turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Kuşadası, Kadıkalesi'ndeki Bizans Dönemi taş eserleri

Kuşadası, Ortaçağ'ın önemli iki limanından biri olan Kadıkalesi'ne sahip olması sebebiyle Bizans tarihinin önemli merkezlerden biri olmuştur. IX. Konstantin Monamakhos'un (1042-1055) banisi olduğu düşünülen kilise kompleksi ve piskoposluğun ikametgahı ile ve buna ek olarak Kadıkalesi'nin konumu itibariyle bir kommerkion ve gümrük noktasıdır. Prehistorik dönem höyüğü üzerinde yer alan kalenin doğu girişinde Türk dönemine ait mescit ve batısındaki 20. yüzyıla ait Osmanlı tabyalarının varlığı ile tarihsel kimliğini sürekli yenilemiş ve güçlü tutmuştur. Bu çalışmada 2001 yılından beri sürdürülen kazı çalışmalarında ele geçen taş eserler incelenmiştir. Çalışma kapsamında yaklaşık 416 taş eser değerlendirilmiştir. Levha, lento ve söve ile arşitrav, arkosolium kemer alınlık parçaları ve ambon merdiven korkuluğunun restitüsyon çalışmaları yapılmıştır. Motif ve üslup bakımından başta Khora Manastırı olmak üzere Kadıkalesi'ndeki Bizans dönemi taş eserlerinde palmet, lotus frizleriyle bitkisel ve champleve tekniği gibi başkent yapılarında korunan mimari elemanların üslup ve beğeni anlayışını barındırdığı gözlemlenmiştir. Gerek mezar gerekse özel kullanıma yönelik şapel ve mezar ek yapısı ile mimari ve mimarinin farklı noktalarında konumlanan in situ taş eserleri ile Kadıkalesi'ndeki yapıların değişik dönemlerde genişletilerek manastıra dönüştürüldüğü düşünülmektedir. Restitüsyonu yapılan taş eserler arasında bulunan arkosolium kemer alınlık parçaları, başkent yapılarından Kariye Cami'deki örneklerde görüldüğü üzere, Kadıkalesi Bizans Dönemi taş eserleri bakımından da önemlidir. Sonuç olarak, özellikle farklı renk ve kaliteli mermerlerin tercih edildiği Kadıkalesi'ndeki taş eserler üzerinde kabartma, kazıma, a'jour ve delik işi ile champleve tekniğinde bitkisel, geometrik, hayvan figürleri ve sembolik motiflerin zenginliği de göze çarpmaktadır. Bunun neticesinde Bizans dönemine ait taş eserlerde yerel ve başkent üslubunun Kadıkalesi'nde kaynaştırıldığı gözlenmektedir.
Arnavutluk'un Ergiri ilinde Osmanlı Dönemi imar faaliyetleri

