turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Antalya'da Osmanlı Dönemi mezar taşları; Alanya ve Manavgat ilçeleri

Türk kültür mirasının en güzel örneklerinden olan mezar taşları, tarihe birinci derecede kaynaklık etmeleri açısından büyük önem taşımaktır. Yapıldıkları devrin, kültürün, sanatın, etnik yapının, inancın birer yansıması olan bu çok değerli taş vesikalar bu yönleri ile düşünüldüğünde incelenerek korunması gereken en önemli eserler olmaktadır. Bu neden ile 'Antalya'da Osmanlı Dönemi Mezar Taşları; Alanya ve Manavgat İlçeleri'konulu bu tez çalışması meydana getirilmiştir. Çalışmada ilk olarak bu konu ile ilgili kaynak taraması gerçekleştirilmiş, adı geçen yerlerde mezar taşları tespit edilerek fotoğraflanmış ve katalog kısmı oluşturulmuştur. Yapılan incelemeler sonucunda Alanya ve Manavgat ilçelerinde özgün mezar formunu koruduğu durumlarından anlaşılan 76 mezar yapısı tespit edilmiştir. Bu mezarlar toprak mezar, çerçeveli mezar, sandık mezar ve kapak taşlı mezarlar olmak üzere 4 ana grupta incelenmiştir. Çalışma kapsamında katalog bölümünde baş ve ayak taşı olmak üzere toplam 400 mezar taşı tanıtılmıştır. Bunlardan 262 tanesi baş taşı, 138 tanesi ayak taşıdır. Mezar taşları erkek ve kadın olarak sınıflandırıldığında toplam 262 baş ve 138 ayak taşından, 187 baş ve 96 ayak taşının erkeklere, 63 baş ve 26 ayak taşının kadınlara ait olduğu belirlenmiştir. baş ve 16 ayak taşının ise hangi cinse ait olduğu tespit edilememiştir. Mezar taşlarından 3 tanesi 17. yy ikinci yarısına, 5 tanesi 18. yy ilk yarısına, 31 tanesi 18. yy ikinci yarısına, 47 tanesi 19. yy ilk yarısına, 73 tanesi 19. yy ikinci yarısına, 58 tanesi 20. yy ilk yarısına aittir. Geriye kalan 45 baş taşında( 7 tanesi ayak taşı ile birlikte) ve baş taşı bulunmayan 15 ayak taşında tarih belirlenememiştir. Mezar taşlarından en erken tarihli örnek H-1085 / M-1674- 75 tarihli, en geç örnek ise 1930 tarihlidir.
Denizli Türk Dönemi mezar anıtları

Tezimizde, Denizli sınırlarında yer alan mezar anıtları geniş bir çerçevede ele alınmıştır. Çalışma süresince, yapılar hakkında kütüphane ve arazi araştırmaları gerçekleştirilmiştir. Mezar anıtları tek tek incelenmiş, fotoğrafları çekilmiş, ölçüleri alınıp çizimleri yapılmıştır. Burada yatan kişiler hakkında gerek türbe çevresinde yaşayan halktan, gerekse kütüphane kaynaklarından bilgi edinilmiştir. Çalışma dört ana bölümden oluşmaktadır. İlk bölümde Denizli'nin kısa tarihine yer verilmiştir. İkinci bölümde; eserlerin kataloğu, üçüncü bölümde kaynaklarda varlığı bilinen yapılar ele alınmıştır. Dördüncü bölümde; genel bir değerlendirmesi yapılan Denizli mezar anıtlarının Türk Sanatındaki yeri, benzerleriyle karşılaştırılarak ortaya konmaya çalışılmıştır.
Klasik yöntemlerle kağıt terbiye usulleri ve uygulamalar

