turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Çocuklarda helicobacter pylori enfeksiyonu ile vücut kitle indeksi arasındaki ilişkinin değerlendirilmesi

AMAÇ: Helicobacter pylori enfeksiyonu insanlarda en sık rastlanılanbakteriyel enfeksiyonlardan biridir. Dünya popülasyonunun yaklaşık %50'sinin enfekte olduğu düşünülmektedir. Çoğunlukla çocukluk yaş grubunda edinildiği bilinen bu etken, çocukluklarda sıklıkla asemptomatikseyretmesine rağmen, gastrit, peptik ülser dışında erişkin yaşa kadar tedavi edilmediğinde gastrik kansere sebep olabilir. Bunların dışındamikroorganizmanın net açıklanamayan mekanizmalarla gastrointestinal sistem dışı önemli hastalıklarla da ilişkili olabileceği düşünülmektedir. Çalışmamızın amacı; vücut kitle indeksi ve Helicobacter pylori enfeksiyonu arasındaki ilişkiyi ve Helicobacter pylori enfeksiyonunun hemogram, biyokimyasal parametreler ve üst gastrointestinal sistem endoskopik vehepatobiliyer sistem ultrasonografik bulguları üzerine etkilerini değerlendirmektir. YÖNTEM: İstanbul Medeniyet Üniversitesi Çocuk Gastroenterolojibölümünde 2014- 2019 yılları arasında takip edilen ve çeşitli şikayetlersebebiyle üst gastrointestinal sistem endoskopik incelemeleri yapılmış 2-18 yaş arasındaki hastaların dosyaları taranarak, endoskopi esnasındaki boy, kilo, hemoglobin, trombosit, serum vitamin B12, demir, ferritin, D vitaminidüzeyleri, endoskopi ve patoloji raporları ve ultrasonografi bulguları kayıt edilmiştir. Hastaların büyüme ölçümlerinin değerlendirilmesinde Centersfor Disease Control vücut kitle indeksi persantil eğrilerikullanılmıştır. Hastaların vücut kitle indeksi persantil değerleri ileHelicobacter pylori kolonizasyonu arasındaki ilişki ve Helicobacter pylori'ninendoskopik ve patolojik bulgular, serum hemoglobin, trombosit, ferritin, demir, D ve B12 vitamin düzeyleri ve ultrasonografi bulguları üzerine etkileri araştırılmıştır. Bunun yanında vücut kitle indeksi ile endoskopik ve patolojik bulgular, serum hemoglobin, trombosit, ferritin, demir, D ve B12 vitamin düzeyleri ve hepatobiliyer ultrasonografi bulguları arasındaki ilişki değerlendirilmiştir. SONUÇ: Çalışmamıza 232 kız ve 134 erkek olmak üzere 366 hasta dahil edilmiştir. Obez hastaların %43'ünde, zayıf hastaların ise %17'sindeHelicobacter pylori pozitiftir. Helicobacter pylori kolonizasyonu saptanan 147 hastanın %4'ü zayıf, %14'ü obezdir. Buna göre obez hasta grubundazayıf hastalara oranla Helicobacter pylori enfeksiyonunun daha yüksek oranda görüldüğü düşünülebilir. Helicobacter pylori kolonizasyonu olan hastaların ortalama serum B12 ve D vitamini düzeylerinin, Helicobacter pylori saptanmayan gruba göre daha düşük olduğu görülmüştür. Vücut kitle indeksi ve Helicobacter pylori enfeksiyonu arasındaki ilişki halençelişkilidir. Pediatrik hastalarda bu konuda az sayıda çalışma mevcuttur ve geniş çaplı prospektif çalışmalara ihtiyaç duyulmaktadır.
