turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Çocukluk çağı lösemi ve lenfomalarında geç endokrin yan etkilerden tiroid işlev bozuklukları

Modern tıptaki ilerlemeler sayesinde erişkin yaşa ulaşan çocukluk çağı kanser hastaları çoğalmakta, ancak neredeyse her üç hastadan ikisinde uzun dönemde kanser tedavisine bağlı yan etkiler görülmektedir. Nörolojik, kardiyak, pulmoner ve hematolojik-onkolojik sorunlar gibi çok sayıda yan etki görülse de günümüzde endokrinolojik sorunlar ilk sırada yer almakta, tiroid işlev bozuklukları da bu grupta önemli bir yer tutmaktadır. Bu çalışmada İstanbul Üniversitesi, İstanbul Tıp Fakültesi, Çocuk Sağlığı ve Hastalıkları Anabilim Dalı, Pediatrik Hematoloji-Onkoloji Bilim Dalı'nda 1993- 2005 seneleri arasında tedavi görmüş, tedavinin bitiminden itibaren en az 2 yıl geçmişş, yaşları 6-25 yıl arasında değişen, ulaşılabilinen toplam 80 lösemi ve lenfoma olgusunda tedaviye bağlı geç dönemde görülen tiroid işlev bozukluklarının incelenmesi amaçlandıRetrospektif başlayıp, prospektif ilerleyen, Haziran 2009 ile Ağustos 2010 tarihleri arasında süren kesitsel çalışmamıza toplam 80 hasta alındı. AML(n:5), süt çocuğu ALL(n:1) ve NHL hastalarının(n:4) sayısı az olduğundan sadece 70 hasta (44 ALL, 26 HL) genel değerlendirmeye alındı. ALL hastalarının 23'ü erkek, 21'i kız ve yaş ortalaması 15 5,2 yaş (6-25 yaş) idi. HL hastalarının 21'i erkek, 5'i kız ve yaş ortalaması 15,5 4,1 yaş (6-23 yaş) idi. Takipli olan veya takibe alınan hastaların 2009- 2010 tarihleri arasında yapılmış olan serum sT4, TSH, tiroid antikor düzeyleri ve tiroid ultrasonu sonuçları dosyalarından kaydedildi. Yaşları 18'i geçmişş ve il dışında ikamet eden hastaların kan örnekleri alınarak İ. T. F İç hastalıkları Merkez Biyokimya Lab.'da elektrokemilüminesans immunoljik yöntemle çalışıldı. Değerleri referans aralığında saptanmayan hastaların testleri bir ay arayla ikinci kez tekrarlandı. Primer hipotiroidi veya sekonder hipotiroidi, otoimmun tiroidit, primer kompanse hipotiroidi, tiroid nodülü olan hastalar tiroid işlev bozukluğu olan hastalar grubunda değerlendirildi. Tiroid işlev bozukluğu ALL hastalarının % 18 .8'inde, HL hastalarının ise % 50'sinde saptandı. Tiroid işlev bozukluğu saptanan hastalarda tedavi sonrası geçen süre 2-16 yıl idi. Her iki grupta da aile öyküsü, tanı aldıkları yaş, cinsiyet, tedavi bitiminden itibaren geçen süre gibi faktörlerin tiroid işlev bozukluğunun ortaya çıkmasında fark yaratmadığı görüldü, yine aynı şekilde yüksek doz ve düşük doz kemoterapi alan hastalar arasında da bu açıdan anlamlı fark saptanmadı. HL hastalarında ALL hastalarına göre daha fazla oranda tiroid işlev bozukluğu görülmesi HL hastalarının doğrudan boyun bölgesine radyoterapi almalarına bağlandı. Sonuç olarak çalışmamızda da gösterildiği gibi kanser tedavisi gören hastalarda geç endokrin yan etkiler 2 yıl gibi kısa bir sürede de ortaya çıkabilmektedir. Bu durum hastaların sosyal ve fiziksel yaşamını yakından etkilemektedir. Bu nedenle kanser tedavisi sonrası hastaların düzenli aralıklarla izlemi ve gerektiğinde destek tedavilerin sağlanması tedavi başarısı ve sağlıklı bir yaşam için gereklidir.