Sanatın birçok alanında ileri düzeyde olan Osmanlı Devleti, kitap sanatlarında daasırlara meydan okuyan eserleriyle günümüz sanatlarına öncülük etmektedir. Çok sayıda el yazması eser farklı müze ve kütüphanelerde sergilenmektedir. Osmanlı Devleti'nde kitap sanatlarının en önemli malzemelerinden olan kağıt, yüzeyinin pürüzlü olması, mürekkebin istenilen miktarda kağıda nüfuz etmemesi gibi nedenlerden ötürü ham hali ile kullanılmamıştır. Kağıt kullanılabilir haledönüştürülünceye kadar bir dizi işlemden geçirilmiştir. Kağıt öncelikle bitkisel veya hayvansal kökenli boyar maddelerle çeşitli teknikler uygulanarak boyanmıştır. Daha sonra kağıda, 'ahar' adı verilen kağıdı koruyucu ve kalemin kağıt yüzeyinde ilerleyişineyardımcı olan özel terkipler uygulanmıştır. Ahar sıvısı, yazım yanlışlarında kağıtyüzeyindeki düzeltmelerin veya düzeltme amaçlı yapılan silme ve kazıma işlemlerininkağıda zarar vermeden gerçekleştirilebilmesi açısından önemlidir. Kağıda daha sonraterbiyenin son safhası olan 'mühreleme' işlemi uygulanmıştır. Bu işlem ile aharlıkağıtların ahar tabakasının kağıda tespiti sağlanmış olup, kağıt yüzeyine pürüzsüz bir görünüm kazandırılmıştır. Kağıt bu safhadan sonra kullanıma hazır hale dönüştürülmüştür. Terbiyeden geçirilmiş kağıtlar istif edilerek ağırlık altında bir süredinlendirilip, daha sonra kağıt muhafaza usulleri dikkate alınarak, saklanma koşullarına uygun, rutubetten uzak ve nemsiz ortamlarda uzun yıllar muhafaza edilmiştir. Bu çalışmada, Osmanlı döneminde uygulanan kağıt terbiye usullerine aitbilgilere, çeşitli kütüphanelerden gerekli literatür taramaları gerçekleştirilerekulaşılmıştır. Edinilen bu bilgiler doğrultusunda geleneksel yöntemlere bağlı kalınarakkağıt terbiyeleme usulleri ile ilgili çok sayıda uygulama gerçekleştirilmiştir. Uygulamaların görselleri de eklenerek sonuçlar ayrıntılarıyla kaydedilmiştir. Bu çalışmada Osmanlı döneminde kullanılan kağıtlara benzer kalite ve sağlamlıkta, sanatsal değeri yüksek düzeyde olan kağıtlar oluşturmak hedeflenmiştir.
Anadolu'da Mısır Tanrılarına yapılan tapınaklar

İsis ve Osiris, Mısır dininin baş tanrılarıdır. Bu iki tanrının kültü Büyük İskender zamanından başlayarak, Mısır dışına yayılmıştır ve Ptolemaioslar döneminde bu yayılma daha da yoğunlaşmıştır. Anadolu'da, İsis ve Osiris kültünün yayıldığı yerlerden biridir. Burada, Ephesos, Pergamon, Priene, Kyme, Stratonikaia ve Miletos gibi birçok kentte İsis ve Serapis'e tapınaklar yapılmıştır. Burada yaşayan halk bu tapınakları yapmakla hem Mısırlı tüccarların buralarda ibadet etmelerini sağlamış, hem de artık kendi tanrılarından saydıkları İsis ve Serapis'e karşı görevlerini yerine getirmişlerdir.
Süleymaniye Kütüphanesi Ayasofya yazmaları cild örnekleri

San'at eseri niteliği taşıyan ilk cildlerin, Uygurlara dayandığı bilinmektedir. İslamiyetle birlikte cild san'atı, farklı kültür coğrafyalarında farklı üslublarla gelişimini devam ettirmiştir. İslam cildine dair bilinen ilk örnekler Tolunoğulları (868 - 905) dönemine aittir. Daha sonra cild san'atı gelişimini Gazneli ve Selçuklularla devam ettirmiştir. XI. yüzyılda Anadolu'ya giren Selçuklular, XIII. yüzyılda rumi üslubunu geliştirmiş, bu üslub Anadolu Beyliklerinde devam etmiş ve Osmanlı'ya geçişi sağlamıştır. XV. ve XVI. yüzyıllarda, cild san'atı klasik dönemine ulaşmıştır. Fakat diğer san'at dallarında olduğu gibi bu san'at dalındaki gerileme de çok geçmeden kendini göstermiştir. Bugün, bu san'at hazinemiz kütüphanelerimizin tozlu raflarında çürümeye yüz tutmuştur. Bize düşen görev, bu müstesna eserleri çürüyüp, tarih olmaya bırakmamaktır. Dolayısıyla çalışmamız bu düşünceden yola çıkarak şekillenmiştir. Türkiye'nin sayılı yazma eser kütüphanelerinden biri olan Süleymaniye Kütüphanesi, bu anlamda bir hazinedir. Araştırmanın birinci bölümünde cild san'atı hakkında genel bilgiler verildikten sonra, katalog kısmında, Süleymaniye Kütüphanesi Ayasofya bölümünde bulunan yirmi adet yazma eser cildi incelenmiştir. Eserlerin ismi, dili, konusu, ölçüleri, sayfa sayısı, ketebesi ve müellifi belirtilerek künyeleri verilmiştir. Eserlerin yapım teknikleri, süsleme unsurları ve ketebelerine bakılarak, cildleri hakkında değerlendirme yapılmıştır.
Seyahatnameler ışığında Mekke'de Osmanlı mİmarİ eserleri