Eskişehir il merkezinde 0-6 yaş grubu çocuklarda febril konvülziyon prevalansının araştırılması

Febril konvülziyon çocukluk çağının en sık görülen yaşa bağımlı benign ve ateşle ortaya çıkan konvülziyondur. Dünya genelinde %2-5 sıklığında görülmektedir. Febril konvülziyon patogenezi tam olarak aydınlatılmamış olmakla birlikte genetik yatkınlığın rol oynadığı ve yaşa bağımlı olarak ateşle birlikte konvülziyon duyarlılığının arttığı düşünülmektedir. Ülkemizde değişik şehirlerde gerçekleştirilen araştırmalarda farklı febril konvülziyon sıklığı saptanmasına karşın tüm ülkemizi kapsayan çok merkezli bir çalışma bulunmamaktadır. Bu çalışmaya Eskişehir il merkezinde aile hekimliği sistemine kayıtlı 0-6 yaş grubu çocuklar arasından rastgele örneklem ile seçilen 933 çocuk katıldı. Yüz yüze görüşme yöntemiyle anne babalara uygulanan anket sonucunda 24 çocukta FK saptandı, FK prevalansı % 2.57 olarak hesaplandı. Onsekiz çocuk tek nöbet geçirmişken 6'sında konvülziyon tekrarlamıştı. Basit tipte FK 20 hastada, kompleks FK dört hastada saptandı. Nöbet 20 hastada ateşin yükseldiği ilk 4 saat içerisinde, dört hastada ise daha geç sonra meydana gelmişti. Altı hastada nöbet sırasında ateş 380C dereceden düşük, 18 hastada yüksek ölçülmüştü. FK'lı çocuklarda en sık ateş nedeni üst solunum yolu enfeksiyonuydu. Prematürelik, yenidoğan yoğun bakım tedavisi alma, kreşe devam etme, anne baba akrabalığı, düşük anne eğitim düzeyi, ailede FK öyküsü oranı FK'lı çocuklarda FK geçirmeyenlere göre daha fazlaydı. Evde yaşayan kişi ve kardeş sayısı, anne baba yaşı, ailede epilepsi öyküsü FK geçiren ve geçirmeyen çocuklarda benzerdi. Sonuç olarak Çalışmamızda Eskişehir il merkezindeki FK sıklığını % 2.57 olarak saptadık. Bu oran yayınlarda bildirilen sıklıkla uyumludur. Ancak Türkiye'de daha önce bildirilen bölgesel FK sıklığından daha düşüktür. Tüm ülkeyi yansıtabilecek geniş kapsamlı çalışmaların yapılmasının yararlı olacağı kanısına varıldı.
Çocukluk çağı lenfomalarında serum selenyum düzeyinin etyolojik açıdan önemi ve prognoz üzerindeki etkilerinin araştırılması

Amaç: HL ve HDL'lı hastaların başvuru sırasında serum selenyum düzeylerinin aynı yaş grubundaki sağlıklı çocuklar ile karşılaştırıldığında düşük olup olmadığını araştırmak ve yaş, cinsiyet gibi demografik özellikler ile B semptomları, histopatolojik alt grup, evre, LDH gibi prognostik kriterler ile ilişkisine olup olmadığını ve beyaz küre sayısı, hemoglobin düzeyi, trombosit sayısı, eritrosit sedimentasyon hızı ile ilişkisi olup olmadığını araştırmakHastalar ve Metod: Bu çalışmaya Ankara Üniversitesi Tıp Fakültesi Çocuk Onkoloji Bölümü ve Dr. Sami Ulus Çocuk Hastanesi tarafından takip edilen 15 Hodgkin lenfoma ve 20 Hodgkin dışı lenfomalı hasta ile 28 sağlıklı kontrol