turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
16-18. yüzyıl Osmanlı minyatürlerinde bahçe teması

'16. - 18. yüzyıl Osmanlı minyatüründe bahçe teması' konulu tezimizde, minyatür sanatının geleneksel yapısı içinde çeşitli şekillerde yer alan bahçe tasvirleri örneklerini irdelemeyi amaçladık. incelememiz sırasında öncelikle bahçe olgusunun Osmanlı kültüründeki yeri, önemi ve bunun minyatür sanatına yansıma şekli belirlenmeye çalışıldı. Daha sonra 16. yüzyıldan itibaren tarihi konulan resimleme yoluna gitmiş ve estetik özellikleri yanında belge niteliğinde değer kazanmış Osmanlı minyatür sanatının, gerçekçi üslubu içinde tasvir edilmiş bahçe görüntülerinin, kompozisyonlar genelinde kullanım şekilleri ve tasvirlerde yer alan kalıplaşmış motifler belirlenmeye çalışıldı. 16. yüzyıldan 18. yüzyıla kadar rastladığımız bahçe tasvirlerinin, gelişim ve değişim çizgisi oluşturulmaya çalışıldı. Son olarak dönemin diğer İslam ülkelerinde yapılmış minyatürlerdeki bahçe tasvirleri ile Osmanlı minyatürlerindeki bahçe tasvirleri arasındaki ortak ve ayrı unsurlar üzerinde duruldu. Topkapı Sarayı Müzesi ve İstanbul Üniversitesi Kütüphanesi'nde ulaşabildiğimiz minyatürlü yazmalar ve mevcut kaynakların incelenmesi sonunda, Osmanlı minyatür sanatının gelişim çizgisine paralel üslup özellikleri gösteren bahçe tasvirlerinin, minyatürün asıl konusunu oluşturduğu örneklerin yanı sıra, konuya fon ya da ön plan teşkil ederken içerdiği motiflerin - Osmanlı minyatür sanatının gerçekçi ve detaycı yaklaşımımdan da yola çıkarak- dönemin bahçe mekanlarının karakterini oluşturan elemanlarla yakın benzerlikler gösterdiğini söylemek mümkün olmaktadır. Yüzyıllar boyunca Osmanlı minyatürlerinde ince bir zevk ile işlenmiş bahçe tasvirleri, 18. yüzyıldan itibaren, Osmanlı kültürünün hemen her alanında hissedilen batı etkileri neticesinde değişimlere uğramış, minyatürlerdeki diğer doğa tasvirleri ile beraber, başlı başına manzara resimlerine dönüşen bir yol izlemişlerdir. m
Sivas'taki Geç dönem Osmanlı kamu yapıları

ilanıyla birlikte bütün Osmanlı topraklarında değişen ve gelişen sosyal ve ekonomik hayatın gereksinimlerini karşılayacak şekilde, kamu yapılarının inşası büyük bir hız kazanmıştır. Osmanlı Mimarisi'nin 18. yüzyıl ile birlikte Barok ve Ampir gibi batılıüsluplarda mimarlık ürünleri vermesi ve 20. yüzyıl başlarında daha çok ideolojik bir üslup olarak tanımlanan Milli Mimarlık üslubunda ürünlervermesi durumunu, özellikle 19. yüzyıl sonlarından itibaren Sivas'ta kamu yapıları bazında görmemiz mümkündür. Genel olarak kesme taştan yığma tekniğinde inşa edilen Sivas'taki Geç Dönem Osmanlı Kamu Yapıları özgün cephe tasarımlarıyla dikkat çekmektedir. Bu yapılar plan özellikleri açısından, Geç Dönem Osmanlı Mimarisi'nin tip projelerinin başarılı örnekleridir. Yapılardaki süslemeler ise genel olarak dönem özelliklerini yansıtacak şekilde yapılmış olup, yapılarınüsluplarının belirlenmesinde önemli bir etkendir. Bu çalışma ile 1850- 1916 yılları arasında Sivas'ta inşa edilen kamu yapılarının döneminin özelliklerini en iyi şekilde yansıttığı ve döneminindeğerlendirilmesinde önemli katkılar sağlayacak yapılar olduğu ortaya konmuştur.
Anadolu Selçuklu hanlarından Kırkgöz Han'ın değerlendirilmesi

