turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Dikkat eksikliği ve hiperaktivite bozukluğu olan çocuklarda duyu profilleri ve fiziksel aktivite kapasitesinin katılım üzerine olan etkisinin incelenmesi

Dikkat Eksikliği ve Hiperaktivite Bozukluğu ; dikkat, konsantrasyon, hareketlilik ve dürtü kontrolü alanlarındaki sorunlarla karakterize olan psikiyatrik bir bozukluktur. Çalışmamızın amacı 8-10 yaş arası, sağ eli dominant DEHB tanısı konmuş olan erkek çocuklarda ve tipik gelişim gösteren yaşıtlarında duyu profili ve fiziksel aktivite seviyelerinin toplumsal katılım üzerine olan etkisini araştırmak amacıyla planlanmıştır. Çalışma grubunu 35 tane DEHB tanısı konmuş çocuk oluşturmuştur. Kontrol grubuna ise 35 tane tipik gelişim gösteren yaşıtları çocuk dahil edilmiştir. Çocukların duyu profilleri Dunn Duyu Profili, fiziksel aktivite seviyeleri İlköğretim Öğrencileri İçin Fiziksel Aktivite Soru Formu, fonksiyonel kapasiteleri 2 Dakika Yürüme Testi (2DYT), motor becerileri Bruininsk Oseretsky Motor Yeterlilik Testi (BOT-2), el ve parmak kaslarının kuvveti Jamar el dinamometresi ve pinchmetre, toplumsal katılımları Çocuk ve Adölesanlar için Toplumsal Katılım Anketi ile değerlendirilmiştir. Bağımsız değişkenlerin analizinde Student-t Testi ve Ki-Kare Testi kullanılmıştır. Katılımın bağımsız değişkenler ile olan ilişkisini incelemek için çoklu regresyon analizi yapılmıştır. İstatistiksel analiz sonucunda DEHB grubu ve kontrol grubu arasında duyu profili, fiziksel aktivite seviyesi, fonksiyonel kapasite, motor beceriler, kas kuvveti ve toplumsal katılım alanlarında anlamlı derecede fark bulunmuştur (p<0,05). DEHB tanısı konan çocuklar bütün değerlendirme alanlarında kontrol grubuna göre daha düşük skorlar elde etmiştir (p<0,05). Çalışmamız sonucunda fiziksel aktivite seviyesi, motor beceriler, kas kuvveti alanlarında daha zayıf olan ve duyu işlemleme becerisinde zorluk yaşayan çocukların toplumsal katılımın her alanında daha düşük skorlar elde ettiği görülmüştür. Bu çocuklarda yapılacak olan egzersiz programlarının bu sonuçlar göz önünde bulundurularak düzenlenmesi önerilmektedir.
Edirne il merkezindeki ilköğretim okulları 1-5. sınıf öğrencileri arasında ilaç reaksiyonlarının prevalansı

Edirne il merkezindeki ilköğretim okulu çocuklarında ters ilaç reaksiyonları prevalansını ve özelliklerini çalışmamızda saptamayı amaçladık. Çalışma Nisan-Aralık 2007 tarihleri arasında iki aşamada yürütülmüştür. Birinci aşamada, 1-5. sınıflar arasındaki 8939 öğrenci ziyaret edildi ve bunlara velilerinin dolduracağı soru formu dağıtıldı. Toplanan formlarda, çocuklarında herhangi bir ters ilaç reaksiyonu geliştiğini bildiren veliler, ikinci aşamada ayrıntılı soru formları doldurmak üzere görüşmeye çağrıldı. Edirne il merkezindeki ilköğretim okulu çocuklarında aileler tarafından bildirilen ters ilaç reaksiyonları prevalansı ve doğrulanan ters ilaç reaksiyonları prevalansı sırasıyla %8.3 ve %1.6 olarak belirlendi. ters ilaç reaksiyonları prevalansı çocukların cinsiyetine göre değişiklik göstermiyordu. 9 yaş ve altı ile 9 yaş üstündeki olguları karşılaştırdığımızda ters ilaç reaksiyonları prevalansı belirgin olarak farklı değildi. Ancak kızlarda yüksek yaşın ters ilaç reaksiyonları gelişiminde bir risk faktörü olduğu saptandı. Deri semptomları en sık bildirilen reaksiyondu (%82.1). Ayrıca reaksiyonlara en sık antibiyotiklerin neden olduğu belirlendi (%67.9). En fazla gözlenen etken madde penisilin (%18.5) olarak tanımlandı. Parenteral uygulanan ilaçlara bağlı reaksiyonların ve ilk 1 saat içinde gözlenen reaksiyonların ciddiyetleri daha fazla idi. Çocuklarda ters ilaç reaksiyonları sık olarak gözlenmez. Bununla birlikte, bu reaksiyonlar ölümcül sonuçlara yol açabilir. Diğer taraftan yaşam kalitesini bozabilir ve tedavi sürecini etkileyebilirler. Bu konuda çok merkezli çalışmaların yapılması ve ilaç izlem merkezlerine her şüpheli ters ilaç reaksiyonunun bildirilmesi ile hekimlerin, sağlık personelinin ve ailelerin ters ilaç reaksiyonları hakkında bilgi ve duyarlılıkları arttırılabileceğini düşünmekteyiz.
