turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Dikkat eksikliği hiperaktivite bozukluğu olan çocuklarda serum proinflamatuar sitokin ve visfatin düzeyi

Amaç: Dikkat eksikliği hiperaktivite bozukluğu, kişinin yaşına ve gelişim düzeyine uygun olmayan dikkatsizlik, hiperaktivite ve dürtüsellik belirtileri ile karakterize olup, çocukluk çağında en sık görülen psikiyatrik bozukluklardan biridir. Genetik, çevresel ve biyolojik faktörlerin karşılıklı etkileşerek DEHB etiyolojisinde rol oynadığı düşünülmektedir. Son yıllarda yapılan çalışmalarda inflamasyonun da DEHB etiyolojisinde yer alabileceğinin üzerinde durulmaktadır. Bu çalışma ile de visfatin, IL-1beta, IL-6 ve TNF-alfa gibi inflamatuar moleküllerin DEHB etiyolojisindeki rolünün araştırılması amaçlanmıştır. Yöntem: Erciyes Üniversitesi Tıp Fakültesi Çocuk ve Ergen Psikiyatrisi Polikliniği'ne başvuran, 6-18 yaş arası 60 hasta ve 20 sağlıklı kontrol çalışmaya alındı. Çalışmaya dahil edilen çocuk ve ergenlerin ebeveynleri ve öğretmenleri tarafından Atilla Turgay Çocuk ve Ergenlerde Davranım Bozuklukları İçin DSM-IV'e Dayalı Tarama ve Değerlendirme Ölçeği, Conners Ebeveyn Derecelendirme Ölçeği ve Conners Öğretmen Derecelendirme Ölçeği dolduruldu. Hasta ve kontrol gruplarından sabah saat 08:00-09: 00 saatleri arasında visfatin, TNF-alfa, IL-1beta ve IL-6 düzeyi ölçümü için kan örneği alındı. Serum visfatin, TNF-alfa, IL-1beta ve IL-6 düzeyleri biyokimya laboratuarında Enzyme-liked immuno-sorbent assay kitleri ile ölçüldü. Bulgular: Çalışmaya katılan çocukların yaş ortalaması DEHB grubunda 9,39 2,8, kontrol grubunda ise 9,57 2,67 olarak bulundu. Çalışmamızda visfatin, IL-1beta, IL-6 ve TNF-alfa düzeyleri açısından DEHB'li çocuklar ile sağlıklı kontroller arasında istatistiksel olarak anlamlı bir fark bulunmadı. DEHB alt grupları ve kontrol grubu visfatin, IL-1beta, IL-6 ve TNF-alfa açısından kıyaslandığında istatistiksel olarak anlamlı bir farklılık saptanmadı. Veriler arasındaki korelasyona bakıldığında; Atilla Turgay ve Conners ölçek puanları ile visfatin, IL-1beta, IL-6 ve TNF-alfa arasında korelasyon saptanmadı. Visfatin, IL-1beta, IL-6, TNF- alfanın birbirleri arasındaki korelasyona bakıldığında ise; visfatin, IL-1beta, IL- 6 ve TNF-alfa arasında pozitif yönde bir korelasyon saptandı. Sonuç: Çalışmamızda visfatin, IL-1beta, IL-6 ve TNF-alfa ile DEHB arasında herhangi bir ilişki saptanmamıştır. Literatürde IL-1beta, IL-6 ve TNF-alfa ile ilgili birçok çalışma bulunmaktadır ve bu konuda yapılan bazı çalışmaların sonuçları bizim verilerimizle uyumludur. Literatürde visfatin ile ilgili bu konuda yapılmış bir çalışmaya rastlanmamıştır. Sonuç olarak; DEHB etiyolojisinde inflamasyonun rolü ile ilgili birçok çalışma olup, DEHB inflamasyon ilişkisini araştıran geniş örneklemli daha fazla çalışmaya ihtiyaç vardır.
