turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Obsesif kompulsif bozukluğu olan hastalarda oksitosin ve vazopressin düzeylerinin çocukluk çağı travmaları ve dürtüsellikle ilişkisi

Amaç: Bu çalışmanın amacı Obsesif Kompulsif Bozukluk etiyolojisinde oksitosin ve vazopressin ile çocukluk çağı travmaları ve dürtüsellik arasında ilişki olup olmadığının incelenmesidir. Gereç ve Yöntem: OKB tanısı alan 29 hasta ve 30 sağlıklı kontrol çalışmaya dahil edilmiştir. Çalışmaya dahil edilen tüm gönüllülerden alınan kan örneklerinde, ELISA yöntemi ile serum OT ve AVP düzeyleri bakılmıştır. Dürtüselliği değerlendirmek için Barrat Dürtüsellik Ölçeği, çocukluk dönemi travmalarını değerlendirmek için Çocukluk Çağı Travmaları Ölçeği, depresyonu değerlendirmek için Hamilton Depresyon Derecelendirme Ölçeği, anksiyeteyi değerlendirmek için Hamilton Anksiyete Derecelendirme Ölçeği, obsesyon ve kompulsiyonları değerlendirmek Yale-Brown Obsesyon Kompulsiyon Derecelendirme Ölçeği uygulanmıştır. Bulgular: Çalışmamızın önemli bulguları; OKB hastalarında sağlıklı bireylere göre serum AVP düzeylerinin daha düşük, çocukluk çağı travmaları ve dürtüsellik skorlarının daha yüksek olması, hastalarda serum OT düzeyi ve kontrollerde serum AVP düzeyi ile çocukluk çağı travma skorları arasında negatif korelasyon bulunmasıdır. Sonuç: OKB'de çocukluk çağı travmaları ile OT arasında bir ilişki olduğu görülmüştür. Buna ek olarak, AVP'nin OKB için bir durum belirleyicisi olabileceği öne sürülebilir. Bu bulguların doğrulanması için daha çok deneğin katıldığı ve uygun yöntemle yapılacak çalışmalara ihtiyaç vardır.
Gülten Dayıoğlu'nun çocuk romanlarında dil tema ve eğitbilimsel göstergeler

Gülten Dayıoğlu, Türk Çocuk Edebiyatı'nın en üretken yazarları arasındadır. Bugüne kadar yetmiş iki çocuk kitabı yayımlamıştır. Dayıoğlu'nun on iki - on dört yaş arası çocuklara yönelik yazdığı on dört çocuk romanı bulunmaktadır. Çalışmamızın konusunu bu eserler oluşturmaktadır. Yazarın çocuk romanlarını göstergebilimsel bir bakış ile ele alıp değerlendirdik. Bunu yaparken göstergebilim ve eğitbilimsel göstergeler kavramlarını ele alıp açıkladık. Dayıoğlu'nun çocuk romanlarındaki eğitbilimsel göstergeleri bulup, ortaya çıkararak, yazarın satırlar ardından küçük okurlarına verdiği iletileri ve bu iletiler üzerinden romancının çocukları nasıl eğittiğini tespit ettik. Ayrıca çalışmamızda Gülten Dayıoğlu'nun 'Dili' üzerinde de durduk. Dil ve Göstergebilimin birbirinden ayrılmayan içiçe geçmişş iki alan olmasından dolayı yazarın dilini incelemeyi uygun gördük. Nitekim onun dili üzerinde yaptığımız araştırma ve inceleme göstergebilimsel çözümlemelerimizde onu ve eserlerini daha iyi tanımamıza yardımcı oldu. Ayrıca çalışmamızda 'Tema' başlığı altında Dayıoğlu'nun çocuk romanlarında kullandığı temaları da bulduk. Bu sayede onun romanlarının hangi temalar üzerine kurulu olduğunu tespit etmiş olduk. Nitekim çalışmamızın sonuç kısmında elde ettiğimiz bilgileri Türkçe eğitimi açısından ele alıp değerlendirdik.
