turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Yalvaç Müzesi'ndeki Bizans Dönemi Taş Eserleri

Bu çalışmada Yalvaç Müzesi'nde yer alan Bizans dönemine ait taş eserler incelenmiştir. Çalışma kapsamında toplam 116 taş eser değerlendirmeye alınmıştır. İncelenen eserlerin bir bölümü farklı araştırmacılar tarafından daha önce yayınlanmıştır. Daha önce incelenen bu eserlere 63 adet eser eklenerek değerlendirmede bulunulmuştur. Böylece müzedeki Bizans dönemi mimari plastik eserler liturjik işlevli taş eserler ve günlük kullanıma dair gereçlerin tamamı incelenmeye çalışılmıştır. İncelenen taş eserler arasında sütun başlıkları, sütunlar ve kaideleri, sütunceler, sütunce başlıkları ve kaideleri, iki yanı sütunceli paye ve kaideleri, templon arşitravları, lento, levha, templon sütunu ve templon payesi, ambon platformu ve merdiven levhası, gibi statik ve liturjik işleve sahip mimari plastik örneklerin yanı sıra vaftiz havuzları, altar ayağı, havanlar, figür parçası ve figürlü plaklar oluşturmaktadır. Bu eserler malzeme ? teknik, motifi, üslup ve kompozisyon özelliklerine göre değerlendirilerek ayrıntılı olarak belgelenmiştir. Müzede yer alan farklı türdeki eserlerin neredeyse tamamı satın alma yoluyla müzeye getirilmiştir. Büyük bir kısmının buluntu yeri ya da müzeye nereden getirildiği bilinmektedir. Genel olarak Dokimion mermerinden üretilmiş eserler ile birlikte gri damarlı beyaz mermer, Antiocheia taş ocakları malzemesi ve bölgede köfeki olarak adlandırılan kireçtaşı üzerinde alçak, yüksek kabartma veya kazıma tekniğinde işlenen bitkisel, geometrik motifler, haç motifleri, insan ve hayvan figürleri ile eserlerin yüzeyleri bezenmiştir. Yüksek lisans tez çalışması kapsamında incelediğimiz bu mimari plastik eserler, liturjik işlevli taş yapıtlar ve müzede belirlediğimiz diğer örnekler Anadolu, Başkent, Yunanistan ve yurt dışındaki müzelerde bulunan benzer örnekleriyle kıyaslanarak tarihlendirilmeye, Bizans sanatı içindeki yeri ve önemi tespit edilmeye çalışılmıştır.
Mesarif defterleri ışığında Topkapı Sarayı III. Ahmed kütüphanesi

Topkapı Sarayı III. Avlusu'nun ortasında bulunan III. Ahmed kütüphanesi saraya ait ilk müstakil kütüphane olmasının yanı sıra aynı zamanda Lale Devrinin kültürel ve sosyolojik değişimlerine de ışık tutan bir anahtar olarak karşımıza çıkmaktadır. Hazırladığımız bu çalışmada Başbakanlık Osmanlı Arşivi'nde bulunan üç adet defterin transkripteleri yapılmış ve bu defterlerde kayıtlı bilgiler ışığında kütüphanenin inşası esnasında hangi malzemeler kullanıldığı bu malzemelerin nerelerden temin edildiği ve bunların masrafları ortaya çıkarılmaya çalışılmıştır. Bu çalışma ışığında kütüphane mimarisi ve dönemin inşaat malzemeleri, inşaat işinde çalışan işçiler ve günümüze yansımaları ortaya çıkarılmaya çalışılacaktır. Bu sayede ileride kütüphanede yapılacak olan onarım ve restorasyonlara yardımcı olmak amacı güdülmektedir.
Akkoyunlu ve Karakoyunlu Türkmen Devletlerinde mimari ve sanat üslubu

