turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Fethİ Hüdayİ dİvanı

Bu çalışmada tasavvufi bir kimliğe sahip olan 15. yüzyıl şairi Fethi Hüdayi'nin tek nüshası 'Milli Kütüphane 06 Mil Yz. FB. 256' numarada kayıtlı bulunan divanı transkribe edilmiş ve incelenmiştir. Hazırlanan bu çalışma ile Fethi Hüdayi ve divanının Türk edebiyatındaki yeri ve önemi ortaya konulmaya çalışılmıştır. Böylece 15. yüzyıl klasik Türk şiiriyle ilgili yapılacak inceleme ve değerlendirme çalışmalarına katkıda bulunmak amaçlanmıştır. Çalışmanın 'Giriş' bölümünde Fethi Hüdayi'nin yaşadığı dönem hakkında genel mahiyette bilgi verilmiştir. Çalışma bir giriş ile üç ana bölümden oluşmaktadır. Birinci bölümde 'Fethi Hüdayi'nin Hayatı, Kişiliği ve Sanatı ' üzerinde durulmuştur. İkinci bölümde divanın incelemesi yapılmıştır. Bu bölümde divan şekil ve muhteva bakımından incelenmiştir. 'Divanın Şekil Özellikleri' başlığı altında 'Nazım Şekilleri ve Türleri, Vezin, Kafiye ve Redif' olmak üzere şiirler biçim yönünden örnekleriyle birlikte ele alınmıştır. 'Divanın Muhteva Özellikleri' başlığı altında çalışma; 'Din ve Tasavvuf ile İlgili Unsurlar', 'Şairin İnsanla İlgili Görüşleri', 'Divandaki Bazı Tipler', 'Divanda Geçen Kişi İsimleri', 'Divanda Geçen Kavim ve Millet İsimleri', 'Divanda Geçen Yer İsimleri', 'Divanda Geçen Eser İsimleri', 'Divanda Geçen Nehir İsimleri', 'Divanda Geçen Dağ İsimleri', 'Divanda Geçen Hayvan İsimleri', 'Şairin Fal, Reml, Kur'ayla İlgili Görüşleri', 'Gökyüzü ve Astronomi İle İlgili Unsurlar', ' Divanda Sosyal Hayata Dair Bazı Unsurlar' olmak üzere on üç başlık altında değerlendirilmiştir. Ayrıca, 'Divanın Dil ve Üslup Özellikleri' ile ilgili ayrıntılı bir değerlendirmeye yer verilmiştir. 'Sonuç' bölümünde divandan elde ettiğimiz veriler hakkında genel bir değerlendirme yapılmıştır. 'Kaynakça' kısmında çalışma hazırlanırken kullanılan kaynaklar alfabetik sırayla sunulmuştur. Üçüncü Bölümde ise metin tespitinde takip edilen yol, metinde kullanılan transkripsiyon/transliterasyon alfabesi hakkında bilgi verilmiştir. Metin, transkribe edilerek çalışma tamamlanmıştır.
Altay-Türk destanı Maaday-Kara: İnceleme-metin

Maaday-Kara Destanı üzerinde yapılan bu çalışma dört bölümden oluşmaktadır: 'Giriş' bölümünde Maaday-Kara Destanı ve Altay-Türk destanları üzerine yapılan çalışmalar tanıtılmıştır. 'Altay-Türk Destancılık Geleneği ve Maaday-Kara Destanı ' adlı birinci bölümde destan anlatıcıları, destanların tür ve şekil özellikleri ile Maaday-Kara destanının vak'a örgüsü, dil, şekil ve üslubu üzerinde durulmuştur. 'Maaday-Kara Destanının Motif Index of Folk Literature'a Göre İncelenmesi' adlı ikinci bölümde metinde tespit edilen motifler adı geçen eserin tasnif sistematiğine göre düzenlenmiştir. 'Motiflerin Tahlili' adlı üçüncü bölümde tespit edilen motiflerin tahlili yapılmıştır. 'Sonuç' bölümünde çalışmada elde edilen sonuçlar dikkatlere sunulmuştur. 'Sonuç' bölümünden sonra destan metninin Altay Türkçesi ile Türkiye Türkçesine aktarılmış şekilleri verilmiştir. Çalışmanın sonunda özel isimler dizini ile kaynakça bulunmaktadır.
Koç Üniversitesi el yazmaları koleksiyonunda bulunan İlahi mecmuasının transkripsiyonlu metni ve Mestap'a göre tasnifi

