turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Küçüklerin evlat edinilmesi

Bu çalışmanın amacı; küçüklerin evlat edinilmesi müessesesini yasalarımız ve Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin kararları çerçevesinde ele alarak incelemek ve küçüklerin evlat edinilmesiyle ergin ve kısıtlıların evlat edinilmesini karşılaştırmaktır. Bu çalışma kapsamında; genel olarak evlat edinme, küçüklerin evlat edinilmesinin şartları ve küçüklerin evlat edinilmesinin hüküm ve sonuçları üzerinde durulmuştur. Evlat edinme, soybağının kurulması yollarından birisidir. Bunun yanında evlilik, tanıma ve babalık hükmü gibi yollarla da soybağı ilişkisi kurulabilmektedir. Evlat edinmenin diğerlerinden farkı; kurulan soybağının kan bağına değil, mahkeme kararına dayanması ve yapay soybağı olmasıdır. Eski zamanlardan beri, çeşitli hukuk sistemlerince kabul olunmuş ve özel düzenlemelere tabi tutulmuş evlat edinme müessesesi, Türk Hukukuna ilk olarak, 743 sayılı eski Türk Medeni Kanunu ile girmiştir. Bu müessese, 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu ile yeniden düzenlenmiştir. Üzerinde çalışmış olduğum küçüklerin evlat edinilmesi müessesesinin en önemli amacı korunmaya muhtaç çocukları korumak ve aile ortamında yetişmelerini sağlamaktır. Zira evlat edinmenin en önemli ve olmazsa olmaz şartı evlat edinilen küçüğün yararına olmasıdır. 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu bunun dışında da birçok şart aramıştır ve bu şartlar tez içerisinde detaylı bir şekilde izah edilmiştir. Bunun yanında ayrıca evlat edinme gerçekleştikten sonra ortaya çıkan hüküm ve sonuçlarda anlatılmaya çalışılmıştır.
Westphalian modelden bugüne egemenliğin dönüşümü bağlamında yeni dünya düzeninin inşası

Avrupa'da parçalanmış iktidar pratiğinin, üstünlük mücadelelerinin yarattığı gerilimler ve döneme hakim olan kaos hali, egemenlik anlayışının şekillenmesinde önemli bir rol oynamıştır. İstikrarsızlığın kaynağı olarak görülen bu halden kurtuluşun yalnızca tüm güçleri ve yetkileri kendi elinde toplayan, merkezileşmiş bir devlet pratiğiyle mümkün olabileceğini ifade eden düşünürler, devletin varlık şartı olarak mutlak, sınırsız, bölünmez, devredilmez bir güç olarak egemenliği sistematikleştirmişlerdir. Devletin üç unsurundan biri olarak kabul edilen egemenlik, modern devletin omurgasını oluşturmaktadır. 1648 Westphalia Barışı ile ilişkilendirilerek Westphalian Model olarak adlandırılan egemenlik anlayışı, egemen devletlerin eşitliğine dayandığı kabul edilen devletler sistemini ifade etmektedir. Parçalanmışlığa, kaosa, istikrarsızlığa karşı çıkarak merkezileşmeyi, tek bir merkez etrafında birleşmeyi idealize eden modern devletler sistemi, yaklaşık 200 yıl sonra ortaya koyduğu bir proje ile ulusu inşa etmiş, ulus devleti meydana getirmiştir. Ulus devlet inşasında benimsenen homojenleştirme gayesi, Nasyonal Sosyalist Almanya örneğinde olduğu gibi marjinalleştirilmiş devlet pratiklerini doğurmuştur. Homojenliği önceleyen modernite dilini kullanan ve Alman ırkı odağında tektipleşmeyi hedefleyen bu totaliter rejim, II. Dünya Savaşı'na giden kapıyı aralayarak, klasik egemenlikte önemli bir kırılmayı meydana getirmiştir. Hitler Almanyası örneğinde olduğu gibi tüm dünyayı derinden etkileyen acı deneyimler Westphalian egemenlik anlayışının terki sonucunu doğurmuş ve II. Dünya Savaşı ile bambaşka bir egemenlik anlayışını gün yüzüne çıkartmıştır. II. Dünya Savaşı'nın ardından oluşturulan uluslararası örgütler ve metinler aracılığıyla 'barış ve güvenlik', 'ekonomi' ve 'insan hakları' üzerine inşa edilen yeni dünya düzeni, ulus devletlerin silikleştiği, belirli ve sınırlı alanlarda homojenleştirmenin, uyumlaşmanın ve entegrasyonun gerçekleştirilmeye çalışıldığı yeni bir egemenlik anlayışını meydana getirmiştir. II. Dünya Savaşı'nın ardından ortaya çıkan yeni egemenlik anlayışı devletin yapısını, hukuk sistemini, devlet-birey ilişkilerini ve uluslararası ilişkileri doğrudan etkileyerek, devletler pratiğini önemli bir değişime uğratmıştır.
