turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Ferit Edgü'nün romanlarına psikanalitik ve sosyolojik bir yaklaşım

Edebiyat, psikoloji ve sosyoloji insanı konu alan ve birbirinden ayrı düşünülmeyecek bilim dallarıdır. Özellikle edebi metinlerdeki karakterlerin oluşturulmasında-çözümlenmesinde sosyoloji ve psikolojinin olanaklarından epeyce faydalanılır. Ferit Edgü, kendine has üslubuyla yaşadığı dönemin sosyal olaylarını bireyci bir anlayışla ele alan yazarlardandır. Bireyin içinde bulunduğu sosyo-kültürel yapı ile bilinç, bilinçdışı gibi süreçleri çözümlemeye çalışan bu iki disiplin, edebiyatın salt edebiyat olmadığını hatırlatan bir işlev üstlenmektedir. Romanlarında bireyi ve toplumu konu edinen Ferit Edgü, toplumsal sorunlara değinerek bu sorunların birey üzerinde bıraktığı izi anlatmaya çalışır. Bu kurmaca anlatılarda olaylar genellikle toplum ile birey arasında var olan sorunlar etrafında şekillenir. Edgü, böylece toplumun zihniyetinden hareket ederek bireyin çıkmazını eserlerinde daha belirgin işler. Bu yaratım süreci daha çok birey-toplum ilişkisini sorun alanı olarak görmüştür. Psikanalitik ve sosyolojik kuram yöntemleriyle desteklenen bu çalışma, iki disiplinin Ferit Edgü'nün romanlarına nasıl yansıdığını ortaya koyma amacı taşımaktadır.
Za'İfİ Çelebi'nin Cem'ü'l-Hakayık mesnevisi

Cem'ü'l-Hakayık, Klasik Türk Edebiyatının en çok eser verilen türlerinden mesnevi nazım biçimiyle yazılmış, dini-tasavvufi muhtevalı didaktik bir eserdir. Bu edebiyatın hazırlık ve oluşum süreci olan XIII-XIV. yüzyıllarda kaleme alındığı tahmin edilmektedir. Eserin bilinen tek nüshası Milli Kütüphane' dedir. Za'ifi Çelebi eserinde dini-tasavvufi öğütlerinin yanı sıra Leyla ve Mecnun hikayesi başta olmak üzere diğer bazı öğüt içerikli hikayelere de yer vermiştir. Çalışmamız giriş bölümüyle birlikte dört bölümden oluşmaktadır. Giriş bölümünde, eserle ilgili bilgi verilmiştir. Birinci bölümde; XIII ve XIV. Yüzyılın edebi yapısı, Türk Edebiyatında mesnevi ve Cem'ü'l-Hakayık; ikinci bölümde Za'ifi Çelebi'nin hayatı ve edebi kişiliği hakkında bilgi verilirken Cem'ü'l-Hakayık' ın tanıtımı, şekil ve muhteva özellikleri de sunulmuştur. Son bölümde ise eserin Latin alfabesine çevirisi, sonuç kısmı, eserde geçen özel adların dizini ve kaynakları yer almaktadır.
Peyami Safa'nın Yalnızız romanında ruh ve beden sorunsalı

