turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Kemoterapi alan lösemili çocuklarda hasta ailesi ve bakım veren hemşireye yapılan eğitimin oral mukozitlerin kontrolüne etkisi

Ağız sağlığının korunması ve sürdürülmesi, tedavinin neden olduğu komplikasyonlarınönlenmesi, hastalara ve yakınlarına ağız bakımı ile ilgili alışkanlıkların kazandırılması, danışmanlık ve eğitim hizmetlerinin sağlanması hemşirelerin temel sorumluluğudur (Dalgıç ve ark., 1998; Sieracki et al, 2009). Bu araştırmada; kemoterapi alan lösemili çocuklarda, hasta ailesi ve bakım verenhemşireye yapılan eğitimin oral mukozitlerin kontrolüne olan etkisinin saptanması amaçlanmıştır. Evreni Nisan 2011- Mayıs 2011 tarihleri arasında araştırma kapsamına alınan iki Eğitim ve Araştırma Hastanesi ve iki Üniversite Hastanesinin Pediatrik Hematoloji-Onkoloji servisinde yatmakta olan lösemili çocukların anneleri ve onlara bakım veren hemşireleri oluştururken, örneklemi ise evreni oluşturan anne ve hemşirelerden gönüllü 40 anne ve 34 hemşire oluşturmuştur. Veriler; araştırmacı tarafından literatür taranarak hazırlanan hemşireler için 38 ve anneler için 39 soruluk formlar ile toplanmış, formların uygulanmasından sonra literatür taranarak hazırlanan eğitim formları ile eğitim verilmiş ve aynı formlar eğitimden sonratekrarlanarak; sayı, yüzde, ortalama ve standart sapma, eğitim öncesi ve eğitim sonrası ağız bakımına yönelik puan ortalamalarının karşılaştırılması için bağımlı gruplarda t testi, kategorikyanıtların karşılaştırılması için McNemar testi, hemşire ve hasta yakınının puan ortalamalarının karşılaştırılması için bağımsız gruplarda t testleri kullanılarak değerlendirilmiştir. Hemşirelerin eğitim sonrasındaki ağız değerlendirme puan ortalamaları eğitim öncesine görevlileri düzeyde anlamlı olarak daha yüksek bulundu (p<,001). Hemşirelerin eğitim sonrasındaki ağız bakımına yönelik puan ortalamalarının eğitim öncesine görevlileri düzeyde anlamlı olarak daha yüksek bulundu (p<,001). Hemşirelerin eğitim öncesi ve eğitim sonrasındaki kemoterapi alan lösemili çocukların ağız değerlendirme, ağız bakımı verme ve ağız koruyucu beslenme davranışlarına ilişkin uygulamaların ortalamaları alınmış. Hemşirelerin eğitim sonrasındaki toplam puan ortalamalarının eğitim öncesindekinden ileri düzeyde anlamlı olarak daha yüksek olduğu saptandı(p<,001). Kemoterapi alan lösemili çocuk hastaların annelerinin eğitim öncesi ve eğitim sonrasındaki ağzı değerlendirme, ağız bakımı verme ve ağzı koruyucu beslenme davranışlarına ilişkin uygulamaları incelendi. Annelerin eğitim sonrasındaki toplam puan ortalamalarının eğitimöncesindekinden ileri düzeyde anlamlı olarak daha yüksek olduğu saptandı (p<,001). Eğitim öncesi ve eğitim sonrası puan ortalamaları arasındaki farka bakıldığında. Hemanne, hem de hemşire grubunun üç alt alan ve toplam puan ortalamalarında anlamlı düzeyde fark olduğu (p<,05), eğitim sonrasında da puanlarda artma olduğu görülmüştür.
