turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Talasemi taşıyıcısı çocuklarda periferik kandaki lenfositlerde comet yöntemiyle genotoksisitenin araştırılması

Bu çalışmada, literatürde bir ilk olarak, talasemi taşıyıcısı çocuklarda DNA hasarı olup olmadığı araştırılmıştır. Yaşları 1-17 yıl arasında değişen 142 hastada comet assay yöntemiyle periferik kanda lenfositlerde DNA hasarı değerlendirmesi yapılmıştır. Kontrol grubu olarak, çoğunluğunu bu çocukların talasemi taşıyıcısı olmayan sağlam kardeşlerinin oluşturduğu, yaş ve cins özellikleri benzer 113 sağlam çocuk çalışılmıştır. Tüm katılımcılarda DNA hasarında etkisi olduğu bilinen serum TAS, TOS, Vit C ve Vit E düzeyleri ve diğer bazı biyokimyasal parametreler (Vit B12, folat, CRP) değerlendirilmiştir. Çalışma ve kontrol grupları arasında, DNA hasarı yönünden istatistiksel olarak anlamlı fark bulunmamıştır. DNA hasarına yol açabileceği öngörülen TAS ve TOS değerleri, Vit C ve Vit E düzeyleri ve diğer biyokimyasal parametreler de gruplar arasında farklı bulunmamıştır. Bu sonuçlarla, talasemi taşıyıcısı çocuklarda DNA hasarı bulunmadığı gösterilmiştir. Ailelerin talasemi taşıyıcısı çocuklarının günlük yaşamlarının düzenlenmesi ve ileride meslek seçimi yönünden danışmanlığa ihtiyacı olmadığı sonucuna varılmıştır. Erişkin talasemi taşıyıcılarında gözlenmiş olan DNA hasarının salt hastalığın patofizyolojisiyle ilgili olmadığı, muhtemelen uzun yıllar çevresel etmenlere maruz kalmakla ilgili olabileceği düşünülmüştür.
Çocukluk çağı yeme bozukluğu tanısı ile takip edilen hastaların klinik ve demografik özelliklerinin değerlendirilmesi

Amaç: Yeme sorunları ve iştahsızlık çocukluk çağında sık görülen durumlardır. Ancak çocukların az bir kısmında yeme bozukluğu saptanır. Yeme bozukluğu saptanan çocukların erken tanınması ve tedavilerinin düzenlenmesi önemlidir. Bu çalışmada çocukluk çağı yeme bozukluğu tanısı ile takip edilen hastaların klinik ve demografik özelliklerinin değerlendirilmesini amaçlanmıştır. Metod: Bezmialem Vakıf Üniversitesi, Çocuk Gastroenteroloji Polikliniğine Ocak 2013 ve Aralık 2014 tarihleri arasında başvuran, çocukluk çağı yeme bozukluğu tanısı almış 18 yaş altı yüz çocuğun demografik özellikleri, klinik özellikleri, tanıları dosya taraması yöntemi ile önceden hazırlanmış araştırma formuna işlendi. Çocukluk çağı yeme bozuklukları uygun kriterler ışığında sınıflandırıldı. Yeme bozukluklarının yukarda tanımlanan özelliklerinin hem grupların kendi içinde hem de gruplar arasında tanımlayıcı istatistikleri yapıldı. Bulgular: Olgular, 64 (%64) duyusal besin reddi, 4 (%4) infantile anoreksi, 4 (%4) post travmatik yeme bozukluğu, 17 (%17) komorbid durum ve 11 (%11) kompleks yeme bozukluğu şeklindeydi. Olguların boy z skorları -0,81 1, 75 ve kilo z skorları ise -0,92 1, 55 şeklinde ve yaş ortalaması 36,57 32, 21 ay (Min: 3 maks: 184 median:27) olarak bulundu. Sonuç: Elde edilen veriler ışığında yeme bozukluklarının genel özellikleri tartışıldı. Bu çalışma yeme bozuklukları klinisyen, diyetisyen, psikolog/psikiyatrist, fizyoterapist ve/veya konuşma terapistinin de içinde bulunduğu bir ekip tarafından değerlendirilmesi ve yönetilmesi gerektiğini göstermektedir.
