turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Epilepsili çocukların bazı özelliklerinin okul yaşantısına etkisinin incelenmesi

Amaç: Epilepsili çocuğun bazı özelliklerinin okul yaşantısına etkisinin incelenmesi amacıyla yapılmıştır. Yöntem: Araştırma evrenini, bir eğitim ve araştırma hastanesi nöroloji polikliniğe kayıtlı, 10-18 yaş aralığındaki epilepsi tanısı almış çocuklar oluşturmuştur. Örneklem kriterlerine uygun ve gönüllü olarak araştırmaya katılmayı kabul eden 110 çocuk araştırmaya dahil edilmiştir. Etik kurul, hastaneler, çocuk ve ailelerinden yazılı izin alınmıştır. Araştıma verilerinin toplanmasında epilepsili çocuğun ve ebeveynlerin sosyodemografik özellikleri içeren ''Çocukların Okul Yaşantısını Etkileyen Faktörler Formu'' ve '' Ebeveyn Formu'' kullanılmıştır. Verilerin değerlendirilmesinde nicel verilerin analizinde yüzdelik, ortalama ve ki-kare testleri kullanıldı. Araştırma sonucu elde edilen bulgular bilgisayar yardımıyla değerlendirilerek analiz edildi. Analizlerde tanımlayıcı yöntemler ki-kare testi ile değerlendirilmiştir. P<0, 05 anlamlı kabul edilmiştir. Bulgular: Araştırmamızın sonuçlarına göre, çocukların ortalama 12,9 2, 1 yaşında, 1,9 0, 6 yıldır epilepsi hastası ve 19,1 36, 8 gün okul devamsızlığı yaptıkları saptanmıştır. Çocukların %12,7'sinin okulu bıraktığı, %56,4'ünün ders başarısının orta ve %14,5'inin kötü olduğu saptanmıştır. Çocukların okulla, arkadaşlarıyla ve öğretmenleriyle sorunlar yaşadığı saptanmıştır. Sonuç: Bu çalışma ile epilepsili çocukların okul yaşantısını etkileyen faktörler belirlenmiştir. Hastalık süresi ve nöbet geçirme sıklığı çocuğun okul yaşantısını etkileyen faktörler olarak saptanmıştır. Çocuğa, aileye ve öğretmenlere eğitim planlanması, eğitim programı ve danışmanlık süresince hemşirelerin aktif katılmasının sağlanmasına yönelik öneriler getirilmiştir.
Hemiparetik serebral palsi'li çocuklarda omurga düzgünlüğü ve ilişkili faktörlerin değerlendirilmesi

Bu çalışmada, Hemiparetik Serebral Palsili çocuklarda frontal ve sagital düzlemde omurga değerlendirmesi yaparak sağlıklı yaşıtlarıyla karşılaştırmak ve spinal eğrilikleri etkileyebilecek faktörleri araştırmak amaçlandı. Çalışmaya yaşları 6-18 yıl arasında değişen 25 HSP'li çocuk ve sadece Spinal Mouse ölçümleri için referans değerler elde etmek amacıyla, aynı yaş aralığında 25 sağlıklı çocuk dahil edildi. Çocukların frontal ve sagital düzlem omurga eğrilikleri SM ile değerlendirildi. HSP'li çocukların üst ekstremite fonksiyonları, yürüyüşün zaman-mesafe parametreleri, üst ve alt ekstremite antropometrik ölçümleri, pelvik asimetri, skapular kanatlaşma ve ağırlık dağılımları, kas kuvvetleri, kas tonusu ve oturmada gövde fonksiyonları değerlendirildi. HSP'li çocukların ve sağlıklı yaşıtlarının demografik ve fiziksel özellikleri birbirine benzerdi (p>0,05). Tüm HSP'li çocukların skolyoz açısı ortalamaları sağlıklı yaşıtlarından fazla iken (p<0,05), torakal kifoz ve lumbal lordoz açısal ortalamaları benzerdi (p>0,05). Skolyozu olan HSP'li çocuklarda adım asimetri oranı daha düşük, kol ve uyluk uzunluk farkları, sağlam ve etkilenen taraf arasındaki skapular kanatlaşma farkları ve ağırlık dağılımı farkları skolyozu olmayan HSP'li çocuklardan fazlaydı (p<0,05). HSP'li çocuklar, özellikle skolyozun yaşa bağlı artış ihtimali de göz önüne alınarak kapsamlı değerlendirilmelidir. HSP'li çocuklarda üst ekstremitede fonksiyonel yetersizlikler, skapular kanatlaşma, spastisite, gövdede postüral kontrol yetersizliği ve alt ekstremitelerde de yürüyüş problemleri, spastisite ve asimetrinin skolyoz gelişiminde predispozan faktörler olabileceği düşünülmektedir. Bu faktörlerin bilinmesi skolyoz gelişme riski taşıyan HSP'li çocukların en erken dönemde belirlenebilmesine ve müdahele edilebilmesine fırsat verecektir. Klinikte çalışan fizyoterapistler tarafından skolyoz değerlendirmesinin yanında ilişkili faktörlerin değerlendirilmesinin de mutlaka bütüncül bir yaklaşımla ele alınması gerektiği sonucuna varıldı.
