turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Emetullah Hanım Divanı

Edebi eserler, bir milletin geçmişşini, gelecek kuşaklara taşımada en önemli araçtır. Bu nedenle özellikle eski harflerle yazılan metinlerin Latin alfabesine aktarılarak incelenmesi büyük önem taşımaktadır. Çalışma konumuz 17. yüzyıl şairlerimizden olan Sıdki Emetullah Hanım'ın şu an için elde bulunan tek divanının transkribi ve incelenmesidir. İlk olarak 17. yüzyılın sosyal, siyasi ve edebi görünümü hakkında kısa bir tanıtım yapılmış, şair hakkında kaynaklardaki bilgiler derlenerek şairin hayatı ve edebi kişiliği ortaya konulmaya çalışılmıştır. Bu bağlamda şairin intisap ettiği Bayramiyye şeyhi Himmet Efendi hakkında da bilgiler toplanmıştır. Eser şekil ve muhteva yönünden incelenmiştir. Çalışmanın en kapsamlı bölümü olan tahlil bölümünde divan, din-tasavvuf, cemiyet, insan ve tabiat başlıkları altında incelenmiş, son bölümde divan Latin alfabesine aktarılarak transkripsiyon işaretleriyle gösterilmiştir.
Talibİ Hasan Dede Yetİmü'ş-Şüruh

Bu çalışmada, 17. yüzyılın sonlarında İştipli Talibi Hasan Dede tarafından yazılmış, Mevlana'nın Mesnevi'sinin üçüncü cildinin şerhi olan 'Yetimü'ş-Şüruh' çalışılmıştır. Öncelikle Talibi Hasan Dede'nin hayatı hakkında çeşitli kaynaklardan bilgi edinmeye çalıştık. Sonrasında ise Mevlana'nın Mesnevi'sine yapılmış şerh ve tercümeler hakkında araştırma yaptık. Tezin ilerleyen kısımlarında eserin nüsha tanıtımını, Talibi'nin nüsha seçimini, eserin yazılma sebebi ve eserin isminin veriliş şeklini, Yetimü'ş-Şüruh'taki şerh metodunu anlattıktan sonra 'Yetimü'ş-Şüruh'un değerlendirmesini yaptık. Bu çalışmalardan sonra eski yazıyla yazılmış metnin Latin harflerine çevrilmiş halini verdik. Son olarak eski yazılı metni okurken şerhe yardımcı olduğunu gördüğümüz kelimelerden bir 'Kelime Anlamları Sözlüğü' ve şarih tarafından ilgili kelimeyle alakalı kullandığı 'bundan murad şudur' ifadesinden hareketle bir de 'Murad Sözlüğü' oluşturulmuştur.
Halit Ziya Uşaklıgil'in romanlarında aşk ve nesne ilişkileri