Mecmua, Arapça 'cem' kökünden türemiş olup 'toplanıp biriktirilmiş, tertip ve tanzim edilmiş şeylerin bütünü' gibi anlamlara gelir. Bir edebiyat terimi olarak ise 'farklı kişilere ait metinlerin / metin parçalarının bir düzen içinde veya düzensiz bir şekilde bir araya toplandığı eserler' şeklinde tanımlanmaktadır. Klasik Türk edebiyatı araştırmaları için kaynak hüviyeti gösteren mecmualar, ihtiva ettikleri zengin malzeme ile edebiyatın yanında sosyoloji, tarih, dinler tarihi, tıp gibi çeşitli bilim dallarına da bilgi sunabilecek mahiyettedir. Bu çeşitlilik arasında tek bir tür veya formun temel alınarak o eksendeki metinlerin bir araya getirildiği mecmualar da bulunmaktadır. Aynı türde metinlerin toplandığı mecmua türlerinden biri de ilahi mecmualarıdır. Çalışmamızın konusu Koç Üniversitesi El Yazmaları Koleksiyonu'nda bulunan ilahi mecmuasının transkripsiyonlu metni ve Mecmuaların Sistematik Tasnifi Projesi'ne göre tasnifidir.
Ergeş Uçkun'un şiirlerinde yapı ve izlek

ACAR, idris, Ergeş Uçkun'un Şiirlerinde Yapı ve İzlek, Yüksek Lisans Tezi, Ardahan, 2017. Tarihsel köklerini Türk Edebiyatının derinliklerinde bulduğumuz Afganistan Sahası Türk Edebiyatı, yüzyıllardır süregelen bir edebi anlayışın devamı gibidir. Coğrafya, milletlerin/toplumların kaderine yön veren önemli bir etmendir. Dolayısıyla Afganistan toprakları, coğrafyanın sosyal/siyasal hayat üzerindeki olumsuz etkisini uzun yıllar hissetmiş ve yaşamıştır. Siyasal ve toplumsal düzensizliğin hüküm sürdüğü bu coğrafyada yetişen sanatçılar, siyasal iradenin kontrol altına almaya çalıştığı bir edebi ortamda eserlerini vermeye çalışmışlardır. Ergeş Uçkun da bu sanatçılardan birisidir. Böylesi kaotik bir ortamda, bu coğrafyada yaşayan Türklerin sözcülüğü konumunu üstlenen Ergeş Uçkun, Peştun Hükümetinin istediği tarzda eserler vermemiştir. Bu sebeple yurdundan uzaklaşmak zorunda bırakılan Ergeş Uçkun, zorlu bir yaşam mücadelesi vermiştir. Ergeş Uçkun Afganistan Türklerinin tarihini, geleneğini, kültürünü, yaşayışını sade ve samimi bir edebi üslubla yansıtmış; Türklerin duygu ve düşüncelerine tercüman olmuş, 'Milli şair', 'Turan Şairi' gibi unvanları anılmış çok yönlü bir şairdir. Ergeş Uçkun'un gerek izleksel, gerekse yapısall boyuttaki şiir serüvenini iki dönemde inceleyebiliriz. Şairliğinin ilk döneminde toplumsal konuları ağırlıklı olarak işleyen Ergeş Uçkun, bu dönemde geleneksel şiir formlarından da yoğun olarak yararlanmıştır. Gurbet yaşamıyla birlikte bireysel temalara da yönelen Ergeş Uçkun, geleneksel şiir formlarından zaman zaman uzaklaşarak yeni şiir formlarıyla da eserler kaleme almıştır. Dolayısıyla şairin en verimli olduğu dönem, toplumsal ve bireysel konuları hem geleneksel hem de yeni şiir formlarıyla ele aldığı Amerika yıllarıdır. Şairin izleksel ve yapısall bağlamdaki bu değişim ve dönüşümü üslubunu da etkilemiştir. Bu etki şairin kendine özgü bir üslub oluşturabilmesine olanak tanımıştır. Birçok dili ve Türk lehçelerini şiir yazabilecek düzeyde bilen şair, kendisine özgü bir üslub yaratmıştır. Bu bağlamda şairin şiirlerindeki değişimin, şiirdeki tüm bileşenlerle paralellik gösterdiği açıktır. Altı bölümden oluşan çalışmamızın birinci bölümünde Ergeş Uçkun'a kadar olan Afganistan Sahası Özbek şiirine, ikinci bölümde şairin hayatı, edebi şahsiyeti ve eserlerine, üçüncü bölümde şiirlerinin izleksel olarak incelenmesine, dördüncü bölümde dil ve üslub özelliklerine, beşinci bölümde şiirlerinin yapısall özelliklerine ve son bölümde ise belge ve fotoğraflara yer verildi.
Yeni hayat romanında tarihsel ve kültürel alegoriler

