turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Gesellschaftskritik in Thomas Manns 'Der Zauberberg' und Heinrich Manns 'Der untertan'

Alman edebiyatı'nın ünlü iki kardeşleri Heinrich ve Thomas Mann ilginç bir bütün oluştururlar. 1871 doğumlu Heinrich Mann edebiyatı amaç değil, araç olarak görmüştür, eserlerinde hümanizma ve demokrasiyi savunarak yaşadığı zamanın siyasi ve toplumsal olaylarını eleştirmiştir. Ancak ünü kendisinden dört yaş küçük olan kardeşi Thomas Mann tarafından gölgelenmiştir. Edebiyat alanında 1929 yılında bir ailenin çöküşünü anlattığı 'Buddenbrook' adlı romanıyla Nobel Edebiyat ödülünü kazanan küçük Mann, ağabeysinin aksine eserlerinde estetiğe büyük önem vermiştir. Tezimin konusu da bununla ilgilidir: İki kardeşin en elverişli romanını toplum eleştirisi açısından karşılaştırılmıştır. Thomas Mann'ın eseri 'Der Zauberberg' birinci dünya savaşı öncesi devir'in tahlilini yapmaktadır ve Avrupa'yı savaşa sürükleyen nedenleri irdeleyip Avrupa'da burjuva döneminin sorununu dile getiri. Heinrich Mann'ın eseri 'Der Untertan' adlı eserinde Kalseric ich -Almanya'sını acımasızca eleştirir. Tez sonucu Thomas Mann'ın eserinde toplum eleştrisinin daha çok kendiliğinden geliştiğini görüldüğü kayda değer. O'nun eseri öncelikle bir sanat eseridir. Yani bir amaca hizmet etmediğini görüyoruz. Heinrich Mann'ın romanı ise belli bir amaç doğrultusunda yazıldığı baştan bellidir: demek oluyor ki 'Der Untertan''güdümlü edebiyata' dahildir. Bu konuda Gürsel Aytaç'in görüşlerine yer vermek yerinde olur. Buna göre bir eserin güdümlü olup olmayışı ile onun sanatsal değeri iki ayrı şeydir, çünkü ikisi ayrı estetik gerektirmektedir ( 1 )Gerçekten 'Der Zauberberg'' adlı romanda hakim olan anlatım tutumu ironiktir: Bu ama Thomas Mann'a has bir ironidir, bunun sayesinde bütün kutupluluklar göreceleşip nötrleşiyor. Bundan dolayı romanda ağırlık görüşlerinde değil, estetiğindedir yani ne anlatıldığı birinci planda değil, nasıl anlatıldığı önem kazanıyor. Hainrich Mann ise belli başlı amaçlar güttüğü için, onda tersine 'nasıl'' değil de 'ne' daha çok önem kazanıyor. Bunun da bir insanın nasıl çarpık geliştirdiğini vatandaştan ziyade imparator II. Willheim'ın bir nevi 'Uşağı' sıfatını kazandığını görüyoruz. Aynı zamanda bir başarıdan diğerine atlaması düşündürücüdür. Hiciv ilk etapta 'oluşum romanı' türünün kendisi ile dile gelir. İmparator II. Willheim ile raman kahramanı zaman zaman tek vücut gibi görünürler. Roman kahramanı montaj tekniği vasıtasıyla imparatorun yerdiği gerçek konuşmalarını romanda tekrarlar böylece ikisi karikatürize edilmiş olur. Thomas'ın romanında ortaya şu gerçek çıkmıştır: Thomas Mann ' sanat için sanat' görüşünde bir yazarken Heinrich Mann ahlaki ve politik görüşlerinden dolayı 'gü-Dümlü edebiyata ' dahildir. Thomas Mann için ironi ne ise, Heinrich için hiciv'dir. Bundan dolayıdır ki Thomas Mann'ın tarzı daha çok içe dönüktür yani 'empresyonist' dir. Heinrich Mann ise bütün öfkesini dışa vurur yani 'ekspresyonist'dir. Tezim böylece 'toplum eleştirisi' inceleme vasıtasıyla, sadece bu iki kardeş'in üslup farkını değil, genel olarak edebiyatın iki farklı yönünü ortaya çıkarmıştır.
