turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Gastroenteritli çocuğu olan annelerle kişilerarası ilişkiler modeline göre yapılan planlı görüşmelerin anksiyetelerine etkisi

Bu araştırma gastroenteritli çocuğu olan annelerle kişilerarası ilişkiler modeline göre yapılan planlı görüşmelerin anksiyetelerine etkisini incelemek amacıyla yapılmıştır. Araştırma eşlenmemiş kontrol gruplu ön test son test yarı deneysel olarak yapılmıştır. Araştırmanın evrenini 02 Mayıs 2017- 02 Mart 2018 tarihleri arasında Tarsus Devlet Hastanesi Çocuk Kliniği'ne yatışı yapılan gastroenterit tanısı almış çocukların anneleri oluşturmaktadır. Araştırmanın örneklemi müdahale grubu 30, eğitim grubu 30 ve kontrol grubu 48 anneden oluşmuştur (n=108). Araştırmanın verileri, Kişisel Bilgi Formu ve Spielberger'in Sürekli-Durumluk Kaygı Envanteri kullanılarak toplanmıştır. Verilerin değerlendirilmesinde Shapiro wilks testi, yüzde, ortalama, standart sapma, Student's t testi, Paired Samples t testi, ki-kare testi kullanılmıştır. Müdahale grubundaki annelerin öntest ve son test durumluk kaygı puan ortalamalarında istatistiksel olarak anlamlı bir fark bulunmuştur. Müdahale grubundaki annelerle yapılan planlı görüşmeler sonrasında annelerin durumluk kaygı puanları anlamlı olarak düşmüştür. Eğitim grubundaki annelerin öntest ve son test durumluk kaygı puan ortalamalarında istatistiksel olarak anlamlı bir fark bulunmuştur. Eğitim grubundaki annelere verilen eğitim sonrasında annelerin durumluk kaygı puanları anlamlı olarak düşmüştür. Bu sonuçlar doğrultusunda çocuk kliniklerinde çalışan hemşirelerin tedavi edici iletişim tekniklerini kullanarak çocukların anneleriyle 'tanışma ve ortama oryantasyon', 'bilgi eksikliği ve gereksinimlerin belirlenmesi', 'çocuğun hastalığına ilişkin annenin kaygıları' ve 'taburculuk sonrası dönemin planlanması' konularını kapsayan planlı etkileşimler kurmaları önerilmektedir. Ayrıca gastroenteritli çocuğu olan annelerin anksiyetesini azaltmak için çocuğun hastalığı, tedavisi, bakımı ve kliniğe oryantasyonunu kapsayan eğitim verilmesi; klinikte annelere verilmek üzere eğitim kitapçıklarının bulundurulması önerilmektedir.
Kronik tik bozukluğu ve tourette sendromu tanısı konan çocuk ve ergenlerde regulatuar T hücre düzeyleri ve semptom alevlenmeleri ile ilişkisinin incelenmesi

Amaç: Tourette sendromu ve kronik tik bozukluğu etyolojisinde immün sistemin rolü son zamanlarda aydınlatılmaya çalışılan bir araştırma alanıdır. Otoimmün hastalıklara benzer şekilde tiklerin immün tolerans süreçlerindeki bozulmalar ile ilişkili olarak ortaya çıktığına inanılmaktadır. Bu çalışmada TS veya KTB olan çocuk ve ergenlerde flow-sitometri ile regulatuar T hücreleri değerlendirerek sağlıklı kontroller ile karşılaştırılması ve semptom alevlenmeleri ile Treg hücre ilişkisini inceleyerek, TS ve KTB etiyolojisinde immün sistemin rolünün aydınlatılmasına katkıda bulunulması amaçlanmaktadır. Metod: Çalışmaya DSM-IV'e göre TS veya KTB tanısı almış, bilinen herhangi bir kronik hastalığı olmayan 48 çocuk ve ergen ile yaş ve cinsiyet açısından eşleştirilmiş bilinen herhangi bir kronik ve