turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Kanser hastası çocukların iyi hekim ve iyi hemşire tanımlarının etik değerlendirilmesi

Amaç: Bu tezin amacı kanser tanısı nedeniyle hastanede yatarak tedavi gören çocukların iyi hekim ve iyi hemşireye ilişkin görüşlerinin etik açıdan değerlendirilmesidir. Yöntem: Çalışma Mayıs-Kasım 2017 tarihleri arasında Kocaeli Üniversitesi Araştırma ve Uygulama Hastanesi Çocuk Onkolojisi ve Çocuk Hematolojisi servislerinde kanser tanısı nedeniyle yatan çocuklarla niteliksel gömülü teori yöntemi kullanılarak yürütüldü. Araştırmaya 7-12 yaş arasında olan, en az 1 haftadır hastanede yatarak tıbbi tedavi ve bakım alan ve iletişim kurulabilen çocuklar dahil edildi. Araştırma verilerin toplanmasında Çocuk Bilgi Formu ve Yarı Yapılandırılmış Görüşme Formu kullanıldı. Çocukla yapılan görüşme sırasında 'Çiz ve Yaz' tekniği kullanılarak çocuktan iyi hekim ve iyi hemşireyi anlatan resim yapmaları da istendi. Yazılı ve/veya ses kaydı olarak toplanan veriler açık, eksen ve seçici kodlama aşamaları ile değerlendirilerek analiz edildi. Bulgular: Çalışmamıza katılan 18 çocuğun %61,1'i erkek, %38,9'u kadındı. Yaşları 7 ile 12 arasında değişen çocukların yaş ortalamaları 9,7 1, 8 yıldı. Hastalık süresi 15 gün ile 42 ay arasında değişen çocukların hastalık süresi ortalaması 6,0 9, 3 aydı. %55,5'i lösemi tanısı nedeniyle hastanede yatan çocukların hastanede yatış süresi ortalaması 3,1 2, 5 aydı. Çocuklar iyi hekim ve iyi hemşireyi sıklıkla iletişimle ilişkili güler yüzlü, iyi davranan, kızmayan, bağırmayan, kendisini anlayan; erdemlerle ilişkili hoşgörülü, dürüst, nazik, saygılı ve güvenilir; mesleki yeterlikle ilişkili bilgili, dikkatli ve hızlı; güvenlikle ilişkili maske takan ve temiz olan; kişisel ve fiziksel özelliklerle ilişkili çocukları seven, vatansever ve bakımlı tanımlarıyla ifade etti. Sonuç: Kanser tanılı çocukların iyi hekim ve iyi hemşire tanımlarının tıp ve hemşirelik profesyonellik projelerinde yer alan ölçütler ve çekirdek eğitim programlarında yer alan yeterliklerle benzerlik gösterdiği, hekim ve hemşirelerin etik yükümlülüklerini vurguladığı sonucuna ulaşıldı.
