turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Çocuk yaş grubu travma olgularının değerlendirilmesi ve etkileyen faktörlerin belirlenmesi

Amaç: Çocuk yaş grubu travma olgularını değerlendirmek ve etkileyen faktörleri belirlemektir. Materyal ve Metot: Tanımlayıcı tipte yapılan araştırma, Eylül 2014- Haziran 2015 tarihleri arasında, Erzurum Bölge Eğitim ve Araştırma Hastanesi, Acil Servis Kliniğinde, araştırmaya katılmayı kabul eden 0-18 yaş grubu travma yaşayan çocuklar (S=355) ve ebeveynleri (S=355) ile gerçekleştirilmiştir. Verilerin toplanmasında, bir soru formu ve Travma Skorlaması, Pediatrik Glaskow Koma Skalası, Motor ve Sözel Yanıt Skorlaması kullanılmıştır. Elde edilen veriler, yüzdelik dağılımlar, ortalama, varyans, t testi ve ki-kare ile analiz edilmiştir. Araştırmada, etik ilkelere uyulmuştur. Bulgular: Çocukların travma ortalaması 7.95 3. 18 olarak bulunmuştur. Bir yaşında ve daha küçük olanların (p<.05), ilkokul-ortaokula gidenlerin (p<.05) önemli düzeyde daha ağır travma yaşadıkları, travma düzeyini annelerin çalışma durumu (p<.01) ve baba yaşının (p<.05) etkilediği, çalışmayan annelerin ve 23-35 yaş grubundaki babaların çocuklarının önemli düzeyde daha ağır travma yaşadıkları saptanmıştır. Trafik kazası ile oluşan (p<.01) ve gövde bölgesinde travması olan (p<.01), multiple-çoklu tip travması olanların (p<.01) bilinç, motor ve sözel yanıtların önemli düzeyde düşük olduğu belirlenmiştir. Çocukların bilinç ve motor yanıt düzeyi ile travma düzeyi arasında pozitif yönde orta (p<.001), motor ve sözel yanıt ile bilinç düzeyi arasında pozitif yönde güçlü bir ilişki olduğu bulunmuştur (p<.001). Sonuç: Çocukların hem evde hem sokakta hem de okulda ciddi travmalar yaşadıkları anlaşılmaktadır. Ayrıca, travma düzeyinin iyileşmesine paralel olarak bilinç, motor ve sözel yanıt düzeylerinin de iyileşmesi, travma ciddiyetinin hafifletilmesine yönelik girişimleri gerektirmektedir. Bu konuda, ailelerin, okul yönetimleri ve öğretmenlerin kazaları önlemeye yönelik koruyucu tedbirler almaları konusunda bilgilendirilmeleri ve bilinçlendirilmeleri olumlu katkılar yapabilir.
7 - 8 yaş grubu kız ve erkek çocukların psikomotor gelişim düzeylerinin TGMD-2 testine göre araştırılması

Bu çalışmanın amacı; Bitlis İli Tatvan İlçesi örneğindeki yedi ve sekiz yaş grubu kız ve erkek çocukların motor gelişim düzeylerinin araştırılmasıdır. Araştırmaya Bitlis İli Tatvan İlçesi, İlköğretim I. Kademe öğrencilerinden Karşıyaka İlköğretim Okulundan yedi yaş grubunda 40 (20 kız- 20 erkek), sekiz yaş grubunda 40 (20 kız- 20 erkek) olmak üzere 80 öğrenci denek olarak katıldı. Çalışmaya katılan çocuklara TGMD-II testine uygulandı. TGMD-II de alt testler olarak; temel lokomotor beceriler ve obje kontrol becerileri ölçüldü. Ölçümler tüm çocuklarda ikişer tekrar halinde uygulatılarak başarılı olduğu ve olmadığı beceriler belirlendi. Başarılı olduğu becerilere 1, başarısız olduklarına ise 0 puan verilerek beceriye ait toplam başarı durumu belirlendi. Verilerin çözümlenmesinde Windows için SPSS 17 istatistik paket programı kullanıldı. Gruplar arasındaki farklılıkları belirlemek için ? =0.05 önemlilik düzeyinde çift yönlü çift yönlü varyans analizi testi uygulandı. Test sonuçları TGMD-II Lokomotor alt test puanları, Obje kontrol alt test puanları ve TGMD-II toplam puanları bakımlarından; 7 yaş grubunda kız ve erkek çocuklar arasında (p<0,05), 8 yaş grubunda kız ve erkek çocuklar arasında (p<0,05), 7 yaş grubuyla 8 yaş grubu arasında (p<0,05) farklar olduğunu gösterdi. Bilimsel çalışmalarda yaygın olarak kullanılan TGMD-II testi uygulanarak bir yandan Türk çocukları için normların oluşmasında katkı sağlanırken, diğer yandan öğrenciler arasında cinsiyete bağlı olarak temel motor özelliklerin gelişmesi gözlenebilecektir.
