turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Konya ili Selçuklu ilçesi halk inanışları

Çalışma Konya'nın Selçuklu ilçesindeki halk inanışlarının tespit edilip yöredeki yaygın halk inanışlarının derlenmesinden oluşmaktadır. Geçmişten günümüze gelebilmiş fakat yazılı kaynaklarda rastlanmayan bazı sözlü kültür ürünlerinin geleceğe aktarılmasını ve unutulmamasını sağlayabilmek için bu kültür ögelerinin derlenmesi ve kayıt altına alınması önem arz eden bir husustur. İşte bu tezin amacı da bu hususa katkı sağlayabilmek için sözlü kültür ürünlerinin toplanıp yazılı hale getirilerek onların yok olmasına engel olmaktır. Ayrıca bu çalışma ile inanışların halk yaşayışı üzerinde azımsanmayacak derecede etkilerinin olduğunun ortaya konulması amaçlanmıştır. Bu tez aynı zamanda hızla gelişen teknoloji karşısında ne yazık ki değerini yitirmeyi sürdüren halk arasındaki inanışların dayandığı manevi temelleri korumak adına çalışılmıştır. Tezin oluşturulma aşamasında birçok yazılı kaynak taranmış ve elde edilen bilgiler ışığında 105 kaynak kişi ile yüz yüze görüşülmüştür. Tezde yer alan bilgilerin bir kısmı yazılı kaynaklardan büyük bir kısmı ise sözlü kaynaklardan edinilmiştir. Aynı zamanda sahada bulunularak gözlem metoduyla inanışların bir kısmının yörede halen yaşadığına tanık olunmuş ve bunlar fotoğraflanarak kayıt altına alınmıştır. Kaynak kişilerin büyük bir çoğunluğunun belli bir yaşın üzerinde olan kişilerden oluşması bize çalışmamızın daha iyi bir sonuç verdiğini göstermektedir. Çünkü bu husus günden güne kaybolmaya ve unutulmaya devam eden halk deyiş ve inanışlarını fazla bozulmaya uğramadan koruma altına aldığımızı göstermektedir. Bu çalışma ile zengin kültürümüzün bir parçası olan halk inanışlarının araştırıldıkça yenilerinin ortaya çıktığı ve kaynak kişiler ile görüşüldükçe daha çok inanışın hatırlandığı çok geniş ve ayrıntılı bir çalışma konusu olduğu sonucuna ulaşılmıştır. Sonuç olarak tez çalışmamız yöresel halk inanışlarının derlenmesi açısından önemli olmakla birlikte geçmişşe ışık tutması dolayısıyla da oldukça faydalıdır.
Elazığ ili ve Arapgir ilçesi türkülü oyunlarının karşılaştırmalı incelemesi

Elazığ ili ile Malatya'nın Arapgir ilçesi türkülü oyunlarını ele alıp inceleyen bu çalışma; zikrolunan oyunların ayrıntılı bir şekilde tanınması, tanıtılması ve sağlıklı bir şekilde genç kuşaklara aktarılarak yaşatılmasını sağlamak amacıyla yapılmıştır. Mevcut durumun belirlenmesine yönelik belge çözümleme ve arşiv tarama modelinin uygulandığı çalışmamızda; Elazığ Türkülü Oyunları ile Arapgir Türkülü Oyunları karşılaştırmalı olarak incelenmiş, bu oyunların folklorik ve müzikal analizleri yapılmış, oyunlarda giyilen elbiseler ve çalgılar hakkında da ayrıntılı bilgilere yer verilmiştir.
Uluborlu halk kültüründen örnekler

