turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Üst ve alt solunum yolu enfeksiyonu ile başvuran çocuklarda antijen tarama yöntemi ile viral etkenlerin belirlenmesi

GİRİŞ: Akut solunum yolu enfeksiyonları çocukluk çağında önemli bir morbidite ve mortalite nedenidir. Çocukluk çağında hastaneye en sık başvuru nedenleridir. Üst solunum yolu enfeksiyonları poliklinik hastalarının %24.1'ini oluşturmaktadır. Ülkemizde 0-1 yaş bebek ölümlerin %48.4'ünden, 1-4 yaş arası %42.1'inden alt solunum yolu enfeksiyonları sorumludur. Akut solunum yolu enfeksiyonların %80-90'ında viruslar etkendir. Başlıca viral etkenler influenza virüs, adenovirüs, Respiratuar sinsisyal virus dir. AMAÇ: Çalışmada üst ve alt solunum yolu semptomu ile başvuran olguların nazofaringeal sürüntü örneklerinde duyarlı bir yöntem olan antijen tarama yöntemi ile influenza virüs, adenovirüs, RSV sıklığı ve klinik özellikleri belirlendi. Aydın ilinde, aylara göre influenza virüs, adenovirüs, RSV epidemiyolojisi değerlendirilmesi amaçlandı. GEREÇ VE YÖNTEM: ADÜ Tıp Fakültesi Çocuk Sağlığı ve Hastalıkları Solunum ve alerji bölümüne, Eylül 2009 -Temmuz 2010 tarihleri arasında üst ve alt solunum yolu şikayetleri ile başvuran 0-13 yaş arasındaki 200 çocuk çalışmaya alındı. Coris Bioconsept marka enzim immünassay yöntemi ile nazofaringeal sürüntü örneklerinde RSV, influenza ve adenovirüse ait antijenler tarandı. İstatistiksel analizler için SPSS for Windows 14.0 programı kullanıldı. Tanımlayıcı istatistiklerde yüzde, sayı ve ortalama standart sapma değerleri hesaplanırken, gruplar arası karşılaştırmalarda ki-kare testi ve Fisher'in kesin testi kullanıldı. Tip 1 hata düzeyi ? 0.05 olarak kabul edildi. BULGULAR: 200 olgunun %54'de (108 olgu) viral etken saptandı. En sık influenza virus %32 (64 olgu), ardından RSV %11 (22 olgu) ve adenovirus %11 (22 olgu) etken idi. %3 olguda (6 olgu) birden fazla etken saptandı. Olguların %43'ü (86 olgu) kız, %57'si (114 olgu) erkekti. %39. 5 (79 kişi) ilk iki yaş içinde, %60. 5 (121 olgu) 2 yaş ve üzerinde idi. iki yaş altı grupta RSV pozitifliği anlamlı olarak yüksek saptandı. Ev ortamında benzer hastalık öyküsü influenza pozitif olgularda anlamlı düzeyde yüksek saptandı (p<0.001). Olguların %11.5'i bir yıl boyunca antibiyotik tedavisi kullanmamışken, %56.5'i dört ve daha az, %32'si beşden fazla sayıda antibiyotik almıştı. Virüs pozitif olguların aylara göre dağılımı incelendiğinde, RSV mart ayında, influenza eylül ve şubat aylarında, adenovirus haziran ayında en yüksek oranda pozitif saptandı. RSV pozitifliği ile ateş yükseliği, hırıltı, ince ral, çekilme, infiltrasyon olması arasında istatistiksel olarak anlamlı ilişki saptandı. İnfluenza pozitif olgularda boğaz ağrısı, burun akıntısı, ateş yüksekliği, öksürük, kas ağrısı semptomları anlamlı iken adenovirus pozitifliği ile akut otitis media arasında anlamlı ilişki saptandı (p<0.05). SONUÇ: Üst ve alt solunum yolu enfeksiyonu ile başvuran çocuklarda influenza virus %32, ardından RSV %11 ve adenovirus %11 etken idi. Çalışmada nazofarengeal sürüntü örneğinde hızlı test yöntemi ile etyolojiye yönelik viral etken belirlenmesi ile gereksiz antibiyotik kullanımının önüne geçileceği vurgulandı.