Yeni Hayat, Orhan Pamuk'un romanları içerisinde, hakkında ne kadar çok yazılsa da bir o kadar yazma gereksinimi duyulan ender romanlardan. Orhan Pamuk'un Yeni Hayat romanı farklı okumalara açık, kendini sürekli yenileyen bir özelliğe sahip. Gündelik hayattan tarihe kadar pek çok konunun aynı eksende, paralel anlatıldığı ender romanlardan biridir Yeni Hayat. Pamuk'un bilinçli olarak serpiştirdiği anekdotların her biri bize farklı bir tabloyu göstermektedir. Pamuk, hikaye kurmuyor, hikayelerle bize parça parça perspektifler sunuyor. Dolayısıyla romanda ana bir tema belirlemek, bir yanıyla yazarın hazırlamış olduğu tuzağa düşmektir. Yan tema gibi görülen konuların çoğu ana tema, ana tema gibi görülen konunun da pek doğal bir şekilde çok kenar bir anlatı olarak görülebileceğini söylemek lazım. Bundan dolayı Yeni Hayat, kendisini hiçbir zaman statik bir yapıya hapsetmez, her okumada kendini geliştiren ve de başka anlatıları da kendine katan bir çerçeveye sahip. Her edebiyat metni kendi tarihselliğini, kültürelliğini farklı biçimlerde üretir. Bu bağlamda metnin taşıdığı sembolik hatta semiyotik değerden de bahsedebiliriz. Metnin ürettiği kültürel kodları, göndermeleri yine metnin içinde üretilen anlam katmanlarından, alegorilerden ortaya çıkarmak tezin ana amacıdır. Yeni Hayat, en temelde okuma pratikleriyle beraber tarihsel ve kültürel inşaları da sorgulayan bir roman. Bütün bunları ortaya koyarken şüphesiz Jacques Derrida, Roland Barthes, Paul de Man ve Barbara Johnson ve Linda Hutcheon'ın ortaya koymuş olduğu teorik çerçeve farklı bir ifadeyle yapıbozumcu eleştiri ışığında argümanlarımı geliştireceğim. Tezde tarihselcilik, eleştirel fark, alegori, yapıbozumculuk, sembol, hakikat, özcülük, inşa, tarihyazımı, mecaz, kimlik, okunur ve yazılır metin gibi kavramlarla metnin yapısını ilişkilendirilir. Anahtar kavramlar: tarihselcilik, tarihyazımı, eleştirel fark, alegori, sembol, inşa, mecaz, özcülük, postmodernizm, yapıbozumculuk, hakikat, okunur metin ve yazılır metin.
Ahmedİ Divanı'nda 1.-50. gazellerin şerhi