'Seyahatnameler Işığında Mekke'de Osmanlı Mimari Eserleri' başlıklı bu çalışma, Mekke'de Osmanlı Devleti tarafından inşa edilen ve Osmanlı tamirinden geçmişş mimari eserleri ele alıp bu eserlerin seyyahlar üzerinden incelenip yorumlanmasıyla oluşturulan bir çalışma olmuştur. Çalışmanın ilk kısımlarında Mekke şehri tüm yönleriyle ve özel olarak Osmanlı'nın mimari bakış açısı altında değerlendirilirken, teze ismini veren kısımda öncelikle şehrin bir haritasına ve seyyah-eser tablosuna yer verilmiştir. Haritadaki tüm mimari eserler, aynı zamanda bu bölümün devamında da işlenmiş olan eserlerden ibaret tutulmuştur. Seyyah-eser tablosunda ise hangi seyyahın hangi mimari eseri ziyaret edip bahsettiği basitçe belli edilmiştir. Bu sayede çalışmaya kronolojik bir zemin hazırlanmıştır. Son olarak yapılan bu çalışmanın genel çıkarımını özetleyecek olursak hem İslamiyet öncesi hem de İslamiyetin ilk yıllarından itibaren kıymetli olduğu bilinen bu şehre, Osmanlı Devleti gerek vakıflarla, gerek surre ile ve gerekse de inşa ettiği mimari eserlerle verdiği değeri kanıtlamıştır. Osmanlı Devleti bu şehirde bulunduğu ortamın coğrafi ve kültürel yapısına uyumlu eserler üretmiştir. Bu durumu hem kendi inşa ettiği eserlerde hem de tamirinden geçen eserlerde gözlemlemek mümkün olmuştur. Zamanla farklı devletlerin farklı icraatlarıyla beraber çok katmanlı bir mimari görünüm sergileyen şehirde, idarenin değişimiyle birlikte eserlerin birer birer ortadan kaldırıldığı ve günümüzde de bu eserlerin bulundukları bölgelere farklı amaçlara hizmet eden mimari tasarımlar yerleştirildiği müşahede edilmiştir.
Sensorial urbanism and smellscapes: Documenting and exhibiting Istanbul's cultural heritage

Bu tez, kokuyu somut olmayan kültürel miras kapsamında inceler. Koku alanı her ne kadar göz ardı edilmiş olsa da tarih, kültürel miras ve mekanı deneyimleyebileceğimiz eşsiz bir ortamdır. Duyusal yaklaşım bir katalizör gibi beden, duyular, bellek ve çevre arasındaki etkileşimi daha iyi algılamamızı sağlar. Bu tez, İstanbul örneği üzerinden kokunun tarihsel belge ve değişim ölçütü niteliklerini vurgular ve toplumsal bellek ile mirasa erişimde nasıl kullanılabileceğini açıklar. Bu çalışma tarihi Mısır Çarşısı ile Eminönü'nün koku alanlarına odaklanır. Sözlü tarih, haritalama, tarih araştırması ve yaratıcı uygulamaların yanı sıra psikoloji ve nöroloji bilimlerinden faydalanarak geçmişşi daha iyi anlama ve değerlendirmemize yardımcı olur. Bu doktora araştırmasının önemli bir bölümünü de 14 Nisan ve 8 Haziran 2016 tarihleri arasında Koç Üniversitesi Anadolu Medeniyetleri Araştırma Merkezi'nin ev sahipliği yaptığı 'Koku ve Şehir' sergisi oluşturur. Bu sergi, ziyaretçileri Türkiye'nin tarihi ile modernleşme süreci ve değişimini koku üzerinden deneyimlemeye davet etmiştir. Ayrıca ziyaretçilere koku ile etkileşim imkanı sunarak İstanbul'un duyu alanları ile ilgili bilgi birikimimize katkıda bulunmuştur. Bu tez hem 'Koku ve Şehir' sergisini analiz eder hem de müzecilik uygulamaları üzerinden bir bağlama oturtur. Bu tez İstanbul'a dair yeni duyusal veriler ortaya koyar ve bunları belgeleme, inceleme ve sergilemede yardımcı olabilecek yeni yöntemlere katkıda bulunur. Araştırmalar, somut olmayan kültürel miras üzerine olan bu gibi çalışmalar ile kuşkusuz zenginleşecektir. Bu tezin de vurguladığı gibi, somut olmayan kültürel miras diğer duyularla birlikte koku ve bedensel deneyimleri kapsamalıdır.
Albrecht Dürer tasvirlerinde passion ikonografisi