Otistik bozukluğu olan çocukların beslenme durumlarının tanımlanması ve ailelere verilen beslenme eğitiminin etkisinin belirlenmesi

Otizm ve Otizm spektrum bozukluğu, genellikle çeşitli derecelerde zorlu sosyal etkileşimlere, sözel ve sözel olmayan iletişime ve tekrarlayan davranışlara yol açan. yaşam boyu süren bir bozukluk olup, geniş bir yelpazeye yol açan bir nörogelişimsel problematik davranış bozukluğudur. Bu çalışmanın amacı, Gaziantep'te özel bir eğitim kurumunda eğitim gören otistik çocukların; beslenme durumlarının, antropometrik ölçümlerinin belirlenmesi ve ailelere verilen beslenme eğitiminin etkisinin belirlenmesidir. Çalışma 3 ay süreli müdahale çalışması olarak Hasan Kalyoncu Üniversitesi Özel Eğitim ve Araştırma Merkezi'nde eğitim gören 4-9 yaş grubu (ortalama S: 7,2 1, 37 yaş) 10 erkek ve 4 kız otistik çocukta yürütülmüştür. Ailelere başlangıçta. 1., 2. ve 3. aylarda sağlıklı beslenme eğitimi verilmiştir. Çocukların soru kağıdı ile demografik özellikleri ve beslenme alışkanlıkları belirlenmiştir. Çalışmanın başlangıcında ve 3. ayda birbirini izleyen 7 gün süre ile 24 saatlik besin tüketim kaydı alınmıştır. Başlangıçta ve her ay çocukların antropometrik ölçümleri yapılmış, vücut bileşimi belirlenmiştir. Beden kütle indeksi, bel/kalça çevresi oranı, bel çevresi/boy uzunluğu oranı hesaplanmıştır. Çalışmanın sonunda ailelere 'Çocuklarda Yeme Davranışı Ölçeği ' ve 'Gastrointestinal Şikayet İndeksi ' soru kağıtları uygulanmıştır. Çocukların enerji, posa, D ve B1, folat vitaminleri, demir ve kalsiyum alım miktarları günlük önerilen miktarlardan düşük bulunmuştur. Yağdan gelen enerji yüzdesi yüksektir. Çocukların boy uzunluğu, vücut ağırlığı, boyun ve baş çevresi, vücut yağ kütlesi ve vücut yağ yüzdesi ortalama değerleri 3 ayda önemli artış göstermiştir (p<0,05). CEBI puan ortalaması 102 ,8 7,9'dur. CEBI'ye göre yemek sırasında olumsuzluk puanı kızlarda erkeklere göre daha fazladır(p<0,05). 4-6 yaş grubunda 7-9 yaş grubuna (p<0,05) göre daha yüksek bulunmuştur. GI Duyarlılık İndeksi'ne göre çocukların %53.1'inde en az bir semptomun görüldüğü belirlenmiştir. Ortalama puan 5 ,6'dır. Çocuklarda en sık görülen semptomlar diyare (%64,3), gaz şikayeti (%57,1), abdominal ağrı (%50,0) ve konstipasyondur (%35,7). OSB'li çocuklarda ailelere verilen beslenme eğitimi ile olumlu gelişme sağlandığı gözlenmiştir. OSB'li çocukların ailelerinin beslenme farkındalığının arttırılması için ekipte diyetisyen varlığı sağlanmalıdır.