Yaptıgımız bu çalısma XIV. yüzyıl sairlerinden Germiyanlı Ahmedi Divanı'nın elli adet gazelinin serhinden olusmaktadır. Çalısmamız, Divan siirinin gelisimine büyük etkisi olan, ilk eserlerinden bir tanesinin edebiyatımıza kazandırılması, anlasılabilmesi ve hakettigidegere kavusması bakımından önem arz etmektedir. Divan siirinin kurucu sairlerinden olan Ahmedi'nin Divanı 1979 yılında YasarAKDOGAN tarafından doktara tezi olarak transkribe edilmistir. Divanın esas alınan nüshası Süleymaniye Kütüphanesi Hamidiye 1082 numarada kayıtlıdır. Çalısmamızın ilk bölümünde Ahmedi ve yasadıgı yüzyıl hakkında genel bir bilgi verilmistir. Daha sonra ise Ahmedi'nin edebi sahsiyeti üzerinde durulmustur. Metin Serhinedair bilgiler kısaca verildikten sonra ikinci bölüme geçilmistir. kinci bölüm Ahmedi'nin elli adet gazelinin serhinden olusmaktadır. Genellikleyediser beyitten olusan gazeller arasında birkaç tane de dokuz beyitlik gazele rastlamak mümkündür. nceledigimiz gazellerin içerisinde bir adet de Farsça gazel mevcuttur. Gazel serhinde beyit beyit incelemeyi esas aldık. nceledigimiz beyitlerde geçen kelimelerin anlamlarını içeren sözlük hazırlanmıs olup, tezin arka kısmında yer verilmistir. Anlamı verilen kelimelerden hareketle beyitler nesre çevrilerek açıklamasına geçilmistir. Açıklamalarda sairin anlatmak istedikleri üzerinde durulmus, ihtiyaç hasıl olduğunda Divan Edebiyatı'nın genel mazmunları açıklanmıstır. Mümkün mertebe edebi sanatlar izah edilmeye çalısılmıstır. Çalısmamızda faydalandıgımız eserler kaynakça kısmında belirtilerek teze sonverilmistir. Çalısmalarım boyunca bana yol gösteren ve yardımlarını esirgemeyen değerli hocam Yard. Doç. Dr. Kadir Güler'e ve bizi çalısmaya tesvik eden Yard. Doç. Dr. Mustafa Günes'etesekkürlerimi sunarım.
Ahmet Mithat Efendi ve Beşir Fuat'a göre gerçeklilik

Bu tezde, on dokuzuncu yüzyılın son çeyreğinde ürün vermiş iki Osmanlı yazan olan Ahmet Mithat Efendi (1844-1912) ve Beşir Fuat'ın (1 852 -1887) edebi gerçekçiliğe yaklaşımları konu üzerine yazmış oldukları yazı ve mektuplar üzerinde yoğunlaşılarak incelenmiştir. Bugüne kadar Türk romanında gerçekçiliğin gelişimi genellikle yazarların romanları değerlendirilerek ele alınmıştır. Bununla birlikte, gerçekçiliğin Osmanlı yazarları tarafından nasıl yorumlandığını anlayabilmek için onların bu konuda yazmış oldukları yazılara da değinilmesi gerekmektedir. Bu amaçla, zıt görüşleri savunan Ahmet Mithat Efendi ve Beşir Fuat'ın dönemin çeşitli gazetelerinde yer alan yazılan ve mektuplan üzerinde durulmuştur. Tezde, Ahmet Mithat Efendi'nin gerçekçiliği hem estetik hem de estetik dışı gerekçelerle reddettiği, bununla birlikte, 'gerçeğe benzerlik' kavramını kullanarak bir romanın hayal ürünü de olsa gerçeğe benzemesi gerektiğini savunduğu gözlenmiştir. Ahmet Mithat'ın gerçekçiliğe yaklaşımının bir diğer önemli boyutunun ise onu uyarlamak, yerelleştirmek ve Osmanlı koşullarına uydurmak olduğu saptanmıştır. Beşir Fuat'ın gerçekçiliğe yaklaşımının ise Ahmet Mithat'ın yaklaşımına karşıt olduğu belirlenmiştir. Romantizmi, divan edebiyatını, edebiyatın 'hayaH'e dayalı olmasını eleştiren Beşir Fuat'ın edebiyatçıdan bir tarihçi ya da sosyolog gibi çalışmasını istemesi ve edebiyatın dilinin süssüz, anlaşılır olmasını istemesi de onun gerçekçilik anlayışının belirlenen özellikleri arasındadır. Çalışmanın sonunda, on dokuzuncu yüzyıl sonu Osmanlı edebiyatında tek bir gerçekçilik yorumundan söz edilemeyeceği sonucuna varılmıştır. Aynca, dönemin yazarlannm Fransız gerçekçiliğini taklit etmekle yetinmeyip onu dönüştürmeye çalıştıkları da varılan sonuçlar arasındadır.
Hamzaname'nin birinci cildi