Besin alerjisi tanısı almış çocukların ebeveynlerinin diyet uyumu ve kaygı düzeylerinin belirlenmesi

Besin Alerjisi Tanısı Almış Çocukların Ebeveynlerinin Diyet Uyumu ve Kaygı Düzeylerinin BelirlenmesiBesin alerjisi prevelansı dünya genelinde artmakta ve özellikle çocukları olumsuz etkilemektedir. Besin alerjisi olan çocuğa sahip olmak ebeveynler için farklı sorunları beraberinde getirmektedir. Araştırma, besin alerjisi tanısı almış çocukların ebeveynlerinin diyete uyum ve kaygı düzeylerinin belirlenmesi amacıyla, 295 ebeveyn ile tanımlayıcı olarak yapılmıştır. Veriler, Anket Formu ve Durumluk Kaygı Ölçeği Envanteri ile toplanmıştır. Değerlendirmede sayı, yüzde, ortalama, ortanca, Mann-Whitney U, Kruskal-Wallis ve Dunn-Bonferroni analizleri kullanılmıştır. Araştırmaya katılan ebeveynlerin çocukları besin alerjisi tanısı aldıktan sonra %87.1'i eliminasyon diyeti yapmış, %51.8'i i eliminasyon diyeti konusunda eğitim almamıştır, %59.3'ü eliminasyon diyeti hakkındaki bilgilerini yetersiz bulmaktadır. Çocukların ilk besin alerjisi tanısı alma yaşı ortalama 3.5 2. 6 aydır. Çocukların %38.6'sının 5 ve daha fazla besine alerjisi vardır. Çocukların %92,5'unun inek sütü, %67.8'inin yumurta alerjisi bulunmaktadır. Çocukların okula devam durumu, yumurta ve buğday alerjisi bulunması, polikliniğe götürülme sıklığı, son 12 ay içerisinde soğuk algınlığı yokken hırıltılı solunum, hapşırma, burun akıntısı gibi sorunlar yaşaması ve atopik dermatitin 2 aydan daha sık tekrar etmesi ile ebeveynlerin Durumluk Kaygı Ölçeği puanları arasında anlamlı fark saptanmıştır (p<0.05). Çocukların spesifik gıdalara olan alerjileri ve alerji belirtilerinin sık tekrarı ile ebeveynlerin kaygı düzeyleri arasında anlamlı bir fark saptanmış, eğitim ihtiyaçları olduğu belirlenmiştir. Ebeveynlerin tedavi sürecindeki eğitim ihtiyaçlarının belirlenmesi, konu ile ilgili eğitimler verilmesi, hemşirelerin süreçte aktif rol alması ve daha büyük gruplar ile çalışmalar yapılması önerilebilir.
Okul çağındaki duchenne musküler distrofi'li çocukların fiziksel aktivite düzeyi ve katılımı üzerindeki aile etkisinin incelenmesi

Bu çalışma yürüyebilen okul çağındaki Duchenne Musküler Distrofi 'li çocukların fiziksel aktivite düzeyi ve katılımı üzerindeki aile etkisini araştırmak amacıyla planlandı. Bu amaçla Brooke Alt Ekstremite Fonksiyonel Sınıflandırması 'na göre Seviye 1-4 arasında olan 8-18 yaş aralığındaki 30 DMD'li çocuk çalışmaya dahil edildi. Katılımcıların demografik bilgileri ve hastalığa ait ayrıntılı bilgileri kaydedildi. Ailelerin FA düzeyi Uluslararası Fiziksel Aktivite Anketi-Kısa Form ; çocukların FA düzeyi Çocuklar İçin Fiziksel Aktivite Anketi ve pedometre, katılımı Pediatrik Veri Toplama Aracı ve aile etkisi Çocukların Fiziksel Aktivite İlişkileri Anketi ile değerlendirildi. Ek olarak çocukların FA ilgisi Çocuğun Fiziksel Aktiviteye İlgisi Anketi ile değerlendirildi. Değerlendirme sonuçlarının istatistiksel analizinde SPSS 25 programı kullanıldı. Katılımcı çocukların yaş ortalamaları 8,70 0, 84 olarak bulundu. CPAC Anketi 'Aile Etkisi' alt boyutu ile PAQ-C (r=0,582), CAPA (r=0,432) ve PVTA (r=0,372) arasında pozitif yönde, düşük orta-orta kuvvette, istatistiksel olarak anlamlı ilişkiler bulundu (p<0,05). Annelerin IPAQ-SF ile elde edilen FA düzeyleri ile PAQ-C (r=0,526) arasında pozitif yönde, orta kuvvette istatistiksel olarak anlamlı ilişki bulundu (p<0,01). Çalışma sonuçları DMD'li çocukların FA düzeylerini geliştirmede, fiziksel aktiviteye olan ilgilerini ve katılımlarını arttırmada ailenin özellikle de birincil bakım veren olan annenin fiziksel olarak aktif bir rol model olmasının, fiziksel aktiviteye yönelik destek ve teşvikte bulunmasının önemli bir etken olabildiğini göstermektedir.