psikiyatrik hastalığı olmayan 24 sağlıklı çocuk ve ergen alınmış, katılımcılardan alınan kan örneklerinden hemogram, ASO, T-lenfosit, T-helper, T-sitotoksik ve CD4+CD25+CD127- Treg hücreler değerlendirilmiştir. TS/KTB tanısı almış 48 çocuk ve ergen 6 ay süreyle aylık görüşmelerle takip edilerek semptom alevlenmesi tespit edilen olgulardan alınan kan örnekleri ile ölçümler tekrarlanmıştır. Bulgular: TS/KTB grubunda sağlıklı kontrol grubuna göre T-helper'a göre CD4+CD25+CD127- Treg yüzdesi anlamlı yüksek, lenfosit sayısı, T-lenfosit sayı ve yüzdesi, T-helper sayı ve yüzdesi anlamlı düşük bulunmuştur. İki grup arasında beyaz küre, ASO, T-sitotoksik sayı ve yüzdesi, CD4+CD25+CD127- Treg absolü sayısı ve lenfosite göre CD4+CD25+CD127- Treg yüzdesi, hemoglobin, trombosit değerleri açısından fark bulunmamıştır. Semptom alevlenmesinin hemogram, ASO, T-lenfosit, T-helper, T-sitotoksik ve CD4+CD25+CD127- Treg hücre değerleri üzerine anlamlı etkisinin olmadığı görülmüştür. Sonuç: Bu çalışmanın sonuçları, TS/KTB olgularında sağlıklı kontrollere göre immün sistem değişiklikleri olduğunu göstermiştir. Bu bulguların daha geniş örneklemler ile tekrarlanmasına ve söz konusu immün değişikliklerin tiklere yatkınlık yaratan bir faktör olarak mı yoksa tiklere yol açan ortak patolojinin bir sonucu olarak mı ortaya çıktığının aydınlatılmasına ihtiyaç vardır.
Astımlı çocuklarda egzersizin kalp hızı değişkenliği üzerine etkisi

Çocukluk çağının en sık görülen kronik inflamatuar hastalıklarından biri olan astım, artmış havayolu duyarlılığı ve geriye dönebilen havayolu tıkanıklığı ile karakterizedir. Astımlı hastalarda otonomik aktivitede bozukluk tanımlanmıştır. Astımlı çocuklarda sempatovagal cevabın bir göstergesi olan kalp hızı değişkenliğinin egzersiz sonrası sağlıklı çocuklara göre farklı olduğu gösterilmiştir. Ancak kontrol altında olan astım hastalarında KHD, egzersizle ilişkisi ve sağlıklı çocuklarla farkını değerlendiren az sayıda çalışma bulunmaktadır. Çocukluk yaş grubunda kontrollü astım hastalarında KHD'ni ve egzersizle ilişkisini tanımlamak, sağlıklı çocuklarla ve literatür bilgileriyle karşılaştırmak amacıyla bu çalışma planlandı. Çalışmamızda Ondokuz Mayıs Üniversitesi Tıp Fakültesi Çocuk Sağlığı ve Hastalıkları Kardiyoloji polikliniğine başvuran Çocuk Allerjisi Bilim Dalı tarafında iyi kontrollü astım tanısı ile izlenen 20 hastanın (10 erkek, 10 kız; 9,33 2,67 yaş) ve kontrol grubu olarak sağlıklı 30 (21 erkek, 9 kız; 10,27 2,27 yaş) çocuğun bazal, egzersiz sonrası ve egzersizden 10 dk. sonra KHD parametreleri olan düşük frekans, yüksek frekans ve LF/HF incelendiİyi kontrollü astımlı çocukların egzersiz kapasitelerinin, egzersiz öncesi ve egzersiz sonrası LF, HF ve LF/HF değerlerinin sağlıklı çocuklardan farklı olmadığı saptandı. Ancak astım hastalarında istatistiksel olarak anlamlı olmamakla beraber egzersiz öncesi ve egzersiz sonrası KHD parametrelerinde kontrol hastalarına kıyasla izlenen yüksekliğin sempatovagal aktivitedeki normalden bir sapmaya işaret edebileceğini ve daha geniş kapsamlı grup çalışmalarının bu konuda yol gösterici olacağını düşünmekteyiz.