Hukuk devleti anlayışında yargı erkinin olan ve olması gereken konumu

Hukuk devleti, tüm etkinliklerinde hukukun üstünlüğü ilkesine ve yargı denetimine bağlı kalan devlettir. Devletin, hukuk ve adalet ilkesine bağlılığı, Platon ve Aristoteles'ten bu yana hukuk felsefesinde önemli bir yer tutmuştur. Bu kavram, Ortaçağda toplumsal sözleşme ilkesine dayandırılırken; Yeniçağda Montesquieu'nün ortaya attığı kuvvetler ayrılığı ilkesiyle genişleyerek, daha büyük bir önem kazanmıştır. Ayrıca, doğal hukuk tarftarlarının ortaya attığı ve daha sonra 1787 ABD Anayasası'na da yansıyan doğal haklar kuramı ve insan hakları anlayışı, hukuk devleti düşüncesine yeni boyutlar getirmiştir. Tarihsel gelişim içerisinde hukuk devletine; siyasal iktidarın evrime uğrayıp, devletleşme sürecine girmesi ve devletin içeriğine yeni unsurlar eklenmesi ile ulaşılmaktadır. Bu unsurlar, vatandaşları üzerinde serbestçe tasarruf eden devleti ehlileştirerek, onun yasal bir zemine oturmasını sağlamıştır. Hukuk devleti, vatandaşlar için güven ve huzur içinde yaşama teminatı getirirken, bu görevini özellikle yargı erkinin gücünden istifade ederek yerine getirmektedir. Zira devletin ve iktidarın gücünü kötüye kullanma yollarını, yargı erki kesmektedir. Bu sebeple yargı erki, devletin hukuk devleti olmasının teminatıdır. Yargı erki, bu misyonu yerine getirirken bir takım özelliklere sahip olmalı ve özellikle tarafsız ve bağımsız bir çizgide konumlanmalıdır. Çalışma, çizilen bu seyir izlenerek iktidardan devlete, oradan da hukuk devletine uzanarak, hukuk devleti içerisinde yargı erkinin konumuna temas edecektir. Diğer taraftan ise bu çizginin de ötesine geçilerek, yargı erkinin olması gereken konumuna ilişkin öneriler sunulacaktır.
Fikir ve Sanat Eserleri Hukuku açısından televizyon programları ve özellikle televizyon program formatları

Araştırmamızın konusunu, uluslararası ticarette önemli bir yeri olan televizyon programlarının ve özellikle televizyon program formatlarının Fikir ve Sanat Eserleri Kanunu'na göre tartışmalı hukuki nitelikleri oluşturmaktadır. Araştırma dahilinde, program türlerine göre televizyon program ve formatlarının fikir ve sanat eserleri hukuku kapsamındaki yeri doktrindeki görüşler, uygulamadaki ihtilaflar, Yargıtay kararları ve yabancı hukuklardaki düzenlemeler eşliğinde ayrıntılı şekilde ele alınacaktır. Araştırma kapsamında hedeflenen amaç, televizyon programlarının ve özellikle televizyon program formatlarının telif hukuku kapsamında eser niteliğine haiz olup olmadığını ve eser olarak nitelendirildiği takdirde hangi eser kategorisi içinde değerlendirilmesi gerektiğini incelemektir.
