turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Çocuk kliniklerinde çalışan hemşirelerin liderlik özellikleri ile aile merkezli bakım arasındaki ilişkinin incelenmesi

Bu çalışma, hemşirelerin liderlik özellikleri ile aile merkezli bakım arasındaki ilişkiyi incelemek amacıyla yapılmıştır. Araştırma, Çukurova bölgesinde yer alan üniversite ve kamu hastanelerinin çocuk kliniklerinde çalışan ve araştırmaya katılmayı kabul eden hemşireler ile yapılmıştır. Araştırmanın verileri, hemşirelerin tanıtıcı bilgilerini içeren 'Demografik Bilgi Formu', hemşirelerin liderlik düzeylerini belirlemek için Lee G. Bolman and Terrence E. Deal tarafından geliştirilen 'Liderlik Yönelimleri Ölçeği' ve Linda Shields ve Ann Tanner tarafından geliştirilen 'Aile Merkezli Bakım Anketi' kullanılarak toplanmıştır. Araştırmada elde edilen verilerin analizinde, ortalama ve standart sapma, minimum ve maksimum değerler, frekans ve yüzde değerler kullanılmıştır. Bağımsız örneklem testi, ANOVA tekniği, Post Hoc Tukey Testi ve korelasyon katsayısından yararlanılmıştır. Sonuçlar istatistiksel anlamlılık açısından %95 güven aralığında p<0, 05 düzeyinde değerlendirilmiştir. Güvenilirlik analizi için Cronbach's Alpha değeri elde edilmiştir. Araştırmaya katılan 528 hemşirenin % 89 ,8'i kadın, % 10 ,2'si erkek ve yaş ortalaması 30 ,9 6,5'tir. Hemşirelerin liderlik yönelimleri ölçek puan ortalaması 128,5 15, 3 ve aile merkezli bakım anketi genel puan ortalaması 64,3 7, 7 olarak bulunmuştur. LYÖ toplam puanı ile AMBA puanı arasında pozitif ve istatistiksel olarak anlamlı bir ilişki saptanmıştır. Sonuç olarak hemşirelik bakımı uygulamalarında liderlik davranışlarının sergilenmesi, aile merkezli bakım uygulama oranının artmasını ve çocuğa daha kaliteli bakım verilmesini sağlamaktadır.
Triple P olumlu anne babalık eğitimi'nin dikkat eksikliği ve hiperaktivite bozukluğu olan 7-12 yaş arası çocuklarda dikkat eksikliği hiperaktivite bozukluğu belirtileri üzerine etkilerinin araştırıldığı randomize kontrollü bir çalışma

Amaç: Bu çalışmanın amacı Dikkat Eksikliği ve Hiperaktivite Bozukluğu tanısı alan ve en az 2 ay ilaç tedavisi almış olan 7-12 yaş arası çocuklarda Üç P Olumlu Anne-Babalık Eğitim Programı'nın çocuklardaki DEHB belirtileri üzerine etkisini değerlendirmektir. Bu değerlendirmeye ek olarak DEHB olan ve en az 2 ay ilaç tedavisi alan 7-12 yaş arası çocuklarda, anne-babaların Üç P Olumlu Anne-Babalık Eğitim Programı almış olmalarının, çocukların işlevselliği, çocuklardaki DEHB hastalık şiddeti ve yine çocuklardaki davranışsal ve duygusal sorunlar üzerine etkilerinin değerlendirilmesi amaçlanmaktadır. Yöntem: Çalışma randomize kontrollü olarak planlanmıştır. Araştırmanın olgu grubu 23 çocuk ve ebeveyninden, kontrol grubu ise 25 çocuk ve ebeveyninden oluşturulmuştur. Sosyo-demografik Veri Toplama Formu, Okul Çağı Çocukları İçin Duygulanım Bozuklukları ve Şizofreni Görüşme Çizelgesi-Şimdi ve Yaşam Boyu Versiyonu, Çocuklar için Genel Değerlendirme Ölçeği, DuPaul DEHB Değerlendirme Ölçeği, Klinik Global İzlenim Ölçeği- hastalık şiddeti klinisyen tarafından değerlendirilmiştir. Güçler ve Güçlükler Anketi, Aile Hayatı ve Çocuk Yetiştirme Tutum Ölçeği, Aile Değerlendirme Ölçeği, ailelere verilerek ailelerin doldurması sağlanmıştır. Olgu grubuna 8 hafta süren