Kalp hastası çocuklarda aggregatibacter actinomycetemcomitans'ın tükürük ve kalp dokusunda incelenmesi

Aggregatibacter actinomycetemcomitans'ın çocuklukta edinilen bir periodontal patojen olduğu ve bakteremi ile koroner endotelyuma invaze olabildiği bilinmektedir. A. actinomycetemcomitans'ın en önemli virulans faktörünün makrofaj ve lökositleri parçalayan lökotoksin enzimi olduğu, A. actinomycetemcomitans'ın JP2 klonunun bakterinin diğer suşlarına göre daha yüksek düzeyde lökotoksin salgıladığı belirtilmektedir. Bu çalışmanın amacı kalp operasyonuna girecek çocukların tükürük ve kalp dokusu örneklerinde A. actinomycetemcomitans varlığının araştırılmasıdır. Kalp operasyonuna girecek 25 konjenital kalp hastası çocuk (ort. yaş: 6 .24 2.93) ile yaş ve cinsiyet açısından eşleşen kontrol grubu sağlıklı çocuklardan tükürük örnekleri toplandı. Çocukların plak indeksi ve gingival indeks değerlendirmeleri yapıldı. Kalp hastası çocuklardan tükürük örnekleri operasyon öncesinde ve kalp dokusu örnekleri operasyon sırasında alındı. Tükürük ve kalp dokusu örneklerinde PCR yöntemi ile A. actinomycetemcomitans ve yüksek lökotoksik JP2 suş varlığı araştırıldı. Elde edilen veriler Mann Whitney U, Ki-Kare testi, Fisher's Exact testleri ile istatistiksel olarak analiz edildi. Kalp hastası ve kontrol grubu çocukların plak ve gingival indeks değerleri arasında anlamlı bir farklılık bulunmadı (p>0.05). Kalp hastası çocuklardan alınan tükürük örneklerinin %8'inde, kontrol grubu çocukların %20'sinde A. actinomycetemcomitans pozitif saptandı. Kalp hastası ve kontrol grubu çocukların tükürük örneklerinde A. actinomycetemcomitans varlığı yönünden anlamlı bir farklılık bulunmadı (p>0.05). JP2 klonu kontrol grubunda bir çocukta pozitif bulundu. A. actinomycetemcomitans'ın kalp hastası ve sağlıklı çocuklarda ağızda kolonizasyonunun ileri yaşlarda periodontal ve kardiyovasküler hastalık yönünden risk faktörü olabileceği sonucuna varıldı.