Obez çocuklarda dişeti oluğu sıvısı ve tükürük resistin seviyelerinin değerlendirilmesi

Amaç: Çalışmamızda, obez çocukların dişeti oluğu sıvısı, tükürük resistin ve tümör nekrozis faktör-alfa seviyelerinin belirlenerek normal kilodaki yaşıtları ile karşılaştırılması ve bunların klinik periodontal parametreler ile olan ilişkisinin incelenmesi hedeflenmiştir. Gereç ve Yöntem: Adnan Menderes Üniversitesi Diş Hekimliği Fakültesi Pedodonti Kliniği'ne başvuran 8-12 yaş arasındaki çocuklardan, vücut kitle indeksi ve gingival indeks değerleri göz önüne alınarak obez ve gingivitisli 33 çocuk, obez ve sağlıklı dişetine sahip 32 çocuk, normal kilolu ve gingivitisli 32 çocuk, normal kilolu ve sağlıklı dişetine sahip 33 çocuk olmak üzere toplam 130 çocuk çalışmaya dahil edilmiştir. Biyokimyasal analizler için dişeti oluğu sıvısı ve tükürük örnekleri toplanmıştır. DOS ve tükürükteki resistin ve TNF- seviyeleri, ELISA yöntemi ile belirlenmiştir. İstatistiksel analizler için parametrik ve non-parametrik testler kullanılmıştır. Bulgular: Gingivitis gruplarının DOS ve tükürük resistin seviyeleri, sağlıklı dişetine sahip olan gruplardan istatistiksel olarak anlamlı düzeyde yüksek bulunmuştur (p<0,0001). OG ile NG gruplarının DOS ve tükürük resistin seviyeleri benzerdir. Obez çocukların DOS ve tükürük TNF- seviyeleri, normal kilolu çocuklardan daha yüksek bulunmasına rağmen fark istatistiksel olarak anlamlı değildir. VKİ ile DOS ve tükürük resistin ve TNF- seviyeleri arasında anlamlı ilişki bulunamamıştır. DOS ve tükürük resistin seviyeleri ile plak indeksi ve gingival indeks değerleri arasında pozitif ilişki tespit edilmiştir. Sonuç: Çalışmamızda, obez çocukların, DOS ve tükürük resistin seviyelerinin normal kilodaki çocuklar ile benzerlik göstermesi, gingivitis gruplarının DOS ve tükürük resistin seviyelerinin sağlıklı dişetine sahip çocuklardan yüksek bulunması, DOS ve tükürük resistin seviyeleri ile VKİ arasında anlamlı ilişki bulunamazken, plak ve gingival indeks değerleri arasında pozitif ilişki saptanması, çocuklarda resistinin obeziteden bağımsız olarak gingival inflamasyondan etkilendiğini düşündürmektedir. Araştırmamızda, obez çocukların gingival indeks ve plak indeks değerlerinin, normal kilodaki yaşıtları ile benzer bulunması nedeniyle, çocuklarda obezitenin, gingival inflamasyonu şiddetlendirdiğine yönelik bir sonuca ulaşılamamıştır.
