turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Özel eğitim alan engelli birey ve ailelerinde fiziksel aktivite düzeyinin araştırılması

Çalışmamızın amacı özel eğitim kurumlarında eğitim alan engelli bireylerde ve onların ailelerin de fiziksel aktivite düzeylerini saptamaktır. Çalışmamıza dahil edilme kriterlerine uyan 5-18 yaşları arasında; 15 bedensel engellli, 15 hafif mental retarde ve 15 otizm tanısı almış 45 engelli birey ve aileleri alındı. Engelli bireylere uygulanan değerlendirmeler Kaba Motor Fonksiyon Sınıflama Sistemi, 10 Metre Yürüme Testi, Çocukluk ve Ergenlik Fiziksel Aktivite Biçimleri Anketi, Pedometre iken engelli birey ailelerine uygulanan değerlendirmeler Cooper Anketi, Beck Depresyon Envanteri, Uluslararası Fiziksel Aktivite Anketi Kısa Form ve Pedometredir. Çalışmamızdaki engelli bireylere uygulanan değerlendirmeler sonucunda engelli bireylerin tipik gelişim gösteren akranlarına kıyasla daha inaktif oldukları belirlendi. Çocukluk ve Ergenlik Fiziksel Aktivite Anketi okul tabanlı aktiviteleri sorgulamıştır. Çalışmamızda anket sonuçları engelli çocukların okul içi fiziksel aktiviteye katılımlarının düşük olduğunu gösterdi. Engelli çocukların pedometre değerleri hedef adım sayılarından daha düşüktür. 10 metre yürüme testi sonucunda çocukların ambulatuar aktivitelerinde normal yürüme hızından daha düşük hızlarda yürüdüklerini saptandı. Ailelere uygulanan değerlendirmeler sonucunda ise ailelerin diğer yetişken bireylere göre daha sedanter bir yaşam sürdükleri sonucuna ulaşıldı. UFAA ve Cooper anketleri ile ailelerin fiziksel aktiviteye katılımlarını sorgulandı. Bulunan sonuçlara göre ailelerin fiziksel aktivitelere katılımları düşük seviyededir. Pedometre değerleri ise engelli çocuklarda olduğu gibi hedef adım sayısından daha düşük düzeydedir. Ailelerin depresyon seviyelerini öğrenmek için uyguladığımız Beck Depresyon Envanteri sonuçlarına göre ise aileler çoğunlukla hafif düzeyde depresyon skorlarına sahiptir. Fiziksel aktivitenin sağladığı avantajlara karşı bireyler bilgilendirilmelidir. Çocukların aktif sosyal yaşamda daha bağımsız olmaları fiziksel aktivite ile mümkündür.
6-13 yaş arası çocuklarda yüzme egzersizi ve bosu çalışmalarının dinamik ve statik dengeye etkisinin incelenmesi

Bu çalışmanın amacı; 6-13 yaş arası çocuklarda yüzme egzersizi ve bosu çalışmalarının dinamik ve statik dengeye etkisinin incelenmesidir. Çalışmanın örneklemini Van ili yüzme kulaplerinde aktif olarak yüzen ve antrenman planına uygun haftalık 7 saat üzeri (4-5 birim) antrenman yapan 6-13 yaş arası denekler oluşturmaktadır. Çalışmaya katılan denekler 2 gruba ayrılmıştır. Birinci grupta 10 yüzücü çocuk bosuball egzersizleri ve (4-5 birim) yüzme antrenmanı, ikinci grupta 10 yüzücü çocuk (4-5 birim) yüzme antrenmanı yapmıştır. Çalışma haftalık en az 7 saat olmak üzere toplamda 10 hafta devam etmiştir. Çalışmaya katılan deneklerden egzersiz periyodu öncesi ve sonrasında boy, vücut ağırlığı, BKİ ve denge ölçümleri alınmıştır. Elde edilen verilerin değerlendirilmesinde SPSS 19 paket programı kullanılmıştır. Araştırmanın bulgularına göre; deney grubunda göz açık statik denge skoru %15,70'lik bir gelişim göstermiştir. Gözler kapalı statik denge skorunda %16,66'lık gelişme görülmüştür. Sağ ayak statik denge skorunda %16,93'lük bir gelişme gözlenmiştir. Sol ayak statik denge skorunda %14,03'lük bir gelişme gözlenmiştir. Gözler açık, gözler kapalı, sağ ayak ve sol ayak grup içi karşılaştırmasında p<0, 001 düzeyinde anlamlı farklılık tespit edilmiştir. Dinamik denge anterior yönünde %2,21 oranında, posteromedial yönünde %1,61 oranında ve posterolateral yönünde %2,60 oranında gelişim göstermiştir. Kontrol grubunda ise gelişim gözlemlenmesine rağmen istatistiki olarak bir farklılığa rastlanmamıştır. Sonuç olarak; bosuball egzersizleri devamlılık ve artan yüklenme prensibine göre haftada 3 sıklıkla, her antrenman birirminde 60 dakika olmak üzere 10 hafta uygulanmasında denge performansı açısından faydalar sağlayacağı düşünülmektedir. Statik ve dinamik dengeye yönelik bosuball egzersizlerinin dengeyi geliştirdiği ve performansı olumlu arttıracağı sonucuna varılmıştır. Ayrıca farklı yöntemlerle tasarlanmış egzreszilerin denge performansı üzerindeki etkisini ortaya koyacak yeni araştırmaların ilgili literatüre katkı sağlayacağı öngörülmektedir.
