turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Planning and policy implications of tourisim's local economic impacts: Case study of Çeşme, İzmir

Bu tez turizmin gelir ve işgücü açısından yerel ekonomiye olan katkısını ortaya koymaktadır. Böylece, politika üretmeye yönelik bilgi sağlayarak, turizm sektörüne katkı sağlamayı amaçlamaktadır. Çalışma, turizme farklı fakat oldukça önemli bir perspektiften bakmaktadır. Analizler, Türkiye'nin Ege kıyısındaki popüler yerleşmelerden biri olan Çeşme'de, 1996 yaz aylarında gerçekleştirilmiştir. Turizmin katkısını ölçmede Bölgesel Turist Gideri Modeli ve Çarpan Analizi kulanılmıştır. Temel veriler, araştırmacı tarafından yapılmış olan ve konaklama tesislerini, turizme yönelik ticari işletmeleri, yabancı ziyaretçileri ve ikincil konut kullanıcılarım içeren anket sonuçlarından elde edilmiştir. Analiz sonuçlarına göre, yabancı ziyaretçilerin yörede doğrudan yaptığı harcama 86.400. 000 Amerikan Doları iken, bu değer ikincil konut kullanıcıları için 14.926. 000 Amerikan Dolandır. Gelirin yanı sıra, turizm yoluyla yörede toplam 4225 iş olanağı yaratılmıştır ve çalışanların 1910 kadarının yöre sakinleri olduğu saptanmıştır. Bunların ötesinde, yöre sakinleri tarafından işletilen konaklama tesisleri için çarpan katsayısı 2.22 olarak bulunmuştur. Bu değer, sahipleri yöre dışından olan beş yıldızlı gibi yüksek sınıflı konaklama tesisleri için 1 .87'dir. Çalışma alanı genelinde 2.05 olarak hesaplanan çarpan değeri ise, 4.03 olarak hesaplanmış olan ülke genelindeki çarpan değerinin yaklaşık yarısına karşılık gelmektedir. Sonuçlar göstermiştir ki, sahipleri yöre sakinleri olan düşük sınıflı konaklama tesislerinin teşvik edilmesi, yüksek sınıflı konaklama tesisleri ile karşılaştırıldığında yöre ekonomisine daha fazla katkı sağlamaktadır. Ayrıca gelir ve işgücü açısından sağladığı dikkate değer katkıları nedeniyle turizme dayalı ticari işletmeler ve ulaştırma sektörünün üzerinde daha fazla durulmalıdır.
An evaluation of housing finance in Turkey after 2000

Konut finansmanı neoliberal ideolojinin yoğun etkisi ile tüm dünyada ciddi dönüşümlerle karşı karşıya kalmıştır. Sermaye birikimi ve ekonomik büyümeyi sağlamak için yapılı çevre üretimine odaklanılmıştır. Nüfus ve kentleşme oranındaki artış sebebiyle konut inşaatı yapılı çevre üretimi içerisinde büyük bir paya tekabül etmektedir. Bu duruma istinaden konut sektörü büyürken, ipotekli konut kredisi ile sağlanan konut finansmanı da bu büyümeye cevap vermek için artmıştır. Türkiye'de 2000'li yıllarda konut finansmanı sisteminin incelenmesi amacıyla bu tezde, ticari bankalar tarafından verilen ipotekli konut kredileri neoliberalizmin etkisi altında konut politikasındaki ve konut sektöründeki gelişmelere bağlı olarak incelenmektedir. 2000'li yıllarda bir devlet kurumu olan Toplu Konut İdaresi'nin rolü konut finansmanı sağlayıcısından doğrudan konut üreticisi olmaya evrilmiştir. Diğer taraftan özel sektörde faaliyet gösteren ticari bankalar, ipotekli konut kredisi ile konut finansmanı sağlama hususunda daha etkin hale gelmiştir. Tezin amacı doğrultusunda, TOKİ'nin konut sektörü nezdindeki rolü konumlandırılmış ve bu dönemde konut sektöründe ve ipotekli konut kredisi talebinde yaşanan artış istatistiksel verilerle analiz edilmiştir. Daha sonra ipotekli konut kredisi finansmanını örneklem üzerinden anlayabilmek için Ankara Büyükşehir Belediyesi sınırları içerisindeki 50 ipotekli konut kredisi kullanıcısı ile derinlemesine görüşme yapılmıştır. Sonuç olarak, ticari bankalar tarafından sağlanan ipotekli konut kredilerinin düşük gelirli insanlar için ulaşılabilir ve ödenebilir olmadığı, ayrıca bu kredilere olan talebin makroekonomik koşullardaki ani değişikliklere karşı çok duyarlı olması sebebiyle sürdürülebilir bir konut finansmanı sunulmadığı anlaşılmıştır.