Çocukluk çağı behçet hastalığı vakalarının retrospektif değerlendirilmesi

Behçet hastalığı tekrarlayan oral ülserler, cilt ve mukoza bulguları ile seyreden multisistemik bir vaskülittir. Türkiye hastalığın en sık olduğu bölgelerden biridir. Çocukluk çağında daha nadir görülen bu hastalıkla ilgili yeterli sayıda demografik bilimsel çalışma olmadığından ülkemizdeki çocukluk çağı Behçet hastalığı olgularının değerlendirilmesi önemlidir. Çalışmamızda Hacettepe Üniversitesi İhsan Doğramacı Çocuk Hastanesi Pediatrik Nefroloji ve Romatoloji Bilim Dalları'nda 01.01. 1980 ile 01.01. 2013 tarihleri arasında Behçet hastalığı tanısıyla takip edilen hastaların dosyaları geriye dönük olarak incelenerek veri toplanmıştır. Çalışmaya dahil edilen 34 hastanın 18'i erkek ve 16'sı kızdı. Tanı koyarken Uluslararası Behçet Hastalığı Çalışma Grubu'nun tanı kriterleri kullanılmıştı. Buna göre tekrarlayan oral ülserlerine ek olarak 2 diğer kriteri bulunan hastalar çalışmaya dahil edildi. İlk başvuru sırasındaki ortalama yaş 11 ,18 3,34'tü. İlk başvuruda en sık şikayet %97 sıklıkla oral afttı. Hastaların %15'inde ailede Behçet hastalığı hikayesi vardı. Vasküler tutulum veya ciddi organ tutulumu olan hastalar yüksek doz intravenöz steroid ve immunsupresif ile birlikte gerektiğinde antikoagülan tedavi ile izlenmişlerdi. Sonuçlarımız Behçet hastalığının çocuklarda daha nadir görülmesine rağmen bulgularının erişkinlerle benzerlik gösterdiğini ancak aile hikayesinin sıklığının genetik faktörlerin varlığına işaret ettiğini göstermiştir.
Çanakkale ilindeki günlük hava değişimleri ile çocukluk çağı nöbetleri arasındaki ilişki

Amaç: Konvulsiyonlar çocukluk döneminde en sık görülen nörolojik tablodur. Bu hastalarda oluşabilecek mortalite ve morbidite oranları yanı sıra yapılan tedavilerin ekonomik yükleri toplum için önemlidir. Bu çalışmada elde edilen verilerin analizi sonucunda hem nöbet sıklığını azaltmak, epilepsi hastalarında atak oranlarını azaltmak ve primer koruma sağlamak, hem de literatüre katkıda bulunmak amaçlanmıştır. Yöntem: Çalışmaya Ocak 2012 ile Haziran 2016 tarihleri arasında Çanakkale Onsekiz Mart Üniversitesi Tıp Fakültesi Çocuk Sağlığı ve Hastalıkları Polikliniği'ne, Çocuk Acil Servisine başvuran ve Çocuk Hastalıkları Servisi'nde yatarak tedavi edilirken nöbet öyküsü olan 0-18 yaş arasındaki vakalar dahil edildi. Hastaların demografik ve nöbetle ilgili bilgileri hastanedeki otomasyon sistemlerinden geriye dönük olarak tarandı. Günlük ortalama minimum ve maksimum atmosfer basınç ve sıcaklık değerleri, nem oranları, rüzgar hız ve yönleri Meteoroloji Genel Müdürlüğü'nden temin edildi. Bu meteorolojik değişimlerin nöbet geçirme üzerine etkisi olup olmadığı araştırıldı. Bulgular: Çalışmaya dahil edilen hastaların çalışma takvimi boyunca nöbet geçirilen günler ile nöbetsiz günler arasındaki meteorolojik özellikler arasındaki ilişki incelendiğinde; ortalama nem yoğunluğu ile nöbet oluşumu arasında anlamlı fakat ters bir ilişki saptanmıştır. Buna göre nöbet görülen günlerdeki ortalama nem düzeyi görülmeyen günlere göre anlamlı düzeyde daha düşüktür. Nöbet görülme durumu sıcaklık, basınç ve rüzgar hızı ile ayrı ayrı değerlendirildiğinde ise anlamlı ilişki kaybolmaktadır. Sonuçlar: Çalışmamızda nöbet gözlenen günlerdeki ortalama nem yoğunluğu görülmeyen günlere göre anlamlı düzeyde daha düşüktür. Hava olaylarının çocukluk çağı nöbetleri üzerine etkisini inceleyen daha geniş sayılı prospektif çalışmaların çocukluk çağı nöbetlerinin etyolojisini ve tetikleyici faktörlerini belirlemede faydalı olacağını düşünmekteyiz.
