turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Kıbrıs'taki Osmanlı Dönemi su yapıları: Çeşme ve hamamlar

Bu çalışmada Kıbrıs'ta Osmanlı döneminde inşa edilmiş olan çeşme ve hamamlar ele alınmıştır. Tez 'Giriş', 'Kıbrıs'taki Su Yolları ve Yapıları', 'Günümüze Gelemeyen Çeşme ve Hamamlar', 'Katalog', 'Değerlendirme' ve 'Sonuç' olmak üzere altı bölümden oluşmaktadır. 'Giriş' bölümünde konunun tanımı, amacı ve sınırları belirlenmiş; araştırma yöntemi belirlenerek, kaynaklar değerlendirilmiş ve Kıbrıs'ın tarihi hakkında bilgi verilmiştir. İkinci bölümü oluşturan 'Kıbrıs'taki Su Yolları ve Yapıları' başlığı altında Osmanlı dönemi öncesi ve Osmanlı döneminde inşa edilmiş olan suyolları, su kemerleri ve sarnıçlar incelenmiştir.'Günümüze Gelemeyen Çeşme ve Hamamlar' başlığı tezin üçüncü bölümünü oluşturmaktadır. Bu başlık altında kaynaklarda adına rastladığımız, ancak günümüze ulaşamamış veya sadece kalıntılarına rastladığımız eserler ele alınmıştır. Tezin 'Katalog' bölümünde Osmanlı dönemi Kıbrıs'ın da inşa edilmiş olan hamam ve çeşmelerin mimari özellikleri ortaya konulmuştur.'Değerlendirme' kısmında çeşme, şadırvan ve hamamlar, tipoloji, malzeme, kitabeler, yapı elemanları, cephe elemanları, örtü elemanları, aydınlatma ve süsleme gibi ana başlıklar altında kendi içerisinde karşılaştırılmıştır. Çalışmanın 'Sonuç' bölümünde ise araştırmanın sonucunda elde edilen bulgular göz önünde bulundurularak genel yargılara varılmaya çalışılmıştır.
Tekirdağ ve ilçelerindeki Türk devri yapıları

Marmara Bölgesi'nin Trakya kısmında yer alan Tekirdağ, Asya'yı Avrupa'ya bağlayan Çanakkale ve İstanbul Boğazları arasında yer alması sebebi ile stratejik açıdan önem taşımaktadır. Kent bu stratejik konumu sebebiyle çağlar boyunca birçok medeniyete ev sahipliği yapmıştır. Osmanlı'nın da fethiyle birlikte bölgede yoğun bir imar faaliyetine giriştiği görülür. İskan politikası çerçevesinde sürdürülen bu imar faaliyetleri özellikle XIV ve XVI. yüzyıllarda yoğunluk kazanır. Bu zaman sürecinde Tekirdağ ve çevresinde sayısız yapı inşa edildiği anlaşılmaktadır. Ancak bunların büyük çoğunluğu çeşitli nedenlerle yok olmuştur. Günümüze gelemeyenlerle birlikte varlığını hala koruyabilen cami, bedesten, hamam, türbe, gibi eserler yapı türünün zenginliğini ortaya koyar. Bunların bazıları külliye dahilindeki komplike yapılar şeklindedir. Günümüze ulaşamayan külliyelerde imaret ve medreselerle birlikte, kervansaray gibi ticari yapılarda bulunmaktaydı. İlk devirlerde, fethedilen yerlerin iskanında önemli bir rol oynayan tekke ve zaviyelerin yaygınlık kazandığı görülür. Bunlara daha sonra cami ve hamam gibi yapılar eklenmiştir. Büyük boyutları ve daha düzgün mimarisi ile öne çıkan camiler; tek kubbeli kübik yapılar, enine dikdörtgen harimi ve mihrap önü kubbeli, tabhaneli örnekleri ortaya koyar. Bir diğer önemli gurubu teşkil eden hamamlar plan ve mimari özellikleri bakımından üç grup altında toplanır. Bunlar; iki mekandan oluşan özel hamamlar, kare bir sıcaklık etrafında sıralanan halvet hücreli tip, ortası kubbeli enine sıcaklıklı ve çifte halvetli tip şeklindedir. Türbeler ise, sekizgen planlı ve kubbeli yapılar olarak görülür. XV ve XVI. yüzyıllara tarihlenen ve mimari olarak kendi döneminin özelliklerini yansıtan bu yapıların XVIII ve XVIIII. yüzyıllardaki müdahaleler sonucunda bazı değişimlere uğradığı anlaşılır. Özellikle süslemede bu dönemin etkileri kendini yoğun biçimde hissettirir.
Nişancı Mehmet Bey Medresesi koruma sorunları ve öneriler

