turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
3 ay-18 yaş arasındaki çocuklarda saptanan nötropenilerde etyolojik sınıflama

Nötropeni, mutlak nötrofil sayısının ortalama değerinin iki standart sapmanın altına düşmesi olup; enfeksiyon, ilaç, malinite, immün yetersizlik veya otoimmünite gibi durumlara bağlı olarak nötropeni gelişebilir; özellikle enfeksiyonlar ve ilaçlar immün mekanizmaları tetikleyebilir. Nötropeni etyolojisi ile ilgili çalışmaların az olması ve nötropeni yönetiminde tam bir görüş birliğinin olmaması, bu olguların takip ve tedavisinde yetersiz kalınmasına yol açmaktadır. Türkiye'de nötropeni etyolojisi ile ilgili yapılmış bir çalışmaya rastlanmamıştır. Bu kesitsel çalışmanın amacı nötropeni saptanan hastalarda etyolojiyi belirlemek, enfeksiyon ve ilaç kullanma öyküsü olanlarda antinötrofil antikor taraması yaparak immün mekanizmaları değerlendirmektir. Gereç ve yöntem: Çalışmamız tek merkezli kesitsel bir çalışma olup, bu çalışma kapsamında; Kasım 2015 - Şubat 2016 tarihleri arasında İstanbul Üniversitesi İstanbul Tıp Fakültesi Çocuk Merkez Biyokimya Laboratuvarına gönderilmiş kan örneğinden yaklaşık 13.000 kan sayımı incelendi. Yaşları 3 ay - 18 yaş aralığında değişen 312 nötropenik hasta çalışmaya dahil edilip etyolojileri araştırıldı. Enfeksiyon veya ilaç ilişkili olduğu düşünülen nötropenik 106 hastanın serum örnekleri ile aynı yaş aralığındaki kontrol grubundan 39 gönüllünün serum örnekleri; ayrıca nötropenisi devam eden 12 hastanın ilk ve son serum örnekleri anti nötrofil antikor düzeyleri açısından karşılaştırıldı. Bulgular: Hasta grubunun 149'u kız (%47,8), 163'ü erkek (%52,2) idi. Kontrol grubunun ise 27'si kız (%69,2), 12'si erkek (%30,8) idi. Hasta grubu yaş ortalaması 5, 6 4,7 olup, kontrol grubunda yaş ortalaması 5,3 4,5 olarak bulundu. Tanıların 157'si (%50,3) enfeksiyon, 59'u (%18,9) ilaç, 34'ü (%10,9) malinite, 30'u (%9,6) metabolik hastalık, 26'sı (%8,3) sekestrasyon, 23'ü (%7,4) konjenital/edinsel kemik iliği yetersizliği, 16'sı (%5,1) immün yetersizlik, 15'i (%4,8) konjenital nötropeni, 8'i (%2,6) kronik idiyopatik nötropeni, 4'ü (%1,3) besinsel eksiklik, 2'si (%0,6) ikincil otoimmün nötropeni ile ilişkili olarak bulundu. Hasta ve kontrol grubu arasında anti-nötrofil antikor düzeyleri açısından istatiksel olarak anlamlı farklılık saptanmadı (p 0,05). Nötropenisi devam eden gruptakilerin ilk ve son alınan serum anti-nötrofil antikor düzeyleri arasında istatistiksel olarak anlamlı farklılık gözlenmedi (p 0,05). Sonuç: Nötropeni etyolojisine yönelik geniş çaplı çalışmalara ihtiyaç vardır. Anti-nötrofil antikor testinin yetersiz fikir vermesi nedeniyle rutin kullanımının çok gerekli olmadığı düşünülmüştür.