Otizm spektrum bozukluğu olan çocuk sahibi ebeveynlerin dansa yönelik tutumlarının incelenmesi

Bu çalışmanın amacı, Otizm Spektrum Bozukluğu Olan Çocuk Sahibi Ebeveynlerin Dansa Yönelik Tutumlarını İncelemektir. Araştırmanın örneklemi, Türkiye'nin farklı il ve ilçelerinde yaşayan, OSB tanısına sahip çocuğu olan ebeveynlerden oluşmaktadır. Verilerin toplanmasında, demografik veriler için araştırmacı tarafından hazırlanan Ebeveyn Hakkında Bilgi Formu ve Çocuk Hakkında Bilgi Formu olmak üzere iki adet bilgi formu kullanılmıştır. Çalışmada araştırılmak istenen dansa yönelik tutumu ölçmek için, 2019 yılında Ayyıldız Durhan T. tarafından geliştirilmiş olan Dansa Yönelik Tutum Ölçeği kullanılmıştır. Elde edilen veriler IBM SPSS Statistic programı kullanılarak, T-testi ve Oneway ANOVA testleri ile analiz edilmiştir. Araştırma sonuçları, OSB olan çocuk sahibi ebeveynlerin dansa yönelik tutumlarının genelde olumlu olduğunu göstermiştir. Katılımcıların demografik özelliklerine ve çocuklarının demografik özelliklerine göre DYT puanlarında anlamlı bir fark tespit edilmemiştir. Fakat dans deneyimi olanlar ve olmayanlar arasında DYT'de anlamlı bir fark bulunmuştur.
Kırsal ve kentsel alandaki çocukların beslenme davranışları ve kilo durumunu etkileyen faktörler

Amaç: Kırsal ve kentsel alanda yaşayan çocukların beslenme davranışları ve kilo durumlarını etkileyen etmenlerin belirlenmesi amaçlanmıştır. Yöntem: Araştırma karşılaştırmalı, tanımlayıcı, kesitsel tiptedir. Araştırmanın örneklemini İzmir İl Milli Eğitim Müdürlüğü'ne bağlı kentsel alandan iki, kırsal alandan yedi ilkokul oluşturmuştur. Veriler, Şubat 2017 Nisan 2017 tarihleri arasında bu okullarda okuyan öğrenci (n=500) ve velilerinden sosyo-demografik soru formu, ebeveyn yemek zamanı davranışları ölçeği, çocuklarda yeme davranış anketi, çocuk beslenme davranış ölçeği ve antropometrik ölçümler ile belirlenmiştir. Veriler, tanımlayıcı istatistikler ki-kare testi, student- t testi ve çoklu regresyon analizi ile değerlendirilmiştir. Bulgular: Kırsal alanda % 18, kentsel alanda %14. 5 oranında şişman çocuk bulunmuştur. Kentsel alandaki çocukların kırsal alandaki çocuklara göre daha sağlıklı beslenme davranışı sergiledikleri belirlenmiştir. Kırsal alanda ebeveynler ödül kullanma, olumlu ikna, özel yemekler ve atıştırma modeli yemek zamanı davranışlarını, kentsel alandaki ebeveynler ise yemek konusunda ısrar, hayvansal yağ azaltma ve atıştırma miktarı yemek zamanı davranışlarını istatistiksel olarak daha anlamlı sergiledikleri belirlenmiştir (p<0.000). Kırsal alandaki çocuklar gıda hevesliliği, içme tutkusu ve yemek seçiciliği yeme davranışlarını kentsel alandaki çocuklara göre istatistiksel olarak daha anlamlı sergiledikleri görülmüştür (p<0.000). Çocukların beslenme davranışlarını; atıştırma miktarı, gıda hevesliliği, gıdadan keyif alma, yemek seçiciliği, cinsiyet ve yaşanılan bölge olarak belirlenmiştir. Çocukların Beden Kitle İndeksi'ni yaşanılan bölge, ödül kullanma, hayvansal yağ azaltma, gıda hevesliliği, gıdadan keyif alma, yavaş yeme, yemek seçiciliği gibi faktörlerin etkilediği görülmüştür. Sonuç: Çocuklarda beslenme davranışlarını geliştirmeyi amaçlayan programlarda 'ebeveyn yemek zamanı davranışları', 'çocuk yeme davranışlarını' geliştiren uygulamalara ağırlık verilmesi, çocukluk obezitesini önlemeye ve tedaviye yönelik programlarda kırsal alanda yaşayan çocukların öncelikli olarak ele alınması önerilmiştir.
