turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Antiepileptik ilaç kullanan çocuklarda vücut k vitamini durumunun kemik metabolizması üzerine etkileri

Antiepileptik ilaçların kemik mineral metabolizması üzerindeki yan etkileri epileptik çocukların ileriki yaşamlarında kemik sağlıklarını kalıcı olarak etkileyebilir. K vitaminine bağlı bir protein olan osteocalsinin kemik metabolizmasında önemli rol oynadığı düşünülmektedir. Bu çalışmada antiepileptik ilaçların epileptik çocuklarda osteokalsinin katalizörü olan K vitamin durumunu ve kemik mineral metabolizması belirteçlerine etkilerini incelemek istedik. Mart 2010 ? Mart 2011 tarihleri arasında Cumhuriyet Üniversitesi Çocuk Nöroloji polikliniğine başvuran, epilepsi tanısı almış ve antiepileptik ilaç monoterapisi alan, 4-17 yaşlarında 30 hasta ve kemik metabolizmasını etkileyecek ilaç kullanmayan 25 çocuktan oluşan kontrol grubu çalışmaya alındı. Hasta grubu pre-puberte (7 yaş altı) ve puberte (7-17 yaş) olmak üzere iki farklı yaş grubuna ayrıldı. Başlangıçta ve antiepileptik ilaç kullanımından bir yıl sonra kemik metabolizması değerlendirme belirteçleri (D vitamin, parathormon, alkalen fosfataz, kalsiyum, fosfor, K vitamin durumunu gösteren belirteçler (karboksile osteokalsin ve unkarboksile osteokalsin ELISA yöntemiyle ve kemik mineral yoğunluğu (g/cm2), z-skorları DEXA ile bakıldı. Etik nedenlerle kontrol grubuna DEXA yapılmadı. Under karboksile osteokalsinin karboksile osteokalsine oranı kemik vitamin K durumu için bir belirteç olarak kabul edildi. Hasta grubunun başlangıç sonuçlarıyla kontrol grubu arasında yaş, cinsiyet, kilo, boy ve kemik belirteçleri açısından anlamlı bir fark yoktu. Bir yıl süreyle antiepileptik monoterapisi kullanımından sonra her iki yaş grubunda D vitamin değerlerinde azalma, kemik mineral yoğunluğunda ve kilo alımında artma istatistiksel olarak da anlamlı bulundu. Z-skorlarının pre-puberte grubunda belirgin artışına karşın puberte grubunda azalma vardı. PTH, Ca, P değerleri her iki grupta da fark göstermedi (p>0.05). UCR puberte grubunda artma gösterdi (p>0.05). UCR ile kemik belirteçleri arasında korelasyon yoktu. KMY ile z-skorları arasında orta düzeyde bir korelasyon bulundu. Puberte grubu hastalarımızda kemik vitamin K durumunun kötüye gitme eğiliminde olduğu, KMY'nun olması gereken düzeylere ulaşamadığı görülmektedir. Çalışmamızda, z-skor ölçümlerinin kemik sağlık durumunu erken tanımada KMY (g/cm2) değerlerinden daha iyi olduğu gösterildi. Aralarında istatistiksel korelasyon bulunmasa da, vitamin D ve vitamin K durumu, kemik belirteçleri ve KMY açısından pre-puberte grubuna göre puberte hastalarının AEİ kullanımından daha fazla olumsuz etkilendiğini düşünmekteyiz.
