turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Türk Ceza Hukukunda kötü muamele suçu

Bireylerin birbirleriyle ve toplumla olan ilişkilerinin düzenli ve sağlıklı olması onların iyi bir eğitim alması ve doğru yetiştirilmesi ile mümkündür. Sağlıklı ve dengeli bir ortamda yaşayan birey hem kendine hem de içinde yaşadığı topluma daha faydalı olabilecek ve bu şekilde toplum düzeninin sağlanması da o derece kolaylaşacaktır. Kişilerin sağlıklı ve şiddetten arındırılmış bir ortamda yetişmesinin toplum yanında, devlet için de önemi büyüktür. Bireylerin içinde yaşadığı ilk toplumsal birim olan aile de bu bakımdan hem yetiştirdiği bireyler hem de toplum ve devlet üzerinde önemli rollere sahiptir. Devamlılık esasına dayanan birlikte yaşama, bireyleri sosyal hayata hazırlama, dayanışma ve yardımlaşma duyguları aşılama ve bunları, sağladığı sevgi ortamında gerçekleştirme şeklinde sıralayabileceğimiz özellikler ailenin her dönem koruduğu değişmez özelliklerindendir. Bu sebeple aile hem ulusal hem de uluslararası alanda ayrıntılı birçok düzenleme ile koruma altına alınmıştır. Türk hukukunda da ailenin korunmasına ilişkin birçok düzenlemeler bulunmaktadır. Bu düzenlemelerden bir tanesi de Türk Ceza Yasasında düzenlenen kötü muamele suçudur. Kötü muamele suçu 5237 sayılı TCY'de 'Aile Düzenine Karşı Suçlar' başlığı altında bağımsız bir bölümde yer almıştır. 765 sayılı eski ceza yasasında bu suçun karşılığını oluşturan aile efradına fena muamele suçuna ise 'Şahıslara Karşı Cürümler' başlığı altında yer verilmişti. Buna göre yeni kanunun, aileyi, onu oluşturan bireylerden soyutlayarak ayrı bir varlık olarak kabul ettiğini söylemek mümkündür. Kötü muamele suçu ile aynı konutta birlikte yaşayan bireylerin birbirlerine yönelik kötü muameleleri cezalandırılmaktadır. Bu suç ile aynı konutta yaşayan kişilerin birbirlerine yönelik merhamet ve sevgi duyguları ile bağdaşmayan hareketlerinin bir ceza hükmü ile engellenmesi amaçlanmaktadır. Bunun yanında aynı konutta bir arada yaşayan kişilerin çoğunlukla bir ailenin üyeleri olması sebebiyle son yıllarda gittikçe artan aile içi şiddetin de önüne geçilmeye çalışılmaktadır. V
Organ veya doku ticareti suçları

Birinci bölümün başlığı, 'Genel Olarak Organ ve Doku Nakli' olup, bu başlık altında organ ve doku naklinin tarihçesi, organ ve doku nakline ilişkin temel kavramlar, organ ve doku naklinin dini ve ahlaki boyutu, organ veya doku naklinin hukuksal temeli ve kapsamı, organ ve doku nakli türleri olarak canlılardan organ ve doku nakli, ölülerden organ ve doku nakli, hayvanlardan organ ve doku nakli konuları incelenmiştir. İkinci bölümün başlığı, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nda 91, 92 ve 93. maddelerinde düzenlenmiş olan 'Organ veya Doku Ticareti Suçları' olup, bu başlık altında rızası olmayan kişilerden organ veya doku alınması suçu, ölüden organ veya doku alınması suçu, organ veya doku satın alma, satma, satılmasına aracılık etme suçu, organ veya dokuyu saklama, nakletme, aşılama suçu, organ veya doku teminine yönelik olarak ilan veya reklam verme veya yayınlama suçu, organ veya doku nakli suçu açısından zorunluluk hali, etkin pişmanlık konuları açıklanmıştır.
Tasarrufun iptali davaları ile muvazaa davalarının karşılaştırılması