Triple P Olumlu Anne babalık Eğitim Programı uygulanmıştır. Veriler eğitim başlamadan önceki hafta ve eğitimden hemen sonraki hafta toplanmıştır. Veriler Mann Whitney-U testi, Willcoxon işaretli sıralar testi, ki-kare analizi kullanılarak değerlendirilmiştir. Bulgular: Çalışmaya katılan olguların yaş ortalaması 10 ,25 1,39, katılanların 10 tanesi kız (%20,8), 38 tanesi erkek (%79,2), ebeveynlerin yaş ortalaması 39,69 6, 00 olarak saptanmıştır, Triple P Olumlu Anne Babalık Eğitim Programının olgu grubu içinde program öncesi ve sonrası karşılaştırıldığında; ÇGDÖ puanlarında anlamlı artış ve KGİÖ-HŞ puanlarında anlamlı azalma; GGA alt ölçeklerinde; emosyon, davranış, hareketlilik, akran ilişkileri puanlarında anlamlı azalma; DuPaul DEHB dikkat eksikliği, hiperaktivite alt testlerinde ve toplam puanda istatistiksel olarak anlamlı azalma, bulunmuştur. ADÖ alt ölçeklerinden problem çözme, iletişim, aile içi roller, affektif duyarlılık, davranış kontrolü ve genel işlevsellik alt ölçek puanlarının istatistiksel olarak anlamlı azalma, ÇYTÖ alt ölçeklerinden ise aşırı anne-babalık tutumu, düşmanca ve reddedilme turumu ve otoriter tutum açısından istatistiksel olarak anlamlı azalma, demokratik tutumda ise istatistiksel olarak anlamlı artış saptanmıştır. Tartışma: Bulgularımız Triple P Olumlu Anne-Baba Eğitiminin DEHB belirtileri, anne baba tutumları ve aile işlevselliği üzerine olumlu etkileri olduğunu göstermektedir ancak daha geniş örneklemlerle desteklenmeye ihtiyaç vardır.
Türk çocuklarındaki temporomandibular rahatsızlıklık belirti ve bulgularının sıklığı ve dağılımı

Amaç: Bu araştırmada, Türk çocuklarındaki TMR bulgu ve belirtilerin dağılımı ve sıklığının amaçlanmıştır. Gereç ve Yöntem: AAOP belirlediği kriterler doğrultusunda hazırlanan anket ve muayene formu ile araştırma yürütülmüştür. Araştırma 9-15 yaş aralığında rastgele seçilmiş çocuklar üzerinde yapılmıştır. Çalışmayı oluşturan bireyler karma ve daimi dentisyon olmak üzere 2 grup altında değerlendirildi. Bulgular: Araştırma sonuçlarına göre TMR belirti arasında en sık karşılaşılan belirti baş ağrısı (%15) ve çiğneme esnasında ağrı (%9,2) olarak tespit edildi. Baş ağrısı insidansının cinsiyetler arası karşılaştırması sonucunda istatistiksel olarak fark tespit edildi (p<0.05). Sakız çiğneme, tırnak yeme ve diş sıkma/gıcırdatma en sık görülen parafonksiyonlar arasında yer almaktayken (%43.2, %23. 8 and %15. 2 sırasıyla) parmak emme (%2.6) en az rastlanan parafonksiyon olarak tespit edildi. Çiğneme kaslarındaki hassasiyet (%28.2) en sık karşılaşılan TMR bulgusu olarak tespit edildi. Çiğneme kaslarındaki hassasiyetin cinsiyet ve gruplar arasındaki değerlendirmesi sonucunda istatistiksel fark tespit edilmedi (p>0.05). TME'de tıklama bulgusu ise tüm çocukların %4,8'de görüldü. Kulak içi palpasyon sırasında tespit edilen disk kayması değerleri karma ve daimi dentisyon arasında istatistiksel olarak anlamlı bir farklılık tespit edilmektedir (p<0.05). Generalize Eklem Hipermobilitesi tanısı için brigthon teşhis kriterleri kullanıldı. Bunun sonucunda Subluksasyon ile GEH arasında istatistiksel olarak fark tespit edildi (p<0.05). Sonuç: Bu araştırma sonucunda, çocuklardaki TMR bulgu ve belirtilerinin yetişkinler kadar fazla olduğu ve önceden tespit edilmesiyle gerekliliği görüldü.