Çocuklarda aşı uygulaması sırasında kullanılan eksternal soğutma ve titreşimin ağrı, korku ve anksiyete üzerine etkisi

Bu çalışmanın amacı çocuklarda aşı uygulaması sırasında kullanılan eksternal soğutma ve titreşimin ağrı, korku ve anksiyete üzerine etkinliğinin değerlendirilmesidir. Araştırma randomize kontrollü deneysel bir çalışmadır. Araştırmanın evrenini 03.9.2018-30.09. 2018 tarihleri arasında Şehitkamil Toplum Sağlığı Merkezinin okul aşı günleri kapsamında DaBT-İPA aşısının rapel dozu (0.5 ml, IM) yapılacak olan ilköğretim 1. sınıf öğrencileri, öneklemini ise güç analizi ile belirlenen toplam 90 öğrenci (deney:45, kontrol:45) oluşturmuştur. Deney grubuna soğuk uygulama ve titreşim yapan bir cihaz aşı uygulamasından önce enjeksiyon alanında 30 saniye boyunca bırakıldı. Daha sonra cihaz enjeksiyon alanının yukarısına yerleştirildi ve enjeksiyon boyunca bu alanda bırakıldı. Kontrol grubundaki çocuklara ise enjeksiyon sırasında herhangi bir müdahale yapılmadı. Deney ve kontrol grubuna enjeksiyon aynı hemşire tarafından uygulandı. Araştırma verilerinin toplanmasında; Çocuk Tanıtım Formu, Wong-Baker Yüzler Ağrı Derecelendirme Skalası, Çocuk Korku Ölçeği ve Çocuk Anksiyete Skalası-Durumluluk Ölçeği kullanıldı. Çocukların işleme bağlı algıladıkları ağrı, korku ve anksiyete düzeyleri ve aşıyı uygulayan hemşirenin işleme bağlı çocuklarda gözlemledikleri ağrı ve korku düzeyleri değerlendirilmiştir. Araştırmada deney ve kontrol grupları arasında çocuk WYADS, hemşire WYADS, hemşire ÇKÖ ve çocuk ÇAS-D puanları arasında istatistiksel olarak anlamlı fark olduğu (p<0.05), çocuk ÇKÖ puanında ise istatistiksel olarak anlamlı fark olmadığı saptanmıştır (p>0.05). Aşı uygulaması sırasında eksternal soğutma ve titreşim yönteminin çocukların ağrı ve anksiyetesi üzerinde etkili olduğu belirlenmiştir. Noninvaziv ve nonfarmakolojik avantaja sahip olan eksternal soğutma ve titreşim yönteminin çocukların ağrı ve anksiyete düzeylerini aşı uygulaması sırasında azalttığı için sağlık kurumlarında kullanılması önerilir.
3-6 yaş grubu çocuğu olan babaların babalık rolü algısı ve etkileyen faktörlerin belirlenmesi

Amaç: Araştırma; 3-6 yaş grubu çocuğu olan babaların babalık rolü algısı ve etkileyen faktörleri belirlemek amacıyla tanımlayıcı olarak yapılmıştır. Materyal ve Metot: Araştırma, Giresun ili Doğankent Anaokulu, Zübeyde Hanım Anaokulu, İrfan Domaç Anaokulu, 75. Yıl Anaokulu, Sevinç Mehmet Ekizoğlu Anaokulu, 80. Yıl Anaokulu, Nene Hatun Anaokulu ve Eynesil Anaokulu'na Eylül 2013 /Aralık 2014 tarihleri arasında anaokulunda çocukları bulunan 482 baba ile yürütülmüştür. Veriler, 'Kişisel Bilgi Formu', 'Babalık Rolü Algı Ölçeği' kullanılarak toplanmıştır. Verilerin değerlendirilmesinde; yüzdelik dağılımlar, ortalama, t-testi, ANOVA, Mann Whitney U ve Kruskal Wallis analizi kullanılmıştır. Bulgular: Babaların, BRAÖ'den aldıkları toplam puan ortalamasının 99.49 11. 10 olduğu saptanmıştır. Babaların; eğitimi, çalışma durumu, mesleği, gelir durumu algısı, aile tipi, mevcut çocuğu isteme, ilk kez baba olma yaşı, sahip olduğu çocuk sayısı ve babalığa ilişkin bilgi alma durumlarının babalık rolü algısını etkilediği belirlenmiştir. Babaların yaşı, evlilik süresi, babalık ile ilgili bilgi alınan kaynaklar ve kendi babasıyla olan ilişkisinin babalık rolü algısını etkilemediği bulunmuştur. Sonuç: Babaların, BRAÖ'den aldıkları toplam puan ortalamasına göre babalık rolü algısının iyi düzeyde olduğu bulunmuştur. Babaların bazı sosyodemografik özelliklerinin babalık rolü'(puan ortalamalarını etkilediği saptanmıştır.