Çocuk kliniğinde yatan hastaların beslenme durumlarının değerlendirilmesi

ülkemizin de arasında bulunduğu gelişmekte olan ülkelerin çocuk sağlığı sorunlarından biridir. Dünya Sağlık Örgütü'nün tanımına göre malnütrisyon, her birinin besideki eksiklik derecesi değişebilmekle birlikte, gerek proteinden gerekse enerjiden fakir bir beslenme biçimi sonucu oluşan, en fazla süt çocukları ve küçük çocuklarda rastlanan, sık olarak enfeksiyonların da eşlik ettiği bir patolojik sendromlar grubudur. Malnütrisyonu önlemek, özellikle hastaneden kazanılmış malnütrisyonu önlemek önemlidir. Bunun yolu da bu olguların hastaneye başvuru esnasında ve olabildiğince erken dönemde tanınmaları ile mümkündür. Bu çalışmanın amacı hastaneye yatan çocuklarda beslenme durum değerlendirmesi yaparak malnütrisyonu erken tanımak ve malnütrisyona bağlı gelişebilecek komplikasyonları en aza indirmektir. Çalışmaya alınan tüm hastaların ilk yatış anında vücut ağırlığı, boy uzunluğu, baş çevresi, üst kol çevresi ve triseps deri kıvrım kalınlığı ölçüldü. Bu antropometrik ölçümler kullanılarak yaşa göre ağırlık, yaşa göre boy, boya göre ağırlık, ağırlık z- skoru, boy z- skoru, triseps deri kıvrım kalınlığı, vücut kitle indeksi ve üst kol çevresi/baş çevresi oranlarına göre hastaların beslenme durumları belirlendi. Çalışmaya alınan 1063 hastanın yaşları 2 ay-18 yaş arası değişmekteydi. Yaş ortalaması 5,70 5,36 olup 604 (% 56 ,8)'ü erkek ve 459 (% 43 ,2)'u kız idi. Hastalar yaşa göre ağırlık, yaşa göre boy ve boya göre ağırlık hesaplamalarına göre değerlendirildiğinde, malnütrisyon oranları sıra ile % 43,1, % 26,2 ve % 34,5 olarak bulundu. Ayrıca ağırlık z-skoruna hastaların %11,8'inde hafif-orta malnütrisyon ve % 2'sinde ağır malnütrisyon vardı. Boy z- skorunda ise bu oranlar sıra ile % 10 ve % 4,9 idi. Triseps deri kıvrım kalınlığı ve vücut kitle indeksine göre yapılan değerlendirmelerde ise vakaların sıra ile % 15,8 ve % 21 ,1'inde malnütrisyon tespit edildi. Çalışmamız sonucunda hastanede yatan çocuklarda malnütrisyon sıklığının günümüzde halen yüksek olduğu ve her çocuğun yatış nedenine yönelik incelemelerinin dışında beslenme yönünden değerlendirilmesi için tüm antropometrik ölçümlerinin yapılması gerektiği ve bu şekilde malnütrisyonun erken tanı ve tedavisinin çok önemli olduğu kanısına varılmıştır.
Farklı sosyo ekonomik düzeydeki 10-14 yaş grubu çocuklarda sebze-meyve tüketim alışkanlığının incelenmesi

Bu çalışma farklı sosyoekonomik düzeydeki 10-14 yaş grubu çocuklarda sebze-meyve tüketim alışkanlığını değerlendirmek amacıyla yapıldı. Bir Mart- 1 Nisan 2015 tarihleri arasında, İstanbul İli Beykoz İlçesi'ndeki resmi ve özel ortaokullarda öğrenim gören 636 adolesan üzerinde yürütülen çalışmanın verileri, bir anket formu ile elde edildi. Adolesanların vücut ağırlığı, boy uzunluğu ölçümleri alındı. Beden Kitle İndeksleri hesaplandı. Bir günlük sebze-meyve tüketimleri belirlendi. Yaş ortalaması 12.6 1. 1 yıl olan adolesanların %42.5'i düşük, %57.5'i yüksek SED grubunda yer aldı. Hafif kilolu ve obez olma oranı kızlarda %18.4, erkeklerde %25. 8 olarak bulundu. Günlük ortalama sebze-meyve tüketimi, 480.8 261. 2 gram olarak saptandı. Yeterli sebze-meyve tüketim oranı, düşük SED'de %38, yüksek SED'de %62, tüm grupta %39 idi. Yeterli miktarda sebze-meyve tüketimi ile yüksek SED, kız cinsiyeti, üniversite ve üzeri anne-baba eğitimi, anne-baba çalışıyor olması arasında istatiksel olarak pozitif yönde anlamlı bir ilişki vardı (p<0,05). Tüketilen sebze ve meyvenin, adolesanların günlük enerji ve besin ögeleri gereksinimlerine düşük oranda da olsa katkı yaptığı, ancak C vitamini gereksinimini önerilerin üstünde karşıladığı görüldü. Sonuç olarak SED fark etmeksizin, adolesanların büyük çoğunluğunun önerilerin altında sebze-meyve tükettikleri belirlendi. Mevcut ve gelecekteki sağlığın korunması ve geliştirilmesinde önemli rolü olan sebze-meyve tüketiminin artırılabilmesi için adolesanların, anne-babaların ve okul yöneticilerinin bilinçlendirilmelerinin yararlı olacağı düşünüldü.