Sözlü gelenekte oluşmuş Hamzanameler ilk olarak şair Ahmedi'nin kardeşi tarafından 15. yüzyılda yazıya geçirilmiştir. Bu yüzden o kişiye Hamzavi adı verilmiştir. anonim olan ve daha sonra yazıya geçirilen bu eserin, bir bütün olarak incelenebilmesi amacına bir adım daha yaklaşabilmek için bu tez hazırlanmıştır. Çalışmada Hamzaname'nin birinci cildi ele alınmıştır. İstanbul Nadir Eserler Kütüphanesinde bulunan 1124 numaralı yazma çalışılmıştır. 110 varaktan oluşan ve Arap harfli olan bu metnin günümüz Türkçesine yazı çevrimi yapılmıştır. Sonrasında ise kahramanlar, motifler, dil ve üslup özellikleri incelenmiştir. Son olarak dizin ve kaynakçadan sonra metnin tıpkıbasımı tezin sonuna eklenmiştir.
Afet Ilgaz'ın romanlarında şahıslar

Romanı oluşturan unsurlar da şahıs, olay, mekan ve zamanın üzerindedir. Tanzimat'tan günümüze kadar hızlı bir yükseliş gösteren Türk romanında yazarlar unutulmayacak derecede gerçekçi şahıslar oluşturmuştur. Cumhuriyet Edebiyatı'nın 1960'tan sonraki bölümlerinde romanlarıyla varlık sahasında olan Afet Ilgaz'ın oluşturduğu şahıslar da bunlara dahil edilebilir. Bu çalışmamızda amacımız Afet Ilgaz'ın romanlarındaki şahısları değerlendirmektir. Giriş kısmında romanın Afet Ilgaz'ın özel ve edebi hayatına, sanat anlayışına dair kısa bilgi verdik. İkinci bölümde Afet Ilgaz'ın yazdığı on bir roman hakkında bilgi ve onların özetlerine, şahısların romanlarda anlatıldığı şekilde özelliklerine yer verdik Üçüncü kısımda bu şahısları sınıfladık. Romanlardaki şahısları kurgudaki yerlerine göre, tip ve karakter oluşlarına göre ayrı ayrı ele aldık. Roman şahıslarının hem birbirlerine hem de yazara olan benzerliklerini tesbit ettik. Sonuç bölümünde ise elde ettiğimiz verileri kısaca anlattık.
2000 sonrası Türk öykücülüğünde insan, inanç ve kent ilişkileri

