turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Doğum haftasına göre iri doğmuş bebeklerin puberte öncesi dönemde metabolik sendrom ve bileşenleri

Metabolik Sendrom, temelinde obezitenin bulunduğu insülin direnci, HT, dislipidemi ve AKŞ'nin normal değerlerden yüksek olmasıyla karakterize bir durumdur. MS'nin önemi erişkinlerde ölüm sebeplerinin başında gelen kardiyovasküler hastalıkların öngörüsünde kullanılabileceği düşüncesi ve obezite ve Tip 2 DM ile olan ilişkisidir. Son zamanlarda doğum ağırlığıyla MS ve bileşenlerini araştırmaya yönelik yayınlar artsa da kısıtlı sayıdaki bilgiler çocukluk çağına dikkat çekememektedir. Bu nedenle çalışmamızda DHİ doğmuş olanların çocukluk çağında MS ve bileşenleri açısından sıklığı incelenmiştir. Araştırma kapsamında 59'u DHİ, 58'i DHU grubunda olan 117 çocuk (%53 erkek ve %47 kız) incelenmiştir. Yaş ortalaması 7,49 1, 05 yıldır. Çalışmaya katılan çocuklardan DHİ doğmuş olanların DHU doğmuş olanlara göre VA, boy, VKİ, bel ve kalça çevresi ortanca değerleri anlamlı daha yüksek saptanmıştır. Kan değerlerinden total kolesterol, LDL ve HDL kolesterol değerleri de anlamlı yüksek bulunmuştur. Trigliserid değerleri ise DHU doğanlarda anlamlı daha yüksek saptanmıştır. AKŞ, HOMA-IR, açlık insülin, AST ve ALT ortanca değerleri açısından ise iki grup arasında anlamlı fark saptanmamıştır. Ayrıca DHİ doğmuş olanlarda obezite sıklığı daha yüksek saptanmıştır. HT ve insülin direnci görülme sıklıkları açısından fark saptanmamıştır. Hipertrigliseridemi sıklığı ise DHU doğmuş olanlarda daha yüksek saptanmıştır. DHİ doğmuş olanların MS prevalansı DSÖ kriterlerine göre %3,4, Cook ve ark. kriterlerine göre %11,9; UDF kriterlerine göre %1,7 ve AKB kriterlerine göre %0 oranında saptanırken DHU doğmuş olanlarda bu oran sırasıyla %12,1; %10,3; %0 ve %1,7 saptanmıştır. Diğer grupların kriterlerine göre ise her iki grupta da MS vakalarına rastlanmamıştır. Metabolik Sendrom için genel kabul görmüş bir tanı bütünlüğü olmadığından farklı kaynaklara göre farklı sonuçlar ortaya çıkmaktadır. Bu farklı sonuçlardan da anlaşıldığı gibi çocukların hangi kaynağa göre MS olarak değerlendirileceği netlik kazanmamıştır. MS tanısında kullanılan bileşenlerin çocuklar için netleşmesi gerekmektedir. Ayrıca farklı sonuçların ortaya çıkması henüz gün yüzüne çıkarılamamış kişisel, genetik ve çevresel faktörlerin de MS ve bileşenlerinin gelişiminde rol oynadığını kuvvetle düşündürmektedir. İri doğmuş olmanın uzun ömürlü sonuçlarının olduğu çalışmamızın sonuçlarında da görülebilmektedir. Ayrıca DHİ doğmuş olmanın MS gelişimi açısından risk oluşturduğu yorumuna çalışmamızın sonuçlarıyla ulaşılabilmektedir. Bu nedenle her pediatristin halk sağlığı stratejilerini göz önünde tutarak DHİ doğmuş olanların takibinde dikkatli olması gerekmektedir.
