turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Çocuk ve ergenlerde irritabilite: Duygusal reaktivite indeksi'nin Türkçe geçerlilik güvenilirlik çalışması

İrritabilite, engellenmeye yanıt olarak öfke eşiğinin düşük olması, kendisinin ya da çevresinin zarar görebileceği düzeyde olan sinirliliğe eğilim, sinirlilik durumunun uzun sürmesi olarak tanımlanmaktadır. İrritabilite birden fazla tanı için bir semptom olarak listelenirken, irritabilitenin tanımı DSM-IV TR'de yer almamıştır. Birçok psikiyatrik hastalıkta olduğu gibi Anksiyete Bozuklukları'nda özellikle de Yaygın Anksiyete Bozukluğu'nda irritabilite bir semptom olarak karşımıza çıkmaktadır. Bununla birlikte, DSM- 5 çalışma grubunun yoğun ilgisine rağmen irritabilitenin ölçütleri üzerine araştırmalar sınırlı olmuştur. Bu boşluğu doldurmak maksadıyla çocuk-ergen ve onların ailelerinden irritabilite ile ilgili karşılaştırılabilir bilgi toplamamızı sağlayacak olan Duygusal Reaktivite İndeksi tasarlanmıştır. Bu çalışmada, çocuk ve ergenlerde irritabiliteyi değerlendiren DRİ'nin Türkçe'ye uyarlanması, geçerlilik ve güvenilirliğine yönelik verilerin toplanması amaçlanmıştır. Çalışmamızın örneklemini 2015- 2016 öğretim yılında Bursa İl merkezindeki 3 lisede ve 3 ilköğretim okulunda eğitim gören 1300 öğrenci ve ebeveynleri oluşturmuştur. Araştırmanın verileri, Bilgi Toplama Formu Çocukluk Çağı Anksiyete Tarama Ölçeği'nin ebeveyn ve çocuk formu, DRİ'nin çocuk-ergen ve ebeveyn formu kullanılarak toplanmıştır. ÇATÖ çocukluk çağı anksiyete bozukluklarını tarama amacıyla kullanılan bir ölçektir. DRİ'nin kriter geçerliliğini belirlemek amacıyla ÇATÖ kullanılmıştır. Çalışmamızın sonucunda ÇATÖ ile DRİ arasında korelasyon görülmesinden dolayı (p<0,001), DRİ'nin kriter geçerliliğini sağladığı kabul edilmiştir. Gerek iç tutarlılık, gerekse test-tekrar test güvenilirliği incelemesi sonucunda, DRİ'nin güvenilir bir ölçek olduğu görülmüştür. Sonuç olarak, DRİ Türkiye'deki çocuk ve ergenlerde irritabilite semptomlarını değerlendirmek için uygun yeni bir ölçektir. Bizim sonuçlarımız DRİ'nin Türkçe versiyonunun ölçümlerinin Türk toplumunda geçerlilik ve güvenilirlik açısından orjinal DRİ ile çok benzer olduğunu göstermiştir. Ayrıca çalışmamız Türk toplumunda klinik olmayan örneklemde doğrudan irritabiliteyi değerlendiren ilk çalışma olma özelliği de taşımaktadır.