Akkoyunlu ve Karakoyunlu Devletleri XIV. ve XV. yüzyıllarda Doğu Anadolu, Güneydoğu Anadolu ve günümüz İran topraklarında hüküm sürmüş iki Türkmen devletidir. Söz konusu devletler, sınırların çok geçişken olduğu bu dönemde kitap sanatları alanında Bağdat, Şiraz ve Tebriz atölyelerinde üstün nitelikli eserler ortaya koymuşlardır. Kitap sanatlarında özgün bir üslup geliştirdikleri öne sürülen Akkoyunlu ve Karakoyunlu devletleri mimaride yeteri kadar inceleme konusu olmamıştır. Bu çalışmada mezkur devletlerin orijinal haliyle günümüze ulaşan bezemeli yapıları ele alınarak mimari tezyinatta özgün bir üslup gelişimi olup olmadığı incelenmiştir. Ayrıca kitap sanatlarında kullanılan Türkmen Üslubu kavramı tartışılmıştır. Bu esnada mimari tezyinatta uygulanan teknikler açıklanarak, süslemede yer alan motif ve kompozisyonlar incelenmiştir. Konunun görsel olarak desteklenmesi için fotoğraf ve çizimlere yer verilmiştir. İfade edilen yöntemlerle meydana getirilen Akkoyunlu ve Karakoyunlu Devletlerinde Mimari ve Sanat Üslubu başlıklı çalışmamızla, Anadolu ve İran arasında etkileşimin yoğun olduğu bir döneme katkı sağlanmaya çalışılmıştır.
Topkapı Sarayı Müzesi Kütüphanesi Revan Kitaplığı 1296 numaralıKitab-ı Gencİne-i Feth-i Gence'nin minyatürleri

İlk örnekleri 16. yüzyılın başında görülen mensur veya manzum halde yazılmış Osmanlı tarih kitaplarının resimlenmesi geleneği, 1578- 1590 yılları arasında süren Osmanlı-Safevi savaşlarının yüzyılın sonlarına doğru yeniden başlamasıyla devamlılığını korumuştur. Belli bir sefer için görevlendirilen komutanların hizmetinde bulunan gayriresmi tarihçilerin görgü tanığı olarak katıldıkları seferlerde kaleme aldıkları gazavatnameler, saray nakkaşhanesinde resimlenerek olayların anlatımı güçlendirilmiştir. Bu tezde incelenen Kitab-ı Gencine-i Feth-i Gence adlı kitap, Sultan III. Murad döneminde Osmanlılar ile Safeviler arasında yaşanan mücadelenin son safhasının anlatıldığı bir gazavatname olup, Ferhad Paşa'nın Gence'yi fethetmesine kadar vuku bulmuş olaylar silsilesini aktarmaktadır. Sefer sırasında şahit olduğu olayları kaleme alan Rahimizade İbrahim Çavuş, Darüssaade Ağası Habeşi Mehmed Ağa aracılığıyla kitabını Sultan III. Murad'a takdim etmiştir. Topkapı Sarayı Kütüphanesi Revan Kitaplığı 1296 numara ile kayıtlı nüshasının incelendiği Kitab-ı Gencine-i Feth-i Gence, ketebe kaydına göre H. 998/M. 1590 yılında Rahimizade İbrahim Çavuş tarafından yazılmış, resimli bir Osmanlı el yazmasıdır. Eldeki haliyle 63 yapraktan ibaret olan eserin, bir yaprağının kayıp olduğu görülmektedir. Minyatürlerin Arapça ifadelerle sıralanış şekline göre, eksik olan 14. meclis başlıklı minyatürün de bu kayıp yaprağın bir yüzünde bulunması gerektiği anlaşılmaktadır. Buna göre kitabın eksiksiz halinde toplam 21 adet minyatür olması gerekirken, eldeki nüshada ancak 20 tanesi görülebilmektedir. Kitab-ı Gencine-i Feth-i Gence'nin mevcut bir diğer nüshası da Topkapı Sarayı Kütüphanesi'ndeki nüshadan resimsiz olarak istinsah edilmiş olanıdır. Bu kopya İstanbul Üniversitesi Kütüphanesi Türkçe Yazmaları'nda 2372 numara ile kayıtlıdır. Tezin konusunu teşkil eden nüshadaki mevcut 20 adet minyatürün üslupları incelendiğinde, şu hususlar dikkati çekmektedir: Minyatürlerde iki farklı nakkaşın üslubu görülmektedir. Bunlardan bir kısmı klasik üslubun özelliklerini taşırken, diğerlerinde ise Safevi dönemi Kazvin üslubunun etkileri belirgindir. Bu çalışmada Kitab-ı Gencine-i Feth-i Gence'nin minyatürleri, aynı dönemde hazırlanan bazı gazavatname türündeki eserlerin minyatürleriyle konu ve üslup açılarından karşılaştırılarak değerlendirilmiştir.
Harput'taki Türk İslam eserleri