İstanbul'da kentsel iklim üzerine antropojenik etkiler: Kent ısı adalarının incelenmesi

Bu tezin amacı; hızla büyüyen, yoğunlaşan İstanbul metropoliten alanında sıcaklık değişimi ve yerleşme dokusu arasındaki ilişkileri saptamak ve bu bağlamda geliştirilebilecek politikalara ışık tutmak, kentsel elemanların iklimsel etki derecelerini inceleyerek konuya planlama açısından bilimsel katkı sağlamaktır. Bu çalışmada kentin fiziksel ve morfolojik özellikleri ile iklimsel etki dereceleri arasındaki ilişkilerden faydalanılarak, sağlıklı kentsel model oluşturma önerisi sunulmaktadır. Çalışmanın birinci bölümünü oluşturan giriş kısmında, literatür taramasıyla birlikte konunun önemi, tezin amacı, hipotez ve tezin yararı açıklanmaktadır. İkinci bölümde, iklim ve kentleşme ilişkisini ortaya koyabilmek ve problem noktalarına daha net işaret edebilmek için konu literatür desteğiyle detaylandırılmıştır. Yine bu bölümde, kent ikliminin ölçülmesi ve modellenmesinde kullanılan çeşitli yöntemler incelenilmiştir. Üçüncü bölümde, tezin yöntemi, çalışma alanı, kullanılan veriler ve istatistiksel analizler ele alınmıştır. Yapılan analizde uydu verileri üzerinden hesaplanan sıcaklık verileri ile kentsel özellikler ele alınarak ilişkilendirilmiş, aralarındaki korelasyon incelenmiş, ağaç diyagramı ile modellenmiştir. Dördüncü bölüm olan sonuç ve öneriler kısmında ise, elde edilen tüm analiz verileri, edinilmiş kavramsal bilgilerle birlikte değerlendirilerek yorumlanmış, İstanbul ve gelişimi dikkate alınarak geleceğe dönük tedbir ve çözüm önerilerinde bulunulmuştur.
Changing sense of place in historic city centers: Antalya Kaleiçi case

Günümüzde birçok kent kendi tarihi kent merkezini yeniden düzenleyip canlandırarak hem kentin sakinleri hem de ziyaretçileri için bir cazibe merkezi haline getirmeye çalışmaktadır. Bu yeniden düzenleme ve canlandırma süreçleri, şüphesiz mekanın fiziksel yapısını olduğu kadar, o mekanın kullanıcılarını da değiştirir. Dolayısıyla, bu değişim, insan-mekan ilişkisi üzerinde de derin etkiler yaratır. Bu etkilerin izleri 'yer duygusu' ve 'yer imajı' kavramları aracılığıyla gözlemlenebilir. Bu kavramların araştırılması içerdikleri öznellik boyutu nedeniyle güçtür; ancak mekandaki değişimi bütün boyutlarıyla anlamak için de bir o kadar önemlidir. Benzer bir süreci, Antalya'nın tarihi kent merkezi olan Kaleiçi'nde de gözlemlemek mümkündür. Bu araştırmada, Antalya Kaleiçi'nin son elli yılda geçirdiği bu değişim süreci 'yer duygusu' ve 'yer imajı' üzerindeki etkileri çerçevesinde ele alınmaktadır. Bu kavramların gözlemlenebilir bileşenleri 'fiziksel çevre', 'aktivite' ve 'anlam' olarak belirlenmiştir. Üç temel kullanıcı grubu (1980 öncesi, 1980 sonrası ve günümüz kullanıcıları) ile yapılan derinlemesine görüşmeler, bu kullanıcılara çizdirilen bilişsel haritalar aracılığıyla bu bileşenlerdeki değişim araştırılmıştır. Araştırmada, Kaleiçi'nde korumaya yönelik ilk düzenlemelerin 1980'lerde başladığı göz önüne alınarak; yer duygusundaki değişim, 1980 öncesi, 1980 sonrası ve günümüz başlıkları altında incelenmiştir. Araştırmanın sonucunda, bu farklı kullanıcı gruplarının yer duygusu ve yer imajında önemli farklılaşmalar olduğu saptanmıştır. En önemli farklılaşma noktasının, 1980 öncesi kullanıcılarda yer duygusunun daha çok deneyimlerle ilişkili anlam bileşeni çerçevesinde şekillendiği; buna karşılık, ikinci ve üçüncü kategorideki kullanıcılarda yer duygusunun daha çok fiziksel çevreyle ve yerin tarihi kimliğiyle ilgili olduğu saptanmıştır. Ayrıca, bu araştırma kullanıcıların yer duygusundaki bu değişimin, alanın turizm için bir cazibe merkezi haline getirilme çabalarıyla da doğrudan ilişkili olduğunu ortaya koymuştur.
