turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Pnömonili çocuklarda tiyol disülfit dengesinin incelenmesi

AMAÇ: Çocuk acil servisi ve genel çocuk polikliniğine başvuran pnömonili çocuklardatiyol disülfit dengesinin incelenmesi, pnömonide oksidatif stresin rolü ve tiyol ölçümlerininpnömoni tanısında yeni biyobelirteç olarak kullanılabirliğinin araştırılmasını amaçladık. METERYAL VE METOD: Çalışmamızda Ocak 2017 Şubat 2018 tarihleri arasında Harran Üniversitesi Araştırma ve Uygulama Hastanesi Çocuk Acil Servisi ve Genel ÇocukPolikliniğine başvuran 6 ay 4 yaş arası toplum kökenli pnömoni tanısı alan hastalar prospektif olarak değerlendirildi. Çalışmaya 45 hasta ve aynı yaş grubunda tamamen sağlıklı 45 çocuk olgu olmak üzere toplam 90 olgu dahil edildi. Bu hastalar yaş, cinsiyet, başvuru anındaki semptom ve fizik muayene bulguları, native tiyol, total tiyol, disülfit değerleri açısından incelendi. Hasta gruppnömoni derecesine göre hafif, orta ve ağır olmak üzere sınıflandırıldı. BULGULAR: Hasta ve kontrol grupları cinsiyetleri açısından anlamlı fark bulunmadı. Hasta ve kontrol grubu arasında native tiyol, total tiyol ve disülfit değerlerinde istatistiksel olarak anlamlı fark izlendi ( p<0,05). Hasta grubunda native tiyol ve total tiyol düzeyleri düşük, disülfitdüzeyleri yüksek saptandı. Disülfit/total tiyol, disülfit/native tiyol, native tiyol/total tiyolparametrelerinde hasta ve kontrol grubu arasında anlamlı fark saptandı (p<0,05). Disülfit/total tiyol ve disülfit/native tiyol parametreleri hasta grubunda yüksek saptandı. Native tiyol/totla tiyol oranı ise kontrol grubunda yüksek saptandı. Pnömoni derecesi ile bu parametreler arasında anlamlı bir ilişki saptanmadı. SONUÇ: Çocukluk yaş grubunda pnömonili olgularda native tiyol, total tiyol, disülfit ve oranlarının anlamlı bir ilişki içinde olduğu saptanmıştır. Pnömoni patogenezinde oksidatif stresin önemli bir rolü olduğu görülmüştür. Pnömoni tanısında tiyollerin kullanılması klinisyenlere yol gösterici olabilir.
Pragmatic development of Turkish children in L1 acquisition

Bu çalışmanın amacı, 12-36 aylık Türk çocuklarının anneleriyle olan iletişimlerindeki gelişmeyi edimbilimsel açıdan inceleyerek anadil edimindeki yerini araştırmaktır. Çocukların anneleriyle hangi amaçla ve nasıl iletişim kurduklarım, iletişim kurmaktaki amaçlarım, iletişimin anlaşılabilirliğini ve çeşitliliğini araştırmak ana amaçlarımızdandır. Edimbilimsel gelişme Türkçe dil ediniminde şimdiye kadar pek fazla incelenmemiş bir konudur. Bu konuda en kapsamlı araştırma Snow ve beraberinde çalışan diğer araştırmacılar (1996) tarafından Harvard Üniversitesi'nde başlatılmış ve halen sürdürülmektedir. Yapılan bu çalışmada, çocukların dil gelişimlerini tam olarak inceleyebilmek için sözdizimsel ve anlambilimsel gelişmelerin yanı sıra edimbilimsel gelişmenin de detaylı olarak incelenmesi gerektiği sonucuna varılmıştır. Yapılan üç-aşamah kodlama sonucunda, çocukların karşılıklı konu değişim düzeyinde özellikle o anda olan olay hakkında tartışma, var olan nesneler ile ilgili tartışma, ve dinleyicinin ilgisini çekme gibi karşılıklı konu değişim düzeylerini kullandıkları belirlenmiştir. Ayrıca, bu düzeyler içerisinde iletişim amaçlı birçok söz eylem kullanıldığı gözlenilmiş olup, soru sorma, katılma, karşı çıkma, sebep belirtme gibi söz eylemler daha geç kullanılan söz eylemler arasında olduğu görülmüştür.
