turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Düşük doğum ağırlıklı çocuklarda doğum kilosunun çocuğun beslenme tarzına etkileri

İştah çocuğun yemesini etkileyen önemli bir faktördür. Çocukluk döneminde iştahın azlığı büyüme geriliği; fazlalığı ise aşırı kilo alımı ile ilişkilidir. Biz de bu çalışmamızda çocuğun beslenme davranışını etkileyebilen doğum ağırlık ve haftası ile çocuğun iştah durumu arasındaki ilişkiyi ve bunların da çocuğun antropometrik ölçümleri üzerindeki etkilerini araştırmayı amaçladık. Ayrıca annenin kendi ve çocuğunun kilosunu nasıl algıladığı ve buradaki algı durumunun çocuğun beslenme tutumu, özellikle de iştah durumuna etkilerini araştırmayı amaçladık. Hastane kayıtlarından Haziran 2012 ile Haziran 2015 tarihleri arasında hastanemizde doğan prematürite, intrauterin gelişme kısıtlılığı veya haftasına göre düşük doğum ağırlıklı doğum öyküsüne sahip 118 çocuk ile normal doğum ağırlıklı 182 çocuk incelendi. Tüm çalışma grubunun demografik verileri ve antropometrik ölçümleri kaydedildi. Annelere Çocuklarda Yeme Davranışı Anketi uygulandı. Sıvı alım isteği, gıdaya erişim ve gıdadan uzaklaşma durumlarının doğum durumu, gelişme geriliği ve obezite ile ilişkisi incelendi. Çocukların yaş ortalaması 4,7 1, 3 yıl olup, 160'ı (%53,3) erkekti. Ortalama doğum haftası 36,8 3, 3 hafta ve doğum ağırlığı 2798,8 766, 9 gramdı. Çalışmaya alınan hastaların %33'ü PM, %2,3'ü SGA'lı, %4'ü hem PM hem de SGA'lı ve %60,7'si AGA'lıydı. PM/SGA ve AGA'lı çocukların gıda heveslisi, duygusal aşırı yeme, gıdadan keyif alma, tokluk hevesi, yavaş yeme, duygusal az yeme ve yemek seçiciliği yönünden aralarında fark saptanmadı (p>0,05). Ayrıca PM/SGA ve AGA'lı çocukların gıdaya erişim, gıdadan uzaklaşma ve sıvı alımı isteği düzeyleri arasında da fark saptanmadı (p>0,05). Duygusal az yeme ve yemek seçiciliği ile çocuk VKİ durumu arasında ilişki saptanmadı. Diğer taraftan düşük VKİ durumuna sahip çocukların gıda heveslisi, duygusal aşırı yeme ve gıdadan keyif alma ölçek puanları düşük saptandı (p<0,05). Ayrıca yüksek VKİ'li çocukların tokluk hevesi ve yavaş yeme puanı daha düşüktü (p<0,05). Yüksek VKİ'si olan çocukların gıdaya erişim puanı yüksek, gıdadan uzaklaşma puanı düşük saptandı. Annenin kendi kilo algısı uyumsuz olanların çocuklarının duygusal aşırı yeme ve gıdadan keyif alma ölçek puanları anlamlı olarak yüksekti (p<0,05). Tokluk hevesi ölçek puanları annenin kendi kilo tahmini uyumlu olanlarda yüksek saptandı (p<0,05). Sonuç olarak çocuğun doğum kilosu, doğum durumu ve iştahı arasında ilişki saptanmadı. İştahı açık olan çocukların VKİ ve vücut ağırlıkları yüksek iken, kapalı olan çocukların VKİ ve vücut ağırlıkları düşüktü. Annenin kendi kilo algısı iştah üzerinde etkiliydi.