Bu çalışmada Arnavutluk'un Osmanlı yönetimine girdiği 1417 tarihinden itibaren, bağımsızlığını kazandığı 1912 yılına kadar Ergiri ilinde inşa edilmiş olan mimari eserler ortaya konulmaktadır. Arşivlerde gerçekleştirilen araştırma sonucunda Ergiri ili sınırları dahilinde toplamda 240 adet mimari eserin inşa edildiği ancak bunlardan sadece 69 tanesinin günümüze ulaşabildiği tespit edilmiştir. Günümüze orijinal haliyle ulaşabilen eserler arasında 19 adet türbe, 16 adet köprü, 14 adet çeşme, 5 adet cami, su yollarına ait 5 parça köprü, 3 adet kale, 2 adet değirmen, 1 adet tekke, 1 çarşı, 1 karakol, 1 hamam ve 1 saat kulesi yer almaktadır. Arnavutluk toprakları zaman içinde birçok savaşa sahne olduğundan yapıların üzerindeki yıkıcı etkileri de bu oranda hissedilmektedir. I. ve II. Dünya Savaşları ile iki Balkan Savaşını atlatan ülkede birçok mimari eser yıkılmıştır. Savaşların ardından gelen 40 yıllık komünist yönetim sırasında da eserlerin kalan kısmı tahrip edilmiş veya işlevi değiştirilerek kullanılmaya devam edilmiştir. Ergiri ili sınırları içerisinde 171 adet mimari yapının günümüze ulaşamadığı tespit edilebilmiştir. Bu eserler arasında 42 tekke, 34 eğitim binası, 31 cami, 16 türbe, 18 ticaret yapısı (13 han, 4 çarşı ve bir panayır yeri), 11 köprü, 5 hükümet konağı, 4 hapishane, 2 çeşme, 2 hamam, 1 mahkeme binası, 1 telgrafhane, 1 kütüphane, 1 adet resmi ikamet konağı, 1 karakolhane ve 1 belediye binası yer almaktadır. Bunların yanı sıra mazbatalarda ve dilekçelerde yapılması planlanan ancak hayata geçirilip geçirilmediği hususunda herhangi bir veriye ulaşamadığımız 7 adet yapı bulunmaktadır. Bunlar şu şekilde sıralanabilir: Pogun Jandarma Koğuşu, Himara Zaptiye Koğuşu, Himara Hükümet Konağı, Mecidgoran Köyü Camisi, Tepedelen Nisa Hapishanesi ve Ergiri'de yapılması istenen kışla ve hastahane. Arnavutluk'ta inşa edilmiş Osmanlı dönemi eserlerini mimari yönden tümüyle ele alan bir çalışma bugüne kadar yapılmamıştır. Tez hazırlanırken bu denli bir çalışma için yeteri kadar zaman ve maddi imkan olmadığından konu yapı türü bakımından zengin örnekler sunan Ergiri ili ile sınırlandırılmıştır. Bu çalışma ile birlikte il sınırları içerisindeki yapılar mimari yönden bütünüyle ele alınarak Osmanlı Mimarisi içindeki yerleri değerlendirilmiş ayrıca bu vesileyle bölgedeki eserler de belgelenmiştir.
Kosova'da bulunan geç dönem Osmanlı duvar resimleri ve boyalı nakışlar

Duvar resimleri Osmanlı Devleti'nin geç döneminde yeni bir sanat türü olarak ortaya çıkmıştır. 18. yüzyılda saray ve çevresinde yapılmaya başlanan bu resimler, Anadolu ve Balkanlar'a da yayılmıştır. Bu tezin konusu Kosova'da bulunan geç dönem Osmanlı duvar resimleri ve boyalı nakışlarıdır. Yapılan araştırmalarda on sekiz yapı tespit edilmiştir. Tespit edilen bu yapılardaki duvar resimleri ve boyalı nakışların yedisi ya günümüze ulaşamamış ya da orijinalliğini kaybetmiştir. Bu durumun en önemli nedeni ise 1998- 1999 Kosova Savaşı sırasında binaların zarar görmesi ve ardından yapılan restorasyonların yanlış ve yetersiz olmasıdır. Tezde duvar resimleri ve boyalı nakışların, yapı bazında ele alınmakla beraber bir bölge değerlendirmesi üzerinde de durulmuştur. Duvar resimlerinin konuları, sanatçı sorunları, ikonografik çözümlemeleri, ve merkez-taşra ilişkisi içindeki yerleri irdelenmiştir. Bununla beraber sanatçıların duvar resimleri ve boyalı nakışların yapımında yararlandıkları görsel kaynaklar üzerine çıkarımlar yapılmıştır. Çalışma kapsamında araştırılan konulardan biri ise savaşın yıkıcılığı ve yanlış restorasyonların duvar resimleri ve boyalı nakışlar üzerindeki olumsuz etkileridir. Bu doğrultuda eski fotoğraflar ve arşiv belgeleri incelenmiş, duvar resimlerinin ve boyalı nakışların dünü ve bugünü üzerine bir fikir elde edilmeye çalışılmıştır.
Selçuklu ve Beylikler Dönemi Kastamonu camileri