Representations of the anthropocene from the nineteenth century to the twenty-first century: Richard Jefferies's After London, or wild England, Doris Lessing's Mara and Dann: An adventure and Adam Nevill's Lost Girl

On dokuzuncu yüzyıldan Richard Jefferies'in kıyamet-sonrası Londra'dan Sonra, ya da Vahşi İngiltere (1885), yirminci yüzyıldan Doris Lessing'in kıyamet-sonrası Mara ve Dann: Bir Macera (1999) ve yirmi birinci yüzyıldan Adam Nevill'in kıyamet-öncesi Kayıp Kız (2015) eserleri olmak üzere üç romanı Antroposen bakış açısı kapsamında bir araya getiren bu tez, İngiliz romanının üç yüzyıl boyunca insan müdahalesi sonucunda doğada meydana gelen gerçek ve/veya hayal ürünü olayları ve felaketleri ele alma biçimini yansıtmayı hedeflemektedir. Antroposen, özellikle on sekizinci yüzyıl sonundaki Endüstri Devrimi'nden sonra giderek hızlanan ve beraberinde teknolojik ilerleme, kentleşme ve nüfus artışını getiren insanın yüzyıllardır doğa üzerinde bıraktığı etkiyi yansıtan çağın adıdır. Doğada meydana gelen antropojen dönüşüm, kendini felaketler ve doğadaki yıkım ile ortaya koyan bozulmuş dünya dengesini gözler önüne sermektedir. Bu bakış açısıyla tez, ayrıca zamanın giderek kötüleşen çevresel koşulları ve yazarların bireysel hayat deneyimleri sonucunda bakış açılarının nasıl büyük ölçüde farklılık gösterdiğine odaklanmaktadır. Bu romanların çevresel sorunları ele alan benzer romanlar içerisindeki yeri de tezin diğer bir çalışma konusudur. İncelenen üç roman, Londra'dan Sonra, ya da Vahşi İngiltere, Mara ve Dann: Bir Macera ile Kayıp Kız romanları, insan-sonrası ve Yeni Materyalizm kuramlarının çevreci bakış açısını içinde bulunduran Anthroposen kuramıyla incelenecektir ki bu bakış açısı, insan merkezli bakış açısının terk edilmesi yoluyla yirmi birinci yüzyıl çevresel, sosyal ve siyasi krizleri için etkili çözüm üretme potansiyeline sahiptir.
Carmen Martin Gaite'nin 'Entre Visillos' ve 'Irse de Casa adlı iki romanı ile bu romanlardaki kahramanların kişilik arayışları

yılında son nefesini verdiği ana kadar da yazmayı sürdürmüştür. Üniversiteyi bitirdiği 1948 yılında ilk şiir ve makalelerini yayımlamaya başlayan yazar 1954 yılında 'Kaplıca' adlı eserinden sonra ilk uzun öyküsü 'Perde Arkasında' ile 'Nadal' ödülünü almıştır. Edebi yaşamı boyunca 'El Anagrama de Ensayo', 'El Nacional de Literatura', 'El Principe de Asturias de las Letras yerel Castilla y Leön de las Letras' gibi birçok ödüle layık görülmüştür. Dönemin değerli yazarlarından Rafael Sanchez Ferlosio ile evlenen yazarın iki çocuğu olmuştur. Bir sene süren evliliğinin ardından, kızım çok genç yaşta kaybeden Gaite, yaşama sevincini kendini edebiyata vererek sürdürmeye devam etmiştir. Eserlerinde, kısanların içinde yaşadığı toplumu gerçekçi bir dille yansıtan yazar için ılıman bir feminist tanımını kullanmak yanlış olmaz. 'Perde Arkasında' ve 'Evden Kaçış' adlı iki romanında, Carmen Martin Gaite'nin okuyucusu ile buluşturduğu kahramanları, feminist bir yazar olmasından dolayı çoğunlukla genç kızlar ya da tek başlarına hayat mücadelesi veren kadınlardan oluşmaktadır. Bu insanlar, içinde bulundukları toplumun baskıcı tutumundan bunalmış, fakat başkaldıracak gücü kendilerinde bulamamışlardır. Sahip oldukları hayat günden güne daha da sıkıcı ve monoton bir hale gelmektedir ve onlar bu yalnızlıklarından, bulundukları mekandan kaçarak kurtulmayı tek kurtuluş yolu olarak benimsemişlerdir. Özellikle genç kızlar, tamamıyla babanın fikirlerini kabul etmeye mahkumdurlar. Aile büyükleri ile konuşma ve tartışmanın imkansız olduğu böylesine sert bir toplum ve aile yapısı içinde iletişim şansım yakalayamayanlar kendi yalnızlıklarına mahkum mutsuz bir yaşam sürdürmek zorunda bırakılmışlardır.
