turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Uluslararası Hukukta mülteci ve sığınmacıların geri gönderilmemesi ilkesi

Uluslararası Hukuk'ta önemli bir ilke olan non refoulement ilkesi vardır. Non-refoulement ilkesi devletin yabancının işkenceye, insanlık dışı ya da küçük düşürücü davranışa maruz kalma ihtimali bulunan yere veya hayat ve özgürlüğünün tehlikede olacağı yerlere gönderilmemesi anlamına gelmektedir. Ancak uluslararası hukukta non refoulement ilkesinin anlamının daha da genişletilmesi yönünde ilkenin uygulanmasını olanaksızlaştıran eğilimler bulunmaktadır. Zulüm korkusu içinde bulunan insanlar için getirilmiş olan non refoulement ilkesi bu amaca nasıl hizmet edecektir. 1951 Sözleşmesi uluslararası hukukta mülteci sınıflandırması ile non refoulement ilkesinin de bulunduğu bağlayıcı olan bazı önemli kavramlar getirmiştir. Tamamlayıcı koruma da Mülteci Sözleşmesi'nin koruma alanı dışında bulunan kişiler yönünden koruma yükümlülüğü sağlayan Uluslararası Medeni ve Siyasi Haklar Sözleşmesi; Çocuk Hakları Sözleşmesi ve İşkence ve Diğer Zalimane, insanlık Dışı ya da Küçük Düşürücü Davranış ya da Cezaya Karşı Sözleşme'nin de dahil olduğu çeşitli insan hakları sözleşmelerinde yer alan korumadır. Bu çalışma mülteciler ya da diğer sığınma arayışında olan kişiler yönünden hayat ya da özgürlüklerinin tehdit altında oldukları yerlere gönderilmemesine ilişkin olan non refoulement ilkesini ayrıntılı olarak incelemektedir. İlkenin kendisi detaylı olarak incelenerek, uluslararası hukuktaki statüsü, hangi durumlarda uygulanacağı konuları non refoulement ilkesine ilişkin duruşları bakımından devlet uygulamalarından önce incelenmektedir. Bu çalışmanın esas konusu ilkenin temel kıstaslarının mülteci koruması yönünden belirlenmesidir. Devletler tarafından son zamanlarda uygulanan güvenilir üçüncü ülke, geçici koruma gibi konuların ilkeyi tehlikeye düşürücü olduğu ve mültecilik sistemi açısından da zarar verici olduğu tartışılmıştır. Çalışma aynı zamanda non refoulement ilkesinin korunması açısından farklı çözüm yollarını da değerlendirmiştir. İlke Jus cogens niteliğinde olmasına rağmen mutlak değildir. Mülteci hukuku içerisinde bazı istisnaları bulunmaktadır. Ancak bu istisnaların uygulanması uluslararası insan hakları hukuku ile birlikte değerlendirildiğinde olanaklı görünmemektedir. Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi 3. maddesi, İşkence ve Diğer Zalimane İnsanlık Dışı ya da Küçük Düşürücü Davranış ya da Cezaya Karşı Sözleşme 3. maddesi devletlerin işkenceye maruz kalacakları konuunda esaslı nedenler bulunduğuna inanılan kişileri gönderilmemelerini, ülkeden çıkarılmamalarını, ya da suçluların iadesine konu yapılmamalarını sağlar. Bu çalışma bütün boyutlarıyla ve ayrıntılı olarak non refoulement ilkesini dünya çapında, Avrupa'da ve Türkiye'de uygulanmasını incelemektedir. Uluslararası hukuk alanında ön plana çıkan bütün hukukçuların görüşleri değerlendirilmeye çalışılmıştır. Doktora çalışmasının amacına uygun olarak konu bütün ayrıntılarıyla incelenmiş ve bazı önerilerde bulunulmaya çalışılmıştır.