Ev tozu akarına duyarlı astımlı çocuklarda D vitamini kullanımının immünoterapi üzerine etkisi

Giriş: D vitamininin allerjik hastalıkların patogenezindeki rolü son yıllarda ilgi çeken bir araştırma alanıdır. Çocuk çağı astımdaki rolüyle ilgili kısıtlı bilgiler olmasına rağmen allerjen immünoterapisinde henüz çalışılmamıştır. Bu araştırmada, ev tozu akarına duyarlı astımlı çocuklarda D vitamininin allerjen immünoterapisine ek olarak verilmesinin etkinlik, güvenirlik ve T regulator hücre yanıtı üzerine etkisi çalışılmıştır. Gereç ve Yöntem: Ev tozu duyarlılığı olan 50 astımlı çocuk çalışmaya dahil edildi. Açık, kontrollü ve ileriye dönük olarak izlenen hastalar: Grup I (n=17): cilt altı immünoterapisi + günlük D vitamini, Grup II (n=15): sadece cilt altı immünoterapi, Grup III (n=18): sadece farmakoterapi alanlar olarak ayrıldı. Çalışma başlangıcında, 6. ve 12. ayda hastalardan semptom ve ilaç skorları kaydı alındı. Ek olarak hastalara görsel analog skalası uygulandı. Serum total IgE, ev tozu spesifik IgE, serum 25 D düzeyi belirlendi. Aynı zamanda allerjen cilt prik testi, solunum fonksiyon testi, bronş provokasyon testi yapıldı. Ayrıca, periferik kan mononükleer hücre kültüründe ev tozu spesifik uyarım sonucunda flow sitometride T regulator hücreler (CD4+CD25+Foxp3+) ayrılarak analiz edildi. Hücre içi FOXP 3 ölçümü yapıldı. Periferik kan mononükleer hücre kültürü üst sıvısında TGF-ß sitokin yanıtı çalışıldı. Sonuçlar: İmmünoterapi'ye eklenen D vitamininin 6. aydan itibaren astım semptom skorlarını grup II ve III'e göre ve kortikosteroid kullanım miktarını ise grup III'e göre anlamlı olarak azalttığı görüldü. Benzer olarak astım görsel değerlendirme skalasının 6. aydan itibaren D vitamin alan grupta, grup III'e göre anlamlı olarak azaldığı saptandı. Bazal D vitamini düzeyine göre değerlendirildiğinde ise; D vitamini seviyesi ile yıllık geçirilen atak sayısı arasında anlamlı negatif korelasyon saptandı. Deri testi çaplarında 6. ve 12. ayda immünoterapi grubunda farmakoterapiye göre anlamlı küçülme gözlendi. Bazal D vitamin düzeyine göre değerlendirildiğinde, olguların %58'inde yetersizlik, %42'sinde normal vitamin D düzeyi saptandı. Spesifik IgE miktarının sadece D vitamini alan grupta düştüğü görüldü. Çalışma sonunda, en yüksek T regulatuar hücre oranı ve FOXP 3 ekspresyonu D vitamini alan grupta gözlendi. Sonuç: Astımlı çocuklarda allerjen immünoterapiye ek olarak verilen vitamin D hastalık kontrolünü daha erken dönemde sağlamış, inhale kortikosteroid dozunu azaltabilmiş ve klinikte sağlanan bu iyileşme, allerjen ile uyarılmış T regulatuar hücre yüzdesi ve hücre içi FOXP 3 gösteriminin artışı ile ilişkili bulunmuştur. Elde edilen bu sonuçlar allerjen immünoterapisinde vitamin D'nin adjuvant olarak kullanılabileceğini düşündürmektedir.
Hemiparezili çocukların el kullanım deneyimi anketi çeda ile değerlendirilmesi

Serebral palsili çocuklarda sık olarak gözlenen sorunlardan birisi el fonksiyonlarındaki kısıtlılıklardır. Serebral palsi grubunda en sık rastlanan alt grup hemiparezidir. Bu çalışmada hemiparezili çocukların El Fonksiyonları Kullanım Deneyimi Anketi ile değerlendirilmesi amaçlanmıştır. Çalışmaya 6-18 yaş aralığında toplam 39 hemiparezili çocuk dahil edilmiştir. Hemiparezili çocukların anketteki tüm aktivitelere katıldıkları görülmüş olup bu aktivitelerde de etkilenen ellerini de kullandıkları tespit edilmiştir. Yapılan analiz neticesinde aynı zamanda çocukların aktivitelerdeki etkinlik düzeyinin ortalamanın üzerinde, etkilenen eli kullanırken hissettikleri rahatsızlık düzeyinin ve harcanılan zamanın akranlarıyla oranla ortalamanın altında olduğu tespit edilmiştir. Sonuç olarak; aktivitelerdeki etkinlik düzeyinin kortikal subkortikal olanlar en az sayıda iken, normal MRG bulguları olanlar en fazla aktiviteyi gerçekleştirebildikleri saptanmıştır.