Çocuk hastaların böbrek ve üreter taşları tedavisinde beden dışı şok dalgaları ile taş kırma başarısını etkileyen faktörler

İlk olarak 1986 yılında, çocuk taş hastalarının tedavisinde beden dışı şok dalgaları ile taş kırma yönteminin başarılı bir şekilde kullanılması ile ilgili rapor yayımlanmıştır. Bunu takiben geniş serilerde yetişkinlerle karşılaştırılabilir oranlarda komplikasyon, güvenilirlik ve taşsızlık oranları rapor edilmiştir. Düşük komplikasyon oranları olması nedeniyle SWL, çocuk hastalarda birçok durumda ilk basamak tedavi olarak kabul edilmektedir. SWL ile tedavi edilen çocuk hastalarda taşsızlık oranı erişkinlere oranla daha fazladır. Biz çalışmamızda, böbrek ve üreter taşı olan çocuk hastaların, üçüncü kuşak elektromanyetik SWL cihazı ile tedavisinde taş kırma başarısını etkileyen faktörleri araştırmak istedik. Başkent Üniversitesi Tıp Fakültesi'ne bağlı iki merkezde 2003 ile 2014 yılları arasında Siemens Lithostar Modularis Uro-Plus ile tedavi edilen 466 hastanın bilgileri retrospektif olarak incelendi. Çalışmaya dahil edilen 466 hastanın, 507 renoüreteral ünitesindeki taşlar kırılmıştı. Tüm hastaların öyküsü incelenerek, fizik muayene bulguları, idrar kültürü, serum kreatinin ve kan üre azotu tetkiki sonuçları incelendi. İntravenöz piyelografi, ultrasonografi veya opaksız bilgisayarlı tomografi tetkiki taş tanısı, yeri, taş yükü ve hidronefroz varlığı veya derecesi için inelenerek, bilgileri not edildi. Anatomik anomalisi ve staghorn taşı olan hastalar çalışmaya dahil edilmedi. Sonuç olarak SWL ile tedavi edilen çocuk hastalarda toplam başarı oranı %86. 2 idi. Taş yükü ve hidronefroz varlığının taş kırma başarısı ile yakın ilişkili olduğunu belirledik. Taş lokalizasyonunun, hastanın cinsiyetinin, yaşının, taş kırma sırasında kullanılan enerji miktarının, taşın opasitesinin, double J stent bulunmasının ve nefrostomi kateteri bulunmasının taş kırma başarısını etkilemediğini tespit ettik.
Çocuklarda periferik damar yolu açma girişimi sırasında uygulanan bilişsel- davranışsal uygulama paketinin ağrı, anksiyete ve fizyolojik parametreler üzerine etkisi

Amaç: Bu çalışma, çocuklarda periferik damar yolu açma işlemi sırasında uygulanan bilişsel-davranışsal uygulama paketinin ağrı, anksiyete ve fizyolojik parametreler üzerine etkisini incelemek amacıyla yapılmıştır. Materyal ve Metot: Çalışma, bir üniversite hastanesinin büyük çocuk servisinde 29 Mart 2018- 28 Haziran 2019 tarihleri arasında randomize kontrollü deneysel olarak yapılmıştır. Evreni, 01 Temmuz 31 Ekim 2018 tarihleri arasında araştırmanın yapıldığı birime yatış yapılan 7-12 yaş grubu çocuklar oluşturmuştur. Örneklemi, belirtilen tarihlerde araştırma grubu seçim kriterlerini taşıyan 77 çocuk oluşturmuştur. Çalışmada deney grubundaki (n=39) çocuklara bilişsel-davranışsal uygulama paketinin tüm aşamaları uygulanmıştır. Kontrol grubundaki (n=38) çocukların periferik damar yolu açma işlemi kliniğin rutin uygulamasına göre yapılmıştır. Veriler 'Tanıtıcı Bilgi Formu', 'Girişim İzlem Formu', 'Çocuk Korku ve Anksiyete Ölçeği', 'Visual Analog Skala ', 