turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Çocuk Ruh Sağlığı ve Hastalıkları kliniğine başvuran zeka geriliği tanısı alan hastaların özellikleri

Bu çalışmada 2006- 2008 yılları arasında Çukurova Üniversitesi Çocuk Ruh Sağlığı ve Hastalıkları Anabilim Dalı'na başvuran ? Zeka Geriliği? tanısı alan çocuk ve ergenlerde sosyodemografik özellikler, gebelik, doğum öyküleri, psikiyatrik ve organik eş tanılar, uygulanan ilaç tedavilerinin araştırılması hedeflenmiştir. Çalışmaya 0-18 yaş arasında 200 olgu alınmıştır. Olguların bilgilerine geriye dönük dosya incelemesi ile ulaşılmıştır. Kullanılan psikometrik ölçekler; AGTE, WISC-R idi. Veriler SPSS 11.0 istatistik paket programı ile değerlendirilmiştir. Olguların 146'sı (%73) erkek; 54'ü ( %27) kız olup yaş ortalaması 7.5 3. 6 idi. Annelerin ortalama eğitim süreleri 5.9 yıl, ortalama gebelik yaşları 26.3 idi. Olgularda gerilik düzeyi arttıkca anne eğitim süresinin azaldığı, ancak bu durumun istatistiksel olarak anlamlı olmadığı belirlendi. Gebelik yaşının gerilik düzeyi ile anlamlı ilişkisi olmadığı belirlendi. 26 olguda (%13) doğum komplikasyonu saptandı. 86 olgunun (%43) zamanında doğduğu belirlendi. Zamanında doğanlarda doğmayanlara göre yürümeye başlama ve tuvalet eğitimi alma yaşlarının istatistiksel olarak anlamlı derecede erken olduğu belirlendi (p<0.5) Organik hastalık varlığı, havale öyküsü ve EEG bozukluğu olanlarda WISC-R sözel, performas ve toplam puanlar anlamlı olarak düşük bulundu. 141 olguda (% 70.5) en az bir psikiyatrik tanı eşlik ediyordu. En sık eşlik eden tanı Dikkat Eksikliği Hiperaktivite Bozukluğu idi. (n=85, % 60 .2). Diğer sık görülen tanılar Yaygın Gelişimsel Bozukluk (n=21, % 14 ,8), Psikotik Bozukluk (n=4, %2.8), Davranım Bozukluğu (n=2, % 1,7) ve diğer tanılardı. 125 olgunun ilaç tedavisi aldığı belirlendi (% 62 .5). En sık kullanılan ilaçlar antipsikotik (%56) ilaçlardı. Olgularda işlevselliğin arttırılması için erken tanı ve hastanın sınırlılıklarına göre tedavinin belirlenmesi önemlidir.
Spastik diparetik ve hemiparetik serebral palsili çocuklarda alt ekstremite duyu bozukluklarının motor performans üzerine etkilerinin incelenmesi

Spastik diparetik ve hemiparetik serebral palsili çocuklarda alt ekstremite duyu bozukluklarının motor performansla ilişkisini incelemek amacıyla çalışmaya, 35 hemiparetik, 35 diparetik ve 35 sağlıklı çocuk dahil edilmiştir. Bu grupların yaş ortalamaları, 11,46 4, 36 yıl, 12,14 4, 19 yıl ve 12,83 4, 02 yıldı. Çalışmada duyu, denge, süreli performans, motor değerlendirmeler ve demografik bilgiler kaydedilmiştir. Duyu değerlendirmeleri taktil, vibrasyon, iki nokta ayrımı, sürtme yönü, hafif dokunma, ağrı, propriosepsiyon içermektedir. Motor değerlendirmelerde Merdiven Çıkıp İnme, Berg Denge Skalası, Süreli Kalk ve Yürü testi, Kaba Motor Fonksiyon Sınıflandırma Sistemi ve Kaba Motor Performans Ölçeği uygulanmıştır. Çalışmanın sonuçlarına göre hemiparetik ve diparetik çocuklar ağrı, sürtme yönü ve taktil duyuları açısından kontrol grubuna göre anlamlı farklılıklar bulunmuştur (p<0,05). Hemiparetiklerde, propriosepsiyonda diğer gruplara göre, iki nokta ayrımında kontrol grubuna göre anlamlı farklılıklar olduğu belirlenmiştir (p<0,05). Diparetik çocuklarda propriosepsiyon, iki nokta ayrımı ve vibrasyon duyuların da