Çocuklarda antibiyotik ilişkili ishal sıklığı

Antibiyotik ilişkili ishal, antibiyotiklerin intestinal mikrobiyatayı tahrib etmesi sonucunda oluşan bir yan etkidir. Antibiyotik kullanımını takiben 6-8 hafta içerisinde gelişebilmektedir. Sıklığı farklı çalışmalara göre % 11-40 arasında bildirilmiştir. Aİİ, hastanın yaşam kalitesini bozan, tedavi maliyetini arttıran, tedavinin başarısını etkileyebilen bir durumdur. Çalışmamızda amacımız Aİİ sıklığını saptamak ve risk faktörlerini incelemektir. Eskişehir Osmangazi Üniversitesi Tıp Fakültesi Çocuk Sağlığı ve Hastalıkları Kliniklerine başvuran, oral antibiyotik reçete edilen 673 hasta, 6 hafta süre ile takip edilmiştir. Çalışmamızda, 673 hastadan 144 ünde Aİİ geliştiği gözlenmiş, Aİİ sıklığı %17 olarak bulunmuştur. Aİİ olgularının medyan yaşları 43.5 ay (4-204 ay) idi. Aİİ tanısı alan 114 hastadan, 88'i Amoksisilin + Klavulanik asit, 13'ü sefiksim, 11'i klaritromisin, 2'si azitromisin kullanıyordu. Antibiyotikler karşılaştırıldıklarında; A+K kullanan 526 hastadan 88'inde (%16.7), sefiksim kullanan 62 hastanın 13'ünde (%20.9), klaritromisin kullanan 61 hastanın 11'inde (%18), azitromisin kullanan 12 hastanın 2'sinde (%20.9) Aİİ geliştiği saptanmıştır. Antibiyotik grupları arasında Aİİ sıklığı açısından anlamlı bir fark saptanmamıştır. (p>0.05) Aİİ sıklığı yaş gruplarına göre incelendiğinde; ilk sırada 1-12 aylık 51 hastadan 19'unda (%37.3), ikinci sırada 13-24 aylık 79 hastadan 20'sinde (%25.3) Aİİ geliştiği dikkat çekmektedir. Antibiyotik tedavisi başlangıcından itibaren 1 -38. günler arasında Aİİ gelişebildiği gözlemlenmiştir. Medyan 3. gün olarak saptandı. Aİİ gelişen 114 hastada ishal 1-6 gün süreyle devam etmiştir, medyan 2 gün olarak hesaplanmıştır. Aİİ gelişen 114 hastadan 32'si (%28) ishal nedeniyle bir sağlık kuruluşuna başvurmuştur, bu hastaların tamamı tedavi almıştır, herhangi bir komplikasyon gelişmeden sorunsuz iyileşmişlerdir. Sonuç olarak antibiyotik reçete edilirken Aİİ konusunda hastalar bilgilendirilmeli, Aİİ geliştiğinde bir sağlık kurumuna başvurmaları önerilmelidir.