Uluborlu ilçesi kendisine has yerel halk kültürünü halen daha muhafaza etmektedir. Şehir içerisinde gerek yaşayan halk gerekse literatür üzerinde yapmış olduğumuz çalışmalar sonucunda yöre özgü, gelenekselliğini koruyan birçok kültür ve sanat örneğini günümüze kadar taşıdığı tespit edilmiştir. Zaman içerisinde gelişen teknoloji ve değişen yaşam şartları ile birlikte yöre halkının gelenek ve göreneklerinde farklılaşmalar hatta kaybolmalar ortaya çıkmıştır. Araştırma kapsamında Uluborlu'da yapılan sözlü görüşmelerde görüşülen kişilerin ifadeleri ve sanat erbabının çalışmaları üzerinde yapılan gözlemler sonucu; yörede geleneksel halk kültürünün devam ettiği görülmektedir. Ancak bazı halk kültür unsurlarının kaybolmaya yüz tuttuğu görülmekte olsa da insanların hafızalarına yer etmiş olan geleneksel kültür canlandırılmaya çalışılmaktadır. Yörede yapılan araştırmalar neticesinde, doğumla başlayan ve insan hayatının çeşitli evrelerinde uygulanan, doğum, sünnet, asker uğurlama, evlilik, nazardan korunma gelenekler incelenerek değerlendirilmiştir. Yöreye has yemek kültürü, el sanatları, halkın hayatında önemli bir yeri olan yağlı pehlivan güreşleri, festivaller, özel günlere has kutlamalar ve gezek kültürü hakkında orijinal uygulamalar tespit edilmiştir ve pek çok örnekte yöreye has farklı uygulamalar tespit edilmiştir. Bu bilgiler ışığında Uluborlu ilçesinde farklı medeniyetlerin bıraktığı izler ile birlikte katlanarak günümüze kadar ulaşan, kaybolan veya kaybolmaya yüz tutmuş birçok halk kültür ve gelenek unsuru ortaya çıkartılmıştır. Bu tespitlerle Uluborlu'nun kökleri çok derine dayanan, kendisine has özellikler taşıyan yerel kültürü ortaya konularak, Türk halk bilim literatürüne bir katkı sağlanmıştır.
Tasavvuf kültüründe tac sembolizmi

'Tasavvuf Kültüründe Tac Sembolizmi' adlı bu tez; giriş, üç bölüm ve sonuçtan oluşmaktadır. Giriş kısmında; araştırmanın amacı, metodu ve kaynakları belirtildikten sonra genel olarak tasavvuf kültüründe kıyafet ile ilgili literatür ve özelde tarikatlarda tac ile ilgili asıl kaynaklar incelenmiştir. Tezin giriş kısmında tac sembolizminin teorik ve kavramsal alt yapısını oluşturmak için mitoloji, sembolizm ve ikonografi konuları açıklanarak sembolizmle bağlantılı terimler üzerinde durulmuştur. Bu çerçevede göstergebilim ve gösterge çeşitleri, ikon-ikonografi, ikonoloji, alegori, sembolik dil, mit ve mitolojik dil temas edilen konular arasındadır. İnceleme konusu yapılan tac, şeyhin veya sülukte belli bir mertebeye ulaşmış dervişin tarikat kıyafeti olarak kullandığı, tarikatına göre farklı şekil ve renklere sahip, yün ya da pamuklu çuhadan yapılmış serpuş, külah, fahir, kalensüve, kavuk, börk, sikke ve takke türünden başlıkların ortak adıdır. Birinci bölümde, Arap yarımadasında, Hz. Peygamber, Emevi, Abbasi Devletleri döneminde ve Eski Türk kültüründe tacın taşıdığı değer ve sembolik anlamlar yer almaktadır. İkinci bölümde dilimli derviş tacı ve dilim, mühür ya da düğme gibi tacın tamamlayıcı ıstılahları açıklanmıştır. Üçüncü bölümde ise tac sembolik, mitolojik ve ikonografik yönleri ile incelenmiştir. Bu çalışma, basılı kaynakların yanı sıra birçok yazma esere dayanmaktadır. Bu bağlamda konu hem inanç hem de ritüel bağlamında ele alınmıştır.
Hüseyin Nihal Atsız ve folklor