Escrow sözleşmesi

Escrow sözleşmesi, bir temel sözleşmeye ilişkin borçların teminat altına alınması amacıyla, bu sözleşme ile ilgili taşınırların veya maddi değeri olan diğer hakların, sözleşmeye göre üçüncü kişi konumunda olan tarafsız ve yansız bir escrow aracısı tarafından, sözleşmede belirlenen koşullar gerçekleşinceye kadar muhafaza edilmesi ile oluşur. Koşulların gerçekleşmesi ile escrow aracısı kendisine teslim edilen escrow konusunu sözleşmenin taraflarından birine geri vermeyi üstlenmektedir. Escrow sözleşmesi, TBK'da veya herhangi bir özel mevzuatta düzenlenmediği için isimsiz sözleşmeler sınıflandırması içerisinde yer alır. Escrow sözleşmesi, ülkemizde yeterince incelenmemiş olduğundan dolayı; escrow sözleşmesinin ayrıntılı olarak incelenmesi amaçlanmıştır. Bu amacı gerçekleştirebilmek için, çalışmanın birinci bölümünde escrow sözleşmesinin tanımı yapılmış ve hukuki niteliği incelenmiştir. Çalışmamızın birinci bölümü, escrow sözleşmesinin benzer sözleşmelerle karşılaştırılması ile ilgili açıklamalarla sona erdirilmiştir. Çalışmamızın ikinci bölümünde ise, geçerli bir escrow sözleşmesinin kurulabilmesi için bulunması gereken unsurlara ve sözleşmenin şekline ilişkin incelemeler yer almaktadır. Escrow sözleşmeleri teknolojinin gelişmesi ile geniş bir kullanım alanına ulaşmıştır. Bu nedenle escrow sözleşmelerinin türleri; teknoloji alanındaki escrow sözleşmeleri ve diğer escrow sözleşmeleri olmak üzere ikili bir ayrım yapılarak incelenmiştir. Çalışmamızın üçüncü bölümünde escrow sözleşmesinde yer alan tarafların borçları ayrıntılı olarak ele alınmıştır. Ayrıca bu bölümde escrow sözleşmesinin sözleşmenin sona ermesi de incelenmiştir. Sonuç kısmında ise çalışmamızda ulaşılan sonuçlardan toplu bir şekilde bahsedilmiştir.
Sözleşmeden doğan üst hakkı bedelinin ifa edilmemesinin sonuçları

Çalışmanın temel konusunu sözleşmeden doğan üst hakkı bedeli ve ifa edilmemesinin hukuki sonuçları oluşturmaktadır. Bu bağlamda ilk bölümde öncelikle, bir ayni hak olarak üst hakkı kavramına değinilmiş, üst hakkının hukuki sebebini ve üst hakkı bedeli borcunun kaynağını oluşturan üst hakkı sözleşmesi ve genel olarak üst hakkı ile üst hakkı sözleşmesi çerçevesinde doğan ilişki incelenmiştir. İkinci bölümde, bir edim olarak üst hakkı bedeli incelenmiş, bedelin tespit edilmesi ve uyarlaması hususlarına özel olarak değinilmiştir. Üçüncü bölümde ise, üst hakkı bedelinin ifa edilmemesi halinde, alacaklının elindeki hukuki olanaklar özellikle MK m. 831 vd. hükümleri de nazara alınarak değerlendirilmiş, bu çerçevede üst hakkı bedeli olarak kararlaştırılan edimin niteliğine ve üst hakkı ile yüklü taşınmazın üçüncü kişilere devredilmiş olup olmaması göre farklı olasılıklar incelenmiştir.