Adi̇ponekti̇n, i̇nterlöki̇n-6 ve tnf-alfa'nin anti̇psi̇koti̇k i̇laç kullanan çocuklarda obezi̇te geli̇şi̇mi̇ üzeri̇ne etki̇si̇

ntipsikotiklere bağlı kilo alımında, metabolizma değişikliğinden çok iştah ve yeme davranışı sorumludur. Daha önceden antipsikotik ilaç almamış olanlarda, tedavi başlangıcında kilo alımı daha fazla olmaktadır. Aynı ilaçlar çocuk ve ergenlerde gelişimsel dönemlerine uygun olmayan tiroid, kan şekeri, cinsiyet hormonları düzeyi ve büyüme hızı, kemik metabolizmasını içeren pek çok yan etkiye de neden olabilmektedir. Çalışmamızda adiponektin, interlökin- 6 ve TNF-alfa'nın antipsikotik ilaç kullanan çocuklarda obezite gelişimi üzerine etkisi amaçlanmıştır. Haziran 2012- Temmuz 2013 tarihleri arasında Gazi Üniversitesi Tıp Fakültesi Çocuk ve Ergen Ruh Sağlığı Polikliniğine başvuran, 8-18 yaş aralığındaki antipsikotik ilaç tedavisine başlayan 14 çocuk hasta çalışma grubumuzu oluşturdu. Çalışmamızda Grup 1 daha önce antipsikotik ilaç kullanmamış çocuklardan oluşmakta iken 3 ay boyunca sabit minimum etken dozda(0,25- 2 mg/gün) antipsikotik ilaç tedavisine başlayan aynı çocuklar Grup 2'i olarak belirlenmiştir. Kan numunelerinden adiponektin, interlökin-6, tümör nekrosis faktör alfa ve insülin düzeyleri ELİSA yöntemiyle ölçülmüştür. Lipid profili düzeyleri ve karaciğer enzim testleri enzimatik kolorimetrik yöntem ile ölçülmüştür. Bu ölçüm sonuçlarına göre, tedavi öncesi ve sonrası grupları karşılaştırdığımızda istatiksel olarak p değerlerinde anlamlı bir fark bulunamamıştır. Grup 2'de İl-6 ve TNF-alfa arasında kuvvetli korelasyon, adiponektin ve insülin arasında da korelasyon gözükmekte ise de tedavi öncesi ve sonrası gruplar arasında anlamlı farklılık bulunmamaktadır. Lipid profili testlerimizde ise kolesterol ve LDL ile trigliserid ve VLDL arsında hem grup 1'de hem de grup 2'de kuvvetli korelasyon saptanmış ise de tedavi öncesi ve sonrası gruplar arasında anlamlı farklılık bulunmamaktadır. Karaciğer enzim testlerinin sonuçlarında ise grup 2'de ALT ve AST arasında korelasyon bulunmuşsa da yine bunlar arasında da tedavi öncesi ve sonrası gruplar arasında anlamlı farklılık bulunmamaktadır. Yapmış olduğumuz çalışmamızda hasta çocuklara uygulanan üç aylık minimum etken dozda (0,25- 2 mg/gün) antipsikotik ilaç tedavisinin obezite açısından risk oluşturmadığı görülmüştür. Hasta sayısının, uygulanan antipsikotik ilacın mg/gün dozunun ve tedavi süresinin azlığı ile bu çocukların büyüme döneminde olması da bu sonuca ulaşmamızdaki önemli nedenler arasındadır. Yukarıda belirtilen hasta sayısı, uygulanan ilacın mg/gün dozu ve tedavi süresi arttırılarak daha güvenilir sonuçlara ulaşılabileceği düşüncesindeyiz.
Çocukluk çağı intrakraniyal tümörlerde radyolojik değerlendirme

Amaç: Bu çalışmanın amacı, radyolojik karakteristiklerine dayanarak konulan primer intrakranial tümör özelliklerinin, önceki çalışmaların sonuçları ile uyumluluğunu değerlendirmektir. Materyal ve Metod: Erciyes Üniversitesi Radyoloji Bölümü'nde çeşitli supratentorial, infratentorial, pineal veya sellar intrakranial tümörler BT ve/veya MRG ile ön tanılandırıldı ve tanıların büyük bölümü histopatolojik değerlendirme ile korele bulundu. Yüz kırk dört hastanın 84'ü erkek (%58.3), 60'ı (%41.7) kız idi. Ortalama yaş 8.32 4. 19 yıl idi. Bulgular: MRG, BT'den daha iyi bir çözünürlük ve tanımlama gücüne sahip olmakla birlikte, MRG ve BT çocukluk ve adölesan dönemindeki intrakranial kitlelerin tanımlanmasında uygun seçeneklerdir. Sonuç: BT ve MRG intrakranial tümörü olan çocuklarda cerrahi öncesi tanı konulması ve tedavi planlanması aşamalarında değerlendirme amacı ile kullanılması gerekli olan görüntüleme yöntemleridir.