Astımlı çocuklarda sağ kalp fonksiyonlarının strain ekokardiyografi ile değerlendirilmesi

Amaçlar: Astım, çocukluk çağında en sık görülen kronik solunum yolu hastalığıdır ve yapılan çeşitli çalışmalar ile sağ kalp fonksiyonlarını etkileyebildiği gösterilmiştir. Yeni geliştirilmiş bir yöntem olan strain ekokardiyografi, geleneksel ekokardiyografi ile gösterilemeyen subklinik fonksiyon bozukluklarını saptamak için kullanılmaktadır. Bu çalışmanın amacı çocukluk çağı astımının sağ kalp fonksiyonları üzerine olan etkisini strain ekokardiyografi yöntemi ile araştırmaktır. Hastalar ve Yöntemler: Bu çalışmaya İstanbul Tıp Fakültesi Çocuk Sağlığı ve Hastalıkları Anabilim Dalı Çocuk Alerji Polikliniğinden takipli olan, 6-18 yaş arasındaki 70 (33E, 37K) astım tanılı çocuk ile aynı yaş grubunda 30 sağlam çocuk dahil edildi. Tüm katılımcıların özgeçmişş ve soy geçmişş bilgileri, demografik verileri tespit edildi, hem standart hem de strain ekokardiyografileri yapıldı. Astımlı çocuklarda hasta dosyalarından alerji deri testi, solunum fonksiyon testi, total IgE, kan eozinofil sonuçları, astım klinik özellikleri kaydedildi. Bulgular: Astımlı çocukların ortalama yaşı 11,40 2, 94 yıl, ortalama izlem süresi 7,46 3, 63 yıl idi. Hasta grubu ile kontrol grubu arasında konvansiyonel ekokardiyografi parametreleri, TAPSE, strain ile strain rate parametreleri arasında anlamlı bir fark saptanmadı (p 0,05). Astımlı çocuklarda strain ve strain rate değerleri ile atopi, ek atopik hastalık varlığı, hastalık süresi, son astım atağından sonra geçen süre, hastanın aldığı tedavi şekli, SFT değerleri ve hastalığın kontrol düzeyi arasında herhangi bir ilişki saptanmadı (p 0,05). Sonuçlar: Bu çalışmada çocukluk çağı astımında sağ ventrikül sistolik fonksiyonlarının erken dönemde etkilenmediği saptanmıştır. Ancak bu bulguların yapılacak yeni çalışmalar ile desteklenmesi gerekir.
İlkokul çocuklarında horlama ve uyku ile ilişkili solunum bozuklukları semptomları sıklığının değerlendirilmesi

Amaçlar: Uyku bozuklukları çocuklarda tüm yaşlarda görülmektedir. Habitüel horlama, obstrüktif uyku apne sendromunun en önemli semptomu ve risk faktörüdür. OUAS tanınmadığında çocuklarda gelişim geriliği, kardiyopulmoner hastalıklar, nörokognitif ve davranışsal bozukluklara yol açabilir. Çocuklarda habitüel horlama ve uyku ile ilişkili solunum bozukluğu semptomlarının sıklığı ve risk faktörlerinin saptanması amaçlandı. Gereç ve yöntemler: İlkokul çocuklarında yürütülmüş olan bu kesitsel araştırmada ebeveynler tarafından uyku alışkanlıkları ve horlama ile ilgili risk faktörlerini sorgulayan anket dolduruldu. Anket sonuçlarına gore çocuklar hiç horlamayanlar, ara sıra horlayanlar ve habituel horlayanlar olarak üç grupta sınıflandırıldı. Ek olarak habitüel horlama ile birlikte tanıklı apne ve uykuda nefes almada güçlüğü olanlar OUAS için yüksek riskli horlayanlar olarak tanımlandı. Bulgular: Dokuz yüz anket formundan 713 (%79,2)'ü değerlendirmeye alındı. İlkokul çocuklarında horlama sıklığı yaklaşık %20, habitüel horlama sıklığı ise %7,3 bulundu. Habitüel horlama; astımlı, alerjik rinitli, sık boğaz enfeksiyonu geçirme ve ailede horlama öyküsü olanlarda istatistiksel açıdan anlamlı olarak yüksek idi (p<0,05). Habitüel horlayanlarda uyku ile ilişkili gece ve gün içi solunum bozukluğu semptomları anlamlı olarak yüksek bulundu (p<0,05). OUAS açısından yüksek riskli horlayanlarda, ailenin apne sırasında çocuğunu sarsma olgusu hiç horlamayanlara göre 30 kat artış göstermekteydi. Okul performansı düşüklüğü ile OUAS ile bağıntılı baş ağrısı, astım ve ailede horlama öyküsü ilişkili bulundu. OUAS ile bağıntılı baş ağrısı, apne sırasında çocuğu sarsma, ağızdan nefes alma ve sık boğaz enfeksiyonu habitüel horlama için bağımsız risk faktörleriydi. Sonuç: Birinci basamak hekimliğinde ve genel çocuk sağlığı takibinde uyku ve horlamanın sorgulanmasının rutin muayenede yer alması, olası uyku bozukluklarının erken tanı ve tedavisini sağlayabilir.
