turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Seyyid Usul Dergahı haziresinde bulunan mezar taşları

Anadolu ve Balkanlar'daki Osmanlı mezarlıkları ve mezar taşları dün olduğu gibi bugün de sanat tarihi camiasının ilgisini çekmektedir. Bu yüksek lisans tezinin konusunu Bursa ili Altıparmak semtinde bulunan Seyyid Usul Dergahı Hazinesi'ndeki Mezar Taşları oluşturmaktadır. Hazirede bulunan bütün mezar taşları kataloğa alınmıştır. Haziredeki 55 adet mezar taşı; Osmanlı Dönemi taş işçiliği ve süsleme bakımından dikkate değer niteliktedir. Tezin 'Giriş' bölümünde araştırmanın amacı, önemi, yöntemi ve konuyla ilgili kaynaklar hakkında detaylı bilgiler verilmiştir. İkinci bölümde Seyyid Usul Dergahının geçmişşi ve bugünkü durumu hakkında kısa bilgi verilmiştir. Üçüncü bölümde Türklerde mezar taşı yapma geleneği hakkında bilgi verilmiştir. Mezar taşı yapma geleneği İslamiyet öncesi ve İslamiyet sonrası olarak iki başlıkta anlatılmaya çalışılmıştır. Dördüncü bölüm olan katalogda 'Katalog' başlığı altında 55 adet mezar taşının fotoğraf ve çizim numarası, incelenme tarihi, günümüzdeki durumu, malzeme ve teknik, kitabenin okunuşu ve tarihi, mezar tipi, başlık ve tepelik mezar taşının genel tanımı gibi bilgilere yer verilmiş olup; her bir mezarın mimari özellikleri ve süslemesi ayrıntılı bir şekilde tanımlanmıştır. Beşinci bölüm Değerlendirme olup bu bölümde kendi içerisinde Mezar Tipolojisi, Mezarı Oluşturan Unsurlar, Kullanılan Malzeme, Teknik ve Süsleme olmak üzere beş alt başlık halinde değerlendirilmiştir. Bu alt başlıklar da kendi içerisinde türlerine özelliklerine göre alt başlıklara ayrılıp değerlendirilmişlerdir. Altıncı bölüm olan Sonuç bölümünde, yapılan çalışma neticesinde elde edilen bilgiler göz önünde bulundurularak konu özetlenmiş ve sanat tarihi açısından elde edilen sonuçlar vurgulanmıştır. Tezin sonunda kaynakça, mezar taşlarının çizimi, çizim listesi fotoğraf listesine yer verilmiştir.
Anadolu Türk kültüründe mumyalama

Mumyalama, insanın ölüme duyduğu tepkinin sonucu olarak ortaya çıkmış bir uygulamadır. Ölenler ve geride kalanlar için mumyalama, geçici bir teselli ve bu acıya alışma sürecinin en hafif atlatılması için başvurulan bir avunma şeklinin ifadesidir. Bu gelenek, hemen hemen her coğrafyada benzer şekillerde ve benzer malzemelerle yapılmıştır. Mısır'da daha yoğun olarak yapıldığı görülmektedir. Burada yapılan mumyalama, MÖ. 5000 yıllarından beri uzun bir gelişme dönemi yaşamış ve mükemmel düzeye ulaşmıştır. Bugün varlığını koruyan mumyalar bunu en bariz delilidir. Mısır dışında da mumyalama uygulanmıştır ama Mısır'ın ulaştığı düzeye ulaşabilen millet olmamıştır. Hem yaygın, hem mükemmel tekniklerin kullanımı, hem bilime olan katkısı, hem de popülerliğini her dönemde devam ettirmesi açısından Mısır, bütün milletlerin önünde olmuştur. Türkler, Orta Asya'da yaptıkları bu işlemi, Anadolu iskanından sonra da devam ettirmişlerdir. Türklerin İslamiyet'i kabulünden sonra yaygınlığını kaybeden bu gelenek, Osmanlı Döneminde başlangıçta sadece uzak diyarlarda hayatını yitiren padişahın defnedileceği yere taşınıncaya kadar korunması veya padişahın ölümüyle aniden ortaya çıkması muhtemel siyasi kargaşanın önüne geçmek için padişahın cesedinin korunması için uygulanmıştır. Kanuni Sultan Süleyman'dan itibaren ise tamamen ortadan kalkmıştır. Günümüzde sıcak havalarda cesedin uzak bir yere transferi için geçen zamanda cesedin bozulması önlemek ve adli vakalarda teşhis amaçlı olarak hem bozulmayı önlemek hem de doku tespitini sağlamak için tahnit uygulaması devam etmektedir. Son dönemlerde popülerliği artmış olan plastinasyon, yayılma eğilimi gösteren bir uygulamadır ve modern mumyalama olarak, mumyalama geleneğinin devamını sağlayacak nitelikler taşımaktadır. Mumyalama günümüzde tahnit ve plastinasyon ile beraber, insanın yok olmaktan kaçış ve ölümsüzlük arayışının tezahürü olan bir gelenek olma özelliğini devam ettirmektedir.
Amasya il merkezinde geç dönem kamu yapıları (1848-1947)

