turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Anonim şirket genel kurul kararlarının geçersizliği

Anonim şirkette, karar organı genel kuruldur. Genel kurul kararları, çoğunluk iradesi ile meydana gelir ve kural olarak iç ilişkide geçerli olur. Bütün pay sahiplerini bağlaması sebebiyle genel kurul kararlarının, hukuka uygunluk yönünden denetimi büyük önem arz eder. Bu yüzden, kanuna, esas sözleşmeye ve afaki iyiniyete aykırı genel kurul kararları için TTK'da iptal davası hakkı öngörülmüştür. Mutlak geçersizliğin tesbitinin dava edilebilmesi ise, iptal davasının, daha ağır hukuk ihlalleri yönünden yetersiz kalmasından dolayı öğreti ve yargı kararları ile kabul edilmiştir. Anılan dava haklarının amacı, kamu düzenini ve iktisaden zayıf durumda bulunanları korumaktır. Bir genel kurul kararının hangi durumlarda hukuka aykırı olacağının tesbiti önemli olduğu gibi hangi hallerde iptal edilebilir ve hangi hallerde yok veya batıl olacağının belirlenmesi de önemlidir. Böylece geçersizlik hallerinin ileri sürülebilmesini haklı kılan kamu yararı veya özel yarar ile ortaklık ilişkileri açısından hayati değer taşıyan hukuki güvenlik ihtiyacının bağdaştırılabilmesi olanaklı hale gelir. Kesin ve yeterli olmamakla birlikte, genel kurul kararlarının unsurlarına, anonim şirketin temel yapısına ve müstakbel pay sahipleri ile alacaklıların çıkarlarının korunmasına ilişkin mutlak emredici hükümlere aykırı genel kurul kararlarının mutlak geçersiz olacaklarını söylemek mümkündür. Bundan başka nisbi emredici hükümlerin sürekli ihlalini öngören genel kurul kararları ile ahlak ve adaba aykırı veya konusu imkansız genel kurul kararları da mutlak geçersizliği intaç ederler. Buna karşın halihazır pay sahiplerinin özel çıkarlarının korunmasına ilişkin hükümlere aykırı genel kurul kararları ise iptal edilebilir kararlardır. TTK'ya göre genel kurul kararlarının iptal edilebilir olması esastır. Hukuki güvenlik açısından da mutlak geçersizlik hallerinin sınırlı tutulması ve tereddüt oluşması durumunda iptal edilebilirliğin uygulanması yerinde olacaktır.
Eser üzerinde işverenin hak sahipliği

Günümüz dünyasında, her ne kadar kanunlarla koruma altına alınsa da uygulamada çalışanların baskın işverenler karşısında daha edilgen olduğu görülmektedir. Bu sebeple çalışanların haklarının bilincinde olmaları çok önemlidir. Eser üzerinde işverenin hak sahipliği konulu bu tez çalışmasında, 5846 Sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Kanunu'nun 18/II maddesinde yer alan düzenlemenin, analiz edilerek değerlendirilmesi amaçlanmıştır. Bu nedenle, üç bölümden oluşan çalışmamızın birinci bölümünde, eser, eser sahipliği, eser üzerindeki hakların hukuki işlemlere konu olması, eserin miras yoluyla intikali açıklanmıştır. Sonrasında eser üzerinde işverenin hak sahipliğini düzenleyen FSEK md. 18/II hükmünün tarihsel gelişimi, mukayeseli hukukta A. B. D., Fransa ve İngiltere'nin ilgili düzenlemeleri incelenmiştir. Müteakip bölümde, ilgili Madde 18 /II'nin kavramsal değerlendirilmesi yapılmış ve karine niteliğine vurgu yapılmıştır. Ayrıca fikri mülkiyet hukuku alanındaki Patent ve Endüstriyel Tasarım Hukuku gibi diğer düzenlemelerle karşılaştırması yapılmıştır. Tezin son bölümünde, somut olaylardan örnekler sunulmak suretiyle işçi ve işveren arasındaki menfaat çekişmeleri tespit edilmeye çalışılmış ve çözüm önerileri sunulmuştur. Burada ayrıca tüzel kişiliğin sona ermesi ve işletmenin devri halinde eser üzerindeki hakların durumu tartışılarak konu aydınlatılmaya çalışılmıştır.