Vezikoüreteral reflüsü olan çocuk hastalarda renal doppler ultrasonografi incelemesinin yeri

Bu çalışmada miksiyon sistoüretrografi ile reflü tanısı alan çocuk hastalarda, renkli Doppler ultrasonografi tetkiki ile böbrek perfüzyonundaki değişiklikleri değerlendirmek amaçlandı. Renkli Doppler ultrasonografide rezistif indeks, pulsatilite indeksi ve akselerasyon zamanını saptanarak ve bu değerler sağlıklı gönüllülerin değerleri ile karşılaştırıldı. DMSA ile kanıtlanmış renal skarı olan olgularda ise skar varlığı ile RI, PI, accT arasındaki ilişki araştırıldı. Bu şekilde RDUS'un VUR tanısı ve/veya takibindeki etkinliği ve renal skar varlığı ile ölçülen parametreler arasındaki ilişki ortaya koyulmaya çalışıldı. Miksiyon sistoüretrografi tetkiki ile VUR tanısı almış 30 olgu ve kontrol grubu için gönüllü sağlıklı 15 olgu çalışmaya dahil edildi. Her böbreğin üst ve alt polleri ile orta kesimlerinden interlober arterler bulundu. RI, PI, akselerasyon zamanları için üçer ölçüm yapılarak ölçümlerin ortalamaları alındı. Benzer şekilde her iki ana renal arter de değerlendirilerek yukarıda bahsedilen parametreler değerlendirildi. Hasta grubunda RI değerleri kontrol grubuna göre anlamlı yüksek bulundu. Tek taraflı reflüsü olan olguların böbrekleri ayrıca karşı normal böbrekleri ile de karşılaştırıldı ve reflülü tarafta RI değerlerinde artış saptandı. Hasta ve kontrol grubu arasında PI değerleri ve accT arasında anlamlı farklılık izlenmedi. Vezikoüreteral reflü dereceleri ile RI, PI ve accT arasında korelasyon saptanmadı. Renal skarı olan olgularda skar varlığı ile RI, PI ve akselerasyon zamanları arasında da korelasyon izlenmedi. VUR'a bağlı skar gelişen böbreklerde parankimal fibrozis sonucu perfüzyonu bozulan alanlar olacağı ve bunun da RI değerlerinde artışa neden olacağı düşünülebilir. Sonuç olarak VUR tanısı alan çocuklarda noninvazif, ucuz ve iyonlaştırıcı ışın içermeyen ve tüm bu özellikleri nedeniyle tekrar edilebilirliği mümkün olan RDUS ile renal RI takibinin yapılmasının VUR'un tanısında ve/veya takibinde fikir yürütülebileceğini düşünmekteyiz.