Dokuzuncu Hariciye Koğuşu (1930) ile erken dönem Cumhuriyet edebiyatının en başarılı roman örneklerinden birini veren Peyami Safa (1899- 1961), daha çok psikolojik betimlemeleriyle tanındı. Birçok öykü, deneme, piyes, makale, tercüme ve ders kitabına imza atan yazar, bugün daha çok romanları ile ilgi çekmektedir. Peyami Safa'nın 1949'a kadarki yapıtlarında egemen konu, Doğu-Batı ikilemi ve bu karşıtlıktan kaynaklanan sorunsallardır. Bu karşıtlığın neden olduğu toplumsal ve bireysel problemler arasında kimlik bunalımları ve 'ait olamama' durumu sayılabilir. Sözü edilen dönemde yazar, 'Doğulu muyuz yoksa Batılı mı? sorusunu, yarattığı 'Doğu-Batı senteziyle yanıtlamaya çalışır. Safa, 1949 yılına kadarki yapıtlarında kurduğu çatışma ortamını dört kişiden oluşan bir modelle ifade etmeye çalışır. Bu modelde seçici durumunda bir kadın, onun karşısında Doğu ve Batı'yı temsil eden erkekler ve bir 'bilge kişilik' konumundaki ve daha çok yazarı temsil eden bir karakterin varlığından söz edilebilir. Aşk temasının egemen olduğu bu modelde bireyler arası ikili karşıtlıklarla Doğu-Batı sorunsalı tartışmaya açılır. Peyami Safa'nın bu dönem yapıtlarında yer alan kadın karakterler seçimlerini Doğu'dan yana kullanırlar. Bu tutumuyla yazar, materyalizme karşı geleneksel değerlere bağlılığını ve Doğu felsefesiyle şekillenen yaşam biçiminin haklılığını kanıtlama arzusunu dışa vurur. 1949'dan sonra, yazarın yapıtlarında yer alan Doğu-Batı sorunsalı yerini ruh-beden çatışmasına bırakır. Bu dönüşümün izlerine Matmazel Norafiya'nın Koltuğu (1949) ve Yalnızız (1951) adlı yapıtlarında rastlanabilir. Bu çalışmada, Peyami Safa'nın yapıtlarında yer alan ruh-beden sorunsalı Yalnızız adlı yapıt temel alınarak ortaya kondu. Yazarın 1951 yılına kadarki yapıtlarında yer alan materyalist felsefe göstergesi 'bedenin' ideal insan için 'beden-ruh birlikteliğine' dönüşümü, romanın ideal insan tipi 'Samim' çerçevesinde ele alındı. Bu noktadan hareketle yazarın, ruh-beden karşıtlığına düalist bir bakış açısıyla değil, ruh ve bedenin uyumlu birlikteliği şeklinde özetlenebilecek bir sentez yaratarak yaklaştığı sonucuna varıldı.
Güfti ve Gam-name'si

Çalışma konumuz olan Gam-name H. 1066'da Güfti tarafından kaleme alınmıştır. Güfti'nin yaşamı boyunca kavuşmayı hayal ettiği ancak bir türlü umduğunu bulamadığı ihsan ve himmet arayışlarını anlattığı Gam-name' de şair aynı zamanda yaşadığı dönemin ileri gelenlerinin ilim sahiplerine ilgisizliğini eleştirmekte ve sık sık talihinden şikayet etmektedir. Sergüzeşt-name türündeki eser, mesnevi nazım şekli ile yazılmıştır. incelememizin ilk bölümünde sergüzeşt-name ve hasbihal türündeki eserler üzerinde durulmuştur. Daha sonra Güfti'nin hayatı, eserleri ve edebi kişiliği açıklanmıştır. İnceleme bölümünde Gam-name' nin muhtevası, konusu, eserdeki beş hikayenin yapısı, olay örgüsü, zaman, mekan unsurları, şahıs kadrosu, dil ve üslup özellikleri incelenmiştir. Metin bölümünde eserin transkripsiyonlu metni verilmiştir. Çalışmamızın sonunda ise yararlandığımız kaynaklar belirtilmiştir.
Türk romanında 31 Mart Vak'ası ve II. Abdülhamid'in hal'i