Aşk, başlangıçtan beri dünya edebiyatının vazgeçilmez izleklerinden biri olmuştur. Aşkın insan yaşamı üzerindeki uzun süreli ve yoğun etkisi, aşkı, bireyin ' ruhsal dinamiklerini en çok etkileyen yaşam olaylarından biri yapmıştır. Bu yüksek lisans tezinde psikanalitik eleştiri kuramı temel alınarak Halit Ziya Uşaklıgılin romanlarındaki aşk ve kendini feda izlekleri incelenmiştir. Halit Ziya Uşaklıgil, roman türü ortaya çıkarken verdiği yapıtlarının olgunluğu ve psikolojik derinliği nedeniyle, Türk edebiyatında pek çok eleştirmen tarafından 'ilk roman yazan' olarak kabul edilir. Edebiyatın hemen her türünde yapıtları bulunan Uşaklıgil, romanlarında ve öykülerinde genellikle trajik bir kayıp, özkıyım ya da diğer felaketlerle son bulan mutsuz aşkları ele almıştır. Uşaklıgil'in trajik olana eğimi, romanlarının psikanalitik bir inceleme için zengin metinsel olanaklar barındırmasına neden olmuştur. Tez çalışmasında kuramsal açıdan Sigmund Freud'un libido kavramı ve Melanie Klein' in nesne ilişkileri üzerine görüşleri temel alınmıştır. İki analist farklı görüşler ortaya atmalarına karşın, bireyin psikoseksüel gelişimine ve aşık olma sürecinde karşılaştıkları problemler yaklaşımı birbirini tamamlar nitelikte görülebilir. Böylece, aşkın doğası gereği 'öteki'nin giderek 'ben'in bir parçasına dönüşme süreci olduğu sonucuna varılır. Bunlar ve diğer analistlerin aşka ilişkin incelemeleri ışığında, aşkın, tüm psikolojik sonuçlarıyla birlikte, 'öteki'nin benliğin bir parçası durumuna geldiği bir dönüşüm süreci olduğu sonucuna varmaktayız. Benliğin mutluluk arayışında, ötekiyle bütünleşmesiyle sunulan güven duygusu, sevileni en üst nesne yapar. Ancak, ilişkinin mutluluk getirip getirmeyeceğini aşka taraf olanların benlik yapılan belirler. Bu nedenle, sevilen - Halit Ziya Uşaklıgil'in romanlarında olduğu gibi - tüm diğer nesneleri bırakarak ve benlik yapısının bağımsızlığını tehlikeye atarak bireyin tek varoluş nedeni haline gelir ve kaçınılmaz olarak aşk trajediye dönüşür. Bu tezde, yazarın iki başyapıtı Aşk-ı Memnu (1900) ve Mai ve Siyah (1897) aşk ve nesne ilişkileri açısından incelenmiştir. Her iki roman, benlik yapılarının benzer yapılarından dolayı trajediye sürüklenen çeşitli karakterler sunar. Aynı zamanda bu çalışma, bu başyapıtlarla karşılaştırma yapmak ve bulguları doğrulamak amacıyla, yazarın erken dönem romanlarındaki aşk yapılarını incelemiştir.
Türkiye Türkçesi ağızlarında fiil çekimi

Danışman Prof. Dr. Gürer Gülsevin Bu çalışma, Türkiye Türkçesi ağızlarında fiil çekimi konusunu tespit etmek için yapıldı. Çalışmada 49 ilden derlenmiş metinler fişlenip, elde edilen malzeme belirli bir düzen içerisinde incelenmiştir. Türkiye Türkçesi ağızlarındaki fiil çekim ekleri, bugüne kadar Türkiye'nin değişik yörelerinden derlenmiş metinlerden, geçtiği cümle ile birlikte alınarak şekilleri ve fonksiyonları yönünden incelenmiştir. İnceleme sırasında Türkiye Türkçesi ile benzer veya ayrı olan yönlerine de değinilmiştir. Sonuçta ise Türkiye Türkçesi ağızlarında fiil çekimi konusunda değerlendirmeler yapılmıştır.
Muhyiddin Abdal Divanı

