turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Van müzesinde bulunan Osmanlı dönemi silahları (18. ve 19 yüzyıllar)

Van Gölü Havzası'nda, gölün doğusunda yer alan Van ili coğrafi ve stratejik önemi nedeni ile tarih boyunca önemli yerleşmelere sahne olmuştur. İl, bu özelliğiniXII. Yy'dan itibaren Türk Döneminde de sürdürmüş; Türk kültür ve sanatını yansıtan bir çok mimari ve etnografik esere sahip olmuştur. XX. yy'da bölgede meydana gelen isyan ve işgaller sırasında büyük ölçüde tarihi yapı tahrip edilmiş olmasına karşın, kültürel mirastan taşınabilir olanlarının önemli bir kısmı günümüze ulaşabilmiştir. Urartu dönemi eserleri ile birlikte söz konusu Türk dönemi eserlerinindebulunduğu Van Müzesi, bünyesinde bulundurduğu 40.000 parça eserle bölgenin önemli kültür merkezlerinden biri konumundadır. Çalışmamızda müzede yer alan XVIII-XIX. yy. Osmanlı silahlarından 31 eserform, malzeme, teknik ve süsleme boyutu ile incelenerek tanımlanmıştır. Çalışmada genel ve detay fotoğraflarına da yer verilen eserlerin ayrıntılı çizimleri de yapılarak bilim dünyasına tanıtılmıştır. Çalışma sonunda yapılan değerlendirme ve karşılaştırmada, eserlerinsüslemesinde kullanılan motif ve tekniklerin; Türk sanatının diğer alanlarındakiörneklerle benzerlikler gösterdiği sonucuna varılmıştır.
Kuruluş Dönemi Osmanlı medreseleri ve medrese-vakıf münasebeti

Osmanlı Devleti; İslam medeniyeti ve Türk tarihi içerisinde, idari, sosyal ve adli yönleriyle müstesna bir yer teşkil eder. Altı asırdan uzun süre geniş bir coğrafyada hüküm süren bu devletin; ilmi, seri, adli ve idari teşkilatı ve kadrosunun oluşmasında medreseler çok önemli rol oynamışlardır. - Kuruluştan itibaren Osmanlı Medreseleri, Büyük Selçuklu'lardan-Osmanlı Devleti'ne uzanan zaman dilimindeki Türk-islam Medreselerinin, işleyiş, amaç ve mimari yönüyle bir devamı olarak fonksiyonlarım devam ettirmişlerdir. Kuruluş dönemi Osmanlı Medreseleri, başta İznik-Bursa ve Edirne Şehirleri olmak üzere diğer Osmanlı şehirlerinde de faaliyet göstermişlerdir. Osmanlılar, yeni fethettikleri şehirlerde, öncelikle fethi anlamlandıran bir cami inşa etmişler ve bu caminin yanı başına tesis ettikleri medreseyle de, eğitim sistemlerini ve devlet felsefelerini öğretmişlerdir. Osmanlı Medreseleri, bir vakıf müessesesi olup, kurulan medreseler, iktisadi yönden vakıflarla desteklenmişlerdir. Böylece eğitim-öğretim faaliyetlerinin yerine getirilmesi için devletin bütçesi zorlanmamıştır. Vakıflar sayesinde devletin ihtiyacı olan seçkin kadrolar, medreselerde imkan ve fırsat eşitliğine uygun olarak yetişme imkanı bulmuşlardır. Medreseler; bir 'Vakıf Medeniyeti' olan 'Osmanlı Cihan Devleti' nin oluşmasında önemli rol oynamışlardır.
Batı anadolu ve Güneydoğu Avrupa kentleşme modellerinin karşılaştırması

