turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Okul öncesi eğitim kurumuna devam eden çocukların televizyon izleme sıklığına bağlı olarak ailelere ve öğretmenlere verilen danışmanlığın çocukların duygusal ve davranışsal sorunlarına etkisi

Amaç: Araştırma; okul öncesi eğitim kurumuna devam eden çocukların televizyon izleme sıklığına bağlı olarak ailelere ve öğretmenlere verilen yapılandırılmış danışmanlığın çocukların duygusal-davranışsal sorunlarına etkisini belirlemek amacıyla yapılmıştır. Materyal ve Metot: Araştırma, ön test-son test kontrol gruplu tanımlayıcı ve yarı deneysel bir çalışma olarak planlanmıştır. Araştırmanın evreni; Erzurum il merkezinde Milli Eğitim Bakanlığı'na bağlı anaokullarına devam eden çocuklar, aileleri ve öğretmenlerinden oluşmaktadır. Araştırmanın örneklemini ise, A anaokulundaki 70 öğrenci-ailesi, 12 öğretmen ve B anaokulundaki 70 öğrenci-ailesi, 5 öğretmen oluşturmuştur. Araştırma Ocak-Nisan 2015 tarihleri arasında yapılmıştır. Verilerin toplanmasında 'Aile Tanıtım Formu', 'Güçler ve Güçlükler Anketi', 'Televizyon İzleme Takip Formu', 'Televizyon İzleme Çizelgesi', 'Öğrenci Ödüllendirme Plaketi' kullanılmıştır. Deney grubu olan A anaokulundaki aile ve öğretmenlere de çocukların TV izleme sıklıklarına yönelik danışmanlık eğitimi uygulanarak, eğitim materyalleri verilmiştir. Verilerin analizinde frekans, yüzde, ki-kare analizi, student t testi, paired sample t testi kullanılmıştır. Bulgular: Çalışmada deney grubundaki ailelere verilen danışmanlık eğitimi sonrasında çocukların duygusal sorunları puanının 3 ,84 2,50, davranış sorunları puanının 3 ,96 2,16, akran sorunları puanının 5,77 1, 35 ve dikkat eksikliği ve hiperaktivite bozukluğu puanının da 4,71 1, 42 olduğu belirlenirken kontrol grubuyla aralarındaki farkın istatistiksel olarak anlamlı olduğu belirlenmiştir (p<0,05). Sonuç: Araştırmada; deney grubundaki aile ve öğretmenlere çocukların TV izleme sıklığına bağlı olarak verilen yapılandırılmış danışmanlık eğitimi sonrasında çocukların duygusal, davranışsal, akran sorunlarında, dikkat eksikliği ve hiperaktivite bozukluklarında anlamlı düzeyde olumlu yönde değişim olduğu (p<0,05) belirlenmiştir. Aynı zamanda; deney grubundaki aile ve öğretmenlere verilen yapılandırılmış danışmanlık eğitimi sonrasında, çocukların tv izleme sürelerinde anlamlı düzeyde olumlu yönde değişim olduğu (p<0,05) bulunmuştur.