Serebral palsili çocukların yaşam kalitesinin ve ebeveynlerinin bakım verme yüklerinin belirlenmesi

Bu çalışma serebral palsili çocukların yaşam kalitesinin ve ebeveynlerinin bakım verme yüklerinin belirlenmesi amacıyla, analitik olarak gerçekleştirildi. 01.10.2016-30.03. 2017 tarihleri arasında Bursa Dr. Ayten Bozkaya Spastik Çocuklar Hastanesi ve Rehabilitasyon Merkezi'nde 5-18 yaş aralığında takip ve tedavisi devam eden SP tanılı çocuk (n=96) ve ebeveynleri (n=96) araştırmanın örneklemini oluşturdu. Veriler; 'Çocuğa ve Ebeveyne Ait Sosyodemografik Veriler Anket Formu', 'PedsQL 3.0 SP Modülü küçük çocuk (5-7 yaş), çocuk (8-12 yaş) ve genç (13- 18 yaş) için çocuk ve ebeveyn raporları', 'Zarit Bakım Yükü Ölçeği' kullanılarak, 30 dakika içinde, yüz yüze görüşme ve soru cevap yöntemi uygulanarak araştırmacı tarafından toplandı. Verilerin analizi SPSS 23.0 istatistik paket programında yapılmıştır. KMFSS seviyesi arttıkça; çocukların günlük aktiviteler, okul aktiviteleri, hareket ve denge, yemek yeme aktiviteleri ölçek puanları (p<0,001), konuşma ve iletişim ölçek puanı (p<0,05) azalmaktadır ve ebeveynlerin bakım yükü puanı artmaktadır (p<0,001). Kuadriplejik SP'li çocukların diplejik ve hemiplejik olanlara göre günlük aktiviteler, okul aktiviteleri, hareket ve denge, yemek yeme aktiviteleri ölçek puanları (p<0,001), konuşma ve iletişim ölçek puanı (p<0,05) daha düşüktür. Kuadriplejik SP'li çocukların ebeveynlerinin bakım yükü puanı, diplejik ve hemiplejik olanlardan daha yüksektir (p<0,05). Geliri giderinden az olan, çocuğun tüm tedavi masraflarını karşılayamayan ve çocuğun bakımında yardım eden kimse olmayan ebeveynlerin bakım yükü puanı daha yüksektir (p<0,05). Ebeveynlerin bakım yükü yüksekliğini, çocukların günlük aktiviteler, hareket ve denge, yemek yeme aktiviteleri ölçek puanlarındaki (p<0,001), okul aktiviteleri, ağrı ve acı ölçek puanlarındaki (p<0,05) düşüklük etkilemektedir. Sonuç olarak; SP'li çocukların yaşam kalitesini ve ebeveynlerin bakım yükünü, çocukların PedsQL 3.0 SP Modülü alt ölçeklerinde yaşadığı sorunların derecesi, KMFSS seviyesi ve spastik SP tipi etkilemektedir. Ebeveynlerin sosyodemografik ve çocuk bakım özellikleri ebeveynlerin bakım yükünü etkilemektedir.