Üst ve alt solunum yolu enfeksiyonu ile çocuk acilde izlenen hastalarda viral solunum paneli ile etkenlerin araştırılması

Viral solunum yolu enfeksiyonları çocuk acil polikliniklerine en sık başvuru nedenleri arasındadır. Bu vakaların çoğunda uygun analiz yöntemi kullanılmadığı için viral hastalıklar için genellikle antibiyotikler reçete edilmektedir. Amaç: Eylül 2016 -Ağustos 2017 tarihleri arasında Çocuk Acil birimimize başvuran hastalardan viral solunum paneli çalışılmış olan hastaların klinik ve epidemiyolojik özelliklerinin değerlendirilmesi amaçlanmıştır. Yöntem: Eylül 2016 -Ağustos 2017 tarihleri arasında İstanbul Üniversitesi, İstanbul Tıp Fakültesi, Çocuk Acil Bilim Dalı'nda solunum yolu enfeksiyonu tanısıyla başvuran hastalarda viral solunum paneli yöntemiyle; 309 hastadan (149 kız, 160 erkek) alınan örneklerde RSV A/B, HRV, İnfluenza A/B, PİV, hMPV, HCoV-NL63, Adenovirüs, HBoV ve Enterovirus virüsleri analiz edildi. Viral etken tespit edilmeyen grup, tespit edilen grupla virüs çeşidi, fizik muayene, radyolojik ve laboratuvar bulguları, tedavi yöntemleri açısından kıyaslandı. Bulgular: Hastalardan 129'i ÜSYE ve 180'i ise ASYE tanısı almıştır. Viral etken tespit edilen grupta ASYE tanısı alan hasta sayısı fazla bulundu. En fazla başvuru dönem aralık-nisan ayları arasındadır. En fazla başvuru ocak ayında gerçekleşmiştir. Tespit edilen virüsler şunlardır HRV (%24,7), RSV A/B (%23), influenza A/B (12,5), PİV (%8,6), MPV (%7,8), HCoV-NL 63 (%10), Adenovirüs (%6), HBoV (%4,7) ve Enterovirus (%2,1). Hastaların radyolojik ve biyokimyasal sonuçları açısından gruplar arasında fark bulunamadı. Ateş, taşipne, interkostal çekilme, taşikardi, öksürük, burun tıkanıklığı, hışıltı ve ral gibi fiziki muayene bulguları anlamlı olduğu saptandı. Uygulanan tedavi açısından inhaler tedavi, steroid tedavisi ve antiviral kullanımı viral etken tespit edilen grupta daha fazla olduğu saptandı. Sonuç: Solunum yolu virüslerinin tanısının konulması ampirik başlanan antibiyotik tedavilerin önlenmesi, uygun endikasyonlarda antiviral tedavinin verilebilmesi için önemlidir. Ayrıca epidemiyolojik çalışmalara katkı sağlayarak bu enfeksiyonlara karşı mücadelede temel oluşturacaktır.