İslam'ın ilk günlerinden itibaren Müslümanlar cami yapımına önem vermişler ve yaptıkları hayrın ebedi olması için yarışmışlardır. Başlangıçta basit yapıda olan camiler zamanla önemini arttırmış, Osmanlı Döneminde ise en güzel örneklerini vermiştir. Tarihimizi yansıtan yapılar arasında camiler hiç şüphesiz önemli bir yere sahiptir. Camiler bir milletin dini görüşünü yansıtır ve dine verilen önemin bir göstergesidir. Buradan yola çıkarak, bu çalışmada Kastamonu İlindeki Selçuklu ve Beylikler Döneminden kalan on beş adet cami incelenerek yapılarının tanıtılması ve gelecek nesillere aktarılması hedeflenmiştir. Yapılar günümüze gelinceye kadar birçok onarım ve yenileme çalışmaları nedeniyle çoğu inşa edildiği dönemin özelliklerini kaybetmiş, özgünlüğünü yitirmiştir. Bölge genelinde ahşabın yaygın kullanımı, malzemenin dayanıklılık derecesiyle birlikte yapıların zamanla, çeşitli afetlerle ve insan eliyle zarar görmesine, yok olmasına ya da yıkılıp yeniden inşa edilmesine yol açmıştır. Taş malzemenin kullanıldığı camilerde de aynı faktörlerin olumsuz etkileri görülmektedir. Hala günümüzde birçok yapıda yanlış uygulamalarla eserlerimize zarar verildiği görülmektedir. Bu araştırmada tez konumuza dahil olan camiler ilk yapılandan başlanarak kronolojik olarak sıralanmıştır. Camiler plan, malzeme ve süsleme özellikleri yönünden tanıtılarak yapıların günümüzdeki durumları belgelendirilmeye çalışılmıştır. Yapılan literatür ve alan araştırmaları sonunda konu üç bölüm halinde incelenmiştir. Birinci bölümde Kastamonu'nun tarihi ve coğrafi durumu belirtilmiş; Selçuklu Dönemi ve Beylikler Dönemindeki önemi vurgulanmıştır. İkinci bölümde Katalog çalışması yapılarak ayrıntılı bilgi verilmiştir. Üçüncü bölümde Selçuklu ve Beylikler Dönemi Kastamonu Camilerinin genel özellikleri üzerinde durularak benzer ve farklı yönleri belirlenmiştir. Ayrıca mimari özellikleri ile plan ve süsleme özellikleri karşılaştırılmıştır. Çalışma elde edilen bulgular ışığında geliştirilen öneriler ve yararlanılan kaynaklar ilavesiyle sonlandırılmıştır.
Emir Sultan Külliyesi

Bu çalışmada, XV. yüzyıl başlarında Osmanlı payitahtı Bursa'da Emir Sultan adına yaptırılan zaviye merkezli külliyenin ilk üç yüzyılı çeşitli yönleriyle incelenmiştir. Külliyenin ana yapısı başlangıçta zaviye-imaret-mescid birlikteliğinde çok işlevli bir yapı iken sonradan özellikle mescid ve zaviye bina olarak ayrılmış; türbe, hamam, muvakkithane, şadırvan gibi yeni birimler eklenmiştir. Külliye hizmetlerinin yürütülmesi, tahsis edilen çeşitli gelir kaynaklarının işletilmesi sayesinde mümkün olabilmiştir. Gelir kaynaklarının başlangıçtan itibaren artmasında padişah tahsislerinin yanı sıra çok çeşitli toplumsal statülerden kişilerin vakıflarının da payı vardır. Emir Sultan vakfı, Bursa ölçeğinde büyük bütçeli bir vakıftır. Külliye hizmetleri yeterli sayıdaki personel tarafından yerine getirilmiştir. İncelenen dönem boyunca yeni kadroların tahsis edilmesi ya da bazı unvanlara birden fazla atama yapılması nedeniyle vakfiyedeki personel planlamasının üzerine çıkılmıştır. İncelediğimiz külliye, bir tarikatin şeyhine atfedilen bir tesis olması hasebiyle tüm birimlerinde tasavvufi rolü ön plandadır. Ancak bununla birlikte tesiste yer alan her birimin icra ettiği ayrı işlevler de vardır. Diğer taraftan külliyenin, bünyesinde verilen hizmetlere bağlı olarak sosyal hayatta yansımaları olmuştur. Emir Sultan Külliyesi, kurulduğu muhitin sosyal, dini, ilmi ve kültür merkezi olarak faaliyet göstermiştir.
An alternative model proposal of an association for private cultural institutions in Istanbul