kontrol grubuna göre fark görülmemiştir (p>0,05). Hafif dokunmada gruplar arasında fark tespit edilmemiştir (p>0,05). Diparetik ve hemiparetiklerde sürtme yönü ile denge, süreli performans ve motor değerlendirmeler arasında anlamlı ilişki bulunmuştur (p<0,05). Hemiparetiklerde sırasıyla, propriosepsiyon ile Berg Denge Skalası arasında, vibrasyon ile süreli performans testleri arasında ve taktil duyusuyla Berg Denge Skalası, Kaba Motor Performans Ölçeği, Süreli Kalk ve Yürü testiyle anlamlı ilişki tespit edilmiştir (p<0,05). Çalışmamızda spastik diparetik ve hemiparetik serebral palsili çocuklarda alt ekstremite duyu bozukluklarının motor becerilerle kısmen de olsa ilişkili olduğu belirlenmiş olmasına rağmen bu ilişkiler hakkında daha çok sayıda araştırılma yapılması gerekmektedir.
Okul öncesi çocuklarda adenotonsillektomi sonrası ağrı ile deliryum sıklığı ve korelasyonu

Emergence delirium genel anesteziden uyanma sırasında görülebilenhalüsinasyonlar, delüzyonlar, konfüzyon ve etrafını tekmeleme davranısı ile birliktegörülebilen bir zihinsel bozukluk olarak tarif edilmistir. ED'nin ağrı davranısı ile birlikte olabilir ya da olmayabilir. Davranıs gözlemine dayalı ölçeklerkullanıldığında uyanmadan sonraki ilk dakikalarda ED ve ağrı davranısı aynı hastadaaynı anda gözlenebilmektedir. Etik kurul onayı ve ailelerinden yazılı onam alındıktan sonra premedikasyonyapılmamıs, ASA I-II, 2 ile 6 yas arasında, elektif adenotonsillektomi geçirecek olan 156 çocuk çalısmaya dahil edilmistir. Anestezi %6 oranında sevofluran ve iv. propofol (2-3 mg/kg) ve iv. fentanil 1,5-2, 5 mcg/kg ile sağlanmıstır. Ağrı ve bulantı kusma profilaksisi için iv. parasetamol 15 mg/kg, iv. deksametazon 0,1 mg/kg ve iv. ondansetron 0,1 mg/kg kullanıldı. Ağrı davranısı değerlendirmesi için Face, Legs, Activity, Cry, Consolability, Children Hospital of Eastern Ontario Pain Scale ve Children and Infants Postoperative Pain Scale ölçekleri kullanıldı. ED ise Pediatric Anesthesia Emergence Delirium ölçeği ile değerlendirildi. Anlamlı ağrı davranısı için FLACC ve CHIPPS ölçekleri için ? 4 puan; CHEOPS ölçeği için ? 7 puan ve ED için PAED ? 10 puan esik değer olarak kabul edildi. Ağrı ve ED ölçekleri bağımsız iki anestezist tarafından ektübasyondansonraki her bes dakikada bir 15 dakika boyunca uygulandı. Anlamlı ED ve/veya ağrı davranısı olan çocukların oranı ki-kare testi veya Fisher exact testleri kullanılarak analiz edildi. 150 çocuk çalısmayı tamamladı. ED tespit edilen çocukların oranının zamaniçerisince her bes dakikada bir hızlıca düstüğü gözlendi. Ekstübasyondan sonraki 5. dakikada ED tespit edilen çocukların sayısı 67, 10. dakikada 37 ve 15. dakikada 17idi (p < 0 .01) bes dakikadaki hafif düsüs dısında sonraki ölçüm zamanlarında tüm ağrıölçekleri ile ağrı tespit edilen çocukların sayısında anlamlı bir değisme olmadı. Bununla birlikte ağrı davranısı CHEOPS ölçeği ile ölçüldüğünde tüm ölçüm zamanlarında FLACC ve CHIPPS ölçeklerine oranla daha yüksek değerler elde edildi (P < 0 .01). ED ve ağrı davranısı arasında tüm ölçüm zamanlarında güçlü ve sabit bir korelasyon görüldü. ED tespit edilen çocuklarda aynı zamanda CHEOPS ölçeği ile ölçülen ağrı davranısı tespit edilme oranı tüm ölçüm zamanlarında %70 ile %78 arasında değismekteydi (RR 2; %95 CI 1 .2-4). CHIPPS ölçeği