turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Uygarca Altun Yaruk'a ait belgeler (151 - 200)

Bu çalışma, Uygurca Altun Yaruk'a ait 50 belgenin transliterasyon, transkripsiyon ve Radloff-Malov nüshasındaki paralelleriyle aralarındaki nüsha farklarını içermektedir. Altun Yanık, Mahayana Budizmine ait bir sutra kitabıdır. Şınko Seli Tutun tarafından Çinceden Uygurcaya çevrilmiş olan eser, Budizmin temellerini, felsefesini, Buda'nm menkıbe ve vaazlarını içerir. Eserin üç nüshası vardır. Bunlardan en hacimli olanı Petersburg Asya Müzesi'nde korunmaktadır. Bu çalışmada incelenen 50 belge Berlin-Brandenburg Bilimler Akademisindeki Turfan koleksiyonunda korunmaktadır. Giriş, Metin, Dizin ve Tıpkıbasım; çalışmayı oluşturan bölümlerdir. Metin bölümünde, Altun Yaruk'a ait 50 belgenin transliterasyonu, transkripsiyonu ve 50 belgenin Radloff-Malov nüshasındaki paralelleriyle aralarındaki nüsha farkları verildikten sonra metin bölümünde yer alan bütün kelimelerin dizini yapıldı. Çalışmanın sonuna belgelerin tıpkıbasımları konuldu.
Ahmet Mithat Efendi'nin hikayelerinde eğitim değerleri ve türkçe

Bu çalısmada Ahmet Mithat Efendi'nin hikayeleri, egitim degerleri ve dil özellikleri açısından incelenmistir. Bu çalısma, üç bölümden olusmaktadır. Birinci bölümde yazar hakkında bilgiler, incelenen hikayelerinin tahlili ve hikaye türününegitici islevleri, ikinci bölümde hikayelerdeki bireysel ve sosyal, toplam yirmi sekizegitim degeri, üçüncü bölümde ise yazarın dil ile ilgili görüsleriyle hikayelerindekidil özellikleri yer almaktadır. Birinci bölümde hikaye türünün egitimdeki yeri ortaya konulmustur. Ahmet Mithat Efendi'nin 1870- 1894 yılları arasında yayınlanan seksen iki hikayesi ve bu hikayelerin toplandıgı kitaplar hakkında genel bilgi verilmistir. Yazarın hikayeleritema, konu, olay örgüsü, zaman, mekan ve kisileri baslıkları altında çözümlenmistir. incelenen hikayelerdeki egitim degerleri, Milli Egitimin, ilkögretimin ve Türkçe dersinin genel amaçları dogrultusunda tespit edilmistir. Egitim degerleri tek tek ele alınarak, o degerin telkin edildigi bütün hikayelergerekli alıntılar yapılarak tanıtılmıstır. Egitim degerlerinin açıklaması yapılarak, bunların egitimdeki ve bireyinin gelisimindeki katkısı açıklanmıstır. incelenenhikayelerdeki egitim degerleri bireysel ve sosyal olmak üzere iki gruptasınıflandırılmıstır. Dil ve üslupla ilgili bölümde incelenen hikayelerin söz varlıgı, cümle yapısı ve söz sanatları tespit edilmistir. Ayrıca söz varlıgının ve cümle yapısının yanlıskullanılmasından kaynaklanan anlatım bozukluklarına deginilmistir. Dil ve üslup konusunda yazarın basarılı olduğu konular ve eksik kaldıgı hususlar açıklanmıstır. Hikayelerin egiticilik yönünün tam olarak anlasılması içinözlü söz niteligi tasıyan sözler tespit edildi. incelenen hikayelerin dil ve üslubu, dil ögretimi ve okuyuculara katkısı yönünden degerlendirilmistir. Sonuç bölümünde incelenen hikayelerinin egiticilik özellikleri, olumlu ve olumsuz yönleriyle genel olarak degerlendirildi.
Neşati Divanı'nin tahlili