Muhyiddin Abdal, XVI. yüzyılda yaşamıştır. Aydınlı olup Edime ve Balkanlarda yaşamıştır. Mezarı Edirne'nin Lalapaşa ilçesine bağlı Hacıdanişment ve Vaysal köyleri arasında bulunan 'Muhittin Baba Tepesi 'ndedir. Yaşadığı dönemin en önemli iki Kalenderi-Bektaşi şairinden biri olarak kabul edilmektedir. Şiirleri, bir süre sözlü kültür geleneği içinde yaşayarak dilden dile aktarıldıktan sonra, Kalenderi-Bektaşi dervişler tarafından bir araya getirilerek 'Muhyiddin Abdal Divanı'nda toplanmıştır. Muhyiddin Abdal Divanı'nın altı nüshası tespit edilmiştir. Çalışmamızda, Muhyiddin Abdal'a ait 275 şiir tespit edilmiştir. Bu şiirler, anonim halk şiiri, saz şiiri ve klasik şiirimize ait özellikler taşımaktadır. Şairin dili, Osmanlı dönemi Eski Anadolu Türkçesi özellikleri taşımaktadır. 'Divan'da, Oğuz/Yörük Türkleri'nin konuştukları anlaşılır bir dil kullanımı yanında, başta dini-tasavvufi kavramları karşılamak üzere, Arapça-Farsça'dan alman bazı ödünç kelime, ve tamlamalar da yer almıştır. Ümmi olduğu ileri sürülse de, şairin Türkçe, Arapça ve Farsça'ya hakim, iyi tahsil görmüş, bunlardan başka, tasavvufi öğretileri de öğrenmiş bir şahsiyet olduğunu söyleyebiliriz. Kalenderi-Bektaşi-Hurufibir şair olan Muhyiddin Abdal'ın şiirlerinde bu inanışların geniş bir yeri vardır. Yaşadığı dönem, Kalenderilik'den Bektaşilik'e geçişin tam netleşmediği ve Hurufiliğin de Kalenderi-Bektaşi zümreler içinde etkili olmaya başladığı bir geçiş dönemidir. Muhyiddin Abdal Divanı, özellikle Kalenderi-Bektaşi-Hurufi inanışları konusunda kaynak bir eserdir. Bu önemli eserin tahlili, edebiyat tarihimize olduğu kadar sosyoloji ve kültür tarihi araştırmalarına da önemli malzemeler vermektedir. Osmanlı Devleti'nin üç kıtaya yayılarak yükselişinin zirvesine ulaştığı XVI. yüzyılın en önemli Kalenderi-Bektaşi-Hurufi şairlerinden biri olan Muhyiddin Abdal'ın 'Divan' ı üzerinde yaptığımız bu çalışma ile şairin hayatı, tenkitli metin halinde şiirleri, fikri ve estetik yönü bir bütün olarak ortaya konmuştur.
Konya ili, Taşkent ilçesi ve köyleri ağzı

Bu çalışma Taşkent ilçesinin merkezini, Kongul köyünü, Avşar, Balcılar, Bolay ve Çetmi kasabalarını ele alan bir ağız araştırmasıdır. Seçilen yerlerin Taşkent'in genel ağız özelliklerini yansıtmasına dikkat edilmiş, çalışmamızda bu yerlere ait toplam yirmi bir adet metne yer verilmiştir. Derlenen metinler ses bilgisi ve şekil bilgisi açısından tarihi karşılaştırma yapılmadan eş zamanlı yöntemle incelenmiştir. Ses bilgisi kısmında bütün ses değişiklikleri gösterilmiştir. Şekil bilgisi kısmında ise standart Türkçeden farklı olan yapılar incelenmeye alınmıştır. Sözlük bölümünde standart Türkçeden farklılaşmış ya da sadece yörede yaşayan kelimeler bütün çeşitleriyle yer almaktadır.
Sıddİk Ali Baba Divançesi

Sıddik Ali Baba (ö. 1244 /1828), 19. yüzyıl divan şairlerindendir. Devrinde çok tanınan bir şair değildir. Kaynaklarda da kendisi hakkında pek fazla bilgi bulunmamaktadır. Hoca Neş'et'in talebelerindendir. Şairin divançesi 76 gazel, 29 tarih şiiri ve 2 müfredden oluşur. Bu tezde öncelikle Sıddik Ali Baba'nın kısaca hayatı, yaşadığı zaman ve edebi kişiliği hakkında bilgi verilerek divançesi şekil yönünden incelenmiştir. Daha sonra ise, İstanbul Üniversitesi Nadir Eserler Kütüphanesi'nde T2863 numara ile kayıtlı bulunan tek nüshaya dayalı olarak yazmanın transkripsiyonlu metni verilmiştir. Bu çalışma ile Sıddik Ali Baba'nın kimliği, edebi şahsiyeti ve divançesi gün ışığına çıkarılmış, 19. yüzyıl klasik Türk edebiyatı içerisinden bir şair edebiyat tarihine kazandırılmıştır.
İfham gazetesi ve edebi ilavesi inceleme ve seçilmiş metinler