Geçmişten günümüze ulaşabilmiş, gerek taşınabilir gerekse taşınmaz kültür varlıklarının korunabilmeleri, onarılabilmeleri için bilimsel bir yöntemle yapı malzemelerinin incelenmesi bir zorunluluktur. Böyle bir inceleme, kuşkusuz ki günümüz teknolojisinin olanaklarını kullanarak ve projelendirilerek kurgulanan bir araştırma zemininde yapılmalıdır. Bu tez çalışmasında, tarihsel süreçte medreselerin gelişimi, işlevi, yapılanması ve Osmanlı İmparatorluğu içinde medreselerin taşıdığı önem genel hatlarıyla incelenmiştir. Üzerinde çalışma yapılan Nişancı Mehmet Bey Medresesi'nin tarihçesi, banisi, konumu, yapısall ve mimari özellikleri değerlendirilmiştir. Çalışmanın ana konusu olan, Nişancı Mehmet Bey Medresesi yapı malzemelerinin, laboratuvar koşullarında gerçekleştirilen fiziksel ve kimyasal bozulmalarına ilişkin analizlerinin sonuçlarından hareketle, yapıda gerçekleştirilecek koruma ve onarım uygulamalarına genel olarak ışık tutulmaya çalışılmıştır. Bu amaçla yürütülen çalışmaların sistematiği aşağıda basamaklar şeklinde sunulmaktadır. Analiz çalışmaları öncesinde, yapının görsel olarak incelenmesinin ardından, yapıdan harç, sıva, taş ve tuğladan oluşan yapı malzemeleri ile kir örnekleri alınarak belgelenmişlerdir. Gerçekleştirilen ilgili yapı malzemesi analizleriyle;?Bağlayıcı / agrega / katkı maddelerinin nitelik, içerik ve oranlarını.Dolgu ve katkı malzemelerinin tipleri, tür ve/veya cinsleri.Fiziksel kabiliyetlerinin değerleri.Yapı malzemelerinin özgünlüğü tespit edilmeye çalışılmıştır. Analizlerin sonuçları değerlendirilerek;Yapı malzemelerinin bozulmaları ile bozulma nedenlerinin teşhisi, yapının geçirdiği onarımları ve hasarlarının tespiti, koruma-onarım çalışmalarında kullanılması gereken özgün malzemelerle uyumlu olan onarım malzemelerinin tespiti ve doğru koruma yöntemlerinin tespiti yapılmaya çalışılarak, genel prensipler ışığında, koruma-onarıma yönelik öneriler getirilmiştir.
Antikçağ Barok sanatın Avrupa Barok sanata yansıması