İcra ve iflas hukukunda tasarrufun iptali davaları, İİK m.277 ila 284ncü maddeleri arasında düzenlenmiş şahsi nitelikte bir eda davasıdır. İptal davalarının konusunu tasarruf muamelesi olarak değerlendirdiğimiz bir hak veya borcun devri sonucunu doğuran hukuki işlemlerdir. İptal davası hukuken geçerli kabul edilen tasarrufların kanunda yazılı belli başlı koşullar altında iptaline yönelik bir dava çeşididir. İptale tabi tasarruflar İİK m. 278, 279 ve 280. maddelerinde yer almaktadır. İptal davası alacaklıya hukuken geçerli olsa bile alacağını almasını engelleyen tasarruf işlemi sanki hiç olmamış gibi borçlu ve hasım üçüncü şahsa karşı alacağının miktarı ile sınırlı bir talep hakkı tanımakta, tasarrufa konu mal, hak ve alacağın mülkiyetini değiştirerek herhangi bir sonuç öngörmemektedir. Sonuç olarak alacaklıya tanınan yalnızca şahsi hakka dayalı bir talep hakkı olduğu ortaya çıkmaktadır. Muvazaa, iki taraflı hukuki bir işlemde tarafların dışarıya karşı yapmış olarak gösterdikleri işlemden başka bir hukuki işlem yapmaları ya da hiçbir işlem yapmamaları olarak tanımlanabilir. Muvazaa ve icra iflas Kanununda düzenlenen, tasarrufun iptali davaları konu olarak birbirine çok benzemektedirler. Ancak aralarında birçok da fark bulunmaktadır. Bu farkın en önemlileri zamanaşımı, ispat ve ileri sürüş açısından ortaya çıkmaktadır. Yargıtay son yıllardaki kararları ile de bu farkı oldukça azaltmıştır.
5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'na göre haksız tutuklamadan doğan zararların giderilmesi

Suçluların yakalanabilmesi ve toplum güvenliğinin sağlanabilmesi amacıyla ceza yargılaması sırasında kişi hak ve özgürlüklerine müdahale niteliği doğurabilecek bazı tedbirlere ihtiyaç duyulabilir. Tutuklama bu tedbirlerden biridir. Zira tutuklama ile henüz suçluluğu ispat olunmamış kişinin en temel haklarından biri olan özgürlüğü sınırlandırılmaktadır. Aşırılık halinde kişi özgürlüğünün keyfi biçimde ihlali anlamına gelebilecek tutuklamanın kanunlar ile düzenlenmesi gerekir. Türk hukuk sisteminde tutuklama, anayasal dayanağını Anayasa'nın 19. maddesinden almaktadır. Ayrıca tutuklama, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 100 -108. maddeleri arasında ve 353 sayılı Askeri Mahkemeler Kuruluş ve Yargılama Usulü Kanunu'nun 69 -76. maddeleri arasında düzenlenmiştir. Kanuna aykırı tutuklamalar veya kanuna uygun bir tutuklama sonrası hukuka aykırı uygulamalar nedeniyle haksızlığa uğrayan kişiler olabilmektedir. Hukuk devleti ve hakkaniyet ilkelerinin bir gereği olarak, Devlet'in her türlü haksız işlemi nedeniyle doğan zararın bir şekilde Devlet tarafından telafi edilmesi gerekmektedir. Bu haksız durumun önlenmesi için, tutuklamanın mutlaka hakim tarafından yapılması güvencesi ve tutuklama kararına itiraz kurumları düzenlenmiş iken, haksız tutuklama nedeniyle zarara uğrayanların zararlarının giderilmesi konusunda tazminat ve mahsup kurumları öngörülmüştür. Haksız tutuklama tazminatı ise, 5271 sayılı CMK' nun 141 -144. maddeleri arasında düzenlenmiştir. Tutuklanan kişinin anılan Kanun maddelerinde sayılan haller nedeniyle bir şekilde zarara uğradığı tespit edilir ve mahsup yapılarak zararın giderilmesi de mümkün olmazsa kişinin maddi ve manevi zararı, tazminat yolu ile giderilmeye çalışılır.
Türk İş Hukukunda işçi sendikası üyeliği ve güvencesi