Folklor/halkbilgisi toplumun somut ve somut olmayan bütün değerlerini içinde barındıran, geçmişşi ve geleceği üzerine köprü görevi görerek önemli değerleri ihtiva eden, bu yönüyle toplumun kültürel mirası olmakla beraber toplumların yapısına, yaşantısına bağlı olarak değişkenlik gösterebilen bir kavramdır. Değişimin hızlı bir şekilde yaşandığı günümüzde, folklor ürünleri açısından da önemli değişimler yaşanmaktadır. Toplumun teknolojik ve sosyolojik yapısındaki değişim, folklora yansımakta ve beraberinde bir takım değişiklikleri getirmektedir. Folklor; her geçen gün kendini güncelleyerek, ait olduğu toplumun yeni folklorik değerlerine uyum sağlayan, değişikliklere uğrayan ve eskiye dair bazı değerlerin unutularak yok olmasının önüne geçen bir faktördür. Bu hususta halkbilimi çalışmalarının önem kazandığı görülmektedir. Halkbilimi çalışmaları sayesinde, kayda geçirilen folklorik değerlerin, değişime uğrasa bile, yazıya geçirildiği için yok olmaktan kurtarıldığı söylenebilir. Folklor malzemesini korumanın bir yöntemi de ona yazılı kültürde, teorik ve edebi eserlerde yer vermektir. Hüseyin Nihal Atsız'ın eserlerinde folklorik unsurlara değinmesi, bunları değerlendirmesi bu anlamda kayda değer önemli bir çalışma olarak görülebilir. Hüseyin Nihal Atsız'ın eserlerindeki folklorik ögelerin tespit edildiği bu çalışmada, eski Türklerden günümüze uzanan süreçte Türk toplumunun toplumsal yaşamına ve yapısına ait folklorik değerler ortaya konulmuştur. Tespit edilen folklorik unsurlar tasniflenmiş ve günümüz halkbilimi kurallarına göre sınıflandırılmıştır. Yapılan sınıflandırmalardan sonra, folklor unsurlarının değerlendirilmesi ve yorumlanması aşamasına geçilmiştir. Üç bölümden oluşan bu çalışmanın birinci bölümünde Hüseyin Nihal Atsız'ın hayatı, edebi kişiliği ve eserleri ele alınmıştır. Çalışmanın ikinci bölümünde Hüseyin Nihal Atsız'ın tarihçi ve Türkolog bir kimliğinin olması nedeniyle teorisyen kişiliği üzerinde durulmuştur. Çalışmanın üçüncü bölümünde Atsız'ın eserlerinde tespit edilen folklor unsurlarına yer verilmiştir. Sonuç bölümünde ise çalışma esnasında edinilen bilgilere, kazanımlara değinilmiştir.
Dövme pratikleri üzerine bir araştırma: Ankara kent örneği

Modern dövme pratikleri hakkında bilgi sahibi olabilmek için 'dövme nedir, ne zaman, nereye, neden, nerede ve nasıl yapılır' sorularının yanıtları aranmıştır. Bu sorular ve yanıtları dışında katılımcılarla yapılan derinlemesine görüşme ve katılarak gözlemler sonucu elde edilen bazı bilgiler de çözümlenmeye çalışılmıştır.
Şathiyenin uyumsuzluk kuramı bağlamında değerlendirilmesi