Amasya, tarihsel süreç içerisinde sürekli iskan edilmiş bir şehirdir. Gerek Anadolu Selçuklu, gerekse Osmanlı idaresi altında da yoğun imar faaliyetlerinin gerçekleştirildiği bir şehir olmuştur. Bu durum Osmanlı Devleti'nin son yıllarında ve Cumhuriyet tarihinin ilk yıllarında da devam etmiş, dönemin idari ve sosyal ihtiyaçlarını karşılayacak kamu yapıları inşa edilmiştir. Tanzimat hareketlerinin getirmiş olduğu yeni idare sistemleri ile paralel olarak ihtiyaç duyulan yeni yönetim binaları, özellikle 19. yüzyılın ikinci yarısında, tüm Osmanlı eyaletlerine yayılmış, birçok kentte kamu binaları hızla inşa edilmiştir. Böylece merkezden uzak olan kentlerin yönetiminin daha pratik hale getirilmesi amaçlanmıştır. Tez kapsamında ele alınan Amasya'daki kamu yapıları da bu amaç doğrultusunda inşa edilmiş yapıları içermektedir. Bu kapsamda ele alınan yapılar; Amasya Hükümet Konağı, Belediye Eski Binası, Saat Kulesi, Kılıçarslan Mektebi, Adliye Eski Binası, İstasyon Binası ve Saraydüzü Kışlası, mimari yönden ele alınmış ve şehir içerisinde konumları göz önünde bulundurularak, şehrin gelişimine olan katkısı değerlendirilmiştir. İncelenmiş olan yapıların dışında, günümüze ulaşamayan bazı kamu binaları, doküman yetersizliği sebebiyle inceleme dışında bırakılmıştır.
Altın Orda arkeolojisi ve türbeleri üzerine bir deneme