İşyerinde psikolojik tacizin hukuksal temelleri ve sonuçları

İşyerinde psikolojik taciz, oldukça geç fark edilmiş, eski bir olgudur. Yaşamın diğer alanlarını olduğu kadar, iş dünyasını da etkileyen teknolojik değişim, genel olarak çalışanları psikolojik, sosyolojik, ekonomik ve fiziksel açıdan olumlu ve olumsuz şekillerde etkilemekte; monotonluk ve can sıkıntısı, yorgunluk, stres, kaygı gibi onların tutum, davranış ve ruhsal yapıları üzerinde önemli etkiler yaratabilmektedir. Ayrıca, bu etkilerin gücü, çalışanlar üzerinde yaş, cinsiyet, eğitim ve iş deneyimi gibi nüfus-bilimsel özelliklere göre de değişiklikler göstermekte, yıkıcı boyutlara varan rekabet ortamı doğurmaktadır. Bireylerin iş yaşamlarındaki sorunları ele alan araştırmacılar, bu konuda çeşitli teoriler geliştirmişler ve hukukçuların dikkatini bu konuya yöneltmişlerdir. Konu, bireylerin ruhsal ve fiziksel rahatsızlıkları yanı sıra, işletmeler ve ülkelerin ekonomik gelişimi açılarından da önem kazandığından dolayı, perde arkasından yürütülen bu saldırganlık türü hakkında kanunlar geliştirilmiştir. Bu çalışmanın ilk bölümünde, işyerindeki psikolojik tacizin tanımı, türleri, bu olguda rol alanlar; ikinci bölümünde psikolojik tacizin ulusal ve uluslararası hukuksal boyutu; üçüncü bölümünde ise, psikolojik tacize karşı yasal düzeyde alınacak önlemler ele alınmaktadır.
Roma Hukuku' nda Stipulatio

Stipulatio akdi Roma Hukuku'nun en köklü ve kullanışlı akitlerinden bir tanesidir. Farklı birçok konuda kullanılabilmesi stipulatio' nun Roma Özel Hukuku'nda ne kadar önemli bir akit olduğunu göstermektedir. Stipulatio hakkında Institutiones gibi bazı Roma Hukuku kaynaklarında geniş bilgi olsa da stipulatio akdinin geniş kullanım sahası sebebiyle pratik sonuçları Roma Hukuku'na o derece yayılmıştır ki, akdin mahiyetinin günümüz hukukçuları tarafından daha iyi anlaşılması ancak konuyla ilgili pratik sonuçları da derleyen kapsamlı çalışmaların yapılmasıyla mümkün olabilir. Günümüzde konuyla ilgili yapılan akademik çalışmaların da stipulatio' nun akitsel özelliklerine ve kullanım alanlarına değinen genel bilgiler mertebesinde olması sebebiyle Roma Hukuku literatüründe bu konuyla ilgili tamamlanması gereken önemli bir boşluk bulunmaktadır. Tezimizde stipulatio' nun her kullanım sahasına değinildiği için Roma Hukuku'nun hemen her alanında, özellikle borç doğuran her türlü sözleşmelere ve Roma Hukuku'nda şekle dair yapılacak araştırmalar ve akademik çalışmalar için tezimiz büyük önem arz etmektedir. Tezimizde inceleme metodu olarak öncelikle Roma Hukuku'ndaki akitler sistemi içerisinde stipulatio konumlandırılmış böylece stipulatio' nun genel mahiyeti ve özellikleri belirtilmiş daha sonra stipulatio' nun akitsel özellikleri, çeşitleri, uygulama alanları tarihi dönemlerde gözetilmek suretiyle etraflıca incelenmiştir. Tezimizde farklı alanlarda kullanılan stipulatio akitlerinin; kullanıldıkları farklı hukuki konular içerisinden derlenerek stipulatio çeşitleri ve uygulama alanları içerisinde ortaya konulması, stipulatio akdinin hukuki yaşam alanını sistematik olarak somutlaştırmıştır.
