapadokya bölgesinde kilise planlarında tek nefli kiliseler, iki nefli kiliseler, bazilikalar, haç planlı kiliseler ve kare içinde haç planlı kilise olarak çeşitli plan özellikleri karşımıza çıkmıştır. Bu plan çeşitliliği belirttiğimiz gibi Bizans imparatorluğunun yaşamış olduğu dönem özelliklerine göre değişiklik göstermiştir. Yine yapılarda görülen duvar resimlerinde üç grup olduğu belirlenmiştir. Buna göre birinci grup; manastır hayatı yaşayan din görevlilerinin diğer manastırlarda yaşayanlar ile ilişkiler içinde olup geleneksel basit süslemeli kilise resim programları meydana getirmiştir. İkinci grup olarak Makedonya ve Kommenoslar dönemiyle başlayıp kültürel gelişmeler sayesinde din görevlilerinin başkente gidip orada eğitim alıp sanat ve felsefeyi öğrendikten sonra bunları kilise yapılarında kullanarak dinin felsefi ve liturjik yönünü belirten çeşitli kompozisyon sahneler uygulamışlardır. Üçüncü grup olarak ise imparatorluğun son döneminde Paleolagoslar ile birlikte kilise yapılarında süsleme alanında kaliteli dönem kaliteli süsleme gündeme gelmiştir. İmparatorlukta yaşanan siyasi ve ekonomik çöküşler kiliseleri de olumsuz etkilemiştir. Önceki dönemde görülen canlılık kalite bu dönemde manastırda yetişen din görevlilerinin eline geçmesiyle son bulmuştur. Tezde yer alan kiliselerin mimari ve plan özellikleri ve resim programları bu dönemler de değerlendirilerek açıklanmıştır.
The Ecclesiastical architecture of syrian orthodox in Tur Abdin

oz ORTODOKS SURYANİLERİN TUR ABDİN'DEKİ DİNİ MİMARİSİ Keser, Elif Yüksek Lisans, Mimarlık Tarihi Bölümü Tez Yöneticisi: Prof. Dr. Jale N. Erzen Aralık 1999, 186 sayfa Ortodoks Süryaniler, Hristiyanlığı kabul eden ilk topluluklardan biridir. Bu topluluk dördüncü yüzyıldan bugüne kadar Tur Abdin'de, dini faliyetlerini sürdürebilecekleri yapıların inşa aktivitesi içindedir. Ortodoks Süryaniler' in dini mimarisinin farkını ortaya koyma çabası, bu topluluğun araştırılmasına ve binaların dökümüne itmiştir. Binaların dokümantasyonu, binaların tarihlerini; plan ve örtü tiplerinin, kapılar, pencereler, çan kuleleri gibi mimari elemanlarının, kilise ikona ve dini nesnelerinin tanım ve tasvirinden ibarettir. Bu dokümantasyon bizi bu mimari hakkında söylenebileceklere iter. Ortodoks Süryaniler' in Tur Abdin'deki mimarisi, bölgenin farklı kaynaklarından beslenmiş özel bir mimaridir.
European Trends in an Ottoman City: The Domestic Art Nouveau buildings in Beyoğlu

Bu çalışma, yirminci yüzyılın başlarında İstanbul'un Beyoğlu ilçesinde Osmanlı burjuvazisi tarafından yaptırılan Art Nouveau tarzında inşa edilen ev yapılarında üslup tercihinin politik, kültürel ve sosyal nedenlerini bulmaya odaklanmıştır. Art Nouveau tarzı, on dokuzuncu yüzyılın son çeyreğinde, Avrupa ülkelerinde siyasette ve sosyal refahta göreceli istikrarın olduğu bir dönemde ortaya çıktı. Önceki mimarlık tarihinden ani bir kesinti yansıtan stil, yirmi beş yıl sürdü; ancak modernizmin eğilimlerinin kalıcı bir miras bıraktı. İstanbul'daki Art Nouveau tarzında bilinen en eski yapı olan Botter Apartmanı, ondan sonra gelen mimarlara ilham kaynağı oldu ve Art Nouveau tarzının ortaya çıkışı, Osmanlı başkentinde bu yapının inşa edilmesinden sonra önemli ölçüde arttı. Araştırmam, Osmanlı İmparatorluğu'nun son yıllarında Art Nouveau'ya olan eğilimi ve üslubun İstanbul'da gelişmesi için ortamı yaratan kültürel, sosyal ve politik ağı ortaya çıkarmayı amaçlamaktadır. Araştırmam boyunca on altı binayı, patronlarını ve mimarlarını inceledim. Genel olarak, tez, Avrupa ülkeleri ile Osmanlı İmparatorluğu arasındaki kültürel etkileşimleri, siyaset ve idari düzenlemeleri, kültürel sohbetleri ve sosyal varyasyonları içeren tarihsel arka plana bir pencere olarak göstermektedir.
Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti müzelerinde bulunan Bizans dönemi seramikleri

