turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Romancı ve hikayeci kimliğiyle Tahir Abacı

'Romancı ve Hikayeci Kimliğiyle Tahir abacı' adlı çalışmamızda, şair-yazar Tahir Abacı'nın roman ve hikaye türünde kaleme aldığı eserler üzerine kapsamlı bir inceleme yapılmıştır. Bu minvalde kronolojik sıra temel alınarak sanatçının; Ağır Akan Su, Aynada Bir Yüz, İkinci Adım, Adı Senfoni Kalsın, Türk Şiirinin Bir Türlü Yükselemeyen Yıldızı: Ozan Genç, Kanıt ve Vicdan, Bir Gün Yeniden isimli yedi romanının yanı sıra Gelin Ömrümüz ve Gül Harmanı adını alan iki hikaye kitabındaki toplam yirmi sekiz öykü de tahlil edilmiştir. Üç bölümden müteşekkil olan tezin birinci kısmında; Tahir Abacı'nın yaşamına, sanat ile edebiyata dair görüşlerine ve eserlerine yer verildi. Yine aynı bölümde Abacı'nın şair kimliğine de parantez açılarak söz konusu türde kaleme aldığı sekiz şiir kitabı, muhteva anlamında genel bir değerlendirmeyle ele alındı. Çalışmanın ikinci bölümünde, belirtilen romanlar basım tarihlerine göre yapı ve tematik kurgu bağlamında teker teker incelendi. Her bir eserde; hüviyet, isim-içerik, bakış açısı, anlatım ve diğer teknik unsurlar, olay örgüsü, zaman ve mekan mefhumları üzerinde duruldu. Bununla birlikte karakter oluşturma ve başkişi, norm, kart ve fon karakter alt başlıklarıyla da eserlerde yer alan şahıslar, teferruatlı bir şekilde tetkik edildi. Akabinde ise metinlerin vücut bulması noktasında ön plana çıkan tematik izlekler tahlil edildi. Ancak Adı Senfoni Kalsın ve Türk Şiirinin Bir Türlü Yükselemeyen Yıldızı: Ozan Genç romanlarında, birbiriyle ilişkili reel bir olay örgüsü, kişiler dünyası, zaman ya da mekan yapısı mevcut olmadığından söz konusu eserler kategorize edilmeden taşıdıkları mesajlar doğrultusunda irdelendi. Tezin son kısmını ihtiva eden üçüncü bölümde de yazarın toplam yirmi sekiz öyküden oluşan iki hikaye kitabı; ortak yapı, tematik kurgu, zaman, mekan ve karakter tasarımları başlıklarıyla ele alındı. Sonuç kısmında ise çalışma boyunca elde edilen bulgular çerçevesinde varılan sonucun genel bir değerlendirilmesi yapıldıktan sonra bibliyografya başlığı altında yararlanılan kaynakların listesi sunuldu.
Taşlıcalı Yahya Bey ve hamse'si

Taşlıcalı Yahya Bey ve Hamse'si adlı bu çalışmanın girişinde mesnevi ve hamse kav-ramları hakkında genel bilgiler verilmiş, şairin hayatı ve edebi kişiliği anlatılmıştır. İnceleme bölümünde hamsede yer alan Şah u Geda, Gencine-i Raz, Yusuf ve Zeliha, Kitab-ı Usul ve Gülşen-i Envar mesnevileri ayrı ayrı değerlendirilmiştir. Bu değerlendirme yapılırken öncelikle mesnevinin yurt içi ve yurt dışı kütüphanelerdeki nüshaları tespit edil-miş; eser şekil, muhteva, dil ve üslup açısından incelendikten sonra, söz konusu mesnevinin tahkiye yapısı üzerinde durulmuştur. Şekil incelemesinde mesnevi tanıtılmış; eserin bölümleri, vezni ve kafiyesi hakkında bilgi verilmiştir. Muhteva incelemesinde ise mesnevide öne çıkan konular tespit edilmiş ve bu konular ayrı başlıklar altında değerlendirilmiştir. Dil ve üslup incelenirken eserde öne çıkan dil ve anlatım özellikleri üzerinde durulmuştur. Tahkiye yapısı incelenirken ise mesnevinin özeti verilmiş; eser şahıs kadrosu, olay örgüsü, mekan, zaman, bakış açısı ve anlatıcı yönünden tahlil edilmiştir.
Türkiye Türkçesi ve Kırım Tatarcasında zaman