Bu çalışmada, Antalya ili Döşemealtı ilçesinde yer alan, XIII. yy. Selçuklu hanlarından, Kırkgöz Han ele alınmıştır. Yapının; inşa tarihinin, banisinin, yapım dönemi içindeki işlevinin tespit edilmesine, geçirdiği değişikliklerin araştırılmasına, bugünkü durumunun belgelenmesine çalışılmıştır. Kırkgöz Han ile ilgili bugüne kadar yapılmış çalışmalar incelenmiş ve tek bir başlık altında toplanmaya çalışılmıştır. Çalışma kapsamında Kırkgöz Han'ın günümüzdeki durumu incelenip, tarihi kaynaklar ele alınarak benzer örneklerle karşılaştırılması yapılmıştır. Anadolu Selçuklu hanları içinde Kırkgöz Han'ın mimari özellikleri ve yeri tespit edilmeye çalışılmıştır. Yapının inşa edildiği dönemde Anadolu Selçukluların içinde bulundukları, siyasi, sosyal ve ticari durumlar incelenmiştir. Han mimarisinin başlangıcından Kırkgöz Han'ın inşasına kadar geçen süreçte hanların gelişimi ele alınmış ve Kırkgöz Han'ın ticaret hayatı içindeki önemi belirlenmeye çalışılmıştır. Kırkgöz Han Anadolu Selçuklu dönemine ait hanlardan birisi olup, inşa edildiği tarihte, ticaret hayatının önemli öğelerinden birisi olmuş, bulunduğu mevkide ihtiyaca cevap vermiştir. Bunun yanı sıra kapalı bölümü olan hanların bir örneğini teşkil etmesi ile de kaynaklara geçmişştir.
XII-XIV. yüzyıllarda Anadolu'da tıp kurumları

XII-XIV. Yüzyıllarda Anadolu'da inşa edilen Tıp Kurumları darüşşifa, maristan, darüssıhha, darülafiye, darürraha vb. farklı terimlerle adlandırılmıştır. Bu dönemden günümüze ulaşan Anadolu tıp kurumları, Kayseri Gevher Nesibe Darüşşifası, Sivas İzzeddin I. Keykavus Darüssıhhası, Divriği Darüşşifası, Tokat Gökmedrese Darüşşifası ve Amasya Darüşşifası'dır. Günümüze ulaşamayan Anadolu tıp kurumları ise Mardin Eminüddin Maristanı, Çankırı Darüşşifası, Kastamonu Pervaneoğlu Ali Darüşşifası, Sivas Rahatoğlu Darürrahası, Konya Maristan-ı Atik, Konya Alaeddin Darüşşifası ve Aksaray Darüşşifası'dır. Bu çalışma günümüze ulaşan tıp kurumlarının mimari plan gelişimi özellikleri ve ortak mimari özelliklerinin tespitini amaçlamaktadır. İnceleme sonuncunda ilk tıp kurumlarının bir külliye bünyesinde yer aldığı ancak Amasya Darüşşifası'nda olduğu gibi zamanla bağımsız bir yapı olmaya doğru bir plan gelişimi sürecinin yaşandığı tespit edilmiştir. Ayrıca Anadolu tıp kurumlarının ortak mimari özelliği olarak giriş eyvanına açılan mekanların varlığı tespit edilmiştir.
Karaman merkezdeki kiliseler

