turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Kubad-Abad sarayı kazılarında ele geçen sınırsız seramik buluntular (1982-1990)

Külliyesi, 1235- 1236 yılları arasında Sultan Alaeddin Keykubad(1226-1237) tarafından yaptırılmış Selçuklu Saray Külliyesidir. Beyşehir gölününgüneybatı kıyısında, Torosların bir kolu olan Anamas dağlarının eteklerindeki küçükalüvyon ovasında yer almaktadır. Bu tez, 1982 ve 1990 yılları arasında Kubad-Abad Selçuklu SarayKülliyesi'nin bir parçası olan Kız Kalesi ve kıyıdaki saray külliyesi içinde yer alan Küçük Saray çevresinde Prof. Dr. Rüçhan Arık tarafından yürütülen kazı çalışmalarıyla elde edilen ve halen Kubad-Abad kazı evi deposunda korunan sırsız seramik parçalarını konu edinmiştir. Kubad-Abad kazılarında açığa çıkarılan sırsız seramikler üzerine henüz etraflıca bir çalışma yapılmadığı için; bir ön denemeolarak, araştırmamız 1982- 1990 yılları arasında sınırlandırılmıştır. Genelde günlük kullanım kapları olarak düşündüğümüz bu seramik parçalarıKız Kalesi ve Küçük Saray çevresi olmak üzere gruplanarak, kendi içinde ağız, dip, kulp, emzik, kapak, kırık gövde parçası olacak şekilde sıra ile ele alınmıştır. Bu parçalar hamur özellikleri, şekillendirme teknikleri, fırınlama, form özellikleri, bezeme teknikleri ve bezeme motifleri dikkate alınarak tek tek incelenmiştir. Anadolu'nun birçok merkezinde olduğu gibi Kubad-Abad Sarayı'nda da Orta Çağ'a ait sayısız teknik ve stilde sırlı-sırsız seramik parçaları çıkarılmıştır. Ancak Orta Çağ sırsız seramiklerinin sınıflandırılamayacak, birbirine benzeyen özellikte ve fazla sayıda malzeme vermesi eserlerin tarihlendirilmesini güçleştirmektedir. Yine de gerek sırsız seramiklerle bir arada bulunmuş olan sikke, çini, cam, mozaik, sırlı seramik kapların değerlendirilmesi ve Anadolu'daki Orta Çağ merkezlerinde bulunmuş olan sırsız seramiklerle yapılan karşılaştırmalar neticesinde; Türk devrisırsız seramiklerinin 12. ve 14. yüzyıllar arasına tarihlendirilmeleri mümkün görünmektedir. Kız Kalesinde Türk devri öncesine ait sırsız seramikler Bizans devrine ait olmalıdır. Küçük Saray çevresinde Selçuklu tabakasının altında bulunan seramik parçaları ise Eski Çağ'a verilmektedir.
Çini panolarla ipek yolu - karayolu ve denizyolu

Türk çini sanatının tarihi süreç içindeki gelişiminde izlediği yol, Doğu'dan Batı'ya gidiş şeklinde olmuştur. Tıpkı ''İpek Yolu''nun izlediği yol gibi. Bilinen en eski örneklerinin Uygurlara kadar uzandığı bu sanat, Doğu kültürü ile Batı kültürünü birbirine bağlayan önemli bir köprüdür. Bu çalışmada, 16 .-17. yüzyıl Türk çini sanatı tasarım ilkelerinden yola çıkarak İpek Yolu'nun tarihçesi, tarih içinde tespit edilen güzergahları hakkında kaynaklara dayalı olarak detaylı araştırmalar yapılmış ve eser metninde bu konulara öncelikle yer verilmiştir. Ardından Türk çini ve seramik sanatı tarihine değinilmiş, tasarımlara kaynak oluşturan kentler, bitkisel ve figüratif unsurlar ele alınmıştır. Pano tasarımlarında ana tema olarak Çang'an, Palmira, ve İstanbul olmak üzere üç ayrı kent seçilmiştir. Bu kentlerdeki kültür kaynaşması, Türk çini sanatı özellikleri, sembolik ifade biçimleri de kullanılarak İpek Yolu ticaretine göndermeler yapılarak anlatılmaya çalışılmış, panolar sır altı tekniğinde uygulanmıştır.
