turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Serebral palsili çocuklarda çevresel faktörler ile aktivite ve katılım arasındaki ilişkinin incelenmesi

Bu çalışmanın amacı; serebral palsili çocuklarda çevresel faktörler ile aktivite ve katılım arasındaki ilişkiyi incelemekti. Çalışma kapsamında öncelikle çevresel faktörleri değerlendirmek için European Child Environment Questionnaire'in Türkçe geçerlik ve güvenirliği araştırıldı. ECEQ anketinin geçerlik ve güvenirliği için; 2-18 yaş arası 306 SP'li çocuk ailesi tarafından ECEQ ve Pediatrik Özürlülük Değerlendirme Ölçeği dolduruldu. Test tekrar-test değerlendirmesi 65 aile ile tamamlandı. Daha sonra çevresel faktörler ile aktivite ve katılım arasındaki ilişkinin belirlenmesi için; aynı örneklemden 5-13 yaş arası 106 SP'li çocuk ve ailesi seçildi. Kaba motor fonksiyon seviyesi, ince motor fonksiyon seviyesi, iletişim fonksiyonu seviyesi ve yeme içime beceri seviyesi ile fonksiyonel durum belirlendi. Aktivite (Kaba Motor Fonksiyon Ölçütü-KMFÖ-88), katılım, aileye olan etki, kişisel faktörler ve çevresel faktörler değerlendirildi. Sonuç olarak; Türkçe ECEQ anketi geçerli (RMSEA<0,080; p<0,05) ve güvenilir (Cronbach alfa >0,90; ICC >0,70) bulundu. SP'li çocukların aktivite ve katılımını etkileyen en önemli faktör fonksiyonel durum olarak belirlendi. Gestasyonel ağırlık ve gestasyonel yaş gibi kişisel faktörlerin, epilepsi, mesane-bağırsak, konuşma ve yutma problemi gibi eşlik eden problemlerin, ailesel etkilenimin ve çevresel faktörlerin aktivite ve katılım kısıtlılığı ile ilişkili olduğu bulundu (RMSEA<0,080; p<0,05). Bu sonuçlar doğrultusunda SP'li çocuklarda aktivite ve katılımı etkileyebilen kişisel faktörler, ailesel faktörler ve çevresel faktörlerin ayrıntılı değerlendirilmesinin, klinik uygulamalarda aktivite ve katılımı artırmaya yönelik rehabilitasyon programının yapılandırılmasında önemli olduğunu söyleyebiliriz.
Gelişmekte olan bir ülkede çocuk hastalarda allojeneik hematopoietik kök hücre transplantasyonu sonrası erken dönem mortalite sıklığı ve enfeksiyon özelliklerinin belirlenmesi

Bu çalışmada gelişmekte olan bir ülkede yeni kurulmuş, giderek artan sayıda HKHT uygulayan ve ülke koşullarını yansıtan bir pediatrik KİT ünitesinde allojeneik HKHT uygulanan hastalarda erken dönem transplanta bağlı mortalite sıklığı, nedenleri ve enfeksiyonların bu mortaliteye hangi oranda katkıda bulunduğunun belirlenmesi amaçlandı. Mayıs 1996 -Aralık 2010 tarihleri arasında hematolojik hastalık tanısıyla doku tipi tam uygun aile içi vericiden allojeneik HKHT uygulanan tüm hastaların klinik verileri geriye dönük olarak değerlendirildi. Çalışmada erken dönem mortalite sıklığı %5.7 olup, mortalite nedenleri veno-oklüziv hastalık, enfeksiyonlar ve akut GVHH olarak belirlendi. Enfeksiyona bağlı erken dönem mortalite sıklığı %1.6 bulundu. Erken dönemde invaziv fungal enfeksiyon sıklığı %7.4 olup, invaziv fungal enfeksiyona bağlı mortalite oranı %11 olarak bulundu. Çalışmamızda gelişmekte olan ülkemizin koşullarını yansıtan pediatrik KİT ünitemizde doku tipi tam uyumlu aile içi vericiden allojeneik HKHT uygulanan hastalarda erken dönem transplanta bağlı mortalite sıklığı, bu mortaliteye enfeksiyonların katkısı ve enfeksiyona bağlı erken dönem mortalite sıklığı benzer dönemde uygulanan ve benzer transplant özellikleri taşıyan gelişmiş ülke sonuçlarından daha düşük bulundu. Önemli bir enfeksiyöz morbidite ve mortalite nedeni olan invaziv fungal enfeksiyonların erken dönem sıklığı ve invaziv fungal enfeksiyonlara bağlı mortalite oranının gelişmiş ülke sonuçlarından daha yüksek olmadığı görüldü.