Antik Çağ Baroğu ile Avrupa Barok Dönemi resim, heykel ve mimari alanları bu araştırmanın temelini oluşturmaktadır. Araştırmada, Hellenistik Dönem ve Avrupa Barok sanatlarının, felsefesine, konu işlenişlerine, dönem özelliklerine, özellikle de birbirine olan yansımalarının konu edildiği, ilişkilendirildiği bölümlere yer verilmiştir. Araştırmanın ilk bölümünde, Hellenistik Dönem sanat anlayışı ve felsefesi, devamında bu döneme ait, mimari, heykel ve duvar resmi örnekleri ele alınarak özellikleri üzerinde durulmuştur. İkinci bölümde ise Avrupa Barok sanatının, dönemin sanat anlayışına etkisi, sanatçıların eserlerindeki, antik dönem etkilerinin var olan izleri, benzer özellikleri, geçişleri ve ifade şekillerine yer verilmiştir. Son bölümde ise Barok sanatın sonraki tarihsel süreç içinde etkisini nasıl kaybederek, gelişen çağa sanatın nasıl ayak uydurduğu ortaya konulmuştur. Araştırmanın sonucunda ise Antik Çağ ve Avrupa Barok dönemlerinin karakteristik özellikleri ile bunların daha sonraki kayboluş süreci incelenmiş ve bu konulardaki etkileşim ile o dönemin sanatına yansıtma biçimlerine göre yorumlanmıştır.
Şadırvanların mimarideki yeri, onarım, bakım, koruma, geliştirme, mimarı ve çevre öğesi olarak kullanılma imkanlarının araştırılması, Konya şadırvanlarından örnekler

Türk Sosyal yapısında, tarihinde, kültüründe, mimari ve çevre bütünleşmesinde büyük yeri olan şadırvanların, tüm boyutları ile araştırılması ve incelenmesi bu çalışmanın amacıdır. Yeni mimari ve çevre biçimleri içerisinde, yeni oluşumlarla bu su yapısının özdeşleşme konusu; ayrıca tarihi gelişimi açısından örnek niteliğinde olan Konya Şadırvanları, tez içerisinde, geniş kapsamlı olarak analiz edilmiştir. Amacımız korumaya ve yaşatmaya ait öneriler geliştirmektir. Bölüm 1: Mimari su yapılarının tanımları, özellikleri ve oluşum sebepleri ile şadırvanın, su yapılar içindeki yeri; diğer su yapıları ile benzer ve farklı özellikleri araştırılmıştır. Ayrıca bu bölümde şadırvanların, kendi, içinde ve çevre ile olan şekillenme özelliklerine yer verilmiştir. Bölüm 2: önem ve işlevleri, yapılma nedenleri, tarihi gelişimi ile genel özellikleri bu bölümde incelenmiştir. Bölüm 3: Ülkemizde ve ülke dışındaki bulunan örnek niteliğindeki şadırvanların özellikleri, bütün boyutlarıyla sunulmuştur. Bölüm 4: Tarihi gelişimi açısından önemli bir yeri olan Konya şehrinin coğrafi konumu, içme suyu gelişimi ve tarihine kısaca yer verilmiştir. Aynı zamanda Konya şadırvanlarının örnek olarak seçilmeni nedenleri ve özellikleri, tüm boyutları ile incelenmiştir. Konya kentindeki şadırvanların, mimari ve çevre tasarımı yönünden genel durumları belirtilmiştir. Bölüm 5: Tüm şadırvanların bakım ve onarımı, koruma ve geliştirilmesine ait öneriler ile şadırvanın, mimari tasarımda kullanılma olanaklarının araştırma sonuçları sunulmuştur.
Büyükada Hamidiye Camii

Araştırmamız kapsamında Büyükada Hamidiye Camii incelenmiş, özellikle mimari anlamda tam bir üslup karmaşası yaşanmış olan 19. yüzyıl mimarisine de ayrıca değinilmiştir. Araştırmanın ikinci bölümünde Büyükada'nın coğrafi konumu ve geçmişşten günümüze tarihsel gelişimi anlatılmıştır. Çalışmanın üçüncü bölümünde Hamidiye Camii'nin yapımından başlanarak geçirdiği onarımlar belirtilerek günümüzdeki durumu detaylı olarak ortaya konulmuştur. Araştırmamızın dördüncü bölümünde Büyükada Hamidiye Camii ile aynı dönem yapısı olan Altunizade Camii incelenmiş, iki yapının benzer ve farklı yönleri sunulmuştur. Sonuç kısmında çalışmamızın ana konusu olan Büyükada Hamidiye Camii'nin incelenmesi neticesinde ulaşılan bilgiler ışığında, eserin Türk Sanatı açısından konumu ve önemi anlatılmaya çalışılmıştır.
İstanbul Üniversitesi Kütüphanesi'nde bulunan Kıssa-i Şehr-i Şatran (iük t.9303) yazmasının minyatürleri