2006-2008 yılları arasında Ç. Ü. T. F. Çocuk Yoğun Bakım Ünitesi'nde akut respiratuar distres sendromu tanısı ile izlenen hastaların değerlendirilmesi

Amaç: Bu çalışmada Çocuk Yoğun Bakım Ünitesi'ndeki ARDS insidansını, ARDS'nin etyolojik nedenlerini, komplikasyonlarını, tedavi protokollerini, ARDS'ye bağlı gelişen multiorgan disfonksiyonu sıklığını ve mortalite oranlarını belirlemeyi amaçladıkGereç ve yöntemler: Bu çalışmaya 65 ARDS'li hasta alındı. Hastaların 35'inde pulmoner ARDS ve 30'unda ekstrapulmoner ARDS mevcuttu. Hastaların 33'üne konvansiyonel ventilasyon sonrasında yüksek frekanslı ossilatuar ventilasyon uygulandı. Bu hastalar da ayrıca pulmoner ve ekstrapulmoner ARDS grubuna ayrılarak incelendi. Çalışmaya alınan hastaların demografik özellikleri, etiyolojik faktörleri, arteriyel kan gazı değerleri, mekanik ventilasyon paremetreleri, kullanılan sedasyon, analjezi ve kas gevşeticileri, PRISM II skorları, PaO2/FiO 2 oranları, Murray indeksleri, oksijen indeksleri, arteriyoalveoler oksijen gradyent farkları (AaDO2), ARDS'ye bağlı gelişen komplikasyonlar, multiorgan disfonksiyonu ve mortalite oranları kaydedildiBulgular: Çocuk Yoğun Bakım Ünitemizdeki ARDS insidansı % 4, 6, mortalite oranı % 40 ve MODS oranı % 72 bulundu. Altta yatan en önemli predispozan faktörler malignite ve travma idi. Hastaların % 54'ünde (n=35) pulmoner, % 46'sında ekstrapulmoner ARDS mevcuttu. Her iki grubun ilk PaO2/FiO 2 oranları, OI değerleri, Murray indeks değerleri ve AaDO 2 farkları arasında anlamlı farklılık bulunmadı (hepsi için p>0,05). Ayrıca grupların arasında MODS ve mortalite oranları benzerdi (p>0,05, p>0,05). Hastaların % 51'ine (n=33) konvansiyonel ventilasyon sonrasında YFOV uygulandı. Yüksek frekanslı ossilatuar ventilasyon sonrasında PaO2/FiO 2 değerinin arttığı (p<0,05), OI değerinin ise düştüğü gözlendi (p<0,05). YFOV uygulanan hastalar pulmoner ve ekstrapulmoner kaynaklı ARDS gruplarına ayrıldığında, YFOV tedavisi sonrasında ekstrapulmoner grupta pulmoner gruba oranla PaO2/FiO 2 oranının arttığı (p<0,05), OI'inin düştüğü (p<0,05) gözlendi. Mortalite oranı YFOV uygulanan ekstrapulmoner grupta pulmoner gruba oranla daha düşüktü (p<0,05Sonuç: Çalışmamızda YFOV kullanımı ile ARDS'li hastaların oksijenizasyonununiyileştiği saptandı, bu nedenle konvansiyonel mekanik ventilatörde iken oksijenizasyonusağlanamayan hastaların YFOV'a alınabileceğini söyleyebiliriz. Ayrıca YFOV'nunekstrapulmoner ne denli ARDS'de daha yararlı olduğu görülmektedir. Ancak YFOV'nunetkinliğini gösterebilmek için daha fazla hastanın dahil edildiği prospektif çalışmalara ihtiyaç vardır.