Tasavvufi Türk Halk Edebiyatı, halkın inanış, ibadet ve bu bağlamdaki dünya görüşü çevresinde şekillenmiş bir edebiyat şubesidir. Bu alanda yazılan eserler okuyucusuna Tanrı sevgisini, peygamberi rehber edinmeyi, ahiret inancını, ibadet etmenin feyzlerini, yaratılışın mükemmeliyetini, hakikate ulaşmanın yollarını, erdemi öğütler. Türklerin İslamiyet'i kabul etmesiyle ilk eserlerini veren bu edebiyat sahasında, temel düşüncenin okuyucuya kolayca ulaşması için sade, açık ve anlaşılır bir dil kullanılır. Tasavvufi Türk Halk Edebiyatı sahasındaki eserler temel aldığı konulara çoğunlukla ciddi ve ağırbaşlı bir üslupla yaklaşır. Şathiye nazım türü ise mukaddes kabul edilen konulara mizahi yaklaşımıyla bilinir. Çalışmamızda Tasavvufi Türk Halk Edebiyatı nazım türlerinden şathiye nazım türü konu edinilmiştir. Mizah, bilim insanlarınca tarih boyunca gizemli ve ilgi çekici bulunmuş bir alandır. Bir durum, olay, söz ya da davranış karşısında verilen düşündürücü, güldürücü tepkidir. Mizahın fizyolojik belirtisi olan gülmenin nasıl oluştuğu, hangi durumların gülmeye engel olduğu gibi sorular mizah kuramlarının ortaya çıkmasını sağlamıştır. Mizah kuramlarından uyumsuzluk, 'Şathiyenin Uyumsuzluk Kuramı Bağlamında Değerlendirilmesi' başlıklı çalışmamızın temel yaklaşımını teşkil etmektedir. Çalışmamızda Tasavvufi Türk Halk Edebiyatı nazım türlerinden şathiyenin taşıdığı mizahi unsurlar, uyumsuzluk kuramı çerçevesinde değerlendirilmiştir. Çalışmamız Tasavvufi Türk Halk Edebiyatının temel konularından olan şathiyeye modern bir yaklaşım yeni bir bakış açısı geliştirmek amacındadır. Bu minvalde, çalışmada farklı dönem ve coğrafyalarda yaşamış şairlerin en bilinen ve en güçlü mizah unsurları taşıyan şathiyeleri örneklem metodu ile bir araya getirilmiştir. Şathiyenin, mizah kuramlarından uyumsuzluk bağlamında değerlendirilerek türün bu açıdan analiz edilebilirliği saptanmıştır.
Evliya Çelebi Seyahatnamesi'nde geçen Balkan şehirlerinin maddi kültür unsurları

Balkan coğrafyası Osmanlı hakimiyeti döneminde yoğun bir imar faaliyetine sahne olmuştur. Bu imar faaliyetleri neticesinde Balkanlar çeşitli Türk-İslam eserleri ile donatılmıştır. Camiler, tekkeler, hanlar, hamamlar, çarşılar, bedestenler, köprüler, kuleler, yollar, kışlalar ve daha nice somut kültür ürünleri ile Balkan şehirleri imar edilmiştir. Balkanların Osmanlı hakimiyetinden çıkması ile bu tarihi yapıların önemli bir kısmı yıkılmış, tahrip edilmiş ya da başka amaçlarla kullanılır olmuşsa da geride kalan ve günümüze kadar da ulaşan eserler bir hayli fazladır. Son yirmi yıldan bu yana Balkan coğrafyasına olan ilginin artması sonucu buralara olan turistik ve kültürel ziyaretler, nihayette Türkiye hükümetlerinin de dikkatini çekmeyi başarmıştır. Osmanlı'nın geride bıraktığı somut kültür mirasları hala Balkanlarla olan kültürel bağlarımızın en güçlü kanıtlarıdır. Bu somut kültür ürünleri bugün Türkiye Cumhuriyeti kurumları tarafından çeşitli projeler kapsamına alınarak yeniden imar edilmekte ve tamamen yıkılıp yok olmaktan kurtarılmaktadır. Bu çalışmalara son yıllarda yapılan akademik çalışmalar da katılmış durumdadır. Mevcut çalışmamız da bu türden bir amaçla yola çıkılarak oluşturulmuş bir çalışmadır.
Gelenekteki değişim ve keçecilik sanatı