Çalışmamızda, bugün İstanbul Üniversitesi Kütüphanesi T.9303 numarada kayıtlı olan Kıssa-i Şehr-i Şatran adlı eserin minyatürleri ele alınmıştır. Kitab-ı Sanıek Ayyar adlı Iran örneğinin bir bölümünü oluşturan eser, Faramurz b. Khudadad'a aittir. Iran sanatında da resimli örnekleri bulunan eser, Osmanlı Dönemi'nde de çoğaltılarak resimlenmiştir. Eserin Osmanlı Dönemi'ne ait iki resimli örneğinden biri, 1590 senesinde resimlenmiş olan Kıssa-i Şehr-i Şatran (İÜK T.9303), diğeri ise bugün Britislı Library'de yer alan Kıssa-i Ferruhruz (BL Or. 3298) 'dur. Eser, Keymanşah'ın kızı Gülbuy'un Tutişah tarafından kaçırılmasıyla başlayan bir dizi olayı konu almaktadır. Hikaye'nin farklı aşamalarından oluşan BL Or. 3298 ve İÜK T. 9303 örneklerinin her ikisi de 64 resimden oluşmaktadır. İÜK T. 9303, resim üslubu açısından BL örneği ve 16. Yüzyıl sonunda resimlenen bir grup edebi eserle büyük benzerlikler göstermektedir. Kıssa-i Şehri Şatran, bu çalışmada ikonografık ve üslup özellikleri açısından incelenmeye çalışılırken benzer örneklerle de karşılaştırmalı olarak değerlendirilecektir.
Koca Mustafa Paşa Camisi haziresi mezar taşları üzerine bir araştırma

Türk mezarları, sadece ölenlerin hatırasını hayatta kalanlar içinde yaşatmak için yapılmış değildir. Türk mezarları aynı zamanda Türk sanatının bizzatihi sergilendiği alanlardır da. Tarihi gelişimi içinde, mezar taşlarında, Türk sanatının tezyinatının ve hatt sanatının=hüsn-i hattın gelişimini çok iyi takip etmekteyiz. İncelemeye tabi tuttuğumuz Koca Mustafa Paşa Camii Haziresi'deki mezar taşlan genel özellikleri itibariyle diğer çağdaşı olan Türk mezar taşları ile aynı özelliktedir. Buradaki süsleme, kimi taşlarda oldukça sade iken, kiminde belki de gelir durumundan dolayı çok özenli olmayan, kiminde ise gerçekten özen gösterilmiş olarak karşımıza çıkar. Aynı durum hatt sanatı için de geçerlidir. Bazı kitabelerdeki yazılar çok itinalı değil iken bazılarında estetik görünüme sahip bulunmaktadır. Bezeme özellikleri bakımından kadın mezar taşlan erkek mezar taşlarından daha süslüdürler ve formları erkeklerinkine göre daha fazla çeşitlilik gösterirler. Erkek mezar taşlarında fes inkılabına kadar (1839) mesleki başlığı ya da kişinin mensubu oluğu tarikatın serpuşu bulunurken, bu tarihten sonra, bunların yerini yavaş yavaş fes almıştır. Fes harici başlıklar sadece dini bir görevi veya konumu olanlara inhisar edilmiştir. Hem erkek hem de kadın mezar taşlarında 18. yüzyılın ortalarına kadar dengeli süsleme unsurları yer alırken, 18. yüzyılın ortalarından 19. yüzyılın ilk çeyreğine kadar Avrupa'nın etkisinin girmeye başladığı ve etkisini artırdığı dönemlerdir. Ancak yine de denge tam olarak bozulmuş değildir. 19. yüzyılın ilk çeyreğinden itibaren iş çığırından çıkar ve karşımıza oldukça abartılı ve ayrıntılı bezeme öğelerinin yer aldığı mezar taşlan çıkar. 20. yüzyılda eskiye oranla mezar taşı geleneğimiz kaybolmaya başlar. Ancak yine bu asırda oldukça orantılı ve estetik yapıya sahip mezar taşlan da vardır. Özellikle hatt sanatı bakımından 20. yüzyıl mezar taşı kitabeleri en mükemmel hüsn-i hatt örneklerini barındırır.
Diyarbakır Arkeoloji Müzesi'nde bulunan Osmanlı Dönemi silahları