Çocuklarda tonsillektomilerde, peritonsiller levobupivakaine eklenen intravenöz ve peritonsiller deksametazonun etkilerinin karşılaştırılması

Amaç: Çalışmamızda, çocuklarda tonsillektomilerde, peritonsiller Levobupivakaine eklenen İntravenöz ve peritonsiller Deksametazonun postoperatif ağrı, kanama, bulantı ve kusma üzerine etkisinin değerlendirilmesi amaçlandı. Gereç ve yöntem: Çalışmaya Çukurova Üniversitesi Tıp Fakültesi Hastanesi Etik Kurul Onayı ve çalışma hakkında bilgilendirilen ailelerin yazılı onamı alındıktan sonra, elektif tonsillektomi veya adenotonsillektomi operasyonu yapılması planlanan 3-12 yaş arası American Society of Anesthesiologist I-II sınıfında toplam 60 hasta dahil edildi. Operasyona alınan tüm hastalar randomize edilerek 3 gruba ayrıldı. Genel anestezi sonrası cerrahi başlamadan önce Grup ? (n=20) olgulara % 0 ,5'lik levobupivakain 0,4 mg/kg en fazla 4'er ml olacak şekilde her bir tonsile peritonsiller infiltrasyon yapıldı. Grup II (n=20) ve Grup III (n=20) olgulara ise levobupivakain aynı şekilde ve miktarda uygulanırken Grup II'ye IV deksametazon 0,25 mg/kg; Grup III'e ise 4mg deksametazon peritonsiller ek olarak infiltre edildi. Her üç gruba da postoperatif analjezik olarak 1 mg/kg tramadol intravenöz uygulandı. Preoperatif ve ilaçların enjeksiyonunu takiben hemodinamik parametreler kaydedildi. Postoperatif dönemde, hastaların uyanma odasında 1 saat ve sonraki 24 saat veya taburcu olana kadar bulantı ve kusma sıklığı, analjezi düzeyleri, ilk analjeziğe ihtiyaç duyduğu zaman Vizüel Analog Skala ve CHEOPS kullanılarak 1, 10, 20, 30 ve 45. dakikalar ile 1, 2, 4, 6 ve 24. saat kullanılarak kaydedildi. Postoperatif erken ve geç dönem kanama olup olmadığı ziyaret edildiklerinde veya telefon ile kendilerine sorularak öğrenildi ve kaydedildi. Bulgular: Grupların demografik verileri ve hemodinamik parametrelerinin benzer olduğu ve aralarında istatistiksel olarak anlamlı bir fark bulunmadığı belirlendi. Grup I'de bulantı, kusma yüzdesinin Grup II ve ve Grup III'ten daha yüksek olduğu saptandı. Ek analjezik başlama süresi Grup I'de 3 ,15 0,88, Grup II'de 4,85 1, 09 ve Grup III'de 5 1, 21 olup istatistiksel olarak anlamlı bulundu (p<0,05). Postoperatif dönemde Grup II Vizüel Analog Skala skorunun Grup I ve III'ten daha düşük olduğu tespit edildi. Hiçbir hastada kanama ve diğer yan etkilere rastlanmadı. Sonuç: Çocuklarda tonsillektomilerde, intravenöz ve peritonsiller deksametazonun postoperatif ek analjezik başlama süresini, tek başına peritonsiller levobupivakaine göre uzattığı; bulantı, kusmayı azalttığı ve deksametazonun tonsillektomi sonrası kanamaya etkisinin olmadığı kanısına varıldı.
