turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Burgazada konutlarında cephe düzenlemeleri ve bezemeleri

19. yüzyılın son bölümünde deniz ulasımının gelismesiyle Adalar'ınyeni, canlı bir ilgi alanı haline geldigi ve Batı etkili eklektik, neoklasiktavı rların Adalar'da çok genis uygulama alanı buldugu görülür. Bunlar arasında büyüklük sıralamasında üçüncü olan Burgazadatezimin çalısma alanını olusturmaktadır. I. Bölümü, çalısmanın amacı, kapsamı, Burgazada'nın kısa cografyası, tarihçesi, buradaki iskanın gelisimi ve mimari olusumunu yönlendi renetkenler olusturmaktadır. II. Bölümü olusturan Katalog kısmında Burgazada'da, dönem özelliklerini yansıttıkları için büyük bir kısmı stanbul 5 Numaralı Kültür ve Tabiat Varlıklarını Koruma Kurulu (eski 3 no. lu) tarafındantescillenmis olan konutların, cephe düzenlemeleri ve bezemeleri detaylı olarak i rdelenmisti r. Söz konusu yapılar, malzemelerine göre ayrılmıs, pek çok konut ilksahiplerine göre isimlendiri lmistir. simleri tespit edilemeyenler sokak isimlerine göre alfabetik sıraya eklenmistir. III. Bölümü olusturan değerlendirme kısmında, farklı baslıklarlaBurgazada mimarisi degerlendirilmeye çalısı lmıstı r. Bu basl ıklar, malzeme ve teknikler, cephe düzenleri, bezeme olarak sı ralanmaktadı r. IV. Bölümde, diger Adalarla ve stanbul'un 19. yüzyıl banliyöleri ile doku ve mimarlık açısından karsılastırmalar yapılmıstır. Söz konusukarsılastı rma kapsamına özellikle 19. yüzyılın ortasından itibaren, ivAdalar'la aynı zamanda degismis olan stanbul banliyöleri de elealınmıstır. Sonuç ve Öneriler bölümü, Burgazada'daki konutların geç dönem Osmanlı konut mimarl ıgı içindeki yerine iliskin tespitleri, yapılan çalısma sonucunda Burgazada'nın geçmişsten günümüze takipedebildigimiz gelisimi ve belgelenen mimari dokunun korunmasının önemini içermektedir.
Bursa Misi Köyü geleneksel konut mimarisi

Geleneksel Türk Evleri, halkımızın katkılarıyla oluşmuş kültürel değerler bütünüdür. Orta Asya'da ilk şeklini çadır yaşamından alan ve gelenekselleşen ev tipleri, esas şeklini Anadolu'da bulmuştur. Şamanizm ile biçimlenmeye başladığı tahmin edilen geleneksel Türk evleri, İslamiyet'le birlikte daha farklı şekle dönüşmüştür. Türk örf ve adetleri ile İslamiyet'in getirdiği kurallar çerçevesinde planlanan evlerde iç ve dış mekanlar, bu kuralların getirdiği esaslara göre şekillenmiştir. Anadolu'da esas ve son şeklini alan bu evler, değişik bölgelerde görülen farklı iklim ve yöre özelliklerine göre, farklı nitelikler taşıyan malzemelerden yapılmıştır. Marmara Bölgesi'nde en çok kullanılan malzeme ahşaptır. Bursa'ya bağlı Nilüfer İlçesi'ndeki, eski adı Misi Köyü, günümüzdeki adıyla Gümüştepe Mahallesi evlerinin asıl malzemesi de ahşaptır. Osmanlı döneminde önemli bir yerleşim yeri olan Misi'deki evler, yapıldığı dönemin kültürünü, sosyo ekonomik yapısını gözler önüne sermektedir. Ayrıca, her ne kadar göz ardı edilmişlerse de, Misi'nin tarihi değerini artıran kültür varlıklarımızdır. Bu tez çalışmasının amacı, kapsamı, kaynak araştırması, materyal kullanımı, uygulanan metod ve yöntem, Misi'deki Geleneksel Türk Evlerinin özellikleri hakkında bilgi vermektedir. Tezin birinci bölümünde; Geleneksel Türk Evi ve İnsan ilişkisi, Geleneksel Türk Evlerinin tanımı, özellikleri, mimari ve tarihsel gelişimi, plan özellikleri ve tipleri konusunda bilgiler yer almaktadır. İkinci bölüm; Bursa'nın merkezindeki Geleneksel Türk Evlerinin özellikleri konusuna ayrılmıştır. Üçüncü bölümde; Misi'deki Geleneksel Türk Evleri'nin özellikleri tanıtılmış, bunlar plan tiplerine göre tasnif edilerek incelenmişlerdir. Dördüncü bölümde; tanıtılan evlerin yöresel açıdan değerlendirmeleri ve karşılaştırmaları yapılmıştır.