'Batı Anadolu ve Güneydoğu Avrupa Kentleşme Modellerinin Karşılaştırması' başlıklı tez çalışmasının amacı, Batı Anadolu, Ege adaları, Trakya ve Batı Balkanlar'ı kapsayan coğrafyada, M. Ö. 3. bin yıl süresince gelişen bölgeler arası ticaret ağlarının hangi bölgelerde kentleşmeye yol açtığını sorgulamaktır. M. Ö. 3. binyılın en belirgin özelliği, Mezopotamya ve Levant merkezli uzak mesafe ticaret ağlarıdır. Söz konusu ağların, Batı Anadolu ve Ege'de yol açtığı en büyük değişim, toplumsal hiyerarşinin tanımlanması olmuştur. Kültürlerarası iletişimin sonucunda, toplumsal sınıflaşmayı vurgulamada yeni yöntemlerin oluştuğu görülür. M. Ö. 3. binyılın ikinci yarısı, Batı Anadolu ve Ege'de toplumsal hiyerarşinin yerleşim düzenlerine yansıdığı ilk dönemdir. Anıtsal mimari, uzman zanaatkarlar, idari uygulamalar ve bölgeler arası alışverişi yapılan çok çeşitli mallar, dönemin önemli yeniliklerindendir. Bölgeler arası iletişimin toplumsal ve maddi etkileri, kuzeybatıya gidildikçe zayıflamış ve Trakya Ovası'nda son bulmuştur. Güneyde Kıta Yunanistan'dan kuzeyde Karpatlar'a ve Tuna havzasına kadar uzanan Batı Balkanlar, yöresel çeşitliliğe rağmen, kendi içinde bir kültür birliği geliştirmiştir. Batı Balkan yerleşimlerinde herhangi bir toplumsal sınıflaşma görülemese de, bölgenin dolaylı yollardan Ege ve Anadolu kültürlerinden etkilendiğini gösterebilecek bazı bulgular vardır.
Bursa Türk İslam Eserleri Müzesi koleksiyonundaki seramikler

Bu çalışmanın amacı, Müzede sergilenen seramiklerin ait oldukları dönem ve seramik grubu içerisindeki yeri ve öneminin belirlenmesidir. Tez konusundaki çalışmalar iki aşamada gerçekleştirilmiştir. İlk aşamayı müzedeki araştırmalarımız oluşturmuştur. Bu çalışmada sergideki seramiklere ait hamur, üretim ve bezeme tekniği yanı sıra kompozisyon özellikleri ayrıntılı biçimde incelenmiştir. Edinilen bilgiler oluşturduğumuz standart katalog fişlerine kaydedilmiştir. Ayrıca eserler çizim ve fotoğraf ile de belgelenmiştir. Bu aşamada eserlerin kesit ve görünüş çizimleri hazırlanmıştır. İkinci aşamayı konuyla ilgili yayınlanan kaynakların incelenmesi oluşturmuştur. Çalışmanın ana konusunu oluşturan seramik kaplar 58 eserden oluşmaktadır. Bunlar, Bizans dönemine ait 2, Selçuklu dönemine ait 16, Osmanlı dönemine ait 40 eserdir. Kendi içinde beş gruba ayrılan Osmanlı dönemi seramiklerinden; tek renk sırlı seramikler grubunda 1, Milet tipi seramikler grubunda 9, mavi beyaz seramikler grubunda 18, Şam işi seramikler grubunda 3, Rodos işi seramikler arasında 9 eser vardır. Bizans dönemi ve Selçuklu dönemi seramikleri benzer örnekler ile karşılaştırma yapılarak, Osmanlı Dönemi seramikleri ise kendi içinde ayrıldığı dönemlere göre tarihlendirilmiştir. Osmanlı Dönemi seramiklerini, tek renk sırlı seramikler, Milet işi, Mavi- Beyaz, Şam işi, Rodos işi seramik örnekleri oluşturur.
Tunceli ili Çemişkezek ilçesi Yelmaniye Camii

Yelmaniye Medresesi, Fırat Nehri'ne kuzeyden karışan Tağar Çayı'na paralel olarak konumlanmış Çemişkezek İlçesi'nde yer alır. İlçe ve yöre, Osmanlıların Anadolu'daki kesin hakimiyetine kadar, çeşitli toplulukların akınlarına sahne olmuştur. Yapı inşa kitabesine göre Çemişkezek beyi Taceddin Yeiman tarafından, 806 H./1403 M. yılında Anadolu'nun büyük bölümü Timur Han'ın egemenliği altında iken inşa edilmiştir. Bu açıdan bir Timurlu yapısı olan medrese, sınırlı sayıda yapılan çalışmaya konu edilmiş olup, genel olarak tanıtılmıştır. Sunulan bu çalışma, 'Yelmaniye Camii' adı ile bilinen medresenin, ayrıntılı bir tanıtımını, belgelenmesini ve sorunlarının ortaya konarak, bazıları hakkında yapılan çözüm önerilerini içermektedir. Yapıdaki incelemelere, konu ile ilgili bilim adamlarının görüşleri, çeşitli kütüphane ve arşivlerde gerçekleştirilen çalışmalar eklenerek aşağıdaki sonuçlara ulaşılmıştır. 1403 yılında, Anadolu'nun siyasi ve askeri açıdan karışık olduğu bir dönemde inşa edilmiş olan medrese, kapalı avlulu plan şeması ile merkezi iç mekan oluşumu açısından benzerleri arasında Anadolu'daki en gelişmiş örnektir. Mimari, malzeme-teknik ve süslemeleri ile daha önce hiçbir yapıda görülmeyen bazı özellikler ve yenilikler taşır. Bu açıdan eklektik bir sanat anlayışının ürünüdür.
Modernizme rağmen modern (1908-1954) Türkiye'nin kültürel modernleşmesinin plastik sanatlar alanındaki izleri

