turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Popüler Türk çocuk romanlarında çocuk imajı ve çocuk eğitimi (1980-2000)

Oluşturulan edebiyat ürününün toplum üzerinde etkisini göstermesi, bu ürünün okuyucuya ulaşabilmesiyle mümkün hale gelir. Biz de araştırmamızda bu tespitten hareketle, ele aldığımız dönem aralığında, çok sayıda okur tarafından okunan yani popüler olan çocuk romanları üzerinde durduk. Bu eserlerde yer alan çocuk karakterler vasıtasıyla, ele aldığımız Türk çocuk romanlarındaki çocuk eğitimine olan bakışı ve ister istemez yaratılan çocuk imajını ortaya çıkarmayı amaçladık. Araştırmamızda ele aldığımız tarih aralığında (1980- 2000) çok sayıda baskısı yapılmış, çocuklar ve gençler tarafından yoğun ilgi görmüş halen de popülerliğini koruyan, altı farklı yazarın toplam yirmi eserini ele aldık. Çalışmamızın birinci bölümünde, ilk olarak popülerlik kavramı üzerinde durduk. Daha sonra çocuk edebiyatının dünyadaki ve ülkemizdeki gelişimine, popüler kültürün çocuk ve çocuk romancılığı üzerindeki etkilerine değindik. Çalışmamızın kavramsal boyutundan sonra, tespit ettiğimiz çocuk romanlarını; çocuk ve eğitim, çocuk ve aile, çocuk ve dış dünya, romanlardaki çocuk imajı ve toplum başlıklarında içerik yönünden inceledik ve bahsedilen popüler eserlerin yapı özelliklerini analiz ettik. İncelediğimiz çocuk romanlarında eğitime çok fazla yer verildiğini tespit ettik. Eserlerdeki çocuk karakterlerin hayatında okulun ve öğretmenlerin önemli bir rol oynadığını gördük. Eserlerdeki olayların büyük bölümü okulla ya da eğitimle bağlantılı olarak kurgulanmıştır. Çocuk eğitiminin bir diğer önemli parçası olan aile de sözü edilen eserlerde kendisine sıkça yer bulmuştur. Ailede yaşanan sıkıntıların etkileri çocuk üzerinde kendisini doğrudan göstermiştir. Ailenin çocuk açısından en önemli bireyi annedir. Baba ise daha çok ailenin dış dünya ile olan bağlantısını sembolize etmektedir. İncelediğimiz eserlerde, özellikle şehirlerde yaşayan çocuk karakterler popüler kültür ürünleriyle daha fazla etkileşim içindedir. Çocuk karakterlerin moda olana ve markalara duyduğu bağımlılık bu eserlerde vurgulanmıştır. Ele aldığımız dönem içinde yazılmış eserlerin bir kısmında tüketim odaklı yaşayan karakterlere yer verilirken, daha büyük bir kısmında yoksulluk içinde yaşamak zorunda olan çocuk karakterler yaratılmıştır. Romanlarda şiddet unsuruna sıkça yer verilmiştir. Yazarlar şiddeti işlerken onun anlamsızlığı ile ilgili olarak çocuk okuyuculara mesaj vermeyi amaçlamıştır. İncelediğimiz eserlerde köylü çocuk ve şehirli çocuk imajlarının karşılaştırmaları yapılmıştır. Ancak genel olarak köyde yaşamaya alışan çocuk karakterlerin şehir hayatına uyum sağlama süreçlerinde yaşadıkları sıkıntılar ele alınmıştır. Eserlerin çocuk okuyucular tarafından daha kolay anlaşılabilmesi için özellikle bazı anlatım teknikleri ve bakış açıları tercih edilmiştir. Romanlar üzerine yaptığımız teknik incelme ile popüler romanların benzer teknikler kullanılarak yazıldığını gördük.