İç Anadolu Bölgesi'nin önemli kentlerinden biri olan Karaman, ilkçağdan bu yana günümüze kadar birçok uygarlığa ev sahipliği yapmış ve büyük kültürlerin beşiği olmuştur. Karaman da Hitit, Roma, Bizans, Osmanlı, Selçuklu kültürleri derin izler bırakmıştır. Bu zengin kültürlerin bir bölümünü oluşturan Karaman il merkezinde bulunan Bizans dini mimarisine ait Bazilikal Planlı Kiliseler'in araştırıldığı bu çalışma; yöredeki Bizans Bazilikal Planlı Kiliselerini saptayabilmek, yapıları gerek plan ve mimari gerekse süslemeleri bakımından incelenerek belli bir çerçeveye oturtulmasını sağlamak ve günümüzdeki durumlarını tespit edebilmek amacını taşımıştır. Bu amaçlar doğrultusunda yaptığımız çalışma sonucu; Karaman il merkezinde ve Binbir Kilise Bölgesinde Bazilikal Planlı 12 kilise incelenmiştir. Bu yapıların 6 tanesi Karaman'ın Madenşehir Köyünde Binbir Kilise harekelerinin içinde, 2 tanesi Yukarı Ören harabelerinde 2 tanesi Değle Öreni harabelerinde ve 2 tanesi de il merkezine yakın mesafede köy yerleşkelerinin içerisinde inşa edilmiştir. Yapıların çoğu yıkılmış ve birçoğunun temel izleri bile bulunmamaktadır. Konumuz kapsamına giren kiliselerin ayrıntılı arazi çalışmaları yapılarak plan çizimleri gerçekleştirilmiştir. Görsel zenginlikle desteklenerek detaylı anlatımlarla tanıtılan kiliselerin son durumları ortaya konulmuştur. Bölgedeki kilise yapılarının tanıtım tipolojisi; konumu ve tarihçesi, plan ve mimari özellikleri, süsleme, malzeme ve teknik ve bugünkü durumları sistemlerine göre sınıflandırılmıştır. Karaman ve çevresi IV. yy'dan itibaren Hristiyanlar için önemli yerleşmelerden biri olmuştur. Hristiyan yerleşim birimlerinden daha çok yapılan kiliselerin yanı sıra manastırlar inşa etmişlerdir. Arap istilası ve doğal afet sebebiyle tahriplere rağmen bir kısım temel seviyede de olsa günümüze ulaşmayı başarmışlardır. Bizim için Bizans sanatı onun ürünü olan, mimari eserlerin önemi bizim üzerinde yaşadığımız topraklarda vücut bulmasıdır. Sanat Tarihi açısından önemi ise İslam Sanatı ile birlikte Ortaçağa damgasını vuran bir sanat oluşudur.
Hayat mecmuasında yer alan Türk ve İslam sanatı yazılarının tahlili

Çalışmamız, 1926- 1929 yılları arasında yayımlanmış olan 146 sayılık Hayat isimli haftalık derginin İslam Sanatı ile ilgili makale ve yazılarını konu edinmektedir. Giriş kısmında Osmanlı Devletinin Batılılaşma süreci ele alınmış, matbaanın Anadolu'ya gelişi ve dergicilik tarihi üzerinde durulmuştur. Birinci bölümde Hayat mecmuasının analizi yapılmış; derginin yapısı, boyutu, sayfa sayısı gibi şekli özelliklerinin yanı sıra amacı ve muhtevası üzerinde durulmuş ve yazar kadrosu hakkında bilgi verilmiştir. İkinci bölümde derginin tüm sayılarının ve yazılarının taranmasıyla tesbit edilen İslam sanatı konulu yazılar yer almıştır. Üçüncü bölümde derginin ve yazıların değerlendirmesi yapılmıştır. Sonuç kısmında ise, bir geçiş döneminde neşredilen Hayat mecmuasının hayata, değişimlere, sanata, sanatçıya, Şark ve Garb sanatına bakış açısı tahlil edilmiştir.
Eskişehir'deki Selçuklu eserleri ve kitabeleri