A Bakhtinian analysis of Robinsonades: Literary and cinematic adaptations of Daniel Defoe's Robinson Crusoe

Daniel Defoe'nun 1719 tarihli romanı Robinson Crusoe'nun yayımlanmasının hemen ardından başlayarak, bu ünlü macera hikayesinin 'Robinsonadlar' olarak tabir edilen birçok edebi ve sinematik uyarlamaları yapılagelmiştir. Robinson Crusoe hikayesinin Mikhail Bakhtin'in 'macera kronotopu' olarak isimlendirdiği yapının bir fonksiyonu olan esnek yapısı sebebiyle, Defoe'nun romanının farklı tarihsel, kültürel, sosyal ve ideolojik bağlamlarda, 'hakim' ve/veya 'ortaya çıkmakta olan ' 'duygu yapıları'nın yansıtılabildiği birçok medyalar arası ve medyaiçi uyarlamaları üretilmiştir. Dolayısıyla, bu çeşitli uyarlamaların bir sonucu olan ve Robisonad olarak tabir edilen eserlerin bütününe bakıldığında, birçok farklı ve karşıt fikirlerin bir arada bulunduğu çoksesli bir yapıyı gözlemlemek mümkündür. Bu tez, öne sürdüğü tartışmayı Robinson Crusoe hikayesinin bir medyaiçi ve bir medyalar arası (1997 yapımı Robinson Crusoe başlıklı film) uyarlaması bağlamında örnekleyerek, Defoe'nun Robinson Crusoe romanının uyarlanabilirliği konusundaki incelemelere katkı sağlamaktadır.
Campbell'ın Monomyth çerçevesinden Bilbo'nun kahramanın yolculuğu

Bu tezin amacı, J. R. R Tolkien'in kahramanın yolculuğunu 'Hobbit' romanında nasıl formüle ettiğini tartışmaktır. Bu tez, Bilbo, Thorin ve Gandalf'ın yolculuklarını Joseph Campbell'ın monomyth paradigması kapsamında açıklamayı amaçlamaktadır. Okuyucuya, Tolkien'in çalışmasının neden bu denli başarılı olduğuna dair bilgiler verildi. Ayrıca, Carl Jung'un arketipleri ile, çalışılan karakterlerin özgün birer kahraman olmadığı savı tartışılmıştır. Tolkien, 'Hobbit' adlı eserinde manevi ve maddesel dünyanın önemine işaret ediyor. Büyük bir dünyadaki küçük bir adamın cesaretinin diğerlerinin yararına olabileceğine dikkat çekiyor. Bir kahraman olarak bir hobbit seçerek, göreceli olarak önemsiz görülen bir kişinin öneminin daha beklenenden daha büyük olabileceğini göstermeyi amaçlamaktadır. Daha büyük bir ölçekte, Tolkien insanlığın önyargılarına saldırmayı amaçlamaktadır.