5237 sayılı Türk Ceza Kanununda kısa süreli hürriyeti bağlayıcı cezalara seçenek yaptırımlar

Toplumun mutlaka bir düzen içinde bulunması gerekir. Toplumun düzeninin devamı için de düzenin bozulmasına sebebiyet verecek eylemler çeşitli şekillerde müeyyideye tabi tutulmak zorundadır. Toplumun en üst örgütlenmesi olan devletin sosyal barış ve sükuneti sağlamak üzere gerekli önlemleri alması gerekir. Bu önlemlerin başında suç ve ceza ihdası ile verilen cezaların yerine getirilmesini sağlamak gelir. Ancak cezalandırmanın klasik amacı olan öç alma veya kefaret, insanlık tarihiyle birlikte değişikliğe uğramış, cezanın amacına ilişkin bu düşünceler suçlunun, suçtan arındırılması ve toplumun korunması amacıyla duygusallığın arka plana atıldığı, bilimsel temele dayalı çözüm arayışlarına yönelen bir amaç halini almıştır. Çağdaş ceza anlayışı; hem hukuka aykırı olan eylemleri gerçekleştiren kişi, hem de bunun en genel anlamıyla mağduru olan başta toplum olmak üzere diğer gerçek ve tüzel kişiler için bu eylemden en az zararla kurtulmanın yollarını bilimsel olarak aramaya başlamıştır. Bu anlamda da hukuka aykırı eylemden zarar gören tüm sujelerin en az etkilenmesi maksadıyla hürriyeti bağlayıcı cezaların bu sujelere verdiği olumsuz etkilerin giderilmesi amacıyla çeşitli alternatif uyuşmazlık çözüm yolları ve özellikle kısa süreli hürriyeti bağlayıcı cezalara seçenek yaptırımların araştırılması yoluna gidilmiştir. Bu seçenek yaptırımlarla, özellikle kısa süreli hürriyeti bağlayıcı cezaların gerek sanık gerekse mağdur ve toplum açısından zararlı etkilerinin en aza indirildiği ve amaçlanan faydanın gerçekleştiği anlaşılmaktadır. Bu bağlamda hürriyeti bağlayıcı cezaların yerine uygulanan seçenek yaptırımlar konusu tüm hukuk sistemlerinin ilgilenmeye başladığı ve sonuç olarak da bundan fayda sağlanılan bir kurum olarak toplumun suça karşı korunmasını sağlayan önemli bir fonksiyonu yerine getirmiştir.
Bilişim sistemlerindeki veriler bağlamında belgede sahtecilik suçu

Bilişim alanındaki gelişmeler sonucunda, fiziki ortamda gerçekleştirilen faaliyetler elektronik ortamda da yapılabilir hale gelmiştir. Hukuki işlemlerin de elektronik ortamda yapılabilmesini sağlamak maksadıyla 5070 sayılı Elektronik İmza Kanunu uyarınca güvenli elektronik imza ihdas edilmiştir. Öte yandan, Avrupa Birliği müktesebatına bağlı olarak başlatılan E-Dönüşüm Türkiye Projesi kapsamında ihdas edilen mevzuat hükümleriyle birlikte, kamusal işlem ve hizmetlerin elektronik ortamda yapılabilmesi mümkün kılınmıştır. Bu gelişmelere paralel olarak, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 204. ve 207. maddelerinde düzenlenen belgede sahtecilik suçlarının konusu olan belgeler ile aynı hukuki değere ve işleve sahip elektronik veriler üzerinde işlenecek sahtecilik fiillerinin belgede sahtecilik suçlarını oluşturup oluşturmayacağı hususunda bir sorun ortaya çıkmıştır. Bilişim sistemlerindeki veriler cismani bir varlığa sahip olmadıklarından, belgenin unsurlarını taşımamaktadır. Böylelikle, hukuki kıymeti haiz içeriğe sahip elektronik veriler üzerinde gerçekleşecek sahtecilik fiiller bakımından bir kanun boşluğu oluşmuştur. Kanunilik ilkesi gereğince kıyasın yapılamayacağı dikkate alındığında, elektronik veriler üzerinde işlenecek sahtecilik fiilleriyle oluşan haksızlık 5237 sayılı TCK'da yer alan herhangi bir suç ile tüketilememektedir. Bu sebeple, bilişim sistemlerindeki veriler üzerinde işlenecek sahtecilik fiilleri bakımından kanuni bir düzenlemeye ihtiyaç duyulmaktadır.