Hıristiyan sanatında en sık işlenen konu İsa'nın Çilesi'dir. Bu bölüm Hıristiyan ikonografisinde Passion terimiyle ifade edilmektedir. Sanat, Hıristiyanlığın ilk döneminden itibaren dine hizmet ederken, Rönesans'la birlikte sanatçılar sanatın dine bağımlılığından kurtulmuş ve dış dünyayla yönelmişlerdir. Rönesans döneminde ünlü sanatçılar yetişmiş, önemli eserler verilmiştir. Albrecht Dürer de Yüksek Rönesans döneminde yaşamış, Kuzey ve Alman resim sanatının en önde gelen ressamı sayılmıştır. Kendisinden sonra gelen tüm Alman sanatçılara da yol gösterici olmuştur. 1471- 1528 tarihleri arasında yaşamış olan sanatçının farklı tekniklerde yaptığı birçok eseri bulunmaktadır. Çalışmamızda bu eserler arasından üç farklı teknikte yaptığı dört Passion serisinde yer alan toplam 15 sahneye ait 39 eser ikonografik açıdan incelenmiş ve kendi aralarında karşılaştırmalar yapılmıştır. Eserlerin ifadesel anlatımlarının ikonografiyle uyumu analiz edilmiş ve Dürer'in üslubu ikonografi bağlamında incelenmiştir.
Osmanlı kıyafet albümleri (1770-1810)

Bu çalışmada, 1770- 1810 yılları arasında karakteristik bir profilin izlendiği Osmanlı kıyafet albümleri; dönemin tarihsel, ekonomik, politik, sosyal ve kültürel koşullarıyla ilişkili olarak incelenmiştir. Yerli-yabancı üslubun birbirine yaklaştığı bu dönem hakkında farklı verilere erişilmesi, kimi yeni irdelemelere ve Osmanlı resim sanatında Avrupa etkisinin tartışılmasına olanak vermiştir.18. yüzyıl sonu sanatsal üretiminin en belirgin yönlerinden biri, padişahtan sokak satıcılarına kadar Osmanlı insanının, yaşamının yansıtıldığı albümlere çok rağbet gösterilmesidir. Bu albümlerin sipariş sebepleri, albüm figürlerinin tüm Avrupa'ya yayılma yolları, ressamlarının sanat piyasası içindeki yeri, etnik kimliklerinin önemi; alıcı, üretici ya da sanatçı arasındaki ilişki gibi birçok konu, çalışmayı ana merkezde olan, bu tezle albüm ressamı olduğu anlaşılan Kostantin Kapıdağlı'ya yöneltmiştir. Onun atölyesinden çıkmış eserler; yerleşmiş kalıpların birleştirilmesi, farklı ihtiyaçlar için yeniden üretilmesi anlamında 'yeni' kavramıyla bütünleştirilip Yeni Dönem Kıyafet Albümleri olarak adlandırılmıştır. Kostantin Kapıdağlı; Rum, Türk, Hıristiyan, Müslüman, Avrupa ve İran kültürünü, geleneklerini içselleştirerek kendi kültürü, dini, diliyle kaynaştırmış bir Osmanlı sanatçısıdır. Hem dini, etnik kökeni ile güçlü bağlarını sürdürmüş; ikonalar, dini yapılara duvar resimleri yapmış, hem de Müslüman merkezli bir toplumun sarayı için önemli eserler üretmiştir. Onun atölyesinden Avrupa'ya yayılan ve Osmanlı imgesini yansıtan albüm resimleri uzun yıllar kopyalanmış, yeniden üretilerek birçok Avrupalı tarafından tuvale aktarılmıştır. Bu tezle, Osmanlı kıyafet albümleri alıcılarının; elçiler, diplomatlar, gezginler, Osmanlı dünyasına merakı olan yöneticiler, hükümdarlar, yolları İstanbul'a düşen, görevli olarak gelen askerler, sanatçılar, mühendisler, bilim adamları, gözlem komisyonlarında yer alanlar, koleksiyoncular, doğu uzmanları gibi kişiler olduğu saptanmıştır. 18. yüzyılda Avrupa'da oluşan yeni kültürlü burjuvazi toplumuna hitap edecek eserlerin, yayınların gerçekleştirilmesi, Türk konulu tiyatro, opera, balolar yapılması, yayınevlerinin Aydınlanma'nın ansiklopedik geleneğiyle örtüşen yayınları piyasaya sürmesi, antikitenin etkisiyle Grand Tour'ların artması, Fransız devriminin ardından milliyetçiliğe geniş çevrelerin destek vermesi, Rum kültürü başta olmak üzere değişik etnik toplulukları gösterecek yayınlarda, projelerde, raporlarda görsel arşivlere ve bilgiye ihtiyaç duyulması, öte yandan sömürge arayışı içinde olan başta Fransa ve İngiltere'nin belirledikleri misyonun uygulayıcıları askerlerin, bilim adamlarının gördükleri her şeyi kayıt altına almaları gibi, albümlere talebi arttıran doğrudan ve dolaylı nedenler sayılabilir. Sonuç olarak söz konusu kırk yıl içinde üretilmiş olan Osmanlı kıyafet albümlerinin sadece Aydınlanma çağının yarattığı bir ortamın sınıflanmış ürünleri olarak meraklı alıcılara hitaben değil; siyasal, toplumsal, ekonomik koşullara bağlı, bilinçli uygulanan, yön verilen bir siyasetin şekillendirdiği eserler olduğu anlaşılmıştır.
Safranbolu evlerinde ahşap ve metal süslemeler