Batıda oluşan değişim rüzgarı hızla Osmanlı Devleti'ne ulaşmış, ulusçuluk akımının etkisiyle Osmanlı toprakları ayaklanmaların, isyanların merkezi haline gelmiştir. Osmanlı'nın çöküşünü engellemek adına ilan edilen II. Meşrutiyet Osmanlı'da çok önemli değişikliklere sebep olmuştur. Bu nedenle toplum yaşantısında büyük önem arz eden II. Meşrutiyet'in ilanı ve sonrasında yaşananlar edebi eserlerde de yansımasını bulmuş, gerek o yıllarda gerekse günümüzde birçok yazar tarafından eserlerde işlenen önemli bir konu olmuştur. Zira tarih, edebiyatın beslendiği mühim kaynaklardan biridir. Geçmişte yaşanan olaylar bazı yazarlar için birer hareket noktası teşkil eder. Edebiyatçı eserini oluştururken ister devrin müşahidi olsun, ister tarihi kaynaklardan okuma yoluyla öğrensin, yaşanan olayları hayal dünyasında yeniden kurgular ve tarihi gerçekliği edebi gerçekliğe dönüştürür. Bu bağlamda yazılan eserlere dönemin zihniyetini yansıtan bir ayna gözüyle bakmak hem eseri doğru değerlendirmede hem de yansıttığı dönemi daha iyi anlamlandırmada fayda sağlayacaktır. Nitekim II. Meşrutiyet dönemine ve sonrasına damgasını vuran, tarihin şekillenmesinde önemli bir dönüm noktası olan 31 Mart Vak'ası'nı ve II. Abdülhamid'in hal'ini konu alan romanların değerlendirilmesi ve olayla ilgili farklı bakış açılarının bir de romancılar gözüyle ortaya konulması önem arz etmektedir. Çalışmada 31 Mart Vak'ası'nı ve II. Abdülhamid'in hal'ini konu alan romanlar tespit edildikten sonra, kurmaca ve gerçeklik bağlamında döneme, olaylara ve şahıslara getirilen farklı bakış açıları belirlenmeye çalışılmıştır. Bu bağlamda söz konusu olaylar romanlarda üç farklı bakış açısıyla kaleme alınmıştır: Sultan II. Abdülhamid yanlısı, İttihat ve Terakki yanlısı ve tarafsız bir bakış açısı.
Ahmet Hamdi Tanpınar'ın roman kahramanlarında kaçış ve sığınma

Bu çalışmada Tanpınar'ınromanlarından yola çıkılarak, Tanpınar'ın roman kahramanlarında kaçış ve sığınma konusu incelenerek araştırılmıştır. Öncelikli olarak psikoloji bilimi açısından kaçış ve sığınış alanları tespit edilmiş, konuyla ilgili uzmanların görüşlerine yer verilmiş; daha sonra konuya edebiyat çerçevesinden yaklaşılmıştır. Çalışmanın hazırlanmasında Tanpınar'ın 'Huzur, Sahnenin Dışındakiler, Mahur Beste, Saatleri Ayarlama Enstitüsü' isimli romanları ilgili bölümler doğrultusunda fişlenmiş ve sınıflandırılmıştır. Araştırma sonucunda Tanpınar'ın roman kahramanlarının ferdi nedenlerden daha çok, toplumsal nedenlerle kaçma ve sığınma eğilimi gösterdiği tespit edilmiştir. Araştırma sonucuna göre, Tanpınar'ın roman kahramanlarının kaçışının sebepleri Doğu-Batı medeniyetleri arasında kalmak, yabancılaşmak, kültürel sürekliliği kaybetmek, değer yargılarındaki karmaşa ve yaşam tarzındaki buhran, zorla modernleşmek, Osmanlı Devleti'nin savaşlar nedeniyle fakirleşmesi ve yorgunluğu, bireysel bunalımlar, varoluşsal kaygılar ve hayat anlamını yitiriştir. Çalışma sonucuna göre; kaçış alanları ise sanat, mazi, aşk, rüya, bohem hayat, İstanbul, geleneksel el sanatları, intihar, fetişizm, spritüel dernekler ve hayal dünyasıdır. Edebiyat, müzik ve mimari, bu sanat dalları içinde en fazla önem verilenidir. Mazi ise, ölü hatıralar yığını değil; süreklilik gösteren bir geçmişştir. Bu çalışmada geçmişş, aşk, sanat ve Türk İstanbul'un birlikte yer aldığı tespit edilmiştir. Bohem hayati içki, kumar ve eğlenceler ile karşımıza çıkmaktadır. Bu çalışmayla, zorla modernleşmenin sonucu olan yabancılaşmadan kaçmak için; Tanpınar'ın roman kahramanlarının sığındıkları alanlar sınıflandırılmış ve bunların ne şekilde ele alındığı tespit edilmeye çalışılmıştır.
B1 düzeyinde Türkçe öğrenen yabancıların yazılı anlatımlarının bağdaşıklık düzeyleri

