turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Çocuk kan hastalıkları bilim dalında vitamin B12 eksikliği tanısıyla takipli hastaların retrospektif olarak incelenmesi

Amaç: Bu çalışmada, bölümümüzdevitamin B12 eksikliği tanısıyla takipli hastalarınsıklığı, demografik özellikleri, eksiklik nedenleri, eşlik eden hastalıkları, klinik ve laboratuar özelliklerinin incelenmesi ve tedavi sonuçlarının değerlendirilmesi amaçlanmıştır. Method:Ondokuz Mayıs Üniversitesi Tıp Fakültesi Çocuk Kan Hastalıkları Bilim Dalında Ocak 2006 -Aralık 2010 tarihleri arasında vitamin B12 eksikliği tanısıyla takip ve tedavi edilen 0-18 yaş grubu (0-215 ay) 145 hastanın dosyası geriye dönük olarak incelendi. Bulgular:Vitamin B12 eksikliği sıklığı en az %2,8 olarak saptandı. Hastaların 82'si (%57) kız, 63'ü (%43) erkekti ve kızlarda sıklık artmıştı. Vitamin B12 eksikliği 0-2 yaş ve 12-17 yaş aralığında sık görülüyordu. Süt çocuklarının ek gıdalara başlama zamanı ortalama9,6 3, 81 aydı ve ek gıdalara başlama zamanı gecikmişti. Süt çocuklarının annelerinin %77'sinde vitamin B12 eksikliği tespit edildi. Süt çocukları ile annelerinin vitamin B12 düzeyleri arasında korelasyon yoktu. Hastaların en sık başvuru semptomları;Solukluk(%43), halsizlik(%40), iştahsızlık(%32), kilo alamama (%23), kusma (%18)idi. Hastaların %43'ünde cilt ve mukozalarda solukluk, %29'unda büyüme geriliği, %18'inde gelişme geriliği, %15'inde apati-irritabilite tespit edildi. Hastaların, vitamin B12ortalaması 145 37, 3 pg/ml, hemoglobin ortalaması 9,82 2, 96 g/dl, MCV ortalaması 81,8 15, 46 flidi. Hastaların %57'sinde anemi, %16'sında nötropeni, %17'sinde bisitopeni, %9'unda trombositopeni, %4'ünde pansitopeni ve %30'unda makrositoz tespit edildi. Hastaların %57'sine demir eksikliği, %5'ine parazit enfestasyonu, %5'ine Helikobakter Pilorienfeksiyonu, %3'üne çölyak hastalığı, %2'sine Ailevi Akdeniz Ateşi ve kolşisin kullanım öyküsü eşlik ediyordu. Hastaların %97'sinde vitamin B12 eksikliğinin nedeni nutrisyoneldi. Tüm hastalarda vitamin B12 eksikliği olmasına rağmen yalnızca %44'ünde homosistein yüksekliği tespit edildi. Tedavi verilen hastaların %51'ine oral yolla, %49'una intramusküler yollasiyanokobalamin tedavisi verildi. İntramuskuler tedavi oral tedaviye göre daha etkindi. Takibine devam eden 116 hastanın 4'ünde (%3,5) tedavi sonrası komplikasyon gelişti. Sonuç: Bu çalışma, Samsun ve çevre illerde çocuklarda vitamin B12 eksikliğinin sık görüldüğünü göstermiştir. Hastalığın ilk 2 yaş ve 12-17 yaş arasında yoğunlaşması bu yaş gruplarının risk altında olduğuna işaret etmektedir. İnfantlardaki vitamin B12 eksikliğini önlemek için gebelerin ve süt çocuklarının annelerinin vitamin B12 düzeylerine bakılmalı ve hayvansal gıdalar önerilmelidir. Adölesanlarda ihtiyaç artışı göz önüne alınarak hayvansal gıdalar tavsiye edilmelidir. Vitamin B12 eksikliği bir halk sağlığı problemi olarak değerlendirilip, ülke çapında ve bölgesel prevalans çalışmaları yapılmalı ve bu konuda yeni çözümler üretilmelidir.
