turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Türkiye'de çağdaş sanat piyasasının gelişimi: 2001 krizi ve iktisat bankası koleksiyonunun satılışı

Bu çalışmada, Türkiye'de çağdaş sanat piyasasının gelişimi süreci ele alınmıştır. Sanat piyasasının oluşumu, Osmanlı İmparatorluğu'ndan günümüze tarihsel toplumsal bağlam içinde değerlendirilmiştir. Tezin odağında, Türkiye'de 2001 ekonomik krizinin sanat piyasasının gelişimine etkisi ve kriz sonrası İktisat Bankası Koleksiyonu'nun satılışı yer almaktadır. 1950'li yıllardan itibaren Türkiye'de devletin kültür sanat alanındaki etkinliği azalmaya başlamıştır. Sermaye ve sahiplerinin ve şirketlerin kültür alanındaki ve daha sonra çağdaş sanat alanındaki etkinliklerinin artışı 1970'li yıllarda gerçekleşmiştir. 1980 darbesi sonrası ülkenin küresel kapitalist sisteme entegrasyonu ile paralel şekilde, sanat alanında ulusal ve uluslararası etkinlikler hızla yükselişe geçmişş, özel sektörün de bu alana ilgisi yoğunlaşarak yükselmiştir. İktisat Bankası Koleksiyonu'na Tasarruf Mevduat Sigorta Fonu tarafından el konulması ve koleksiyonun satışı bu süreçte önem taşıyan bir gelişmedir. 2001 ekonomik krizi sonrası iflas eden bankalar arasında yer alan İktisat Bankası'na ait sanat koleksiyonu, eserlerin nasıl değerlendirileceği üzerine uzun tartışmaların ardından müzayede yolu ile satılmış, koleksiyonda yer alan bazı eserlerin rekor fiyatlara alıcı bulması kamuoyunda geniş ilgi görmüştür. Bu çalışmada, İktisat Bankası Koleksiyonu'nun satılışı, Türkiye sanat piyasasının önemli gelişim evrelerinden biri olan 2001- 2010 arasındaki dönemin manzarası içinde devlet dışı aktörlerin artan etkinliği bağlamında değerlendiriliyor. Ayrıca, sermaye sahiplerinin kültür-sanat alanındaki etkinliğinin artışını hazırlayan gelişmelerin tarihsel ekonomi-politik tahlili çalışmanın temel çerçevesini oluşturuyor.
Kazakistan, Kızılorda ili Türk-İslam yapıları (10. yy.-20. yy. başı)

Tez çalışmamızın katalog bölümünde Kazakistan'ın Kızılorda İli sınırları içerisinde günümüze ulaşmış mimari yapılarla birlikte günümüzde olmayan yapılara da yer verilmiştir. Bölgenin zengin kültüre sahip olduğunu tarihi kaynaklardan öğrenmekteyiz. Bu çerçeve de konumuz 'Türk-İslam Yapıları' başlığı altında sınırlandırılmıştır. Çalışmamızın Kızılorda İlindeki 10. yy. dan itibaren 20. yy. başlarına kadarki dönemlere tarihlendirilmiş mimari yapılar incelenmiştir. Bölgenin yapılarıyla ilgili elde ettiğimiz veriler sonucunda türbe yapılarını kaynak arşivleri sayesinde değerlendirdik. Bu çalışmamızda 78 türbe, 10 kule, 8 cami, 1 mescit, 1 medrese ve 1 hanikah olmak üzere toplam 99 eser yer almaktadır. Katalogda yer verdiğimiz yapıların çoğunluğunu türbeler oluşturmaktadır. Türbelerin çoğu ıssız çöllük arazilerde, kuleler ise mezarlık içerisinde inşa edilmişlerdir. Camiler ise genelde şehir merkezlerinde bulunmaktadır. Bunun dışında eskiden yerleşim yeri olan ancak günümüzde köyden uzakta kalan bir mescit, bir medrese ve bir hanikah örneğimiz vardır. Çalışmamızın ana bölümü 'Katalog' başlığından oluşmaktadır. Bu bölümde, alt başlıklar halinde merkez ve 7 ilçemizde yer alan yapılar ilçelerin alfabetik sırasına göre verilmiştir. İlk kataloğun il sırasında Merkez Kızılorda yapıları ele alınmıştır. Her ilçe kendi içinde yapı türüne göre 'günümüze ulaşan yapılar' ve 'günümüzde olmayan, bilgi ve belgesi olan yapılar' halinde alt başlıklarda tanımlanmıştır. Yapıların her birine katalog numaraları verilerek anlatılmıştır. Yapıların inşa tarihi bilinmeyenlerini yapı çeşitlerinin kendi içerisinde plan karşılaştırması yapılarak tarafımızdan tarihlendirmiştir. Ağırlıklı olarak yapılar kerpiçten inşa edilmiştir. 10. yy. ile 15. yüzyıllara tarihlendirilmiş tuğlada inşa edilmiş yapıların sayısı azdır. Günümüze ulaşmış Begim Ana, Sarmankosa, İnkardariya Sırlıtam, Janadariya Sırlıtam ve Asanas gibi türbelerin mimarisi altın oranda inşa edilmiş olmaları bölgenin geçmişşte gelişmiş kültüre sahip olduğuna işaret etmektedir.
Avrupa resim sanatında hayali doğu: Esir pazarları