Çocuk şarkılarının yansılama hareketleri ile öğretiminin çocukların şarkı söyleme becerisine etkisi

Bu çalışmada, çocuk şarkılarını yansılama hareketleri ile öğretmenin, çocukların şarkı söyleme becerilerine olan etkisi araştırılmıştır. Bu amaçla, ilköğretim 3. sınıf düzeyinde öğrenim görmekte olan 18 öğrenciye, seviyelerine uygun olarak seçilen iki farklı şarkı yansılamalı ve yansılamasız öğretim yöntemi kullanılarak uygulanmıştır. Bu iki farklı yöntem, 10 sorudan oluşan ve uzman görüşü alınarak hazırlanan davranışsal beceri gözlem formunun, 3 öğretmen tarafından her bir öğrenciye tek tek uygulanmasıyla karşılaştırılmıştır. Bu aşamada öğrencilerin de konuya ilişkin görüşlerini alabilmek amacıyla 10 sorudan oluşan bir anket uygulanmıştır. Çalışma sonucunda, yansılamalı şarkı öğretim yönteminin, yansılamasız şarkı öğretimine göre daha etkili sonuçlar verdiği saptanmıştır.
Yurt dışındaki Türk çocuklarının anadilleri Türkçede yaşadıkları anlatım sorunları: Fransa örneği

Yurt dışındaki yurttaşlarımızın anadili eğitimi, ihtiyaç duydukları iletişim yetisine sahip olabilmeleri açısından, çok önemlidir. Bu tezde, yurt dışında yaşayan Türk öğrencilerin yazılı ve sözlü anlatım becerileri incelenmiştir. Araştırmada cevabı aranan temel soru, Türkçe dersine devam eden 6 .,5. ve 4. sınıf öğrencilerinin, yazılı ve sözlü dilsel becerilerde, yaşa ve sınıf seviyesine bağlı bir gelişim çizgisini yakalayıp yakalayamadıklarıdır. Bu durum, aynı zamanda uygulanmakta olan anadili eğitimi programının, amaçlanan hedeflere ulaşmada ne derece başarılı olduğunun da göstergesidir. Çalışmanın bir diğer amacı, öğrencilerin, ürettikleri sözlü-yazılı metinlerde, sesbirimsel, biçimbirimsel, sözdizimsel ve anlambirimsel, hangi yanlışları yaptıklarının ve yapılan yanlışların niteliksel-niceliksel olarak nasıl bir dağılım gösterdiğinin ortaya koyulmasıdır. Böylece ilerde, yurt dışındaki Türkler için uygulanacak anadili eğitimi programlarına ve dil politikalarına ışık tutulması hedeflenmektedir. Betimsel özelliğe sahip olan bu araştırma, nitel bir çalışmadır. Öte yandan elde edilen veriler, nesnel kriterlerle ölçüldüğü ve ölçüm sonuçlarına dayanarak bazı bulgu ve yorumlara ulaşıldığı için, çalışmanın aynı zamanda nicel bir araştırma olduğu söylenebilir. Araştırma evreni, yurt dışında Türkçe ve Türk Kültürü dersine giren iki dilli Türk öğrencileri, Çalışma evreni ise, Fransa-Paris Eğitim Müşavirliği yetki alanı içinde, Fransız okullarında, Türkçe ve Türk Kültürü dersine giren iki dilli Türk öğrencileridir. Çalışmanın örneklemi ise Orleans, Val d'Oise ve Yvelines illerindeki 6 komünde, 6 .,5. ve 4. sınıfa devam eden ve Türkçe derslerine katılmakta olan 59 öğrenciden oluşmaktadır. Araştırmaya katılan öğrenciler, dilsel eğilimlerini gösteren bir anket doldurmuşlar ve izledikleri bir video filmiyle ilgili yazılı ve sözlü metinler üretmişlerdir. Çalışmanın verileri, üretilen bu metinlerin çözümleyici puanlama yönergeleri aracılığıyla, değerlendirilmesiyle toplanmıştır. Elde edilen veriler, SPSS istatistik programında MANOVA testi uygulanarak, anket verileri ise frekans-yüzde ile değerlendirmeye tabi tutulmuştur. Çalışmanın sonuçları, yurt dışında Türkçe ve Türk Kültürü Dersine giren öğrencilerin yazılı ve sözlü anlatım dil becerilerinde önemli sorunlar yaşamakta olduklarını, sınıf ve yaş seviyesine göre ciddi bir gelişim çizgisi yakalayamadıklarını, ürettikleri sözlü ve yazılı metinlerde çok sayıda biçimbirim, sözdizim, sesbirim ve anlambirim yanlışı yaptıklarını ortaya koymaktadır. Öğrencilerin dilsel becerilerinde ortaya çıkan sonuçlara göre anadili eğitimi politikalarının bir kez daha gözden geçirilmesi ve anadili eğitim programlarının yeniden yapılandırılmasında bu ve benzer çalışmaların sonuçlarından yer alanılması gerektiği söylenebilir