Fıkıh ilminde ve Türk medeni hukukunda evlilik ile ilgili mal rejimlerinin mukayesesi

Evlilik akdi taraflara bazı haklar verirken bazı sorumluluklar da yükler. Bu hak ve sorumlulukların bir kısmı eşlerin mal varlıklarıyla ilgilidir. Eşlerin evlilik öncesi sahip oldukları mal varlıkları, evlilik akdinin eşlere yüklemiş olduğu mali mükellefiyetler ile akit sonrası aile birliği esnasındaki malvarlığıyla ilgili haklar ve sorumluluklar konusunda hukuk sistemleri arasında bazı farklılıklar mevcuttur. Günümüzde Türkiye Cumhuriyeti sınırları içinde yaşayan Müslümanlar, bir taraftan dinlerinin gereği olan Fıkıh İlmindeki hükümlere uyarak hayatlarını sürdürmek isterken, diğer taraftan İsviçre Medeni Kanunu'ndan tercüme edilerek yürürlüğe girmiş, üzerinde bazı değişiklikler yapılarak uygulanmakta olan Türk Medeni Kanunu'nun düzenlemeleriyle de resmen sorumlu durumdadırlar. Eşlerin mal varlıklarıyla ilgili hak ve sorumlulukları açısından bu iki hukuk sistemini karşılaştırmalı şekilde ele almak bu tezin konusu olmuştur. Son dönemlerde Fıkıh yerine İslam Hukuku, Fakih yerine Hukukçu kavramı kullanılsa da bunların ayrı kullanılması gerektiğini düşünüp çalışmamızda Fıkıh, Fıkıh İlmi ve Fakih kavramları kullanılmıştır.
Ceza Muhakemesi Hukukunda katılan

Ceza muhakemesi hukukunda katılma, suçtan zarar görenin açılmış olan kamu davasına etki edebilmesini sağlayan, dava sürecinde ve sonrasında suçtan zarar göre ne bir takım haklar tanıyan bir kurum olarak karşımıza çıkmaktadır. Üç bölümden oluşan yüksek lisans tezimizde suçtan zarar görenin davaya etki edebilmesini sağlayan ''katılan'' kurumu incelenmiştir. Birinci bölümde, katılma kavramı üzerine durulmuş, genel hatlarıyla tarif edilmeye çalışılmıştır. Yine bu kavramın tarihsel gelişimi ve hukuk sistemlerindeki yerleri açıklanmıştır. Ayrıca kamu davasına katılarak ''katılan'' sıfatı alan suçtan zarar görenin mevzuatımızdaki yerine değinilmiş, uluslararası hukukta mağdurlar hakkında yapılan çalışmalar kısaca ele alınmıştır. İkinci bölümde, katılan sıfatını alabilmenin şartları incelenmiş, katılmanın zamanı ve usulü ile kamu davasına etkisi ele alınmıştır. Çalışmamızın son bölümünde katılanın hak ve ödevleri Yargıtay kararları ışığında incelenmiş, son olarak katılmanın sona erdiği durumlar açıklanmıştır.
Ticari defterlerin delil niteliği

Çeşitli kanunlarda ticari defterlere ilişkin hükümler yer almakla birlikte ticari defterler esas olarak Türk Ticaret Kanunu'nda düzenlenmektedirler. Fakat ticari defterlerle ispata ilişkin hükümler Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nda yer almaktadır. Ticari defterlerle ispata ilişkin hükümler 6762 sayılı Türk Ticaret Kanunu'nda yer almaktaydı. Fakat yeni düzenlemeler çerçevesinde ticari defterlerle ispata ilişkin hükümlere 6102 sayılı yeni Ticaret Kanunu'nda yer verilmemiştir. Ticari defterlerle ispata ilişkin hükümlerin tamamen hukuk sistemimizden kaldırılması ortaya sorunlar çıkarabilirdi. Bu yüzden kanun koyucu ortaya çıkacak sorunları engellemek için ticari defterlerle ispata ilişkin hükümlere Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 222. maddesin'de yer vermiştir. Ticari defterlerle ispata ilişkin hükümlerin yer aldığı Hukuk Muhakemeleri Kanunu aslında 6762 sayılı Ticaret Kanunu'nda yer alan hükümlere paralel düzenlemeler içermektedir. Ancak ticari defterlerle ispata ilişkin hükümlerle ilgili olarak Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nda yer alan bazı ifadeler uygulamada sorun çıkaracak tarzdadır. Ayrıca 6762 sayılı Ticaret Kanunu'nda yer alan hükümlere nazaran Hukuk Muhakemeleri Kanunu eksik ifadeler içermektedir. Ticari defterler kanunda belirtilen şartlara uygun şekilde tutulmaları halinde sahibi lehine kesin delil oluştururlar. Lehe delil olma için aranan şartları taşımayan ticari defterler sahibi aleyhine kesin delil olabileceği gibi duruma göre delil başlangıcı da olabilir.