Alkolizm tanısı almış ve almamış babaların 9-16 yaşlarındaki çocuklarında öz-kavramı ve akademik başarı düzeylerinin karşılaştırılması

Bu araştırmada, babalan alkolik olan ve olmayan 9-16 yaş arasındaki çocukların babalarının alkolik olup olmaması ve cinsiyete göre, öz kavramı ve akademik basan düzeylerinin farklılaşıp farkldaşmadığmı belirlemek amaçlanmıştır. Araştırmanın evrenini Adana Sinde yaşayan alkolik babaya sahip olan ve olmayan 9-16 yaş arasındaki çocuklar oluşturmaktadır. Araştırmanın ömeldemini Adana Ruh Sağlığı ve Hastahklan Hastanesi'nde alkolizm tanısı ile yatmış ve halen tedavisi devam etmekte olan hastaların 9-16 yaşlarındaki okula devam eden çocuklan ile, Adana ili merkez ilçelerinde bulunan ilköğretim okullan ve liselerden küme ömeklemi yöntemi ile seçilen iki ilköğretim okulu ve iki liseden tekrar küme ömeklemi yöntemi fle seçilen toplam beş sınıfta kişisel bilgi formu kriterlerine uyan çocuklar oluşturmaktadır. Uygulamalar 72'si babası alkolik olan, 138' i ise babası alkolik olmayan 210 çocuk ile yürütülmüştür. Araştırmada, babalan alkolik olan ve olmayan çocuklarm öz -kavrarnlan hakkında veri toplamak amacıyla Piers - Harris Çocuklar İçin Öz - Kavramı Ölçeği kullanılmıştır. Çocuklarm akademik basanlarının ölçülebilmesi için ise yıl sonu not ortalamaları çocukların akademik basan ölçütü olarak alınmıştır. IV Araştırma sonucunda, alkolik babaya sahip olup olmamanın çocukların öz- kavramında farklılık yarattığı, cinsiyete göre ise anlamlı bir farklılığın olmadığı saptanmıştır. Bulgular alkolik olup olmama ve cinsiyet etküeşiminin çocukların benlik kavramı düzeyleri üzerinde etkili olmadığım göstermiştir. Alkolik olup olmama açısından konformite alt ölçeğinde anlamlı bir farklılık saptanmıştır. Zeka ve okul durumu alt ölçeğinde ise cinsiyet açısından anlamlı bir farklılaşma görülmüştür. Bulgular alkolik olup olmama ve cinsiyet ortak etkisinin hiçbir alt ölçekte öz-kavramlan düzeyleri üzerinde etkili olmadığını göstermektedir. Akademik basan değişkeni ele alındığında, babaların alkolik olup olmaması ve cinsiyete göre çocukların akademik basan düzeyleri arasında anlamlı bir farklılık olduğu görülmektedir.
Kronik fonksiyonel kabızlığı olan küçük çocuklarda süt çocukluğu dönemine ait beslenmeyle ilgili risk faktörlerinin araştırılması

Fonksiyonel kabızlık, özellikle küçük çocuklarda sık rastlanan bir hastalıktır ve bazı beslenmeyle ilişkili faktörler çocuklarda kabızlık için hazırlayıcıdır. Ayrıca süt çocukluğu dönemindeki bazı nutrisyonel risk faktörleri de kabızlığı etkileyebilir. Bu çalışmanın amacı kronik fonksiyonel kabızlık için süt çocukluğu dönemiyle ilişkili nutrisyonel risk faktörlerini araştırmaktır. Bu çalışma bir anket çalışması olup, kabızlıkta ilk bir yaş dönemi beslenmeyle ilgili risk faktörleri sorgulandı. Anketlerde bu dönemle ilişkili risk faktörleri olarak anne sütüyle beslenme, mama veya inek sütü ile beslenme, ek gıdalarla beslenme, gece beslenmesine ek olarak sosyoekonomik düzey, doğum tipi, ailede kabızlık öyküsü, antibiyotik kullanımı, sık enfeksiyon öyküsü ve gıda alerjisi sorgulandı. Bu çalışmaya yaş dağılımı denk olan bir-üç yaş arası 120 kabız, 120 sağlıklı çocuk alındı. En anlamlı risk faktörleri olarak dokuz aydan önce yumurtanın başlanması ve süt çocukluğu döneminde üçten fazla antibiyotik kullanımının hastalık riskini sekiz kat arttırdığı belirlendi. Diğer risk faktörleri iyi sosyoekonomik düzey, ailevi kabızlık, erken aylarda formula kullanımı ve gıda alerji öyküsü idi. Sonuç olarak, ilk bir yaştaki bazı nutrisyonel risk faktörleri küçük çocuklarda fonksiyonel kabızlığın gelişiminde önemlidir.