Türk Hukukunda bankaların birleşmesi

Şirketler açısından olduğu gibi bankaların büyümesini ve gelişmesini sağlayacak en etkili yollardan birisi birleşmedir. Türk bankacılık sisteminde bankalar, kamunun korunması amacıyla, kuruluşlarından sona ermelerine kadar her aşamada emredici kurallarla düzenlenmiş, yoğun bir kamu otoritesi denetimine tabi tutulmuşlardır. Bankaların yapılarında değişiklik meydana getiren önemli işlemlerden birisi olan birleşme de aynı şekilde değerlendirilmiş ve bankaların birleşme işlemlerini düzenlemek amacıyla kendine özgü kurallar içeren düzenlemeler yapılmıştır. TTK'nda yer alan şirketlerin birleşmesine ilişkin düzenlemelerin, özellikle birleşme prosedürü açısından, bankaların birleşmesinde uygulanmasının oldukça masraflı ve güç olacağı görülmüş ve bu sebeple TTK'nun uygulanacağı dönemde bankalar iradi olarak birleşme yapma yolunu seçmemişlerdir. Bankaların birleşmesine ilişkin kuralları bankacılık hukukunda yapılan son düzenlemelerle uyumlu hale getirmek ve birleşmenin TTK'na göre yürütülmesinden kaynaklanan güçlükleri ortadan kaldırarak bankaları birleşme yapmaya teşvik etmek amacıyla 5411 sayılı Bankacılık Kanunu'nun 19. maddesi ile bankaların birleşmesi Bankacılık Düzenleme ve Denetleme Kurulu'nun iznine bağlanmış ve aynı maddede bankaların birleşmelerinde TTK'nun uygulanmayacağı hüküm altına alınmıştır. Bankacılık Düzenleme ve Denetleme Kurumu birleşme prosedürünü düzenlemek amacıyla kendisine verilen yetkiye dayanarak Bankaların Birleşme, Devir, Bölünme, Hisse Değişimi Hakkında Yönetmeliği çıkartmıştır. Çalışmamızda bankaların birleşmesini düzenleyen Bankacılık Kanunu'nun 19. maddesi hükmü ile Bankaların Birleşme, Devir, Bölünme, Hisse Değişimi Hakkında Yönetmelik'te yer alan birleşme prosedürü TTK'nun birleşme kuralları ile karşılaştırılarak incelenmiştir. Bankaların birleşmesine bağlanan hukuki sonuçlar ve özellikle korunması gereken menfaat/hak sahiplerinin tespit edilerek faydalanabilecekleri koruma yollarının neler olduğu, Uluslararası Hukuk ve Türk Ticaret Kanunu Tasarısı'nda yer alan düzenlemelere de yer verilerek açıklanmıştır.
Milletlerarası Sorumluluk Hukukunda zaruret hali

Milletlerarası sorumluluk hukukunda zaruret hali, devletin milletlerarası hukuka aykırı eylemine mazeret oluşturan önemli bir istisnadır. Zaruret hali hukuka aykırılığı ortadan kaldıran diğer durumlara kıyasla daha geniş ve kapsayıcıdır. Çünkü korunan çıkar yalnızca devletin ya da vatandaşların varlığının korunması ile sınırlanmamıştır. Zaruret hali ekonomik veya çevresel çıkarlar gibi pek çok türde çıkarın koruması için öne sürülebilir. Bu nedenle zaruret hali milletlerarası hukukun pek çok özel alanında uygulanmaktadır. Özellikle yatırımcı-devlet tahkimi ve kuvvet kullanma alanlarında zaruret haline dair ilkeler önemli sonuçlar doğurmaktadır. Bu sonuçlardan biri zaruret halinin kuvvet kullanmanın belli dereceleri bakımından meşru müdafaa gibi bir istisna olabileceğidir. Bu çalışmada öncelikle zaruret halinin unsurlarını inceleyerek bu soyut kavramın ne anlama geldiğini açıklamaya çalıştık. Daha sonra kavramın somut olaylara nasıl uygulanacağını ve bazı özel alanlara uygulandığında ortaya çıkan sorun ve sonuçları araştırdık. Kendini koruma hakkına dayanan ilkel halini bir yana bırakırsak, oldukça yeni olan bu kavram kuvvet kullanmaya ilişkin güncel tartışmaların odağındadır. Son yıllarda birkaç yazar tarafından 'Zaruret hali meşru müdafaanın bir alternatifi olabilir mi sorusu sorulmaktadır. Belki de bu soru kuvvet kullanmaya ilişkin literatürde yepyeni bir alan yaratacaktır.