Ankara'da düşük sosyoekonomik düzeydeki 7-17 yaş grubu okul çocuklarında deri kıvrımı kalınlığı değerleri

Bu araştırma Ankara'da yaşayan düşük sosyoekonomik gruba mensup 7 - 17 yaş grubundaki çocukların deri kıvrımı kalınlığı değerleri ve şişmanlık oranları bakımından üst sosyoekonomik düzey yaşıtlarından ne tür farklılıklar gösterdiklerini belirlemek amacıyla gerçekleştirilmiştir. Bu amaç doğrultusunda Ankara'nın Mamak, Keçiören, Altındağ ve Yenimahalle ilçelerine bağlı 11 okulda, 1223 erkek, 1052 kız olmak üzere toplam 2275 birey rastgele örnekleme yöntemiyle seçilmiş ve her denek üzerinde 10 antropometrik ölçü alınmıştır. Antropometrik ölçümlerin alımında, IBP'nin önermiş olduğu teknikler kullanılmıştır. Düşük sosyoekonomik gruba mensup çocuklar incelenen yaş aralığında üst sosyoekonomik gruba göre daha az deri altı yağ kalınlığı bulundurmaktadır. 7-17 yaş aralığında kızlar erkeklere oranla daha fazla deri altı yağ miktarına sahiptirler. Deri kıvrımı kalınlığı ölçümleri erkeklerde 7 yaşından 12 yaşma kadar düzgün bir şekilde artmakta, 12 yaşından sonra ise ya artma hızı düşmekte ya da azalmaktadır. Kızlarda ise deri kıvrımı kalınlığının 7 yaşından 17 yaşına kadar düzgün bir artış gösterdiği tespit edilmiştir. Düşük sosyoekonomik gruba mensup 7-17 yaş grubundaki çocukların deri kıvrımı kalınlıkları, ağırlık, boy ve üst kol çevresi ölçümleri bakımından hem Türk standartlarından hem de Amerikan standartlarından daha düşük değere sahiptir. Triceps deri kıvrımı kalınlığı yardımıyla NHANES I normlarına göre hesaplanan şişmanlık oranı erkeklerde % 3,2, kızlarda % 1 ,7'dir. Bu veriler, örneklemimizdeki çocukların şişmanlık oranının, üst sosyoekonomik düzeydeki yaşıtlarına nazaran daha düşük olduğunu ortaya koymaktadır.
Koklear implantlı çocukların yaşam kalitesinin ebeveyn gözüyle değerlendirilmesi

Amaç: Bu çalışmada koklear implant kullanan çocuklarn ebeveynlerine ''Çocuklar İçin Yaşam Kalitesi Ölçeği'' uygulayarak çocukların yaşam kalitesi ve yaşam kalitesini etkileyen değişikliklerin incelenmesi amaçlandı. Materyal ve Metot: Çalışmaya Ondokuz Mayıs Üniversitesi Tıp Fakültesi Kulak Burun Boğaz Anabilim Dalı'nda koklear implant uygulanan 96 hasta dahil edildi. Hastaların ailelerine 23 sorudan ve 3 alt ölçekten oluşan çocuklar için yaşam kalitesi ölçeği uygulandı. Her ölçekte çocukların yaşam kalitesi araştırıldı. Ayrıca işitme kaybı tanı yaşı, koklear implanttan önce işitme cihazı deneyimi, işitme cihazlı özel eğitim alma durumu, koklear implant olma yaşı, implantıyla özel eğitim alma, implantını günlük kullanım süresi değişkenlerinin alt ölçeklerle ilişkisi değerlendirildi. Bulgular: Çalışmamızda, işitme kaybı tanı yaşının, koklear implanttan önce işitme cihazı deneyiminin, işitme cihazlı özel eğitim alma durumunun, koklear implant olma yaşının ve implantın günlük kullanım süresinin hastaların yaşam kalitesine istatistiksel olarak anlamlı bir etkileri olmadığı görüldü. Çalışmamızda koklear implantasyon sonrası düzenli özel eğitim alanlar ile düzenli özel eğitim almayanlar arasında ise yaşam kalitesinde istatistiksel olarak anlamlı farklılıklar olduğu görüldü. Koklear implantasyon sonrası özel eğitim alma ile yaşam kalitesi arasında pozitif bir korelasyon olduğu bulundu. Sonuç: Koklear implantasyonun yaşam kalitesi üzerine olumlu etkisinin açık olduğu, bununla birlikte implantasyon sonrası özel eğitim desteğinin yaşam kalitesini pozitif yönde etkilediği sonucuna ulaşılmıştır.