dahil edilmiştir. Ancak HL'li 3 hasta ve HDL'li 1 hastanın serumları teknik nedenle çalışılamamıştır. Serum örnekleri hastalardan tedavi öncesinde alınmıştır ve atomik abzorpsiyon yöntemiyle çalışılmıştır. Bulgular: Ortalama selenyum değeri HL, HDL ve sağlıklı kontrol grubunda sırayla 123, 42 27,907 ? /L, 145, 74 43,372 ? /L ve 120, 96 39,533 ? /L bulunmuştur. Gruplar arasında istatistiksel anlamlı fark bulunmamıştır (p>0.05). Gruplar içinde malnutrisyona rastlanmamıştır. Serum selenyum düzeyi ile yaş, cinsiyet gibi demografik özellikler ile B semptomları, histopatolojik alt tip, evre ve LDH gibi prognostik faktörler ile ilişki bulunmamıştır. Ayrıca serum selenyum düzeyi ile beyez küre sayısı, hemoglobin düzeyi ve trombosit sayısı arasında da ilişki saptanmamıştır. Sadece HL grubunda eritrosit sedimantasyon hızı, HDL grubuna göre anlamlı yüksek bulunmuştur. (Ortanca değer 88 mm/saat, dağılım 16-145 mm/h). Sonuç: Birçok erişkin kanserinde düşük selenyum düzeyi ile kanser insidansı arasında ilişki saptanmıştır. Ancak çocukluk çağı kanserleri ile selenyum arasındaki ilişkiyi gösteren çalışmalar sınırlıdır. Daha önce yapılan çalışmalarda hastalarda malnutrisyon saptanmıştır. Bizim hastalarımızda malnutrisyona rastlamadık. Bu nedenle hastalarımızın selenyum düzeyini düşük bulmamış olabiliriz. Bizim çalışmamızda hasta gruplarında malnutrisyonun olmaması, selenyum düzeyinin normal bulunması, selenyumnun HDL ve HL gelişiminde rolü olmadığını düşündürmektedir. Ancak daha kesin sonuçlar için daha fazla sayıda hasta ve sağlıklı çocuğun olduğu çalışmalara ihtiyaç vardır.
Yetiştirme yurtlarında ve sevgi evlerinde yaşayan farklı fiziksel aktivite düzeylerine sahip çocukların bazı psikolojik parametrelerinin incelenmesi

CERİT Emrah. 'Yetiştirme Yurtlarında ve Sevgi Evlerinde Yaşayan Farklı Fiziksel Aktivite Düzeylerine Sahip Çocukların Bazı Psikolojik Parametrelerinin İncelenmesi ' Doktora Tezi, ÇORUM, 2018. Bu çalışma Amasya ve Çorum Yetiştirme yurtlarında ve Sevgi Evlerinde kalan 14-17 yaşlarındaki kız ve erkek çocukların farklı fiziksel aktivitelere katılım düzeyleri, saldırganlık tutumları ve yalnızlık gibi durumları arasındaki farklılıkların belirlenmesi amacı ile yapılmıştır. Çocukların, gençlerin ve yetiştirme yurtlarında kalan çocukların psikolojik ölçüm değerleri ile ilgili çeşitli araştırmalar yapılmış olmasına karşın, ülkemizde 14-17 yaş arası yetiştirme yurtlarında ve sevgi evlerinde kalan çocukların fiziksel aktivite düzeylerinin bazı psikolojik parametrelerini irdeleyen araştırmaya çok az sayıda rastlanmıştır. Bu nedenle, farklı fiziksel aktivite düzeylerine sahip çocukların psikolojik parametrelerinin incelenmesi açısından önemlidir. Çalışma yöntemi olarak Aile ve Sosyal Politikalar Bakanlığı