Eskisehir'deki Selçuklu Eserleri ve Kitabeleri konulu çalısmamız; Giris, Katalog veDegerlendirme bölümlerinden olusmaktadır. Giris bölümünde; konunun tanımı, amacı ve önemi ile ilgili bilgi verilmekte ve ayrıcaEskisehir'in tarihi hakkında bir kısım bulunmaktadır. Katalog bölümünde; Eskisehir ilindeki Selçuklu eserleri tespit edilerek bu eserleryerlerinde incelenmistir. Bu kısımda bu eserler sınıflandırılarak yapılar hakkında bilgi verilmistir. Degerlendirme bölümünde; kitabeler hakkında bilgi verilmis ve Eskisehir ilinde tespit edilen Selçuklu kitabeleri bu bilgilere göre tasnif edilmistir. Tezin en son kısmında ise kaynakça ve fotograflar bölümüne yer verilmistir.
The silent city: Reading tomb structures at the Latin Catholic cemetery in Feriköy, İstanbul

Bu çalışma, İstanbul'daki Feriköy Latin Katolik Mezarlığında bulunan yapıların üslup açısından incelenmesine yönelik bir araştırmayı içermektedir. Öncelikle Avrupa'damezarlıkların şehir dışına taşınması ile İstanbul'da bulunan Katolik mezarlıklarınkuruluşu ve tarihçesi ele alınmıştır. Katalog bölümünde, Feriköy'de bulunan 172 mezar seçilerek bu yapılarda kullanılan süsleme ve bezeme unsurları ayrıntıları ile incelenmiş, işaret ve sembollerin anlamları da kapsamı içinde açıklanmıştır. Çalışmaya konu olan üslup analizinin sonuçları ele alınırken, İstanbul'daki Katoliktoplumunun kültürel kimliği ile ilişkilendirilmesi ve dönemin kentsel mimarideğişimleri çerçevesinde değerlendirilmesi amaçlanmıştır.
Kilitbahir Kalesi geç dönem Osmanlı yapılarının arkeolojik ve tarihsel incelemesi

Kilitbahir Kalesi: Çanakkale İli, Eceabat İlçesi'ne bağlı, kalenin ismi ile anılan Kilitbahir Köyü'nde yer almaktadır. 594. parselde yer alan kalenin, mülkiyeti Maliye Hazinesine ait olup, Kültür ve Turizm Bakanlığı'na tahsis edilmiştir. Ayrıca kalenin yer aldığı Kilitbahir Köyü'nün, Osmanlı arşiv belgelerinde Gelibolu Sancağı'na bağlı olduğu anlaşılmaktadır. Kilitbahir Kalesi 1462 yılında inşa edilmiş ve yakın tarihe kadar askeri amaçlar için kullanılmıştır. Kale, mimari özellikleri itibariyle diğer Osmanlı kalelerinden farklı bir tarzda inşa edilmiştir. Kaleye, kuruluşundan günümüze kadar farklı dönemlerde yeni eklemeler yapılmış ve birçok defa tadilattan geçirilmiştir. Bu çalışmada, kalenin inşa tarihi, mimari özelliği, tarihi süreçte geçirdiği tadilat ve kalede yapılan yeni eklemeler ele alınmıştır. Çalışmanın ana konusunu ise, 2015- 2016 yıllarında kalede yapılan arkeolojik kazı çalışmalarında ortaya çıkarılan mimari yapılar ve diğer küçük buluntulardır. Çalışma için; Başbakanlık Osmanlı Arşivi, Tapu Genel Müdürlüğü Arşivi, Fransız Mili Kütüphanesi Arşivi'nden elde edilen farklı dönemlere ait harita, çizim, plan, gravür ve daha önceden kalede yapılan arkeolojik kazı raporlarından faydalanılmıştır.
XV. - XVII. yüzyıl hayvan figürlü İznik seramikleri