Anadolu Selçuklu devlet adamlarının yaptırdıkları kervansaraylar

Anadolu Selçuklu Sultanı II. Kılıç Arslan'ın, Anadolu'nun Türkleşmesi bakımından muazzam bir öneme sahip olan Düzbel Geçidi Savaşı (1176)'nı Bizans'a karşı kazanması, Anadolu Selçuklu Devleti'ni ve Anadolu'daki Türk varlığını tartışmasız biçimde güçlendirmiştir. Sultan II. Kılıç Arslan, ülkesinin imarına ciddi biçimde el atan ve kendisine bağlanan Alay Han kervansarayını yaptırdığı kabul edilen ilk sultan, döneminin ünlü emiri Şemseddin Altunapa da kervansaray yaptırdığı bilinen ilk devlet adamıdır. Anadolu Selçuklu Sultanları topraklarını güvenli bir hale getirdikten sonra ülkelerini, uluslararası ticaretin en uğrak durağı yapmak için çokça çaba sarf etmişlerdir. Bunların başında ticaret anlaşmaları ve kervansarayların inşa edilmesi gelmektedir. Yol ağları üzerinde girişilen yoğun imar faaliyetlerine Anadolu Selçuklu sultanları kadar devlet adamlarının da büyük katkısı olmuştur. Bu çalışma, devlet adamlarının ticaretin içinde olma çabalarını ve kervansaray yapımına ne derece katkı sağladıklarını görmek açısından önemlidir. Anadolu Selçuklu ülkesi ulusal ve uluslararası ticaretin odak noktası haline geldikten sonra devlet adamlarının Anadolu ticaretinde pay sahibi olarak servetlerini arttırma yoluna gittikleri anlaşılmaktadır. Devlet adamları tarafından inşa ettirilen kervansarayların tip, plan ve mekan düzenleriyle süslemelerinde benzer özellikleri bulunmaktadır. Bu kervansaraylardan sadece kapalı bölüme sahip bir binadan oluşan Iğdır Şerafeddin Ejder Kervansarayı ile münferit tipteki Afşin Eshab-ı Kehf Kervansarayı diğer devlet adamlarının inşa ettirdikleri kervansaraylardan farklı tip ve kuruluştadır. Sahip Ata Fahreddin Ali tarafından inşa ettirilen İshaklı Kervansarayı bünyesinde köşk mescit barındırması bakımından I. Keykubad tarafından inşa ettirilen kervansaraylar ile benzerlik göstermektedir. Bu, baninin kendini sultanla denk tutması ya da kendini sultan gibi görmesinden kaynaklanabilir. Bu nedenle bu çalışma banilerin gücünü görmek açısından da önemlidir. Devlet adamlarının, kolay kontrol edilebilmeleri ve denetlenebilmeleri amacıyla kervansaraylarını görev yerlerine yakın yaptırdıkları görülmektedir. Yapılarda dikkat çeken diğer bir nokta da inşalarında kullanılan taşlar üzerindeki farklı geometrik işaretlerdir. Bu işaretler bir atölyeye bağlı ya da bireysel olarak çalışan taş ustalarına aittir. İshaklı, Horozlu, Çardak, Zazadin, Alara, Öresun, Evdir, Eğret, Çınçınlı Sultan, Avanos Sarı, Ağzıkara, Hekim, Alay, Kayseri Sultan Hanlarında görülen farklı taş ustalarının ya da farklı atölyelerin işaretleri, Anadolu Selçuklu Devleti'nde bir yapı organizasyonu olduğunu göstermesi bakımından çok önemlidir.