2008-2013 yılları arasında çocuk enfeksiyon hastalıkları bilim dalı'nda izlenen tüberküloz vakalarının retrospektif değerlendirilmesi

Amaç: Bu çalışmanın amacı 2008- 2013 yılları arasında merkezimizdeki pediatrik tüberküloz ve latent tüberküloz olgularının; klinik, radyolojik, mikrobiyolojik, laboratuvar sonuçlarını içeren demografik özelliklerini ve tedavi karakteristiklerini değerlendirmek olarak belirlenmiştir. Gereç ve yöntem: Çalışmaya alınan 236 çocuğun yaş ortalaması 94,39 58, 73 ay olan olguların klinik özellikleri ve laboratuvar sonuçları retrospektif olarak incelendi. Tüberküloz hastalığı veya latent tüberküloz tanısı TDT, IGRA, PA akciğer grafisi, toraks BT, ARB ve kültür duyarlılık testleri kullanılarak konuldu. Bulgular: Yetmişaltı (33 kız/ 43 erkek) TB olgusunun 34'ü (%44,7) akciğer TB'u, 26'sı (%33,8) akciğer dışı TB ve 16'sı (%21,5) hem akciğer hem de akciğer dışı TB tanısı aldı. Akciğer grafisi ve toraks BT görüntülemelerinde en sık görülen imajlar sırasıyla %30 ve %64 olarak lenfadenopatiydi. En yaygın akciğer dışı tutulum 12 (%15,8) olgu ile lenf nodu TB'ydu. Temas öyküsü vakalarının 24'ünde (%31,6) tespit edildi. Mikrobiyolojik örnek alınabilen %54 olgunun %21'inde ARB ve %34'ünde kültür pozitifliği saptandı. İlaç dirençi ise olguların 6'sında (%7,9) mevcuttu. Takibi tamamlanan TB olgularının tedavisi başarı ile tamamlandı ancak izleminde %11,8'inde sekel gelişti. Yüz altmış (63 kız/ 97 erkek) latent TB tanısı alan olgunun %20'sinde aile taraması pozitif saptandı. TDT pozitifliği %91, 9 saptanırken IGRA testi %19, 4 idi. Belirsiz IGRA sonuçları %0,6 saptandı. Sonuç: TB olgularından temas öyküsü sıklığı LT olgularından daha fazlaydı. Ev teması ve yapılan taramalar TB'un kontrolu için çok önemlidir. Mikrobiyolojik tanı oranı dünya ile benzer şekilde düşük saptandı ve ilaç direnci açısından çocukluk TB'u hakkında sınırlı veri elde edilebildi. Bu konu ile ilgili daha çok çalışmaya ihtiyaç vardır.
Eksojen obezitesi olan çocuklarda metabolik sendrom ve tip 2 diyabet sıklığı

Amaç: Obezite medikal ve sosyal açılardan ciddi sorunlara yol açan bir problemdir. Çocukluk çağı obezitesi ileriki yaşamda erişkin dönemi de etkilemekte, metabolik sendrom, Tip 2 diyabet, polikistik over sendromu, kardiyovasküler hastalıklar, kolik olmayan karaciğer yağlanması, koroner arter hastalığı gibi birçok morbidite ve mortaliteye yol açan bir durumdur. Biz de bu çalışmamızda aşırı tartılı veya obez çocuklarda Tip 2 diyabet ve metabolik sendrom sıklığını araştırmayı amaçladık. Gereç ve yöntem: Çalışmamızda İstanbul Üniversitesi, Büyüme Gelişme ve Pediatrik Endokrinoloji Bilim Dalı Polikliniği'ne fazla kilolu olma şikayeti ile 2000 ve 2013 tarihleri arasında başvurmuş olan 474 hastanın poliklinik dosya bilgileri geriye dönük olarak incelendi. Hastaların özgeçmişş, soy geçmişş bulguları, başvuru, 6. ay ve yıllık izlemine göre fizik muayene ve laboratuar bulguları kaydedildi. Metabolik sendrom modifiye WHO kriterlerine göre tanımlandı. Sonuçlar: Hastaların (kız: 239 ve erkek:235) geliş yaş ortalaması 10,91 3, 