+ IV Jüri Yrd. Doç. Dr. Hüseyin YURTTAŞ Prof. Dr. Hamza GÜNDOĞDU Yrd. Doç. Dr. Nurettin KOÇHAN Türk kültür tarihinin önemli bir bölümünü oluşturan yöre kültürü, Orta Asya'dan gelen ve tarihi gelişim içerisinde günümüze kadar ulaşan, gelişmiş bir veri içermektedir. Türk kültür tarihinin maddi kültür bölümünü oluşturan mimari, Sanat Tarihi açısından çok önemli bir yere sahiptir. Harput'ta inşasına şahit olduğumuz mimari, bu yönüyle son derece ehemmiyet arz etmektedir. Harput gibi dar bir mekanda; cami, medrese, mescit, mektep, hamam, çeşme, han, çarşı-pazar, türbe ve kale mimarisini, bu kadar yoğun olarak bir arada bulunduran, ikinci bir yer bulmak oldukça zordur. Yapılan çalışmalar neticesinde kırkı aşkın cami ve mescit, yirmi medrese, yaklaşık otuz mektep, on hamam, sayısız çeşme, bedesten, arasta ve kervansaray ile konut mimarisini içerdiği tespit edilen Harput, bu görünümü ile açık hava müzesini andırmaktadır. Daha çok XI. asırda Çubukoğulları'nı müteakiben Artukoğulları döneminde iskan ve imarına şahit olduğumuz Harput, Selçuklu dönemi, Beylikler Dönemi ve nihayetinde Osmanlı dönemi yapılarıyla şekillenmiştir. Bu inşa faaliyetlerinde, kendi dönem uygulamaları geliştirilirken, yöresel etkenler ve geçmişş dönem kültür mirası yoğrularak, yerel oluşumlarda ortaya konulmuştur. Uzun yıllar boyunca bir kültür ve sanat merkezi olarak varlığını sürdüren Harput, son asırda çeşitli sebeplerle eski önemini kaybetmiş, hızlı şehirleşmenin bir sonucu olarak kültür değerleri unutulmaya yüz tutmuştur. Tarihimizin incelenmesi kadar, unutulan kültür değerlerimizin canlandırılıp tanıtılması; insanı, tarihi ve kültürü ile aziz Türk vatanının ayrılmaz bir parçası olan, Doğu Anadolu üzerinde menfur emeller besleyenlere verilecek en iyi cevaptır.
Isparta ili ve ilçeleri Türk Dönemi çeşmeleri

İIsparta İli Ve İlçeleri Türk Dönemi Çeşmeleri? konulu Yüksek Lisans tezi kapsamında Isparta ili, ilçeleri ve köylerinde tespit edilen 68 çeşme örneği incelenmiştir. Bu çeşmelerden 9'u Meydan Çeşmesi, 4'ü Çukur Çeşme, 2'i Cami Çeşmesi, 16'sı Duvar çeşmesi, 8'i Köşebaşı Çeşmesi, 2'i Menzil Çeşmesi, 26'sı Mahalle Çeşmesidir. Çeşme örnekleri Selçuklu devrinden kalan İsa Oğlu Muhammet isminde bir hayırsever tarafından yaptırılan kitabesine göre 925 H. -1519 M. tarihli Yılankırkan Çeşmesi ile başlayıp 1929 yılında Ekrem Bey tarafından inşa ettirildiği bilinen Geç Osmanlı dönemine ait yapıtla sınırlanmıştır. Çeşmeler Selçuklu, Beylikler ve Geç Osmanlı Dönemini kapsamaktadır. Kitabesi olmayıp tarihi bilinmeyen 45 çeşme vardır. Kitabesi olan veya tamir kitabesi bulunan 23 çeşme vardır. Çeşmeler; ortada kitabesi olan nişi çevreleyen bir kemer, ayna tasında bir musluk, musluktan akan suyun biriktirdiği bir tekne, formunda cephe düzenine sahiptir. Cephe gerisinde uzanan su haznesi ve genellikle düz dam ya da kırma çatı ile tamamlanan örtü sistemi yoğun olarak görülür. Çeşmelerin cephelerinde fazla bezeme görülmez. Birkaç örnekte devşirme malzeme kullanılmamıştır. Çeşme cephelerinde en çok göze çarpan unsur hemen hepsinde yuvarlak ya da sivri kemer kullanılmasıdır. Düz cepheli çeşmelerde bulunmaktadır. Çeşmelerde kullanılan malzeme kesme taş, mermer ve birkaç çeşme süslemesinde tuğla kullanılmıştır.
Eceabat'a bağlı bazı merkezlerdeki Türk-İslam Dönemi mezar taşları