Kronik astımlı çocuklarda klinik ve immunolojik parametreler üzerinde serum vitamin D düzeyleri ve vitamin D gen polimorfizmlerinin rolünün araştırılması

Son yıllarda D vitaminin doğal ve kazanılmış bağışıklık üzerindeki etkilerinin anlaşılması ile astım ve alerjik hastalıklardaki rolünü araştırılmaya başlanmıştır. D vitamini çok yönlü etkileri ile astım kontrolünü ve buna bağlı morbiditeyi etkilemektedir. Bu çalışmanın amacı kronik astımlı çocuklarda D vitamini düzeyleri ve D vitamini ilişkili gen polimorfizmleriyle klinik ve immunolojik parametreler arasındaki ilişkiyi araştırmaktır. Mersin Üniversitesi Tıp Fakültesi Çocuk Allerji-İmmunoloji Kliniğine başvuran 7-17 yaş grubu, akar duyarlılığı ve son 3 ay boyunca intermittan ve hafif persistan astımı olan 30 çocuk ve genetik analizler için 30 sağlıklı kontrol çalışmaya alınmıştır. Hastalar 1 yıl süreyle izleme alınıp her mevsimde bir örnekleme ve değerlendirme yapmak amacıyla 3 ayda bir kez toplam 4 kez D vitamini düzeyini etkileyen faktörler açısından anket, astım kontrol testi değerlendirmesi, solunum fonksiyon testleri ve kan örneklemesine çağırılmıştır. Tüm hastalarda serum 25-OH vitamin D, vitamin D bağlayıcı protein, allerji belirteçleri, sitokinler, spirometrik indeksler ve metakolinprovokasyon testi sonuçları araştırılmıştır. D vitamini metabolizması genleri VDR1, VDR2, VDR3, VDR4, GC, CYP2R1, CYP27B1, CYP27A1, CYP24A 1 gen polimorfizmleri ve bu polimorfizmlerin D vitamini düzeyi ve astım kliniği ile ilşkisi değerlendirilmiştir. İstatistik analizler SPSS Windows 11.5 programı ile yapılmıştır. Ortalama D vitamini düzeyinin yaz mevsiminde en yüksek (30,7 9, 89 g/L), kış mevsiminde en düşük (21,36 8, 68 g/L)seviyelerde bulunduğu tespit edildi. Yıllık ortalama D vitamini düzeyini etkileyen faktörler vücut kitle indeksi ve günlük güneşe maruziyet süresi olarak belirlendi. Sonbahar mevsimi hariç tüm mevsimlerde D vitamini düzeyi ile astım kontrol testi puanı korelasyon gösteriyordu. Hastalar D vitamini düzeylerine göre gruplara ayrıldığında astım kontrol testi puanı, total IgE ve FEV1% değerleri açısından gruplar arasında anlamlı fark saptandı. D vitamini düzeyi astım kontrol testi puanı, FEV1 düzeyi ile pozitif, total IgE düzeyi ile negatif ilişkili bulundu. Vitamin D metabolizma genlerinin D vitamini düzeyi, astım kontrol testi puanı ile ilişkisi saptanmamakla birlikte vaka ve kontrol grupları allel frekansları açısından karşılaştırıldığında VDR1 geni F allelinin vaka grubunda anlamlı oranda fazla olduğu görüldü. Kronik astımlı çocuklarda D vitamini eksikliği ve yetersizliği astım kontrolü ve morbiditesi ile yakın ilişkisi vardır. D vitamini desteğinin klinik yanıtına etkisi araştırılmalıdır.
Tanı ve tedavide kullanılan hiperosmolar kontrast maddelerin farelerde intestinal mukoza üzerine olumsuz etkisi ve L-argininin koruyucu rolü