Acil serviste travma ile izlenen çocuk hastaların retrospektif değerlendirilmesi

Bu araştırma, acil serviste travma ile izlenen çocuk hastaların değerlendirilmesi amacıyla gerçekleştirilmiştir. Araştırmada veriler Ocak 2014 -Ocak 2017 tarihleri arasında acil serviste travma nedeniyle izlenen 0-72 ay grubu 1237 çocuğun acil servis kayıt defteri, hekim-hemşire izlem formlarının araştırmacı tarafından hazırlanan 'Veri Toplama Formu' kullanılarak retrospektif olarak incelenmesiyle toplanmıştır. Araştırmada elde edilen veriler SPSS 21.0 programı kullanılarak analiz edilmiştir. Araştırmaya dahil edilen çocukların %57,2'si erkek, %35,7'si 0-12 ay grubunda olduğu belirlenmiştir. Çocuk hastaların %48,7'si kendi mesafesinden düşme, %13,6'sı çarpma, %13,4'ü yüksekten düşme nedeni ile acile başvurmuştur. Çocukların %67,4'ünün baş boyun yer alanması, %28,9'unun ekstremite yer alanması ile acile getirildikleri saptanmıştır. Çocukların cinsiyeti ile; acile başvurduğu mevsim, başvurma sıklığı, acilde kalma süresi ve tedavi sonrası durum arasında ilişki olmadığı belirlenmiştir (p>0,05). Çocukların başvuru nedenleri ile cinsiyetleri arasındaki ilişki incelendiğinde; kız çocukların daha çok kolunu çekerek travma; erkek çocukların ise yabancı cisim yutma, baş boyun, ekstremite ve toraks yer alanması yaşadıkları belirlenmiştir (p<0,05). Diğer başvuru nedenleri ile cinsiyet değişkeni arasındaki fark anlamsızdır (p>0,05). Çocukların yaş grupları ile diğer değişkenler karşılaştırıldığında; 0-12 ay grubunun diğer yaş gruplarına göre daha uzun süre acilde kaldığı; 0-12 ay grubunun en sık yüksekten düşme; 13-36 ay grubunun kolunu çekme ve göze kulağa buruna yabancı cisim kaçması; 37-72 ay grubu çocukların daha sık çarpma, sıkışma ve burkulma nedeniyle acile başvurdukları belirlenmiştir (p<0,05). Çocukların tedavi sonrası taburculuk, sevk ya da yatışları ile yaş grupları arasında bir ilişki yoktur (p>0,05). Çocukların yaş gruplarına göre yer alanma bölgelerine bakıldığında; baş boyun yer alanmasının 0-12 ay grubunda en yüksek olduğu, yaş arttıkça ise ekstremite yer alanmalarının arttığı, toraks yer alanmalarında ise 0-12 ay grubu ve 37-72 ay gruplarında daha sık görüldüğü dikkati çekmektedir (p<0,05). Araştırmadan elde edilen sonuçlar doğrultusunda 0-72 yaş grubunda karşılaşılan bu travmaların, ailenin çocuğun gelişim özelliklerini göz önünde bulundurarak alacağı bazı önlemler ile engellenebileceği düşünülmektedir.
Van il merkezinde 0-5 yaş grubu çocuklarda malnütrisyon prevalansı ve etkileyen faktörler

Bu çalışmada, Van il merkezinde 0-5 yaş grubu çocuklarda malnütrisyon prevalansının belirlenmesi ve malnütrisyonun bazı değişkenlerle olan ilişkisinin incelenmesi amaçlandı. Kesitsel nitelikte olan bu çalışmaya 0-5 yaş grubundan 702 çocuk alındı. Çocuklar, ailelerin beyanına göre; düşük, orta ve yüksek sosyo-ekonomik düzey olmak üzere üç gruba ayrıldı. Düşük, orta ve yüksek sosyo-ekonomik düzeye göre gruplardaki sayılar sırasıyla 152, 329 ve 222 idi. Gomez sınıflaması kullanılarak yapılan değerlendirmede; 702 çocuğun %26.2'sinin hafif, %7.1'inin orta ve % 1 .2'sinin ağır derecede malnütrisyonlu olduğu tespit edildi. Z skoru kullanılarak -2SD ve altında kalan değerler ölçüt alınarak bakıldığında boya göre ağırlık, yaşa göre ağırlık ve yaş göre boy oranları; sırasıyla %16.2, % 19.7 ve %17. 