turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Sivas Yıldızeli yöresi düz dokuma yaygıları

Sivas yöresinde el sanatları oldukça gelişmiş durumdadır. Bu sanatlar içinde de dokumacılığın önemli bir yeri vardır. Dokumacılıkta köklü bir geçmişşe sahip olan Yıldızeli yöresine ait düz dokuma yaygıları incelenmiştir. Bu dokumalar motif, renk, ölçü, kompozisyon açısından değerlendirilmiştir. Bu amaçla sekiz köyden toplanan 36 adet dokuma örneği incelenmiştir. Kimlik bilgileri oluşturulmuş, dokuma sahiplerinin verdiği bilgiler ışığında tarihlendirme yapılmıştır. Yaygın kullanılan motifler ve çizimleri verilmiştir. Dokuma örneklerinin çizimleri bilgisayar programı ile yapılmıştır.
16. yüzyıl Osmanlı-Japon örnekleri bağlamında altın ve gümüş kullanımlı kaftan ve kimonolar

Kaftan ve kimono, sırasıyla Osmanlı ve Japonya'nın geleneksel kıyafetleridir. Bu kıyafetler, iki ülkenin tarihsel süreçleri, coğrafi şartları ve kültürlerinin etkisi altında şekillenmiştir. İlk olarak insanlar, altın ve gümüşü, toplum içerisindeki yerlerini ve güçlerini göstermek hükümdarlar tarafından süs olarak kullanmışlardır. Daha sonra bu madenler, kıyafetin içine de yer almaya başlamıştır. 16. yüzyıla ait altın-gümüş kullanımlı kaftanlar ve kimonolar, genellikle imparatorlar, seçkinler ve üst düzey savaşçılar tarafından giyilen kıyafetler olmuştur. Kaftanlarda kullanılan, renkler ve motifler, uyum içinde ve titizce yerleştirilmiştir. Osmanlı kültüründe, ölen sultanlardan kalan değerli kaftanlar, bohçalarda saklanmıştır. Japonya'da ise kimono sahiplerinin akrabaları ve torunları bu kimonoları hazine gibi korumuşlardır. Bu sayede, ihtişamlı kaftan ve kimonolar günümüze kadar ulaşmıştır.
Mimar Vasfi Egeli: Hayatı ve çalışmaları (1890-1962)

Bu çalışmada Cumhuriyet dönemi restoratör mimarlarından Vasfi Egeli'nin hayatı ile inşa ettiği ve restorasyonunu gerçekleştirdiği yapılar yer almaktadır. Ayrıca Pakistan'ın kurucusu Muhammed Ali Cinnah'ın anısına Egeli'ye hazırlığı yaptırılan ancak hayata geçirilemeyen türbe projesi üzerine de araştırma yapılmıştır. Eserlerin korunması ve onarımı konusunda alınan kararlara, oluşturulan kurumlara ve bu yönde yürütülen çalışmalara değinilmiştir. Şehzadebaşı'nda doğan Egeli, yoğun bir tarihi dokuya sahip olan bu semtten etkilenerek mimari yapılara ilgi duymaya başlamış ve eğitimini Sanayi-i Nefise Mektebi'nin Mimarlık bölümünde tamamlamıştır. Mezuniyetinin ardından Vakıflar Genel Müdürlüğü'nde göreve başlamış, bir süre sonra baş mimarlığa getirilmiş ve uzun yıllar bu kurumda hizmet vermiştir. Benimsemiş olduğu klasik mimari üslubu çalışmalarında ortaya koymuş ve üç önemli yapı inşa etmiştir. En büyük eseri olan Şişli Cami, kendisine Türkiye'de olduğu gibi yurt dışında da büyük ün kazandırmıştır. Diğer iki eseri Feneryolu İstasyon Mescidi ve Afet Yolal Camii'dir. Egeli, eskiye olan bu bağlılığı yüzünden yer yer eleştirilse de çoğu zaman takdir görmüştür. Vakıflar Genel Müdürlüğü'nde baş mimarlık yaptığı süre zarfında başında bulunduğu Fen Heyeti ile birçok yapının onarım işini gerçekleştirmiştir. Mimar Sinan'ın Türbesi ve Beyoğlu Hüseyin Ağa Camii restorasyonunda, eserlerin aslından uzaklaşarak büyük değişiklikler yapması ile dikkat çekmiştir. Cumhuriyet döneminde her ne kadar yapıların korunması ve onarımı konusunda yeni kurumlar oluşturulup, bu yöndeki çalışmalar arttırılsa da, mimari anıtların sayısı ve durumları göz önüne alındığında bu çalışmaların yetersiz olduğu anlaşılmaktadır. Eseler hakkında bilgi veren ve eski durumlarını gösteren kaynaklar ile restorasyon konusunda işinin ehli mimar sayısı azdır. Dışarıdan bakılan bir gözle Egeli'yi kötü yönde eleştirmek kolay olacaktır ancak etraflıca düşünüldüğünde büyük değişimler dışında yeni kurulmuş bir devletin imkansızlıkları içerisinde birçok eserin günümüze ulaşmasını sağlaması ve XX. yüzyılda hala Mimar Sinan'ın üslubunu yansıtan bir yapı inşa etmesi büyük bir başarıdır.
Güneydoğu Anadolu Bölgesi'nde Osmanlı Dönemi mihrapları (1515-1915)