Bu çalışmada işçi sendikası üyeliği ve güvencesi incelenmektedir. Sendika, işçilerin ve işverenlerin çalışma ilişkilerinde, ortak ekonomik ve sosyal hak ve menfaatlerini korumak amacıyla meydana getirdikleri tüzel kişiliğe sahip kuruluşlardır. Sendika ile üye arasında karşılıklı olarak hak ve yükümlülükler doğuran ilişkiye üyelik adı verilir. Sendika üyeliği ya kurulmuş bir sendikaya girme yoluyla, ya sendika kurma işlemine katılma yoluyla, ya da sendikaların birbirine katılması veya birleşerek yeni bir sendika oluşturmaları yoluyla kazanılır. Sendika üyeliği, sendika ile üye arasında karşılıklı olarak haklar ve borçlar doğuran hukuki bir ilişki olduğundan dolayı, üyeye bir takım haklar kazandırır ve bir takım borçlar yükler. İşçi sendikası üyeliği çeşitli şekillerde sona erebilir. Üyelik, bazı koşulların ortaya çıkması halinde kendiliğinden sona erebileceği gibi, üye veya sendika tarafından gerçekleştirilebilecek tek yanlı bir hukuki işlemle -çekilme ve çıkarma- sona ermesi de mümkündür. Çoğulcu demokrasilerde özgür ve güçlü sendikacılığın bir gereği de sendika üyelerine, sendika yöneticilerine ve sendika temsilcilerine güvence sağlamaktır. Gerçekten, teorik olarak sendika özgürlüğü ne kadar ayrıntılı hükümlerle düzenlenmiş olursa olsun; söz konusu özgürlüğü üyeler, yöneticiler ve temsilciler açısından somut hükümlerle güvence altına almadıkça, özgür bir sendikacılıktan söz etmek mümkün değildir. Bunun sonucu olarak, konu sadece alelade sendika üyeliği açısından değil, sendika yöneticiliği ve sendika temsilciliği açısından da incelenmiştir. Konu incelenirken, Yargıtay kararları ve doktrindeki görüşler de dikkate alınmak suretiyle, mevcut soranlar ve çözüm önerileri tesbit edilmeye çalışılmıştır.
Banka kredi açma sözleşmelerindeki muacceliyet şartları

Kredi açma sözleşmeleri, her bir münferit kredi işlemine uygulanacak hükümleri belirleyen çerçeve sözleşmelerdir. Bu sözleşmenin akdedilmesiyle doğrudan kredi kullanımı gerçekleşmemekte, kredi kullanımı münferit kredi sözleşmesi akdedildikten sonra gerçekleşmektedir. Münferit kredi sözleşmesinde müşterinin kullandığı krediyi ne kadar sürede, ne şekilde ve hangi faiz oranıyla ödeyeceği gibi hususlar kararlaştırılmaktadır. Böylelikle müşteri, münferit kredi sözleşmesinde belirtilen vadede krediyi iade etme borcu altına girmektedir. Kredi açma sözleşmelerinde müşterinin krediyi iade borcunun muaccel kılınacağına ve banka tarafından talep edilen sürede kredinin iadesinin talep edilebileceğine ilişkin hükümler yer almaktadır. Söz konusu hükümler bankaya mutlak bir serbesti tanıyan şekilde kaleme alınabileceği gibi uygulamada genellikle belirli durumlar sayılmak suretiyle bu durumların varlığı halinde söz konusu hakkın kullanılabileceği şeklinde kaleme alınmaktadır. Münferit kredi sözleşmesini akdederek kullandığı krediyi belirli bir vadede ödemeyi taahhüt eden müşterinin krediyi iade borcunun banka tarafından muaccel kılınması ve çok kısa bir sürede ödenmesinin talep edilmesinin müşteriyi zor durumda bırakacağı aşikardır. Bununla birlikte bankanın krediyi iade borcunun muaccel kılınmasında haklı menfaatleri bulunabilir. Bankanın krediyi haklı bir nedenle muaccel kılmasına rağmen müşterinin muaccel kılınan borcu ifa etmemesi durumunda borçlu temerrüde gerçekleşecek ve buna bağlı sonuçlar doğacaktır. Buna karşın bankanın haklı bir neden olmaksızın müşterinin krediyi iade borcunu muaccel kılması halinde müşteri koşulları bulunması kaydıyla maddi ve/veya manevi tazminat talebinde bulunabilir ve/veya kredi açma sözleşmesini feshedebilir.
Ebü'l-Yüsr el-Pezdevİ'nin Ma'rifetü'l-Hücecü'ş-Şer'iyye eseri bağlamında usul-i fıkıh anlayışı