Çocuklarda portal hipertansiyonun nedenleri, uzun dönem izlemi, tedavisi ve komplikasyonları

Portal hipertansiyon, portal ven basıncının veya portal ven ile inferior vena kava arasındaki basınç farkının artışı olarak tanımlanmaktadır. Bu çalışmada çocuklarda PH' nın nedenleri, klinik, laboratuvar ve endoskopik bulguları, tedavi yaklaşımları, uzun dönem sonuçları ile prognozlarının değerlendirilmesi hedeflendi. Bu amaçla 1.1. 1998 -31.12. 2016 tarihleri arasında Gazi Üniversitesi Tıp Fakültesi Çocuk Gastroenteroloji kliniğine başvuran PH tanısı alan 222 hastanın verisi tarandı. Hastaların yaşları ortalama 76,9 aydı. Hastaların 133' ü (%59,9) erkekti. PH nedenleri sınıflandırıldığında %59' u siroza, %41'i siroz dışı nedenlere ikincil olarak geliştiği görüldü. Sirotik olmayan hasta grubu anatomik olarak prehepatik (45 hasta) ve presinüzoidal (45 hasta) gruplara ayrıldı ve sirotik hastalar ile karşılaştırıldı. Sirotik gruptaki hastaların, sirotik olmayan gruptaki hastalara göre daha erken dönemde hastaneye başvurdukları izlendi. Hastaların hepatomegali sıklıkları ve karaciğer boyutu artışı sirotik grupta fazlayken dalak boyutu artışının sirotik olmayan grupta daha fazla olduğu saptandı. Malnutrisyon hem sirotik hem de sirotik olmayan grupta yüksek orandaydı ve gruplar arasında fark saptanmadı. Çocuklarda PH' nin en sık görülen nedenlerinin PVT, İAİK, biliyer atrezi ve idiyopatik non sirotik PH olduğu görüldü. Sirotik grupta sentez fonksiyon bozukluğu ve hepatoselüler hasar daha sık saptanırken sirotik olmayan grupta hipersplenizm bulgularının daha ön planda olduğu görüldü. Hipersplenizm, özefagus varisi, varis kanaması ve malnutrisyon PH' nin sık görülen ve önemli komplikasyonlarıdır. Özefagus varisi ve varis kanaması sıklığı sirotik olmayan grupta sirotik gruba göre fazla saptandı. Sirotik olmayan grupta medikal ve endoskopik tedaviye yanıtsız hastalarda portosistemik şant cerrahileri başarılı tedavi seçenekleridir. Sirotik grupta ise karaciğer nakli PH tedavisinin temelini oluşturmaktadır. Sirotik grupta mortalite oranı sirotik olmayan gruba göre anlamlı fark olmasa da yüksek saptandı.
Çocuk yoğun bakım hastalarında hipofosfatemi ve ilişkili risk faktörleri

Hipofosfatemi sıklığı hastaneye yatışta % 1-5 oranında iken, yoğun bakımdaizlenen hastalarda % 80'lere varmaktadır. Bunun nedeni, yoğun bakımdahipofosfatemi gelişimine eğilim oluşturan risk faktörlerinin fazlalığıdır. Hipofosfatemisık görülmesine karşın, klinik bulgular genellikle ciddi hipofosfatemide (< 1 mg/dl)ortaya çıktığı için tanı konulamayabilir. Klinik bulgular, hücre içi adenozin trifosfat ve 2,3 difosfogliserat düzeyinin azalmasına bağlıdır. Akut solunum yetersizliği, kardiyomiyopati, osteomalazi, rabdomiyoliz, hemoliz gibi bulgulara yol açabilir. Diyafragma kasılmasında yetersizlik sonucu, mekanik ventilasyondan ayrılmayıgüçleştirebilir. Çalışmamız Gaziantep Üniversitesi Tıp Fakültesi Çocuk Sağlığı ve Hastalıkları Anabilim Dalı Çocuk Yoğun Bakım Ünitesi'nde Aralık 2013 -Haziran 2014 tarihleri arasında yatmış olan 57 hastanın