Güneydoğu Anadolu Bölgesi'nde yer alan Diyarbakır İli; M. Ö 3000 yıllarından bu yana önemli bir yerleşim merkezi olan Diyarbakır ili, coğrafi konumu ve stratejik önemi nedeniyle tarih boyunca birçok değişik uygarlığa tanıklık etmiştir. Osmanlı Dönemine kadar uzanan bu tarihsel süreç içerisinde bu kültüre ait birçok mimari ve envanterlik esere ev sahipliği yapmıştır. Neolitik Çağ eserleri dahil olmak üzere toplam 26 uygarlığa ait eserlerle birlikte Osmanlı Dönemi eserlerinin de içinde bulunduğu Diyarbakır Arkeoloji Müzesi bünyesinde bulunan 13.755 adet envanterlik ve bir o kadar da etütlük eserle bölgenin önemli kültür merkezlerinden biridir. Çalışmamızda müzede yer alan Osmanlı Dönemi ateşsiz ve savunma silahlarından 23 parça eser; form, malzeme, teknik ve süsleme boyutu açısından incelenerek tanımlanmıştır. Çalışmada eserlerin genel ve detay fotoğraflarına yer verilmiş, ayrıca ayrıntılı çizimleri yapılmıştır. Çalışmanın katalog kısmında; eserlerin müzeye geliş tarihleri, biçimleri, bugünkü durumları, türleri, yapım ve süsleme tekniklerine yer verilmiştir. Değerlendirme ve sonuç bölümlerinde ise katalogda yer alan silahların yapım ve süsleme teknikleri, malzeme boyutuyla değerlendirilmiş ve eserleri Türk Sanatındaki yeri üzerinde durulmuştur. Çalışma bibliyografya, tablo dizini, fotoğraf ve çizim listesiyle sonlanmaktadır.
Hasankeyf (1991, 2001-2003 yılı) kazı buluntusu fırın ve atölyeleri ile seramik malzemeleri