Osmanlı Devleti, 1514- 15 tarihinden itibaren Güneydoğu Anadolu Bölgesi'ne tamamen hakim olmuştur. Bu hakimiyet siyasal alanda olduğu gibi kültür ve medeniyet ekseninde de oluşmuştur. Osmanlı Devleti, Güneydoğu Anadolu Bölgesi'nde var olan yapıları kullandığı gibi yeni yapılar da inşa etmiştir. Bu yapılarda Osmanlı merkez şemaları kullanıldığı gibi yerel özellikler ve yerel beylerin de etkilerini görmek mümkündür. Özellikle Diyarbakır ilinde merkezden gönderilen planların yanında detaylarda yerel etkiler açıkça görülmektedir. Güneydoğu Anadolu Bölgesi camilerinde diğer birimler olduğu gibi mihrablar özel bir konuma sahiptir. Mihraplar her ilde benzer özellikler taşımasına rağmen kendi içinde farklılıklara sahiptir. Güneydoğu Anadolu mihraplarını gruplamak gerekirse iki sınıf altında incelemek daha doğru olacaktır. birincisi tarihi sınıflama ikincisi ise bölgesel sınırlamadır. Tarihi sınırlama; Osmanlının Klasik dönem denilen dönem ile Batılılaşma dönemi şeklinde iki alt başlıkta incelenmektedir. Bölgesel sınıflamada ise Şanlıurfa, Mardin, Adıyaman ve Diyarbakır bir grupta, Kilis ve Gaziantep Diğer grupta kalmaktadır. Osmanlı mihraplarının ilden ile değişiklik göstermesi, Osmanlının Güneydoğu Anadolu Bölgesi'nde detaylarda ne denli zengin bir özgünlüğe sahip olduğunun göstergesidir.
Haydarpaşa - Gebze demiryolu hattında 19. yüzyılda yapılmış demiryolu istasyon binaları