bilgilerinin prospektifdeğerlendirilmesi ile yapıldı. Hastaların yatışta ve takipteki 10 günlük süreçteki fosfordüzeyleri; PRISM, P-MODS, PELOD skorları; hastanede, yoğun bakım ünitesinde ve mekanik ventilasyonda kalış süreleri, yaşa uyan tartı Z skorları, risk faktörleri, total parenteral nutrisyonla ya da oral beslenmeleri kayıt edildi. Gelişte olguların %28,1'inde hipofosfatemi görülürken, 3. gün sonundaolguların %66,7'sinde hipofosfatemi görülmekteydi. 7 gün boyunca izlenebilen olgulariçerisinde ise %89,5'inde hipofosfatemi görülmekteydi. İzlem aralığı boyunca 57 olgunun 46'sında (%80,7) hipofosfatemi saptanmıştı. Yatışta hipofosfatemisi olan ve olmayan hastalarla; ve takipte hipofosfatemi gelişen ve takip boyunca hiçhipofosfatemi gelişmeyen hastalar arasında yaş, tartı Z skoru, PRISM, P- MODS vePELOD skoru, risk faktörleri, mekanik ventilatöre bağlanma oranları ve mekanik ventilatörde kalış süreleri arasında istatiksel açıdan anlamlı ilişki bulunmadı. Yatışta, v3. veya 7. güne kadar, serum fosfor düzeylerinden herhangi birinde hipofosfatemibulunması ile yoğun bakımda kalış süresi arasında istatiksel açıdan pozitif bir korelasyon vardı. Yatışta malign solid tümöre sahip olan hastalarda daha sıkhipofosfatemi görüldü. Kızlarda hem yatışta hem takipte erkeklerden daha fazlahipofosfatemi görüldü. TPN alan hastalarda hipofosfateminin daha sık oluştuğu görüldü. Başlangıçta fibrinojen düzeyi yüksek olan hastalarda daha fazlahipofosfatemi oluştuğu görüldü. Sonuç olarak hipofosfatemi malign solid tümörlühastalarda, kız çocuklarında daha sık görülmektedir ve yoğun bakımda kalış süresini uzatmaktadır. Pediyatrik yoğun bakım ünitelerinde hipofosfatemi ve bununla ilişkili faktörlerin değerlendirilmesi için prospektif ve daha geniş çaplı araştırmaların yapılması gerekmektedir.
Üreteropelvik darlıkta klinik, radyolojik ve sintigrafik verilerin laparoskopik piyeloplasti sonrası erken ve geç dönem seyrinin değerlendirilmesi

Laparoskopik piyeloplasti, üreteropelvik bileşke darlığı olan hastalarda teknolojik gelişmelerle birlikte artan bir sıklıkta cerrahi yöntem olarak tercih edilmektedir. Bu çalışmada ÜPBD nedeniyle LP yapılan olguların tedavi öncesi klinik, radyolojik ve sintigrafik bulgularının, tedavi sonrası erken ve geç dönemdeki seyrini karşılaştırarak sonuçlarımızın değerlendirilmesi amaçlanmıştır. Eskişehir Osmangazi Üniversitesi Tıp Fakültesi Çocuk Cerrahisi Anabilim Dalı'nda Ocak 2010 ile Mayıs 2016 tarihleri arasında ÜPBD nedeniyle LP uygulanan 68 olguya ait demografik özellikleri, klinik bulguları, radyolojik ve sintigrafik incelemeleri, intraoperatif özellikleri ve postoperatif klinik, radyolojik ve sintigrafik incelemelerinin takipleriyle ilgili veriler değerlendirildi. ÜPBD nedeniyle 68 hastaya (51 erkek, 17 kız) LP yapıldı. Hastaların 24'ü antenatal hidronefroz, 46'sı karın ağrısı, hematüri ve idrar yolu enfeksiyonu bulguları sonrasında yapılan tetkikler sonucunda ÜPBD tanısı aldı. Hastalar ameliyat öncesi USG ve DTPA-MAG 3 görüntülemeleriyle takip edildi. Cerrahi esnasında hastaların 