Larengeal maske uygulanan çocuk hastalarda sevofluran ve propofol anestezisinin karşılaştırılması

Amaç: Bu çalışmanın amacı, çocuklarda Larengeal Maske uygulamasında propofol ve sevofluran anestezisinin Laryngeal Mask Airway yerleştirme konforuna yaptıkları etkilerinin karşılaştırılmasıdır. Ayrıca bu iki ilacın LMA yerleştirilmesi sırasından ortaya çıkan hemodinamik değişikliklere, derlenme zamanı ve ameliyathanede kalış sürelerine olan etkileri karşılaştırılmıştır. Gereç ve Yöntem: ASA I-II grubu, 1 ile 5 yaş arasında, probing yapılması planlanan 60 hasta çalışmaya dahil edildi. Hastalar kapalı zarf tekniği kullanılarak Grup P ve Grup S olarak randomize edildi. Tüm hastalara anestezi indüksiyonundan önce 0.3 mg/kg oral midazolamla premedikasyon uygulandı. Grup P'de (n=30) indüksiyonda fentanil 2 mcg/kg ve propofol 4 mg/kg, idamede 100 mcg/kg propofol infüzyonu ve 6 lt/dk N2O/O 2 karışımı kullanıldı. Grup S'de (n=30) indüksiyonda iv fentanil 2 mcg/kg ve % 8 sevofluran inhalasyonu, idamede ise % 3 sevofluran 6 lt/dk N2O/O 2 karışımı içinde verildi. Yeterli anestezi derinliği sağlandıktan sonra tüm hastalarda havayolu gereci aynı anestezi doktoru tarafından yerleştirildi. Her grupta indüksiyon zamanı, LMA yerleştirilme zamanı, LMA deneme sayısı, hemodinamik değişiklikler, derlenme zamanı ve ameliyathanede kalma süreleri kaydedildi. Bulgular: Grup P ve Grup S karşılaştırıldığında indüksiyon zamanı ve LMA yerleştirilme zamanı Grup P' de anlamlı olarak daha kısa idi. İlk denemede yerleştirme başarısı açısından iki grup arasında anlamlı fark saptanmadı. Derlenme zamanı ve toplam ameliyathanede kalma süresi Grup S'de anlamlı olarak daha kısa idi. Sonuç: Sonuç olarak pediyatrik hastalarda LMA yerleştirilmesinde uygun şartları sağlamada propofol başarıyla kullanılabilir. Çocuklarda LMA uygulanmasında sevofluran anestezisi, derlenme süresini ve ameliyathanede kalma süresini kısaltmaktadır.
Çocuklarda deplase suprakondiler humerus kırıklarının, kapalı redüksiyon ve perkütan telleme yöntemi ile tedavi etkinliği ve cerrahi süre üzerine klinik tecrübe ve deneyimin etkilerinin araştırılması

Suprakondiler humerus kırıkları, distal humerus kondillerinin 1-1, 5 cm proksimalinde olekranon fossadan geçen kırıklar olarak tarif edilir. Bu kırıkların tedavisinde; kırığın tipine, yumuşak doku lezyonları ve nörovasküler patolojilerin varlığı ve yokluğuna göre çeşitli konservatif ve cerrahi girişimler mevcuttur. Kırık tipi ne olursa olsun tedavideki temel amaç; fonksiyonel ve kozmetik açıdan normal bir dirseğin geri kazanılması, hastanın en kısa süreli cerrahi travmaya maruz kalması ve iatrojenik olarak oluşacak komplikasyonların önlenmesidir. Kliniğimizde, çocuklarda deplase suprakondiler humerus kırıklarında uygulanan kapalı redüksiyon ve perkütan K teli ile osteosentez tedavisinin etkinliğini, yıllara göre klinik tecrübe ve deneyimlere bağlı olarak cerrahi süre, maniplasyon sayısı ve postoperatif komplikasyon oranlarının, değişip değişmediğini tespit etmeyi amaçladık. Ocak 2006 ? Ocak 2010 tarihleri arasında suprakondiler humerus tip 3 ekstansiyon tipi kırığı olan ve Fırat Üniversitesi Hastanesi Ortopedi ve Travmatoloji kliniğine başvuran, kapalı redüksiyon perkütan K telleri ile fiksasyon metoduyla tedavi edilen 61 hasta retrospektif olarak incelenmiştir. Hastalar anlatılan cerrahi teknikle ameliyat edilmiş ve postoperatif tespit ve takipleri yapılarak fonksiyonel tedavileri tamamlanmıştır. Olgularımızın hasta takip dosyalarındaki, ameliyat notları ve anestezi hasta takip çizelgeleri incelendiğinde yıllara göre ortalama cerrahi süreleri bulunmuştur. Buna göre 2006 yılının ortalaması 37,5 dakika, 2007 yılının ortalaması 36,1 dakika, 2008 yılının ortalaması 34,2 dakika ve 2009 yılının ortalaması ise 32,1 dakika olarak tespit edilmiştir. Sonuç olarak yıllar içerisinde gelişen cerrahi deneyim ve tecrübeye bağlı olarak intraoperatif manüplasyon sayılarımızın azaldığı, total ameliyat süresinin kısaldığı ve sonuçta postoperatif komplikasyonlarımızın da azaldığı çalışmamızda tespit edilmiştir.