Bu incelemenin amacı, modernizme rağmen modern başlığı altında, 1908 -1954yılları arasında Türkiye'nin kültürel modernleşmesinin plastik sanatlar alanındaki izlerini sürmektir. Bu alandaki etkinliklerin kaderinin yeniden düşünülmesi çabasını içermektedir. Yöntem olarak bu elli yıllık dönem farklı perspektiflerden, bir bütün olarak dönemin siyasi panoraması, felsefi fikir tartışmaları, döneme ait süreli yayınlar ve kitaplarla birlikte incelenmiştir. Bu inceleme, günümüz uzlaşımlarıyla geçmişş 50 yıllık dönemi algılama, böylelikle son yıllarda çelişkili tartışmalara sahne olan modernizm ve modern kavramlarına, özgül bir bakış açısıyla yaklaşmayı amaçlamaktadır. Türkiye Cumhuriyeti kurulduğu dönemde modern sıfatını taşır. Amacı, yeni bir ulus yaratmaktır. Bu uğurda plastik sanat etkinliklerinin kaderi, diğer sanat etkinliklerinin kaderi nasıl biçimlendiyse öyle biçimlenir. Sonuç olarak, Türk devrimi, şekli anlamda 1908'de eski bir siyasal düzenin zorlaatılması ve yenisinin kurulmasıyla başlar. 1950 Mayıs'ndaki ilk serbest seçimi izleyenderin anlamlı günlere kadar kültür, kendiliğinden var olan bir olgu değil, cumhuriyetinbize bir armağanıdır. Dolayısıyla tıpkı cumhuriyet gibi inşa edilecektir. 1954 yılı ise bir dönüm noktası olarak algılanabilir. 1954 Yapı Kredi Bankası'nın düzenlediği İş veİstihsal Yarışması, merkezi öznenin tanımladığı modernizme karşı modernin zaferi, özellikle erken cumhuriyetle birlikte güçlenen topluma modernleşme buyuran merkezi öznenin siyasal ve kültürel programlarına karşı çıkan özerk modernin doğuşu olarak düşünülebilir.
Konya'nın Bizans Dönemi dini mimarisi

Yüzölçümü açısından ülkemizin en büyük ili olan Konya, antik dönemde belirlenen bölgelerden Lykaonia, Kapadokya, İsaura, Frigya, Galatia ve Pisidia'nın bir bölümünü içine alan geniş bir alanı kapsamaktadır. Tarih öncesi dönemlerden itibaren önemli yerleşmelere ev sahipliği yapan bölgede Hıristiyanlık M. S. 1. yüzyıldan itibaren hızlı bir şekilde yayılmış; Geç Antik ve Erken Hıristiyanlık döneminde birçok kilise ve manastır inşa edilmiştir. 7-9. yüzyıllar arasında görülen Arap akınları döneminde ara verilen imar faaliyetleri, bölgenin Türk hakimiyetine geçtiği 11. yüzyılın ikinci yarısına kadar yoğun bir şekilde devam etmiştir. Anadolu Selçuklu döneminde de bölgedeki kilise imar çalışmalarının belirli yerlerde bir müddet daha devam ettiği görülmektedir. Büyük bir bölümü günümüze ulaşamayan Bizans dönemi dini mimari örneklerinin izleri Selçuklu ve Osmanlı yapılarında devşirme olarak kullanılan mimari parçalar ile çevreye yayılmış taş eserlerden anlaşılmaktadır. Bu çalışmada Konya il sınırları içinde yer alarak günümüze ulaşabilen ya da kaynaklardan bilgi sahibi olunmasına karşın yok olan Bizans dönemi dini mimari örnekleri tespit edilerek toplu bir şekilde ele alınmıştır. Duvar ile kaya oyma yapılarından oluşan eserlerde, tek nefli, bazilikal, serbest haç, kapalı yunan haçı ve merkezi planlar uygulanmıştır. Örneklerin bazılarında mozaik, fresko, kırmızı aşı boyası, kabartma ve kazıma tekniğinde yapılmış zengin süsleme programları görülmektedir. Yapılan süslemelerde başta haç motifi çeşitleri ile birlikte Tevrat ve İncil'den sahneler, peygamber, baş melek, aziz ve azize tasvirleri ile çeşitli hayvan figürleri kullanılmıştır. Bu çalışma kapsamında ele alınan elli altı mimari örnek bölgenin zengin Hıristiyan mimarisini gözler önüne sermekle beraber, genel Bizans mimarisi içinde bölgenin önemli bir yere sahip olduğunu da göstermektedir.
Kapadokya Aziz Theodoros Trion Kilisesinin duvar resimlerindeki pigmentlerin arkeometrik yöntemlerle incelenmesi