Bu tezde, Türkiye Türkçesi ve Kırım Tatarcasındaki basit zaman eklerinin benzer ve farklı yönleri incelenerek, bu benzerlik ve farklılıkların. Kının Tatarlarına Türkiye Türkçesindeki. Türklere ise Kırım Tatarcasındaki zamanların öğretilmesinde nasıl bir kolaylık sağlayabileceği ya da ne tür bir zorluk getirebileceği saptanmaya çalışılmıştır. 1. Bölümde. Türkiye Türkçesi ve Kırım Tatarcasının coğrafi yayılma alanları ile tarihi gelişimi üzerinde kısaca durulmuş, tezin amacı, yöntemi, varsayımları, kapsam ve sınırlılıklarıyla ilgili bilgiler verilmiştir, 2. Bölümde, konuyla ilgili daha önce yapılmış çalışmalardan kısaca söz edilmiştir. 3. Bölümde, dilcilerimizin kip ve zaman kavramlarıyla ilgili görüşlerine yer verilmiş, 'zaman' kavramının betimlenmesiyle ilgili görüşler üzerinde durulmuştur. 4. Bölümde, Türkiye Türkçesi ve Kırım Tatarcasındaki zamanlar biçimsel olarak karşılaştırılmıştır. 5. Bölümde, zaman ekleri işlevsel olarak incelenmiştir. 6. Bölümde, Türkiye Türkçesi ve Kırım Tatarcasında 'ortaç' olarak kullanılan zaman ekleri biçimsel ve işlevsel olarak incelenmiştir. 7. Bölümde, konu ile ilgili sonuç ve öneriler verilmiştir.
Dervİş Muhammed Şifayİ, Şerh-i Şebistan-ı Hayal

Fars şair Fettahi tarafından kaleme alınan Şebistan-ı Hayal, zengin içeriği ve ihtiva ettiği ahlakı süsleyen nasihatlerle günümüz okuyucusuna da hitap eder. İçerdiği kelime ve harf oyunlarıyla muamma tarzında kaleme alınan eserin gizlediği manaların herkesçe anlaşılabilmesi için şerhe ihtiyaç duyulur. Bu nedenle bugün elimizdeki bilgilere göre edebiyatımızda Şebistan-ı Hayal'e yapılan ilk şerh 16. yüzyılda Sururi tarafından, ikincisi de 17. yüzyılda Derviş Muhammed Şifayi tarafından yapılır. Çalışmamızın konusunu Derviş Muhammed Şifayi'nin Şebistan-ı Hayal'e yaptığı şerh oluşturmaktadır. Şifayi, gençlik dönemi bitip yaşlılık devri başlayınca bazı şeyhlerin eserlerini incelemeye başlar. Bu esnada Fettahi'nin Şebistan-ı Hayal adlı eserinin ahlakı süsleyen sınırsız nasihat ve feyizlerle dolu olduğunu görür. Şifayi, Şebistan-ı Hayal'e, Süruri Efendi tarafından kendinden daha önce yapılan şerhi bazı yönlerden tenkit eder. Süruri'nin yaptığı şerhi ıslahın mümkün olup olmadığını düşünürken rüyasında Fettahi tarafından eseri şerh etmekle görevlendirilir. Bunun üzerine Şifayi, bu rüyayı şerhe başlamak için bir işaret sayar ve Şebistan-ı Hayal'i şerh eder. Çalışmanın birinci bölümünde Fettahi ve Şifayi'nin hayatına muhtasar şekilde yer verilmiştir. İkinci bölümde nüsha tanıtımı, eserin yazılma gerekçeleri, şerh metodu ve muhtevası bulunmaktadır. Üçüncü bölümde ise Şerh-i Şebistan-ı Hayal'in transkrıpsiyon sistemine uyularak Latin harflerine aktarılan metni yer almaktadır. Dördüncü bölümde de Şarih Lügati, Özel Adlar Dizini ve Kaynakça başlıkları vardır. Çalışmamızın sonunda neşrini yaptığımız ve incelediğimiz nüshanın tıpkıbasımına yer verilmiştir.
Televizyonla Türkçe öğretimi programı geliştirilmesi