ile ölçüldüğünde%49-% 59 arasında ve FLACC ile ölçüldüğünde ise %58-% 63 arasındadeğismekteydi (RR 2; %95 CI 1 -3). Davranısa dayalı ağrı ölçekleri ED ve ağrı davranısını birbirlerinden ancakekstübasyondan 15 dakika sonra %90 ve üzeri bir oranla ayırabilmislerdir. Ekstübasyondan sonraki ilk 15 dakikada ED ve ağrı davranısının birlikte görülme sıklığı %66 ile %6 arasından değismistir. ED tespit edilen çocuklarda ağrı davranısıgörülebilme arasında güçlü bir korelasyon gözlendi. Ağrı davranısı tespit edilen çocukların oranı ölçüm yapılan ağrı ölçeği ile değismektedir.
Türkiye'de pediyatrik kaudal epidural anestezi uygulamalarının değerlendirilmesi

Kaudal blok pediyatrik rejyonal anestezi pratiğinde en çok kullanılan tekniktir. Ancak klinik pratikte uygulamalar hakkında çok az bilgi mevcuttur. Bizim amacımız Türkiye'de anestezistler tarafından yaygın olarak kullanılan kaudal blok ile ilgili anestezistin deneyimini, uygulanan teknikleri, kullanılan ilaçları ve kaudal epidural kateter tekniğinin kullanımını değerlendirmektirEtik kurul onayı alındıktan sonra, anket çalışmasına 553 Anesteziyoloji ve Reanimasyon uzmanı ve araştırma görevlisi katıldı. Formları ilgili kişilere posta yoluyla veya elden iletildi. Katılımcıların büyük kısmı uzman anestezi doktoru olarak görev yapmakta ve genelde 5 yıldan az pediyatrik anestezi deneyimine sahipti. Sıklıkla 22 veya 24 gauge mandrenli kaudal iğne kullandıkları bulundu. Kaudal epidural boşluğa dermoid doku implantasyonu riski olduğunu yüksek oranda düşündükleri bulundu. Aynı zamanda epidural aralığa yerleşimin doğrulanması için klinik belirteçleri kullandıkları saptandı. Lokal anestezik olarak sıklıkla % 0 ,125-0,25'lik bupivakain ve additif ilaç olarak çoğunlukla opioid kullandıkları bulundu. Kaudal kateter kullanım oranının çok düşük olduğu ve asepsi yöntemi olarak genelde yalnız eldiven kullanıldığı saptandı. Genellikle kaudal bloğun indüksiyon sonrası yapıldığı ve anestezi idamesinde inhalasyon anestezisi kullanıldığı saptandı. Aynı zamanda kaudal bloğun en sık ürogenital operasyonlarda tercih edildiği saptandı. Pediayatrik anestezide kaudal bloğun güvenli olarak uygulanması için kullanılan teknik ve ilaçların değerlendirileceği uluslararası katılımlı çok merkezli çalışmalara gereksinim vardır
Çocukların mekan algısının yaşam çevresi üzerinden incelenmesi

Algı ve kuramları psikologlar, toplum bilimciler tarafından araştırılan bir konu olmakla birlikte çevre-davranış-mekan üzerine yapılan çalışmalarda da önemli bir yer tutmaktadır. Mekanın tasarımı, kullanımı ve değerlendirilmesinde algı kavramı, temel bir fonksiyonu üstlenmektedir. Çocukların çevreyi algılaması, fiziksel ve zihinsel gelişim süreçlerindeki yapılanmalarla sağlanır. Çocukların ve yetişkinlerin, fiziksel ve zihinsel faaliyetleri, çevrenin algılanmasında ve değerlendirilmesinde birbirinden farklılıklar gösterirler. İstek, algı ve davranış biçiminin tespiti zor olan çocuğun, sözlü ve yazılı ifade becerisi de istenilen düzeyde olmamaktadır. Bu nedenle çocuklarla ilgili yapılacak tasarımlarda, çocukların yaşadığı mekandan beklentilerini anlayabilmek için bilişsel haritalar, sözlü anketler, görüşme ve test tekniği, uzun süreli gözlemler gibi yöntemler kullanılmaktadır. Lynch'a göre bilişsel haritalar; kişinin mekanı