Pediatrik obsesif kompulsif bozukluk hastalarında sitokin ve kemokin düzeyleri

Amaç: Bu çalışmada obsesif kompulsif bozukluk tanısı alan çocuklar ile sağlıklı kontroller arasında serum sitokin, kemokin ve Beyin Kökenli Nörotrofik Faktör düzeylerinin farklılık gösterip göstermediğinin belirlenmesi amaçlamış ayrıca sitokin, kemokin ve BDNF düzeyleri ile hastalık şiddeti arasındaki ilişkinin incelenmesi hedeflenmiştir. Yöntem: Çalışmaya Necmettin Erbakan Üniversitesi Meram Tıp Fakültesi Çocuk ve Ergen Psikiyatrisi Polikliniği'ne başvuran, DSM- 5 tanı ölçütlerine göre OKB tanısı konan 8-18 yaş aralığındaki ilaç tedavisi kullanımı olmayan hastalar ve sağlıklı kontroller alınmıştır. OKB grubunda 44, kontrol grubunda 40 çocuk ve ergen yer almıştır. Araştırmacılar tarafından katılımcılara Okul Cağı Çocukları İçin Duygulanım Bozuklukları ve Şizofreni Görüşme Çizelgesi-Şimdi ve Yaşam Boyu Şekli Türkçe Uyarlaması uygulanmıştır. OKB grubunda OKB belirti şiddetini ölçmek için klinisyen tarafından yarı yapılandırılmış bir ölçek olan Çocuklar İçin Yale-Brown Obsesif Kompulsif Ölçeği uygulanmış ve çocukların depresyon, anksiyete ve obsesif kompulsif belirtilerinindüzeylerini belirlemek amacıyla çocuklara kendilerinin dolduracağı öz bildirim ölçekleri verilmiştir. Serum sitokin, kemokin ve BDNF düzeyleri psikiyatrik görüşmenin yapıldığı gün toplanan serum örneklerinden ELISA yöntemi ile belirlenmiştir. Bulgular: Çalışmamızda OKB grubunda serum TNF-alfa düzeyi sağlıklı kontrollere göre istatistiksel olarak anlamlı düzeyde yüksek, IL-12 düzeyi ise istatistiksel olarak anlamlı düzeyde düşük bulundu. BDNF ile diğer sitokin ve kemokin düzeyleri açısından OKB ve kontrol grubu arasında anlamlı farklılık tespit edilmedi. Sonuç: Yüksek serum TNF-alfa ve düşük serum IL-12 düzeyleri OKB'si olan çocuk ve ergenler için bir immülolojik belirteç olabilir. Serum sitokin, kemokin, BDNF ile çocukluk çağı OKB'si arasındaki nedensellik ilişkisi için daha fazla araştırmaya ihtiyaç vardır.
Cemil Kavukçu'nun öykülerinde insan

Çağdaş Türk Edebiyatı yazarları arasında yer alan Cemil Kavukçu, özellikle yazdığı öykülerle adından söze ettirmektedir. Öykülerinde insanı merkeze alan yazar, daha çok dışlanmış, itilmiş yalnız ve sıradan insanların özlemlerini ve hayattan beklentilerini dile getirir. Çalışmamızın birinci bölümünde, öykü türünün edebiyatımızdaki tarihi gelişimi ve Cemil Kavukçu'nun bu sürece katılması anlatılmaktadır. İkinci bölümde, Cemil Kavukçu'nun hayatı, sanatı ve eserleri üzerinde durulmaktadır. Üçüncü bölümde ise, psikolojik ve sosyal yönleri ile Cemil Kavukçu'nun öykülerindeki insanlar tanıtılmaktadır. Bu bölüm; psikolojik açıdan insan, sosyo-ekonomik bakımdan insan, taşra ve kent insanı, fiziksel özellikleri bakımından insan ve Cemil Kavukçu'nun öykülerindeki çocuklar olmak üzere beş başlığa ayrılmaktadır. Bu başlıklar, öykülerdeki insanların ön plana çıkan özelliklerine göre sıralanmaktadır. Çalışmamızın sonuç bölümünde ise genel bir değerlendirme yapılmaktadır.