İznik seramiklerinde bitkisel bezemelerin ağırlıklı olmasına karşın hayvan figürlü desenler de büyük bir bölümü oluşturmaktadır. En erken hayvan figürlü İznik seramikleriyle XlV. y. y.'da karşılaşılmış, XV. y. y.'da yaygınlaşan hayvan figürleri en yaygın kullanımına XVI. y. y.'da ulaşmıştır. XVII. y. y.'da da hayvan figürleriyle karşılaşılmış ancak XVI. y. y.'daki zenginliğe ulaşamamıştır. Efsanevi yaratıklar, balık, tavşan, kuş, geyik, aslan, kaplan, fil, köpek, maymun, at, hayvan mücadele sahneleri görülen betimlemelerdir. Bunun yanı sıra hayvan figürü biçiminde seramik biblolar da görülmektedir. Form olarak en çok tabak tercih edilmiş, ancak matara, maşrapa, kase, sürahi, bardak formları da kullanılmıştır. XlV. y. y.'dan itibaren görülmeye başlayan hayvan figürleri ile İznik seramiklerindeki desen zenginliği daha da artmıştır. XlV. y. y.'dan XVII. y. y.'a kadar devam eden hayvan figürlü İznik seramiklerinde figürler çeşitlidir. Simurg, ejderha, siren ve sfenks gibi efsanevi yaratıklar, su kuşları, ötücü kuşlar ve tavus kuşu gibi kuşlar, tavşan, geyik, karaca, boğa gibi av hayvanları, aslan, kaplan gibi yırtıcı hayvanlar, balık, köpek, maymun, yılan, domuz ve fil gibi diğer hayvanlar da İznik seramiklerinde betimlenmişlerdir. Konu olarak genelde hayvan mücadele sahneleri, bahar açmış çiçekler arasında tavuskuşları ve tek olarak betimlenen hayvanlardan oluşmaktadır.
Türkiye Cumhuriyeti mimarlığının modernleşme sürecinde mimar Giulio Mongeri: Bursa Çelik Palas Oteli ve kaplıcası

Osmanlı İmparatorluğu'nun son yıllarında, hem de Cumhuriyet'in ilk yıllarında mimarlık tarihimizde öne çıkan mimarlardan biri olan Giulio Mongeri, Sanayi-i Nefise Mektebi'nde hocalık yaparak geleceğin mimarlarını yetiştirmiş ve bir sonraki kuşağın mimarlık anlayışında da etkili bir rol üstlenmiştir. Çalışmamızda Giulio Mongeri, ailesi ve kendisi hakkında ulaşılan yeni bilgiler ışığında değerlendirilmiştir. Osmanlı İmparatorluğu'nun son yıllarında İstanbul'da yapılar inşa eden Mongeri, bu dönem çoğunlukla batı kaynaklı seçmeci üslubu tercih etmiştir. Cumhuriyet'in ilanıyla birlikte, mimarlık etkinliklerini yeni başkent Ankara'da ve Türkiye'nin çeşitli kentlerinde sürdüren Mongeri'nin dönemin benimsenen akımı olan I. Ulusal Mimarlık Akımı'nda eserler verdiği görülmektedir. 1920'lerin sonuna gelindiğinde modern üslubun benimsenmesi Mongeri'yi de Modern Mimari'ye yönlendirmiştir. Çalışmamız Mongeri'nin modern üslupta tasarladığı tek ve kendisinin son yapısı olan Bursa Çelik Palas Oteli ve Kaplıcası'na odaklanmıştır. Mongeri'nin dönemin mimarlık anlayışına uygun Art Deco üslubunu da kullandığı bu yapı, mimari özellikleri ile değerlendirilirken, hem seçmeci üslupta, hem I. Ulusal Mimarlık Akımı'nda yapılar tasarlamış bir mimar olarak Mongeri'nin Modern Mimari'ye yaklaşımı da tartışılmıştır. 1935 yılında hizmete giren Bursa Çelik Palas Oteli ve Kaplıcası aynı zamanda ülkemizin ilk kaplıca otel tasarımı olması açısından da önemlidir. Kuruluşundan beri balolara, toplantılara, kongrelere ev sahipliği yapmıştır. Pek çok onarım ve yenileme geçiren yapı topluluğu günümüzde de Bursa'nın önemli imgelerinden biri olarak varlığını korumaktadır.
Osmanlı Dönemi'nde Türk minyatürü