Otozomal dominant polikistik böbrek hastalıklı erişkinlerin çocuklarında nefrolojik değerlendirme

Amaç: Otozomal dominant polikistik böbrek hastalıgı en sık görülenkalıtsal böbrek hastalıgıdır. Böbreklerde çok sayıda kist olusumu, belirgin boyut artısı ve son dönem böbrek yetersizligi gelismesi ile karakterizedir. Belirti ve bulgularıprenatal dönemden itibaren görülebilmektedir. Bu çalısma ile otozomal dominant polikistik böbrek hastalıgı tanısıyla takipli eriskinlerin çocuklarının taranması, demografik özelliklerinin saptanması amaçlandı. Method: İstanbul Tıp Fakültesi, İç Hastalıkları Anabilim Dalı NefrolojiPoliklinigi'nden otozomal dominant polikistik böbrek hastalıgı tanısıyla takipli 34 hastanın 0-18 yas arası 62 çocugu ile İTF Çocuk Nefroloji Poliklinigi'nden takipli, anne veya babasında otozomal dominant polikistik böbrek hastalıgı tanısı olan üççocuk, toplam 65 olgu çalısmaya alındı. Tüm çocukların özgeçmişsi sorgulandı, fizik muayenesi yapıldı. Serum üre, kreatinin degerleri, stik ile idrar analizi, idrarmikroskopisi, idrar mikroalbumin düzeyi bakıldı. Tüm çocuklara böbrekultrasonografisi yapılarak kist varlıgı arastırıldı. Kist saptanan ve saptanmayanolguların sonuçları karsılastırıldı. Bulgular: Otuz üç (%50,8) olguda kist saptanmazken, 32 (%49,2) olguda bir veya daha fazla sayıda kist saptandı. Otuz bes erkek çocugun 17'sinde (%49), 30 kızın15'inde (%50) kist görüldü. Kist olan çocuklarda böbrek hacimleri, sistolik ve diastolik kan basınçları kist olmayanlara göre anlamlı olarak yüksek bulundu. Kistsaptanan olguların % 62'sinde sistolik veya diyastolik kan basıncı prehipertansif veyaevre 1 hipertansif degerlerde saptandı. Böbrek hacmi kan basıncı ile iliskili bulundu. Kist varlıgı ile proteinüri, mikroalbüminüri, hematüri, idrar yolu enfeksiyonu iliskisigösterilemedi. Sonuç: Otozomal dominant polikistik böbrek hastalıgının komplikasyonları çocuklukçagında görülebildiginden ailelerin bilgilendirilmesi ve risk altındaki çocukların takibiönemlidir.
İnflamatuar bağırsak hastalığı tanılı hastalarda biyolojik ajanlarla tedavinin hayat kalitesi üzerine etkisi

Amaç: Bu çalışmada inflamatuar bağırsak hastalıklı çocuk hastalarda yaşam kalitesinin ölçülmesi ve değerlendirilmesi, anksiyete ve depresyonun varlığının saptanması, bunların birbirleriyle etkileşimleri, demografik faktörlerle ilişkisi, bu bağlamda Ülseratif Kolit ve Crohn Hastalığı arasında farklılıkların olup olmadığı ve biyolojik ajanlarla tedavinin yaşam kalitesi üzerine etkisi araştırılarak bilimsel literature katkıda bulunulması amaçlanmıştır. Gereç ve Yöntemler: İstanbul Üniversitesi İstanbul Tıp Fakültesi Çocuk Gastroenteroloji ve Hepatoloji Bilim Dalı Polikliniği'ne başvuran ve takiplerine düzenli gelen IBH hastalarının demorgrafik bilgileri, tedavileri, aktivite skorları Pediatrik Crohn Hastalığı Aktivite Indeksi ve Pediatrik Ülseratif Kolit Aktivite Indeksi değerlendirildi. Aynı zamanda bu grup hastalarda biyolojik ajan kullanımının hayat kalitesini nasıl etkilediği değerlendirildi. Biyolojik ajan alan IBH'lı hastaların hayat kalitesi ile biyolojik ajan almayan hastaların hayat kalitesi karşılaştırıldı. Bulgular: Çalışmaya alınan 51 hastanın 25'i kız (%49) ve yaş ortalaması 15.2 3 