Manon Lescaut, Carmen ve Kuyucaklı Yusuf romanlarında kişiler ve konular arasındaki benzerlikler

Temel amacı farklı dillere ve farklı kültürlere ait yapıtları içerik ve biçim bakımından inceleyerek benzer ve farklı yönlerini ortaya çıkarmak olan karşılaştırmalı edebiyat, edebiyat biliminin dallarından biridir. Bu çalışmanın başlıca amacı da, farklı dönemlerde ve farklı kültürel ortamlarda yazılmalarına karşın kişileri ve konuları arasında birçok dikkate değer benzerlik içeren Manon Lescaut, Carmen ve Kuyucaklı Yusuf adlı romanları içerik ve biçim açısından karşılaştırmaktır. Manon Lescaut'nun yazarı L'Abbe Prevost XVIII. yüzyılda Fransa'da, Carmen'in yazarı Prosper Merimee XIX. yüzyılda Fransa'da, Kuyucaklı Yusuf'un yazarı Sabahattin Ali XX. yüzyılda Türkiye'de yaşar. Dolayısıyla yapıtlar da yazarların yaşadığı dönemleri yansıtır; Manon Lescaut'da anlatılan dokunaklı aşk öyküsü Regence döneminde, Paris'te geçerken; Carmen'de anlatılan soylu bir askerle bir çingene kızının öyküsü, XIX. yüzyıl İspanya'sının yerel renkleri eşliğinde sunulur. Bununla birlikte, Kuyucaklı Yusuf'ta anlatılan aşk öyküsü, Osmanlı Devleti'nin çöküş yıllarında bir Anadolu kasabasında geçer. Üç romanın tutkuyla sevilen kadın kahramanları ve sevdiği kadın uğruna her güçlüğe katlanan erkek kahramanları önemli benzerlikler sunar. Söz konusu romanlarda ele alınan konular da dikkate değer benzerlikler gösterir; üç romanında, aşk ana teması ekseninde, toplumsal yozlaşma, tutku, erdem ve ölüm gibi önemli olgulara değinir. Yapıtlar arasındaki en çarpıcı benzerlik, romanların sonlarında görülür. Romanlar, erkek kahramanların kadın kahramanları ıssız doğada kendi kazdıkları mezara gömmeleriyle sonlanır. Öte yandan, üç romanında, edebiyat dünyasının başyapıtları arasında yer alarak, yeni edebi ve sanatsal yaratılara esin kaynağı olur.
Dystopia and doppelgangers: The gothic indictment

Distopya ve Yansımaları: Gotik Eleştiri Ertuğrul Koç İngiliz Edebiyatı Doktora Tezi Tez Yönetmeni: Dr. Leonard Knight Ocak, 1997 Gotik roman tarzı hep yanlış yorumların kurbanı olmuştur: tuhaflıkları için katledilmediği zamanlarda sırf dehşetli tahayüllerinden ötürü göklere çıkarılmıştır. Aslında Gotik 'Augustan Çağı', ya da 'İlerleme Çağı' diye adlandırılan, düzene ve estetiğe önem veren 'rafine' toplum kültürünün bir yan ürünü ve onun eleştirisidir. Ortaya çıkışının ardında somut bazı sosyal ve tarihi sebepler mevcuttur. Gotik roman tarihi ve toplumsal hataları eleştirirken ilginç bir biçimde felsefi ve dini bir derinliği de içinde barındırır: en gerçeküstü anlatımlarında bile 18 ve 19 yy. Britanya'sının ve onun bireylerinin politik, ekonomik, dini, ahlaksal ve psikolojik çelişkilerine yer verir. Ortaçağ'a ve Katolik inancına karşı olan dengesiz tutumuyla, geleneksel edebiyat motiflerini kullanımındaki fütursuzluğuyla ve inanç sistemleriyle Aydınlanmanının akılcı doktrinlerini bir arada ele almasıyla Gotik, tüm rasyonel ve kutsal öğeleri hiçe sayar. Sonuçta Gotik, hem distopya türü bir hiciv, hem de psikolojik olarak etkili bir 'fantezi roman' tarzıdır. Bu tez beş Gotik roman incelemesinden oluşmaktadır: Horace Walpole'un The Castle of Otrantö 'su, Ann Radclife'in The Mysteries of Udolphdsu, Matthew Lewis'in The Monku, Charles Maturin'in Melmoth the Wanderer' ve Mary Shelley'nin Frankensteiriı. Bu eserlerde kullanılan Gotik motifler burjuva toplumunun geçmişşle olan bağının kopukluğunu alaycı bir biçimde yansıtmakta; toplumsal çelişkileri en çarpıcı biçimde ortaya koymakta ve bu sorunları da kasten çözümsüz bırakmaktadır.