İntihar girişiminde bulunan çocuk ve ergenlerin anne ve/veya babalarında psikopatoloji ve aile işlevselliğinin incelenmesi

Bu çalışmada, intihar girişimi için risk etkeni olabileceği düşünülerek, intihar girişiminde bulunmuş çocuk ve ergenlerin anne-babalarında sosyodemografik özellikler, anne-baba psikopatolojisi ve aile işlevselliğinin araştırılması amaçlandı. Çalışmada intihar girişiminde bulunmuş 50 çocuk ve ergen ile yaş ve sosyoekonomik düzey açısından eşleştirilmiş intihar girişiminde bulunmamış 49 çocuk ve ergen için sosyodemografik bilgi formu dolduruldu. Çalışma grubundaki 50 anne ile 37 babaya ve kontrol grubundaki 49 anne ile 47 babaya sosyodemografik bilgi formu ve Aile Değerlendirme Ölçeği verildi. Daha sonra anne-babalara SCID-I ve SCID-II uygulandı. Çalışma grubunda parçalanmış aile sayısı daha fazlaydı. Annenin eğitim düzeyi çalışma grubunda kontrol grubuna göre daha düşüktü (p<0.05). Çalışma grubundaki annelerin 12'sinde (%24) intihar girişimi vardı. Çalışma grubundaki annelerin %80'inde SCID-I'e göre birinci eksen tanısı saptandı ve iki grup karşılaştırıldığında fark istatistiksel olarak anlamlıydı. Birinci eksen tanısı saptanan annelerin 24'ünde (%48) majör depresyon vardı. İki grup arasında ikinci eksen tanıları açısından istatistiksel fark yoktu. Çalışma grubundaki babaların %35.1'inde SCID-I'e göre birinci eksen tanısı saptandı, iki grup arasındaki fark istatistiksel olarak anlamlıydı. Otuz yedi babanın beşinde (%37.5) majör depresyon vardı. Çalışma grubundaki babalarda antisosyal kişilik bozukluğu kontrol grubuna göre daha fazlaydı (p<0.05). ADÖ'ye göre annelerde problem çözme, iletişim, davranış kontrolü ve genel işlevler; babalarda problem çözme ve duygusal tepki verme alt ölçekleri açısından iki grup arasında anlamlı fark saptandı. Sonuç olarak intihar öyküsü bulunan ve psikopatolojisi olduğu belirlenen erişkinlere yönelik tedavinin içinde, aile işleyişindeki yetersizlikleri anlama ve sağlıklı baş etme stratejilerini güçlendirmeye yönelik aile odaklı yaklaşımların, çocuk ve ergen intihar girişimlerini azaltmaya katkıda bulunacağı düşünülebilir.