Bir üniversite hastanesi sosyal pediatri polikliniğine başvuran 0-12 ay arası çocukların annelerinin D vitamini desteği hakkındaki bilgi, tutum ve davranışları

Giriş ve Amaç: D vitamini kemik gelişimi ve devamlılığının sağlanmasında önemli bir vitamin-hormondur. Besinler ile alınan D vitamini kaynakları sınırlıdır. Bebeklerin ilk altı ayda en önemli beslenme kaynağı olan anne sütü, günlük D vitamini gereksinimini sağlamada yetersiz kalmaktadır. Yapılan çalışmalar D Vitamini eksikliğinin yerine konulması ile yaşamın ilerleyen yıllarında ortaya çıkabilecek osteoporoz, kalp-damar hastalığı, diyabet, otoimmün hastalıklar ve bazı kanser risklerini azaltabileceğini bildirmektedir. Türkiye'de de uzun yıllardır D vitamini yetersizliği ve nutrisyonel rikets önemli halk sağlığı sorunu olarak sürmektedir. Çocuk Endokrinoloji ve Diyabet Derneği Kemik Sağlığı Grubu ve Sağlık Bakanlığı uzlaşı ile 2005 yılında tüm bebeklerde en az bir yaşına, tercihen üç yaşına kadar günde 400 ünite D vitamini kullanılması konusunda ailelerin farkındalığını artırmak için, birinci basamak hekimliğinde ücretsiz dağıtım programı başlatmıştır. Çalışmamızın amacı; hekimlerin, bakım verenin bilinçlendirilmesi üzerindeki etkisi, annelerin D vitamini desteği hakkındaki bilgisi ve uygulama durumunun belirlenmesidir. Gereç ve Yöntem: Çalışmamız 1 Ocak 2018- 28 Şubat 2018 tarihleri arasında, Ankara Üniversitesi Tıp Fakültesi Sosyal Pediatri polikliniklerine başvuran, kronik hastalığı olmayan 0-12 ay arası çocukların çalışmayı kabul eden anneleri ile yapılmıştır. Katılmayı kabul eden 231 kişiye sosyo-demografik özellikleri sorgulayan 10 adet soru ve D vitamini ve D vitamini desteği hakkındaki bilgi, tutum ve davranışlarını sorgulayan 23 sorudan oluşan, toplam 33 soru yöneltilmiştir. İstatistiksel analiz SPSS 15.0 paket programı kullanılarak yapılmış, p<0. 05 istatistiksel olarak anlamlı kabul edilmiştir. Bulgular: Çalışmaya 213 anne (yaş ortalaması 30,3 5,1 yıl) anne katılmıştır. Annelerin tamamı çocuğuna D vitamini verdiğini belirtmiştir. Ancak bunların %83,1'i D vitamini desteğinin gerekli olduğunu ifade etmiştir. Annelerin D vitamini desteğini gerekli görme tutumu ile eğitim durumu arasında anlamlı bir fark bulunmamıştır (p>0,05). Annelerin %92,6'sı günde üç damla D vitamini kullanmaları gerektiği bilgisine sahip idi. Çocuklarına düzenli D vitamini veren annelerin oranı %84 idi. Annelerin %39,4'ü D vitamini desteği hakkındaki bilgilerini çocuk doktorundan, %37,2'si aile hekiminden öğrendiğini belirtmiştir. Katılımcıların yaklaşık %60'ı en iyi D vitamini kaynağına güneşlenme demiştir. Sonuçlar: Yaptığımız çalışmada, annelerin önemli bir bölümü D vitamini desteği hakkında yeterli bilgiye sahipti. D vitamini kullanma tutumları olumlu idi. Katılımcıların çoğunluğu D vitamini desteğini doktordan öğrendiğini belirtmiştir. En kolay ulaşabilir sağlık danışmanları olan aile hekimleri, annelerin D vitamini desteği konusunda farkındalıklarının artırılmasında önemli bir yere sahiptir.