Bir topluma farklı kimlik kazandıran ve onu diğerlerinden ayıran en önemli özelliklerin başında 'gelenekleri' gelmektedir. Gelenekler, toplumların birbirlerini etkilemesiyle kendilerine özgü bir yapıya sahip olurlar. Gelenekler ihtiyaçlardan doğan ve uzun yıllar uygulanarak sürdürülen derin alışkanlıklardır. Bir geleneğin oluşması ve sürdürülmesi için birçok etken rol oynar. Diğer taraftan, kendisini zorlayan gelişmeler içerisinde değişime uğramakta direnen gelenekler zaman içerisinde yok olur gider. Değişime uyum gösterenler ise, toplumla birlikte yaşamaya devam eder. Bu bağlamda, Türkler de tarih boyunca kendilerine has geleneklerini oluşturmuşlardır. Bu oluşumda göçebe yaşamdan yerleşik yaşama geçiş çok etkili olmuştur. Gelenekteki değişim olgusuna paralel olarak keçecilik sanatı da başta ihtiyaçlardan doğmuş, toplumun ihtiyaçlarına göre şekillenmiş, yaşamın birçok alanında kullanılmıştır. Keçenin, ustaların maharetli ellerinde ihtiyacın giderilmesinin yanı sıra, süslenerek sanat ve estetik yönü de öne çıkarılmıştır. Geleneksel keçecilik sanatının tarihsel süreçteki konumu, uygulanması, toplumdaki yeri, onu oluşturan şartlar, değişimine sebep olan etkenler, nedenleri, değişim sonucu aldığı biçim, uygulayanların süreçteki değişimleri ve günümüzdeki durumunun tespiti çalışmanın amacını oluşturmaktadır. Çalışmada geleneksel keçecilik sanatının tarihsel süreci, geleneğin ustaları ve yetişme süreçleri, sürdürülebilirlik bağlamında geleneğin diğer kuşaklara aktarılması, keçecilikte kullanılan hammadde ve malzemeler, yapım teknikleri, motif ve renkler, ürünler ve bunların tarihsel süreçteki değişimleri ile geleneksel Keçecilik sanatının değişimine neden olan faktörler incelenmiştir. Tez çalışmasında yerli ve yabancı kaynaklardan konuyla ilgili tarama yapılmış, geleneğin ustaları ile mülakat ve gözlem yolu kullanılmıştır. Öncelikle konu ile ilgili kitap, makale, bildiri, doktora ve yüksek lisans tezleri ile her türlü yazılı kaynak değerlendirilmiştir. Daha sonra saha çalışmasına geçilmiş ve geleneksel keçecilik sanatının sürdürüldüğü bölgelerden seçilen geleneksel keçe ustalarıyla mülakatlar ve gözlemler yapılmıştır. Böylece tarihsel süreçteki durumuyla günümüzdeki keçecilik sanatının durumu birlikte değerlendirilmiştir. Geleneksel keçecilik sanatının toplumsal yaşam biçimimizdeki değişimler ve diğer etkenlerle birlikte değişim ve dönüşüme uğrayarak devam ettiği gözlenmiştir. Böylece ürünlerde, yapım tekniğinde, ustaların yetişme ve yetiştirme yöntemlerinde, cinsiyette, hammadde ve kullanılan araçlarda, icra ortamında ve talep edenlerde devam eden bir değişimin gerçekleştiği görülmüştür. Çalışma sonucunda, sürdürülebilirliğin en önemli şartının değişim ve dönüşüm olduğu tespit edilmiştir.
Ahıska Türkleri folkloru üzerine bir araştırma