Osmanlı imparatorluğu'nda 19. yüzyılın ortalarından itibaren demiryolu yapım çalışmalarının başladığına tanık oluyoruz. 1856 yılında ingilizlere verilen imtiyazla izmir-Aydın hattında ilk demiryolu yapılmıştır. Bunu izleyen yıllarda batı sermayesinin ve endüstrisinin temsilcileri demiryolu imtiyazları elde etme yarışına girmişlerdir. Yabancı sermaye denetiminde, demiryollarının gelişimi çok ağır şartlar altında gerçekleşmiş ve getirdiği maddi yükümlülüklerle Osmanlı ekonomisini büyük ölçüde sarsmıştır. Osmanlı demiryolculuğu Avrupa'da olduğu gibi gelişen sanayi ile beraber doğmuş değildir. Osmanlı demiryolculuğu yabancı sermaye denetiminde geliştirilmiş ve başlangıçta ulusal olma niteliğini kazanamamıştır. Fakat, 1860'lı yılların sonuna doğru, özellikle bu sırada baron Hirsch'e verilen Rumeli Demiryolları imtiyazında görülen suistimallerin de etkisiyle, imparatorlukta demiryollarının milli sermaye ile ve devlet tarafından yapılması savunulmaya başlanmıştır. Bu anlayışla inşa edilen ilk demiryolu Haydarpaşa-izmit demiryolu'dur. Hükümet daha sonra bu hattı Haydarpaşa Garının inşasıyla görevlendireceği Anadolu Demiryolu Şirketine satmıştır. Anadolu demiryollarının gittikçe artan trafiğine cevap vermek üzere II. Abdülhamit döneminde yeni bir gar binası ve tesislerinin yapımına karar verilmiştir. Tamamı 1909 yılının ortalarında bitirilen yapıyı Otto Ritter ve Helmuth Cuno adlı iki Alman mimar gerçekleştirmiştir. Yapı deniz cephesi Neo-Rönesans düzende olmakla beraber, yer yer barok mimari üslubunun biçimsel öğelerinin kullanıldığı eklektik üslupta bir yapıdır. iki kolu farklı uzunlukta olan 'U' planlı yapı tipik bir 19. yüzyıl istasyon binasıdır. Haydarpaşa-Gebze hattında bulunan istasyon binaları, bekleme salonu, işletmeye ait ofisler ve lojman olarak kullanılan odalardan oluşan sade bir şemaya sahiptirler. Çoğunlukla tek ya da bir bölümü iki katlı olan kagir yapılarda, geniş dersli kesme taş dizileri, kemer, plastır ve saçak gibi elemalarla farklı cepheler oluşturmuştur.
The land of beautiful horses: Stables in middle Byzantine settlements of Cappadocia

Bu çalışma Kapadokya'da Orta Bizans Dönemi yerleşimlerinde yer alan kayaya oyma ahırlarıincelemektedir. Burada temel amaç, Kapadokya'da bu dönemde ortaya çıkan zengin, toprak sahibi ailelerin, anıtsal evlerinin kayadan oyma ahırlarında askeri amaçlarla at yetiştirdiklerihipotezini test etmektir. Bu bağlamda, Açık Saray, Çanlı Kilise, and Selime-Yaprakhisaryerleşimlerinde yer alan ahırlar, bölgeden karşılaştırmalı örneklerle tartışılmıştır. Ahırlarınmimari özellikleri tarihsel kaynaklardan toplanan bilgiler ışığında değerlendirilmiş, buahırların işlevleri ve Bizans ordu teşkilatına olası katkıları sorgulanmştır.
Gölbaşı çömlekçiliği ve koruma önerileri

Gölbaşı Çömlekçiliği ve Koruma Önerileri ana başlığı altında oluşturulan ve elde edilen bilgiler doğrultusunda şekillenen tez iki ana bölümden oluşmaktadır. Gölbaşı ve Gölbaşı Çömlekçiliği adı verilen birinci bölüm 'Gölbaşı İlçesi ve Gölbaşı Çömlekçiliği' şeklinde iki alt başlıkta incelenmiştir. Koruma Kültürü ve Gölbaşı Çömlekçiliğinin Korunması adı verilen ikinci bölüm 'Koruma Kültürü, Gölbaşı Çömlekçiliğinin Korunması İçin Öneriler' şeklinde iki alt başlıkta incelenmiştir. Sonuç bölümünde ilk olarak geleneksel çömlek üretimi ve sorunları anlatılmış ve araştırma kapsamında elde edilen bilgiler özetlenmiştir. Koruma düşüncesinin geleneksel çömlek üretimi üzerindeki nasıl etkili olabileceği konusu üzerinde durularak uygulanan koruma önerilerinin dışında alternatiflerden bahsedilmiştir.
Romantizm'in 20. yüzyil avangart sanatına etkileri