Bu araştırmanın amacı, geleneksel Safranbolu evlerinde ahşap ve metal süslemelerin özelliklerinin yapım tekniklerinin belirlenmesi, ahşap süslemelerin sınıflandırılarak açıklanıp, somut örneklerle belgelendirilerek, kapılardaki tokmakları ve kapı üzerindeki metal süslemeleri değerlendirerek örneklerle de destekleyerek incelemektir. Geleneksel Türk ahşap işçiliğinin somut örneklerini oluşturan, Safranbolu evlerinde var olan, ahşap tavanlardaki süslemeler, kapı, pencere, dolaplar, iç ve dış mekan bezemelerinde kullanılan ahşap süslemelerin özelliklerinin yapım tekniklerinin incelenerek üzerindeki desenler belirlenmiş, kompozisyon şekillerinin tabloları düzenlenip örneklerin çizimleri yapılarak belgelenmiştir. Çalışmada alan araştırmasına dayalı betimleme yöntemi izlenmiş olup kaynak taraması ile kavramsal çerçeve oluşturulmuştur. Ahşap işçiliği hakkında genel bilgiler verilip, Geleneksel Safranbolu evlerinin yapımında kullanılan malzemeler, evlerin bölümleri, genel özellikleri, ahşap ve metal süslemelerin görüldüğü alanlar, yapım teknikleriyle birlikte açıklanmıştır. Süslemelerde kullanılan motif ve kompozisyon özellikleri tablolar halinde sunulmuştur. Ahşap ve metal süslemelerin örneklerini oluşturan, fotoğraf çekimleri, çizimleri günümüzdeki haliyle belgelenmiştir. Genellikle 18. ve 19. yüzyıl sivil mimarinin örneklerini oluşturan Safranbolu evleri; kültürel değerleriyle, sosyal yaşam şekliyle, el sanatlarıyla biçimlenmiş olup, yapılanırken insanın rahatını ön planda tutularak oluşturulmuştur. Ahşap ve metal süslemelerinin nadide örneklerini sunan Safranbolu evlerinin, gerek yapım ve süsleme teknikleri açısından gerekse yapıldığı yüzyılın ahşap işçiliğinin örneklerini oluşturması açısından, bu çalışmanın daha sonra yapılacak araştırmalara kaynaklık edebileceği düşünülmektedir.
Çallı kuşağı resminde mimarinin kullanımı