Batılı sanatçıların kadın bedenini erotikleştirerek özgürce sergileyebildikleri harem, hamam ve esir pazarı konulu oryantalist eserler oryantalizme ilgi duyan araştırmacıları her zaman cezbetmiştir. Literatür dikkatle incelendiğinde harem ve hamam konulu oryantalist sanat eserlerine dair araştırmaların bolluğuna rağmen esir pazarı konulu oryantalist sanat eserlerinin sanat tarihi disiplini içerisinde spesifik olarak ele alınmadığı anlaşılmıştır. Bu araştırma odağını esir pazarı konulu oryantalist sanat eserlerine çevirerek literatürdeki boşluğa katkı sunmayı amaçlamaktadır. Batı'nın ünlü müze ve müzayede evlerinin Doğu koleksiyonlarında yer alan Batılı sanatçıların elinden çıkma elli yedi prototip sanat eseri üzerinden yürütülen araştırmada esir pazarı konulu oryantalist sanat eserlerindeki cinsel, ırksal, mekansal ve nesnesel ayrımlar üzerine yoğunlaşılmıştır. Araştırma süresince Batılı oryantalist sanatçıların hayal ile gerçek arasında kurdukları metonimik ilişkinin izi sürülmüştür.
Arkitekt Dergisi (1931-1980)'nde yer alan yazıların sanat tarihi açısından değerlendirilmesi

Cumhuriyetin ilanından sonra başlatılan çağdaşlaşma hareketinin mimari alanındaki temsilcisi olan Arkitekt, uzun süre bu konu üzerine yayımlanan tek dergi olmuştur. Arkitekt içerisinde Türk sanat tarihi ve Türk mimarisi üzerine birçok yazı kaleme alınmış, ilk defa yayımlanan birçok tarihi belge ve bazı eski Türk eserlerinin plan ve rölövelerine yer verilmiştir. Dergide mimarlık ve sanat tarihi konularının yanında resim, heykel, fotoğrafçılık, arkeoloji ve süsleme sanatları gibi pek çok farklı konuda yazılar yer almış ve Türk mimarlarının yabancı mimarlar karşısında savunulması gibi dönemin temel sorunları tartışmaya açılmıştır. Sanata bu çok yönlü yaklaşım Arkitekt'e bir güzel sanatlar dergisi olma özelliği kazandırarak, Türk kültür tarihi içerisinde özel bir yer edinmesini sağlamıştır. Hazırlamış olduğumuz 'Arkitekt dergisi (1931-1980)'nde Yer Alan Yazıların Sanat Tarihi Açısından Değerlendirilmesi' başlıklı yüksek lisans tezi, Arkitekt dergisinin aynı zamanda kurucusu da olan Mimar Zeki Sayar yönetiminde çıkarılan, 1931- 1980 yılları arasında yayımlanmış 380 sayısıyla sınırlandırılmıştır. Derginin 50 yıllık yayım hayatını kapsayan bu 380 sayı içerisinde sanat tarihiyle alakalı yayımlanmış 300'ün üzerinde makale araştırma kapsamına alınmıştır. Bahsi geçen makaleler içeriklerine göre mimari, arkeoloji, resim, heykel, geleneksel Türk süsleme sanatları, Türk sanatı ve tarihine yönelik yazılar, sanat felsefesi ve sosyolojisiyle ilgili makaleler ve Batı sanatının değerlendirildiği makaleler başlıkları altında sınıflandırılmıştır. Her bir başlıkta örnek olarak en az üç makale incelenmiştir. İnceleme içerisine dahil edilmeyen makalelerin yalnızca künye bilgileri paylaşılmıştır. Bu sınırlandırmalar doğrultusunda dergi yayın süreci ve içeriği dahilinde incelenmiş, sanat tarihi anabilim dalı kapsamında değerlendirilmiştir.
Mağrip bölgesi İslam mimarisinde mukarnas