13'ünde(%19.1) aberan damar basısı, 4'ünde(%5.8) malrotasyon ve birinde(%1.4) polip saptandı. Hastaların 13'ünde(%19.1) transmezokolik LP, 55'inde(%80.8) retrokolik LP uygulandı; 33 hastada laparoskopi yardımlı ekstrakorporeal piyeloplasti yapıldı. Hastalar postoperatif dönemde 1 ,3,6. ay ve 1. yılda USG ve 6. ayda DTPA-MAG 3 görüntülemeleriyle takip edildi. Postoperatif USG takiplerinde hidronefrozun gerilediği(p<0.001), parankim kalınlığının arttığı(p<0.001), kalisiyel dilatasyonun azaldığı(p<0.001) izlendi. Sintigrafide, postoperatif dönemde böbrek fonksiyonlarının istatiksel olarak anlamlı olmamakla birlikte(p>0.05) arttığı ve aktivite yarılanma sürelerinin azaldığı(p>0.05) izlendi. LP deneyimli kliniklerde uygun endikasyonlar ile yapıldığında başarılı sonuçları olan bir cerrahi tedavi yöntemidir.
Çocuklarda gastroösefageal reflü hastalığının tanısında ösefageal multikanal intraluminal impedans-pH monitorizasyonu ile gastroösefageal reflü sintigrafisinin karşılaştırılması

Çocukluk çağında sık görülen gastroösefageal reflü genellikle fizyolojik bir olay olup, kendiliğinden düzelebildiği gibi, komplikasyonlara neden olduğunda gastroösefageal reflü hastalığı olarak adlandırılır. Hastalığın tanısı için ideal tanı yöntemi hala bilinmemektedir. Bu çalışmada ülkemizde çocuklarda reflü tanısında kolay ulaşıldığı için oldukça sık kullanılan gastroösefageal reflü sintigrafisi ile multikanal intraluminal impedans ve pH monitorizasyonu arasındaki uyum araştırılmıştır. Testler arasında tanı koyma açısından uyum yanında sintigrafi ve Mİİ-pH kaydındaki reflüler de birebir karşılaştırılmıştır. Çalışmaya alınan ve eş zamanlı Mİİ-pH monitorizasyonu ile gastroösefageal reflü sintigrafisi uygulanan altı aydan büyük 75 hastadan 60'ının kayıtları uygun bulunarak değerlendirmeye alındı. Hastaların 34'ü erkek (%56,7), ortalama yaşları 8,7 3, 7 yıl (2,5-17, 3 yıl) idi. Bu hastaların 51'inde (%85) Mİİ+pH monitorizasyonu, 47'sinde (%78,3) gastroösefageal reflü sintigrafisi, 44'ünde (%73,3) Mİİ monitorizasyonu ve 34'ünde (%56,7) pH monitorizasyonu sonuçları reflü ile uyumlu bulundu. pH monitorizasyonu ile sintigrafi, Mİİ monitorizasyonu ile sintigrafi ve Mİİ+pH monitorizasyonu ile sintigrafi (sırasıyla kappa değerleri -0,118; -0,042; -0,105) arasında gastroösefageal reflü hastalığı tanısı koymada uyum olmadığı görüldü. Sadece sintigrafinin yapıldığı 60 dakikalık süre değerlendirmeye alınıp sintigrafi ile Mİİ+pH monitorizasyonunda saptanan reflüler incelendiğinde yöntemler arasında bir uyumsuzluk, hatta negatif bir ilişki olduğu görüldü (kappa= -0,270; p<0,0001). Sonuç olarak, ülkemizde çocuklarda gastroösefageal reflü hastalığı tanısında sıklıkla kullanılan gastroösefageal reflü sintigrafisi tetkiki ile bugün için gastroösefageal reflü hastalığının tanısında kullanılması önerilen pH monitorizasyonu, Mİİ veya Mİİ+pH monitorizasyon tetkikleri arasında tanı bakımından bir uyum saptanmamıştır. Bu nedenle gastroösefageal reflü sintigrafisi ile gastroösefageal reflü hastalığı tanısı konulurken dikkatli olunmalıdır.