Düzce Üniversitesi Tıp Fakültesi Hastanesi pediatri kliniğine başvuran okul öncesi çocuklarda serum 25 vitamin D düzeylerinin araştırılması

D vitamini eksikliği ve yetersizliği özellikle bebekleri, çocukları ve adölesanları etkileyen önemli bir toplum sağlığı sorunu olmaya devam etmektedir. D vitamini eksikliğinin kemik sağlığına olan etkileri dışında, insan vücudunda başka birçok sistem de D vitamini eksikliği ve yetersizliğinden etkilenmektedir. Son yıllarda ailelerin ve dolayısıyla çocukların sosyal aktivitelerinin değişiklik göstermesi nedeni ile alışveriş merkezleri, kapalı oyun alanları ve evde daha çok vakit geçirmeleri sonucunda çocuklar güneş ışınlarından yeterince faydalanamamaktadır. Çalışmamızda yaşları 12 83 ay olan 100 çocuğun Haziran-Ağustos 2014 tarihleri arasında, serum 25 vitamin D düzeyleri ile Ca, P, ALP düzeyleri incelendi. Bu yaş grubundaki çocukların güneş ışınlarına maruziyetleri, sosyodemografik durumları, oral D vitamini desteği almaları gibi bazı özellikleri sorgulandı, fizik muayeneleri yapıldı ve serum D vitamini düzeylerini etkileyen parametreler saptanmaya çalışıldı. İncelenen olgularda serum 25 D vitamini düzeyi ortalaması 27,0 12, 4 ng/ml'ydi. Şiddetli D vitamini eksikliği %6, D vitamini eksikliği % 17, D vitamini yetersizliği %6 olguda saptandı. Anne sütü ile beslenme, kreş veya anaokulu gibi kapalı yerlerde gündüz bakımı alma, vücut kitle indeksinin 5. persentilin altında olması durumlarının serum 25 D vitamini düzeyleri üzerinde azaltıcı etkisi olduğu saptandı. Yaşları 12 36 ay arasındaki çocukların 37 83 ay arasındaki çocuklara göre güneş ışığından yararlanma sürelerinin daha kısa olduğu görüldü. Ülkemiz güneş ışınları açısından zengin bir ülke olmasına karşın, günümüzde hala D vitamini yetersizliğinin önemli bir sağlık sorunu olması bu konuda yeterli toplum bilincinin olmadığını düşündürmektedir. Sağlıklı nesiller yetiştirilmesine katkıda bulunmak için toplumun güneşin fayda ve zararları konusunda bilgilendirilmesi gerekmektedir.
Rize ilinde küçük ölçekli sanayi işletmelerinin istihdam yapısı, çalışan çocuklar ve sorunları

Çocuk işçiliği sorunu gelişmekte olan tüm ülkelerde olduğu gibi, ülkemiz için de önem taşıyan bir konudur. Türkiye, kırsal yerleşimden kentsel yerleşime ve tarım ekonomisinde sanayi ekonomisine geçiş sürecini yaşamaktadır. Bu süreç, çocuk istihdamı sorununu daha fazla gündeme getirmekte, çocukların, eğitimlerini tamamlamadan aile bütçesine katkıda bulunmak amacıyla, erken yaşlarda, her türlü yasal denetimden uzak olan, tarım alanlarında, küçük işletmelerde, sokaklarda ve marjinal sektörlerde çalışmaya başlamaktadırlar. Çalışma hayatı içinde kalan bu çocuklar, zihinsel ve fiziksel gelişimlerini tamamlayamamakta ve kendilerini geliştirme olanaklarından yoksun kalarak geleceklerini tehlikeye atmaktadırlar. Bu çalışmada; Rize ilindeki küçük ölçekli sanayi işletmelerinin istihdam yapısı, bu işletmelerde çalışan çocuklar ve sorunlarının ele