Ebü'l-Yüsr, Maveraünnehir bölgesinde yetişen meşhur bir fakih ve kelam alimidir. Dini ilimler sahasında çeşitli eserler telif eden Ebü'l-Yüsr, fıkıh usulü alanında da birden fazla eser kaleme almıştır. Ebü'l-Yüsr'ün usul-i fıkha dair yazdığı eserlerden günümüze ulaşan tek kitabı Ma'rifetü'l-Hüceci'ş-Şer'iyye'dir. Modern dönemde birçok çalışmada Ebü'l-Yüsr'ün Semerkant meşayihinin öncülerinden olduğu ifade edilmiş olmasına rağmen, bu fakihin eseri dikkate alınarak usul-i fıkıh anlayışı hususunda yapılan özel bir araştırmaya muttali olamadık. Tezimizde Ebü'l-Yüsr'ün Ma'rifetü'l-Hüceci'ş-Şer'iyye adlı eseri bağlamında fıkıh usulü anlayışı irdelenerek, Hanefi mezhebi içerisindeki konumunu tespit etmeye çalıştık. Çalışmamızda Ebü'l-Yüsr'ün usul-i fıkha dair benimsediği görüşlerinin değerlendirilebilmesi amacıyla fukaha metoduyla telif edilen eserlerle mukayese edilmiştir. Yapılan karşılaştırmanın sonucuna göre Ebü'l-Yüsr'ün fıkıh usulüne dair düşünceleri Irak, Buhara ve Semerkant meşayihi açısından değerlendirmeye tabi tutularak bir neticeye ulaşılmıştır. Varılan sonuca göre Ebü'l-Yüsr'ün usul-i fıkha dair görüşlerinin temelinde kelam ilminin etkisi net bir şekilde tebarüz etmiştir. Ebü'l-Yüsr'ün tercihlerinde kimi zaman Semerkant meşayihiyle kimi zaman ise Irak ve Buhara fakihleri ile hemfikir olduğu görülmüştür. Ayrıca Ebü'l-Yüsr'ün bazı hususlar hakkında kelami gerekçelerden dolayı başta İmam Matüridi olmak üzere tüm Hanefi usulcülerine ihtilaf ettiği gözlemlenmiştir.
Cinsel saldırı suçu (5237 Sayılı Türk Ceza Kanunu m.102)