5-6 yaş çocuklarının yaratıcılık ve öğrenime hazır oluş düzeylerine okul öncesi eğitimin etkisinin incelenmesi

Bu araştırma, 5-6 yaş çocuklarının yaratıcılık ve öğrenime hazır oluş düzeylerine okul öncesi eğitimin etkisini incelemek amacıyla yapılmıştır. Araştırmada ilişkisel tarama modeli uygulanmıştır. Araştırma evrenini 2003- 2004 öğretim yılı Konya ili Doğanhisar ilçesinde 60-72 aylar arasındaki çocuklar oluşturmaktadır. Çalışma evreni oransız eleman örnekleme yöntemi ile okul öncesi eğitimi alan 50 çocuk, okul öncesi eğitim almayan 50 çocuk olmak üzere toplam 1 00 çocuktan oluşmaktadır. Çocukların yaratıcılık düzeyleri Torrance Yaratıcı Düşünce Testi, öğrenime hazır oluş düzeyleri Metropolitan Olgunluk Testi ile ölçülmüştür. Çocuklara ve ailelere ait bilgiler ise Kişisel Bilgi Formu aracılığı ile tespit edilmiştir. Elde edilen verilerin analizleri Minitab Release 13.0 ve MSTAT-C bilgisayar istatistik programıyla yapılmıştır. 5-6 yaş çocuklarının yaratıcılık ve öğrenime hazır oluş düzeylerinde okul öncesi eğitimin etkili olduğu tespit edilmiştir. Yaratıcılık ve öğrenime hazır oluş düzeylerinde cinsiyet, ebeveynin sosyo-ekonomik durumlarının etkileri incelenmiş, farklı sonuçlar elde edilmiştir. Elde edilen bulgulara göre yaratıcılık ve öğrenime hazır oluş düzeyleri arasında anlamlı bir korelasyon bulunmuştur. Bu yüzden okul öncesi dönemde 5-6 yaş çocuklarının yaratıcılık gelişimi desteklenerek öğrenime hazır oluş düzeyleri artırılabilir.
Çocuklarda primer ve sekonder trombositozlu olguların etiyolojik, klinik ve laboratuvar bulguları açısından değerlendirilmesi

Trombositoz, trombosit sayısının normalin +2 standart sapma üzerinde olması olarak tanımlanır. Trombositoz, özellikle sekonder trombositoz, çocukluk çağında çok sık karşılaşılan klinik bir durum olup, hastaneye başvuran çocukların ortalama %6-15'inde görülmektedir. Bu çalışmamızda, hastanemizde izlenen, etiyolojilerine göre primer ve sekonder trombositoz olarak ayrılmış, trombositozlu çocuk olguların özelliklerini, etiyoloji, tedavi, komplikasyonları ve trombositoz gerileme sürelerini inceleyerek sunmayı amaçladık. Bir yıl içinde Gazi Üniversitesi Hastanesi'ne başvuran, yatarak ve ayaktan takip edilen hastaların trombosit sayısı retrospektif olarak incelendi. Çalışma periyodu boyunca; 256 çocuk hastada trombosit sayısı 450 .000/ L'in üzerinde bulundu. Hastaların yaş ortancası 34 ay idi (Dağılım: 0-17 yaş). Hastalar yaş gruplarına göre sınıflandırıldığında ise hastaların en sık 0-2 yaş arasında olduğu görüldü. Çalışmamızda trombositoz, erkek ve kız cinsiyette benzer oranlarda, erkek/kız cinsiyet oranı 1,26 olarak saptandı. Sekonder trombositoz, erişkinlerde olduğu gibi çocuklarda da primer trombositoza oranla çok daha sık görülmektedir. Çalışmamızda olguların sadece 2'sinde (%0,8) primer, 254'ünde (%99,2) ise sekonder trombositoz bulundu. Olguların trombosit sayısı aralığı 451 .000/ L ile 1 .745.000/ L arasındaydı. Sekonder trombositozun en sık sebebi infeksiyonlardı (109 vaka, %43). Bunu 30 hastada (%11,9) kronik inflamatuvar