İslam sanatının alametifarikası olan mukarnasın hak ettiği ölçüde çalışılmamış olması bir hayli üzücüdür. İslam dünyasının doğusundaki mukarnas örnekleri ile ilgili yapılan az çok çalışmalar varken Mağribi mukarnas Türkçe ve Arapça literatürlerde kendisine yeterli derecede yer bulabilmiş değildir. Bu nedenle mevcut eksikliği az da olsa telafi etmek ve mukarnas üzerinde bazı müphem yönleri açıklığa kavuşturabilmek için böyle bir çalışmanın yapılmasına ihtiyaç duyulmuştur. Araştırmamızda Mağribi mukarnasın kuruluşundan başlayarak Fas'taki Sa di Hanedan dönemine kadar günümüzün Tunus, Cezayir, Fas ve İspanya coğrafyaları içine alan bölgenin yaklaşık dört yüzyıllık bir süreçteki en önemli mukarnas örnekleri ele alınmıştır. Bu süreçte meydana gelen gelişmeler ve farklı üslup biçimleri kapsamlı bir şekilde incelenmiş, Mağribi mukarnasın ayrıdedici hususi yönleri tespit edilmeye çalışılmıştır. Mukarnasın bir tasnif denemesi yapılmış ve Mağribi mukarnas ile Osmanlı mukarnasın arasında malzeme, uygulandığı mimari unsurlar ve geometrik prensipleri açısından mevcut ihtilafları belirtmeye çalışılmıştır.
Saruhanoğulları Beyliği mimarisi

Beylikler Dönemi, Ortaçağ Anadolu Türk Mimarisi açısından önemli bir yere sahiptir. Bir yandan Anadolu Selçuklu geleneğinin devamı, bir yandan da yeniden şekillenen kültür ortamının getirdikleri. Bu iki unsurun, Beylikler Devri'nin imar faaliyetlerini de etkilemesi doğaldır. Saruhanoğulları, Anadolu Selçuklu Devleti'nin dağılması sonucu ortaya çıkan beyliklerden biridir. 1300'lü yılların başlarında Anadolu'nun batısına yönelen Saruhanoğulları, Manisa ve çevresine 1313 yılında tamamen yerleşmişlerdir. Manisa, Akhisar, Demirci, Gördes, Menemen ve Kemalpaşa civarında hüküm sürmüşlerdir. 'Saruhanoğulları Beyliği Mimarisi' adlı çalışmada, literatür taramasının ardından, tespit edilen yerleşim yerlerinde, yüzey araştırması yöntemi uygulanmıştır. Vakıf kayıtlarında toplam 89 adet yapı tespit edilmiştir. Söz konusu yapılardan sadece 26 adet yapı günümüze gelebilmiştir. 1 külliye, 2 medrese, 2 cami, 3 köprü, 9 mescit, 4 çeşme, 1 hamam ve 41 zaviye günümüze ulaşamamıştır. 2 külliye, 1 medrese, 1 darphane, 2 hamam, 2 tekke ve zaviye, 4 mescit, 4 türbe, 8 cami ve 2 çeşme çalışmamızın eserlerini oluşturmaktadır. Bu çalışmada, günümüze ulaşmış yapıların mimari analizleri yapılıp, söz konusu eserler tanıtılmaya çalışılmıştır. Yapılar kendi içlerinde değerlendirilmiştir. Gerek duyulduğunda ise çağdaşı olan yapılarla kıyaslanmıştır. Tüm bu çalışmalar sonucunda, Saruhanoğulları Beyliği mimari eserlerinin yeri ve önemi anlatılmaya çalışılmıştır.
Kaymaklı Yeraltı Şehri