Romatolojik hastalıklarda çocukluk çağı ruhsal travma sıklığı

Bu çalışmada romatolojik hastalığı olan olgu grubunda kontrol grubuna kıyasla çocukluk çağı ruhsal travma sıklığını daha fazla bulmayı amaçladık. Çalışmamızda, 127'si kadın, 93'ü erkek olmak üzere toplam 220 romatolojik hastalığı olan olgu grubu ile 116'sı kadın, 104'ü erkek olmak üzere toplam 220 romatolojik hastalığı olmayan kontrol grubu, toplamda 440 hasta incelendi. Grupların yaş ortalamaları uyumlu idi. Gruplar arasında yaş, cinsiyet, medeni durum ve eğitim durumları arasında istatistiksel olarak anlamlı farklılık bulmadık (p> 0 .05). Çalışma gruplarına Beck Anksiyete Ölçeği, Short Form- 36 (SF-36) Yaşam Kalitesi Değerlendirme Formu ve Çocukluk Çağı Ruhsal Travmalar (CTQ-28) Ölçeği anketleri verildi ve hastalar tarafından dolduruldu. Beck anksiyete ölçeğinde, yaşam kalitesi ölçeğinin alt parametlerinde ve çocukluk çağı ruhsal travmaları ölçeğinde olgu grubunda kontrol grubuna kıyasla anlamlı farklılıklar bulduk (p < 0 .05). Sonuçlarımıza göre, romatolojik hastalığı olanlarda daha fazla çocukluk çağı travmaya maruziyet saptadık. Travmanın hipotalamo pituiter adrenal aksı üzerinden etkisi sonucu romatolojik hastalıkların etyopatogenezinde rol oynadığı düşünülmektedir.
48-60 aylık çocukların babalarının ebeveyn öz yeterlik algılarının incelenmesi

Bu çalışmanın amacı, okul öncesi eğitim kurumuna devam eden 48-60 aylık çocukların babalarının ebeveyn öz yeterlikleri ile birliktelik durumları arasındaki ilişkiyi incelemektedir. Ayrıca babanın yaşı, öğrenim durumu, gelir düzeyi, çocuğun cinsiyeti, çocuk sayısı, çalışma durumu, çocuğu görme sıklığı gibi demografik özellikler de değişken olarak ele alınmıştır. Örneklem grubu, okul öncesi eğitim kurumuna devam eden 4-5 yaş grubu çocukları olan evli ve boşanmış toplam 100 babadan oluşmaktadır. Örneklem grubunu oluşturan babalar, 'Ebeveynliğe Yönelik Tutum Ölçeği Baba Formu' ve araştırmacı tarafından hazırlanan aile bilgi formunu doldurmuştur. Araştırmanın sonucuna göre, babaların ebeveynliğe yönelik genel tutum puanları ortalamalarının birliktelik durumu değişkenine göre anlamlı bir farklılık gösterip göstermediğini belirlemek amacıyla yapılan test sonucunda anne babası birlikte olan çocukların babalarının öz yeterlik puanları daha yüksek bulunmuştur. Evli babaların eğitim durumu değişkenine göre ebeveynliğe yönelik tutumları farklılaşmaktadır. Boşanmış babaların ise, gelir düzeyi değişkeninde ebeveynliğe yönelik tutumları farklılaşırken, çocuğu görme sıklığı her hafta olan babaların babalık görevinden sağladığı doyum ve ebeveynliğe yönelik genel tutum puanlarının yüksek olduğu belirlenmiştir.