Çocuklarda yaratıcı düşünme becerilerinin saptanması ve okul psikolojik danışmanlarının farkındalığının incelenmesi

Bu çalışmada, çocuklarda yaratıcı düşünme becerilerinin saptanması ve okul psikolojik danışmanlarının farkındalıklarının incelenmesi amaçlanmıştır. Bu amaçlarla 11-14 yaşları arasındaki çocuklara yönelik 'Çocuklar için Yaratıcı Düşünme Bataryası' geliştirilmiş, çocuklarda yaratıcı düşünme becerilerinin geliştirilmesi için okul psikolojik danışmanlarına yönelik bir eğitim programı hazırlanmış ve yaratıcı düşünme becerileri ile cinsiyet, sınıf düzeyi, spor-sanat etkinlikleri gibi değişkenlerin ilişkileri incelenmiştir. Araştırmanın ölçme aracı geliştirme ve değişkenler arası ilişkilerin incelendiği bölümleri ilişkisel tarama modelinde, eğitim programının hazırlanması bölümü ise tek gruplu ön test-son test deneysel modelindedir. Çalışma, Ankara'nın merkez ilçelerinde ortaokul düzeyinde altı eğitim kurumunda gerçekleştirilmiştir. Çalışma grubu; 672 çocuk, 637 anne-baba ve öğretmen, 16 okul psikolojik danışmanından oluşmaktadır. Ölçme aracı geliştirme sürecinde açımlayıcı ve doğrulayıcı faktör analizi uygulanarak, Pearson Korelasyon Katsayısı ve Sınıflar arası Korelasyon Katsayıları hesaplanarak geçerlik ve güvenirlik analizleri yapılmıştır. Değişkenler arasındaki ilişkilerin incelenmesinde ise, Mann-Whitney U Testi ve Kruskal-Wallis Testi kullanılmıştır. Bu araştırmadan elde edilen bulgular, 'Çocuklar için Yaratıcı Düşünme Bataryası' ölçme aracının geçerli ve güvenilir bir araç olduğunu göstermiştir. Çocuklar için Yaratıcı Düşünme Görevi ile cinsiyet, sınıf düzeyi ve spor-sanat etkinlikleri arasında anlamlı ilişki olduğu görülmüştür. Yaratıcı düşünme becerilerinin geliştirilmesine yönelik uygulanan eğitim programının ön test-son test karşılaştırmasında son test puanlarında anlamlı bir artış olduğu görülmüştür.
Anne babaların durumluk ve sürekli kaygı düzeyleri ile zihinsel engelli çocuğun kişisel uyum düzeyi arasındaki ilişki

Bu araştırma, anne ve babaların durumluk ve sürekli kaygı düzeyleri ile zihinsel engelli çocukların kişisel uyum düzeyleri arasındaki ilişkileri belirmeye yönelik, ilişkisel tarama modelli bir çalışmadır. Araştırmada, zihinsel engelli çocukların kişisel uyum düzeyleri Özgüven (1982) tarafından geliştirilen Hacettepe Kişilik Envanteri ile, anne ve babaların durumluk ve sürekli kaygı düzeyleri ise Spielberger (1975) tarafından geliştirilen Durumluk ve Sürekli Kaygı Envanteri ile ölçülmüştür. HKE'nin Kişisel Uyum Alt Ölçeklerinde bireyin kişisel uyum düzeyini belirlemeye yönelik 80 madde bulunmaktadır. DSKE 'de ise bireyin, durumluk kaygı düzeyini belirlemek amacı ile 20, sürekli kaygı düzeyini belirlemek amacı ile 20 olmak üzere toplam 40 madde yer almaktadır. Araştırmanın örneklemi, 1993- 1994 öğretim yılında Eskişehir il merkezinde bulunan Edebali, Gazi, Mithatpaşa, Murat Atılgan, Reşat Benli ve Ziyagökalp ilkokulları bünyesindeki alt özel sınıflara devam eden 40 zihinsel engelli çocuk ile bu çocukların, anne (40) ve babaların (40) oluşmuştur. Bu araştırmada, zihinsel engelli çocukların anne-babalarının durumluk ve sürekli kaygı düzeyleri ile zihinsel engelli çocukların kişisel uyum düzeyleri arasındaki ilişkileri belirlemeye yönelik bir desenden yararlanılmıştır. Bu amaçla, önce zihinsel engelli çocukların anne-babalarınaayrı ayrı DSKE nin Durumluk ve Sürekli Kaygı Ölçekleri uygulanarak, anne-babaların durumluk ve sürekli kaygı puanları elde edilmiştir. Daha sonra ise, zihinsel engelli çocuklara HKE'nin Kişisel Uyum Alt Ölçekleri uygulanarak, zihinsel engelli çocukların kişisel uyum puanları elde edilmiştir. Araştırmanın amaçlarında yer alan