Memory in the age of 'Hearth and Salamander'' and 'Memory Hole' memory and totalitarianism in George Orwell's 1984 and Ray Bradbury's Fahrenheit 451

Pierre Nora ve Hanna Arendt'in hafıza ve totaliter yapı üzerine çalışmaları ve katkıları hususunda, Arendt hafızanın totaliter yapılar için tehlikeli olduğuna inanır. Bu sebepten egemen güçlerin halihazırdaki çıkarları doğrultusunda, kasıtlı olarak geçmişşin bir kısmını silmek, bir kısmına daha çok odaklanmak yahut tamamını ortadan kaldırmak ile uğraşırlar. Nora bazı hususların hatıraları canlanırabilme gücü ve enerjisi olduğundan bahseder. Her iki romanda da hafızalar silinip, güncellenir ve kitap, defter, kalem, mürekkep gibi hatıralara gönderme yapabilecek hususlar otoriter rejimler tarafından yasaklanır. Totaliter rejimler toplumların mirasını dakikalar içinde yok edip, günceller. Bu çalışmada; hafıza yoluyla ulusların tarihi, bilgi dağarcığı incelenmektedir. 1984 ve Fahrenheit 451 gibi distopik kurgu eserlerdeki totaliter rejimlerde bellek, ulus kimliği ve bilinci ile ilişkili sayıldığından dikkate alınmıştır. Geçmişte olanlar totaliter rejimin arzusu olmadığından, her iki romanda da baskın güçler tarafından silinir, değiştirilir ve yerine ideolojik amaçlar doğrultusunda yeni bellekler konur. Bu yeni belleklerin uygulamaya konmasında medyanın, dilin ve teknolojinin büyük etkisi vardır. Hatıraların hafızalardaki tırmanışı, kahramanların hayatında sıra dışı bir değişime yol açar.
The Problematics of cultural integration of immigrants in postwar Britain: Sam Selvon's 'The Lonely Londoners' Buchi Emecheta's 'Second-Class Citizen' and Timothy Mo's 'Sour Sweet'

Bu çalışmanın amacı, üç göçmen romancının yazmış olduğu üç göçmen romanında - Sam Selvon'un The Lonely Londoners (1956), Buchi Emecheta'nın Second-Class Citizen (1974) ve Timothy Mo'nun Soar Sweet (1982) adlı romanları - savaş sonrası dönemde İngiltere'deki göçmenlerin kültürel entegrasyon sorunlarını araştırmaktır. Göçmenlerin kültürel entegrasyonunun ancak uygun iş ve kalacak yer buldukları hayatta kalma dönemi ve göç ettikleri ülkenin ekonomik, sosyal ve kültürel gereklerine uyum sağladıkları adaptasyon döneminden sonra mümkün olduğu hipotezinden yola çıkılarak, Karayipli, Nijeryalı ve Çinli göçmenlerin hayatta kalma ve uyum dönemlerindeki sorunları ve bu sorunların kültürel entegrasyona nasıl yansıdığı analiz edilmektedir. Giriş bölümünde, göç konusuna tarihi ve sosyal bir bakış açısı sağlamak için İngiltere'de II. Dünya Savaşı sonrası dönemdeki tarihi ve sosyal gelişmeler konusunda kısaca bilgi verilmektedir. Giriş bölümündeki çokkültürlülük, emperyalizm, sömürgecilik, göçün sosyal, kültürel ve ekonomik boyutları, sömürgecilik dönemi sonrası edebiyat ve göçmen romanı çalışmanın çerçevesini oluşturan konu ve kavramlardır. Birinci bölümde The Lonely Londoners romanındaki bir grup Karayipli göçmenin İngiliz toplumunda hayatta kalma ve uyum çabaları, bu göçmenler üzerinde İngiliz emperyalizminin ve sömürgeciliğinin yansımaları ile birlikte incelenmektedir. Second-Class Citizen'i içeren ikinci bölümde cinsiyeti ve deri rengi