İzmir merkezindeki ilkokullarda 6 ve 7 yaşlarındaki okul çocuklarında febril konvülsiyon prevalansıve risk faktörleri

Febril konvülsiyon çocukluk çağının en sık görülen nöbetidir. Mezial temporal skleroza yol açması, düşük de olsa epilepsi riski nedeniyle önemli bir sağlık sorunudur. Sıklığı ABD ve Avrupa' da %2-5, Japonya'da %3,4-9, Hindistan'da %5-10 saptanmıştır. Ülkemizde yapılan eski çalışmalarda %3,5 ile 12,8 arasında saptanmıştır. 2008'de Aydın tarafından yapılan çalışmada %9,7 bulunmuştur. Çalışmamızda İzmir'deki okul çocuklarında febril konvülsiyon sıklığının ve risk faktörlerinin belirlenmesi amaçlanmıştır. Tanımlayıcı, kesitsel çalışmamız; 2015- 2016 öğretim yılları arasında İzmir merkezindeki 9 ilçeden 22 ilkokulda ortalama 6,5 yaşındaki 1. ve 2. sınıf öğrencilerinden 3806'sı ile yapıldı. WHO ve ILAE tarafından önerilen prevalans çalışma kriterleri, güncel literatür dikkate alınarak hazırlanan anketlerle ailelere sorular yöneltildi. Çocukların ve ailelerin febril konvülsiyon öyküsü, sosyodemografik bilgileri, akraba evliliği, çocukların perinatal öyküsü, nörolojik gelişim, kronik hastalık durumu sorgulandı. Veriler uygun istatistik testler kullanılarak değerlendirildi. 3806 olgudan ateş nedeni santral sinir sistemi enfeksiyonu, zehirlenme saptanan, afebril konvülsiyon öyküsü olan 32'si çıkarıldı. Analize alınan 3776 olgunun %50,7'si kız, %49,3'ü erkekti. İzmir merkezindeki ilkokullarda febril konvülsiyon prevalansı %4,8 saptandı. En sık görüldüğü yaş 18 ay-3 yaş, en sık ateş nedeni boğaz enfeksiyonu bulundu. %33'ünde febril konvülsiyonun tekrar ettiği saptandı. %29'unda anne veya babasında, %13,4'ünde kardeşlerinde febril konvülsiyon öyküsü saptandı. Akrabalık, gelişim geriliği, kronik hastalık, küvözde kalma, gebelikte hipertansiyon, anne-baba eğitim durumu febril konvülsiyon prevalansı ile ilişkili bulundu. Çalışmamızda; febril konvülsiyon prevalansı gelişmiş batı toplumlarına yakın, Aydın ve arkadaşlarının önceki çalışmasına göre düşük bulundu. Ailelerin eğitim düzeyinin yükselmesi, ateşli hastalıklar, gebelik takipleriyle ilgili bilinçlenme, sağlık hizmetlerinin, sağlık güvencesinin yaygınlaşmasının prevalansın azalmasında etkili olduğu düşünüldü.