1974 sonrası Rumların terk ettiği evlerden toplanan ve müzelerimize kazandırılan 54 adet sırlı Ortaçağ seramiği tez kapsamında incelenmiştir. 1192- 1489 yılları arasında Lüzinyan hakimiyeti sonrasında ise 1571 yılına kadar Venedik egemenliği altında yaşayan Kıbrıs adasında, ilk yerel Ortaçağ üretimi 13. yüzyıla rastlar. 1 3. yüzyılda Baf kenti yakınlarındaki Lemba köyünde başlayan üretim süreci, 14. yüzyıldaEnkomi'de, 15 ve lö. yüzyılda ise lapta'da devam etmiştir. Tez kapsamında incelenen seramiklerin Kahverengi ve yeşil boyalı sgrafıtto tekniği ile slip teknikle yapıldıkları tesbit edilmiştir. Seramiklerin büyük bir çoğunluğunun açık kiremit renkli hamurludur. Hamur yapıları sık dokulu ve ince gözeneklidir. Çoğunlukla astarın beyaz renkli olduğu görülürken, sır olarak şeffaf açık sarı renk kullanılır. Form olarak incelendiklerinde kase formunun çoğunlukta olduğu görülür. Kase formunun yanı sıra tabak ve ayaklı kupa formu da mevcuttur. 14 ve 15. yüzyıla tarihlendirilen bu seramiklerin benzer örneklerine Suriye, Filistin ve İsrail'deki Ortaçağ kentlerinde rastlanmıştır. Özellikle 13. yüzyılda Al-Mina ve Atlit'te gelişen stil, somaları Kıbrıs seramiklerinde kendini göstermiştir
Hattat Mehmed Rıza Bey

Hattat Mehmed Rıza Bey, Türk ta'lik mektebinin oluşum süreci hattatlarındandır. Mehmed Rıza Bey, H. 1249 yılında İstanbul'da doğmuştur. Babası Mehmed Ataullah Bey Anadolu Kadıaskerliği payelilerindendir. İlmiye sınıfına mensup diğer ailelerin çocuklarında olduğu gibi erken yaşlarda özel hocalardan ders alarak eğitimi başlamış olmalıdır. Mehmed Rıza Bey, erken yaşlardan itibaren İstanbul'un çeşitli medreselerinde müderrislik, yirmi üç yaşından itibaren de İmparatorluğun farklı yerlerinde naiplik ve kadılık görevlerinde bulunmuştur. Mehmed Rıza Bey'in son görevi İstanbul kadılığıdır. İstanbul kadılığı sonrası mazuliyeti esnasında, 13 Ş 1313 'da İstanbul'da vefat etmiştir. Hat sanatı tarihi ve hattat biyografileri ile ilgili eserlerde Mehmed Rıza Bey ilgili bilgiler birkaç paragrafı geçmeyecek şekildedir. Mezkür eserlerdeki bilgiler birbirinin tekrarı hükmündedir. Aynı zamanda Mehmed Rıza Bey'in yayınlanmış eserleri de iki elin parmağını geçmeyecek kadar azdır. Var olan bilgilerden yola çıkarak ne Mehmed Rıza Bey'in hayatı hakkında sağlıklı bir bilgiye; ne de bilinen eserlerinden yola çıkarak Mehmed Rıza Bey'in sanatı hakkında yeterli bir kanıya ulaşmak mümkün gözükmemektedir. Biz bu çalışmamızda, Meşihat arşivinden, Ruznamçe defterlerinden, Tarik defterlerinden, Başbakanlık Osmanlı arşivinden yararlanarak Mehmed Rıza Bey'in kronolojisini ortaya çıkarmaya çalıştık. Mehmed Rıza Bey'in elli eserini de çalışmamıza konu ettik. Böylece Mehmed Rıza Bey'in sanatı hakkında daha sağlıklı kanılara ulaşılmasının önünü, bir nebze de olsa açmaya çalıştık. Mehmed Rıza Bey ile ilgili çalışmamızın neticesinde kısaca şunları söyleyebiliriz: Mehmed Rıza Bey'in yaşadığı, eser verdiği dönem Türk ta'lik ekolünün henüz oluştuğu bir dönemdir. Mehmed Rıza Bey'in bürokrat sanatkar oluşu sanatının önünde bir mania teşkil etmiş ve yine görevleri nedeniyle İstanbul'dan uzakta oluşu sanatkarlığını olumsuz yönde etkilemiştir.
Museum as a source of education: A case study on Bodrum Museum of Underwater Archaeology