Pendik ilçesinde 3-4 yaş arası çocuklarda konuşma ve dil gecikmesi prevalansı ve olası risk faktörleri

Giriş ve Amaç:Konuşma ve dil gecikmesi, çocuğun okul başarısını ve sosyal hayatını olumsuz yönde etkileyen klinik bir durumdur. Saptandığı takdirde uygun terapi ve tedavi yöntemleri ile daha iyi bir prognoz sağlanabilmektedir. Ülkemizde prevalansı ise bilinmemektedir. Çalışmanın amacı İstanbul ili Pendik ilçesinde Aile Sağlığı Merkezleri'ne kayıtlı 3-4 yaş arası çocuklarda konuşma ve dil gecikmesi prevalansını ve olası risk faktörlerini saptamaktır. Yöntem: Bu kesitsel çalışma, Pendik ilçesinde ASM'lere kayıtlı 3-4 yaş arası çocuklardan, her hekimin listesinden 4 asil ve 8 yedek çocuk seçilerek 405 katılımcı ile gerçekleştirilmiştir. Çocuklar ve aileleri ASM'lere davet edilmiştir. Çocuklara araştırmacı tarafından Peabody Resim Kelime Testi, çocuklarla beraber gelen bakımından sorumlu kişiye Ankara Gelişim Tarama Envanteri ve araştırmacılar tarafından geliştirilmiş, 29 olası risk faktörünü içeren anket araştırmacı tarafından uygulanmıştır. Uygulanan testlerin herhangi birinde gecikme saptanan çocukta konuşma ve dil gecikmesi olduğu kabul edilmiş ve Marmara Üniversitesi Pendik Eğitim Araştırma Hastanesi'nde bir Çocuk Gelişim Uzmanı'na ileri değerlendirme yapılması için yönlendirilmiştir. Bulgular: Çalışmaya 405 çocuk katılmıştır. Çocukların yaş ortalaması 42,2 ( 3,37) ay ve 239 (59%)'u erkekti. Konuşma ve dil gecikmesi prevalansı 3,5% olarak saptanmıştır. Literatürde bahsedilen olası risk faktörlerinden düşük baba ve anne eğitim düzeyi, annenin gebelikte sigara içmesi, ailede konuşma ve dil gecikmesi olan akraba öyküsü ve çocuğun bakımından sorumlu kişinin Türkçe'den farklı bir anadile sahip olan çocuklarda konuşma ve dil gecikmesi sıklığı daha fazladır. Bu faktörlerin dahil edildiği lojistik regresyon analizi sonucu baba eğitim düzeyinin konuşma ve dil gecikmesini OR= 6,2 (G. A: 1 ,9-19,7) kat artırdığı saptanmıştır. Sonuç Çalışmamızda bulduğumuz konuşma ve dil gecikmesi prevalansı daha önce yurtdışında yapılmış topluma dayalı prevalans çalışmaları ile uyumludur. Düşük baba eğitim düzeyi konuşma ve dil gecikmesi açısından risk oluşturmaktadır. Diğer olası risk faktörleri hakkında daha kesin sonuçlar elde etmek için çok daha fazla çocuğun katıldığı çalışmalara ihtiyaç vardır.
Burkitt lenfomalı çocuk hastalarda demografik, klinik ve prognostik özellikler ve tedavi sonuçları ( 40 yıllık takip sonuçları)

Merkezimizde tanı almış ve tedavi edilmiş çocukluk 18 yaş altı Burkitt lenfoma tanılı olguların demografik, klinik ve prognostik özelliklerinin belirlenmesidir. Hastalar ve Yöntem: Hacettepe Üniversitesi Tıp Fakültesi Pediatrik Onkoloji Bilim Dalı tarafından Ocak 1972 -Haziran 2011 tarihleri arasında tedavi ve takip edilen Burkitt lenfoma olguları geriye dönük olarak değerlendirildi. İzlem dosyalarından hastaların yaşı, cinsiyeti, primer tümör yerleşimi, başvuru anı klinik ve laboratuar özellikleri, lokal ve sistemik tümör yükü, tanı yöntemi, cerrahi rezeksiyon, radyoterapi ve kemoterapi özellikleri ile tedavi yanıtı ve olaysız ve genel yaşam zamanı, durumu kaydedildi. Bulgular: Toplam 411 olgu değerlendirildi. Ortalama tanı yaşı 7 3, 5 yıl ve erkek/kız oranı 3,4/ 1 olarak belirlendi. Genel yaşam