Anonim ortaklığın borca batıklık nedeniyle iflası ve iflasın konkordato yoluyla önlenmesi

Anonim ortaklıklar, ülke ekonomisinde önemli yere sahiptir. Diğer ticaret ortaklıkları ile karşılaştırıldığında, daha geniş bir çevreyi ilgilendirmektedirler. Bu kadar geniş bir çevreyi etkileyen anonim ortaklığın, mali durumunun bozulması önemli sorunlara sebep olur. Borca batıklık durumu da sermaye kaybı gibi, anonim ortaklığın mali durumunun bozulması anlamına gelmektedir. Borca batıklık durumuna ilişkin temel düzenleme Türk Ticaret Kanunu'nun 376. maddesinde yer almaktadır. Bu çalışmada, anonim ortaklıkların borca batıklık durumunun tespit edilmesinin ve sonuçlarının hukuki yönleri ile açıklanarak değerlendirilmesi amaçlanmaktadır. Çalışmamız iki bölümden oluşmaktadır. Birinci bölümde, borca batıklık kavramı, borca batıklık durumunun benzer kavramlardan farklılığı, borca batıklık durumunun tespiti ile borca batıklık durumunun sonuçları incelenmeye başlanacaktır. Bununla birlikte birinci bölümde borca batıklık bildiriminin hukuki sonuçları incelenecektir. Bu çerçevede, ilk olarak borca batıklık durumuna bağlanan en ağır sonuç olarak iflas durumu ele alınacaktır. ikinci olarak, iflasın açılmasına yer olmadığı durumuna yer verilecektir. Borca batıklık durumunda konkordato müessesesi de düzenlenmiştir. Son olarak bu bölümde mülga iflasın ertelenmesi ve konkordato müessesi de genel hatları ile açıklanmaya çalışılacaktır. Çalışmamızın ikinci bölümünde ise, mülga iflasın ertelenmesi kurumu ile iflasın konkordato yoluyla önlenmesi karşılaştırmalı olarak incelenecektir.
Türk ve Avrupa Birliği tüketici hukukunda imalatçının hukuki sorumluluğu

Avrupa Birliği'nin kurulus asamasının, Topluluga üye devletlerintüketici haklarına iliskin mevzuatlarını henüz kendi iç hukuklarındaolusturmaya basladıkları döneme rastlaması sebebiyle, Topluluk kurucuAntlasmalarında dogrudan tüketicinin korunmasına iliskin herhangi bir atıfbulunmamaktadır. Topluluk, tek pazara geçis asamasında üye devletlerdekiimalatçının sorumlulugu da dahil olmak üzere tüketicinin korunması ile ilgili düzenlemelerin uyumlastırılmasını kendisine amaç edinmistir. Toplulukmevzuatı tüketici hukuku açısından ayrıntılı kuralları içermemekte birlikteTopluluk, temel yasal çerçeveyi olusturarak detaylı yasal düzenlemeleri üye devletlerinin iç hukuklarına bırakmıstır. Ancak, son yıllarda yayımlananYönergeler, üye devletlerin ulusal yasal sistemlerine daha zor adapte edilen özeiliskin yeni kurallar getirmistir. Ulusal düzenlemeler, topluluk mevzuatı ileçelisik durumda olmadıgı sürece yürürlükte kalacak ve tüketici hukukunu daha ayrıntılı biçimde düzenleyecektir. Türkiye ise 70'li yılların basından bu yana yaptıgı çalısmalar ile tüketicipolitikasına yaklasımı ve tüketici politikasını hukuk düzenine dahil edis sekliitibariyle ileri bir seviyeye ulasmıstır. 