Amasya İl Müdürlüğü'ne bağlı Amasya erkek-kız yetiştirme yurtlarında ve sevgi evlerinde kalan 95 erkek, 85 kız ve Çorum İl Müdürlüğü'ne bağlı erkek-kız yetiştirme yurtlarında, sevgi evlerindeki 78 erkek, 64 kız olmak üzere toplam 322 çocuğa ulaşılmıştır. Çocuklara kişisel bilgi formu, atılgan saldırganlık, saldırganlık ve yalnızlık envanterleri uygulanmıştır. Araştırmanın istatistiksel çözümlemeleri SPSS 20 programına göre değerlendirilmiştir. Farklı fiziksel aktivite düzeyleri ve spor yapma sıklığına yönelik veriler kişisel bilgi formundaki sorulardan çıkarımsal olarak elde edilmiştir. Bu nedenle herhangi bir fiziksel aktivite uygulaması yapılmamıştır. Verilerin analizine göre farklı yaş grupları arasında yalnızlık, atılgan saldırganlık düzeyleri açısından anlamlı farklılık bulunmaktadır (p<0.05). Yaş arttıkça atılgan saldırganlıkta artış görülürken yalnızlık düzeylerinde ise azalma görülmektedir. Haftada 3 gün ve üzeri fiziksel aktivite yapanların, yapmayanlara göre atılgan saldırganlık puanları yüksek iken yalnızlık puanları ise düşük olduğu söylenebilir. Sonuç olarak fiziksel aktivitenin olumlu etkilerinin yanı sıra yetiştirme yurdundaki ve sevgi evlerindeki çocukların duygusal gelişimlerine de olumlu katkı yapacağının bilinmesi daha da iyisi kişilerin bunu yaşam tarzı olarak benimsemelerinin sağlanması etkili olacaktır.
Pasif sigara içiciliğinin çocukların süt ve daimi diş sürme zamanına etkisinin incelenmesi

Amaç: Bu araştırmanın amacı pasif sigara içiciliğinin süt ve daimi dişlerin sürme zamanına etkisinin değerlendirilmesi ve diş sürmesini etkileyen risk faktörlerini belirtmektir. Materyal ve Metot: Çalışmaya 4-7 yaş aralığında, pasif sigara içici grupta 495 çocuk ve kontrol grubunda 533 çocuk dahil edildi. Çalışma kapsamındaki toplam 1028 çocuğun ilk süt dişi sürme zamanı sözlü anket yöntemi ile değerlendirildi. 6-7 yaş aralığındaki 262'si pasif sigara içici grupta bulunan 540 çocuk ise ağız içi muayeneleri yapılarak sürmüş 1. daimi molar dişleri kaydedildi. İlk süt dişi sürme zamanında ve 1. daimi molar dişlerin sürmesinde prenatal, perinatal, postnatal ve sosyodemografik faktörlerin etkisi istatistiksel olarak analiz edildi. Bulgular: Pasif sigara içici grupta ilk süt dişi sürme zamanın kontrol grubuna göre önemli oranda erken olduğu belirlendi (p<0,001). Pasif sigara içici grupta sürmüş 1. daimi molar dişlerin kontrol grubuna göre istatistiksel olarak anlamlı oranda daha erken sürdüğü belirlendi. İlk süt dişi ve 1. daimi moların sürmesinde prenatal ve postnatal pasif sigara içiciliği, doğum ağırlığı, annenin eğitim seviyesinin önemli risk faktörü olarak saptandı. Sonuç: Pasif sigara içiciliğinin ilk süt dişi ve 1. daimi molar dişin sürmesinin hızlanmasında etkili olduğu saptandı.