06 (0,90-17,20) yıl, %20,5'i (n: 97) aşırı tartılı ve %79,5'i (n:377) obez idi. Modifiye WHO kriterlerine göre metabolik sendrom sıklığı tüm grupta %30,8, obezlerde %37, 7 ve aşırı tartılılarda %4,1 olup aralarındaki fark istatistiksel olarak anlamlı bulundu. Metabolik sendromluların %71,4'ünde dislipidemi, %23,7'sinde kolesterol yüksekliği, %55,7'sinde trigliserid yüksekliği, %19,8'inde HDL düşüklüğü, %61,6'sında tansiyon yüksekliği, %97,3'ünde VKİ >95 p, %91,1'inde insülin yüksekliği ve %83,2'sinde HOMA-IR yüksekliği tespit edildi. ADA kriterlerine göre 45 hastada (% 9,5) bozulmuş açlık glikozu, 24 (%5) hastada bozulmuş glikoz toleransı, 4 (%0,84) hastada Tip 2 diyabet saptandı. İzlemde öncesinde insülin direnci ve aile öyküsünde diyabet olan bir hastada 4. yılında Tip 2 diyabet tanısı aldı. Tartışma: Aşırı tartılı veya obez olmak metabolik sendrom ve tip 2 diyabet gelişimi için temel risk faktörüdür. Bu nedenle bu komplikasyonların önlenmesi için obezite ile mücadele önemlidir.
Obez çocuklarda idrar bisfenol A düzeylerinin değerlendirilmesi

AMAÇÇocuklarda obezite sıklığı dünyada ve ülkemizde hızla artmaktadır. Etiyolojide değişen çevre özellikle endokrin kirleticilerin önemi büyüktür. Bisfenol A günlük yaşantımızda vazgeçilmez sıklıkta kullandığımız birçok eşyada özellikle gıda ve içecek ambalajlarında bulunan bir kimyasaldır. Östrojenik ve obesojenik etkileri gösterilmiştir. Amacımız konuya dikkat çekmek ve Türk çocuklarına ait veri sağlamaktır. HASTALAR VE YÖNTEMLERİstanbul Tıp Fakültesi Büyüme, Gelişme ve Pediatrik Endokrinoloji Bilim Dalı polikliniğinde fazla tartılı ve obezite tanıları ile takipli çocuklardan vaka grubu, Genel Pediatri polikliniğine başvuran benzer yaş ve cinsiyet dağılımı gösteren çocuklardan kontrol grubu oluşturuldu. Ağırlık, boy, bel çevresi ölçüldü; anket ile beslenme, yaşam tarzı, aile öyküsü hakkında bilgi edinildi; açlık kan şekeri, insülin ve kan lipid profili değerlendirildi; taze spot idrar örneği cam idrar kabına alındı, -20 Co'de çalışmaalanına dek saklandı. Likit kromotografi/ kütle spektrometri yöntemi ile idrar örneklerinde bisfenol A ve bisfenol A glukronid tayini yapıldı. BULGULARÇalışmaya katılan 172 çocuğun %47,7'si (n=82) erkek, %52,3'ü (n=90) kız, yaşları 4 ile 18 arasında olup ortalaması 11,68 3, 25 yıldır. Kreatinin ile düzeltilmiş idrar BPA ve BPAG toplamı genel ortalaması 138 ,46 224,08, obez grupta 182 ,46 293,18; fazla tartılı grupta 105 ,91 174,95; 104,36 127, 80 mg/g kreatinin saptanmıştır. VKİ ve BPA düzeyi arasında zayıf korelasyon saptanmış olsa da istatistiki olarak gruplar arasında BPA düzeylerinde anlamlı bir fark görülmemiştir. Hastaları BPA düzeylerine göre gruplandırarak yapılan incelemelerde obezite prevalansı BPA düzeyi ile ilişkilendirilmemiştir. SONUÇLARBildiğimiz kadarıyla ülkemizde BPA'nın obeziteye yönelik etkilerini inceleyen ilk çalışma olması nedeniyle önemlidir. Obezite ile idrar BPA arasında zayıf bir ilişki görülmüştür. Daha büyük ölçekli, çok merkezli çalışmalar Türk toplumunun etkilenme düzeyini doğru olarak gösterebilir.