6-18 yaş arası primer baş ağrısı olan çocuklarda uyku bozuklukları ve yaşam kalitesinin değerlendirilmesi

Baş ağrısı erişkinler kadar çocukları da etkileyen ve sık karşılaşılan bir durumdur. Baş ağrısı olan çocuklarda uyku ile ilişkili bozuklukların daha sık olduğu yapılan çalışmalarla gösterilmiştir. Baş ağrılarına eşlik eden uyku bozukluklarının sık olması, hastalığın doğalseyrini kötüleştirmesinin yanı sıra yaşam kalitesini de etkilemektedir. Çalışmamızda primer baş ağrısı olan çocukların uyku bozuklukları ve yaşam kalitesinin değerlendirilmesi amaçlanmıştır. Bu çalışma Trakya Üniversitesi Tıp Fakültesi Çocuk Sağlığı ve Hastalıkları Anabilim Dalı Çocuk Polikliniği ve Çocuk Nöroloji Polikliniklerine başvuran hastalar arasında yapıldı. Çalışmaya 6-18 yaş arası 33 primer baş ağrısı ile aynı yaş aralığında 36 sağlıklı gönüllü olmak üzere toplam 69 çocuk dahil edildi. Çalışmaya alınan çocukların demografik ve klinik verilerisorgulandı. Uyku bozukluklarını değerlendirmek amacıyla 'Çocuklarda Uyku Ölçeği', yaşam kalitesini değerlendirmek amacıyla da 'Çocuklar İçin Yaşam Kalitesi Ölçeği' uygulandı. Hasta grubuna alınan 33 hastanın 25'ini migren, 5'ini GTBA, 3'ünü migren ve GTBAoluşturdu. Hasta grubunda davranış sorunları, nefes alma sorunları, diğer puan, toplam uyku sorunları puanı ve toplam puan kontrol gruba göre anlamlı olarak yüksek bulundu. Uyku ilişkilihareket bozuklukları, uykuya dalmada güçlük, uykuya dalma ve uykuyu devam ettirmesorunları, uykudan uyanma sıklığı, kabus bozuklukları, nefes alma sorunlarına ilave sorunlar, gün içi uykululuk, diş gıcırdatma, sabah yorgun uyanma, huzursuz uyku ve uykuda konuşmahasta grubunda kontrol gruba göre istatistiksel olarak anlamlı yüksek saptandı. Horlama puanı, uykuda terleme ve uyurgezerlik açısından iki grup arasında farklılık bulunmadı. Tüm yaşam kalitesi skorları hasta grubunda kontrol grubuna göre anlamlı olarak düşük bulundu. Sonuç olarak bu çalışma ile primer baş ağrısı tanılı çocuklarda uyku bozuklukları ve yaşam kalitesi arasındaki ilişki gösterilmiştir. Primer baş ağrısı olan çocuklarda uyku bozukluğu sıklığında artış, yaşam kalitesinde düşüş olmuştur. Bu sebeple uyku bozuklukları ve yaşam kalitesinin sorgulanması, primer baş ağrılı çocukların değerlendirilmesinin bir parçası olmalıdır.
