turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Kampanyalı konut satımında ayıba karşı tekeffül borcu

Tüketicinin korunması gelişmiş ve sanayileşmiş ülkeler için önemli bir kavramdır. Ülkemizde tüketicinin korunmasına yönelik olarak yapılan çalışmalar ancak 1995 yılında yasalaşabilmiştir. Tüketicinin Korunması Hakkında Kanun 09.09. 1995 tarihinde yürürlüğe girmiş konut ise 2003 yılında Kanun kapsamına dahil edilmiştir. Konutun, Tüketicinin Korunması Hakkında Kanun kapsamına alınması ile kampanyalı satıma konu edilebilmesi imkanı doğmuştur. Konutun ayıplı çıkması halinde tüketiciye, satıcı dışındakilere 'de, ayıp nedeniyle müracaat edebilme hakkı verilmiştir. Birden fazla sorumlu olması halinde bunların tamamı ile tüketici arasında sözleşme ilişkisinin varlığı aranmamaktadır. Ayıp halinde tüketiciye bedel iadesini de içeren sözleşmeden dönme, malın ayıpsız misli ile değiştirilmesi, ayıp oranında bedel indirimi, ücretsiz onarım olmak üzere dört seçimlik hak sunulmuştur. Ayıptan sorumlu olanlara ise müteselsil olarak tüketicinin tercih ettiği talebi yerine getirme zorunluluğu yüklenmiştir. Bu hakların kullanılması için tüketiciye sadece ayıbı süresinde ihbar etme yükümlülüğü yüklenmiştir. Tezimizin konusunu oluşturan ? kampanyalı konut satımında ayıba karşı tekeffül borcu ? üç bölümde incelenmiştir. İlk bölümde kampanyalı konut satım sözleşmesinin tanımı, unsurları, türleri, hukuki niteliği, şekli ve içeriği ile resmi şekil şartının istisnası ve şekle aykırılığın sonuçları anlatılmıştır. İkinci bölümde öncelikli olarak ayıp ve ayıp çeşitleri üzerinde durulmuş, ayıba karşı tekeffül borcunun hukuki niteliği ve maddi ve şekli şartları ile ayıp halinde tüketicinin seçimlik hakları izah edilmiştir. Son bölümde ise konutun ayıplı çıkması halinde ayıptan sorumlular, sorumluluğun sınırları, ayıplı malın zarara neden olması halinde sorumlular ve sorumluluk prensibi anlatılmıştır.
İşletme gerekleri ile iş sözleşmesinin feshi

Bu çalışmamızda iş sözleşmesinin işveren tarafından işletme, işyeri veya işin gereklerinden kaynaklanan sebeplerle feshi incelenmiştir. Türk İş Hukuku mevzuatına iş güvencesi hükümlerinin dahil olmasının bir sonucu olarak, işverenler artık iş güvencesi hükümleri kapsamında kalan işçilerin iş sözleşmelerini eğer haklı bir sebebe dayanmıyorlarsa ancak geçerli bir sebep göstererek feshedebilmektedir. İşçilerin iş sözleşmelerini feshederken işverenlerin dayanabileceği geçerli sebepler işletme, işyeri veya işin gereklerinden kaynaklanan sebepler de olabilir. İşverenlerin işletme, işyeri veya işin gereklerinden kaynaklanan sebeplerle gerçekleştirdiği fesihler ancak mahkemeler tarafından denetlenirse işçiler iş güvencesinden tam olarak yararlanmış olacaklardır. Bundan dolayı söz konusu sebeplerle gerçekleştirilen fesihlerin mahkemelerde nasıl ve ne ölçüde denetleneceği önem kazanmaktadır. Çalışmamızda işletme, işyeri veya işin gereklerinden kaynaklanan sebepler ve bu sebeplerle gerçekleştirilen fesihlerin incelenmesinde mahkemelerin başvurduğu denetim ilkeleri açıklanmıştır. İşletme, işyeri veya işin gereklerinden kaynaklanan geçerli sebepler 4857 Sayılı İş Kanunu'nun gerekçesinde ve Yargıtay kararlarında işyerinin içinden ve işyerinin dışından kaynaklanan sebepler olarak iki grup altında incelenmiştir. Aynı ayrıma çalışmamızda da yer verilmiş ve işletme, işyeri veya işin gereklerinden kaynaklanan geçerli fesih sebepleri belirtilen ayrıma uygun şekilde açıklanmıştır. Yukarıda ifade edilen konularla ilgili olan doktrindeki görüşlere ve Yargıtay kararlarına da çalışmamızda yer verilmiştir.
Yasama yetkisinin devredilmezliği ilkesi bağlamında kanun hükmünde kararname rejimi