Bu çalışma, Ortaçağ dünya tarihinde çok önemli bir yere sahip, yaklaşık 300 yıl boyunca Rus topraklarında hüküm sürmüş olan Altın Orda Devleti hakkında tarihi-coğrafi bazı belirlemelerin yanı sıra, arkeolojisi ve türbe geleneği hakkında yapılan çalışmaların bir ön okuması- ön çalışması niteliğindedir. Tezin birinci bölümünde çalışmanın kapsamı ve yöntemine dair bilgi veirlmiş ve konuya ilişkin bu zamana kadar yapılmış çalışmaların başlangıcı ve günümüzdeki durumu hakkında bir özet hazırlanmıştır. Tezin ikinci bölümünde Altın Orda Devleti'nin isim sorunsalı üzerinde durularak, farklı coğrafyalarda ve ülkemizde kullanılan isimlerine bir açıklık getirilmesi amaçlanmıştır. Devletin siyasi tarihi ve coğrafi sınırları hakkında ayrıntılı bilgi verilmiş, yine aynı bölümde, Altın Orda Devleti'nin çok kültürlü etnik yapısı ve sosyal yaşantısına dair seyyahların not ettiği bilgilere yer verilmiştir. Tezin üçüncü bölümünde Altın Orda arkeolojisinin genel bir tarihine yer verildikten sonra, yapılan kazılarla netlik kazanmış, zengin materyal ve bilgi sunan Altın Orda şehirlerinden bazıları hakkında bilgi verilmiştir. Bu şehirlere dair yapılan harita çizimleri ve envanter çizimleri de teze eklenmiştir. Tezin dördüncü ve beşinci bölümlerinde Altın Orda mezarları ve türbeleri hakkında yapılan çalışmalar ve tespitler üzerine durulmuş, bölgeler ayrı ayrı incelenerek mezar buluntularının, Altın Orda kültür ortamının anlaşılmasındaki öneminin gösterilmesi amaçlanmıştır.
Topkapı Sarayı'ndaki halı seccadelerden bir grubun incelenmesi

Bu çalışmada; orijinleri ve devirleri belirlenememiş otuz yedi adet olan Topkapı Sarayı halı seccadelerinden, kılaptansız dokunmuş on dört adet halı seccade ile bir kılaptanlı halı seccade ve kılaptanlı bir halı ele alınmıştır. Önemli bir koleksiyon oluşturan bu grubun Türk Halı sanatındaki yerini belirlemek amaçlanmıştır. Belirlenen yöntem çerçevesinde ilk olarak, Topkapı Sarayı halı seccadelerinin kökenine, şimdiye kadar kronolojik olarak nasıl bakıldığı konusu değerlendirilmiştir. Hangi halı grupları ile benzerlik gösterdiği tespit edilmiş, benzerlik gösterdiği bu gruplar tanımlanıp, hangi yönden benzerlik gösterdikleri incelenmiştir. Konu edilen halı seccadeler tek tek incelenip, desen özellikleri, dokuma tekniği özellikleri, renk ve boyar madde özellikleri açılarından analizleri yapılmıştır. Bu sayede birbirlerine benzer ve farklı yönleri ortaya çıkarılmıştır. Tüm veriler sonucunda halı seccadelerin orijinleri ve tarihsel değerlendirmesi yeniden gözden geçirilmiştir. Halıların çoğunda İran etkisi gözlenmiştir. Kompozisyon semasındaki desen özellikleri ve Şii inancındaki yazılar, İran kökenlidir. Boyarmadde analizi yapılan halıların çoğunda da İran florasına ve halı geleneğine ait boyarmadde kaynaklan saptanmıştır.
Kayseri arkeoloji müzesinde bulunan Bizans sikkeleri

Bu tezin amacı, Kayseri Arkeoloji Müzesi'nde bulunan Bizans dönemine ait sikkeleri tanıtmaktır. Bu amaçla 2009 2010 yılları arasında Kayseri Arkeoloji Müzesi'nde yapılan araştırmada çalışmaya yön verecek olan 176 Bizans Sikkesi incelenmiştir. Değerlendirmeye alınan sikkelerin kronolojik olarak tarihi belirlenmiştir. Müzede bulunan sikkelerin imparatorlara göre dağılımı Kayseri ilinin Bizans dönemi tarihi ile büyük bir paralellik göstermektedir. Müzedeki sikkeler V. yüzyıl ile VII. yüzyıl arasında kesintisiz olarak devam etmektedir. Bu dönem Bizans İmparatorluğu'nun Kayseri ve yöresinin tek hakimi olduğunu göstermektedir. Ancak VII. yüzyıl ile IX. yüzyıl arasına tarihlenen sikke bulunmamaktadır. Müzede bu döneme ait sikkenin bulunmaması VII. yüzyılda Bizans'ın yaşamış olduğu İkonoklazma Dönemi'ne denk gelmektedir ki bu dönem 'Karanlık Dönem' olarak da bilinmektedir. Müze de yer alan Bizans sikkelerinin önemli bir kısmını ise 'Anonim Follisler' oluşturmaktadır. Yüz yıllık bir dönemi (970 1072) kapsayan bu follisler müzede A2, B, C, D, G ve I Grubu ile temsil edilmektedir. Ayrıca katalog içerisindeki 176 sikkenin ön yüz ve arka yüz çizimleri yapılmıştır. Bu uygulama ile sikkelerin daha iyi tahlil edilmesi amaçlanmıştır.
Mancusun Köyü ve eski eserleri