Günümüzde yeni doğan dönemi gastrointestinal hastalıkların tanı ve tedavide noninvaziv radyolojik gelişmeler olmasına karşın hala invaziv işlemlere sıklıkla başvurulmaktadır. Yenidoğan döneminde tanı ve tedavi sırasında sıklıkla kullanılan hiperosmolar kontrast maddelerin mukoza hasarı bilinmektedir. Yenidoğan döneminde esansiyel bir amino asit olan L-arginin iskemi reperfzyon, NEK sırasında koruyucu etkinliğin bilinmesi bizi hiperosmolar kontrast maddelerin gastrointestinal mukoza hasarında koruyucu olabileceğine yöneltmiştir. Çalışmamızda, deneysel modelde yenidoğanlarda hiperosmolar kontrast maddelerin gastrointestinal bağırsak hasarı ve L-arginin koruyucu etkisini değerlendirmesi amaçlanmıştır. Deney 28 günlük 70 fareler üzerinde gerçekleştirilmiştir. Fareler cinsiyet ayırımı olmaksızın randomize olarak her birinde 10 fare olacak şekilde 7 eşit gruba ayrılmıştır. Grup I'e oral yoldan sadece 2 cc serum fizyolojik verilerek kontrol grubu oluşturulmuştur. Grup II'ye oral yoldan iohexol ve Grup III'e oral yoldan 3 gr/kg'dan L-Arginin verildikten sonra 2 saat sonra oral yoldan iohexol verilmiştir. Grup IV'e oral yoldan 2 cc diatrizoate Na+ meglumine diatrizoate ve Grup V'e oral yoldan 3 gr/kg'dan L-arginin verildikten 2 saat sonra oral olarak 2cc diatrizoate Na+ meglumine diatrizoate verilmiştir. Grup VI'ya distile su ile % 50 oranında dilüe edilen 2cc diatrizoate Na+ meglumine diatrizoate verilmiştir. Grup VII'ye oral yoldan 3 gr/kg'dan L-arginin verildikten sonra oral yoldan distile su ile %50 oranında dilue edilen 2cc diatrizoate Na+ meglumine diatrizoate verilmiştir. Kontrast maddelerin oral yoldan verilmesinden 2 saat sonra tüm deneklere laparotomi eksplore edildikten sonra terminal ileumu içine alacak şekilde 5 cm'lik ileal ans rezeke edilmiş ve denekler sakrifiye edilmiştir. İmmunohistopatolojik olarak alınan kesitler doku morfolojisini değerlendirmek için hematoksilen ile boyanırken ve immunohistolojik olarak iNOS ve e NOS değerlendirilmiştir. Biyokimyasal olarak dokuda NO, MDA seviyeleri sırasıyla Griess, Ohkawa metoduyla değerlendirilmiştir. Çalışmamızda hiperrosmolar kontrast maddelerin gastrointestinal mukozaya zararlı etkisi immunohistopatoloijk olarak tespit edilemese de bağırsak hasarı biyokimyasal olarak NO ve MDA seviyelerinin artışı ile ortaya konulmuştur. Kontrast madde verimeden 2 saat önce oral yoldan verilen L-Arg'in hiperosmolar kontrast maddelerin gastrointestinal hasar üzerine koruyucu etkisi NO ve MDA seviyelerindeki belirgin azalma ile biyokimyasal olarak ortaya konulmuştur. Sonuç olarak, çalışmamızda yeni doğan Formula mamalarında bulunan L-Arg kouyucu ajan olarak kullanılmış ve etkinliği gösterilmiştir. Yenidoğanların kontrast çalışma yapılmadan önce L-Arg içeren Formula ile beslenmesinin barsak hasarı oluşmasında engelleyici rolü olacağı düşünülmektedir. Hiperosmolar kontrast maddelerin oluşturduğu barsak hasarına karşı L-Arg'nin tek başına rutin kullanımını önermek için ileri klinik çalışmalara ihtiyaç vardır.
Hastanemiz çocuk acil ve polikliniğinde, akut ishalli çocuklara tanı-tedavi yaklaşımı; direkt tıbbi maliyet analizi