Pediatrik grup ewing sarkomda immünhistokimyasal olarak EZH2 ekspresyonu ve klinikopatolojik prognostik faktörlerle ilişkisi

Ewing sarkom çocukluk çağı ve genç erişkin döneminde osteosarkomdan sonra en sık görülen ikinci malign kemik tümörüdür. Olguların %85-95'inde (11;22)(q24;q12) translokasyonu izlenmektedir. Bu 11. kromozom üzerindeki FLI1 geni ile 22. kromozom üzerindeki EWS geninin füzyonu ile sonuçlanmaktadır. Son dönemdeki çalışmalarda oluşan EWS/FLI1'in EZH2 promotör bölgesine bağlandığı ve EZH2 ekspresyonunu arttırdığı tespit edilmiştir. EZH2 bir supresör gendir ve dolayısıyla fazla eksprese edildiği zaman normalde aktif olan birçok tümör süpresör gen kapatılır. Bu nedenle EZH2 meme kanseri, prostat kanseri, mesane kanseri ve oral skuamöz hücreli kanser gibi çeşitli tümör tiplerinde bir onkogen olarak kabul edilmektedir. Bu çalışmanın amacı pediatrik grup ES olgu serimizde EZH2 ekspresyonu ve EZH2 ekspresyonunun klinikopatolojik prognostik faktörlerle ilişkisini araştırmaktır. Çalışmamızda çocukluk çağında ES tanısı alan ve Uludağ Üniversitesi Kemik ve Yumuşak Doku Tümör Konseyi'nde kaydı bulunan 35 olgu incelendi. EZH2 antikoru kullanılarak yapılan immünohistokimyasal çalışmada 35 olgunun 32'sinde (%91,4) pozitif immünreaktivite belirlendi. Pozitif immünreaksiyon gözlenen olguların 7'sinde (%20) yaygın, kuvvetli, 15'inde (%42,8) orta dereced, geri kalan 10 olguda (%28,5) ise fokal, zayıf derecede boyanma saptandı. Üç olguda (%8,5) negatif immünreaksiyon gözlendi. Çalışmamızda EZH2 immünreaktivitesi ile ES'da bilinen prognostik faktörler olan yaş, cinsiyet, tümör lokalizasyonu, tümör boyutu, metastaz, nüks varlığı ve sağkalım arasındaki ilişki istatistiksel olarak araştırıldı ancak anlamlı bir sonuç elde edilemedi. Sonuç olarak çalışmamıza dahil edilen çoçukluk çağı ES olgularının genel özelliklerinin ve rutin prognostik faktörlerin dağılımının genelde literatürle uyumlu olmasına karşın EZH2 ekspresyonu ile prognostik faktörler ve sağ kalım arasında istatistiksel olarak kesin çıkarımlarda bulunamamızın sebebinin serimizin küçük olmasından kaynaklandığı düşüncesiyle ileri çalışmaların yararlı olacağı kanısına varıldı.
Juvenil sistemik lupus eritematozuslu çocuklarda hastalık takibinde ya da teşhisinde sitopeni olan ve olmayanlar arasında hemofagositik lenfohistiyositoz mutasyon varlığı incelemesi

Juvenile sistemik lupus eritematozuslu çocuklarda hastalik takibinde ya da teşhisinde sitopeni olan ve olmayanlar arasinda hemofagositik lenfohistiyositoz mutasyon varliği incelemesi Bu araştırmaya Cerrahapaşa Tıp Fakültesi Çocuk Romatoloji Bilim Dalı tarafından takipli 57 juvenil Sistemik Lupus Eritematozus tanılı hasta katıldı. Juvenil sistemik lupus eritematozuslu hastalar takibinde ya da teşhisinde bir veya birden fazla seride sitopenisi gelişenler ve gelişmeyenler olarak gruplara ayrıldı. Çalışmaya alınan hastalarda sintaksin ve perforin mutasyonu taraması yapıldı. Çalışmamızda araştırdığımız mutasyonlar ve polimorfizmler herhangi bir sağlık problemi olmayan Cerrahpaşa Tıp Fakültesi adölesan ve genel çocuk polikliniklerine sağlık taraması amacıyla başvuran 48 sağlıklı kontrol grubu ile karşılaştırılarak değerlendirildi. Çalışmaya katılan hastalarımızın 39 (%68)'u kız, 18 (%31)'i erkekti, K:E oranı 2.1: 1 idi. Tek seride sitopenisi olan 22 hasta, bisitopenisi olan 9 hasta, pansitopenisi olan 4 hasta, sitopenisi olmayan 22 hasta bulunmaktaydı. Mutasyon analizine göre STX11 geni, 2. Ekzonda 4 hastada mutasyon vardı. STX11 geni 2. ekzonunda 11 hastada polimorfizm bulunmaktaydı. Bunlar sitopeni olan ve olmayanlar ve kontrol grubu ile karşılaştırıldığında istatistiksel açıdan anlamlı fark saptanmadı. PRF1 geninde 1. Ekzonda 8 hastada tekli nükleotid değişimi tespit edildi. Bu değişim hemolitik anemisi olan jSLE hastalarında istatistiksel olarak anlamlı bulundu. Aynı zamanda kontrol grubu ile karşılaştırıldığında perforinin tekli nükleotid değişiminin jSLE hastalarında bulunması istatistiksel olarak anlamlı bulundu. Hemofagositik lenfohistiyositoz hastalığı ile jSLE hastalığının patofizyolojisinin benzer yollardan geliştiği düşünülerek ortak bir genetik mutasyon saptanmaya çalışıldı.