Müzelerin maddi ve manevi kültürel değerleri toplamak, koruyarak saklamak ve araştırmak dışında bir diğer önemli fonksiyonu da eğitimdir. Bu çalışmanın konusu olan müzelerde eğitim, müzelerin kültürel mirası topluma anlatmaya açılan bir kapı olması nedeniyle çok önemli bir alandır. Bu tezin amacı batıklar ve batıklardan elde edilen objeler ile ilgili olarak, 10 - 12 yaş arası ilkokul çocuklarına özellikte hazırlanmış bir eğitim programı aracılığı ile Bodrum Sualtı Arkeoloji Müzesini sualtı kültürel mirası için interaktif bir aracı haline getirmektir. Tezde ayrıca Bodrum Sualtı Arkeoloji Müzesi hakkında geniş bir açıklama da sunulmaktadır. Bunların yanı sıra sualtı kültürel mirası, sualtı arkeolojisi hakkında bilgiler ve eğitim - öğrenim ve müze eğitimi hakkında teoriler de sunmaktadır. Hazırlanan eğitim programında müze ortamında eğitim için en uygun yaklaşım olarak görülen yapılandırıcı eğitim yaklaşımı kullanılmıştır.
Günümüz sanatında seyir nesnesi olarak beden

Sanatsal ifade biçimleri ve söylemler, dönemin ve toplumların genel kimliğini yansıtır. Bu niteliği, sanat eserini üretenin bireysel var oluşundan kaynaklanır. O yüzden herhangi bir önerme içinde sabitlenemez. Toplumsal, ekonomik ve teknolojik süreçler sanatsal dilin farklılaşmasında etkin rol oynar. Teknolojinin önceki dönemlere nazaran en fazla imkanı sunduğu ve disiplinler arası çalışmaların revaçta olduğu günümüzde, sanatta en sık işlenen konulardan biri cinsellik ve beden teşhiridir. İstanbul Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Sanat Tarihi Bölümü'nde yüksek lisans tezi olarak yapılan bu çalışmada sanatta modernleşme süreci referans alınarak günümüz Batı sanatındaki bu popüler ifade biçiminin incelenmesi hedeflenmiştir.
Cezayirli Hasan Paşa köşkünün Osmanlı arkeolojisi yöntemleriyle incelenmesi

Cezayirli Hasan Paşa köşkü; Çanakkale ilinin, Ezine İlçesinde, Üvecik - Yeniköy yolu üzerinde, Troia Milli Park alanı içinde, Osmanlı resmi kayıtlarına göre Yerkesiği köyünde bulunmaktadır. Köşkün 18. yüzyılın ikinci yarısında inşa edildiği bilinmektedir. Günümüzde köşkten geriye sadece Hasan Paşa kulesi ayakta kalmıştır. Bu kule, dönemindeki yapılara göre farklılık gösteren mimarisi başta olmak üzere pek çok yönüyle özel bir yapıdır. Tezimizde, çiftlik olarak kullanılmış köşk alanının Osmanlı dönemindeki durumu, Hasan Paşa kulesinin fonksiyonu, Yerkesiği köyünün ne zaman kurulduğu ve ne zaman terk edildiği gibi sorulara cevap aranmıştır. Ayrıca Yerkesiği köyüne ismini vermiş olduğuna inandığımız su kanalının hangi dönemde açıldığı ve günümüzde tespit edilemeyen rotası da tezimizde işlenmiştir. Tez çalışmasında, daha önce bölgeyi ziyaret eden seyyahların verdiği bilgiler, ilgili Osmanlı arşiv belgeleri ve bölgede yapılmış arkeolojik araştırmalar incelenmiş ve karşılaştırılmıştır.
Çorum camilerinde Selçuklu, Beylikler ve Osmanlı Dönemine ait ahşap minberler, vaaz kürsüleri ve kapılar