Son zamanlarda yapılan Ortaçağ kazıları sonucunda slam seramiği üzerine önemli sonuçlar elde edilmiş ve Anadolu'da farklı merkezlerde seramik üretiminin yapıldığı somut olarak ortaya konulmaya başlanmıştır. Bu anlamda Hasankeyf'in bir seramik üretim merkezi olduğu kazılar sonucunda ortaya çıkan seramik fırın ve atölyeleri ile ispatlanmıştır. 2000- 2003 yılları arasında yapılan kazılarda, atölyemekanlarıyla birlikte toplam sekiz fırın kalıntısı ortaya çıkarılmıştır. Bunlardan iki tanesi sağlama yakın durumlarıyla bize en çok fikir veren fırınlardır. Diğerlerindenbeş tanesinin ızgara zeminlerinden parçalar günümüze ulaşabilmiştir. Bir tanesi dekurutma fırını olabileceğini düşündüğümüz farklı bir tipi ortaya koymaktadır. Fırınlar bağımsız olabileceği gibi, bazı mekanların içinde de yer alabilmektedir. Ovalplanlı, toprağa kazılmış bir ateşlik kısmı ile üstte pişirme kısmından oluşmaktadır. Geleneksel üstten havalandırmalı Ortaçağ slam fırınlarına uygun bir şemagösterirler. Kazılar sırasında çok zengin farklı tekniklerde seramikler, tamamlanmamış kaplar ve fırın malzemeleri elde edilmiştir. Seramikler sırlı ve sırsızolmak üzere farklı tekniklerde çok zengin buluntu grubunu bize vermektedir. En bolele geçirilen seramik grubu sıraltı teknikli olanlardır. Şeffaf turkuaz, şefaf yeşil, şeffaf renksiz ve şeffaf lacivert sırlı olmak üzere dört alt gruba ayrılmaktadır. Sıraltına siyah ya da birkaç renkle süsleme yapılmaktadır. Sgraffito ve champleve teknikli seramikler de önemli sayıda ortaya çıkarılmış kazı verileridir. Genellikleakıtma renkli boyalarla beraber yapılmışlardır. Tek renk sırlı seramiklerde turkuvaz, yeşil hardal ve lacivert renkte sırlanmışlardır. Slip ve akıtma teknikli seramikler az örnek vermektedir. Minai tekniğinde bir tane parça seramik bulunmaktadır. Tamamlanmamış seramiklerde teknikler ve üretim aşamaları hakkında bilgiler vermesi açısından son derece önemlidir.
Hasankeyf'deki Türk İslam dönemi mezar taşları

Tarihin her döneminde önemini koruyan Hasankeyf, Dicle nehri üzerine kurulan ve önemli ticaret güzergahı üzerinde bulunması sebebiyle birçok medeniyete ev sahipliği yaparak zengin bir tarihi mirasa sahiptir. Bu bölgede varlık gösteren uygarlıklardan birçok eser günümüze ulaşmıştır. Binlerce mağara yerleşkesi ve Bizans döneminden kalan kalesi ile dikkatleri üzerinde toplayan Hasankeyf ne yazık ki ILISU Baraj projesiyle köklü bir geçmişşimizi sulara hapsedecek olması oldukça üzücü. Hasankeyf mezar taşları da Türk kültürünün farklı zamanlarda sahip oldukları mezar geleneklerinden ipuçlarını sunan önemli kültür malzemelerindendir. Malzemenin dayanıksızlığı nedeniyle günümüzde bu taşların çoğu tahrip olmuştur. Hasankeyf'te yapılan tespit çalışmalarında 12 yerde tarihi mezarlık ve mezar taşları tespit edilmiştir. Ayrıca Hasankeyf Kazı Evi Deposunda mezar taşları ile Hasankeyf Belediye bahçesindeki mezar taşı da ele alınmıştır. Mezar taşlarının bulunduğu yerler beş ana başlık altında gruplandırarak verilmeye çalışılmıştır. Bunlar; Tarihi mezarlık alanları, yapıların hazirelerinde yer alan mezar taşları, yapı içerisinde yer alan mezar taşları, Hasankeyf kazı evi deposunda yer alan mezar taşları ve Hasankeyf belediye bahçesinde yer alan mezar taşları. Bu çalışmaya konu olan mezar taşlarının fotoğrafları çekilmiş, ölçüleri alınmış, özellik arz edenlerin çizimleri yapılmış, metinleri çözülmüş, süsleme özellikleri incelenerek bu önemli kültür varlıklarının sanat tarihi içindeki önemleri saptanmış ve bu eserlerin Türk Sanatındaki yeri vurgulanmaya çalışılmıştır.
Selçuklu kervansaraylarının yapısı ve işleyişi