Wilms tümörü hastalarında uzun dönemli böbrek fonksiyonları

Köstel-Bal, AS. Wilms tümörü hastalarında uzun dönemli böbrek fonksiyonları. Hacettepe Üniversitesi Tıp Fakültesi Çocuk Sağlığı ve Hastalıkları Anabilim Dalı Uzmanlık Tezi, Ankara, 2014. AMAÇ: Wilms tümörü çocukluk çağının en sık görülen böbrek tümörüdür. Son elli yılda tedavideki gelişmeler sonucunda sağkalım hızları %90ların üzerine çıkmıştır. Prognozdaki gelişmeler ve sağkalım hızlarındaki artış sonucunda Wilms tümörü hastalarında tedavinin böbrek üzerine geç etkileri gündeme gelmiştir. Bu çalışmada sendromik olmayan tek taraflı Wilms tümörü olan hastalarda böbrek üzerine olan geç etkiler araştırılmıştır. YÖNTEM: Hastanemizde 1975- 2011 yılları arasında tanı almış Wilms tümörü hastalarından, tek taraflı nefrektomi yapılarak kemoterapi ve/veya radyoterapi almış, tedavi kesiminden sonra en az iki yıldır remisyonda izlenen 45 hasta dahil edilmiştir. Hastaların glomerüler filtrasyon hızları hesaplanmış, idrar protein atılımları, idrarda ß2-mikroglobulin düzeyleri ve kan basınçları ölçülmüş; ayrıca genel sağlık durumları ve yaşam kaliteleri de değerlendirilmiştir. Sonuçlar, klinik verilerin kemoterapi ve radyoterapi gibi olası risk faktörleri yönünden analiz edilmesiyle ortaya konmuştur. SONUÇLAR: Çalışmaya dahil edilen hastaların ortanca izlem süresi 8,7 yıl olup, bu süre boyunca hiçbirinde son dönem böbrek yetmezliği gelişmemiştir. İzlem boyunca hastaların hipertansiyon, proteinüri ve tübülopati gibi böbrek sorunlarından biri meydana gelmiştir. Ultrasonografik incelemede hastaların %72'sinde kompansatris hipertrofi saptanmıştır. Böbrek boyutlarında ortanca maksimum bipolar uzunluk, tanı yaşı 36 aydan büyük olan hastalarda anlamlı olarak daha fazladır. Tanı zamanında hastalarhipertansif iken, çalışma sırasında yalnızca %7'sinde hipertansiyon saptanmıştır. Benzer şekilde ortanca glomerüler filtrasyon hızı tanı anında daha düşüktür (p: 0 ,04). Çalışma sırasında hastaların tümünün glomerüler filtrasyon hızı normal sınırlardadır; ancak özellikle izlem süresi 10 yılın üzerinde olan hastalarda belirgin bir düşme eğilimi izlenmektedir SONUÇ: Her ne kadar tek taraflı nefrektomi uygulanmış sendromik olmayan Wilms tümörü hastalarında uzun dönemde böbrek yetmezliği gelişme riski çok düşük olsa da, ilerleyici böbrek hasarı meydana gelmektedir. Bu nedenle uzun dönemli izlemde hastaların tümünde böbrek fonksiyonları ayrıntılı olarak incelenmelidir.
Diskinetik Serebral palsi'li çocuklarda distoni ve koreoatetoz'un fonksiyon, aktivite, katılım ve yaşam kalitesi üzerine etkilerinin incelenmesi

Bu çalışma, diskinetik Serebral Palsili çocuklar ve ergenlerde distonik ve koreoatetoid hareketlerin ayırt edilmesi, şiddetinin belirlenmesi ile fonksiyon, aktivite, katılım ve yaşam kalitesi üstüne etkilerini incelenmek ve 2-18 yaş aralığındaki tipik gelişen çocuklar ve diskinetik SP'li çocuklar arasındaki katılım farkını da karşılaştırmak için yapıldı. SP'li bireylerin distoni ve koreoateteoid ayrımları Diskinezi Bozukluk Ölçeği ile yapıldı; 15'i distonik 25'i koreoatetoid, 40 diskinetik SP'li çocuk çalışmaya dahil edildi. Fonksiyon, aktivite, katılım ve yaşam kalitesi arasındaki ilişkiler bulunurken kullanılan değerlendirmeler, İşlevsellik, yeti yitimi ve sağlığın uluslararası sınıflandırması ; çerçevesi temel alınarak yapıldı. Diskinetik SP'li çocukların yaşam kalitesindeki farkı ortaya koymak için tipik gelişen 20 çocuk çalışmaya dahil edildi. Bireylerin sosyo-demografik özellikleri ve sınıflandırma sistemlerine göre dağılımları