Duvar resimleri, işlenen konulara göre; dönemin tarihi, sanatı, inancı ve sosyal yaşamı hakkında bilgi veren en önemli taşınmaz kültür ve tabiat varlıklarından biridir. Taşınmaz kültür ve tabiat varlığındaki yapıların işlevine göre sanatsal üsluplu konuların işlendiği bu resimlerdeki malzemelerin incelenmesi dönem teknolojisini anlamada büyük bir önem taşımaktadır. Dönem teknolojisini anlamak doğru bir koruma ve onarım çalışmasının yapılması için gereklidir. Bu araştırmanın amacı: Nevşehir bölgesindeki 19. yüzyıla tarihlendirilen Aziz Theodoros Trion kilisesinin duvar resim tekniğini ve boya tabakasında kullanılan pigmentlerin yapı ve özelliklerini belirlemektir. Malzemelerin karakterizasyonu için kullanılan analiz yöntemleri Taramalı Elektron Mikroskobu ve Enerji Dağılımlı Spektrometresi, X-Işını Kırınım Spektrometresi, Fourier Dönüşümlü Infraed Spektrofotometresi ve X-Işını Floresans Spektrometresinden oluşmaktadır. SEM-EDX pigmentlerin elementel karakterizasyon tayininde, XRD ise pigmentlerin elde edildiği minerali tespit etmek için kullanılmıştır. FTIR yöntemi organik bileşenlerin tespitinde kullanılmıştır. FTIR sonucunda elde edilen veriler doğrultusunda organik bileşene rastlanılmamasından dolayı kilisedeki duvar resim tekniğinin fresko olduğu tespit edilmiştir. Bölge toprağına yapılan XRF analiz sonucu doğrultusunda yeşil rengin bölge toprağındaki seladonit, glakonit mineral grubundan elde edilerek yapıldığı tespit edilmiştir. Antik dönem yazarı Plinius'un verdiği bilgiler ve XRD verilerinden yola çıkarak kırmızı pigmentin üretiminde; boksit mineralinden yararlanıldığı, bölgedeki yerel üretim malzemesinin de Antik dönemden 19. yüzyıla kadar devam ettiğini gösteren sonuçlar bulunmuştur. Nevşehir'de yerel pigment üretiminin varlığı için bölgede çalışma yapan araştırmacıların verilerinden ve MTA maden haritalarından yararlanılmıştır. Bu çalışmadan elde edilen sonuçlar; Nevşehir'deki duvar resimlerine yapılacak olan koruma ve onarım çalışmalarına farklı bir bakış açısı getirerek, bölgede kullanılan malzemelerin yapısall ve morfolojik özelliklerinin anlaşılması bakımından bilime katkı sağlayacaktır.
İran'da Zend ve Kaçar Dönemi hamam mimarisi