Bu çalışmada 2000 sonrası Türk öykücülüğünde insan, inanç ve kent ilişkilerinin niteliği, önceki dönemlerle olan benzerlik ve farklılıkları tespit edilmeye çalışılmıştır. Geçmişten bugüne Türk edebiyatında önemli bir yer işgal eden öykü türünün 2000 sonrasındaki durumu ve Türk edebiyatına katkıları tartışılmıştır. Çalışmada 2000 sonrası Türk öykücülüğünde insan, inanç ve kent kavramlarının önceki dönemlere göre oldukça farklılaştığı ve öykülere bu farklılaşmanın yansıdığı görülmüştür. Bu üç kavramı ve bunlarla ilişkili sorunları temel izlek olarak odağına alan öykülerin 2000 sonrasında niceliksel olarak arttığı, öykülerin 2000 sonrasında yeni bir kimlik kazanan insanın, nitelik değiştiren inanç ve kent ilişkilerinin dünyasından izler taşıdığı anlaşılmıştır. 2000 sonrasında bilgi ve iletişim teknolojilerindeki baş döndüren gelişmelerin insanı, inancı ve kent ilişkilerini etkilediği, yazılan öykülere de bu gelişmelerle değişen dönüşen insanın, inancın ve ilişkilerin yansıdığı tespit edilmiştir. Öyküler üzerinden yapılan değerlendirmelerde insan, inanç ve kent ilişkilerinin küresel ve yerel ölçekteki gelişmelerden olumsuz yönde etkilendiği, geleneğin yön verdiği karakter ve kimlik kazandırdığı insan, inanç ve kent ilişkileri anlayışından uzaklaşılmasına tanık olunmuştur. İnsan, inanç ve kent arasında ilişkileri gözeten bu çalışmada sosyoloji ve psikoloji gibi disiplinlerin açımlamalarından yararlanılarak, genelde edebiyatın özelde öykünün bireysel ve toplumsal değişim ve dönüşümlere etkili ve verimli bir yansıtma mekanizması olup olmadığı, 2000 sonrasının öyküleri üzerinden değerlendirilmeye çalışılmıştır.
Mehmet Nail Tuman ve Tuhfe-i Nailİ'si (inceleme-metin-indeks Sayfa 1-100)

Tuhfe-i Naili, Türk Edebiyatı'ndaki tezkirecilik geleneğinin XX. yüzyıldaki son ve önemli örneklerinden birisidir. Tuhfe-i Naili'nin müellifi olan Mehmet Nail TUMAN, eserini şuara tezkireleri başta olmak üzere 72 farklı kaynaktan yararlanarak hazırlamıştır. Mehmet Nail TUMAN, şairlerin kısa biyografilerini alfabetik sıra ile vermiştir. Şairlerin çoğunun şiirlerinden örnekler vermiş, hangi kaynaklardan yararlandığını cilt ve sayfa numaraları ile birlikte kaydetmiştir. Tuhfe-i Naili'deki bazı şairlerin adları hiçbir kaynak eserde geçmemektedir. Mehmet Nail TUMAN, bu şairleri, kütüphanelerde bulunan divanlarını inceleyerek belirlemiş ve eserine eklemiştir. Bu araştırma temelde üç ana bölümden oluşmaktadır. Birinci bölüm, Tuhfe-i Naili'nin müellifi Mehmet Nail TUMAN'ın hayatı, şahsiyeti ve eserleri hakkındadır. İkinci bölümde, Tuhfe-i Naili'nin kaynaklarına ve bunlar hakkında yapılmış çalışmalara değinilmiştir. Bu bölümde eserdeki 388 şairin, meslek gruplarına, yüzyıllarına, memleketlerine göre sınıflandırılması bulunmaktadır. Ayrıca divanı olan şairlerin listesi çıkarılmıştır. Üçüncü bölümde eserin 1 .-100. sayfalarının transkribe edilmiş metni bulunmaktadır. Transkribe edilen metne eklenen bilgiler, köşeli parantezler içinde gösterilmiştir.
Cumhuriyet Dönemi gezi edebiyatinda Almanya (1923 - 1950)