Harp gemilerinin uluslararası hukuktaki statüsü

İnceleme konumuz olan harp gemileri, bir Devletin silahlı kuvvetlerine ait olan, onu diğergemilerden ayıran işaretler taşıyan, hükümet tarafından gereğince yetkilendirilen ve ismi deniz kuvvetleri listesinde görülen bir subayın komutasında olan ve düzenli şekilde deniz kuvvetlerinindisiplini altında olan bir mürettebatla donatılan gemilerdir ve açık denizde bayrak Devletindenbaşka herhangi bir Devletin yargı yetkisinden tamamıyla bağışıktırlar. Bir Devletin sahibi olduğu veya işlettiği ve sadece gayri-ticari devlet hizmeti için kullanılan gemiler, açık denizde, bayrakDevletinden başka herhangi bir Devletin yargı yetkisinden tamamıyla bağışıktır. Bir harp gemisi ait olduğu ulusun dışındaki devletler nezdinde özerklik ve dokunulmazlık haklarına sahiptir. Denizlerin bir parçası olan gemiler ve özellikle inceleme konumuz olan harp gemilerininçeşitli denizlerdeki statüsünü tam olarak anlayabilmek için öncelikle tanımlardan yola çıkmakistedik. Böylece, geminin tanımı, gemilerin sınıflandırılması, harp gemisi tanımı, harp gemilerininsınıfları, harp gemileri dışındaki diğer gemilerin özelliklerini inceledikten sonra sırasıyla, harp gemilerinin iç sulardaki durumu, harp gemilerinin karasularındaki durumu, harp gemilerinin açık denizlerde bulunması, harp gemilerinin uluslararası boğazlardaki ve Türk boğazlarındaki durumunuayrı ayrı ele alarak harp gemilerinin değişik denizlerdeki hareket kabiliyetlerinin neler olduğunu anlatmaya çalıştık. Daha sonra, denizdeki silahlı çatışmalarda gemiler ile bu gemilerin uluslararası hukukta yargı konusu içindeki statüsünü inceledik. Sonuç olarak, silahlı kuvvetleri oluşturan harp gemilerinin uluslararası hukuktaki statüsünü inceleyerek Türk Donanmasına yön verebilecek bir kaynak oluşturmayı amaçladık.
Kooperatifler ve zimmet suçu

Toplumların ekonomik ve sosyal açıdan en yüksek faydaya erişebilmek adına zaman içerisinde sistemleşen ekonomik yönetim modellerinin tamamı üçüncü yol olarak nitelendirilen kooperatifçilik fikri ile ortaya atıldığı günden bu yana paralellik kurma çabası içerisindedir. Gerçekten de kişisel düzeyde kendi kendine yardım etme gayesi sayesinde günümüz ihtiyaçlarına cevap olma ümidi taşıyan kooperatifçilik sanayi devrimi sonrasında Avrupa'da baş gösteren yeni üretim modeli kaynaklı sorunlara çözüm olarak gündeme getirilmiştir. Hemen hemen aynı zaman diliminde Osmanlı devletinde başlamak üzere ülkemizde de kooperatifçiliğin geliştirilmesi adına bir takım gayretler gösterilmeye başlanmıştır. Kuruluşunu tamamlayarak tüzel kişiliğini kazanıp ekonomik hayatta faaliyet göstermeye başlayan kooperatif, organları vasıtasıyla temsil edilir. Bu organlarda görev alan kişiler kooperatif adına yaptıkları iş ve işlemlerden ötürü kaynağını kanunlardan alan bir takım cezai yaptırımlarla karşı karşıyadır. Çalışmamızda, kooperatif kavramı ve kooperatiflerin tarihsel gelişimi, kooperatiflerin kuruluşu ve organları, ceza sorumluluğunun temel ilkeleri genel hatları ile incelenmiştir. Tezimizin konusu kapsamında kooperatiflerde zimmet suçu 1163 sayılı Kooperatifler Kanunu 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu ve Yargıtay kararları kapsamında değinilmiştir. Bu tez çalışması ile kooperatiflerin tarihi gelişim süreçlerine yer verilerek kavramın faydalarının ülkemizde bilinmesini sağlamak, zimmet suçunun muhatabı olan yönetim kurulu ve kooperatif memurlarının görevleri açısından karar alma noktasında bilinçlenmelerine katkı sunmak, bu vesile ile kooperatifçilik faaliyetlerinin daha sağlıklı devam edebilmesine ayrıca ülkemizde kooperatifçilik çalışmalarından beklenmekte olan faydaların sürdürülebilir ve de sağlam temeller üzerinde yükselmesine katkı sağlanması amaçlanmıştır.