Yüksek yapılar için karar verme rehberinin oluşturulması

Yüksek yapılar beraberinde getirdikleri yararları ve sakıncalarıyla birlikte içinde bulunduğumuz yüzyılın toplumsal ve ekonomik gerçekleridir. Demografik değişimler, teknolojik gelişmeler, prestij simgesi veya ekonomik gereklilikler olarak sıralanabilecek ortaya çıkış nedenleri ile birlikte, her kentin yüksek yapılara ilişkin kendine özgü bir yaklaşımı bulunmaktadır. Yüksek yapılara ilişkin sınırlamaların gerekliliği, özellikle şehircilik ve mimari miras açısından güçlü olan kentlerde tartışmasız olarak kabul edilmelidir. Yeni yerleşmelerdeki yüksek yapı politikaları karar verme rehberi doğrultusunda geliştirilmelidir. Burada önemli olan mevcut kentler ve gelişmekte olan kentlerdeki düzenlemeler arasında farklılık olmasıdır. Bu farklılıkların dikkatle ele alınması ve bu doğrultuda bir karar verme rehberinin oluşturulması, sağlıklı bir kentsel büyüme ve gelişme için şarttır. İstanbul'da yüksek yapıların hızla artması, gelecekte onarımı güç sorunlar ortaya çıkarmaktadır. Bu sorunların göz ardı edilerek, yüksek yapıların büyük bir hızla ve programsız artışı ise endişe uyandırmaktadır. Türkiye'nin ekonomisini yöneten şehir konumundaki İstanbul'da, modern dünyanın bu yapı tipolojisiyle ilgili herhangi bir politika geliştirilmemiş olması ve bu tür yapıların plansız bir şekilde çoğalması şaşırtıcıdır. Mevcut uygulamalar ve imar planı tadilatları, yoğunluk artırımları yapılarak gerçekleştirilmektedir. Bütüncül bir yaklaşım ve kent vizyonu geliştirilmediği için arka arkaya gelen tekil müdahaleler kentin siluetini ve aynı zamanda geleceğini şekillendirmektedir. Bu çalışma İstanbul örneği üzerinde, geleceğe yönelik olarak yüksek yapıların kentsel ve yapısall ölçekte sorunlarını en aza indirmek amacıyla, tasarımda etkili olabilecek bir karar verme rehberi oluşturmayı hedeflemektedir. Bu amaçla çalışmanın birinci bölümünde problem tanımlanmış, amaç, kapsam ve yöntem açıklanmıştır. İkinci bölümde; yüksek yapı kavramı ile ilgili tanımlar belirtilerek yüksek yapıların tarihsel gelişimi belirtilmiştir. Üçüncü bölümde ise yüksek yapının tasarımına etki eden faktörler incelenmiştir. Dördüncü bölümde; Amerika Birleşik Devletleri ve Avrupa ülkelerindeki yüksek yapı politikaları incelenerek Türkiye ve İstanbul için Yüksek Yapı Politikalarının gerekliliğinden bahsedilmiştir. Beşinci bölümde ise, İstanbul özelinde Yüksek Yapılar İçin Karar Verme Rehberi oluşturulurken göz önünde bulundurulması gereken hususlar belirtilmiştir.
