turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Toplumsal modernleşmede bir figür olarak İhap Hulusi Görey

Cumhuriyet'in kurulması ile birlikte Atatürk'ün belirlediği ilkeler çerçevesinde Türk toplumunun modernleşmesi için görsel kültür kanalları bir araç olarak kullanılmıştır. Cumhuriyet'in ilk yıllarında bu araçlar arasında yer alan afiş ve reklamların üretilmesinde en önemli figürlerden biri İhap Hulusi Görey'dir. Bundan dolayı tez çalışmasında İhap Hulusi Görey'in hayatı, eğitimi ve eserlerinin incelenmesine karar verilmiştir. Türlerine göre sınıflandırılan eserlerde kullanılan anlatım dili ve öne çıkan özellikler sanat tarihi açısından incelenmiştir. Eserlerinde kullandığı sanat üslubu tanımlanmaya çalışılmış, resimlerinde uyguladığı teknik, boyama, renk kullanımı, metin kullanımı, figür kullanımı, figürlerindeki duruş ve portre anlayışı, fon kullanımı, kompozisyon anlayışı, cinsiyet yaklaşımı, yerel unsurların katılımı gibi görülen hususlar incelenmiş ve belirtilmiştir. Resim özellikleri incelenir iken toplumun modernleşmesine yaptığı katkı ve ele aldığı kurumlar da dikkate alınarak özen gösterdiği anlatım dili analiz edilmiştir. Bu incelemelerin gerçekleştirilmesi ile birlikte üslubunun oluşum kökenleri sebebiyle Ludwig Hohlwein'in eserleri başta olmak üzere Cumhuriyet dönemi sanatçıları ile mukayese edilmiştir. Cumhuriyet yıllarının ilk çeyreğinde önemli devlet kurumlarının afişlerine hakim bir sanatçı olan İhap Hulusi'nin toplumun gerçeklerini dışlamayan bir anlayışa sahip olarak kendisini ve Cumhuriyet ideolojisini topluma benimsetmeye özen gösterdiği ele aldığı figür ve konu yorumlamalarında da görülmüştür.
Güney Aiolis'deki yüzey araştırmalarından ele geçen Geç Bizans Dönemi seramikleri

TÜRKÇE ABSTRAKT (En fazla 250 sözcük): Güney Aiolis'deki Yüzey Araştırmalarından Ele Geçen Geç Bizans Dönemi Seramikleri' konulu bu tez çalışması Güney Aiolis bölgesinde gerçekleştirilmiştir. Çalışmanın malzemesi ise son yıllarda gerçekleştirilen Prof. Dr. Ersin Doğer'in yüzey araştırmalarından ve bizim gezilerimizden elde edilmiştir Bu çalışma bölgesel Bizans seramiği tipolojisi oluşturmayı amaçlamaktadır. Nitekim, gezilen merkezlerde çeşitli tekniklerde yapılmış bir Bizans sırlı seramiği geleneğinin varlığı görülmüştür. Çalışma, az çalışılmış bir bölgenin Bizans seramiğini ve bunun dönemi içindeki kullanım yayılımını ortaya çıkarması açısından da önem taşımaktadır Bu yolla bölgesel Bizans seramiğinin gelişimini görmek mümkün olmuştur. Bir ayrım da bölgedeki Bizans dönem tarihsel olaylarını gelişimine bağlı olarak yapılmaktadır Çalışmada sonuç olarak 12. ve geç 13. yüzyıllar arasında bölgede Bizans dönemine tarihlenebilen yerleşimlerin olduğu görülmüştür. Bunlar arasında Neonteikhos, Herakleia, Çukurköy, Göktepe, Yoğurtçukale ve Karagöl gibi yerleşimler vardır. Bu köylerin, bir organizasyonun parçalan olduğu da ele geçen seramik buluntulardan anlaşılmaktadır.
1027 h. / 1617-1618 m. ve 1035 h. / 1625-1626 m. tarihli Ehl-i Hiref Defterlerine göre Osmanlı saray sanatkarları