İşitme engelli sporcuların sürekli dikkat becerilerinin sporcu olmayanlarla karşılaştırılması

Yapılan bu araştırmada, spor yapan işitme engelli çocuklar ile spor yapmayan işitme engelli çocukların dikkat becerilerinin karşılaştırılması amaçlanmıştır. Araştırmaya Malatya, Elazığ, Gaziantep ve İstanbul illerinde yaşayan, 12-15 yaş grubunda bulunan, düzenli olarak spor yapma alışkanlığı bulunan 135 çocuk ve düzenli olarak spor yapmayan 98 çocuk olmak üzere toplam 233 işitme engelli çocuk katılmıştır. Araştırmaya katılan çocukların demografik özelliklerinin belirlenmesinde, 24 sorudan oluşan kişisel bilgi formu kullanılmış olup, katılımcıların dikkat becerilerinin belirlenmesinde Burdon Dikkat Testi kullanılmıştır. Araştırmada elde edilen verilerin istatistiksel analizlerinde SPSS programındaKruskal Wallis H testi ve Mann Whitney U testleri kullanılmış, istatistiksel açıdan anlamlılık düzeyi p<0, 05 olarak belirlenmiştir. Araştırmanın sonunda, spor yapmayan işitme engelli çocukların dikkat düzeylerinin yaş gruplarına, yaşadıkları illere, evlerinde kendilerine ait oda bulunma durumuna, işitme cihazı ve gözlük kullanma durumlarına göre istatistiksel açıdan anlamlı farklılık gösterdiği tespit edilmiştir (p<0.05). Buna karşılık, spor yapmayan işitme engelli çocukların dikkat düzeylerinin cinsiyetlerine, kitap okumayı sevme durumlarına, işitme engelinin ortaya çıkma nedenlerine, kitap okuma sıklıklarına ve bilgisayar oyunlarına ilgi gösterme durumlarına göre istatistiksel olarak anlamlı farklılık göstermediği belirlenmiştir (p>0.05). Spor yapan işitme engelli bireylerde, dikkat düzeyinin cinsiyet ve evlerinde kendilerine ait odaları bulunma durumuna göre istatistiksel açıdan anlamlı farklılık gösterdiği tespit edilmiştir (p<0.05). Buna karşılık, spor yapan işitme engelli çocukların dikkat düzeylerinin yaş gruplarına, yaşadıkları illere, işitme engelinin ortaya çıkış nedenlerine, işitme cihazı ve gözlük kullanma durumlarına, kitap okumayı sevme durumlarına ve kitap okuma sıklıklarına, bilgisayar oyunlarına olan ilgilerine ve bilgisayar oyunlarına ayırdıkları sürelere göre istatistiksel açıdan anlamlı düzeyde farklılık göstermediği tespit edilmiştir (p>0.05). Sonuç olarak, spor yapmayan işitme engelli çocuklar ile kıyaslandığı zaman demografik değişkenlerin spor yapan çocukların dikkat düzeyleri üzerinde daha düşük etkiye sahip olduğu söylenebilir.