Kuşağı sanatçıları çalışmalarında, çeşitli mimari yapı ve öğeleri bazen resimlerinin ana konusu olarak bazen de konuyu güçlendirici, destekleyici bir unsur olarak sıklıkla kullanmışlardır. Yurtiçi ve yurt dışında resmettikleri eserleri incelendiğinde; neredeyse aynı yer ve aynı açıdan birden fazla defa aynı mimari yapı veya öğeyi çalıştıkları görülmektedir. Türk Resim Sanatı'nda 1914 Kuşağı, Çallı Kuşağı, Meşrutiyet Kuşağı, Türk İzlenimcileri Türk Empresyonistleri gibi isimlerle anılan Kuşak ressamlarının sanatsal çizgilerinde tek bir akımın etkisi görülmemekle birlikte ortak bir üsluptan bahsetmek de zordur. Eserlerinde, Akademizm'in çizgi, perspektif ve konturlarına, Oryantalizm'in İslam mimarisi ve geleneksel giysili figürler içeren görünümlerine, Gerçekçilik akımının nesneleri idealize etmeden tüm aksak, kırık, dökük yönleriyle aktaran toplumsal gerçekçi duruşuna, Barbizon Okulu ve İzlenimciliğin doğadan çalışma prensibine, Romantizmin insani duyguları ön plana çıkaran anlatımına, İdealizmin hayal ürünü, fantastik motiflerine, Simgeciliğin, soyut anlatım diline, Fovizm'in nesneden bağımsız, konturları belirgin, canlı renklerine, Dışavurumculuğun çarpıtma ve abartı içeren resim diline, Geç-İzlenimci Cezanne'ın kare, silindir gibi geometrik formlara ayrılmış, yoğun renklerine rastlamak mümkündür. Çallı Kuşağı ressamlarının mimari konulu eserleri incelendiğinde, Paris eğitimleri sırasında ya da yurtdışı seyahatlerinde gezip gördükleri sergi ve müzelerde etkilendikleri Avrupalı sanatçıların resimleriyle konu seçimi, kompozisyon ve üslup anlamında oldukça benzer hatta bazen aynı denilebilecek yakınlıkta oldukları görülmektedir. Bu eserlerde, Avrupalı ressamların çalışmalarında görülen, göge uzanan kulelerin yerini minarelerin, kiliselerin yerini camilerin, botların yerini ise kayıkların aldığı görülmektedir. Bu durum, Kuşak ressamlarının eğitim gördükleri Paris Güzel Sanatlar Akademisi ve Julien Akademisi'nin öğretisinin temelinde yer alan Neo-Klasik ressam Ingres'nin sanatsal yönlendirmesi kapsamında değerlendirilebilir.
18. ve 19. yüzyıllarda İngiltere'de neo gotik mimarlık ile gotik yazının kesişimi

18. yüzyıl, birbirine zıt Aydınlanmacı ve Romantik düşüncelerin karşı karşıya geldiği şiddetli bir mücadeleye tanıklık etmiştir. Aydınlanma değerlerini savunanlar zihnin ve aklın duygulardan üstün olduğunu öne sürmüş ve ilerlemeci fikirlerinin somut hali olan Antik Yunan ve Roma formlarını yürekten benimsemişlerdir. Öte yandan, Neo Klasisizmle ilişkili fikirlerden hazzetmeyen Romantikler, Orta Çağların en önde gelen üslubu olan Gotik'e yeniden hayat vermeyi tercih etmişlerdir; çünkü bu tarzın huşu yaratan etkisinin, yüceyi arayışlarıyla uyumlu ve vazgeçilmez olduğunu düşünmektedirler. Bununla eş zamanlı bir şekilde, karanlığa ve ölüme yönelik ilgisiyle ayırt edilen bir janr olan Gotik roman aynı Romantik değerleri temel alarak ortaya çıkar ve kendisine gözde mekan olarak Orta Çağ mimarlığının sağ kalabilmiş harabelerini seçer. Bu çalışma, kökleri Katolik Orta Çağ'ın derinliklerine yayılan özgün Gotik'in düşünce ve inanışlarının Romantikler tarafından nasıl algılandığını, kullanıldığını ve dönüştürüldüğünü araştırmayı, ayrıca Gotik'i gerek yazında gerekse mimarlıkta diriltme çabasının boşuna olup olmadığını sorusuna bir yanıt bulmayı amaçlamaktadır. Bu amaç doğrultusunda, Gotik romansların başyapıtları incelenmekte ve Gotik mekanları yorumlama tarzları, Neo Gotik mimarlığınkiyle kıyaslanmaktadır. Neo Gotik mimarlık ile Gotik roman sadece benzer fikirleri değil, öncüleri de paylaşırlar. Zira ilk Gotik romanları yazanlarla ilk Neo Gotik binaları inşa ettirenlerın aynı kişiler olduğu görülür.
Kayseri'nin Develi ilçesindeki Türk mimari eserleri