Anjiyokardiyografi yapılan çocuklarda sineürografilerde saptanan sessiz üriner sistem anomalilerinin sıklığı

Bu çalışmada Uludağ Üniversitesi, Tıp Fakültesi, Çocuk Sağlığı ve Hastalıkları Anabilim Dalı, Çocuk Kardiyoloji Bilim Dalı'nda 01.01.1995-20.10. 2015 tarihleri arasında yapılmış olan anjiyokardiyografilerin sineürografik görüntülerinin değerlendirilerek, kalp hastalıklarına eşlik eden üriner sistem anomalilerinin sıklık, dağılım ve özelliklerini saptamak ve sineürografik görüntülerin üriner sistem anomalilerini belirlemedeki etkinliklerinin gösterilmesi amaçlanmıştır. Çalışmamızda anjiyokardiyografi yapılan 2022 hastanın sineürografik görüntüleri retrospektif olarak incelendi. Olguların 261'inde (%12,9) üriner sistem anomalisi tespit edildi. Çalışmadaki hastaların 148'i (%56,7) erkek, 113'ü (%43,3) kız idi. Kalp hastalıkları arasında üriner sistem anomalilerinin en sık eşlik ettiği grup, 120 (%39,1) hastada bulunan, asiyanotik soldan sağa şantlı kalp hastalıkları idi. Üriner sistem anomalileri arasında, hastaların 89'unda (%34,1) görülen pelvikalisiyel dilatasyon, ilk sırada yer aldı. Sineürografi ile saptanan üriner sistem anomalilerinin 94'ünün (%4,6) klinik olarak önemli olduğu görüldü. Sineürografinin etkinliğini saptamak amacıyla incelenen hastaların ultrasonografi kayıtlarında sineürografinin %63, 8 doğruluk oranına sahip olduğu belirlendi. Konjenital kalp hastalığı olan hastaların birçoğunda eşlik eden üriner sistem anomalisi bulunabilmektedir. Anjiyokardiyografi sırasında yapılacak sineürografik görüntüleme ile klinik olarak sessiz seyreden üriner sistem anomalilerinin tespit edilmesi ve bu hastaların tedavilerine erkenden başlanarak prognozlarının iyileştirilmesi ve böylece ileride gelişebilecek bir takım sorunların engellenmesi sağlanabilir.
Sokakta yaşayan/çalışan çocuklara yönelik sosyal politika uygulamalarında sivil toplum kuruluşları: Hayat vakfı örneği

Sokakta yaşayan/çalışan çocuklar sorunu eski zamanlardan bugüne süregelen bir konu olup söz konusu toplumların geleceklerinin inşasında belirleyici unsur olan çocuk olduğunda çocuğun sokak ile olan yaşama ve çalışma bağlamındaki ilişkisi tamamen çocukluğun doğasına aykırı bir durum şeklinde karşımıza çıkmaktadır. Konunun günümüzün en önemli sorunlarından biri olması ve hassasiyeti, meselenin daha iyi anlaşılabilmesi ve çözümü adına, ekonomik ve sosyal anlamda farklı şekillerde çalışmaların yapılmasını gerekli kılmıştır. Çalışmanın kapsamını söz konusu soruna yönelik sosyal politika uygulamalarında sivil toplum kuruluşları'nın etkinliği ve Hayat Sağlık ve Sosyal Hizmetler Vakfı örneği oluşturmaktadır. Bunun yanında soruna yönelik kamu ve yerel yönetimlerin çalışmalarının da içinde yer aldığı, dünyadan ve Türkiye'den STK örnekleri yapmış oldukları çalışmalar çerçevesinde incelenmiştir. Çalışmanın temel sorunsalı, çocuklara yönelik sosyal politikaların STK'ların katılımı ile nasıl bir çerçeveye bürüneceğidir. Bu sorunsal etrafında çalışmanın temel varsayımı, çocuklara yönelik sosyal politikalarda STK'ların varlığının, mevcut kamusal sosyal politikalara katkı sağlayan ve besleyen bir mahiyet arz edeceği şeklinde olup bunun da özelde Hayat Vakfı gibi STK'ların desteği ile olacağı şeklindedir. İlgili sorunsalın ele alınmasında 'durum çalışması'na dayalı nitel araştırma yöntemi kullanılmış olup bu kapsamda yazılı dokümanlar incelenmiş ve vakıf yetkilileri ile görüşmeler gerçekleştirilmiştir. Sonuç olarak, sokakta yaşayan/çalışan çocuklara yönelik sosyal politikalarda STK'ların, özelde de Hayat Vakfı'nın etkinliğinin kamu çalışmalarına sağladığı katkılar ve alana sağladığı faydaların oldukça önemli olduğu tespit edilmiştir.