Çocuklarda hipertansiyon ile uyku ilişkisinin araştırılması

Amaç: Bu çalışma Kayseri ilindeki 6-18 yaş okul çocuklarında, kan basıncı yüksekliği ile ilişkili uyku bozukluklarının tespiti amacıyla yapıldı. Metot: DAMTCA II çalışmasında yaşa göre kan basıncı ? 95 persentil olan 284 öğrenciden, ulaşılan 107 öğrencide (53'ü erkek, 54'ü kız yapılan bir araştırmadır. Öğrencilerin kişisel antropometrik ölçümleri ve kan basıncı ölçümleri yapıldı. Öğrencilerden uyku alışkanlıklarının ve uyku ile ilgili problemlerinin sorgulandığı iki ayrı uyku anketi doldurmaları istendi. Bulgular: Sistolik hipertansiyon 9 (% 8 .8), diastolik hipertansiyon 7 (% 6 .9), sistolodiastolik hipertansiyon 6 (% 5.9) olarak bulundu. Normotansif öğrencilerin sayısı 80 (% 78.4) idi. Toplam 102 öğrenciden 22'sinin kan basıncı değerleri DAMTCA II çalışmasının 95 persentil değerinin üzerinde tespit edildi.( 5 öğrenci kan basıncı ve antropometrik ölçümlere katılmadı.)Araştırmada; hipertansiflerde bel çevresi, boyun çevresi ve vücut kitle indeksi ölçümleri anlamlı olarak yüksek bulundu. Çocukların uyku alışkanlıkları sorularında; hipertansiflerin karanlıktan ve yalnız uyumaktan daha fazla korktuğu gözlendi. Çocuklarda uyku ölçeği sorularının, hipertansif olan ve olmayanlara göre karşılaştırılmasında hipertansiflerin baş ağrısıyla uyanma problemi daha fazla bulundu. Gündüz uykululuk, solunum problemleri normotansiflerde fazla iken; Horlama şiddeti, huzursuzluk ve ağızdan solunumun hipertansiflerde fazla olduğu görüldü. Sonuç: Çalışmamızda kan basıncı değerlerinin bel çevresi, boyun çevresi, vücut kitle indexi ile beraber arttığı görüldü. Fakat uykuda solunum bozukluğu, parasomni, hipersomni, insomnia gibi uyku bozuklukları açısından normotansif ve hipertansif çocuklar arasında anlamlı fark gözlenmedi.
Türkiye'de aşı takviminin tarihçesi

Modern aşının tarihi 18. yüzyılda Edward Jenner ve çiçek aşısı (1796) ile başlamış ve Pastör'e kadar (1885 kuduz aşısı) 90 yıl boyunca da başka bir gelişme olmamıştır. Çiçek aşısı ilk olarak Sultan Abdülmecid döneminde Osmanlı Devleti'nde ordu mensupları için zorunlu kılınmıştır. Türkiye Cumhuriyeti'nin kuruluşu ile aşılama hizmetleri devam etmiştir. Türkiye Cumhuriyet Resmi Gazete'sinde 6 Mayıs 1930 yılında yayımlanan Umumi Hıfzıssıhha Kanunu ile hem çocuk hem de yetişkin çiçek aşılaması resmi olarak başlamıştır. Rutin aşılamaya 1937 yılında difteri ve boğmaca aşıları, 1952 yılında BCG aşısı, 1963 yılında çocuk felci aşısı, 1968 yılında tetanoz aşısı, 1970 yılında kızamık aşısı eklenmiştir. Çiçek aşılamasına 1980 yılında hastalığın dünya üzerinden eradike edilmesi nedeniyle son verilmiştir. Ülkemizde 1981 yılında genişletilmiş bağışıklama programı başlatılmıştır. 1998 yılında Hepatit B aşısı, 2006 yılında Kızamıkçık, Kabakulak ve Hib aşıları, 2008 yılında konjuge pnömokok aşısı, 2012 yılında Hepatit A aşısı ve 2013 yılında Suçiçeği aşısı genişletilmiş bağışıklama programına eklenmiştir. Genişletilmiş bağışıklama programında halen toplam 13 hastalığa karşı aşı bulunmaktadır. Bu çalışmada ülkemizde çiçek aşısı ile başlayan aşılamanın tarihte izi sürülmüş, günümüze dek yaşanan gelişmeler ve aşıların tarihçeleri incelenmiştir. Yararlanılan kaynaklar T. C. Resmi Gazete nüshaları, Sağlık Bakanlığı genelgeleri-yönergeleri, sosyal bilimler ve tıp literatürü, tıp tarihi kitaplarıdır.