İslam coğrafyasında hamamlar tarihten miras kalan en değerli yapıtlardan birisidir. İran coğrafyasında İran mimarisinin parladığı ve geliştiği Selçuklu ve Safevi dönemlerinde hamamlar, büyük gelişmeler göstermiştir. Bu mimari gelenek Zend (1750 1794) ve Kaçar Dönemlerinde de (1750-1925) gelişimine devam etmiştir. İran'da Zend ve Kaçar Dönemi Hamam Mimarisi adlı tez çalışmasında 12 eyalette tespit edilen hamamlar incelenmiştir. 70 hamamın tespit edildiği bu çalışmada hamamlardan 9'u Zend, 61'i Kaçar dönemine aittir. İncelenen hamamların 50'si tek fonksiyonlu, 19'u çift fonksiyonlu ve 1'inde üç fonksiyonludur. İran hamamları heşti, soğukluk, ılıklık, sıcaklık ve hazine olmak üzere 5 bölümden oluşmaktadır. Bu çalışmada hamamların tipolojik sınıflandırılması daha özenli ve dikkat çekici olan soğukluk bölümüne göre yapılmış ve 12 tip tespit edilmiştir. Bununla birlikte hamamların diğer bölümlerinin de planları üzerinde durulmuştur. Çalışmada incelenen hamamlarda tuğla, taş, alçı ve ahşap malzeme kullanıldığı görülmüştür. Süsleme açısından zengin örnekler sunan hamamlarda çini, kalem işi, tuğla, alçı ve taş süsleme uygulanmıştır. Özellikle batılılaşma etkisi süsleme programında etkili olmuş, dönemin zevk anlayışı bitkisel, geometrik ve figürlü kompozisyonlara yansıtılmıştır.
İstanbul Çorlulu Ali Paşa Külliyesi mezar taşları

İnsanlar tarih boyunca, yeryüzüne birçok farklı türde ve farklı kültürlere ait sanat eserleri bırakmışlardır. Bu eserlerden, bazıları ise mezar taşlarıdır. Mezar taşları her coğrafya, kültür ve dine göre farklı tasarıma sahip olmakla birlikte; malzeme, süsleme ve teknik açısından kendilerine has özgün eserlerdir. Osmanlı mezar taşları; Osmanlı'nın diğer mimari alanlarında olduğu gibi, o güne kadar gelmiş birçok mezar taşları örnek alınıp, geliştirilerek ortaya konmuştur. Osmanlı dönemi hazireleri incelendiğinde, yalnızca ölünün defnedildiği bir mekan olmayıp, dönemin kültür, sanat ve edebiyatının bir arada yansıtıldığı çok renkli bir alan olduğu anlaşılmaktadır. Osmanlı mezar taşlarının bu yönüyle birçok açıdan, araştırılmaya değer bilgiyi barındırdığı görülmektedir. İçinde araştırılmaya değer birçok bilgiyi barındıran Osmanlı hazirelerinden biri olan Çorlulu Ali Paşa Külliyesi Hazirelerindeki mezar taşları bu sebeple incelenmeye çalışılmıştır. Külliye; dönemin İstanbul'u için önemli bir konumda bulunması ve incelenen mezar taşlarının 18 -19. yüzyıllardaki birçok bilgiye ışık tutması açısından, önemli bir yere sahiptir. Çalışma kapsamında toplam 39 mezarda 37 baş taşı, 27 ayak taşı tespit edilmiş olup bunlardan, 20'si erkek 17'i kadın ve 2'sinin kimliği belirsizdir. Mezarların yirmi üç tanesi 19. yüzyıla, dokuz tanesi 18. yüzyıla tarihlendirilirken, 7 tanesinin tarihi hakkında herhangi bir bilgi söz konusu değildir. Çoğunlukla taş ve mermer malzeme kullanılan bu mezarlarda, bitkisel ve geometrik süsleme hakimdir. Kabartma, oyma, kazıma gibi farklı süsleme teknikleri kullanılarak tasarlanan mezarlar da sandık mezar, kapak taşlı mezar ve toprak mezar olmak üzere üç mezar tipi tespit edilmiştir. İncelenen ve tarihlendirilen bu mezar taşlarının önemi göz önüne alınarak her yönden araştırılarak ele alınmaya çalışılmıştır. İlk olarak; kaynakça taraması, saha çalışması ve mezar taşlarının fotoğraflanması yapılmıştır. Ardından kitabelerin okunması ve mezar taşlarının çizimi gerçekleştirilmiştir. Bu çalışmaların ardından ise; elde edilen veriler incelenip, değerlendirilerek akademik çalışma, bilgisayar ortamında yazılarak tamamlanmıştır.
Yıldız Saray'ının kimliğini belirlemede resim ve fotoğrafların önemi