gösterildi. Koreoatetozun aksine distoni ile fonksiyon, aktivite ve katılım arasında güçlü bir ilşki bulundu (p<0,01). Distoni vakalarında, toplam distoni skoru ile yaşam kalitesi arasında anlamlı bir ilişki bulunmazken, koreoatetoz ile zayıf bir ilişki gösterdi. Diskinetik SP'li çocukların tipik gelişen çocuklara göre yaşam kalitesinin anlamlı olarak düşük olduğu bulundu (p<0,01). Sonuçlar doğrultusunda bu çalışma, literatürde SP'nin ağır formlarını içeren diskinetik SP'li bireyleri inceleyen az sayıdaki çalışmadan biri olması ve diskinetik SP'li bireylerde distoni ve koreoatetoz ile fonksiyon, aktivite, katılım ve yaşam kalitesi arasındaki ilişkiyi değerlendirilebilmesi için diskinetik SP'li çocuklardaki distoni ve koreoatetoid klinik tipini de içeren detaylı bir değerlendirme yapılarak DBÖ'yi de kullanmış olması nedenleri ile önem taşımaktadır. Çalışma sonuçları, diskinetik SP'li bireylerdeki vücut yapı ve fonksiyonlarındaki bozuklukları, aktivite ve katılım limitasyonlarını, ICF çerçevesinde ortaya koyarak bütüncül bir pencere sunması açısından klinisyen ve araştırmacılara yol göstermesi yönüyle de önemlidir.
Obez çocuklarda beynin difüzyon ağırlıklı manyetik rezonans görüntüleme bulguları

Obezite vücutta aşırı yağ depolanması ile ortaya çıkan, fiziksel ve ruhsal sorunlara neden olabilen bir enerji metabolizması bozukluğu olup; günümüzde gelişmiş ülkelerdeki çocuk ve erişkin tüm popülasyonu etkileyen en önemli sağlık problemlerinden biridir. Sıklığı tüm dünyada ve ülkemizde her geçen gün artmakta olan ve yaşam kalitesini olumsuz yönde etkileyen kronik bir hastalıktır. Obezitede vücut yağ oranının belirlenmesi önemli olup vücut yağ kitlesini ölçen çeşitli yöntemler vardır. Bu yöntemlerin hepsinde amaç; vücuttaki yağ dokusu ile yağ dokusu dışında kalan doku miktarı oranının belirlenmesine yöneliktir. Litaratürde obezitede beynin difüzyon ağırlıklı manyetik rezonans görüntüleme bulguları ile ilgili sadece bir tek çalışma olup, bu da erişkinlerde yapılmıştır. Biz bu çalışma ile obez çocuklarda beynin DA-MRG bulgularını ortaya koymayı amaçladık. Çalışmaya 41 obez, 18 fazla kilolu ve 31 normal kilolu olan 4-16 yaş arasındaki toplam 91 olgu alındı. Bu olgularda DA-MRG ile b100, b600, b1000 ve b2000 gradient değerlerinde difüzyon ağırlıklı eko-planar görüntüler alınıp, her olguda her b değeri için beyinde açlık ve toklukla ilişkili olan hipotalamus, hipokampal girus, orta temporal korteks, insula, korpus striatum, singulat girus, orbitofrontal korteks, talamus, orta beyin, amigdala, oksipital korteks, dorsomedial frontal korteks, dorsolateral frontal korteks ve serebellum olmak üzere toplam 14 bölge belirlendi. Normal, fazla tartılı ve obez grubun b600, b1000 ve b2000 değerlerinde görünür difüzyon katsayı haritaları üzerinden belirlenen 14 bölgeden ölçüm yapıldı. Çalışmamızda; normal ve obez grubun, normal ve fazla kilolu grubun ve fazla kilolu ve obez grubun b600, b1000 ve b2000 değerlerinin karşılaştırmasında; ADC değerlerinde istatiksel olarak anlamlı fark bulunmuştur (p<0,05). Ayrıca BKİ artışı ile b600, b1000 ve b2000 değerleri ile ADC değerleri arasında pozitif korelasyon bulunmuştur. Sonuç olarak radyasyon verilmemesi, çok hızlı ve kolay elde edilebilmesi, kontrast maddeye gerek duyulmaması ile obez çocuklarda etyopatogenezde ve tanıda klinik ve laboratuar bulgularının yanında beynin DA-MRG bulgularının faydalı olabileceği kanaatindeyiz. Obezitede beyin dokusundaki bu değişikliklerin anlaşılması ile obezite etyolojisinde altta yatan mekanizmanın daha iyi anlaşılmasına katkı sağlanabilir.