Gazeteler, toplum hayatının aynasıdır. Kültürel hayatımızın vazgeçilmez unsurlarıdır. Ne yazık ki yeterince ilgi gösterilmemiş, bugüne değin gazetelerin gün yüzüne çıkarılma girişimleri cılız kalmıştır. İfham gazetesi, günlük, siyasi bir gazetedir. 23 Temmuz 1919'da yayına başlamıştır. Tanınmış siyaset adamlarından Ahmed Ferid'in imtiyazında çıkmış ve 6 Mart 1920'de kapanmıştır. Milli Türk Fırkası'nın yayın organıdır. Milliyetçi bir çizgide yayınını sürdürmüş ve Anadolu Hareketi'ni açıkça desteklemiştir. Yazar kadrosu oldukça geniştir. Gazetede, o dönemin Türkçülük fikri etrafında toplanan fırka ileri gelenleri, edebiyatçılar, müderrisler ve bürokratların yazıları mevcuttur. Ömer Seyfeddin, Mehmed Emin, Hamdullah Suphi, Akçu- raoğlu Yusuf, Serdengeçtioğlu gibi önemli şahsiyetleri bünyesinde barındırmıştır. Gazetede önemle üzerinde durulan konular: Türkiye Sulhu, Anadolu Hareketi, intihabat ve geçim sıkıntısıdır. İfham gazetesinin edebi ilavesi, 18 Ağustos - 13 Teşrin-i ewei 1919 tarihleri arasında, ancak sekiz sayı neşrediiebilmiştir. İlavede, Orhan Seyfi, Yusuf Ziya, Halid Fahri gibi Milli Edebiyat Dönemi' nin tanınmış kişilerinin eserleri bulunmaktadır.
Bahaettin Karakoç'un şiirlerinde metinlerarasılık

Metinlerarasılık; alıntı, gizli alıntı, anıştırma, öykünme gibi yöntemlerle eserlerin birbirleriyle kurdukları açık veya gizli bağı gösterir. Metin içinde metin bulma uğraşı olarak okuyucuyu da etkin kılan metinlerarasılık, şiirin anlam katmanlarının ve mecazlarının da etkisiyle daha kompleks bir hal almaktadır. Bu kompleks yapıda, Türk şiirinin son elli yılının önemli isimlerinden Bahaettin Karakoç'un şiirlerini metinlerarası yöntemlerle inceleme yolunu tuttuk. Karakoç, Hisar grubuna yakın duruşuyla geleneğe, İkinci Yeni'ye yaklaşan alışılmamış bağdaştırmalar kullanmasıyla da Batı şiirine yaklaşır. İster heceyi kullansın ister serbest tarzı, şiir dilinden asla taviz vermeyen Karakoç, metafor ve imge kullanımıyla kendi üslubunu kurmuştur. Aynı zamanda folklorun imkanlarından da yararlanan Karakoç'un şiirleri, metinlerarasılıkla örülmüş kültürel bir dokudur. Bu çalışma, Bahaettin Karakoç'un şiirlerinde geleneğin izini sürerek yeni tür ve metinlere ulaşılması, ulaşılan metinlerden yeni bir metnin nasıl yazıldığını göstermesi bakımından önemlidir.
Tanzimat ve Servet-i Fünün devirlerinde batı edebiyatından yapılan şiir tercümeleri üzerine bir araştırma (1859-1901)