Okul öncesi eğitim kurumlarına geçiş sürecindeki koklear implantlı çocukların ebeveynlerinin ihtiyaçlarının belirlenmesi

Çalışmamızda, okul öncesi eğitim kurumlarına geçiş sürecinde olan koklear implantlı çocukların ebeveynlerinin ihtiyaçları araştırılmıştır. Bu amaçla, Hacettepe Üniversitesi, Kulak Burun Boğaz Anabilim Dalı, Odyoloji ve Konuşma Bozuklukları Bilim Dalı'nda bulunan, İşitme Konuşma Eğitim Merkezi'nde ve Ankara'daki özel eğitim merkezlerinde takip edilen, okul öncesi dönemde olan 3-6 yaş aralığında koklear implantlı çocuğu bulunan 130 anne-baba değerlendirilmiştir. Ebeveynlerinin bilgi gereksinimlerini belirlemek amacıyla, Akçamete, Kargın ve Baydık (2001) tarafından geliştirilen ''Anasınıfına Geçişte Aile Gereksinimleri Belirleme Ölçeği'' kullanılmıştır. Ailelerin ölçekteki belirtilen tüm maddeler ile ilgili bilgi gereksinimi duydukları bulunmuştur. Ebeveynlerinin ihtiyaçlarında annenin eğitim durumu, ailenin sosyo-ekonomik düzeyi, çocuğun cinsiyeti, çocuğun devam ettiği eğitim kurumlarında babanın eğitime dahil olup olmaması dışındaki diğer demografik değişkenlerin anlamlı bir farklılığa yol açmadığı tespit edilmiştir. Ayrıca, okul öncesi yaşta işitme engelli çocuğu bulunan ailelerin anasınıfına geçiş sürecindeki gereksinimlerinin belirlenmesini amaçlayan araştırmada elde edilen bulgular bu çalışmanın sonuçları ile paralellik göstermiştir. Bu sonuçlar doğrultusunda, koklear implant kullanan çocukların okul öncesi eğitim kurumlarına geçiş sürecine çocukla birlikte ebeveynlerinin de hazırlanması, ebeveynlerinin geçiş sürecindeki ihtiyaçlarını gidermeye yönelik hizmetlerin gerçekleştirilerek etkililiğinin araştırılması önerilmiştir. Bu doğrultuda okul öncesi eğitim kurumlarına geçiş yapacak olan koklear implantlı çocukların ebeveynlerine yönelik bilgilendirici bir kitapçık hazırlanmıştır.