hızı %54, 5 ve olaysız yaşam hızı %49, 9 bulundu. Bu oranlar 1980 öncesi tanı almış olgularda %30 ve %23 iken, 2000 sonrası tanı almış olgularda %77 ve %72 saptandı. Yaş, cinsiyet, primer tümör yerleşimi ile yaşam oranları arasında ilişki gösterilemedi. Tanı yılı (<1994), tanı anı laktat dehidrojenaz düzeyinin yüksek olması, kemik iliği veya merkezi sinir sistemi tutulumu, tümör lizis sendromu varlığı, ileri evre hastalık, cerrahi rezeksiyon yapılmamış olması, radyoterapi uygulanmış olması, LMB kemoterapi protokolü dışındaki kemoterapi seçenekleri ve sitoredüksiyon ve indüksiyon sonu tam yanıt elde edilmemesinin olaysız ve genel yaşam oranlarını olumsuz yönde etkilediği görüldü (p<0,001). Çoklu değişkenli analizde LMB protokolü ile tedavi ve sitoredüksiyon sonu tam yanıt yaşam oranları üzerinde etkili bağımsız değişkenler olarak değerlendirildi. Genel yaşam oranı tanı anında MSS tutulumu saptanan olgular için en düşük olarak saptandı (%8). Sonuç: Kırk yıllık bir dönemi kapsayan çalışmamızda tanısal yaklaşımların, destek tedavilerin ve kemoterapi protokollerinin gelişimi ile paralel olarak yaşam oranlarının yıllar içerisinde anlamlı ölçüde arttığı görüldü. Ancak yaşam oranlarının halen gelişmiş ülkelerin gerisinde olduğu, bu durumun özellikle ileri evre hastalık ve tanı anında MSS tutulumu olan olgular için çok belirgin olduğu saptandı. Bu sonuçlar merkezimizde tedavi edilen BL tanılı ve yüksek riskli olgularda tedavi yoğunluğunun arttırılması gerekliliğini düşündürmektedir.
Adıyaman ilinde süt çocukluğu döneminde beslenme alışkanlıklarına etki eden faktörlerin değerlendirilmesi

Anne sütü bebeğin fiziksel, ruhsal ve zihinsel gelişimi için en önemli besin kaynağıdır. Sağlıklı bir beslenme için ilk altı ay sadece anne sütü alımı çok önemli olup ülkemizde bu oran halen düşük izlenmektedir. Aynı zamanda ek gıdaya geçiş döneminde zaman ve tercih olarak yapılan yanlışlar gelecekte yaşanabilecek problemleri de beraberinde getirebilmektedir. Bu çalışma ile süt çocukluğu döneminde anne sütü ve beslenme açısından ailelerinin tutum ve davranışlarının değerlendirilmesi amaçlanmıştır. Araştırmamız, Adıyaman Üniversitesi Eğitim ve Araştırma Hastanesi'nde 15 Mart 2018 15 Temmuz 2018 tarihleri arasında Çocuk Sağlığı ve Hastalıkları polikliniklerine ve acil servisine ayaktan başvuran ya da serviste yatarak tedavi alan 0-24 ay arasında bebeği olan anneler ile yapılmıştır. Çalışmaya katılmayı kabul eden toplam 1010 anneye, bebek ve ebeveynlerin sosyodemografik verileri ve anne sütü ile beslenme durumunu saptamaya yönelik tarafımızdan hazırlanmış 45 sorudan oluşan anket birebir görüşme tekniği ile uygulandı. Düşük eğitim ve gelir düzeyine sahip annelerden oluşan çalışma grubumuzda annelerin yaş ortalaması 29,47 5,61 (18-45) yıl, çalışma oranı % 10,6 idi. Bebeklerin erkek-kız dağılımı % 54,3 - % 45,7 şeklinde saptandı. Bebeklerin ilk yarım saatte anne sütü alma oranı % 53,6, ilk altı ayda sadece anne sütü ile beslenme oranı % 69,7, ilk beslenmede anne sütü verilme oranı % 85,6, emzirme ve beslenme eğitimi alan anne oranı % 37,9, altı aydan önce formül mama ile beslenme oranı % 43,9, ilk altı ayda ek gıda başlanma oranı % 49, formül mama başlanmasına kimin karar verdiği ile ilgili olarak en yüksek oran ile % 37,5 