nedeniyle iki misli ayrımcılığa, ırkçılık ve cinsel ayrımcılık, maruz kalan zenci bir kadının bireysel haklarım elde etmesi vurgulanarak Nijeryalı bir ailenin hayatta kalma, uyum ve entegrasyon süreçlerinde karşılaştıkları zorluklar araştırılmaktadır. Sour Sweet hakkındaki üçüncü bölümde ise Hong Kong'dan gelen Çinli bir ailenin bireylerinin uyum ve kültürel entegrasyona gösterdikleri tepki ve tavırlardaki farklılıklar üzerinde durularak uyum sorunları ele alınmaktadır. m Son bölümde göçmenlerin, İngiliz toplumunu ve kültürünü doğru anlayacak ve temel gereksinimlerini karşılayacak beceri ve güçleri olmadığı için hayatta kalma ve uyum dönemlerinin güçleşmesi ve uzaması nedeniyle kültürel entegrasyonlarının çok zor olduğu sonucuna varılmaktadır. Söz konusu romanlardaki karakterlerin çoğu İngiliz kültürel normlarını reddettikleri veya İngilizleri başarılı olamadan taklit ettikleri için hayatta kalma devresinin ötesine geçmeyi başaramamaktadırlar. Oysa az sayıda da olsa kadın roman karakterlerinin eşit haklar edinmeleri ile hemen hemen eş zamanlı olarak hayatlarında bir denge kurabildikleri ve uzlaşma sağlayabildikleri ve dolayısıyla kültürel entegrasyon noktasına gelmeyi başarabildikleri görülmektedir.
From the present to the past: Analysing the underlying motives of journeying back in time within a postmodern context in Kazuo Ishiguro's An Artist of the Floating World, The Remains of the Day and Never Let Me Go

Postmodernizme göre geçmişş yalnızca hatalarıyla vardır, böylece hiçbir şekilde güvenilemez. Geçmiş, hiçbir gerçek barındırmaz, bu yüzden şimdinin veya geleceğin tutunabileceği sağlam bir temel sunamaz. Bu bakımdan postmodernizm geçmişşin objektif geçerliliğini kabul etmez, fakat eleştirel değerlendirilmesi gerektiğini savunur. Kazuo Ishiguro'nun üç romanı, An Artist of the Floating World (1986), The Remains of the Day (1989) ve Never Let Me Go (2005), postmodern açıdan önemli birçok nitelik taşır ve bu çalışmada başlıca bu nitelikler ele alınmıştır. Romanlarda her anlatıcı geçmişşe doğru bir yolculuğa çıkar ve geçmişşini şimdiki zamandaki durumuna göre değerlendirir. An Artist of the Floating World romanında, Masuji Ono II. Dünya Savaşı patlak vermeden önce Japonya'nın milliyetçi amaçları uğruna çalışmış emekli bir ressamdır. Japonya savaşı kaybedince, milletinin çektiği sıkıntılara karşı kendisini sorumlu hisseder, bu yüzden geçmişşini suçluluk duygusuyla hatırlar. The Remains of the Day romanında, Stevens, ömrünün büyük bir çoğunluğunu Darlington lorduna hizmet ederek harcamış bir İngiliz uşağıdır ve Darlington Konağından uzaklarda gerçek bir yolculuğa çıktığı zaman geçmişşini gözden geçirmek için bir fırsat bulur. Aynı şekilde, Never Let Me Go romanında, Kathy H. Hailsham'da geçirdiği çocukluğunu hatırlama ihtiyacı hisseder. Diğer iki karakterden farklı olarak, Kathy bir insan klonudur ve bu gerçek onun geçmişşini daha ilginç kılar. Postmodernizm bireyi merkezine alır; bu romanlarda da her karakter birey olarak sağlam bir kimlik yaratmak için geçmişşini anımsar, fakat geçmişş zaten sorunlu olduğu için bunu başarmak imkansızdır.