Türk resim sanatının 'klasikleri' olarak kabul edilen 'minyatürler' çağdaş ilkelliğin stilizasyonunu taşıyarak, modern sanata ışık yakmışlardır, üzerindeki temel niteliklerinden ötürü, çekim güçlerini günümüz sanatçılarına kadar ulaştırmış ve onlara esin kaynağı olmuşlardır, işte bu nedenlerden ötürü minyatürlere resim sanatımızın çıkış noktası demek yanlış olmaz Minyatür sanatında, dış dünyadaki diğer sanatları kavrama, yorumlama, betimleme ve yansıtma yetisi, Osmanlı dünyasının sahip olduğu fiziksel ve tinsel potansiyel ile doğru orantılı olarak gelişmişle zenginleşmiştir. Sanatçıların Batıda, derebeyi ve zenginlerden gördüğü himaye, Osmanlıda bizzat devlet tarafından sağlanmıştır. Batıda örnekleri görülen saray stüdyoları kurulmadan önce Osmanlıda sanatın himayesini sağlayan güçlü bir 'usta-çırak' ilişkisi vardı ve buna Ehl-i Hiref adı veriliyordu. Osmanlıların minyatüre ve sanatçılara verdiği değer, bu konuda sağlanan imkanlar, Osmanlının minyatür sanatım ne kadar Ciddiye aldığının bir göstergesidir Osmanlı minyatürü Arap taslakçılığından, İran minyatürünün üslupçu ve süslemeci anlayışından daha farklı bir ekol içinde oldu. turuncular ve morlar Osmanlı minyatür sanatındaki hakim renkler iken Parlak renkler, tüm kırmızılar bu Avrupa da 'Rouge Turk' olarak adlandırılmıştır. Osmanlı-Türk minyatürünün büyük ölçüde gelişmesi yazmaların birbirinden güzel minyatürlerle süslenmesi, Fatih Sultan Mehmet'in İstanbul'u alışından sonra başlar. Hiçbir gelişim, daha önceki çalışmalara dayanmadan gerçekleşmeyeceğine göre, Osmanlıların beylik devrinde de bir resim sanatının varlığını kabul etmek yerinde olur. Türk resim sanatı, Fatih'in bütün yemlik çabalarına rağmen, eski geleneğine bağlı kalmış, bu yolda gelişerek eserlerini vermiştir. XVI. yüzyılda IH. Murat zamanında olgunluğunu bulan Türk minyatür sanatının hızlı gelişimi, Kanuni zamanında başlamıştır. Bu gelişim İran ve Türkistan'dan birçok ressam çekmiş, sarayda Nakkaşhane-i ram'un yanı başında, bir de Nakkaşhane-i acem kurulmuştur. Osmanlı imparatorluğunda resim sanatı, hiçbir din yasağı ile karşılaşmadan, minyatür estetiğine uygun fakat öbür islam ülkelerinin minyatüründen farklı olarak gelişirken zaman, zaman duraklamalar geçirmiştir. Osmanlı-Türk minyatüründe başlıca üç konu görülür. Bunlar tarih, edebiyat ve din alanına giren eserlere aittir. Osmanlı-Türk minyatürünün asıl çekim merkezi sanatsal niteliğinin yanı sıra bu sanatın yaşamla iç içe olması ve zamanlarım belgeleyen bir tarihçe olarak yerini alması ve değer bulmasıdır. Batı sanatı etkisiyle bozulmaya yüz tutmuş minyatürcülüğün XVIII. Yüzyıl ortalarında kaybolduğu ve yerini resme bıraktığı görülür.
Nevşehir Tatlarin yeraltı şehri