anneler, ek gıda ile beslenmede ilk başlanan besin en fazla % 37,9 yoğurt, beslenmede blender kullanım oranı % 29,8 ve on ikinci aydan önce inek veya keçi sütü alma oranı % 50,5 olarak saptandı. Sonuç olarak; çalışmamızda bebeklerin doğduktan sonra anne sütü alma oranı yüksek olmakla birlikte ilk altı ay dahil anne sütüne devam edilme oranları düşük saptanmıştır. Bunun temel nedenleri olarak annelerin beslenme ve emzirme konularında eğitim eksikleri, anne sütü ile beslenmenin devam edilmemesi, ek gıda başlanmasında yapılan yanlışlar, bebek beslenmesinde blender kullanımı, erken formül mama başlanması gibi hataların ve eksikliklerin olduğu saptanmıştır. Çalışmamızda dolayısıyla anne sütü ile ilgili mevcut eğitimlerin yeterli etkinlikte olmadığı söylenebilir. Anne sütünün öneminin anlaşılmasının ancak daha etkin ve süreklilik arz eden eğitim programları ve sağlık politikaları ile mümkün olabileceği kanısındayız. Ayrıca bu konuda daha çok çalışma yapılması gerektiği açıktır.
Tip 1 diyabetli çocuk ve adolesanlarda metabolik sendrom prevalansı ve metabolik sendromun öngörülmesinde EGDR ve bia'nın yeri

Amaç: Tip 1 diyabetli (T1D) çocuk ve adolesanlarda obezite ve metabolik sendrom prevalansını belirlemek ve MetS öngörülmesinde tahmini glukoz kullanım hızı ve vücut yağ yüzdesinin kullanılabilirliğini değerlendirmesiMateryal ve Metot: 8-18 yaşları arasındaki T1D'li hastalardan oluşan tanımlayıcı, kesitsel bir çalışma yapıldı. Modifiye IDF, DSÖ ve ATP3 kriterleri kullanılarak MetS prevalansı belirlendi. İnsülin duyarlılığını saptamada eGDR; A1C, hipertansiyon varlığı, bel çevresi ve bel-kalça oranı kullanılarak hesaplandı. %yağ BİA ile belirlendi. ROC analizi ile eGDRBÇ, eGDRBKO, VKİ SDS, BÇ SDS, %yağ için tanısal sınır değerler belirlendi. Bulgular: Çalışma 200 (%52 erkek, %48 kız) T1D'li hastayı kapsamaktadır. Tüm hastaların %18'i fazla kilolu ve/veya obezdir (VKİ SDS 1.1). MetS prevalansı IDF, WHO ve NCEP kriterlerine göre sırası ile %10,5, %8,5 ve %13, 5 bulundu. Yaş, cinsiyet, T1D ve T2D aile öyküsü, pubertal evre, diyabet süresi, A1C düzeyleri ve günlük insülin dozları açısından MetS'lu olan ve olmayan grup arasında istatiksel fark saptanmadı. MetS'lu hastalarda LDL-kolesterol ve trigliserid düzeyleri yüksek bulundu (p<0.001). Düşük eGDR düzeyleri yüksek yüksek insülin direncine işaret etmektedir. IDF kriterlerine göre MetS'u olan grupta ortalama 6 .41+1.86, taşımayan grupta ise 9.50+1. 34 mg/kg/dk iken gruplara arasındaki fark istatiksel olarak anlamlı idi (p<0.001). eGDRBKO için %85, 7 duyarlılık, %82, 7 özgüllük ile tanısal değer 8,44 mg/kg/dk, eGDRBÇ için %76, 2 duyarlılık ve %92, 1 özgüllük ile tanısal değer 8.16 mg/kg/dk olarak belirlendi. eGDRBÇ'nin Tanısal Odss oranının yüksek, klinikte yalnızca bel çevresi ölçümünün yeterli ve eGDRBKO ile yüksek korele olduğundan kullanımı daha uygun bulundu. %yağ MetS'lu grupta belirgin olarak yüksek saptandı. %76, 2 duyarlılık ve %79, 9 özgüllük ile %27,9'luk %yağ değerinin MetS'u gösterebileceği bulundu. Sonuç: T1D'li çocuklarda MetS sıklığı toplum sıklığından yüksektir. Diğer klinik parametreler ile karşılaştırıldığında ise eGDRBÇ MetS tanısında kullanılabilecek iyi bir indikatördür. eGDRBÇ klinik pratikte tercih edilebilecek hesaplama yöntemidir.