Akut lösemili çocuklarda olağandışı belirteç sıklığı ve bilinen prognostik faktörlerle ilişkisi

Literatürde olağandışı belirteç taşıyan lösemiler ve miks lösemilerin sıklığı ve, olağandışı belirteç taşıyan lösemilerin bilinen prognostik faktörlerle ilişkisi ve prognozu hakkında bir görüş birliği sağlanamamıştır. Biz de ALL, AML, ML ve olağandışı belirteç taşıyan lösemilerin sıklığını belirlemek, olağandışı belirteç bulundurmanın prognostik faktörler ve prognozla ilişkisini görmek amacı ile bu çalışmayı yaptık. Çalışma, Ocak 2000 -Haziran 2007 tarihleri arasında 124 hastada retrospektif olarak yürütülmüştür. Olgun B hücreli ALL tanısı alan hastalar çalışmaya alınmamıştır. Çalışmamızın sonucunda 124 akut lösemi tanılı hastanın 82'si ALL (% 66 ,13), 26'sı AML (% 20 ,97) ve 16'sı da ML (%12,90) olarak bulunmuştur. My ile My ALL grupları ve benzer şekilde My ile My öncül B ALL gruplarının, prognostik faktörler, nüks ve eks olma oranı ve sağkalım analiz değerleri karşılaştırıldığında bir fark bulunmadı. Ancak CD15 pozitifliği sıklığı tanı yaşı 12 ay ve altında olan hastalarda fazla bulundu. CD15 ALL grubunun sağkalım analizi değerleri de düşüktü. Tanı yaşı 12 ayın üzerinde olan CD15 ve CD15 ALL'li hastalar karşılaştırıldığında da CD15 olan grubun OAS değeri yine düşük bulundu. Çalışmamızda AML'de olağandışı lenfoid belirteç varlığının oldukça sık bulunmakla birlikte prognostik bir önemi olmadığını gördükML grubunun sağkalım analizi değerleri AML grubuna göre yüksek, ALL grubuna göre düşük bulunmakla birlikte sadece ALL grubu ile yapılan OAS değeri karşılaştırma sonucu istatistiksel olarak anlamlıydıSonuç olarak çalışmamız CD15 taşımanın ALL'de prognozu olumsuz etkilediğini ve infantil yaş grubunda daha sık görüldüğünü, ML tanısı alan hastaların prognozunun kötü olduğunu göstermiştir. ML ve CD15 ALL tanısı alan hastaların yoğun kemoterapi almaları gereken lösemiler olduğunu hatta bu hastaların KİT için aday olduklarını düşünmekteyiz.