Çocuk kanserlerinde anne ve babaların 'kaygı, depresyon ve umutsuzluk' düzeyleri

Anne ve babalar için çocuklarına kanser tanısının konulması zorlu bir dönemin başlangıcını oluşturmaktadır. Hastalık sürecinin her aşamasında, ebeveynin ruhsal durumunu olumsuz yönde etkilediği, araştırmalarla desteklenmektedir. Uzun ve zorlu dönemlere giren anne ve babalar yoğun kaygı, depresyon ve umut ile umutsuzluğu bir arada yaşamaktadırlar. Onlar bu zorlu yaşantılarıyla baş etmelerinde psikolojik desteğe gereksinim duymaktadırlar. Bu araştırmada anne-babaların çocuklarının hastalığının farklı dönemlerinde içinde bulundukları durumdan kaynaklanan kaygı, depresyon ve umutsuzluk düzeylerini belirleyerek, etkili psikolojik yardımları önermek ve ileriki aşamalarda uygun programlar geliştirilmesine yardımcı olabilmek amaçlanmıştır. Araştırma denekleri; kanser tanısı konulmuş çocukların anne (n=40) - babalar (n=20) ve kısa süreli tedavilerle kesin iyileşmenin olduğu hastalık tanısı almış çocukların anne (n=7) - babalarından (n=6) oluşmuştur. Çocuklarına kanser tanısı konulmuş ebeveynler yeni tanı, eski tanı ve hastalığı tekrarlayan, ayakta tedavi gören grup olmak üzere dört ayrı grup içinde değerlendirilmiş, ebeveynlerin kaygı, depresyon ve umutsuzluk düzeylerine bakılmıştır. Bulgular sonucunda araştırma deneklerinin, ortalama durumluk kaygı, ortalama sürekli kaygı, ortalama depresyon ve ortalama umutsuzluk puan ortalamalarının gruplararasmda anlamlı düzeyde farklılık gösterdikleri bulunmuştur. Eski ve yeni tanı deneklerin diğer gruplara göre durumluk ve sürekli kaygılarının yüksek olduğu; eski tanı ve hastalığı tekrarlayan grup deneklerinin orta, ancak belirgin depresyon yaşadıkları hastalığı tekrarlayan grup deneklerinin diğer gruplara göre hastalık karşısında daha çok umutsuz oldukları görülmüştür. Sonuçta; kanser tanısı konulmuş çocukları olan anne-babaların, kontrol grubu anne-babalarına göre kaygı, depresyon ve umutsuzluk yaşantılarına daha çok rastlanmıştır. ADeneklerin durumluk kaygılarının, sürekli kaygıları ve depresyon durumları ile birlikte değiştiği, ancak sürekli kaygılarının umutsuzluk düzeyleri ile aynı yönde değişme göstermediği bulunmuştur. Araştırma bulguları sonucunda ayrıca hasta çocuk yaşı küçüldükçe anne durumluk kaygısı ve depresyon durumunda artış; annenin yaşı küçüldükçe, anne depresyonunda artış; tanı süresi uzadıkça annenin sürekli kaygısında artış olduğu görülmüştür. Tüm bulgular literatür bilgileri ışığında tartışılmıştır. Bu anne ve babalan için yardım programlarının hazırlanması önerilmektedir. A
Küçük yaşta yoğun spor yapan çocuklarda, bilişsel yapının ve motor gelişimin insan çizim ve motor gelişim testleriyle araştırılması

Bu araştırmanın amacı; tenis ve kayak sporu yapan ve aynı dönem içerisinde spor yapmayan küçük yaştaki çocuklarda bilişsel gelişimin ne şekilde etkilendiğini belirlemektir. Küçük yaşta; yoğun spor yapmanın çocuklar üzerinde ne tür bilişsel, psikolojik ve motor etkiler bıraktığını araştırmaktır. Bu amaçla tez çalışmasındaki katılımcılar, düzenli spor yapana ve düzenli spor yapmayan olarak ikiye ayrılmıştır. 120 (56 sporcu ve 64 spor yapmayan çocuklar) kişilik katılımcı grubunun da bilişsel gelişimini incelemek için evrensel olarak çok yaygın kullanılan bir projektif test olan Goodenough Harris Çizim Testi'nden yararlanılmıştır. Diğer taraftan yine her iki grubun motor gelişimlerini tespit etmek amacıyla, Lincoln Oseretsky Motor Gelişim Ölçeği tez çalışmasında kullanılmıştır. Tez çalışmasının bulgularına göre iki ana grup arasında motor açıdan istatistiki olarak anlamlı bir farka rastlanmamıştır. Ancak iki ana grup arasında çizimlerin suratının karalanması maddesine, katılımcıların cinsiyeti ve katılımcıların ebeveynlerinin gelir durumları maddelerine göre istatistiki olarak farklara rastlanmıştır. Ayrıca yapılan araştırmanın, niceliksel sonuçları genel olarak anlamlı bir farkı işaret etmese bile, niteliksel sonuçlarda spor yapan ve yapmayan gruplar arasında farklar bulunmuş ve bu farklar, projektif testlerin yorumlanması prensiplerine bağlı kalarak yorumlanmıştır.
