turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Van ve Hakkari yöresi halılarından örnekler

Doğal şartlara, iklim koşullarına, insanoğlunun ihtiyaçları ve inançlarına bağlı olarak geçmişşten günümüze kadar yüzyıllar boyunca çeşitli gelişme ve değişimler gösteren dokumacılık, kuşkusuz insanlığın en eski sanatlarından birisidir. Özellikle soğuk iklimin hakim ve hayvancılığın yaygın olduğu yerlerde karşımıza çıkan dokuma örnekleri önceleri insanlar için bir ihtiyaç maddesi ürünü iken zaman içerisinde giderek kişisel ve mekansal zevklere yönelik birer süs öğesi olmuşlardır. Bunun yanı sıra dokumalar, ait oldukları halkların kendine özgü kültür ve sanat anlayışını yansıtan birer belge olma niteliğini kazanmışlardır. Orta Asya'da Türklerin yaşadığı bölgelerde ortaya çıktığı ve onlarla birlikte yayılarak geliştiği kabul edilen dokuma geleneği, Selçuklular yolu ile Anadolu'ya gelmiş ve burada gelişimini sürdürmüştür. Anadolu bu yönüyle oldukça zengin bir dokuma kültürüne sahiptir. Türk kültür ürünlerinden biri olan halı, kökeni milattan önceki yüzyıllara dayanan 'Dokumacılık' sanatının bir koludur. Halıcılık, Türklerin en eski el sanatlarından birisidir. Halının sadece bir örtü veya süsleme malzemesi olarak değil, Türk topluluklarında aynı zamanda bir taht örtüsü olarak ta kullanıldığı bilinmektedir. Türklerin Orta Asya'dan Anadolu'ya göçüyle beraber Orta Asya'daki halıcılık bilgileri de Anadolu'ya taşınmıştır. Dokumacılık yönünden köklü ve zengin bir geçmişşe sahip olan Anadolu'da her yörenin kendine has dokuma malzemesi, teknikleri ve motif özellikleri mevcuttur. Bu anlamda Van ve Hakkari yörelerinin Anadolu'daki önemli dokuma merkezleri arasında yer aldığı ve bu yörelerde halı dokumacılığının önemli bir yeri olduğu bilinmektedir. Bunun en önemli sebebi hayvancılığın bu yörelerde ana geçim kaynağını oluşturmasıdır. Bu sebeple bu çalışma kapsamında Van ve Hakkari halılarından örnekler malzeme, renk, motif ve kullanılan kompozisyon açısından değerlendirmeye alınarak tanıtılmaya çalışılmıştır.
Develi' deki Türk eserleri

Bu çalışmada Kayseri ili, Develi ilçe merkezinde bulunan Türk devri eserleri konu olarak seçilmiştir. Develi'de günümüze ulaşmış bir adet kale, ön dört adet cami, üç adet türbe, bir adet hamam, beş adet çeşme, bir adet sarnıç, üç adet kamu yapısı tespit edilmiştir. Çalışma beş bölümden oluşmaktadır. Giriş bölümünde konuyla ilgili kaynaklar ve daha önce yapılmış çalışmalar tanıtılmıştır. Bölgenin tarihi, coğrafyası, Develi adının menşei ve şehrin fiziksel gelişimi hakkında bilgiler verilmiştir. kinci bölümde katalog yer almaktadır. Develi şehir merkezinde tespit edilen anıtlartezin katalog bölümünde detaylı bir şekilde tanıtılmışlardır. Anıtlar kendi içerlerindeplanlarına göre gruplandırılmışlardır. Yapıların tanıtımı plan, çizim ve fotoğraflarla desteklenmiştir. Anıtların tarihlendirilmesinde öncelikli olarak yapılar üzerinde bulunankitabeler kullanılmıştır. Kitabe bulunmayan yapılar ulaşılan arşiv belgelerine ve içerdikleri mimari özelliklerin bölgedeki ve civar illerdeki tarihleri bilenen benzer örneklere bakılarak tarihlendirilmişlerdir. Üçüncü bölümde Develi ilçe merkezinde günümüze ulaşamayan yapılar belli bir plan çerçevesinde ele alınmıştır. Mevcut kaynaklardan elde edilen bilgilere bağlı kalınarakyeri ve özellikleri ortaya konulmaya çalışılmıştır. Dördüncü bölüm değerlendirmedir. Değerlendirme bölümünde de bu anıtların plan, mimari, süsleme, malzeme, teknik açısından değerlendirilmesi yapılmıştır. Kayseri ilinde ve Anadolu'nun diğer illerinde bulunan çağdaş yapılarla karşılaştırılmışlardır. Beşinci bölüm, sonuç bölümüdür. Bu bölümde ana hatları ile Develi ilçesinde bulunan eserlerin Türk Sanatı içerisindeki yeri ve önemi üzerinde durulmaya çalışılmıştır.
Kars ve Van kiliselerinin cephe düzenlemeleri (10.-13. yy)