Bu çalışma, Kamu Hukuku dalında Yüksek Lisans Tezi olup, konusu genel hatlarıyla, Türk Kamu Hukukunda Kanun Hükmünde Kararnameler ile bu kurumun Anayasada yer alan 'Yasama Yetkisinin Devredilmezliği' ilkesi ile olan İlişkisidir. Bu tez üç bölümden oluşmaktadır. Birinci bölümde, hem konuya başlangıç oluşturmak hem de Yürütme organının Kanun Hükmünde Kararname çıkarma nedenlerinin kapsamı açısından, Yürütme Organının zaman içerisinde Yasama Organına karşı konumu ve bu konumdaki değişiklikler dile getirilmiştir. İkinci bölümde, Kanun Hükmünde Kararnameler yapısall açıdan incelenmiştir. Burada, Kanun Hükmünde Kararname, kavram olarak, ele alınıp çeşitli ülkelerdeki görünümleri anlatıldıktan sonra, Türk Hukukunda genelde 'kararname', özelde ise 'Kanun Hükmünde Kararname' ele alınmıştır. İncelemeye 1876 Kanun-i Esasisi'nden başlanmıştır. Ayrıca Kanun Hükmünde Kararnamelerle ilgili bir takım soru ve sorunlara da bu bölümde yer verilmiştir. Üçüncü ve son bölümde ise Kanun Hükmünde Kararnamelerle ilgili önemli tartışmalara konu olan, 'Kanun Hükmünde Kararnamelerin Yasama Yetkisinin devri anlamına gelip gelmediği' irdelenmiştir. Bu bağlamda Kanun Hükmünde Kararnamelerin kapsamı ve hukuksal niteliği de incelenmiştir.
Türk Hukukunda tanıma

Evlilik dışı çocuk, aralarında hukukun tanıdığı bir evlilik akdi olmayan kadın ile erkeğin cinsel ilişkisinden meydana gelen çocuktur. Tüm hukuk sistemlerinde, evlilik birliği içerisinde doğan çocukla evlilik birliği dışında doğan çocuk arasındaki ayrımın kaldırılması için değişik kanuni düzenlemeler ve hukuki kurumlar kabul edilmiştir. Bu hukuki kurumlardan biri de, evlilik birliği dışında doğan çocuğun tanınmasıdır. Türk hukukunda özellikle 743 sayılı Medeni Kanun'un ilk yıllarında evlilik birliği içinde doğan çocukla evlilik birliği dışında doğan çocuk arasında değişik yönlerden ayrımlar kabul edilmişti. Ancak daha sonradan yapılan kanuni düzenlemelerle bu ayrımın kaldırılması yönünde hükümler kabul edilmiş ve 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu ile de tamamen ortadan kaldırılmıştır. Tanıma, bir babanın, bir çocuğun kendi sulbünden geldiğini kanunun aradığı şekiller içinde, kanunda belirtilen makamlara açıklaması sonucu çocuk ile arasında soybağı ilişkisinin kurulmasıdır. Tanıma, geriye etkili sonuçlar doğuran şahsa sıkı sıkıya bağlı ve geri alınamayan bir haktır. Bu sebeple, etkilerini çocuğun ana rahmine düştüğü andan itibaren gösterir. 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu, babanın babasının tanıma yetkisini, kaldırmıştır. Tanımanın gerçekleşebilmesi için, tanıyanın baba olması ve çocuğun başka birine soybağı ile bağlı olmaması gerekir. 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nda 743 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun aksine, tanıma engellerine yer verilmemiştir. 106 Tanıma, tanıyanın tanıma iradesini, nüfus memuruna yazılı olarak ifade etmesi veya resmi senetle beyan etmesi ya da mahkemeye müracaat etmesi ile gerçekleşir. Tanımanın vasiyetname ile yapılması da mümkündür. Kendisine tanıma iradesi açıklanan nüfus memurluğu, mahkeme veya noter, durumu tanıyan babanın ve çocuğun kayıtlı bulunduğu nüfus müdürlüğüne bildirmekle yükümlüdür. Tanımanın nüfus müdürlüğüne bildirilmesi üzerine, nüfus müdürlüğü çocuğu babanın hanesine kaydeder. Tanıma sonucunda baba ile çocuk arasında soybağı ilişkisi kurulmaktadn. Tanıma sonrasında çocuk, ananın soyadını kullanmaya devam edecektir. Velayet konusu ise hakimin takdirine bırakılmışta. Tanıma sonucu çocuk ile baba arasında nafaka ve çocuğun bakımı ve yetiştirilmesi yükümü doğar. En önemlisi tanıma sonrası çocuk baba yönünden mirasçılık sıfatım kazanır. Tanımanın esasa ve şekle ilişkin şartlarından herhangi birinin eksik olması, tanımanın butlanını gerektirir. 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu 'tanımaya itiraz' müessesesine yer vermemiştir. Ancak, 743 sayılı Kanunun itiraza ilişkin düzenlemesini iptal davası içinde değerlendirmiştir. Tanıyan, hata, hile veya tehdit nedeni ile tanımanın iptalini isteyebilir. Tanıyanın iptal davası ana ve çocuğa karşı açılır. Tanımanın iptalini isteme hakkı, ana ve çocuk yanında ilgililere ve Cumhuriyet Savcısına da tanınmıştır. Tanımanın iptali davalarında, ispat yükü davacıya aittir. Tanıyanın baba olmadığı, dolayısı ile tanımanın gerçeği yansıtmadığı her türlü delille ispat edilebilir. 107
Sualtı çalışmalarında iş sağlığı ve güvenliği sorumlulukları