15. yüzyıl divanlarında mekan algısı

Mekan, 'kevni'/varlığı içinde bulunduran bir unsurdur. Varlık zorunlu olarak bir zaman ve mekan içerisinde bulunmaktadır. Bu zorunluluğu ile varlığın imkanlarınınsınırlarını belirlemektedir. Böylece içinde bulunan özneyi de şekillendirmektedir. Mekan, aynı zamanda inşa edilen yapıları da kapsamaktadır. Bu yönüyle onu inşa eden kişiyi ve kültürü yansıtan bir ayna işlevi üstlenmektedir. Edebi metinlerde, mekan kendi özelliklerine ek olarak, şiir öznesinin ve şairin mekanı algılayışını ve mekana yüklediği anlamları da yansıtmaktadır. Algısal mekanlar, gerçek mekanların öznenin algısında uğradığı değişim sonucunda oluşabildiği gibi, tamamen fantastik mekanlar da olabilmektedir. Bunlarınincelenmesi, hem öznenin değerler sisteminin belirlenmesinde yardımcı olurken hem de mekanın içerisindeki kültürel kodların da tespit edilmesini sağlar. Mekanın anlamınınbilinmesi, dolaylı olarak da, mekanın içerisine yerleştirilen nesne ve kişilerin de değerleri hakkında fikir vermektedir. Çalışmada özellikle, dünya ve ahiret algısı, sultanın ve sultankarşısında öznenin konumlandırılması, ruhsal erginlenme ve mekansal konumlanmaarasındaki ilişki gibi konular üzerinde durmaktadır. Çalışma kapsamında ele alınan dönem olan 15. yüzyıl, Osmanlı'nın mekan ve şiir dünyasına temel sağlaması açısından ayrı bir önem arz etmektedir. Bu dönemde büyük mekansal dönüşümler yaşanmış ve sonuç olarak Osmanlı mimarisinin üsluplaşmasıbaşlamıştı r. Aynı zamanda şiir de kelime kadrosu, Divan tertibi ve gazel ve kasidelerintemel kurallarının oluşması gibi aşamalarla klasikleşme devrine girmiştir. Kapsambelirlenirken, çalışmanın hacmi göz önüne alınarak incelenen şairlere sınırlama getirilmiştir. Bu sınırlama yapılırken bir sultan, bir şehzade, bir bürokrat, bir mutasavvıf ve himaye altında bir şair seçilerek en geniş demografik kapsama ulaşılma çabası güdülmüştür. Mekanların algısal analizi yapılırken, öncelikli olarak bütün mekanlar tespit edilerek fişlenmiş ve bir mekan sözlüğü oluşturulmuştur. Sözlükte mekanların sözlük anlamları ve şairlere mahsus kullanımları özetlenmeye çalışılmıştır.
Güner Sümer'in Küçük İnsanı

Güner Sümer'in sanatçı kişiliği tüm kalem faaliyetlerinde ana problematiği oluşturan toplumculukla biçimlenmiştir. Sümer, yaşadığı dönemde toplumsal problematiğin ezdiği insanlardan biriyken sivrilerek bu grubun sözcüsü durumuna geldi. Güner Sümer, dramatik yazarlığının odağına yerleştirdiği küçük insan temiyle toplumsal problematiği yansılamıştır. Nitekim Sümer'e göre bir dramatik yazarın asli görevi toplumsal problematiğe karşı duyarsızlaştırılmak istenen insanı bilinçlendirmektir. Bir yazarı başarılı kılan nitelik küçük insanın yükselişine tanık olmasıdır. Bundan ötürüdür ki bir yazar topluma yüksek bir kuleden bakan olamaz. Aydınlar grubu, kimliği ne olursa olsun tüm ezilen insanların bilinçlenmesine tanıklık etmelidir. Toplumsal problematikle savaşan insanın ihmali dramatik yazarın kendini kandırması anlamına gelir. Bu tezin yazılmasındaki amaç, Güner Sümer'in dramatik metinlerinin çekirdeğini oluşturan, çaresizlikleriyle mücadele eden ve yaşam koşulları ağırlaşan orta halli tiplerini dönemin politik, toplumsal ve ekonomik problematiği bağlamında ele almaktır. Metinlerdeki kahramanların her biri farklı bir toplumsal sorunu sembolize eder. Güner Sümer, bu sorunları tipik durumlar halinde ve tipler aracılığıyla yansılamıştır. Tiplerin karşıt ve koşut şekillerde çizilmesi bir dinamizm oluşturma amacıyladır. Dramatik metinlerin bir diğer özelliği tarihsel aile kurumunda geçmeleridir. Toplumsal problematiğin aileye etkileri bocalayan insan eliyledir. Aile dışındaki bireyler kötücül özellikleriyle acımasız dış dünyayı sembolize ederler. Dramatik metinlerin aile kurumu odaklı yapısı toplumun en küçük yapı biriminin sahne tekniği ve yapısına uygunluğuyla açıklanabilir. Sahneden beklenen, dramatik metinlerdeki bocalayan insanı yansılamasıdır. İzleyici, bocalayan insanın üzerine düşen gölgesiyle toplumsal problematiği içselleştime sürecine girer. Tiyatro salonundan bilinçlenerek çıkan izleyici, toplumsal değişim ve dönüşümün bel kemiğini oluşturacaktır.