Elektif operasyon planlanan pediatrik hastaların ebeveynlerinin anksiyete düzeyi araştırılması

OPERASYON PLANLANAN PEDİATRİK HASTALARIN EBEVEYNLERİNİN ANKSİYETE DÜZEYİ ARAŞTIRILMASI, RESUL YILMAZ, UZMANLIK TEZİ, KONYA, 2017 Amaç: Çalışmamızda operasyona girecek çocuk olguların ebeveynlerinde zaten var olmasını beklediğimiz anksiyetenin hangi faktörlerin etkisiyle arttığını saptamayı ve bu oluşan anksiyeteyi azaltmak için biz anestezistlerin neler yapabileceğimizi ortaya koymayı hedefledikGereç ve Yöntem: Çalışma anestezi polikliniğinde elektif şartlarda genel anestezi altında cerrahi operasyon planlanan çocuk hastaların ebeveynlerinde uygulandı. 18-65 yaş arası 300 anne veya baba çalışmaya dahil edildi ve sosyodemografik özellikleri kaydedilip, Durumluk-Su reklilik Kaygı Ölçegi, Amsterdam Preoperatif Anksiyete ve İnformasyon Skalası uygulandı. Bulgular: Çalışmaya dahil edilen 300 gönüllünün yaş ortalaması 33,26 7,09 yıl idi. Kadınlarda, gelir seviyesi düşük olanlarda, sosyal güvencesi olmayanlarda anksiyete seviyesi bulundu (p<0,05). Eğitim seviyesinin yüksek olmasının anksiyeteyi azalttığı görüldü ( p<0,05). Sonuç: Preoperatif anksiyeteyi artıran faktörler arasında düzeltilebilir nedenler bulunmaktadır. Bireysel ve toplumsal planlamalar ile perioperatif anksiyete azaltılabilir.
Farklı spor dallarındaki sporcularda anaerobik performansın laboratuvar ve saha testleriyle incelenmesi

Amaç: Bu araştırmanın amacı; farklı spor dallarındaki sporcu çocuk ve gençlerde anaerobik performansın laboratuvar ve saha testleriyle incelenmesidir. Yöntem: Araştırmaya 10-16 yaş arası farklı branşlarda düzenli olarak antrenman yapan ve minimum antrenman yaşı bir yıl olan 104 gönüllü sporcu katılmıştır. Gönüllülerin boy uzunlukları, vücut ağırlıkları, vücut yağ yüzdesi ve yağsız vücut kütlesi belirlenmiştir. Anaerobik performans değerlerini belirlemek amacıyla WAnT kefeli bisiklet ergometresi ile, RAST ve pediatrik RAST ise fotosel düzeneği (Newtest 2000) ile yapılmıştır. Her bir test için zirve güç, ortalama güç, minimum güç ve yorgunluk indeksi değerleri belirlenmiştir. Verilerin analizi SPSS paket programıyla yapılmıştır. Bulgular: Araştırmaya katılan katılımcıların WAnT, RAST ve PRAST'dan elde edilen mutlak ve relatif güç değerleri, yorgunluk indeksi ve toplam egzersiz süresi değerleri anlamlı ölçüde farklıdır (p < 0 .01). PRAST mutlak zirve güç, mutlak ortalama güç ve mutlak minimum güç değerleri WAnT ve RAST'a göre istatistiksel olarak anlamlı ölçüde yüksek bulunmuştur (sırasıyla; F=91.11; F=113.74; F=121. 53 p<0.05). WAnT, RAST ve PRAST test-tekrar test analiz sonuçlarına göre, belirlenen tüm değişkenler için ICC değerleri yüksek güvenirlik katsayılarına sahiptir. WAnT ve RAST arasında tüm değişkenler için istatistiksel olarak pozitif ilişki bulunmuştur (p<0.01). Bununla birlikte WAnT ve PRAST ile RAST ve PRAST arasında Yİ hariç tüm değişkenler için pozitif ilişki bulunmuştur (p<0.01). Sonuç: Araştırma sonucunda WAnT, RAST ve PRAST'ın anaerobik performansı değerlendirmede yüksek güvenirliğe sahip olduğu ve bu yaş grubundaki çocuk ve genç sporcular için uygun olduğu belirlenmiştir. Ayrıca testler her ne kadar farklı hareket özelliklerine sahip olsalar da uygulandığında benzer sonuçlar verdiği tespit edilmiştir. Bu tespit, testler ve değişkenler arasındaki yüksek ilişkiler ile desteklenmektedir.