Osmanlı Devleti, kuruluşundan itibaren kendinden önceki ilk Türk İslam Devletlerinden de etkilenerek birçok teşkilat meydana getirmiştir. Bu teşkilatlardan birisi de sanatı ve sanatkarları içerisinde bulunduran 'Ehl-i Hiref Teşkilatı'dır. Osmanlı Devleti'nin Ehl-i Hiref Teşkilatı'nı kurması sanata ve sanatkara ne derece önem verdiğini ortaya koyması bakımından önemlidir. Ehl-i Hiref Teşkilatı ile ilgili Topkapı Sarayı Müzesi Arşivi ve Başbakanlık Osmanlı Arşivi'nde birçok ehl-i hiref defteri bulunmaktadır. Bu çalışmada Topkapı Sarayı Müzesi Arşivi 10010 Numaralı 1027 H./ 1617- 1618 M. tarihli Ehl-i Hiref Defteri ile Başbakanlık Osmanlı Arşivi'nde yer alan MAD 7444 numaralı 1035 H./1625- 1626 M. tarihli ehl-i hiref defterleri ele alınmıştır. Bu defterlerden Ehl-i Hiref Teşkilatında yer alan cemaatlerin isimleri, bu cemaatlerde çalışan sanatkarların isimleri, ne kadar ücret aldıkları, milliyetlerini, cemaatlerde yer alan usta ve şakird sayıları ve cemaatlerde görev alan ser bölük, kethüda, ser oda görevlerini kimlerin yerine getirdiğini gibi bilgileri öğrenmekteyiz.
The inscribed-cross churches in Göreme

Bu tez Göreme'de bulunan kapalı haç plana sahip kaya kiliselerinin mimari özelliklerini incelemektedir. Bu kiliseler, Chapel 17, St. Barbara, Çarıklı, Karanlık, Elmalı, Chapel 25, Chapel 32, Kılıçlar, Bezirhane and Yusuf Koç'tur ve 9-11 yüzyıl Orta Bizans dönemine tarihlenmektedir. Bu çalışma öncelikle bu kiliselerin genel özelliklerini belirlemeyi amaçlamaktadır. Ayrıca, çalışma bu kiliselerin ayinsel planlarını incelemektedir. Ayinsel planlar incelenirken, yerel özelliklerini belirleyebilmek için, Bizans istanbul'unda bulunan kapalı haç planlı kiliselerin mimari gelişimleri karşılaştırma için kullanılacaktır.
Nevşehir Kapadokya bölgesi'ndeki Çavuşin köyü ve Güllüdere vadisi kiliselerinin duvar resimlerinde mevcut korunma durum tespiti ve arkeometrik incelemeler

Tez kapsamında, Nevşehir Kapadokya Bölgesi Çavuşin Köyü ve Güllüdere Vadisi Kiliseleri duvar resimlerinde kullanılan pigment ve sıvaların arkeometrik analizi ve mevcut koruma durumu ele alınmıştır. Çavuşin Köyü Vaftizci Yahya Kilisesi, Güllüdere Vadisi Ayvalı Kilisesi ve Üç Haçlı Kiliselerinde bulunan duvar resimlerinden örneklenen 26 pigment, 6 sıva ve 4 kayaç örneği üzerinde gerçekleştirilen arkeometrik analizler; Commission Internationale de L'Eclairage renk sistemi, Konfokal Raman Spektrometresi, Fourier Dönüşümlü Kızılötesi Spektroskopisi ve Attenuated Total Reflectance, Taramalı Elektron Mikroskobu ve Enerji Dağılımlı X-ışını, stereo ve polarize ışık mikroskop yöntemleri olmuştur. Pigment örneklerinin kimyasal birleşimlerinin inorganik kökenli oldukları ve atmosferik koşullar sebebiyle kimyasal kompozisyonlarında değişiklik göstererek oluşan bozulma unsurlarına sahip oldukları tespit edilmiştir. Kiliselerin İkonaklastik dönem resimlerinde sıva kullanılmadığı, Arkaik dönem sıvalı duvar resimlerinin ise secco tekniğiyle üretildiği, toprak kökenli pigmentlerin sıva yüzeyine tutunması için organik bağlayıcı kullanıldığı tespit edilmiştir. Elde edilen arkeometrik veriler ve kiliselerin mevcut durum incelemeleri doğrultusunda duvar resimlerinde görülen bozulmalar ve sebepleri de tez kapsamında ele alınmıştır.
Representations of beheading scenes in the Menologion of Basil II (Vat. gr. 1613) an iconographical survey of a 10th century Byzantine manuscript