4857 sayılı İş Kanununda fazla saatlerle çalışma

Çalışma sürelerinin sınırlandırılması, bir koruma hukuku olarak şekillenen iş hukukunun öncelikli konusu, hatta ortaya çıkış nedenlerinden birisidir. Sınırlı bir çalışma süresi kavramı olmadığı takdirde, fazla saatlerle çalışmadan da bahsedilemez. Bu nedenle çalışma sürelerine getirilen sınırlar ve sınırların aşılması üzerinde durulması gereklidir. 4857 sayılı İş Kanunu'nda düzenlenen fazla çalışma ve fazla sürelerle çalışma kavramları için, fazla saatlerle çalışma üst başlığı kullanılmıştır. Bu çalışmada temel olarak 4857 sayılı İş Kanunu anlamında fazla çalışma ve fazla sürelerle çalışma incelenmiş olup, yer yer 854 sayılı Deniz İş Kanunu, 5953 sayılı Basın Mesleğinde Çalışanlarla Çalıştıranlar Arasındaki Münasebetlerin Tanzimi Hakkında Kanun ve 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu ile ilişkilendirilmeye çalışılmıştır. Yine çalışmamızın tamamında yerleşik yargı kararlarına ilişkin değerlendirmelere yer verilmiştir. Çalışmanın ilk bölümünde çalışma sürelerinin sınırlandırılmasına ilişkin tarihsel gelişim, fazla çalışmanın hukuki dayanakları ve 4857 sayılı Kanunda düzenlenen benzer kavramlarla fazla çalışma kavramı ilişkilendirilerek açıklanmaya çalışılmıştır. İkinci bölümünde, öncelikle fazla çalışma türleri ve şartları, çalışma sürelerine getirilen sınırlamalar daha sonra fazla saatlerle çalışmaya ilişkin ispat sorunlarının yanında uygulamada geniş yer tutan hakkaniyet indirimi üzerinde durulmuştur. Son bölümünde ise fazla saatlerle çalışmanın karşılığı olan fazla çalışma ücreti ve serbest zaman verilmesinin şartları incelenmiştir. Ayrıca fazla çalışma karşılığının zamanında verilmemesine bağlanan sonuçlar da bu bölümde incelenmeye çalışılmıştır.