yıldı. Hastaların ortalama tanı yaşı 11,4 4, 6 yıldı. Tüm hastaların 24'ü (%47,1) ülseratif kolit ve 27'si (%52,9) Crohn hastalığı tanılı idi. Çalışmamızda sağlıkla ilgili yaşam kalitesi, IBDQ- 32 anketi kullanılarak değerlendirildi. Test alt grupları ve toplam skor cinsiyet, yaş, tanı, hastalık süresine göre karşılaştırıldığında istatistiksel olarak anlamlı bir fark saptanamamıştır. Biyolojik ajan alan ve almayan hastalarda bağırsak belirtileri, sistemik belirtiler ve toplam skor arasında istatistiksel olarak anlamlı bir fark saptanmamıştır. Öte yandan duygusal işlev puanları arasında istatistiksel olarak anlamlı fark olmamakla birlikte belirgin fark saptanmıştır. Biyolojik ajan kullananlarda sosyal işlev puanı istatistiksel olarak anlamlı düşük saptanmıştır. Biyolojik ajan kullanan hastaların biyolojik ajan başlanmadan önceki son 3 ay ortalama hastalık aktivite skoru kullandıktan sonraki son 3 ay hastalık aktivite skoruna göre istatistiksel olarak anlamlı yüksek bulunmuştur. Sonuçlar: Sonuç olarak cinsiyet, yaş, tanı, hastalık süresine göre sağlıkla ilgili yaşam kalitesi skorları arasında istatistiksel olarak anlamlı bir fark saptanmamıştır. Biyolojik ajan alanların %83 ü remisyondaydı, biyolojik ajan almadan öncesiki aktivite skorları ile aldıktan sonrakı aktivite skorları karşılaşdırıldığında istatistiksel olarak anlamlı bir fark saptanmıştır. Aktivite skoru ile yaşam kalitesi arasında negatif yönde istatistiksel anlamlı bir fark saptandı. Buna rağmen biyolojik ajan kullanan hastalarda sağlıkla ilgili yaşam kalite anketinin total skorunun etkilenmediği ancak sosyal ve duygusal alanların negatif yönde etkilendiği saptandı. Bu sonuclara göre bu çocukların sosyal aktivitelere teşvik edilmesi ve duygusal yönden de gerekirse aile desteğinin sağlanması ve aile bağlarının kuvvetlendirilmesi önemlidir.
Ocak 2010- aralık 2016 yılları arasında çocuk nörolojisi servisine ataksi nedeni ile yatırılan hastaların retrospektif olarak değerlendirilmesi

AMAÇ: Ataksi, çocukluk çağında sık görülen bir sorundur. Genetik, inflamatuvar, dejeneratif, vasküler, infeksiyöz, metabolik, endokrin veya neoplastik hastalıklar ataksiye neden olabilmektedir. Çocukluk çağında ataksi ile başvuran hastalarda etiyolojik nedenleri, laboratuar ve radyolojik tetkiklerin tanıdaki kullanımını, tedaviye yanıtları ve pronozu saptamayı amaçladık. HASTALAR VE YÖNTEM: 1 Ocak 2010 ile 31 Aralık 2016 arasında Çocuk Nörolojisi servisine ataksi nedeni ile yatırılan hastaların verileri retrospektif olarak değerlendirildi. Bir yaş ile 18 yaş arasında olan ve en az 1 yıldır takip edilen hastalar çalışmaya dahil edildi. En az 6 ayda bir takiplerine gelmeyen hastalar çalışma dışı bırakıldı. Ataksinin süresine göre 72 saat ve daha kısa sürede ataksi yakınmalarının ortaya çıkması akut ataksi, 72 saatten uzun 3 aydan kısa süredir devam eden klinik bulguların varlığında subakut ataksi, klinik bulguların 3 ay ve daha uzun süreli devam etmesi ise kronik ataksi olarak tanımlandı. Hastalar şikayetlerin başlangıç yaşına göre 3 gruba ayrıldı; 1-5 yaş dönemi 1. gruba, 5 yaşından büyük 10 yaşından küçük olanlar 2. gruba, 10 yaş ve üzeri olanlar 3. Gruba dahil edildi. Hastaların demografik verileri, görüntüleme