18. yüzyılın ikinci yarısı itibariyle, şiir ve edebiyat başta olmak üzere, neredeyse tüm sana-tlarda görülmeye başlayan Romantizm, varlığını yaklaşık yüzyıl boyunca sürdürmüştür. Şiir ve edebiyat temelli başlayan Romantizm, plastik sanatlar alanında da son derece etkili olmuştur. Bir akımdan öte, bir düşünce ve dünya görüşü olarak kendin-den önceki ve sonraki akımlardan ayrılır. Bundan ötürü Romantizm, akım-karşı akıma indirgenemeyecek kadar yoğun düşünsel faaliyetlerin olduğu bir üretim sürecini kapsamaktadır. Romantizm'in ortaya çıkışında Almanya, özellikle de FrühRomantik'ler son derece etkili olmuştur. Bu yoğun üretim sürecinde ortaya konan 'Gesamtkunstwerk' , özgürlük, oyun terapisi, Romantik şiir vb. kavramlar, 20. yüzyıl düşünürlerini ve sanatçılarını etkilemiştir. Özellikle Romantizm ile birlikte sanat, o zamana kadar olduğu halinden başka bir şey ha-line, düşünce haline gelebileceğinin sinyallelerini vermiştir. Hegel'in Romantizm için söylediği 'sanatın ölümü' tezi bu açıdan önemli olmuştur. Sanat, Romantizm ile birlikte sekülerleşmeye başladıkça, biçim-içerik arasındaki ilişki de kopmuştur. Caspar David Friedrich ve William Turner'ın resimlerinde bu sekülerleşmenin izlerine rastlanmaktadır. Tüm bunlar, 20. yüzyıl Avangart sanatçılarına Romantiklerden kalan mirastır. Temsiliyetin ortadan kalkmasıyla, sanat artık kendi hakikatini keşfetmiştir. Romantizm fiziksel varlığı son bulduktan sonra dahi, 20. yüzyılda ruhen yaşamaya devam etmiştir. Bu tez kapsamında Romantizm akımı ile Avangart sanat arasındaki ilişki düşünsel ve plastik sanatlar bağlamında incelenecektir.
Niğde tren garları

İngiltere'de ortaya çıkan demiryolları, hızlı bir gelişim göstererek 19. yüzyılda dünyanın çeşitli bölgelerine de yayılmıştır. Osmanlı Devleti bu gelişmelere kayıtsız kalmamış, nitekim Sultan Abdülaziz dönemi ile birlikte demiryolları inşasına başlanmıştır. Konumuzu teşkil eden Niğde Tren Garları, başlıca iki dönemde inşa edilmiş yapılar olarak karşımıza çıkmaktadır. Yaptığımız çalışmalar neticesinde toplam 8 gar tesisi tespit edilmiştir. Bunlardan ikisi Osmanlı, altısı Cumhuriyet dönemine aittir. Osmanlı dönemine ait Ulukışla ve Çiftehan garları Sultan II. Abdülhamid Han dönemi imar faaliyetlerinden Anadolu-Bağdat Demiryolları'nın önemli bir parçasıdır. Diğer demiryolu inşa faaliyetleri ise Cumhuriyet döneminde gerçekleşmiştir. Niğde, Hüyük, Bor, Bereket, Karalar ve Gümüş garları bu döneme ait eserlerdir. Her iki dönemde de imar faaliyetleri Almanlar tarafından yapılmıştır. İstasyon dahilindeki yapılar özellikleri bakımından Alman tip projelerin belirgin örneklerindendir ve dolayısı ile döneminin Alman-Türk eklektik üsluplarını sergileyen eserler olarak dikkat çekmektedir. Yapılar, inşa edildiği dönemlerde bölgelerin şehirleşmesinde önemli rol üstlenmiş, çevresindeki yerleşim mahallinin zamanla gelişmesinde ana etken olmuştur. Bu sebeple Niğde'de yer alan demiryolu yapıları, demiryolu mirası ve endüstriyel mimari kapsamında oldukça önemlidir. Her biri Anadolu Türk Mimarisi içerisinde döneminin karakteristik özelliklerini sergileyen birer eser olmakla birlikte, aynı zamanda Niğde'deki sanayileşme kültürünün tarihsel, sosyal, teknolojik ve bilimsel tanıkları niteliğindedir.
Kınık'taki Türk dönemi mimari eserler