Bu çalışma, Bibliotheca Apostolica Vaticana'da muhafaza edilmekte olan ve her azizin anma günü için kısa bir yaşam öyküsü bölümüyle birlikte, resimli Hristiyan dini takvimini konu alan kodeks Vat. gr.1613'ü birincil kaynak olarak kullanmaktadır. II. Basileios'un Menologion'u olarak daha iyi bilinen eser, 430 varak zeminli minyatürden oluşmaktadır ve el yazmasının üstün kalitesi Konstantinopolis'te üretilmiş olabileceğine işaret eder. Kodeks bu yönleriyle, Bizans el yazması geleneğinin en gelişmiş örneklerinden biridir. Yaklaşık olarak minyatürlerin üçte birini, şehit edilme yöntemi olarak kafa kesmenin kullanıldığı Hristiyan şehitlerinin tasvirleri oluşturur. Bu işkence türü, görsel olarak kodekste en çok tekrarlanan şehit etme yöntemidir. Bu çalışma, baş kesme sahnelerinin ikonografik analizi yoluyla tekrar eden motifleri ortaya çıkartmayı hedeflemektedir. Bu bağlamda, baş kesmenin özellikle ölüm anından hemen önceki sahneyle tasvir edilmesi yinelenen bir olgudur ve İshak'ın kurban edilme sahnesini anımsatmaktadır. Bu kapsamlı ikonografik inceleme, bir katalog formatında sunulmaktadır. İlk bölüm, kodikolojik ve tarihi çerçevede kodeksin geçmişşini incelemektedir. İkinci bölümde, katalog için uygulanan metodoloji anlatılmaktadır. Üçüncü bölüm, İshak'ın kurban edilme ikonografisi ile erken dönem Hristiyan şehitlerinin arasındaki bağı kurmakta ve Menologion'daki baş kesme sahneleri ile Aqedah'ın 11. yüzyıldan önceki tasvirlerinin arasındaki benzerlikleri konu almaktadır.
Türk resim sanatında 'gölge'nin biçim-içerik ilişkisi üzerinden incelenmesi

Yakın dönem ve güncel Türk Resim Sanatı'nda, gölgenin hem biçim hem içerik doğrultusunda kullanıldığı birbirinden farklı ve ilginç yorumlara rastlanmaktadır. 1990'lardan sonra hızla gelişen iletişim teknolojileri ve yeni medya araçları sayesinde Türkiye'de, diğer alanlarla birlikte sanat ortamı da gelişmiş, sanatçıların dünyadaki sanatı anlamak ve takip etmek için kullanabileceği yöntemler artmıştır. İçerik ve malzemeyle ilgili yeni olanaklar ortaya çıkmıştır. Özgün eserler üreten, kendi form anlayışlarını oluşturan, hem biçimsel hem kavramsal olarak tutarlı altyapılar oluşturan sanatçı profilleri dikkat çekmeye başlamıştır. Başta resim olmak üzere heykel, video art, enstalasyon gibi farklı alanlarda ve disiplinler arası çalışmalarda da gölgenin farklı kullanımlarına dair pek çok örnek dikkat çekmektedir.
The kakasbos/Herakles cult: A study of its origins, diffusion and possible syncretisms