8 Eylül 1995 yılında yürürlüge girenTüketicinin Korunması Hakkında Kanun tüketicinin haklarını kullanma süresinin genisletilmesi, ücretsiz onarımda bulunabilme, TüketiciMahkemelerinin kurulması gibi yenilikler getirmistir. TKHK yeni hükümlergetirmekle birlikte eski hükümleri tamamen ortadan kaldırmamıs, TKHK'dabir hüküm bulunmayan durumlarda Borçlar Kanunu hükümleri kullanılmaya devam etmektedir. Kanunun uygulanmasını ve denetimi tek bir merciiye Sanayi ve Ticaret Bakanlıgı'na vererek Kanunun uygulanmasına verdigi önemikanıtlamıstır. Özellikle de Topluluk hukukunda imalatçının tüketicinin karsısındakusursuz sorumlu olması ilkesinin tartısılmaz olarak kabul edilmesi ve ulusal mevzuatımızda bu konuda özel bir düzenlemenin olmaması bu konuyu 1985 tarihli Konsey Yönergesi ısıgında inceleme gereksinimi dogurmustur. ste bu tez çalısmasında öncelikle Avrupa Birliği bünyesinde tüketici haklarına genel bir bakıs ile giris yapılmıstır. Tüketici Haklarının gerek AT'da gerekse'deTürkiye'de çıkısı ve gelisme asamaları anlatılmıs, daha sonra da imalatçınınsorumluluguna dogru yol alınmıstır. malatçının hukuki sorumlulugu, imalatçının ve ürünün tanımları ısıgı altında ayrıntılı sekilde hem AT hem de Türk Hukuku açısından karsılastırılmalı olarak incelenmistir.
Uluslararası insancıl hukukun gelişiminde uluslararası Kızılhaç ve Kızılay hareketi

İnsanlığın savaşlarla yüzleştiği ilk zamanlardan beri, bazı fiiller savaş halinde bile yasaklanmıştır. Bu dönemlerde örf-adet hukuku şeklindeki kurallarla ortaya çıkan savaş hukuku, savaş kaynaklı acıları azaltmayı, insanlık onurunu korumayı amaçlamıştır. Savaşın önlenemez bir olgu olduğunun anlaşılmasıyla, en azından sınırlandırılması gerektiği düşüncesi kabul görmeye başlamıştır. Bu bağlamda, savaşlardan kaynaklanan acıların azaltılması için insancıl hukuk kuralları kodifiye edilmiştir. Uluslararası insancıl hukukun kodifikasyonu 1864 Cenevre Sözleşmesine dayanmaktadır. 1949 Cenevre Sözleşmeleri ve 1977 Ek Protokolleri ile birlikte, 1899, 1907 Lahey Sözleşmeleri uluslararası insancıl hukukun temel düzenlemelerini oluşturmaktadır. Bu sözleşmelerde savaş esirlerine insanca muamelede bulunulması, savaş alanındaki hasta ve yaralıların tedavi edilmesi, savaşan-savaşmayan ayrımı yapılarak sivillerin korunması garanti altına alınmıştır. 1863 yılında savaş alanındaki hasta ve yaralılara tarafsız tıbbi destek sağlamak amacıyla kurulan Uluslararası Kızılhaç Komitesi, 1864 Cenevre Sözleşmesinin imzalanmasına öncülük etmiş, Uluslararası Kızılhaç ve Kızılay Hareketinin kurucu üyesi olmuştur. Dünyanın hemen hemen her ülkesinde kurulmuş olan ulusal dernekler, Uluslararası Kızılhaç ve Kızılay Dernekleri Federasyonu ve Uluslararası Kızılhaç Komitesi, Uluslararası Kızılhaç ve Kızılay Hareketinin bileşenleridir. Hareket, uluslararası insancıl hukukun gelişiminde ayrı bir konuma sahip olup, bazı görevlere sahiptir. Özellikle Uluslararası Kızılhaç Komitesi, uluslararası insancıl hukukun kodifikasyon çalışmalarına öncülük etmiş, insancıl hukukun koruyuculuğu görevini üstlenmiştir. Uluslararası insancıl hukukun uygulanması ve yayılmasında Hareket ve bileşenlerinin faaliyetleri önem taşımaktadır.