7 idi. Bu oran; Türkiye Nüfus ve Sağlık Araştırması 2008 verilerine göre bölgesel oranlarla örtüşürken, Türkiye geneline göre yüksekti. Bu durum, Van'ın son yıllarda çok göç almasına, düşük sosyoekonomik koşullara, anne ve/veya babanın eğitim seviyesinin düşüklüğüne ve coğrafik şartlara bağlanabilir. Gebelikler arasındaki süre, prematür doğum, ilk 4 ay içerisinde formül mama veya inek sütü başlama, anne sütünü 4 aydan azalma, ek besinlere erken başlama, gebelik sayısının fazla olması, düzenli multivitamin ve D vitamini almama, kronik hastalığa sahip olma, sosyo-ekonomik durumun düşük olması, anne-baba akrabalığı olması, babanın eğitim seviyesinin düşük olması ve babanın işsiz olması değişkenlerinin malnütrisyon gelişimi ile istatistiksel olarak anlamlı ilişkisi olduğu tespit edildi. Malnütriyon gelişimi ile kardeş sayısı, ailenin kaçıncı çocuğu olduğu, ölen ve/veya düşük kardeş öyküsü, evde yaşayan kişi sayısının çokluğu, bağışıklanma, sağlık çalışanlarının ziyaret sayısı, annenin yaşı, eğitim durumu ve mesleği, annenin sigara kullanımı, annenin alkol ve madde bağımlılığı, ailenin sosyal güvencesinin olması ile babanın yaşı arasında istatistiksel olarak anlamlı ilişki saptanmadı. Bir çocuğun büyümesinin normal olması, onun sağlıklı olduğunun bir göstergesidir. Çocukların büyümesinin izlenmesinde ve beslenme durumlarının değerlendirilmesinde antropometrik ölçümler önemli yer tutmaktadır. Bu çalışma ile, ilimizin de içinde bulunduğu düşük sosyo-ekonomik göstergelere sahip bölgelerde malnütrisyonun önlenmesinde anne sütü alımının, aile planlamasının ve büyümenin düzenli takibinin önemi saptandı.
Sağlık profesyonellerinin hastanede yatan çocuğun bakımına ebeveyn katılımına yönelik görüş ve uygulamaları

Araştırma; çocuk kliniklerinde çalışan sağlık profesyonellerinin, hastanede yatan çocuğun bakımına ebeveyn katılımı konusunda görüş ve uygulamalarının belirlenmesi amacıyla tanımlayıcı ve ilişki arayıcı olarak planlandı. Araştırma Konya İli kent merkezinde yer alan dört hastanenin çocuk kliniklerinde çalışan, araştırmaya katılmayı kabul eden 155 sağlık profesyoneliyle Mart-Mayıs 2014'te yapıldı. Veriler 'Sağlık Profesyonellerinin Sosyodemografik ve Mesleki Özellikleri Bilgi Formu' ve 'Sağlık Profesyonellerinin Hastanede Yatan Çocuğun Bakımına Ebeveyn Katılımına Yönelik Görüş ve Uygulamaları Anket Formu' ile toplandı. Veriler, bilgisayar ortamında sayı, yüzde, ortalama, standart sapma, ki-kare testleriyle değerlendirildi. Araştırmada sağlık profesyonellerinin %81,9'u ebeveynin bakıma katılımının 'çocuğun korku ve anksiyetesini giderme' ve 'çocuğun acı veren uygulamalar ile baş etmesini kolaylaştırmaya' sebep olduğunu bildirdi. 'Ebeveynin, çocuğun bakım ve tedavisi ile ilgili her şeyi bilmesine yol açabilir' (%74,8) ve 'hemşire ve aile arasındaki profesyonel iletişimi sosyal iletişim şekline döndürebilir' (%81,3) görüşlerine sağlık profesyonelleri katıldı. Sağlık profesyonelleri kurumlarında ebeveynin bakıma katılımı ile ilgili yazılı düzeleme olduğunu (%60,6) belirtti. Sağlık profesyonellerinin %87,1'i ebeveynin bakıma katılımına izin verdiği bulundu. Ebeveynin cinsiyeti, çocuğun hastalık süreci, ebeveynin iletişim becerisi ve çocuğun yaşının izin vermeyi etkilediği bulundu. Tanı ve tedavi süreçlerinde yapılan girişimsel uygulamalara ebeveynin katılımı çoğunlukla 'sadece gözlem yapma, ortamda bulunmasına izin verme' şeklinde belirtildi. Çocuğun hayati risk taşıdığı durumlarda ebeveynin ortama alınmadığı bulundu. Ebeveynin bakıma katılımı;'tanı ve tedavi süreçlerinde yapılan diğer uygulamalarda' çoğunlukla hemşire ile birlikte yapma şeklindeydi. Ebeveynin bakıma katılımı ilaç uygulamalarında çoğunlukla hemşire ile birlikte yapma' veya 'sadece ortamda bulunma, gözlem yapmasına izin verme şeklindeydi. 