Boy kısalığı olan çocuklarda büyüme faktör ve düzenleyicilerinin araştırılması

Boy kısalığı bireyin boyunun belirli bir yaş, cinsiyet ve popülasyon grubuna karşılık gelen ortalama yüksekliğin - 2 Standart Deviasyonun altında olduğu durum olarak tanımlanır. Bu çalışmada boy kısalığı tanısı almış büyüme hormon tedavisi alan ve almayan çocuklar ile kontrol grubu arasında antropometrik özelliklerin ve İnsülin Benzeri Growth Faktör- 1 (IGF-1), İnsülin Benzeri Growth Faktör Bağlayıcı Protein- 3 (IGFBP-3), Fibroblast Growth Faktör- 21 (FGF21), Sirtüin- 1 (SIRT1) ve visfatin'in serum düzeylerinin belirlenmesi hedeflenmiştir. Çalışmamıza dahil olan tüm gönüllüler cinsiyeti erkek ve yaşları ortalama 10 3 ve her bir grupta 25 kişi olmak üzere toplam 75 kişiden oluşacak şekilde planlanmıştır. Boy kısalığı grubuna dahil olan tüm gönüllülerin boyları -2SD altında, kontrol grubunun boy uzunluğu -2SD ve daha yüksek değerler alınmıştır. Serum IGF- 1 ve IGFBP- 3 değerleri Kemilüminesans yöntemiyle, FGF21, SIRT 1 ve visfatin düzeyleri ELISA yöntemiyle kullanılarak analiz edildi. Çalışmadan elde edilen veriler sonucunda serum IGF- 1 SDS, IGFBP- 3 SDS, SIRT 1 ve visfatin değerleri kısa boylu grupta diğer gruplara kıyasla anlamlı bir azalma olduğu görülmüştür (p<0.05). Kısa boylu, büyüme hormon tedavili ve kontrol grupları arasında serum FGF21 düzeyinde anlamlı bir farklılık bulunmamıştır (p>0.05). Çalışmamız sonucunda SIRT 1 ve visfatin'in boy kısalığı ile ilişkili olabileceği düşünülmüştür.
Çocukluk çağı lösemileri ile elektromanyetik alan arasındaki ilişkinin değerlendirilmesi

Amaç: Lösemi tanısı alan çocukların, yaşadıkları konutlarda elektromanyetik alana maruz kalış düzeylerinin belirlenmesi, lösemi ile EMA ve diğer değişkenler arasındaki ilişkinin değerlendirilmesidir. Gereç ve Yöntem: Çalışma, olgu-kontrol araştırması olarak planlanmıştır. İzmir'deki üç hastanede, 2010- 2011 yılları içinde lösemi tanısı alan yedi yaş altı, 68 çocuk olgu grubunu oluşturmaktadır. Kontrol grubu için yaş ve cinsiyet dağılımı olgu grubuyla uyumlu, sağlıklı çocuk polikliniği başvurusu olan 68 çocuk çalışmaya alınmıştır. Araştırma verileri, anket formu ve elektromanyetik alan ölçüm cihazı kullanılarak toplanmıştır. Çocukların yaşadıkları konutlarda anlık elektromanyetik alan ölçümleri yapılmıştır. Bulgular: Çocukların yaşadıkları konutlarda ölçülen elektromanyetik alan değerleri karşılaştırıldığında, olgu grubundaki tüm ortalama değerler kontrol grubuna göre yüksek bulundu. ELF bandından (50- 60 Hz) kaynaklanan manyetik ve elektrik alan değerlerinde istatiksel anlamlı farklılık saptandı. Sonuç: Olgu grubundaki çocuklar 0.1 T ve üzerindeki manyetik alan değerlerine 18.4 kat (%95 CI 3 .7-91.3) daha fazla maruz kalmaktadır. Manyetik alan değeri sürekli değişken olarak analiz edildiğinde, her 0.1 T artış için riskin 1.7 kat arttığı hesaplanmıştır (%95 CI, 1 .1-2.5).