Antik Dönemden günümüze değin Anadolu, İran ve Kafkasya arasında geçiş sağlayan önemli güzergahlar üzerinde yer alan Kars ve Van, sahip olduğu konumun nedeniyle birçok kültüre ev sahipliği yapmıştır. Bu kültürel mirasın yansıması olan Ermeni kiliseleri, birçok araştırmacının ilgisini çekmiş, yapılan çalışmalarla bölgedeki kiliseler bilim dünyasına tanıtılmış, ancak doğrudan cepheleri konu alan bir çalışma gerçekleştirilmemiştir. Bu nedenle tez çalışmamızda, 10 .-13. yy arasındaki Kars ve Van kiliselerinin cephe düzenlemeleri değerlendirmeye alınmış; cephelerin nasıl kurgulandığına, getirilen yeniliklere, bölgesel farklılıklara, cephe düzenlemesini etkileyen faktörlere cevap aranmıştır. Çalışmanın sonucunda cephe düzenlemelerinin gelişiminde erken dönemden itibaren plan türlerinin, kutsal geometrinin, çevre kültürlerin, yapıların konumlarının, banilerin ve sanatçıların tercihlerinin, kullanılan malzemelerin, cephedeki mimari ve plastik öğelerin etken olduğu tespit edilmiştir. Ermeni mimarisinin erken döneminde (4.-7. yy) hemen hemen tüm plan tiplerinin ortaya konularak cephe programlarında gelişmelerin yaşandığı bilinmektedir. Bu gelişmeler 10 .-13. yy'da ele alınmış, sosyo-kültürel gelişmelerin etkisiyle sanata giren yeni unsurlarla harmanlanarak özgün stiller yaratılmıştır. Bu bağlamda Ani, Vaspuragan ve çalışmamızın dışında kalan Syunik ekolleri ortaya çıkmıştır. Bagratid hanedanları ve mimar Trdat gibi önemli sanatçıların öncülük ettiği Ani ekolünde öne çıkan özellikler; gelenekselleşmiş unsurların oranlarının değiştirilerek daha zarif ve narin hatlarla uygulanması, üçgen niş ve kör kemer dizilerinin iyi bir şekilde kombine edilerek tüm cephelerde yaygınlaştırılması; cephelere eklenen unsurlarla yeni bezeme alanlarının yaratılması ve bunların zengin bitkisel, geometrik kompozisyonların yanı sıra figürlerle süslenmesi; saçak frizlerinde belli bir standardın yakalanması, kubbe kasnaklarının, cephelerde kullanılan kör kemer dizileriyle hareketlendirilmesi ve her unsur da çeşitlilik şeklinde özetlenebilir. Ardzrunilerin öncülük ettiği Vaspuragan ekolünde, manastır mimarisi önemli bir yer edinmiştir. Ancak manastırların kentten uzak, ulaşılması zor yerlerde konumlandırılması, gerektiğinde savunma amaçlı kullanılmaları, iklim koşulları gibi etkenler dışa kapalı inşa edilmelerine yol açmış; kullanılan inşa malzemesi işlemeye elverişli olmadığından cepheler sade bırakılmıştır. Ancak yüksek sivri piramidal külahlar bölgenin karakteristik özelliği olarak belirmiştir. Kral Gagik Haçik'in gücünü temsilen Mimar Manuel'e sipariş ettiği Akdamar Kutsal Haç Kilisesi ise başta figürlü süslemeleriyle ayrıcalıklı bir yere sahip olmuştur. Ani Ekolü'yle benzer yönleri bulunan Syunik Ekolü ise Momik'in yaratımlarıyla evrilmiş, cepheleri süsleyen ince işçiliğiyle ön plana çıkmıştır.
Divriği Kalesi kazısı metal buluntuları (2006-2018)