Bu çalışma Kakasbos/Herakles kültünü iknografik ve dinsel bir çerçeve içinde incelemektedir. Bu çalışma, tez yazım sürecini tarihsel bir çerçeve içinde incelemiştir. Bu inanışın ortaya çıkışı ve yaygınlaşmasına dair olası nedenler, Kakasbos/Herakles inanışı ve bölgede tapınılan diğer tanrılar arasındasenkretizmler, tanrının değişik malzemelerdeki betimleriyle birlikte incelenecektir. Atlı figürünün önemi, atlı kahramanların Geç Roma sanatıdayaygın kullanımı da sunulacaktır.
Sivas'ta Osmanlı dönemi ticaret yapıları

Bu çalışmada, Sivas il merkezinde yer alan Osmanlı döneminde inşa edilmiş ticaret yapıları ele alınmaktadır. Selçuklular dönemiyle birlikte önemli bir ticaret merkezi haline gelen Sivas, sonraki dönemlerde de bu özelliğini devam ettirmeye çalışmıştır. Anadolu ticaret yol ağı üzerinde Orta kol olarak adlandırılan güzergahta yer alan Sivas, konumu itibari ile aslında diğer yol ağlarını da birbirine bağlamaktadır. Şehrin Tarihi İpek yolu ve Bağdat yolu üzerinde yer alması kentteki ticari hareketliliği de arttırmış gözükmektedir. Tarihi kaynaklar ışığında değerlendirildiğinde yukarıda bahsedilen ticari konumun şehrin fiziki yapısına yansıdığı anlaşılmaktadır. Özellikle Selçuklu döneminde şehirde inşa edilmiş olan, İzzeddin Keykavus Darüşşifası ve Gök Medrese vakfiyeleri incelendiğinde şehirde çok sayıda ticari yapının yer aldığı bilinmektedir. Aynı durum Osmanlı dönemi kaynaklarında da belirtilmekle beraber Osmanlıların da burada birçok ticari yapı inşa ettirdikleri anlaşılmaktadır. Ancak zaman içerisinde şehirde yer alan ticari anıtların birçoğunun yok edildiği, il merkezinde günümüze kadar ulaşan beş ticaret yapısının olduğu tespit edilmiştir. Yukarıda bahsedilen günümüze ulaşmış Sivas'taki Osmanlı dönemi ticaret yapıları fotoğraflanmış, yeniden güncel çizimleri yapılmış, detaylı tanımları yapılarak bu çalışma kapsamında değerlendirilmişlerdir. Bu tez çalışması; giriş, tarihte Sivas, Sivas'ta ticaret ve ticaret yolları, katalog ve sonuç bölümlerinden oluşmaktadır. Birinci bölümde Sivas'ın genel siyasi tarihi ele alınmış, ikinci bölümde Sivas'ın ticari alt yapısına değinilmiş, üçüncü bölümde katalogda tespit edilen yapılar tanıtılmış, dördüncü bölümde de bu yapılar genel başlıklar altında değerlendirilmiştir.
Yenice-i Vardar'ın kent gelişimi ve Osmanlı eserleri