Sürurİ'nin Şerh-i Mu'ammeyat-ı Mİr Hüseyin adlı eseri

Sözlüklerde 'anlaşılmaz, halledilmez şekilde güç, halli müşkül şey' manasına gelen muamma, divan edebiyatında bir insan veya herhangi bir şeyin ismini nesir veya nazım içerisinde gizlemeye denir. Muamma, Türk edebiyatına Fars edebiyatından geçmişştir. XV. asırda Ali Şir Nevayi'nin etrafında toplanan Türk ve Fars şairleri muamma ilminde büyük incelikler göstermişlerdir. Molla Cami, Ali Şir Nevayi, Mir Hüseyin Nişaburi gibi şairler, muammanın tertibi ve çözümü konusundaki kaideleri geliştirmiş ve bu türün oluşmasına katkı sağlayacak muammalar söylemişlerdir. Anadolu sahasında muammanın yazılma süreci ise XVI. asırda başlar. Edirneli Emri Çelebi, muamma konusunda üstad kabul edilir. Türk edebiyatında muamma söyleme geleneği, Fars edebiyatındaki muamma örneklerinin şerh edilmesi ile başlamıştır. Bursalı Lami Çelebi, Gelibolulu Süruri gibi isimler Molla Cami ve Mir Hüseyin Mu'ammayi'nin muamma risalelerini şerh ederek bu türün Anadolu'da yaygınlaşmasına katkı sağlamışlardır. Özellikle Süruri'nin Molla Cami, Mir Hüseyin Nişaburi ve Ali Ker'in muammalarına yazdığı şerhler önem arz etmektedir. Tezimizde Gelibolulu Süruri'nin daha önce üzerinde herhangi bir çalışma yapılmamış olan Şerh-i Mu'ammeyat-ı Mir Hüseyin adlı eserinin mevcut nüshalarından hareketle tenkitli metni hazırlanmış ve eser muamma söyleme ve şerh usulleri açısından incelenmiştir. Tezin giriş kısmında şerh kavramı ve şerh edebiyatı hakkında bilgi verilmiştir. Klasik Türk edebiyatında hangi tür eserlere yönelik şerhler yapıldığı anlatılmıştır. Ardından muammanın tanımı ve kaideleri hakkında bilgi verilmiş, bu alanda yapılan çalışmalarla ilgili kısa bir literatür taraması yapılmıştır. Sonra bazı eserlerden hareketle muamma çözme kaideleri kısaca tanıtılmıştır. Tezin ilk bölümünde şair ve şarih hakkında bilgi verilmiştir. İkinci bölümde ise metnin genel yapısı, metinde geçen bölümler ve muamma çözme kaideleri örneklerle birlikte tanıtılmıştır. Daha sonra şarihin şerh metodu incelenmiştir. Bu bölümde şarihin kullandığı gramer terimleri, söz varlığı, muammaları çözme teknikleri, şairler ve çeşitli terimler hakkında yaptığı değerlendirmeler ele alınmıştır. Muamma tertip etme ve çözme konusundaki kaidelerin sistemli bir şekilde anlatıldığı ve bu kaidelerin anlaşılmasını sağlayacak muamma örneklerinin verildiği Süruri'nin bu eseri, Türk edebiyatında muammanın gelişimini görmek açısından oldukça önemli bir yere sahiptir.