Dikkat eksikliği hiperaktivite bozukluğu olan ilköğretim çocuklarında duygusal zeka ile sosyal beceri bileşenlerinin değerlendirilmesi

Dikkat Eksikliği Hiperaktivite Bozukluğu ilkokul çağındaki çocuklarda en sık görülen nörogelişimsel bozukluktur. DEHB tanısı alan çocuklarda sosyalbecerilerinde, algıladıkları sosyal destek düzeyi ve olumlu baş etme tutumlarındayaşıtlarına göre beklenen düzeyin altında olduğunu bildiren çalışmalar bulunmaktadır. Ayrıca duygusal zeka düzeyi düşük olan öğrencilerin sınıfgözlemlerinde öğretmenleri tarafından daha fazla dikkat ve davranış sorunubildirilmiş olmasına rağmen literatürde DEHB tanılı çocuklarda duygusal zeka düzeyini inceleyen bir çalışmaya rastlanmamıştır. Bu çalışmada kliniğe ilk kez başvuran ve DEHB tanısı alan 7-13 yaş grubu çocuk ve ergenlerin duygusal zeka ile sosyal beceri bileşenlerinin yaş ve cinsiyet açısından benzer bir kontrol grubu ile karşılaştırılması amaçlanmıştır. Çalışmaya, hasta grubu olarak daha önceden tedavi almamış olan DEHB tanılı 65 çocuk ve kontrol grubu olarak bir ilköğretim okulundan 61 sağlıklı çocuk dahil edilmiştir. Olguların sosyodemografik özellikleri ayrıntılı bir formla, klinik değerlendirmeleri Okul Çağı Çocukları için Duygulanım Bozuklukları ve Şizofreni Görüşme Çizelgesi- Şimdi ve Yaşam Boyu Şekli ile, davranışsal sorunlarıConner's Öğretmen ve Aile Değerlendirme Ölçekleri ve DEHB belirti listesi ile, sosyal becerileri öğretmenler tarafından doldurulan Sosyal Becerileri Değerlendirme Ölçeği ile, kendilerinin ve ebeveynlerinin baş etme tutumları KIDCOPE ve COPEbaşetme ölçekleri ile, yürütücü işlevleri YİYDDE ile, algıladıkları sosyal destek düzeyi Sosyal Desteği Değerlendirme Ölçeği ile, duygusal zeka düzeyleri Bar-On Duygusal Zeka Ölçeği Çocuk ve Ergen Formu ile ve zeka düzeyleri Wechsler Çocuklar İçin ZekaÖlçeği-gözden geçirilmiş formu ile değerlendirilmiştir. Çalışma bulgularına göre, olguların yaş ortalaması DEHB grubunda 10 ,34 1,86, kontrol grubunda ise 10 ,16 1,69, DEHB grubunda %26, 15 kız ve %73, 85 oranındaerkek, kontrol grubunda ise %65, 57 kız ve %34, 43 erkek bulunmaktaydı. Olgularınsosyoekonomik düzeyleri açısından istatistiksel olarak anlamlı fark yoktu. DEHB grubunda bileşik tip olguların %47,06'sı kız ve % 70 ,83'ü erkek, dikkat eksikliği baskın olguların %52,94'ü kız ve %29,17'si erkekti. CADÖ ortalamalarıDEHB grubunda 26 14, kontrol grubunda ise 4 3 iken CÖDÖ ortalamaları DEHB grubunda 24 12, kontrol grubunda ise 3 2 olarak saptandı. DEHB tanılı olgulardasosyal becerileri, algıladıkları sosyal destek, yürütücü işlevleri, olumlu baş etme tutumları ve duygusal zeka düzeyleri sağlıklı kontrol grubuna oranla düşük saptanmıştır (p<0,05). Regresyon analizi sonucunda, algılanan sosyal destek, olumlubaşetme tutumları ve DEHB tanısının varlığı; duygusal zeka düzeyini yordayıcı faktörler olarak bulunmuştur. DEHB tanısı alan olguların saptanması ve erken dönemde sosyal beceriler ve duygusal zeka alanında psikoeğitsel açıdan müdahalesi, çocukların akademik başarıları kadar sosyal duygusal alanda da donanımlı olmalarını sağlayacağı düşünülmektedir.