Boşanma davasında geçici hukuki koruma tedbirleri

Geçici hukuki korumalar, Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun Onuncu Kısmında üst başlık olarak düzenlenmiştir. Birinci bölümde ihtiyati tedbirlere, ikinci bölümde ise delil tespiti ve diğer geçici hukuki korumalara yer verilmiştir. Kanun koyucu, diğer kanunlarda yer alan geçici hukuki korumaları tek tek belirtmek yerine ihtiyati tedbir ve delil tespiti dışında diğer geçici hukuki korumalar olabileceğini ifade etmiştir. Bu bakımdan boşanma davası söz konusu olmaktadır. Boşanma davasında hakim, kural olarak eşlerin talepleriyle bağlı olarak boşanmaya ya da ayrılığa karar verir. Usul hukukunda her ne kadar tasarruf ilkesi geçerli olsa da, boşanma davaları bakımından kendiliğinden araştırma ilkesi geçerli olacaktır. Nitekim hakimin, boşanma davasından önce ya da dava sırasında bir takım önlemleri alması gerekebilir. Bu çalışma, boşanma davasını zaman bakımından üçe ayırmaktadır. Türk Medeni Kanunu'nda, 6284 sayılı Ailenin Korunması ve Kadına Karşı Şiddetin Önlenmesine Dair Kanun'da ve 4787 sayılı Aile Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yargılama Usulüne İlişkin Kanun'da önlem, tedbir ya da geçici önlem olarak adlandırılan bu düzenlemelerin hukuki niteliği ihtiyati tedbir, geçici hukuki koruma ve çekişmesiz yargı işi bakımından değerlendirilmektedir. Ayrıca, boşanma davasından sonra karar verilebilen maddi ve manevi tazminat ile yoksulluk nafakası ve iştirak nafakasının da geçici hukuki koruma olup olamayacağı ele alınmaktadır. Evlilik birliğinin korunmasına ilişkin önlemlerin, Türk Medeni Kanunu m. 169'daki geçici önlemlerin ve 4787 sayılı Kanun'daki önlemlerin hukuki niteliğinin aile hukukuna özgü geçici hukuki koruma olduğu; 6284 sayılı Kanun'daki önlemlerin hukuki niteliğinin çekişmesiz yargı işi olduğu; maddi ve manevi tazminat ile yoksulluk nafakası ve iştirak nafakasının hukuki niteliğinin dava olduğu sonucuna ulaşılmaktadır.