Selçuklu kervansarayları dönemin sosyal ve ekonomik hayatında önemli rol oynamış müesseselerdir. II. Kılıç Arslan zamanında başlayan kervansaray inşası kısa zamanda gelişme göstermiş, ticaret yollan kervansaray ağıyla örülmüştür. Mimarileri ve tezyinatlanyla mükemmel yapılar olan kervansaraylar, dışardan bakıldığında; kesme taştan duvarları, kuleleri ve demirden tek kapısıyla kaleleri andırırlar. Kervansaraylar geniş bir kadroyla işletiliyordu. Mütevelli, müsrif ve nazır, teşkilatın işleyişini kontrol eden ve imam, müezzin, hancı, havayıci, aşçı, baytar, hamamcı ve nalbant gibi çalışanların amiri durumundaki görevlilerdi. Gelirden belirlenen oranda pay alan mütevelli hariç, diğerleri maaş ve verilen yıllık buğday karşılığında çalışıyordu. Pek çok hizmetin bir arada verildiği kervansaraylarda geleneksel Türk misafirperverliği, hoşgörü ve hizmet anlayışı, Islamın hayrı ibadet kabul eden hükümleriyle birleşmiştir. Neticede iaşe ve ibate, sağlık, temizlik ve dini hizmetlerin Müslim-gayri Müslim, hür-köle, zengin-fakir ayrılmadan üç gün süreyle ücretsiz verildiği mükemmel müesseseler ortaya çıkmıştır. Kervansaraylar vakıflarla idare edilmiştir. Tarla, bağ, bahçe, otluk, kira getirecek ev ve dükkanların vakfedildiği kervansaraylardan, özellikle geniş teşkilatlı olanları zengin vakıflara sahipti. Sultanlar, sultan eşleri, kızları, vezirler gibi devlet erkanından olan kişiler ve bazı zenginlerin inşa ettirdiği kervansarayların vakıfın maddi gücüne paralel vakıfları olduğu görülmektedir. Karatay Kervansarayı gibi büyük programlı yapıların hesaplayabildiğimiz kadarıyla yalmzca maaşlar için 30.000 dirhem tutarında gideri bulunmaktaydı. Bu giderin karşılanabiliyor oluşu gelirin büyüklüğünün de göstergesidir. Transit ticaretin sürekliliğinde önemli rol oynayan kervansaraylar Selçuklu ekonomisine büyük katkı sağlamıştır. Kervansaraylarla güvenliği ve konforu sağlanan tüccarlar için Anadolu bir cazibe merkezi haline gelmiştir. Ekonomik büyümenin doruk noktasına ulaştığı I. Gıyaseddin Keyhüsrev, I. İzzeddin Keykavus ve I. Alaeddin Keykubad dönemlerinde kervansaray inşasımn hız kazanması ekonomik büyümeyle kervansaraylar arasındaki paralelliği de göstermektedir. IX
Hacı İvaz Paşa'nın vakıf eserleri ve mimari faaliyetleri

Erken Osmanlı devri devlet adamı ve mimarlarından Hacı İvaz Paşa, askeri ve siyasi alanlardaki hizmetlerinin yanı sıra, bani ve mimar olarak Bursa, Dimetoka, Edirne, Ankara, Tokat şehirlerindeki eserleri ile Türk sanatı ve mimarisine önemli katkılar sağlamıştır. Devlet görevlerindeki yetenekleri ve çeşitli eserleri kısmen bilinmesine rağmen, mimari faaliyetlerinin şimdiye kadar derli toplu bir bilimsel çalışmaya konu edilmediği görülmektedir. Dikkat çekici bu boşluğu gidermek amacıyla, Hacı İvaz Paşa ve bütün eserlerini, ilk defa geniş çaplı araştırma ve incelemelerle tanıtılıp, sanat tarihi açısından değerlendirilmek üzere tez konumuz belirlenmiştir. İHacı İvaz Paşa'nın Vakıf Eserleri ve Mimari Faaliyetleri? başlıklı tezimiz, Hacı İvaz Paşa'nın Hayatı ve Vakfiyeleri; Hacı İvaz Paşa'nın Vakıf Eserleri; Hacı İvaz Paşa'nın Mimari Faaliyetleri; Hacı İvaz Paşa'ya Atfedilen Eserler bölümlerine ayrılmaktadır. Böylece biyografik bilgi ve arşiv belgelerine de dayanarak, birer monografi halinde hazırladığımız ayrıntılı eser tanıtımları ile mimari ve süsleme özellikleri netleştirilmekte, ardından aynı türdeki diğer eserlerle plan tipolojisi ve tezyini üslup karşılaştırmaları yoluyla, Türk Sanatı'nın gelişim çizgisindeki yeri açıklığa kavuşturulmaktadır.
Türk tezhip sanatında levha tezyinatı