Kapadokya bölgesi yüzyıllardır tarihi ve doğal güzellikleriyle gelişmiş önemli bir bölgedir. Kapadokya da eski dönemlerden itibaren yerleşimin var olmasıyla birlikte bu bölge insanı sayısız sanat eseri meydana getirmiştir. Kapadokya Bölgesi gerek yer üstünde bulunan gerek yeraltında bulunan kültür varlıkları sayesinde Anadolu'nun kültür merkezlerinden biri olarak tarih boyunca önemini korumuştur. Kapadokya bölgesinde kaya oymacılığı tarihin en eski dönemlerinden itibaren uygulana gelmiş önemli bir uğraş olmuştur. Kapadokya bölgesi yeraltı şehirlerinin amacı insanoğlunun zor anlarında kendilerini korumak ve yaşamlarını devam ettirmek olmuştur. Bu yeraltı şehirlerinin tarihi Hititlerle hatta bazı verilen kaynaklara göre Proto-Hititlerle başlamıştır. Bu yeraltı şehirlerinin kullanımı özellikle Roma ve Bizans döneminde de devam etmiştir. Yeraltı şehirlerinin en yaygın kullanımı yine Roma ve Bizans dönemlerinde olmuştur. Hıristiyanlığın ilk dönemlerinde Hıristiyan olan halk baskı ve zulme uğradığı için bu yeraltı şehirlerinde yaşamaya başlayan Hıristiyan halk zamanla bu yeraltı şehirlerine yeni birimler ilave ederek gelişmesine yardımcı olmuşlardır. Kapadokya bölgesinde tespiti yapılan birçok yeraltı şehri bulunmaktadır. Yeraltı şehirlerinden en önemlilerinden biri de Kaymaklı Yeraltı Şehri'dir. Binlerce kişiyi bünyesinde barındırmış olan bu yeraltı şehrinde insanların ihtiyaçlarına yönelik birimleri bünyesinde barındırmaktadır. Bu yeraltı şehri insanların günlük hayatta kullandıkları birimlerin yanı sıra dini faaliyetlerinde yerine getirildiği kilise ve mezarlık gibi birimleri de bünyesinde barındırmaktadır. Günümüze kadar yapılmış olan temizlik çalışmalarıyla bu yeraltı şehrinin dört katı açığa çıkarılabilmiştir. Açığa çıkarılan kısımlarında ahır, depolar, kilise, mezarlık, toplantı salonu, mutfak, şaraphaneler, dar ve alçak tüneller, oturma odaları, erzak odaları ve hava bacası gibi birimler bulunmaktadır. Ancak yeraltı şehrinin temizlenemeyen diğer bölümlerinde çeşitli birimlerin de bulunduğu düşünülmektedir. Günümüzde tespit edilen Kapadokya bölgesindeki birçok yeraltı şehrinde ise ciddi manada bir temizlik çalışması henüz yapılmamıştır. Bunun içindir ki temizlenerek ziyarete açılmış yeraltı şehirleri de bölgedeki yeraltı yerleşimlerinin gerçek potansiyellerini yansıtmamaktadır. Yeraltı şehirlerinin gelecek nesillere aktarılabilmesi ve ülkemiz turizmine katkıda bulunması için toprakla dolu olan bölümlerin temizlenmesi gerekmektedir.
Nevşehir - Hacı Bektaş-i Veli külliyesi Haziresi'nde yer alan mezar taşları

Hacıbektaş İlçesindeki Hacı Bektaş-i Veli Külliyesi haziresinde yaptığımız inceleme sonunda sağlam olarak 54 mezar taşı tespit ettik. Mezarlarımızın tarihleri 1100- 1400 arasındadır. 1 tane sandukalı örneğimiz vardır. Onun dışında hepsi plaka şeklinde yükselen bir gövdeye sahiptir. Mezar taşlarının boyları 50-200 cm. arasında değişen uzunluklara sahiptir. Taşları Başlıklı ve Bitkisel süslemeli taşlar olarak ayırabiliriz. 30 erkek mezar taşı varken 6 tanesi bayanlara aittir. Erkeklerinki genellikle başlıklı bayanlarınki gül demetlerinden oluşur ve aşırı süslüdür. 18 tane de ayak taşı vardır. Ayaktaşlarında kullanılan başlıca motifler; hurma ağacı, servi ağacı ve çeşitli bitkisel süslemelerdir. Malzeme 1 örnekte taş diğerlerinde mermerdir. Taşların çoğu alçak kabartma tekniğiyle işlenmiştir. Gövdeleri genelde tamamen kitabeye ayrılmıştır. Yazı niteliği çoğunda Ta'lik hattır. Mezarların sahipleri ise çoğunlukla külliyede hizmette bulunmuş Aşçı, Mihmandar, Ekmekevi Babası, Türbedar gibi vasıflara sahip kişiler ve bunların eşleridir.
Two harbor cities: Sinop and Antalya during the Seljuk and Ottoman periods