8. ve 13. yüzyıllar arası Harran'da, İslami dönem imar faaliyetleri

Önemli ticaret yollarının kesiştiği bir noktada kurulmuş olan Harran, tarihin her döneminde ele geçirilmek istenen bir yer olmuştur. Dünya ilim ve kültür hayatına tartışmasız çok büyük katkı sunmuş olan Harran'ın, İslam mimarisi içerisindeki yeri de çok önemlidir. Emevi tarihinde bir ilk olan, Şam'dan başkentin Harran'a taşınmasıyla başlayan yoğun imar faaliyetleri cami, kale ve şehrin yeniden İslami anlayışla kurgulanması ile devam etmiştir. Helenistik ve bu toprakların en eski inancı olan Sabiilikle yoğrulmuş yeni bir kent kimliği oluşturulmuştur. Her gelen devletin, farklı bir bakış açısıyla katkı sunduğu Harran, o kadar ilerlemiştir ki dünyanın, güneş etrafında dönüşünü gerçeğinden çok az bir farkla hesaplandığı, tıp, astronomi, matematik ve çeviri çalışmalarının yapıldığı, bir bilim merkezine dönüşmüştür. Zengi ve Eyyübi dönemlerinde de yenilenen kent, değişimini ve gelişimini Moğol saldırılarına kadar devam ettirmiştir. Bu saldırılardan sonra boş bir kabuğa dönen şehrin sakinleride, başka merkezlere sürülmüştür. Bu evreden sonra şehir, birkaç haneli bir köye dönmüştür. Bu kadar ilerlemiş bir kültürün, İslami evresinin ele alınıp, incelenmesinin gerektiği düşünülmüştür.
Osmanlı'da misyonerliğin mimariye yansımaları: Tanzimat sonrası merkezi Türkiye misyonu kapsamında misyoner ve gayrimüslim okulları

Osmanlı İmparatorluğu'nda Tanzimat ve Islahat Fermanlarının ilanı sonrasında gayrimüslim cemaatlere kendi okullarını açabilme izni verilmiştir. Bu düzenleme, aynı zamanda yabancı devletlerin Osmanlı topraklarında eğitim kurumu açmasını sağlamıştır. Osmanlı Devleti'nin kendi modern okullarını hızla kurumsal hale getirememesi, yabancı okulların yaygınlaşmasının ve bu okullarda yürütülen misyonerlik çalışmalarının önünü açmıştır. 19. yüzyılda ön plana çıkan Protestan Amerikan misyonerleri, Anadolu'yu Batı Türkiye Misyonu, Doğu Türkiye Misyonu ve Merkezi Türkiye Misyonu olarak üç farklı misyon bölgesine ayırmıştır. Bu tez çalışmasının ana konusunu oluşturan Merkezi Türkiye Misyonu; Mersin, Adana, Kahramanmaraş, Gaziantep, Şanlıurfa, Osmaniye, Kilis ve Hatay illerini kapsamaktadır. Bu bölge dahilinde büyük dünya devletleri tarafından kurulmuş eğitim kurumları sanat ve mimarlık tarihi kapsamında ayrıntılı olarak incelenmiştir. Ayrıca gayrimüslim cemaatler, bu konudan bağımsız düşünülemeyeceği için bölge dahilindeki gayrimüslim okulları da çalışmaya dahil edilmiştir. Bu araştırmada, Merkezi Türkiye Misyon alanında kurulan misyoner ve gayrimüslim cemaat okulları, çalışma alanı dışındaki okullarla mukayese edilerek değerlendirilmiştir. Okulların konum ve mimari bakımdan bazı ortak özelliklere ve farklılıklara sahip olduğu belirlenmiştir. Yabancı devletlerin, kendi ülkelerindeki mimari anlayışı Anadolu'da devam ettirdiği ve bunun yanı sıra okul tasarımında bazı yerel unsurlara da yer verdiği tespit edilmiştir. Misyoner ve gayrimüslim okullarının sanat ve mimarlık tarihi disipliniyle incelendiği bu çalışmanın, literatüre önemli ve özgün katkılar sağlayacağı düşünülmektedir.