Çocukluk çağı şizofreni ve bipolar bozukluk hastalarında istismar-çocukluk çağı travmaları

Her dört çocuktan biri 18 yaşında önce travmatik bir deneyim yaşamaktadır. Bu travmatik yaşantılar cinsel, fiziksel, duygusal istismar veya fiziksel ve duygusal ihmal şeklinde olabilmektedir. Çocuk istismarı ve ihmali dünyanın her yerinde rastlanan, konunun üzerine gidildikçe sıklığının oldukça fazla olduğu anlaşılan bir durumdur. Psikiyatrik hastalıkların da istismar ve ihmallerin ilişkisi klinisyenler tarafından iyi bilinmektedir. Bipolar bozukluk oldukça yüksek kalıtım oranlarına sahip olmakla birlikte psikososyal stresörlerin ilk ve takip eden atakların ortaya çıkmasında etkili olduğu düşünülmektedir. Erişkin başlangıçlı şizofrenide de varsanılar ve sanrılar gibi psikotik bulguların çocukluk çağı travmaları ile ilişkisi, bu hasta gruplarında çocukluk çağı travmalarının yüksek oranlarda olduğu, gösterilmiştir. Bu hastalıkların erişkin görünümlerinde çocukluk çağı travmaları araştırılmış bir konu iken, çocukluk çağı başlangıçlı formlarındaErken başlangıçlı şizofreni ve Bipolar Bozukluk hastalarında çocukluk çağı travmalarının varlığını, sıklığını ve şiddetini araştırmak; bu çocukluk çağı travmalarının türleri ve şiddetleri ile psikiyatrik tablodaki semptomların çeşitliliği ve şiddeti arasındaki ilişkiyi incelemek, travmanın yaşam kalitesi üzerindeki etkisini araştırmak amaçlanmıştır. travmaların varlığı ve travmanın hastalık ile ilişkisi, üzerinde henüz çalışılmamış bir konudur.
Koroziv madde içen çocuklarda tanı ve tedavi özellikleri, ailesel etkenler ve yaşam kalitesinin değerlendirilmesi

Koroziv maddeler içildiği zaman tahribat yapıcı ve aşındırıcı özelliği olan; özellikleözofagus ve mideye hasar verebilen maddelerdir. Çalışmamızın amacı koroziv madde içen çocuklarda tanı ve tedavi özelliklerini, ailesel etkenleri ve yaşam kalitesini incelemektir. Koroziv madde içimi nedeniyle Haziran 2000 - Mayıs 2012 tarihleri arasında Mersin Üniversitesi Tıp Fakültesi Hastanesine başvuran toplam 358 hastada yaş ve eğitim durumu; içilen koroziv maddenin cinsi, klinik belirti ve bulgular;özofagoskopi bulgusu ve özofagus striktür gelişimi; tedavi seçimi ve sonucu; ailenin sosyoekonomik durumu ve yaşam kalitesi incelendi. Hasta verileri dosya kayıtlarından geriye dönük olarak elde edildi ve hastalara yaşam kalitesi ölçüm testi uygulandı. Koroziv madde içiminin en çok okul öncesi dönemde ve erkek çocuklarında görüldüğü; annelerin genellikle genç yaşlarda, ilkokul mezunu ve ev hanımı oldukları; ailelerin çoğunlukla asgari ücretle geçindikleri ancak sosyal güvenceye sahip oldukları; koroziv maddenin genellikle temizlik amacıyla alındığı ve açıkta satılan bir ürün olduğu; evde herhangi bir koruyucu önlemin alınmadığı ve meşrubat veya su şişesinde muhafaza edildiği tespit edildi. Koroziv madde içiminden sonra hastalarda tipik olarak ağız çevresinde yanık izi, dudaklarda ödem, ağız kenarından salya akışı ve ağrılı yutkunma görüldü. Klinik yakınma veya bulgusuolmayn 70 hastanın 37'sinde (%52,8) özofagus yanığı tespit edildi. Koroziv maddeiçen hastaların 261'inde (%72,9) özofagus yanığı; 29'unda (%8,1) özofagus striktürügörüldü. Özofagus striktürü gelişen hastalara ortalama 12,6 (3-28) antegrad ve/veyaretrograd özofagus dilatasyonu yapıldı ve olguların 26'sı tamamen (%89,7) iyileşti. Koroziv madde içen ve özofagus striktürü gelişen ve/veya gastrostomi açılanhastalarda yaşam kalitesinin düşük olduğu saptandı. Koroziv madde içimi çocuk ve aile için psikolojik, sosyal ve ekonomik boyutları olan ciddi sağlık sorunlarına neden olmaktadır.