'Mancusun Köyü ve Eski Eserleri' adlı çalışmada bir köy yerleşmesinin evreleri ve unsurları ortaya konulmaya çalışılmıştır. Türk yerleşmelerinden olan köylerin sokak dokusu, dini, sivil ve kamu yapılarıyla mekan düzenlemesinin anlaşılması açısından önemlidir. Köyün yerleşim alanı yapı türlerinin dağılımı ile günlük hayatın sürekliliği izlenebilmektedir. Tez beş ana bölümden oluşmaktadır. Köy yerleşmesi, köyde bulunan farklı türde yapıların tanımlaması yapılmıştır. Yapılar günümüze ulaşanlar ve ulaşamayanlar olarak iki başlıkta incelenmiştir. Günümüze ulaşan yapıların tanımlanması yapılmış, çizim ve fotoğraflı anlatımla desteklenmiştir. Yapı malzemesinde ağırlıklı olarak taş malzeme kullanılmıştır. Köydeki evler plan itibariyle benzer özellikler taşımaktadır ve evlerin çoğu bitkisel ve geometrik süslemelerle bezenmiştir. Şehir hayatının kabul görmesi ve günümüzün hayat şartlarına teknolojinin etkisi dolayısıyla bazı yapı türleri kullanım dışı kalmıştır. Netice olarak köydeki yapıların çoğu zaman içerisinde doğal ve beşeri faktörlerle tahrip olmuştur. Evler, cami ve kuşluklar zamanın yıkıcı etkisine rağmen varlıklarını devam ettirmektedir.
Konya camilerinde mahfiller

Konya camilerindeki mahfillerin incelendiği bu çalışma, sırasıyla dört ana bölümden meydana gelmektedir. I. Bölümde, 'Giriş' başlığı altında; 'Konunun Tanımı, Sınırlan ve Önemi', 'Konuyla İlgili Kaynak ve Araştırmalar', 'Metot ve Düzen' ve 'Mahfillerin Ortaya Çıkışı ve Tarihsel Gelişimi' belirli bir düzen esas alınarak anlatılmıştır. II. Bölümde, Konya şehir merkezindeki camilerde yer alan mahfiller, 'Hünkar ve Bey Mahfilleri', 'Müezzin Mahfilleri', 'İkinci Bir Kat Olarak Yapılan Mahfiller' ve 'Harim İçerisinde İki Katlı Olarak Yapılan Mahfiller' olmak üzere, dört alt başlık altında tasnif edilerek, katalog düzeni içerisinde tanıtılmışlardır. III. Bölümde, 'Değerlendirme' başlığı altında; Konya camilerindeki mahfillerin genel özellikleri belirlenerek, Anadolu ölçeğinde bir analoji yapılmıştır. IV. Bölüm olan 'Sonuç' kısmında; Konya camilerindeki mahfillerin, Türk sanatı tarihi ve mimarlık tarihi halamından taşıdıkları önem vurgulanarak, belirli bir senteze ulaşılmıştır. Metin kısmının sonunda, çalışmada yararlanılan kaynaklar ile şekil ve resimler listeleriyle birlikte verilmiştir. Bu çalışma neticesinde; Konya camilerindeki mahfillerin, Anadolu sanat tarihi açısından önemli, eserler oldukları ortaya konmuştur.
İstanbul Beşiktaş ilçesi'nde bulunan Osmanlı Dönemi mezarlarında madeni korkuluk ve kafesler