'Çorum Camilerinde Selçuklu, Beylikler Ve Osmanlı Dönemine Ait Ahşap Minberler, Vaaz Kürsüleri Ve Kapılar' başlıklı bu tezin amacı; Çorum'daki, Selçuklu, Beylikler ve Osmanlı dönemine ait, sanat değeri olan eserleri gün yüzüne çıkarıp, günümüze örnek teşkil edecek şekilde, bilim dünyasına kazandırmaktır. İncelemeler Çorum merkezdeki camileri kapsamaktadır. Bu kapsamda 1075- 1920 yılları arasında yapılmış, bu tarihler arasında yapılıp yıkılmış, yerine yenisi yapılmış camilerdeki ahşap minberler, kürsüler ve kapılar da incelenmiştir. Günümüzde kullanılmayan ve müzede koruma altına alınan Muzaffer Paşa Camii minberi de çalışmaya dahil edilmiştir. Çorum ve tarihiyle ilgili yapılan çalışmalarda daha ziyade, Çorum, siyasal ve ekonomik yönleri ile ele alınmış, incelenmiştir. Mimari açıdan hamam ve konaklarla ilgili çalışmalar yapılmış, ancak cami ve mescitlerle ilgili yeterli sayıda olmayan, yüzeysel bir iki çalışma yapılmıştır. Sanatsal açıdan ise sadece el sanatlarıyla ilgili yine az sayıda çalışma yapılmıştır. Hazırlanan bu çalışmayla, Çorum'daki Selçuklu ve Osmanlı dönemine ait ahşap sanatı ile ilgili eserlerin değerlerini ortaya çıkarıp, Çorumla ilgili yapılan çalışmalardaki eksikliği gidermek hedeflenmektedir. Yerel ve ulusal kaynaklar taranarak elde edilen bilgiler ışığında çalışma sınırları içindeki bütün camiler incelendi ve eserler tespit edildi. Tespit edilen eserlerin fotoğraf ve ölçüleri alındıktan sonra, bütün eserlerin teknik çizimleri yapıldı. Çizimler genelden özele doğru yapıldı. Ahşap eserlerin plan, ön ve yan görünüşleri ve süslemede kullanılan desenleri ayrıntılı bir şekilde çizildi. Çizimleri yapılan eserler tanıtıldıktan sonra, süsleme ve yapım özellikleri açısından karşılaştırmalı olarak ele alındı. Bu çerçevede on iki camiden on minber, dokuz kapı ve iki kürsü olmak üzere toplamda yirmi bir ahşap eser incelenmiştir. Sonuç olarak Çorum'da tahmin edilenden daha fazla eser olduğu tespit edilmiş ve bu eserler belgelenmiştir. Daha önce sanat tarihi açısından çok değerli olduğu uzmanlarca kabul edilen iki eserle ilgili yapılmamış olan teknik ve ayrıntı çizimleri yapılmıştır.
Türkiye'nin güncel kültür-sanat politikası ve opera sanatı

Toplumsal mirasların en önemlilerinden kültür insanın yaşamı anlama ve anlamlandırma süreçlerinin kümülatif bir parçasıdır. Kültürel birikimin gelecek nesillere aktarılması varlığının başat koşuludur. Modern toplumsal sistemlerde devlet bu aktarımın gerçekleştirilmesinden sorumlu bir aktördür. İnsan Hakları Evrensel Bildirgesinin 27. Maddesinin her bireyin kültüre ulaşma, güzel sanatlardan yararlanma, bilimsel gelişime katkı sağlama ve faydalanma hakkını temek haklardan biri olarak savunması aynı zamanda kültürün aktarılarak çoğaltılması ve desteklenmesi devletin görevi haline getirmektedir. Devletin bu ödevi nasıl yerine getireceği, getirmesi gerektiği sorusunun cevabı uluslararası platformda resmi olarak ilk 1950 lerin sonlarına doğru UNESCO toplantılarında tartışılmaya başlandı ve bu tartışmalar kültür politikası kavramını doğurdu. Kültür politikası kavramı kalkınmanın ayrılmaz bir parçası olarak görülmeye başlandığından beri ülkelerin bu yönde çeşitli siyasi ve ekonomik politikalar geliştirdiği bilinmektedir. Bu bağlamda, çalışmanın amacı ülkemizin yakın zamanlı hükümet ve ulusal programlar ile kalkınma planlarında kültür politikası haritasını çıkarmak, yerel yönetimlerin kültür yönetimini incelemek, Kültür ve Turizm Bakanlığının en güncel kültür politikası çalışması Türkiye Sanat Kurumu Yasa Tasarısını, tasarının Devlet Opera Balesi kurumu ve sanatçılarına etkilerini çalışmaktır. İncelemenin sonunda yeni bir opera kurumu için geliştirilen model sunulacaktır.
Menteşe Beyliği mimarisi 1.