Fatih Sultan Mehmed'e ithaflı beş yazma eserin bezeme analizi

Bu yüksek lisans tezi, Fatih Sultan Mehmed'in saltanat yıllarında bizzat padişaha sunulmuş olan ve Süleymaniye Kütüphanesi'nde yer alan, farklı konulardan, az hasar görmüş ve dönemin tezhip sanatının özelliklerini en iyi şekilde yansıttığını düşündüğümüz beş yazma eserin (Damat İbrahim Paşa 00826, Fazıl Ahmed Paşa 00960, Nuruosmaniye 02653, Şehzade Mehmet 00067, Yeni Cami 00335) ciltleri ve tezhipleri esas alınarak hazırlanmıştır. Bu çalışmanın amacı, Fatih döneminin tezhip üslubunun net biçimde anlaşılabilmesi için farklı alanlarda uzman kişilerin oluşturduğu bir ekiple uzun yıllar sürecek, yerli ve yabancı neredeyse tüm müze ve kütüphane kataloglarının taranıp, döneme ait yazma eserlerinin fotoğraflanarak kataloglaması gibi çok geniş çaplı bir çalışmanın bilgi birikimine katkıda bulunmaktır. Ayrıca yenilikçi bir analiz yöntemi ile kendinden sonraki çalışmalara güncel bir yol açacak olması da amaçlanmıştır. Seçilmiş olan beş yazma eser yüksek çözünürlüklü görüntü alabilen makine aracılığıyla fotoğraflanmış, bezeme alanları sayfa düzeni, form, kompozisyon, motif ve renk açısından irdelenmiş, daha sonra bugünün imkanlarından yararlanılarak tamamen teknolojik ortamlarda tarafımdan analiz çizimleri yapılmıştır. Bu çizimler tablette Autodesk Sketchbook Professional programında kalem girişi desteğiyle, düzenlemeler ise Adobe Photoshop CC programında gerçekleştirilmiştir. Böylece eski sistemde yapılan desen analizlerine göre daha detaylı, düzenli, tutarlı ve net analizler elde edilmiştir. Tamamlanan bezeme analizleri sonucunda yapılan tespitler sonuç kısmında maddeler ve örnekler halinde belirtilmiştir.