Çalışmamız sırasında Kınık'taki Türk Dönemi Mimari Eserler adı altında, Kınık ilçesi ve köylerinde 9 cami, 2 han, 3 hamam, 2 su kemeri, 7 çeşme, 3 köprü olmak üzere toplam 26 eser yerinde incelenmiş ve hakkında araştırma yapılmıştır. Ayrıca günümüzde ayakta olmayan 1 cami, 1 han ve 1 çeşme arşiv kayıtlarından tespit edilmiştir. Tez çalışmamızda veriler, söz konusu örneklerin türleri ve mimari özellikleri dikkate alınarak katalog düzeninde kaydedilmiştir. Araştırmamızda, yapıların tarihi, mimari, plan, malzeme ve süsleme özellikleri üzerinde durularak ele alınmaya çalışılmıştır. Eserlerin tamamı Osmanlı döneminde, XVII. yüzyıl ile XX. yüzyılın ilk çeyreği arasında inşa edilmişlerdir. Örneklerin hepsinde kurgu, malzeme, teknik, mimari elamanlar ve süslemeler, yapıldıkları dönemin genel özelliklerini bölgeye özgü biçimde yansıtırlar. Birçok yönden diğer taşra bölgelerdeki Türk mimarisi ile benzerlik gösterirler. Camiler, ilk inşa edildikleri planları ile ayakta kalmış fakat bazı örneklerde son cemaat yeri, minare, mihrap, minber gibi bazı kısımlarda değişiklikler olmuştur. Araştırmamızda bu değişiklikler tespit edilerek tartışılmıştır.
Onikinci ve Onüçüncü yüzyıllarda Anadolu'da Bizans-Selçuklu kültürel ilişkileri ve yerel sanat

Tez, 12. ve 13. yüzyıllarda Anadolu'daki dini mimari ve medreseleri Bizans-Selçuklu ilişkileri çerçevesinde ele almaktadır. Bizans-Selçuklu kültür mirası sentezi kapsamında ele alınmış çalışmada kilise, manastır, cami/mescit ve medreseler üzerinde durulmuş, Konya merkez alınarak İç Anadolu ve yakın çevre bölgeler incelenmiştir. Anadolu Selçuklu Devleti'nde Hıristiyan ve Türk-İslam dini yapıları tez kapsamında farklı bir çerçeveden ele alınmış, yapıların temelleri, duvar örme teknikleri, malzeme teknik ve süslemeleri Bizans mimarisiyle ilişkisi bağlamında dikkate alınmıştır. 12. ve 13. yüzyıllarda Anadolu'da yaşamaya devam eden Hıristiyanların yanı sıra, Anadolu'ya yerleşen Türkler arasında Müslüman ve diğer din, inanç ve öğretilere sahip topluluklar vardı. Politik evlilikler, resmi ziyaretler ve karşılıklı sığınmaların da kültürel bir ilişki ortamını yarattığı muhakkaktır. Bizans ve çevre kültürlerin Hıristiyanları, Selçuklu egemenliğinde yaşamaya devam etmiş, Anadolu'da 12. ve 13. yüzyıllarda Müslümanlarla birlikte devletin mimarisine ve üretimine katkıda bulunmuşlardır. Yerel malzeme, yerel birikim ve ustalık, Anadolu'da bol miktarda bulunmakla birlikte ortak yaşam ve üretim sürecinde yeni ihtiyaçlar uyarlamalara, yeni gelen sakinlerin birikimleri ve imparatorluk ideolojisi Anadolu Selçuklu mimarisine yön vermiştir.
Kapadokya bölgesi Soğanlıdere Vadisi Karabaş, Gök ve Canavar kiliseleri