Divriği Kalesi'nde, 2006- 2018 yılları arasındaki kazılarda bulunan metal eserlerin incelenmesine yönelik bu çalışmada, çoğu günlük yaşamda kullanılmış ve çivi, nal gibi yerel atölyelerin ürünü olan buluntuların değerlendirilmesi ve maden sanatı içerisindeki yerinin saptanması hedeflenmiştir. Her grup önce genel özellikleri ve işlevleri açısından ayrı başlıklar altında tanıtılmıştır. Kalenin jeolojik ve coğrafi durumu nedeniyle alanda stratigrafik bir kazı yapmak güç olduğundan, buluntuların tarihlendirilmesi benzer örnekler ile karşılaştırarak ve Kalenin tarihçesi, Kalede egemen olan gruplar göz önüne alınarak yapılmıştır. Özellikle, benzerleri Anadolu'da tespit edilemeyen buluntularla ilgili soru işaretlerinin çözülmesi amaçlanmıştır. Günlük sosyal yaşamı dolduran birçok metal eserin yaşantımızda ne kadar önemli oldukları, işlevleri değişmeden günümüze ulaşmış örneklerle ortaya çıkmaktadır. Buluntuların niteliği ve tarihlendirmeleriyle ilgili yapılan genel değerlendirmede çoğunluğu bakır alaşım malzemeden yapıldıkları, Kalede yapılan kazı çalışmalarında tüm alanlardan metal objelerin geldiği ve Geç Roma-Erken Bizans döneminden itibaren Beylikler, Selçuklu ve Osmanlı dönemlerine ait kişisel kullanıma ve günlük yaşama ait eşyaların olduğu görülmektedir.
Videodaki sanatsal dilin ontolojisi

Bu çalışmanın amacı, video sanatını tarihsel yönden araştırırken onun ardında yatan süreçleri irdelemektir. Televizyon estetiği, video sanatına katkıları açısından ele alınırken videonun televizyona karşı olduğu noktalar belirlenmiştir. Televizyon ve video arasında, karşılaştırmalı bir yöntem izlenerek her iki aracın birbirleriyle olan farklarının anlaşılması sağlanmıştır. Video sanatı ve Fluxus arasındaki bağ, harekete mensup sanatçılar çerçevesinde ortaya koyulmuştur. Video sanatçılarının, aygıtı kendi görüşleri doğrultusunda kullanmaları, çok sesli anlatımlara yol açmıştır. Bu durum, video sanatındaki dilsel çeşitliliği beraberinde getirmiştir. Tezde, video sanatındaki bu yaklaşımlar, kuramcılar eşliğinde analiz edilmiştir. Disiplinlerin bir arada olması ile ilgili görüşlere yer verildikten sonra disiplinler arası sanat süreçleri tartışmaya açılmıştır. Bu süreçler video sanatıyla ilgili örnekler üzerinden değerlendirilmiştir. İzleyicinin, edilgen olma halinden etkin olma haline geçişi araştırılıp bu bağlamda etkileşimli sanat ve video sanatı farklı fikirler üzerinden incelenmiştir. Postmodern dönemin özellikleri belirtildikten sonra bu dönemdeki toplumsal yapıdan bahsedilmiştir. Post-endüstriyel toplumun, endüstriyel ve öncesi toplum yapısından ayrıldığı noktalar açıklanmıştır. Postmodern sanat bağlamında kullanılan kavramlar, sanatçıların ürettiği çalışmalar üzerinden görünür kılınmıştır. Video sanatındaki postmodern algıya ilişkin saptamalarda bulunulmuştur.
Kayrevan şehrinin Osmanlılaştırılması ve tarihi eserleri (1557 - 1735)

Bu çalışma günümüzde Tunus'ta bulunan Kayrevan şehrinin Osmanlı döneminde oynadığı önemli rolü belirtmek ve şehirde mevcut olan Osmanlı'ya ait eserler hakkında bilgi vermek amacıyla yapılmıştır. Çalışmada, Osmanlı Devleti'ne bağlı denizcilerin Tunus'u fethetmek için İspanyollara karşı Kayrevan'da verdiği mücadele ile denizcilerin Kayrevan şehrinde yaşayan sufi şeyhleriyle kurdukları derin ilişki şehrin önemi çerçevesinde açıklanmıştır. Araştırmamızda Kayrevan şehrinin kent dokusu özellikleri ile Osmanlı döneminde geçirdiği değişimler ve gelişmeler hakkında bilgi verilmiştir. Ayrıca, XVII. ve XVIII. yüzyıl arasında şehirde inşa edilen külliye, cami, zaviye-medreselerin işlevleri üzerinde detaylı bir inceleme yapılmıştır. Yapıların mimari özellikleri ve bunların içinde bulunan süsleme motifleri incelenerek Kayrevan şehrinde ortaya çıkan ve 'Osmanlı' denilen inşa ve süsleme üslubu imparatorluğun payitaht üslubuyla karşılaştırılmıştır. Sonuç olarak, Tunus vilayetinin Osmanlı Devleti'nin hakimiyetine girmesinde, Kayrevan şehrinin büyük önemi vardır. Kayrevan'da ortaya çıkan kendisine özgü mimari ve süsleme tarzı, gerek Hafsi gerekse Osmanlı ve Endülüs sanatlarından etkilenerek ortaya çıkan bir sentez halinde yapılarda uygulanmıştır. Zaman tahribatına, ayrıca kötü veya yanlış restorasyonlara maruz kalan yapılar, günümüze ulaşabilen ahşap, çini, alçı, mermer ve taş üzerine işlenen süsleme motiflerinin fotoğrafları çekilerek bu çalışmada dokümantasyon ve görsel malzeme olarak katkı sağlamasına önem verilmiştir.
Kurum galerilerinde sanat yönetimi