Osmanlı Devleti, yurt dışına öğrenci gönderme politikasını on dokuzuncu yüzyılda yürütmeye başlamıştır. Batı örnekli düzenlemelerin başında 'eğitim' gelir. Özellikle Paris, Berlin ve Londra'ya askeri alanda tahsil almak için öğrenciler gönderilmiştir. Türk aydınının Fransa'ya ilgisi ve Fransa'nın Türk yazınına etkisi tanzimat döneminde başlar. Diğer Avrupa ülkelerine giden aydınların sayısı daha azdır. Cumhuriyet sonrası bu oran dengelenmeye başlar. Daha sonra bu etki yavaş yavaş kaybolur ve Türk yazını özgün kimliğine kavuşur. Osmanlı Devleti'nin yıkılmasından sonra kurulan yeni Türkiye Cumhuriyeti Devleti de yurt dışına öğrenci göndermeye devam etmiştir. Cumhuriyet döneminde ve sonrasında Avrupa'ya giden aydınların sayısı oldukça fazladır. TBMM, 1924'te yurt dışına öğrenci göndermek için talimat vermiştir. 1929 yılında yurt dışına öğrenci gönderimi kanunlaşmıştır. Avrupa'ya pek çok bilim alanında öğrenci gönderilmiştir. Gelişen ekonomisi ile hemen her dönemde cazip olmuştur. Bu çalışmada, Almanya'ya gönderilen aydınlar ve Türk edebiyatına bıraktıkları ele alınacaktır. Türkler, Almanya'ya eğitim için ve daha sonra İkinci Dünya Savaşı'ndan doğan işçi ihtiyacı için göç etmişlerdir. Geçmişte Almanya ve Osmanlı Devleti'nin ilişkileri hep güçlü olmuştur. İki devlet arasındaki bu güçlü bağlar, savaşlarda müttefik olmayla da yakından ilgilidir. Almanya'nın yeni kurulan Türkiye Cumhuriyeti ile ilişkileri yine güçlü olmaya devam etmiştir. Savaşlardan aldığı darbelere rağmen hızla iyileşen ve ilerleyen Almanya, Türkiye için örnek alınan, gelişmiş bir ülkedir. Almanya'nın disiplini, bilim anlayışı ve eğitim alanındaki üstün başarısı; dünya genelinde, yaşamak için başlıca tercih sebeplerinden olmuştur. Türkiye'de, cumhuriyet döneminde ve sonrasında ulaşım imkanları geliştikçe yurt dışına daha çok çıkılmıştır. Almanya'nın tercih edilmesindeki sebepler bu araştırmanın konusuna dahil edilecektir. Sabahattin Ali ve Melahat Togar'ın da içinde bulunduğu yedi kişilik bir grup Türk devleti tarafından 1928 yılında Almanya'ya eğitim için gönderilir. Bu ve bunun gibi çeşitli seyahatlerin sebepleri araştırılacaktır. Ahmet Haşim'in 'Frankfurt Seyahatnamesi' isimli eserinde Almanya izlenimleri ele alınacak, Nevzat Üstün'ün 'Almanya Beyleri' isimli eserine ve Tezer Özlü'nün anılarına da yer verilecektir. Cumhuriyetin ilk yıllarından 1980'lere kadar Almanya hakkında izlenimler çalışmanın konusuna girecektir.
Türk masallarında Keloğlan tipi

Türk masalları içinde müstakil bir yere sahip olan masallardan biri de Keloğlan masallarıdır. Bunlar, Türk dünyasının çeşitli bölgelerinde ve Anadolu coğrafyasında benzer veya farklı adlarla anlatılsa da Keloğlan tipi ekseninde birleşmektedirler. Dünya edebiyatlarında da benzerleri bulunan bu tipin Türk kültüründeki karşılığı Keloğlan'dır. Bu çalışmada, Keloğlan tipinin fiziksel, sosyal ve ruhsal olarak çizdiği tablolar üzerinde durulmaya çalışılmış, tipi hazırlayan donanımlar ve mitik göstergeler değerlendirilmiştir. Çalışma metodu olarak da dağınık halde bulunan örnek masal metinlerinden yola çıkılarak kahramanlık mitosu ekseninde masal kahramanı Keloğlan'ın aşamaları ortaya konmaya çalışılmıştır.
Feyyaz Kayacan'ın öykücülüğü

Feyyaz Kayacan 1950 sonrası Türk öykücülüğünün öncü yazarlarındandır. Yurt dışında Feyyaz Fergar adıyla tanınır. Hayatının büyük bir bölümünü yurt dışında geçirmiş olması nedeniyle dönemin edebiyat ortamından uzak kalmıştır. Üç dilde şiirler yazan Feyyaz Kayacan birçok türde eserler vermesinin yanında öykücülüğüyle tanınır. Bu çalışmada Feyyaz Kayacan'ın hayatı ve sanatının yanında öykücülüğü hakkında incelemeler yapılmıştır.
Language variation in 'Three Popular Turkish Plays'