Kapadokya Bölgesi Soğanhdere Vadisinde yer alan Karabaş, Canavar ve Geyikli kiliselerinin duvar resimleri Orta Bizans Dönemi Resim Sanatı içinde önemli bir yeri bulunmaktadır. Sözü edilen kiliseler üzerine yapılan bu çalışma; giriş, tarihçe, kiliseler üzerine yapılan araştırmalar, katalog, değerlendirme ve sonuç bölümlerinden oluşmaktadır. Giriş bölümünde; Kiliselerin yerleri banileri yapım tarihleri belirtilmiş, duvar resimlerinin mekan içinde dağılımı, resim programı, ikonografi ve üslupsai özelikler belirtilmiştir. Bölgenin tarihçesinin tanıtıldığı Kapadokya'nın Bizans öncesi, Bizans dönemi ve Bizans sonrası tarihleri anlatılmıştır. Katalog bölümünde kiliselerde yer alan konulu ve tek figürlerin katalog ve levha numaralan, sahnelerin adlan, kilisedeki yerleri resimlerin bugünkü durumu tasvirleri varsa yazıtlan ve yayınlı örneklerde yayınlar belirtilmiştir. Değerlendirme bölümünde Karabaş, Canavar ve Geyikli kiliselerin ayn ayn sahnelerin resim programı üslubu ve ikonografisi kendi içinde değerlendirilmiştir. Değerlendirmenin son iki bölümünde, bu üç kilise önce Kapadokya Bölgesi sonra dönemi içindeki eserlerle karşılaştınlmıştır. Tezin sonunda bibliyografya verilmiştir. Ekler bölümünde sahnelerin çizimlerdeki harf ve numaralara göre listesi, kiliselerde yer alan sahnelerin kaynaklan, kiliselerde yer alan tek figürlerin diğer kiliselerdeki dağılımı ve Skepides ailesin şeceresi verilmiştir.
Reading the mausoleum of Augustus in Rome

Bu tez, ilk Roma İmparatoru Augustus'un Roma'daki Mozolesi'ne odaklanmıştır. Tez, Mozole'yi zengin sembolik anlam ve işlevler taşıyan bir Roma anıtı olarak inceler. Cumhuriyet'ten İmparatorluk'a geçiş döneminde inşa edilmiş olan Mozole'nin sembolik anlam ve işlevleri zaman içinde dönüşmüş ve genişlemiştir. Tez, Mozole'nin sembolik anlam ve işlevlerinin oluşumu, dönşümü ve genişlemesini Augustus döneminde Roma Cumhuriyeti'nin İmparatorluk'a dönüşüm sürecine paralel olarak inceler ve ortaya serer.
Kayaköy halıları