Çocuk kliniklerinde çalışan hemşirelerin iş sağlığı ve güvenliği

Bu çalışma, çocuk kliniklerinde çalışan hemşirelerin iş sağlığı ve güvenliğini incelemek amacıyla yapılmıştır. Araştırma, Mersin ve Adana il merkezlerinde yer alan üniversite ve kamu hastanelerinin çocuk kliniklerinde çalışan ve araştırmaya katılmayı kabul eden hemşireler ile yapılmıştır. 700 hemşirenin evreni oluşturduğu çalışmada, örneklem kota yöntemiyle belirlenmiştir. Ulaşılabilen hemşire sayısı 563, araştırmanın kapsama oranı % 80 ,5'tir. Etik kurul ve kurum izin yazıları alındıktan sonra, araştırmaya katılım için gönüllülük esas alınarak veriler toplanmıştır. Araştırmanın verileri, hemşirelerin tanıtıcı bilgilerini içeren 'Anket Formu' ile hemşirelerin iş sağlığı ve güvenliğinin belirlendiği 'İş Güvenliği Ölçeği' kullanılarak toplanmıştır. Veriler için uygun program kullanılmıştır. Araştırmada elde edilen verilerin analizinde Ki-Kare önemlilik testi, iki ortalama arasındaki farkın önemlilik testi, varyans analizi, ortalama ve standart sapma, minimum ve maksimum değerler, frekans ve yüzdelik değerler korelasyon ve regresyon analizi kullanılmıştır. İstatistik anlamlılık düzeyi p<0, 05 olarak alınmıştır. Araştırmaya katılan hemşirelerin % 91 ,8'i kadın, yaş ortalaması 29 ,7 6,88'dir. Hemşirelerin iş güvenliği ölçeği 5'li likert tipte olup 7 alt faktörü bulunmaktadır. Çalışmamızda iş güvenliği puan ortalaması 106,854 23, 842 olarak bulunmuştur. Alt boyutlarında madde puan ortalamaları alınmıştır. Alt boyutlardan, mesleki hastalıklar ve şikayetler (1,45 0,51), yönetsel destek ve yaklaşımlar (1,97 0,75), kazalar ve zehirlenmeler (2,32 0,97) düzeyinde ve ölçeğin toplam puan ortalamaları ortalamanın altında belirlenmiştir. Sonuç olarak, araştırma yapılan hastanelerin çocuk kliniklerinde çalışan hemşireler iş sağlığı ve güvenliği konusunda daha olumsuz görüş bildirdikleri saptanmıştır. Çocuk kliniğinde çalışan hemşirelerin, mesleki hastalıklar ve şikayetler düzeyinde risk altında çalıştığı, yöneticilerin hemşirelere yeterince destek sağlayamadığı saptanmıştır. Ayrıca hemşirelerin, kazalar ve zehirlenmeler düzeyinde de iş güvenliğinin sağlanamadığı belirlenmiştir. Saptanan sonuçlar doğrultusunda yöneticiler, çocuk kliniğinde çalışan hemşirelerin çalışma ortamlarının ve çalışma koşullarının, sağlıklı ve güvenli bir şekilde düzenlenmesine daha fazla önem verilmelidir. Sonuçlar doğrultusunda, hemşirelerin iş yükünün azaltılması, bu amaçla hasta-hemşire oranına standartlar getirilmesi önerilmektedir.
Okul çağındaki çocuklarda beslenme alışkanlıklarının ağız-diş sağlığı ve ağız florasındaki lactobacıllus türleri üzerine etkilerinin incelenmesi

Amaç: Bu çalışma okul çağındaki çocuklarda beslenme alışkanlıklarının ağız-diş sağlığı ve ağız florasındaki lactobacillus türleri üzerine etkilerinin incelenmesi amacı ile planlanmıştır. Gereç ve Yöntem: Marmara Üniversitesi Diş Hekimliği Fakültesi Pedodonti kliniğine başvuran 6-14 yaş aralığındaki 112 çocuk ve ailelerinin katılımı ile gerçekleştirilmiştir. Veri toplama aracı olarak değerlendirme anketi uygulanmış ve katılımcıların 24 saatlik geriye dönük besin tüketim kayıtları alınmıştır Antropometrik ölçümleri alınan katılımcılardan tükürük örnekleri toplanmıştır. Çalışmaya katılan çocukların ağız diş muayeneleri yapılmıştır. Bulgular: Çalışmaya katılan çocukların %44,6'sı erkek, %55,4'ü kızdır. Çocukların %56, 3 normal BKİ'ye sahip iken %36,6'sının şişman-obez, %7,1'inin ise zayıftır. Çocukların diyet kaliteleri Sağlıklı beslenme İndeksi'ne göre değerlendirildiğinde %89,3'ünün 'zayıf