Araştırma konumuz olan Yıldız Sarayı pek çok değişik fonksiyonlu yapıların bir araya gelmesinden oluşmuş bir saray kompleksidir. Yıldız Sarayı'nın çok önemli bir özelliği de Osmanlı İmparatorluğu'nun son sarayı olmasıdır. Bu sebeple sarayın araştırılan her unsuru Osmanlı İmparatorluğunun son dönem mimarisi, yaşayış tarzı ve daha pek çok özellikleri hakkında değerli bilgiler vermektedir. Biz de bu çalışma çerçevesinde ulaşma imkanı bulabildiğimiz görsel malzemeleri de bir araya getirip bir değerlendirme yaparak sarayın kimliğini araştırmaya çalıştık. Ve bu çalışmalarımız sırasında gördük ki asıl gelişmesini yakın diyebileceğimiz bir zamanda tamamlamış olan saray yapıları yanında sarayın üzerinde bulunduğu alanın tarihi oldukça gerilere hatta Bizans devrine kadar inmektedir. Bugün saray yapılarının üzerinde bulunduğu tepeler, güzel bitki örtüsü ile insanların her zaman ilgisini çekmiş Osmanlı sultanları da buraları çok amaçlı olarak kullanmışlardır. 1877'de Sultan II. Abdülhamid'in buraya taşınması ve ilk zamanlarından beri bir tek tasarımla değil de zaman içinde ihtiyaç ve isteğe göre yapılan binalarla Sultan evi haline gelen saray 1909 yılına kadar en hareketli devrini yaşamıştır. Sultan Abdülhamid'in tahttan indirilmesi ile bir bakıma sarayın da düşüşü başlamıştır. Daha sonra gelen sultanlar tarafından da zaman zaman kullanılan saray yapıları ve bahçeleri gittikçe ilgiden uzak kalmış, ve sonunda yorgun düşen sarayın bazı yapıları harabe haline gelmiş, bugüne kadar yapılan restorasyon çalışmaları ile bu yapıların çoğu kurtarılabilmiştir. Bugün bu yapıların çoğu bazı değişik kurumlar tarafından kullanılmaktadır. Biz bu çalışmada sarayın geçirdiği bu evreleri, acısı ve tatlısıyle içinde yaşanan hayatı, verdiği kayıpları, geçirdiği tamir ve değişiklikleri saptıyarak ve bunları her türlü görsel malzeme ile pekiştirerek Yıldız Sarayı'nın kimliğini belirlemeye gayret edeceğiz.
Kapadokya kaya kiliselerinde Maiestas Domini sahnesi

Bu çalışmada, Orta Anadolu'da Kayseri-Nevşehir-Aksaray-Niğde illerinin kapladığı coğrafi alanda bulunan kaya kiliselerindeki 'Maiestas Domini' sahnesi konu edilmiştir. Bizans İmparatorluğu sınırları içinde Bizans resim sanatı örneklerinin en yoğun olarak Kapadokya'da bulunması, çalışmanın coğrafi sınırlarının belirlenmesinde etkili olmuştur. Bizans duvar resim sanatında sıkça tercih edilen sahnelerden biri olan 'Maiestas Domini' sahnesi aralarında bazı farklar olmakla birlikte, İtalya'dan Mısır'a uzanan geniş bir coğrafyada resmedilmiştir. Sahnenin merkezinde; sağ eliyle takdis eden, sol eliyle bir kitap ya da tomar tutan ve tahtta oturan İsa ve tahtın etrafında kanatlı insan, kartal, aslan ve öküz tasvirleri bulunmakta olup, merkezdeki bu tasvir simetrik olarak yerleştirilmiş seraflar, tetramorf keruvlar, gözlerle kaplı tekerlekler, Eski Ahit peygamberlerinden Hezekiel ve Yeşaya, Güneş ve Ay kişileştirmeleri ile sahnenin iki yanında iki başmelek Mikail ve Cebrail'in tasvirleri ile çevrelenmiştir. Bu çalışma ile yazılı kaynaklardan Maiestas Domini sahnesinin yer aldığı tespit edilen kiliseler saha çalışması yapılarak yerlerinde görülmüş, tasvirler ile ilgili durum değişikleri kaydedilmiş ve görsel olarak bu tasvirlerin kayıtları alınmıştır. Kiliselerde bulunan sahneler, kompozisyonları ve içerdikleri elementler açısından karşılaştırılıp değerlendirilerek, sahnede meydana gelen değişimler ortaya konulmaya çalışılmıştır.
The Aksaray Pertevni̇yal Vali̇de Sultan Mosque Complex:Reflections on the patronage of a nineteenth century valide sultan