Kentsel arkeolojik koruma alanlarının yönetimi: İstanbul Yenikapı örneği

Kültürel kaynak değerleri; insanoğlunun tarih boyunca yarattığı ve yok edildiğinde geri dönüşü mümkün olmayan ortak değerler bütünüdür. Hızlı nüfus artışı ve yapılaşma baskısı altındaki kentlerde; kültürel kaynak değerlerinin korunması önemli bir sorunbaşlığı haline gelmektedir. Artan toprak değeri ve değişen yaşam koşulları; kültürelkaynakları, fiziksel, ekonomik ve sosyal eskimeye maruz bırakmaktadır. Nüfus artışı, hızlı teknolojik gelişim, politik kararların sorgulanamazlığı, yasaların esnekliği, rant ve yapılaşma baskısı gibi etkenler, kentsel ve arkeolojik koruma alanlarının hızla tahrip edilmesi tehdidi ile karşı karşıya kalmalarına neden olmaktadır. Kentsel gelişmeningiderek standartlaştığı, kimliksizleştiği bir dönemde eskiye dair yapılar ve diğer buluntular, bir kentin diğer kentlerden farkını ortaya koymaktadırlar. Dolayısıyla kentsel koruma alanları; bir şehrin belleğini, kentsel kimliğin önemli bir girdisini oluşturmaktadır. Ancak kentsel alanlardaki bayındırlık faaliyetleri nedeniyle başlatılan belgelemeye yönelik arkeolojik çalışmaların, alanı kentin kalanıyla bütünleştirmeye ve korumaya yetmediği ortadadır. UNESCO Dünya Miras Merkezi'nin 1998 yılından bu yana Dünya Mirası Listesi'nde yer almak için başvuran taraf ülkelerden 'alan yönetim planı' talep etmesi, kültürel ve doğal tüm koruma alanlarında bilimsel koruma yaklaşımlarının esas alındığı bir yönetim anlayışının gerekliliğinin görülmesi nedeniyledir. Böylelikle Dünya Miras Alanları için alan yönetim planı hazırlanması bir zorunluluk haline gelmiştir. Bu doğrultuda tez çalışmasının amacı; arkeolojik koruma alanlarının etkin yönetimi için Dünyada ve ülkemizde alan yönetimi planlama sürecinin karşılaştırmalı olarak irdelenmesi ve bu değerlendirmeden çıkan sonuç bulgularla örnek çalışma alanı olarak seçilen Tarihi Yarımada Yenikapı arkeolojik koruma alanının yönetimine ilişkin bir sorun saptama çalışması yapmaktır. Bu amaç doğrultusunda arkeolojik koruma alanlarının önem ve değerinin irdelenmesi, çalışmanın başlıca hedefi olmaktadır. Çalışma; belirlenen sorunlardan yola çıkarak izlenmesi gereken yöntemin/yöntemlerinbelirlenmesinde öneri geliştirme ile sınırlandırılmıştır.
Housing policies and decision-making processes in urban transformation: A comparative analysis of Turkey and Russia

Ampirik araştırma, 20. yüzyılın başından beri günümüze kadar Türkiye ile Rusya'nın kentsel planlama sistemleri arasındaki benzerlik ve farklılıkları bulmayı amaçlamaktadır. Çalışma, kentsel yaşamın önemli bir parçası olarak sosyal konut sorununa odaklanmaktadır. Türkiye ve Rusya ülkelerinin konut politikalarındaki karar alma süreçleri ve öne çıkan aktörler, Rusya ve Türkiye için tanımlanmış ve bu modellerin farklı ekonomik, sosyal ve tarihsel bağlamlar içinde nasıl çalıştığını bulmak karşılaştırılmıştır. Türkiye ve Rusya'nın siyasi rejiminin farklı olmasına rağmen, sanayileşme ve bunun sonucunda kentleşme sürecindeki benzerlikler her iki ülkede de incelemeye değer. Ek olarak, günümüzde Türkiye ve Rusya'daki ekonomik ve politik koşulları da hesaba katmayı gerektiren şehirlerde yaşlanan ve yıpranmış, köhneleşmiş konut stoklarını iyileştirmeyi amaçlayan mevcut konut yenileme programlarında birçok benzerlik izlenebilmektedir. Geçmişte bulunan konut yetersizliği sorunları, nedenleri ve çözümlerine ilişkin tarihsel görüş, önceki konut politikalarının zayıf noktalarını tanımlamamıza ve bu politikaların sosyal yaşam, şehir dokusu, konut tipolojisine ve konut düzenlemeleri üzerindeki önemli etkilerini hem kısa hem uzun vadeli bir bakış açısıyla analiz etmemize yardımcı olmaktadır. Böyle bir yaklaşım aynı zamanda her iki ülkede daha fazla uygulamada hataları önlemek için mevcut konut politikalarının değerlendirilmesine yardımcı olmaktadır. Araştırmanın sonucunun, mevcut konut sorunları için alternatif çözümler için bir çerçeve belirlemesi ve kentsel planlama karar alma sürecini optimize etmeye yardımcı olması beklenmektedir.