1982 Anayasasına göre sosyal devlet ilkesi

Sanayi devrimi sonrası makineleşen ekonomik hayatın giderek insancıllıktan uzaklaşması nedeniyle klasik kişi hak ve özgürlüklerinin insan onuruna yaraşır bir hayat standardının sağlanmasında yetersiz kaldığı gerçeğinin anlaşılması ile ortaya çıkan 'sosyal devlet ' sosyal ve ekonomik haklar yoluyla toplumda sosyal adaleti ve güvenliği sağlamaya çalışan devlettir. 19 uncu yüzyıldan sonra çağdaş demokratik tüm anayasal sistemlerde varlığı yadsınamaz bir gerçek olarak ortaya çıkan sosyal devlet kavramının Türk Anayasalarında ne derece ele alındığının irdelenmesi konusunda bir çalışmanın gerekliliği düşünülmüştür. Tez çalışmamız genelde Türk anayasa metinlerde sosyal devlet ilkesini de irdelemekle birlikte özel olarak 1982 Anayasası hükümleri açısından Türk Devlet yapısında sosyal devlet ilkesinin ne olduğu konusunda odaklanmıştır. 1982 Anayasasında sosyal devlet ilkesi, 2. maddede 'Cumhuriyetin Nitelikleri' arasında sayılmış, 'sosyal ve ekonomik haklar ve ödevler' başlıklı bölümde de sosyal devletin gerçekleştirilmesinde gerekli olan haklar sayılmıştır. Sosyal devlet uygulamasında mahiyet değiştiren 'mülkiyet hakkı' da buna uygun olarak düzenlenmiştir. Anayasa mahkememizin de kararlarında 'sosyal devlet' ilkesinin gelişmesine önemli katkılarda bulunduğu tespit edilmişir. Günümüz değişen ekonomik ve sosyal şartları göz önüne alındığında sosyal devlet ilkesinin gerçekleştirilmesinde klasik anlayışların yanı sıra çağdaş anlayış ve kurumların da özenli bir şekilde irdelenerek sosyal devletin gerçekleştirilmesinde kullanılmasının ilkenin etkin bir hale gelmesini sağlayacağı tespit edilmiştir. Bu bağlamda devletin kıt imkanlarla gerçekleştirmeye çalıştığı sosyal nitelikli faaliyetlerin devlet gözetim ve denetiminde özel sektörce ve daha geniş ekonomik imkanlarla gerçekleştirilmesi şeklindeki özelleştirme uygulamaları durumunda bireylerin daha kaliteli hizmet alacakları gerçeğine ulaşılmıştır. Vatandaşlarına insan onuruna yaraşır asgari bir yaşama düzeyi sağlamak hedefinde olan sosyal devlet anlayışı ile 1982 Anayasası da herkes için etkili bir sosyal güvenlik sistemine vurgu yapmış ve devleti etkili bir sosyal güvenlik sistemi kurmakla ödevli kılmıştır. Bu bağlamda son yıllarda ortaya konulan sosyal güvenlik reformu bu hedefte doğru bir anlayış ve planlama ile gerçekleştirilmiştir.
Türk Hukukunda memurların yargılanması (4483 sayılı memurlar ve diğer kamu görevlileri hakkında kanun)

Türk hukukunda, memurların yargılanmaları konusunda getirilen düzenlemeler tarihsel süreç içerisinde değişik içeriklere sahip olmuştur. Salt idari etkinliğin söz konusu olduğu düzenlemelerden, bu etkinliğin giderek azaldığı düzenlemeler doğru bir yönelim olmuştur. 1872 tarihli Memurun Muhakematı Nizamnamesinin içerdiği yapıda tamamen idari etkinlik söz konusu olmuştur. Memurun yargılanması için gerekli izin idare tarafından veriliyor ve yargılanması da idare meclislerinde gerçekleştiriliyordu. 1913 tarihli Memurin Muhakematı Hakkında Kanun-u Muvakkat ise idarenin etkinliğini azaltmış, bu etkinlik sadece hazırlık soruşturması aşamasında söz konusu olmuştur. Kendi dönemi açısından bir ileriki aşama niteliğine sahip olsa da yürürlükte olduğu süre boyunca içerdiği eksikler ve sorunlar sürekli eleştiri konusu olmuştur. MMK yürürlükte olduğu dönemde temel sorun, özel bir usulün varlığından kaynaklanmaktaydı. Bu durum. Hem normal vatandaşla memur arasında eşitsizliğe yol açmakta hem de adaletin gerçekleşmesini geciktirmekteydi. Maalesef, teknik açıdan bir ileriki aşama olarak düşünülse dahi, içerik olarak MMK'nın kısmi değişikliğinden başka bir şey olmayan 4483 sayılı Kanun, memurların yargılanmasına ilişkin özel usulü devam ettirmiştir. 