Bu araştırmada B1 düzeyinde Türkçe öğrenen 81 dil kullanıcısının yazılı anlatımlarında bağdaşıklık araçlarını kullanma düzeyleri değerlendirilmiştir. Bağdaşıklık metni oluşturan kelime ve cümle yapılarının birbirleriyle oluşturdukları dilbilgisel bağlantılardır. Bu bağlantılar metnin yapısall olarak birbiriyle ilişkili olmasını, anlamsal olarak da bir bütünlük oluşturmasını sağlayacaktır. Araştırmada Gazi Üniversitesi Türkçe Öğretim Araştırma ve Uygulama Merkezinde B1 düzeyinde Türkçe öğrenen dil kullanıcılarından uzman görüşünden yararlanılarak belirlenen 10 konudan birini seçerek bir yazı oluşturmaları istenmiştir. Araştırmanın modeli betimleyici tarama modelidir. Verilerin değerlendirilmesi bakımından hem nicel hem de nitel bir çalışmadır. Katılımcıların yazılı anlatımlarında bağdaşıklık unsurlarını kullanma durumlarının değerlendirilmesinde 'Bağdaşıklık Düzeyi Değerlendirme Ölçeği' kullanılmıştır. Bu, araştırmanın nicel bölümünü oluşturmaktadır. Katılımcıların yazılı anlatımlarında bağdaşıklık unsurlarını kullanmada yaşadıkları sorunlar yazılı anlatımlarından örnekler verilerek açıklanmıştır. Bu da araştırmanın nitel bölümünü oluşturmaktadır. Bu yüzden çalışmanın karma desen araştırması olduğu söylenebilir. Çalışmanın bulgularına göre katılımcıların bağdaşıklık araçlarını kullanım sıklığında kağıt başına düşen ortalama (32,86)'dır. Bağdaşıklık araçlarının kullanımı ile ilgili kağıt başına düşen ortalamalar sırasıyla; bağlama ögeleri (13,4), gönderim (7,8), kelime bağdaşıklığı (7,4), eksiltili anlatım (4,06), değiştirim (0,2) şeklindedir. Araştırmada B1 düzeyinde Türkçe öğrenen yabancıların bağdaşıklık araçlarının kullanımıyla ilgili sorunlar yaşadıkları belirlenmiştir. Bunlar: gönderim ögesinin gereksiz bir biçimde kullanılması, gönderim ögesinin karşılıksız biçimde kullanılması, eksiltili anlatıma başvurmanın uygun olmadığı yerde eksiltili anlatım kullanımı, bağlama ögesinin anlam ve işlevine uygun kullanılmaması, bağlama ögesinin sık sık ve gereksiz biçimde kullanılmasıdır. Araştırma sonucunda B1 düzeyinde Türkçe öğrenen yabancıların yazılı anlatımlarında bağdaşıklık unsurlarını kullandıkları ancak bu unsurları kullanırken önemli sorunlar yaşadıkları belirlenmiştir. Türkçenin yabancı dil olarak öğretiminde dil kullanıcılarının yazılı anlatımlarında bu unsurları kullanırken yaşadıkları sorunlar ortaya konulmuş ve benzer çalışmalarla karşılaştırılmıştır. Ders kitaplarına, akademisyenlere ve bu alanda çalışan okutmanlara yönelik önerilerde bulunulmuştur.
Anadolu ve Rumeli ağızlarında edatlar