bulguları, ataksi etiyolojileri, uygulanan tedaviler, tedaviye yanıtları ve prognozları kaydedildi. Prognozun objektif olarak değerlendirilmesi için 'Kaba motor fonksiyon sınıflandırma sistemi' kullanıldı. BULGULAR: Ataksi nedeni ile yatırılan 79 hasta çalışmaya dahil edildi. Hastaların %48,2'i (n=38) kız, %51,8'i (n=41) erkek olmak üzere toplam. Çocukların yaşları 13 ay ile 17,45 yıl arasında değişmekte olup, ortalama 8.51 4, 84 yıldı. Yirmi (%25,4) hasta 1. grupta, 27 (%34,1) hasta 2. grupta, 32 (%40,5) hasta 3. gruptaydı. Ataksi başlangıç zamanına göre, 49 (%62) hasta akut, 16 (%20,2) hasta subakut, 14 (%17,8) hasta kronik ataksi tanısı aldı. En sık ataksi etiyolojisi Guillain-Barre sendromu (n=17, %21,5) ve varyantları, 2. en sık etiyoloji ise postinfeksiyöz ataksi (n=9, %11,3) olarak saptandı. Prognozlar açısından hastaların %19'inde (n=15) düzelme görülmezken, %26,6'inde (n=21) kısmi düzelme ve %54,4'inde (n=43) tam düzelme izlendi. Tam düzelen çocukların düzelme süreleri 5 ile 240 gün (ortalama 33,65 49, 38 gün) arasında değişmekteydi. Çalışmaya dahil edilen 80 hastadan 4'ü takip süresi içerisinde kaybedildi, vefat eden 3 hasta subakut sklerozan panansefalit, bir hasta adenilat siklaz liyaz eksikliği tanısı almıştı. YORUM: Ataksi çoğu kez postinfeksiyöz otoimmün aracılı serebellar inflamasyondan veya serebellumun doğrudan infeksiyonundan kaynaklanmakla birlikte, özellikle akut çocukluk çağı ataksilerinde geniş bir ayırıcı tanı listesi vardır.
Çocuklarda hipertansiyon etiyolojisi ile yaşam içi kan basıncı izlemi arasındaki ilişki

Çocuklarda ve ergenlerde kan basıncı anormalliklerinin erken tanınması ve müdahalesi yaşamın ilerleyen dönemlerinde kardiyovasküler morbidite ve mortaliteyi azaltabilecek olması bakımından çok önemlidir. Çocuklarda kan basıncı değeri yaş ve vücut büyüklüğü ile arttığı için çocuklarda hipertansiyon, erişkinlerde olduğu gibi tek bir değer ile tanımlanamamaktadır (1). Çocuklukta kan basıncı muayeneler arasında ve hatta aynı muayene içinde önemli ölçüde değişebilir (2). Yaşam İçi Kan Basıncı İzlemi, hipertansiyon tanı ve yönetimi açısından son derece yararlı bilgiler sağladığı için giderek daha fazla kabul görmektedir (3). AMAÇ: Çalışmamızda oskülatuar / osilometrik ölçümlerle hipertansif saptanan çocuklarda hipertansiyon tanısının doğrulanması, hipertansiyon paterninin belirlenmesi, hipertansiyonun etiyolojisi ile yaşam içi kan basıncı izlemi ölçümüyle saptanan değerler arasında ilişki kurulması amaçlanmıştır. YÖNTEM: Çalışma 01.01. 2006 - 12.08. 2018 tarihleri arasında İstanbul Tıp Fakültesi Çocuk Nefrolojisi Polikliniği'nde oskülatuar / osilometrik ölçümlerle hipertansiyon ön tanısıyla değerlendirilen ve yaşam içi kan basıncı izlemi uygulanmış olan, yaşları 5 ile 18 arasında değişen 146 kız, 203 erkek toplam 349 olgu ile yapıldı. Boyu 120 santimetrenin altında olan hastalar yaşam içi kan basıncı izlemi için referans verileri bulunmadığından çalışma dışı bırakıldı. Vakaların poliklinik dosyaları, epikrizleri ve laboratuvar kayıtları retrospektif olarak incelendi. Elde edilen veriler istatistiksel yöntemlerle değerlendirildi. BULGULAR: Çalışmamızda nefrolojik, endokrinolojik, kardiyolojik, nörolojik kökenli hipertansiyon