'Elektronik malzemelerin kullanımı-takibi' ile 'çocuğun vital bulgularının alınmasında' ebeveynin çoğunlukla sadece ortamda bulunmasına ve gözlem yapmasına izin verildiği bulundu. Ebeveynin bakıma katılımı, çocuğun diğer gereksinimleri ve hijyen ihtiyacının karşılanmasında; tek başına yapma, hemşire ile birlikte yapma ya da sadece gözlem yapma şeklinde bildirildi. Sağlık profesyonelinin 19-32 yaş arasında olması, kadın olması ve lisans mezunu olmasının ebeveynin bakıma katılımına izin vermeyi olumlu etkilediği bulundu (p<0,05). Sonuç olarak; sağlık profesyonellerinin hastanede yatan çocuğun bakımına ebeveyn katılımını büyük oranda destekledikleri bulundu. Ebeveynin bazı girişimsel uygulamalarda ortama alınmadığı ancak diğer uygulamalarda farklı oranlarda ebeveynin ortamda bulunmasına, gözlem yapmasına hemşire ile birlikte yapmasına veya tek başına yapmasına izin verildiği saptandı.
Kraniyal manyetik rezonans görüntülemeleri normal olan veya nonspesifik bulgular saptanan serebral palsili çocuklarda manyetik rezonans spektroskopi ile bazal ganglionlardaki metabolit profilinin belirlenmesi ve öğrenme güçlüğü ile ilişkisinin saptanması

Manyetik rezonans spektroskopi beynin kimyasını araştırmak için kullanılan güvenli, noninvazif bir tekniktir. Çalışmamızda beyin manyetik rezonans görüntülemeleri normal olan serebral palsi ' li çocuklarda bazal ganglionlar ' daki metabolit profilini belirlemek ve öğrenme güçlüğü ile ilişkisini saptamak amaçlanmıştır. Çalışmamıza SP tanısıyla takipli, beyin MRG' leri normal olan veya nonspesifik bulgular saptanan 30 çocuk alındı. Kontrol grubu ise beyin MRG ve nörolojik muayeneleri normal olan 30 çocuktan oluşturuldu. MRS, bilateral BG bölgelerine yerleştirilen tek voksel tekniği ile yapıldı. Kolin, kreatin, N-asetilaspartat ve miyoinozitol konsantrasyonlarına uyan sinyaller ile birlikte Cho/Cr, mI/Cr, NAA/Cr, NAA/Cho, NAA/mI oranları değerlendirildi. Her çocuğa California Sözel Öğrenme Testi-Çocuk Versiyonu uygulandı. SP grubunda sağ BG NAA, Cr, Cho değerleri ile NAA/Cr, NAA/mI oranları kontrol grubuna göre anlamlı derecede düşük, mI/Cr oranı ise anlamlı düzeyde yüksek saptandı. Sol BG NAA değeri ve NAA/Cr, NAA/mI, NAA/Cho oranları SP grubunda kontrol grubuna göre anlamlı derecede düşük saptandı. CSÖT-Ç uygulamasında A listesi toplam denemeler, A listesi deneme 1 ve deneme 5, B listesi, A listesi kısa ve uzun gecikmeli serbest ve ipucuyla hatırlama puanları, semantik kümelenme sayısı, orta bölge doğru hatırlama yüzdesi, ayrımlanabilirlik SP grubunda kontrol grubuna göre anlamlı derecede düşük saptandı. Son bölge doğru hatırlama yüzdesi, toplam karışma sayısı ve cevap eğilimi anlamlı düzeyde SP grubunda yüksek bulundu. SP grubunda, sağ ve sol BG metabolit oranları ile sözel öğrenme testi sonuçları arasında istatistiksel olarak anlamlı ilişki saptanmadı. Beyin MRS, MRG'leri normal olan SP'li hastalarda altta yatan nörokimyasal anormalliklerin gösterilmesinde yararlı bir tanı yöntemidir. Beyin MRS'deki metabolit değişikliklerinin, öğrenme ve bellek fonksiyonundaki yetersizliklerin erken dönemde tespit edilmesi, SP'li hastaların uygun zamanda rehabilitasyon ve eğitim sürecine girmelerine olanak sağlayabilir.