Tahlil çalışmalarının dayanak noktasını 'önemli olan sanatçı değil, onun eseridir' düşüncesi oluşturur. Böylece edebiyat tarihi, daha sağlam bilgilerle oluşturulabilecektir. Bu düşünceden hareketle biz de, döneminin gazel ustalarından biri kabul edilen ve aynı zamanda bir Mevlevi şeyhi olan Neşati'nin divanı üzerinde, bir tahlil çalışması yapmayı uygun gördük. Çalışmanın birinci bölümünde, Neşati'nin hayatı, edebi şahsiyeti ve şiir hakkındaki görüşlerine yer verilerek mensubu bulunduğu Sebk-i Hindi akımının ortaya çıkışı ve divandaki yansımaları üzerinde durulmuştur. Ayrıca Neşati'nin şiirinde görülen ahenk unsurları, şekil özellikleri ve dilin kullanılışı da örneklerle ortaya konulmuştur. Şairin, duygu ve hayallerini dile getirirken Farsça tamlamaların yanında halk ağzından alınma sözler de kullandığı görülmektedir. 'Neşati Divanı'nın Söz Dağarcığı' başlığı altında ise, bir fikir vermesi açısından divanda geçen bazı kelimelerin kullanım sıklıklarını gösteren bir tablo eklenmiştir. İncelememiz, diğer tahlil çalışmalarında da genel kabul görmüş olan Din-Tasavvuf, Toplum, İnsan ve Tabiat bölümlerinden oluşmuştur. İkinci bölümde, ibadet ve itikatla ilgili bir takım kavramlardan oluşan konular üzerinde durulmuştur. Şairin bu konuları ele alış biçimi; samimi bir Müslüman'ın bakış açısı olarak değerlendirilebilir. Şairin, tasavvufi şiirin başarılı sayılabilecek örneklerini vermesine rağmen, bunu eserinde açıktan bir propaganda aracı haline dönüştürmediğini söyleyebiliriz. Üçüncü bölümde yer alan toplum bahsinde, şairin yakınlık duyduğu dönemin yöneticileri, devlet ve ilim adamlarını çeşitli meziyetleri ile övdüğünü görmekteyiz. Bunun yatımda, divanda geçen diğer önemli isimler ve coğrafi yerler tespit edilerek özellikleriyle birlikte, şairin bakış açısına göre tahlil edilmiştir. Sosyal hayat alt başlığı altında ise, Neşati'nin, içinde yaşadığı toplumun kültür, zevk ve anlayışım, geleneklerini şiirine yansıttığı gözlenmiştir. Dördüncü bölüm olan 'İhsan' başlığı altında, divanın ağırlık noktasını oluşturan sevgili, aşık ve rakip üçlüsü ile ilgili münasebetler üzerinde durulmuştur. Beşinci bölüm olan tabiat başlığı altın verilen unsurlar, doğrudan doğruya değil, sevgilinin veya övülenin halini daha ayrıntılı bir şekilde anlatmak için yer almıştır. Çalışmanın sonunda, ortaya çıkan malzeme ile ilgili olarak sonuç bölümünde, genel bir değerlendirme yapılmıştır. Yararlanılan eserler ile ilgili bir kaynakça sunularak, şahıs ve yer isimlerini belirten bir indeks hazırlanmıştır.
1990- 2000 arası çocuk romanları ve edebİ masallarda gelenek güncellemesi