'The 1952 Santiago Declaration' beyanına göre ülkelerin kıyılarından itibaren 200 millik uzaklığa kadar olan alana münhasır ekonomik bölge denmektedir. Münhasır ekonomik bölgedeki tüm yeraltı ve yerüstü kaynakları, ülkelerce ekonomilerine destek sağlamak amacıyla kullanılabilmektedir. Bu kapsamda, günümüzde karada yapılan işlerin büyük bir su altında da ihtiyaç duyulmaktadır. Ülkeler özel ve tüzel işverenlere, iş sağlığı güvenliği önlemleri konusunda yasalar çıkarmakta, daha emniyetli çalışmayı sürekli kılmaya çalışmaktadır. Ülkemizde, sualtı çalışmaları konusunda yapılan düzenlemeler 'T. C. Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığı' yerine 'T. C. Ulaştırma, Denizcilik ve Haberleşme Bakanlığı' tarafından yapılmaktadır. Bu tezde, sualtı çalışmalarında kazaların önüne geçmek amacı ile oluşturulmasına ihtiyaç duyulan yasal dayanağı tespit etmek, mevcut mevzuattan kaynaklanan problemleri ortaya koyabilmek ve sualtı çalışmalarında iş sağlığı ve güvenliğinin sağlanabilmesi için ideal görev ve sorumluluk yapısını oluşturabilmek hedeflenmiştir. Bu nedenle, Amerika Birleşik Devletleri, İngiltere, Avustralya ve Güney Afrika Cumhuriyeti'nin sualtı çalışmaları konusunda oluşturdukları dalış standartları ve iş sağlığı ve güvenliği düzenlemeleri karşılaştırmalı olarak incelenmiştir. Ülkemizde, T. C. Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığı'nın çalışmaları sonucu 29.12. 2012 tarihinde 28512 sayılı resmi gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren ''İş Güvenliği Uzmanlarının Görev, Yetki, Sorumluluk ve Eğitimleri Hakkında Yönetmelik'', sualtı çalışmalarında da geçerlidir. 'T. C. Ulaştırma, Denizcilik ve Haberleşme Bakanlığı'nın 'Profesyonel Dalış Adamları Yönetmeliği'ne göre dalış ile ilgili emniyet hususları dalış amirine verilmiştir. Ancak, sualtı çalışmalarının yapıldığı işyerlerinde çalışacak olan iş sağlığı ve güvenliği uzmanlarının standartlara uygun dalış sertifikasına sahip olması gerekmektedir.
Klasik Dönem şiİ-imamİ fıkıh usulü anlayışı