Kadim bir millet olan Türkler, geleneklerine, inançlarına ve kültürlerine sıkı sıkıya bağlıdırlar. Bu bağlılığın en açık şekilde müşahede edileceği yer Türklere ait mezarlardır. Gerek Orta Asya kurgan ve balballarında gerekse türbelerde geleneklerin, inançların tesiri açık şekilde görülmektedir. Bir mezarın çevresinde oluşturulan madeni korkuluk ve kafesler basit işlevlerinin altında bazen derin manalar barındırmaktadır. Bunların en başında ölü için oluşturulan mekan kavramı gelmektedir. Madeni korkuluk ve kafeslerde görülen uygulamaların temeli ve kurgusu muhtemelen Orta Asya'daki Türk çadırlarına dayanmaktadır. Bilhassa madeni kafeslerde gözlemlediğimiz kuruluşların benzerleri Kırgızistan, Kazakistan ve Türkmenistan'da görülmektedir. Ancak buradaki örneklerin Osmanlı'daki madeni korkuluk ve kafeslerden ayrıldığı birkaç husus da mevcuttur. Bunların başında Osmanlı mezarlarındaki madeni korkuluk ve kafeslerinde görülen işçilik ve malzeme niteliği gelmektedir. Bu kaliteyi ortaya çıkaran XIX. yüzyılın teknik imkanları ve Osmanlı tebaasındaki usta demirciler ve dökmecilerdir. Dönemin madeni korkuluk, kafes ya da şebeke işlerinde Osmanlı Türklerinin yanı sıra Ermeni ve Rum ustaların isimleri, atölyeleri de karşımıza çıkmaktadır. Bunun yanında Süleymaniye'deki Dökmeciler Çarşısı ile Demirciler Çarşısı, Taşkızak Tersanesi, Yıldız Sarayı Dökümhanesi de önemli madeni eserlerin yapıldığı yerler arasındadır. Hem teknik imkanların gelişme gösterdiği hem de imar faaliyetlerinde görülen değişim süreci içerisinde var olan madeni mezar korkuluk ve kafesleri, bir yandan Osmanlı'nın endüstriyel üretimine ışık tutarken diğer yandan geleneksel Türk mezar tipolojisinin farklı bir açıdan gelişimini gözler önüne sermektedir. Aynı zamanda yine Osmanlı süsleme sanatındaki Batılılaşma izlerini de üzerinde barındıran madeni mezar korkuluk ve kafesleri, dönemin estetik algısını ortaya koymaktadır. Basit bir işleve sahip olan madeni mezar korkuluk ve kafesleri, bahsedilen hususların göz önünde bulundurulmasıyla sanat tarihi açısından öneme kavuşmaktadır.
Arykanda'dan bulunan antik sikkeler

Likya'da numismatik araştırmaları son otuz senede oldukça ilerlemiş olsa da bu dalda hala problemler mevcuttur. Bu durum, kesin buluntu yerleri kaydedilmiş örnek sayısının azlığından kaynaklanmaktadır. Halbuki kayıtlan kesin doğru olan örnekler ülkenin antik ekonomik yapışım ve özellikle Likya örneğinde erken dinastların taht kentleri saptamada gereklidir. Likya'da pek çok kazı ve yüzey araştırması ekibi olamasına rağmen buluntularım içeren nümizmatik yayınlan henüz pek fazla sayıda değildir. Bu çalışmada en azından Arykanda açısından bu açığı giderme amaçlanmaktadır. 1500'ün üzerinde kazı buluntusu sikke incelenmiş 838 tanesi bu kataloga dahil edilmiştir. Bunlar kent'in sosyo-ekonomik tarihini anlatan kısmın arkasından yedi bölüm halinde sunulmaktadır. İstatistiki olarak sirkülasyondaki para tiplerini göstermek ve ortaya çıkan anomaliteleri tarihsel veriler ile açıklamak amaçlanmıştır. Sonuçlar bizi bazı çok ilginç noktalara ulaştırmıştır. Örneğin Arykanda'nın Likya Birliğine kesin katılış tarihi artık nümizmatik bulgularla saptanmıştır ve bu önceden düşünülenden 100 yıl daha geçtir. Bu bilgi kırıntısından artık Likya Birliğinin genişlemesi ve bu süreçte Roma etkisi daha rahat incelenebilir. Roma sikkeleri buluntuların önemli bir kısmını oluşturmaktadır. Bunlar sayesinde Likya'nın ekonomik yapısı özellikle geç örneklerdeki çokluk ve buluntu yeri rondomluğu ile kesin istatistiki sonuçlar sunmaktadır. Bizans ve daha geç tarihli sikkeler şehrin henüz kazılmamış bir başka noktaya taşınması yüzünden pek iyi yansıtılmamakla beraber kent tarihindeki bazı olayları gösterebilecek yeterliliktedir.
Konya Alaeddin Camii, Sırçalı Medrese ve Karatay Medresesi'ndeki çiniler