İEceabat'a Bağlı Bazı Merkezlerdeki Türk-İslam Dönemi Mezar Taşları, adı altında sürdürülen çalışma toplam dört merkez ile sınırlandırılmıştır. Konumuzu oluşturan mezar taşlarının iki örneği hariç(Res. 26 ,151) 18. ve 19. yy ile 20. yy ilk yarısın' a tarihlenmektedirler. Türk mezar taşı geleneği Hunlardan başlayıp, Göktürkler, Uygurlar, Selçuklular, Beylikler ve Osmanlı dönemi şeklinde süregelen bir gelenektir. Bu gelenek Türk toplumunun karşılaştığı medeniyetler ile birlikte değişime uğrayarak günümüze kadar farklı şekillerde gelmiştir. Kurgan geleneğiyle başlamış, balbal, türbe ve mezar taşı geleneği şeklinde devam etmiştir. Belli dönemlerde türbe ile mezar taşının birlikte geliştiğini ve değerlendirildiğini görmekteyiz. Araştırmaya konu olan bu dört merkezdeki mezar taşları dönemleri itibariyle özellikle süsleme açısından batı sanatından etkilendikleri görülür. Bu bakımdan incelendiğinde süsleme açısından kendi dönem özelliği olan barok tarzı batı süsleme özellikleriyle paralellik gösterdiği görülmektedir. Süslemeler genellikle ayak taşında yer aldığı gibi her ikisinde de bezemeler görülebiliyor. Motifler, daha çok stilize edilmiş bitkilerdir. Burada '' C ve S'' kıvrımları dikkati çekmektedirler. Daha önceden çalışma alanımızda konumuzu oluşturan mezar taşları hakkında herhangi bir çalışma yapılmadığından, bu mezar taşları bir katalog haline getirilip Türk sanatı içerisindeki yeri ve önemi ortaya konmaya çalışılmıştır. Netice itibariyle, Orta Asya'dan başlayıp Anadolu'nun en ücra köşesine kadar mezar taşlarının gelişimini takip edebildiğimiz gibi, yüzyıllar içerisinde meydana gelen estetik değer yargılarını, kullanılan yazı stillerini, edebi yönleri, önemli şahsiyetleri, Moda isimleri veya kullanılan isim sıfatlarını, ziynet eşyalarını, giyimine kadar daha birçok konuda mezar taşları sayesinde rahatlıkla fikir sahibi olabilmekteyiz.
Selçuklu Çağı Anadolu mimarisinde malzeme ve teknik