deneyimleyerek, zihinlerinde oluşturdukları soyut imgelerdir. Çalışmada yöntem olarak, farklı yaşlardaki çocukların mekansal algılarını ölçmekte araç olan, bilişsel haritalar ve anket tekniği kullanılmıştır. Tez çalışması kapsamında, somut işlemler dönemindeki 7-11 yaş arası çocukların mekan algılarının, kendi yaşam çevreleri üzerinden ölçülmesi için 40'ar öğrenciden oluşan denek grupları üzerinden toplamda 80 öğrenci ile Konya il merkezinde bulunan bir devlet bir de özel okul kapsamında araştırma gerçekleşmiştir. Anket çalışmasının birebir yapıldığı araştırmaya bağlı olarak, her öğrenciden evinde yaşadığı mekanın anlatım tekniği serbest olmak üzere, resminin yapılması istenmiştir. Yapılan resim çalışmaları ile çocuğun kendi yaşam çevresini nasıl algıladığı ve mekan algısının gelişimi, Piaget, Inhelder ve Lynch'in çalışmalarından yapılan sınıflamalara göre topolojik, projektif ve metrik mekan ilişkileri açısından incelenmiştir. Sonuç olarak yapılan araştırma, çocuğun yaşadığı çevrenin zihnindeki mekan kurgusunu oluşturan etmenleri ve yaşadığı çevrenin algısında oluşturduğu etkileri ölçerek, çocuk mekanları için yapılacak tasarımlara ve bu alanda çalışacak tasarımcılara yol göstermesi amaçlanmaktadır.
Planlı eğitimin epilepsili çocuğun yaşam kalitesi ve uyku kalitesine etkisinin incelenmesi

Amaç: Bu çalışmanın amacı; planlı eğitimin epilepsili çocuklarda yaşam kalitesi ve uyku kalitesine etkisinin olup olmadığı değerlendirmektir. Gereç ve Yöntem: Deneysel tipteki araştırma, Manisa Celal Bayar Üniversitesi Hafsa Sultan Hastanesi Çocuk Nörolojisi Polikliniği'nde yürütülmüştür. Araştırmanın örneklemini, deney (37 çocuk) ve kontrol (37 çocuk) grubu olarak toplam 74 epilepsili çocuk oluşturmuştur. Araştırma verileri çocuk tanıtım formu, Genel Çocuk Yaşam Kalitesi Ölçeği, Çocuklar İçin KINDL Epilepsi Yaşam Kalitesi Modülü, Pittsburgh Uyku Kalitesi İndeksi ile yüz yüze görüşme tekniği ile toplanmıştır. Deney grubu için eğitimden önce anket formu uygulanmıştır. Bu eğitimden 1 ay sonra aynı anket formu eğitim etkinliğini değerlendirmek için tekrar uygulanmıştır. Kontrol grubuna anketler uygulanmıştır. Aynı gruba eğitim verilmeden aynı anket formları 1 ay sonra tekrar uygulanmıştır. Verilerin değerlendirilmesinde, verilerin yüzde dağılımları yapılarak veriler arası anlamlılık için Ki-kare, Bağımlı Gruplarda T Testi, Bağımsız Gruplarda T Testi, Mann Whitney U Testi, Wilcoxon İşaretli Sıralar Testleri ve ölçekler arasındaki ilişkiyi değerlendirmek için Pearson Korelasyon Analizi yapılmıştır. Bulgular: Araştırma kapsamına alınan çocuklardan deney grubuna uygulan eğitim sonucunda Genel Çocuk Yaşam Kalitesi Ölçeği, Çocuklar İçin KINDL Epilepsi Yaşam Kalitesi Modülü puan ortalamalarının arttığı ve Pittsburgh Uyku Kalitesi İndeksi ölçek puan ortalamasının azaldığı bulunmuştur. Genel Çocuk Yaşam Kalitesi Ölçeği ve Çocuklar İçin KINDL Epilepsi Yaşam Kalitesi Modülü ile Pittsburgh Uyku Kalitesi İndeksi arasında negatif yönde; Çocuklar İçin KINDL Epilepsi Yaşam Kalitesi Modülü ile Genel Çocuk Yaşam Kalitesi Ölçeği arasında pozitif yönde anlamlı bir ilişki olduğu tespit edilmiştir. Sonuçlar:Epilepsili çocukların planlı eğitim ile yaşam kalitesi ve uyku kalitesi düzeylerinin arttığı ve planlı eğitimin epilepsili çocuklar üzerinde etkili olduğu görülmüştür.