Geleneksel Türk Sanatları içinde yer alan el halıcılığı, sanatsal ve kültürel açıdan önemli bir yere sahiptir. Anadolu'nun hemen her yerinde üretilmiş olan bu yaygılar, nesiller aracılığı ile günümüze kadar gelmişse de eski önemini giderek yitirmektedir. Araştırma, yöre halkı tarafından oldukça yaygın olarak halen kullanılan Fethiye Kayaköy halılarının ulaşılabilen örneklerini belgelemek, incelemek ve doğru bilgilerle gelecek nesillere aktarmak amacıyla yapılmıştır. Fethiye ve çevresinde geleneksel dokumalarla ilgili birçok araştırma yapılmış, ancak Fethiye Kayaköy Halıları ile ilgili geniş ve içerikli bir çalışma yapılmamıştır. Fethiye Kayaköy bulunduğu bölge ve taşıdığı kültür değerleri, havlı dokumaları açısından incelendiğinde motiflerin zenginliği, kullanılan renkler ve teknik olarak birer belge niteliği taşımaktadır. Bu çalışma, Fethiye Kayaköy halılarının tanıtımı, belgelendirilmesi ve gelecek nesillere aktarılması açısından oldukça önemlidir. Bu bağlamda bölgede ulaşılabilen halıların renkleri, kullanılan desenler, araç-gereçler, malzemeler, uygulanan teknikler saptanmıştır. Muğla Fethiye Kayaköy halılarının, iplik hazırlama, dokumanın yapılması, dokuma teknikleri, motiflerin ve kullanılan malzemelerin yöresel isimleri belirlenmeye çalışılmış, renkler malzeme, motifler yöresel terimler, kaynak kişilerden alınan bilgilerle litaratüre eklenmesi amaçlanmıştır.
Akhisar Ulu Camii ve Paşa Camii hazireler'indeki mezartaşları

İnsanoğlu, yaradılışından bugüne kadar birçok inanç geliştirmiş ve bu durum her alanda olduğu gibi mezar kültürünü de etkilemiştir Öldükten sonra geride kendinden bir şeyler bırakmak, hatırlanmak ve bu şekilde ölümsüzlüğe ulaşma düşüncesi, mezar taşı kültürünün yaygınlaşmasını sağlamıştır. Manisa ili, Akhisar ilçesinde bulunan Ulu Camii Ve Paşa Camii Hazirelerinde 5 adet lahit biçiminde mezar ile 67 adet şahide tespit edilmiştir. Eserler, H.893/M. 1488 ile H.1336/M. 1918 tarihleri arasını kapsamaktadır. Ancak bu süreç süreklilik göstermeyip 16. ve 17. yüzyıllara ait eserlere rastlanmamaktadır. Mermer malzemenin ağılıklı olarak kullanıldığı eserlerde taş malzemeye de yer verilmiştir. Dikdörtgenler prizması şeklinde olan lahit biçimindeki mezarların şahideleri silindirik gövdelidir. Geriye kalan eserlerin plaka görünüşündeki gövdeleri ya yukarı doğru hafifçe genişlemekte ya da paralel kenarlarla uzanmaktadır. Kemer veya üçgen formuna sahip tepeliklerin dışında kavuk/sarık/fes biçiminde taçlandırılan şahidelerde mevcuttur. Büyük kısmında alçak kabartma tekniği uygulanmasının dışında, yüksek kabartma ve linear üslupta işlenen taşlara da rastlamak mümkündür. Genel olarak kitabe metni, sağdan sola hafif meyilli düz silmelerle oluşturulan panolara yerleştirilmiştir. Bunun yanında, düz veya soldan sağa meyilli silmelerle oluşturulmuş panolara yerleştirilen örnekler de bulunmaktadır. Bu uygulamalardan farklı olarak herhangi bir pano kullanmaksızın taş levha üzerine işlenen kitabe metnine de rastlanmaktadır. Üstten kemer formu meydana getiren bir veya birkaç kademeli silme ile sınırlandırılan kitabe metninde, başlangıç ifadesi, dua, kimlik, dua isteme, tarih, tanrıdan dilek, nasihat, hadis ve ayet gibi bilgilere ulaşılabilmektedir. Süsleme programında bitkisel karakterli olan; palmet, rumi, kıvrım dallar, stilize çiçek ve yaprak motifleri ile servi ve hayat ağacı motiflerinin dışında, kase içinde stilize meyve, çiçek ve üzüm salkımı betimlemelerine de yer verildiği görülür. Geometrik süsleme öğeleri olan; üçgen, çokgen, baklava dilimi, daire, meandır, madalyon, rozet, pano, ay ve yıldız motifleri de kullanılmıştır. Eserlerde nesneli motiflere de rastlamak mümkündür. Bunlar; kandil, şamdan, mum, vazo, kase ve gerdanlık motiflerinden oluşmaktadır. Mimari motiflerinde yer aldığı eserlerde, özellikle camii motifinin sivil mimari ile birlikte veya tek olarak işlendiği dikkati çeker. Bunun dışında süs sütuncelerine de yer verilmiştir. Yapılan incelemede yüzyıllardır birçok tahribata uğramasına rağmen ayakta kalmayı başarabilen mezartaşlarımız bu bölgedeki hakimiyetin belgesi olarak karşımıza çıkmaktadır.
Orta Anadolu'da eski Hitit krallık çağı seramiği