Serebral palsili çocukların annelerinde depresyon ve yaşam kalitesinin değerlendirilmesi

Çalışmamızın amacı serebral palsili çocukların annelerinde depresyon, anksiyete ve yaşam kalitesi düzeyi ile SP'li çocukların motor bozukluk düzeyleri arasındaki ilişkiyi araştırmaktı. ESOGÜ Tıp Fakültesi Fizik Tedavi ve Rehabilitasyon polikliniğine başvuran serebral palsi tanılı 98 hastanın anneleri çalışmaya dahil edildi. Katılımcıların sosyodemografik bilgileri kaydedildi. Annelere Beck Depresyon Ölçeği, Beck Anksiyete Ölçeği ve Dünya Sağlık Örgütü Yaşam Kalitesi Ölçeği Kısa Formu Türkçe Versiyonu ölçeği uygulandı. Serebral palsili çocukların Pediatrik Fonksiyonel Bağımsızlık Ölçümü, Fonksiyonel Mobilite Skalası, Kaba Motor Fonksiyon Sınıflandırma Sistemi ve Bimanuel İnce Motor Fonksiyon skorları dosyalardan taranarak elde edildi. SP'li çocukların KMFSS, BİMF, FMS ve WeeFIM skorlarındaki farklılıkların annelerin BAÖ ve BDÖ skorları ile ilişkili olmadığını saptadık (p>0,05). WeeFIM skoru ile WHOQOL-BREF-TR sosyal ilişkiler alt başlığı arasında anlamlı ilişki saptadık (p<0,05). BİMF seviyeleri ile WHOQOLBREF-TR genel sağlık, sosyal ilişkiler, çevresel sağlık alt başlıkları arasında anlamlı ilişki saptadık (p<0,05). Çocukların KMFSS ve FMS düzeyi ile annelerin yaşam kalitesi arasında anlamlı ilişki saptamadık (p>0,05). SP'li çocuklardaki fonksiyonel yeti yitimi annelerin yaşam kalitesini olumsuz yönde etkiler. Annelerin depresyon ve anksiyete düzeyi SP'li çocukların fonksiyonel düzeylerinden bağımsız olarak etkilenir. SP'li çocuğa sahip annelerin fiziksel, psikolojik ve ekonomik olarak desteklenerek yaşam kalitelerinin arttırılmasının anneler ve çocukları, aileleri, sosyal ve mesleki çevreleri için önemli olacağı düşünülmüştür.
Dünyada ve Türkiye ölçeğinde deri sektöründe çocuk emeği

Bu tezin başlangıç bölümünde, çocuk ve çocukluk kavramlarından başlayarak çocuğa gelişim süreci içinde yaptığı olumsuz etkileri ve çocuğu koruyucu mevzuatın ulusal ve uluslararası düzeyde yasal dayanakları araştırılmıştır. Sonraki bölümde çocuk emeğinin ne olduğu tartışılarak tarihsel perspektiften çocukluk paradigmasının değişimi ve çocuk emeğinin geçirdiği evreler incelenmiştir. Çocuk emeğinin nedenleri üzerinde durulmuştur. Ayrıca çocuk emeğinin küreselleşmeyle yakın ilgisinden dolayı olumlu ve olumsuz etkilerinin de gözden geçirilmesi hedeflenmiştir. Diğer bölümde dünya genelinde çocuk emeği ülkelere ve endüstri dalına göre incelenmiştir. Sonunda Türkiye'de çocuk emeği durumu ve İstanbul'da deri işkolunun alt sektöründe yapılan alan araştırmasıyla çalışan çocukların gerçek profilinin ortaya çıkarılması amaçlanmıştır.