Kadın konukevlerinde kalan çocuklarda oyun terapisinin sosyal beceri ve problem davranışlara etkisinin incelenmesi

Araştırma deney kontrol gruplu, ön-test, son-test ve izleme ölçümlerinin yapıldığı deneysel bir çalışma olup, kadın konukevlerinde anneleri ile birlikte kalan 3-6 yaşlarında 4 deney grubunda, 4 kontrol grubunda olmak üzere toplam 8 çocukla gerçekleştirilmiştir. Araştırmada veriler; ''Ebeveyn-Çocuk Bilgi Formu'' ve '' Okul Öncesi ve Anaokulu Davranış Ölçeği (PKBS-2)'' ile toplanmıştır. Deney grubundaki çocuklara her biri 30 dakika süren, 14 oturumdan oluşan oyun terapisi uygulanmıştır. Analizler nonparametrik olarak SPSS paket programı ile değerlendirilmiştir. Deney ve kontrol gruplarının ön test ve son test ortalamalarını karşılaştırmak için Mann Whitney U-testi, deney ve kontrol gruplarında ön test, son test ve izleme testi ortalamalarını karşılaştırmak için Wilcoxon İşaretli Sıralar Testi kullanılmıştır. Araştırmanın bulgularından elde edilen sonuçlar, deney grubundaki çocukların sosyal işbirliği, sosyal etkileşim, sosyal bağımsızlık gibi sosyal becerilerinin arttığı, içe yönelim ve dışa yönelim davranış problemlerinin azaldığını göstermektedir. Sonuç olarak oyun terapisinin 3-6 yaş grubu çocukların sosyal beceri ve problem davranışları üzerinde etkili olduğu saptanmıştır.
6-12 yaş grubundaki çocukların gelişiminde müzik eğitiminin rolü

Bu araştırmada, 6-12 yaş grubundaki çocukların gelişiminde müzik eğitiminin rolünü saptamak amacıyla, müzik derslerini okutan sınıf ve müzik öğretmenleriyle görüşmeler yapılmıştır. Bu görüşmeler sonuncunda öğretmenlerin tamamının müzik eğitiminin 6-12 yaş grubundaki çocukların gelişiminde önemli bir rolü olduğunu kabul ettikleri sonucuna varılmıştır. Bu görüşlerin ayrıntılarına bulgular ve yorumlanması bölümünde yer verilmiştir. İlköğretimde alınan müzik eğitiminin, bireyin yaşamının tüm evrelerinde yararlı olabileceği saptanmıştır.