diyet', %10,7'sinin ise 'orta düzey diyet' olduğu bulunmuştur. Çocukların %11,6'sının diş fırçalama alışkanlığının olamadığı belirlenmiştir. Çalışmaya katılan çocukların %85,7'sinin en az bir diş çürüğü, %88,4'ünün en az bir diş dolgusu ve %6,3'ünün en az bir diş kaybı olduğu saptanmıştır. Çocukların DMFT indeksi ortanca değeri 6,0 olup kız ve erkek çocuklar arasında anlamlı bir fark bulunmamıştır (p>0,05). DMFS indeksi ile çocukların ana öğün sayısı arasında pozitif yönlü zayıf bir ilişki bulunmuştur (p<0,05). Atıştırmalık olarak meyve tüketen çocukların DMFS indeksi ortalamaları meyve tüketmeyenlere göre daha yüksek bulunmuştur (p<0,05). Çocukların BKİ'leri ile çürük sayısı arasında negatif yönlü zayıf (p<0,001) ve DMFS indeksi arasında negatif yönlü çok zayıf korelasyon bulunmuştur (p<0,05). Tükürük örneği alınan çocukların %5'inde laktobasil varlığı gözlenmiş olup tükürük örneklerinde laktobasil bulanan çocukların çürük diş sayıları laktobasil bulunmayan çocuklara göre daha yüksek bulunmuştur (p<0,05). Sonuçlar: Çocuklarda aşırı kilo alımı ile BKİ artışına sebep olan sağlıksız atıştırmalıklar, yüksek kalorili yiyecek tüketimleri sınırlandırılmalı ve çocuklar sağlıklı beslenme alışkanlıklarına teşvik edilmelidir.
Maligniteli hastaların febril nötropeni ataklarında sorumlu etkenin araştırılması ve tedavide kullanılan antibiyotiklerin incelenmesi

Giriş: Febril nötropeni kanser hastalarında en önemli mortalite ve morbidite nedenidir. Bu nedenle, bu hastalarda mortalite ve morbiditeyi azaltmak için erken tanı ile hızlı, etkili ve uygun ampirik antimikrobiyal tedavi çok önemlidir. Amaç: Bu çalışmanın amacı kanserli çocuklarda febril nötropenide klinik özellikler, mikrobiyolojik patern ve antimiktrobiyal duyarlılığı saptamaktır. Gereç ve Yöntem: Bu çalışmada, Ağustos 2011 -Ekim 2013 tarihleri arasında Pediatrik Hematoloji ve Onkoloji Kliniğinde takip edilen hastaların tüm febril nötropenik ataklarından izole edilen mikroorganizmalar ve duyarlılıkları retrospektif olarak değerlendirildi. Bulgular: 69 hastada toplam 232 atak bildirildi. Altta yatan primer hastalık 99'unda (%42.7) lösemi, 133'ünde (%57.3) ise solid tümör idi. Hastaların ortalama mutlak nötrofil sayıları 150. 86 156 .81/mm3, ortalama hastanede kalış süresi 8,42 6,10 gün ve ortalama ateş süresi 2,79 3, 29 gün olarak bulundu. 232 atağın 50'sinde (%21.6) mikrobiyolojik olarak kanıtlanmış enfeksiyon saptandı. Klinik olarak en sık deri-mukoz kaynaklı muayene bulgusu saptandı. İzole edilen suşların %64,3'i gram negatif basiller, %33.3'u gram pozitif koklar ve %4.7'si de Candida idi. Gram negatif izolatlar arasında E. coli (15/27; %55.5) ve gram pozitif izolatlar arasında stafilokoklar (13/14; %92.8) en sık izole edilen bakterilerdi. Üremelerde bakılan antibiyogramlarda empirik tedavide en sık kullanılan antimikrobiyal ajanlar olan piperasilin-tazobaktama %18. 7 (3/16) ve sefepime %21. 4 (3/14) direnç geliştiği görüldü. Sefoperazona direnç görülmedi. 232 febril nötropenik atağın 136'sı (%58.6) ilk seçenek antimikrobiyal tedavi ile düzelirken modifikasyon 96 atakta (%41.4) gerekli oldu. Lösemide solid tümörlere göre ateş ve hastaneden çıkış süresi daha uzun ve CRP daha yüksekti. Üç hastada (%1.3) ölüm gerçekleşti. Sonuç: Febril nötropenik hastaların ampirik tedavisinin lokal epidemiyolojik verilerde izole edilen mikroorganizmaların sıklığı ve duyarlılık profil sonuçlarına göre hızlı şekilde düzenlenmesi ve klinik gidiş ile mikrobiyolojik verilere göre gerekirse modifiye edilmesi morbidite ve mortaliteyi azaltmada en doğru ve akılcı yaklaşımdır.