Muqarnas dergisinde Erken İslam Mimarisi (1983-2012)

Bu araştırma Amerika'da 1983'den bu yana yıllık olarak daha çok Akademik çevrelere hitaben yayınlanmakta olan Muqarnas Dergisindeki Erken İslam Mimarisi üzerine yayınlanmış olan 50 adet makalenin özet tercümelerinden oluşmaktadır. Makaleler Hicri I ile VII. yüzyıllar arasında geniş İslam dünyasının Şam'dan Kudüs, Herat, Kahire ve Kurtuba'ya kadar İslam merkezlerinde ortaya konmuş mimari eserlerle, bu eserlerin anlamları ve etrafındaki konular üzerine bilim adamları tarafından yapılmış araştırma, tartışma ve yorumların yanı sıra, birçok eserin yüzyıllara uzanan geçirdikleri evreler ve onarımlarla önceki ve sonraki planları hakkında önemli bilgiler ihtiva etmektedir. Bu makale özetleriyle hedeflenen önemli amaç bu alanda araştırma yapacak olanlara 83'den bu yana dünyada bu alanda yapılmış çalışmalar hakkında özetler yoluyla bilgi verip sonra da onları hem bu makalelerin Muqarnas Dergisinde bulunan orijinallerine, hem de makalelerin sonunda gösterilmiş olan İslamın II. Yüzyılından itibaren Müslüman yazarlar tarafıdan kaleme alınmış olan kitapların Avrupa dillerine XIX. Yüyılın başlarından itibaren tercüme edilmiş zengin kaynakça listelerine yönlendirerek rehberlik yapmaktır. İlave olarak, bu tercüme eserleri okuyarak yollara düşen birkaç nesil Avrupalı sanat tarihçi, arkeolog, gezgin ve araştırmacılarının bu seyahat ve araştırmalarının sonucu yayınladıkları eserleri ve yaklaşık yarım yüzyıldır Dünyada İslam mimarisi ve sanatları konularında ciddi çalışmalar yapan birçok akademisyeni de dergideki makaleleri ile daha yakından tanımak fırsatı okuyuculara sunulmuştur. Yine bu özet tercüme makaleler yoluyla araştırmacılar, İslam'ın erken dönemlerinden itibaren düzinelerce müslüman müelliflerin kaleme aldığı eserlerdeki dini, siyasi, tarihi vb. anlatımlarının satırları arasında, erken İslam mimarisinin önemli yapılarıyla ilgili pek çok tarif ve anlatımlara ve bu eserlerin Avrupa dillerine tercüme edilmiş baskıları hakkında detaylı bilgilere de ulaşabileceklerdir.
Türk-İslam sanatlarına Derviş Zaim sinemasından bakış

Yeni Türk Sineması olarak adlandırılan dönemin önemli yönetmenlerinden biri olan Derviş Zaim'in filmografisinde Tabutta Rövaşata, Filler ve Çimen, Paralel Yolculuklar, Çamur, Cenneti Beklerken, Nokta, Gölgeler ve Suretler, Devir, Balık ve Rüya olmak üzere on film yer almaktadır. Derviş Zaim'in filmografisi incelendiğinde Filler ve Çimen, Cenneti Beklerken, Nokta, Gölgeler ve Suretler, Rüya filmlerinde Geleneksel Türk-İslam Sanatları'nın izleri görülmektedir. Filmlerinde sırasıyla ebru sanatını, minyatür sanatını, hat sanatını, gölge oyunlarını ve mimariyi ele alan Derviş Zaim, karakter isimlerinden göstergelere, geleneksel sanatların ifade biçimlerinden mitlere kadar birçok unsuru ele alarak özgün bir sinema dili oluşturmaktadır. Alanında uzman tarihsel ve kültürel danışmanlarla çalışan Derviş Zaim, filmlerindeki anlatı dilini, ele aldığı sanatların yapısına uygun şekilde kullanmaktadır. Çalışmamızda Derviş Zaim'in bu beş filmindeki Geleneksel Türk-İslam Sanatları'nın sinemayla ilişkisi ele alınmıştır. Tezimizin konusu olan filmlerin, kendi içerisinde de paralellik gösteren yapıları tespit edilerek, gelenekle olan ilişkileri üzerinde durulmuş, Türk ve Dünya sinemasından çeşitli filmlerle karşılaştırılmıştır. Tezimin asıl amacı da Derviş Zaim'i merkeze alarak Sanat Tarihi'ni ve sinemayı ortak bir paydada buluşturmaktır.