Van Bölge Müzesi'nde bulunan Osmanlı Dönemi mühürleri

Bu çalışmada Van Bölge Müzesi'nde bulunan Osmanlı Dönemine ait 39 mühür katalog bölümünde detaylı olarak; form, ait oldukları dönem, kullanılan malzeme, kullanım alanları, süsleme teknikleri, yazı türü, ait oldukları yöre ve mühür yapımında kullanılan teknikler açısından incelenmiş ve tanımları yapılmıştır. Satın alma, kazı çalışmaları ve hibe yoluyla müzeye kazandırılan mühürler; resmi, şahıs ve tılsım mühürleri olarak kullanım amacına göre gruplandırılmıştır. Eserlerin damga mühür, yüzük mühür ve tılsım mühür olarak değerlendirilmiş, bunların içinde yer alan tılsım mühürler hem madalyon tarzda hem de yüzük mühür üzerinde karşımıza çıkmıştır. Gümüş, bronz, pirinç, bakır, tunç ve akik gibi madenler ve kıymetli taşlar üzerine kazınan mühürler sülüs, ta'lik, rika ve mahalli yazı gibi farklı hatlardaki yazılarla süslenmiştir. Ait olduğu yörelerin tamamı tespit edilemekle birlikte Van, Lüleburgaz, Ordu, Tatvan isimlerinin geçtiği eserlerden birkaçından yola çıkarak hangi yöreye ait olduğu anlaşılan mühürlerde bulunmaktadır. Mühürlerin birçoğunun dönemi tespit edilmiştir ve 19. İle 20. Yüzyıllara ait oldukları belirlenmiştir. Ayrıca büyük bir çoğunluğunun ise yüzük ve tılsım mühür olması nedeniyle üzerinde tarih bulunmamaktadır. Bundan dolayı ait olduğu dönemler bulunamamıştır. Müzede yer alan mühürlerin tamamında döküm ve kazıma tekniği yer almıştır ve bazı eserlerde de ajur tekniğine rastlanılmıştır. Mühür formları başta dairesel olmak üzere; elips, prizmatik üçgen ve kare şeklinde karşımıza çıkmaktadır. Van Bölge Müzesi'nde bulunan Osmanlı Dönemine ait damga mühürler üzerinde yaptığımız bu çalışmada mühür baskılarında betimlenen konuların genellikle hayvanlar, kıvrık dal motifleri, ışınsal çizgiler çentikler, palmet, rumi, imame, damla, penç, balık, kazayağı, bitkisel, rozet, Mühr-ü Süleyman motifleri karşımıza çıkmaktadır. Palmet, rumi ve imame motifleri genellikle tutamak kısmında karşımıza kullanılmıştır. Bu süslemeler Osmanlı Devleti mimarisinde önemli bir yere sahip olan eserlerde de kullanılmıştır. Mühürlerde yer alan figürlerin benzerlerine Kayseri Etnografya Müzesi, Giresun Müzesi, Fatma Egemen ENGİN'in ve M. Zeki KUŞOĞLU'nun kitaplarında rastlanılmıştır. Tısım Mühürlerde, Mühr-ü Süleyman motifi kullanılmış ve içerisine ebced hesabına göre harfler yerleştirilmiştir. Tılsımlarda tarih ve mührün hangi yöreye ait olduğu belirtilmemiş olup, Allaha edilen dualar, Allah lafızları, peygamber efendimiz ve Dört halife, Ehli sünnet kaidesine tabi önemli isimler, Ayetel Kürsi, 7 uyurların isimleri hakkedilmiştir. Çalışmamızın son bölümünde ise incelenmiş olan eserlerle ilgili çizimler ve resimlerden meydana gelen levhalar kısmı oluşturulmuştur.
Yeni figürasyondan yeni dışavurumculuğa ifadeci resim ve günümüz sanat ortamındaki örnekleri