Epik ve mitolojik destanlarda geçiş dönemleri, adet ve inanmalar

Milletlerin hayatında derin izler bırakan olayları ve o milletlerin kültür unsurlarını yansıtan destanlar, Türk milletinin sosyo-kültürel yapısını, çağları ve coğrafyaları aşan kimliğini sergilemesi bakımından önemli hazinelerdir. Bu çalışma bu hazinelerden istifade amacıyla hazırlamıştır. Bu çalışma dört bölümden oluşmaktadır. Giriş bölümünde bu konunun neden ve nasıl çalışıldığı ifade edilmiştir. Çalışmanın birinci bölümünde sosyal normların çeşitli yazılı kaynaklardan alınan tanımları verildikten sonra destan tanımları; destanların oluşumları, tasnifleri, özellikleri, destan motifleri hakkında bilgiler derlenip incelenmiştir. Birinci bölümünün devamında mit, efsane ve halk hikayesi hakkında bilgi verildikten sonra bu üç türün destan ile benzerlikleri ve farklılıkları ortaya konulmuştur. Çalışmanın ikinci bölümünde doğum geçiş dönemi hakkında yazılı kaynaklardan elde edilen bilgiler derlenip tasnif edildikten sonra incelediğimiz destanların, eğer varsa, ilgili kısımları, konuyla alakalı yerlere yerleştirilmiştir. Çalışmanın üçüncü bölümünde ise evlenme geçiş dönemi hakkında yazılı kaynaklardan elde edilen bilgiler derlenip tasnif edildikten sonra incelediğimiz destanların, eğer varsa, ilgili kısımları, konuyla alakalı yerlere yerleştirilmiştir. Çalışmanın dördüncü bölümü olan ölüm geçiş dönemi hakkında da yazılı kaynaklardan elde edilen bilgiler derlenip tasnif edildikten sonra incelediğimiz destanların, eğer varsa, ilgili kısımları, konuyla alakalı yerlere yerleştirilmiştir. Çalışma, insanoğlunun hayatındaki temel geçiş dönemleri olan doğum, evlenme ve ölüm bölümlerinin genel değerlendirilmesiyle ve her üç bölümü ilgilendiren kaynakların verilmesiyle tamamlanmıştır.
Fransızca ve Türkçede akıllı telefon bağlamında yeni sözcük kullanımına yapısal bir yaklaşım

Neoloji, dilbiliminin üç dalı ile ilgilidir: anlamsal yönüyle sözcük bilimi, yapısall yönüyle biçim bilimi, toplum tarafından kelimenin kabul ve kullanım süreçleriyle ilgili toplum dilbiliminin araştırma sahasına girer. Neolojinin konusu olan neolojizm ise; ortaya çıkan yeni bir gösterilen için yeni bir gösterenin üretilmesi şeklinde tanımlanabilir. Gerçekten, bilim ve teknolojinin sürekli gelişmesi yeni kavramların ortaya çıkmasına yol açmaktadır. Hem dilsel ve hem de toplum dilsel boyutları olan bu hadisenin en iyi gözlemlenebileceği alan, bilimsel ve teknolojik gelişmelerin günümüzde en hızlı ve yoğun olarak yaşandığı mobil teknolojileridir. Bu nedenle, bu çalışmada akıllı telefonlarını kullanma kılavuzları veri tabanı kabul edilerek Fransızca ve Türkçedeki neolojizmler yapı bakımından karşılaştırılmıştır. Çalışmada dilin içyapısına bağlı olarak Fransızca ve Türkçede sözcüksel anlamda değişimin nasıl gerçekleştiği, bununla birlikte toplum dilbilimsel etkenlerin dilin zenginleşmesine nasıl etki ettiği sorunsalına cevap aranmıştır. Çalışmada ilk olarak dilbiliminin iki yeni sahası olan neografya ve neoloji konuları ele alındıktan sonra, konunun kuramsal çerçevesi çizilerek, neolojizmin nedenselliği ve neolojizmlerin belirlenmesi ile ilgili bilimsel yaklaşımlar ve kuramlar değerlendirilmiştir. Nicel araştırma yönteminin benimsendiği bu çalışmada, veri