19. yüzyıl Rus edebiyatında Kafkasya imgesi

18. yüzyıl sonlarına kadar Rus toplumu için gizemli bir yer olarak kalan Kafkasya'ya ilgi, Gürcistan'ın 19. yüzyıl başında Rusya İmparatorluğu'na katılmasıyla artmaya başlamıştır. 1822 yılında A. S. Puşkin'in Kafkas Tutsağı poemasının yayımlanmasıyla da Kafkasya Rus edebiyatında başlıca temalardan biri haline gelmiş ve Rusçada 'edebi Kafkasya' kavramı ortaya çıkmıştır. Türkiye'de Rus edebiyatı alanında yapılan çalışmalarda Kafkasya konusu az sayıda araştırmayla sınırlı kalmış ve genellikle belli bir yazarın eserleri çerçevesinde ele alınmıştır. Tüm klasik Rus edebiyatını kapsayan bir araştırma ise yayımlanmamıştır. Bu tez çalışmasında, Rus edebiyatının altın çağı olarak kabul edilen 19. yüzyılda Kafkasya ve Kafkas halkları imgesinin oluşum süreci ve özellikleri incelenmektedir. Yine çalışmada edebiyat eserlerindeki imge yanında, bu imgeyi ya da 'öteki' kavramını yaratan düşünce biçimini incelemek de amaçlanmıştır. Rusya'da I. Petro'nun reformlarıyla başlayan Batılılaşma süreci sonucunda, Rus düşüncesi ve edebiyatı Batı Avrupa'dan büyük ölçüde etkilenmiştir. Bundan yola çıkarak önce Avrupa düşüncesinde ve edebiyatında Doğu imgesinin oluşumu ve geçirdiği evreler ele alınmıştır. Edebiyatın toplumsal düşünceyle yakın ilişkisinden hareketle, Rus düşüncesinde genel olarak Doğu imgesinin, özel olarak da Kafkasya imgesinin oluşumu, başlıca kaynaklar olarak belirlediğimiz bilimsel araştırmalar, yayımlanmış anılar ve toplumsal içerikli yazılar temelinde incelenmiştir. Tezimizin asıl konusu olan edebiyat metinlerinde Kafkasya imgesi ise, A. A. Bestujev-Marlinski, A. S. Puşkin, M. Y. Lermontov ve L. N. Tolstoy başta olmak üzere 19. yüzyıl Rus kalem ustalarının Kafkasya konulu eserlerinden hareketle ele alınmıştır. Bir yazarın veya şairin Kafkasya'da bulunduğu dönemde yazdığı bütün eserleri 'Kafkas eserleri' başlığı altında toplayan Rus edebiyat geleneğine bağlı kalmadan, sadece süjenin Kafkasya veya Kafkasyalılarla ilgili olduğu eserler esas alınmıştır. Çalışmanın kronolojik çerçevesi esas olarak 19. yüzyıldır. Bu yüzyılın düşünsel hazırlığı bağlamında kuramsal çerçeve, daha erken dönemleri de kapsayacak biçimde geniş tutulmuştur. Rus edebiyatında Kafkasya imgesinin incelenmesinde ise kronolojik çerçeve, Kafkasya temasının edebiyat eserlerinde ilk kez görüldüğü 18. yüzyıl sonundan L. N. Tolstoy'un 'Hacı Murat' romanının yayımlandığı 1912 yılına kadardır. Rus edebiyatında Doğu veya Kafkasya imgesinin Edward Said'in oryantalizm anlayışıyla ele alınıp alınamayacağı tartışma konusudur. Bununla birlikte Doğu imgesi konusunda yapılan çalışmalarda Said'in düşüncelerini göz ardı etmek mümkün değildir. Bu bağlamda, tez çalışmamızda 19. yüzyılın ilk yarısında Rus yazar ve şairlerin ilerlemecilik ve Doğu despotizmi gibi Batı oryantalizminin felsefi temelini oluşturan düşüncelerden ne denli etkilendikleri de araştırılmıştır.