Türklerin Anadoluya yerleşmesinin ardından, kültürel değerleriyle yoğrulan sanat birikimleri, birçok alandaki eserlere yansımıştır. Çininin Uygurlara kadar uzanan geçmişşinde ilk olarak Celaleddin Hüseyin Türbesinde (1152) ve Buharada kalan minaresinde (1127) çiniler görülmektedir. Gazne kazılarında küçük kare çiniler ve tek renk sırlı çiniler bulunmuştur. Damgan Mescid-i Cumasının Selçuklu minaresinde mavi sırlı kufi kitabe en eski tarihli örneklerdendir. Konya ilimizde bulunan XIII. yüzyıl eserlerimizden Alaeddin Camii, Sırçalı Medrese ve Karatay Medresenin çini bezemeleri çok önemli bir yere sahiptir. Geometrik ve bitkisel bezemelerin yanında yazılı bezemenin de hakim olduğu eserlerdendir. Bu yapılarda motif olarak rumi başta olmak üzere tepelik, yaprak ve dallardan oluşan bu bezemelerde renk olarak firuze, lacivert, kobalt mavisi ve patlıcan moru kullanılmıştır. İlerleyen yıllardaki eserlerde teknik, sanat ve bezemelerde farklılık olabileceği gibi gelişmede gözlenmiştir.
Tracing the trajectories of memory: The Nike of Samothrace

Antik objeler üzerinden, bellek birikimini ve aktarımını nasıl gözlemleyebiliriz? Buradan yola çıkarak, belleğin zaman içindeki değişimi/dönüşümü nasıl izlenebilir? Bu çalışma, antik dönemden günümüze uzanan süreçte, belleğin köklerinden gelişimini bir başyapıtın Semadirekli Nike Heykeli hikayesi üzerinden takip ederken; tarih yazımı, müzecilik, sergilenme teknikleri ve anlatıların toplumsal belleğin değiştirilme/dönüştürülmesi üzerine etkilerini araştırmayı amaçlamaktadır.
Hamza Bey ve külliyesi

Osmanlı Tarihi açısından önemli bir şahsiyet olan Hamza Bey, Osmanlı Devleti'nde hem askeri hem de bürokratik pek çok görev almıştır. Bu görevlerini başarıyla yerine getirerek Osmanlı Devleti'nin uzun ömürlü olmasında etkili olmuştur. Bursa'da kendi adıyla anılan mahalledeki külliyesi ve Bursa dışında yaptırdığı eserleri ile isminin günümüze ulaşmasını sağlayan Hamza Bey'in, bugün türbesi Hamzabey Mahallesi içinde bulunan külliye içerisindedir.
Çaylak Dergisi (1876-1877)