Türk soylu halklar için televizyonla Türkçe öğretimi programı geliştirmek amacıyla hazırlanan bu çalışma, giriş ve iki bölümden oluşmaktadır. Giriş kısmında, iletişim-eğitim süreci bağlantısından hareketle Türkçe öğretim programı geliştirmede araç olarak seçilen televizyon ile yöntem olarak belirlenen televizyonla eğitime ilişkin temel bilgilere yer verilmiş; konuya girmeden önce, bu hususta yapılan çalışmalar gözden geçirilmiştir. Çalışmanın birinci bölümünde tasarım sürecinde gerçekleştirilen aşamalardan hareketle televizyonla eğitim-öğretim programı geliştirme yollan ele alınmıştır. Bu bölümde, herhangi bir problemin çözümüne yönelik geliştirilecek eğitici-öğretici televizyon programlarının tasarım sürecinin nasıl gerçekleştiği, geliştirilen televizyonla eğitim-öğretim programının hangi özellikleri taşıması gerektiği konularında teorik bilgiler verilerek, televizyonla eğitim-öğretim programı geliştirme yollan ortaya konulmuş; televizyon drama tekniği hakkında temel bilgiler verilmiştir. Çalışmanın ikinci bölümünde, birinci bölümde teorik olarak ele alınan televizyonla eğitim-öğretim programı geliştirme yollanndan hareketle drama tekniğinin temel alındığı televizyonla Türkçe öğretimini amaçlayan Televizyonla Türkçe Öğretimi Programı geliştirilmeye çalışılmıştır. Geliştirilecek programın dizi bütünlüğü içinde değerlendirilmesi gereğinden hareketle de televizyonla Türkçe öğretimini amaçlayan televizyon dizisi tasannu gerçekleştirilmiştir. Tasarıma ve geliştirilen öğretim programına örnek teşkil etmesi için dizinin 1. programı, uygulama örneği olarak sunulmuştur. Çalışmanın sonuç kısmında, televizyonla Türkçe öğretimini programında olması gereken özellikler ve televizyonla Türkçe öğretimi programı geliştirilirken yapılması gereken işlemlere ilişkin tespitlerimiz, öneri olarak yer almıştır.
Karamanlıca Aleksandros Makedonialı meşhur padişahın nakliyeti adlı eserin transkribi ve biçim bilgisi özellikleri

20. yüzyılın başlarına kadar Anadolu ve civarında yaşayan, ardından Lozan Antlaşması'nın Türk-Yunan Ahali Mübadelesi'ne ilişkin maddesi ile Yunanistan'a göç ettirilen Karamanlılar, Türkçe konuşan, konuştukları Türkçeyi Grek haflerine dayalı bir alfabe ile yazan Hristiyan Türklerdir. Bu Türkçe konuşan Anadolulu Hristiyanların yazı diline ise Karamanlıca adı verilmektedir. Karamanlılar arkalarında gerek taşa gerek kağıda yazılı pek çok eser bırakmışlardır. Karamanlıların arkalarında bıraktığı eserlerden birisi de bizim incelememize konu olan 'Aleksandros Makedonialı Meşhur Padişahın Nakliyeti' adlı, 337 sayfalık metindir. İncelememizde, 1843 yılında yazılan Makedonyalı Büyük İskender'e ait olan bu halk hikayesi işlenmiştir. Eserin incelememize konu olması Türk edebiyatında İskender-name olarak bilinen bir türün, Karamanlı edebiyatındaki versiyonunun ortaya konulmasını sağlamıştır. Bu çalışmada öncelikle metnin çeviri yazısı yapılmıştır. Ardından metnin ayrıntılı yazım özellikleri ile biçim bilgisi incelemesi yapılarak, metinde kullanılan dönemin dil özellikleri ortaya konulmuştur.
Dursun Akçam'ın romanlarında yapı ve izlek