'Wong-Baker Yüz İfadelerini Derecelendirme Ölçeği', 'Çocuklar için Durumluluk Kaygı Ölçeği ' ile toplanmıştır. Verilerin analizinde, yüzdelik dağılımlar, ortalama, standart sapma, ki-kare testi, bağımsız gruplarda t-testi, varyans analizi ve Cronbach alfa katsayı hesaplaması kullanılmıştır. Araştırmanın yapılabilmesi için etik onay, resmi izin ve ailelerden yazılı onam ile çocuklardan sözel izin alınmıştır. Bulgular: Araştırmada bilişsel-davranışsal uygulama paketi uygulanan deney grubundaki çocukların VAS ve WB-YİDÖ'ne göre ağrı puan ortalamaları kontrol grubundan anlamlı derecede düşük bulunmuştur (p<0.05). Deney grubundaki çocukların işlem sırası ÇKAÖ ve işlem sonrası ÇDKÖ puan ortalaması kontrol grubuna göre anlamlı derecede düşük bulunmuştur (p<0.05). Kontrol ve deney grubundaki çocukların nabız ve oksijen saturasyonu ortalamaları arasında istatistiksel olarak anlamlı fark olmadığı belirlenmiştir (p>0.05). Sonuç: Bilişsel-davranışsal uygulama paketi uygulamasının periferik damar yolu açma işlemi sırasında çocukların ağrı ve anksiyetelerini azaltmada etkili olduğu bulunmuştur.
Çocuklarda ayrılık kaygısı bozukluğu gelişimi ile annenin kişilik özellikleri ve bağlanma stili arasındaki ilişkinin değerlendirilmesi

Bu araştırmada, çocuklarda Ayrılık Kaygısı Bozukluğu gelişimi ile annenin kişilik özellikleri ve bağlanma stili arasındaki ilişki değerlendirildi. Araştırma grubu olarak, Trakya Üniversitesi Tıp Fakültesi Çocuk ve Ergen Ruh Sağlığı ve Hastalıkları Anabilim Dalı polikliniğine ebeveynleri tarafından getirilen ve DSM V tanı ölçütlerine göre ayrılık kaygısı bozukluğu tanısı alan 39 olgu (22 erkek, 17 kız) alındı. Kontrol grubu olarak Trakya Üniversitesi Tıp Fakültesi Çocuk Sağlığı ve Hastalıkları Anabilim Dalı polikliniğine ebeveynleri tarafından getirilen, kronik tıbbi ve nörogelişimsel hastalığı olmayan, ayrılık kaygısı bozukluğu ve okul reddi öyküsü olmayan 39 olgu (14 Erkek, 25 kız) alındı. Araştırmaya alınan tüm olgulara, anabilim dalımızda oluşturulan sosyodemografik veri formu ve çocuklarda ayrılık kaygısı belirti tarama ölçeği; annelerine de çocukların davranışlarını değerlendirme ölçeği, Eysenck kişilik envanteri ve erişkin bağlanma stilleri ölçeği uygulandı. Araştırma grubundaki olguların davranışsal sorunlarının, kontrol grubundaki olgulardan daha fazla olduğu belirlendi. Ayrılık kaygısı bozukluğu olan olgularda, çocukların davranışlarını değerlendirme ölçeği'nde bedensel yakınmalar, anksiyete/depresyon, sosyal sorunlar, düşünce sorunları, dikkat sorunları, suça yönelik davranışlar, içe yönelim, dışa yönelim ve toplam sorun puanları kontrol grubundan daha yüksek bulundu. Araştırma grubundaki olguların annelerinin, Eysenck kişilik envanteri'ne göre nevrotiklik ve psikotiklik boyutlarından yüksek puanlar aldıkları belirlendi. Ayrıca, araştırma grubundaki olguların annelerinde güvensiz bağlanma stili, güvenli bağlanma stilinden daha yüksek oranda bulundu. Bu bulgular bize annenin kişilik özelliklerinin ve bağlanma stilinin, çocuklarda ayrılma kaygısı bozukluğu gelişiminde etkili olabileceğini düşündürdü.