Adana ilindeki çocuklarda vitamin, mineral ve destekleyici ürün kullanımı

Amaç: Bu çalışmanın amacı Adana ilindeki çocuklarda vitamin, mineral ve destekleyici ürün kullanım sıklığını, yöntemlerini ve ailelerin bu konudaki bilgi düzeylerini belirlemektir. Gereç ve Yöntem: Bu çalışmada, Adana ilinde 3 grupta yüz yüze görüşmelerle 5 yaş altında çocuğu olan toplam 300 ebeveyne yüz yüze görüşme tekniği ile daha önceden belirlediğimiz soruları yönelttik. Her 3 grupta demir, D vitamini ve destekleyici ürün kullanımlarına dair ailelerin demografik verileri, bilgi düzeyleri, kullanım şekilleri, maliyet miktarı, bu ürünlerle yarar ve/veya zarar görme oranlarını değerlendirdik. Verilerin toplanması, 5 yaşından küçük çocuğu olan ailelerin polikliniğe başvuruları sırasında gerçekleştirildi. Anketler daha sonra kayıt altına alınarak istatistiksel analiz yapıldı. Bulgular: Çalışmaya alınan toplam 300 çocuğun 190'ı (%63.3) sağlıklı olup, 110'u (%36,7) akut bir hastalık nedeni ile başvurmuştu. Anketimize katılan annelerin eğitim düzeyleri incelendiğinde 96'sı (%32) üniversite mezunu idi. Gruplar arasında demografik değişkenler açısından istatistik anlamlı farklılık saptanmadı. Demir ilacı doğru kullanım oranı %60, 7 bulundu. Bu sonuç Grup 1 daha yüksek olmasına rağmen istatistiksel olarak anlamlı farklılık saptanmadı. D vitamini doğru kullanım oranlarına bakıldığında; %83, 3 olarak bulundu. En fazla kullanılan destekleyici ürün %12, 5 oranında multivitamin olmasına rağmen, bitkisel destek ürünleri toplamı %24 olarak bulundu. Her 3 grup arasında destekleyici ürün kullanımı için istatistiksel bir fark saptanmadı. Destekleyici ürün/ürünlere harcanan maliyet ile gelir arasındaki ilişki incelendiğinde istatistik olarak anlamlı bir ilişki bulunmadı. Sonuç: Çocuk yaş grubunda demir ve D vitamini desteğinin doğru zamanda yapılması; ileride doğabilecek hastalıkları önlemenin maliyet etkin yöntemlerinden biridir Çalışmamızda Adana ilinde demir ve D vitamininin doğru kullanım oranlarının (%60,7,%83,3) yüksek olduğu bulundu. Ailelerin bu konudaki önerileri yüksek oranda hekimlerden öğrendikleri saptandı. Türkiye'de çocuklarda destekleyici ürün kullanımı hakkında yeterli veri bulunmamaktadır. Çalışmamızda demir, D vitamini ve besin dışında %49 oranında destekleyici ürün kullanıldığı saptandı.
Kekeme çocuklarda kalp hızı değişkenliğinin değerlendirilmesi

Kekemelik, ses, hece veya kelimelerin tekrarlaması veya uzamasıyla konuşmanın normal akışını bölen konuşma bozukluğudur. Kekemeliğin etiyolojisini açıklayabilmek için sayısız teoriler ortaya konmuştur fakat konuşma akıcılığındaki bölünmenin arkasındaki mekanizmalar hala net değildir. Otonom sistem, adından da anlaşılacağı gibi, kalp atışı, kan akışı, solunum ve sindirim gibi istemsiz vücut işlevlerini düzenlemek için sorumlu olan periferik sinir sisteminin parçasıdır. Motor konuşma ve gelişiminde otonom sinir sistemi direk veya dolaylı olarak rol oynar. HRV sempatik ve parasempatik sistem arasındaki etkileşimden dolayı kalp hızında meydana gelen fizyolojik değişimleri yansıtır. Kekeme sorunu olan bireylerde otonomik tepkileri araştıran çalışmalar çok azdır. Bu çalışmada kekeme çocuklarda otonomik fonksiyon değerlendirmesini HRV yöntemini kullanarak yapmak amaçlanmaktadır. Araştırmada; olgu ve kontrol olmak üzere iki farklı grup oluşturulmuştur; Ekim 2016- Nisan 2018 tarihleri arasında Ege Üniversitesi Tıp Fakültesi Kulak Burun Boğaz Anabilim Dalı'na konuşma bozukluğu şikayeti ile başvuran ve 6-18 