Türkçe uzun yıllardan günümüze kadar degisik cografyalarda varlıgınısürdürmüs, bu zaman içinde birçok özelligi bünyesinde barındırmıs olan bir dildir. Türkçenin yazı dilindeki kullanımında farklılıklar olmasa da konusma dilinde bölgeler arasında farklılıklar görülmektedir. Biz de yaptıgımız bu çalısmada Türkçemizin konusma dilindeki farklılıklarını ortaya koymaya çalıstık. Dilimizde isim ve fiillerden sonra üçüncü bir kelime türü olan edatların Anadolu ve Rumeli agızlarında kullanımları hakkında örneklerle bilgi vermeye ve onların kullanım sekillerini göstermeye çalıstık. Çalısmamız sırasında, bazı edatların agızlarda çok fazla kullanılmadıgını, bazılarının yogun olarak kullanıldıgını gördük. Bazı edatların ise sadece belli illerinagızlarında yasadıgını ögrendik. Yine agızlarda kullanılan edatların yazı dili ile aralarında ses bakımından farklılıklar olduğunu tespit ettik.
Fevziye Abdullah Tansel'in hayatı ve eserleri

Fevziye Abdullah Tansel (1912-1988) sanat hayatına şiirle başlamış ve gençlik yıllarında duygu yüklü şiirler yazmıştır. İlerleyen yıllarda Mehmet Akif, Namık Kemal, Ziya Gökalp, Mehmet Emin Yurdakul, Ömer Seyfettin gibi Türk büyükleri üzerinde araştırmalar yapmış ve onlar üzerine önemli eserler vermiştir. Tansel gayretli bir araştırmacı, hayatını ilme ve eğitime adamış fedakar bir eğitimcidir. Yorulmak bilmeden, adeta iğne ile kuyu kazarcasına yaptığı çalışmalarla edebiyat tarihimizde büyük bir boşluğu doldururken; azmi, çalışkanlığı, titizliği ile de örnek bir araştırmacı hüviyetinin modeli olmuştur. Ayrıca, yarım asra yaklaşan eğitimcilik hayatında yetiştirdiği birbirinden kıymetli öğrencilerle Cumhuriyet sonrası birikimli, aydın şahsiyetlerin yetişmesinde önemli katkıları olmuş bir isimdir. Bütün bunların yanında Türk dilinin öğretilmesi ve geliştirilmesi için hassasiyetle çalışmış, bu alanda yazdığı eserleri okullarda uzun müddet ders kitabı olarak okutulmuş, Türk dili ile ilgili çok çeşitli kurumlarda görevler üstlenmiştir. Bu çalışmada, Fevziye Abdullah Tansel ve eserleri ilk kez bir bütün olarak incelenerek edebiyat bilimi dünyasına sunulmaktadır.
Kerim Aydın Erdem'in şiirlerinde memleket, Atatürk, aşk, çocuk ve yalnızlık temaları

Çalışmada Kerim Aydın Edem'in şiirlerinden yola çıkarak şairin poetik dünyasının tespit edilmesi amaçlanmaktadır. Buna bağlı olarak şairle ve şiirle ilgili doğru yargılara ulaşmak diğer bir amaçtır. Şairin dört kitaptan oluşan şiirlerini kapsar. Bu çalışma aynı zamanda Çağdaş Türk Şiirlerinin bir incelemesini de içerir. Tez dört bölüm ve sonuçtan oluşmaktadır. İlk bölümde sanatçının Hisarcılar ile ortak yönleri tespit edilmiştir. İkinci bölümde şairin hayatı, edebi şahsiyeti ve şiir kitapları hakkında bilgi verilmiştir. Üçüncü bölümde dil biliminde konsept olarak adlandırılan kavram, kavram alanı, çağrışım alanı ve kavram tarihiyle ilgili bilgiler yer almaktadır. Son bölümde ise şairin şiir kitaplarında yoğun olarak ele aldığı temaların şiirlerdeki kavramlarla bağı tespit edilmeye çalışılmaktadır. Sonuç bölümünde şair ve şiirleri hakkında genel sonuçlar ortaya konulmaktadır.
Mevlana ve Yunus Emre'de varlık anlayışı