İdrar yolu enfeksiyonu ve vezikoüreteral reflü olan çocuklarda hs-CRP, serum, idrar fibronektin ve idrar Beta-2 mikroglobulin düzeyleri

Çalışmamızda idrar yolu enfeksiyonu ve vezikoüreteral reflü VUR olan çocuklarda eritrosit sedimentasyon hızı, C-reaktif protein, high sensitif CRP, serum, idrar fibronektin ve idrar beta- 2 mikroglobulin (ß2-M) düzeylerini inceleyerek renal skar varlığı ile ilişki olup olmadığını araştırmak istedik. Çalışmaya ilk İYE geçiren VUR 20 hasta, tekrarlayan İYE geçiren VUR 20 hasta, VUR 16 hasta, İYE olmayan VUR 16 hasta ve 16 sağlıklı çocuk kontrol grubu olarak alındı. ESH, CRP ve hs-CRP düzeyleri tüm İYE olan hastalarda kontrol grubundan, tekrarlayan İYE geçiren hastalarda, ilk İYE geçiren hastalardan ve de skar saptanan hastalarda skar olmayan hastalar ve kontrol grubundan yüksek bulundu. İdrar ß2-M düzeyi, tekrarlayan İYE geçiren hastalarda, ilk İYE geçiren hastalardan ve renal skar saptanan hastalarda, skar olmayan hastalardan anlamlı yüksekti. VUR olan, İYE ve İYE hastaların idrar ß2-M düzeyleri arasında anlamlı fark bulunmadı. VUR olan tüm hastaların idrar ß2-M düzeyi, kontrol grubundan yüksekti. İYE olan hastaların serum FN düzeyi ile kontrol grubu arasından fark bulunmadı Serum FN düzeyi İYE VUR hastalarda kontrol grubundan düşük buludu. İdrar FN düzeyleri İYE olan olmayan, VUR olan olmayan tüm gruplarda istatistiksel olarak anlamsız bulundu. Sonuç olarak, ESH, CRP, hs-CRP İYE tanısında önemli olup, İYE olmayan VUR olan hastalarda hs-CRP'nin kontrol grubundan yüksek bulunması, VUR varlığının gösterilmesinde hs-CRP'nin daha anlamlı olduğunu düşündürdü. İdrar ß2-M düzeyleri ise İYE'den çok reflü ve skardan etkilenmekte ve bu hastalarda ilk olarak değerlendirilmesi gereken bir laboratuvar incelemesi olduğu sonuçuna ulaşılmıştır. İYE ve VUR tanısında, parankimal hasarın erken belirlenmesinde serum ve idrar FN düzey ölçümü kullanılabilir bir belirteç gibi görünmemektedir
Seçilmiş bazı ilköğretim okulu öğrencilerinin Tgmd-II testine göre temel motor özelliklerinin araştırılması

KESKİN, Esin Çağla. Seçilmiş Bazı İlköğretim Okulu Öğrencilerinin TGMD-II Testine Göre Temel Motor Özelliklerinin Araştırılması, , Çorum, 2019. Bu çalışmada, seçilmiş bazı ilköğretim okulu öğrencilerinin (7-9 yaş) TGMD-II testine göre temel motorik özelliklerinin araştırılması amaçlanmıştır. Araştırmamızda 199 erkek ve 234 kız çocuk olmak üzere toplamda 433 çocuk denek olarak kullanılmıştır. Ölçüm yapılması belirlenen çocuklar gönüllü olarak katılım