Akut batın tablosu ile batın BT çekilen çocuklarda mezenterik lenf nodlarının değerlendirilmesi ve bulguların kontrol grubu ile karşılaştırılması

Amaç: Akut Batın tablosu ile gelen çocuk hastaların mevcut batın BT incelemelerinde mezenterik alanda saptanan lenf nodlarının klinik anlamlılığını araştırdık. Kontrol grubunda ise travma nedeniyle batın BT çekilen çocuk hastaların BT bulgularını değerlendirdik ve iki hasta grubu bulgularını karşılaştırdık. Materyal ve Metod: Toplamda 100 birey çalışmaya alındı. Bireyler 33 kadın ve 67 erkek olgudan oluşturuldu. Kontrol grubunda travma nedeniyle acile başvuran hastalar değerlendirilmiş olup hasta grubunda ise akut apandisit, akut pankreatit, akut kolesistit, akut hepatit, invajinasyon, renal kalkül ile acile başvuran hastalar çalışmaya dahil edildi. Tüm hastalar lenf nodu boyutuna, yerleşimine ve yaş dağılımına göre gruplara sınıflandırıldı. Tüm görüntüler acil servisimizde bulunan 16 dedektörlü 0,5 mm multislice ve radyoloji anabilim dalında bulunan 64 dedektörlü 0,5 mm multislice bilgisayarlı tomografi cihazlarında elde edildi. Bulgular: Çalışmamızda, 0-4 yaş hasta grubunda kısa aksı 5 mm'nin altında olan lenf nodları sayısının ortalama değerinin diğer yaş gruplarına oranla daha fazlaydı. Çocuk yaşı arttıkça hem hasta hem kontrol gruplarında kısa aksı 8 mm üzerinde olan lenf nodlarının sayısı azalmaktaydı. Ancak hasta ve kontrol grupları arasında kıyasladığımızda hasta grubunda kısa aksı 8-10 mm ve >10 mm olan lenf nodlarının sayısı kontrol grubuna oranla daha fazla izlendi. Lenf nodlarının, hastaların %49'unda mezenter kökünde, %49'unda ise sağ alt kadranda yerleştiğini tespit ettik. Hasta ve kontrol gruplarını ayrı değerlendirdiğimizde: 40 birey sayısı olan hasta grubunda lenf nodlarının yerleşim yeri %60 oranla sağ alt kadran ve %38 oranla mezenter kökünde izlendi; 60 birey sayısı olan kontrol grubunda ise lenf nodlarının yerleşim yeri %41 oranla sağ alt kadranda,% 57 oranla ise mezenter kökünde izlendi. Sonuç: Mezenterik lenf nodlarının, akut batın tablosu ile gelen çocuk hastalarda travma ile gelen hastalara göre sağ alt kadranda daha fazla yerleşimi akut appandisit gibi enflamatuar süreçleri işaret edebilmektedir. Mezenterik lenf nodlarının boyutu ve sayısı ise akut batın tablosu ve tramva ile başvuran çocuk hastalarda ayrıcı tanı yapılabilmesi için büyük önem taşımamaktadır.
Kronik böbrek yetersizliği tanılı çocuklarda kan ve idrar üromodulin düzeyleri ile böbrek işlev kaybı arasındaki ilişkinin değerlendirilmesi

Kronik böbrek yetersizliği fonksiyonel böbrek kitlesinin kaybına bağlı glomerül filtrasyon hızının kalıcı olarak azalmasıdır. Çocukluk çağında önemli bir morbidite nedeni olan KBY'nin son yıllarda insidans ve prevelansı giderek artmaktadır. Çocuklarda KBY'nin son dönem böbrek yetersizliğine ilerlemesi ve buna bağlı olarak ortaya çıkan komplikasyonların önlenebilmesi için progresyonu etkileyen faktörlerin saptanması önemlidir. Üromodulin, Henle kulpunun çıkan kolundan sentezlenen Tamm-Horsfall proteini olup son yıllarda erişkin yaş grubunda KBY'nin ilerlemesi ile ilişkili olduğunu gösteren çalışmalar yapılmıştır. Ancak bu konuda çocuk yaş grubunda herhangi bir çalışma bulunmamaktadır. Bu çalışmanın amacı KBY tanılı çocuklarda kan ve idrar üromodulin düzeyleri ile KBY'nin ilerleyişi arasında bir ilişki olup olmadığını saptamaktır. Gereç ve yöntem: Çalışmaya