Birincil baş ağrısı tanısı alan çocukların ruhsal değerlendirmesi, annelerinde ruhsal belirti sıklığının taranması ve aile işlevlerinin incelenmesi

Amaç: Bu çalışmada birincil baş ağrısı tanısı alan çocukların ruhsal bozukluk eşhastalanım oranlarının araştırılması, aile işlevlerinin değerlendirilmesi, annelerinde ruhsal belirti sıklığının saptanması ve migren, GTBA ve kontrol grupları arasında bu veriler açısından farklılık olup olmadığının incelenmesi amaçlanmıştır. Yöntem: Çalışmamıza, Çocuk Nörolojisi Bilim Dalı polikliniğinde, migren (n=30) ve GTBA (n=31) tanısı alan 8-17 yaş arası 61 çocuk alınmıştır. Kontrol grubunu ise nörolojik olmayan bir yakınmayla genel çocuk hastalıkları polikliniğine başvuran çocuklar (n=30) oluşturmuştur. Ruhsal bozukluk tanıları Okul Çağı Çocukları İçin Duygulanım Bozuklukları ve Şizofreni Görüşme Çizelgesi-Şimdi ve Yaşam Boyu Şekli uygulanarak belirlenmiştir. Çalışmaya katılan çocuklara, Çocuklar için Depresyon Ölçeği, Çocuklar için Durumluk ve Sürekli Kaygı Envanteri, Çocuklar için Yaşam Kalitesi Ölçeği, Coopersmith Benlik Saygısı Ölçeği Çocuk Formu ve annelere Belirti Tarama Listesi ve Aile Değerlendirme Ölçeği doldurtulmuştur. Bulgular: Ruhsal bozukluk sıklığı migren grubunda %43.3, GTBA grubunda %51.6, kontrol grubunda ise %16. 7 olarak bulunmuştur. Migren ve GTBA tanısı alan çocuklarda depresyon ve kaygı puan ortalamalarının yüksek, benlik saygısı puan ortalamalarının düşük olduğu saptanmış olup, yaşam kalitelerinin tüm alanlarda bozulduğu görülmüştür. SCL-90-R ile yapılan değerlendirmede GTBA grubundaki annelerin genel belirti düzeyinin migren ve kontrol gruplarındaki annelere göre daha yüksek olduğu saptanmıştır. Aynı ölçeğin alt ölçek puanları değerlendirildiğinde ise migren ve GTBA grubunda somatizasyon puan ortalamalarının kontrol grubuna göre yüksek olduğu görülmüştür. Ayrıca aile işlevlerindeki bozulmanın GTBA grubunda daha belirgin olduğu bulunmuştur. Tartışma: Çalışmamızın sonucunda birincil baş ağrısı tanısı alan çocuk ve ergenlerin ruhsal açıdan etkilendikleri, özellikle GTBA etyolojisinde psikososyal risk etkenlerinin önemli bir yeri olduğu düşünülmüştür.