Cinsel Saldırı Suçu 5237 Sayılı Türk Ceza Kanunu'nun Kişilere Karşı Suçları cezalandıran İkinci Kısmının, Cinsel Dokunulmazlığa Karşı Suçlar başlıklı Altıncı Bölümünde 102 nci maddede düzenlenmiştir. Bu düzenlemeyle kişinin vücut ve cinsel dokunulmazlığı, dolayısıyla cinsel özgürlüğü koruma altına alınmak istendiğinden oldukça isabetli olmuştur. Maddenin birinci fıkrasında suçun temel şekli, ikinci ve üçüncü fıkrada suçun daha ağır cezayı gerektiren nitelikli halleri, beşinci ve altıncı fıkralarda suçun neticesi sebebiyle ağırlaşmış halleri, dördüncü fıkrada ise, özel bir içtima hükmü düzenlenmiştir. Failin mağdurla suç sonrası evlenmesi suretiyle cezadan kurtulması hususunun yeni düzenlemede yer almayışı, suçun nitelikli halinin eşe karşı işlenebileceğinin madde metninde yer alması, suçun herhangi bir organ veya cisimle işlenebilmesi, suçun anal veya oral yolla da gerçekleşebilmesi kanun koyucunun suça bakış açısının toplumun günümüzde ilkel sayılabilecek bakış açısıyla sınırlı kalmadığının, inceleme konusu suça çağdaş ceza hukuku normları çerçevesinde yaklaştığının en belirgin yansımalarıdır. Düzenlemenin birçok tartışmaya konu olan yönü, suçun nitelikli halinin ayrı bir maddede düzenlenmemiş olmasıdır. Bu durum özellikle suça teşebbüs açısından eleştirilere neden olmuştur. Doktrinde ve yüksek mahkeme kararlarında, suçun nitelikli halinde teşebbüs hükümlerinin uygulanması gerektiği görüşü savunulmaktadır. Kanaatimizce, maddenin ikinci fıkrasında, birinci fıkrada düzenlenen suça nazaran ayrı ve bağımsız bir suç tanımı bulunmadığından, suçun temel şekline nazaran daha fazla cezayı gerektiren nitelikli bir unsura yer verildiğinden, cinsel saldırı suçunun nitelikli haline teşebbüs hükümleri uygulanmamalıdır. Sonuç olarak, cinsel saldırı suçuna ilişkin düzenleme, maruz kaldığı eleştirilere rağmen, cinsel dokunulmazlığı koruma altına alma amacı dikkate alındığında çağdaş ceza hukuku ilkelerine göre hazırlanmış bir düzenlemedir. Mevcut düzenlemenin içinde barındırdığı eksikliklerin ve uygulama sorunlarının ortadan kalkacağı görüşündeyiz.
Türev araçlar ile ilgili işlemler ve bu işlemlerin hukuki niteliği

tarafından yenilik olarak nitelendirilen her türlü gelişme, insanoğlunun kendiihtiyaçlarından kaynaklanmıştır. Nasıl ki para mefhumu gelişen toplumsal yaşam sonucundaayınların takasının ihtiyaca cevap vermemesi sonrasında ortaya atılmış ve kullanılmayabaşlanmışsa veya sanal iletişim dünyayı saran globalleşme olgusu ve buna paralel teknolojik gelişmenin doğurduğu zaman problemini gidermek amacıyla yaratılmış ve yaygınlaşmışsa, özelde vadeli işlem sözleşmeleri; genelde ise tüm türev araçlar olarak isimlendirilen yeni finansal teknikler, insanların ihtiyaçları doğrultusunda üretilmiş ve finansal piyasa katılımcılarının kullanımına sunulmuştur. Türkiye'de ve Dünya'daki ekonomik gelişmelerin sürekli bir gelişim içinde olması ve bununla birlikte ekonomik dengelerin sürekli değişmesi çeşitli finansal enstrümanlar kullanılarak piyasa oyuncularının risklerini minimuma indirme çabası içinde olmaya yöneltmiştir. Çalışmamızda bu finansal enstrümanlardan vadeli işlem sözleşmeleriniirdelemeye çalışacağız. Dünya'da 1970 yıllarının başında gelişen bu piyasa ülkemizde de 90'lı yıllarda yer bulmaya çalışmış çeşitli kurumlar tarafından yapılan çalışmalar ve bu çalışmalara yönelik çıkarılan kanunlarla nihayetinde İzmir vadeli işlemler borsasının açılmasıyla Türkiye'nin de bir vadeli işlem ve opsiyon borsası olmuştur. Söz konusu işlemlerin hangi kurallarla ne şekilde yapılacağı ve çeşitliği zaman içinde kendini gösterecektir. Hukuki açıdan vadeli işlem sözleşmelerinin kurulması ve bunlarla ilgili sorunlarpiyasaların gelişmesiyle çeşitlenecektir. İşte çalışmamız dahilinde, yukarda açıklandığı şekilde günümüzde kullanılması zorunluluk halini alan türev araçlar içerisinde yer alan vadeli işlemleri diğer türev araçlarıyla karşılaştırılarak hukuki yönleriyle incelemekte ve bu suretleTürkiye'de yakın geçmişşte finansal piyasa katılımcılarının kullanımına sunulan bu finansal araca ilişkin bilimsel bilginin gelişimine katkıda bulunulması amaçlanmaktadır.
Yabancıların Türkiye'de taşınmaz edinmesi