soruların yanıtlanabilmesi amacı ile, anne-babaların DSKE'nin Durumluk ve Sürekli Kaygı Ölçeklerinden elde etmiş oldukları puanlarla, zihinsel engelli çocukların HKE'nin Kişisel Uyum Alt Ölçeklerinden elde etmiş oldukları kişisel uyum puanları arasındaki korelasyonlar her grup için ayrı ayrı hesaplanmıştır. Yapılan hesaplamalar sonunda, zihinsel engelli çocukların anne-babalarının durumluk ve sürekli puan ortalamaları ile bunların zihinsel engelli çocuklarının kişisel uyum puan ortalamaları, zihinsel engelli çocukların kişisel uyum düzeyleri yönünden karşılaştırılmış ve aşağıdaki bulgular elde edilmiştir. 1. Annelerin durumluk kaygı düzeyleri ile bu annelerin zihin engelli çocukların kişisel uyum düzeyleri arasında önemli sayılabilecek bir ilişki olmadığı görülmüştür. 2. Annelerin sürekli kaygı düzeyleri ile bu annelerin zihinsel engelli çocukların kişisel uyum düzeyleri arasında dikkat çekecek düzeyde bir ilişki olmadığı görülmüştür. 3. Babaların durumluk kaygı düzeyleri ile bu babaların zihinsel engelli çocuklarının kişisel uyum düzeyleri arasında önemli sayılabilecek bir ilişki olmadığı görülmüştür. 4. Babaların sürekli kaygı düzeyleri ile bu babaların zihinsel engelli çocukların kişisel uyum düzeyleri arasında dikkat çekecek düzeyde bir ilişki olmadığı görülmüştür.
Steroide dirençli nefrotik sendromlu olguların retrospektif değerlendirilmesi

Bu çalışmada 2000- 2015 döneminde, servisimizde yatan ve Çocuk Nefroloji Polikliniğinde takip edilen steroide dirençli nefrotik Sendrom tanısı alan 50 hasta retrospektif olarak değerlendirildi. Çalışmaya katılan hastaların 22'si kız (%44), 28'i erkek (%.56) olup, yaşları 1 yaş ile 14 yaş (6.38 3.95) arasında değişmekte idi. Hastalarımızda en sık rastlanan patoloji FSGS (%44) olarak saptandı. FSGS'yi MPGN(%30), MGN (%22) ve MLH (%4) izledi. Çalışmaya katılan 22 FSGS tanılı hastanın8'de podosin gen mutasyonu pozitif saptanırken, 10'da negatif bulundu. Dört hastanın ise podosin gen mutasyonu bilinmiyordu. MGN hastalarında anne ve baba akrabalığı ve ailede NS öyküsü daha sıkgörülmekteydi (%81,8). FSGS hastalarında akrabalık bağı diğer hastalara nazaran daha az oranda (%45,5) görülmekteydi. Podosin gen mutasyonu bakılan alt gruplarda isemutasyonu pozitif olanlarda akraba evliliği oranı negatif olanlardan daha yüksek(%87,5) bulundu. Başvuru anında kan basıncı yüksekliği (%36,3) ve GFR düşüklüğü(%40,9) FSGS hastalarında daha sık karşılaşılan bir bulguyken, MPGN hastalarındakompleman düşüklüğü (%20) daha ön plandaydı. 2000 ile 2015 yılları arasında izlenen 50 SRNS hastamızın ortalama takip süresi 5,8 yıl ( 3, 8 yıl)(1- 14 yıl) olup, 18'i (%36,0)remisyonda iken, 21 hasta (%42,0) nefrotik proteinürisi devam ederken, 11 hastada(%22,0) ise kronik böbrek yetmezliği gelişmişti. Siklosporin tedavisi en etkin tedavi iken, yanıtsız olan 3 hastamız takrolimus tedavisi ile remisyona girmişti. Ritüximab, MMF, siklofosfamide ve plazmaferez tedavisi ile remisyona giren hasta olmadığı görüldü. Sonuç olarak çocukluk çağı nefrotik sendromlarının önemli bir kısmındansorumlu olan SRNS'ın çoğunluğunu FSGS'nin oluşturduğu, FSGS'lerin de önemlikısmından da podosin pozitif mutasyona sahip ailesel FSGS'nin sorumlu olduğu görüldü. Steroide dirençli nefrotik sendromların tedavisinde siklosporinin etkili tedavi seçeneği olduğu, bu tedavinin yetersiz olduğu durumlarda takrolimusun alternatif seçenek olabileceği bulundu. Ancak tanı ve tedavilerdeki güncel gelişmelere rağmenSRNS hastalarının bir kısmının KBY sürecine girmekten kurtulamadığı görüldü. Bu hastaların tanı, tedavisi ve prognozlarının belirlenmesinde çok merkezli prospektif çalışmaların gerekliliği ortaya çıkmaktadır.