Tekrarlayan üst solunum yolu enfeksiyonu geçiren 6 - 15 yaş aralığındaki çocukların beslenme alışkanlıklarının saptanması

Bu çalışma İstanbul ili Gaziosmanpaşa ilçesinde bulunan özel bir sağlık merkezine 01.09.2016-28.02. 2017 tarihleri arasında başvurup en az 3 kez üst solunum yolu enfeksiyonu tanısı almış, 6-15 yaş arasındaki 125 çocuk üzerinde yapılmıştır. Araştırma, çocukların beslenme alışkanlıklarını saptamak amacıyla planlanan kesitsel bir çalışmadır. Tekrarlayan üst solunum yolu enfeksiyonu geçiren çocukların yaş ortalaması8, 54 yıl olarak tespit edilmiştir. Çocukların beden kütle indeksine göre persentil değerlerine bakıldığında %3,2'sinin çok zayıf, %3,2'sinin zayıf, %46,4'ünün normal kilolu, %24,8'inin hafif şişman ve %22,4'ünün şişman olduğu görülmüştür. Çalışmada çocukların doğum ağırlıkları ortalaması 3,274 kg olarak saptanmıştır. Çocuklar persentil değerlerine göre gruplandırıldığında; doğum ağırlıkları ortalamaları, normalin altındapersentil (ortalama 2,688 gram) ile normal (ortalama 3,260 gram) ve normalin üzerindepersentil grupları (ortalama 3,366 gram) arasındaki fark anlamlı çıkmıştır (p<0,05). Katılımcıların %71,2'sinin öğün atladığı ve bu öğünün en çok sabah kahvaltısı (%43,5)olduğu görülmüştür. Çocukların %62,4'ünün yemek seçtiği ve bu öğünün en çokzeytinyağlı sebze yemekleri (%31,6) olduğu belirlenmiştir. Besin tüketim sıklıkları incelendiğinde çocukların en sık ve fazla tükettikleri besinin ekmek olduğu ve bunu% 71 oranıyla her gün tükettikleri çikolata, gofret ve şekerin izlediği görülmüştür. Çocukların genel olarak sağlıklı beslenme alışkanlıkları bulunmamaktadır. Bu durum bağışıklık sistemlerinin zayıflamasına ve tekrarlayan hastalıklara neden olabilmektedir. Katılımcıların persentil gruplarına göre beslenme alışkanlıkları arasında anlamlı bir farklılık gözlenmemiştir (p>0,05). Bu konuda daha kapsamlı araştırmalara ihtiyaç duyulmaktadır.
Yoksulluk ve kayıt dışı istihdam bağlamında Türkiye' de çocuk işçiliği

Çocuk işçiliği gerek dünya genelinde gerekse Türkiye gibi gelişmekte olan ülkelerde çalışma hayatının kar odaklı anlayışının doğurduğu sorunlardan biridir. Sanayi devrimiyle birlikte yaşanan köklü değişimler iş hayatında ucuz işgücü olarak görülen çocuk işçiliğini artırmakla kalmamış; bu durumu uluslararası bir sorun haline getirmiştir. Çocuk işçiliğiyle mücadele konusunda başta ILO olmak üzere UNİCEF ve OECD gibi çok sayıda uluslararası kuruluş, on yıllardır birçok çalışma gerçekleştirmiş olsa da, hem dünyada hem de ülkemizde bu konuda alınması gereken daha uzun bir yol alınması gerektiği aşikardır. Yapılan çalışmada çocuk işçi kavramı Türkiye ve Dünya genelinde ele alınıp Türkiye özelinde ise yoksulluk ve kayıt dışı istihdam bağlamında incelenmiştir. Çalışmamın dünya geneliyle ilgili bölümünde ILO, IPEC, OECD, EUROSTAT gibi uluslararası kuruluşların çalışmalarından; Türkiye ile ilgili bölümünde ise ağırlıklı olarak Türkiye İstatistik Kurumu'nun yapmış olduğu araştırmalardan ve elde ettiği verilerden yararlanılmıştır. Çalışma sonucunda; kar odaklı hareket eden işverenlerin çocukları, içinde bulundukları gelişimsel çağın özelliklerini- tecrübesizlik, bilgisizlik vb.- kullanarak, çalıştırmayı tercih ettikleri görülmektedir. Ayrıca, çocuk işçiliğinin tek bir nedene dayanmadığı, bunlar arasında; yoksulluk, kayıt dışı istihdamın önemli yeri olduğu ve bu nedenlerle çocuk işçilği arasında güç bir sarmal ilişkinin varlığı ulaşılan sonuçlar arasındadır. Çocuk işçiliği sorunun çözümünde uzun vadeli kamu destekli politikaların ve çocukları istihdam alanından uzak tutacak yasal düzenlemelerin inşası belirleyici olacaktır.