Evrenos Bey'in yaşadığı dönem, Balkanlar'ın Osmanlılar tarafından ele geçirilmeye başlandığı ve Osmanlı devletinin kendine özgü bir feodal sistemle bölgede yayıldığı döneme denk gelmektedir. Evrenos Bey bir akıncı, uc beyi, hacı ve çok sayıda hayır kurumunun kurucusu olmuştur. Odaklandığımız şehir, Evrenos'un isminin yüceltildiği, dini ve ticari niteliğe sahip olan Yenice-Vardar'dır. Şehir için en önemli kişi Evrenos Bey değil, kasabayı kültürel bir merkeze dönüştüren ve bizzat Evrenos Bey'in soyundan gelen Ahmed Bey'dir fakat kentin tarihini yorumlamak için öncelikle Evrenos Bey'in geride bıraktığı anıtların çözümlenmesi gerekmektedir. Bu çalışmanın bir parçası da şehir kavramının ne olduğu ile ilgilidir, şehrin anlamı büyüktür çünkü insanoğlunu barbarlık seviyesinden medeniyete taşımıştır. Bu nedenle, medeniyet tarihini ilerlettiği için yeni bir kent oluşturulması önemlidir. Bu çalışmada İslam şehri, Osmanlı şehri veya Balkan şehri gibi terminolojilerin kenti görme biçimini, kentte yaşayan insanları, inşa ettikleri anıtları ve inşa etme nedenlerini nasıl etkilediklerini göreceğiz.
1990-2000 yılları arasında İstanbul'da yapılan küratörlü sergiler

'1990- 2000 Yıllan Arasında İstanbul'da Yapılan Küratörlü Sergiler' başlıklı tezimiz, en geniş anlamda, on yıl içinde İstanbul'da yapılan küratörlü sergilerin envanteri niteliğindedir. Küratötlük kavramım ve sanatçı-küratör ilişki sürecini Türkiye perspektifinden inceleme amacındadır. Çalışmanın, başlangıç noktasında yer alan zaman sınırlaması, Türkiye'de küratörlü sergilerin görülmeye başlandığı 1990'lı yıllardır. Çalışma 2000 yılı ile sonlanmaktadır. Bu süreç, sergilerin kapsamının ve temalarının değiştiği, yeni sanatçıların ortaya çıktığı ve küratörlük kavramının sanat ortamına girdiği yıllardır. Dolayısıyla, çalışma kendi içinde yol alırken yan başlıkları ve yan sorulan da beraberinde getirmiştir. Sergileri incelerken aynı zamanda Türkiye'deki sanat ortamım, küratörlük kavramım, küratör ve sanatçı kimliklerini de incelemek çalışma açısından çok önem kazanmıştır. Yöntem, envanter oluşturmada basit ve kavramsal bir yol izlemiştir. Belirlenmiş süreç içindeki sergiler küratörlere göre gruplandınlmıştır. Böyle bir envanter yöntemi, sergileri tek tek ve bir bütün olarak küratörüyle ilişkilendirmeyi ve bağlanımdan uzaklaştırmamayı amaçlamaktadır. Böyle bir yöntemin izlenmesi, doğal olarak, sadece on yıl içindeki sergilerin değil küratörleri de tanıma olanağı vermiştir. Türkiye perspektifinden baktığımız küratörlük kavramım on yıl içindeki sergiler bağlanımda niteliksel açıdan değerlendirmek, karşımıza çıkan yan sorularla, giderek niceliksel açıdan da bakmamıza neden olmuştur. Sergileri yapan kişiler kimler, serginin kurulduğu tema nedir, sanatçıların seçilmesi nasıl olmuştur, hangi sanatçılarla sergiler yapılmıştır? ve sergi mekanlan nelerdir? sorulan bizi küratörlük nedir, küratör kimdir? sorularına götürmüştür. Çalışma bu sorunun yanıtına en somut ve en genel anlamda ulaşmaya çalışmıştır. Çalışmada, küratörler ve sanatçılarla da söyleşiler yapılmış, çalışmanın kendi içinde sorduğu sorular onlara da yöneltilmiştir. Sergilerin iki yüzünü oluşturan sanatçıların ve küratörlerin bakış açılarım anlayabilmek araştırmanın en temel amaçlarından biridir.
Dolmabahçe ve Çerağan saraylarının 19. yüzyıldaki konumu