yaş aralığında olan 11 i kadın 30 u erkek olmak üzere kekemelik tanısı alan toplam 41 hastayla oluşturulmuştur. Kontrol grup;6- 18 yaş aralığında herhangi bir konuşma bozukluğu şikayeti kendisinde ve aile öyküsünde de olmayan 12'si kadın 29 u erkek toplam 41 kişiden oluşturulmuştur. Çalışmaya katılanlar Kekemelik tanısı alan gruba Kekemelik Şiddetini Değerlendirme Aracı (KEŞİDA-4) kullanılarak kekemelik dereceleri belirlenmiştir. Olgu Rapor Formları doldurulup; Her iki grup içinde, Ege Üniversitesi Hastanesi Kardiyoloji Anabilim Dalı'nda 24 saatlik Holter EKG kayıt yöntemi kullanılarak HRV değerlendirmesi yapıldı ve ertesi gün bulgular kaydedildi ve pediatrik kardiyologlar tarafından değerlendirildi. Kekeme grubun, kekemelik şiddetleri ile KHD parametrelerinin korelasyonu ve her iki grubun KHD parametrelerinin korelasyonu incelenmiştir. Elde edilen bulgulara göre; kekeme grubunda sekonder davranışlar ile SDANN parametresi arsında pozitif yönde anlamlı korelasyon bulunmuştur. Ayrıca gruplar arasında KHD parametreleri korelasyonu incelendiğinde kekeme grubunda SDANN parametresi istatiksel açıdan anlamlı derecede yüksek çıkmıştır. (p<0,05) . Diğer parametreler incelendiğinde anlamlı fark bulunmamıştır. Sonuç olarak kekeme çocukların KHD parametreleri, kekeme olmayan çocuklarla kıyaslandığında, otonom sinir sistemi düzensizliğini kanıtlayacak farklar elde edilememiştir.
Annelerin 3-6 yaş çocuklarına sağladıkları ev ortamının uyarıcılığı ile ebeveyn öz yeterlik düzeyi arasındaki ilişki

Annelerin ebeveyn öz yeterliği algısının, çocuklarına daha uyarıcı bir ev ortamı sağlamalarıyla bunun sonucunda çocuklarının gelişimlerini desteklemeleriyle ilişkili olduğu düşünülmektedir. Bu nedenle ebeveyn öz yeterliğinin ev ortamı ile ilişkisi önemlidir. Çalışmanın amacı, 3-6 yaş çocuğu olan annelerin ebeveyn öz yeterliğinin çocuklarına sağladıkları ev ortamı uyarıcılığıyla ilişkisinin araştırılmasıdır. Annelerin ebeveyn öz yeterliğiyle ve çocuklarına sağladıkları ev ortamı uyarıcılığıyla ilişkili değişkenler de araştırılmıştır. Araştırmanın örneklemini rastgele seçilen Ankara'daki Aile Sağlığı Merkezleri'ne başvuran, 3-6 yaş arası çocuğu olan 110 anne ve çocuğu oluşturmuştur. Araştırmada, demografik bilgilere ulaşılması için Genel Bilgi Formu, annelerin öz yeterlik düzeylerini belirlemek için Ebeveyn Öz Yeterliği Ölçeği ve annelerin çocuklarına sağladıkları ev ortamının uyarıcılığını belirlemek için Ev Ortamı Anketi kullanılmıştır. Araştırmanın sonucunda annelerin ebeveyn öz yeterliği algısı ile ev ortamı uyarıcılığı arasında pozitif yönlü orta derecede bir ilişki olduğu bulunmuştur. Ebeveyn öz yeterliği ile anne öğrenim düzeyi ve çalışma durumu, çocuğun ilk çocuk olması, ailedeki çocuk sayısı ve ailenin gelir düzeyi ilişkili bulunurken anne yaşının ilişkili olmadığı bulunmuştur. Çocuklara sağlanan ev ortamı uyarıcılığı ile ilişki değişkenler ise annenin öğrenim düzeyi, çalışma durumu, çocuğun okul öncesi eğitim alması, ailedeki çocuk sayısı ve ailenin gelir düzeyidir. Çocuğun cinsiyeti değişkeni annelerin ebeveyn öz yeterliği algısını da, çocuğa sağlanan ev ortamı uyarıcılığını da etkilememektedir. Sonuç olarak, ebeveyn öz yeterliği algısının ev ortamı üzerindeki pozitif yöndeki ilişkisi ileride planlanacak müdahaleler için olumlu bir sonuçtur. Ev ortamını, dolayısıyla çocuk gelişimini, olumsuz etkileyen etmenlerin iyileştirilemediği durumlarda ebeveynlerin öz yeterlik algılarını güçlendirmek daha etkili bir yol olarak kullanılabilir.