Tüketici hukukundan kaynaklanan uyuşmazlıkların Türk ve Rus hukukuna göre arabuluculukla çözülmesi

İnsan hayatının her aşamasında ve her alanında anlaşmazlıkların olması doğal ve kaçınılmazdır. Bazen bu anlaşmazlıklar büyüyerek ciddi çatışmalara dönüşebilmekte ve insanlar arasında uyuşmazlığın doğmasına neden olabilmektedir. Uzun süre çözümlenemeyen uyuşmazlıklar, taraflar için önemli maddi ve manevi kayıplara sebep olabilmektedir. Bu nedenle uyuşmazlığa düşen taraflar, uyuşmazlığın kısa bir sürede çözülmesini ve sorunlarının giderilmesini isterler. Yargılama prosedürünün, uzun sürmesi, masraflı olması, dava sürecinin kamuya açık olması gibi daha birçok olumsuz tarafı vardır. Buna karşın, alternatif uyuşmazlık çözüm yollarının, uyuşmazlıklara hızlı çözüm bulması, uyuşmazlıkları az masrafla çözmesi, sürecin gizli olması ve her iki tarafın da tatmin olacağı sonuçlara ulaşmalarına yardımcı olması gibi çok sayıda olumlu yanı mevcuttur. Bu nedenle, son yıllarda birçok ülke ve bu arada Türkiye de alternatif uyuşmazlık çözüm yollarına yönelmektedir. Alternatif uyuşmazlık çözüm yolları içinde en çok tercih edilen yöntem ise arabuluculuktur. Bu çalışmada, Türk ve Rus Hukukuna göre tüketici hukukundan kaynaklanan uyuşmazlıkların arabuluculukla çözülmesi incelenecektir. Türk ve Rus Hukukuna göre, tüketici uyuşmazlıklarının çözümünde benzerlikler, farklılıklar ve eksiklikler tespit edilmeye çalışılacak, her hukuk için de ideal hukuk önerilerinde bulunulacaktır. Türk Hukuk sisteminde, arabuluculuğun gelişmesi ve kullanım alanının genişletilmesi için yeni düzenlemeler ve önemli çalışmalar yapılmaktadır. Rus Hukuk sisteminde ise, arabuluculuk geniş uygulama alanı bulamamıştır. Bu nedenle, arabuluculuğun, Türk Hukuk sisteminde daha ileride olduğu ve Rus Hukukunun, Türk ve Avrupa Hukukları esas alınarak geliştirilmesi gerektiği ifade edilmelidir.