Üzerinde çalıştığımız konu 1859- 1901 yıllan arasında Batı edebiyatından yapılan şiir tercümelerini ihtiva etmektedir. Söz konusu yıllar arasında başta Fransız olmak üzere İngiliz, Alman, Rus, Danimarka, Leh, Belçika, Latin, İtalyan, Yunan-Rum ve Amerikan edebiyatından toplam 771 şiir, tercüme vasıtasıyla dilimize aktarılmıştır. Bu manzumelerin büyük bir kısmı mensur olarak tercüme edilmiştir. Fransız edebiyatından daha çok sırasıyla Lamaıtine, Musset, La Fontaine Victor Hugo, Prudhomme, Gilbert, Millevoye, Florian, Chateaubriand ve Boileau gibi şairlerden tercümeler yapılmıştır. Alman edebiyatından Goethe, Schiller ve Heine; İngiliz edebiyatından da Lord Byron ve Milton'dan şiir tercümesi yapılmıştır. Fransız edebiyatından yapılan çevirilerin haricinde diğer milletlerden yapılan tercümelerin çoğu Fransızca'dan, yani ikinci dilden tercümelerdir. Başlangıçta Fransızca ve Fransız edebiyatı ağırlıklı olan tercümeler, zamanla diğer Batılı milletlerin edebiyatlarını da içine alacak şekilde genişlemiştir. Batı edebiyatından yapılan şiir tercümeleri çeşitli açılardan Türk şiirine tesir etmiştir. Özellikle Şinasi'nin Tereüme-i Manznme'sinde yayımlanan şiirlerden sonra hız kazanan çeviri faaliyeti, kısa zamanda yeni Türk şiirinin şekil ve muhtevası üzerinde tesirini göstermiştir. Şiir tercümelerinin büyük bir yekunu tabiat, aşk, hayat, ölüm merhamet ve dini konularla, fabllerden oluşmaktadır. 1859- 1901 yıllan arasında en fazla tercümeye imzasını atan mütercim Muallim Naci'dir. Onu Ahmed Rasim, Recaizade Mahmud Ekrem, Abdullah Cevdet, Muhyiddin, Kemal Paşazade Said, Ali Ulvi, Mehmed Ziver, Ahmed Refik ve Süleyman Vehbi takib etmektedir. Bu devirde bir yabancı dil bilen birçok amatör ya da profesyonel mütercim, şiir tercüme etmişlerdir. Manzumelerin bir kısmı birkaç defa tercüme edilmiştir. Bunların hemen tamamı Fransız şairlerine ait olan şiirlerdir. Özellikle Servet-i Fünun nesli üzerinde bu manzumelerin hissedilir bir tesiri vardır. Şiir tercümeleri edebiyatımızda bir tercüme münakaşa ve tenkidinin başlamasına da zemin hazırlamıştır. Gazete ve mecmua sayfalarında başlangıçta sathi olarak cereyan eden bu münakaşalar zamanla daha edebi bir hüviyet kazanmıştır. Şiirtercümeleri edebiyatımıza bir konu zenginliği getirmiştir. 1859'da başlayan şiir tercümeleri 1880'e kadar çok yavaş bir gelişme kaydeder. 19. asırda asıl ve hummalı tercüme faaliyeti 1880- 1899 yıllan arasında gerçekleşmiştir.
Türkçe edebiyatta kolektif belleğin yansımaları