Mevlana ve Yunus Emre üzerine birçok çalışma yapılmıştır. Biz bu çalışmamızda bu iki büyük şahsiyetin varlık anlayışını ele aldık. Önce ayrı ayrı varlık anlayışlarını inceledik. Sonuç bölümünde ise her ikisinin varlık anlayışlarındaki ortak noktaları tespit etmeye çalıştık. Çalışmamızda en temel kaynaklardan yani Mevlana ve Yunus'un eserlerinden yola çıktık. Birçok makale ve diğer kaynakları da inceleyip bir tahlil yapmaya çalıştık. Mevlana ve Yunus Emre'nin vahdet-i vücut anlayışları halen tartışılmakta ise de varlık anlayışlarının temelini vahdet-i vücuda bağlamak yanlış olmaz. Ancak onların varlık anlayışları panteizmin tamamen dışındadır. Onlara göre Allah gizli bir hazine idi, bilinmek istedi ve sonuçta varlıkları yarattı. Bu yaratmanın temelinde de aşk yatar. Mevlana ve Yunus'un dünyasında varlık hem olabildiğince değerli hem de bir o kadar değersizdir. Değeri de değersizliği de Allah'tan gelir. Çünkü varlığı O yaratmıştır, aynı zamanda yok eden de odur. Çünkü tek ve gerçek varlık da O'dur. Her şey fani yalnızca O ve O'nun varlığı bakidir. Hem Mevlana hem de Yunus Emre insanı yaratılmışların en şereflisi olarak nitelendirmişlerdir. Bu nedenle varlıklar içerisinde en fazla insan üzerinde durmuşlar ve insanları fani olana karşı ikaz etmişlerdir. Bu ikaz tüm insanlığadır. Onların insana verdikleri değer evrenseldir. Zaten bu nedenle tüm dünyada saygıyla anılmalarının temeli de buna dayanır. Onlar tüm dünyaya dünyanın, tüm yaratılan varlıkların fani olduğunu; baki olanın yalnızca Allah olduğunu anlatmış ve sevgiyi, saygıyı; doğru ve güzel olanı insanlığa tavsiye etmişlerdir.
15.-19. yüzyıl divanlarına göre divan şiirinde zülf

Yapılan bu çalışma, Divan şiirinin en önemli güzellik ve temaşa unsuru olan zülüf ve güzelliği üzerine kurulmuş beyitlerin taranmasıyla meydana getirilmiştir. Çalışmamızda konu başlığı '15.-19. Yüzyıl Divanlarına Göre Divan Şiirinde Zülüf' tür. Tez; Önsöz, Giriş, I. Bölüm, II. Bölüm, III. Bölüm, Sonuç ve Kaynakça kısmından oluşmaktadır. 'Ön söz' kısmında tezimizin nasıl hazırlandığı anlatılmış'Giriş' kısmında Divan şiiri hakkında kısa bilgiler verilmiştir. I. Bölüm Divan şiiri ve güzellik hakkında bilgiler verirken, II. Bölüm, güzellik üzerine kurulmuş teşbih ve mecazlardan, III. Bölüm Divan şiirinde sevgilinin önemli güzellik unsurlarından biri kabul edilen zülüf kısmından oluşmuştur. Sonuç kısmında çalışmanın başından sonuna kadar edinilen bilgiler değerlendirilerek bir sonuca varılmıştır. Kaynakça kısmında ise tezde yararlanılan eserlerin künyeleri verilmiştir.
Gümüşhane ili Kale köyü ve civarı köylerinin ağız incelemesi

Bu çalışmada Gümüşhane ilinin Merkez'e bağlı Kale köyü ve civarı köylerinin ağzı incelenmiştir. Kale köyü ve civarındaki köyler geçmişşte Koğans Nahiyesini oluşturduğu için çalışma bu bölgede gerçekleştirilmiştir. Çalışma 'Giriş', 'İnceleme', 'Metinler', 'Sözlük' ve 'Kaynakça' kısımlarından oluşmaktadır. Bu bölümlerde Gümüşhane ve Kale Nahiyesinin tarihinden, coğrafi yapısından, ekonomisinden bahsedilmekle beraber bölgeden derlenen metinler ve bu metinlerin ses bilgisi, şekil bilgisi ve cümle bilgisi durumu ortaya konulmaya çalışılmaktadır. Son olarak da bölgeden derlenen metinlere dayanarak sözlük maddesi oluşturabilecek nitelikteki kelimeler açıklanmaya çalışılmaktadır.
Rıfkİ Dİvanı