Yabancıların taşınmaz mal edinmeleri ülkemizde tarihsel süreçte değişim ve gelişim gösteren bir takım yasal düzenlemelere tabi tutulmuştur. 1284 Safer Kanunu ile başlayan süreç 5782 Sayılı Kanunla son bulmuştur. Cumhuriyet döneminde hukukumuzda yabancıların ülkemizde taşınmaz edinimine dair temel düzenleme 2644 Sayılı Tapu Kanunu ile yapılmıştır. 2644 Sayılı Kanun ile ülkemizde yalnızca yabancı gerçek kişilere karşılıklılık koşulunun gerçekleşmesi ve diğer kanunlardaki sınırlayıcı hükümlere uyulmak kaydıyla taşınmaz edinme hakkı tanınmıştı. Tapu Kanunda 2003 yılında 4916 Sayılı Kanunla yapılan değişiklikle, karşılıklı olmak ve kanuni sınırlamalara uyulmak kaydıyla, ülkemizde yabancı gerçek kişiler yanında, yabancı ülkelerde bu ülkelerin kanunlarına göre kurulan tüzel kişiliğe sahip ticaret şirketlerine de otuz hektara kadar taşınmaz edinme hakkı tanınmıştı. Anayasa Mahkemesinin söz konusu kanunun getirdiği düzenlemeleri Anayasa'ya aykırı bularak iptal etmesinin ardından 2005 yılında 5444 Sayılı Kanunla yapılan düzenleme ile yabancı gerçek kişiler ile yabancı ticaret şirketlerinin ülkemizde taşınmaz edinimleri farklı şartlara tabi kılınmıştır. Yabancı gerçek kişilerin toplamda iki buçuk hektarı geçmemek şartı ile karşılıklı olmak ve kanuni sınırlamalara uyulmak kaydıyla ülkemizde işyeri veya mesken olarak kullanılmak üzere taşınmaz mülkiyeti edinebilecekleri veya taşınmazlar üzerinde sınırlı ayni hak edinebilecekleri düzenlenmişti. Yabancı ülkelerde kendi ülkelerinin kanunlarına göre kurulan tüzel kişiliğe sahip ticaret şirketlerinin ise, ancak özel kanun hükümleri çerçevesinde taşınmaz mülkiyeti ve taşınmazlar üzerinde sınırlı ayni hak edinebilecekleri belirtilmişti. Anayasa Mahkemesi söz konusu kanunun getirdiği düzenlemeleri de Anayasaya aykırı bularak iptal etmiştir. Söz konusu iptal kararının ardından 2008 yılında hali hazırda geçerliliğini sürdürmekte olan 5782 Sayılı Kanun yürürlüğe konmuştur. 5782 Sayılı Kanunla yabancı gerçek kişiler ile yabancı ülkelerde kendi ülkelerinin kanunlarına göre kurulan tüzel kişiliğe sahip ticaret şirketlerinin ülkemizde taşınmaz mülkiyeti ve taşınmazlar üzerinde sınırlı ayni hak edinimi genel olarak aynı şartlara tabi kılınmıştır. Ancak, Bakanlar Kurulu'na verilen yetkide değişikliğe gidilmiş, Anayasa Mahkemesi'ne 5444 Sayılı Kanunun iptali için verilen dava dilekçesinde ve karşı oylarda eleştirilen hususlar göz önünde bulundurularak söz konusu düzenlemeler daha açık ve anlaşılır hale getirilmiştir. Ayrıca 5782 Sayılı Kanun ile 5444 Sayılı Kanun'dan farklı olarak yabancı yatırımcılara dair düzenlemeler getirilmiştir.
CISG açısından dürüstlük kuralının uygulama alanı