Entelektüel yetersizliği olan çocuklarda hareket eğitiminin denge becerilerine etkisi

Amaç: Bu araştırmanın amacı özel hareket eğitimi programının entelektüel yetersizliği olan çocukların denge becerileri üzerine etkisini incelemektir. Bu amaç doğrultusunda entelektüel yetersizliği olan çocuklarda 'Duyu Bütünleme Bozukluğu' ile doğrudan ilişkili olduğu düşünülen hareket eğitiminin denge becerilerine etkisinin araştırılması hedeflenmiştir. Gereç ve Yöntem: Bu çalışmada, deneysel desenden yararlanılmıştır. Çalışma grubu; Burdur il merkezindeki bir özel eğitim ve rehabilitasyon merkezinde eğitim gören yedi 10 yaş arası 23 entelektüel yetersizliği olan çocuktan oluşmaktadır. Uygulama grubuna 11 hafta süresince haftada iki gün 45 er dakikadan 22 ders boyunca 'Denge Becerilerini Geliştirmeye Yönelik Kurgulanmış Temel Hareket Eğitimi Programı ' uygulanmıştır. Uygulama öncesi ve sonrasında birer hafta ön test ve son test uygulanarak çalışma 13 haftada tamamlanmıştır. Araştırmada veri toplama aracları olarak; 'Duyu Profili Testi', 'Pediatrik Denge Skalası', 'Flamingo Denge Testi', 'Yürüme Aletinde Denge Testi', 'Denge Aletinde Durma Testi' ve 'Denge Ölçüm Cihazı' kullanılmıştır. Bu araştırmada parametrik olmayan testlerden Mann Withney U Testi ve Wilcoxon Testi ile kullanılmıştır. Bulgular: DEP ile Duyu Profili Testi, Pediatrik Denge Skalası, Flamingo Denge Testi, Yürüme Aletinde Denge Testi, Denge Aletinde Durma Testi ve Denge Ölçüm Cihazı uygulama grubunun ön test - son test skorları arasında anlamlı fark görülmüştür. Sonuçlar: Araştırmadan elde edilen sonuçlarda hareket eğitimi ile entelektüel yetersizliği olan çocukların denge becerelerini geliştirdiği belirlenmiştir.
6-12 yaş çocuklarda invaziv işlemler sırasında dikkati başka yöne çekme tekniklerinin anksiyete, korku ve ağrı yönetimine etkisi

Bu araştırma, 6-12 yaş aralığındaki çocuklara invaziv işlemler sırasında dikkati başka yöne çekme tekniklerinin çocuklardaki anksiyete, korku ve ağrı yönetimine etkisini belirlemek amacıyla gerçekleştirilmiştir. Araştırmanın evrenini, İstanbul Sağlık Bilimleri Üniversitesi Kartal Dr. Lütfi Kırdar Eğitim ve Araştırma Hastanesi Çocuk Sağlığı ve Hastalıkları Kliniği'nde Şubat 2018- Kasım 2018 tarihleri arasında tanı ve tedavi amacıyla yatırılan 6-12 yaş arası çocuklar oluşturmuş olup; örneklemini 31 kontrol, 31 deney I ve 31 deney II olmak üzere toplam 93 çocuk oluşturmuştur. Verilerin toplanmasında Çocuk ve Ebeveyni Tanılama Formu, Çocuklar İçin Anksiyete Duyarlılığı İndeksi, Tıbbi İşlemler Korku Ölçeği, Görsel Kıyaslama Ölçeği, Yüzler Ağrı Kıyaslama Ölçeği, Sanal Gerçeklik Gözlüğü ve Dikkati Başka Yöne Çekme Kartları kullanılmıştır. Yapılan istatistiksel değerlendirme sonucunda araştırma grubunu oluşturan çocukların ÇADİ ve TİKÖ puanları arasında gruplar arasında anlamlı bir farklılık gözlenmemiştir (p>0,05). Gruplara göre işlem öncesi, sırası ve sonrası VAS ve FS skorları arasında anlamlı farklılık gözlenmiş olup; kontrol grubu VAS ve FS skorları deney grupları VAS ve FS skorlarından daha yüksek bulunmuştur (p<0,01). Sonuç olarak, çocuklarda invaziv işlemler sırasında dikkati başka yöne çekme yöntemlerinden sanal gerçeklik gözlüğü ve dikkati başka yöne çekme kartları kullanımının ağrı, anksiyete ve korku yönetiminde etkili olduğu belirlenmiştir.