Otizm tanısı almış çocuk ve ergenlerin annelerinde aleksitimi düzeyinin yordanması

Bu araştırmanın amacı; otizm tanılı çocuk ve ergenlerin annelerinde aleksitimi düzeyinin yordanmasıdır. Bu genel amaç çerçevesinde; annelerin ailedeki koruyucu etkenleri algılama düzeyini belirlemek için Ailedeki Koruyucu Etkenler Ölçeği, tükenmişlik düzeylerini belirlemek için Maslach Tükenmişlik Ölçeği, aleksitimi düzeylerini belirlemek için ise Toronto Aleksitimi Ölçeği kullanılmıştır. Çalışma kapsamına otizm tanılı çocuğu olan 207 anne ve karşılaştırma grubu olarak sağlıklı gelişim gösteren çocuğu olan 207 anne alınmıştır. Veri analizi için Bağımsız Grup t Testi, Tek Yönlü Anova, Pearson Momentler Çarpımı Korelasyon Katsayısı ve Hiyerarşik Regresyon Analizi kullanılmıştır. Araştırmanın bulguları temel değişkenler arasında ilişki olduğunu göstermiştir. Ailedeki koruyucu etkenler, duygusal tükenmişlik, kişisel başarı hissi ve otizmli çocuğun özel eğitime başlama yaşı değişkenlerinin aleksitimiyi yordayan etkenler olduğu belirlenmiştir. Regresyon analizi sonucunda bu değişkenlerin aleksitimi puanlarının %80'ini yordadığı gözlenmiştir. Araştırma bulguları literatür eşliğinde tartışılmış ve çeşitli öneriler sunulmuştur.
Cinsel istismar mağduru olguların sosyodemografik ve klinik özelliklerinin değerlendirilmesi

Çocuğun cinsel istismarının, yol açtığı yıkıcı sonuçların yanı sıra, en önemli tedavisinin 'önlemek' olduğu göz önüne alındığında; bu durumun pek çok alanı ilgilendiren bir halk sağlığı problemi olduğu aşikardır. Bu çalışmada, çocukluk çağı cinsel istismarının önlenmesinde ve mağdur çocukların psikiyatrik destek ve tedavilerinin düzenmesinde hangi faktörlerinin öne çıktığının araştırılması amaçlanmıştır. Bu çalışma, polikliniğimize çocuğun cinsel istismarı nedeniyle başvuran 94 olguyu kapsamaktadır. Olguların biyopsikososyal verileri görüşmeyi yapan araştırma görevlileri tarafından doldurulan bilgi formundan, istismar ve klinik izlemle ilgili verileri dosyaların geriye dönük olarak taranmasından elde edilmiştir. Çocuklar İçin Depresyon Ölçeği ve Çocuklar İçin Travma Stres Tepki Ölçeği uygulanmıştır. Çalışmamızda olguların ortalama yaşının 12,5 olduğu, çoğunluğun kız olgulardan oluştuğu, olguların önemli bir kısmının premorbid psikiyatrik bozukluk tanısı olan ve normalin altında mental kapasitesi olan, çok büyük oranda düşük sosyoekonomik düzeyden gelen ve ebeveynlerinin, özellikle annelerinin, eğitim durumlarının çok büyük oranda kötü olan çocuklar olduğu saptanmıştır. Çalışmamızda olguların en çok ev ortamında istismara uğradığı, bunun yanında önemli oranda boş arazilerde, metruk binalarda ve kullanılan binaların denetimden uzak bir kısmında istismar olayının yaşandığı saptanmıştır. Özellikle erkek ve küçük yaş grubundaki olguların bu denetimsiz mekanlarda istismara maruz kaldığı dikkat çekmektedir. İstismarcının çok büyük oranda mağdurun daha önceden tanıdığı biri olduğu, ayrıca