Bu çalışma, İstanbul'daki özel kültür kurumlarınının karşılaştığı sorunları belirleme ve alternatif bir birlik çatısı altında birleştirme modelidir. Başta kültür politikalarındaki yetersizlikler, kamu kaynaklarının azlığı, sivil toplum kuruluşlarının politika geliştirmede henüz yurt dışındaki benzerlerine kıyasla yeterli etkiyi yaratamamaları, yasal alanlardaki eksiklikler ve özel kültür kurumlarının hükümet ve yerel yönetimlerle iletişiminin zayıf olması karşılaşılan ana sorunlardır. Bu durum İstanbul'da kültür kurumlarının diğer metropollere kıyasla daha az sayıda olması ve daha az talep görmesine sebep vermektedir. Bu eksiklikler meselenin çözümü için bir takım araştırmaların gerekliliğine işaret etmektedir. Yurtdışında örneklerine rastlanan birlik yapıları, bu tür bir modelin İstanbul için de denenebileceği sonucunu doğurmuştur. Birlik modellemesi çalışmasının kapsamı İstanbul'daki özel kültür kurumlarıyla kısıtlanmıştır. Yönetim ve finansman anlamındaki farklar, özel kültür kurumlarının devlet kurumlarıyla bir araya gelmelerini zorlaştırmaktadır. İstanbul, Türkiye'nin en çok kültür kurumunu barındıran 'Kültür Başkenti' sıfatıyla modelleme için uygun görülmüştür. Çalışmaya dünyada ve Türkiye'de özel kültür kurumlarının oluşmasına sebebiyet veren neo-liberal kültür politikalarının incelenmesiyle başlanmış, bu politikalar sonucunda oluşan kurumların zaman içinde gelişimi ve İstanbul kültür hayatı genel olarak incelenmiştir. Kurumların karşılaştığı problemler ve ihtiyaçların tespiti yapılmış ve bu kurumları ilgilendiren kanunların incelenmesi yanında birlik modellemesine örnek olması amacıyla dünyada ve Türkiye'deki kültür ve diğer alanlarda çalışan başarılı birlik örnekleri araştırılmıştır. Model önerisi kapsamında birliğe üye olması muhtemel adaylarla fikir alışverişi için toplantılar düzenlenmiş, mevcut birlik başkanlarıyla görüşülmüştür. Bu bilgiler ışığında modelleme örnekleri sunulmuş, tartışılmış, kurumlara ve kültür dünyasına sağlayabileceği potansiyel faydalar tespit edilmiştir.
John Ruskin'in 'Sanatın Ekonomi Politiği'ne Marksist Emek Değer Teorisi bağlamında bir bakış

Viktorya Çağı İngiltere'sinin önde gelen figürlerinden estet, sanat tarihçi ve eleştirmenJohn Ruskin 19. yüzyılın ikinci yarısından itibaren toplumsal sorunlar ve iktisadi düşünce ile yakından ilgilenmeye başlamıştır. İlk olarak, The Seven Lambs ofArchitecture (1849) ve The Stones of Venice (1851-53) gibi mimariye odaklanançalışmalarında sanatın toplumsal yaşam ve üretimle ilişkisi üzerinde duran Ruskin,1857'de ise sanat-iktisat ilişkisini bağımsız biçimde ele alan ilk çalışma olarak kabul edilen The Political Economy of Art- A Joy For Ever isimli kitabı yayınlamıştır. Bu tezin odaklandığı temel sorun Ruskin'in büyük ölçüde söz konusu çalışmalar aracılığıyla ortaya koyduğu sanata dair iktisadi yaklaşımıdır. Öte taraftan Ruskin'inçalışmaları öncü bir nitelik taşımasına rağmen sanat ile iktisadi kategoriler arasındaki ilişkiyi inceleyen ilk düşünürün Ruskin olduğunu söylemek mümkün değildir. Zira sanat üretimi iktisat düşüncesinin hiçbir zaman odağı haline gelmemiş olsa bile, iktisadi düşüncenin olgunlaşmaya başladığı 16. yüzyıldan itibaren sanatın iktisatçıların gündemine zaman zaman girdiği görülmektedir. Ruskin'in düşüncesinin gelenek içindeki konumu ve özgüllüğünü ortaya koymak için, bu nedenle, öncelikle aynı sorun üzerinde duran düşünürlerin görüşlerine değinmek gerekmektedir. Ancak bu tür birözet/değerlendirme çabasının sonuçları, bu çabaya eşlik edecek kuramsal çerçeve ve araçların niteliğiyle yakından ilişkilidir. Bu nedenle, tezin ikinci bölümünde, tezdeçerçeve olarak benimsenen Karl Marx'ın toplumsal/iktisadi düşüncesi ve yöntemi temel nitelikleriyle ortaya konulmaya çalışılmıştır. Bu bölüm aynı zamanda, ilişkili literatür yardımıyla Marx'ın düşüncesinin sanat üretimi bağlamında nasıl yenidenüretilebileceğine ilişkin genel bir yaklaşım sunmayı hedeflemektedir. Çalışmanın üçüncü bölümünün temel amacı ise Ruskin öncesinde sanata iktisadi bir penceredenyaklaşan düşünürlerin fikirlerinin bir betimlemesini sunmaktır. Son bölümde ise, Ruskin'in iktisadi düşüncesi, çeşitli gelişim uğrakları gözetilerek ele alınmaya ve başta The Political Economy of Art (1857) olmak üzere Unto This Last (1860-62), Munera Pulveris (1862) ve Fors Clavigera (1870-74) yola çıkarak düşünürün sanat ve iktisat arasındaki ilişkiye dair yaklaşımı ortaya konulmaya çalışılmıştır.
Osmanlı yerel yönetim sisteminin mimari alana yansıması: Tanzimat'tan Cumhuriyet'e belediye binaları