İstanbul Üniversitesi İstanbul Tıp Fakültesi Çocuk Nefroloji Polikliniği'nden takipli 86 hasta ve 24 sağlıklı çocuk dahil edildi. Kan ve idrar üromodulin düzeyleri ELİSA yöntemiyle çalışıldı. Hasta ile kontrol grubu ve farklı KBY evrelerindeki hastalar kan ve idrar üromodulin düzeyleri açısından birbirleri ile karşılaştırıldı. Bulgular: Olguların 44'ü (%40) kız ve 66'sı (%60) erkekti. Yaş ortalaması 11,98 4, 95 (7,2 ay - 19,17 yaş) idi. Hasta grubunda idrar üromodulin düzeyi ve idrar üromodulin/kreatinin oranı kontrol grubuna göre istatistiksel olarak anlamlı derecede yüksek saptandı (p<0.05). İdrar üromodulin düzeyi ve idrar üromodulin/kreatinin oranı evre 4 ve evre 5 KBY'de evre 1'e göre istatistiksel olarak anlamlı derecede daha yüksek ve evre 5'de evre 2'ye göre istatistiksel olarak anlamlı derecede daha yüksek bulundu (p< 0 ,05). Hasta grubunda idrar üromodulin düzeyi ve idrar üromodulin/kreatinin oranı ile eGFR arasında istatistiksel olarak anlamlı negatif korelasyon tespit edildi (sırasıyla r=-0. 228 p<0.05, r=-0. 371 p<0.05). Hasta grubunda kontrol grubuna göre serum üromodulin düzeyleri daha yüksek olmakla birlikte istatistiksel olarak anlamlı farklılık bulunmadı ve eGFR ile serum üromodulin düzeyleri arasında istatistiksel olarak anlamlı korelasyon saptanmadı (p 0.05). Sonuç: Bulgularımız çocuklarda idrar üromodulin düzeyleri ve idrar üromodulin/kreatinin oranının KBY'nin ilerlemesi ile ilişkili olduğunu göstermiştir.
Pediatrik hematoloji hastalarında febril nötropeni döneminde viral solunum paneli incelemesi

Amaç: Hematolojik malignite tanısıyla takipli pediatrik hastalarda febril nötropeni ataklarında solunum yolu virüslerini incelemeyi amaçladık. Gereç ve Yöntem: 1 Ocak 2014 ile 30 Temmuz 2015 tarihleri arasında, İstanbul Üniversitesi İstanbul Tıp Fakültesi Çocuk Sağlığı ve Hastalıkları, Çocuk Enfeksiyon ve Çocuk Hematoloji ve Onkoloji kliniklerinde yatırılarak takip ve tedavi edilen hematolojik malignensili hastalardan klavuzlara göre tanımlanmış febril nötropeni atak dönemi incelendi. Hastalarla ilgili klinik özellikler, labaratuar ve mikrobiyoloji sonuçları, solunum yolu virüs incelemeleri hasta takip formuna kaydedildi. Solunum yolu patojenlerinin RotorGene Q platformunda saptanması için gerçek zamanlı ve multipleks PCR yöntemi ile çalışan FTD Respiratory Pathogens 21 kit kullanıldı. İnfluenza A (H3N 2 ve H1N1), influenza B, Rinovirüs, Koronavirüs NL63, 229E, OC43, HKU1, Parainfluenza virüs tip 1, 2, 3, 4, insan Metapneumovirüs A/B, İnsan Bocavirüs, Respiratuvar sinsisyal virüs A/B ve adenovirüs bu kitler aracılığıyla bakıldı. Veriler istatistiksel analizi için SPSS paket programı 15.0 versiyonu kullanıldı. İstatistiksel olarak p<0, 01 ve p<0, 05 değerleri anlamlı bulundu. Bulgular: Febril nötropeni tanılı hastaların %57,7'sinde atak döneminde solunum yolu virüsü saptanmıştır. Hastalarımızın 32'si erkek (%61,5) ve 20'si kız (%38,5) idi. Çalışmaya 3 ay-16 yaş arası toplam 52 olgu (ort:7,24 4, 10 median= 6 yaş) katıldı. En sık %36, 5 oranında ALL tanısı mevcuttu. En sık ve eşit oranda saptanan virüsler; %13, 5 oranında İnfluenza, Parainfluenza, Koronavirüs ve Rinovirüs(7) olarak saptandı. Sonuç: Hematolojik malignite tanısıyla takipli hastalar sepsis açısından yüksek riske sahiptir. Febril nötropeni atağında erken dönemde burun sürüntüsü ile alınan solunum yolu virüsleri bu riski azaltabilmektedir.