Milletlerarası Menkul Mal Satımına Dair Viyana Konvansiyonu, uluslararası nitelikli satım sözleşmelerine ilişkin kuralların yeknesak hale getirilmesi amacını taşımaktadır. Dürüstlük kuralına, Konvansiyon'un 'Genel Hükümler' başlığı taşıyan II. Bölümünde, 7. maddesinde Antlaşmanın yorumu bağlamında değinilmiş; ancak dürüstlük kuralı tanımlanmamıştır. Bu tez çalışması ile hem dürüstlük kuralına atıfta bulunan bu hükmün anlam ve içeriği üzerinde durulacak hem de başka herhangi bir yerde dürüstlük kuralına değinilmiş olmamasına rağmen diğer hükümlere de uygulanıp uygulanamayacağı araştırılacak ve de dürüstlük kuralının bir yorum aracı olarak Konvansiyon'da yer verilen diğer hüküm ve kuralların uygulanması bakımından işlevi değerlendirilecektir. Çalışmanın ilk bölümünde Milletlerarası Menkul Mal Satımına Dair Viyana Konvansiyonu'nun genel yapısı ve m. 7/1 hükmü bir yorum aracı olarak ele alınacaktır. İkinci bölümde CISG kapsamında 'dürüstlük kuralı'nın anlamı ve tarihi gelişimine değinildikten sonra, bu kuralın uygulama alanının taraflar arasındaki akdi ilişkiye uygulanacak biçimde genişletilip genişletilemeyeceği irdelenecektir. Üçüncü bölümde ise CISG bağlamında dürüstlük kuralının yorumu konusu ele alınacak, dürüstlük kuralının Konvansiyon'a yansımaları, özellikle de taraflar arasındaki akdi ilişkiye uygulanıp uygulanamayacağı, uygulanabilecekse bunun nasıl yapılacağı konuları tartışılarak dürüstlük kuralına hangi konularda başvurulacağı değerlendirilecektir.
Türkiye'de yabancı askeri kuvvetlerin, üslerin, tesislerin statüsü

Çalışma konumuz kuruluşundan bugüne Türkiye'de resmi olarak bulunmasına izin verilen yabancı devletlerin askeri güçlerini, buna dair sahip oldukları askeri üsleri ve tesislerin hukuki statüsünü, bu askeri güçlerin ve üslerin sahip oldukları hak ve yetkiler ile yerine getirmekle mükellef oldukları yükümlülükleri uluslararası hukuk kuralları ve ev sahibi devlet olarak Türk Hukuku açısından değerlendirmektir. Bununla beraber çalışmada benimsenen amaç Türkiye'de bulunan yabancı askeri üslerdeki görevli personelin işlemiş oldukları suçlar karşısında gerek uluslararası hukuk gerekse ev sahibi devlet olarak Türk Hukuku açısından imtiyazlı bir statüde olduklarını eleştirel bir bakış açısıyla incelemektir. Buna bağlı olarak ayrıcalıklar ve bağışıklıklarda değerlendirme kapsamında tutulmaya çalışılmıştır.
Marka Hukukunda rüçhan hakkı

Marka açısından geçerli olan marka başvuru ve tesciline ilişkin rüçhan hakkı, önceki başvurudan ya da markanın taşıdığı mal veya hizmetler üzerinde daha önce sergilenmesinden doğmaktadır. Rüçhan hakkı, altı aylık süre içinde kullanılması gereken bir haktır. Bu haklardan başvuru rüçhanı marka hakkını coğrafi alan, sergi rüçhanı ise zaman bakımından genişletmekte ve güçlendirmektedir. Bu çalışmada, rüçhan hakkı kavramı ve bu kavramın farklı yasal düzenlemelerdeki durumu açıklanmış, rüçhan haklarından başvuru ve sergi rüçhanının özellikleri, unsurları ve rüçhan hakkının hükümleri anlatılmıştır. Bu çalışmanın ana amacı, marka hukuku açısından rüçhan kavramının açıklığa kavuşturulması ve rüçhan hakkı başvurusunun nasıl gerçekleştirildiğinin ve hükümlerinin neler olduğu Yargıtay kararları ışığında belirlenmesidir.
Vergi Hukukunda mücbir sebepler