İshal, tüm dünyada çocukluk yaş grubu için önemli bir sağlık sorunudur. Akut ishal için literatürde iyi belirlenmiş tanı ve tedavi akış şemaları mevcuttur. Çoğu zaman hastalar bu şemalara göre izlenmemekte, uygunsuz hastane yatışları yapılmakta, gereksiz tetkik ve tedaviler uygulanmaktadır. Çalışmamız akut ishal tanısı alan 342 hasta ile yapıldı. Hastaların 156'sı (%45,6) kız, 186'sı (%54,4) erkekti. Olguların %82,7'si çocuk acile, %17,3'ü genel çocuk polikliniğine başvurmuştur. Ortalama yaş 52,2 56,4 ay olarak saptandı. En sık başvuru şikayetinin ishal ve kusma olduğu belirlendi (%30,4). Sadece %5 hastada değişik derecelerde dehidratasyon saptandı. Tetkik edilen hasta sayısı 257 (%75,1) olup, en sık (%52,6) istenen tetkik dışkı wright boyamasıydı. Sadece beslenme önerileri ile çıkışı yapılan hasta oranı %71, 3 olup, %28, 7 hastaya herhangi bir medikal tedavi uygulandığı belirlendi. En sık uygulanan medikal tedavi %14, 6 oranla damar içi sıvı tedavisi idi. Çalışmamızda SGK'ya gönderilen çıkış fatura verilerine göre direk tıbbi maliyet analizi yapıldı. Kişi başı ortalama olarak toplam hastane maliyeti 38,17 22,23 , toplam tetkik maliyeti 18,49 16,14 , hastanede uygulanan tedavi maliyeti de 4,39 10,31 olarak hesaplandı. Güncel ve kabul görmüş akış şemaları önerilerince hastalara uygulanan tetkik ve tedaviler belirlenip, uygun ve uygun olmayan tetkik ve tedavi maliyetlerihesaplandı. Uygun ve uygunsuz tetkik maliyetleri sırasıyla kişi başı ortalama 5,42 9,82 ve 13,04 14,80 olarak bulundu. Uygun ve uygun olmayan hastanede tedavi maliyeti ise sırasıyla kişi başı ortalama 0,42 3,48 ve 3,96 9,88 olarak bulundu. Uygunsuz tetkik maliyeti, tüm tetkik maliyetinin %70'ini, uygunsuz hastanede tedavi maliyeti ise tüm tedavi maliyetinin %90'ını oluşturmaktaydı. Çalışmamızda çocuk acil ve GÇP'ne başvuran hastalar tanı-tedavi yaklaşımı ve direk maliyet analizleri açısından karşılaştırıldı. İki grup arasında demografik özellikler açısından anlamlı fark yoktu. Başvuru şikayetleri karşılaştırıldığında ishal şikayeti GÇP grubunda, kusma şikayeti ise çocuk acil grubunda anlamlı olarak fazla bulundu (p<0,05). Fizik muayene bulguları ve dehidratasyon dereceleri açısından iki grup arasında anlamlı fark saptanmadı. İstenen tetkikler karşılaştırıldığında ise; CBC, CRP, serum ürik asit düzeyi, dışkı Gr-Wr boyama, dışkıda RV antijeni aranması ve dışkı kültürünün GÇP grubunda anlamlı oranda fazla istendiği belirlendi. Tedavi yaklaşımı incelendiğinde ise antibiyotik ve damar içi sıvı tedavisinin çocuk acil grubunda anlamlı oranda fazla uygulandığı saptandı. Toplam hastane maliyeti GÇP ve çocuk acil grubunda sırasıyla kişi başı ortalama 41,15 19,44 ve 37,54 22,75 olarak hesaplandı Toplam hastane maliyeti ve uygun hastanede tedavi maliyeti iki grupta benzer bulundu. Diğer tüm maliyetler GÇP grubunda anlamlı olarak fazla saptandı. Başta çocuk hekimleri olmak üzere sağlık hizmeti sunan tüm bireylerin akut ishal için uygun tetkik ve tedavi yaklaşımlarını uygulamalarını hedefleyerek, sağlık hizmetleri maliyetlerinin azaltılmasının mümkün olacağı düşünüldü.