Bebek ve devam formülleri ile bebek ve küçük çocuk ek gıdalarında mikrobiyolojik kalitenin araştırılması

Amaç: Bu tez çalışmasında bebek formülleri, devam formülleri, tahıl bazlı ek gıdalar, meyve püreleri, sebze püreleri, menüler ve karışımlar, sütlaçlar ve muhallebiler, atıştırmalıklar ve içeceklerden oluşan 135 adet bebek gıdası bazı patojen bakterilerin varlığı ve hijyenik kalitelerinin belirlenmesi amacıyla incelenmiştir. Gereç ve yöntem: Tüm örneklerde Salmonella spp., Listeria monocytogenes, Escherichia coli O157:H7, Escherichia coli, Cronobacter sakazakii, Bacillus cereus, Staphylococcus aureus, toplam mezofilik aerob bakteri, Enterobacteriaceae, koliform, küf ve maya ile sülfit indirgeyen anaerob bakteri varlığı ve/veya sayısı klasik kültürel yöntemlerle incelenmiştir. İzole edilen bakterilerin Vitek 2 compact bakteri tanımlama cihazı ile identifikasyonları yapılmış ve antibiyotiklere olan dirençleri disk difüzyon yöntemi ile araştırılmıştır. Bulgular: Bu tez çalışması sonucunda örneklerin hiçbirinde Salmonella spp., L. monocytogenes, E. coli O157:H7, E. coli, C. sakazakii ve SAB tespit edilememiştir. İncelenen örneklerde Enterobacteriaceae, koliform, B. cereus, S. aureus, küf ve maya kontaminasyon düzeyleri sırasıyla %42,96, %0,74, %2,22, %0,74, %23, 70 ve %2,96 olarak bulunmuştur. Analiz edilen örneklerde Pantoea spp. (%2,96), Klebsiella pneumonia (%5,19), Enterobacter cloacae (%0,74), Serratia plymuthica (%0,74), Sphingomonas paucimobilis (%0,74), Bacillus pumilus (%0,74), Staphylococcus hominis (%2,96), Staphylococcus epidermidis (%2,96), Enterococcus casseliflavus (%2,96) ve Enterococcus faecium (%0,74) varlığı da tespit edilmiştir. Pantoea spp., K. pneumonia, E. cloacae, S. paucimobilis, B. cereus, S. hominis ve S. epidermidis izolatları üç veya daha fazla antibiyotiğe direnç göstermiştir. Sonuç: Patojen ve fırsatçı/potansiyel patojen bakterilerin varlığı ile bazı izolatlarda çoklu antibiyotik direncinin saptanması halk sağlığı açısından önem taşımaktadır. Bebek ve devam formülleri ile bebek ve küçük çocuk ek gıdaları bağışıklığı tam gelişmemiş veya baskılanmış bireyler tarafından da tüketilebileceği için üretim hijyeninin ve uygun muhafaza koşullarının sağlanması gerekmektedir.