hastalıklar, 19 hastada (%7,5) anemiler, 18 hastada (%7) ilaç alımları, 14 hastada (%5,5) prematürite/düşük doğum ağırlığı, 12 hastada (%4,8) neoplaziler, 11 hastada (%4,4) cerrahi müdahaleler, 10 hastada (%3,9) metabolik hastalıklar, 8 hastada (%3,1) travmalar, 2 hastada (%0,7) Kawasaki hastalığı, 21 hastada (%8,2) diğer nedenler izledi. Primer ve sekonder trombositozdaki genel tedavi prensibimiz, trombosit sayısı <1.500.000/ L olan hastalara, tromboembolik olay veya hemoraji gelişmemiş ise tedavi verilmemesi yönündedir. Çalışmamızda sadece 9 hastaya (%3,5) trombositoza yönelik tedavi verildi. Bunların 2'si (%22,2) primer, 7'si (%77,8) sekonder trombositozlu idi. Bu hastaların tedavilerinde Aspirin, düşük molekül ağırlıklı heparin ve anagralid kulanıldı. Çocuklarda primer ve sekonder trombositozda komplikasyon oranları çok düşük olduğu bilinmektedir. Araştırmamıza dahil edilen 256 hastanın 3'ünde (%1,17) komplikasyon olarak tromboz görüldü. Çalışmamızda trombositoz gerileme süreleri de araştırıldı. Ortanca trombositoz gerileme süresi 12 gün, en sık ise 10 gün olarak saptandı. Sonuç olarak yaptığımız bu çalışmada, sekonder trombositozun toplumumuzda çocuklarda ne kadar sık rastlanan bir durum olduğu, genellikle neden olan durumun ortadan kalkması ile, kendiliğinden gerilediği ve nadiren komplikasyonlara neden olduğu ortaya konmuştur. Bu çalışmada, trombositoz saptanan her bir hastada dikkatlice değerlendirme yapılması gerektiği görülmektedir. Çünkü önemli olan sekonder ve primer trombositozun birbirinden ayrımını yapmak ve tedaviyi ve takibi ona göre planlamaktır.
Tekrarlayan idrar yolu enfeksiyonlarında antibiyotik direncinin araştırılması

ÜSE, çocukluk çağında ÜSYE'den sonra en sık görülen enfeksiyonlar olup, uygunsuz veya yetersiz tedavi edilmesi sonucunda hipertansiyon ve son dönem böbrek yetersizliği gibi geri dönüşümsüz komplikasyonlara yol açan bir hastalıktır. Araştırmamızda çocukluk çağı tekrarlayan üriner sistem enfeksiyonlarına yol açan mikroorganizmaların antibiyotiklere karşı geliştirdiği direnci araştırmayı amaçladık. Tekrarlayan üriner sistem enfeksiyonu öyküsü olan hastalardan alınan ve bakteri üremesi olan 124 idrarın 83'ünde (%66,9) E. koli saptanarak birinci sırayı aldı. E. koli'yi 16 kültürde üreme ile Enterokokus spp. (%12,9), 7'şer kültürde üreme ile Enterobakter spp. (%5,6) ve K. pnömonia (%5,6), 4'er kültürde üreme ile P. aeroginosa (%3,2) ve S. aureus (%3,2)ve 1'er kültürde üreme ile Enterobakter kloake (%0,8), Proteus spp. (%0,8) ve Acinetobakter Baumani (%0,8) takip etti. Bakterilerin direnç durumu değerlendirildiğinde en sık direncin %79, 1 ile ampisiline karşı geliştiği, bunu sırasıyla amoksisilin-klavulanik asit (%66,7), sulbaktam-ampisilin (%64,5) ve trimetoprim-sülfametoksazolün (%50,6) takip ettiği saptandı. En az direnç ise %2 ile imipeneme karşı gelişmiş idi. Bu antibiyotiklere karşı gelişen yüksek direnç oranları bu antibiyotiklerle yapılan tedavileri başarısız kılabilmektedir. Bu çalışma ile aminoglikozidlere karşı gelişen düşük direnç oranları, bunların hala etkinliklerini devam ettirdiklerini ve bu nedenle ampirik tedavide ilk seçenek olarak tercih edilmeleri gerektiği sonucuna varıldı. Antibiyotiklere karşı gelişen direncin bölgeler arası farklılıklar göstermesi nedeniyle, her bölgenin kendine özgü direnç oranlarını belirlemesi ve tedavilerini buna göre yönlendirmesi gerektiği sonucuna varıldı.