İmparatorluk tarihinde valide sultan unvanına sahip son sultan annesi Pertevniyal (1810-1884), on dokuzuncu yüzyıl Osmanlı toplumunun önde gelen isimlerinden biri ve önemli bir mimari hamiydi. Bu tez, valide tarafından 1871 yılında Aksaray'da yaptırılmış Aksaray Valide Sultan Camii ve külliyesine odaklanarak, Pertevniyal Valide Sultan'ın mimari hamiliğini ve bu hamiliğin barındırdığı sembolik anlamları çözümlemektedir. Bu çalışma, daha önce yayınlanmamış arşiv belgelerini inceleyerek valide sultanın hayatını ve hamiliğini analiz eden ilk araştırmadır. Bu tez Aksaray Valide Sultan Camii'ni mercek altına alırken öncelikle yapının tarih yazımcılığında nasıl yorumlandığını incelemektedir. Aksaray'daki cami, özellikle mimari tarzı, yapıldığı günden bugüne araştırmacılar tarafından çok farklı şekillerde ele alınmıştır. Bu tezin amacı, külliyeye dair arşiv belgelerini ve birincil kaynakları inceleyerek, yapının tarihsel bağlamdaki yerini saptamak ve hayat bulduğu geç Tanzimat döneminin sosyo-politik, kültürel dinamiklerinden nasıl etkilendiğini analiz etmektir. Ayrıca, bu mimari projenin, hamisi Pertevniyal Valide Sultan'ın motivasyon ve hedeflerini bünyesinde nasıl barındırdığını araştırmak da bu tezin hedeflerinden biridir. Bu çalışma, bir on dokuzuncu yüzyıl valide sultanının, külliyesini hayata geçirirken farklı ikonografilerden nasıl faydalandığını ve geç Tanzimat döneminde ihtiyaç duyulan hanedan ve imparatorluğa dair belirli kimlikleri, mimari hamiliği aracılığıyla nasıl desteklediğini araştırarak; on dokuzuncu yüzyıl Osmanlı mimarisindeki simgesel anlamları ve kadın hamiliğini inceleyen araştırmaların sınırlı sayıda olduğu mevcut literatüre katkı sağlamaktadır.
Günümüz sanatında kolektif üretim biçimleri

Bu tez çalışması ile, sanatta modernizm sonrası kolektif üretim ele alınmış, günümüz sanatında sanatsal bir yöntem olarak kolektivizmin yeri sorgulanmıştır. Çalışmada öncelikle değişen sanatçı tanımı ile birlikte kolektif üretimdeki değişimler tarihsel çerçeveden bakılarak incelenmiştir. Barthes'in 'Müellifin Ölümü' ve Foucault'un 'Müellif Nedir?' makaleleri sanatçının yeni kolektif tanımı için temel kaynak olmuştur. Öznellik arası sınırların netliğini kaybetmesi ve kolektif üretimin kendine yeni alanlar açması ele alınmıştır. Ardından, Modernizmle birlikte gelişen sanat piyasası; sanatçı ve izleyici arasındaki mesafelerin yeniden konumlanması sorgulanmıştır. Küreselleşen dünyada sosyal, siyasal ve sanatsal aktivitelerin birbirlerine olan sınırları ele alınarak, günümüz sanatında kolektif üretimin ortaya koyduğu farklı sanat paradigmaları ele alınmıştır. Belirledikleri farklı direnç noktaları ile bir araya gelen kolektif gruplardan özellikle, Sitüasyonist Enternasyonel, Irwin, Guerilla Girls, Art and Language ve Tucuman Arde gibi grupların çalışmalarıyla örneklendirilmiştir. Devamında Türkiye'de modernleşme süreciyle birlikte plastik sanatlar alanında değişen kolektif üretimlere yer verilmiştir. Sonuç bölümünde ise, kolektif sanat üretiminin günümüz sanatında nasıl bir model olarak ele alınması gerektiği sorgulanarak küreselleşen dünyada nasıl bir kolektivitenin mümkün olduğu tartışılmaktadır.