Orta Anadolu'da Kayseri ili' ne bağlı bir ilçe olan Develi'nin, Hitit ve Roma'ya bağlı Kapadokya Krallıkları ile Bizans döneminde artan önemi, Anadolu Selçuklu ve Beylikler döneminde 13. ve 14. yüzyıllarda da devam etmiştir. Antik çağlarda 'Tanrı'nın oturduğu yer' olarak belirtilen, Erciyes'in güneyinde yer alan Gereme dini yerleşimi, Fraktin'de Tanrı ve Tanrıça figürlerinin bulunduğu kaya anıtları, erken dönem mimari örneklerini verirken, Türk döneminde ilk yerleşimin olduğu Yukarı Develi, Anadolu Selçuklularının birbiri ardınca inşa ettikleri cami, türbe, zaviye ve tekke ile mimari mirasın zincirlerini oluşturmuştur. Çoğunluğunu bulunduğu yörenin kolay işlenebilen taşlarından ve Strabon'un da belirttiği Erciyes'in çevresindeki ormanların kerestelerinden alan mimari yapı malzemesi her dönemde kullanılmıştır. Bu malzeme Anadolu Selçuklu, Beylikler ve Osmanlı dönemlerinde inşa edilen cami, türbe, medrese ve zaviyelerin sade kuruluşlu mimarisinde de yapı taşlarım oluşturmuştur. İlginç olan, her dönemde dini mimarinin pek çok örneğine rastlanırken, kervansaray, han olarak adlandırılan ticari konaklama merkezlerinin bölgede inşa edilmemiş olmasıdır. Bunun nedeni Develi'nin, Kayseri'den Çukurova'ya inen geçit bölgesinde olmasında aranabilir. Çünkü dağlık kısımlarda yolların kontrolünü yapacak askeri mimarlık örnekleri olan pek çok kale inşa edilmiştir. Develi'de Osmanlı döneminde yoğun bir imar faaliyeti görülmezken, sadece Selçuklu ve Beylikler dönemindeki yapıların tamir edildiği veya ihtiyaç duyulan bölgelere, örneğin Şınlı'da M Hamidiye Medresesi gibi, çok gerekli mimari eserlerin yapıldığı, yönetim merkezi olan Aşağı Develi'ye yerleşimin olmasıyla, dini mimari örneklerinden camilerin aynı plan şeması ile devam ettiği görülür.
Portraits of the Ottoman sultans in English publications of the seventeenth century

Bu çalışma, on yedinci yüzyıl İngiltere'sinde basılmış kitaplardaki Osmanlı sultanı portreleri üzerinedir. Bu dönemde, İngiltere ve Osmanlı İmparatorluğu arasındaki ilişkilerin, ticaret ve politika yolları ile gelişmesi sonucu, İngilizlerin Osmanlı İmparatorluğuna olan ilgileri artmıştır. Bu ilgi, XVI. ve XVII. yüzyıllarda İngiliz akademisyenler, diplomatlar ve gezginleri Osmanlı İmparatorluğu üzerine kitaplar yayımlamaya yöneltmiştir. Bu yayınların bazıları Osmanlı sultanlarını betimleyen resimler içermektedir. Bu tez, öncelikle bu resimleri barındıran kitapları belirledikten sonra, bu yayınlardaki Osmanlı sultan portrelerini, XVI. yüzyıldan XVIII. yüzyıla kadar Avrupa ve Osmanlı İmparatorluğunda üretilmiş Osmanlı sultan imgeleri çerçevesi içine koymayı amaçlamaktadır. Tüm bu portrelerde ortak bir ikonografi geleneğinin varlığını ve İngiliz portrelerinin bu geleneğe uyup uymadığını sorgulayan bu çalışma, İngiliz portrelerin Avrupa'daki olası önörneklerini belirleyerek Osmanlı ve Avrupa kaynaklı sultan portreleri arasındaki estetik alışverişi ortaya koymaya çalışmaktadır.