Bölgemizdeki sağlıklı çocuklarda lenfosit subgruplarının referans aralıkları

Önceki yıllarda konu ile ilgili olarak bölgemizdeki yetişkin bireylerde lenfosit subgruplarının referans aralıkları belirlenmiş ve faydalı bilgiler elde edilmiştir. Bu çalışma ile bölgemizdeki sağlıklı çocuklarda lenfosit subgruplarının referans aralıklarının belirlenmesi amaçlanmıştır. Çalışma Eylül 2010 ? Aralık 2010 tarihleri arasında yapılmıştır. Çalışmaya 0 -18aralığında 48'i kız, 52'si erkek toplam 100 sağlıklı çocuk dahil edilmiştir. Çocuklar 0 -4yaş, 5-9 yaş, 10-14 yaş ile 15-18 yaş olmak üzere 4 gruba ayrılmıştır. Tam kan sayımları ve CD3, CD4, CD8, CD19, CD56 referans aralıkları ve CD4/CD 8 oranlarınınbelirlemek için Çukurova Üniversitesi Tıp Fakültesi Balcalı Hastanesi MerkezLaboratuarında akım sitometrisi cihazı kullanılmıştır. Tüm verilerin istatistiksel analizleri Statistical Package for the Social Sciences (SPSS, version 18.0) programı yardımıyla yapılmıştır. İstatistiksel analizler ile 100 sağlıklı çocuğun total lökosit sayısı ve lenfosityüzdeleri sırasıyla; 7,943 2, 232 ve 37,5 11, 7 olarak bulunmuştur. Lenfosit subgrupyüzdeleri ise CD3, CD4, CD8, CD19, CD56 ve CD4/CD 8 için sırasıyla; 69 ,4 4,9,40,5 4,9, 27 ,8 4,7, 14 ,6 4,3, 10,3 3, 2 ve 1,51 0, 36 olarak bulunmuştur. Çalışma sonunda bölgemizdeki sağlıklı çocukların CD3, CD4, CD8, CD19, CD16+ 56 lenfosit subgruplarının ve CD4/CD 8 oranınınreferans aralıkları belirlenmiştir. Bu bilgiler doğrultusunda normal referans aralıklarının, bağışıklık sistemi ile ilgili dallarda konuyla ilgili hastaların takip ve tedavileriniyönlendirmede özellikle çocuk hematoloji kliniği hastalarına ciddi faydalar sağlaması ve böylece patolojik değerlere ışık tutarak çocukların sağlıklı olup olmaması ileilişkilendirilebilmesi beklenmektedir.
Çocuk hastalarda doğru inhaler ilaç kullanımında hemşire tarafından ebeveynlere verilen eğitimin etkinliği

Amaç: Bu araştırma, İzmir Dokuz Eylül Üniversitesi Tıp Fakültesi Hastanesi Nevvar-Salih İşgören Çocuk Hastanesi Alerji Polikliniği'ne başvuran, solunum sistemi hastalığı tanısına sahip, inhaler ilaç kullanan, 0-18 yaş grubu çocuk hastaların ebeveynlerine, hemşire tarafından verilen inhaler cihaz kullanma eğitiminin etkinliğini incelemek amacıyla yapılmıştır. Gereç ve Yöntem: Veri toplama aracı olarak araştırmacı tarafından literatür bilgileri doğrultusunda oluşturulan sosyo-demografik veri formu ve Türk Toraks Derneği Ulusal Astım Tanı ve Tedavi Rehberi'nden yararlanılarak hazırlanan İnhaler İlaç Kullanma Beceri Çizelgesi kullanılmıştır. Yarı deneysel olarak yapılan bu araştırma 01 Ocak 2015- 31 Mart 2015 tarihleri arasında yapılmıştır. 200 ebeveyne uygulanan anketlerden elde edilen veriler SPSS 22.00 paket programı ile analiz edilmiştir. Bulgular: Araştırma kapsamına alınan ebeveynlerin çocuklarınınn kullandığı inhaler cihazın ilaç kullanım beceri eğitimi ihtiyacına etki ettiği belirlenmiştir. Beceri eğitimi öncesi en fazla eğitim ihtiyacının ÖDİ, beceri eğitimi sonrası ise diskus cihazını kullanan çocukların ebeveynlerinde olduğu bulunmuştur. Beceri eğitimi sonrası yapılan puanlamada diskus kullanım beceri puan ortalaması 7 ,78 0,75; turbuhaler kullanım beceri puan ortalaması 8 ,00 0,75; ÖDİ kullanım beceri puan ortalaması 8 ,69 1,07; nebülizatör kullanım beceri puan ortalaması 8,29 0, 95 olarak tespit edilmiştir. Sonuçlar: Araştırmamızda ebeveynlere verilen inhaler cihaz kullanma beceri eğitimi sonrasında, doğru inhaler cihaz kullanımının ve kontrolünün arttığı bulunmuştur.