Kaynaştırma eğitimi alan çocukların okuldaki bakım gereksinimlerinin belirlenmesi

Araştırma, kaynaştırma eğitimi alan çocukların okuldaki bakım gereksinimlerinin belirlenmesi amacıyla gerçekleştirilmiştir. Araştırma Ankara ili Milli Eğitim Bakanlığı Mamak Rehberlik Araştırma Merkezinde yapılmıştır. Araştırma örneklemine 01 Nisan 2016- 30 Mayıs 2017 tarihleri arasında, 5-13 yaş aralığında Milli Eğitim Bakanlığı ilkokul ve ortaokul kaynaştırma sınıflarına devam eden çocukların 197 ebeveyni dahil edilmiştir. Verilerin toplanmasında Çocuk ve Ebeveyne Ait Tanıtıcı Bilgiler Formu ve Çocuğun Okuldaki Bakım Gereksinimini Belirleme formu kullanılmıştır. Verilerin değerlendirilmesinde frekans ve yüzde değerlere bakılmıştır. Çocukların bedensel ve duyusal engel (%20,3), çoklu engel (%19,3) ve zihinsel engel (%16,2) tanılarıyla izlendiği görülmüştür. Bakım vericilerin cinsiyeti % 83 ,2'si kadın, yakınlığı ise %83,2'sinin anne olduğu saptanmıştır. Çocukların okuldaki fiziksel gereksinimlerinin beslenme (%21,8), boşaltım (% 27 ,9), hareket gereksinimi (%11,7), ilaç kullanımı (%38,1), ulaşım (%44,2) olduğu belirlenmiştir. Ebeveynlerin %31,0'ının çocuğun gereksinimini karşılamak için okulda beklediği saptanmıştır.. Çocukların duygusal ve psikososyal gereksinimleri ile ilgili sınıf arkadaşları ile sorun yaşama (%64,0), öğretmenleri ile sorun yaşama (%24,9), sınıfı dışındaki çocuklarla sorun yaşama durumu (%61,4) olarak belirlenmiştir. Çocukların tanılarına göre fiziksel gereksinimlerini karşılamada süreğen hastalık ve çoklu engel tanılarında, duygusal ve psikososyal gereksinimlerini karşılamada ise DEHB ve otizm tanılarında sorun yaşandığı görülmektedir. Ebeveynlerin okul sağlığı hemşiresi isteme durumuna bakıldığında kazalara müdehale etme (%69,5), hastalık ve ilaç kullanımında destek olma (%59,4), eğitim, danışmanlık ve engele destek olma (%10,7) konularında okul sağlığı hemşiresi istediklerini bulunmuştur. Ebeveynlerin okuldan beklentileri sağlık gereksinimlerinin karşılanması (%68,0) destek eğitim verilmesi (%65,0) ve okulun fiziki koşullarının engele uygun olmasını (%11,2) istedikleri saptanmıştır. Kaynaştırma eğitimi alan çocukların fiziksel, duygusal ve psikososyal gereksinimlerini okul sağlığı hemşiresi erken dönemde belirleyip, sorunların gelişimlerini önleme ve sorunlara çözüm bulmada önemli bir sorumluluk taşımaktadır.