XIII. yüzyılın sonlarında Selçuklu Devleti'nin uçlarda merkezi otoritesinin zayıflaması ve bilahare tamamen ortadan kalkması sonucunda, Anadolu'da her biri müstakil birer devlet karakterinde yirmiden fazla Türk beyliği kurulmuştur. Bu beyliklerden biri olan Menteşeoğulları, 1261- 1424 yılları arasında Muğla ilinin tamamı, Aydın ve Denizli illerinin de bir kısmını içine alan coğrafyada, güneybatı Anadolu'da yer almaktaydı. Beylik, Anadolu Selçuklu Devleti'nin bir uç beyi olan Menteşe Bey tarafından kurulmuştur. Menteşe Beyliği, dönemine göre sağlam bir gümrük mevzuatı, hukuk ve eğitim sistemi gibi kuvvetli müesseselerin yanı sıra, askeri bakımdan da büyük kara ve deniz gücüne sahipti. Yaklaşık yüz elli yıllık ömrü süresince, özellikle çeşitli zamanlarda beyliğe başkent olmuş olan Peçin ve Balat'da pek çok imar faaliyetlerinde bulunmuştur. Beyliğin varlığının son bulması ve bu bölgelerin eski ehemmiyetini kaybederek iskan dışı kalmaları sebebiyle, meydana getirilen mimari eserlerin pek çoğu hem tabiat şartları hem de insan eliyle, ya tamamen ortadan kaldırılmış, ya da çok fazla tahribata uğramıştır. Yaklaşık dört buçuk yıllık uzun bir araştırma ve inceleme sonunda Menteşeoğullanndan günümüze ulaşan on cami, yedi türbe, bir zaviye, dört medrese, beş han ve yedi hamam yapısı tesbit edebildik. Bunlardan özellikle cami ve türbelerin büyük bir kısmı halen kullanımda olmakla birlikte, geri kalanların çoğunluğu hizmet dışıdır. Menteşeoğullanndan günümüze ulaşan bu eserlerinde, beyliğin mimari gelişimine ışık tutmaktadır. Mimaride genel olarak Beylikler devrinden itibaren görülmeye başlanan; iç ve dış ahengin sağlanması, açıklık ve kapalılık dengesinin kurulması, taçkapılann sadeleştirilmesi, camilerde toplum-mekan arayışı, son cemaat mahallerinin ortaya çıkması, revaklı avluların ortaya çıkması, üst örtüde kubbeli şemanın ağırlık kazanması, örtülerin kurşunla kaplanması, çatı seviyesinden yükselen minareler, mermer malzemenin cephe ve mihrablarda kaplama olarak kullanılması, ocak ve baca mimarisinin ortaya çıkması, medreselerde ana eyvanın yapı kitlesinden hem çıkma hem de yükselti 6 yapması, gibi pek çok özelliği, Menteşeoğullannın mimari eserlerinde de görmek mümkündür. Yapılan araştırmalar, Menteşeoğulları mimarisinin kısmen Anadolu Selçuklu geleneğinin etkisinde kaldığını göstermekle birlikte, kendine has bir mimari tarzı gerçekleştirdiği de kabul edilebilir. Menteşeoğulları, XIV. yüzyılın ikinci yansından sonra, eski Türk devlet geleneğinden kaynaklanan bir uygulama olan, toprakların oğullar arasında taksimi sebebiyle, kardeşlerin iktidar mücadelelerine girmeleri neticesinde zayıflamış ve varlığını ancak yüz elli yıl kadar sürdürebilmiştir. Bu şartlara rağmen, onlardan günümüze kalan mimari eserlerde gözlemlenebilen gelişmeler, bu dönemin çok iyi değerlendirildiğini ortaya koymaktadır.