Hastanemiz çocuk polikliniğine başvuran 1-15 yaş arası çocuklarda hepatit A seropozitifliği ve sosyoekonomik faktörlerle ilişkisi

Son yıllarda hepatit A aşısının gelişmesi ile birlikte günümüzde HAV enfeksiyonu aşıyla önlenebilir hastalıklar arasına girmiştir. Koruyucu önlemlerin alınabilmesi ve o bölgede aşı politikalarının belirlenebilmesi için, toplumun prevalansının saptanmasının önemi açıktır. Bu çalışmada, Van'da çocukluk çağında farklı yaş gruplarında hepatit A seropozitifliği ve buna etki eden çevresel faktörlerin saptanması amaçlanmıştır. Çalışmaya, daha önce sarılık geçirme hikayesi olmayan, hepatit A aşısı yapılmamış, Çocuk sağlığı ve hastalıkları polikliniklerine sarılık dışı nedenlerle başvurmuş 510 kişi alındı. Sosyoekonomik özellikleri belirlemek için hazırlanan anket formu ailelerine sorular sorularak dolduruldu. Anket formunu doldurup kan alınmasına izin veren kişilerin kan örneklerinden mikroelisa yöntemi ile anti HAV IgG çalışıldı. Çalışmaya alınan, 510 olgunun 209'u kız ( % 40 ,9), 301'i erkekti ( %59,1). Yaş gruplarına göre 4 gruba ayrıldı ve bu oranlarla çevresel faktörlerin etkileri araştırıldı. Tüm gruplarda cinsler arasında anlamlı fark saptanmamıştır. Tüm grupta seropozitiflik %54. 9 bulundu. Yaş gruplarına göre anti HAV IgG pozitifliği değerlendirildiğinde 1-4 yaş grubunda %26.2, 5-8 yaş grubunda %52.3, 9-12 yaş grubunda %72.6, 13-15 yaş grubunda %80. 6 olarak değerlendirildi. Yaş gruplarına göre anti HAV IgG pozitifliği değerlendirildiğinde yaş gruplarına göre seropozitiflikte anlamlı artış saptandıEn önemli risk faktörleri; ileri yaş, düşük sosyoekonomik düzey, kalabalık ortamlarda bulunma, ortak eşya kullanma olarak tanımlanmıştır. Sosyoekonomik durumun iyileşmesiyle birlikte hastalığı geçirme, ileri yaşlara kaymaktadır. Korunmada; eğitim düzeyinin yükseltilmesi, sosyoekonomik durumun düzeltilmesi ve aşılamanın uygun olduğunu düşünmekteyiz. Prevalansın kalabalık ortama girmeyle birlikte hızlı artışı dikkate alınarak, HAV antikor tayini yapılmaksızın, okula başlamadan önce aşı yapılmasının ileri yaşlarda görülebilecek komplikasyonları önleme açısından doğru olacağı kanısına varılmıştır.