Suça sürüklenen çocukların bağlanma stilleri ve aile aidiyetleri: Marmara Bölgesi örneği

Çocuk Destek Merkezlerinde korunma ve bakım altında olan suça sürüklenen çocukların ebeveyn ve akranlarına bağlanma stilleri ve aile aidiyetlerinin çeşitli değişkenlere göre ilişkisini araştırmak amacıyla yapılan bu araştırma nicel araştırma kapsamında ilişkisel araştırma yöntemiyle tasarlanmıştır. Bağlanma ve aile aidiyetinin bireylerin psiko-sosyal gelişimi için oldukça önemli olduğu; güvensiz bağlanma ve düşük aile aidiyetinin çocuklar için bir takım olumsuz etkilerinin olduğu, bu olumsuz etkilerinden biri de onların suça sürüklenmesine neden olduğudur. Çocuk suçluluğu üzerine pek çok araştırma yapılmasına rağmen korunmaya ihtiyacı olup kurum bakımında kalan suça sürüklenen çocukların bağlanma düzeyleri, aile aidiyetleri hakkında hiç çalışma yapılmamıştır. Çalışmada Marmara bölgesinde Kocaeli, Bursa, Tekirdağ ve İstanbul ilinde suça sürüklenen çocukların korunma ve bakım altında olduğu kurumların olduğu 5 kuruluşta 18'i kız 49'u erkek olmak üzere toplam 67 çocuk ile görüşme gerçekleştirilmiştir. Araştırmada suça sürüklenen çocukların bağlanma stillerinin ve aile aidiyetlerinin sosyo-demografik özellikler, sağlık, aile ilişkileri, ebeveynleriyle iletişimleri, kendilerinde, ailelerinde ve çevrelerinde suça sürüklenme durumları vb. gibi çeşitli değişkenler arasındaki ilişkilerin değerlendirilmesi amacıyla Ebeveyn ve Arkadaşlara Bağlanma Envanteri-Kısa Formu, Aile Aidiyeti Ölçeği ve Araştırmacı tarafından geliştirilen Kişisel Bilgi formu kullanılmıştır. Araştırma sonuçlarına göre suça sürüklenen çocukların cinsiyeti, eğitim seviyeleri, ailelerinin birlikte yaşayıp yaşamadığı, göç edip etmedikleri, ailede ruhsal hastalık bulunup bulunmaması, okulda disiplin cezası alıp almamaları, sosyal aktivite yapıp yapmamaları, ebeveynlerinden şiddet görmeleri, ebeveynleri ile ilişkileri, iletişimleri ve yüz yüze görüşmeleri; kardeşleri ve arkadaşları ile ilişkileri, iletişimleri ve yüz yüze görüşmeleri onların bağlanma düzeylerini ve aile aidiyetlerini etkilediği anlaşılmıştır. Yine çocukların sosyo-demografik özelliklerine bakıldığında düşük eğitim seviyesine sahip olmaları, okul terk oranının fazla olması, psikiyatrik rahatsızlıklarının olması, çok kardeş sahibi olmaları, parçalanmış ebeveyn sayısının fazla olması, çocukta ve ailede madde kullanan birey sayısının fazla olması, ebeveynlerin düşük sosyo-ekonomik seviyede olması, ebeveynlerin vasıfsız işlerde çalışması, ebeveynlerin düşük eğitim seviyesine sahip olması, ebeveynleri suça sürüklenen birey sayısının fazla olması, arkadaş ve çevrede suça sürüklenen birey sayısının fazla olması literatürdeki çalışmalar ile uyumlu olarak araştırmamızdaki ergenlerin de suça sürüklenmesinde oldukça etkili olduğunu göstermektedir. Bu kapsamda bulgularımız suça sürüklenen çocukların özellikle de korunma ve bakım altında olan çocukların riskli davranışlarının azaltılması ve rehabilitasyonlarının sağlanması hususunda gerek kurum bakımında gerekse de aile odaklı çalışmaların yapılmasına rehberlik etmesi açısından önem arz etmektedir.