Pediatrik hastalarda reçete uygunluğunun değerlendirilmesinde klinik eczacının rolü ve önemi

Amaç: Pediyatrik hastalarda ilaç uygunsuzluğu ve ihmallerinin saptanması amacıyla tasarlanan Pediatrics: Omission of Prescription and Inappropriate prescriptions kriterlerinin Türkiye'ye uygunluğunu değerlendirmek ve pediyatrik hastalarda reçete uygunluğunun sağlanmasında klinik eczacının rolü ve önemini saptamaktır. Gereç ve yöntem: 13 Kasım 2017- 13 Nisan 2018 tarihleri arasında yürütülen çalışmaya 4 poliklinik, acil servis ve genel pediyatri yatan hasta servisinden alınan 0-18 yaş arası çocuk reçeteleri dahil edilmiştir. Polikliniklerden ve acil servisten edinilen hasta reçetelerinin uygunluğu POPI'ye göre, genel pediyatri servisinden edinilen hasta verileri ise Pharmaceutical Care Network Europe sınıflandırmasına göre değerlendirilmiş, ilaçla ilişkili olası sorunlar sınıflandırılmıştır. Saptanan uygunsuz reçetelemeler, ihmaller ve ilaçla ilişkili olası sorunlar, ilgili sorumlu hekimlere raporlar halinde sunulmuş ve kabul ya da red şeklinde geri bildirim alınmıştır. Bulgular: POPI'ye göre değerlendirilen 271 poliklinik ve acil hastasının, 104'ünde 134 uygun olmayan reçeteleme; 18'inde ise 19 reçeteleme ihmali saptanmıştır. Uygunsuz reçeteleme ve ihmallerin %70'i kulak burun boğaz ve pulmoner sistem hastalıklarında, %10'u sindirim sistemi hastalarında, %20'si ise diğer hastalıklarda görülmüştür. PCNE'ye göre reçeteleri değerlendirilen 43 yatan hastanın 11'inde toplam 16 ilaçla ilişkili olası sorun saptanmıştır. Sonuç: POPI kriterlerinin birçok hastalığın reçete uygunluğunu değerlendirmede yeterli olduğu; ancak sık rastlanan bazı hastalıklara dair uygunsuz reçteleme ve ihmal kriterleri içermediği için geliştirilmesi gerektiği sonucuna varılmıştır. Uygun olmayan ilaç kullanımların saptanması ve önlenmesinde klinik eczacılara önemli görevler düşmektedir.
Çocuklarda ne yapıyoruz

Giriş ve Amaç: Pediatrik yaş gurubunda anestezi yaklaşımı anatomik, fizyolojik ve farmakolojik olarak erişkinlere göre birçok farklılık göstermektedir. Bu nedenle anestezide kullanılan ekipmanlar, yöntemler, ilaçlar farklılık göstermektedir. Yaşla ters orantılı olarak anestezide mortalite ve morbidite arttığı düşünülürse pediatrik hastalar için özel cerrahi ve anestezik stratejiler gerekmektedir. Bu sebeplerden dolayı her klinik pediatrik cerrahi vakalarında belli bir standart oluşturmalıdır. Bu çalışmanın amacı Adnan Menderes Üniversitesi Uygulama ve Araştırma Hastanesi ameliyathanesinde ameliyat olan pediatrik hastaların peroperatif anestezi kayıtlarının incelenmesi ve pediatrik anestezide gerek dökümantasyon gerek anestezi pratiğimizde ne durumda olduğumuzu görmek ve daha iyi bir anestezi uygulaması için neler yapabileceğimizi tespit etmektir. Metod: Çalışma prospektif gözlemsel olarak yapılmıştır. Kliniğimiz tarafından anestezi kayıt formu oluşturulmuştur. Bu formda, hastaya ilişkin demografik özellikler, anestezi yönetimine ilişkin bilgiler yer almaktadır. Eylül 2014 -Mart 2015 tarihleri arasında Çocuk Cerrahisi tarafından ameliyat edilen 200 pediatrik hastanın, preoperatif, intraoperatif ve postopereatif bilgileri bu forma kaydedilmiştir. Formdaki veriler sınıflandırıldıktan sonra istatistiksel analiz işlemi yapılmıştır. Bulgular: Araştırmamamızda, Eylül 2014 -Mart 2015 tarihleri arasında Çocuk Cerrahisi tarafından en fazla sıklıkta (n=74; %37) sünnet ve hipospadias ameliyatlarının yapıldığı, preoperatif midazolam sıklığının (n=82) daha fazla olduğu, ameliyat olan hastaların çoğunlukla 3-12 yaş grubunda olduğu, çoğunlukla LMA ile havayolu kontrolünün sağlandığı (121 hasta ;%60,5), yüz maskesi kullanımının sünnet gibi kısa vakalarda daha sık olduğu (n=34), sevofloran pediatrik hastalarda daha sık kullanıldığı (n=183), nöromuskuler blokajın geri döndürülmesinde sugammadeksin neostigmine göre daha sık kullanıldığı, rejyonal anestezinin daha sık yapıldığı (n=175; Kaudal: 167 ve Epidural: 8 ), rejyonel anestezide en fazla bupivakain (n=176) kullanıldığı saptanmıştır. Sonuç: Hastanemizde çocuk cerrahisi ameliyatı olan pediyatrik hastalara uygulanan anestezi yönteminin literatürdeki yapılmış araştırmaların sonuçları ile benzer olduğu ve anestezi pratiğinde ve kliniklerinde yaygın olan yöntemlerin bizim kliniğimizde de kullanıldığı sonucuna ulaşılmıştır. Midazolam dışındaki preoperatif medikasyon ajanlarının da kullanımıyla klinik deneyimimizin artacağını düşünmekteyiz. Isı ve nöromuskuler monitorizasyonu yaygınlaştırarak daha güvenli bir anestezi sağlayabiliriz.