Yrd. Doç. Dr. Mehmet ÖZÇELİKBu çalışma, Kazakistan-Almatı bölgesinde yaşayan Ahıska Türklerinin Folkloru üzerine bir araştırmadır. Ahıskalıların genel tarihinden başlayıp, Almatı'daki günümüz yaşantılarına kadar geçen zaman içindeki tarihi bilgilere ve anılara yer verildi. Genel Ahıska coğrafyası ve Almatı bölgesi tanıtıldı. Nüfusları hakkındaki bilgilere ulaşıldı. Kültürleri anlatılırken; Ahıskalı aşık, şair, din adamı ve Almatı'da yaşayan önemli Ahıskalı şahsiyetler tanıtıldı. Ahıskalıların Almatı'daki sanat etkinliklerine yer verildi ve aile yapıları tanıtıldı. Ahıska folkloru ile ilgili yapılan çalışmalar belirtildi. Birinci bölümde, anlatmaya bağlı türlerden masal, efsane, fıkra ve halk hikayesi örneklerine yer verildi. İkinci bölümde, manzum türler üzerinde duruldu. Türkü, mani, ninni, ağıt, halk şiirinin örnekleri tespit edildi. Üçüncü bölümde, kalıplaşmış sözler ele alındı. Ahıska atasözleri ile bizim atasözleri arasındaki benzerlikler tespit edildi. Dördüncü bölüm olan folklor bölümünde geçiş dönemi, bayram ve kutlamaları, çocuk oyunları, halk mutfağı, halk giyimi, halk inanışı, halk hekimliği, halk takvimi ile ilgili anlatımlara ulaşıldı. Konularla ilgili resimler, konu ile birlikte verildi. Araştırmamız sırasında çektiğimiz fotoğraflar belirtmek için 'özgün' kelimesi kullanıldı. Sonuç bölümünde, tespit ettiğimiz bu ürünlerin öneminden bahsedildi. Geniş kapsamlı olması cihetiyle bundan sonraki yapılacak çalışmalara ışık tutacağı konusu vurgulandı. Araştırma sırasında karşılaştığımız zorluklardan bahsedildi. Sözlük bölümü oluşturulmadı. Bazı kelimelerin anlamları, kelimenin yanında açıklandı. Kaynakça bölümünde kaynak kişiler hakkında gerekli bilgilere de yer verildi.
Çerkes mutfak kültürünün sürdürülebilirliği üzerine bir çalışma: Sakarya ili örneği

Tarih boyunca çeşitli nedenlerle göç etmek zorunda kalan insanlar, yerleştikleri bölgelere kendileriyle birlikte kültürlerini ve lezzetlerini de götürmüşlerdir. Bu bağlamda göç eden toplumlardan biri olan Çerkez halkının, kapalı bir toplum yapısı sergileyerek yemek kültürünü kendi içerisinde nesilden nesle aktarmaya çalıştığı görülür. Zaman içerisinde Çerkez halkının yerel halk ile girdiği etkileşim, çevre halklar ile kültür alışverişinde bulunmasını sağlamıştır. Bu durum nesiller ilerledikçe Kafkasya'dan getirilen geleneksel yemeklerin genç nesiller tarafından unutulmaya başlamasına neden olmuştur. Bu çalışmanın amacı, Kafkasya'dan Sakarya bölgesine göç eden Çerkez halkının mutfak kültürlerini sürdürme durumlarının tespit edilmesi ve sürdürülebilirlik noktasında rol oynayan faktörlerin neler olduğunun ortaya konulmasıdır. Bu amaç doğrultusunda araştırmanın birinci kısmında mutfak kültürünün gelişimi, Kafkasya bölgesi, Çerkez Mutfağı ile ilgili kavramlar yer almaktadır. Sakarya ilinde, Çerkez halkının yoğun yerleşim gösterdiği Yanık, Emirler ve Alancuma köylerinde 47 kişi ile yüz yüze görüşmeler gerçekleştirilmiştir. Elde edilen veriler MAXQDA paket programı ve SPSS programı ile analiz edilmiştir. Analiz sonucunda bulgular incelendiğinde, Çerkez mutfağında mısır unu, kişniş, acıka ve ceviz gibi yiyeceklerin yoğun olarak kullanıldığı tespit edilmiştir. Çerkez mutfak kültürüne ait olan araç-gereçlerde ise Çüven, Belağı ve Agudırşışıga'nın bulunduğu ancak artık evlerde süs olarak kullanıldıkları tespit edilmiştir. Mutfak kültürünün sürdürülmesinde kültür aktarımı büyük öneme sahiptir. Bu noktada kültür aktarımında en etkili kişilerin anneler olduğu sonucuna ulaşılmıştır. Bunun yanı sıra kültür devamlılığının sağlanması açısından açılan Çerkez restoranlarının büyük katkısı olduğu katılımcılar tarafından dile getirilmiştir.
İstanbul Yeşilköy'de yaşayan gayrimüslim halkın geçiş kutlama ve bereket törenleri