Bu çalışmada gelenek kavramının tanımlaması yapılırken birçok kavram kargaşasıyla karşılaşılması sorunu ele alınmış olup söz konusu gelenek tanımlarının karşılaştırılması yapılmıştır. Daha sonra da gelenek kavramının belirlenen tanımı çerçevesinde 1990 ile 2000 yılları arasında çocuk romanları ve edebi masallarda geçen geleneksel ögeler incelenip sınıflandırılmıştır. Geleneksel ögelerin belirlenmesi sırasında özellikle sözlü edebiyattan yazılı edebiyata geçiş döneminde gelenekten yararlanma ihtiyacının doğurduğu sonuçlar ele alınmıştır. Daha sonra ise 1990 ile 2000 yılları arasında küreselleşme etkisiyle özellikle çocuk romanlarındaki ve edebi masallardaki gelenekten yararlanma ihtiyacı irdelenmiş ve bu ihtiyacın sonucunda ortaya çıkan eserlerdeki geleneksel ögeler belirlenmiştir. Bu çalışmanın ulaştığı en genel sonuç, geleneksel ögelerin çağa uydurularak güncellemelerinin yapılması sırasında çoğu zaman deformasyonun görülmesidir. Güncelleme olarak eski olandan esinlenme yoluyla yapılan yeniliklerin bir ölçüde yeni kuşağa geleneği aktarmada etkili olduğu görülse de geleneğin yanlış algılanması sorunuyla da karşı karşıya kalınabildiği tespit edilmiştir.
Yazılı kaynaklardaki Türk halk şiiri özel adlar dizini (2 cilt)

Bu çalışmanın özünü XIII. yüzyıldan XX. yüzyıla kadar Türk Halk Şiirine damga vurmuş şairlerin şiirlerinde geçen özel adların tespiti ve şiir içindeki fonksiyonlarının ortaya konması oluşturmuştur. XIII. Yüzyılda Yunus Emre indeskte hemen hemen tek isimdir. XIV ve XV. yüzyıllar halk şiiri verimlerinin az olduğu yüzyıllardır. Bu nedenle bu devirlerde Hacı Bayram Veli, Abdal Musa, Hasan Dede, Kaygusuz Abdal ve Abdurrahim Tırsi gibi tasavvuf ağırlıklı halk şairlerinin az sayıdaki verimleri ile sınırlı kalmıştır. Halk şiirinin canlılık gösterdiği dönem XVI. yüzyılla başlar. Hatayi, Pir Sultan Abdal, Köroğlu, Kayıkçı Kul Mustafa gibi anıtsal isimlerle yoğunluk kazanır. XIX. yüzyıl ise Halk şiirinin altın çağıdır. Bu dönemde usta aşıklar yetişmiş alanlarında çokça ürünler vermişlerdir. XX. yüzyılda aynı canlılık sürmektedir. Sanatçı ruhlu Türk halkının içinden yeni aşıklar her geçen gün sayıları artarak eserleriyle kendilerini bu alanda kanıtlanmaktadırlar. Bu yüzyılda indeksin daha zengin olduğunu görmekteyiz. Halk şairi yaşadığı toplumun özelliklerini, yaşam biçimini, toplumsal siyasal çalkantılarını kısaca kültürünü şiirlerinde yansıtmıştır. Bunu gerçekleştirirken de gerek yaşadığı dönem gerekse geçmişşten getirdiği mirasla birçok özel adı da şiirlerinde anmıştır. Bu özel adların indeksi dört ana grupta toplanmıştır. I-Kişi Adları, II- Yer Adları, III- Hayvan Adları, IV Nesne Adları. Bu adların şiirlerdeki işlevlerinin incelemesi yapılırken öncelikle indeks hazırlanmıştır. İndekste özel adın geçtiği dize örnek olarak alınmıştır. İşlevin tespit edilemediği durumda ikinci üçüncü dizeler de örneğe dahil edilmiştir. Daha sonra bu dizelerden yola çıkılarak her yüzyılda özel adların geçiş biçimi yorumlanmıştır. Bazı özel adların işlevi bütün yüzyıllarda aynı özellik gösterir. Bu durumda yüzyıllara göre ayırım yapılmamış bütün olarak değerlendirilmiştir. Dizinde adı geçen adlarla ilgili açıklamalar, Türk kültür ve Edebiyatı içindeki önem ve konumları odaklarını kapsamaktadır.
Cönk incelemeleri