Epilepsili çocuklarda motor gelişim seviyesinin aktivite düzeyi ve yaşam kalitesi üzerine etkisi

Amaç: Kronik nörolojik bir hastalık olan epilepsinin çocuklarda en sık karşılaşılan sınıfı temporal lob epilepsidir. Beynin farklı yapılarının etkilendiği epilepsi tiplerinin farklı fiziksel ve duyusal etkilenimler oluşturduğu görülmüştür. Bu çalışmada temporal lob epilepsili çocuklarda motor gelişim seviyesinin aktivite düzeyi ve yaşam kalitesi üzerine etkisi araştırılmıştır. Materyal ve Metod: Çalışmaya Bezmialem Vakıf Üniversitesi International Clinic Pediatrik Nöroloji Departman'ına başvuran ILAE 1989 epilepsi sınıflamasına göre tanı almış 85 hasta dahil edildi. Çocukların ailelerinden demografik bilgileri alındı. Çocukların fiziksel ölçümleri ve motor gelişim seviyelerini değerlendirmek için NSMDA ölçeği yapıldı. Ailelerine çocukların fonksiyonellik ve hastalık özür derecelerini belirlemek için ICNDS ve IPES ölçekleri, günlük yaşam aktiviteleri ve yaşam kalitelerini değerlendirmek için PVTA ölçeği uygulandı. Ailelerin stres düzeylerini belirlemek içinSPSS ölçeği yapıldı. Bulgular: Hastalarımız normal motor gelişim seviyesinde bulundu. Fonksiyonellik düzeylerinin, günlük yaşam aktiviteleri ve yaşam kaliteleri ile ilişkili olduğu bulundu. Çocukların ve ailelerinin hastalık özür etkilenimlerinin olduğu saptandı. Ailelerin hastalıktan ve çocuklarının psikososyal açıdan stres düzeylerinin yüksek olduğu görüldü. Sonuç: Çalışmamızın sonuçlarına göre epilepsi hastalarındaki motor gelişim ve fonksiyonellik seviyesi aktivite düzeyi ve yaşam kalitesine etki etmektedir. Epilepsi hastalarının aktivite düzeylerinin, yaşam kalitelerinin artırılması ve tedavinin daha başarılı devam etmesi için fizyoterapi rehabilitasyon değerlendirmelerinin rutine eklenmesi gerektiği kanısındayız.