Pınarhisar'da beş yaş altı çocuğu olan annelerin akılcı ilaç kullanım durumu ve etkileyen etmenler

Pınarhisar'da Beş Yaş Altı Çocuğu Olan Annelerin Akılcı İlaç Kullanım Durumu ve Etkileyen Etmenler. Amaç: Bu çalışmada beş yaş altı çocuğu olan annelerin akılcı ilaç kullanım durumunu ve etkileyen etmenleri saptamak, çocuklarına yönelik uygulamalarda akılcı ilaç kullanımlarını belirlemek amaçlanmıştır. Yöntem: Tanımlayıcı ve kesitsel tipte olan bu araştırma Haziran 2015 -Mart 2016 arasında yürütülmüştür. Araştırmanın evrenini Pınarhisar'da Aile sağlığı merkezlerine kayıtlı beş yaş altı çocuğu olan kadınlar oluşturmuş, evreni bilinen örnek büyüklüğü formülü kullanılarak örnek büyüklüğü 320 olarak saptanmıştır. Veriler Anket Formu kullanılarak yüz yüze toplanmıştır. Çözümlemede tanımlayıcı istatistikler, ki-kare, lojistik regresyon analizlerinden yararlanılmıştır. Bulgular: Araştırma grubunun yaş ortalaması 31 ,41 4,98'dir. Katılımcıların %61,8'i lise ve üzeri eğitimlidir. Grubun akılcı ilaç kullanım prevalansı %30,0'dur. Katılımcıların %90,0'ı reçetesiz ilaç, %19,1'i reçetesiz antibiyotik kullanmaktadır. Annelerin %66,3'ü çocuğuna reçetesiz ilaç, %6,3'ü çocuğuna reçetesiz antibiyotik kullandığı saptanmıştır. Annelerin akılcı ilaç kullanımı çekirdek ailede yaşayanlarda 2,4 kat, gelir düzeyi 1400- 2799 TL arasında olanlarda 4,8 kat, ilaç fiyatı arttıkça ilacın etkinliğinin artmayacağını bilenlerde 3,6 kat, akılcı ilaç kullanım farkındalığı olanlarda 14 kat yüksektir. Sonuçlar: Annelerin akılcı ilaç kullanım prevalansı düşük düzeydedir. Anneler çocuklarına yönelik ilaç uygulamalarında daha akılcı davranmaktadır.
Üreterosel olgularında tedavi yaklaşımı (10 yıllık klinik deneyim)

Gereç ve Yöntem: 2000- 2010 yılları arasında tedavi ettiğimiz 26 hasta incelendi. Bulgular: Olguların 15'i kız, 11'i erkekti. Ortalama başvuru yaşı 2.4 yıl (7gün- 14 yaş) idi. Olguların 5'i antenatal hidronefroz nedeniyle tetkik edilmiş, 10'unda üriner sistem infeksiyonu, 4'ünde karın ağrısı, 3'ünde vulvada kitle, 2'sinde idrar yapmada zorlanma, 1'inde hematüri ve 1'inde soğuk algınlığı nedeniyle yapılan incelemede üreterosel saptanmıştı. Sintigrafide hastaların 23'ünde renal hasar saptandı. İki olguda ek hastalık olarak üreter alt uç taşı ve bir olguda mesane fistülü vardı. Toplamda 11 olguda VUR saptandı. İlk girişim olarak, endoskopik üreterosel ponksiyonu, 10'una endoskopik üreterosel insizyonu, 1 hasta da ise üreterosel eksizyonu ve üreteroneosistostomi uygulandı. Takipte sebat eden veya artan VUR nedeniyle 3 hastaya açık cerrahi uygulandı. Tekrarlayan ÜSİ ve nonfonksiyone üst pol nedeniyle 6 hastaya parsiyel nefrektomi gerekti. Son takipte olguların 18'inde şifa, 4'ü takip dışı, 2'sinde VUR mevcut iken, 2'si ölmüştü. Sonuçlar: Üreterosellerin çoğuna çift sistem eşlik eder. Bunların çoğunda, gelişen üriner sistem infeksiyonu en sık hastaneye başvuru nedenidir. Tanı ve tedavide gecikme, gelişen ÜSİ atakları sonucu oluşan ciddi renal hasarın en önemli nedenidir. Bu nedenle, üreterosellerde erken tanı ve tedavi kalıcı renal hasarı azaltabilir. Endoskopik dekompresyon, minimal invaziv, kolay, güvenli ve yüksek başarı oranı ile ilk seçenek olmalıdır. Endoskopik dekompresyon, üreterosellerin çoğunda tedavi edici olurken, diğer olgularda düzeltici cerrahi öncesi drenajı sağlamada faydalıdır. Ancak, tekrarlayan ÜSİ ve afonksiyonda nefrektomi ikinci seçenek olmalıdır.