Nasihatnamelerde çocuk

Bu tezde Osmanlı döneminde çocuklar ile ilgili yazılmış nasihatnameler ve bu eserlerde Osmanlı toplumunda çocuk yaşamına ilişkin bilgiler tarihi zeminde incelenmiştir. Osmanlının kuruluşundan sonuna kadar pek çok kesimden farklı muhataplara nasihatnameler yazıldığı bilinmektedir. Bu eserler arasında çocuklara yönelik yazılan ve büyük anlamda çocuk ile ilgili bilgiler içeren nasihatnameler çalışmamızın ana kaynaklarını teşkil etmektedir. Bu eserlerde ailenin geleceğine yönelik ana unsur ve her türlü faaliyetinin amacı olan çocuğun hem bireysel hem toplumsal bazı yönlerine değinilmiştir. Ayrıca eserlerde toplumun geleceği, çocuk üzerinden nasıl inşa ediliyor, hangi kültürel kalıplarla idame ettiriliyor ve değişim süreçlerinde nasıl etkileniyor gibi sorulara yönelik karşılıklar bulunmuştur. Özellikle Osmanlı klasik döneminde çocuk hayatıyla ilgili eserlerin çeşitli olmaması ve kaynak sıkıntısından dolayı bu eserler çocuk yaşamını anlamada yardımcı kaynak niteliğindedir. Araştırmamızda kronolojik olarak da incelediğimiz bu eserlerden hareketle çocuğun yaşamı bireysel, toplumsal ve eğitsel açıdan ele alınmıştır. Osmanlı döneminde kaleme alınan nasihatnamelerle ilgili yapılmış çalışmalar genel olarak edebiyat odaklı olup bu çalışmalarda eser transkripsiyonu ile dil ve üslup incelemelerine yer verilmiştir. Bizim tezimizde çocuk ile ilgili olan nasihatnamelerin muhtevası tarih odaklı incelenip toplumsal zeminden beslendiği görülmüştür.
Derince Sedaş Tek Spor Kulübü futbol branşı 11-12-13 yaş grupları sporcularının beslenme bilgi düzeylerinin belirlenmesi

Yeterli ve dengeli beslenme bireylerin sağlık ve başarılarını etkilemesi açısından ve gelecek kuşaklara iyi bir beslenme alışkanlığı kazandırması açısından önem taşımaktadır. Çalışma Derince Sedaş Tek Spor'lu 11-12- 13 yaş futbolcularının beslenme konusundaki bilgi düzeylerinin belirlenmesi amacıyla yapılacaktır. Sağlıklı beslenme için gerekli çalışmalara ışık tutması amaçlandı. Bu araştırma geliştirilen eğitim materyali ve beslenme eğitimi ile spor okuluna devam etmekte olan 11-12- 13 yaş grubu çocukların beslenme bilgi düzeylerini artırmak, besin değeri yüksek yiyecekleri seçebilir hale gelmelerini sağlamak, antrenmandan önce ve sonra yemek ile-müsabaka arasında ne kadar süre olacağını öğretmek ve kalıcı davranış değişiklikleri oluşturmak amacıyla planlanmıştır. Gerekli tüm uyarılar, sporculara yapılarak yanlış veya eksik bildikleri konular hakkında ailelerinin de destekleri ile birlikte gerekli düzeltmeler yapılarak, bundan sonraki yaşamlarında daha bilinçli davranmaları sağlanmıştır.