Beden eğitimi ve spor öğretmenlerinin zihinsel engelli çocuklara yönelik tutumlarını etkileyen faktörlerin incelenmesi

çalışmanın amacı beden eğitimi öğretmenlerinin zihinsel engelli çocuklara yönelik tutumlarını etkileyen faktörleri incelemektir. Araştırmanın evrenini 2014- 2015 eğitim öğretim yılında İstanbul ili Pendik, Üsküdar, Ataşehir, Bayrampaşa, Gaziosmanpaşa, Avcılar ve Adalar ilçelerinde ortaokullarda görev yapan toplam 320( 94 kadın, 226 erkek) BEÖ oluşturmaktadır. Araştırmada Özer ve Süngü (2012) tarafından geliştirilen 'Zihinsel engelli çocuklara yönelik tutum ölçeği' , Neff (2003) tarafından geliştirilen ve adaptasyon çalışması Akın ve ark. (2007) tarafından gerçekleştirilen 'Öz duyarlık ölçeği' ve öğretmen tutumlarını etkileyen faktörlerin belirlenmesi ile ilgili verilere ulaşabilmek için 'demografik anket formu' kullanılmıştır. Verilerin çözümlenmesinde SPSS 0.16 paket programı kullanılmıştır. İki gruba dayalı istatistiklerde Student-t testine, ikiden fazla gruplarda ise ANOVA testine başvurulmuştur. Araştırma sonucunda BEÖ' nin ZE öğrenciye öğretmeye yönelik tutumlarının kararsız olduğu, cinsiyetinBEÖ' nin tutumları üzerinde bir etkisi olmadığı, ZEÇ' la çalışma deneyimi ve ZE tanıdığa sahip olan BEÖ' nin daha olumlu tutum puanına sahip olduğu, hizmet süresi daha az olanBEÖ ile ZEÇ'la çalışmak için kendisini yeterli bulan BEÖ' nin tutumlarının daha yüksek olduğu ve BEÖ' nin ZE çocuklara yönelik toplam tutum puanı ile öz duyarlığın alt boyutları olan öz sevecenlik, paylaşımların bilincinde olma, izolasyon, bilinçlilik ve aşırı özdeşleşme ile ilişkili olduğu bulunmuştur. Öz duyarlık alt boyutların puanlarında görülen artışa paralel olarak tutum puanında da artış olduğu görülmektedir.
Çocuk gelişimi öğrencilerine verilen yabancı cisim aspirasyonları konusundaki eğitimin bilgi düzeyine etkisi

Bu çalışma, çocuk gelişimi bölümü öğrencilerinin yabancı cisim aspirasyonları konusundaki bilgi düzeylerinin saptanması ve verilen eğitimin yabancı cisim aspirayonları ile ilgili bilgi düzeylerine etkisini incelemek amacıyla yarı deneysel olarak yapılmıştır. Araştırma, Mayıs 2011 -Şubat 2012 tarihleri arasında Erzincan İli'nde çocuk gelişimi bölümü bulunan iki lise ve bir meslek yüksekokulunda okumakta olan toplam 231 öğrenci ile yürütülmüştür. Veriler 38 sorudan oluşan anket formu ile toplanmıştır. Yabancı cisim aspirasyonları konusundaki eğitim üç aşamalı olarak verilmiştir. Verilerin değerlendirilmesinde yüzdelik dağılımlar, ki-kare testi ve Mc Nemar testi kullanılmıştır. Araştırmada, öğrencilerin %91.8'inin yabancı cisim aspirasyonları konusunda herhangi bir kursa katılmadığı, %55'inin yabancı cisim aspirasyonları ile karşılaştığı, yabancı cisim aspirasyonu ile karşılaşan öğrencilerin ise % 55 .9'unun yabancı cisim aspirasyonunu fark etmediği saptanmıştır. Konu ile ilgili verilen eğitim sonrasında, yabancı cisim aspirasyonları için risk oluşturacak davranışları bilen öğrenci sayısında artış olduğu ve bu artışın en fazla liselerde olduğu saptanmıştır (p<0.05). Bir yaş altı çocuklarda