Dikkat eksikliği hiperaktivite bozukluğu'nda ağır duygudurum düzensizliği yaygınlığı, eşlik eden hastalıklar ve bilişsel özellikleri

Bu çalışmada dikkat eksikliği hiperaktivite bozukluğu tanısı alan çocuklarda ağır duygudurum düzensizliği yaygınlığına bakılmış ve yönetici işlevler açısından fark olup olmadığını incelemek için ADD, saf ve komorbid DEHB tanısı alan çocuklar karşılaştırılmıştır. Çalışmada 8-17 yaş arası, nörolojik ve/veya kronik bir hastalığı, kafa travması ve prematür doğum hikayesi olmayan, herhangi bir düzeltilmemiş görme ya da işitme bozukluğu bulunmayan, IQ>80 olan ve ilk kez DEHB tanısı alan 95 çocuk değerlendirilmiştir. ADD tanısı alan 10 çocuk, saf DEHB tanısı alan 33 çocuk, karşı gelme bozukluğu/ davranım bozukluğu tanısı alan 12 çocuk ve anksiyete bozukluğu tanısı alan 25 çocuk karşılaştırma gruplarını oluşturmuştur. Araştırma kapsamındaki tüm çocuk ve ergenlerle psikiyatrik rahatsızlıkları taramak amacıyla ÇGDBŞÖ-ŞY ve ÇGDBŞÖ-ADDM kullanılarak yarı yapılandırılmış klinik görüşmeler yapılmıştır. Çalışmaya katılan tüm çocuk ve ergenlerin Çocuklar için Durumluk - Sürekli Anksiyete Envanteri, anne-babaların Conners Anababa Derecelendirme Ölçeği'ni doldurmaları istenmiş, Conners Öğretmen Derecelendirme Ölçeği sınıf öğretmenleri tarafından doldurulmak üzere aileye verilmiştir. Çocuk ve ergenlere uzman psikolog tarafından zeka düzeylerini belirlemek için WISC-R uygulanmıştır. Tüm çocuklara görüşmeci tarafından Wisconsin Kart Eşleme Testi uygulanmıştır. DEHB'de ADD yaygınlığı %10. 5 bulunmuştur. ADD grubunda KGB/DB ve anksiyete bozukluklarının yüksek oranda olduğu saptanmıştır. Karşılaştırma grupları arasında çocukların cinsiyetleri, yaş ortalamaları, IQ puanları; anne babaların yaş ortalamaları, eğitim düzeyleri, ailenin sosyoekonomik düzeyi açısından fark bulunamamıştır. Ancak ADD grubunda annelerin eğitim düzeyleri babalarınkinden daha düşük bulunmuştur. ADD grubunda sürekli anksiyete seviyesinin saf DEHB ve AB grubundan daha yüksek olduğu saptanmıştır. ADD olan çocukların KGB/DB olan çocuklara göre perseveratif eğilimlerinin daha fazla olduğu gösterilmiştir. Bu çalışmada, DEHB olan çocukların önemli bir oranda ADD tanısı aldığı bulunmuştur. Özellikle komorbid DEHB ve KGB/DB olan çocukların ADD tanısı alabileceklerinin göz önünde bulundurulması, tanı atlanmaması ve yanlış ek tanıların önlenmesi için yararlı olabilir. ADD grubu DEHB+KGB/DB grubundan bilişsel esnekliklerinin daha az olması ile ayırt edilebilir. Sonuçların genelleştirilebilmesi için daha geniş örneklemli ve normal kontrol grubunun da olduğu çalışmaların yapılmasına gerek duyulmaktadır. ADD psikopatolojisinin daha iyi anlaşılması için bu çocukların mizaç özellikleri, bağlanma örüntüleri ve anne baba tutumlarının ileride yapılacak çalışmalarda araştırılması uygun olacaktır.