Sendromik olmayan otizm spektrum bozukluğu tanılı ikisi de etkilenmiş ikiz çocuk ve ergenlerin ve anne-babalarının genomlarının ve transkriptonlarının tüm genom dizileme ve RNA dizileme yöntemi ile analizi

Amaç: Otizm Spektrum Bozukluğu gibi karmaşık ve heterojen etiyolojiye sahip hastalıkların genetik nedenlerinin araştırılması için, maliyeti gün geçtikçe azalan Yeni Nesil Dizileme yöntemlerinin kullanılabilirliği gün geçtikçe artmaktadır. Bu çalışmada multipleks ailelerin genomik ve transkriptomik değerlendirilmesiyle etkilenmiş olgulardaki otizm etiyolojisinin saptanması; ayrıca bozukluğun şiddeti ve bireylerin özellikleri ile bu verilerin sonuçları arasında bağ kurulması amaçlanmaktadır. Bunun yanında ilerideki araştırmalara kaynak oluşturacak yüksek çıktılı verilerin elde edilmesi planlanmaktadır. Yöntem: Çalışmaya bilinen bir genetik sendromun eşlik etmediği, DSM- 5 tanı ölçütlerine göre OSB tanısı olan ikisi de etkilenmiş 5-18 yaş arası üç çift dizigot ikiz çocuk ve ergen ile onların anne-babalarından oluşan toplam 12 birey dahil edilmiştir. OSB'ye eşlik eden tanıların saptanması amacıyla çocukların ailesinden alınan bilgilere dayanarak Okul Çağı Çocukları için Duygulanım Bozuklukları ve Şizofreni Görüşme Çizelgesi-Şimdi ve Yaşam Boyu Şekli, otizmin şiddetini ölçmek ve tanıyı doğrulamak için ise Çocukluk çağı otizmi değerlendirme ölçeği ve Otizm davranış kontrol listesi uygulanmıştır. Anne-babalara ise DSM-IV için yapılandırılmış klinik görüşme ile Geniş Otizm Fenotipi açısından değerlendirmek için Otizm spektrum anketi uygulanmıştır. DNA örnekleri Tüm Genom Dizileme, RNA örnekleri ise Tüm RNA Dizileme yöntemi ile dizlendikten sonra elde edilen genomik ve transkriptomik veriler çeşitli biyoinformatik araçlarla olguların ve anne-babalarının özellikleri ve ölçek puanları da dikkate alınarak anlamlandırılmıştır. Bulgular: Tüm veriler birlikte değerlendirildiğinde olgular için olası patojenik aday varyantlar belirlenmiştir. Yalnızca bir olguda aday varyant belirgin olarak az tanımlanmış, bu olgunun transkriptomik analizlerde de diğer katılımcılardan farklı konumlanması dikkat çekmiştir. Transkriptomik verilerin fonksiyonel analizinde ise mitokondri ilişkili genlerin rol oynadığı saptanmıştır. Sonuç: WGS yöntemi OSB gibi oldukça heterojen ve karmaşık etiyopatogeneze sahip bir bozukluğun genetik etiyolojisini araştırmada oldukça faydalı kapsamlı ve faydalı bir yöntemdir. RNA-seq de gelecekte endofenotip belirlemede ve bozukluğun gidişini öngörmede faydalı bir yöntem adayı olabilir. Bu yöntemlerle elde edilen bu kapsamlı veriler pek çok araştırma için de zengin bir kaynak sağlamaktadır.