Dursun Akçam, Cumhuriyet dönemi Türk edebiyatında 1960- 1980 döneminde eserler verir. Bu çalışmada, roman, öykü, anı türünde eserler veren yazarın romancılığı ele alındı. Çalışma iki bölümden oluşmaktadır. İlk bölümde yazarın yaşamı, edebi kişiliği ve eserleri hakkında bilgi verildi. Çalışmanın temelini oluşturan ikinci bölümde Dursun Akçam'ın roman türündeki 4 eserini yapı ve izlek bakımından inceledik. Romanlar yapısall ve izleksel kurgusu incelenirken roman teorisinden yararlandık. Bunun yanı sıra sosyoloji, psikoloji ve tarih gibi bilim dallarından da faydalandık. Dursun Akçam 1975- 2002 yılları arasında dört roman kaleme yazar. Almanya'ya sürgüne gönderilen yazar on yıl kaldığı Almanya'da iki roman kaleme alır. Türkiye'ye döndükten sonra da otobiyografik roman diyebileceğimiz son romanını yayımlar. Eserlerini toplumcu gerçekçi bakış açısıyla kaleme alır. Romanlarında bireysel izleklerden çok toplumsal izlekleri işler. Akçam'ın romanlarını kendini gerçekleştirme, başkaldırı, sömürü, yabancılaşma gibi toplumsal izlekler açısından ele almaya çalıştık. Romanlar yapı ve izlek bakımından incelendikten sonra romanlardaki ortak yapı üzerinde değerlendirme yapmaya çalıştık. Dursun Akçam'ın romancılığı hakkındaki sonuç bölümünden sonra, yazar ve alanla ilgili kaynaklara yer veren kaynakça kısmına yer verdik.
Bostanzade Yahya Gül-i Sad-Berg

Bu çalısma 17. yüzyıl Osmanlı alimlerinden Bostanzade Yahya Efendi'nin hayatı, eserleri, kisiliği ve Gül-i Sad-Berg adlı eserinin tenkitli metni ile incelemesinden olusmaktadır. Bu çalısma ile adı geçen yazarın hayatının, eserlerinin ve kisiliğinin ortaya çıkarılması ve eserin sağlam bir metni olusturularak divan nesri içindeki yerinin belirlenmesi amaçlanmıstır. Bunun için dönemin biyografi kaynakları incelendi, yazarla ilgili biyografik bilgiler tespit edildi. Eserleri incelenerek edebi kisiliğine iliskin ipuçları belirlendi. Gül-i Sad-Berg adlı mensur eserinin el yazması 7 nüshası tespit edilerek tenkitli metni ortaya kondu. Elde edilen bu metin üzerinden eser içerik ve dil-anlatım bakımlarından incelendi. Sonuç olarak yazarın, çağına ve çevresine duyarlı bir Osmanlı aydını olduğu; Gül-i Sad-Berg adlı eserinin de Hz. Muhammed'in mucizelerini içeren ve Osmanlı estetik nesrinin özelliklerini tasıyan olgun bir metin olduğu belirlendi.
Tarık Buğra'nın roman ve hikayelerinde XX. yüzyılda Anadolu'da sosyal hayat

oz Bu çalışmada Tank Buğra'nın çeşitli sosyal ve siyasal olaylar çerçevesinde 20. yüzyıl Anadolu'sunu anlattığı roman ve hikayelerinde yer alan Anadolu insanının sosyal hayat unsurları bir araya getirilmiştir. Bu unsurlar kendi içinde bir bütün oluşturacak şekilde sınıflandırılmış ve beş bölümde ele alınmıştır. Birinci bölümde mekanlar, ikinci bölümde günlük hayata ait unsurlar, üçüncü bölümde ekonomik hayat; dördüncü bölümde gelenek, görenek ve dine bağlı davranışlar ve inanışlar, beşinci bölümde insan portreleri incelenmiştir. Ayrıca çalışmanın sonuna, tezde işlenen romanların özetleri de eklenmiştir. Bölümler içerisinde varılan sonuçlar ve yazarın kendisi tarafından derine inilmeden anlatılan hususlar, alanında yetkin kaynaklarla desteklenmiş ve açıklığa kavuşturulmuştur. Çalışmamızın sonucunda Tank Buğra'nın Anadolu sosyal hayatı içerisinde inşam ön plana çıkararak bir bütün halinde işleyişi ortaya koyulmaya çalışılmıştır.
Batı Türklerinin manzum atasözleri üzerine bir araştırma