Dünyadaki en eski yerleşimlerin başında gelen Anadolu'da 11. yüzyıla kadar çok sayıda kültür ve medeniyet yaşamıştır. Bu tarihten itibaren Türklerin Anadolu coğrafyasına yerleşmeleri Selçuklu fetihleriyle olmuştur. Selçuklu çağındaki ilk Türk Beylikleri çok sayıda mimari eserler inşa ederek Türk ve İslam medeniyetin gelişimine katkı sağlamışlardır. Başta cami olmak üzere mescid, medrese, türbe, kervansaray, hamam ve zaviye gibi birçok yapı türü inşa edilmiştir. Türklerin Anadolu'daki ilk yerleşim yerlerinden olan Doğu ve Güneydoğu Anadolu'daki eserler inşa edilirken farklı türde malzemelerin kullanıldığı görülmektedir. Kalker, andezit, bazalt, kumtaşı ve mermer yapıların inşa sürecinde tercih edilen taş türleridir. Bu taş türlerinin yapılarda kullanılmasının başlıca sebebi hammaddeye yani taş ocaklarına yakınlıktır. Bu taşlar yapılarda kesme taş, kaba yonu taş ve moloz taş biçiminde kullanılmıştır. Eserlerde hem yapım hem de süsleme malzemesi olarak uygulanan tuğla, taştan sonra ikinci sırada tercih edilen bir inşa materyalidir. Tuğlada en çok sırsız tuğla uygulaması görülürken sonra kesme tuğla ve sırlı tuğla gelmektedir. Yapılarda statik amaçlı kullanılan ahşap daha çok hatıl olarak cephe ve duvarlarda görülmektedir. Genellikle tuğla yapılarda karşımıza çıkan alçı, süsleme malzemesidir. Taş ve tuğla yapılarda farklı inşa teknikleri ile uygulanmışlardır. Özellikle tuğlanın esnek olan yapısall karakteri farklı biçimlerde inşa tekniğinin meydana gelmesine olanak sağlamıştır. Farklı yapı türlerinde ve strüktürel elemanlarda kullanılan inşa malzemesinde bölgenin veya dönemin genel uygulamaları tekrarlandığı veya sıradanlığı bozan düzenlemelerin olduğu görülmektedir. Bu tercihlerde farklı sebeplerin veya etkilerin olduğu anlaşılmaktadır. Özellikle dönemlerde kendi malzeme kullanım üslubuna sahip devletler olduğu gibi farklı denemeler tercih eden baniler de bulunmaktadır. Türklerin hem Orta Asya'dan getirdikleri hem de Anadolu'da karşılaştıkları farklı ve çok sayıda taş, tuğla alçı ve çini süsleme teknikleri mevcuttur. Bunların yapılarda uygulanmasında, sahip olunan mimari hafıza, karşılaşılan kültür ve sosyo-ekonomik durumun etkili olduğu anlaşılmaktadır. Yapılarda uygulanan malzeme ve inşa tekniklerinde bani, mimar ve usta faktörlerinin de yön verdiği tespit edilmektedir. Özellikle baninin siyasi olarak gücü ve mimarın kökeni malzeme kullanımında yönlendiricidir. Doğu ve Güneydoğu Anadolu'daki farklı toplumlara ait mimari geleneğin malzeme ve inşa tekniklerinde etkisi yadsınamaz bir gerçekliktir. Ayrıca Orta Asya, Kafkasya, Irak ve Suriye'deki inşa biçimlerinin Doğu ve Güneydoğu Anadolu'daki yapılarla benzeşim göstermektedir.
Bursa tekkelerinin mimari ve süsleme özellikleri

Osmanlı Devleti'nin ilk başkenti olan Bursa; ev sahipliği yaptığı evliyalar, alperenler ve dervişleri ile farklı bir manevi iklime sahiptir. Bizans döneminde Uludağ'da çok sayıda manastır olduğu bilinen Bursa'da, Osmanlılar'ın şehri fethetmesiyle birçok tekke yapısı kurulmaya başlamıştır. Bunlar, Müslümanlar arasında bilgi ve Türk kültürünü yaymak amacıyla oluşturulmuş dini ve sosyal yapılardır. Tekkelerin 1925'te kapatılmasından sonra yapıların büyük bir çoğunluğu işlevsiz kalmış, bir kısmı ise işlev değiştirerek mescit, türbe, konut vb. olarak kullanılmaya başlanmıştır. Terk edilen pek çok tekke, doğanın da etkisiyle yıkılarak ortadan kalkmış, bazıları ise farklı yapılar inşa etmek amacıyla bilinçli olarak yıkılmıştır. Bursa'da en erken tarihli tekke yapıları 15. yüzyıla aittir. 19. yüzyıla kadar farklı tarikatlarda tekkeler kurulmaya veya aynı tekkeler farklı tarikatlar tarafından 1925 yılına kadar kullanılmaya devam etmiştir. Günümüze ulaşabilen tekkelerin birçoğunun gerek inşa edildikleri malzeme gerek Bursa'da yaşanılan doğal afetler sebebiyle harap olduğu, bu yapıların 19. yüzyılda yapılan onarımlarla günümüze geldiği bilinmektedir. 15. ve 16. yüzyıllarda ise daha çok taş malzeme ile inşa edilen tevhidhane bölümlerinin günümüze fazla bozulmadan ulaştığı tespit edilmiştir. Son yıllarda Bursa'da gerçekleştirilen tarihi yapıların restorasyonları ve rekonstrüksiyonları sebebiyle Bursa'daki birçok tekke de tekrar ayağa kaldırılarak işlevlendirilmiştir.
Didim Klaros kutsal alanları ve Anadolu Apolon tapınakları