Okul öncesi ve okul dönemi çocuklarda yemek yeme davranışının değerlendirilmesi

Amaç: Çocuklarda beslenme davranışı anketini kullanarak çocukları yemek yeme davranışlarına göre gruplandırmak, yemek yeme davranışlarını etkileyebilecek aile ve çocuğa ait sosyodemografik ve klinik özellikleri belirlemektir. Yöntem: Aralık 2013 -Nisan 2014 tarihleri arasında Turgut Özal Üniversitesi Hastanesi Çocuk Sağlığı ve Hastalıkları polikliniğine herhangi bir nedenle başvuran 2-12 yaş arası 303 çocuk ailesinden onam alındıktan sonra çalışmaya alınmıştır. Çocukların kilo ve boy ölçümleri yapıldıktan sonra aileleri tarafından 'Çocuklarda Beslenme Davranışı Anketi' ve 'Sosyodemografik Veri Formu' doldurulmuştur. Çocuklar Dünya Sağlık Örgütü'nün kriterleri kullanılarak beden kitle indeksleri z skorlarına göre zayıf, normal, fazla kilolu riski/ fazla kilolu ve obez olmak üzere dört grupta toplanmıştır. Gruplar, çocuklarda beslenme davranışı anketine göre belirlenen alt ölçekler ile sosyodemografik özellikler yönünden karşılaştırılmıştır. Bulgular: Yapılan çoklu regresyon analizleri sonucunda gıda heveslisi ve duygusal aşırı yeme alt ölçek puanları, fazla kilolu ve obez olan olgularda normal kilolu olanlara göre daha yüksekti. Tokluk heveslisi, yavaş yeme, yemek seçiciliği alt ölçek puanları fazla kilolu ve obez olan olgularda normal kilolu olan gruba göre daha düşüktü. Yaş ilerledikçe gıda heveslisi, duygusal aşırı yeme, gıdadan keyif alma alt ölçek puanları artmakta iken tokluk heveslisi, yavaş yeme, yemek seçiciliği alt ölçek puanları azalmaktaydı. Gelir düzeyi arttıkça içme tutkusu alt ölçek puanı düşmekte iken duygusal az yeme alt ölçek puanı artmaktaydı. Annenin BKİ arttıkça duygusal az yeme puanı azalmaktaydı. Babanın BKİ arttıkça yemek seçiciliği alt ölçek puanı artmaktaydı. Emzik kullananlarda gıdadan keyif alma alt ölçek puanları emzik kullanmayanlara göre daha yüksek bulundu. Erkeklerin ortalama içme tutkusu puanı, kızlara göre istatistiksel anlamlı olarak daha yüksek idi. Anne ve babanın eğitim durumu ile tokluk heveslisi, yavaş yeme, duygusal az yeme ve yemek seçiciliği alt ölçekleri arasında pozitif anlamlı ilişki bulundu. Annenin eğitim durumu ile gıda heveslisi ve gıdadan keyif alma alt ölçekleri arasında negatif anlamlı ilişki bulundu. Sonuç: Çocuklarda Beslenme Davranışı Anketi, çocuk sağlığı izlemlerinde antropometrik ölçümler ile beraber yeme davranışının irdelenmesinde kullanılabilir. ÇBDA, hekimin çocuklarda yeme davranışlarının daha iyi tanımlanmasına ve aileye daha doğru beslenme eğitimi vermesine olanak sağlayabilir. Hekimin ÇBDA uyguladığı çocukların antropometrik ölçülerini, yaşını, anne-baba eğitimini, ailenin gelir durumunu, aileye göre çocuğun iştah algısını ve anne-babanın BKİ' ni göz önünde bulundurması yerinde olacaktır.