Malatya kent merkezinde yaşayan ve 2-5 yaş arası çocuk sahibi olan annelerin çocuklarına uyguladıkları şiddet ve etkileyen faktörler

Bu çalışma Malatya İl merkezinde 2-5 yaşları arasındaki çocuğu olan annelerin çocuğa disiplin vermek amacıyla yaptığı, ancak istismar ve ihmal olarak kabul edilebilecek, dolayısıyla da çocuğa zarar verebilecek bazı uygulamaların neler olduğunu, uyguladıkları şiddet türlerini, sıklığını ve iyi ebeveynlik uygulamalarını belirlemek amacıyla yapılmıştır. Malatya İl merkezinde 2-5 yaşları arasındaki çocuğu olan anneler DSÖ'nün 30 küme örnekleme yöntemi ile seçilmiştir. Her kümeden 20 anne rastgele seçilerek 600 anneye ulaşılması hedeflenmiştir, 552 anne araştırmaya katılmıştır. Uluslararası çocuk ihmali ve istismarını önleme kuruluşu tarafından hazırlanmış cezalandırma, disiplin ve ev içi şiddet ve sorularını içeren form ile, iyi ebeveynlik uygulamaları ve sosyo-demografik özellikleri içeren 80 soruluk anket yüz yüze görüşme yöntemiyle 552 anneye uygulanmıştır. Bu araştırmada on kadından dokuzu çocuğuna fiziksel ve/veya psikolojik şiddet uygulamaktadır. Fiziksel şiddet uygulamaları annenin yaşının artması, babanın stresli iş yaşamının olması, ilk çocuk olma durumlarında artmaktadır. Düşünülenin aksine hanedeki kişi sayının azalması ve çekirdek aile tipinde şiddet uygulamaları artmaktadır. Psikolojik şiddet uygulamaları genç anne olma, eğitim düzeyinin artması, çekirdek aile, hanede kişi sayısının azalması, ekonomik düzeyin yükselmesi, son çocuk ve yaşayan çocuk sayısının az olması durumlarında artmaktadır. Hem fiziksel hem de psikolojik şiddettin uygulama düzeyinin çok yüksek olması, şiddettin annelerin kültürel olarak benimsemiş oldukları bir disiplin yöntemi olduğunu göstermektedir. Şiddettin bu kadar yaygın olması tüm toplumun eğitilmesini gerektirmektedir. Çocuk yetiştirilmesi ve çocuk disiplini ile ilgili eğitimler halk eğitim merkezleri gibi anne babaların ulaşabileceği birimlerde düzenlenmelidir. Çocuklara yönelik şiddet uygulamalarının sağlık kuruluşlarında akla gelip soruşturulması ve kayıt altına alınması da önemlidir. Gerekirse, batı ülkelerinde olduğu gibi çocuklarına şiddet uygulayan, ihmal ve istismar eden ailelerden çocukların devlet korumasına alınmasını sağlayan yasal düzenlemeler yapılmalıdır.
Omurganın sagittal plandaki diziliminin oturur pozisyonda pediatrik yaş gruplarında incelenmesi

Bu çalışma kesitsel tanımlayıcı bir çalışmadır. Deformite düzeltici cerrahi prosedürlerin amacı koronal ve transvers planlarda maksimal düzelme elde etmek ve sagittal plandaki fizyolojik konturları yeniden yapılandırmaktır. Sagittal plan rekonstruksiyonun önkoşulu ise fizyolojik değerleri bilmektir. Bu çalışmanın amacı omurganın sagittal dizilimiin çocuklardaki normal değerlerini ortaya koymak ve oturur pozisyondaki çocukta sagittal dizilimin yaş ile gelişimini inclemektir. Pediatri ünitesinde iskelet hastalığı olmayan, pelvis ve tüm omurgayı içerecen oturu pozisyonda lateral filmi bulunan, 3-17 yaşındaki çocuklar çalışmaya dahil edildi. Omurgayı etkileyebilecek hastalığı veya cerrahi öyküsü bulunan çocuklar çalışmadan çıkarıldı. Çocuklar yaş gruplarına göre 4 gruba ayrıldı. (3-6, 7-9, 10-12 ve 13-17 yaş). Taranlanlar arasından 124 çocuk (49 kız, 75 erkek) çalışmaya dahil edildi. Tüm segmental açıların tanımlayıcı analizleri yapıldı. Oturur pozisyonda global lordoz ve global kifoz açıları ayaktakine oranla daha az bulundu. Torasik segmental açılar T1-T 2 seviyesinden orta torakal bölgeye kadar düzenli bir artış gösterirken kaudale inerken azalma gösterdi. Global lordoz, sakral eğim ve L5-S 1 segmental açıları yaşla birlikte artış gösterirken torakal kifozda düşme gözlendi. Dahası, lomber segmental açılaşmalar kranio-kaudal yönde düzenli olarak arttı. Sakral eğim, T1-T 12 ve T1-S 1 mesafesi yaşla birlikte artış eğilimi gösterdi. Oturur pozisyondaki sagittal dizilim ayaktakine göre farklıdır ve yaşla birlikte değişim gösterir. Yaş grupları arasında istatistiksel olarak anlamlı fark vardır, özellikle servikotorakal, torakolomber ve lumbosakral seviyelerde belirgindir. Bu bulgular yürüyemeyen ve spinal enstrümentasyon ve/veya füzyon gereksinimi olan genç hastaların preop planlanmasında dikkate alınmalıdır.