Türk kültürünün zengin parçalarından biri de herkes tarafından bilinen ve sık sık kullanılan atasözleridir. Atasözleri bu çalışmada bilimsel olarak ele alınarak, atasözlerine biçim açısından yaklaşılmış, atasözlerinin manzum yönü ortaya çıkarılmıştır. Ayrıca, bu çalışmada Hazar Denizi'nin batısında yer alan ve Batı Türkleri adını verdiğimiz Türk devlet ve topluluklarının atasözleri birlikte ele alınmıştır. Burada değişik bölgelere Türkait atasözlerinin tip ve varyant ilişkisi ile birbirlerine bağlı olduğu görülmüş, bu daatasözlerinin ortaklıklarını meydana koyarken, Türk kültürünün zenginliğini ve bütünlüğünü ortaya çıkarmıştır. Ayrıca; bu çalışmada, atasözlerinin biçim açısından manzum ve mensur olarak ikiye ayrıldığı tespit edilirken; manzum atasözlerinin incelenmesi sonucunda, bu atasözlerinin manzum özelliklerden kafiye, redif, ölçü, durak ve nazım birimi gibi unsurları bünyesinde taşıdığı görülmüştür. Bunun yanında; manzum atasözlerimuhteva, mitoloji, edebu sanatlar, anlam ilişkisi, tip-varyant ilişki, vb. pek çok açıdan irdelenmiştir. Çalışma, Türk kültürüne ve özellikle atasözü araştırmalarına yeni bir bakış açısı kazandırmayı hedeflemiştir.
Evliya Çelebi Seyahatnamesi'ndeki halkbilimi unsurları

Evliya Çelebi Seyahatnamesi'ndeki halkbilimi unsurları ile ilgili bir inceleme olan bu çalışmada, Seyahatname'de yer alan Türk kültürü ve yabancı kültürler ile ilgili halkbilimi unsurlarım bir araya toplamak amaçlanmıştır. Seyahatname üzerine yapılan çalışmalar, genel olarak Seyahatname'nin edebiyat ile ilgili kısımlarına yöneliktir. Bu nedenle bu çalışmada Seyahatname'ye kültürel bir bakış açısıyla yaklaşılarak, içinde yer alan halkbilimi unsurları sınıflandırılmaya çalışılmıştır. Seyahatname'deki halkbilimi unsurları; Halk Edebiyatı, Halk İnancı, Halk Mutfağı, Halk Giyim-Kuşamı, Halk Geleneği, Mimari Yapı, Halk Hekimliği, Halk Veterinerliği, Halk Sanatı, Halk Hukuku, Halk Müziği, Halk Dansları genel başlıkları altında sınıflandırılmıştır. Bu doğrultuda Evliya Çelebi Seyahatname'si ve bununla ilgili yapılan makale ve kitaplar belirlenen kriterler doğrultusunda değerlendirilmiştir. Sonuç olarak, Seyahatname ve bununla ilgili yazılan makale ve kitap değerlendirilmelerinden elde edilen veriler doğrultusunda Evliya Çelebi Seyahatname'sindeki halkbilimi unsurları belirlenmiş ve elde edilen veriler sınıflandırılmıştır.
Türk edebiyatında ve halk inançlarında asa