4483 sayılı Kanunun, MMK'dan farklı olarak düzenlenen yönleri, kişi yönünden kapsamı, suç yönünden kapsamı ve getirdiği izin sistemidir. Kişi yönünden kapsamını memurlar ve diğer kamu görevlileri olarak belirlenmiştir. Memur tanımı yönünden idare hukukunun kavranılan esas alınmıştır. Suç yönünden kapsamı ise, MMK düzenlemesinden farklı olarak daraltılmıştır. MMK döneminde hem görevden doğan ham da görev sırasında işlenen suçlar kapsam içerisindeyken, 4483 sayılı kanun kapsamına sadece görev sırasında işlenen suçlan almıştır. Görevle ilgili bulunmayan görev sırasında işlenen suçlar ise genel hükümlere göre kovuşturulacaktır. Kanunun getirdiği en önemli yenilik 'izin sistemi'dir. Bu sistemde, idarenin, hakkında bir suç isnadı olan memur ile ilgili yapacağı ön inceleme aşamasının ardından memurun, genel hükümler uyarınca soruşturulmasına ilişkin bir iznin verilmesi veya verilmemesi söz konusudur. Görüldüğü üzere, kanunun içerdiği sistem, eski kanunda da söz konusu olduğu üzere kayırmalara açık bir sistemdir. Getirilen farklılıklar, küçük şekli farklılıklardır. Çalışmamız içerisinde, genelde memurlar hakkında var olan özel yargılama usulünün gereksizliğine vurgu yapılmış, diğer taraftan 4483 sayılı Kanunun teknik açıdan açılım yapılarak olumsuz özellikleri ortaya koyulmaya çalışılmıştır.
İstisna akdinde ayıba karşı tekeffül hükümleri

İstisna akdi toplum hayatında sıkça kullanılan bir akit türü olmaktadır. Bu akit dolayısıyla ortaya çıkan uyuşmazlıkların genelde ayıplı eserden kaynaklandığı görülmektedir. Bu nedenle çalışmamızda ayıplı eser tesliminde ortaya çıkan uyuşmazlıklar ve başvurulacak hükümler incelenmiştir. Bu bağlamda ayıplı eser dolayısıyla iş sahibinin sahip olduğu seçimlik haklar ve bu haklan kullanabilmesi için yerine getirmesi gerekli külfetler anlatılmıştır. Tezin birinci bölümünde genel olarak istisna akdi incelenmiştir. Bu bölümde öncelikle istisna akdinin unsurları ele alınmıştır. Daha sonra ise istisna akdinin taraflarını oluşturan iş sahibi ile müteahhidin borçlarına yer verilmiştir. ikinci bölümde ayıp kavramı geniş olarak incelenmiş ve ayıp çeşitleri ayrı ayrı ele alınmıştır. Burada çalışmamız açısından önemli olduğunu düşündüğümüz ayırımlara yer verilmiştir. Ayrı bir başlık altında noksan iş kavramı açıklanmıştır. Ayıp ile noksan iş arasındaki fark anlatılmış, bu ayrımın hukuki sonuçlarının önemine değinilmiştir. Üçüncü bölümde ilk olarak eserin teslimi ve teslim ile kabul kavramları açıklanmıştır. Ardından ayıba karşı tekeffül hükümlerinin neler olduğu ve bunların uygulanması konusuna yer verilmiştir. Bu bölümde öncelikle ayıba karşı tekeffül borcunun doğması için gerekli şartlar anlatılmıştır. Akabinde iş sahibinin ayıba karşı tekeffülden doğan haklan incelenmiştir. Son olarak ayıp dolayısıyla zarar gören üçüncü kişilerin durumuna değinilmiştir. Son bölüm olan dördüncü bölümde ise ayıba karşı tekeffül hükümlerinin ortadan kalkması ve zamanaşımına uğraması konusu ele alınmıştır. Burada öncelikle iş sahibinin bir fiili sonucu tekeffülden doğan hakların ortadan kalkma halleri ve ayıba karşı tekeffülden doğan hakların tabi olduğu zamanaşımı hükümleri ayrıntılı olarak incelenmiştir.