Pediatrik yaş grubunda perkütan nefrostomi uygulamaları

Amaç: Bu çalışmanın amacı; üriner obstrüksiyon ile başvuran pediatrik yaş grubu hastalarda, perkütan nefrostomi uygulamasının etkinlik, uygulanabilirlik, güvenilirlik ve klinik katkılarının değerlendirilmesidir. Gereç ve Yöntem: Kliniğimizde, Ağustos 2011- Temmuz 2014 tarihleri arasında perkütan nefrostomi uygulaması yapılan hastalar retrospektif olarak tarandı. Hastaların klinik, laboratuvar ve radyolojik bulguları, dosyalarından elde edildi. Tarama işlemi hastanemiz bilgi işlem sistemi kullanılarak yapıldı. Demografik verileri, endikasyonlar, laboratuvar değerlerindeki değişikler, klinik gözlem, işlem sonrası takip gibi parametreleri dökümente edildi. Hastaların radyolojik veriler hastanemiz PACS sistemi kullanılarak yapıldı. Bulgular: Farklı etiyolojik sebeplerle hidronefrozu olan, yaşları 5 gün- 18 yıl arası değişen 32'si erkek, 17'si kız 49 çocuk hastaya, toplamda 70 böbrek ünitesine ultrasonografi eşliğinde perkütan nefrostomi uygulandı. Uygulamalar %49 diversiyon, %35 drenaj ve %16 tanı endikasyonları ile yapıldı. Hastaların 5'inde üremi tablosu mevcuttu. PCN uygulanan hastaların 18'sinde böbrek taşı (10) veya üreter taşı (8) mevcuttu. 16 hastada üreteropelvik bileşke obstrüksiyonu, 7 hastada ise üreterovezikal bileşke obstrüksiyonu tanısı kondu. Geriye kalan 9 hastada ise infravezikal obstrüksiyon, ürinom, perirenal hematom, üreteral tm metastazı tanıları tespit edildi. Hastaların 21'ine acil şartlarda, diğer 30 hastaya ise elektif şartlarda işlem uygulandı. Acil PCN uygulama kararı; 21 hastanın 12'si pyonefroz, 7'i üremi ve 2'si ürinom tanısı sebebiyle alınmıştır. Hastalarımızın hiçbirinde transfüzyon gerektirecek düzeyde majör kanama izlenmedi. Toplam 12 hastada (%24) ise HCT değerinin -max 3 olacak şekilde- düştüğü görüldü. Ortalama HCT düşüşü, bütün hastalarda 0,4 olarak hesaplandı. Minör kanama olan hastalar arasında ise ortalama 1,8 HCT kaybı tespit edildi. Hastalarımızda Transfüzyon gerektiren kanama, sepsis, pnömotoraks, kolon yer alanması gibi majör komplikasyonlar gelişmedi. Sonuç: Üriner obstrüksiyonlarda görüntüleme kılavuzluğunda yapılan perkütan nefrostomi işlemleri pediatrik yaş grubunda da güvenli olarak uygulanabilen ucuz efektif ve zaman zaman hayat kurtarıcı bir yöntemdir.
Okul öncesi ve okul çağında çocuğun eğitiminde dini motifler

VE ÖNERİLER 'Çocuğun Eğitiminde Dini Motifler' gibi pek çok yönleri olan bir konuyu imkanlar oranında belirli noktalar etrafında toplamaya ve çocuğun gelişimiyle paralellikler kurarak bazı yaklaşımlar belirlemeye çalıştık. Din eğitim ve öğretimini çocuğun anlayışına dönük olarak verebilmek amacıyla hazırlanan bu çalışmada çocuğun içinde bulunduğu büyüme olgusu, gelişim evrelerinin çeşitli özellikleri sürekli göz önünde tutulmuştur. Alanındaki kaynak eserlerin taranması ve araştırmadan elde edilen bulgular ışığında 'Çocuğun Gelişimine Uygun bir Din öğretimi Modeli' geliştirilmiştir ( Şekil: 4). Dini bilgiler, olaylar ve fikirlerle çocuğun tecrübeleri arasında bağlantı kurularak yapılacak öğretim, adım adım, çocuğu sorumluluk çağma götürecektir. Burada esas olan, kişinin, dini inancı kendi gayretleri ile yürütmesine yardım etmektir. Din öğretimi yapılırken, ferdin gelişim özelliklerine uyulmalıdır. Bilgilerin çocuğa veya gence uyması psikolojik bir zorunluluk olduğu kadar dini bir sorumluluktur. Vahiy insan içindir, insan onu anlayacak ve yorumlayacaktır. Hayatın ilk yıllarındaki