Sporcu çocuklarda yoğun aralıklı yüklenmelerin kalp fonksiyonları ve efor kapasiteleri üzerine etkisi

Amaç: Bu çalışmanın amacı sporcu çocuklarda yoğun aralıklı yüklenmelerin kalp fonksiyonları ve efor kapasitesi üzerine etkisini belirlemektir. Yöntem: Araştırmada İstanbul Küçükçekmece ilçesinde çeşitli futbol kulüplerinde oynayan yaş ortalamaları 16,8 1, 2 olan 19 erkek katılımcıya 8 hafta, haftanın 3 günü günde 1 saat olacak şekilde yoğun aralıklı yüklenme antrenmanı (250 m-400 m-650 m- 950 m koşu mesafelerinin maksimalleri ile %60,%70,% 80 yüklenme şiddetiyle piramidal olarak yaptırılmıştır. Çalışmaya katılan sporcular egzersiz öncesi ve egzersiz sonrası Kocaeli Üniversitesi Araştırma ve Uygulama Hastanesinde EKG, ekokardiyografi ve efor testlerinden geçirilmiştir. Elde edilen verilerin istatistiksel analizlerinde kalp fonksiyonları ve efor testi sonuçlarının ön test ve son test karşılaştırılmasında iki ölçüm arasındaki farkın belirlenmesinde Paired Samples T testi yapılmıştır. Bulgular: İstatistiksel analizler sonucunda sol ventriküler kitle, sol ventriküler kitle indexi, V6 derivasyonu R dalgası, sonuçlarında anlamlı fark bulunmuştur (p<0,05). Dinlenik nabızda anlamlı fark bulunmuştur (p<0,05). Kan basınçlarında diyastolik kan basıncında anlamlı fark bulunmuştur (p<0,05). Efor testinde ise deneklerin ön test ve son test sonrası egzersiz süresi ve metabolik eşik değeri değerlerinde anlamlı farklılık bulunmuştur. (p<0,05). Sonuç: Sporcu çocuklarda uygulanan yoğun aralıklı antrenmanlar sonucunda anlamlı farklılıklar görülmüş olup 15-18 yaş arasındaki deneklere 8 hafta, haftanın 3 günü günde 1 saat olarak yapılan antrenmanların kalp fonksiyonları(LV mass, LV mass index, V6 derivasyon R dalgası) ve efor testi sonuçlarına göre performansı arttırdığı görülmüştür.