alındığı alan araştırması ve sonuçlan yer almaktadır. Çalışmada elde edilen bulgulara göre; çalışan çocuk sayısı ve çocuk işgücünün varlık nedenleri yönünden Türkiye'deki durum, gelişmekte olan ülkelerdeki durumla benzerlik göstermektedir. Alan araştırması kapsamındaki işletmelerdeki istihdam içinde; 12-19 yaş arası çok sayıda çocuk ve genç (istihdamın %40,05'i), örgün ve meslek eğitimini tamamlamadan, üretime doğrudan katılarak, ağır çalışma koşullan ve her türlü güvenlikten yoksun olarak çalıştırılmaktadır. Aynca, aUelerinin eğitim ve gelir düzeyi düşük, okumaktan beklentisi olmayan bu çocukların, erken yaşlarda okulu bırakarak aile bütçelerine katkıda bulunmak ve bir an önce meslek sahibi olup, ileride kendi işletmesini açmak düşüncesiyle, geleneksel çıraklık sürecinin yaşandığı küçük sanayi işletmelerinde çahştıklan da elde edilen bulgular arasındadır. vn
Ailevi akdeniz ateşi hastalığı tanısı almış olan çocuk ve adölesanların demografik özelliklerinin ve yaşam kalitelerinin araştırılması

Çalışmamızda Ailevi Akdeniz Ateşi tanısı almış çocuk ve adölesanların demografik özelliklerinin ve sağlıkla ilgili yaşam kalitesi düzeyleri ile etki eden faktörlerin belirlenmesi amaçlandı. Trakya Üniversitesi Tıp Fakültesi Çocuk Sağlığı ve Hastalıkları Anabilim Dalı, Çocuk Nefrolojisi Polikliniği'nde Ailevi Akdeniz Ateşi Hastalığı tanısı ile takip edilen 38 çocuk çalışmaya dahil edildi. Hazırlamış olduğumuz anket ile atak özellikleri ve demografik özellikler değerlendirildi. Yaşam kaliteleri ise çocuk ve ailesi tarafından doldurulan KINDL ölçekleri ile sorgulandı. Olguların yaş ortalaması 11.1 3. 1 (5-16) yıldı. Çocukların %39.5'i erkek, %60.5'i kızdı. İlk atak yaşı 6.6 3. 1 (1-13) yıldı. Tanı koyulmasına kadar geçen süre ortalama 17.4 21. 1 aydı. Atakların ortaya çıkış bulgularına bakıldığında karın ağrısının %92.3, ateşin %74.4, eklem bulgularının %51.3, cilt tutulumunun %12.8, göğüs ağrısının %7.7, skrotal tutulumun %2.6 oranında görüldüğü saptandı. Sağlıkla ilgili genel yaşam kalitesi düzeyleri ortalaması 73.8 10.3, hastalık alt ölçek skorları ortalaması 65.5 19. 7 olarak saptandı. Yaşam kalitesinin, düşük baba eğitim düzeyinden, hastalık alt ölçek skorunun tedaviye başlamadan önce geçirilen atak sıklığının fazlalığından, hem yaşam kalitesi hem de hastalık alt ölçek skorunun ise babaların orta yaş ve altında yaşa sahip olmalarından etkilendiği saptandı. Fiziksel iyilik alt ölçek skorunun, ebeveyn eğitim düzeyinin düşüklüğünden, aile alt ölçek skorunun ebeveyn yaşının küçük olmasından, özsaygı alt ölçek skorunun baba eğitim düzeyi ve ailenin gelir düzeyinin düşük olmasından, duygusal iyilik ve okul alt ölçek skorlarının baba eğitim düzeyinin düşüklüğünden etkilendiği saptandı. Erkeklerin, annesi 35 yaştan küçük olanların, birinci derece akrabalarında Ailevi Akdeniz Ateşi Hastalığı olanların, ilk atak yaşı 7 ve öncesinde olanların, son bir ay içinde atak geçirmiş olanların ve aura hissedenlerin hem yaşam