tabanından elde edilen veriler, oluşturulan sayısal ispata dayalı araştırma modeli çerçevesinde değerlendirilmiştir. Bunun için farklı dört telefon markasının kullanma kılavuzları veri tabanı kabul edilerek tespit edilen neolojizmlerin iki dildeki yapısall ve sayısal durumları, çıkış sebepleri ile sözlükleşme sürecinin karşılaştırılması amaçlanmıştır. Elde edilen veriler, Türkçe neolojizmlerin Fransızca neolojizmlerden daha fazla olduğunu göstermektedir. Diğer taraftan, İngilizceden Fransızcaya ödünçlenen kelime sayısının İngilizceden Türkçeye ödünçlenen kelime sayısından daha az olduğu anlaşılmaktadır. Bu çerçevede, her iki dilde kısmi ödünçlemelerin tam ödünçlemelerden daha fazla olduğu görülmektedir. İki veya daha fazla kelimenin bir araya gelmesiyle oluşturulan neolojizmler diğer türetme yöntemlerinden daha sık başvurulan bir biçim olarak karşımıza çıkmaktadır. Fransızca ve Türkçede sayısal olarak iki addan oluşan ve ad olan neolojizmler diğer türetme şekillerinden daha fazladır. Kendine özgü türetme şekilleri en fazla Fransızca kullanma kılavuzlarında tespit edilmiştir. İncelenen metinlerdeki neolojizmlerde İngilizce ve Türkçe yapısall benzerliğin Fransızca-Türkçe yapısall benzerlikten daha fazla olduğu tespit edilmiştir. Kelime sayısı açısından tek kelimeden oluşan en fazla neolojizm Fransızcada, iki kelimeden meydan gelen neolojizmler Türkçede, üç kelimeden oluşan en fazla neolojizmler İngilizcede saptanmıştır. İki dildeki neolojizmlerin durumlarının yapısall bağlamda ve sözlüğe giriş süreçleri olarak farklı olması birçok nedene bağlanabilir, fakat genel olarak dilin kendi içyapısı ve dışsal yani toplumsal nedenlerden dolayı bu farklılıkların meydana geldiğini söylemek mümkündür.
Ebubekir Eroğlu'nun seçme şiirlerinde kelime dünyası

Dilbilimin alt kollarından sayılabilecek olan kelime dünyası çalışmaları son yıllarda ivme kazanmıştır. Şairlerin kullandıkları kelimeler, onların hayatından, hayallerinden süzülüp gelen kelimelerdir. Kelime dünyası çalışmaları, şairin üslubu hakkında söz söyleyebilme olanağı sağlamaktadır. Bu tezde Ebubekir Eroğlu'nun seçme şiirleri üzerinde kelime dünyası inceleme çalışması yapılmıştır. Tez, giriş bölümüyle birlikte 5 bölümden oluşmaktadır. Giriş bölümünde kelime dünyası çalışmaları ve bu çalışmaların önemine değinilmiştir. Birinci bölümde Ebubekir Eroğlu'nun hayatı, edebi kişiliği ve kısaca eserleri tanıtılmıştır. İkinci bölüm de kelimelerin sıklık frekanslarına ayrıntılı yer verilerek en sık tekrar edilen isim ve fiiller örnekler eşliğinde sunulmuştur. Üçüncü bölümde kelime türleri tespit edilmiş, bunlar isim ve fiil unsurları ana başlığı altında ayrıntılandırılmıştır. Dördüncü bölümde kelime grupları incelenmiştir. Bu bölümde isim ve sıfat tamlamaları anlam ve biçim açısından ayrılarak daha ayrıntılı şekle getirilmiştir. Kelimelerin sınıflandırılma işi bütün bölümlerde tablo ve grafiklerle somutlaştırılmıştır. Son olarak deyimler, ikilemeler ve taklidi kelimeler tespit edilerek sıklık frekanslarıyla birlikte örneklendirilmiştir. Sonuç bölümünde ise tez genel olarak değerlendirilmiştir. Çalışma boyunca başvurulan kaynaklara kaynakça kısmında yer verilmiştir. Ekler bölümünde de Ebubekir Eroğlu'nun incelenen seçme şiirleri bulunmaktadır.