Kliniğimizce tedavi edilen Suriye iç savaşı mağduru pediatrik hastaların değerlendirilmesi

Giriş ve Amaç; Yaşanan iç savaş sonucu sağlık sistemleri çöken Suriyeli hastalar Türkiye sınırını geçerek tıbbi yardım almak amacıyla hastanemize başvurmuşlardır. Bu çalışmada Gaziantep Üniversitesi Tıp Fakültesi Plastik, Rekonstrüktif ve Estetik Cerrahi Kliniğince opere edilen Suriye iç savaşı mağduru çocuk hastaların operasyon nedenlerini, tedavi seçeneklerini ve sonuçlarımızı değerlendirmeyi amaçladık. Gereç ve Yöntem; Çalışmamız için gerekli izinlerin alınmasının ardından 2012 Ocak- 2015 Temmuz ayı içerisinde kliniğimizde ameliyat edilmiş Suriyeli çocuk hastalar dosya kayıtlarından retrospektif olarak incelendi. Araştırmamızda yaş, cinsiyet, etyoloji, operasyon bölgesi ve rekonstrüksiyon seçeneklerimiz tanımlandı. Bulgular; Opere edilen Suriyeli çocuk hasta sayısı 73 olarak saptandı. Bu hastaların 47 tanesi (%64,3) erkek, 26 tanesi (%35,7) kız çocuğu idi. Yaş ortalaması 6,46 olarak bulundu. Suriyeli çocuklar en sık konjenital nedenlerle (n:44) opere edildi, ikinci sırada ise savaş yer alanmaları (n:25) yer aldı. En sık konjenital anomali yarık dudaktı (n:17) ve en sık rekonstrüksiyon seçeneği olarak Millard yöntemi (n:16) ile onarım uygulandı. En sık savaş yer alanması nedenleri ise blast etkisi sonucu oluşan doku defektleri (n:11) ve termal yanıklardı (n:11). Sonuç;Yaşanan iç savaşı sonucu hem kendi kliniğimiz hem de diğer kliniklerde artan travmatik hastalarla ilgilenmek için yara bakım timi kurduk. Kompleks yer alanmaları olan ve zorlayıcı fizyolojiye sahip çocuk hastalarla baş etme konusunda ekipçe deneyim kazandık. En sık başvuru nedeninin konjenital hastalıklar olması savaşın neden olduğu sağlık sorunlarının sadece savaş cerrahisi ile sınırlı kalmadığını göstermiş oldu.
5-8 yaş iki dilli çocukların Türkçe artikülasyon özelliklerinin sesbilgisel süreçler açısından incelenmesi

Rezzagil, Meryem. 5-8 Yaş İki Dilli Çocukların Türkçe Artikülasyon Özelliklerinin Sesbilgisel Süreçler Açısından İncelenmesi. Hacettepe Üniversitesi, Sosyal Bilimler Enstitüsü, Okul Öncesi Eğitim Programı, Yüksek Lisans Tezi, Ankara, 2010. Bu araştırma; 5-8 yaşlarındaki İngilizce / Türkçe, Almanca / Türkçe ve Farsça / Türkçe iki dilli çocukların Türkçe konuşmalarında kullandıkları sesbilgisel süreçlerini ortaya çıkartmak ve bunları birbirleriyle karşılaştırmak amacıyla yapılmıştır. Araştırmanın çalışma grubunu, Ankara il merkezinde bulunan yabancı uyruklu çocukların gittiği anasınıfları ve ilköğretim okullarının 1 ve 2. sınıflarına devam eden 5-8 yaşlarındaki iki dilli çocuklar oluşturmaktadır. Çalışma; The British School Embassy Study Group, Bilkent Üniversitesi Hazırlık Okulu, Ernst Reuter Okulu, İran 22 Behmen Okuluna ve Türk okullarına devam eden toplam 41 iki dilli çocukla yapılmıştır. Araştırmada veri toplama aracı olarak 2-12 yaş grubu çocukların Türkçe'deki seslerin kazanımlarını ve kullanımlarını sistemli olarak değerlendirmek için; Ege, Acarlar ve Turan (2005) tarafından geliştirilen Ankara Artikülasyon Testi kullanılmıştır. Bu araştırma kesitsel olarak ve betimsel nitelikte bir çalışma olarak planlanmıştır. Elde edilen verilerin değerlendirilmesinde sesbilgisel süreçlerin kullanım sayısına göre dağılımı verildikten sonra, bu süreçler her grup için sıralanmış ve daha sonra sınıflandırılmıştır. Araştırmanın sonuçlarına göre iki dilli çocukların Türkçe konuşmalarında kullandıkları sesbilgisel süreçlerde 3 grup arasında benzerlikler ve farklılıklar bulunmuştur. Yaşla beraber süreçlerin değişiminde ise bazı süreçlerin yaşla beraber kullanımı azalırken bazı süreçlerin kullanımında yaşla beraber artış olduğu görülmüştür. Bununla birlikte bazı süreçler büyük yaş grubunda görülmemekte ve yaşla beraber kaybolmaktadır. Ayrıca bu araştırmanın sonuçlarına göre iki dilli çocukların dil değerlendirmesinde sesli fonemlerin sessiz fonemler kadar önemli olduğu da bulunmuştur.