Amasya mihrabları

Bu çalışmada Amasya merkez, ilçe, kasaba ve köylerinde bulunan cami ve mescidlerde yer alan XIII. yüzyıldan XX. yüzyıla kadar geniş bir zaman diliminde yapılmış, orjinalliğini koruyan 26 adet mihrab incelenmiştir. Bu mihrabların 6 adeti mescidlerde geri kalan 20 adeti camilerde bulunmaktadır. Ele aldığımız bu mihrabların 10'u alçı,2'si mermer, diğer 14 adeti taş malzemeden yapılmıştır. Çalışma dört bölümden oluşmaktadır. Birinci bölüm olan giriş bölümünde konunun niteliği, kapsamı ve ilgili yayınlara kısaca değinilmiştir. İkinci bölümde katalog yer almaktadır. Amasya merkez, ilçe, kasaba ve köylerinde tespit edilen mihrablar katalog bölümünde detaylı bir şekilde tanıtılmıştır. Mihrabların tamamı çizim ve fotoğraflarla desteklenmiştir. Üçüncü bölüm değerlendirmedir. Değerlendirme bölümünde bu mihrabların yapıdaki yeri, konumu, malzemesi ve süslemelerinin teknik açıdan değerlendirmesi yapılmıştır. Dördüncü bölüm sonuç bölümüdür. Bu bölümde ana hatları ile Amasyamihrablarının Türk-İslam sanatı içerisindeki yeri ve önemi üzerinde durulmaya çalışılmıştır.
Klasik dönem Osmanlı tasvirlerinde mimarİ tezyinat: Topkapı Sarayı kütüphanesi

Bu tez, XVI. Yüzyılın ikinci yarısında Osmanlı tasvir sanatında mimari süslemelerin hangi alanlarda kullanıldığını, kompozisyonlar içinde yer alışını, hangi süsleme unsurlarına yer verildiğini çözümlemeye çalışmaktadır. Osmanlı tasvir sanatı XVI. yüzyılın ikinci yarısında gerçek kimliğini bulmuştur. Sultan II. Selim ve Sultan III. Murad'ın koruyuculuğunda gelişen kitap sanatı yabancı etkilerden arınmış, kendine özgü estetik kaygılar doğrultusunda klasik üslubuna kavuşmuştur. Bu dönemde nakkaşlar tasvir sanatında üstün nitelikli eserler ortaya koymuş, buna karşın eserler mimari tezyinat açısından yeterince incelenmemiştir. Bu çalışmada, klasik döneme ait ve Topkapı Sarayı kütüphanesinde bulunan tasvirlerde yer alan mimari tezyinat incelenmiştir. Tasvirleri icra eden nakkaşlar ve üslupları belirlenmiş, Tezyinatın kullanıldığı alanlar, desenler ve desenlerin gerçek mimarideki uyumu araştırılmıştır. Osmanlı mimari eserleri ve Osmanlı dışındaki mimari eserlerin teyinatında farklılık olup olmadığı gözlemlenmiştir. Mimari bezemede kullanılan motif ve kompozisyonlar ayrıntılı olarak ele alınmıştır. Konunun daha iyi anlaşılması için görseller ve çizimlerle destek sağlanmıştır. Tüm bu çalışmalarla meydana getirilen Klasik Dönem Osmanlı Tasvirlerinde Mimari Tezyinat: Topkapı Sarayı Kütüphanesi isimli tezimizle, alana katkı sağlanmaya çalışılmıştır.