sağlamıştır. Temel motorik özellikleri ölçmede güvenirliliği yüksek düzeyde olan TGMD-II testi kullanılmıştır. Çocukların yaş, cinsiyet, ebeveyn öğrenim durumu ve meslekleri, kırsal, merkez okulda öğrenim görmesiyle ilişkili olarak temel motor gelişim düzeylerini belirleyebilmek amacıyla ölçümler yapılmıştır. Çocukların temel motor gelişim düzeyi ölçüm derecelerine Bruininks-Oseretsky ve TGMD-II testleri öncelikli olarak normallik testi uygulanmıştır. Normallik testinin ardından çocukların yaş, cinsiyet, ebeveyn öğrenim durumu ve meslekleri, kırsal, merkez okulda öğrenim görmesi gibi değişkenlerine göre yer değiştirme becerileri, nesne kontrol becerileri ve BKMGT- 2 toplam puanlarının anlamlı bir farklılık gösterip göstermediği tek yönlü varyans analizi aracılığıyla incelenmiştir. ANOVA sonuçlarının anlamlı olması durumunda varyansların homojenliği varsayımının karşılanması durumunda işlem sonrası Bonferroni testi gerçekleştirilmiştir. Varvansların homojenliği varsayımı karşılanmadığında ise Welch F testi ve işlem sonrası Games-Howell testi kullanılmıştır. Tüm istatistiksel analizlerde anlamlılık düzeyi p<.05 olarak kabul edilmiştir. Bu araştırmada ele edilen sonuçlara göre; cinsiyete göre yer değiştirme becerilerinde anlamlı bir farklılık göstermezken, nesne kontrol ve kaba motor becerilerinde kız çocuklarının daha iyi olduğu bulunmuştur (t(431)= -2.40, p< .05). Kırsal ve merkez olarak ele aldığımızda nesne kontrol, yer değiştirme ve kaba motor becerilerde merkez kesimde okuyan çocuklarda anlamlı farklılık görülmüştür (t(431)= 5 ,61, p< 0 ,001). Yaşlara göre incelediğimizde ise nesne kontrol ve kaba motor becerilerinde anlamlı bir farklılık bulunurken (F(2, 430)= 4 ,22, p<0,05), yer değiştirme becerilerinde bir farklılık görülmemiştir. Ebeveyn öğrenim durumunda; anne öğrenim durumu ele alındığında nesne kontrol ve kaba motorda bir farklılık bulunmazken, yer değiştirme becerilerinde lise mezunu annelerin çocukları anlamlı bir farklılıkla daha iyi olduğu ortaya çıkmıştır ( F(2, 430)= 5 ,95, p<0,05). Baba öğrenim durumunda ise babası üniversite mezunu olan çocukların kaba motor, nesne kontrol ve yer değiştirme becerileri diğer çocuklara göre daha anlamlı bir fark olduğu tespit edilmiştir (F(2, 430)= 22 ,35, p<0,05). Ebeveyn mesleği ele alındığında; anne mesleğinin bir önemi olmadığı, baba mesleğinde ise babası memur olan bireylerin yer değiştirme, nesne kontrol ve kaba motor becerilerinin daha yüksek olduğu sonucu bulunmuştur. (F(3, 429)= 5 ,20, p<0,05).