Ön ödemeli konut satışı

Tarih boyunca insanların en önemli ihtiyaçlarından biri olan barınma ihtiyacının karşılanabilmesi adına bireyler, günümüzde konut sahibi olabilmek için çok ciddi meblağları ödemek durumunda kalmaktadır. Konut fiyatlarının gelişen ekonomiye paralel olarak aşırı yükselmesi, bu konutların peşin olarak satın alınmasını artık mümkün kılmamaktadır. Bu nedenle tüketiciler çoğunluka, alacağı konutun satış bedelini önceden kısım kısım ödemeyi ya da bağlı krediyle satın almayı tercih etmektedir. Halk arasında 'maketten satış', 'sat-yap' veya 'inşaata temelden girme' olarak tabir edilen bu satış türünde, satılan konut çoğu zaman ya inşa edilmemiştir ya da inşaat halindedir. Tüketicinin henüz elde edemediği konut için ödemelere başlaması kendisi bakımından özel nitelikte ve ödemiş olduğu bedeli koruyan bir düzenleme gerektirmektedir. İşte, TKHK md. 40-46 arasındaki hükümler, ön ödemeli konut satışlarında, satıcıya karşı tüketiciyi sıkı bir şekilde korumayı amaçlamaktadır. Tüketicinin Korunması Hakkında Kanunun 40. maddesi esasen iki ayrı sözleşmeyi düzenlemektedir. Bunların ilki, ön ödemeli konut satışı sözleşmesi, diğeri de ön ödemeli konut satış vaadi sözleşmesidir. Ön ödemeli konut satış sözleşmesinin tarafları alıcı/tüketici ile satıcı/sağlayıcı olarak belirteceğimiz inşaat firmaları ve müteahhitlerdir. Bu çalışmada, tüketici ile satıcı arasında barınma amaçlı konut edinmek için yapılan ön ödemeli konut satış sözleşmesi ve ön ödemeli konut satış vaadi sözleşmesi incelenmiştir.
Fıkıh usulü açısından beyan 'İslam Hukuk metodolijisine göre hukuki nassların açıklanması'

Bu tez, hukukun ve onun göstergeleri olan hukuk kurallarının en önemli unsuru olan emrin yorumunu konu edinmektedir. Tez, klasik fıkıh usulünde emrin yorumlanış biçimini incelemek ve modern hukukla mukayesesini yapmakla sınırlıdır. Tez, bir giriş, üç bölüm ve sonuçtan oluşmaktadır. Girişte, tezin önemi ve amacı anlatılmış, planı ve yöntemi izah edilerek kaynaklar tanıtılmaya çalışılmıştır. Birinci bölümde, kavram tahlili yapılmış, bu bağlamda emir ve nehyin tanımlan yapılarak, emir ve nehiyle ilişkili görülen kavramlar tanıtılmaya çalışılmıştır. Ayrıca emrin tanımında öne çıkan mesele olarak emirde irade problemi incelenmiş ve bir sonuca ulaşılmıştır. İkinci bölümde, İslam hukukunun temel iki kaynağını Kur' an ve Sünnette yer alan emirlerin yorumunda önemli yer işgal eden emir sigasının mucebi konusu incelenmiş, emrin tekrara ve fevriyete delaleti ile, emir hüsün-kubuh ilişkisi, emir hüküm ilişkisi, negatif emir fesat ilişkisi gibi meseleler ve emrin muhatapları ve edası konulan işlenmiştir. Üçüncü bölümde, emrin yorumunun hukuki etkileri seçili birkaç örnekle izah edilmiş ve emrin modern hukuktaki 'emir' kavramıyla mukayesesi yapılarak, İslam hukuku açısından, modern hukukta olduğu gibi hukuk kurallarının emredici-yedek şeklinde ayırmanın mümkün olup olmadığı araştırılmıştır. Bu ayrım, hukuk kurallarının bağlayıcılığı, isimli-isimsiz akitler ve akit hürriyeti konularında temel hareket notasıdır. Sonuç kısmı, tezde tespit edilen bulgular ve sonuçlan içermektedir. Burada yer alan en önemli sonuçlardan birisi, modern hukukta var olan emredici-yedek ayrımının İslam hukuku açısından da mümkün olduğudur.