Türkler'de saray mimarlığı oldukça uzun bir tarihsel geçmişşe ve geniş bir coğrafyaya sahiptir. Anadolu öncesinden başlayarak Anadolu'ya uzanan bu geniş yelpaze içinde Türkler'in çevre kültürlerden ve geçmişşlerinden aldıkları pek çok öğeyle örerek o ıluştur dukları saray mimarlığı, 19. yüzyıla gelinceye dek çeşitli aşamalardan geçmişştir. Büyük Selçuklu ve Anadolu Selçuklu Devletlerinin sultanları tararından yaptırılan yönetici yapılan, örgüt düzeni ve mekansal büyüklük açısından Osmanlı saray yapılarının ön örneklerini oluşturmaktadırlar. Selçuklu saraylarından, Osmanlı saraylarına geçiş sürecini oluşturan Beylikler Dönemindeki saray mimarlığı, karanlık bir dönem olarak adlandırılmakla birlikte, Türk saray mimarlığı Osmanlı döneminde gelişecek ve 16. yüzyıla gelindiğinde kendi klasizmini oluşturacaktır. Edirne ve hemen ardından Topkapı Sarayları'nda izlenen bu klasik Osmanlı saray yapılaşması, 19. yüzyılla birlikte çizgisinden sapar ve batılı bir mimarlık anlayışına sahip olur. Yönetimde 1 7. yüzyıl ile başlayan kimi yenilikler, sanatsal alanda da yansımasını bulmuş ve Osmanlı sanatı da batılılaşma sürecine girmiştir. Önceleri küçük sanatlarla başlayan bu süreç mimarlığa yansımış ve giderek devlet yönetiminde, özellikle III. Selim ve II. Mahmud dönemlerindeki farklılaşmalara bağlı olarak Osmanlı saray mimarlığında da kökten değişmelere neden olmuştur. II. Mahmud'un yaptırdığı eski Çerağan, oğlu Abdülmecid'in yaptırdığı Dolmabahçe ve yine II. Mahmud'un oğullarından Abdülaziz'in yaptırdığı yeni Çerağan Sarayları, Osmanlı saray mimarlığındaki klasik yapılanmanın geride bırakıldığını ve giderek batılı bir çizgiye ulaşıldığını gösteren son saraylar olma özelliğini taşımaktadırlar.
The Church of Theodore Metochites: A Re-reading of the edifice as a Mnemcnic artefact

Bu tez, günümüzde Kariye Camii olarak bilinen on dördüncü yüzyıl Bizans kilisesinin kendi tarihsel dönemi ve kültürel bağlamı içindeki sembolik değerini 'okumaya' çalışmakta; böyle bir okumanın araçları olarak 'hafıza', 'metinsellik' ve 'mekansal hafıza' kavramlarını önermektedir. Bu kapsamda, yapının banisi Theodoros Metokhites'in politik ve entelektüel kimliği, kütüphane biriminin yapıya kattığı özgün mekansal, işlevsel ve simgesel değerler, genel mekan kurgusunun imgesel değeri ve mimari kabukla ikonografik program arasındaki görsel-mekansal bütünlük incelenmiş; bu temalar ışığında yapının Bizans'ın anlam dünyası içindeki rolü üzerine bir yorum getirilmeye çalışılmıştır.
Bitlis kalesi kazısı sırsız seramikleri (2004-2008)

Bitlis Kalesi, Bitlis İl merkezinde Rabat ve Kasur sularının birleştiği yerde, sarp kayalıklar üzerinde kurulmuş olup, bölgeye hakim bir konumdadır. İlk olarak hangi tarihte ve kimler tarafından yapıldığı bilinmemekle birlikte kaynaklarda geçen rivayetlerde Büyük İskender'in adı geçmektedir. Kale üzerindeki kitabelerden kalenin, Selçuklu ve Osmanlı Dönemlerinde de çeşitli onarımlarla kullanıldığı bilinmektedir. Kale 19. yy. sonunda terk edilmiştir. Kalede 2004 yılında başlayan kazı çalışmalarında günümüzde toprak altında kalan yapılar açığa çıkarılmaya başlamıştır. Bu çalışmalar sırasında büyük çoğunluğunu günlük kullanım kaplarının oluşturduğunu düşündüğümüz çok sayıda sırsız seramik ele geçmişştir. Bu sırsız seramiklerin değerlendirilmesi hem kaledeki hem de bölgedeki günlük yaşam hakkında bilgi edinmemizi sağlamaktadır. Ayrıca benzer seramiklerin bölgede hala kullanılıyor olması Osmanlı'nın geçmişş ve günümüz arasında kültür aktarımına bir köprü olduğunun kanıtı olmuştur.2004- 2008 yılları arasında kazı çalışmalarında elde edilen sırsız seramiklerin bulunduğu tabakalar, sırsız seramiklerle birlikte elde edilen mimari buluntu ve sikkelerle birlikte değerlendirildiğinde 17. ve 18. yüzyıllar arasına tarihlemek mümkündür.
Konya Şerafeddin Camii kalem işi süslemeleri