Astımlı çocuk ebeveynlerine verilen taburculuk eğitiminin hastalığın seyrine etkisi

Bu çalışmanın amacı; astımlı çocuk ebeveynlerine verilen taburculuk eğitiminin astım seyrine etkisini incelemek, hastalığa yönelik önerilerde bulunarak sonrasında geliştirilecek araştırma ve bakım planlarına katkıda bulunmaktır. Yarı deneysel tipteki bu araştırmanın örneklemini 128 astımlı çocuk ebeveyni oluşturmuştur. Veriler 'Sosyo-demografik Özellikler Soru Formu ve 'Astım Seyri ve Semptomlarının Prevelansını Değerlendirme anketi ile toplanmıştır. Veriler SPSS 20. 0 paket programı ile tanımlayıcı istatistik, Mc Nemar testi ile değerlendirilmiştir. Astımlı çocukların % 58,6' sı (75 çocuk) 5-9 yaş aralığında ve % 65 ,6'sı (84 çocuk) erkektir. Çocukların %74,2' sinin (95 çocuk) sezeryanla, % 60 ,9'unun (78 çocuk) 2500 gram ve altında doğduğu belirlenmiştir. Çocuklarda astım atağı sırasında görülen kuru öksürük, gece öksürüğü, hışıltı, balgamlı öksürük, nefes darlığı, öksürükle birlikte kusma, boğaz ağrısı ve ateş görülme sıklığının ebeveynlere verilen taburculuk eğitiminden sonra azaldığı saptanmıştır (p<0,05). Çocuklarda atak gelişimi, hışıltı, öksürükle uyanma, acil servise başvuru sıklığı, yatarak tedavi alma sayı ve süresi taburculuk eğitimi öncesiyle kıyaslandığında önemli ölçüde azalmanın olduğu tespit edilmiştir (p<0,05). Ebeveynlere verilen taburculuk eğitimi öncesinde astım nedeniyle hastaların % 81 ,2'sinin (104 çocuk) günlük yaşam aktiviteleri kısıtlanırken, taburculuk eğitimi sonrası bu oran % 20,3' e (26 çocuk) gerilemiştir. Astımlı çocuk ebeveynlerine verilen taburculuk eğitiminin, astım semptomlarının görülme sıklığının azalmasında yararlı olduğu saptanmıştır. Bu nedenle taburculuk eğitiminin etkisiVIIgöz önünde bulundurulmalı ve hasta hastaneden ayrılmadan önce ebeveynlere taburculuk eğitimi verilmeli, eğitim ev ziyaretleri ile sürdürülmelidir.
Çocukluk çağı kanserlerinin demografik, klinik ve sağkalım özellikleri (1990-2012)

Amaç: Merkezimize 1990- 2012 yılları arasında başvuran ve pediatrik kanser tanısı alan olguların demografik, klinik ve sağkalım özelliklerinin değerlendirilmesi amaçlanmıştır. Hastalar ve Yöntem: Merkezimize 1990- 2012 yılları arasında başvuran, pediatrik kanser tanısı alan 0-19 yaş arası olgular geriye dönük olarak tarandı. Bulgular: Çalışmaya alınan 2413 hastanın ortanca tanı yaşı 6,96 yıl (3 gün- 19 yıl) ve erkek/kız oranı 1,26 olarak saptandı. Hastaların %7,9'u 0-1 yaş arasında, % 31 ,9'u 1-4 yaş arasında, %24,9'u 5-9 yaş arasında, %26,1'i 10-14 yaş arasında ve %9,2'si 15-19 yaş arasındaydı. Grubun 5 yıllık sağkalım oranı %74, 4 saptandı. Hastaların tanı gruplarında göre dağılımı şu şekildedir: Santral sinir sistemi tümörleri (n=494) %20, 5 ; malign kemik tümörleri (n=367) %15, 2 ; lenfoma ve retiküloendotelyal tümörler (n=360) %14, 9 ; yumuşak doku sarkomu (n=317) %13, 1 ; retinoblastom (n=207) %8,6 ; nöroblastom ve diğer periferal sinir hücresi tümörleri (n=164) %6,8 ; lösemiler (n=133) %5,5 ; germ hücreli tümörler (n=130) % 5,4 ; karsinom ve diğer epitelyal kanserler (n=129) %5,3 ; böbrek tümörleri (n=88) %3,6 ; karaciğer tümörleri (n=24) %1,0. Sonuç: Merkezimizde en sık görülen solid tümör gelişmiş ülke verilerine benzer şekilde SSS tümörleridir. Çalışmamızda kemik tümörleri ve retinoblastom sıklığının yüksek saptanması merkezimizin bu tümörler için referans merkezi olmasına bağlıdır.