Bu çalışma Anadolu Selçukluları'nın iki sahil kenti olan Sinop ve Antalya'yı, Selçuklu ve Osmanlı dönemlerindeki kentsel gelişimleri bağlamında analiz etmeyi amaçlamaktadır. Bu kentler sırasıyla Karadeniz ve Akdeniz kıyısında liman olarak ticareti kolaylaştıran ve güvenlik sağlayan konumları nedeniyle önemlidir. Bu nedenle Anadolu Selçukluları tarafından en erken fethedilen kıyı kentleri olmakla birlikte Orta Çağ ve sonrasında Türk yönetimi altında olmaya devam etmişlerdir. Çalışma, Sinop ve Antalya'nın sosyal ve ekonomik dönüşüme dayalı olarak fiziksel çevre ve yerleşme bağlamında gelişimine odaklanmaktadır.
Ayasofya Külliyesi'nin hat levhaları ve kitabeleri

Bu çalışmada Ayasofya Külliyesi'nde bulunan hat levha ve kitabelerinin incelenmesi yapılmıştır. Külliyeye dahil olan birimlerden Camii, Kütüphane, Şadırvan, İmaret, Hazine Binası, Üç Yüzlü Sebil, Hünkar Kasrı, II. Selim Türbesi, III. Murad Türbesi ve III. Mehmed Türbesi'nde hat yazıları bulunmaktadır. Araştırmanın ilk basamağında geçmişşte bulunan levhaların mevcut belge ve gravürlerden araştırması yapıldıktan sonra, günümüzdeki levhaların teknik detayları ve estetik özellikleri üzerinde durulmuştur. Levhalar bugün sadece, camii ve hünkar kasrında bulunmaktadır. Bunların yanı sıra, etütlük eserler deposuna kayıtlı olan hat yazıları da incelenmeye tabi tutulmuştur. Levhaların detaylı incelenmesinden sonra külliyede mevcut olan 15. yüzyıldan 20. yüzyıla kadar bulunan hat kitabelerinin konumları ve teknik detayları verilmiş, metinleri ve fotoğraflarının tamamı tezde sunulmuştur. Yazıların hattatlarının bir kısmı belirlenmiş olup, tezin dipnot kısımlarına biyografileri eklenmiştir. Osmanlı Türkçesi ve Arapça metinler yazılmış kitabelerde, yazıların tamamı okunmuş olup çevirileri yeniden yapılıp gözden geçirilmiştir. Sonuç olarak, Ayasofya Külliyesi'ndeki tüm levha ve kitabeler analiz edilmiş olup, bir tez içerisinde toplanmıştır. Bu tez ile hattın 15. yüzyıl ile 20. yüzyıla kadarki değişimi incelenmiş, hat eserlerinin fotoğrafları yayımlanıp detayları belgelenmiş, Kadıasker Mustafa İzzet Efendi'nin camii içerisindeki levhaları ile mihrap duvarlarındaki levhalarının aynısı olmadığı belirlenmiş ve etütlük eserler deposunda daha önce yayınlanmamış olan ehemmiyeti büyük on eser tedkik edilmiştir.
Mimari süslemede şemse kullanımı: İstanbul'daki uygulamalar