Anadolu'da Türk Süsleme Sanatları içerisinde yer alan kalem işi tekniği geleneksel süsleme sanatları arasında önemli bir yere sahiptir. Anadoluda köklü bir geçmişşe sahip Konya şehrinde yer alan mimari eserler cami, mescit- içerisinde günümüze ulaşabilmiş bazı örneklerini görmek mümkündür. Konya Şerafeddin Camii kalem işi tezyinatı bünyesinde barındırması bakımından sanatsal ve kültürel açıdan önem taşımaktadır. Farklı dönemlerde inşa aşamaları geçiren Şerafeddin Camii'nin mimari yapım yılı, banisi, tezyinat kalemkarı hakkında kesin bir bilgi mevcut olmamakla birlikte, camii hakkında çeşitli yayınlardaki kısa bilgiler, vakfiyeler dışında konuyla ilgili bir çalışma bulunmamaktadır.'Konya Şerafeddin Camii Kalem İşi Tezyinatı' adlı bu çalışmamızda Şerafeddin Camii'nde bulunan sıva ve ahşap üzeri kalem işi tekniklerinin uygulandığı; üst örtü sistemleri, harim bölümü duvar yüzeyleri, müezzin mahfili, son cemaat mahalli, şadırvan ve harim duvarlarında bulunan hat örnekleri hakkında çalışma yapılmıştır. Bu yüzeylerde yer alan kalem işlerininin kompozisyon, motif, desen, üslup özellikleri tahlil edilerek Türk sanatı ve sanat tarihi bakımından irdelenip, Türk sanatı içerisindeki yeri ve önemi belirlenmiştir.
Hıristiyanlıkta ikon: Hıristiyan ana mezheplerine göre farklı ikon türlerinin tarihsel gelişimi, dinsel kullanımı ve teolojik önemi

Hıristiyanlıkta İkon: Hıristiyan Ana Mezheplerine Göre Farklı İkon Türlerinin Tarihsel Gelişimi, Dinsel Kullanımı ve Teolojik Önemi başlıklı bu çalışmada Hıristiyan ikonunun tarihsel, sanatsal ve teolojik yönleri odağa getirilerek incelenmektedir. İlk olarak, XI. yy.'daki Büyük Skizma öncesi döneme bakılarak ikon incelenmektedir. Sonra da, Büyük Skizma'nın sonucunda ortaya çıkan Ortodoksluğun ve Katolikliğin tarihsel gelişimine bakılarak ikon araştırılmaktadır. Teolojik temeli Enkarnasyon olayına dayandırılan ikon, Hıristiyanlıkta Tanrı'yla insanın arasındaki bir iletişim köprüsü olarak anlaşılmaktadır. Bu bağlamda, ikonun, katabatik fonksiyonundan dolayı, insanı Hıristiyan vahyinin gerçeklerine yaklaştırdığı ve anabatik fonksiyonundan dolayı, insanın Tanrı'ya tapma eylemini gerçekleştirebilmesine faydalı bir araç olduğu düşünülmektedir.
Kütahya Arkeoloji Müzesi'ndeki Erken Osmanlı Dönemi sikkeleri: I. Murad-II. Murad Dönemi