Sanat tarihi öğretiminin ışığında sanat eğitimi

Kendi dışındaki dünyayı, nesneleri tanıyan, çözümleyebilen, kalıplaşmayı yenerek merak duygusunu olumlu yönlendirebilen, geçmişşinden haberdar bir şekilde geleceğe yönelen öğrenci yaratıcılığa yönelebilir. İÇağdaş eğitim nedir, nasıl olmalıdır sorusuna yanıt arayan sanat eğitimcileri olarak, öğrencilerin bağımsız düşünme ve yargı yeteneklerini harekete geçirmek, yaratma, üretme, paylaşma, beğenme, araştırma, sorgulama? gibi yollarla sanat kültürüne sahip, istendik davranışlar gösteren bireyler olmalarını sağlamak temel görevimizdir. Bu amaçtan yola çıkarak tezimizde sanat eğitiminin gerekliliğine, eğitim sistemi içinde yeri ve önemine, sanatta gelişim kuramlarına değinilirken, dünyada ve yurdumuzda sanat eğitiminin tarihçesi ile ilköğretim okullarında Cumhuriyetten günümüze sanat eğitimindeki mevcut durum incelenmiştir. Sanat tarihi öğretiminin öneminin vurgulandığı bölümde ise, dünyada ve yurdumuzda sanat tarihi öğretiminin gelişimi belirtilmiş, sanat tarihsel anlayış evreleri ve yönteminin sanat eğitimdeki yeri ve önemi, diğer alanlarla -estetik, sanat felsefesi, sanat eleştirisi, sanat antropolojisi, sanat sosyolojisi, sanat psikolojisi ile- ilişkisi üzerinde durulmuştur. Müfredat Önerisinde, Görsel Sanat Kültürü kapsamında işlenmesi gereken başlangıçtan çağdaşa kadar sanat tarihi konuları ve bunların sanat eğitimi uygulama alanına aktarılmasını önerilen temalara yer verilmiş veri toplamaya yönelik ilköğretim sekizinci sınıf öğrencilerine uygulama ve anket değerlendirmesi yaptırılmıştır. Bu bağlamda tezimiz, ilköğretim düzeyindeki öğrencilerin sanata ve çevreye duyarlılığının arttırılması, evrensel kültürü, estetiği tanıması, bireysel ve toplumsal gelişimi açısından önem taşımaktadır. Anahtar Sözcük: Sanat eğitimi, sanat tarihi
Edirne Müzesi tarihi ve Edirne kültür hayatındaki yeri

Müzeler, kültürel mirasın korunması, ortaya çıkarılması, tanınması, geleceğe aktarılması için sahiplenilmesini hedefleyen, bu amaçla bilimsel yöntemlerle çalışan, kültür varlığını açığa çıkaran, inceleyen, değerlendiren, koleksiyonlar oluşturan, koruyan, tanıtan, sürekli ve geçici olarak sergileyen, eğiten, kültürel, sanatsal zevkin ve dünya görüşünün geliştirmesinde etkili olan, kamuya açık, kar amacı gütmeyen, toplumun hizmetinde ve onun gelişimi için çalışan, daimi bir eğitim kurumudur. Arda ve Tunca nehrinin Meriç nehri ile birleştiği yerde kurulmuş olan Edirne, Meriç vadisi ile Ege Denizi'ne, Çanakkale ve İstanbul Boğazlarına uzanan ana yollar üzerinde yer alır. Trakya ve Balkan yollarının birleştiği belli başlı geçiş noktalarından biri olması nedeniyle Edirne, tarih boyunca stratejik öneme sahip bir bölge olmuştur. Stratejik bir merkez olan Edirne, kültürel değerlerin korunmasında ve geleceğe taşınmasında önemli rol oynayan müzecilikle ise 20. nci yüzyılın başlarında tanışmıştır. Bu çalışma ile Edirne'nin, kültür, korumacılık, düşünce hayatında ve uygulama alanında önemli tecrübe birikimi olan Edirne Müzesi'nin kent kültür ve korumacılık hayatında kurulduğundan bu yana faaliyetleri ele alınmış, Edirne'de müzenin ortaya çıkışı, müzecilik faaliyetleri, dönemin sosyal hayatı, müzede emeği geçenler ele alınmış, müze üzerine sınırlı sayıda olan yayınlar taranmış, 1920'li yıllardan başlayan süreç, Cumhuriyet'in ilk yılları, II. Dünya Savaşı Yılları, 1950 sonrası dönem olmak üzere tasniflenmiş ve tez bu kapsamda Edirne Müzesini konu edinmiştir.