Şia'nın en kabul gören kollarından biri olan hatta zaman zaman da Şia ile eş anlamlı olarak kullanılan İmamiyye ya da İsnaaşeriyye'nin usul yaklaşımını ele aldığımız 'Klasik Dönem Şii-İmami Fıkıh Usulü Anlayışı' isimli bu araştırma, Giriş ve dört bölümden oluşmaktadır. Giriş bölümünde tezin önem, amaç ve yöntemine ilişkin bilgilerin yanında İmamiyye'nin teşekkül sürecinden ve Ebu Ca'fer et-Tusi'ye kadar fıkıh usulünün kat ettiği aşamalardan söz edilmiş ve görülmüştür ki fıkıh usulü, XII. imamın gaybetini müteakip Usuliyyun ekolüne mensup isimlerin gayretleriyle doğmuş, gelişmiş ve tekamül etmiştir. Birinci bölümde İmamiyye'nin haber anlayışı ve ahad haberle ameldeki metodu ortaya konulmaya çalışılmıştır. Bu bölümdeki tespit ve değerlendirmeler çerçevesinde, Tusi tarafından teorik olarak ortaya konulan gerek ahad haberle amel etme metodunun ve gerekse de haberler arasındaki tearuzu giderme yollarının nesnel olmadığı, mezhebi kaygı ve saiklerle hareket edildiği sonucuna varılmıştır. İkinci bölümde hitabın kısımları ve anlama delalet şekilleri; üçüncü bölümde ise şer'i hükümler hakkında bilgi verilmiştir. Bu meyanda emirnehiy; umum-husus; mutlak mukayyed; mücmel-mübeyyen; nasih-mensuh lafzın anlama delaletinin kalıpları olarak kabul edilmiş, yükümlülük teorisi ise dört esas terim üzerine kurulmuştur. Buna göre, haram kabih kapsamında; mubah, mendup, vacip ise hasen kapsamında yer almaktadır. Dördüncü bölümde ise kabul gören veya reddedilen delil ve yöntemler değerlendirmeye tabi tutulmuştur. Kıyas ve ictihad aynı içerik ve işleve sahip olan iki kavram olarak telakki edilmiş ve usulde bir yöntem olamayacağı belirtilmiştir. İcma ise imamların kavlini keşfetmede bir yöntem olması açısından müstakil değil, şekli anlamda bir delil olarak kendine yer bulabilmiştir. Buna mukabil, Kitap, ahbar, Hz. Peygamber'in fiilleri, istishab muteber deliller olarak kabul görmüştür.
Enerji sektöründe özel kişiler lehine kamulaştırma: Elektrik piyasası özelinde inceleme

Önceleri devletin asli ve vazgeçilmez ödevlerinden biri sayılan enerji üretimi ve dağtımı, dünyayı etkisi altına alan özelleştirme dalgası ile birlikte devlete mahsus olmaktan çıkmış ve enerji alanında da özelleştirmeler başlamıştır. Bu özelleştirmeler ise, münhasıran devlet denetiminde olmakla birlikte enerji alanında faaliyet gösterecek özel kişilere de bir takım haklar tanınmıştır. Ancak, enerji sektörünün çok geniş olması ve her pazarın kendi özel dinamiklerine sahip olması nedeniyle konunun elektrik piyasası özelinde incelenmesi zorunluluğu doğmuştur. Bu çalışmada, elektrik piyasasında faaliyet gösterecek özel kişilere tanınmış haklardan, lehe kamulaştırma yapılmasını isteme hakkı ele alınmıştır. Çalışmanın sonucunda, özel kişilerin lehe kamulaştırma yapılmasını isteme hakkının Menafii Umumiyeye Müteallik İmtiyazat Hakkında Kanun'da düzenlenmiş olduğu, kanunun oldukça eski ve dilinin ağır olması sebebiyle uygulamada sorunlara yol açtığı görülmüştür.
Elektrik enerjisi satış sözleşmeleri