Mevsimlik tarım işçisi çocukların eğitim hakkına erişim durumları ve sosyal beceri yeterliliklerinin öğretmen görüşlerine göre belirlenmesi

Çalışmada, öğretmen görüşlerine dayalı olarak mevsimlik gezici ve geçici tarım işçiliğinde çalıştırılan çocukların eğitim hakkına erişim durumları ve sosyal beceri yeterlilikleri incelenmiştir. Çalışmanın amacı, mevsimlik tarım işçisi olarak çalıştırılan okul çağındaki çocukların eğitim hakkına erişim konusunda ve sosyal beceri yeterliliklerini kazanmada yaşadıkları sıkıntılara vurgu yapmaktır. Ayrıca bu çocukların eğitim hakkı kapsamında yer alan eğitime erişim hakkı, kaliteli eğitim hakkı ve öğrenme ortamında saygı görme haklarından faydalanamadıkları yapılan birçok ulusal ve uluslararası çalışma ile ortaya konulmuştur. Böylece mevsimlik gezici ve geçici tarım işçisi olarak çalıştırılan çocukların eğitim yaşantılarını sağlıklı bir şekilde sürdürebilmeleri için sosyal becerilerinin geliştirilmesi ile eğitim hakkından tam olarak faydalanması gerekmektedir. Bu bağlamda, bu çalışmayla mevsimlik gezici ve geçici tarım işçiliğinde çalıştırılan çocukların eğitim hakkına erişim durumları ve sosyal beceri yeterliliklerinin öğretmen görüşlerine göre belirlenmesi hedeflenmektedir. Araştırma grubunu, 2010 yılı Valilik verilerine göre en çok göç veren (gezici işçi sayısı 5000 ve üstü) Şanlıurfa ve Diyarbakır illerinden mevsimlik gezici ve geçici tarım işçiliği için göç eden çocukların öğretmenleri oluşturmaktadır. Çalışma grubunda 31 öğretmen yer almaktadır. Çalışmada araştırmacı tarafından geliştirilen görüşme formu kullanılarak mevsimlik gezici ve geçici tarım işçiliğinde çalıştırılan çocukların eğitim hakkına erişim durumları ve sosyal beceri yeterlilikleri hakkında öğretmenlerle yapılan görüşmelerle ayrıntılı bir biçimde resmedilmiştir. Elde edilen veriler betimsel analiz ile çözümlenmiştir. Araştırma bulgularına göre mevsimlik gezici ve geçici tarım işçisi olarak çalıştırılan çocukların eğitim hakkına erişimleri engellenmektedir. Bu engellemeden dolayı bu çocukların eğitim hayatları genellikle uzun olmamaktadır. Çocuklar ya eğitim hayatlarını yarıda bırakmaktadırlar ya da ilkokul ve ortaokulu bitirdikten sonra geleceğe yönelik eğitim hayatlarını devam ettirme gibi bir düşünceleri olmamaktadır. Bu çocukların sınıflarında utangaç oldukları, kendilerini okula ait hissetmedikleri tespit edilmiştir. Ayrıca okula ara verip tekrar döndüklerinde hissettikleri yoğun suçluluk duygusu ile mevsimlik tarım işçisi olarak çalıştırılan çocukların sosyal beceri yeterliliklerinin yeteri kadar gelişemediği tespit edilmiştir.