6-10 yaş arası çok ileri derecede işitme engelli çocukların algı, bellek ve küçük kas motor gelişimlerinin incelenmesi

SONUÇ VE ÖNERİLER A. ÖZET Bu arastırma ile çok ileri derecede işitme engelli çocuklara algı, bellek ve küçük kas motor gelişiminin kendi grubu içindeki dağılımım betimleyerek, ortaya çıkan bulgular doğrultusunda eğitimlerine yardımcı olunması amaçlanmıştır. İşitme engellilerin gelişim özelliklerini belirlemek amacıyla yedi test uç farklı işitme engelliler okulunda, 6-10 yaşlarında yüz kırk çok ileri derecede işitme engelli çocuğa uygulanmıştır. Hiskey- Nebraska Öğrenme Becerisi Testi'ni uç alt testi olan Renk Bellek, Kağıt Katlama ve Aynı Zamanlı Görsel Dikkat Testi kullanılmıştır. Rank Bellek Testi ile çok ileri derecede işitme engelli çocuklara aynı zamanda sunulan renkleri tanıma ve hatırlama düzeyleri incelenmiştir. Kağıt Katlama Testi ile çok ileri derecede işitme engelli çocukların farklı samanda sunulan katlama hareketlerini hatırlayarak tekrar etme düzeyleri incelenmiştir. Görsel Dikkat Testi ile aynı zamanda gösterilen resimleri hatırlayarak sıralama düzeyleri incelenmiştir. Aynı test malzemeleri çok ileri derecede işitme engelli çocukların farklı zamanlı olarak gösterilen resimleri hatırlama ve sıraya dizme düzeylerini incelemek amacı ile farklı zamanlı olarak dördüncü test niteliğinde sunulmuştur. Araştırmada kullanılan beşinci test olan WISC-R Şifte Testi ile çok ileri derecede işitme engelli çocukların aynı zamanda sunulan sembolleri hatırlama düzeyleri, algılama hızlan ve dikkatleri incelenmiştir. Altıncı test olan Serge's ve Lezme's Testi ile çok ileri derecede işitme engelli çocukların gösterilen parmak pozisyonlanm tekrarlamaları istenerek göz-el koordinasyon incelenmiştir. Yedinci test olan Van Uden Testi ile çocukların gösterilen parmak hareketlerini eş zamanlı olarak ve belli bir rite ile tekrar etmesi istenerek, parmakların hareket hızı ve denge düzeyleri incelenmiştir. Testler arasında anlamlı bir ilişki olduğu, korelasyon analizi yapılarak bulunmuştur. Cinsiyet, yaş, simi; basan düzeyi, yatılı-gündüzlü olma durumu, işitme engelisin teşhisinin konulma yaşı, cihaz kullanma durumu, çevre ile kurulan iletişini yöntemi, okul öncesi eğitim durumu, anne-babanın öğrenim durumu ve ailede başka işitme engellinin varlığı değişkenlerinin testler üzerindeki etkisi tek yönlü varyans analizi kullanılarak araştırılmıştır. Tek yönlü varyans analizi sonuçlarında; yaş, sınıf, basan düzeyi ve yatılı-gündüzlü olma durumu ile testler arasında anlamlı bir fark bulunmuştur. Bu farkın hangi gruplardan kaynaklandığım bulmak için her bir test ve değişken için çoklu karşılaştırma yöntemi kullanılmıştır.
Vezikoüreteral reflü tanılı çocuk hastalarda renkli doppler ultrasonografi bulguları

Amaç: Vezikoüreteral reflü tanılı çocuk hastalarda Renkli Doppler Ultrasonografi parametrelerindeki değişikliklerin reflü nefropatisinde ve reflü takibindeki olası katkısının değerlendirilmesi amaçlandı. Materyal ve Metod: Voiding sistoüretrografi ile vezikoüreteral reflü tanısı alan 106 (38erkek, 68 kız) olgu ve kontrol grubu olarak sağlıklı gönüllülerden oluşan 42 (19 erkek, 23 kız) olgu çalışmaya dahil edildi. Tüm olgular RDUS uygulamasından önce üriner sistem ultrasonografisi ile değerlendirildi. Olgular daha sonra RDUS ile değerlendirildi. Her böbreğin üst pol, orta zon ve alt pollerinden interlober arterler bulunarak, rezistif indeks, pulsatilite indeksi ve akselerasyon zamanları için üçer adet ölçüm yapılarak ortalamaları alındı. Aynı değerler her iki böbrek ana renal arterleri için de uygulandı. Reflü saptanan olgular kontrol grubu ile karşılaştırıldı. Tek taraflı reflüsü olan olgular karşı normal böbrekleri ile karşılaştırıldı. Ayrıca reflü derecesi ile RI değerleri arasındaki ilişki değerlendirildi. Dimerkaptosüksinik asit sintigrafisi ile kanıtlanmış renal skarı olan olgularda RI değerleri reflüsü olup skarı bulunmayan olgularla ve kontrol grubu ile karşılaştırıldı. Bu şekilde RDUS'un VUR takibindeki etkinliği, reflü derecesi ile