Türk İş Hukukunda iş akdini fesih hakkının sınırlandırılması

İş akdini fesih hakkı, 19. yüzyılda köleliğin sözleşmeler yoluyla yeniden doğmasının engellenmesi için sözleşme özgürlüğü prensibinin bir uzantısı olarak doğmuştur. Ancak, bu hak zamanla, işçiyi biricik geçim kaynağı olan ücret gelirinden ve diğer sosyal haklarından mahrum bırakan bir müessese haline gelmiştir. Modern iş hukuku, kişisel bakımdan işverene bağlı ve ekonomik bakımdan da güçsüz durumda bulunan ve çoğu kez ücretinden başka geçim kaynağı olmayan işçiyi işveren karşısında koruma amacından hareket ederek, iş güvencesinin sağlanmasını en temel amaçlan arasına almıştır. Uluslararası alanda da iş güvencesi konusunda bir standart sağlanmaya çalışılmış, bu konuda 158 sayılı ILO Sözleşmesi kabul edilmiştir. Ülkemizde, bildirimli fesih hakkı açısından fesih serbestisi hakkı bulunmaktadır. Bu hakkın kullanılmasının tek sınırını hakkın kötüye kullanılması teorisi oluşturmaktadır. İş güvencesinin sağlanması ve 158 sayılı ILO Sözleşmesinde yer verilen iş güvencesi standartlarına uyum amacıyla kabul edilen 4773 sayılı Yasa, iş güvencesinin yasalarla sağlanması ve işverenin fesih hakkının sınırlandırılması için ülkemizde önemli bir adım oluşturmaktadır. Anılan yasa ile, işverene fesih bildiriminde bulunurken geçerli bir nedene dayanma zorunluluğu getirilmiş, böyle bir nedenin bulunmaması ya da işveren tarafından geçerli bir neden gösterilmemesi halinde, mahkeme tarafından feshin geçersizliğine hükmedilerek işçinin işe iadesine veya işçinin altı aylık-bir yıllık ücreti tutarında kendisine tazminat ödenmesine karar verilmesi imkanı sağlanmıştır. Ancak, kapsamına aldığı işyerleri bakımından çok 147 sınırlı bir işçi kesiminin Yasayla getirilen korumadan faydalanabileceği ve büyük sayıdaki işçilerimizin korumadan faydalanamayacağı açıktır. Türk iş hukuku mevzuatında, 4773 sayılı Yasa kapsamındaki işçilere ilişkin hükümler dışında, iş akdinin feshine ilişkin hükümler, kural olarak nispi emredici nitelik taşımaktadırlar. Bu sebeple, mutlak emredici hükümlere aylan olmamak kaydıyla, işverenin iş akdini fesih hakkının sözleşmelerle işçi lehine sınırlandırılması mümkündür. 4773 sayılı Yasanın iş güvencesine ilişkin mutlak emredici hükümlerinden dolayı, bu yasa kapsamındaki işverenin fesih hakkına, yasadakinden farklı sınırlamaların sözleşmelerle getirilmesi mümkün değildir. İşçinin fesih hakkının sözleşmelerle sınırlandırılması kural olarak mümkün değildir. Bunun tek istisnasını, işverenin işçinin eğitimi için çok önemli masraflara girmiş olması halinde, işyerinde belirli bir süre çalışmasının sağlanması amacıyla konulan cezai şart oluşturur. İşçinin fesih hakkının yasalarla sınırlandırılması da mümkün değildir. Çünkü, iş akdini yapmakla işverenin otoritesi altına giren ve işverene kişisel bakımdan bağlanan, bu suretle bir bakıma kişilik haklarından vazgeçen taraf işçidir. Bu durum, fesih hakkı bakımından işçinin daha fazla serbestiden yararlanmasını gerektirir. İşçinin bildirimli fesih hakkının tek yasal sının, fesih hakkının kötüye kullanılması olabilir. 148
Hasta hakları açısından hekim sorumluluğu

Bu çalışma, hasta haklarının ihlali durumunda hekimin tazminat sorumluluğu konusunda hazırlanmış bir yüksek lisans tezidir. Serbest çalışan hekimin muayenehanesinde sağlık hizmeti verirken hastanın haklarını ihlal etmesi durumunda hukuki, cezai ve disiplin yönünden sorumluluğu doğmaktadır. Çalışmamız dört bölümden oluşmaktadır. Birinci bölümde tıp bilimi ve hekimliğin tarihsel gelişimi ile hekim, hasta, hasta hakları ve tıbbi müdahale kavramları açıklanmıştır. İkinci bölümde hekimin, hekimlik mesleğini muayenehanede serbest olarak, kamu hastanesinde veya özel hastanede icra etmesi durumlarına göre hasta ile arasındaki ilişkinin hukuki niteliği incelenmiştir. Üçüncü bölümde hekim ile hasta arasındaki ilişkinin hekimlik sözleşmesine dayanması durumunda; sözleşmenin kurulması, tarafların hak ve yükümlülükleri ile sözleşmenin sona ermesi, dördüncü bölümde de hekimin sorumluluğu incelenmiş ve sorumluluğu ortadan kaldıran veya azaltan sebepler irdelenmiştir. Serbest çalışan hekim ile hasta arasındaki ilişki çoğu zaman sarih veya zımni olarak kurulan bir sözleşmeye dayanır. Buna hekimlik sözleşmesi denir. Doktrinde, farklı görüşler de yer almakla birlikte, hekimlik sözleşmesinde, vekalet sözleşmesine ilişkin hükümlerin uygulanacağı kabul edilmektedir. Hekimlik sözleşmesinde hekimin teşhis ve tedavi edimi dışında, hastayı aydınlatma, rızasını alma, sırlarını saklama, mahremiyet ve özel hayatına saygı gösterme, özen borcu gibi yan yükümlülükleri de vardır. Bunların ihlali sebebiyle bir zarar meydana gelmesi halinde maddi veya manevi tazminat borcu doğar.