Bu çalışma İstanbul ili Bakırköy ilçesi Yeşilköy semtinde yaşayan gayrimüslim cemaatlerin geçiş, kutlama ve bereket törenlerinin sahada derleme metodları kullanılarak kayıt altına alınması için yapılmıştır. Bölgenin seçiminde çeşitli cemaatlerin bir arada yaşaması ve fiziki koşullarının derleme için elverişli olması etkili olmuştur. İnceleme alanında yer alan Ermeni Resuli Cemaati ve Süryani Kadim Cemaati folklorik malzemeye sahiptir. Ancak Rum Cemaati ve Latin Katolik Cemaati, nüfus azlığı ve yaş aralığının 65 ve üzeri olması sebebiyle derlemeye uygun malzeme ortaya çıkartamamıştır. Bu yüzden çalışma Süryani ve Ermeni cemaatleri ile sınırlı kalmıştır. İncelemeye konu olan iki cemaat de Ortodoks mezhebindendir. Ancak temel Ortodoks inancından bazı küçük farkları vardır. Farklı takvim sistemleri kullanırlar. Bu nedenle, zaman zaman aynı kutlamalar farklı günlerde yapılır. Etnik kimlik ve tarihi mirasla ilgili kutlamalar ise her iki cemaat için ayrı ayrı incelenmiştir. Geçiş törenleri için doğum, vaftiz, evlilik, ölüm; kutlama törenleri için dini ve milli bayramlar temel alınmıştır. Geçiş törenleri ile ilgili bölümlerde, asıl törenin hazırlıklarından itibaren incelenmeye başlanmıştır. Bereket törenleri, bölgenin tarımla ilgisinin olmayışı sebebiyle dini bayramlarla bütünleşmiştir. Ekler bölümünde bu törenlerden belgeleme imkanı olanlara ait fotoğraflara yer verilmiştir. Anadolu'da yüzyıllardır yaşayan, aynı toprağı paylaşan insanların, Paganizm, Çok tanrılı dinler, nihayetinde Hristiyan ve Müslüman olmalarından sonra taşıdıkları ortak kültür öğeleri belgelenmeye çalışılmıştır.
Şişmanlık ve şeker hastalığında halk tababeti kullanımı üzerine antropolojik bir çalışma