Kaldıraç kolu disfonksiyonu olan Serebral Palsi'li çocuklarda üç boyutlu yürüme analizi ile deformitelerin değerlendirilmesi ve pozisyonlamanın bu duruma etkisinin incelenmesi

Bu çalışmanın amacı, kaldıraç kolu disfonksiyonu olan Serebral Palsi'li çocukların yürüyüşlerinin 3 boyutlu yürüme analizi ile değerlendirilerek kaldıraç kolu deformitelerinin anlaşılmasını sağlamak ve pozisyonlamanın KKD'na etkisini incelemekti. Çalışmaya Türkiye Spastik Çocuklar Vakfı Aile Danışmanlık Merkezi Yürüme Analizi Laboratuvarı'na başvuran, yaş ortalamaları 9,74 3, 74 olan KKD'na sahip 27 SP'li çocuk dahil edildi. Çalışmamız self kontrol çalışma olarak dizayn edildi. Çalışmaya alınan çocuklar çalışma demografik formu, Üst Ekstremite Bimanual El Becerileri Sınıflama Sistemi, Kaba Motor Fonksiyon Sınıflama Sistemi, Pediatrik Sağlıkla İlgili Yaşam Kalitesi Ölçeği, Fonksiyonel Bağımsızlık Ölçümü, Pediatrik Berg Denge Ölçeği, Gillette Fonksiyonel Yürüme Değerlendirme Anketi, universal gonyometre ile normal eklem hareket açıklığı değerlendirmesi, ortopedik özel testler, Modifiye Ashworth Skalası ve Kendall Manuel Kas Kuvveti Değerlendirmesi ile değerlendirildi. Bu değerlendirmelerin ardından çocuklar 3 boyutlu yürüme analizi ile değerlendirmeye alındı aynı gün içerisinde aynı fizyoterapist tarafından pozisyonlama yapılarak tekrar 3 boyutlu yürüme analizi ile değerlendirildi. Normal ile pozisyonlama arasında genel olarak yürüme siklusu boyunca ayak, diz ve kalça kinematik değerleri, momentleri ve duruş fazı pelvis ve gövde hareket aralıkları değişimi istatistiksel olarak anlamlı ilişki bulundu (p<0,01). Yürüme siklusu periyodlarındaki pelvis ve gövde kinematiklerinin sonuçları değişkenlik gösterdi (p<0,01). Pozisyonlamanın yürüme siklusu kinetik değişkenleri olan kuvvet, güç ve uzaysal ve zamansal parametreler üzerine etkisi istatistiksel olarak anlamlı bulunmadı (p<0,05). Çalışma sonucunda SP'li çocuklarda KKD'de pozisyonlama yararlıdır ve dizilim bozukluğuna yönelik yapılacak cerrahi girişimlerin planlanmasına yönelik kullanılabilir. Bununla birlikte kullanımı için daha çok çalışmaya gereksinim duyulmaktadır.
Çocuk yoğun bakım ünitesinde sepsis tanılı hastaların izlem ve tedavi sonuçları

Giriş ve Amaç: Sepsis sistemik inflamatuar yanıt sendromunun şüpheli veya kanıtlanmış bir enfeksiyon tarafından uyarılması sonucu ortaya çıkan bir sendromdur. Dünya genelinde çocuklarda önemli bir ölüm nedenidir. Sepsis tablosu uygun antibiyotik ve sıvı tedavisi uygulanmaması durumunda septik şok, ağır sepsis, çoklu organ yetmezliğine neden olur. Çalışmamızın amacı, Ankara Üniversitesi Çocuk Yoğun Bakım Ünitesi'nde sepsis sıklığını belirlemek, septik şok tanısı konulan hastaların tedavisiye yanıtını değerlendirmektir. Materyal ve Metod: ÇYBÜ'nde 01 Nisan 2013 31 Aralık 2014 tarihleri arasında sepsis, septik şok ve ağır sepsis tanısı ile izlenmiş olan 1 ay-18 yaş grubu hastalar çalışmaya dahil edilmiştir. Bulgular: Çalışmanın yapıldığı 21 aylık sürede yoğun bakım ünitemizde toplam 543 hasta izlenmiş olup, bu sürede 52 hastaya (%9,5'ine) yatış esnasında veya yoğun bakım ünitesinde izlemi boyunca sepsis, septik şok ve ağır sepsis tanıları konulmuştur. Tanı anında 52 hastanın 13'üne (%25,0) sepsis, 30'una (%57,7) septik şok ve 9'una (%17,3) ağır sepsis tanısı konuldu. Sepsis, septik şok ve ağır sepsis tanısı alan hastalarda ortalama yaş 52,94 59, 3 (2-228) ay olarak saptandı. Hastaların yatışlarının ilk 24. saatinde ortalama PRISM III skoru 17,79 9, 19 iken, PELOD skoru 16,54 9, 41 saptandı. Çalışmamızda ise sepsis nedeni sıklıkla (%51,9) gram negatif bakterilerdi. Septik şok ve ağır sepsis tanısına bağlı mekanik ventilasyon desteği alan hastalara ait mortalite oranı, mekanik ventilasyon desteği almayanlara göre istatistiksel olarak anlamlı bulundu. Hastalara verilen inotrop tedavisi, hidrokortizon tedavisi, renal replasman tedavisi, plazma değişimi ve klinik tabloya organ yetmezliğinin eklenmesinin mortalite açısından anlamlı olmadığı saptandı. Çalışma süresinde çocuk yoğun bakım ünitemizde sepsis, septik şok ve ağır sepsis hastalarına ait mortalite oranı diğer çalışmalar ile uyumlu olarak %25 olarak saptanmıştır. Sonuç: Çocuklarda sepsis, septik şok ve ağır sepsis, özellikle yoğun bakım ünitesinde olmak üzere ciddi bir sağlık sorunudur.