Fizyoterapiyi farklı koşullarda alan, farklı fonksiyonel seviyedeki çocukların ailelerinin, tedaviden beklentileri, memnuniyetleri ve stres düzeyinin incelenmesi

Çalışmadaki amaç fizyoterapiyi farklı koşullarda alan, farklı fonksiyonel seviyedeki Serebral Palsili çocukların ailelerinin tedaviden beklentileri, memnuniyetleri ve stres düzeylerini karşılaştırmaktı. Çalışmaya, 40 SP'li çocuk ve aileleri katıldı. Hastanede rehabilitasyon alan Grup I haftada 5 gün, özel eğitim merkezinde rehabilitasyon alan Grup II haftada 2 gün, 3 ay süresince nörogelişimsel tedavi yöntemiyle alındı. Çalışmaya katılan çocukların ve ailelerin sosyo-demografik verileri ile ailelerin tedaviden beklentileri kaydedildi. Değerlendirmeler tedavi öncesinde ve sonrasında tekrarlandı. Çocuklar için Kaba Motor Fonksiyon Sınıflama Sistemi, Kaba Motor Fonksiyon Ölçümü (KMFÖ-88), Pediatrik Özürlülük Envanteri ve Pediatrik Fonksiyonel Bağımsızlık Ölçümü ile aileleri için Beck Depresyon Ölçeği, Ebeveyn Stres İndeksi/Kısa Formu, Aile Etki Ölçeği ve memnuniyet durum anketi kullanıldı. Tedavi sonrası her iki gruptaki çocukların fonksiyonellik ve motor seviyelerinde, ailelerin stres ve etkilenim düzeylerinde değişim gözlendi. Parametrelerin çoğunda Grup I'deki değişimler, Grup II'ye göre daha fazlaydı. Ayrıca ailelerin tedavi memnuniyeti ve beklentisi gruplar arasında fark gözlenmezken, Grup II'de tedavi beklentisinde düşme gözlendi. Sonuç olarak tedavi sıklığının artması ile rehabilitasyonu hastanede alan çocukların, özel eğitim merkezinde alan çocuklara göre; fonksiyonel durumu ve kaba motor düzeyinde iyileşmenin daha fazla olduğu gözlendi. Ayrıca bu durum hastanede rehabilitasyon alan ailelerin stres ve etkilenim düzeyini azaltırken, tedaviden beklentisini yükselttiği sonucuna varıldı.
Sağlıklı çocuklarda segmental ekstremite uzunluğundan boy tahmini ve serebral palside uygulanması

Türk çocuklarında ekstremitelerin antropometrik ölçümlerden tahmini boy denklemleri geliştirmek ve serebral palsili çocukları malnütrisyon yönünden değerlendirilmesi amaçlanmıştır. Malatya İnönü Üniversitesi Turgut Özal Tıp merkezi Çocuk Sağlığı ve Hastalıkları Bilim Dalı'na başvuran ve yaşları 6 ile 18 arasında değişen 80 SP'li çocuk ve Malatya il merkezinde, toplam dokuz okulda (3 ilkokul, 3 ortaokul 3 lise) okuyan 1117 sağlıklı çocuk üzerinden araştırma yürütülmüştür. Çalışamaya katılan tüm çocukların, yaş, boy uzunluğu, vücut ağırlığı, ön kol, üst kol, total üst ekstremite, alt bacak, uyluk, diz yüksekliği, total alt ekstremite uzunlukları, orta kol çevresi, triceps ve subscapular deri kalınlıkları ölçülerek analizler yapılmıştır. Hastaların sağlıklı eşleştirilmiş kontrollere kıyasla daha düşük ağırlık, boy ve vücut kitle indeksi persentilleri ve z skoru değerlerine sahip olduğu gösterildi (P<0,01). Sadece BGA yüzdesi bakımından hasta grubu ile eşleştirilmiş kontrol grubu arasında anlamlı bir farklılık olmadığı görüldü (P=0,955). Toplam sağlıklı çocuk grubunda boy için en iyi belirleyici tek ölçüm TAEU (R2=0,983, çocukların %98,3'ünü içerecek şekilde) olup, bunu uyluk (R2=0,962) ve TUEU (R2=0,951) izliyordu. Sonuçta, sağlıklı çocuklarda tüm antropometrik değişkenler birbiri ile pozitif korele bulunmuştur. SP'li çocuklarda orta kol çevresi ile diğer antropometrik ölçümler arasında orta düzeyde pozitif korelasyonlar saptanırken; subskapular kalınlıkla diğer antropometrik ölçümler arasında ise genellikle zayıf pozitif korelasyonlar saptanmıştır. Ayrıca, tek ekstremite veya segmental ölçüm ile elde edilen uzunluktan lineer regresyonla geliştirilen boy hesaplama formülleri sağlıklılarda bireylerin %85-98,3'ünü (R2) içerecek şekilde hesaplanırken SP'li çocuklarda ancak %80-82,7'sini içerecek şekilde formüller elde edilebilmiştir.