Türk edebiyatında ve halk inançlarında asa, maddi ve manevi yanı da bulunan bir kültür unsurumuzdur. Asa, insanlarda maddi yönden ziyade manevi bir sembolü tedai ettirmektedir. Maddi olarak da geçmişşte ve günümüzde dayanak manasında kullanılmıştır. Asa karşılığında, Dedem Korkud'un Kitabı'nda tay, tayan, tayanak kelimesi geçmektedir. Diğer bazı eski kaynaklarda ise asanın aynı şekilde kaydedildiğini görüyoruz. Asa aynı zamanda güç, kuvvet ve otoriteyi temsil etmektedir. Tarihte padişah ve hükümdarların elinde güç sembolü olarak tasvir ve kaydedilmektedir. Asa bu anlamlarının yanı sıra hak, adalet ve doğruluk sembolü olarak da bilinmektedir. Bilhassa Türk tasavvuf edebiyatında önemli bu yer tutmuştur. Türkler için sosyal statüyü belirlemiştir. Cingiz Han döneminde alem vazifesi görmüştür. Aynı zamanda hilafet eşyaları içinde yer alır. Asanın yazılı kültünde muin, kebz, mütteka gibi pek çok karşılığı vardır. Gerek asa, gerek baston ve diğer karşılıkları Türk edebiyatının her türünde, manzum ve mensur eserlerimizde, şair ve yazarlarımıza ilham kaynağı olmuştur. Meddahlığın en önemli eşyasıdır. Bilmece, ninni, mani, atasözü ve deyimlerimizde türlü vesilelerle işlenmiştir. El sanatları içinde de önemlidir. Bugün kaybolmaya yüz tutmuş kültür hazinelerimiz içinde yer alan asa, pek çok din ve inançlarda da aynı manalarda mevcuttur.
Mirsad mecmuası

Mirsad dergisi II. Abdülhamid sansürünün yoğun yaşandığı günlerde yayın hayatına başlayan ve yine bu sansürün emriyle yayınını noktalayan bir dergidir. Bu çalışmada istibdad döneminde yeşeren ve solan bir dergi olan Mirsad'ın dönemi içindeki yerinin tesbiti, dergi etrafında toplanan isimlerin belirlenmesi ve tanıtılması, derginin günümüz harflerine kazandırılması kısaca, tahlil, inceleme ve çeviri amaçlandı. Çalışmanın giriş kısmında II. Abdülhamid dönemi basın yayın hayatı hakkında genel bilgiler verilmektedir. Dönemin belli başlı gazete ve dergileri, Mirsad'ın yayın tarihi ile çakışan dergiler tanıtılmaktadır. Mirsad dergisinin tanıtıldığı kısımda ise derginin yayın süresi, dönemi ve gayesi belirtilmekte, 25 sayı boyunca sergilediği dış yapı ve biçim özellikleri tarif edilmektedir. Yazar kadrosu ulaşabildiğimiz hayat hikayeleri ile tanıtılmakta, hakkında hiçbir bilgi verilmeyen isimler dergideki takdimleri ile sunulmaktadır. Ardından Mirsad'da yer alan tüm türler ve ağırlık kazanan muhtevalar hakkında bilgiler verilmektedir. Kısm-ı fenniler hariç tüm Mirsad metinlerinin günümüz harflerine çevrildiği 'metinler' bölümünden hemen önce yer alan Tahlili Fihrist, bir nevi metinlere ait detaylı bilgilerin verildiği içindekiler kısmı görevini üstlenmektedir. Mirsad dergisi hem içerdiği türler, hem tercih ettiği muhtevalar, hem de siyasetten ve güncel hayattan bilinçli olarak uzak duruş tarzıyla tamamen dönem dergilerinin karakterini yansıtır, yönetimin kendisinden beklediği kimliği taşır. Her ne kadar, ilk bakışta, kapatılan bir dergi olması Mirsad'ın yönetimle çeliştiği veya böyle bir izlenim uyandırdığı düşüncesini doğursa da incelendiğinde, hükümetle barışık olduğu görülür. O da dönemindeki pek çok dergi gibi, II. Abdülhamid sansürünün gayesini aşan parçası jurnalcilik teşkilatının kurbanı olmuştur. VI
Arif Nihat Asya'nın nesirlerinin söz varlığı