olguları, ilaç kullanımı ilişkili hipertansiyon olguları ve esansiyel hipertansiyon olguları arasında ortalama, gündüz, gece sistolik-diyastolik kan basıncı değerleri ve sistolik-diyastolik kan basıncı yükleri açısından istatiksel anlamlı farklılık saptanmamıştır. Endokrinolojik kökenli hipertansiyonu olan olgularda izole sistolik hipertansiyon görülme oranı, nefrolojik kökenli hipertansiyonu olan olgulara göre anlamlı düzeyde yüksek saptanmıştır. SONUÇ: İzole sistolik hipertansiyon saptanan hastalar altta yatan endokrinolojik sebepler özellikle obezite açısından değerlendirilmelidir.
Çocuklarda intratiroidal ektopik timus dokusu ile tiroid nodülünün ayırt edilmesinde superb microvascular ımaging ve shear wave elastografinin rolü

AMAÇ: Çocuklarda yapılan tiroid glandına yönelik sonografik incelemelerde intratiroidal ektopik timus dokusu punktat ekojenite içermesinden dolayı papiller tiroid kanseri ile karışabilmektedir. Gri skalada birbiri ile karıştırılan bu iki antitenin Superb Mivrovascular Imajing modu ve Shear Wave Elastografik inceleme kullanarak, ektopik timus dokusunu gerçek nodül formasyonlarından ayırt edilebilirliği incelenerek biyopsi endikasyonlarının daraltılması amaçlandı. MATERYAL VE METOD : Pediatrik yaş grubunda olan 47 olguda 27 tiroid nodülü (ort. yaş 15.6) ve 20 intratiroidal ektopik timus dokusu (ort. yaş 8 .8)değerlendirildi. Tiroid nodülün ve intratiroidal ektopik timus doku odaklarının shear wave elastografi ile lezyonların sertliği ölçülüp değerleri otomatik olarak hesaplandı. Vaskularite indeksi SMI Doppler ile elde edildi. Hasta yaşları, vaskularite indeksleri ve kPa ve msn içeren elastisite parametreleri minimum, maksimum, ortalama ve standart sapma değerleri ile ifade edildi. Incelenen lezyonlarda elde edilen verilerden hacim - VI, hacim - elastisite, VI- elastisite arasında korelasyon analizi yapıldı. BULGULAR: IET'nin median vaskülarite indeksi% 4 .7(aralık% 0 ,2-16) iken, nodüllerde % 23 ,8'dir(7,5-40). Median elastisite değerleri IET'de 7 .6kPa (4.4-9.5kPa) iken, nodüllerde ise 15.58 kPa (8.5-23.4kPa) olarak hesaplandı. Vaskülarite indeksi ile hacim (p: 0 .018), vaskülarite indeksi ve esneklik (p: 0 .001), elastisite ve hacim (p: 0 .001) değerleri arasında anlamlı pozitif korelasyon bulundu. Lezyonların yaşı ve hacmi arasında da anlamlı bir pozitif korelasyon vardı. VI' da cut-off değeri % 13'e ayarlandığında duyarlılık, özgüllük, pozitif ve negatif prediktif değerler sırasıyla% 88,% 95,% 95 ve% 86'dır. Elastisitenin cut-off değeri 9.2 kPa'ya ayarlandığında; farklı nodüllerde sensitivite, spesifite, pozitif ve negatif prediktif değerler sırasıyla% 92,% 95,% 96,% 90 olarak hesaplandı. SONUÇ: Çocuklarda tiroid nodüllerinin ayırıcı tanısında dikkate alınması gereken intratiroidal ektopik timus dokusu gri skala ve rutin Doppler modaliteleri incelenirken tecrübeli gözlerin dahi yanılma payı vardır. Çalışmamızda tiroid nodülünde SMI ve Shear Wave elastografi incelemesinde intratiroidal ektopik timus dokusuna kıyasla artmış vaskülarite indeksi ve yüksek elastisite değerleri bulunmuştur. Bu sonuçlara göre, ayırıcı tanıda bu iki ileri ultrasografi yöntemleri kullanarak gereksiz cerrahi ve girişimsel prosedürler engellenmiş olacaktır.