Gülzar-ı Hayal'in transkripsiyonu ve tahlili

19. Yüzyılın ikinci yansında edebiyatımız Avrupai bir karakter kazanır. 18. Yüzyılda başlayan yenileşme hareketleri 1839'da ilan edilen Tanzimat Fermam ile esaslı bir temele bağlanır. I860' tan sonra da daha evvel cemiyet ve siyaset alanında başlayan Batılılaşma hareketi edebiyata yansır. Avrupai temalar ve tesirler tahkiye dünyamıza da girer. Türk edebiyatı Batı tahkiyesi ile önce tercümeler vasıtasıyla karşılaşır. İlk roman tercümesi Yusuf Kamil Paşa tarafından yapılan Tercüme-i Telemak'ur. 1859'da Fransızcadan özetlenerek eski inşa tarzıyla Türkçeye aktarılan bu eser siyasi ve terbiyevi bir karakter taşır. Bunu Münif Paşa tarafından Victor Hugo'dan yapılan daha sonra Türkçede Sefiller adıyla meşhur olan romanı takip etmiş, daha sade bir dille özetlenerek çevrilmiş ve 'Mağdurin Hikayesi' başlığıyla tefrika edilmiştir. Çeviri faaliyetleri artarak devam etmiştir. Birbiri ardınca yapılan bu tercümelerden sonra Avrupai temalar taşıyan ilk telif hikaye ve romanlar yazılmaya başlanır. 18. Yüzyılın sonlarında yazdan Muhayyelat-ı Aziz Efendi bu vasıftaki eserlerin müjdecisi gibidir. Bunu sırayla Kıssadan Hisse, Letaif-i Rivayat, Müsameretname ve Gülzar-ı Hayal takip eder. Türk edebiyatında modern anlamda hikaye 19. Yüzyılın son çeyreği içinde ortaya çıkmıştır. Bununla birlikte tarihi seyir göz önüne alındığında klasik hikayeyle modern hikaye arasında bir geçiş sürecinin yaşandığı görülür. İstanbul'da 1288 (1872) yılında tefrika edilmeye başlanan Gülzar-ı Hayal de dönemindeki diğer hikayeler gibi klasik hikayeden modern hikayeye geçişin ilk örnekleri arasında yer alır. Klasik hikayenin özellikerini taşımakla beraber baza yönleriyle bu çizgiden ayrılır. İkinci ciltte yer yer sade bir dil kullanılması baza bölümlerinde mekanın gerçek mekanlar olması bazı kahramanlarının modern roman kahramanlardan farksız olması az da olsa İstanbul'a ait yerli çizgilerin işlenmesi Gülzar-ı Hayal'i modern hikaye ve romana yaklaştırır. Eserin birinci cildinde klasik, ikinci cildinde modern hikayenin izleri belirgindir. Gülzar-ı Hayal' de hikaye içinde hikaye anlatma tekniği loıUanılmıştır. Yazarın Çamlıca sırtlarında karşılaştığı kişiyle sohbeti ve ona hikaye anlattırması çerçeve hikayeyi oluşturur. Yaşlı zatin anlattığı hikayeler de asıl hikayeyi oluşturur. Gülzar-ı Hayal 19. Yüzyıl Türk tahkiyesi içinde bir dönüm noktası teşkil eder. Eser klasik tahkiyeden modern tahkiyeye geçişte bir basamak vazifesi oluşturur.