Aksoy DY, Şişmanlık ve Şeker Hastalığında Halk Tababeti Kullanımı Üzerine Antropolojik Bir Çalışma, Danışman: Prof. Dr. Zafer İlbars, 84 s. Halk tababeti hastalıklar ve sağlık hakkındaki inanç, tutum ve davranışlar şeklinde tanımlanabilir. İnsanlık tarihi kadar eski olan bu uygulamalar Batı tıbbı tarafından çok uzun bir süre reddedilmiş olsa da 1990'lardan sonra doğal olana dönüş eğilimlerine paralel olarak halk hekimliği uygulamaları daha sık kullanılır hale gelmiştir. Halk hekimliği uygulamalarını en çok kullanan hasta grupları kanser hastalarıdır. Şişmanlık ve şeker hastalığı gibi görülme sıklığı giderek artan iki önemli hastalıkta halk hekimliği uygulamaları ile ilgili çalışmalar sınırlıdır. Bu tezde şişmanlık ve şeker hastalığı tanılarıyla izlenen hastaların halk hekimliği uygulamaları arasındaki ilişkileri ortaya koymak, şişman hastaların bedensel ve toplumsal algıları ve kilo verme konusundaki hedeflerini belirlemek amaçlanmıştır. Üçüncü basamak bir üniversite hastanesinde yapılan bu çalışmada 54 şişmanlık ve 43 şeker hastasıyla görüşülmüş, şişman hastalarda halk hekimliği uygulamalarının %70, şeker hastalarında %41, 9 olduğu gösterilmiştir. Şişman grupta en sık kullanılan tedavi bitkisel tedavi takiben akupunkturken, şeker hastalığı grubunda bitkisel tedavi kullanılmıştır. Lahan, keten tohumu ve tarçın en çok kullanılan bitkilerdir. Uygulamaların çoğunluğu medya aracılığıyla öğrenilmekte ve hastaların kendisi tarafından uygulanmaktadır. Hastaların tümü bu uygulamaların zararsız olduğunu düşünmekte ve hekimine haber vermemektedir. Obez hastalar zayıfların daha çok kabul gördüğünü düşünmekte, hem sağlık hem de güzellik için kilo vermeyi istemekte bunun için kendilerine gerçekçi hedefler koymaktadırlar. Bu sonuçlar doğrultusunda halk hekimliği uygulamalarının varlığı kabul edilip 'birleştirici tıp' hem eğitim hem de uygulama alanında Türkiye'de hayata geçirilmelidir.
Erzurumlu Emrah'ın hayatı ve eserleri

Bu çalışmada 19. yüzyıl halk ozanlarından Erzurumlu Emrah'ın yaşamı ve şiirleri konu alınmıştır. Literatüre katkı sağlamak amacıyla yapılan bu çalışmada daha önce konuyla ilgili yazılmış eserler literatürden taranmış ve şairin şiirleri özenle seçilmiştir. Çalışmamızın birinci bölümünde öncelikle Türk kültüründeki aşıklık geleneği ve Emrah'ın yaşadığı dönem incelenmiştir. Yine birinci bölümde Erzurumlu Emrah'ın hayatına, edebi kişiliğine ve kendisiyle sık sık karıştırılan ozanlara yer verilmiştir. İkinci bölümde, Emrah Kolu'na, aşığın şiirlerinde işlediği konulara ve bestelenen eserlerine yer verilmiştir. Üçüncü bölümde ise Emrah'ın şiirlerinde işlediği temel konulara ve şiirlerinin şekil yapısına yer verilmiştir. Çalışma sonuç bölümüyle tamamlanmaktadır.
Kerkük Folklorudan

Bu çalışmada Kerkük sözlü edebiyatı, musikisi, inancı, gelenek ve görenekleri sözlü kültür çerçevesinde ele alınmıştır. Birinci bölümde manzum türler olarak hoyrat ve manilerin, halk türkülerinin ve okşamaların ve ninnilerin üzerinde durulmuş, örnekler verilmiştir. Mensur türler olarak ise masallar, atasözleri, deyimler, bilmeceler, fıkralar, dualar ve beddualar ile lakaplara yer verilmiştir. İnançlar, gelenek ve Görenekler başlığını taşıyan ikinci bölümde ise Kerkük halk inançları, Ramazan ayı ve bayram ile ilgili merasimler, Geçiş dönemleriyle ilgili inanç ve uygulamalar, mevsimlerle ilgili merasimler ile Kerkük çocuk oyunları ele alınmıştır. Bu gelenek ve göreneklerin insanların yaşantılarını ve düşünce tarzını nasıl etkileri gösterilmeye çalışılmıştır. Üçüncü bölüm ise Kerkük Mutfak Kültürü başlığını taşımaktadır. Bu bölümde çorbalar, pilavlar, durular, köfteler ve kızartmalardan oluşan Kerkük yemekleri ile Kerkük tatlıları, helvaları ve hamur işleri incelenmiştir. Kerkük Folklorundan adlı bu çalışmanın konuyla ilgili gelecek çalışmalara katkıda bulunacağı düşünülmektedir.