Bu çalışmada 1980'lerde Türk toplumunun büyük bir kesiminin ilgiyle izlediği ve nükteli bulduğu üç oyun Yasaklar, Aşk Olsun ve Beyoğl u Beyoğl u toplum bilim kavramları kullanılarak analiz edildi. Toplumsal, kültürel ve ekonomik geçmişşleri göz önüne alınmaksızın pek çok kişinin bu oyunları beğeniyle izlemesinin bir nedeni oyunlarda yaşamın hemen her safhasının nükteli bir şekilde değinilmesiydi. Bu çalışmada amaç bir metnin nükteli olabilmesi için gerekli ve yeterli koşulları ortaya koymayı amaçlayan anlambilim kuramı yardımıyla bu oyunlardaki nüktenin hangi dil türleri aracılığıyla sağlandığının sunulmasıydı. Sayıltı, bu oyunlardaki nüktenin belirli dil türleri, ön sayıltı- lar ve sezdiriler aracılığıyla sağlandığıdır. Bölüm I'de dramanın insan yaşamındaki önemi ve yeri ve dramanın öğelerinden biri olan dil ele alınmıştır. Bölüm H'de toplum ve dil ilişkisi açıklanmış ve dil türleri tanımlanmıştır. Bölüm IU'de 'mizah' tanımlanmış ve çeşitli bilim adamlarınca ileri sürülen mizah kuramları anlambilim kuramına ağırlık verilerek açıklanmıştır. Bölüm IV'de bu üç popüler oyunlardan seçilmiş metinler bölüm II ve IH'ün ışığı altında analiz edildi. Sonuç bölümünde çalışmanın sonuçları özetlenmiştir.
Modernleşme sürecinde iktidar-taşra ilişkileri: Türk edebiyatında 'taşra'

Bu tezde, taşranın modernite bağlamında geçirdiği değişim sürecinin edebi metinler üzerinden tartışılması amaçlanmıştır. Edebiyatın analiz konusu yapılması, öncelikle ideoloji ve estetik kategorisinin birlikte tartışılmasını gerektirmiştir. Modernite ile dağılan dünyaya dair bütünlük duygusunun edebiyat ile telafisine yönelik eğilim ile taşranın içerilmesine işaret eden modern ulus devletin bütünleştirmeci stratejileri arasındaki ilişkiler analiz edilmeye çalışılmıştır. Modernite, ulus devlet oluşum sürecinde taşranın rolünü ve konumunu değiştirmiştir. Modernitenin bozarak yeniden inşa etmeye giriştiği 'bütünlüklü dünya' tahayyülü, taşranın geçirdiği dönüşümün itici gücünü oluşturmaktadır. Taşranın dönüştürülme ihtiyacı, bütün tarafından içerilme zorunluluğundan doğmuştur. Taşranın geçirdiği söz konusu değişimi edebi metinler üzerinden takip etmek mümkündür. Bu çerçevede tezin ilk bölümünde modern bir tür olan roman ekseninde, edebiyat ile ideolojinin işleyiş mekanizmaları tartışılmıştır. İkinci bölüm taşra ile siyasi iktidar arasındaki ilişkilerin Osmanlı İmparatorluğu'ndan Türkiye Cumhuriyeti'ne doğru ilerleyen tarihsel süreçteki seyrine ayrılmıştır. Üçüncü ve son bölümde ise ilk iki bölümde ortaya konan teorik çerçeve uyarınca taşranın edebiyattaki temsilleri, bütünün parçası haline getirilmeye çalışılan taşranın değişiminin söylemsel formları tartışılmıştır. Tezin teorik çerçevesi uyarınca öne çıkan isimler ise Lacan, Lukacs ve Bahtin olmuştur.
16. yüzyıl tezkirelerinde bilgi akışı

16. Yüzyıl Tezkirelerinde Bilgi Akışı adını verdiğimiz çalışmada devrin dört büyük şairi esas alınmıştır. Bu dört şairin biyografikbilgileri, örnek beyitleri ve haklarında nakledilen anekdotlar bir araya getirilerektasnif ve içerik değerlendirmesi şeklinde incelemeye tabi tutulmuştur. Birinci bölümde, şairler hakkındaki bilgiler belirli