Kentsel toprakta değer artış süreci kentleşme ve kentsel rant ilişkisi: Kayseri örneği

Kentsel yaşam ve toprak rantı arasında, yaşamsal ve kentsel ihtiyaçların toprak üzerinde yer seçimine ve yer seçimi kararlarının arazi değeri artışı ve azalışlarına, dolayısıyla kentsel yaşam üzerinde sosyal ve mekansal farklılaşmalara neden olan bir ilişki bulunmaktadır. Kentleşme süreci kavramsal olarak olumlu dinamiklere sahip olarak değerlendirilse de, ekonomik, toplumsal ve yönetsel açıdan zamanında alınmayan kararlar, kentsel yaşamın kalitesi ve devamlılığı konusunda tehdit oluşturabilmektedir. Kentleşme en basit anlamıyla bir nüfus birikim süreci olarak tanımlanırsa, artan nüfusun ihtiyaçlarını karşılamak için bütün kentsel faaliyetler ve hizmetler, toprak üzerinde yer seçmek zorundadır. Kentleşmeye paralel olarak barınma, çalışma, dinlenme, eğlenme ve ulaşım gibi kentsel temel ihtiyaçlar da gelişerek değişmekte ve çeşitlenmektedir, bu süreç ise kentsel toprakta değer artışına neden olmaktadır. Sermaye birikim sürecinde önemli bir araç olan toprak, birçok aktör tarafından kontrol edilmektedir. Rant kavramında, hak edilmemiş bir kazanç yer almaktadır. Hak etmek için emek harcamak ve sermaye araçlarını kullanmış olmak gereklidir. Dolayısıyla, kentsel toprak kıtlığı toprak sahibine, hiçbir çaba harcamaksızın, kısa ve uzun vadede bir rant sağlayabilmektedir. Temel bir hak olan mülkiyetin, kentsel aktörler tarafından kötüye kullanılması, telafisi mümkün olmayan birçok kentsel sorunun yaşanmasına neden olmaktadır. Bu çalışmada, kentsel toprağı kıymetli kılan özellikler ve spekülatif faaliyetler, emek, sermaye, hak ve adalet bağlamında kentsel rant içinde sorgulanarak incelenmektedir. Hızlı bir kentleşme süreci yaşayan ve kentsel rantın giderek arttığı Kayseri ili, kentleşme ve kentsel rant ilişkisi, güncel plan ve gerçekleşen arazi kullanım kararları bağlamında incelenmektedir.
İstanbul kent merkezinde ticaret gelişimi, etkenleri ve ulaşım odaklı mekansal kurgusu, Tarihi yarımada, Beyoğlu, Şişli ve Beşiktaş örneği

İstanbul kent merkezinde, ticaret gelişimi ve etkenleriyle ulaşım ilişkisi, Eminönü, Fatih, Beyoğlu, Şişli ve Beşiktaş ilçeleri kapsamında incelenmiştir. Bu amaç doğrultusunda, dünya kentlerinin gelişme süreçlerini etkileyen, ticaret ve ulaşım etkileşimleri, literatür çalışması kapsamında araştırılmıştır. Söz konusu çalışma doğrultusunda, İstanbul'un günümüz kentleri içinde yeri belirtilmiştir. Çalışmanın devam eden aşamasında, İstanbul' da tarihsel süreç içerisinde, ticaret mekanı gelişimi, mekansal, yönetsel ve ekonomik boyutlarıyla incelenmiştir. Çalışma konusu alandaki ilçeler, ticaret mekansal gelişiminde alt sektörlerdedetaylandırılmıştır. Mevcut ve planlanan ulaşım ticaret ilişkilerinin belirtilmesiyle çalışma tamamlanmıştır. Araştırma sonucunda, çalışma konusu alanda, kent merkezi fonksiyonlarının kuzeye doğrugeliştiği tespit edilmiştir. Ulaşım uygulamalarının kentin, bu yönde gelişiminde esas rolü üstlendiği görülmüştür. Kent merkezi fonksiyonlarının alt sektörlerde kuzeye doğru yerseçmesinin, dünya kent merkezi fonksiyonları paralelinde geliştiği görülmüştür. Bu gelişimin bir sonucu olarak, ofis, plaza, alışveriş merkezleri ve rezidansların günümüz merkezi yapı elemanları olarak, İstanbul kent merkezinde kuzeyde konumlandığı tespit edilmiştir.