'Elektrik Enerjisi Satış Sözleşmeleri' başlığını taşıyan tez çalışmamız dört bölümden oluşmaktadır. Birinci bölümde ülkemizdeki elektrik enerjisi ve elektrik sektörü hakkında genel bilgi verilmiştir. İkinci bölümde, tüketicinin elektrik enerjisinden yararlanabilmesi için tedarik şirketleri ile kurulan elektrik enerjisi satış sözleşmeleri incelenmiştir. Düzenlemeye tabi tarife kapsamındaki tüketicilerin perakende satış sözleşmesini imzalayarak elektrik enerjisinden faydalanabileceği; ikili anlaşmanın sektörün serbestleşme faaliyetleri arasında önem taşıdığı; son olarak sektörün serbestleşmesine teşvik sağlaması amacıyla yüksek tarifelere tabi olan son kaynak tedarik sözleşmeleri açıklanmıştır. Bu bağlamda, sözleşmelerin tanımı, özellikleri, hukuki niteliği, konusu, şekli ve kapsamı detaylı olarak incelenmiştir. Yine bu sözleşmelerin, iltihaki sözleşme niteliği taşıması nedeniyle TBK. kapsamındaki genel işlem şartlarının ve TKHK. kapsamındaki tüketiciler açısından haksız şartların uygulanabileceği belirtilmiştir. Ayrıca, bu bölümde elektrik enerjisi satış sözleşmeleri açısından elektrik kullanıcısı, tüketici, serbest tüketici, serbest olmayan tüketici ve son kaynak tedarik kapsamında tüketici kavramları, TKHK. ve elektrik mevzuatı karşılaştırılarak incelenmiştir. Bu kavramların birbirinden ayrılmasında belirleyici unsurlar olarak bedel unsuru ile sözleşmenin taraflarca müzakere edilip edilemeyeceği hususu önemle vurgulanmıştır. Çalışmamızın üçüncü bölümünde, tarafların elektrik enerjisi satış sözleşmelerinden doğan borç ve yükümlülükleri üzerinde durulmuştur. Dördüncü bölümde ise, sözleşmelerin sona ermesine ilişkin hükümler ve sözleşmenin sona ermesinin sonuçları üzerinde durulmuştur.
Türk Hukukunda banka kredisi kavramı ve buna bağlanan sonuçlar

Çalışmada, öncelikle genel olarak kredi kavramı ele alınmış ardından Türk hukukunda banka kredisinin diğer bankacılık işlemleri arasındaki yeri ve unsurları incelenmiş ve bundan yola çıkılarak banka kredisi tanımlanmaya çalışılmıştır. Bu itibarla, banka kredisinin, bankanın akdettiği bir sözleşmeden doğan kredi veya piyasa riskini geçici olarak üstlenmesi, şeklinde tanımlanmasının mümkün olduğu sonucuna ulaşılmıştır. Çalışmanın ikinci bölümünde kredi işlemleri, risk kavramından hareketle değerlendirilmiş, son bölümde ise, banka kredisi sayılmaya bağlanan sonuçlar açıklanmaya çalışılmıştır.
Türk iş hukukunda ve mukayeseli hukukta fesih hakkının sınırlandırılması

s sözlesmesinin isveren tarafından feshi modern is hukukunun çözmek zorundakaldıgı temel sorunlardan biri olarak karsımıza çıkmaktadır. Modern is hukukunun en önemli amaçlarından birisi, isçinin isveren tarafından yapılan keyfi fesihlerden ve buna bağlı olarak çogu kez kendisi ve ailesi için tek geçim kaynagı olan isinden ve alacagıücretinden mahrum kalma endisesinden uzak tutulmasının saglanmasıdır. sçinin, isverene karsı kisisel bagımlılıgını is sözlesmesinin bir unsuru olarak kabul eden modern is hukuku, fesih bildirimi hakkından yararlanmada tarafları esit kabul eden geleneksel yaklasımdan gittikçe uzaklasarak, isçi-isveren ilişkilerinde isçinin lehinetaraf olmayı tercih etmistir. Türkiye'de fesih hakkının sınırlandırılması konusundaki çalısmalar, modern hukuk sistemlerinden oldukça geç yapılmıstır. Özellikle Avrupa Birliğine uyumçalısmalarının ve imzalanan ILO Sözlesmelerinin getirdigi yükümlülüklerin isgüvencesine iliskin çalısmalara agırlık verilmesine neden olduğu bir gerçektir.
TÜRK İDARİ YARGILAMA HUKUKUNDA BİLİRKİŞİLİK