Çocuk nöroloji polikliniğinde 2009-2012 yılları arasında dirençli epilepsi tanısı alan hastaların etiyolojik değerlendirilmesi

Epilepsi tekrarlayan nöbet eğilimi ile karakterize tüm dünyada yaygın olarak görülen önemli bir sağlık problemi olup aynı zamanda çocuklarda en sık görülen ciddi nörolojik bozukluklardan biridir. Dirençli epilepsi kavramının tanımlanması hala tartışma konusudur. En az iki yıl epilepsi nedeni ile takip edilen, üç ve daha fazla antiepileptik ilacı tek tek veya kombinasyonlar halinde ve etkin serum seviyesinde almasına rağmen, son üç ay içinde ortalama her ay nöbet geçiren hastalar dirençli epilepsili hastalar olarak kabul edildi. Bu çalışmada Uludağ Üniversitesi Tıp Fakültesi Pediatrik Nöroloji polikliniğine Ocak 2009 ve Aralık 2012 taihleri arasında başvuran dirençli epilepsili hastaların muhtemel risk faktörlerinin belirlenmesi amaçlandı. Veriler Uludağ Üniversitesi Tıp Fakültesi Çocuk Nöroloji Bilim Dalı Polikliniğinde epilepsi tanısı almış, en az iki yıldır izlemde olan 01.01.2009 31.12. 2012 tarihleri arasında takip edilen hastaların dosyaları incelenerek elde edildi. Çalışmaya dirençli grup ve iyi kontrollü grup olmak üzere 2 hasta grubu dahil edildi. Dirençli grupta 125 ve iyi kontrollü grupta 120 tane olmak üzere toplam 245 hasta çalışmaya dahil edildi. Vakaların 120'si (%49) kız, 125'i (%51) erkek çocuktan oluşmaktaydı. Değerlendirilen epilepsi hastalarının yaş aralığı 1 ile 18 yıl arasında değişmekte olup median değer 8,3 (1-18) yıl olarak bulundu. Dirençli grubun yaş ortalaması 7,8 yıl ( 4,7), iyi kontrollü grubun yaş ortalaması 9 yıl ( 4,8) olarak değerlendirildi. Hastaların izlem sürelerine bakıldığında 3,5-14, 8 yıl (ortalama 7 ,4 2,1) arasındaydı. Çalışmamızda dirençli epilepsi için risk faktörlerini ilk nöbetin bir yaş altında görülmesi, nöromotor gelişm geriliğinin olması, başvuru anında sık nöbet geçirmesi, nöbet tipinin üçten fazla olması, mikrosefali, hidrosefali, mental retardasyon ve serebral palsi varlığı, birden fazla status epileptikus öyküsünün olması veya geçirmesi olarak belirledik. Dirençli gruptaki hastalar uzun süre nöbet geçirmeye devam ettiklerinden ve çok sayıda ilaç kullandıklarından, bunların sonucunda tıbbi, sosyal ve ekonomik boyutlarının ağır olduğu görülmektedir. Ayrıca ilaç yan etkilerinin ve sık nöbet geçirmeye bağlı davranış ve psikolojik problemlerin görülme riski yüksektir. Bu nedenle hangi hasta grubunun tıbbi tedaviye iyi yanıt vermeyeceği hastalığın erken dönemde tahmin edilebilirse diğer hastalardan farklı olarak bu hasta grubuna erken yeni kuşak antiepileptik kullanımı, vagal sinir uyarımı, ketojenik diyet, uygun vakalara epilepsi cerrahisi gibi değişik tedavi yöntemleri daha erken uygulanabilir.