'Yeni Figürasyondan Yeni Dışavurumculuğa İfadeci Resim ve Günümüz Sanat Ortamındaki Örnekleri' başlıklı bu araştırmada, 1950 ve 1960'dan bu zamana süregelen ifadeci resmin, günümüz sanatındaki karşılıkları ele alınmıştır. Güncel anlamda ifadeci resmin söylemleri ise bu tezin temel sorunsalını teşkil etmektedir. Bu bağlamda, yaşanan kültürel değişimlerle beraber ifadeci resmin değiştiği, bu değişimle beraber çağdaş sanatın resimle ilişkisinin yeniden kurulduğu 'yeniden resim' 'yeniden figür' gibi tartışmalarla görünür olduğu bilinmektedir. Buna ilaveten, değişen kültür-sanat ortamında ortaya çıkan durumlardan biri olan 'anlatımcılık' da resmin çağdaş anlamda 'ifadeci' pratiklerine iyice sirayet etmiştir. Dolayısıyla, ifadeci resmin bağlamı olarak tespit edilebilecek olan Yeni Figürasyon ve Yeni Dışavurumculuk hareketlerinin, kendi temel dinamiklerini, bu çeşitliliğinin sanat tarihsel arka planında bulunan değişkenlere borçlu olduğu ortadadır. Bu bağlamda sağlam bir geri plana sahip olan 'ifadeci resim'in temsilcisi olan sanatçılar, yukarıda söz edilen değişkenler dahilinde birbirleri ile bağlantılıdır. Bu anlamda, sanat tarihsel izlek ve kültürel süreçle birlikte şekillenen ve oluşagelen sosyal değişim/dönüşümlere bağlı olarak ortaya çıkan figüratif formlar 'yeni' ön ekiyle özelleştirilmiştir. Öte yandan öznel anlamda resim yapma edimi ve pratiği göze önüne alındığında 'ifade' olarak figürün, dönemsel değişiklere göre anlam ve bağlamları da evirilmiştir. Ayrıca ifadeci resmin günümüz sanatındaki söylem ve karşılıklarının eski-yeni çatışkısı üzerinden ortaya çıkan tartışmalara konu olması da bu çalışması içim önemli bir hareket noktası olmuştur. Çağdaşlaşma sürecinde 'Yeni' dillerle/arayışlarla inşa edilen heterojen sanat pratikleri içinde figür resmi metodolojik olarak tekrar inşa edilmiş; yeni anlam karşılıkları ile inşa edilen bu ifadeci resim, Batılı söylem üzerinden konuşan, teknik, malzeme ve ifade olarak Yeni Figürasyon ve bu küme içerisinde bulunan daha özel bir alan olarak Yeni Dışavurumculukta kendini inşa eden bir sanat olmuştur. Son olarak, figüratif temelli resmin yeni ifadesel söylemleri süregiden görsel kültür dayanak alınarak oluşturulmuştur. Bu yüzden çalışmanın son bölümlerinde yeni olanakların ve söylemsel süreçlerin nasıl dönüştüğü üzerinde durulmaya çalışılmıştır. Ayrıca bu ilişkiler olanağında konu olarak tespit edilen anamorfoz, cinsellik, desen, biçim bozma, dekadraj gibi meseleler yeni ifadeci resmin kendi özel alanını tanımlamasına olanak sağlamıştır.
Topkapı Sarayı Müzesi kütüphanesinde bulunan H.1339 no. lu Sigetvar Seferi tarihinin tasvirleri

TÜRKÇE ABSTRAKT (en fazla 250 sözcük): Nüzhetü'l-esrar Kanuni Sultan Süleyman'ın Sigetvar seferine (H.974/M.1566) bizzat katılan Feridun Ahmed Bey'in bu savaş sırasındaki gözlemlerini, Kanuni'nin sefer sırasında ölümünü, Il. Selim'in tahta çıkışını ve saltanatının ilk yıllarını ele alan bir çalışmadır. H.961/M. 1553 yılında bir katip olarak Sokollu Mehmed Paşa'nın hizmetine giren ve Sigetvar seferinde sadrazamın sır katibi olarak bulunan Feridun Bey eserini Sokollu Mehmed Paşa için hazırlamıştır. 13 Recep 976/ 1 Ocak 1569 tarihinde Çorlu'da tamamlanan yazma yirmi minyatürle görselleştirilmiştir.