Çocuklar için gürültüde konuşmayı anlama testi'nin Türkçe yaşa özgü normlarının belirlenmesi

Günlük iletişim süreçlerinde çoğunlukla arka plan gürültüsü yer aldığı için gürültüde işitmenin değerlendirilmesi büyük önem taşımaktadır. Yetişkinler için gürültüde konuşmayı anlama becerilerini değerlendiren Türkçe testler bulunmakla birlikte, çocuklara yönelik bu özelliklerde test bulunmamaktadır. Bu çalışmada Çocuklar İçin Gürültüde Konuşmayı Anlama Testi'nin geliştirilmesi ve çocuklar için yaşa özgü normların belirlenmesi amaçlanmıştır. Bu amaç doğrultusunda öncelikle yetişkinler için Gürültüde Konuşmayı Anlama Testi'ndeki cümlelerden 5 yaşındaki çocuklar tarafından optimal dinleme koşullarında tekrarlanabilir olanlar seçilmiş ve 10 cümle içeren 12 liste oluşturulmuştur. Daha sonra 6 yaş (8 kız, 8 erkek), 8 yaş (7 kız, 8 erkek), 10 yaş (12 kız, 4 erkek) ve 18-30 yaş aralığında normal işiten yetişkin grubu (6 kadın, 4 erkek) olmak üzere toplamda 57 birey değerlendirilmiştir. Çocuklar için yaşa özgü ortalama konuşmayı anlama eşiği değerleri belirlenmiş ve her yaş grubundaki performans ile yetişkin performansının karşılaştırılmasıyla da 6-12 yaş aralığı için düzeltme faktörleri hesaplanmıştır. Düzeltme faktörleri 6 yaş için Gön: 3 ,44, Gsağ: 5,9, Gsol: 5 ,32; 8 yaş için Gön: 2,1, Gsağ: 5,2, Gsol: 4 ,09; 10 yaş için ise Gön: 1 ,62, Gsağ: 4 ,53, Gsol: 3,86 dB SGO şeklinde belirlenmiştir. Tüm test koşulları için yetişkin benzeri performansa 13 yaş ve sonrasında ulaşılabileceği düşünülmüştür. İstatistiksel analizler, KAE değerlerinin ve mekansal ayrılma avantajının yaşla birlikte iyileştiğini göstermektedir. Sessiz koşul dışındaki tüm test koşulları için 6-12 yaş aralığında ve normal işiten bir çocuğun performansını tahmin etmek için kullanılabilecek düzeltme faktörleri elde edilmiştir. Bu çalışmanın bulguları, diğer dillerde görülen gelişimsel eğilimlere paralel olmakla birlikte özellikle gürültüde konuşmayı anlama açısından yaş ile birlikte artan performansı bildiren literatürle de uyumludur.