Juvenil romatoid artrit tanılı hastalarda periartikuler yumusak dokuların superb microvascular imaging ve shear wave elastografi ile değerlendirilmesi

tarihleri arasında İstanbul Üniversitesi, İstanbul Tıp Fakültesi Radyoloji Anabilim Dalı Pediatrik Radyoloji bölümüne başvuracak olan, juvenile romatoid artrit tanısı veya şüphesi olan 18 yaş altı 22 çocuk hastaya ve 24 normal çocuğa periartikuleryumusak dokulardaki vaskuler kodların semikantitatif olarak ve vaskularite indeksi yoluyla kantitatif olarak değerlendirilmesi ve quadriceps tendonu, patellar tendon, yağ yastıkçıkları vesinoviumda elastisite değişikliklerinin kantitatif olarak değerlendirilmesi amacı ile SMIDoppler ve elastografiyi içeren ileri incelenmiştir. Tüm hastalar Superb MicrovascularImaging yardımıyla elde olunacak vaskülarite indeks ölçümleri Colour Doppler görüntüleme bulgularıyla semikantitatif olarak karşılaştırılaştırılmıştır. Kontrol grubunda ve hasta subgruplarında mean vaskülarite indeksi CD değerleri ile kıyaslandı. Aynı hasta ve kontrol grubunda sinoviumdan, periartikuler yağ yastıkcığından ve quadriceps tendonundanelastografik ölçüm alınarak kPa ve m/sn degerleri elde edildi. Ayrıca vaskularite indekslerinelastografi degerleri ile değişimi değerlendirildi. İSTATİSTİK ANALİZİ: İstatistiksel analiz SSPS versiyon 22 kullanılarak yapılacaktır. Verilerin normal dağılımı Kolmogorov-Smirnov testi ile değerlendirilecektir. Çalışma ve kontrol grubu arasındaki vaskülarite indeksini karşılaştırmak için normal dağılım olanlarda t testi, normal dagılım bulunmayanlarda nonparametrik Mann Whithey U testi kulanılacaktır. BULGULAR: Hasta grubunda JİA tanılı 22 hasta (14e, 8k); kontrol grubunda 24 çocuk( 12e, 12 k) olgu değerlendirildi. Power Doppler ve SMI ile elde edilen vaskülarite indeks değerleri arasında ileri derecede anlamlı korelasyon saptanmıştır. (r:0,9, p: 0 ,001) Suprapatellaryumuşak dokulardan elde edilen VI ile Quadriceps tendondan elde edilen ortalamaelasitisite değerleri arasında orta derede anlamlı pozitif korelasyon saptanmıştır (r: 0 ,45, p:0,001). İnfrapatellar yumuşak dokulardan elde edilen VI ile Patellar tendondan elde edilen ortalama elasitisite değerleri arasında orta derede anlamlı pozitif korelasyon saptanmıştır (r: 0 ,41, p:0,003)SONUÇ:. SMİ Juvenil idiopatik artrit aktivasyon derecesinin belirlenmesinde power dopplerve color dopplere üstünlük göstermektedir. Ancak elastografik incelemede çocukluk yaş grubu için kontrol grubuyla kıyaslandığında anlamlı farklılık göstrmemektedir. Gelecektepediyarik hasta grubunda SMİ ve elastografi yöntemleriyle kombine çalışmalar umut vericidir.