The collapse of metanarratives in Jeanette Winterson's the Passion, Gut Symmetries, and Weight: A Lyotardian approach

Bu tezin amacı, Jeanette Winterson'ın The Passion, Gut Symmetries ve Weight adlı romanlarının detaylı incelemelerinden yola çıkarak postmodern dünyada modern dönemin üst anlatılarının geçerliliğini nasıl yitirdiğini ve yerlerini küçük anlatıların nasıl aldığını incelemektir. Jean-François Lyotard'ın postmodern durum hakkındaki düşünceleri, üst anlatılar ve küçük anlatılarla ilgili teorisi bu çalışmanın edebi ve eleştirel incelemeleri için felsefi bir temel sağlamıştır. Bu tezin eleştirel odağında her bir romanın postmodern metinsel yapılarında açıkça gösterilen Tarih, Bilim ve Mit üst anlatılarının yapı çözümü vardır. Winterson'ın bu romanlarda Lyotard'ın üst anlatılara karşı geliştirdiği eleştirel tutumu sergilediği ve alternatif olarak okuyucuya yorum çeşitliliği sunan ve çağdaş dünyadaki deneyimler için yeni ufuklar açan küçük anlatılar sunduğu görülmüştür.
Technologies of domination and the self in Briefing for a descent into hell by Doris Lessing

Bu çalışma, Doris Lessing'in, Briefing for a Descent into Hell (1971) adlı eserinde, akıl ve akıl dışı ikili karşıtlığını yapı bozumuna uğratırken Foucaultcu baskı teknolojileri ve benlik teknolojilerine ulaştığını göstermeyi amaçlamaktadır. Romanda, Lessing akıl hastası kabul edilen Charles Watkins ana karakteri aracılığıyla, 1960'larda İngiltere'de yaşayan ayrıştırıcı uygulamalarla kuşatılmış modern insanı resmeder. Bireyi akıl/akıl dışı, medeni/ilkel ve normal/anormal gibi ikiliklerle kuran psikiyatri, arkeoloji ve eğitim gibi alanlar, Watkins ve diğer sözde deli karakterler üzerinden Lessing'in eleştiri oklarına maruz kalmıştır. Aşamalı yapılarla ayıran, sınıflandıran insan merkezci Batı epistemi, antik dönemin benlik teknolojilerinden varoluş sanatından uzaklaşmış ve yerleşmiş bilimsel bilginin yardımıyla bireyi öz-parçalanmışlığa itmiştir. Foucault baskı teknolojilerine karşı benlik teknolojilerinin bireyin kendini sosyal norm ve egemen yapılardan bağımsız olarak kurmasına olanak verdiğini kabul ederken, benzer şekilde, Lessing de akıldışını çıkış yolu olarak kullanan böyle bir özgürlük için yöntemler bulmaya çalışır. Bu yüzden, Lessing'in akıl dışı savı Foucaultcu delilik ile kesişir ve benlik teknolojileri olarak Jungcu psikoloji ve Tasavvuf ile paralellik gösterir. Bu bağlamda, delilik kavramı çerçevesinde, bu çalışma Lessing'in Briefing for a Descent into Hell'inde özneyi kuran baskı teknolojileri ve benlik teknolojilerini irdeler.