Kaşgar'da 1923-1940 arası basılan yayınların dili: Çağatayca ve Yeni Uygurca ile karşılaştırma

Bu çalışmada başta Doğu Türkistan'da bulunan Uygurlar tarafından kullanılan Uygurcanın 1923- 1940 yılları arasındaki dil özellikleri Çağatayca ve Yeni Uygurca ile karşılaştırmalı olarak incelenmiştir. 20. yüzyılın ilk çeyreğine kadar Orta Asya İslami Türk yazı dili olan Çağatayca, mahalli şivelerin yazı dili olması ile bu bölgede yerini Yeni Uygurcaya bırakmıştır. Yeni Uygurca genel bir kanı olarak 1955 sonrası resmiyet kazanmıştır. Kimi araştırmacılar ise Yeni Uygurcanın 1930'lu yıllarda kendini göstermeye başladığı fikrindedir. Bu fikirler doğrultusunda ulaşabildiğimiz eserlerden hareket ederek Yeni Uygurcanın 1923- 1940 yılları arası durumu yani Çağataycadan Yeni Uygurcaya geçiş dönemi dil özellikleri bakımından incelenmiştir. Belirlenen özellikler Çağatayca ve Yeni Uygurca ile karşılaştırılmıştır. Çalışmanın malzemesini, Kaşgar'da 1923 yılında İsveçlilerin matbaasında basılan Hz. Davud'un Zebur'u ve 1933- 1937 yılları arasında Kaşgar'da çıkarılan Şarki Türkistan Hayatı, Erkin Türkistan ve Yeni Hayat adlı gazeteler oluşturmaktadır. Öncelikle metinlerin çeviri yazısı yapılmış, metinlerin gramatikal dizini çıkarılmış, ses ve şekil bilgisi özellikleri belirlenmiş ve bunlar Çağatayca ve Yeni Uygurca ile karşılaştırılmıştır. Sonuç bölümünde ise elde edilen bulgulardan hareket ederek metinlerin dilinin nasıl bir özellik gösterdiği, Çağatayca mı yoksa Yeni Uygurcaya mı daha yakın olduğu üzerinde durulmuştur.
Fazlı Bulut'un 'Hindistan Seyahatnamesi' adlı eseri üzerine bir çalışma

Seyahatnameler, bilgi verici bir özellik taşırlar. Gezilen görülen yeni yerler hakkında yazar okuyucusuna bilgi verir. Yazar, gidip gördüğü yeni yerlerin coğrafi, tarihi ve sosyal değerlerinden etkilenip kendi halkına anlatma isteği içinde bu metinleri kaleme alır. Coğrafi alanda dünyanın bilinmeyen yerlerinin keşfi ile uzaktaki ülkeleri merak eden insanlar yeni yerleri çeşitli amaçlarla tanıma ihtiyacı hissetmiş, seyahatnameler de bu ihtiyaca cevap vermiştir. Geçmiş zamanlarda seyahatnameler, bir iletişim aracı olarak önem kazanmıştır. Çalışmamızda, edebiyatımıza yeni bir bakış açısı getiren seyahatnamelerden yola çıkarak İnsan yaşamının kayıt altına alınmasını sağlayan dahası tarihi başlatan yazının icadı, insana gördüğünü, duyduğunu ve düşündüğü ölümsüzleştirme imkanı sağlamıştır. Yazıyla birlikte edebiyatın tarih içinde gelişimi, kullanımının artması her toplum için gezilen yeni coğrafyaların ayırt edici özelliklerini kaleme alma ihtiyacını beraberinde getirmiştir. Bu ihtiyaç, herhangi bir yazarın seyahat ya da gezilerinde gördüklerini özgün üslubuyla anlattığı bir tür olan seyahatnamelerin ortaya çıkmasını sağlamıştır. İncelememizde, esas olarak seyahatname türünün ilk örneklerinden hareketle Türk edebiyatındaki gelişimine değindik. Bu çalışma Fazlı Bulut'un Hindistan Seyahatnamesi adlı eserinin içeriğini kısaca tanıtmakta ve durumları, iklimi, bölgeleri, tarihi, dinleri, dilleri ve coğrafyaları hakkında bilgi vermektdir. Fazlı Bulut'un çalışmaları henüz tez şeklinde incelenmemiştir. Yazarın değerlendirmeleri, hem Türk edebiyatına hem de gezi türüne önemli katkılar sağlamıştır.