Sürdürülebilir kalkınmaya yönelik kazanımlar ve uluslararası hukuki uyuşmazlıklar

Sürdürülebilir kalkınma kavramı, uluslararası çevre hukukunda öne çıkan bir kavramdır ve sürdürülebilir kalkınmayı politika yapıcıların, uluslararası örgütlerin, ilgili bildirgelerin ve hatta uluslararası yargı mercilerinin bir hedef olarak benimsediğini kabul etmek gerekir. Sürece yön veren temel metinler ve farklı kıtalardaki farklı tecrübeler bu noktada önem arz etmektedir. Kavramın geçmişşten günümüze kadar kat ettiği gelişme süreci, olumlu ve olumsuz tüm yönleriyle bu kavramın kazanımları ile ilgili bir fikir vermektedir. Sürdürülebilir kalkınma adının henüz ilk evrelerinde başlayan tartışmalara getirilen inşacı bir bakış açısı, öğretiye meseleyi farklı bir perspektiften ele alma fırsatı tanımaktadır. Diğer taraftan tematik konularda beliren uyuşmazlıklar göz ardı edilemeyeceğinden uygulamaya tutarlı katkılar sunmak adına çeşitli öneriler hazırlanmıştır. Yumuşak hukuk belgelerinin taahhüt düzeyini artırmak için Roma hukuku ile tarih birikimini, hukukun dinamik yapısı ile geleceğin ihtiyaçlarını bir araya getiren özgün bir mantık kurulmaya çalışılmıştır. Uluslararası mahkeme kararları, olayların farklılıkları gözetilerek ele alınmıştır. Uluslararası çevre hukuku alanında beliren uyuşmazlıkların çözümü ve uluslararası çevre hukukunun kurumsallaşmasına yönelik bölüm, yeni tartışmalara öncülük etme hedefindedir. İleriki adalet olarak ifade edilen ve gelecek nesillerin ve çevrenin de adalet terazisinde kendine yer bulmasına dönük fikirler ise ayrıca işlenmiştir.
çalışma koşullarının değişmesi nedeniyle iş sözleşmesinin feshi

Çalışmamızda vardığımız sonuçlar itibariyle, çalışma koşullarında değişiklik esasları hakkında üç ana bölüm ortaya konulmuştur:Birinci bölümde, değişiklik araçları olarak, çalışma koşulu kavramı ve içeriği bağlamında, ile çalışma koşullarının belirlenmesine yer verilmiştir. İş ilişkisinde yer alan işçinin, çalışması boyunca tabi olduğu hak ve koşulları bulunmaktadır. Bu koşullarının elindeki hak ve kazanımlarını kaybettirmeyecek şekilde istikrarlı olarak uygulanması gerekmektedir. Bu bölümde yine işverenin yönetim hakkı, sınırları kavramı ile çalışma koşullarının değiştirilmesi konusu arasında bağlantı kurulmuştur. Çalışmamızın ikinci bölümde ise, çalışma koşullarında yapılacak değişikliğin usul ve esasları ortaya konulmuştur. İş Kanunu m. 22. hükmü ile çalışma koşullarında yapılacak değişiklik hususunda esaslı olup olmama kavramı önem taşıdığından ve değişikliğin esaslı olup olmadığı konusunda net bir ölçü getirilemediğinden, çalışmamızda yer verilen somut olay örnekleriyle konu açıklanmaya çalışılmıştır. Değişikliğin esaslı olmasının neyi değiştireceği, söz konusu madde hükmünün esaslı olmayan değişikliğe cevaz verirken esaslı değişiklik hususunda hükümdeki prosedürün uygulanması noktasındadır. Ayrıca esaslı olan ve esaslı olmayan değişiklik ayırımında ana kıstas ise yapılan değişiklik ile, çalışma koşullarının asıl hali ile yeni hali karşılaştırıldığında işçinin durumunun ağırlaştırılması olarak ifade edilebilir. Üçüncü bölümde, çalışma koşullarında değişiklik yapma hakkını saklı tutma kayıtlarına dayanarak, iş sözleşmesinde esaslı değişiklik yapılması hususu üzerinde durulmuş bu konuyla ilgili çeşitli görüşlere yer verilmiştir.