Pediyatrik üriner sistem taş hastalığında metabolik risk faktörleri ve metaflaksinin uzun dönem sonuçları

Amaç: Bu çalışmada pediyatrik yaş grubunda üriner sistem taş hastalığının metabolik risk faktörlerini tanımlamak ve bu faktörlere göre düzenlenen metabolik proflaksi tedavisinin uzun dönem taş rekürrens oranlarına etkisini araştırmak amaçlanmıştır. Yöntem ve gereçler: Ocak 2008 ile Haziran 2011 tarihleri arasında böbrek taşı nedeniyle başvuran ve PCNL yöntemiyle taşlarından tamamen arındırılan 16 yaş ve altı 129 hastanın verileri retrospektif olarak incelendi ve sonuçlar istatistiksel yöntemler kullanılarak analiz edildi. Bulgular: Ortalama yaşları 7.8 4. 7 (1-16) yıl olan 129 hastanın 68'i erkek (%53), 61'i kızdı (%47). Metabolik analizleri yapılan hastaların %89.2'sinde bir veya daha fazla metabolik risk faktörü saptandı. En sık karşılaşılan metabolik anomali hipositratüri olarak tespit edildi. Hipositratüri ve sistinürisi olan 75 (%58) hastaya potasyum sitrat ve scholl solusyonundan oluşan medikal proflaksi uygulandı. Ortalama 26.5 9. 4 ay (12-46) takip sonunda proflaksi verilen çocuklarda taş nüksü %4 oranında görülürken, tedavi verilmeyenlerin %41'inde taş nüksü görüldü (p<0.001). Yapılan taş analizinde en sık Ca okzalat taşı (%89) ve sistin (%9) taşı (%2) saptandı. Sonuçlar: Pediyatrik üriner sistem taş hastalığının yönetiminde metabolik tarama ve medikal proflaksi ile hastaların taş nüksünün önlenebileceği bulundu. Bir kez taş hastalığı geçiren veya nefrokalsinozisi olan her çocuk hasta klinik ve laboratuar açıdan ayrıntılı olarak değerlendirilmeli ve olası risk faktörleri belirlenmelidir. Tekrar taş oluşumunun önlenmesi içinde gerekli önerilerde bulunulmalı ve uygun profilaktik tedavi verilmelidir.
Dikkat eksikliği hiperaktivite bozukluğu olan çocukların ebeveynlerinde dikkat eksikliği hiperaktivite bozukluğu, diğer ruhsal tanıların sıklığı ve bu tanıların farklı işlevsellik alanlarına etkileri

Dikkat eksikliği hiperaktivite bozukluğunun özellikle erişkin formunun çocuklardaki formundan daha güçlü ailesel etiyolojik risk taşıdığı öne sürülmektedir. Dikkat eksikliği hiperaktivite bozukluğunun; iş yaşamı, aile ilişkileri, sürücülük davranışı gibi işlevsellik alanlarına olan olumsuz etkilerine dair çalışmalar önem kazanmıştır. Çalışmamızda, dikkat eksikliği hiperaktivite bozukluğu olan çocukların biyolojik ebeveynlerinde, dikkat eksikliği hiperaktivite bozukluğu, diğer ruhsal bozukluk tanılarının ne sıklıkta görüldüğünün, bu tanıların sosyal, iş yaşamı, araç kullanımı gibi işlevsellik alanlarına olan etkilerinin araştırılması amaçlanmıştır. Çalışma, Trakya Üniversitesi Tıp Fakültesi Çocuk ve Ergen Ruh Sağlığı ve Hastalıkları Ana Bilim Dalı Polikliniğine muayene veya kontrole getirilmiş olanlar arasında dikkat eksikliği hiperaktivite bozukluğu tanısı alan çocuklar belirlenerek, 101 çocuğun