Tüm dünyada olduğu gibi, ülkemiz de bir takım doğal afetlere maruz kalmakta ve bu afetlerden zarar gören gerçek ve tüzel kişi mükelleflerin ne yapmaları gerektiği önemli bir konu olarak karşımıza çıkmaktadır. Vergi yükümlülüğünü yerine getirmeyi imkansız hale sokan bu gibi olgular, mücbir sebep olarak nitelenmektedir. Çalışmamızda, teori ve pratikte mücbir sebeplerin şartlarına, kimler için geçerli olduğuna, hangi konularda uygulanabileceğine ve ortaya çıkan problemlerin nasıl çözülmesi gerektiğine yönelik sorunlar araştırılmıştır. Bu kapsamda, vergi ödevlilerinin mücbir sebeplerle karşı karşıya kaldıklarında mazeret niteliği taşıyan bu sebepleri idareye karşı ne şekilde ileri sürmeleri ve ispatlamaları gerektiği de araştırmamıza yön vermiştir. Araştırma yöntemi olarak, belgesel tarama yöntemi kullanılmış, kitap ve makale taraması yapılmıştır. Maliye Bakanlığı tebliğleri, özelgeleri ve Danıştay başta olmak üzere yargı organlarının kararlarından yararlanılmıştır. Ayrıca ihtiyaç duyulan bilgilerin bir kısmı da raporlar ve sempozyumlar doğrultusunda elde edilmiştir. Çalışmada, Mücbir Sebepler müessesesi ele alınmış, mücbir sebep müessesinin getiriliş amacı, Türk Vergi Hukukunda mücbir sebep halleri ve mücbir sebep hallerinin hukuk düzeni içindeki etkileri incelenmeye çalışılmıştır. Sonuç bölümünde, uygulamada ortaya çıkan sorunlar ve çözüm önerilerinden bahsedilerek genel bir değerlendirme yapılmıştır.
Türk Ticaret Kanunu ve ticaret kanunu tasarısı çerçevesinde ticaret şirketlerinde tür değiştirme

Tezimizin ilk bölümünde tür değiştirmenin kavramsal açıklamasını yaptıktan sonra, tür değiştirmeye ilişkin olarak 6762 sayılı Türk Ticaret Kanunu ve Ticaret Kanunu Tasarısındaki düzenlemelere değindik. Bu bölümde, özellikle Yargıtay'ın ve doktrinin tür değiştirme konusundaki görüşlerini de ayrıntılı bir şekilde inceledik. İkinci bölümde, ticaret şirketlerinin tür değiştirmesinde yapılması gereken işlemleri gerek mevcut ticaret kanunu gerek ticaret kanunu tasarısı açısından, tür değiştirme işlemlerinin geçersizliği ve iptali hallerini de göz önünde bulundurarak ayrıntılı bir şekilde inceledik. Üçüncü bölümde tür değiştirmenin hukuki sonuçlarına tür değiştirmede tüzel kişiliğin ayniyet ve devamlılığı hususunu irdeleyerek, alacaklıların korunması konusunda şirket ortaklarının sorumluluğu ile çalışanların ve ortakların korunması hususuna değindik. Son bölümde ise tür değiştirmenin vergisel boyutunu, vergi hukuku yönünden inceledik. Ayrıca tezimizin ilgili kısımlarında, İngiliz Hukukundaki tür değiştirme sistemine de değinerek, farklı hukuk sistemleri ile hukukumuzdaki tür değiştirme kurumunu karşılaştırma imkanı sunduk.