ilişkisi ve renal skar varlığı ile doppler parametreleri arasındaki ilişki ortaya konulmaya çalışıldı. Bulgular: Olgu grubunda RI değerleri kontrol grubuna göre istatistiksel açıdan anlamlı olarak yüksek bulundu. PI ve accT değerleri açısından iki grup arasında ise belirgin farklılık gözlenmedi. Tek taraflı reflüsü bulunan olgular karşı normal böbrekleri ile karşılaştırıldığında reflü olan grupta RI ve PI değerleri anlamlı olarak yüksekti. Yüksek derecede reflü bulunan olgular, düşük derecede reflü bulunan olgular ile karşılaştırıldığında RI değerleri anlamlı olarak yüksek izlendi. Reflü saptanan grupta DMSA sintigrafisi ile skar saptanan olgular, reflü olup ancak skar saptanmayan olgular ile karşılaştırıldığında RI değerleri arasında anlamlı farklılık saptanmadı. Reflü ve skar bulunan olgu grubu kontrol grubu ile karşılaştırıldığında ise RI değerleri çok yüksek düzeyde anlamlı olarak yüksek bulundu. Skarı belirlemek için receiver operating characteristics eğrisi analizinde sağ böbrekte cutoff değeri RI > 0.705 seçildiğinde bu noktada duyarlılık %85.7, özgüllük %62.4; sol böbrekte ise cutoff değeri RI > 0.708 seçildiğinde bu noktada duyarlılık %88.2, özgüllük %58. 1 olarak belirlenmiştir. Sonuç: Vezikoüreteral reflü sonucu böbrekte üriner enfeksiyonlar, renal parankimde hasar ve skar sık görülmektedir. Bu sebeple VUR'un erken tanı ve takibi büyük önem taşımaktadır. Renal doppler ultrasonografinin iyonizan radyasyon içermemesi, ucuz, tekrar edilebilir olması nedeniyle reflülü olgularda ve skar oluşan böbreklerde RI değerleri ile olguların takibinin yapılmasının yarar sağlayacağı düşüncesindeyiz.
Otizm spektrum bozukluğu olan çocuklarda retina sinir lif tabakası kalınlığının ölçülmesi

Amaç: Otizm spektrum bozukluğu etiyolojisinde nörogenezis ve nöronal migrasyondadefekt ile ilişkili anormalliklerin olduğu çalışmalarda gösterilmiştir. Retina reseptörleri, gangliyon hücreleri, glial destek hücreleri ve aksonları ile merkezi sinir sisteminden kökenaldığından dolayı retina sinir lifi tabakası kalınlığının ölçülmesi nörogelişimselbozuklukların değerlendirmesinde duyarlı bir yöntem olabileceği düşünülmektedir. Bu çalışmanın amacı OSB tanısı almış çocukların Optik Koherens Tomografi yöntemi kullanılarak ölçülen RSLT kalınlığı, makula kalınlığı ve volümünü sağlıklı kontrollerlekarşılaştırması ve RSLT kalınlığının OSB'li çocuklardaki klinik özellikler ve semptom şiddeti ile ilişkisinin araştırılmasıdır. Metod: OSB grubunu çocuk psikiyatrisi kliniğine başvuran 7-12 yaş arası OSB tanısı almışnormal zeka düzeyine sahip 40 çocuk ile oluşturmuştur. Kontrol grubunu ise herhangi bir psikiyatrik bozukluğu olmayan, yaş ve cinsiyet açısından çalışma grubuyla eşlenmiş 40 sağlıklı çocuk ile oluşturmuştur. OSB belirtilerini değerlendirmesi için Otizm Davranış Kontrol Listesi, Çocukluk Otizmini Derecelendirme Ölçeği uygulanmıştır. Ardından OKT kullanılarak iki grubun RSLT kalınlığı her iki gözde ölçülmüştür. Bulgular: İki grubun karşılaştırmasında temporal, temporal superior, nazal superior, temporalinferior ve global RSLT kalınlıklarının OSB grubunda anlamlı olarak daha ince olduğu bulunmuştur. OSB grubunda yapılan korelasyon analizinde temporal RSLT kalınlığı ileÇODÖ puanı arasında negatif korelasyon saptanmıştır. Nazal superior RSLT kalınlığı ileÇODÖ ve ODKL alt ölçeklerinden duyusal puan ve toplam puan arasında negatif korelasyon saptanmıştır. Nazal ve nazal inferior RSLT kalınlığı ile ODKL alt ölçeklerinden sosyal becerileri arasında negatif korelasyon saptanmıştır. Sonuç: Bu çalışmanın sonuçları, OSB grubunda OKT ile ölçülen RSLT kalınlıklarınınkontrol grubuna göre anlamlı olarak daha ince olduğunu ve OSB belirti şiddeti ile RSLT kalınlıkları arasında negatif bir ilişki olduğunu göstermiştir. RSLT kalınlığındaki incelmeninOSB'de görülen beyin gelişimindeki anormallik ile ilişkili olabileceği düşünülmektedir. RSLT kalınlığının OSB'de biyobelirteç olarak kullanılması için elimizde henüz yeterli veriyoktur ve bu konu ile ilgili daha fazla çalışmaya ihtiyaç vardır.