Mecmualar halk edebiyatımızın yazılı eserleri arasında önemli bir yere sahiptir. Mecmualar yüzyıllar önce yaşamış olan Türk halk şairlerinin şiirlerinin bulunduğu edebi kaynaklardır. Bizlere geçmişş hakkında değerli bilgiler sunduğu için kültürümüz açısından önemi büyüktür. Üzerinde çalıştığımız eser Sayın Yrd. Doç. Dr. Doğan KAYA'nın şahsi arşivinde bulunan Hüseyin Erdoğan'dan intikal etmiş olan 13 x17cm boyutlarındaki mecmuadır. Söz konusu mecmuada şiirler önce günümüz alfabesine çevrildi. Şair isimlerine ve mecmuadaki öncelik sırasına göre sıralandı.19. yy. ait olduğu düşünülen bu mecmuada daha çok hece ölçüsü ile yazılmış 51 şairin 150 şiiri yer almaktadır. Bu şiirler mecmuada belli bir düzen içinde sıralanmamıştır. Eserde yer alan şairler Aşiki, Arifoğlu, Baki, Bali, Cünun Abdal, Dedemoğlu, Dertli, Derviş Ali, Derviş Hasan, Erbabi, Er Mustafa, Garipoğlu, Gedayi, Hasreti, Hatayi, Hayriye, Hüseyin, İbrahim, İsmail, Kalender, Kanberi, Katibi, Kıbrızlı, Kul Emin, Kul Fazli, Kul Himmet Üstadım, Kul Sersem, Mende, Muhammed, Mübtelayi, Nesimi, Niyazi, Noksani, Öksüz, Pir Sultan, Sadık, Seyyid Nizamoğlu, Seyyid Yar, Sıtki, Sultan Muhammed, Suzi, Şerifoğlu, Şiri, Teslim Abdal, Ulfeti, Veli, Virani, Visali, Yesari, Yunus, Zuhubi'dir. 155 varaktan oluşan eserde 'Rik'a' yazı çeşidi kullanılmıştır. Şiirlerde genel olarak Hz. Hüseyin'in Kerbela'da şehit edilmesi, On iki İmam sevgisi, Hz. Ali'ye yapılan övgüler vb. konular işlenmiştir. Söz konusu mecmua ihtiva ettiği şiirler itibarıyla Alevi-Bektaşi'liğe ait özellikler göstermektedir. Adı az bilinen veya bilinmeyen, Cünun Abdal, Derviş Hasan, Gariboğlu, Gedayi, İsmail, Kul Sersem, Mende, Mübtelayi, Seyyid Yar, Şerifoğlu, Şiri, Yesari, Zuhubi. gibi, şairlerin şiirleri de yer almaktadır
İlhami Çiçek'in hayatı ve şiir dünyası

Bu çalışma İlhami Çiçek'in hayatı, yapıtları ve sanat anlayışı kapsamaktadır. Çalışma, 'Giriş', 'Sonuç', 'Kaynaklar' ve 'Ekler' dışında iki bölümden oluşmaktadır. Giriş kısmında Divan şiirinden kopuşun nedenleri ve oradan Tanzimat şiirine, daha sonra Cumhuriyet dönemiyle gelişen Türk şiirinin genel itibariyle 'modernleşme' sürecine değinilmektedir. Böylelikle İlhami Çiçek'in Türk şiirindeki yerine ve önemine dair zemin hazırlanmaktadır. Birinci Bölüm'de İlhami Çiçek'in biyografisi, eserleri ve sanatı üzerinde durulmuştur. İkinci Bölüm'de ise İlhami Çiçek'in şiirleri tematik ve biçimsel açıdan incelenmiştir. Sonuç kısmında çalışma vesilesiyle İlhami Çiçek'in Türk şiirindeki duyarlılığı ve katkılarına dair bulgular belirtilmiştir. Çalışma hazırlanırken temel prensip, İlhami Çiçek'in biyografisinin ve sanat anlayışının ortaya çıkarılması olmuştur.
Oya Baydar'ın eserlerinin roman unsurları ve anlatım teknikleri bakımından incelenmesi