Ali Hadi Bara ve atölyesi: Türk heykelinde yeni oluşumlar

YILMAZ, Ayşe Nahide. 'Ali Hadi Bara ve Atölyesi: Türk Heykelinde Yeni Oluşumlar' , Ankara: Hacettepe Üniversitesi, 2006. Cumhuriyet dönemi Türk heykel sanatının öncülerinden olan Ali Hadi Bara, 1906'da Tahran'da doğmuş, 1923'te Sanayi-i Nefise Mektebi'ne kaydolmuş ve mezuniyetinden hemen sonra 1927'de kazandığı devlet bursuyla heykel eğitimine Paris'te devam etmiştir. Yurda dönmesiyle birlikte Akademi'de görevlendirilmiş, Müstakil Ressamlar ve Heykeltraşlar Birliği, Türk Heykeltraşlar Cemiyeti ve Grup Espas gibi sanatçı birliklerinin etkinliklerine katılmış, 1932- 46 arasında anıt uygulamaları gerçekleştirmiştir. Yaşamının sonuna dek kişisel bir sergi açmamışsa da, dönemindeki ulusal ve uluslararası yarışma ve sergilerde yerini almıştır. Ali Hadi Bara 1927 - 1948 yılları arasında baş, çıplak ve anıtlardan oluşan figüratif yapıtlarında güçlü bir biçimleme yeteneği ortaya koymuş; İhsan Özsoy, Auguste Rodin, Emile-Antoine Bourdelle, Aristide Maillol ve Charles Despiau izleğini yansıtmıştır. 1948'den sonra fıgürlerindeki soyutlamayı arttıran sanatçı, 1950'deki Paris gezisinden sonra yönünü tamamen soyuta çevirmiş, doğadaki nesnelerin birbirleriyle olan ilişkilerini salt biçimsel bir bağlamda değerlendirmeye çalışmıştır. Bu dönemdeki yapıtları, 1948 öncesine göre daha bir çeşitlilik göstermektedir. Bir yanda boşlukta bir çizim izlenimi veren biçimler, bir yanda delikli düzlemleriyle birbirini kesen levhalar, bir yanda malzemenin özgürce hareket etmesine olanak veren organik heykeller ve gelişmenin ikonlarından biri olan uzay gemisi imgeleri, onun anlatım araçlarındandır. Akademi'nin eğitim kadrosundaki görevi boyunca sevilen bir hoca olarak, sadece kendi öğrencilerinin değil, tüm Akademi çevresinin hayranlığını kazanmıştır. Bildiklerini paylaşmaktan çekinmeyen, öğrenme ve öğretme arzusunu hiç kaybetmeyen, yeni eğilimleri destekleyen bir kişiliğe sahiptir. Kuzgun Acar, Gürdal Duyar, Füsun Onur, Tamer Başoğlu ve Semahat Acuner gibi Türk heykel sanatının önemli isimleri onun öğrencisi olmuşlardır. Akademi dışında, Plajyolu'nda bulunan ve sonraları Kandilli'ye taşınan özel atölyesi de dönemin önemli sanat merkezlerinden biri haline gelmiştir. Yapıtları, sanat etkinlikleri ve eğitimci kişiliğiyle Ali Hadi Bara, modern Türk heykel sanatının vazgeçilmez isimleri arasındadır.