Tezin amacı bahsi geçen müze envanterinde kayıtlı bulunan Erken Osmanlı devri sikkeleri üzerindeki yazıları okumak, süslemeleri tahlil ve tasnif ederek sanat tarihi disipliniyle bilimsel bir çalışma ortaya koymaktır. Bilindiği üzere bu dönemi kapsayan yayınlarda sikkeler -özellikle akçeler- genellikle tarihi açıdan ele alınmış ve üzerlerindeki yazı ve tarihlerin okunulmasıyla yetinilmiştir. Bu alanda birkaç yüksek lisans tezi dışında kapsamlı bir bilimsel çalışma ortaya koyulmamıştır. Mangırları bu kapsam dışında tutmak daha gerçekçi olacaktır. Yumuşak ve işlenmesi kolay bir maden olan bakırdan üretilmesi ve basımında da yerel sanatkarların rol alması mangırın akçeye nazaran daha süslü olmasını sağlamıştır. Bu sebepten dolayı akçe ikinci planda kalmıştır. Kuruluş devri sikkeleri İlhanlı ve Selçuklu etkisinde gelişirken Murad Hüdavendigar ile birlikte sikkelerin farklılaştıkları görülmektedir. Kimlik arayışındaki sikkeler fetret devriyle beraber Çelebi Mehmed öncülüğünde Osmanlı kimliğine bürünmeye başlar. Paralar üzerinde hükümdar ismi, darp mahalli ve darp yılı düzenli olarak yer alır ve sonraki dönemlerde de bu gelenek devam ettirilir. İncelediğimiz dönem itibariyle sikkeler üzerinde bulunan süsleme unsurları bitkisel, geometrik ve figürlü olmak üzere üç gruba ayrılır. Ancak üzerinde çalıştığımız meskukat içerisinde figürlü süsleme grubuna ait sikkeler bulunmamaktadır. Bu çalışma sırasında sikkeler üzerindeki geometrik ve bitkisel motiflerin çizimleri yapılarak belirli bir süslemenin gösterdiği varyasyonlar saptanmaya çalışılmıştır. Ayrıca süslemelerin yöresel özellikler gösterip göstermedikleri, özel bir anlam ifade edip etmedikleri ve eğer varsa etkilendiği kültür çevresi ele alınmıştır. Çalışmamızın ilk bölümünde erken Osmanlı dönemi sosyal, siyasal ve ekonomik durumu ile sikkenin gelişimi hakkında bilgiler aktarılmıştır. Katalog kısmında sikkeler, ait olduğu hükümdar dönemi çerçevesinde darp mahalli ve süsleme unsurları gözetilerek gruplandırılmıştır. Değerlendirme ve sonuç bölümünde ise katalog kısmında ön plana çıkan özelliklere vurgu yapılmıştır.
Osmanlı'dan Cumhuriyete Kahramanmaraşın değişen mimari çehresi

Bu çalışmada Kahramanmaraş şehri, kuruluşundan başlayarak ağırlıklı olarak Osmanlı dönemi ve Cumhuriyet döneminin de dahil olduğu süreçte ve yüzyıllara dayalı gelişim çizgisi içinde, bir bütün olarak ele alınmıştır. Çalışmada Kahramanmaraş'ın yüzyıllar içinde şehircilik ve mimarlık açısından yaşadığı değişim ve dönüşümler, başta ticaret merkezi ve kale olmak üzere anıtsal yapılar ve kurulan mahalleler üzerinden okunmaya çalışılmıştır. Şehrin bugünkü merkezi ana hatları ile Dulkadiroğulları döneminde, XV. yüzyıl sonları ve XVI. yüzyıl başlarında gelişmeye başlamıştır. Osmanlı döneminde şehir merkezi çevresinde oluşan yeni mahalleler ve anıtsal yapılarla gelişimini sürdürmüştür.