Bu çalışmada, Oya Baydar'ın Hiçbiryer'e Dönüş, Kedi Mektupları, Sıcak Külleri Kaldı ve Erguvan Kapısı adlı romanları, yapı ve anlatım teknikleri bakımından incelenerek Baydar'ın romancı kimliği, ideolojik yapısı, siyasi ve sosyal konulardaki düşünce tarzı ortaya konulmaya çalışılmıştır. Çalışmanın giriş bölümünde roman türünün ortaya çıkışı ve Türk romancılığının başlangıcından günümüze kadarki seyri üzerinde durulmuş, Oya Baydar'ın Türk romancılığındaki yeri tespit edilmeye çalışılmıştır. Tezin ilk bölümünde, Oya Baydar'ın hayatı ve eserleri ile ilgili bilgi verilmiştir. Yazarın hayatı ile ilgili yeterli bilgiye ulaşılamadığından kendisiyle röportaj yapılmıştır. İkinci bölümde, yazarın dört romanı; konu, özet, mesaj, tez, çatışma, olay-olay dizisi, kişiler, mekan, zaman, anlatıcı, bakış açısı, anlatım teknikleri ile dil ve üslup açısından incelenmiştir. Sonuç bölümünde ise incelenen romanların benzer ve farklı yönleri açıklanmıştır.
Çukurkuyu Kasabası sözlü kültürü üzerine bir inceleme

Bir milletin edebiyatı, nesilden nesle aktarılan kültürel öğelerin başında gelir. Kültürel değerler ve edebiyat toplumun yaşantısıyla direkt ilintilidir. Toplumun yaşantısında yaşanan küçük ve büyük olaylar kültürel değerleri ve edebiyatı etkiler. Gelişen ve değişen dünyamızda sözlü kültür ürünlerini yazılı olarak kayıt altına almadığımız takdirde unutulmaya mahkumdur. Halk edebiyatının ana kaynağı ise halkın meydana getirdiği ürünlerdir. Bu anlayışla 'Çukurkuyu Kasabası Sözlü Kültürü Üzerine Bir İnceleme' isimli bu tezde, Çukurkuyu Kasabası'nın sözlü kültür ürünleri ele alınmış ve bu sözlü kültür ürünleri saha araştırmasıyla kaynak kişilerden derlenip incelendikten sonra kayıt altına alınıp sözlü kültür ürünleri hazinesi ortaya çıkarılmıştır. Tezde, sözlü kültür ürünlerinin tanımı ve çeşitleri hakkında bilgi verilmiş, derlenen sözlü kültür ürünlerinin başlıklar halinde sınıflandırılmaları yapılmış ve sınıflandırmaların derlenen sözlü kültür ürün örnekleri ile desteklenmesi sağlanmıştır. Çalışmanın birinci bölümünde araştırma alanıyla ilgili bilgiler, araştırmanın arka planı, amacı, problemi, önemi ve kuramsal çerçeve, yöntem hakkında bilgiler verilmiştir. İkinci bölümde tezin yapılma yöntemiyle ilgili bilgiler sunulmuştur. Çalışmanın bulgular bölümünde Anonim Halk Edebiyatı manzum ürünleriyle ilgili bilgiler verilip Çukurkuyu Kasabası'nda derlenen halk edebiyatı manzum ürünlerinden örnekler sunulmuştur. Anonim Halk Edebiyatı manzum-mensur ürünleri başlığında hakkında bilgiler verilip Çukurkuyu Kasabası'nda bu türler için derleyebildiğimiz örneklere yer verilmiştir. Anonim Halk Edebiyatı mensur ürünleri başlığında ise Çukurkuyu Kasabası'nda tesbit edebildiğimiz ürünlere yer verilmiştir. Çalışmanın sonunda ise sonuç ve öneriler, kaynak şahıslar, kaynakça bulunmaktadır. Çukurkuyu Kasabası'nın sözlü kültür ürünleri saha araştırmasıyla derlenerek kayıt altına alınmıştır. Kaynak kişilerle görüşmeler neticesinde Çukurkuyu Kasabası'nın gerek maddi gerek manevi değerlerinin sözlü kültür ürünlerine yansıdığı saptanmıştır.
Şeyh Galip'in Hüsn ü Aşk'ında medeniyet tasavvuru