6-12 yaş grubu çocuklarda kötü ağız alışkanlıklarının görülme sıklığı, okluzyon, temporomandibular eklem ve diş çürüğü üzerine etkileri

Dentofasiyal yapılar üzerindeki hasarların geri dönülmez hale gelmesini önlemek açısından, karışık dişlenme döneminde kötü ağız alışkanlıklarının fark edilmesi ve durdurulması önemlidir. Amaç: Türk toplumunda karışık dişlenme dönenmindeki çocuklarda kötü ağız alışkanlıklarının görülme sıklığının, okluzyon parametreleri, temporomandibular eklem ve diş çürükleri ile arasındaki ilişkinin değerlendirilmesidir. Gereç ve yöntem: İstanbul'un Sarıyer, Beşiktaş ve Gaziosmanpaşa ilçelerinden rastgele seçilen okullarda, çalışma kriterlerine uygun 6-12 yaş aralığında bulunan 840 çocuk taranmıştır. Çalışmada Amerikan Pediatrik Diş Hekimliği Derneği'nin bildirgesine ve yayınlanmış çalışmalara göre belirlenen parmak emme, dudak emme, dil itme, ön kol ısırma, ağız solunumu, yabancı cisim ısırma, tırnak yeme ve bruksizm alışkanlıkları incelenmiştir. Hazırlanan çalışma formuna araştırma için gerekli bilgiler ve klinik muayene sonuçları kaydedilmiştir. Bulgular ve sonuçlar: Kötü ağız alışkanlığı prevalansı %54, 9 olarak belirlenmiş, en fazla tırnak yeme (%29,8), en az dil itme (%1,2) ve ön kol ısırma (%1,2) alışkanlığı tespit edilmiştir. Kızlarda erkeklere göre daha fazla kötü ağız alışkanlığı saptanmıştır. Tırnak yeme dışındaki bütün alışkanlıkların, fasiyal ve okluzyal bulgular ile arasında anlamlı ilişki tespit edilmiştir (p<0,05). Bruksizm'in temporomandibular eklem rahatsızlığı semptomlarını, alt dudak emme ve tırnak yemenin ise diş çürüğünü arttırdığı tespit edilmiştir (p<0,05).
Ebeveyn tutumları ile çocukların öz düzenlemeleri arasındaki ilişki incelenmesi

Bu araştırmada, okul öncesi eğitime devam eden çocukların öz-düzenleme becerilerinin ve ebeveyn tutumlarının incelenmesi amaçlanmıştır. Bu doğrultuda, 100 annenin araştırmaya katılımı sağlanmıştır. Demografik bilgi formu, öz-düzenleme becerisi ve ebeveyn tutum ölçekleri veri toplama araçları olarak kullanılmıştır. Demografik bilgi formunda, çocuğun cinsiyet, ebeveynlerin eğitim durumu, aileninsosyo-ekonomik düzeyi, çocuğun okul öncesi eğitime devam etme süresi ile ilgili sorulara yer verilmiştir. Çocukların öz-düzenleme becerisi ve ebeveyn tutum puanları demografik değişkenlere göre karşılaştırılarak incelenmiştir. Ayrıca, çocukların özdüzenleme becerileri ile ebeveyn tutumları arasındaki ilişkiler incelenmiş ve ebeveyn tutumlarının çocukların öz-düzenleme becerisi üzerindeki etkisi araştırılmıştır. Verileri analiz etmek için; bağımsız örneklem t testi, tek yönlü varyans analizi, Pearson kolrelasyon analizi ve doğrusal regresyon analizi uygulanmıştır. Elde edilen bulgulara göre, cinsiyet değişkeni haricinde, anne ve babanın eğitim durumu, sosyoekonomik düzey, okul öncesi eğitime ayrılan süre değişkenlerinin her birininçocukların öz-düzenleme becerisi ve ebeveyn tutumları üzerinde anlamlı bir etkiye olduğu belirlenmiştir. Ayrıca, ebeveyn tutumlarından sadece demokratik ve otoriter tutumun öz-düzenleme becerisi üzerinde etkili olduğu anlaşılmıştır. Annelerindemokratik ebeveyn tutumları arttıkça çocukların öz-düzenleme becerisi artmakta, otoriter tutumları arttıkça öz-düzenleme becerileri azalmaktadır.