Erken ve geç dönem koklear implant uygulanan okul çağı çocuklarının işitsel muhakeme becerilerinin karşılaştırılması

İşitsel muhakeme becerileri üst düzey dil becerilerine bağlı olarak gelişmekte olan zihinsel faaliyetlerdir. Günlük yaşamda karşılaşılan problem durumlarla baş edilmesinde de önemli rol oynamaktadırlar. Bu çalışmanın amacı koklear implant kullanan okul çağı çocuklarının işitsel muhakeme becerilerinin implant olma yaşlarına göre karşılaştırılmasıdır. Çalışmanın diğer amacı işitsel muhakeme becerileri ile dil gelişimi, sözcük bilgisi ve günlük iletişim becerileri arasındaki ilişkileri incelemektir. Çalışmaya katılan 7-10 yaşları arasındaki koklear implant kullanan 90 çocuk, dört yaş grubunda (7,8, 9 ve 10 yaş) değerlendirilmiştir. Erken implantasyon grubuna 3 yaş öncesi (ort:23, 45 ay, 12-35 ay) ve geç implantasyon grubuna 3 yaş ile sonrası (ort:50, 54 ay, 36-84 ay) implant uygulanan çocuklar dahil edilmiştir. Değerlendirme sürecinde; işitsel muhakeme becerileri için Selçuk İşitsel Muhakeme ve İşlem Becerileri Testi, dil gelişim performansı için Türkçe Erken Çocukluk Dil Gelişim Testi, sözcük bilgisi performansı için Türkçe Alıcı ve İfade Edici Dil Testi ve günlük iletişim becerilerinin değerlendirilmesi için Functioning After Pediatric Cochlear Implantation kullanılmıştır. Çalışmanın sonucunda erken ve geç implant olan çocukların işitsel muhakeme becerileri arasında farkın, erken implant kullanan çocukların lehine olduğu saptanmıştır. Ayrıca günlük iletişim becerilerinin, dil gelişim performanslarının ve sözcük bilgisi becerilerinin işitsel muhakeme becerileri ile pozitif yönde korelasyonu olduğu bulunmuştur. Adımsal regresyon yöntemi sonuçlarına göre ifade edici dil gelişim performansları, sözcük bilgisi performansları ve takvim yaşları bir arada değerlendirildiğinde, işitsel muhakeme becerileri performanslarının %82 oranında tahmin edilebileceği belirlenmiştir.
Normal işiten bir Türk anne ve ilköğretim çağındaki işitme engelli çocuğunun yemek hazırlama ve yemek yeme etkinliği esnasında etkileşimlerinin incelenmesi

YÜKSEK LİSANS TEZ OZU NORMAL İŞİTEN BİR TÜRK ANNE VE İLKÖĞRETİM ÇAĞINDAKİ İŞİTME ENGELLİ ÇOCUĞUNUN YEMEK HAZIRLAMA VE YEMEK YEME ETKİNLİĞİ ESNASINDAKİ ETKİLEŞİMLERİNİN İNCELENMESİ Neriman ÇAKIR Özel Eğitim Anabilim Dalı Anadolu Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, Ocak- 2000 Danışman: DoçJDr. Yıldız UZUNER Bu çalışmanın amacı, normal işiten bir anneyle işitme engelli kızının iletişimsel aktivitelerdeki etkileşimlerinin amacını ve stratejilerini incelemektir. Araştırmacı deseni 'tek katılanlı niteliksel vaka çalışmasıdır'. Araştırmaya katılanlar, ilköğretim yedinci sınıfa devam eden işitme engelli bir kız ile onun normal işiten annesidir. İşitme engelli kızın evde ve okulda kullandığı iletişim tarzı sözel olmayan stratejilere dayanmaktadır. Bu araştırma için veriler ailenin günlük rutinlerinde saha notlan, görüşmeler, odyo ve video teyp kayıtları ile toplanmıştır. Tüm veriler iletişimsel aktiviteler temel alınarak gözden