Depresyonda çocukluk çağı travması, bağlanma biçimi ve empati düzeyi

Amaç: Depresyon, sosyal işlevsellikte bozulma ile ilişkilidir. Bozulmuş empati yetenekleri, güvensiz bağlanma biçimleri ve çocukluk çağı travması bu ilişkinin temelini oluşturuyor olabilir. Bu hipotezden yola çıkarak planlanan bu çalışmada, depresif hastalardaki çocukluk çağı travması, bağlanma biçimi ve empati düzeyinin tespiti ve depresif hastaların çeşitli klinik özellikleri ile bu psikososyal faktörler arasındaki ilişkinin araştırılması amaçlanmıştır. Gereç ve yöntem: Majör depresif bozukluk (n=76) veya bipolar bozukluk, depresif epizod (n=24) tanılarıyla takip edilen, yaşları 18-65 arasında değişen 100 hasta (37 erkek, 63 kadın) ve 54 (39 kadın, 15 erkek) sağlıklı kontrol çalışmaya dahil edilmiştir. Çalışmaya alınan bütün hastalara ve kontrollere DSM-IV Eksen I Bozuklukları İçin Yapılandırılmış Klinik Görüşme, Hamilton Depresyon Derecelendirme Ölçeği, Hamilton Anksiyete Değerlendirme Ölçeği, Temel Empati Ölçeği, Erişkin Bağlanma Biçimi Ölçeği, Çocukluk Çağı Travma Ölçeği ve Kısa İşlevsellik Değerlendirme Ölçeği uygulanmıştır. Bu psikometrik test sonuçlarının hastalardaki düzeyi, klinik özelliklerle ilişkisi ve unipolar-bipolar ayrımına göre, cinsiyete göre ve unipolar depresyonun tek epizod- rekürren- kronik alt gruplarına göre farklılık gösterip göstermediği araştırılmıştır. Bulgular: Toplam ve bilişsel empati puanları depresyon hastalarında kontrollere göre daha düşük bulunmuştur. Bilişsel empati puanları ile Ham-D ve KİDÖ kişiler arası ilişkiler puanları arasında negatif ilişki; yine bilişsel empati ile depresif epizodların sayısı arasında pozitif ilişki saptanmıştır. Bilişsel empatinin kronik depresyonu olan hastalarda, tekrarlayıcı depresyonu olan hastalara göre daha fazla bozulmuş olduğu tespit edilmiştir. Kadınlarda toplam ve duygusal empati puanları erkeklerinkinden yüksek bulunmuştur. Ne çocukluk travması ne de bağlanma biçimi puanları, empati puanları ile ilişkili bulunmamıştır. Hastalarda güvenli bağlanma puanı düşük, güvensiz bağlanma puanları yüksek bulunmuştur. Çocukluk travması puanları hastalarda, kontrol grubuna göre daha yüksek tespit edilmiştir. Çocukluk çağı travması arttıkça, güvenli bağlanma azalmakta, güvensiz bağlanma artmaktadır. Sonuç: Bu çalışmada, güvensiz bağlanma biçimi, çocukluk çağı travmaları ve bilişsel empatinin depresyon ile ilişkili olabileceği gösterilmiştir. Bu psikososyal faktörler depresyonun etyopatolojisinde rol oynuyor olabilir. Aynı zamanda depresyonun kronikleşmesi ve tekrarlamaları için risk faktörleri olabilirler. Bu yüzden tedavi sürecinde göz önünde bulundurulmaları gereklidir.