Söz varlığı çalışmaları, kültürün taşıyıcısı niteliğindeki şair ve yazarların dünya görüşünü görmede ve yaşadıkları toplumun izlerini, toplumsal olaylarını tespit etmede önemli rol oynamaktadır. Kültür gün geçtikçe gelişen bir birey gibidir. Soyut miras olarak görebileceğimiz kültür öğeleri, yaşadığı devirden etkilenen, o devirle yoğrulan şair ve yazarların kişisel becerileriyle, duyuş ve hisleriyle gelecek devirlere aktarılmaya uygun hale getirilir. Bu aktarım, duygu ve düşüncelerimizi aktarmada bir köprü görevi gören dil yoluyla gerçekleştirilir. Şair ve yazarlar dili ne kadar iyi şekilde kullanırlarsa, milleti bir arada tutan en önemli etkenlerin başında gelen kültür öğeleri o kadar sağlıklı bir şekilde gelecek nesillere aktarılabilir. İşte şair ve yazarlar millet için böylesine kritik bir roldedir. Türk milleti gibi çok eski devirlerden gelip çok farklı topraklarda yaşayan bir milletin kültürü tahmin edileceği gibi oldukça zengindir. Bu zenginlik; Arif Nihat Asya gibi söz hazinesi, kültür birikimi kuvvetli, millet bilincini topluma yansıtabilen şair ve yazarlar sayesinde gelecek nesillere aktarılmıştır ve aktarılmaya da devam edecektir. Şair ve yazarların söz varlığının kültürü taşıyıcı en önemli aracılar olduğu düşüncesinden hareketle bu çalışmada, devrinin üslubu ve diliyle ön plana çıkan sanatkarı Arif Nihat Asya'nın kültür hazinemize yaptığı katkılar incelenmiştir. Öncelikle hayatı ve edebi kişiliği hakkında bilgiler verilmiştir. Sonrasında nesir türünde verdiği eserlerde kullandığı kelime gruplarının bir kısmı tespit edilip, kelimeler ve ek dizini üzerinde incelemeler yapılmış ve buradan yola çıkılarak Arif Nihat Asya'nın söz varlığı ve edebi kimliği ortaya konmaya çalışılmıştır.
Türkiye Türkçesinde örtmeceler

Kökü tarihin derinliklerine kadar giden 'tabu' yani söylenmesi yasaklanan kelime ve ifadeler ile bunları dile getirmek için başvurulan örtmeceler bütün dillerde görülen önemli bir dil olayıdır. Başlangıçta dini inanç ve korku ile ilgili olarak ortaya çıkan yasaklamalar, zaman içerisinde toplum yaşamının çeşitli sahalarında da görülmeye başlamıştır. Günümüzde ise tabu ifadeler sadece inanç ve korkuyla ilgili olmayıp, konuşma ve yazışma esnasında doğrudan kullanılması uygun olmayan, yani kaba, korkutucu, ürkütücü, iğrenç, müstehcen, ayıp, nahoş ve ahlaka aykırı sayılan, ayrıca söylendiğinde iletişimde sıkıntı yaşatabileceği, insanları rahatsız edebileceği düşünülen kavram ve davranışların daha yumuşak, güzel, kibar, olumlu, uygun söz ve sözcüklerle değiştirildiği görülmektedir. Çalışmada Türkiye Türkçesinde kullanılan örtmece söz ve sözcükler ele alınarak yapısall ve anlamsal özellikleri, örtmecelerin ortaya çıkmasına neden olan sosyolojik ve psikolojik etkenler ve örtmece yapma yolları incelendi. Ayrıca örtmecenin deyim, argo, mecaz ve edebi sanatlarla ilgisi üzerinde duruldu. Türkiye Türkçesi yazı dili esas alındı. Ancak örtmecenin önem ve özelliklerini belirtmek açısından ve bütün dillerde var olan, kullanımına neredeyse her zaman ihtiyaç duyulan evrensel bir dil olayı olmasından hareketle diğer Türk lehçelerinden ve başta Rusça olmak üzere dünya dillerinden benzer örtmece örneklerine yer verildi. Daha güzel konuşmayı amaç edinen, tabu, nezaket ve görgü kuralları çerçevesinde şekillenen örtmecelerin güzel adlandırma alt katmanının tam tersi olan ve kaba, küfürlü, aşağılayıcı ifadeleri içeren kötü adlandırmalardan bahsetmek suretiyle bunların dildeki yeri ve önemi belirlendi. Ayrıca çalışmada insanları kandırmaya, aldatmaya ve olumsuz durumları örtbas etmeye dayalı gizli örtmecelere de yer verildi. Türkiye Türkçesindeki örtmecelerin büyük bir kısmını kapsamayı amaç edinen sözlük çalışması yapıldı.
Osmanlı mizahında Teodor Kasap: Diyojen, Çıngıraklı Tatar ve Hayal gazetesi üzerine bir inceleme