Rıfki 19. yy'da yaşamış bir divan şairidir. Babasının adı Seyit Abdullah Paşa'dır. Asıl adı Mahmut Rıfki'dır. Kaynaklarda hayatına ve edebi kişiliğine dair bir bilgiye rastlayamadık. Rıfki'nın tek eseri çalışmamıza konu olan tek nüsha divanıdır. Divan 80 varaktan oluşmaktadır. Tezimiz, Rıfki'nın hayatı, şahsiyeti ve eserleri, Rıfki Divanı'nın şekil ve muhteva özellikleri, Divanın metni ve dizin olmak üzere 3 bölümden oluşmaktadır. 1. Bölümde Rıfki'nın hayatı, şahsiyeti ve edebi şahsiyeti ile eserleri tarihi kaynaklardan ve kendi şiilerinden hareketle ortaya çıkarılmaya çalışılmıştır. Bölümde, divanda yer alan şiirlerin nazım şekilleri, vezin, kafiye ve redifler ele alınıp, divanın muhtevasında öne çıkan unsurlar tespit edilerek tek tek değerlendirilmeye çalışılmıştır. 3. Bölümde ise, divanın metni transkripsiyon alfabesi ile yazılıp, klasik divan tertibine göre dizilmiştir.. Divanında 7 kaside, 109 gazel, 2 Kıt'a, 7 tuyug ve 60 müfred vardır. Rıfki şiirlerinin tamamında din dışı konuları işlemiştir. Şairin dili oldukça sadedir. Terkiplere oldukça az yer veren şair, müjgan, tiğ gibi birçok kelimenin Türkçe şekillerini tercih etmiş, ikilemelerden ve deyimlerden yararlanarak anlatımı kuvvetlendirmeye çalışmış bunda da başarılı olamamıştır. Dönemindeki halk şairlerinden etkilenmiş olan şair, kendi dönemindeki halk şairlerini de etkilemiştir.
Habibi-Vuslatname

Habibi'ye ait 'Vuslatname' adlı eser üzerinde yapılan bu çalışma 'Giriş', 'İnceleme', 'Metin' ve 'Dizin' bölümlerinden oluşmaktadır. 'Giriş' bölümünde; eserin nüshaları, adı, yazarı, yazım tarihi ve yeri, eserin türü ve içeriği, eserde kullanılan vezinler, Türk dili tarihi içindeki yeri ve kelime varlığı hakkında bilgi verilmiştir. 'İnceleme' bölümünde; eserin dili yazım özellikleri, ses bilgisi, şekil bilgisi ve söz dizimi açısından incelenmiştir. Bu bölümden sonra yapılan araştırmalar doğrultusunda çalışmanın sonuçları tespit edilmiştir. 'Metin' bölümünde; Vuslatname'nin Türk Dil Kurumu Kütüphanesi'nde A.372 numara ile kayıtlı olan mevcut tek nüshasının çeviri yazısı yapılmıştır. 'Dizin' bölümü dört kısımdan oluşmuştur. İlk olarak metinde geçen özel adların dışındaki sözcükler, bazı sözcük grupları, isim ve fiil çekim ekleri alfabetik sıraya göre dizilmiş, bu kelimelerin kökenleri ve metindeki anlamları verilmiştir. Gramatikal dizinin ardından 'Özel Adlar Dizini', 'İşletim Ekleri Dizini' ve 'Kelime Sıklık Dizini' hazırlanmıştır. Çalışmanın sonunda 'Kaynaklar' kısmı bulunmaktadır.
The Critique of gender in Murathan Mungan's modern tales