Kapadokya, tarihi ile birçok kültüre ev sahipliği yapmıştır. Hıristiyanlık öncesi dönemi, Hıristiyanlığın ortaya çıktığı ve geliştiği dönem ve İslamiyet dönemlerine ait bölgede sanat eserleri bulunmaktadır. Bölgenin mimari yapısı coğrafi yapının sunmuş olduğu özelliklerle şekillenmiştir. Yerüstündeki göz alıcı mimarisi ve yeraltındaki gizemli yeraltı şehirleri ile bölgenin kimliğini oluşturmuştur. Hıristiyanlığın ortaya çıktığı yıllar bu dine mensup olan insanlar için oldukça zorlu geçmişştir. Hıristiyanlığın yayılması için Kapadokyalı Azizler tarafından dinsel hareket başlatılmıştır. Yeraltı şehirleri, Hıristiyanlığın yayılmasına hız kazandırmıştır. Yeraltı şehirlerinin tam olarak kimler tarafından yapıldığı bilinmemekle beraber Hititlerin yeraltı şehirlerinin yapımında rol aldığı düşünülmektedir. Yeraltı şehirleri Roma ve Bizans dönemlerinde daha da geliştirilmiştir. Bölge Türklerin eline geçmesi ile yeraltı şehirleri kapatılmış ve varlıkları unutulmuştur. Günümüzde Kapadokya sınırları içerisinde olan Niğde'de 35, Kayseri'de 25, Aksaray'da 46, Kırşehir'de 5, Yozgat'ta 4, Nevşehir'de ise 60, olmak üzere toplam 176 yeraltı yerleşiminin olduğu tahmin edilmektedir. Günümüzde yeraltı şehirlerinden çok azı ziyarete açıktır. Ziyarete açık olan yeraltı şehirleri arasında Tatlarin Yeraltı Şehri'de bulunmaktadır. İki katlı olan yeraltı şehrinin birimleri mezar odası, tuvalet, mutfak/erzak deposu, zindan, iki kilisesi, su kuyusu ve ahırı bulunmaktadır. Yeraltı şehrinin büyük ve ferah olmasından dolayı manastır ya da garnizon olabileceği düşünülmektedir.
Ordu'da geç Osmanlı dönemine ait sivil mimarlık örneği; Paşaoğlu Konağı

Konutlar, insanların temel ihtiyaçlarından yalnızca barınmaya hizmet eden mimari oluşum olmamakla birlikte birçok gereksinimlerin karşıladığı yapılardır. Tarih öncesi çağlardan itibaren insanoğlunun barınma şekli, bulunduğu bölgeye, coğrafi yapısına, iklim şartlarına ve sosyo-kültürel yapıya göre farklılıklar göstermiştir. 19. yüzyıl batılılaşma hareketleri Osmanlı Konut mimarisi üzerinde birçok değişime neden olmuştur. Bu değişim öncelikle saraylarda başlayarak daha sonra, batılı düşüncelerin benimsenmesiyle birlikte saray ve çevresinden koparak toplumun her alanında hüküm sürmeye başlamıştır. Bu değişim dönemin geleneksel mimari anlayışı içerisine gelişen ve yenilenen Osmanlı konut mimarisi anlayışı ile birlikte değişen bir hareket olmuştur. Bu Avrupai mimarlık akımı barok ve rokoko tarzında yenilikler, canlandırma hareketlerinin kullanılmasıyla birlikte cephelerde başlamıştır.1877- 79 Osmanlı-Rus savaşı sonrası Gürcistan'ın Batum şehrinden Orduya gelen, Süleyman Paşanın oğlu, Hüseyin efendi tarafından 1896 yılında yaptırılan konak sivil mimarinin en güzel ve en gösterişli yapılarından biridir. Taşrada inşa edilen ve döneminin özelliklerini taşıyan Paşaoğlu Konağı batılı tarzda inşa edilmiş ve ilin kültürel etkileşimini üzerinde barındırmaktadır. Paşaoğlu Konağı plan, mimari, süsleme özelliklerinin ayrıntılı biçimde ele alınarak değerlendirilip, Sanat Tarihi literatürüne kazandırılmaya çalışılmıştır.
Ege bölgesi kent mimarisinin seyahatname ve gravürlere yansıması: 18. ve 19. yüzyıllar