Kehanet eski Yunanlıların hayatında önemli bir yer tutmaktaydı. Anadoluda Apollon'a adanmış olan Didim ve Klaros kutsal alanlarındaki tapınaklar. kehanetiyle ün kazanmış önemli mağbetlerdir. Didim ve Klaros kutsal alanlarında kuyu ve koruculuk gibi tabi varlıkların bulunmasından dolayı bu tapınakların buralara kurulması uygundu. Didim ve Klaros tapınaklarının kehanet özelliği olduğu için, bu tapınakların iç planları kehanet işlevi ön planda tutularak, alışılmışın dışında düzenlenmiştir. Anadoludaki diğer Apollon tapınaklarında ise kuyu koruluk gibi tabi varlıklara ras- lanmaz. Yani bu tapınakların kehanet özelliği yoktu. Didim ve Klaros tapınaklarının alışılmışın dışında olan planları bu tapınakları, kehanet özelliği olmayan diğer Anadolu Apollon tapınaklarından ayırmaktadır. Bu araştırmada ayrıca Anadoludaki Apollon tapınaklarının çoğnulukla peripteros plan şemalı olduğu ve bu tapınakların Doğu-Batı doğrultusunda yönlendirilmiş olanlarının fazla olduğu anlaşılmıştır.
Kahramanmaraş geleneksel konut mimarisinde mimariye bağlı süsleme özellikleri

'Mesken' kavramıyla birlikte ortaya çıkan konut kültürü başlangıç noktasını sığınma ve barınma ihtiyacından almıştır. Basit yapılı konut anlayışı zamanla sanat ve tasarım birlikteliğinin bütünleştirici etkisini de alarak geleneksel bir kimliğe de bürünmüştür. Konutlarda alternatif arayışların ortaya konduğu yapılar sosyo-ekonomik etkilerle değişerek ve şekillenerek günümüze kadar gelmiştir. Mimari yapıdaki geleneksel birikimin özelliklerini kullanan insanın, en çok zamanını geçirdiği yer olan konutu şekillendirme çabaları süsleme sanatını da beraberinde getirmiştir. Bu sanatın gerçekleştirildiği önemli şehirlerden birisi de Selçuklu, Dulkadirli ve Osmanlı mimari birikiminin yansımalarının olduğu Kahramanmaraş ilidir. Anadolu'nun kültürel mirasının mimariye bağlı süsleme sanatının özellikleriyle yaşandığı zengin yerlerinden biri olan Kahramanmaraş'ta konutların süsleme alanlarının ilk ayağı enikli kapılardır. Bu kapılarda çeşitli motifler, kapı halkaları ve tokmakları vardır. Süsleme alanları içinde kubbe, tekne, kırlangıç gibi tavanlar, külah şeklindeki ocaklar, ahşap oyma raflar, yüklükler, nişler, pencereler ve kalem işi süslemelerin olduğu duvarlar bulunmaktadır. Bölgelere özgü konut mimarisindeki gereksinimlerle birlikte yaşanan değişim geleneksel kimliği olan Kahramanmaraş konutlarında da görülmüştür. Kahramanmaraş'ta 1950'lerle birlikte değişen kent kültüründe çok katlı konut ihtiyacı, geleneksel konutların yıkılarak yerine yenilerin yapılmasına neden olmuştur.
Müze olarak kullanılan eski binaların korunmasında yangın sistemlerinin Aya İrini örneğinde irdelenmesi