Metropol kentlerde rekreasyon sunumu ve kullanım sorunları, İzmit kenti örneği

Rekreasyon zamanla ilgili bir kavramdır; zamanın planlı ve iyi kullanılması sonucu ortaya çıkan boş zamanın, birey tarafından özgürce seçilen etkinliklerle değerlendirilmesidir. Kentleşme sürecinde bir ihtiyaç olarak ortaya çıkan, nitel, nicel ve çeşitlilik olarak kentsel ortamlarda varlığını hissettiren bir olgu olan rekreasyonun temelinde sanayi devrimi, demokrasi ve kapitalizmin artışının olduğu söylenebilir. Özellikle sanayi devrimiyle birlikte hız kazanan kentleşme ve kentlerin genişlemesi süreci, yeni bir sosyal ve kültürel yapının oluşmasına, bununla birlikte çok sayıda sorunun gündeme gelmesine de neden olmuştur. Bu sorunlardan biri de metropol kentlerde ortaya çıkan rekreasyon hizmetlerinin yeterliliği ve sunumu sorunudur. Örgütlü toplum yaşamı olarak kentler sadece bireylerin zorunlu zaman dilimlerini düzenlemekle kalmaz, aynı zamanda bireylerin boş zaman değerlendirme eğilimlerinde de düzenleyici ve yönlendirici rol oynar. İnsanlar boş zamanlarını kentlerin onlara verdiği imkanlar çerçevesinde değerlendirirler. Bu bakış açısıyla ele alındığında, gerek açık rekreasyon olanaklarının varlığı ve yeterliliği, gerekse kapalı mekanlarda gerçekleştirilen rekreasyon aktivitelerinin sunumu kentlerin yaşam kalitesini arttırmada önemli bir rol oynamaktadır. Özellikle kentsel gelişme hızının ve alınan göç oranlarının yüksek olduğu metropol kentler başta olmak üzere tüm kentsel yerleşimlerde, kişilerin konut ve istihdam ihtiyaçlarının yanı sıra boş zamanlarını kaliteli ve etkin biçimde geçirebilmelerine olanak sağlayacak rekreasyon aktivitelerinin yaratılması ve bu aktivitelere katılabilecekleri mekansal düzenlemelerin sağlanması da temel kalkınma hedefleri arasında yer almalıdır. Bu yaklaşımla tez çalışması kapsamında hızlı kentleşme ve göç etkisinde olan kentler için rekreasyon konusu ele alınmış, bu kentlerde rekreasyon olanaklarının yaratılması ve sunumu, rekreasyona katılımdaki etkiler, engeller ve sosyal mekan problemleri tanımlanmaya çalışılmış, 21. yy'da hızlı gelişen, öncelikli sektörleri sanayi ve hizmetler olan İzmit kenti örnek alan olarak belirlenmiştir. Bu kapsamda literatür araştırmaları ile belirlenen çerçevede İzmit kentinin rekreasyon olanakları belirlenerek, rekreasyon sunumu kent planlama açısından ele alınmıştır. Arazi ve anket çalışmaları ile kent bütününde belirlenen potansiyeller ve sınırlılıklar bir arada değerlendirilerek, kentlilerin rekreasyona katılım oranlarının arttırılabilmesine yönelik öneriler geliştirilemeye çalışılmıştır.