Anadolu'daki kaya resimlerinin görsel incelemesi

Paleolitik çağlardan itibaren insanlar çeşitli nedenlerle birbirleriyle iletişim kurma gereksinimi duymuşlardır. Bu sebeple çizime elverişli olan mağara ve kayalara kazıma, dövme vb. yöntemlerle şekil ve semboller çizerek görsel iletişimin ilk belgelerini oluşturmuşlardır. Yazılı tarihten önceki dönemlerde yaşayan insanların yaşam tarzlarını, inançlarını, istek ve korkularını bu amaçla kaya resimlerine yansıtmış olmaları bugün onlar hakkında fikir sahibi olmamıza katkı sağlamıştır. Kaya resimleri, farklı disiplinlerde incelenip üzerinde araştırmalar yapıldığı taktirde tarihe ışık tutma imkanı sağlanmaktadır. Anadolu'daki kaya resimlerinin görsel incelemesinin yapıldığı bu çalışmada görsel iletişim konusuna değinilerek petroliflerdeki sessiz anlam ve tarih bağlantısı saptanmaya çalışılmıştır. Elde edilen veriler ışığında henüz konuşmayı ve yazmayı bilmeyen insanların var etmiş oldukları kaya resimleri görsel açıdan anlamlandırılmaya çalışılarak, dönem insanının fizyolojik ihtiyaçları, inançları, kültür ve yaşayışları hakkında bilgi üretilmeye, tahminde bulunulmaya çalışılmıştır. Bu süreçte insanların yaşadıkları doğal çevre koşullarından etkilenerek konu belirledikleri tahmin edilmiştir. Yine çizdikleri resimler için seçtikleri kaya türü ve resim tekniği yaşadıkları doğal çevreye paralel olduğu görülmüştür. İncelemeler ışığında, görsel iletişimin diğer iletişim türlerine oranla daha evrensel boyutlara sahip olduğu vurgulanmaya çalışılmıştır. Çalışmada kaya resimlerinin görsel iletişim araçları vasıtasıyla daha rahat okunabileceği düşüncesinden hareketle piktogram, ideogram, damga konularına değinilmiştir. Kaya resimlerinde sıklıkla karşılaşılan örneklerin ne anlama geldiği, nerelerde bulunduğu, Türk kültürü ve inancıyla bağlantısının ne olduğu vb. açılardan detaylı araştırması yapılarak bir sonuca varılmaya çalışılmıştır. Çalışmanın ana konusunu, Anadolu'daki kaya resimleri oluşturmaktadır. Ancak, Türk kültürü ve yaşam biçimleri ile ortak öğeleri paylaşan Moğolistan ve Kırgızistan kaya resimleri de benzer açılardan değerlendirilerek kaya resimlerinin tarihsel dizilimi ve biçimselliği anlaşılmaya çalışılmıştır. Tüm bu çalışma süreci ve araştırmalar sonucu elde edilen veriler ışığında; kaya resimleri üzerine yapılan araştırma ve incelemelerin yetersiz olduğu görülmüş, günümüzde ardında barındırdığı sır bakımından çözümlenmeyi bekleyen damga ve şekillerin mevcut olduğu tespit edilmiştir.
Haho Manastırı mimarisi

Tarih kaynaklarında Tao-Klardjeti olarak bilinen bölge günümüzde Erzurum, Artvin, Ardahan ve Kars illerini kapsamaktadır. Bölge verimli toprakları ve ticaret yollarına hakim olan konumu nedeniyle her dönem dikkat çekmiş ve birçok uygarlığa ev sahipliği yapmıştır. Bölgede varlık gösteren ve uzun süre hakimiyet kuran Gürcüler bölgeyi siyasi, ticari ve sanatsal açıdan büyük bir noktaya taşımıştır. Geniş bir coğrafyaya yayılmış olan Gürcü sanatı Tao-Klardjeti bölgesindeki yapılarıyla bölgeyi kültür ve sanat merkezi haline getirmiştir. Bölgede yoğun olarak karşılaştığımız Gürcü yapılarında kendilerine ait bir plan tipolojisinin ve bezeme programının olduğu anlaşılmaktadır. Günümüze bir kısmı ulaşan bu yapılar Gürcü sanatının gücünü gözler önüne sermektedir. Tao-Klardjeti bölgesinde Ortaçağ Gürcü mimarisinin özelliklerini taşıyan birçok yapı bulunmaktadır. Ancak bu yapıların bir kısmı günümüze ulaşamamıştır. Çalışmamızın konusunu oluşturan Haho Manastırı hem yapıldığı dönemin özelliklerini taşımasından hem de günümüze sağlam bir şekilde ulaşmış olmasından dolayı önem arz etmektedir. Haho Manastırı, Erzurum ilinin Tortum ilçesi Bağbaşı köyünde yer almaktadır. 8 .-11. yüzyıllar arasında bölgede hüküm sürdüğü bilinen Gürcü Bagraditleri tarafından 10. yüzyılın ikinci yarısında inşa edildiği bilinen manastır günümüze sağlam bir şekilde gelebilmiştir. Plan şeması ve süsleme programıyla ön plana çıkan Haho Manastırı Ortaçağ Gürcü sanatının özelliklerini yansıtmaktadır. Çalışmamızda Haho Manastırı merkez alınarak konu detaylı olarak incelenmeye çalışılmıştır. İlk safhada konu ile ilgili literatür taraması yapılmış ve bulunan bilgiler doğrultusunda yapının banisi olan Bagratlı Hanedanlığı hakkında bilgi verilmiş ve yapı katalog metoduyla tanıtılmıştır. Çalışmanın son bölümünde Haho Manastırı bölgedeki diğer yapıların plan şeması ve süsleme programıyla karşılaştırılarak nihai bir sonuca varılmak istenmiştir.