solunum yolunun yabancı cisimle tam tıkanması durumunda yapılacak ilk yardım müdahalesini bilme durumunda, eğitimin en fazla üniversite öğrencilerinde etkili olduğu saptanmıştır (p<0.05). Eğitim sonrasında, kulağa yabancı cisim kaçması durumunda görülen belirtiyi ve yapılacak ilk yardım müdahalesini bilen öğrenci sayısında anlamlı bir artış olduğu (p<0.05), oyuncak seçiminde yaş faktörünün önemli olduğunu bilen öğrenci sayısında anlamlı bir artış olmadığı belirlenmiştir (p>0.05). Araştırma sonucunda yabancı cisim aspirasyonları ile ilgili verilen eğitimin öğrencilerin bilgi düzeylerinde artışa sebep olduğu saptanmıştır. Bu bulguya dayanarak, hemşirenin sağlık ekibi içinde aktif rol alarak aileleri ve bebek bakımından sorumlu bireyleri yabancı cisim aspirasyonları konusunda danışmanlık ve eğitici rollerini aktif hale getirmeleri önerilebilir.
Epilepsi tanısı alan olgularda karotis media ve epikardiyal yağ dokusu kalınlığının değerlendirilmesi ve bu hastalarda artmış kardiyovasküler risk varlığının araştırılması

Amaç: Antiepileptik tedavinin uzun dönemde yan etkiler oluşturduğu bilinmektedir. Bu yan etkilerden biri de aterosklerozdur. Bu çalışmada epilepsi tanısı alan olgularda karotis media ve epikardiyal yağ dokusu kalınlığının değerlendirilmesi ve bu hastalarda artmış kardiyovasküler risk varlığının araştırılması amaçlandı. Yöntem: Bir veya daha fazla antiepileptik ilaç kullanan epilepsi tanısı almış toplam 52 olgu ve 34 sağlıklı çocuk kontrol grubu olarak çalışmaya dahil edildi. Lipit profili kolorimetrik yöntem ile ölçüldü. Vakaların KİMK ölçümleri klinik tanıdan habersiz aynı radyolog tarafından ve aynı b-mode USG cihazı ile yapıldı. Doku Doppler ekokardiyografik incelem ile epikardiyal yağ dokusu ölçümü tayini yapıldı. İstatistiksel analizler yapıldı ve p<0, 05 olması anlamlı olarak kabul edildi. Bulgular: Hasta grup ile kontrol grubu arasında HDL değerleri arasında istatistiksel olarak anlamlı fark bulunmadı. Politerapi alan hastalarda monoterapi alan hastalara ve kontrol grubundaki olgulara göre LDL ve total kolestrol düzeylerinde istatistiksel olarak anlamlı fark bulundu (p<0,05). Ayrıca hasta grup ile kontrol grubu arasında trigilserid düzeyleri bakımından da istatistiksel olarak anlamlı fark bulundu (p<0,05). Politerapi alan hastaların ortalama KİMK değerleri monoterapi alan hastalar ve kontrol grubu ile karşılaştırıldığında istatistiksel olarak anlamlı derecede yüksek bulundu. Monoterapi alan hastaların KİMK değerleri ile kontrol grubunun KİMK değerleri karşılaştırıldığında istatistiksel açıdan anlamlılık yoktu. Hasta grup ile kontrol grubu epikardiyal yağ dokusu kalınlığı bakımından karşılaştırıldığında aralarında istatistiksel olarak anlamlı farklılık bulundu (p<0,05). Sonuç: Sonuç olarak politerapi alan hastaların KİMK değerleri, trigliserid ve LDL düzeyleri ile epikardiyal yağ dokusu kalınlığı diğer gruplarla karşılaştırıldığında yüksek bulundu. Bu durum antiepileptik tedavi alan hastaların ateroskleroz gelişimi açısından risk altında olduklarını bize düşündürmektedir.