kaliteleri hem de hastalık alt ölçek skorları diğer çocuklardan göreceli olarak daha düşüktü. Dört-yedi yaş grubundaki çocukların ve atak şiddeti ağır olanların hastalık alt ölçek skorları diğerlerinden daha düşüktü. Dört-yedi yaş grubundaki çocukların aile-arkadaş-okul alt ölçek skorlarının ise diğer yaş gruplarındaki çocuklardan daha yüksek olduğu saptandı. Yaptığımız çalışmadaki yaşam kalitesini göreceli olarak düşüren parametreler kontrol grubu ile karşılaştırmalı olarak yapılacak daha geniş çaplı araştırmalarda çalışıldığında anlamlı sonuçlar elde edileceği düşünülmektedir. Ayrıca kronik hastalıklardan etkilenenlerin, tıbbi gereksinimlerin yanı sıra psiko-sosyal ve eğitsel gereksinimlerinin de karşılanması gerektiği, bu nedenle hastalara yaklaşımlar konusunda personele eğitim verilmesi gerektiği düşünülmektedir. Böylece, hem hastalığın akut sürecinde, hem de tedavinin ayaktan devam ettiği, kontrollerin yapıldığı dönemlerde çocuğun ve ailesinin yaşam kaliteleri artacak, sağlık personeli ile ailenin ve hasta çocuğun iletişimi olumlu yönde etkilenecektir.
Çocukluk çağında Guillain-Barre sendromu tanısı almış hastaların retrospektif değerlendirilmesi

Giriş: Guillain-Barre sendromu, otoimmün bir hastalıktır. Sıklıkla asendan, hızlı ilerleyen simetrik güçsüzlük ve derin tendon reflekslerinin kaybıyla karakterize akut inflamatuar polinöropatidir. Çocuklarda akut flask paralizinin en yaygın nedenidir. Bu çalışma kliniğimizdeki GBS olgularının literatür ışığında değerlendirilmesi amacıyla planlandı. Yöntem: Ocak 2000 -Nisan 2017 tarihleri arasındaki GBS'li 56 hasta retrospektif olarak değerlendirildi. Bulgular: Hastaların %62,5'i erkek, %37,5'i kızdı. Ortalama yaş 7 yıldı. Olguların %80'inde GBS öncesinde enfeksiyon öyküsü mevcuttu. Hastaların %32,1'inde akut inflamatuar demiyelinizan polinöropati, %23,2'sinde akut motor aksonal nöropati, %5,4'ünde akut motor-duyusal aksonal nöropati saptandı. Olguların %14,3'ünün yoğun bakım ve %10,7'sinin mekanik ventilasyon ihtiyacı olmuştu. Tam iyileşme oranı %83, relaps oranı %4,2 idi. Yürüyememe AMAN'da, yutma güçlüğü ve konuşma bozukluğu AMSAN'da anlamlı derecede yüksekti. Hastanede yatış ve YBÜ'de yatış süreleri 4 yaşından büyük çocuklarda anlamlı derecede uzundu. Başvurudaki Hughes skor dağılımı medikal tedavi alan hastalar ile sadece destek tedavisi alanlar arasında anlamlı fark gösteriyordu. Takiplerinde otonom disfonksiyon ve solunum sıkıntısı, intravenöz immünglobulin uygulananlarda sadece destek tedavisi alan gruba göre fazlaydı. Yoğun bakım ve mekanik ventilasyon desteği alma oranları İVİG uygulananlarda tedavi almayanlara göre anlamlı derecede yüksekti. Ventilasyon desteği alanlarda hastalığın desendan olarak ilerleme oranı anlamlı derecede yüksekti. Ventilasyon desteği alanların tamamına, almayanların %48'ine tedavi verildi; iki grup arasındaki fark anlamlıydı. Sonuç: GBS'de uygun destek ve medikal tedaviyle çoğunlukla tam iyileşme görülmektedir.