11-12 yaş çocuklarda pliometrik antrenmanın denge ve futbola özgü beceriler üzerine etkileri

araştırmada, pliometrik antrenmanların denge ve futbola özgü beceriler üzerine etkisinin araştırılması amaçlandı. Araştırmaya yaşları 11-12 arasında değişen 38 sağlıklı erkek futbolcu gönüllü olarak katılmıştır. Çalışmaya katılan denekler Türkiye Futbol Federasyonunun Grassroots etkinlikleri kapsamında futbol eğitimlerine devam eden sporculardan oluşturulmuştur. Çalışmaya katılan sporculara, ön test olarak; sürat, çeviklik, anaerobik güç, denge, diripling ve pas testleri yapıldı. Deney grubuna devam eden haftada üç günlük futbol antrenmanlarına ek olarak haftada iki defa 8 hafta boyunca pliometrik çalışmalar yaptırıldı. Kontrol grubuna ise deve eden futbol antrenmanları dışında bir çalışma uygulanmadı. 8 hafta sonunda deney ve kontrol gruplarına son test ölçümleri yapıldı. Araştırmada elde edilen nicel veriler, ortalama, standart sapma veya frekans ve yüzde ile özetlenmiştir. Ön test-Son test değişkenleri arasındaki farklılıkların önemliliğinin belirlenmesinde bağımlı gruplarda t-testi kullanılmıştır. Çalışmaya katılan deney grubu ön test - son test karşılaştırmalarına göre; 30 m sürat, İllionis çeviklik, diripling, Johanson hızlı pas, wingate ve dinamik denge testi ölçümlerinde sağ ayak lehine anlamlı bir fark saptanmıştır (p<0.05). Çalışmaya katılan deney ve kontrol grubu arasında deney grubu lehine istatistiksel olarak anlamlı bir fark tespit edilmiştir (p<0.05). Dinamik denge ölçümlerinde sol bacak lehine anlamlı bir fark çıkmayışı, çalışmaya katılan sporcuların dominant ayaklarının sağ ayakları olmasından kaynaklandığı düşünülmektedir. Sonuç olarak pliometrik çalışmaların sadece performans bileşenleri üzerinde değil futbola özgü beceriler ve denge üzerinde de olumlu etkileri olduğu görülmüştür. Bu bağlamda 11-12 yaş grubu futbolcularda pliometrik çalışmaların antrenman programlarında yer alması gerektiği düşünülmektedir. Pliometrik çalışmaların sadece kondisyonel bileşenlere katkı sağladığı yanılgısından vazgeçilip beceri düzeyinde yapılan tüm uygulamalara ciddi katkılar sağladığı göz önünde bulundurulmalıdır.
Akut lenfoblastik lösemili çocuklarda kemoterapi ilişkili enzimlerdeki gen polimorfizm sıklığı ve prognoza etkisi

Son yıllarda lösemi tedavi başarısını etkileyen faktörlerden biri olarak kemoterapi ilişkili enzimlerdeki gen polimorfizmleri ile ilgili araştırmalar yapılmaktadır. Bu çalışmada ALL BFM- 95 kemoterapi protokolü alan 106 lösemili çocukta timidilat sentaz, metionin sentaz redüktaz, metilentetrahidrofolat redüktaz ve glutatyon sentaz-transferaz enzimlerine ait gen polimofizm sıklığını, bu polimorfizmlerin ilaç metabolizması üzerindeki etki ve yan etkileri ayrıca prognoz ile bağlantısı incelendi. Sonuçlarımız TS, MTRR, MTHFR ve GST enzimlerine ait polimorfizm sıklığının sağlıklı Türk popülasyonundaki polimorfizm sıklığına benzer oranlarda olduğunu göstermiştir. Folat bazlı kemoterapötik ilaçların metabolizması üzerine etkili polimorfizmlerden TS, MTRR ve MTHFR enzimlerine ait polimorfik allellere sahip hastalarda yüksek doz metotreksat sonrası evre II-IV arası myelotoksik ve hepatotoksik yan etkilerin geliştiği tespit edilmiştir. Buna karşılık TS 3 R/3R alleli taşıyan ve taşımayanlar arasında olaysız sağ kalım yönünden fark bulunmaması 3 R/3R alleline bağlı artmış enzim aktivitesini bloke edecek dozda yüksek doz metotreksat uygulanmasının etkin olduğunu göstermektedir. Protokol 1 ve 2 tedavisinin 2. fazında uygulanan siklofosfamid önce ve sonrası toksisite değerlendirmesinde GSTT 1 ve GSTM 1 anlamsız genotipini taşıyan bireylerde taşımayanlara görevlileri evre myelotoksik ve hepatotoksik yan etkiler geliştiği görülmüştür. Yine GSTT 1 ve GSTM 1 polimorfik allelleri olan hastalarda olmayanlara göre aralarında olaysız sağ kalım yönünden istatistiksel anlamlı fark bulunmamıştır. ALL BFM- 95 protokolü gereği hastalara uygulanan yüksek doz kombine kemoterapötiklerin tedavilere yanıtı enzim tipine göre değişkenlik göstermektedir. Varyant allel varlığında uygulanan yüksek doz kemoterapötikler ilaç direncini yenmek için istenen doz aralığında iken varyant alleli taşımayan bireyler için toksik düzeyde kalabilmektedir. Gelecekte gen polimorfizmlerinin önceden belirlenmesi bireyselleştirilmiş tedavi ile lösemili hastalarda olaysız sağ kalım başarısını arttıracaktır.