Jüvenil idiopatik artritli çocuklarda el- el bileği fonksiyonları ile el bileği propriosepsiyonu ve üst ekstremite stabilitesi arasındaki ilişkinin incelenmesi

Çalışmanın amacı Jüvenil İdiopatik Artrit tanılı çocuklarda el bileği proprioseptifetkilenimi ve üst ekstremite stabilitesi ile el-el bileği fonksiyonları arasındaki ilişkiyi incelemektir. Çalışmaya 20 el-el bileği etkilenimi olan JİA, 20 el-el bileği etkilenimi olmayan JİA ve 20 sağlıklı kontrol olmak üzere toplam 60 çocuk alındı. El bileği eklem pozisyon duyusu; fleksiyon, ekstansiyon, radial ve ulnar deviasyon olmak üzere dört yönde eklemi yeniden pozisyonlama hatasının ölçülmesiyle değerlendirildi. Genel fonksiyonel durum, subjektif el fonksiyonları ve objektif el fonksiyonları sırasıyla Çocukluk Çağı Sağlık Değerlendirme Anketi, Duruoz El İndeksi ve Purdue Pegboard testi kullanılarak değerlendirildi. Üst ekstremite stabilitesi ise Statik Skapular Kassal Endurans testi ile değerlendirildi. El bileği etkilenimi olan JİA hastalarında eklem pozisyon duyusunun radial yön dışında tüm yönlerde ve el fonksiyonlarının montaj alt testi dışında olumsuz etkilendiği bulundu (p<0,05). El bileği etkilenimi olmayan JİA ve sağlıklı kontrol grubu arasında eklem pozisyon duyusu açısından radial yön dışında fark yoktu. El bileği etkilenimi olan grupta el bileği etkilenimi olmayan gruba göre el fonksiyonları daha kötüydü (p<0,05). Ayrıca el bileği etkilenimi olan JİA'lı grupta skapular kas enduransı; CHAQ Disabilite İndeksi skoru ve PPT-Tek skorları ile orta derecede, PPT-Montaj skoru ile güçlü ilişkili bulundu. El bileği etkilenimi olmayan JİA'lı grupta yalnızca skapular kas enduransı ve PPT-İki El alt testi arasında orta derecede ilişki mevcuttu (p<0,05). Çalışmamızın sonuçları, el bileği tutulumu olan JİA hastalarında eklem pozisyon duyusunun ve buna bağlı olarak el becerilerinin azaldığını göstermektedir. Ayrıca skapular kas enduransı el fonksiyonlarıyla ilişkili bulunmuştur. El fonksiyonları zayıf olan JİA hastalarında proprioseptif duyu eğitimi ve skapular kaslara yönelik kuvvetlendirme programları el fonksiyonlarının gelişmesinde yararlı olabilir.
Otizm spektrum bozuklukları tanılı çocuk ve ergenlerde ruhsal eş tanılar ve annelerin ruhsal belirti düzeyleri ile ilişkisi

Bu çalışmada otizm spektrum bozuklukları tanılı olguların ek ruhsal tanılarının dağılımının yapılması ve olguların annelerinin ruhsal belirti düzeylerinin saptanması amaçlanmıştır. Bu amaçla Eskişehir Osmangazi Üniversitesi, Çocuk Ruh Sağlığı ve Hastalıkları Anabilim Dalında OSB tanısı ile takip edilen hastaların dosyaları incelenmiş ve olguların ebeveynlerine telefon ile ulaşılmıştır. Daha sonrasında Eskişehir ilinde çalışmakta olan özel eğitim merkezlerinde eğitim gören OSB tanılı çocukların ailelerine ulaşılmış ve ebeveynlere araştırmanın içeriği ve amacı açıklanmış, çalışmayı kabul eden tüm aileler Eskişehir Osmangazi Üniversitesi, Çocuk Ruh Sağlığı ve Hastalıkları Anabilim Dalı Polikliniğine ön görüşme için davet edilmiştir. Çalışmaya katılmayı kabul eden 117 olgunun, DSM-V ölçütleri kullanılarak Otizm Spektrum Bozukluğu tanısı doğrulanmış ve ÇDŞG-ŞY ile ek ruhsal tanılar araştırılmıştır. Çalışmaya alınan tüm olguların sosyodemografik özelikleri, gelişim öyküsü ve ek tıbbi durumlarla ilgili bilgiler, ebeveynlerin kendilerinden alınan bilgilere göre 'Veri Formu' kullanılarak araştırmacı tarafından doldurulmuştur. Buna göre çalışmaya dahil edilmiş olan 117 çocuk ve ergenin %62,4'ünde ek ruhsal tanı saptanmıştır. Annelerin %36,8'inde ruhsal belirti düzeyi yüksek bulunmuştur. Elde edilen sonuçlar ışığında otizmde ek ruhsal tanıların sıklıkla görülebildiği, otizmin süregiden bir hastalık olduğu göz önüne alındığında, otizmli bir bireyin bakımını üstlenen annenin de uzun vadede ruhsal belirtiler açısından risk altında olduğu ve bu ruhsal belirtilerin tanınmasının, hem annenin hem de otizm spektrum bozukluğu olan bireyin yüksek yararına olacağı düşünülmüştür.