Dayanıklı kentler için kentsel tasarım ilkeleri

Son yıllarda bioçeşitlilik ve arazi kullanımındaki değişiklikler, kaynakların tüketimiyle ilgili belgeler kentlerin bu sürdürülebilirliğe aykırı trendlerden sorumlu olduğunu ortaya koymakta ve dünyayı ekolojik sınırlarının ötesine itmektedir. Ekolojik boyuta ek olarak, sosyal meseleler, terör olayları gibi olaylarla kentler ve kentte yaşayanlar hasar görebilir konuma gelmektedir. Sürdürülebilirlik alanında birçok araştırma bulunurken; bir kenti hasar görebilir yapan diğerlerini dayanıklı yapan faktörler ve süreçlerle ilgili yeterli bilimsel yöneliş bulunmamaktadır. Bu çalışmanın amacı kentsel dayanıklılığı kentsel tasarım ve planlama boyutunda ele alıp, bu alanda yeni bir yöneliş oluşturmak, dayanıklı kentleri oluşturmak için gerekli ilkeleri ortaya koymaktır. Kentsel dayanıklılık konusunun temel olduğu bu çalışmada ilk olarak dayanıklılık kavramı kuramsal çerçevede incelenmiş, farklı boyutları etimolojik olarak ortaya konmuştur. Ardından dayanıklılık kuramı kentsel açıdan incelenerek kentsel dayanıklılık kavramı farklı bakışlarda incelenmiştir. Çalışmanın üçüncü bölümünde seçilen bir kentsel dayanıklılık modeline göre kentsel dayanıklılık kavramsallaştırılmıştır. Çalışmanın dördüncü bölümde ise, planlama ve kentsel tasarımda dayanıklılık düşüncesi incelenmiş bu alanlardaki sorunlar ve çözüm yolları açıklanmıştır. Dayanıklı planlama kentsel kırılganlıkları tanımlamayı ve bu kırılganlıklara göre adapte olabilen kapasitelerin gelişimini içerir. Dayanıklı kentsel tasarım ise; sosyo-ekolojik dayanıklılık bakışıyla kavramsallaştırılıp, kentsel morfoloji ile normatif bir yol çizilmiştir. Çalışmanın ana amacı olan ilkeler çalışmanın beşinci bölümde belirlenmiştir. Bu bölümde dayanıklı kentler tasarlamak için gerekli temeller ifade edilmiş, temellerin ardından haritalandırmanın önemi ve yeni tekniklerden söz edilmiş bilgi teknolojileri ve coğrafi bilgi sistemlerinin öneminden bahsedilmiştir. . Dayanıklı kentsel tasarım için öneri katmanlar ve alt katmanları açıklanarak, dayanıklı kentsel tasarım ilkeleri kategorize edilmiştir. Bu ilkeler genel kentsel dayanıklılık, kültürel miras, planlı etkinlikler, doğal afetler ile suç ve terörizm olarak sınıflandırılmıştır. Bu ilkelerin hedefleri açıklanarak dünyadaki bu ilkelerle ilgili kentsel tasarım rehberleri eklenmiştir.
Alt yapı ve ulaşım hizmetlerinin kentleşme sürecine etkileri: Bursa örneği

Kentlerin mekansal büyümelerinin sonucunda en başta mevcut yapı stokunun artması bununla birlikte nüfus artışı gelmektedir. Toplum içerisinde bireylerin Ulaşım, Su, Atık Su, Isınma, Haberleşme gibi yaşamsal ihtiyaçları kentin mevcut alt yapısı ile giderilmektedir. Konut arzı için gerekli teknik alt yapı sistemlerinin ihtiyaca cevap verecek şekilde projelendirilip işletmeye alınması gerekmektedir. Teknik alt yapısı bulunmayan arazilerde üretilen konutların kullanıcılarına sunumu mümkün olmamaktadır. Aynı şekilde teknik alt yapısı yetersiz olan bölgelerin zamanla trafik, otopark, içme ve kullanma suyu, sel-yağmur baskınları, haberleşme, hava kirliliği gibi sorunlar oluşması zamanla bölgeye olan ilginin azalmasına yol açacaktır. Kentsel büyümenin faktörü olarak konut ve ticari alanların artışı göz önüne alındığında genellikle bu alanlar yeni arazilerin üretilmesi ile oluşmaktadır. Yeni arazilerde gerekli teknik alt yapı çalışmaları için kamu ya da özel ilgili idarelerin planlamaları, harcamaları sonucunda imalatlar olması gerekir. Bursa ili Nilüfer ilçesi 1990'lı yılların başından günümüze kadar hızlı bir nüfus artışı ve yapı stoku artışı ile en yüksek yüzdeye sahiptir. Bu süreçte Bursa ilinde gerçekleşen alt yapı yatırımlarının arasındaki ilişki yıl bazında incelenmiştir. Bu tezin amacı yeni konut alanlarının inşası için yolların açılması hayati ihtiyaç olan içme ve kullanma suyu hatları ile birlikte diğer ısınma, gibi diğer şebeke hatlarının imalatı gerçekleşme oranları bu imalatlar arasında her ne kadar birbiriyle entegre çalışmalarda olsa konut artışına etki miktarlarını ve de gayrimenkul değerlerine olan etkilerini incelemektir.