tanıdık biri tarafından gerçekleştirilen istismarın anlamlı oranda daha fazla nitelikli istismar olduğu saptanmıştır. Nitelikli istismara erkeklerin, büyük yaş grubu çocukların, mental retardasyonu olan çocukların, kırsal bölgede yaşayan çocukların, birden fazla kişi tarafından mağdur edilen çocukların, ensest mağduru çocukların, evde ve metruk mekanlarda istismara uğrayan çocuların daha fazla maruz kaldığı saptanmıştır. Olguların %84'ünde olay sonrasında psikiyatrik bozukluk geliştiği, en sık depresyon ve travma sonrası stres bozukluğu tanısı görüldüğü, nitelikli istismara uğramış olmakla psikiyatrik bozukluk geliştirmek arasında anlamlı bir ilişki olduğu saptanmıştır. Ayrıca psikiyatrik bozukluk gelişip gelişmediği dikkate alınmaksızın uygulanan depresyon ve stres tepki skorlarının da istismarın niteliğinden etkilendiği saptanmıştır. Çalışmamızın, istismarın önlenmesinde işbirliği içinde çalışması gereken ailelere, eğiticilere, sağlık çalışanlarına, belediye ve kolluk görevlilerine yol gösteren, istismar mağduru çocuklarla çalışan klinisyenlerin göz önünde bulundurması gereken konulara dikkat çektiğini, koruyucu ve tedavi edici ruh sağlığı alanında fayda sağlayacağını düşünmekteyiz.
Çocuk ve adolesan lenfomalarının etyopatogenezinde tümör baskılayıcı genlerde dna metilasyonunun rolü

Amaç: Çocukluk çağı lenfomalarının etyopatogenezinde epigenetik değişikliğe uğrayarak rol oynadığı öne sürülen 7 ayrı gen için ekpresyon ve metilasyon durumlarını belirleyerek genel ve olaysız yaşam üzerine olan etkisini araştırmaktır. Hastalar ve Yöntem: Gazi Üniversitesi Tıp Fakültesi Çocuk Sağlığı ve Hastalıkları Anabilim Dalı, Çocuk Onkoloji bölümünde 2000- 2015 yılları arasında izlenen 41 HL, 15 NHL ve 40 maliyn olmayan lenf nodu proliferasyonu olmak üzere, patolojik değerlendirmesi merkezimizde yapılan ve doku örnekleri yeterli olan toplam 96 çocuk çalışmaya alındı. Doku örneklerinden DNA ve RNA izolasyonu yapılarak RT- qPCR ve metilasyon spesifik PCR çalışması yapıldı. Bulgular: Hasta ve kontrol grupları karşılaştırıldığında hasta grubunda SPI1, PRDX2, KLF4, DLEC 1 DAPK 1 genlerinin kontrol grubuna göre istatistiksel olarak anlamlı derecede daha az ekprese olduğu, CDKNA 2 ve FOXO 1 genlerinin ekspresyonunun ise hasta ve kontrol gruplarında istatistiksel olarak farklı olmadığı görüldü. Metilasyon oranlarına bakıldığında; CDKN2A ve FOXO 1 geni hariç çalışılan tüm genlerde metilasyon oranları HL ve NHL gruplarında kontrol grubuna göre istatistiksel olarak anlamlı derecede yüksek bulundu. Sonuç: Çocukluk çağı HL ve NHL hastalarının tümör doku örneklerinde SPI1, PRDX2, DLEC1, KLF4, DAPK 1 genlerinin hipermetilasyon ile susturuldukları saptandı. CDKN2A geninin hem hasta hem de kontrol gruplarında ekprese olmaması nedeniyle maliyniteye özgül olmadığı sonucuna varıldı. FOXO 1 geni ise hem hastalarda hem de kontrol gruplarında ekprese olduğundan maliynite ile ilişkisi gösterilemedi.