Çocukluk çağı obezitesinde anneksin A5 gen polimorfizmlerinin rolü

Hayati bir risk oluşturan anormal ya da aşırı yağ birikmesi olarak tanımlan obezite, küresel ve yaygın bir hastalık olup, morbidite ve prematür mortalite ile sonuçlanabilen, temel sağlık problemlerinden biridir. Çevresel ve genetik faktörlerin, obezitenin gelişimine katkıda bulunduğu çok iyi bilinmesine rağmen, obeziteye zemin hazırlayan genetik faktörler hala tam olarak anlaşılamamıştır. Anneksin (ANXA5), antikoagulatif fonksiyonu olan bir proteindir ve trigliserid biyosentezinde rol aldığı düşünülmektedir. Trigliseridler lipid ve enerji metabolizmasına dahildir. ANXA 5 ve lipid metabolizması arasındaki ilişki, obezite açısından önemli olabilir. Bu çalışmada ANXA 5 geninin iki farklı varyantı olan rs1050606 (-302T>G) ve rs11575946 (-1C>T) polimorfik bölgelerindeki değişimin çocukluk çağı obezitesi ile olan ilişkisi değerlendirildi. 200 obez çocuk ve 150 sağlıklı kontrol dahil edilen bu çalışmada TaqMan Hidroliz Prob Kantitatif Real-Time Polimeraz Zincir Reaksiyonu Tekniği kullanıldı. Hasta ve kontrol gruplarına ait genotiplendirme analizleri sonucunda, ANXA 5 geni her iki varyantının da çocukluk çağı obezitesi açısından bir risk faktörü oluşturmadığı görüldü.
Annelerin çok boyutlu sağlık kontrol odağı algısının 0-6 yaş çocukluk çağı obezitesi ile ilişkisi

Kişilerin sağlığa olan bakış açılarını kontrol odağı yönelimleri şekillendirmektedir. Bireyler sağlık durumlarının farklı etkenlere bağlı olarak değişebileceği inancını taşımaktadırlar. Etkilerin iç veya dış etmenlerden kaynaklanmasına göre sağlık konrol odağı yönelimi belirlenmektedir. Alışkanlıkların büyük bir kısmının çocukluk çağında aileden kazanıldığı düşünüldüğünde, çocuklarının içsel veya dışsal kontrol odağının ailelerin çocuklarını yetiştirme tarzları, aile bireylerinin inançları, kültürel bağları ile oluştuğu düşünülebilir. Yapılan çalışmada 0-6 yaş arasında çocuğu bulunan 401 anne ile anket çalışması yapılmıştır. Anket formu Çok Boyutlu Sağlık Kontrol Odağı ölçeğini, 22 adet sosyo-demografik ve çocuklarının beslenme alışkanlıklarını sorgulayan soruyu içermektedir. Yapılan değerlendirmelerde katılımcıların iç odak kontrol yönelimleriyle çocuklarının Z score değerleri arasında anlamlı fark tespit edilmiştir (p< 0 .05). Diğer odak yönelimlerinde fark görülmemiştir (p>0.05). Katılımcıların sosyo-ekonomik ve medeni durumlarına göre odak yönelimlerinde ise anlamlı farklar elde edilmiştir (p< 0 .05). Eğitim seviyesi ve anne sütü verme süresi arasında anlamlı bir fark bulunmazken (p>0.05); odak yönelimi ile