din eğitim ve öğretimi, dini bilgileri bütünü ile çocuğa aktarmak demek değildir, ruh ve zihin kabiliyetlerini işleterek onu vahyi anlamaya hazırlamaktır. Çocuğun kabiliyetleri erken yaşlarda geliştirilirse ileride bir yetişkin olarak o, kendisi için gerekli olan öğretimi devam ettirebilir ve Müslüman olmanın ne demek olduğunu anlayabilir. Çocukların ilgi ve ihtiyaçlarına uyan, onlarla bütünleşen programlar yapabilmemiz için bazı hazırlıklara ihtiyacımız vardır. Bunlar şöyle 'sıralanabilir: - Çocuklarımızın dini duygu ve düşünce gelişimlerini gözlemlerle, alan araştırmalarıyla belirlemeliyiz. - İslam dininin öğretilerini, bu gelişme basamaklarına göre öğretime müsait kılmanın yollarını araştırmalıyız. Geliştirilen teorileri ve tavsiyeleri değişik kanallardan ailelere, öğretmenlere ve bütün çocuk yetiştirenlere ulaştırmalıyız. Eğitici durumunda bulunanlar, eğitim ve öğretime tabi tuttukları çocukların hazır oluş düzeyleri hakkında bilgi sahibi olabilirlerse, dini muhtevayı özenle seçebileceklerdir. Din ve ahlak öğretiminde üzerinde düşünülmesi ve çözümlenmesi gereken pek çok sorunumuz vardır. Bu çalışma, yapılması gerekenlerin yanında küçük bir adım olarak değerlendirilmelidir, önemli olan bizim kendimizden öğreneceklerimizdir. Çocuklarımızı dini gelişim çizgileri içinde daha iyi tanır ve tanıtırsak, bunun, zamanla Eğitim Sistemimizde eleştirme konusu olan birçok uygulamayı değiştirmek yönünde olumlu katkısı olacaktır.
Akut lösemili çocuklarda egzersiz programının sonuçları

Akut Lösemili Çocuklarda Egzersiz Programının SonuçlarıBu çalışma, son yıllarda giderek artan bir önem arz eden kanser tedavisinin geç-yan etkilerini azaltmak amacıyla planlanan, akut lösemili çocuklarda uygulanan egzersiz programının etkinliğini belirlemek ve bu alanda oluşturulan egzersiz programlarına katkı sağlamak amacıyla gerçekleştirildi. Çalışmaya 5-18 yaş aralığındaki 20 akut lösemili çocuk hasta ile aynı yaş aralığındaki 20 sağlıklı çocuk olgu katıldı. Girişim grubuna germe, güçlendirme, solunum ve aerobik egzersizler 8 hafta boyunca, hafta 3 gün (24 seans) fizyoterapist eşliğinde uygulandı. Çalışmaya katılmayı kabul eden tüm çocukların ayak bileği eklem hareket açıklıkları, kas güçleri, fonksiyonel mobiliteleri, fonksiyonel kapasiteleri ve kardiyorespiratuar sistemin dayanıklılığı (6 dakika yürüme testi), solunum fonksiyon testleri ve yaşam kaliteleri değerlendirildi. Çalışmanın veri analizinde IBM SPSS 19.0 istatistik programı kullanıldı ve p<0. 05 değeri anlamlı kabul edildi. Girişim grubunun tedavi öncesi değerleri kontrol grubuyla karşılaştırıldığında pasif dorsifleksiyon açısı, sırt kas gücü, fonksiyonel testler, solunum fonksiyon testleri ve yaşam kalitesi değerlerinde istatistiksel olarak anlamlı fark (p<0,05) bulunurken, bacak kas gücü ve diğer gonyometrik ölçümler arasında anlamlı fark (p>0,05) olmadığı görüldü. Girişim grubunda tüm ölçümlerde tedavi sonrasındaki değerler tedavi öncesi sonuçlarıyla karşılaştırıldığında olumlu gelişmeler olduğu (p<0,05) ve bu gelişmeler kontrol grubuyla karşılaştırıldığında gonyometre, kas gücü ve 6 dakika yürüme testinde anlamlı fark (p>0,05) gözlemlenmezken, diğer ölçümlerde istatistiksel olarak anlamlı farklılıklar (p<0,05) olduğu görüldü. Çalışmamız, akut lösemili çocuklarda tedavinin geç-yan etkilerini azaltmada egzersizin eklem hareket açıklığı, kas gücü, fonksiyonel mobilite ve performans ve yaşam kalitesi üzerine olumlu sonuçları olduğunu göstermiştir.