Akut alt solunum yolu enfeksiyonu geçiren 1-60 ay arası çocuklarda risk faktörleri ve koruyucu faktörlerin değerlendirilmesi

Amaç: Akut Alt Solunum Yolu Enfeksiyonu Geçiren ve sağlıklı 1-60 Ay Arası Çocuklarda Risk Faktörleri Ve Koruyucu Faktörlerin Değerlendirilmesi. Yöntem: Mustafa Kemal Üniversitesi Tayfur Ata Sökmen Tıp Fakültesi Hastanesi Çocuk Sağlığı Ve Hastalıkları Anabilim Dalı'na bağlı Çocuk Acil ve Çocuk Sağlığı ve Hastalıkları Polikliniği'ne başvuran, Çocuk Sağlığı ve Hastalıkları Servisi'nde yatan 1-60 ay arası akut alt solunum yolu enfeksiyonu geçiren 198 hastada ve 196 sağlıklı çocukta risk faktörleri ve koruyucu faktörleri değerlendirmek için kendi hazırladığımız 'Akut Alt Solunum Yolu Enfeksiyonu Geçiren 1-60 Ay Arası Çocuklarda Risk Faktörleri Ve Koruyucu Faktörlerin Değerlendirilmesi' anketi uygulandı. Anket formunda yaş, cinsiyet, ailenin eğitim ve gelir durumu gibi demografik bilgiler ve çocuklar için risk ve koruyucu faktörleri sorgulayan toplam 43 soru vardır. Çalışmamıza kronik bir hastalığı olanlar, kimyasal ajanlara maruz kalanlar, nörometabolik ve kardiyak hastalığı olanlar, immün yetmezliği olanlar, yenidoğanlar (28 günden küçük), sepsis ve menenjit tablosunda olanlar dahil edilmemiştir. Son 14 gün içerisinde akut alt solunum yolu enfeksiyonu belirtileri mevcut olan 1-60 ay arası hastalar dahil edilmiştir. Bulgular: ASYE'de kentsel yaşamın, normal spontan doğumun, anne tarafından verilen bakımının ve anne sütü ile beslenmenin koruyucu olduğu ve sigara dumanına maruziyetin, daha önce buhar tedavisi almış olmanın ve önceden hışıltılı solunum hikayesi varlığının, ailede üst solunum yolu enfeksiyonu öyküsünün risk faktörü olduğunu belirledik. Sonuç: Çocukların büyütülmesinde anne ile yapılan bakımın ve anne sütü ile beslenmenin teşvik edilmesi, özellikle gebe ve çocukların pasif sigara maruziyetinden korunması, kalabalık ortam yaşamından ve katı yakıtlarların ısınma ya da yemek pişirme amacıyla evde kullanılmasından kaçınılması ile ASYE'yi azaltabiliriz.