Çalışmamızda, günümüz yargılama usulünün ayrılmaz bir parçası olarak karşımıza çıkan bilirkişilik kurumu; 6754 sayılı Bilirkişilik Kanunu ile değişen yasal mevzuat ve Danıştay kararları esas alınarak, idari yargılama usulü açısından incelenmiştir. İlkeleri ve özellikleri sebebiyle, kendine has bilirkişilik uygulamaları bulunan idari yargılama usulünün, medeni yargılama usulünden farklılıkları da inceleme konusu yapılmıştır. İlk olarak, bilirkişilik kavramı ve bilirkişilik kurumunun genel yapısı inceleme konusu yapılmıştır. Bilirkişiliğin niteliği, hukuki statüsü ve hukuki gerekliliği tartışıldıktan sonra; kurumun geçirdiği tarihsel süreç ele alınmıştır. Bilirkişi incelemesi ile diğer ispat araçları arasındaki farklar incelendikten sonra, karşılaştırmalı hukuk kapsamında, bilirkişilik kurumu ve yardımcı olabilecek kurumlar ortaya konulmuştur. İkinci bölümde, Türk idari yargılama hukukunda bilirkişilik kurumunun genel yapısı incelenmiştir. Bu kapsamda, bilirkişi incelemesine başvurulan haller, hukuki konularda rapor alma yasağı, bilirkişinin nitelikleri, Danıştay kararları ışığında ayrıntılı olarak incelenmiş; sonrasında bilirkişinin görevlendirilmesi, çalışma usulü ve yetkileri ile bilirkişi raporunun mahkeme tarafından denetlenmesi usulü ortaya konulmuştur. Son bölümde ise, bilirkişi tarafından sunulan raporun delil niteliği, doktrin görüşleri ve yüksek mahkeme kararları ortaya konularak ele alınmıştır. Raporun ispat gücü, diğer yargı kollarından ya da taraflarca elde edilen raporların durumu ve bilirkişi raporunun bağlayıcılığı konuları da ayrıntılı olarak incelenmiştir.
Erken modernlikte ceza sorumluluğunun kamusallaşması ve rasyonelleşmesi

Erken Modernlik, Ortaçağın hukuk zihniyeti ve uygulamalarının birden fazla veçhesindeki kopuşu temsil eder. Söz konusu kopuş ilk olarak suç ve ceza kavramlarının rasyonelleşmesi sürecine işaret ederken; ikinci olarak ceza adaleti usulünün kamusallaşmasındaki önemli bir dönüşüme tanıklık eder. Tezde, öncelikle kamusallaşma öncesi 'suç' ve 'ceza' kavramlarının karşılıkları sunulmaya çalışılmıştır. Bununla beraber Batı Avrupa hukuk tarihi bakımından önem taşıyan 'barış hareketleri' olgusuna değinilmiştir. Son bölümde ise Erken Modernlik ceza hukuku uygulamasında merkezi bir önemi haiz bulunan emperyal kod, Constitutio Criminalis Carolina'nın analizine yer verilmiştir.
Türk Vergi Ceza Hukukunda usulsüzlük suçu ve cezaları