Türk Ceza Hukukunda akıl hastalarının yargılanması ile ceza ve güvenlik tedbirlerinin infazında akıl hastalığı

Adil yargılanma hakkı, birçok anayasa ve uluslararası sözleşmeler tarafından güvence altına alınmış temel insan haklarındandır. Ancak suç işlemiş akıl hastalarının yargılanması, bu hakkın kullanımında kendine özgü bazı sorunları beraberinde getirmektedir. Gerçekten bu kişilerin savunma hakkını ne ölçüde kullanabildikleri cevaplanması gereken bir soru olarak varlığını korumaktadır. Bu sebeple çalışmada, akıl hastalarının yargılanması konusuna odaklanılmıştır. Ancak ceza muhakemesinde akıl hastalarının durumunun daha iyi anlaşılmasını sağlamak ve çalışmaya bir temel oluşturmak adına ilk olarak kusur, ceza hukukunda önem arz eden akıl hastalıkları ve akıl hastalığının ceza sorumluluğu üzerindeki etkisinin belirlenmesi zarureti doğmuştur. Tezin ikinci bölümünde, Türk ceza hukukunda akıl hastalarının yargılanması, gözlem altına alınma ve tutuklama gibi çeşitli ceza muhakemesi işlemleri üzerinden derinlemesine incelenmiştir. Bu kapsamda Amerika Birleşik Devletleri'nde akıl hastalarının yargılanmasına alternatif bir model olarak ortaya çıkan akıl sağlığı mahkemeleri ele alınmış ve bu modelin Türkiye'de uygulanabilirliği sorgulanmıştır. Tezin üçüncü bölümünde ise ceza ve güvenlik tedbirlerinin infazında akıl hastalığı irdelenmiştir. Bu bağlamda güvenlik tedbirlerinin genel özelliklerine yer verildikten sonra 5237 sayılı TCK'nın 57. maddesinde düzenlenen akıl hastalarına özgü güvenlik tedbirlerine incelenmiştir. Ayrıca cezanın infazı aşamasında akıl hastalığına tutulan hükümlülerin durumu, 5275 sayılı İnfaz Kanunu'nun 16. maddesi bağlamında ele alınmıştır. Son olarak akıl hastası hükümlülerin topluma yeniden kazandırılması konusu üzerinde durularak gerek uluslararası belgeler gerek Türk hukukundaki düzenlemelerden hareketle önerilerde bulunulmuştur.
Medeni Kanuna göre yerleşim yeri ve belirlenmesi

Çalışmamızda, öncelikle yerleşim yeri kavramı, bu kavramın Roma Hukukundaki düzenlenme biçimi ile çeşitli hukuk sistemlerindeki düzenlenme biçimleri ele alınmıştır. Devamında ise, Türk Medeni Hukukunda yerleşim yerinin düzenlenme biçimi, gerçek kişiler ve tüzel kişiler için ayrı olmak üzere, tetkik edilmiştir. Son olarak da Türk Özel Hukukunda yerleşim yerine atıf yapılan kanunlar tespit edilmeye çalışmıştır. Çalışmamızda Yargıtay'ın yıllardan beri süregelen, kişinin yerleşim yerinin tespitinde nüfusa kayıtlı olduğu yere bağlanılmasına ilişkin kararları şiddetle eleştirilmiştir. Yargıtay'ın elbette ki isabetli kararları da bulunmaktadır. Bu isabetli kararlarda Yargıtay yerleşim yerinin tespiti sırasında, sürekli kalma niyeti ve fiilen oturma unsurlarını nazara almıştır. Bağımsız yerleşim yerine sahip olabilecek kişiler dışında bağımsız olmayan yerleşim yerine sahip olan kişiler tetkik edilmiş, özellikle velayet altındaki çocuklar bakımından ve vesayet altındaki kişiler bakımından kanunda açık olarak düzenlenmemiş durumlarda, çocuğun veya kısıtlının yerleşim yerinin hangi esaslara göre tespit edileceği belirlenmeye çalışılmıştır. En son bölümde özel hukukta yerleşim yerinin hangi kanunlarda yer aldığı tespit edilmeye çalışılmış ve yerleşim yerinin özel hukuk bakımından ne denli önemli bir olduğu ortaya koyulmuştur. Yerleşim yeri konusunda doktrinde mevcut tüm tartışmalar nazara alınarak hazırlanmış olan bu tez çalışmasında, tartışmalı olan her husus hakkında hukuk mantığına, kanuna ve hakkaniyete uygun görüşler savunulmuştur. Sonuç olarak özel hukukta yerleşim yerinin önemini ve gerçek anlamını tespit etmek için yapılmış olan bu çalışma, yerleşim yeri kavramını hemen hemen tüm yönleriyle, doktrindeki tüm tartışmalar ve uygulamada karşılaşılan tüm sorunlarla gerek doktrinin gerekse de uygulamanın hizmetine sunulmak üzere hazırlanmıştır.