Türkler, Orta Asya'dan Anadolu'ya, farklı inanç ve sanat anlayışına sahip toplum ve medeniyetlerle karşılıklı kültür alışverişinde bulunarak, her devirde birbirinden ayrı yeni üsluplar yaratmıştır. İstanbul mimarisi ve süsleme sanatları tarihlerinin genel hatlarıyla özetlendiği bölümlerde, tarihi süreç içinde yaşanan etkileşimlere ve devirlerin üsluplarına ayrıntılı olarak yer verilmeye çalışılmıştır. Şemse kompozisyonlarının sağlıklı bir tespitinin yapılabilmesi için, Türk süsleme sanatlarının her dalında aynı esasa dayanan kompozisyon ve motif bilgileri tek tek incelenerek kaynakları araştırılmış, tarihsel gelişimi, çizim tekniği ve kullanılış şekli gösterilerek hangi devrin üslubuna göre yapılmış olduğunun üzerinde durulmuştur. Metal, çini, taş işçiliği ve kalem işi dalında en iyi örneklerin verildiği, Fetih sonrası İstanbul mimarisinde, motif ve kompozisyonlar birbirine paralel gelişim göstermiştir. Kullanıldığı sanat dalına göre, teknik, motif ve renkler, zamana göre değişiklikler geçirmiştir. Mimari eserlerde incelenen şemse kompozisyonları, uygulandıkları sanat dallarının başlıkları altında, ayrı ayrı gösterilmiştir. Çalışmanın genelinde, motif ve kompozisyonların malzeme ve tekniğe göre fazla değişmeden, belirli bir üslup içerisinde gelişmesinin, Osmanlı Sanatı'nın tek merkezli olmasına bağlı olduğu da ifade edilmeye çalışılmıştır. İstanbul mimarisi çerçevesinde, metal, çini, taş işçiliği ve kalem işi sanat dallarında, uygulandıkları devirlerin üsluplarına göre değişen şemse kompozisyonlarının incelenip, devrinin özelliğini kaybetmeden günümüze kadar gelen orijinal örneklerinin tespit edildiği bu çalışmada süsleme sanatlarının tarihi süreç içerisindeki gelişimini tek bir kompozisyon üzerinden takip edebiliriz.
Anadolu Selçuklu Dönemi kabartmalı seramiğinin çağdaş yansımaları

Seramik tarihinden bilinen, dünyanın çeşitli bölgelerinde üretilmiş kabartma dekorlu seramik eserlere genel olarak değinilmiş, tipik örnekler üzerinden kabartma tekniği ele alınmaya çalışılmıştır. Bunun ardından asıl konumuza kaynak teşkil eden Anadolu Selçuklu Dönemi'ne ait kabartma dekorlu seramik eserleri kapsayan araştırma ve kazılar hakkında yayınlardan elde edilen bilgiler derlenerek, seramiklerin süslenmesinde kullanılan kabartma teknikleri, bezeme stilleri ve kompozisyon özellikleri üzerinde durulmuştur. Elde edilen veriler ışığında ve geleneksel yöntemler ile güncel teknik çözümler hep birlikte değerlendirilerek çeşitli uygulamalar yapılmıştır. Seramik formlar üzerinde kabartmalı görünümler elde etmenin çeşitli yolları vardır. Öncelikle, çalışmalarımızda yol gösterici ve yöntem belirleyici olması amacıyla, dekorlu kalıp uygulaması için seçilen Anadolu Selçuklu Dönemi'ne tarihlendirilen sırsız bir mataranın geleneksel yöntem izlenerek baskı tekniği ile bir replikası yapılmıştır. Aynı yöntem ile özgün desen tasarımlarına sahip sırlı mataralar üretilmiştir. Dekorlu kalıp uygulamaları haricinde, tornada şekillendirilen seramik formlar üzerinde, seramik dekoru tarihinde uygulanagelen diğer yöntemler olan parça ekleme, mühür ve kabartma kontur dekor çalışmaları yapılmıştır. Bu esnada eski yöntemler ile yeni malzeme ve teknik çözümler harmanlanarak özgün eserler üretilmeye çalışılmıştır.
Kilis Camileri

Kilis şehri, Osmanlı dönemi öncesine kadar, gerek Müslüman gerekse gayrimüslim devletler arasında sürekli el değiştirmiştir. Osmanlı dönemi ile birlikte şehir bayındır bir hale gelmiştir. Memluk döneminde Azez'e bağlı bir köy olan Kilis, Kanuni Sultan Süleyman döneminde Canbolad ailesinin yerleşmesi ile hızla gelişmiş ve büyümüştür. Canbolad Bey'in yaptırdığı eserler günümüzde Kilis şehrinin ana çekirdeğini oluşturmaktadır. Daha sonraki yüzyıllarda da şehirde eserler inşa edilmeye devam edilmiştir.'Kilis Camileri ' adlı bu tez çalışmasında, Kilis'te yer alan yirmi sekiz eserin yerleri, mimari özellikleri, malzemeleri, teknikleri, süslemeleri, kitabeleri ve tarihlendirmeleri ayrıntılı olarak incelenmiştir. On üç yapı özgünlüğünü korumuştur. Diğer camiler ise kısmen veya tamamen özgünlüğünü kaybetmiştir. Şurahbil Zaviyesi günümüzde camii, Mevlevihane ise mescit olarak kullanıldığı için tez konusuna dahil edilmiştir. Çalışmamız kapsamında yer alan eserlerden en erken tarihli yapı 14. yüzyılda Memluk döneminde inşa edilen Ulu Camii'dir. 1460 yılında inşa edilen Katrancı Camii de Memluk dönemine aittir. Fakat 1962 yılında cami yıkılarak tekrar inşa edilmiştir. Günümüze sadece kitabeleri kalmıştır. Diğer eserler Osmanlı dönemine aittir. Bu çalışma bir dönemin sanat anlayışını ve camilerin mimari özelliklerini bütün yönleriyle ortaya koyabilmek için yapılmıştır. Böylelikle diğer araştırmacılara, küçük bir katkı sağlayacağımızı umut ediyoruz.
Afyon'daki Türk anıtları