Dikkat eksikliği hiperaktivite bozukluğu, özgül öğrenme bozukluğu veya otizm spektrum bozukluğu tanısı almış çocuklarda sosyal biliş: Klinik belirtilerle ilişkisi

Amaç: Otizm Spektrum Bozukluğu, Dikkat Eksikliği Hiperaktivite Bozukluğu ve Özgül Öğrenme Bozukluğu çocukluk çağında başlayan, sık görülen ve sosyal bozulmalarla karakterize nörogelişimsel bozukluklardır. Sosyal bozulma ve sosyal biliş becerileri arasındaki ilişki ilk olarak OSB olgularında gösterilmiş olmakla birlikte OSB ve DEHB olgularının değerlendirildiği pek çok çalışma bulunmaktadır. Çocukluk çağının en sık nörogelişimsel bozukluklarından olan bu üç tanı grubunun değerlendirildiği sosyal biliş çalışması bulunmamaktadır. Çalışmamızda puberte öncesi dönemde DEHB, ÖÖB, OSB tanılı çocukların sosyal biliş becerilerinin değerlendirilmesi ve bu becerilerin tipik gelişim gösteren çocuklarla karşılaştırılması amaçlanmıştır. Metod: Çalışmaya 7-12 yaş arası, DEHB tanısı bulunan 24 çocuk, ÖÖB tanısı bulunan 24 çocuk, OSB tanısı bulunan 26 çocuk ve herhangi bir psikiyatrik tanısı olmayan 24 çocuktan oluşan 98 çocuk alınmıştır. Araştırmacı tarafından ÇDŞG-ŞY-T, PRKT, Birinci ve İkinci Düzey Yanlış İnanç Testleri, İma Testi, Gaf Testi, GZOT uygulanmış, psikolog tarafından WISC-R zeka testi uygulanmış, ebeveynleri ve öğretmenleri tarafından YDB-TDÖ, SDKL, ÖBBTL, SCÖ, ODKL ve ÇODÖ doldurulmuştur. Bulgular: Zihin Kuramı becerileri değerlendirdiğimiz tüm testlerde ÖÖB, DEHB ve OSB grubunun kontrol grubuna göre düşük performans gösterdiği, her üç hasta grubunun performansları arasında ise anlamlı düzeyde farklılık göstermediği bulunmuştur. Zeka ve dil gelişiminin ZK performansı ile pozitif korelasyon gösterdiği, bu iki kofaktör kontrol edildiğinde ise GZOT performansı üzerine anlamlı etkisi olduğu görülmüştür. Sosyal karşılıklılık, sorun davranış, dikkat ve öğrenme alanlarındaki şiddeti değerlendiren ölçek puanları ile ZK becerileri arasında anlamlı negatif ilişki bulunmuştur. OSB grubunda hastalık şiddeti ile basit ZK becerileri arasında ilişki varken ileri ZK becerileri arasında ilişki gösterilememiştir. KOKGB eş tanı oranı yüksek olan DEHB grubunda bu eş tanı varlığının basit ZK becerileri üzerinde etkisi gösterilirken ileri ZK becerileri üzerinde etkisi bulunmamıştır. DEHB eş tanısı olmayan pür ÖÖB grubunda da benzer olarak basit ZK becerileri kontrol grubuna benzer bulunurken ileri düzey ZK becerilerinde bozulma gösterilmiştir. Sonuç: Bu çalışmanın sonuçları nörogelişimsel bozukluk kümesinden ÖÖB, DEHB ve OSB'nin sosyal biliş becerilerinin tipik gelişim gösteren çocuklara göre düşük olduğunu, bu çocukların sosyal ve akademik pek çok soruna daha fazla sahip olduğunu ve bu sorunlar ile ZK becerileri arasında ilişki bulunduğunu ortaya koymaktadır. ZK becerilerini etkileyen pek çok parametre bulunmakla birlikte hastaların sosyal bilişsel özelliklerinin belirlenmesi, zorluk alanlarının tespit edilmesi ve hastaya özgü tedavi yaklaşımların uygulanması önemli görülmektedir.