Türkçe Edebiyatta Kolektif Belleğin Yansımaları? başlıklı bu çalışmada, edebi metinlerin, özelde anlatıların kolektif belleğin ifşasında işlevsel olduğu iddiası savunulmakta ve bu ifşanın gerçekleşme biçimleri ele alınmaktadır. Bu iddianın temellendirilmesi için ilk olarak kolektif belleğin kavramsallaştırılma biçimleri ele alınarak çalışmada başvurulan kolektif bellek tanımı belirlenmektedir. Çalışmanın ikinci bölümünde, kolektif bellek ile anlatı arasındaki ilişki, Jan Assmann'ın hatırlama figürlerinin anlatısallığına yönelen üçlü karakterizasyonundan hareketle açımlanmakta; zaman-mekan, gruba bağlılık ve tarihin yeniden kurulması eksenlerini temel alan bu üçlü karakterizasyonun edebi anlatılara içkin öğelere işaret etmesi durumu tartışılmaktadır. Anlatıların bu hatırlama figürlerinin ilişkili olduğu bellek yüküne edebi düzlemde nasıl zemin hazırladığı sorusuna olası bir cevap, 'Belleği Okumak: Bir Yöntem Denemesi' başlıklı üçüncü bölümde irdelenmektedir. Bu bölümde, edebi metnin doğası gereği yöntemsel olduğu varsayımı temellendirilerek, bu nitelikten ötürü anlatıların tabi tutulacağı incelemelerin bir üstyöntemi gerektirdiği düşüncesi ortaya koyulmaktadır. Ardından, sözü edilen üstyöntemin anlatının şekillenmesi ve aktarımı düzlemlerini inceleme nesnesi olarak kabul ettiği, anlatılar üzerinde gerçekleştirilecek incelemelerin bu dolayımlarda anlatıların geliştirdiği yöntemselliğin ta kendisine yöneldiği düşüncesi vurgulanmaktadır. Çalışmanın dördüncü bölümünde, yukarıda işaret ettiğimiz inceleme üstyöntemiyle Mario Levi'nin İstanbul Bir Masaldı, Markar Esayan'ın Karşılaşma ve Seyit Alp'in Şawk isimli anlatılarının kolektif bellek yükü ile kurduğu ilişkilerin edebi düzlemdeki ifade biçimleri ifşa edilmekte, Türkçe edebiyat metinleri üzerinde gerçekleştirilebilecek olası bellek okumaları örneklenmeye çalışılmaktadır. Çalışmada temel alınan kuramsal çerçevenin ışığında önerilen okuma yöntemiyle incelenen metinlerde gözlemlenen, kolektif belleklere edebi araçlarla işaret edilebilmesi durumunun Türkçe edebiyattaki yansımalarıdır.
Süleymaniye Kütüphanesi, Atıf Efendi bölümü, 02254 numarada kayıtlı bir şiir mecmuası: Mecmuati'l-Kasaidi'l-Mergube

Bu çalışma Süleymaniye Kütüphanesi Atıf Efendi bölümü 02254'te Mecmuati'l-Kasaidi'l-Mergube adıyla kayıtlı olan 144 varaklı şiir mecmuasının incelenmesini kapsamaktadır. Metnin transkripsiyonu yapılarak şekil ve muhteva bakımından incelenmiştir. Ayrıca genel olarak mecmua kavramı hakkında bilgi verilmiştir. Mecmuada yer alan şiirler, basılmış olan ya da daha önce tez olarak çalışılmış divanlardaki şiirlerle kıyaslama yapılmış, farklılıklar dipnotta verilmiştir. Bu çalışmada 15. ile 17. yüzyıl arasında yaşamış şairler yer almaktadır. Bu da mecmuanın 17. yüzyılın sonlarında ya da 18. yüzyılda derlenmiş olabileceğini göstermektedir. Çalıştığımız mecmua, şiir mecmuası olduğundan farklı nazım şekilleri yer almaktadır. Bunlar; kaside, gazel, nazire, tahmis, kıtea, rubaei, naet, muhammes, müseddes, müstezat, müfred, terkib-i bend ve diğer nazım şekilleridir. Mecmuanın tamamı 69 şairin 379 şiirinden oluşmaktadır.
Hakim Mehmed Efendi'nin Lemeat ve Istılahat-ı Sufiyye tercümeleri