Çocukluk çağı primer malign kemik tümörlü olguların retrospektif değerlendirilmesi

Çalışmamızda Ondokuz Mayıs Üniversitesi Çocuk Hematoloji-Onkoloji Bilim Dalı'nda takip ve tedavi edilen 28'i Osteosarkom ve 27'si Ewing Sarkom toplam 55 olgunun epidemiyolojik ve klinik özellikleri, tedavi sonuçları, uzun dönem komplikasyonları retrospektif olarak incelendi. Osteosarkomlu olguların (n=28) ortalama tanı yaşı 13.4 2. 5 yıl ( 8.1 -17. 1 yaş) olup, erkek/kız oranı 1 olarak saptandı. En sık başvuru yakınmalarının lokalize ağrı (%96.4) ve şişlik (%100) olduğu görüldü. Primer tümör bölgesi 26 olguda (%92.9) uzun kemiklerde, 2 olguda (%7.1) aksiyel kemiklerde saptandı. Primer lezyonun yerleştiği kemikler sırasıyla femur (%60.7), tibia (%17.8) ve humerus (%10.7) idi. Histopatolojik incelemede konvansiyonel tip % 89.3 ile en sık görülen alt tip idi (n=25) ve çoğunluğu osteoblastik tipten (%82.1) oluşmaktaydı. Diğer histopatolojik alt tipler telenjiektatik (n=2) ve parosteal osteosarkom (n=1) olarak saptandı. Olguların %32.1' inde uzak metastaz (n=9) ve %17.9' unda skip metastaz (n=5) olmak üzere toplam 14 olguda (%50.0) tanı sırasında uzak yayılım saptandı. 18 olguya (%72) neoadjuvan kemoterapi, 20 olguya (%90.9) adjuvan kemoterapi uygulandığı tespit edildi. Olguların 12'sine ekstremite koruyucu cerrahi, 10'una amputasyon yapıldığı saptandı. Osteosarkom olgularının ortalama ve ortanca izlem süreleri sırasıyla 102 ay ve 40.5 ay idi (en fazla 231 ay). Sağ kalım analizleri sonucunda toplam sağ kalım oranı %36.6 12. 1 olarak saptandı. Ewing Sarkomlu olguların (n=27) ortalama tanı yaşı 11.36 3.98 yıl ( 8 ay- 17.9) olup, erkek/kız oranı 1.7 olarak saptandı. En sık başvuru yakınmalarının lokalize ağrı (%96.3) ve şişlik (%100) olduğu görüldü. Primer tümör bölgesi 16 olguda (%59.3) uzun kemiklerde, 11 olguda (%40.7) aksiyel kemiklerde saptandı. Primer lezyonun yerleştiği kemikler sırasıyla femur (%26), tibia (%14.8), pelvis (%14.8) ve fibula (%11.1) idi. Başvuru anında 3 olguda ( %11. 1 ) kemik iliği tutulumu tespit edildi. Toplam 9 olguda (%33.3) tanı sırasında uzak yayılım saptandı. 23 olguya (%92) neoadjuvan kemoterapi, 17 olguya (%77.2) adjuvan kemoterapi uygulandığı tespit edildi. Olguların 13'üne ekstremite koruyucu cerrahi, 2'sine amputasyon yapıldığı saptandı. Radyoterapi olguların %65.3'ünde uygulandı (n=17) ve radyoterapi yeri 11 olguda primer tümör bölgesine, 5 olguda metastaz bölgesine, 1 olguda hem primer tümör hem metastaz bölgesine yönelik idi. Ewing Sarkom olgularının ortalama ve ortanca izlem süreleri sırasıyla 35.5 ve 19 ay (en fazla 355 ay) idi. Sağ kalım analizleri sonucunda toplam sağ kalım oranı %22.4 10. 9 olarak saptandı. Sonuç olarak osteosarkom ve Ewing Sarkomu çocukluk çağı ve adölesan dönemde en sık görülen malign kemik tümörleridir. Malign kemik tümörlü olgularda son yıllarda yoğun sistemik ve lokal tedavi rejimlerinin kullanılması, ekstremite koruyucu cerrahi oranlarının artması sonucu sağ kalım oranlarında artış sağlanmıştır. Bu hastaların tedavisi multidisiplinerdir ve tedavide uzun dönem sağkalım yanında fiziksel, psikolojik ve mesleki disfonksiyonları en aza indirmek ve yaşam kalitesini artırmak amaçlanmalıdır.