Hastanemizin çocuk acil servisine başvuran 0-18 yaş arası çocukların hastalık dağılım profillerinin incelenmesi ve beş düzeyli triyaj sistemine göre değerlendirilmesi

Amaç: Bu çalışmanın amacı çocuk acil servise başvuran çocuk hastaların genel dağılımını belirlemek ve beş seviyeli pediatrik triyaj skalası ile hastaları sınıflandırarak daha verimli ve planlı acil servis sağlık hizmetlerinin sunulmasına katkıda bulunmaktır. Gereç ve yöntem: Çalışmamıza Ocak 2014 ve Şubat 2015 tarihleri arasında Ufuk Üniversitesi ÇAS'ye başvuran 18 yaş altı 6936 çocuk dahil edildi. Çalışma için gerekli veriler hastane bilgi ve yönetim sistemi programı ve ÇAS kayıtlarından retrospektif olarak elde edildi. Verilerin analizi SPSS 18.0 paket programında yapıldı. Tanımlayıcı istatistikler olgu sayısı ve yüzde değerleri belirtilerek gösterildi. Kategorik veriler Pearson'un Ki-Kare ya da Fisher'in kesin sonuçlu testi kullanılarak değerlendirildi. Bulgular: Hastaların %51,35'i erkek ve %48,65'i kızlardan oluşmaktaydı ve en yoğun grubun %55, 49 ile 0-6 yaş grubunda olduğu görüldü. En çok başvuru %62, 51 ile 17:00-08: 00 saatlerinde idi. Acil servis başvurularının kış aylarında tepe noktasına ulaştığı görüldü. Sık tanı konulan hastalıklara bakıldığı zaman akut tonsillit-otit-sinüzit ilk sırada (%27,52) iken a. nazofarenjit ikinci sırada yer almaktaydı (%26,73). Kışın solunum yolları hastalıkları; yazın travma ve gastroenteritin daha yüksek oranda görüldüğü tespit edildi. Triyaj kategorileri incelendiğinde, kategori 1, kategori 2, kategori 3, kategori 4 ve kategori 5 oranları sırasıyla %0.0072, %0.86, %21.06, %51. 85 ve %26. 3 olarak saptandı. Sonuç: Tüm dünyada ÇAS'lerin kalabalıklığı, çocuklar için giderek artan önemli bir sorun haline gelmiştir. Bu nedenle çocuk hastaların acil olanlarının tanı ve tedavisinin doğru yapılması için etkin bir acil servis planı ortaya konulmalı ve triyaj protokolleri geliştirilmelidir.