Annelerin hastanede yatan çocuğun bakımına katılma ve memnuniyet durumları

Bu araştırma annelerin hastanede yatan çocuklarının bakımına katılma ve memnuniyet düzeylerini belirlemek amacıyla tanımlayıcı olarak yapılmıştır. Yozgat Bozok Kadın Doğum ve Çocuk Hastalıkları Hastanesi çocuk kliniklerinde yatan 285 anne çalışma kapsamına alınmıştır. Veriler Çocuk Aile Tanıtıcı Anket Formu, PedsQL Sağlık Bakım Memnuniyet Ölçeği ve Aile Merkezli Bakım Anketi ile 01.09.2012-30.04. 2013 tarihleri arasında toplanmıştır. Verilerin değerlendirilmesinde, tanımlayıcı istatistikler, Cronbach's Alpha, Mann-Whitney U testi, Kruskall-Wallis ve Spearman Korelasyon analizi kullanılmıştır. Annelerin yaş ortalamasının 28.49 5.84 yıl olduğu, çocukların %48.8'inin daha önce hastane deneyimi olduğu, %29. 9 ise aynı klinikte daha önce de tedavi olduğu belirlenmiştir. Annelerin AMB-A aldıkları toplam puan ortalamasının 59.64 9. 84 ve PedsQL SBMÖ toplam puan ortalamasının 71.63 23. 42 olduğu saptanmıştır. Annelerin AMB-A ölçeği puanları ile PedsQL SBMÖ'den aldıkları puanlar (rs= 0.730 ) arasında pozitif yönde çok güçlü düzeyde istatistiksel olarak anlamlı ilişki olduğu, AMB-A aldıkları puan artıkça PedsQL SBMÖ'den aldıkları puanında arttığı tespit edilmiştir (p<0.001). Annelerin %70. 2 si çocuklarının tanısına ilişkin bilgi aldığı tespit edilmiştir. Annelerin klinikte çocuklarının bakımına yönelik en çok yaptıkları uygulamaların çocuğun ağızdan beslenmesi (%91.6), kıyafetlerinin değiştirilmesi (%89.1), ağrılı işlemlerde çocuğun yanında bulunma (%77.5) olduğu belirlenmiştir. Annelerin %61.4'üne hemşireler tarafından uygulamaların yapılarak gösterildiği, ancak %51.6'sının uygulamayı yaparken hemşireler tarafından gözlemlenmediği ve %55.8'inin ise yaptıkları uygulamaya ilişkin herhangi bir geri bildirim almadığı saptanmıştır. Annelerin yaptıkları bakım aktiviteleri öncesi bilgilendirilmesi, uygulamanın hemşireler tarafından yapılarak gösterilmesi, ebeveynin işlemi yaparken gözlemlenmesi ve geri bildirim verilmesi durumlarına göre hem AMB-A hem de PedsQL SBMÖ puan ortancaları arasında istatistiksel olarak anlamlı farklılık belirlenmiştir (p<0.001). Lise ve üzeri eğitim durumuna sahip, ilde yaşayan ve çalışan annelerin PedsQL SBMÖ puan ortancalarının diğer gruplardaki annelerden düşük olduğu belirlenmiştir (p<0.05). Bu sonuçlar doğrultusunda; annelerin kliniğe kabulden taburcu olana kadar her aşamada çocukları ile ilgili sürekli, zamanında ve eksiksiz bilgilendirilmesi, çocuklarının bakımında yeterli hale gelene kadar desteklenmesi ve annelerin kendi seçimleri ve istekleri düzeyinde çocuklarının bakımına dahil edilmeleri önerilebilir.