toplam 181 ebeveyni üzerinde yapılmıştır. Çalışmaya dahil olan kişilere Wender Utah Derecelendirme Ölçeği uygulanmış, klinik görüşme yapılmıştır. Tüm görüşmelerde psikiyatrik eş tanıyı belirlemek amacıyla Ruhsal Bozuklukların Tanısal ve Sayımsal El Kitabı Dördüncü Baskı Eksen I Bozuklukları İçin Yapılandırılmış Klinik Görüşme ve Ruhsal Bozuklukların Tanısal ve Sayımsal El Kitabı Üçüncü Baskı Kişilik Bozuklukları İçin Yapılandırılmış Klinik Görüşme uygulanmıştır. Dikkat eksikliği hiperaktivite bozukluğu tanılı çocukların ebeveynlerine Sürücü Öfke İfadesi Envanteri, Endicott İşte Üretkenlik Ölçeği, Aile Değerlendirme Ölçeği uygulanmıştır. Dikkat eksikliği hiperaktivite bozukluğu tanılı çocukların ebeveynlerinin %18,2'sinin (n=33) çocukluk döneminde dikkat eksikliği hiperaktivite bozukluğu tanı ölçütlerini karşıladığı görülmüş, %9,9'unun (n=18) erişkinlik döneminde de bu ölçütleri karşıladığı saptanmıştır. Dikkat eksikliği hiperaktivite bozukluğu tanılı çocukların ebeveynlerinde en sık görülen tanılar, majör depresif bozukluk (%22,1), obsesif-kompulsif kişilik bozukluğu (%10,5) olmuştur. Çalışmamızda, dikkat eksikliği hiperaktivite bozukluğu tanılı olguların trafik, iş, aile yaşamındaki işlevselliklerinde bozulma olduğu gösterilmiştir. Çalışmamızın, dikkat eksikliği hiperaktivite bozukluğu olan çocukların ebeveynlerinde dikkat eksikliği hiperaktivite bozukluğu, diğer ruhsal bozuklukların saptanmasıyla bu işlevsellik alanlarındaki iyileşmeye katkı sağlayacağını umut ediyoruz.
Dikkat eksikliği hiperaktivite bozukluğu tanısı alan çocuk ve ergenlerde sadece anne sütü alım sürelerinin yürütücü işlevlere ve bilişsel düzeye etkisinin değerlendirilmesi

Dikkat Eksikliği Hiperaktivite Bozukluğu, dikkat problemleri, hiperaktivite ve dürtüsellik belirtileri ile kendini gösteren çocukluk çağının en sık görülen nörogelişimsel bozukluklarındandır. DEHB'nin ortaya çıkma nedeni tam olarak bilinmemekle birlikte birçok biyopsikososyal nedenden etkilendiği düşünülmektedir. Bu etkenlerden biri olan anne sütünün DEHB'den koruyucu olduğu çalışmalarda gösterilmiş fakat sadece anne sütü alım sürelerinin DEHB'li çocukların yürütücü işlevlerine ve bilişsel düzeylerine etkisi araştırılmamıştır. DEHB'nin yürütücü işlevselleri ve zeka testlerini özellikle performans bölümünü olumsuz etkilediği düşünülmektedir. Bu çalışmada DEHB yeni tanısı alan çocuklarda sadece anne sütü alım süresinin bilişsel düzeye ve yürütücü işlevlere etkisinin değerlendirilmesi amaçlanmıştır. DEHB yeni tanısı alan 7-16 yaş arasında 6 aydan az sadece anne sütü alan grup (n: 33) ile yaş ve cinsiyet olarak eşleştirilmiş DEHB yeni tanısı alan 6 ay ve daha fazla sadece anne sütü alan gruptaki (n: 36) olguların sosyodemografik özellikleri ayrıntılı bir formla, klinik değerlendirilmeleri Okul Çağı Çocukları için Duygulanım Bozuklukları ve Şizofreni Görüşme