Konya'daki Klasik Dönem Osmanlı camileri

Konya'daki Klasik Dönem Osmanlı Camileri adlı bu çalışmada; Konya il merkezi ve ilçelerde yer alan cami ve mescitler incelenmiştir. Bu yapıların bazıları daha önce ayrıntılı olarak incelenmişse de, büyük bölümü hakkında detaylı bir araştırma yapılmamıştır. Mevcut yapıların bir kısmı ise, zaman zaman bilinçsizce yapılan onarımlara maruz kalmıştır. Konya'daki Klasik Dönem Osmanlı Camileri adlı çalışma, dört ana bölümden oluşmaktadır. I. Bölümde, 'Giriş' başlığı altında; Konunun Tanımı, Sınırları ve Önemi, Araştırmada İzlenen Yöntem, Konuyla İlgili Kaynak Araştırmaları, Konya Coğrafya ve Tarihi üzerinde durulmuştur. II. Bölümde 'Konya'daki Klasik Dönem Osmanlı Camileri' başlığı altında; Konya il ve ilçelerinde bulunan ve Klasik Dönem Osmanlı döneminde inşa edilmiş günümüze ulaşabilen on iki adet cami ve mescit yapım tarihlerine göre tanıtılmıştır. Katalog bölümünde on iki adet yapının mimarisi, malzeme, teknik özellikleri, süslemesi ve yapılan onarımlardan bahsedilmiştir. Eserlerin ayrıntılı tanımları yapılarak plan ve fotoğraflarla desteklenmiştir. III. Bölümde 'Değerlendirme' başlığı altında camiler, Malzeme, Plan, Mimari Elemanlar, Yapı Elemanları, Süsleme olmak üzere 5 bölümde incelenmiştir. Bu bölümde eserlerin analizi yapılarak ortak sonuçlar elde edilmeye çalışılmıştır. IV. Bölüm olan 'Sonuç' kısmında, Konya'daki Klasik Dönem Osmanlı camilerinin, Türk Sanatı ve Mimarlık tarihi açısından sahip oldukları önem vurgulanarak, senteze ulaşılmıştır. Bu çalışma ile Konya'daki Klasik Dönem Osmanlı Camileri bütüncül bir yaklaşımla ele alınmış ve araştırmacıların istifadesine sunulmuştur.
Meşrutiyet'ten Cumhuriyet'e bir hattatın portresi: Tuğrakeş İsmail Hakkı Altunbezer (1873-1946)

Bu tezin amacı hattat İsmail Hakkı Altunbezer'in Türk-İslam sanatlarına olan katkısını belirlemektir. Tez iki bölümden oluşmaktadır. İsmail Hakkı Altunbezer'in biyografisi oluşturulmuş ve sanat eserleri tespit edilmiştir. Hüsn-i hat eğitimini evvela babasından, ardından Divan-ı Hümayun'da görevli meşhur hattat Sami Efendi'den alan İsmail Hakkı Altunbezer, ortaya çıkarmış olduğu eserler ve icra ettiği sanatların çeşitliliği yönüyle hezarfen olarak nitelendirilebilecek bir sanatçıdır. Yalnız geleneksel sanatlarla sınırlı kalmayıp; hüsn-i hat, tuğra ve tezhibin yanında resme de meraklı oluşu ve bu konudaki başarısı, ona sanatında yeni ufuklar kazandırmış, alanında söz sahibi bir sanatkar ve aranan bir şahsiyet olmasına vesile olmuştur. İmparatorluktan Cumhuriyet'e geçiş sürecinde İsmail Hakkı Bey ve geleneksel sanatlar ile meşgul olan dönemin sanatkarları, bu alanda meydana gelen tahribatı ellerinden geldiğince önlemeye çabalamışlardır. Bu çalışmamızda İsmail Hakkı Bey'in hayatı ve sanat eserlerinin sanat tarihimizdeki yerini belgeleriyle ortaya koymaya çalışacağız.