Nefroloji kliniğinde kronik böbrek hastalığı tanısı ile izlenen çocuklarda yaşam kalitesinin değerlendirilmesi

Bu araştırma, 8-12 yaş arası KBH tanısı konan çocuklarda yaşam kalitesini değerlendirmek ve sosyo-demografik değişkenlerle ilişkisini belirlemek amacı ile planlandı. Araştırma 19 Nisan 17 Ekim 2017 tarihleri arasında Gaziantep Üniversitesi Şahinbey Uygulama ve Araştırma Hastanesine başvuran, 8-12 yaş grubu olan 46 çocuk ile yürütüldü. Araştırmada Çocuk ve Aileye Yönelik Bilgi Formu, ÇİYKÖ 8-12 Yaş Çocuk Formu kullanıldı. Elde edilen veriler SPSS Windows 22.0 paket programı kullanılarak analiz edildi. Araştırmaya katılan çocukların %52.5'sinin kız, yaş ortalamasının 9.81 1. 31 yıl, %58.7'sinin ilçe merkezinde yaşadığı ve %58.7'sinin sağlık güvencesine sahip olduğu belirlendi. Çocukların %73.9'unun diyaliz tedavisine devam ettiği, %88.4'ünün düzenli olarak okula gitmediği gözlendi. Çocukların KBH tanısı konulma yaş ortalaması 7.47 2. 37 olarak bulundu. Çalışmada ÇİYKÖ 8-12 Yaş Çocuk Formu Fiziksel İşlevsellik puan ortalamasının 49 .18 16.51, Duygusal İşlevsellik puan ortalamasının 50 .21 19.85, Sosyal İşlevsellik puan ortalamasının 55.76 16. 49 olduğu belirlendi. Çalışmada ÇİYKÖ 8-12 Yaş Çocuk Formu puan alanları ortalamaları ile cinsiyet, yaş, BKI, KBH tanısı konma yaşı, diyalize girme, diyalize girme süresi, ilaç tedavisinde aksama, okula gitme, okula devam etme durumları arasında istatistiksek olarak anlamlı bir ilişki gözlenmedi (p>0.05). Araştırmada ÇİYKÖ 8-12 Yaş Çocuk Formu ölçek toplam puanı ile KBH tanısı konma süresi arasında istatistiksek olarak anlamlı ilişki olduğu görüldü (p<0.05). Bu sonuçlar doğrultusunda; KBH tanısı konma süresi bir yıldan fazla olan çocukların yaşam kalitelerinin bozulduğu düşüncesine varıldı.
Seröz otitli çocuklarda video head impulse testi sonuçlarımızın değerlendirilmesi

Kırıkkale Üniversitesi Tıp Fakültesi Kulak Burun Boğaz ve Baş Boyu Cerrahisi Anabilim Dalı'nda 01.01. 2016 01.04. 2018 tarihleri arasında baş dönmesi şikayeti ile kliniğe başvuran çocuk hastaların dosyaları incelenerek seröz otitis media saptanan ve seröz otit saptanmayan hastalar belirlenerek bu iki hasta grubunun video head impulse testi sonuçlarının değerlendirilmesi amaçlandı. Bu amaçla belirttiğimiz tarih aralığında hastaneye başvuran ve 30 adet SOM saptanan ve 30 adet SOM saptanmayan hastaların vestibülooküler refleks kazanç ilişkileri vHIT ile değerlendirildi. SOM saptanan hastalar kulak zarı muayene bulgularına göre de kendi içinde değerlendirildi. SOM saptanan 30 hastanın 15'inin kız (%50) ve 15'inin erkek (%50), SOM saptanmayan 30 hastanın 15'inin kız (%50) ve 15'inin erkek (%50) olduğu belirlendi. Çalışma grubunun yaş ortalaması 8 .26, kontrol grubunun yaş ortalaması 8.2 olarak belirlendi. Çalışma grubu olarak kabul edilen hastaların 24 tanesinin kulak zarı mat olarak izlenirken, 6 tanesinin kulak zarı muayenesi retrakte olarak izlendi. Grup 1 hastaların 12 tanesinde sol posterior kanallarda covert sakkat saptandı, 6 tanesinde sağ anterior kanallarda ve 4 tanesinde sağ horizontal kanallarda sakkat saptandı. Sol posterior kanal VOR kazanç ortalamalarında istatistiksel olarak anlamlı azalma izlendi. Sağ anterior ve sağ horizontal kanal VOR kazanç ortalamalarında istatistiksel olarak anlamlı azalma izlendi. Çalışmaya dahil edilen hastalarımızın yaş grubuna göre bakıldığında en sık baş dönmesi nedenleri olarak Vestibüler Migren ön plana çıkmaktadır. Benign paroksismal pozisyonel vertigo ve ataksi, postravmatik vertigo ve anksiyete bozukluğuna bağlı vertigo da diğer nedenler olarak karşımıza çıkmaktadır. Çocuklarda vertigo her yaş grubunu etkilemekte, farklı yaş gruplarına göre farklı şikayetlere yol açmaktadır. Ebeveynlerden alınan anamnez de tanı koymada oldukça önemli yer tutmaktadır. Bizim çalışmamıza göre SOM' un vestibüler sistemi kısmen etkilediği fakat bu etkinin, vestibüler sistemin bütün kanallarında görülemediği gözlemlendi. Sonuçları istatistiksel olarak anlamlı düşünebilmek için daha fazla sayıda hasta üzerinde daha fazla çalışma gerektiğini düşünmekteyiz. Bu şekilde vHIT seröz otitli çocuklarda vestibüler sistemi değerlendirmek için önemli bir tanı aracı olarak kullanılabilir.