Aya İrini Müzesi'nin yangına karşı korunması konusunda yapılan bu çalışma, altı ana bölümden oluşmaktadır. BÖLÜM 1. Giriş : Bu bölümde sorun'un belirlenmesi, araştırmanın amacı, araştırmanın önemi, varsayım, kapsam ve yöntemle ilgili bilgiler verilmektedir. BÖLÜM 2. Yangın ve Korunum ile İlgili Genel Bilgiler : Burada yangın korunumu ile ilgili genel bazı bilgiler yer almaktadır bunlar, yangın oluşumu, gelişimi ve yayılımı, yangın sonucu oluşan can ve mal kayıpları yangın savaşım sistemleri hakkındaki bilgilerdir. BÖLÜM 3. Müze Yangınlarından Örnekler : Bugüne değin müzelerde çeşitli nedenlerden dolayı çıkan yangınlara dair örnekler verilmiştir. BÖLÜM 4. Aya İrini Müzesi ve Yangın : Bu bölümde, Aya İrini Müzesi'nin tarihçesi, mimari özellikleri, yapısall özellikleri incelenmiş, müzede meydana gelen yangın hakkında bilgi verilmiştir. BÖLÜM 5. Aya İrini Müzesi İçin Öngörülen Yangın Önlemleri : Burada Aya İrini Müzesi için uygun görülen yangın korunum önlemleri, pasif önlemler ve aktif önlemler başlıkları altında verilmiştir. BÖLÜM 6. Sonuç ve Öneriler : Araştırmanın sonucu ve yapılması uygun görülen öneriler bu kısımda yer almaktadır.
Pithos buluntuları yoluyla Kuşadası, Kadıkalesi'ndeki Bizans yapılaşmalarına ilişkin öneriler

Kuşadası Kadıkalesi, Proto-historik Dönemden kalma bir höyük üzerine kurulmuştur. Bizans Dönemi içinde özellikle Ortaçağ'da Batı Anadolu'nun önemli limanlarından ve üretim merkezlerinden biri olmuştur. Kuşadası Kadıkalesi Anaia Kazısı, 2001 yılından bugüne kadar Prof. Dr. Zeynep Mercangöz başkanlığında sürdürülmektedir. İlk inşası Erken Bizans Dönemi'ne tarihlenen, Orta Bizans Dönemi'nde onarımlar görüp daha sonra da yıkılan, devasa bir kilise bulunmaktadır. Yıkılan kiliseye mensup olan ruhban sınıfının, burayı terk etmesinden sonra buraya, kale içine, Bizanslı ustalar yerleşmiştir. Özellikle Kadıkalesi, Bizans Dönemi seramiklerinin üretimi açısından çok önemli bir merkezdir. Kilisenin işlevi esnasında yaşayan bireyler, seramik ustaları ve günlük yaşantısını idame ettiren sosyal halk, bu kale içinde, farklı dönemlerde yaşamışlardır. Günlük kullanım kaplarını, litürjik kaplarını ve depolama kaplarını bizlere miras olarak bırakmışlardır. Çalışma konumuz ise bu mirastan sadece bir tanesi olan pithoslardır.2001- 2016 yılları arasında, Kuşadası Kadıkalesi Kazılarında ele geçirilmiş olan, pithosbuluntuları ile mimari kalıntılar arasında, bir bağ olabileceğini saptanmıştır. Bu zaman zarfı içinde in situ olarak, toplamda otuz sekiz adet pithos, alanın farklı bölgelerinden, tüm veya tüme yakın vaziyette ele geçirilmiştir. Yapılan çalışmalar, sadece tüm pithosları kapsamaktadır. Toprağa gömülü olarak kullanılan pithosların, form özelliklerini belirlemede gövde şekilleri dikkate alınarak yapılmıştır. Gerek duyulan alanlarda, sondaj çalışmaları ile gövde formlarıbelirlenmiştir. Çizim ve litre hesaplamaları yapıldıktan sonra beş ana tipe ayrılmıştır. Benzerörnekleri dikkate alınarak ve kazı raporları gibi belgeleri tarandıktan sonra tarihlendirmeleri yapılmıştır.