Osmanlı Devleti tarihinde 19. yüzyıl, askeri alandan toplumsal yaşama kadar köklü değişimlerin yaşandığı bir çağ olarak bilinmektedir. Batılılaşma olarak da tanımlanan bu değişim süreci içerisinde Osmanlı mimarisi de yer almıştır. Yönetim sistemindeki değişimlerin getirmiş olduğu mekan sorunsalı, yeni yapı tiplerinin ortaya çıkmasına vesile olmuştur. Böylece, özellikle Tanzimat'ın ilanından sonra kamu yapılarının başkent İstanbul bata olmak üzere tüm vilayetlerde hızla inşa edilmiş olduğunu görürüz. Klasik dönem kent siluetinde gördüğümüz cami merkezli külliyelerin yerini 19. yüzyılın ikinci yarısında Hükümet Konağı merkezli kamu yapıları alır. Posta teşkilatı için postahaneler, modern sağlık hizmetleri için hastahaneler, kent içi güvenliğin sağlanabilmesi adına karakolhaneler, demiryolu ağının ulaştığı kentlerde istasyon binaları, yeni eğitim sistemi için rüşdiyeler ve idadiler, 19. yüzyıl Osmanlı kentlerinin siluetinde yerini almıştır. 'Osmanlı Yerel Yönetim Sisteminin Mimari Alana Yansıması: Tanzimat'tan Cumhuriyet'e Belediye Binaları' başlıklı doktora tezi çalışması kapsamında 19. yüzyılın ikinci yarısında kurulan belediye teşkilatları için inşa edilmiş olan belediye binaları Sanat Tarihi araştırmaları yöntemi çerçevesinde incelenmektedir. Türkiye sınırları içerisinde günümüze gelebilmiş olan Edirne, Kırklareli, Tekirdağ, Çorlu, Fatih, Beyoğlu, Kadıköy, Bursa, İzmir, Karahisar-ı Sahib, Kastamonu, Samsun, Amasya, Tokat ve Bitlis belediye binaları, tarihi ve mimari özellikleriyle ele alınmakta, döneminin mimari üslup eğilimleriyle karşılaştırılıp gelişim çizgisi değerlendirilmektedir. Günümüze ulaşamamış olan belediye binaları, birincil kaynaklar olan arşiv belgeleri, gazeteler, dergiler, hatırat ve fotoğraflar taranarak tespiti yapılmış ve katalog bölümünde yer almasa da değerlendirmeye dahil edilmiştir.
Perge aşagı şehir surlarında Roma Dönemi uygulamalarına ilişkin gözlemler

oz Bu yüksek lisans tezi, Perge Aşağı Şehir surlarının Roma döneminde geçirdiği değişikliklerin ve şehrin gelişimi içindeki evrelerinin saptanmasını amaçlamaktadır. 1998- 2000 Perge Kazı ve Onarım çalışmaları kapsamında arazi gözlemlerine dayanan araştırmalar gerçekleştirilmiştir. Bir katalog halinde sunulan sur sistemi benzer ve farklı özellikleriyle hem kendi içinde hem de diğer sur sistemleriyle karşılaştırılarak değerlendirilmiştir. Surlar, Aşağı Şehir'de yerleşimin başlangıcından terk edilmesine kadar geçen süre içinde bir bütün olarak ele alınmış ve gözlenen değişikliklere göre evreler belirlenmiştir. Gözlem yoluyla açıklığa kavuşmayan kısımlar saptanarak daha kapsamlı araştırma yöntemleri önerilmiştir. Tarihleme açısından önem taşıyan ve surlarda devşirme olarak kullanılmış yazıtlı bloklar Ek bölümde verilmiştir.
2. Bayezid Dönemi İstanbul cami ve mescitleri