Tip 1 diyabetli çocuk ve adölesanların beslenme örüntülerinin metabolik profilleri üzerine etkileri

Diyabetli çocuk ve adölesanların yeterli ve dengeli beslenmesi, diyabetin komplikasyonlarının görülme sıklığını düşürme ve/veya komplikasyonların ortadan kalkmasını sağlama gibi olumlu etkilerinin olduğu bilinmektedir. Çocuk ve adölesanların yeterli ve dengeli beslenmesi için besin ve besin ögelerini önerilen alım düzeylerinde almaları gerekmektedir. Bu çalışma tip 1 diyabetli çocuk ve adölesanların besin ve besin ögelerini tüketim durumlarını belirlemek ve bazı besin ögelerinin, glikolize hemoglobin (HbA1c) düzeylerine ve diğer biyokimyasal bulgularına olan etkilerini araştırmak amacı ile planlanıp yürütülmüştür. Çalışmaya İstanbul Üniversitesi, İstanbul Tıp Fakültesi Çocuk Sağlığı ve Hastalıkları Anabilim Dalı Büyüme Gelişme ve Endokrin Bilim Dalı polikliniğinden izlenen 2-19 yaşları arasında 18 erkek, 34 kız toplam 52 tip 1 diyabetli çocuk ve adölesan alınmıştır. Çocuk ve adölesanların ağırlık ve boy uzunlukları ölçülmüştür. Beden Kütle İndeksleri hesaplanmıştır. Demografik özellikler, önceden hazırlanan bir anket formu ile elde edilmiştir. Çocuk ve adölesanların biyokimyasal bulgularından kolesterol düzeyleri ve HbA1c düzeyleri dosyalarından elde edilmiştir. Çocuk ve adölesanların %37.7'sinin BKİ düzeylerine göre 25 .-75. persentillerde olduğu belirlenmiştir. Bulgular SPSS v20. 0 paket programı ile değerlendirilmiştir. Çocuk ve adölesanlar HbA1c düzeylerine göre 3 gruba ayrılmıştır; %7,5'in altı iyi, %7,5- 9 arası orta ve %9'dan fazla olanlar ise kötü kan şekeri kontrolüne sahip olarak değerlendirilmiştir. Çocuk ve adölesanların %40,4'ünün kötü glisemik kontrollü olduğu belirlenmiştir. Araştırmaya katılan tip 1 diyabetli çocuk ve adölesanların aldıkları makro besin ögelerinin günlük aldıkları enerjiye oranları ise; sırası ile karbonhidratların %46, proteinlerin %17, yağların %37 olduğu ve yağlar dışında AMDR aralıklarında olduğu belirlenmiştir. Çocuk ve adölesanların %71,2'sinin A vitaminini, %86,5'inin E vitamini, %76,9'unun folatı, %32'sinin C vitaminini, %100'ünün potasyumu, %84,6'sının posayı yetersiz aldığı belirlenmiştir. Hasta gruplarının HbA1c düzeyleri ile egzersiz yapma durumları arasında istatistiksel olarak önemli olduğu belirlenmiştir (p<0,05). Yapılmış çalışmaların aksine egzersiz yapanlarda HbA1c düzeyi diğer gruplara göre yüksek bulunmuştur. Hastaların HbA1c düzeylerine göre enerji, karbonhidrat, protein ve yağ alım ortalamalarının istatistiksel olarak anlamlı farklılık göstermediği belirlenmiştir (p<0,05). Sonuç olarak diyabetli bireylerin metabolik ve glisemik kontrollerinin sağlanması için düzenli olarak besin tüketimlerinin kontrol edilmesi, yeterli ve dengeli beslenmelerinin sağlanması gerektiği sonucuna varılmıştır.