Birinci dönem Türkçe karikatür mizah dergileri diğer adıyla Tanzimat Dönemi Türkçe karikatür mizah dergileri 1870- 1877 yılları arasında yayınlanmıştır. Bu dergiler arasında yer alan Çaylak Dergisi 1876- 1877 tarihlerinde toplam 162 sayı olarak çıkarılmıştır. Dergi Osmanlı Devleti hükümdarları Abdülaziz, V. Murad ve II. Abdülhamid dönemlerinin belli zaman dilimlerinde yayınlandığı için önemlidir. Çaylak Dergisi'nin karikatürleri dönemin sosyal ve siyasi hayatını yansıttığı için ayrı bir öneme de sahiptir. Fakat Çaylak Dergisi'nin litografi tekniğiyle basılan karikatürleri hiçbir bilim dalı tarafından tam olarak tasnif edilmemiş ve sanat tarihi bilimi bakış açısıyla değerlendirilmemiştir. Bu doğrultuda Çaylak Dergisi'nin karikatürleri konularına göre sınıflandırılarak, karikatür seslendirme metinleri Eski Türkçeden günümüz Türkçesine çevrilmiştir. Yanı sıra derginin karikatürleri, birinci dönem Türkçe karikatür dergileri ve dönemin Avrupalı karikatür dergilerinin belli bir kısmı ile karşılaştırılarak değerlendirilmiştir. Dolayısıyla dergide yayınlanan karikatürlerde dönemin Türkçe ve Avrupalı dergilerinde ortak işlenen konular ve tiplemeler tespit edilmiştir. Ayrıca Çaylak Dergisi'nin karikatür sanatçısı Ali Fuad Bey'in birinci dönem diğer Türkçe karikatür dergilerinde de eserler ürettiği ve İngiliz Punch Dergisi'nin karikatür çalışmalarından esinlemeler ile birebir kopyalamalar da yaptığı sonucuna varılmıştır. Punch Dergisi sanatçılarının da Ali Fuad Bey'in karikatür çalışmalarından esinlemeler yaptığı tespit edilmiştir. Birinci dönem Türkçe karikatür dergilerinde eserler üreten karikatür sanatçıların belli bir sanatçı grubundan oluştuğu, bu dönem dergilerinde bu sanatçı grubunun dergi ayrımı gözetmeden eserler ürettiği tespitine ve bu dönem karikatür sanatçılarının çizimlerinde sözlü geleneğe dayalı olan Karagöz-Hacivat gölge oyunu tiplemelerin sıklıkla betimlendiği sonucuna ulaşılmıştır.
Bizans sanatında doktor azizler ve şifa

Geç antik çağdan itibaren Bizanslıların toplum yaşamlarında azizler önemli bir role sahiptir. Günlük yaşamları da dahil olmak üzere hayatlarının her safhasında onların varlıklarını kabul etmişlerdir. Azizler, yaşamları boyunca Tanrı'ya hizmet etmişler ve inançları uğruna canlarını vermiş kutsal kişilerdir. Halk, azizlerin Tanrı ile bağlantı kurabilen saygıdeğer kişiler olduğunu düşünmüştür. Azizlerin hastaları iyileştirmeleri, insanları kötülüklerden korumaları, mucizeler gerçekleştirmeleri gibi güçlere sahip olmaları onları toplum içinde yüksek bir statüye taşımıştır. Çoğu aziz, hastaları mucizevi bir şekilde iyileştirmiştir. Ancak bu uygulamalar ilahi mucize olarak ele aldığımız, Tanrı'nın azizler aracılığı ile gerçekleştirdiği mucizelerdir. Bizans'ta bilimsel tıp çalışmalarından önce tıp eğitimi alarak insanları tedavileriyle iyileştiren doktor azizler ortaya çıkmıştır. İlk çağlardan Ortaçağa kadarki dönemde, gelişme gösteren tıp bilimi, halk inanışları, tedavi yöntemleri, hastalıklar, sağlık tanrıları, tedavi mekanları hakkında bilgiler sunulmuştur. Bu bilgiler ışığında doktor azizlerin ortaya çıkmasındaki en büyük etkenin Yunan ve Roma'daki sağlık tanrıları olduğu belirlenmiştir. İnsanların bu inanışları Hıristiyanlık ile değişmiş; sağlık tanrıları yerini azizlere, tedavi mekanları olarak kullanılan asklepionlar da yerini kiliselere bırakmıştır. Bizans'ta şifa anlayışının inanç ve bilimle sentezlenerek hem ruha hem bedene hitap eden bir tutumu ortaya çıkardığı araştırma sonucunda belirlenmiştir. Bunun en başarılı uygulamalarını yansıtan kişiler de doktor azizlerdir. Onlar Hıristiyanlığı kabul etmiş ve tıp eğitimi alarak kendilerini hem Tanrı'ya hem insanlara adamışlardır. Diğer azizler gibi sadece mucizevi şifalar uygulamamışlardır. Onlar hem hastaların bedenlerini tedavi eden hem de onların ruhlarını iyileştiren, mucizevi tıbbın temsilcisi kabul edebileceğimiz kutsal hekimlerdir.
Batılılaşma dönemi Osmanlı mimarisinde İstanbul minareleri (1703-1922)