'2. Bayezid Dönemi İstanbul Cami ve Mescitleri' başlıklı bu tez, Osmanlı mimarisinde klasik dönemin başlangıcı ve hazırlayıcısı olan 2. Bayezid dönemi cami mimarisinin, başkent İstanbul camileri ölçeğinde özellikle mimari ve süsleme bakımından ele alındığı bir çalışmadır. 2. Bayezid'in hükümdar olduğu 1481 yılından 1512 yılındaki ölümüne kadar geçen 31 yıllık sürede İstanbul'da 88 cami ya da mescit inşa edildiği ve 13 tane Bizans dönemi yapısının da mihrap, minber, minare ya da son cemaat yeri eklenerek camiye çevrildiği tespit edilmiştir. 2. Bayezid döneminde cami ve mescitlerin inşası, en çok tarihi yarımada 'da yoğunluk göstermektedir. Bunun dışında Üsküdar, Beyoğlu, Sarıyer, gibi sur dışında da az sayıda cami inşa faaliyetleri görülmektedir. Yangın ve depremler nedeniyle birçok eser yıkıldığı, büyük kısmı da yapılan onarımlarla büyük değişiklikler geçirdiği için cami ve mescitlerin bir bölümünün özgün mimari ve süsleme özellikleri bilinememektedir. İnşa edilen camilerden plan özelliklerine bakımından büyük bir kısmının çatı ya da kubbe örtülü tek mekanlı cami ve mescitlerin yoğunlukta olduğu görülür. Bunun dışında eş birimli camiler, tabhaneli camiler, tabhane özelliği gösteren camiler ve merkezi kubbeli cami plan tipleri uygulanmıştır. Günümüze ulaşan örnekler içinde çoğunlukla taş ve mermer süslemenin mimariye hakim olduğunu görmekteyiz.
Bosna-Hersek'teki Osmanlı Dönemi konut mimarlığı üzerine bir araştırma

Eski Osmanlı İmparatorluğu'nun Avrupa kısmını, Bosna-Hersek te birkaç yüzyıl süren Islam Sanatları ve mimarısin, 1878 de Avusturya-Macaristan İmparatorluğu'nun işgalından, bugüne kadar kaybolmaya başladı. Ayrıca, Osmanlı döneminden itibaren deprem ve yangın felaketleri bazı anıtların ve çok sayıda konutun olmasına neden olmuştur.1992-1995 te Bosna-Hersek te Sırp-Hırvat saldırganlığı sırasında pek çok anıtlar kayboldu. Sırp-Hırvat saldırganlar etnik temizliğe ek olarak, İslam kültürünün tüm eserlerini sistematik olarak yok etmeye çalıştılar. Eğer bir insan tarihi eserleri tahrip edebilirse, bu onun sadece ne kadar cahil olduğunu gösterir. Ne yazık ki savaş bitikten sonra bile yıkım devam ediyor, özellikle konut mimarisi yok ediliyor. Savaş bitikten sonra Bosna-Hersek Tarihi Eserlerin Koruma Komisyonu, anıtların çoğunluğunu korudu, restorasiyon ve rekonstruksyon yaptirdi. Ama en az konutların rekonstruksyonu ve restorasyonu yapıldı. Bundan dolayı en çok ihmal edilen olan konut mimarisidir. Genellikle hafif malzemeden yapılmış konutlar, zamanla ihmal ve yanlış dönüştürülme nedeniyle yok edilmektedir. Kültürümüzün çok önemli parçasının kaybolma korkusu dolayısıyla bu tezim konu olarak seçtim. Bosna-Hersek te 15 .-19. yüzyıllar sırasında oluşturan konutlar, Osmanlı evleri olarak nitelendirebiliriz. Ancak, bu evler Osmanlı etkilerinin ek olarak Akdeniz, Avrupa ve yerel etkilerinin altındaydı. Bu konut mimarisi türündeki yapılar tümüyle hangi Osmanlı, hangi yerel, hangi Akdeniz ve hangi de Avrupalı etkisi olarak nitelendirilmesini açıklama yapılacaktır. Bosna-Hersek teki Osmanlı evlerinin yapısall özellikleri üzerine genelde bazı araştırmalar yapılmıştır. Fakat konutların dekoratif elemanları ilgili az araştırma yapıldığı için tezimde dekorasyon da vurgulanacaktır. Evlerin bazı elemanlarının tarihleri belli değildir ve sürekli değişen evlerin içi bu konuda oldukça hassas dayranmayı gerektiriyor. Çalışmanın Bosna-Hersek'te Konut Mimarlığı başlıklı 2. bölümünde Bosna-Hersek in ilklim koşulları, kültürel bağlamda konut mimarlığı tipleri, plan özelliklerı, mimarlık ve bezeme elemanları anlatılacaktır. Bosna-Hersek'teki Konut Mimarlığından Seçilmiş Yapılar Kataloğu başlıklı 3. bölümünde ise örnek olarak alınan de on tane konut incelenecektir. Bosna-Hersek Konut Mimarisi Sözlüğü başlıklı 5. bölümünde de Bosna-Hersek yöresinde bulunan konutlarla ilgili terimlerin anlamlarına yer verilmiştir.
Origins of pottery technology in the Near East