5-7 yaş çocuklarında aile kavramının gelişimini etkileyen faktörlerin incelenmesi

Aile kavramı; tarihsel gelişim içinde ve toplumlara göre farklı anlamlar taşımakla birlikte, içinde evrensel kabul edilen baza gelişimsel olayların yaşandığı sosyal bir birimi ifade etmektedir. Bu sosyal birimi oluşturan bireylerin birbirlerine karşı güçlü bağlılıkları ve sadakatleri uzun yıllar sürmektedir. Bu nedenle de aile kavramına en ayırdedici anlamım yükleyen bu kalıcılık özelliğidir. Okul öncesi dönem çocuğunda aile kavramı gelişimi çocuk, aile, ve eğitim kurumu ile yalandan ilişkilidir. Aile kavramı gelişimin bilinmesi ve saptanması çocukla ilgilenen yetişkine yön gösterir. Bu araştırmanın amacı; 5-7 yaş grubundaki çocuklarda aile kavramının gelişimini ve aile kavramının gelişimine etki eden faktörleri tespit etmektedir. Bu araştırma içinde yer alan ikinci çalışma ise; çocukların aile kavramı gelişimine ek bir belirleyici sağlamak amacıyla, 'Sınıfa dahil etme' becerisini kullanarak, çocuğun bilişsel yetenek düzeyi ile ilgili olan sınıflandırmanın ölçülmesidir. Tarama modelinde yapılan çalışmanın örneklemini İstanbul ilindeki okullar arasından tesadüfi örneklem yöntemi ile belirlenen, özel ve resmi anaokulu ve ilköğretim birinci sınıflara devam eden 5-7 yaş grubu 133 kız, 195 erkek olmak üzere toplam 328 çocuk oluşturmaktadır. Araştırmada, araştırmacı tarafindan aile çeşitliliğini belirlemeye yönelik olarak geliştirilen Aile Tanımlama Formu, Sınıflama Yeteneği Ölçüm Formu ve Kişisel Bilgiler Anketi kullanılmıştır. Araştırmada elde edilen verileri analiz etmek amacıyla varyans analizi, t-testi, pearson istatistik teknikleri kullanılmıştır. Aile kavramının kazanılma düzeyinin; çocuğun yaşına, anne-babanın eğitim seviyesi, yaşı ve meslek durumuna göre anlamlı düzeyde farklılaştığı görülmektedir. Sınıflama kavramınm; çocuğun yaşma göre anlamlı düzeyde farklılaştığı görülmüştür. Yaş alt gruplarında sınıflama kavramı ile aile kavramı arasında anlamlı bir ilişkinin olduğu tespit edilmiştir. u
Cumhuriyet Üniversitesi Tıp Fakültesi Acil Tıp Anabilimdalına başvuran pediatrik travma olgularının retrospektif olarak analizi

AMAÇ: Travma gelişmiş ülkelerde 1-14 yaş grubu çocuklarda en önemli ölüm nedenidir. Bu çalışmanın amacı bölgemizdeki pediatrik travma olgularında, travma türleri, yaş gruplarına göre değişimi, aylara göre sıklığı, nedenler, vücutta oluşturduğu patolojiler ve bu patolojilerin tanılanmasında kullanılan yöntemler, olguların travma türüne göre acil servise başvuru süreleri, literatür doğrultusunda irdelenip, sonuçlarını tespit ederek bu yer alanmaların önlenmesi için öneriler sunmaktır. YÖNTEM: Geriye dönük olarak gerçekleştirilen bu çalışmada, 1 Ocak 2006 ve 31 Aralık 2008 tarihleri arasında hastanemizin acil servisine başvuran çocuk travma hastalarının dosyaları, acil servis kayıt defterleri ve hastane arşivi taranarak incelendi. BULGULAR: Çalışma döneminde acile servise 0-16 yaş arası 1293 çocuk başvurmuştu. Bunların % 69 ,30'u erkekti. En fazla hastanın mayıs-ekim ayları arasında başvurduğu ve bu durumun ağustos ayında en fazla olduğu saptandı. Yaralanma nedenleri arasında düz zeminde çarpma-düşmeler ilk sırada, trafik kazaları ise ikinci sırada yer almaktaydı. Yaralanmanın ilk bir saatinde olguların %37.40'ının başvurduğu, araç dışı travmaların acil servise en hızlı başvuran grup olduğu görüldü. Bütün travma türlerinde 0-6 yaş grubunun maruz kalış oranı yüksekti. Fizik muayene dışında tanılamada radyoloji en sık kullanılan yöntemdi. Baş bölgesi, yer alanmaya maruz kalma açısından % 42.00 ile ilk sırada yer alıyor. Hastaların % 33 .49'unun hastaneye yatırıldığı ve en çok yatışın beyin cerrahisi bölümüne yapıldığı saptandı. SONUÇ: Yaralanmalar en sık yaz mevsiminde ve ağustos ayında olmaktadır. En sık yer alanma nedeni; düz zeminde çarpma-düşme ve araç dışı trafik kazasıdır. Bu dönemde okulların tatil olması, kent dışından tatil dolayısıyla kente girişlerin artması, oyun sahalarının yetersizliği, alt yapının nüfüs artış hızına parelel seyretmemesi, trafikte artan araç sayısı travmaların bir epidemi tarzında yaşanmasına neden olmaktadır. Koruyucu önlemler yer alanmaları azaltabilir