Bu çalışmada Fahreddin-i Iraki'nin (ö. 688 /1289) Lemeat isimli eseri ile İbnü'l-Arabi'nin (ö. 638 /1240) Istılahatu's-sufiyye'sinin Seyyid Mehmed Hakim Efendi tarafından yapılan tercümeleri dil ve içerik açısından incelenmiştir. XVIII. yüzyıl Türk edebiyatının çok yönlü bir temsilcisi olan Seyyid Mehmed Hakim Efendi'nin tercümeleri, eserlerde yer alan manzum ve mensur unsurları Türkçe'ye manzum bir şekilde aktarması dolayısıyla edebiyat tarihi açısından dikkat çekicidir. Çalışmada gösterdiğimiz üzere Hakim'in Lemeat tercümesi ile kendinden önce yapılan İnce Bedreddin'in Lemeat tercümesi arasında benzerlikler bulunmaktadır. İbnü'l-Arabi'nin Istılahat'ı Türk edebiyatı tarihinde tercüme konusu edilmemesine karşılık Hakim, İbnü'l-Arabi ile arasındaki tasavvufi bağ sebebiyle eseri tercüme etmiştir. Bu çalışmada Hakim'in hayatı, eserleri ve edebi kişiliği hakkındaki bilgiler değerlendirilmiş, Lemeat ve Istılahatu's-sufiyye şekil ve içerik açısından incelenmiş, Hakim'in tercümelerindeki dil ve üslup özellikleri tespit edilmiş, eserlerin yazma nüshaları hakkında bilgi aktarılmış ve transkripsiyonu yapılarak metinlerde yer alan Arapça ve Farsça ibarelerin Türkçe karşılıkları verilmiş ve kaynakları belirtilmiştir.
Bosna Hersek'te Türkçe öğretiminin tarihi ve uygulanan metotların incelenmesi

Son zamanlarda dünyada Türkçe öğretiminin yayınlaştığının farkındayız. Dünyanın neredeyse her kıtasında Türkçe öğretilmektedir. Osmanlı Devleti, Balkan ülkelerinde özellikle Bosna Hersek'te çok büyük etki bırakmıştır. Eskiden Bosna Hersek'teki eğitim Türkçe yapılıyordu, dolayısıyla Bosna Hersek'te Türk dilinin varlığı da eski zamanlardan beri mevcuttur. Osmanlı Devleti Balkan bölgesinden ayrıldıktan sonra Türk dili de ortadan kalkmaya başlamıştır fakat hala günlük yaşamda, kültürde, geleneklerde özellikle Boşnakçada bu etki mevcuttur. Türkçeden Boşnakçaya geçen yaklaşık 9.000 kelime vardır. Bu iki millet aralarındaki bağı son senelerde güçlendirmeye başlamıştır. İnsanlar sık sık Türkiye'yi ziyaret etmekte, Türk dizilerini izlemektedir. Onlara yabancı gelmeyen kültürü ayrıntılı bir şekilde incelemeye başlamışlar, bu bağlamda Türkçeye olan ilgi de artmıştır. Bosna Hersek'teki insanlar İngilizce ve Almancanın yanında Türkçeyi de öğrenebilirler. Bu fırsat onlara ilkokullarda, liselerde, fakültelerde, özel kurslarda sunulmaktadır. Bu çalışmanın amacı Bosna Hersek'teki fakültelerde ve okullarda gerçekleşen Türkçe öğretimini incelemektir. Bosna Hersek'teki üniversitelerde Türk Dili ve Edebiyatı bölümü ilk olarak 1950'li yıllarda Saraybosna Üniversitesi'nde açılmıştır. Daha sonra Tuzla Üniversitesi ve Zenica Üniversitesi'nde bu bölümü açmıştır. Mostar Üniversitesi'nde kendi bölümünü açmış bulunmaktadır. Bosna Hersek'te bulunan birkaç tane de özel üniversitelerde Türk Dili ve Edebiyatı bölümü mevcuttur. Bu çalışmada Saraybosna Üniversitesi ve Tuzla Üniversitesi'nde uzun zamandır çalışan hocalarla mülakatımızı gerçekleştirdik ve bu bölümler hakkında bilgi edinmiş olduk. Bu bölümlerde Bosnalı hocaların yanında Türk hocalar da çalışmaktadır. Öğrenciler anadili Türkçe olan hocalarla pratik yapabilirler. Her yabancı dil öğreniminde karşılaşılan sorunlar bu bölümde de mevcuttur. Hocalarla mülakatımızı yaparken karşılaşılan sorunlar hakkında konuştuk ve çözümleri de tartışmış olduk. Son senelerde ilkokullarda da Türkçe öğretimi başlamıştır. Bu projede Yunus Emre Enstitüsü'nün önemli bir rolü vardır. Yunus Emre Enstitüsündeki başkan ile mülakatımızı yaptık ve enstitü ve çalışmaları hakkında bilgi sahip olduk.
İstanbul Üniversitesi Kütüphanesi Nadir Eserler Bölümü TY-615 numarada kayıtlı bulunan 'Mecmua-i Gazeliyyat' inceleme/ Transkripsiyonlu Metin