Bu tez çalışmasının amacı seramik teknolojisinin keşfi ve yol açtığı değişimin; Seramik öncesi Neolitik B döneminde, özellikle de Geç ve Son Seramik öncesi Neolitik B ve Yakındoğu'da Erken Seramikli Neolitik dönemde, araştırılmasıdır. Bu çalışmada kullanacağım yaklaşım pişmiş toprak eşyaların üretiminin kökenleri ile ilgili çeşitli faktörlerin incelenmesine yöneliktir. Bunlar. l. Bu üretimin Seramik öncesi Neolitik B ve Erken Seramikli Neolitik toplumlarındaki konteksti; 2. Seramik teknolojisi kullanımının yaygın hale gelmesinden önce münferit olarak keşfi ve üretiminin tarihsel gelişimi; 3. Erken dönem teknolojisi4. Üretilen malların sirkülasyonu, kültürel ve teknolojik değişim; 5. Yerleşim planlarının değişmesi ve göç hareketleri; ö. Hayvanların evcilleştirilmesi ve pastoralizmin doğuşu; 7. Etno-arkeolojik karşılaştırmalar; 8. Ekolojik şartlar; 9. Sosyal seçim. Geniş ölçekte, seramik teknolojisinin kökenleri yukarıda sayılan bütün faktörlerle etkileşim içindedir ve bu faktörler bir araya gelmeksizin seramik teknolojisinin doğuşu mümkün olamazdı.
Ortaçağ Urfası'nda mimari eserler (476-1517)

Kuruluşu Paleolotik çağa kadar uzanan Urfa Şehri, Neolitik dönemle birlikte yerleşim yerlerinin ortaya çıkması ve bu zamandan sonra günümüze kadar her döneme ait mimari kalıntılara rastlanmış olması, bu şehrin mimarlık tarihi açısından zengin bir geçmişşe sahip olduğunu göstermektedir. Hıristiyanlığın yayılmaya başlamasıyla beraber, bu dine mensup kişilerin mimari tarzdaki yapıları, Türklerin şehri ele geçirmesiyle İslami mimarinin örneklerinin sergilendiği dini ve sivil yapıların şehrin dört bir tarafında yükseldiğini görmekteyiz. Bu mimari eserlerin zaman içerisinde doğal afetler ve savaşlar neticesinde tahrip edildikleri de yapılan araştırmalarla ortaya konulmuştur. Fakat yıkılan ve tahrip olan yapıların yerine hemen yenileri yapılmış, bu nedenle de eski dokudan günümüze de pek bir şey kalmamıştır. Çalışmamızda mimari yapıların günümüzde mevcut yerleri, kitabelerde geçen inşa tarihleri veya onarım tarihleri ile mimari ve sanatsal özellikleri ve planları ortaya konulmuştur. 80