Çocukluk çağı hematolojik maligniteleri ve solid doku tümörlerinde; eikosapentaenoik asit içeren beslenme ürünlerinin adipokinler ve ghrelin üzerine etkileri

M. Çocukluk çağı hematolojik maligniteleri ve solid doku tümörlerinde; eikosapentaenoik asit içeren beslenme ürünlerinin adipokinler ve ghrelin üzerine etkileri. Necmettin Erbakan Üniversitesi Meram Tıp Fakültesi Çocuk Sağlığı ve Hastalıkları Anabilim Dalı, Konya-2012Giriş ve Amaç: Kanserli hastalarda beslenme; tedavinin daha iyi tolere edilebilmesi, kanser tekrarının azaltılması, hastanede kalış süresinin ve enfeksiyon riskinin azaltılması ve beklenen yaşam süresinin artırılması için çok önemlidir. Kanser kaşeksisi performansı, yaşam kalitesini ve kemoterapiye verilen yanıtı azaltırken; kemoterapiye ait toksisiteyi artırır. Kaşekside kilo kaybını önlemeye yönelik birçok çalışma olsa da bu çalışmalar kilo kaybını önlemede yetersiz kalmaktadır. Kanserli hastalarda yapılan çeşitli çalışmalar göstermiştir ki; omega- 3 yağ asidi olan EPA ile beslenmenin antikaşektik etkisinin yanında iştah ve performans üzerine de olumlu etkileri vardır. Bu çalışmanın amacı, EPA içeren enteral ürün desteği sonrası tedavi sürecinde ortaya çıkabilecek kilo kaybının önlenmesi, beslenme durumunun değerlendirilmesi ve beslenme fizyolojisinde önemli olan TNF, ghrelin ve adiponektin üzerine etkilerini araştırmaktır. Gereç ve Yöntemler: Bu çalışmaya yeni tanı 34 hematolojik maligniteli ve 11 solid doku tümörlü çocuk dahil edildi. Olguların tanı anında (0), 3. ve 6. ayın sonunda antropometrik ölçümleri, biyokimyasal parametreleri ve spesifik testlerden serum TNF, adiponektin ve ghrelin değerleri ölçüldü. Sonuç ve Yorum: EPA içeren enteral ürün desteği alan hematolojik maligniteli olgularda vücut ağırlığında ve BMI 'de artışlar görülürken; solid doku tümörlü olgularda ise vücut ağırlığında ve BMI 'de azalmalar gözlendi. Aynı zamanda serum prealbümin, albümin, HDL kolesterol ve transferrin değerlerindeki artışlar hematolojik maligniteli olgularda daha belirgindi. Hematolojik maligniteli olgularda CRP değerlerinde tanı anına kıyasla anlamlı düşüşler elde edildi. Adiponektin ve ghrelin değerlerinde ise hematolojik maligniteli olgularda tanı anına kıyasla daha yüksek değerler elde edildi. Benzer bulguların solid doku tümörlü olgularda görülmemiş olması, solid doku tümörlerinde artmış insülin direnci ve zenginleştirilmiş çoklu doymamış yağ asitlerinin lösemi hücrelerini lipid peroksidasyonuna ve kemoterapiye daha hassas hale getirmiş olması ile açıklanabilir. Bu sonuçlar, EPA içeren enteral ürün ile beslenmenin tedavi sürecinde ortaya çıkabilecek kilo kaybını önlediğini, antropometrik ölçümlerde ve beslenme durumunun değerlendirilmesinde kullanılan biyokimyasal parametrelerde de iyileşme sağladığını göstermektedir.