geçirilmiş ve sınırlanmıştır. Seçilmiş video kayıtlarına mikroetnografik analiz tekniği uygulanmıştır. Ek olarak, niceliksel analiz yapılmıştır. Verilerin analizinde işitme engelli kızın dil gelişiminin normal akranlarına göre geri olduğu görülmüştür. Veriler dil gelişiminde işitme cihazından yarar sağlayamadığını göstermiştir. Ev ortamında gerçekleşen etkileşimlerde işitme cihazı takılmamaktadır. İşitme engelli kız anne, baba ve kardeşiyle iletişimsel aktivitelere katılmak ve etkileşim kurabilmektedir. Kız en çok anne ile etkileşime girmekte ve aktiviteleri paylaşmaktadır. Aktivitelerin mikro analizi anne ile kızı arasındaki etkileşimlerin kısa etkileşimler ve uzun etkileşimlerden oluştuğunu göstermiştir. Annenin ve kızının etkileşime girme amacı ile kullandıkları stratejiler belirlenmiştir. Bu çalışma, işitme engelli çocukların anne ve baba ile etkileşimleri alanında öncü çalışmalardan biridir. Bu araştırma modelinin deseni bir ailede iletişimsel aktivitelerde gerçekleşen etkileşimleri araştırma ve betimlemesini sağlamıştır. Anne işitsel-sözel yöntemle etkileşim kurmaya çalışmakta fakat işaret dilini de kabul etmektedir. Bu araştırma işitme engelli çocuk-işiten anne ve işiten anne-işiten çocuk etkileşimlerinin incelendiği doğal araştırmalara benzerlik gösteren sonuçlar vermiştir. Araştırma işitme engelli çocukların iletişimci olmaları konusunda kuramsal bakış açısı geliştirmeye yarayan sonuçlar sağlamıştır. Bu kuramsal bakış açısı, işitme engelli çocuğu olan işiten ana-babaların iletişim çabalarında rehberlik edebilir. Bu sonuçlar daha geniş katılanlı araştırmalara yöntemsel temelinde sağlamıştır. Bu biriken bulgularla işitme engelli çocuklar için olası bir eğitim programı düzenlenebilir.
Türkiye medyasında 'taş atan çocuklar'ın temsili

Bu tezde, 2000'li yıllarda toplumsal gösterilerde yer almaya başlayan çocukların yazılı basında yer alan haberlerinin çözümlenmesi amaçlanmıştır. Bu amaç doğrultusunda yazılı basından seçilen üç farklı gazetenin, 2006- 2012 yılları arasındaki haberleri çözümlenmiştir. Tezde, içerik analizi, söylem analizi ve yüz yüze görüşmeler yer almaktadır. Dolayısıyla haberlerin çözümlenmesinin yanı sıra haberlere konu olan çocuklar ve onların çocuklukları bu çalışmanın temel unsurlarından birini oluşturmaktadır. Toplumsal gösterilerde yer alan ve eylemleri şiddetle bitişik olarak ele alınan çocuklar, medya tarafından 'taş atan çocuklar' olarak adlandırılmış ve bu adlandırma toplum tarafından da yaygın bir tanıma dönüşmüştür. Bu tezde seçili gazetelerin çocuklar ve eylemlerine dair haber sunumlarında nasıl bir dil kullandığı, çocuk haklarını gözetip gözetmediği, arka plan bilgisinin olup olmadığı vb. incelenmiş ve bu hususlarda eleştiriler geliştirilmiştir. Sonuç olarak, toplumda var olan ortak çocukluk algısının toplumsal ve kültürel bir inşa olduğu düşüncesinden hareket eden bu tez, ideolojik olarak yapılandırılmış haber medyasının 'taş atan çocuklar' haberleri ile toplumsal eşitsizliğin yeniden üretimindeki payını ortaya çıkarmaktadır.