anne sütü verme süresi karşılaştırılıdığında, dış odak kontrol yönelimine göre 6 ay anne sütü veren annelerle daha fazla anne sütü verenler arasında anlamlı bir fark bulunmuştur (p< 0 .05). Ek gıda çeşitlendirilmesine bakıldığında ise; annelerin ilk altı aydan sonra yüzde 39,8 oranında anne sütü vermeye devam ettikleri, ek gıda tercihi olarak da yüzde 20,0 oranında yoğurt, yüzde 13,9 oranında sebze püresi, yüzde 12,7 oranında hazır mama, yüzde 10,6 oranında su, yüzde 2,9 oranında ise meyve suları olduğu tespit edilmiştir. Çocukların beslenme alışkanlıklarının ebeveyn tutum ve davranışları ile olan ilişkisi unutulmamalıdır. Annelerin sağlık odak noktası yönelimlerinin ise davranışlarını belirlediği düşünülerek, çocukları üzerinde olan etkisini belileyebilmek için daha fazla çalışmaya ihtiyaç duyulmaktadır.
Çölyak hastalığı olan 8-18 yaş arası çocuk ve ergenlerde psikiyatrik bozukluk ve yaşam kalitesinin araştırılması

Çölyak Hastalığı yüksek oranda psikiyatrik semptomatoloji ve komorbidite ile giden bir hastalıktır. Bu çalışmada ÇH tanısı almış 8-18 yaş arası çocuk ve ergenlerde psikiyatrik komorbidite, yaşam kalitesi, bazı psikososyal özellikleri ve ailelerinde psikiyatrik semptomatoloji incelenmesi amaçlanmıştır. ÇH tanısı almış 30 hasta (21 kız, 9 erkek), 20 sağlıklı kişilerden oluşan kontrol grubuyla karşılaştırıldı. Sosyodemografik Form, Çocuklar İçin Depresyon Envanteri, Çocuklarda Anksiyete Bozukluklarını Tarama Ölçeği, Kısa Semptom Envanteri, Çocuklar İçin Yaşam Kalitesi Ölçeği ve Çölyak Hastalığı Diyete Uyum Anket Formu uygulandı. Hasta ve kontrol grubunun annelerine de Beck Depresyon Ölçeği, Anlık ve Süreklilik Anksiyete Ölçekleri uygulandı. İstatistiksel analizlerde SPSS 13 kullanıldı. Ölçek puanları uygulandığında, hasta grupta yaşam kalitesi tüm alt ölçekleri ortalama puanları kontrol grubuna göre anlamlı düşük olarak bulun muştur.(p<0,005). Çalışmamızda çöyaklı hastaların yaşam kalitesi ile glutensiz diyet uyumu arasında anlamlı ilişki bulunmuştur. Yaşam kaliteleri düşen çocuk ve ergen çölyaklı hastaların hayat boyu süren diyetlerine uyumları etkilenebilir. ÇH olan çocuk ve ergenlerin yaşam kalitelerinin etkilenmesi diyet uyumu açısından önemli olarak gözükmektedir. Kontrollerde klinisyen doktorunun takibinde psikososyal desteği artırmak amacıyla multidisiplineer yaklaşım gerekebilir. Çölyak hastasını takip eden tüm sağlık ekibi hastanın psikososyal durumunu ve ebeveynlerinin ruh halleri ile tutumlarını değerlendirerek gereğinde hasta ve ebeveynini psikiyatrik destek almaya yönlendirmesi açısından uyanık olmalıdır.