Çizelgesi-Şimdi ve Yaşam Boyu Şekli ile değerlendirildi. Katılımcıların ebeveynlerine Güçler Güçlükler Anketi, Conners' Anababa Derecelendirme Ölçeği (CADÖ-48), Öğrenme Bozukluğu Belirti Tarama Listesi, çocuklara ise Çocukluk Çağı Anksiyete Tarama Ölçeği ve Depresyon Ölçeği verildi. Çocukların zeka düzeyini değerlendirmek için WISC-R testinin dört alt testi, yürütücü işlevleri değerlendirmek için Stroop Testi, Wiskonsin Kart Eşleme Testi ile Sözel Akıcılık Testi uygulandı. Çalışmamız sonucunda her iki grup WISC-R ve WKET sonuçları açısından karşılaştırıldığında iki grup arasında istatistiksel olarak anlamlı bir farklılık saptanmadı. İki grup karşılaştırıldığında, Stroop testinde 6 ay ve daha fazla sadece anne sütü alan DEHB'li çocukların Stroop testi birinci ve ikinci bölümde daha çok düzeltme yaptıkları ve ikinci bölümü daha geç tamamladıkları; 6 aydan az sadece anne sütü alan DEHB'li çocukların ise üçüncü bölümde daha çok düzeltme yaptıkları istatistiksel olarak anlamlı bulundu. Sözel Akıcılık Testinde ise 6 aydan az sadece anne sütü alan DEHB'li çocukların 'S' harfi ile daha çok doğru kelime ürettikleri ve daha az hata yaptıkları istatistiksel olarak anlamlı saptandı. Sonuç olarak bu çalışmada DEHB'li çocuklarda sadece anne sütü alım süresinin çocuğun bilişsel düzeyine etkisinin olmadığı düşünülmüştür. İki grup karşılaştırıldığında yürütücü işlevleri değerlendiren testlerden WKET üzerine sadece anne sütü alım sürelerinin anlamlı bir etkisinin olmadığı gösterilmesine rağmen iki grup Stroop ve Sözel Akıcılık Testi sonuçları açısından karşılaştırıldığında farklı istatistiksel sonuçlar saptanmıştır. Bu sebeple DEHB'li çocukların sadece anne sütü alım sürelerinin yürütücü işlevlere etkisini değerlendiren farklı testlerle yapılacak geniş kapsamlı çalışmalara ihtiyaç duyulmaktadır.
Juvenil idiyopatik artritli çocuklarda el becerisi ve aile tutumu etkileşiminin incelenmesi

Bu tez, Juvenil İdiyopatik Artrit 'li çocuklarda el becerisini değerlendirmek ve el becerisiyle aile tutumu arasında bir ilişki olup olmadığını incelemek amacıyla planlandı. Çalışmaya 34 JİA'lı çocuk ('International League Aganist Rheumatism ' sınıflandırmasına göre) ve bu çocuklarla yaş, cinsiyet ve dominant ele göre eşleştirilmiş 38 sağlıklı çocuk katıldı. Her iki grubun el becerisini değerlendirmek için 9 Delikli Peg Testi (9DPT) ve Fonksiyonel El Becerisi Testi kullanıldı. Günlük yaşam aktivitelerini değerlendirmek için Çocukluk Çağı Sağlığı Değerlendirme Ölçeği kullanıldı. Ailenin tutumunu ölçmek için Beck Depresyon Ölçeği, Beck Anksiyete Ölçeği ve Durumluk ve Sürekli Kaygı Ölçeği kullanıldı. İki grubun el beceri değerleri arasında bir fark yoktu (p>0,05). El becerisi testleri ile CHAQ, BDÖ, BAÖ ve STAI arasında ilişki bulunamadı. Sonuç olarak, kullandığımız ölçek ve testler, JİA'da el becerisinin aile tutumundan etkilenmediğini gösterdi.