Analysis of critical discourse of child magazine which are produced between 1980-2012

1980- 2012 yılları arasında yayımlanan, çocuk dergilerinde neoliberal politikalarla birlikte öne çıkan ideolojilerin nasıl yansıdığı ve bu dönemde inşa edilmek istenen çocukluk olgusunun hangi kavramlar ve ideolojiler üzerinden oluşturulduğu sorularına cevap bulmayı amaçlamaktadır. Çocuk dergileri aracılığı ile aktarılan egemen ideolojinin ortaya çıkarılması, hem dönemsel olarak nasıl bir çocukluk tasarlandığı konusunda bilgi verirken hem de Türkiye'nin geçirdiği siyasal, ekonomik ve kültürel değişimleri anlamak açısından önem teşkil etmektedir.
Kritik hasta çocuklarda D vitamini eksikliğinin sıklığı ve prognozla ilişkisi

Amaç: Çalışmamızın amacı kritik hasta çocuklarda çocuk yoğun bakım ünitesine yatış anında D vitamini eksikliği sıklığını ve eksikliğin hastalık tipi, şiddeti ve prognozlailişkisini araştırmaktır. Materyal ve Metot: Çalışmaya Ondokuz Mayıs Üniversitesi Tıp Fakültesi Çocuk Yoğun Bakım Ünitesine 1 Haziran 2014 ile 30 Eylül 2015 tarihleri arasında yatırılan tüm hastalar geriye dönük olarak taranarak, yatışının ilk 24 saatinde kan D vitamini düzeyi bakılan 205 hasta dahil edildi. Bulgular: Kritik hastalığı nedeniyle çocuk yoğun bakım ünitesinde izlenen 205 hastadaortalama 25 hidroksi vitamin D3 seviyesini 19,9 11, 8 ng/dl bulduk. Hastalarımızda D vitamini eksikliği sıklığı %58, 5 olup 2 yaş üstündeki hastalarımızda bu sıklık (%76,7)çok daha yüksekti. Yaştaki her 1 aylık artışın 25 hidroksi vitamin D3 seviyelerinde0, 353 ng/mL azalmaya neden olduğunu tespit ettik. Hastaların D vitamini düzeyi üzerine belirleyici etkide bulunan bağımsız faktörler yaş ve kış mevsimi idi. D vitamini eksikliği ile vazopressör ihtiyacı arasında anlamlı ilişki vardı. D vitamini eksikliği ile yatış tanısı, mekanik ventilatör ihtiyacı, sepsis sıklığı, altta yatan kronik hastalık varlığı, pediatrik mortalite risk skoru, çocuk yoğun bakım yatış süresi ve mortalite arasında anlamlı ilişki tespit etmedik. Sonuç: Sonuç olarak D vitamini eksikliği çocuk yoğun bakım ünitesinde yatan kritikhastalığı olan çocuklarda oldukça sık görülmekteydi. Hastalarımızın yaşı arttıkça D vitamini eksikliği görülme sıklığı artıyordu. D vitamini eksikliği ile vazopressör ihtiyacıilişkili iken hastalık şiddeti ve prognoza ait parametrelerle D vitamini eksikliği arasında bir ilişki yoktu.