Diyojen, Çıngıraklı Tatar ve Hayal 1870- 1877 yılları arasında Teodor Kasap tarafından çıkanlan mizah gazete ve dergileridir. ilk müstakil mizah dergisi olan Diyojen ile bu derginin devamı olan Çıngıraklı Tatar dergisi ve Hayal gazetesi Türk mizahı, Türk edebiyatı ve Türk gazeteciliğine önemli katkılar sağlamışlardır. Muhalif bir kimliğe sahiptirler ve dönemlerinde ciddi bir kamuoyu oluşturmuşlardır. Tezde bu gazete ve dergiler altı farkh tema çerçevesinde ele alınmıştır. Tezi meydana getiren bölümler; 'Ekonomi', 'Politika', 'Gazetecilik', 'Belediyecilik, Ulaşım ve Sosyal Hayat', 'Sanat ve Edebiyat' ve 'Mizah' başlıkları altında toplanmıştır. Ekonominin kötü gidişinden ulaşıma, belediye hizmetlerinden medeniyet algısına kadar her mesele Diyojen, Çıngıraklı Tatar ve HayaTue hiciv konusu edilmiştir. Tezde tüm bu temalar edebiyata ve mizalıa malzeme olduldarı noktada ele alınmışlardır. Tezin sonuna açıklamalı bir indeks eklenmiştir.
Er Sayın Destanı -çeviri-gramer-sözlük

ERSAYIN DESTANI YENİ TÜRK DİLİ ANABİLİM DALI AFYON KOCATEPE ÜNİVERSİTESİ SOSYAL BİLİMLER ENSTİTÜSÜ HAZİRAN 1999 DANIŞMAN: YARD. DOÇ. DR. Metin YILMAZ Kazak Dili ve Edebiyatı içerisinde destan geleneğinin çok önemli bir yeri vardır. Kazak edebiyatından günümüze kadar gelen en eski eserler destan örnekleridir. Bu çalışmada Kazak destan geleneği içerisinde çok önemli bir yeri olan Er Sayın Destanı incelenmiştir. Bu destan üç bölümden oluşan Nogay halkının kendi içerisindeki ve düşman Kalmaklarla yaptıkları mücr. deler anlatılmaktadır. Bu destan diğer büyük Türk destanlarından Manas Destanıyla büyük benzerlikler arz etmektedir. Er Saym Bozmunay Bey'in oğludur. Bozmunay Bey halkı tarafından pek sevilmemektedir. Bozmunay Bey'in tek isteği erkek bir evlattır. Allah'a dua eden Bozmunay Bey'in duaları kabul olur. Ve bir erkek çocuğu dünyaya gelir. Obanın büyükleri bu çocuğa Sayın adını koyarlar. Çok kısa bir süre içerisinde büyüyüp yiğitliğim gösteren Er Saym'ın ünü kendi ülkesinin sınırlarını aşar. Koblandı Batır Nogay halkının sevdiği diğer bir kahramandır. Er Sayınla bir olan Koblandı düşman Kalmaklara karşı birlikte mücadele ederler. Daha sonraki bölümlerde Er Saym'ın gösterdiği kahramanlıklar yer alır. Çalışmamızda Er Sayın Destanı Kazak Türkçesi'nden Türkiye Türkçesi'ne aktarılıp, Kazak Türkçesi'nin şekil bilgisine yer verilmiştir. Son bölümlerde ise destanın sözlüğü ve faydalanılan kaynakların bibliyografyası bulunmaktadır.