İçbatı Anadolu bölgesinde yer alan Afyon, Anadoluyu kuzey-güney ve doğu-batı istikametinde kat eden yolların üzerinde bulunması nedeniyle ilk çağlardan beri önemli bir kent olmuştur. Afyon'un bilinen en eski adı, Yunanca metinlerde Akronio'dur. Roma kaynaklarında Akronium, Bizans kaynaklarında ise Akroenos şeklinde zikredilmektedir. Selçuklu ve Osmanlı dönemlerinde Karahisar-ı Sahip ve Karahisar-ı Devle olarak adlandırılmış, Cumhuriyet'in ilan edilmesinden sonra Afyonkarahisar olarak değiştirilmiştir. Afyon'a Türklerin ilk yerleşimi, Selçuklu Sultanı LMesud (1147-1157) devrine rastlamaktadır. I. Alaaddin Keykubad (1220-1237) döneminde serleşkerlik olan şehir, Sahipata Fahreddin Ali ve oğullan tarafından devletin en önemli sancağı haline getirilmiştir. Afyon'da XTV. yüzyıl başlarından itibaren sırasıyla Eşrefoğulları, Sahipata Oğullan ve Germiyan Oğullan hüküm sürmüş, 1428 yılında Genniyanoğlu İL Yakup Çelebinin vasiyeti üzerine şehir Osmanlı yönetimine katılmıştır. Yukarıdaki kısa tarih bile, Anadolu'nun kültürel ve tarihsel geçmişşinde Afyon'un ne denli önemli bir merkez olduğunu göstermektedir. Afyon'da Selçuklu ve Osmanlı dönemlerinde inşa edilmiş çok sayıda eser mevcuttur. Bu çalışmada, yaptığım araştırmalarda tesbit etmiş olduğum, bugüne kadar bilinmeyen ya da az bilinen 2 han, 6 hamam, 4 türbe, 8 köprü, 1 medrese ve 26 çeşme incelenmiştir. Amacımız, zaman içersinde hızla tahrip olan bu eserleri, tamamen yok olmadan kültür dünyamıza kazandırabilmekti. Bu amaç doğrultusunda, Afyon'da bulunan Cami ve Mescitler dışındaki eserlerin rölöveleri çıkarıldı; fotoğraflan çekildi ve inşa edildikleri dönemin mimari gelenekleri göz önünde bulundurularak, Anadolunun diğer bölgelerindeki eserlerle karşılaştırılıp, bunların Türk Mimarisine ne gibi yenilikler getirdiği araştırıldı. En önemlisi, büyük bir kısmı hiç bilinmeyen bu eserler ayrıntılı bir biçimde tanıtıldı. Ayrıca Ankara ve İstanbul'daki çeşitli arşivlerde bulunan Osmanlıca belgeler taranarak, yapıların tarihsel süreç içinde geçirdikleri değişikliklere ait ipuçlarına ulaşılmaya çalışıldı.
Mistra, Panagia Peribleptos Manastır Kilisesi

Geç Bizans Dönemi'nin (1261-1453) önemli merkezlerinden biri olan Mistra, kültürel ve düşünsel anlamda önem taşımaktadır. Mistra, 'Panagia Peribleptos Manastır Kilisesi' tezin konusunu oluşturmaktadır. Kilise resim programı anıtsal resim bağlamında Geç Bizans dönemi metropol ve/veya başkent üslubunu yansıtmaktadır. Kilisenin duvar resimleri intact dokunulmamış/eksiksiz ve görece iyi bir durumda günümüze gelebildiği için kilise resim programı geç Bizans resim sanatının anlaşılması açısından büyük önem taşımaktadır.