Şeyh Galib tarafından yazılan Hüsn ü Aşk, klasik aşk mesnevisi geleneğinin eşsiz örneklerinden biridir. İki aşık arasında geçen beşeri bir aşk hikayesi olarak tahkiye edilse de aslında tasavvufa intisap etmiş bir salikin seyr ü sülukunu anlatan sembolik bir eserdir. Aynı zamanda olağanüstü varlıkların ve mekanların yer alması sebebiyle fantastik bir hikaye olma özelliğine sahiptir. Fakat klasik aşk mesnevisine aykırı özellikleri, kurgusunun temelini oluşturan şahıs kadrosu ve onların terbiye usulleriyle İslam medeniyetinin temel kaynaklarını sembolize ediyor olması onun sadece klasik bir aşk hikayesi olmadığını göstermektedir. Tezin amacı, klasik aşk mesnevisi geleneği bağlamında bu geleneğin remiz ve sembolleriyle yazılan Hüsn ü Aşk'ı bir medeniyet tasavvuru olarak okumaktır. İslam medeniyetinin temel kaynakları olan 'aşk', 'tevhid', 'vahiy' kavramları Hüsn ü Aşk'ta şahıs kadrosu; 'terbiye' mefhumu ise Mevleviliğin esaslarına dayanan seyr ü süluk ile simgelenmiştir. Hüsn ü Aşk, Osmanlı Edebiyatı'nın klasik aşk mesnevisi geleneğine armağanıdır. Aşık ile maşuk karakterlerinin aşktaki rollerini değiştirerek Allah'ın mahlukunda kendi tecellisine aşık olması fikrine dayanan ve bu sufi yaratılış düşüncesini sembolize eden mistik bir ontolojidir. Kainatı bu nazariyeye göre manalandıran eserin aynı zamanda bir medeniyet tasavvuru olduğu görülmektedir.
Türk Folklor Araştırmaları Dergisi'nin 1-183. sayılarında yer alan masal metinlerinin, 11-14 yaş grubu öğrencilerinin bilişsel, duyuşsal ve psikomotor özelliklerine göre uygunluğunun değerlendirilmesi

1949- 1980 yılları arasında 360 sayı olarak yayımlanmış olan, Türk Folklor Araştırmaları adlı derginin ilk 183 sayısındaki 79 masal, 11-14 yaş grubu çocuklarının bilişsel, duyuşsal ve psikomotor gelişim özelliklerine göre değerlendirilmiştir. Masallar; tema, iletiler ve kahramanları yönünden bilişsel ve duyuşsal uygunlukları göz önüne alınarak ve yapılandırmacı anlayışın öngördüğü becerilerin geliştirilmesine imkan sağlayacak nitelikte olup olmadığına göre incelenmiştir. Metinlerde anlatım unsurlarının çocuklarda merak ve ilgi uyandıracak olması, eğitirken eğlendirme fonksiyonu ve edebilik açılarından değerlendirilmiştir. Çalışmamız üç bölümden ve beş ekten oluşmaktadır. Birinci bölümde çalışmamız sonucunda metinleri önereceğimiz hedef kitlenin bilişsel, duyuşsal ve psikomotor gelişim özellikleri ele alınmıştır. İkinci bölümde, çocuk edebiyatı ve masalın çocuk edebiyatındaki yeri irdelenmiştir. Üçüncü bölümde ilgili dergideki masalların değerlendirilmesi verilmiştir. Ekler bölümünde, 79 masal metni sunulmuştur. Ekler kısmında masalların incelenmesi sonucunda vardığımız neticeler, dört tablo ile sunulmuştur. Bu çalışma ile hem Türk Folklor Araştırmaları adlı edebiyat tarihine karışmış olan bir dergiye, salt Türkçe Eğitimi, edebiyat sahası değil birçok alandaki araştırmacıların dikkatleri çekilmiş hem de 11-14 yaş grubu çocuklarının Türkçe ders kitaplarına farklı, yayımlanmamış masalların kazandırılması ihtiyacı bir ölçüde karşılanmıştır. Eleştirel düşünme, empati kurma, hoşgörülü olma, kendini ifade edebilme, yaratıcı düşünme gibi becerileri geliştirirken gurup çalışması, drama gibi anlatım tekniklerinin kullanımına elverişli metinler öğretmenlerin ve araştırmacıların beğenisine sunulmuştur.
Şuhi Divanı