Çocukluk çağı nefrotik sendromlu hastaların solunum fonksiyonlarının impuls osilometri ve spirometri ile değerlendirilmesi

Giriş ve amaç: NS; ödem, hipoalbuminemi ve nefrotik düzeyde proteinüri ile karakterize, çocukluk çağında sık görülen glomerüler hastalıklardan biridir. NS'de plevral boşlukta artmış ödem riski vardır ve bu durum solunum sisteminin işlevselliğini etkileyebilir. Bu duruma bağlı gelişebilecek akciğer sorunlarını tespit etme amaçlı çeşitli solunum fonksiyon testleri kullanılabilir. IOS; kolay uygulanabilen, küçük çocuklarda kullanılabilen, periferik ve santral havayolu problemlerini gösterebilen yeni bir yöntemdir. Çalışmamız, 3-18 yaş aralığındaki NS tanılı hastaların solunum fonksiyonlarınınIOS ve spirometri yöntemleri ile değerlendirilmesini, spirometri ve IOS parametrelerininbirbirleri ile olan korelasyonunu ortaya koymayı ve yeni bir yöntem olan IOS'un mevcut standart yöntem olan spirometri aracılığıyla geçerlilik ve güvenilirliğini araştırmayı amaçlamaktadır. Gereç ve Yöntem: Kocaeli Üniversitesi Çocuk Nefroloji BD tarafından NS tanısı ile izlenen 3-18 yaş aralığındaki 55 hasta ile sağlıklı 40 çocuk çalışmaya alındı. Hastaların 11'i ilk atakta, 21'i relapsta, 23'ü remisyondaydı. Tüm katılımcılara IOSuygulanabilirken, 30 hasta ve 15 sağlıklı çocuğa spirometri uygulandı. Elde edilen verilerin istatistiksel analizleri SPSS- 23 ile yapıldı. Bulgular: Hasta grubunda 55 (11'i ilk atak, 21'i relaps, 23'ü remisyon döneminde), kontrol grubunda 40 olmak üzere toplam 95 hasta çalışmaya alındı. İlk atak ve relapstaki hastaların IOS ve spirometri parametreleri arasında fark saptanmadı. Atak anındaki hastaların IOS ile bakılan R değerleri(R5%, R10%, R5-20), AX ve Z5% değerleri kontrol grubuna göre daha yüksek bulunurken, X değerleri (X10 ve X15) kontrol grubuna göre daha düşük bulundu. Spirometri ile ölçülen değerlerden FEV1%, FEV1/FVC, PEF% ve MEF25-75% değerleriatak dönemindeki hastalarda kontrol grubuna göre daha düşük bulundu. Remisyondönemindeki hastalar ve sağlıklı kontrol grubundaki hastalar arasında X15% parametresi dışında diğer ölçümlerde farklılık saptanmadı. IOS ile spirometri parametrelerinin korelasyonunda, R5%, R10%, R15%, X10% ve X15% FEV1% ile negatif korele, R5%, R5-20, X15% parametreleri FEV1/FVC ile negatif korele, X10% FVC ile negatif korele, AX, R5%, R10%, R5-20, Fres ve Z5% değerleri MEF25- 75 ile negatif, X10, X15 ise MEF25- 75 ile pozitif korele bulundu. Sonuç: Çalışmamızda IOS ve spirometri ile ölçülen solunum fonksiyonlarının NS'lihastalarda atak anında etkilendiği, akciğer sorununun distal ve küçük hava yollarındasınırlı olup, obstruktif karakterde olduğu, remisyondaki hastalarda ise solunum fonksiyonlarının sağlıklı çocuklarla benzer olduğu görüldü. Remisyondaki hastaların normal bulunansolunum fonksiyonlarının tedavi ile düzelen intravasküler onkotik basıncaikincil dokudaki ödemin çözülüp normal fizyolojik duruma geri dönülmesine bağlı olduğu düşünüldü. Sonuç olarak; NS'li olguların atak anında solunum fonksiyonlarınının etkilendiği ve bu atak anındaki etkilenmeyi saptamada, özellikle küçük çocuklarda kolaylıklauygulanabilen IOS'un değerli bir yöntem olduğu düşünüldü.