Cinsel istismara uğrayan ergen olgularda bireysel, ailesel ve istismara ait özelliklerin tanımlanması ve bu özellikler ile birlikte başa çıkma biçimleri, aile işlevleri ve anne baba tutumlarının ve olgu olmaya etkisinin belirlenmesi

Bu araştırmada bir yıl içinde çocuğun cinsel kötüye kullanımı yakınması ile başvuran 11-18 yaş arası çocuk ve ergenler cinsel istismara uğrayan ergen olgularda bireysel, ailesel ve istismara ait özelliklerin tanımlanması, bireysel, ailesel ve istismara ait özelliklerin psikiyatrik bozukluk oluşum üzerine etkisi olup olmadığının karşılaştırılması ve başa çıkma mekanizmaları ile aile işlevlerinin ve anne ve babaların tutum farklılıklarının olgu olmaya etkisinin belirlenmesi amacıyla değerlendirilmiştir. Çalışmada 24'ü kız, 7'si erkek toplam 31 olgu ve 47'si kız, 14'ü erkek 61 sağlıklı ergenden oluşmaktadır. Her iki gruba da Okul Çağı Çocukları İçin Duygulanım Bozuklukları ve Şizofreni Görüşme Çizelgesi-Şimdi ve Yaşam Boyu Versiyonu ile tanı açısından taranmıştır. Çalışmaya katılan tüm çocuk ve ergenler ile anneleri tarafından Stresle Başa Çıkma Yolları Ölçeği - Ergen Formu, Stresle Baş Etme Tarzları Ölçeği - Erişkin Formu Formu, Aile Değerlendirme Ölçeği ve Aile Hayatı ve Çocuk Yetiştirme Tutumu Ölçeği doldurulmuştur. Değerlendirmeler sonunda, olgu olmayı belirleyen faktörler arasında okula gitmeme, kardeş sayısının çok olması, kaçıncı çocuk olduğu, fiziksel hastalık varlığı, zeka düzeyinin düşüklüğü, anne eğitiminin düşük olması, baba alkol kullanımı, marital sorun, aile içi şiddet ve ailede cinsel örselenme öyküsünün olduğu, olgu grubunda daha yüksek oranda psikopatoloji ve belirti olduğu saptanmıştır. Araştırma grubunda anksiyete bozukluğu ve depresif bozukluklar en sık görülen tanılar olmuştur. Olgu grubundaki çocuklarda tanıya etki olduğu saptanan tek sosyo-demografik değişkenin, sosyo-ekonomik düzey olduğu, belirlenmiştir. Ana-baba tutumlarının psikopatoloji gelişimi üzerine etkisi saptanamamış; aile işlevleriyle ilgili olarak ise olgu grubunda iletişim ve gerek ilgiyi gösterme alt testlerinde iki grup arasında istatistiksel olarak anlamlı düzeyde farklılık saptanmıştır. Başa çıkma biçimleriyle ilgili olarak ise olgu grubunun problem odaklı başa çıkmaları daha az kullandığı ve bu başa çıkma biçimini daha az kullanmanın olgu olma riskini arttırdığı tespit edilmiştir. Tanı almayı etkileyebilecek yordayıcıları saptamaya yönelik çalışmalardan da ruh sağlığına yönelik yordayıcı sonuçlara ulaşılabileceği düşünülmektedir.