Jüri : Yrd. Doç. Dr. Abdulkadir YILMAZ Prof. Dr. Asri ÇUBUKÇU Prof. Dr. Vahdettin BAŞÇI Prof. Dr. F. Çiçek DERMAN Prof. Dr. Naci OKÇU Türk sanatlarının en önemli şubelerinden biri de tezhip sanatıdır. Bu sanat dalı, köklü geçmişşi içerisinde birçok kullanım alanı bulmuştur. Tezhip sanatının özellikle, XIX. yy. dan itibaren en çok kullanıldığı alanlarının başında levhalar gelir. Levhalar, Türk kültür mirasının canlı tanıklandır. Her devrin zevk ve sanat anlayışını ortaya koyan bu eserler, geçmişşe de ışık tutmaktadırlar. Altı bölümden oluşan tezin birinci bölümünde levhanın tanımı ve gelişimi, ikinci bölümde levha çeşitleri, üçüncü bölümde levha teknikleri, dördüncü bölümde levhanın hazırlanışı, beşinci bölümde levhanın bezenmesi, altıncı bölümde levhalarda ki bezeme çeşitlen işlenmiştir. Tezin katalog bölümünde ise levha örnekleri tanıtılmıştır.. Yapılan tezin ana kaynağını Topkapı Sarayı Müzesi, Türk İslam Eserleri Müzesi, Vakıf Hat Müzesi, Mevlana Müzesi, Bursa Ulu Camii, Ayasofya Camii, Cihangir Camii, Resmi ve Özel koleksiyonlar da bulunan levhalar oluşturmaktadır.
İstanbul'dan Paris'e: Hüseyin İstanbuli'ye atfedilen bir kıyafetname

İstanbul'dan Paris'e: Hüseyin İstanbuli'ye Atfedilen Bir Kıyafetname başlıklı bu tezde, Osmanlı toplumundan çeşitli kesitleri sunan resim antolojileri olarak tanımlayabileceğimiz, 17. yüzyılda yaygınlaşan genellikle saray dışında üretilmiş olan kıyafet albümlerinden biri Osmanlı resim sanatı bağlamında incelenmektedir. Bugün Paris Bibliotheque Nationale de France koleksiyonunda (N. Od.7) bulunan 1688 tarihli kıyafet albümü Saray nakkaşhanesi mensubu olan Musavvir Hüseyin İstanbuli tarafından hazırlanmıştır. Resimlerinde imza bulunmayan bu albüm, sanatçının bilinen diğer yapıtlarıyla karşılaştırmalı olarak tartışılarak ona atfedilmiştir. İncelenen albümün ve Hüseyin'in 17. yüzyıl'ın ortalarında üretilmiş diğer albümler ve genel olarak kıyafet albümü geleneğine üslup ve ikonografi açısından kimi yenilikler getirdiği saptanmıştır. Söz konusu kıyafet albümü içerisinde 60 resim vardır ve resim programı içinde Padişah, Vezir-i Azam, diğer saray görevlileri, halktan kadın ve erkekler, hokkabaz, dervişler ve din adamları yer almaktadır. Avrupa beğenisi ve talebinin getirisi olan kıyafet albümlerinin, saray sanatçısı tarafından da üretiliyor olması kıyafet albümü piyasasında çarşı ressamları olarak adlandırılan grup yanında saray tarafından desteklenen sanatçıların da etkin olduğunu göstermektedir.