'Orta Anadolu'da Eski Hitit Krallık Çağı Seramiği' üstündeki bu çalışmada, 'Hitit kültürünün çekirdek bölgesi olan Orta Anadolu'nun, Eski Hitit Krallık hanedanı zamanına tarihlenmiş seramiği' incelenmiştir. Bu çalışmanın en önemli hedefi, şimdiye kadar bu başlık altında topluca incelenmeyen bu seramik türünün tipolojisini, teknik özelliklerini bir bütün halinde sunmak suretiyle, Assur Ticaret Kolonileri Çağı ile Eski Hitit Krallığı dönemi arasında, varlığı saptanan devamlılığı ve ayrılığı, bu çağda yaşamım sürdürmemiş olanları kapsamlı bir şekilde ortaya koyabilmektir. Bu döneme tarihlenen seramik, tipolojik ve teknik özellikleri ile birlikte incelenerek Eski Hitit Krallık Çağı seramiğinin tipolojik gelişimi sunulmuştur. Eski Hitit Krallık Çağı seramiğinin karakteristik özelliklerinden bazılarının, Assur Ticaret Kolonileri Çağı'nın son evresinde başladığı görülmektedir. Kültepe'de son yıllarda yapılan kazılarda açığa çıkartılan çok sayıdaki arkeolojik eser, bu görüşü doğrulamaktadır. Bu çalışma ile elde edilen bilgiler ışığında, Kaniş Kanunu'yla katının sona ermesi ile, Eski Hitit Krallığı hanedanının işbaşına gelmesine kadar geçen zamanın, yaklaşık 50-60 yıl olduğu varsayılabilir. Seramik örneklerinde, bu iki dönem arasında bir boşluğun olmadığım, seramik sanatı açısından bir devamlılığın olduğunu göstermektedir. 155
Geç Dönemde Babil Şehri ve bayındırlık faaliyetleri

Babil kenti Mezopotamya bölgesinde yer alan en önemli kentlerden biridir. Günümüzde Bağdat'ın yaklaşık 100 km güneyinde yer almaktadır. Yeni Babil Dönemi'nde Babil kenti, antik dünyanın en büyük kenti olmuştur. Bu çalışma MÖ 1. binyılda Babil kentine hakim olan devletler ve Yeni Babil krallarının kentte gerçekleştirdiği inşaat ve bayındırlık faaliyetleri çalışmalarını kapsamaktadır. Bu zaman diliminde kente egemen olan devletlerin Babil kentindeki siyasi faaliyetleri anlatılmaktadır. Ayrıca Yeni Babil kralları tarafından kentte gerçekleştirilen surlar, saraylar, tapınaklar, kanallar gibi kamu yapılarının kimler tarafından yapıldığı ele alınmaktadır. Krallara ait bulunan yazılı kaynakların aktardığı bilgiler ile arkeolojik veriler beraber incelenmiştir. Böylece Babil kentinin gelişimi ortaya konulmuştur.