Bu tez çalışması Lale Devri ile başladığı kabul edilen Osmanlı Batılılaşma Dönemi mimari üslubu ve 20. yüzyılda etkili olan Birinci Ulusal Mimarlık Akımı ile İstanbul'da inşa edilen minareleri konu almaktadır. Osmanlı Batılılaşma Dönemi mimarisinde Batı'dan alınan yeni yapı türleri ve mimari süsleme öğeleri bu dönem mimarisini şekillendiren başlıca unsurlardır. Avrupa etkili mimari akımlar Osmanlı mimarisini kronolojik bir sıra ile etkilemiştir. 18. yüzyılın ilk yarısından itibaren etkisini gördüğümüz Barok üslup ile ince, uzun ve süslü minareler inşa edilmeye başlanmıştır. Kaideler uzun formda ve süslemelerin yer aldığı bir bölüm olmuştur. Pabuç mimari bir gereksinimi karşılamaktan çok, süslemelerin yer aldığı bir unsur haline gelmiştir. Minare şerefelerindeki mukarnasaların yerine bilezikler, konsollar ve nadiren istiridye kabuğu biçiminde silmeler kullanılmaya başlanmıştır. Pek çok farklı tipte taş külah inşa edilmiştir. 19 yüzyıl mimarisinde, Batı etkili Barok ve Rokoko üsluplarının yanı sıra, Ampir, Neoklasik, Art Nouveau ve Oryantalizm gibi farklı akımlar da etkin rol oynamıştır. Bu üsluplar tek tek veya eklektik tarzda bir arada kullanılmıştır. Batılı etkiler 20. yüzyılda gelişen Birinci Ulusal Mimarlık Akımı ile etkisini kaybetmeye başlamıştır. Bu dönem mimarisinde Osmanlı Klasik Dönemi'nin mimari form ve özellikleri örnek alınmıştır. Tez çalışması kapsamında 69 caminin minaresi ele alınmıştır. Bu minarelerin fotoğrafları çekilip, çizimleri yapılarak bir katalog bölümü oluşturulmuştur. Değerlendirme ve Sonuç bölümünde, ele alınan minareler konum, form, malzeme ve süsleme özellikleri açısından incelenmiştir. Ele alınan örnekler hem kendi içinde değerlendirilmiş hem de önceki dönem örnekleri ile kıyaslanarak minarelerin bu döneme özgü özelliklerinin ortaya konulması amaçlanmıştır.
Tokat/Zile ve çevresindeki havlı ve düz dokumalar

Tez çalışmamın konusunu Zile ve çevresindeki havlı ve düz dokumalar oluşturmaktadır. Bu konuyu ele almaktaki amacım yörede gün yüzüne çıkmamış bu eşsiz dokumaların tarihi kimliği hakkında bilgi vermek, dokumalardaki kompozisyon, renk, dokuma tekniği, düzen ve uygulaması yönünden taşıdığı özellikleri diğer yörelerde yapılan dokumalarla karşılaştırmaktır.