Konjenital kalp hastalarında brain natriüretik peptide'in preoperatif ve postoperatif plazma düzeyleri ve prognostik önemi

Brain Natriuretik Peptide ventriküllerden salgılanan, ventrikül fonksiyonundaki değişikliklere hassas ve bu değişikliklerin spesifik belirleyicisi olan bir hormondur. Ventrikülün yetmezlik riski altında olduğu erken ve asemptomatik evrede de BNP örnek görüntüleme testi olarak kabul görmektedir. Daha çok erişkin kardiyak cerrahide olmak üzere yapılan çalışmalarda yüksek NT-proBNP düzeylerinin postoperatif kardiyak ve renal fonksiyonlar için risk göstergesi olduğu kabul edilmektedir. Çalışmada konjenital kalp cerrahisinde vücut dışı dolaşım desteğinde ameliyata alınacak hastaların ameliyat öncesi ve sonrası NT-proBNP düzeylerinin, ameliyat sonrası yetmezliğin erken tanısı ve takibindeki rolü ile morbidite ve mortalite arasında ilişki tespit edilerek prognostik öneminin araştırılması hedeflenmiştir. Bu amaçla operasyon kararı alınan 20 konjenital kalp hastası çalışmaya alındı. Tüm hastaların ameliyat öncesi ve sonrası ekokardiyografik bilgileri, ameliyat öncesi ve ameliyat sonrası 2. ile 24. saatlerdeki BNP düzeyleri, hemodinamik değerleri, labaratuvar ve arteriyal kan gazı verileri kaydedildi. Hastalar; volüm yükü altında olan grup (grup1) ve basınç yükü altında olan grup (grup2) olarak iki ayrı gruba ayrıldı. NT-proBNP analizi; ImmulIte 2000 NT-proBNP cihazı ile Chemiluminescent immunometric assay metodu, IML 2000 autoanalyzer tekniği ile yapıldı. 125 pg/ml üzeri düzey kardiak fonksiyonlardaki bozukluğun göstergesi olarak kabul edildi. Tüm istatistiksel analizler SPSS for Windows 13,0 programı kullanılarak yapıldı. Sonuç olarak iki grup arasında ameliyat öncesi ve ameliyat sonrası BNP düzeyleri paralel seyir izlenmiştir. Her iki grupta da ameliyat sonrası BNP düzeyleri ameliyat öncesi BNP düzeylerine göre yüksek bulunmuştur. Grup içi değerlendirmeler ve genel değerlendirmeler ele alındığında BNP'nin kardiyak fonksiyonlar hakkında fikir verdiği görülmektedir. Sol sağ şantlı sağ vetrikül ve sol ventrikül hacim yükü olan grup ile sağ ventrikül basınç yükü olan gruplar arasında ameliyat öncesi ve ameliyat sonrası NT-proBNP düzeyleri arasında anlamlı bir farklılık bulunamamıştır. Çalışmamız; sınırlı vaka sayısı ve tek merkezli bir çalışmadır. Anlamlı sonuç elde edilebilmesi için daha çok vaka sayısına ve BNP sonuçlarına ihtiyaç vardır.