Otizm spektrum bozukluğu olan çocuklarda alıcı ve ifade edici kelime bilgisinin ve artikülasyon becerilerinin değerlendirilmesi

Bu çalışmanın amacı; Otizm Spektrum Bozukluğu olan çocuklarda alıcı dil, ifade edici dil kelime bilgisi ve artikülasyon becerileri ile gelişim durumlarının incelenmesi ve yaşa göre farklılık gösterip göstermediğinin belirlenmesidir. Çalışma, özel eğitim ve rehabilitasyon merkezlerine eğitim için başvuran, 4 yaş -6 yaş 11 ay arası, OSB'li 60 çocuk üzerinde yürütülmüştür. Çocuklar yaşlarına göre; 1. Grup: 4 yaş 0 ay ile 4 yaş 11 ay aralığında, 2. Grup: 5 yaş 0 ay ile 5 yaş 11 ay aralığında, 3. Grup: 6 yaş 0 ay ile 6 yaş 11 ay aralığında olmak üzere üç alt grupta değerlendirilmiştir. Çocukların gelişimsel değerlendirmeleri DENVER II gelişimsel tarama testi ile, alıcı ve ifade edici dil kelime bilgisi değerlendirmeleri Türkçe İfade Edici ve Alıcı Dil Kelime Testi ile, artikülasyon değerlendirmeleri ise Ankara Artikülasyon Testi kullanılarak yapılmıştır. Araştırmadan elde edilen bulgular; OSB'li her üç yaş grubunun tümünde çocukların TİFALDİ Alıcı Dil Kelime Bilgisi Testi, İfade Edici Dil Kelime Bilgisi Testi yaşlarının ve AAT eşdeğer yaşlarının, kronolojik yaşlarına göre geciktiğini göstermektedir. Araştırmaya katılan çocukların TİFALDİ Alıcı ve İfade Edici Dil Kelime Bilgisi Testi standart puanlarına ilişkin tüm yaş grupları arasındaki farklar anlamlıdır. Farkların kaynağı incelendiğinde, tüm yaş grupları arasında anlamlı fark olduğu belirlenmiştir. Üç farklı yaş grubunun ifade edici dil açısından kronolojik yaş ve eşdeğer yaş farkını ifade eden fark puanlarının karşılaştırılması sonucunda yaş grupları arasında fark puanları farkının anlamlı olduğu belirlenmiştir. Farkın kaynağı araştırıldığında, tüm yaş grupları arasındaki farkların anlamlı olduğu saptanmıştır. Araştırmaya katılan OSB'li 60 çocuğun Denver II Testi sonuçlarına göre %12'sinin 'şüpheli', %88'i ise 'anormal' kategorisinde bulunduğu belirlenmiştir. Sonuç olarak, OSB olan çocukların alıcı ve ifade edici dil becerileri ile artikülasyon becerilerinde kronolojik yaşlarına uygun gelişim gözlenmediği saptanmıştır. Denver II Gelişimsel Tarama Testi sonucunda, OSB olan çocuklarda anlamlı gelişim geriliği tespit edilmiştir.