4857 sayılı iş kanununda işçinin haklı nedenle fesih hakkı ve sonuçları

Sanayi devrimi dünyada üretim sistemi ve çalışma hayatının aktörlerini etkileyen ve değiştiren bir sürecin başlangıcı olmuştur. Sanayi devrimi ile birlikte iki sınıflı bağımlı çalışma ilişkileri ortaya çıkmıştır. Sanayi devriminin ilk yıllarında işçi ve işveren sınıfından oluşan aktörlerin iş ilişkilerinin kurulması ve iş ilişkisinin sonuçları tamamen tarafların özgür hür iradelerine göre şekillenmekteydi. Bu serbesti işçiler açısından olumsuz sonuçlar vermesi nedeniyle ilerleyen yıllarda iş hukuku ve iş hukukuna ilişkin kurallar çalışma hayatının merkezinde yer almaya başlamıştır. Günümüzde çalışma hayatının, iş ilişkilerinin başlangıcında iş sözleşmesi yer alır. İş sözleşmesinin kurulması ile birlikte, sigorta, asgari ücret, çalışma süresi, dinleneme süresi, iş sağlığı ve güvenliği gibi pek çok hukuki sonuçları ortaya çıkar. İş sözleşmesi ile kurulan iş ilişkileri de sonsuza kadar devam eden bir ilişki değildir. Belirli nedenlerinin gerçekleşmesine göre iş sözleşmesi sona erer. Hukuk sistemi iş sözleşmesinin kurulmasında olduğu gibi sona erme noktasında da bir takım hukuki sonuçlar bağlamaktadır. Ancak sona ermeyle ortaya çıkacak sonuçlar bu sözleşmeyi sona erdiren tarafın durumuna göre farklı olacaktır. Eğer sözleşmeyi işveren sona erdirirse farklı, işçi sona erdirirse farklı olacaktır. Türk iş mevzuatında iş sözleşmesinin sona ermesine bağlanan en önemli sonuç kıdem tazminatıdır. Ancak ülkedeki ekonomik gelişmeler, sosyal gelişmeler ve kültürel değişim ve dönüşümler de bu iş sözleşmesinin sona erme gerekçelerini, nedenlerini ve sona ermeye bağlanana hukuki sonuçları etkilemektedir. Günümüzde iş sözleşmesinin sona ermesi ile birlikte, işsizlik sigortası, iş güvencesi, rekabet yasağı, telif, gibi pek çok hukuki sonuçlar gündeme gelmektedir. Bu çalışmada işçi tarafından yapılan haklı ne denli feshe bağlanmış olan hukuki sonuçlar ve gerekçeleri incelenecektir. Çünkü ş sözleşmesini işçinin normal feshi ile haklı ne denli feshi arasında ortaya çıkan sonuçlar açısından farklılıklar bulunmaktadır. Çalışma üç bölümden oluşmaktadır. İlk bölümde iş ilişkisinde sanayi devrimiyle yaşanan dönüşümler ve bu kapsamda Türk çalışma mevzuatının gelişimi ışığında iş sözleşmesinin hukuki konumu incelenecektir. İkinci bölümde ise iş sözleşmesinin sona erme gerekçeleri bu gerekçeler açısından işçinin haklı ne denli feshi hakkı incelenecektir. Son bölümde ise işçinin haklı ne denli fesih hakkına bağlanan hukuki sonuçlar hakkında bilgi verilecektir.