Yutma disfonksiyonu şüphesi olan çocuk hastalarda tanısal videofloroskopik değerlendirme sonuçları ve pnömoni ilişkisi

Aspirasyon orofarengeal sekresyonların ve gastrik içeriğin trakeobronşial alana penetrasyonu olarak tanımlanır. Yutma fonksiyonu aspirasyonu önleyen önemli defans mekanizmalarından biridir. Yutmanın herhangi bir evresindeki bozukluk disfaji olarak tanımlanır. Disfaji ve aspirasyon pnömonisi birbiriyle yakından ilişkilidir. Bu nedenle üst solunum yolları yutma disfonksiyonu düşünülen hastalarda iyi değerlendirilmelidir. Videofloroskopik değerlendirme disfaji tanısında oldukça yardımcıdır. Bu çalışmada yutma disfonksiyonu şüphesi olan çocuklarda tanısal videofloroskopik değerlendirme sonuçları ile disfaji ve aspirasyon pnömonisi arasındaki ilişki değerlendirildi. Çalışmamızda yutma disfonksiyonu şüphesi olan 50 çocuk hastayı (28 kız, 22 erkek) retrospektif olarak inceledik. Hastaların ortalama yaşı 2.9 (2 ay- 7.5 yaş) idi. Bütün hastalar videofloroskopik modifiye baryum yutma testi ile değerlendirildi. Bu değerlendirmelerin video görüntüleri incelenip orofarengeal reflekslerde kayıp ya da gecikme, laringeal penetrasyon, gastroösefageal reflü, rezidü ve aspirasyon değerlendirmesi yapıldı. Modifiye baryum yutma testi sonuçlarına göre 50 hastanın 45'inde patolojik veriler elde ettik. Hastaların 41' i prematurite, perinatal hipoksi, epilepsi ve genetik hastalık gibi nedenlerden dolayı mental- motor retarde idi. Sonuç olarak hastaların %50'sinde aspirasyon ( %40 sessiz, %10 şiddetli ) , %26'sında gastroözefageal reflü, %20'sinde rezidü, %8' inde laringeal penetrasyon, %8'inde velofarengeal yetmezlik saptadık. Hastaların yılda ortalama 2.62 kez pnömoni geçirme öyküsü mevcuttu. Aspirasyon çocuklarda tekrarlayan akut pnömoni gibi ciddi bir komplikasyona neden olabilir. Bu da çocukların yaşam kalitesini ve süresini olumsuz etkilemektedir. Erken tanı ve risk faktörlerinin etkin bir şekilde öngörülmesi komplikasyonları ve bunlar sonucunda doğabilecek sorunları minimale indirebilir.
Çalışan çocukların sosyo - ekonomik özellikleri ile çalışma koşullarının benlik saygısı düzeylerine olan etkisi

Ülkemizde 6-17 yaş grubundaki çocukların %10.2'si ekonomik bir faaliyette bulunmaktadır. Bilindiği üzere kişiliğin sağlıklı bir şekilde gelişebilmesi için çocukluk döneminde çocuğun temel gereksinimlerinin karşılanması oldukça önemlidir. Çocuğun bu gereksinimleri karşılanmadan ağırlıklı olarak ekonomik sebeplerle erken yaşlarda çalıştırılması onun kişilik gelişimini olumsuz olarak etkilemektedir. Öğrenim sürecinden uzaklaşarak uzun çalışma saatleri boyunca ağır ve olumsuz çalışma koşulları altında çalışmak çocuğun benlik saygısı düzeyini etkilemektedir. Çalışmanın genel amacı çalışan çocukların sosyo-ekonomik özellikleri ile çalışma koşullarının benlik saygısı düzeyine olan etkisini bulmaktır. Çalışma çeşitli iş kollarında çalışan 14-15 yaş grubundaki 361 kişi üzerinde anket metodu kullanılarak uygulanmıştır. Araştırmada veriler SPSS istatistik paket programı ile çözümlenmiştir. Veriler basit tablolar aracılığıyla sunulmuş amaç bölümünde yer alan soru cümlelerine ilişkin değerlendirmeler varyans analizi kullanılarak yapılmıştır. Çalışma sonucunda ; Çalışan çocuğun iyi ve kötü davranışları karşısında ustanın verdiği tepkiler, yapılan işin güçlükleri ve çocuğun çıraklığın ileride kendisine bir meslek kazandırıp kazandırmayacağına ilişkin görüşleri ile benlik saygısı düzeyleri arasında anlamlı bir fark olduğu tespit edilmiştir.