Konjenital hipotiroidi tanısı alan çocuk ve ergenlerde eşlik eden psikiyatrik bozukluklar ve bilişsel fonksiyonların değerlendirilmesi

Bu araştırmada konjenital hipotiroidi tanısı alan çocuk ve ergenlerde eşlik eden psikiyatrik bozukluklar, bilişsel defisitler, duygusal ve davranışsal sorunlar değerlendirildi. Araştırma grubu olarak, Trakya Üniversitesi Tıp Fakültesi Çocuk Endokrinoloji Bilim Dalı'nda konjenital hipotiroidi tanısıyla takip ve tedavi edilen, 6-16 yaşları arasındaki 40 olgu alındı. Kontrol grubu olarak, Trakya Üniversitesi Tıp Fakültesi Çocuk Sağlığı ve Hastalıkları Genel Pediatri Polikliniği'ne ebeveynleri tarafından getirilen kronik tıbbi ve nörogelişimsel hastalığı olmayan 40 olgu alındı. Araştırmaya alınan tüm olgulara sosyodemografik veri formu, güçler güçlükler anketi, okul çağı çocukları için duygulanım bozuklukları ve şizofreni görüşme çizelgesi uygulandı. Aynı zamanda tüm olguların bilişsel fonksiyonlarını değerlendirmek amacıyla WISC-R testi kullanıldı. Konjenitalhipotiroidi tanısı olan hastaların %55'i en az bir, % 20'si iki ve üstünde psikiyatrik tanı aldı. Bu hastalara en sık eşlik eden iki psikiyatrik tanı % 22,5 dikkat eksikliği hiperaktivite bozukluğu, %12, 5 özgül öğrenme bozukluğu olarak saptandı. Konjenitalhipotiroidi tanısı olan hastalarda toplam IQ, sözel IQ, performans IQ ve tüm alt testlerin puanları kontrol grubuna göre anlamlı olarak düşük bulundu. Konjenital hipotiroidi tanısı olan olguların; duygulanım, akran ilişkileri, davranım, dikkat eksikliği-aşırı hareketlilik ve toplam güçlük puanları kontrol grubuna göre daha yüksek bulundu. Sonuç olarak tedaviye erken başlanılmasına rağmen konjenital hipotiroidi grubunda bilişsel fonksiyonlarda etkilenme olduğu düşünüldü. Konjenital hipotiroidi grubunda mental retardasyondan ziyade öğrenme ve dikkat problemleri daha sık saptandı. Literatürdeki diğer çalışmaların aksine, dışa yönelim sorunları, içe yönelim sorunlarından daha fazla bulundu. Bu nedenlerle konjenital hipotiroidi tanısı olan olguların bilişsel fonksiyonlar, eşlik edebilecek psikiyatrik bozukluklar ve duygusal davranışsal sorunlar açısından değerlendirilmesinin önemli olduğu kanaatine varıldı.
Kemoterapi alan çocuklara yapılan planlı temel ağız bakımı eğitiminin oral mukozitin önlenmesine etkisi

Bu araştırma kemoterapi alan çocuklara verilen planlı temel ağız bakımı eğitiminin oral mukozitin önlenmesine etkisinin incelenmesi amacıyla yapılmış kendine kontrol gruplu deneysel bir çalışmadır. Araştırmaya 15 Şubat 2018 ve 15 Kasım 2018 tarihleri arasında Çocuk Hematoloji-Onkoloji kliniğinde yatarak kemoterapi tedavisi alan, araştırmanın kriterlerine uyan 3-17 yaş grubu 30 çocuk dahil edilmiştir. Veri toplama aracı olarak Çocuk ve Ebeveyn Tanıtıcı Bilgi Formu, Temel Ağız Bakımı Takip Çizelgesi ve Dünya Sağlık Örgütü Mukozit Değerlendirme İndeksi kullanılmıştır. Araştırma verileri çocuk ve ebeveynlerinden yüz yüze görüşme tekniği ile toplanmıştır. Araştırmadan elde edilen veriler SPSS 23.0 paket programında; sayı, yüzde, medyan, min-max değerleri kullanılmıştır. Verilerin normal dağılıma uygunluğu Shapiro-Wilk ile incelenmiştir. Normal dağılıma uymayan verilerin eğitim öncesi ve eğitim sonrası karşılaştırmalarında Wilcoxon Testi kullanılmıştır. Çocukların yaş ortalamasının 7.8 4. 42 olup, %56.7'si erkek, %43.3'ünün kız olduğu saptanmıştır. Çocukların %56.7'sinin lösemi/lenfoma tanısı ile izlendiği, %93.4'ünün tedavi süresinin 6 ayın üzerinde ve %63.3'ünün 3. evrede olduğu belirlenmiştir. Araştırmada çocukların eğitim öncesi ve eğitim sonrası temel ağız bakımı uygulamaları ve oral mukozit dereceleri arasındaki farkın istatistiksel olarak anlamlı olduğu saptanmıştır (p<0.05). Sonuç olarak, kemoterapi alan çocuklara yapılan planlı temel ağız bakımı eğitimi sonrasında çocuklarda oral mukozit oluşumunun önlendiği ve oral mukozit derecesinin azaldığı görülmüştür.