Çoklu beceri spor eğitim programının 7-10 yaş grubu erkek çocuklarda motor gelişime etkisi

Bu çalışmanın amacı; birden çok spor dalında çoklu beceri hareket eğitimi alan 7-10 yaş aralığındaki erkek çocukların motor gelişimlerini ortaya koymak ve gelişimsel farklılıkları incelemektir. Afyonkarahisar TED kolejindeki 31 öğrenci kontrol grubu, Ankara Junior Academy Sports merkezindeki 30 öğrenci çalışma grubu olarak araştırmaya toplam 7-10 yaş arasında 61 gönüllü katılmıştır. Çalışmaya katılan çocukların motor gelişimlerini takip etmek için TGMD-II (Test of Gross Motor Development-2) testi uygulanmıştır. TGMD-II de alt testler olarak; temel lokomotor beceriler, ve nesne kontrol becerileri, ölçülmüştür. Ölçümler tüm çocuklarda ikişer tekrar halinde uygulatılarak başarılı olduğu ve olmadığı beceriler belirlenmiştir. Başarılı olduğu becerilere 1, başarısız olduklarına ise 0 puan verilerek beceriye ait toplam başarı durumu ile alt testlerin ham puanlar standart puanlara çevrilerek kaba motor beceri durumu belirlenmiştir. Verilerin çözümlenmesinde Windows için SPSS 17 istatistik paket programı kullanılmıştır. Gruplar arası verilerin karşılaştırılmasında Bağımsız Grup t testi kullanılmıştır. İstatistiksel anlamlılık düzeyi p<0. 05 olarak alınmıştır. 12 haftalık hareket programı sonunda Çalışma grubunda, Kontrol Grubuna göre kaba motor beceri, nesne kontrol ve lokomotor alt becerilerinde anlamlı iyileşme görülmüştür. Kontrol grubunda sadece nesne kontrol alt becerisinde anlamlı artış saptanmıştır. Sonuç olarak 12 haftalık çoklu beceri içeren hareket programının ilkokul dönemindeki erkek çocukların motor gelişimine olumlu katkı sağlamıştır.
Tip 1 diyabetli çocukların hastalıklarına yönelik tutumları ve etkileyen faktörlerin belirlenmesi

Tip 1 Diyabetli Çocukların Hastalıklarına Yönelik Tutumları ve Etkileyen Faktörlerin BelirlenmesiAmaç: Araştırma, Tip 1 diyabetli çocukların hastalıklarına yönelik tutumları ve etkileyen faktörlerin belirlenmesi amacıyla yapılmıştır. Materyal ve Metot: Araştırma, Erzurum'da, bir üniversite hastanesi ve bir eğitim-araştırma hastanesinin pediatrik endokrinoloji polikliniklerinde, Eylül 2013 -Haziran 2014 tarihleri arasında tanımlayıcı olarak gerçekleştirilmiştir. Araştırmanın evrenini, belirtilen hastanelerin pediatrik endokrinoloji polikliniklerine kayıtlı olan ve düzenli kontrole gelen 150 Tip 1 diyabetli çocuk oluşturmuştur. Örneklem yöntemine gidilmeden 9-18 yaş grubunda olan, en az ilköğretim 3. sınıf düzeyinde okuma yazma bilen, en az altı aydır Tip 1 diyabet hastalığı tanısı almış olan, zihinsel bir problemi olmayan 104 Tip 1 diyabetli çocuk ile çalışma yapılmıştır. Araştırmanın verilerinin toplanmasında, 'Çocuk Tanıtım Formu' ve 'Çocuğun Kendi Hastalığına Yönelik Tutumu Ölçeği' kullanılmıştır. Verilerin değerlendirilmesinde; yüzdelik, ortalama, bağımsız gruplarda t testi, Mann-Whitney U testi, Kruskal Wallis testi ve Cronbach alpha katsayı