Timektomi uygulanan miyasteni gravisli pediatrik olgularda akciğer izolasyon yöntemleri ve postoperatif analjezi seçenekleri

Amaç: Miyasteni Gravis, nöromüsküler kavşakta post sinaptik nikotinik asetilkolin reseptörlerini etkileyen otoimmün kökenli bir hastalıktır. Asıl olarak erişkin döneme özgü bir hastalık olmasına rağmen, nadir de olsa çocukluk çağında da görülmektedir. Otoimmün kökenli bir hastalık olması nedeni ile timektomi tedavi seçenekleri arasında yer almaktadır. Çalışmamızda video eşlikli torakoskopik timektomi yapılan pediatrik MG'li olgulara uygulanan akciğer izolasyon yöntemlerinin ve postoperatif analjezi seçeneklerinin retrospektif olarak değerlendirilmesi amaçlanmıştır. Gereç ve Yöntem: İstanbul Üniversitesi İstanbul Tıp Fakültesi etik kurulundan 06.02. 2015 tarihinde 324 sayılı toplantı kararı ile etik kurul onayı alınarak, İstanbul Üniversitesi İstanbul Tıp Fakültesi Göğüs Cerrahisi Anabilim Dalı'nda pediatrik MG nedeni ile elektif VAT timektomi uygulanan 18 yaş altı vakaların geriye dönük dosya taramaları yapıldı. Olguların demografik verileri, kullandıkları ilaçlar ve dozları, ıvıg, plazmaferez öyküleri, operasyon öncesi yoğun bakım gereksinimleri olup olmadığı ve Osserman klasifikasyonları operasyon öncesi verilere kayıt edildi. Operatif döneme ait; anestezi süresi, cerrahi işlem süresi, kullanılan nöromüsküler blokör ve dozu, uygulanan akciğer izolasyon yöntemi, operasyon esnasındaki minimum SpO2 ve maksimum CO2 düzeyi kaydedildi. Postoperatif dönemle ilgili uygulanan analjezi yöntemi, postoperatif yoğun bakım desteği gereksinimi, dren kullanımı ve hastanede kalış süreleri kaydedildi. Bulgular: VAT timektomi yapılan hasta dosyalarından geriye dönük taramalar sonucunda 2002- 2013 yılları arasında İstanbul Üniversitesi Tıp Fakültesi Anesteziyoloji ve Reanimasyon Kliniği tarafından genel anestezi uygulanan on sekiz yaş ve altı kırk vaka tespit edildi. Preoperatif 37 hasta antikolinesteraz tedavi almaktaydı. Osserman sınıflamasına göre 4ü ağır MG olarak değerlendirildi. Preoperatif iki hastanın cerrahi girişimden yaklaşık bir yıl önce yoğun bakım öyküsü vardı. Anestezi yönetiminde nöromüsküler monitorizasyon altında tüm olgulara roküronyum uygulanmıştı. Akciğer izolasyonunda dört hastaya bronşiyal blokör, otuz altı hastaya çift lümenli tüp kullanılmıştı. Postoperatif yoğun bakım takibi ihtiyacı olan hasta olmamıştır. Postoperatif analjezi için tüm olgulara NSAID ve interkostal blok yapıldı. Derlenme ünitesinde yukardakilere ek olarak 16 hastaya sistemik opioid uygulandı. Servis takiplerinde multimodal analjezi NSAID/parasetamol ve/veya opioid ile sağlandı. Ciddi ağrı şikayeti saptanmadı. Ortalama yatış süresi 1,8 1,1 gün olarak kaydedildi. Sonuç: Çalışmamızda pediatrik MG'li vakalarda nöromüsküler monitorizasyon altında etkin ve güvenli NMB kullanılabileceğini tespit ettik. Tüm olgular yoğun bakım gereksinimi olmadan servise çıkarılmıştır. Akciğer izolasyonu için hastanın durumuna göre farklı seçeneklerden yararlanılmıştır. Her iki şekilde de yeterli cerrahi konfor sağlanmıştır. Postoperatif takipte multimodal analjezi ilkeleri dahilinde opioid kullanımı sınırlanarak etkin ağrı kontrolü sağlanırken, komplikasyona da rastlanmamıştır.