Timpanoplasti yapilan pediatrik olgularin klinik ve odyolojik olarak değerlendirilmesi

Timpanoplastilerde kulağı enfeksiyondan korumak ve işitmeyi iyileştirmek esas olan amaçtır. Amacımız temporal adele fasya ve tragal perikondrium-kartilaj greft kullanılarak yapılan pediatrik timpanoplasti olgularında kısa ve uzun dönem takip süresi içinde prognostik risk faktörlerini, işitme kazançlarını ve greft tutma oranlarını karşılaştırmaktır. Çalışmamızda Harran Üniversitesi Tıp Fakültesi Kulak Burun Boğaz Hastalıkları anabilim dalında 2009- 2012 yılları arasında pediatrik timpanoplasti yapılan 89 olgunun 110 kulağı retrospektif olarak incelendi. Tüm olguların kulak muayeneleri, preoperatif ve postoperatif odyolojik değerlendirilmesi kliniğimizde yapıldı. Greft materyali olarak kullanılan TAF ve tragal perikondrium-kartilaj greft arasında reperforasyon oranları ve reperforasyonu etkileyen yaş, perforasyonun boyutu, preoperatif saf ses ortalaması ve olguların tek taraflı ya da iki taraflı olup olmaması gibi diğer faktörler ayrıntılı olarak değerlendirildi. 110 Olgunun 53'ü erkek (%48,18), 57'si kadın (%51,81) ve yaş ortalamaları 12.6 2. 38 (7-16) idi. Greft tutma oranımız %82 idi ve TAF ile tragal perikondrium-kartilaj arasında greft başarısı yönünden istatistiki olarak anlamlı bir fark yoktu. Preoperatif perforasyon büyüklüğü arttıkça, greft tutma oranında ve postoperatif hava kemik aralığı kazancın da azalma görüldü. TAF ve tragal perikondrium-kartilaj greft kullanılan vakalar karşılaştırıldığında preoperatif ve postoperatif hava kemik aralığı değerleri arasında anlamlı bir fark bulunmadı. Çalışmamızda yaş artışı ile greft başarısı arasında korelasyon tespit edildi. Sonuç olarak; pediatrik yaş grubunda TAF ile tragal perikondrium-kartilaj greft arasında greft tutma oranı ve işitme kazancı bakımından fark olmadığı tespit edildi. Ayrıca 10 yaş altında timpanoplasti yapılan olguların greft başarısı oranı daha düşük bulundu. Bu nedenle 10 yaş ve altındaki çocuklarda, işitme kaybının fazla olmadığı ve bilateral kronik otitis media olmadığı durumlarda mümkün olduğu kadar operasyonun geçiktirilmesinin faydalı olacağına inanmaktayız.