hesaplaması kullanılmıştır. Bulgular: Araştırmada, çocukların %58.7'sinin 13-18 yaş grubunda yer aldığı, %56.7'sinin kız olduğu, %45.2'sinin 9 -12. sınıfta öğrenim gördüğü ve çocukların tamamının insülin kullandığı saptanmıştır. Araştırma kapsamına alınan Tip 1 diyabetli çocukların sosyal güvencelerinin olma durumu, annelerinin eğitimi, annelerinin çalışma durumu, babalarının eğitimi ve birinci derece akrabasında diyabet olma durumunun çocukların hastalıklarına yönelik tutumları üzerine etkili olduğu bulunmuştur (p<0.05). Ayrıca, çocukların kan şekerini düzenli ölçme durumları ve ölçüm sıklıkları, hastalığın günlük yaşam aktivitelerini etkileme durumu ve hastalıkları hakkındaki bilgi düzeylerinin de hastalıklarına yönelik tutumlarını etkilediği saptanmıştır. (p<0.05). Sonuç: Araştırmada, Tip 1 diyabetli çocukların kendi hastalıklarına yönelik olumlu ya da olumsuz herhangi bir tutuma sahip olmadıkları ve bazı değişkenlere göre hastalığa yönelik tutumun etkilendiği belirlenmiştir.
Sağlık yöneticilerinin çocuk ihmal ve istismarına yönelik bilgi ve farkındalık düzeyleri

Araştırmanın konusu ihmal ve istismara uğramış çocuklar sağlık kurum ve kuruluşlarına başvurduklarında sağlık yöneticilerin ihmal ve istismar hakkında ne kadar bilgi sahibi oldukları, ne yapmaları gerektiği konusunda bilgi ve farkındalıklarının düzeylerinin değerlendirilmesidir. Çocuk İhmal ve İstismarı konusu dünyada ve ülkemizde üzerinde çalışılan önemli bir konudur. Araştırmanın evreni ; Araştırmanın yapıldığı tarihte Denizli ilinde bulunan kamuda ve özel sektörde çalışan 117 sağlık yöneticisi oluşturmuştur. Çalışma Denizli ili Kamu Hastaneleri Birliği Genel Sekreterliğinden, Denizli İli T. C. Sağlık Müdürlüğünden, Denizli İli T. C. Halk Sağlığı Müdürlüğünden ve T. C. Pamukkale Üniversitesi Sağlık Araştırma ve Uygulama Merkezi Müdürlüğünden gerekli izinler alındıktan sonra 02 .04.2013- 02.07. 2013 tarihleri arasında gerçekleştirilmiştir. Yöneticilerden veriler toplanmış ve analiz edilmiştir. Araştırmada kullanmış olduğumuz 'Çocuk İstismarı ve İhmalinin Belirti ve Risklerinin Tanılanmasına Yönelik Ölçek' 5 bölümden oluşmaktadır. Bu alt faktörler İstismarın Çocuk Üzerindeki Fiziksel Belirtileri, İstismar ve İhmalin Çocuktaki Davranışsal Belirtileri, İhmalin Çocuk Üzerindeki Belirtileri, İstismar ve İhmale Yatkın Ebeveyn Özellikleri, İstismar ve İhmale Yatkın Çocukların Özellikleri ve Çocuk İstismarı ve İhmalinde Ailesel Özellikler olarak oluşturulmuştur. Bu alt faktörlere göre analizler yapılarak çalışma sonuçlandırılmıştır. Araştırmanın ülkemizde çocuk istismar ve ihmalinin sebeplerini anlama, bilgi düzeyini artırma konuya dikkat çekme adına, koruyucu, önleyici tedbirlerin alınmasında yararlı olacağı ve kuramsal bilgilere destek olacağı düşünülmektedir. Bu nedenle çocuğun yüksek menfaati açısından sağlık yöneticilerine çocuk istismar ve ihmali konusunda eğitim verilmesinin yerinde olacağı değerlendirilmiştir.