Eski Türk edebiyatının en değerli kaynaklarından birisi şüphesiz mecmualardır. Mecmualar, derlendikleri dönemin şiir anlayışını, estetik beğenisini ve daha birçok özelliği hakkında bilgi sunar. Şiir mecmuaları sayesinde edebiyat tarihlerindeki bir takım bilgileri değiştirmek, netleştirmek ve düzeltmek mümkün olabilir. Şiir mecmuaları, bir şairin divanında yer almayan şiirleri ya da başka kaynaklarda adı geçmeyen şairlerin şiirlerini içerdiğinden önemlidir. Bizim elimizde bulunan gazel mecmuasında birçok şairin daha önce hiçbir yerde yayımlanmamış şiirlerine rastladık. 16. yüzyıl şairlerine ve her şair için özel olarak ayrılan bölümlerde Hayreti, Amri, Hayali, İshak Çelebi, Kerimi, Zati, Azmizade Haleti, Şeyhülislam Yahya ve Necati'nin şiirlerini inceledik. Mecmuamızda ilk göze çarpan hususiyetlerin başında derleyenin mecmuayı başından sonuna kadar tutarlı ve sistematik bir tavırla ele alması olmuştur. Mecmuamızda genel olarak 16. yy şairlerine yer verilmiştir. Derleyenin şiirleri seçerken seçici ve dikkatli davrandığı aşikardır. Bu yüzden biz de çalışmamızı hazırlarken düzen konusunu çalışmamızın odak noktası haline getirdik. Çalışmamızda ilk olarak 16. yüzyıl şiir zevkini, genel hatlarıyla mecmy'a ve özel olarak TY-615 numaradaki mecmy'a, daha sonra edebiyat tarihinde mecmuaların yeri ve öneminden, son olarak da transkripsiyonlu olarak metin çevrilmiştir. Elde ettiğimiz bulguları da sonuç bölümünde belirtip kaynakça ve sonuç bölümüyle bitirdik.
Yedigün mecmuasındaki röportaj ve anılar üzerine bir araştırma

Bu çalışmada, 15 Mart 1933 ile 26 Ekim 1950 tarihleri arasında toplamda 921 sayı olarak çıkmış Yedigün mecmuasında neşredilmiş röportaj ve anı türündeki yazıların tespiti, özeti ve değerlendirmesi yapılmıştır. Yedigün mecmuasında birçok edebi tür ile ilgili yazı vardır. Uzun yıllar yayımı sürdürülen bir dergi olduğu için içerik olarak da çok zengin olan Yedigün mecmuası, edebiyat tarihimize içeriğindeki edebi türler açısından önemli katkılar yapabilecek bir kaynaktır. Araştırmamız, magazinsel özellikleri ile öne çıkmasının yanı sıra, içeriğinde birçok edebi türle ilgili yazılara da yer vermiş olan Yedigün mecmuasında yayımlanan röportaj ve anıların edebiyat tarihi açısından tespit ve değerlendirmesini kapsar. Çalışmanın amacı ise, dergi içeriğinde bulunan ve edebiyat tarihimiz açısından önemli olduğunu düşündüğümüz anı ve röportaj türündeki bu kaynakları gün ışığına çıkarmak, araştırmacıların hizmet ve dikkatine sunmaktır. Araştırmamızda derginin ulaşılabilen tüm sayıları taranmış, röportaj ve anı yazıları tespit edilerek özetlenmiş, künyeleri not edilmiş bölüm sonlarında ise elde edilen bulguların değerlendirmeleri yapılmıştır.