Sivas'ta altı yaşın altındaki çocuklarda evde sigara dumanına maruz kalma durumu

Sigara ve diğer tütün ürünlerinin; kanser, kalp-damar ve solunum sistemi hastalıkları başta olmak üzere pek çok sağlık sorunlarına yol açtığı veya bu sorunların ortaya çıkmasını kolaylaştırdığı bilinmektedir. Ne yazık ki; yapılan eğitimler ve yasal düzenlemelere rağmen, sigara içenlerin oranı halen endişe verici düzeylerdedir. Sigara içenlerin; ev ortamında sigara içmeyi sürdürüyor olmaları, duman maruziyeti konusunda endişeleri daha da arttırmaktadır. Bu çalışmada; Sivas'ta 6 yaş altındaki çocuklarda, evde sigara dumanına maruz kalma durumunu, ülkemizde tütün karşıtı kanununun sigara kullanıcı davranışlarına etkilerini, çocuklarda meydana gelen hastalıkların sigara maruziyeti ile ilişkisini araştırmayı amaçladık. Bu çalışma, Cumhuriyet Üniversitesi Tıp Fakültesi Hastanesi Pediatri Anabilim Dalı'na başvuran, 6 yaşın altındaki çocukların ailelerine yüz yüze anket soruları sorularak yapılan tanımlayıcı tipte bir çalışmadır. Görüşmeye 164'ü bayan olmak üzere toplam 207 kişi katıldı. Görüşmeye katılanlar ve eşleri çoğunlukla lise mezunuydu. Görüşmeye katılanlar ve eşlerinin çoğu bir işte çalışmıyordu. Ailede, çoğunlukla kronik hastalık öyküsü yoktu. Çalışmaya dahil edilen çocukların 36'sında kronik hastalık saptandı. Çalışmamızdaki çocukların geneli son bir ayda hasta olmuştu. Ebeveynler çoğunlukla; 6-10 yıl arasında ve günlük 6-10 adet sigara içmekteydi. Çocuk doğmadan önce ve sonra sigara içme durumu karşılaştırıldığında; çocuk doğduktan sonra sigara içme oranının azaldığı görüldü. Tütün Ürünlerinin Zararlarının Önlenmesi ve Kontrolü Hakkındaki Kanun'dan önce evde sigara içme durumu ile sonra evde sigara içme durumu karşılaştırıldığında; farklılık istatistiksel olarak anlamlı bulundu. TÜZÖKHK öncesi ve sonrası işte sigara içme durumu karşılaştırıldığında; farklılık istatistiksel olarak anlamsız bulundu.
Primer immün yetmezliği olan çocuk hastalarda endokrin fonksiyonların değerlendirilmesi

Endokrin ve immün sistem arasında moleküler düzeyde çok yakın ilişki olduğu yapılan çok sayıda araştırma ile ortaya konmasına rağmen primer immün yetmezlik olan hastalarda endokrin sorunların saptanmasına yönelik yapılan çalışma sayısı oldukça azdır. Bu çalışmanın amacı PİY nedeniyle takipte olan çocuk yaş grubundaki olguların endokrin hastalıklar açısından değerlendirilmesidir. PİY tanılı 97 olgunun dosyaları retrospektif olarak taranarak hastaların demografik özellik, klinik bulgu, laboratuvar değerleri ve görüntüleme yöntemlerine dayalı verileri kaydedildi. Olguların 62'si (%63,9) erkek, 35'i (%36,1) kızdı. Boy standart deviasyon skoru <-2 olan hastaların oranı %18,6, vücut ağırlığı SDS değeri <-2 olan hastaların oranı ise %17, 7 idi. Olguların %7,3'ünde (n=7) otoimmün tiroidit saptandı. Bu oran sağlıklı Türk çocuklarındaki otoimmün tiroidit sıklığıyla benzerlik göstermekteydi (%7,3'e karşılık %3,6) (p>0,05). D vitamini düzeyi