Gerek gelişmekte olan ülkelerde gerekse Türkiye'de olası vergi kayıplarını ve vergi suçlarını önlemek, yükümlülerin vergi yasalarının şekle ve usule ilişkin hükümlerine kolaylıkla uyum göstermesini ve bireylerin ihtiyaçlarını karşılamak için üretilen kamu mal ve hizmetlerinin finansmanını sağlamak amacıyla salınan vergi vb. gelirlerin tam ve zamanında alınabilmesi için gerekli yaptırımlardan biri de usulsüzlük cezalarıdır. Bu çalışmanın amacı, idari nitelikli vergi suç ve cezaları arasında sayılan usulsüzlük suçu ve cezalarının devletin uğraması muhtemel gelir kayıplarını önlemedeki ve vergi suçlarını önlemedeki etkinliğini belirlemektir. Çalışmada birincil ve ikincil kaynaklardan yararlanılmıştır. Bu çerçevede pilot uygulama şeklinde Antalya ilini kapsayan anket çalışması yapılmıştır. Antalya ilini kapsayan anket çalışmasıyla birlikte çalışmanın sonucunda da Antalya ilinde usulsüzlük suçu ve cezalarının hem vergi suçlarını hem de devletin uğraması muhtemel gelir kayıplarını önlemede etkin olmadığı tespit edilmiştir. Bunun yanı sıra yükümlülerin idare tarafından kesilen usulsüzlük cezalarına sıklıkla maruz kalması bir başka deyişle usulsüzlük cezalarına nitelikleri itibariyle idarenin sıklıkla başvurması, usulsüzlük cezalarının uygulanabilir olmasına rağmen cezaların asıl oluşturulma amacından uzaklaştığı da tespit edilmiştir. Ayrıca çalışmada konu ile ilgili literatür taraması yapılmış ve uluslararası hukukta ve Türkiye'de vergi suç ve cezaları karşılaştırmaya tabi tutulmuştur. Çalışmanın nihayetinde Türkiye'de idari-mali yaptırımlar niteliğine sahip usulsüzlük suçu ve cezalarının vergi kayıplarını ve vergi suçlarını önlemede etkin olmadığı tespit edilmiştir.
Türk iş hukukunda fazla çalışma ve fazla süreler ile çalışma

İş görme borcu ile çalışma hayatında aktif rol üstlenen işçi için çalışma süresi, iş sözleşmesinin esaslı unsurlarındandır. Konunun önemi gereği bu hususta birçok tez çalışması yapılmıştır. Bu çalışmada ise, Türk İş HukukundaFazla Çalışma ve Fazla Süreler ile Çalışma kavramlarının hukuk sistemimizegirişi, anlamları, işçinin yükümlülükleri ile yapılan fazla çalışma karşılığındaişçinin talep edebileceği hakları anlatıldı, daha çok yüksek yargı içtihatları ile gelişen ispat vasıtaları üzerinde duruldu. Hukuk sistemimizde fazla çalışma ve fazla süreler ile çalışmakavramlarından bahsedebilmek için öncelikle sınırları belirlenmiş bir çalışma disiplininin oluşması gerekmektedir. Çalışma süresinin belirlenmesi her şeyden önce işçinin korunması ilkesinin de zorunlu unsurudur. Konu ele alınırken 4857 sayılı kanunla getirilen esnek uygulamalar, kısa çalışma, telafi çalışmaları, aradinlenmeleri ve denkleştirme gibi çeşitli kavramlar da ele alınmıştır. Bu çalışmada denkleştirme uygulamalarının fazla çalışma ve fazla sürelerle çalışma kavramlarına etkisi, yapılan çalışmalar karşılığında işçinin ücret talebi yerine serbest zaman uygulamasının da öngörülmüş olması üzerinde durulmuştur. Çalışmanın son bölümünde özellikle yargı mercileri önüne gelen davalarda işçinin ve işverenin ispat yükü, ispat vasıtaları anlatılmaya çalışıldı. Delillerin değerlendirilmesinde özellikle yargı içtihatları ile şekillenen ve genel kabul görmüş görüş ve kararlar anlatıldı.
Türk hukukunda vergi mahremiyeti

Bu tezde, Türk Hukukunda Vergi Mahremiyetinin kapsamı ve sınırları ortaya konulmaya çalışılmıştır. Öncelikle 'mahremiyet' kavramsal açıdan ve bir hak olarak incelenmiş ve mevzuatımız içerisinde kendisine yer bulduğu başlıca düzenlemelere değinilmiştir. Tezin ana konusu olan 213 sayılı Vergi Usul Kanun madde 5 ile düzenlenen 'vergi mahremiyeti' kapsam ve sınırları, istisnaları, vergi mahremiyetini ihlal suçu ve vergi mahremiyetinin diğer hukuk düzenlemeleriyle olan ilişkisi anayasal ve uluslararası hukuktaki temelleri ile açıklanmaya çalışılmıştır. Bu doğrultuda, doktrindeki görüşlerden, İnsan Hakları Avrupa Mahkemesi kararlarından ve yargı kararlarından yararlanılmıştır.