Ana sınıfına devam eden dört beş yaş çocukların yaratıcı düşünme becerilerine duyu eğitim programının etkililiğinin incelenmesi

Bu çalışmada, anasınıfına devam eden çocuklardan sistemli duyu eğitimi alan, eğitimci yönlendirmesi olmadan duyu materyalleri ile zenginleştirilmiş ortamda bulunan ve duyu eğitimi almayan çocukların yaratıcı düşünme becerilerinde farklılık olup olmadığının saptanması amaçlanmıştır. Araştırmanın evrenini, Sinop il merkezinde bulunan anasınıflarına devam eden ve normal gelişim gösteren çocuklar oluşturmuştur. Araştırma örneklemine ise, seçilen bir okuldaki anasınıflarında eğitim almakta olan ve daha önce sistemli duyu eğitimi almamış olan çocuklar dahil edilmiştir. Araştırmada duyu eğitiminin çocukların yaratıcı düşünme beceri düzeylerine etkisini belirlemek amacıyla öntest-sontest ve kalıcılık testli kontrol gruplu deneysel desen kullanılmıştır. Çocukların motor, sözel ve şekilsel yaratıcı düşünme düzeylerini belirlemek için Torrance (1981) tarafından geliştirilen 'Eylem ve Harekette Yaratıcı Düşünme Testi', Lee ve Lee (2002) tarafından geliştirilen ve daha sonra revize edilen 'Bütünleşik Yaratıcılık Testi-Okul Öncesi -Yaratıcı Düşünme Becerisi Bölümü' Türkçe'ye uyarlanarak, geçerlik ve güvenirliği onaylanarak kullanılmıştır. Araştırmaya dahil edilen anasınıflarından birindeki çocukların yedi duyuyu içeren sistemli duyu eğitimi deney grubu, diğerindeki çocukların ise çevreleri duyu materyalleriyle zenginleştirilmiş ikinci deney grubu ve diğer bir anasınıfındaki çocukların ise herhangi bir müdahalede bulunulmayan kontrol grubu olması sağlanmıştır. Araştırma amacına yönelik olarak özgün bir duyu eğitimi programı oluşturulmuştur. Birinci deney grubunun, bu program dahilinde 8 hafta boyunca toplam 22 duyu eğitimi etkinliğine katılması sağlanmıştır. İkinci deney grubunun sınıfında ise, birinci deney grubunun etkinliklerinde kullanılan eğitim materyali, eğitimci yönlendirmesi olmaksızın tesadüfi incelemeye yönelik, haftalık olarak bulundurulmuştur. Kontrol grubu ise olağan okul öncesi eğitim programına devam etmiştir. Elde edilen veriler, IBM SPSS ve AMOS paket programları ile analiz edilmiştir. Araştırma sonucunda, birinci deney grubu, ikinci deney grubu ve kontrol grubundaki çocukların yaratıcı düşünme puanları arasında anlamlı bir farklılık olduğu belirlenmiştir (p<.05). Araştırma sonunda sistemli duyu eğitimi alan gruptaki çocukların EHYDT ve BYT-OÖ son-test puanları anlamlı olarak artmış; birinci ve ikinci deney grubundaki çocukların her iki ölçme aracından aldıkları puanlar genel itibarıyla birinci deney grubunun lehine olmuştur. Kontrol grubundaki çocukların EHYDT testinden aldıkları deney öncesi ve sonrası genel yaratıcılık puanları arasında anlamlı bir fark olmadığı görülürken, BYT-OÖ testi yaratıcı düşünme becerisi bölümünden aldıkları deney öncesi ve sonrası genel yaratıcılık puanları arasında çok güçlü olmayan anlamlı bir fark olduğu bulunmuştur.