Kapadokya bölgesi Bizans dönemi kiliselerinde Son Mahkeme sahneleri

İKapadokya Bölgesi Bizans Dönemi Kiliselerinde Son Mahkeme Sahneleri, başlıklı tezin konusunu, Kapadokya Bölgesi'ndeki Bizans dönemi kiliselerinin resim programlarında yer alan Son Mahkeme sahnelerinin tarihsel ve sanatsal yönde değişimi oluşturmaktadır. Son Mahkeme sahnesinin değerlendirilmesinde, mekan seçimleri, tema dağılımları, siklusla olan ilişkisi, ikonografik gelişimi ve tarihsel değişimi göz önüne alınmıştır. Kapadokya kiliselerindeki Son Mahkeme sahneleri, arazi çalışmaları ve Bölge ile ilgili yapılmış araştırmalar ışığında tespit edilerek ayrıntılı olarak ele alınmıştır. Kapadokya Son Mahkeme sahnelerine ilişkin değerlendirmelerde, öncelikli olarak, sahnenin hangi temalardan oluştuğu, tema seçimlerinin Bölge içindeki bütünlüğü ve dönemlere ilişkin gelişimi irdelenmiştir. Bunun yanı sıra, Sahnenin mekan içindeki yer seçimleri, mekan ve resim ilişkisi ve resim programında yer alan diğer sahne seçimlerinin tüm örneklerdeki tutarlılığı incelenmiştir. Sahneye ait her bir temanın kökenine ilişkin irdelemelerin yanı sıra, örneklerin hangi kaynaklardan oluştuğu ve bu seçimlerin bir bütünlük gösterip göstermediği değerlendirilmiştir. Son Mahkemenin kavram olarak Hıristiyanlık dünyasındaki gelişimini görmek amacıyla, Mahkemenin kavram olarak kökleri üzerinde çalışmalar yapılmıştır. Bu çalışmayla, Kapadokya Bölgesi Son Mahkeme sahneleri detaylı olarak belgelenerek, sahnelerin ayrıntılı betimlemeleri yapılmış ve Son Mahkeme sahnesi yukarıda sözü edilen yönlerde irdelenerek, Bölge'nin coğrafi, dini, kültürel, sosyal ve siyasi komşuluğunun olduğu çevrelerdeki örneklerle karşılaştırmalı değerlendirilmiştir. Böylece Kapadokya Son Mahkeme sahnelerinin tematik, liturjik, ikonografik ve teolojik anlamlardaki bütünlük ve farklılıkları ortaya koyulmuştur. Kapadokya Bölgesi Son Mahkeme sahnelerine ilişkin çalışmada, yapılan değerlendirmeler sonucunda, sahnenin yer seçimlerinde tüm Bizans ve doğu kilisesi örneklerine benzerlik gösterdiği ve geleneği bozmadığı dikkat çeker. Bununla birlikte Kapadokya Son Mahkeme sahnesinde, program ve resim ilişkisinin kendi içinde bir uyum gösterdiği ve sahnelerin seçimlerinin Son Mahkeme'nin temalarını özellikle 13. yüzyılda etkilediği ortaya çıkmıştır. Sahnenin bazı temalarında, özellikle Süryani ve Kopt örneklerine yaklaşması, bazı seçimlerde Gürcü örnekleriyle benzeşmesi, etkileşimi açık biçimde ortaya koymaktadır. Kapadokya'nın bu anlamda Bizans'a oranla, doğu örneklerine yaklaşması, kültürel komşuluğun bir sonucudur.
Kahramanmaraş İli'ndeki Dulkadiroğlu Beyliği yapıları

Kahramanmaraş, tarihinde birçok medeniyete ev sahipliği yapmış ve sürekli el değiştiren bir şehir olması sebebiyle bünyesinde farklı kültürlere ait izler bulunmaktadır. Malazgirt Zaferi'nden sonra Anadolu'ya hakim olmaya başlayan Türklerin burada tutunmaları ve yerleşmeleri için üç çeyrek asır geçmişş ve 12. yüzyılın ikinci çeyreğinden itibaren yapı faaliyetlerine başlamışlardır. 13. yüzyılın başlarından itibaren Anadolu Selçuklu Devleti'nin, Türk birliğini sağlaması ile birlikte mimari bir hareketlilik yaşanmıştır. 14. yüzyıl başında Anadolu Selçuklu Devleti'nin dağılması sonucunda ortaya çıkan Türkmen Beylikleri küçük ölçekli fakat sağlam mimari denemelerde bulunmuşlardır. Anadolu Selçuklu Devleti sonrasında kurulan beyliklerden biri de Dulkadiroğlu Beyliği'dir. Kahramanmaraş'ı kendine merkez seçen Dulkadiroğlu Beyliği 1337- 1522 yılları arasında Memluklar ve Osmanlılar arasında bir denge siyaseti uygulamaları nedeniyle varlıklarını uzun süre koruyabilmişlerdir. Bu süre zarfında, sınırları çerçevesinde çeşitli yapı faaliyetlerinde bulunmuşlardır. Osmanlılar'a katılmalarının ardından da beyliğe mensup kişilerce yapı faaliyetleri devam etmiştir. Kahramanmaraş'ta, genellikle bir külliye anlayışı içerisinde uygulamış oldukları yapı faaliyetleri neticesinde cami, mescit, medrese, zaviye, han, hamam, köprü vb. birçok eser meydana getirerek vakıflar tahsis etmişlerdir. Farklı şehirlerde yer alan yapıları şehirlerin konumları itibari ile de farklı özellikler göstermektedir ve bir üslup birliği görülmemektedir. Kahramanmaraş merkezinde yer alan bu yapılardan bir kısmı günümüze gelememiş, bir kısmı çeşitli onarım ve ilavelerle orijinal özelliklerini kaybetmeye başlamışlardır.