Murathan Mungan (d. 1955), yapıtlarında Doğu'ya ait söylence, mit, masal ve arketipleri çözümleyip yorumlar. Geleneksel anlatılarla kurulan bu bağ, bir anlamda içinde yaşanılan coğrafyanın sunduğu fırsatların ve kültürel zenginliğin değerlendirilmesidir. Yazarın sanat kurgusunun yapı taşlarından olan bu yönelimle, kültür ürünlerinde çağdan çağa sürmekte olan motifler farklı şekillerde yeniden gündeme getirilir. Mungan' m bu dönüşümü gerçekleştirmekteki amacı, bugün de alttan alta sürdüğünü düşündüğü arketiplerle okurun yüzleşmesini sağlamaktır. Zaman içinde evrilerek günümüze kadar gelen bu motiflerin karşılık geldiği toplumsal dinamikleri sorgulayan yazar, böylece toplumsal evrime de ışık tutar. Mungan' in rolçözümsel bir okuma süreci yaratma amacı, metin ve okurla kurduğu ilişkiden de çıkarsanabilir. Yazarın, yapıtlarında izini sürdüğü ana izleklerin en belirgini 'erkek olma' dır. Mungan'ın yazarlık evreninde geniş yer tutan bu sorunsal bağlamında toplumsal iradenin dayattığı roller ele alınır. Erkeksi iktidarın yarattığı 'erkek' imgesinin kurduğu bu baskı, 'birey' olmamn da tıkanma noktasıdır. Yazar, politikadan edebiyata dek yaşamın her alanında örtük olarak ya da açıktan açığa süregelen koşullanmaları çözümlerken, cinsiyetçi ideolojiyi şiddetle eleştirir. Mungan'ın yapıtları incelenirken sık sık karşılaşılan temalardan biri de 'dilsizlik'tir. Bu kavramın bireysel olduğu kadar toplumsal anlamda da bir ketlenmeye işaret edişi, farklı katmanlar içeren bir okumaya olanak verir. Buradan hareketle Mungan'ın yazın çabası, tarihe ses vermek, Anadolu'nun doğusunu dillendirmek olarak yorumlanabilir.
Vecdi

Vecdi, XVII. asrın önemli şairlerinden biridir. Asıl adı Abdülbaki'dir. istanbullu'dur. Divan-ı Hümayun katipliğinde bulunmuş, Köprülü Mehmed Paşa'nın iltifatına mazhar olarak 'Beylikçilik' e kadar yükselmiştir. Astronomiye meraklı olup, divani yazı çeşidinde de maharetlidir. Hükümet aleyhinde bulunmak suçuyla 1071 (M. 1661) yılında öldürülmüştür. Divanı vardır. Daha çok gazelleriyle tanınmıştır. Gazellerinde aşk, ıstırap, şarap konularına yer verir. Şiirlerinde yeni bir ses ve üslup yakalamağa çalışmıştır. Divanının karşılaştırmalı metni oluşturuldu. Bu metinde 123 manzume bulunmaktadır.
Feyzi-i Kefevi Divanı: Tahlil-metin

Feyzi-i Kefevi Divanı: Tahlil-Metin adlı Doktora tezimiz, 17. yüzyıl şairlerinden Feyzi'yi konu olarak ele almaktadır. Feyzi, Kırım'ın Kefe şehrinde doğmuş bir şairdir. Feyzi ilköğrenimini Kefe'de yüksek öğrenimini ise devrin kültür merkezi İstanbul'da tamamlamıştır. Öğrenimini bitirdikten sonra Kefe'ye tekrar dönmüş, hocalık ve din adamlığı yaparak toplum hayatında yerini almıştır. Hayatının son dönemlerinde İstanbul'a gelmiş ve burada 1614 yılında geride birçok eser bırakarak vefat etmiştir. Tezimizde Feyzi'nin hayatıyla ilgili bu bilgileri tespit ederken, şairlik yönünü de değerlendirmeye çalıştık. Yaptığımız araştırma; Feyzi'nin Hayatı, Eserleri ve Şahsiyeti, Divanın Şekil ve Muhteva Özellikleri, Divanın Tenkidli Metni isimli üç bölümden oluşmaktadır. Araştırmamızın sonucunda Feyzi'nin şiirlerinin; devrinin estetik ölçülerini taşıdığı, yaşadığı bölgeyle ilgili çeşitli unsurları yansıttığı ortaya çıkmıştır. Tezin sonuna ise divan metnindeki kelimeler verilerek şairin kelime dünyasına girilmeye çalışılmıştır.