Serebral palsi'li çocuklarda simüle hippoterapi eğitiminin etkinliği

Amaç: Simüle hippoterapi eğitiminin Serebral Palsi'li çocuklar üzerindeki etkinliğini araştırmaktır. Gereç ve Yöntem: Çalışmaya 5-15 yaş arası, 30 SP'li (17 hemiparetik, 13 diparetik) çocuk alındı. Hippoterapi simülasyon eğitimi için Horse Riding Simülatör cihazı kullanıldı. Çocuklar 8 hafta, haftada 2 kez, 45 dakika Nörogelişimsel Tedavi sonrasında 8 hafta, haftada 2 kez, 30 dakika HRS ve 15 dakika NGT tedavisi aldı. Çocuklar tedavi öncesi, 8. ve 16. hafta sonunda PEHA, MAS, MyotonPRO, KMFÖ-88, GEÖ, Wee-FIM, Pedalo Sensamove Denge Testi, PDS ve WinTrack Yürüme Platformu ile değerlendirildi. Bulgular: HRS+NGT yöntemi sonrasında başlangıca ve NGT yaklaşımına göre çocukların KMFÖ-88, Wee-FIM, GEÖ, PDS, Pedalo ve yürüme parametreleri sonuçlarında istatistiksel olarak anlamlı bir artış olduğu, MAS sonuçlarında anlamlı bir azalış olduğu (p<0,05), MyotonPro sonuçlarının ise değişmediği bulundu. Sonuçlar: Nörogelişimsel Tedavi yaklaşımıyla birlikte yapılan simüle hippoterapi eğitiminin SP'li çocukların spastisitesinin azaltılmasında, alt ekstremite hareketlerinin, kaba motor fonksiyonlarının, oturma postural kontrolünün, oturma ve ayakta durma dengesinin, yürüme fonksiyonlarının ve günlük yaşam aktivitelerinin geliştirilmesinde daha etkili olduğu belirlendi.
Retrograt intrarenal cerrahi uygulanan erişkin ve çocuk hastaların etkinlik ve sonuçlarının karşılaştırılması

GİRİŞ VE AMAÇ: Taş hastalığı yüzyıllardan beri biliniyor olmasına rağmen günümüzde yaygınlığı çocuk ve erişkinlerde gittikçe artmaktadır. Teknolojik gelişmeler, endoskopik aletlerin minyatürizasyonu böbrek taşlarının tedavisinde retrograt intrarenal cerrahinin etkin şekilde kullanımına olanak sağlamıştır. Çocuk hastalarda bu konuda kısıtlı sayıda çalışma vardır. Çalışmamızda, retrograt intrarenal cerrahi ile tedavi edilen çocuk ve erişkin hastalardaki tam taşsızlık oranları ile komplikasyon oranlarını karşılaştırarak retrograt intrarenal cerrahinin çocuk hastalardaki etkinliğini ve güvenirliğini değerlendirmeyi amaçladık. MATERYAL-METOD: Çalışmamızda 01.01. 2010 ile 01.03. 2018 tarihleri arasında böbrek taşı tanısı konulup retrograt intrarenal cerrahi ile tedavi edilen hastaların dosyaları incelendi. Hastalar çocuk (18 yaş altı) (grup 1) ve erişkin (18 yaş ve üzeri) (grup2) yaş gruplarına ayrıldı. Gruplar; taş yükü, taş boyutu, taş lokalizasyonu, operasyon süresi, üreteral erişim kılıf kullanımı, intraoperatif komplikasyon oranları, tam taşsızlık oranları, postoperatif komplikasyon oranları, hastane yatış süreleri, DJ katater kullanımı açısından karşılaştırıldı. BULGULAR: Grup 1 içerisinde 55 hasta ve grup 2 içerisinde 220 hasta olmak üzere toplam 275 hasta değerlendirilmeye alındı. Hastaların ortalama yaşı 36,5 20,1 (8 ay- 89 yıl) yıl olarak izlendi. Ortalama taş boyutu 14,6 6, 7 mm (5-47 mm) idi. Ortalama operasyon süresinin 62,9 24,4 (25- 170 dk) dakika olduğu görüldü. Hastanede yatış süresi 1,9 2,4 (1-15 gün) gün olarak tespit edildi. Her iki grupta taş yükü, taş sayısı, taş opasitesi, taraf, işlem öncesi hidroüreteronefroz derecesi ve operasyon sürelerinin benzer olduğu tespit edildi. Gruplar arasında ilk seans cerrahi sonrası tam taşsızlık oranları (grup 1 %81,8, grup 2 78,2, p: 0 ,554) benzer olarak bulundu. Toplam komplikasyon oranı %13, 8 (grup 1 %16,4, grup 2 13,2) olup iki grup arasında fark izlenmedi. SONUÇ: Çalışmamızda böbrek taşı olan çocuk hastalarda RIRS'ın etkin ve güvenle kullanılabilecek minimal invazif cerrahi prosedür olduğunu tespit ettik. Alt pol taşı varlığının, artan taş yükünün ve birden fazla taş mevcudiyetinin hem çocuk hem de erişkin hastalar için cerrahi sonrası başarıyı etkileyen en önemli faktörler olduğunu gördük.