Pediatrik hodgkin lenfomada 18F FDG pet-BT'nin yeri

Amaç: Çocukluk Çağı Hodgkin lenfoması tedaviye iyi yanıt veren uzun yaşam süresi ile seyreden hastalık grubudur. Bu hastalık grubunda tanı ve tedavi takibinde günümüzde en çok kullanılan yöntem olan 18F FDG PET-BT ile hastalık yönetimi de gün geçtikçe önemi anlaşılan bir konudur. Biz bu retrospektif çalışmada pediatrik grupta tanı almış Hodgkin lenfoma olgularında evreleme, interim ve tedavi yanıtı PET-BT lerinde SUVmax SUVmax, Deauville ve Cheson 2007 kriterlerini kullanarak bunların kliniğe katkısını araştırmayı amaçladık. Hasta ve Yöntemler: Arşivimizde 2009- 2013 tarihleri arasında tanı almış pediatrik grup Hodgkin lenfoma hastalarından evreleme, interim ve tedavi sonu çalışmaları yapılmış 45'i erkek 27'si kadın toplam 72 hasta çalışmaya dahil edildi. Hastaların tedavi öncesi evreleme (n:72), tedavi ortasında interim (n:57) ve tedavi sonu (n:46) PET-BT çalışmaları mevcuttu. PET-BT çalışmaları; SUVmax, SUVmax, Deauville ve Cheson 2007'ye göre başlangıç ve interim ve tedavi sonu görüntülerde analiz edildi. Tüm bulgular birbiri ile karşılaştırıldı ( SUVmax, Deauville, Cheson 2007). Progresyonsuz sağkalım ; SUVmax, Deauville ve Cheson 2007'ye göre hesaplandı. Bulgular: Yaş ortalaması 12,9 ve ortalama takip süresi 33,6 aydı. 72 hastanın 6'sı evre 1, 36'sı evre 2, 15'i evre 3 ve 15'i evre 3 idi. 32'si nodüler sklerozan 26'sı miks cellüler, 2'si lenfositten fakir 2'si lenfositten zengin alt tipteydi. 21'inde dalak tutulumu izlendi. Hastaların büyük çoğunluğu primer tanıyı servikal bölgeden almıştı (n:63). Takipte 9 hastada klinik nüks izlendi. Genel sağkalım %100, 5 yıllık PFS %80 olarak bulundu. Primer lezyon bölgesinde; PET 1'de ortSUVmax 11 ,37 5,5 (2,46-26), PET 2'de 2,1 1,65 (0,4-8,7) ve PET 3'de 2 ,88 2,22 (0,3-10,6) olarak hesaplandı. İleri evre hastalarda ortSUVmax değeri erken evredekilerden yüksek bulundu (p: 0 ,003). Dalak için %83 duyarlılık ve %91 özgüllük ile ortSUVmax cut-off değeri 2,1 olarak belirledi. Cheson 2007'ye göre Hastaların 57 PET2 çalışmasında 24 tanesi kısmi yanıt, 33 tanesi tam yanıt gösterirken; tedavi sonu 46 çalışmada (PET3) 27 tanesi tam yanıt, 14 tanesi kısmı yanıt ve 5 tanesi nüks göstermiştir. Klinik nüksü öngörmede Cheson 2007 hem PET2 hem de PET3'de istatistiksel olarak anlamlı saptamıştır (p: 0 ,014). SUVmax1- 2 %66 cut-off ile PFS'yi öngörmede yetersiz kalırken; SUVmax1- 3 %73 cut-off ile istatistiksel anlamlılık saptanmıştır (p:0.000). PET1-2'de Deauville 2009'a göre sensitif ve konservatif okuma Cheson 2007 ile çok uyumlu saptanmıştır. Ayrıca Deauville ve SUVmax birbiri ile korele saptanmıştır (r: -0,471, p: 0 ,000). Sonuç: Kalitatif ve semi kantitatif yöntemler birbiri ile uyumlu saptanmıştır. Tüm yöntemlerin progresyonsuz sağ kalımı öngörmede negatif prediktif değerleri yüksek olarak bulunmuştur (NPV: %88,6-97,06).