Karaciğer nakil sonrası çocuklarda immünolojik yanıtın amiloidoz gelişimi yönünden incelenmesi

Karaciğer Nakil Sonrası Çocuklarda İmmünolojik Yanıtın Amiloidoz Gelişimi Yönünden İncelenmesiAmaç: Enfeksiyöz ve nonenfeksiyöz inflamasyona yanıt olarak yükselen SAA'nın serumda uzun süre yüksek düzeylerde seyretmesinin AA amiloidoz gelişim açısından risk faktörü oluşturduğu bilinmektedir. Karaciğer nakli sonrasında greft ile konak arasındaki immün etkileşimin kronik subklinik bir inflamatuar durum yaratması amiloidoz gelişim riskini arttırabilir. Kliniğimizde, metabolik karaciğer hastalığı nedeni ile nakil olup, post transplantasyon 11. yılında sistemik amiloidoz gelişen bir hastadan yola çıkarak karaciğer nakil sonrası ortaya çıkan immünolojik olayların amiloidoz gelişim riski açısından değerlendirimeyi amaçladık. Hastalar ve Yöntem: İstanbul Tıp Fakültesi Çocuk Sağlığı ve Hastalıkları Anabilim Dalı Çocuk Gastroenteroloji, Hepatoloji ve Beslenme Bilim Dalı Polikliniğinden takip edilen 1-20 yaş arasındaki karaciğer nakli sonrasında takip edilen a)posttransplantasyon 6. ayını doldurmuş 51 hastanın anlık SAA ölçümleri ve b) nakilden itibaren takip edilen 7 hastanın ardışık SAA ölçümlerleri ile amiloidoz gelişim riskini öngörmeyi hedefledik. Bulgular: Kesitsel olarak değerlendirilen posttransplantasyon 6. ayını doldurmuş (ortalama 60,7 42, 3 ay )51 olgunun anlık SAA ölçümleri 0,69 ile 71,80 mg/L arasında değişmekte olup, ortalama 7.46 10. 81 mg/L(medyan 4 ,1mg/L) olarak saptandı. SAA değeri 10 mg/L üzerinde olma oranı %13, 7 (n=7) olarak saptandı. Çalışma başladıktan sonra nakil olan 7 hastanın serum amiloid A düzeyleri arasındaki değişimler incelendiğinde nakil öncesine göre 1. hafta ve 1. ayda görülen yükseliş istatistiksel olarak anlamlı bulundu (p<0,05). Ancak bu yüksek değerler persiste etmiyordu, nakil öncesine göre nakil sonrası 6. ay ölçümleri anlamı farklılık göstermiyordu(p>0,05). SAA'nın 1. hafta ve 1. ayda yükseldiği dönemde CRP değerlerinde de yükseklik olması ve kültür üremeleri bu yüksekliğin enfeksiyon ilişkili olabileceğini düşündürdü. Sonuçlar: Zaman geçtikçe karaciğer allogreftinin konakta immünolojik açıdan belli bir dengeye ulaşması durumunda bu etkileşimin azalmasıyla birlikte amiloid A proteini üretiminin persiste etmediğini düşündürmektedir. Nakil sonrası ilk dönemlerde gözlenen artmış SAA düzeyleri, amiloidoz gelişimi açısından risk yaratacak değerlere ulaşmıyor izlenimi vermiştir. Ayrıca yüksek değerlerin sınırlı bir dönemde olması amiloidoz gelişimi açısından genel bir risk oluşturmadığının düşündürmektedir.