ile ilgili olarak; hastalarımızın %19,8'inde (n=18) eksiklik, %24,2'sinde (n=22) yetersizlik saptanırken, %56'sında (n=51) D vitamini yeterli düzeyde olup bu oranlar sağlıklı Türk çocuklarıyla karşılaştırıldığında; vitamin düzeyinin eksik, yetersiz ve yeterli bulunma sıklığı açısından farklılık bulunmadı (p>0,05). Hipogonadizmin PİY'li hastalarda görülme sıklığı %6,2 saptandı. Konjenital nötropenili kız olgularda hipergonadotropik hipogonadizm saptanma oranı yüksekti (n=3, %60). PİY tanılı olgularda büyüme geriliği yaygındır ve boy/ağırlık SDS<- 2 olan olguların büyüme açısından değerlendirmeleri yapılmalıdır. PİY'li çocuklar; otoimmün tiroid hastalığı görülme sıklığı ve D vitamini durumu açısından aynı yaş grubundaki genel popülasyondan farklı değildir. Bu nedenle D vitamini ve tiroid hastalıkları açısından rutin olarak değerlendirilmelerine gerek yoktur. Hipergonadotropik hipogonadizm saptanma oranı konjenital nötropenili kız olgularda yüksek bulunmuştur; bu hastaların pubertal gelişim açısından yakın takibi önemlidir.
0-12 yaş çocuğu olan annelere uygulanan çocuk yolcu güvenliği programının değerlendirilmesi

Randomize olmayan gruplarda, ön test-son test kontrol gruplu, tekrarlayan ölçümlü tasarım olarak planlanan bu araştırmanın amacı, 0-12 yaş çocuğu olan annelere uygulanan Çocuk Yolcu Güvenliği Eğitiminin sonuçlarını değerlendirmekti. Araştırmanın örneklemini İstanbul'da bir aile sağlığı merkezinden hizmet alan, 0-12 yaş çocuğu olan anneler (deney grubu=46, kontrol grubu=46) oluşturdu. Deney grubuna, literatür bilgileri doğrultusunda oluşturulan, çocuk oto güvenlik koltuğu koruyuculuğu, türleri ve kullanımı ile ilgili bilgilerin yer aldığı, ortalama 15-25 dakika süren bireysel eğitim ve danışmanlık şeklinde Çocuk Yolcu Güvenliği Programı uygulandı. Eğitim sonunda program özetini içeren broşür verildi. Araştırmada literatür bilgilerinden yararlanarak araştırmacı tarafından oluşturulan anket formu ile çocuk koltuğu kullanma durumu, araba ile seyahat sırasında kaza/yer alanma risk algısı ve çocuk koltuğu hakkında bilgi düzeyi sorgulandı. Her iki grup sonuç değişkenleri yönünden uygulama öncesi, uygulama sonrası 3. ve 6. aylarda olmak üzere üç kez değerlendirildi. Veriler, sayı, yüzdelik, ki-kare testi, t-testi, tekrarlı ölçümlerde varyans analizi ve Cohen's d etki büyüklüğü ile değerlendirildi. Girişimden 3 ay sonra çocuk koltuğu kullanan annelerin oranı deney grubunda %.41,3, kontrol grubunda % 21,7; programdan 6 ay sonra çocuk koltuğu kullanan annelerin oranı deney grubunda %45,7, kontrol grubunda % 23,9 olarak bulundu. Annelerin çocuk koltuğu kullanımında ve araba ile seyahat sırasında kaza/yer alanma risk algısında kontrol grubunda anlamlı artış bulunmazken, deney grubunda anlamlı artış tespit edildi. Annelerin çocuk koltuğu hakında bilgi düzeyinde her iki grupta da anlamlı artış olduğu görüldü. Ailelere yönelik yapılacak eğitim çalışmaları ile çocuk koltuğu kullanımı arttırılabilir.