Çocukluk çağında demir metabolizması ve hepsidin

Amaç: Bu çalışmada demir eksikliği anemisi olmayan sağlıklı çocuklar ve demir eksikliği anemisi olan çocuklarda hemoglobin, hematokrit, ortalama eritrosit hacmi, demir bağlama kapasitesi, ferritin, transferin satürasyon indeksi ve hepsidin düzeylerini değerlendirip, bu iki grupta hepsidin değerleri arasındaki farkı veya ilişkiyi ortaya koymayı amaçladık. Gereç ve Yöntem: Çukurova Üniversitesi Tıp Fakültesi Çocuk Sağlığı ve Hastalıkları Ana Bilim Dalı, Çocuk Polikliniği'ne Aralık 2008 ve Eylül 2009 arasında başvuran yaşları bir ile on altı arasında değişen, tam kan sayımında anemisi olan ve demir, demir bağlama kapasitesi ve serum ferritin değerleri demir eksikliği anemisi ile uyumlu, transferin satürasyonu < %16 ve C-Reaktif proteini normal 94 demir eksikliği anemili olgu ve yine yaşları bir ile on altı arasında değişen hemoglobin elektroforezi normal olan 91 sağlıklı çocuk çalışmaya alındı. Hasta grubunun ortalama yaşı 6,1 3,8, kontrol grubunun ortalama yaşı 7,0 3,9 idi. İki grubun tam kan sayımı, serum demir, demir bağlama kapasitesi, ferritin, CRP ve hepsidin parametreleri için kan örnekleri alındı. Anne sütü alımı ve beslenmeleri ayrıntılı olarak sorgulandı. Geliş yakınmaları kaydedildi. Elde edilen veriler istatistiksel olarak karşılaştırıldı. Bulgular: Bir ile 3 yaş grubu arasındaki hastaların önde gelen başvuru şikayeti büyüme geriliği, kilo alamama, üç ile 7 yaş grubu arasındaki hastaların önde gelen başvuru şikayeti büyüme geriliği, iştahsızlık ve kilo alamama idi. Yedi ile 12 yaş grubu arasındaki hastaların önde gelen başvuru şikayeti kilo alamama ve büyüme geriliği, on iki ile 16 yaş grubu arasındaki hastaların önde gelen başvuru şikayeti ise kilo alamama ve büyüme geriliği idi. Sonuçlar değerlendirildiğinde serum hepsidin düzeyleri ortalaması kontrol grubunda 219 ,51 70,72 ng/mL, hasta grubunun ise 141 ,44 71,53 ng/mL olarak bulundu. İki grup ortalama değerleri arasındaki fark istatistiksel olarak anlamlı idi (p< 0 ,05). Serum hepsidin düzeyleri ile hem hasta hem de kontrol grubunda serum hemoglobin, demir ve ferritin düzeyleri arasında istatistiksel olarak anlamlı korelasyon saptanmadı. Hasta ve kontrol grubunda yeterli anne sütü alımı açısından fark yoktu. Hasta grubunun 94'ünün 70 (% 70 ,5)'inde dengesiz beslenme mevcuttu. Sonuç: Sonuç olarak hepsidinin gelecekte demir metabolizması bozuklukları sonucu gelişen hastalıkların ayırıcı tanı ve tedavisinde yer alacağı düşünüldü.