Jale Sancak öykülerinde trajik unsurlar

1980 sonrası Türk öykücülüğünün önde gelen isimlerinden ve günümüzde etkin bir biçimde yazın yaşamını sürdüren Jale Sancak'ın öyküleri üzerine yapılan bu çalışma, metinlere bütünlüklü bir bakışı sağlamaktadır. Öykülerde izleri sürülebilen trajik durumlar, metinlerin tematik tahlilini gidermekle birlikte içerik ve muhteva hakkında kapsamlı bilgiler vermektedir. Bu tez çalışmasının ana ekseni, Jale Sancak öykülerinde rastlanan trajik durumun sınıflandırılması olacaktır. Trajik olma hali, edebiyat alanında günlük kullanımından başkaca, kişilerin düştüğü değerler çatışması neticesinde yapacağı mecburi seçimleri ve bu seçimlerin her birinde ortaya çıkan çözümsüzlüğü ifade eder. Kurgu kişisi, arasında kaldığı iki yüksek olumlu değerden birini tercih edip ötekinden vazgeçerken her halükarda bir çıkışsızlık içerisinde kalacaktır. Bu bağlamda öykülerde trajik atmosferi yaratan nedenler ve bu nedenlerin meydana getirdiği sonuçlar tartışılacak ve Sancak'ın çoğu öyküsünde aleni biçimde gözlemlenebilen trajik durumlar/unsurlar tasnif edilecektir.
Nedim Divanı'nda mimari, eşya ve kıyafet

Çalışmamızda, XVIII. yüzyıl şairlerinden Nedim'in divanı üzerinde durulmuş, divanda yer alan mimari, eşya ve kıyafet ile ilgili unsurların analizi yapılmıştır. Bu esnada tüm divan taranmış ve elde edilen malzeme, tez projesi esas alınarak tasnif edilmiştir. Yapılan tasnif çalışmalarından sonra, elde edilen malzemenin değerlendirmesi yapılmış ve değerlendirme örneklerle desteklenmiştir. Nedim de diğer tüm şairler gibi döneminin sosyal yaşantısını, kültürünü şiirlerine yansıtmıştır. Ancak gerek sarayla yakın ilişkide olması gerekse zevke ve eğlenceye düşkün kişiliği sebebiyle Nedim şiirlerinde şatafatlı ve güzel olan her şeyi oldukça fazla kullanmıştır. Bunların içinde dönemin en güzel mimari yapıları, en kullanışlı eşyaları ve en yeni kıyafetleri de vardır. Nitekim incelenen beyitlerin pek çoğu bu üç unsura gönderme yapan ifadelerle doludur. Zaten Nedim demek madde demektir. Şair, maddi aleme olan düşkünlüğünü şiirlerine de çokça yansıtmıştır. Çalışmamızdan yola çıkılarak dönemin mimari özellikleri ve zevkleri ile ilgili fikir edinilebilmekte, kullanılan eşyalar ve onların kullanım alanları öğrenilebilmekte ve yine o dönem kullanılan kıyafetler tasavvur edilebilmektedir. Çalışmamızda, şiirlerde yer alan maddi kültür unsurlarının yanında dönemin gelenek ve görenekleri, inanış şekilleri ile sözlü kültür unsurlarından olan deyimlere de yer verilmiştir. Ayrıca divandan elde edilen bilgilerle Nedim'in inanış ve zihniyet dünyasına ışık tutacak yargılar da zaman zaman dile getirilmiştir.