Şuhi, 16. yüzyıldan aldığı klasik Osmanlı şiir birikimini olgunlukla ve zarafetle 18. yüzyıla taşıyan 17. yüzyılm günümüze kadar pek az bilinen şairlerinden biridir. Kaynaklar, onun hayatı hakkında pek az bilgi vermektedirler. Yani onun ne zaman doğduğu hakkında kesin bir şey bilmiyoruz. 17. yüzyılda Şuhf den bahseden tek biyografi çalışması olan Rıza Tezkiresinde Şuhi, 'nev'i şahsına münhasır' bir şair olarak tanıtılmaktadır. 18. yüzyılda yazılan Vakayiü'l-Fuzala isimli biyografi çalışmasında, müderris olan şairin ilim tahsili ve görev yaptığı medreseler hakkında ayrıntılı bilgiler verilirken özel hayatı üzerinde durulmamıştır. Bu araştırmanın amacı, istinsah tarihi bilinmeyen ve tek nüsha olan Şuhi Divanı'nı çeviri yazısıyla birlikte şekil, içerik ve üslup bakımından inceleyip hayatı ve edebi kişiliği hakkındaki kısa bilgileri vermektir. Bu amaçla tezkirelerin Şuhi hakkında verdiği sınırlı bilgiler bir araya getirilmiş ve onun edebi kişiliği hakkındaki diğer bilgiler de divanındaki şiirlerden çıkartılmaya çalışılmıştır. Veznin ve kafiyenin yardımıyla müstensihin yanlışları eleştirel bir şekilde değerlendirilmiştir. Şuhi Divanı; şekil, içerik ve üslup olmak üzere üç bölümde incelenmiştir. Şekil Özellikleri olarak nazmı şekilleri, vezin, kafiye ve redif değerlendirilmiştir. İçerik bölümünde, divanda yer alan dini unsurlar ve mitolojik-tarihi kişiler, divanda bahsediliş sebeplerine göre ete alınmıştır. Üsl%> değerlendirmesi sırasında, şairin divanda kullandığı deyimler ve atasözleri, dildeki sadelik, ahenk, edebi sanat örnekleri tespit edilmeye çalışılmıştır. VIISonuç kısmında da, Şuhi Divanı'nın Şufai'nin edebi kişiliğinde aydınlattığı yönler belirtilmeye çalışılmıştır. Baton arastama, şiirlerdeki tamlamalar ve özel isimler için hazırlanmış dizinlerle ve kısa bir kaynakça ile son bulmaktadır.
15. yüzyıl divanlarında tabiat ile ilgili alegorik unsurlar

Bu çalışmamızda alegorik sözcüklerin 15. yüzyıl divan şairlerinden Adli, Ahmed Paşa, Avni, Hamdullah Hamdi, Necati Bey ve Şeyhi divanlarında kullanılışı incelenmiştir. Böyle bir konu seçmemizdeki amaç; Osmanlı Devleti'nin kültür ve edebiyat bakımından gelişme gösterdiği bir devir olan 15. yüzyılda divan edebiyatında şairlerin ortak kullandıkları kimi sözcüklere hayal gücünün etkisiyle nasıl farklı anlamlar yüklediklerini ve ne denli zengin bir hayal gücüne sahip olduklarını gözler önüne sermektir. Çalışmamız; ön söz, giriş ve iki bölümden oluşmaktadır. Önsözde çalışmanın konusu, takip edilecek yöntem ve teknikler gibi hususlara değinilmiştir. Çalışmamızın birinci bölümü olan 'Giriş' kısmında 15. yüzyılın genel özellikleri, divan edebiyatı ve incelenen divanların şairleri hakkında bilgi verilmiş, böylelikle divan edebiyatının gelişme ortamı ve yüzyılın sosyal şartlarının zihnimizde canlanması amaçlanmıştır. Ayrıca kendileri de birer divan sahibi olan padişahların ilme, alime, edebiyata özellikle şaire ve şiire verdikleri önem gözler önüne serilmeye çalışılmıştır. Çalışmamızın ikinci bölümünde ise incelediğimiz divanlarda geçen alegorik sözcükleri önce genel sınıflandırma ile daha sonra ise alt başlıklarla örneklendirdik. Bu incelemede hem divanlarda geçen bu ortak kavramları bir araya topladık hem de bu kavramları hangi şair hangi anlamda kullanmış açıklamaya çalıştık.
Evliya Çelebi seyahatnamesinde sağlık