Aile stresinin 5-6 yaş çocuklarının beslenme davranışlarına etkisi

Bu araştırmada amaçlanan anası nıf ına devam eden 5-6 yaş grubu çocukların, ailelerinde çeşitli faktörlere bağlı olarak ortaya çıkan stresin onların beslenme davranışları üzerindeki etkisinin incelenmesidir. Araştırma kapsamına Yenimahalle ilçesi Şentepe bölgesindeki 13 ilköğretim okulunun anasınıfrarına devam eden öğrencilerin tamamı alınmıştır. Bunların %59'unu kız, %41'ini erkek öğrenciler oluşturmaktadır. Veriler tarama yöntemiyle öğrencilerin ailelerine uygulanan 'Aile Stresi ve Çocuğun Yememe Davranışları' anketiyle toplanmıştır. Anket, 'Ailenin Stres Durumu', 'Çocuk ve Aile Hakkındaki Genel Bilgiler' ve 'Çocuğun Yememe Davranışları' olmak üzere üç bölümde toplanmıştır. Veriler t-testiyle çözümlenmiştir. I. gruptaki çocukların tepe değeri boy ve ağırlık açısından 50. persentilin altında iken II. grupta 50. persentildedir. Şikayet etme, bazı yiyecekleri reddetme, kendi isteklerini kabul ettirme gibi 16 davranıştan saptanan yememe davranış puanı ortalamaları, stres puanı ortalamanın üstünde olan grupta 43, altında olan grupta 31 olup fark istatistiksel yönden önemli bulunmuştur (p<0.001). Bu araştırmalardan elde edilecek bilgilere göre stresin aile üzerindeki etkileri, çocuk üzerindeki etkileri, stresle başa çıkma yolları konularında eğitim programları ile aileler bilinçlendirilebilir.
Akut bronşiyolitli çocuklarda epitel geçirgenlik göstergeleri ve oksidatif stresin rekürrense etkisi

'Akut bronşiolitli çocuklarda epitel geçirgenlik göstergeleri ve oksidatif stresin rekürrense etkisi.' Akut bronşiolit, sıklıkla viral etkenlerin neden olduğu bronşyiollerin inflamasyonuyla belirgin özellikle 3 yaşından küçük çocuklarda ciddi seyredebilen wheezing, öksürük, hızlı solunum, göğüste çekilmeler ve ekspiryumda uzama ile seyreden bir hastalıktır. Hastalığın sık görülmesi tekrarlayan tabloların astım ile olası ilişkisi, süt çocukluğunda ciddi hastalık ve ölüm nedeni oluşturması hastalığın önemini arttırmaktadır. Yineleyen bronşiyolit tablosunun infantlarda astım için bir gösterge ve/veya risk olması ve yineleyen veya persiste eden enflamatuar yanıtın remodelingle ilişkisi olması nedeni ile remodelingle direk ya da indirekt ilişkisi olan mediyatörler de prognozun ve rekürrensin belirlenmesinde rol oynarlar. Viral etken de virülan potansiyeli nedeniyle bu tabloda göz önünde bulundurulmalıdır. Bu nedenle çalışmamızda etkeni belirlemek amacıyla solunum yolu viral panelinin çalışılması yanında bronşial epitelyum geçirgenlik parametresi olarak CC16, inflamatuar defans ve regülasyonu için surfaktan protein D, oksidan-antioksidan durum belirlemek için izoprostan, remodeling ile ilişkisi olması açısından da YKL- 40 ve çalışılmıştır. Bu çalışma akut bronşiolitli çocuklarda epitel geçirgenlik göstergeleri ve oksidatif stresin rekürrense etkisini araştırmıştır. Hastalarda epitel geçirgenliğin akciğerde epitelyal hasarın biyolojik markeri kabul ettiğimiz clara cell protein ( CC16 ), akciğer enfeksiyonunda allerji ve astım da koruyucu rol alan immun molekül surfactan protein D, remodeling ve gelişebilecek fibrozisin göstergesi YKL-40, hasarın kardiyopulmoner başrolcüsü total oksidan stres göstergesi izoprostan düzeyi değerlendirilerek ve bu parametrelerin hastalığın rekürrensine etkisi araştırılmıştır. Çalışmaya 155 hasta dahil edilmiştir ve bu hastalarımızın 63 tanesinde bronşiyoli tekrarlamış 92 tanesinde tekrarlamamıştır. Bronşiyoliti tekrarlayan hastalarımızın tablosu bronşiyoliti tekrarlamayan hastalarımıza göre daha şiddetli saptanmıştır. Hastalığın tekrarlaması ile bakılan serum parametreleri arasında tam bir ilişki saptanmamıştır fakat sadece serum surfaktan protein-D düzeyi ile negatif bir ilişki saptanmıştır. ( p:0, 06 ) Hastalığın şiddeti ile değerlendirldiğinde de tam bir korelasyon görülmemiştir fakat YKL- 40 düzeyi ile hastalığın şiddeti arasında bir ilişki mevcuttur. ( p:0, 03 ) Çalışmamızın grup varyasyon dağılımı açısından heterojen olması sonuçları etkilemiş olduğunu düşünmekteyiz.