18. ve 19. yüzyıllarda Ege Bölgesi kentleri, önceki dönemlere göre çok daha fazla sayıda gezgin ve sanatçıyı konuk etmiştir. Farklı ulus ve kültürlerden gelen sanatçılar, gezdikleri yerleri, buralarda ilgilerini çeken başta mimari olmak üzere pek çok konuyu resimlemişlerdir. Batılı gezginlerin rotalarını Ege Bölgesi topraklarına çevirmelerinde bazı nedenler bulunmaktadır. Bu nedenlerden biri bölgenin, Hristiyanlık dini açısından oldukça önemli olan ve İncil'in Vahiy bölümünde adı geçen Yedi Kilise'ye sahip olmasıdır. Diğer taraftan, bir nevi kendi geçmişşleri olarak kabul ettikleri Antik Yunan ve Roma uygarlıklarına ait çok sayıda antik yerleşim ve eserin burada bulunmasıdır. Ve elbette diğer bir neden, Levant'ın en önemli limanlarından birine sahip olan İzmir'in bölgede yer almasıdır. Ege'yi dolaşan gezginlerin en fazla anlattıkları ve resimledikleri kent İzmir, üzerinde en az durdukları kent ise Uşak'tır. Gezgin sanatçılar, kentlerin genel görünümlerini, antik yerleşim ve eserlerini, dini, askeri, sivil, ticari, su mimarisi örnekleri ile mezarlık alanlarını resmetmişlerdir. Bölgenin mimarisi hakkında, genel olarak olumsuz düşüncelere sahiptirler ve en fazla antik yerleşimler ile buralardaki antik dönem eserlerini yansıtmayı tercih etmişlerdir. Bunlarla birlikte yine de çok sayıda cami, su kemeri, kale gibi yapıları bulmak mümkündür. Bu gravürler özellikle günümüze ulaşamayan eserler açısından büyük önem taşırlar. Örneğin, Muğla-Bodrum-Mars Tapınağı, İzmir-Liman Kale, İzmir-Bergama Saint Thedore Kilisesi, Manisa Kilisesi gibi günümüze ulaşamayan yapıların varlığına dair yegane kanıt, gravürlerdir. Aynı zamanda, bugün harap durumdaki eserlerin restorasyonları için temel birer başvuru kaynağıdırlar. Bergama-Çukur Han, Aydın-Karacasu-Afrodisias Tapınağı gibi günümüze kötü durumda ulaşan yapıların restorasyonu, ancak gravürlerine bakılarak sağlıklı şekilde yapılabilir.
Adana merkezindeki islam dönemi mimarisinde süsleme

Adana Türkiye'nin güneyinde, Akdeniz bölgesinde konumlanmış, Türkiye'nin en büyük şehirlerinden birisidir. Kuzeyi Toros dağları ile güneyiAkdeniz ile çevrilmiştir ve bu yüksek dağlar ile deniz arasında çok değerli bir ovabulunmaktadır. Bu ovanın adı da Çukurova'dır. Çukurova demek Adana demektir. Yüksek Lisans Tezi çalışma konusu olan 'Adana Merkezindeki İslam Dönemi Mimarisinde Süsleme' kapsamında, süslemeye sahip camiler, medreseler, türbeler ve Adana merkezdeki diğer tarihi-mimari yapılar çalışılmıştır. Yapılan araştırma sonucunda 13 adet kültür varlığı incelenmiştir. Bunlardan 9'u cami ve mescit, 2 tanesi medrese, 2 tanesi türbedir. Çalışmanın ilk aşamasında bilgi ve belge toplanmaya çalışılmış ve elde edilen kaynaklar çerçevesinde yerinde inceleme yapılmıştır. 2011- 2012 yılında arazi çalışması tamamlanmış ve tespit edilen kültür varlıklarına ait çizimleri yapılmış ve fotoğraflanmıştır. Daha sonra Adana'nın kısaca tarihçesi ve coğrafi konumu anlatılmıştır. Yapılar katalog bölümünde tek tek ele alınarak süslemeler ayrıntılı olarak anlatılmıştır. Süslemeler anlatıldıktan sonra değerlendirme kısmına geçilmişbölgedeki diğer süslemelerle karşılaştırılmıştır. Süslemelerin genel tarifi ve özellikleri bahsedilerek varılan sonuç açıklanmıştır. Şimdiye kadar Sanat Tarihi açısından araştırılmayan Adana Merkez'dekiİslam Dönemi'ne ait süsleme çalışmaları bu çalışma ile bilim dünyasına tanıtılmıştır.