Türk kültür tarihinin seyahatname türünde akla gelen ilk eseri Evliya Çelebi tarafından kaleme alınan 'Seyahatname ' adlı eserdir. Eser, gerek içindekiler bakımından gerekse muhteva itibari ile çok farklı disipline kaynak niteliği taşımakla adeta laboratuvar yayın vasfına da sahiptir. Evliya Çelebi Seyahatnamesi yazıldığı günden bugüne artan oranda ilgiye mazhar olmuş, eser gerek akademik gerek araştırma, inceleme ve değerlendirme türünden pek çok yayına çeşitli açılardan taşınmıştır ki eserin oldukça renkli ve çeşitli kimyası içerisinde çalışmamıza dayanak ve kaynak teşkil eden dilimi 'Sağlık'tır. Evliya Çelebi'nin bakış açısı ve tespitleri etrafında 17. yüzyılda gerek Anadolu gerekse Anadolu dışı farklı coğrafyalarda sağlık ile alakalı hususların bir bütün olarak bir araya getirilmesi amacı doğrultusunda şekillenen çalışmamızda sağlığa bütün bileşenleri etrafında bir bakış gerçekleştirilmiştir. Özellikle Anadolu kültür atlasına, soyut-somut yapı birimleri bakımından dünden daha fazla ihtiyaç duyulması, bu yaklaşım ve ideali destekleyecek nitelikte araştırma ve inceleme sayısının artmasına doğrudan bağlantılıdır ki çalışmamız ana hatları ile bu idealinin gerçekleşmesine hizmet etmeye aday bir parça olmaya taliptir.
Aşık Çelebi Terceme-i Ravzatü'ş-Şüheda

Hüseyin Vaiz-i Kaşifi'nin Kerbela olayını merkeze alarak 908/ 1502 yılında yazdığı Ravzatü'ş-Şüheda konusuyla ilgili Fars edebiyatının şaheseridir. Eser yazıldıktan kısa bir süre sonra farklı kişiler tarafından Türkçe'ye tercüme edilmiştir. Bunlardan birisi de Aşık Çelebi'nin tercümesidir. O, eseri 953/ 1546 yılında tercüme etmiş olsa da kırk yaşında iken (966/1560) metni tekrar düzenlemiştir. Bu düzenlemeden sonra ortaya sanat kaygısı ile oluşturulmuş bir metin çıkmıştır. Tezin öncelikli amacı, yazma halde bulunan eserin 'tenkitli metin' yöntemiyle metninin hazırlanması olarak belirlenmiştir. Metnin daha iyi anlaşılması için de hem kaynak metnin yazarı, hem de mütercim tanıtılmıştır. Görüldüğü kadarıyla Aşık Çelebi tercüme esnasında kaynak metne şekil özellikleri açısından büyük ölçüde bağlı kalmıştır. Ancak içerikle ilgili aynı şeyi söylemek zordur. Kaynak metnin bazı kısımlarında özetleme yoluna gittiği gibi bazı yerlerde de genişletme yoluna gitmiştir. Yine bazı yerleri tercüme etmeden geçtiği gibi, bazı yerlerde de eklemelerde bulunmuştur. Tezde mütercimin bu tür tercihlerinin olası sebepleri de araştırılmıştır.