Vazookluziv kriz ile başvuran orak hücre anemili hastalarda mikrorna düzeylerinin krizle ilişkisinin değerlendirilmesi

Kriz ile Başvuran Orak Hücre Anemili Hastalarda MikroRNA Düzeylerinin Krizle İlişkisinin DeğerlendirilmesiGiriş: Orak hücre anemisi, hemoglobin S hemoglobinin homozigot olduğu durumda anemi, sık krizler, çeşitli organ hasarları ile sonuçlanan bir hastalıktır. MikroRNAlar, genom üzerinde proteine translasyonu gerçekleşmeyen hedef geni baskılayarak hücrenin gelişim, farklılaşma ve ölümü gibi farklı olaylarda düzenleyici rol oynayan 19-25 nükleotid uzunluğunda RNA'lardır. Amaç: Bu çalışmada orak hücre anemili hastalarda ağrılı kriz ve kriz dışı dönemdeki mikroRNA düzeylerinin krizle ilişkisinin değerlendirilmesi amaçlandı. Gereç ve yöntemler: Bu çalışmada Çukurova Üniversitesi Tıp Fakültesi Çocuk Hematoloji Bilim Dalı'nda izlenen 17 orak hücre anemili hastadan kriz döneminde ve aynı hastalardan kriz dışı dönemde kan örnekleri alındı. Kontrol grubu olarak anemisi ve sistemik bir hastalığı olmayan aynı yaş grubundan 16 sağlıklı çocuktan kan örnekleri alındı. Hasta ve kontrol grubundan tam kan sayımı, hemoglobin elektroforezi ve biyokimya parametreleri çalışıldı. Hastalardan hsa-miR- 144 ve hsa-miR- 451 gerçek zamanlı PCR ile tetkik edildi. Elde edilen veriler istatistiksel olarak karşılaştırıldı. Bulgular: Orak hücre anemili hastalarda kontrol grubuna göre hemoglobin ve hematokrit değerleri düşük idi (p<0,001). Orak hücre anemili hastalarda kriz döneminde bakılan HbS ortalaması kriz dışı dönemde bakılan HbS ortalamasına göre yüksek saptandı ancak istatistiksel olarak anlamlı değildi (p>0,05). Hastalarda kriz döneminde bakılan miRNA 451 düzeyi kriz dışı döneme göre anlamlı olarak yüksek bulundu (p<0,05). Hastaların miRNA 144 düzeyi kriz döneminde kriz dışı dönemine göre anlamlı olarak yüksek bulundu (p<0,05). Hastaların kriz sıklığı ile kriz dışı dönemde bakılan miRNA 451 ve miRNA 144 düzeyleri arasında anlamlı bir ilişki saptanamadı (p>0,05). Sonuç: Çalışma sonucunda miRNA 144 ve miRNA 451 düzeyleri orak hücre anemili hastaların ağrılı kriz dönemlerinde yüksek saptandı. Orak hücre anemisinde miRNA düzeylerinin krizle ilişkisinin net bir biçimde belirlenebilmesi için daha geniş çalışmalara ihtiyaç duyulmaktadır.