Kent kırsalı ergenlik çağı erkek çocukların sosyo-kültürel çevrelerinin giyim stillerine etkisi

Giyim; insanların kişiliklerini yansıtan, bireylerin beden dili ve bu dilin makyajı olarak tanımlanan en temel araçtır. Giyim, bireylerin sahip olduğu toplumsal, sosyal ve kültürel değerlerin bir yansıması ve insanın yaşamda var olma çabasındaki dışavurumudur. Gelişen teknoloji, toplumsal değişim ve değer yargılarının yeniden şekillenmesi toplumun giyim tercihlerini etkilemekte, toplum içerisinde var olan bireylerin, özellikle de genç neslin hayata bakış açısı ve isteklerini yönlendirmektedir. Gelişen ve büyüyen kentlere önlenemeyen göçlerin yaşandığı toplumumuzda, insanlar sosyal ve kültürel olarak değişmekte ve bu değişimin sonucunda mevcut kültür seviyesini yakalamakta ya da kendilerine ait bir kültür geliştirmektedirler. Bu çalışmada; İstanbul İli, Sarıyer İlçesi sınırları içerisindeki mahallelerde yaşayan, ergenlik çağındaki erkek çocuklar arasında yapılan anket sonuçlarına dayanarak, yaşamış oldukları sosyo-kültürel çevrenin giyim stilleri üzerindeki olası etkisi ve etkilendikleri unsurlar sonucunda geliştirdikleri giyim tarzı analiz edilmiştir.
Juvenil idiyopatik artritli hastalarda oksidatif stres değişkenlerinin değerlendirilmesi ve klinik bulgular arasındaki ilişkisi

Amaç: Juvenil idiyopatik artrit, kronik inflamasyonla giden, tedavi edilmediğinde ya da yetersiz tedavi edildiğinde eklemlerde harabiyet sonucu yaşam kalitesinin olumsuz etkilendiği, çocukluk çağı inflamatuar hastalıklarındandır. Patogenezi henüz tam bilinmemekle beraber, herhangi bir nedenle başlayan nötrofil aktivasyonu sonucu eklemlerde tetiklenen inflamasyon, açığa çıkan serbest oksijen radikalleri ve yetersiz kalan antioksidan sistemin hastalığın kronikleşmesinde rol oynayabileceği düşünülmektedir. Bu çalışmada hastalıktaki mevcut inflamasyonla oksidan-antioksidan sistemler arasındaki ilişkinin belirlenmesi amaçlandı. Gereç ve Yöntem: Bu çalışmaya Eylül 2009 ile Aralık 2009 tarihleri arasında, Erciyes Üniversitesi Tıp Fakültesi Çocuk Sağlığı ve Hastalıkları Romatoloji Polikliniğine başvuran JİA tanısı almış 45 hasta alındı. Bu hastalar fizik muayene yapıldıktan ve almakta oldukları tedaviler açısından sorgulandıktan sonra, hastalardan tam kan sayımı, karaciğer ve böbrek fonksiyon testleri, eritrosit sedimentasyon hızı, CRP, AOPP, MPO, tiyol, TOK, TAOK ve neopterin düzeyleri çalışılmak üzere kan örnekleri alındı. Bulgular: Çalışmaya 45 hasta alındı. Hastaların ortalama yaşı 9.6 yıl idi. Kız/erkek oranı 1.5 (K/E=27/18) idi. Hastaların 21'ine oligoartiküler JİA, 17'sine poliartiküler JİA ve yedisine sistemik JİA tanısı konulmuş olup, çalışma sırasında 23 hasta aktivasyon, 22 hasta ise remisyon dönemindeydi. Ortalama hastalık süresi 2.2 yıl idi. Aktivasyon dönemindeki hastalarda serum ESH, CRP, TOK, TAOK, MPO düzeyleri remisyon dönemindeki hastalardan yüksek bulundu (p<0.05). Neopterin, AOPP ve tiyol düzeyleri arasında fark saptanmadı. Aynı hastaların aktivasyon dönemlerinde ise sadece TOK düzeyi remisyon dönemlerinden yüksekti. Sonuç: Bu çalışmada, JİA'lı hastalarda aktif dönemde oksidan-antioksidan sistemlerin aktive olduğuna dair veriler elde edilmekle beraber bu aktivasyonun daha çok oksidanlar lehine olduğu dikkati çekmektedir. Ancak bunun sebep mi yoksa sonuç mu olduğunu anlamak için daha kapsamlı çalışmalara ihtiyaç vardır.