Anadolu Selçuklu Dönemi taçkapılarında tezyinat

Türkler, Anadolu'ya yerleşmeleriyle birlikte kendi kültür, sanat ve birikimlerini yerli ustalarınkilerle birleştirerek pek çok alanda çeşitli eserler vermişlerdir. Selçuklular Anadolu'ya geldiklerinde karşılaştıkları taş malzemeyi kullanarak, Orta Asya'da tuğla ile gerçekleştirdikleri bezemeleri burada taşa uygulamışlardır. Selçuklular daha sonra bir gelişim süreci izleyerek taş işçiliğinde muhteşem örnekler ortaya koymuşlardır. Mimari, Anadolu Selçuklu döneminde en üst düzeye ulaşmıştır. Ayrıca, Anadolu Selçuklu taş süslemeciliği ayrı bir önem ve düzeydedir. Taş süslemeciliğinde taç kapı süslemeciliğine ayrıca bir özen göstermişlerdir. Abidevi taç kapıları ile birbirinden bağımsız süslemeleri olan görkemli ve taş işçiliği ile bezemeli taç kapılar ortaya koymuşlardır. Bu taç kapılar Anadolu Selçuklu döneminde taş işçilikleriyle önemli bir yer tutar.
Kuşadası Kadıkalesi kazısında ortaya çıkan kilise/manastır kompleksinin mimarisi

Sekiz yıldır devam eden Kuşadası, Kadıkalesi kazısının son sezonlarında, kale içinde girişin kuzeyinde bir yapı kompleksi ortaya çıkmaya başlamıştır. Güneyde ek bir şapelle onun kuzeyindeki mezar ek yapısı ile kilisenin naosu ve narteksi kısmen ortaya çıkarılmıştır. Kazılar sırasında kilisenin batısında, narteks ile doğrudan bağlantısı olan dört birimli bir yapı içinin su geçirmez sıvası nedeniyle sarnıç olarak nitelendirilmiş; yapı kalıntıları tamamen açılmamakla birlikte tüm veriler burada muhtemelen bir manastıra ait olabilecek kilise kompleksinin varlığına işaret etmiştir. Kazı çalışmaları halen devam etmekte ve çalışmalar ilerledikçe yapı kompleksine ilişkin kesin verilere ulaşılacaktır ancak mevcut mimari veriler tezimiz kapsamında değerlendirilecektir. Bu bağlamda tezimizde, ortaya çıkarılan kalıntıların mimari verileri ışığında kilise kompleksinin planına ilişkin öngörüler amaçlanmaktadır. Buna göre bazı ipuçları ile kilisenin plan özellikleri ortaya konulacaktır. Bunun için tezin yazılı metninde Anaia ve Kadıkalesi Kazılarıyla, Bizans mimarisinde görülen mimari plan tipleri hakkında genel bilgiler verildikten sonra tüm mimari bulgular ayrıntıyla tanıtılacaktır. Sonuçta benzer planlı kilise ve manastırlar arasında Kadıkakelesi buluntularının yeri tartışılacaktır.