Bu çalışmanın amacı Türkiye'de Sanat galerilerinin Cumhuriyetten günümüze kadar olan gelişimi ve bu gelişime katkı sağlayan sanat yönetimi ile buluşmasını incelemektir. Cumhuriyetin ilk yıllarından günümüze kadar olan süreçte galeri açma onu ayakta tutabilme umutları ve çabaları aynı zamanda bunu yaparken karşılaşılan zorluklara rağmen atılan önemli adımlar olmuştur. Şapkacı dükkanında açılan galerilerden bugüne gelinen nokta oldukça umut vericidir. Artık hastanelerin, otellerin, bankaların ve bunun yanı sıra birçok kuruluşun galerisi bulunmaktadır. Çalışmamızda galerilerin bu noktaya nasıl geldiği incelenecektir. Bir galerinin sanat yönetimi ile buluştuğu nokta irdelenip yönetim biçimi incelenecektir. Bu bağlamda kurum galerilerinde sanat yönetimi işleyişine cevap verilecektir.
1. Alaeddin Keykubad dönemi yapılarında biçim ve estetik (3. Cilt)

Anadolu Selçuklu Devletinin en güçlü sultanlarından olan I. Alaeddin Keykubad'ın mimarlığa yatkın oluşu ve yapım faaliyetlerim denetlemesi, dönemin yapım organizasyonunun nasıl işlediğini aydınlatabilmemizde tarihi kaynaklardan izleyebilecek ipuçları sağlamıştır. Bani ve sanatçıların ele alınarak dönem yapılarındaki katkılarının araştırıldığı bu çalışmada Selçuklu Devleti'nin Osmanlı Sarayının merkezi mimarlık örgütüyle paralellik kurulabilecek bir organizasyona sahip olduğu ortaya çıkarılmıştır. I. Alaeddin Keykubad Dönemi yapılarının malzemeleri ışığında yapıların nasıl vücut bulduklarının değerlendirildiği ve mekan konusunun ayrıntılı olarak incelendiği bu çalışmada, Osmanlı Mimarisini belirleyen önemli mimari öğelerden üçgen kuşak uygulamasının, Anadolu da ilk uygulama olarak görülen, 617/ 1220 tarihli I. İzzeddin Keykavus Türbesi'nde bulunuşu dikkate alındığında ve bu türbenin I. Alaeddin Keykubad döneminde yapılmış olabileceği düşünüldüğünde, çok sonra klasikleşen baza mimari öğelerin temellerinin dönemimizde atıldığım göstermesi bakımından önemi büyüktür. Benzer biçimde Aksaray Sultan, Kayseri Tuzhisan Sultan Han'lanndaki ve Kayseri Keykubadiye köşkündeki baldaken tarzı kare bir alanın dört köşesindeki kemerlerin taşıdığı, üst katlarının bulunduğu yapıların bu dönemde kullanılmaya başlaması dönemimizin dinamikliğini göstermektedir. Konya Alaeddin Camii'nin 616/1219- 1220 ye tarihlenen çini mozaik mihrabı ile Kubadabad Sarayının çinilerinin, Anadolu'da faaliyet gösteren çini atölyelerinin I. Alaeddin Keykubad döneminde bu denli etkin olarak faaliyete başladığım göstermesi açısından önemi büyüktür. Ölçü ve oran çalışmaları sonucunda dönemimizde arşın ve ziranın kesin olarak kullanıldığı tesbit edilmiştir. Bunun yanı sıra özgün adım bilenmediğimiz 96.66 cm. lik bir ölçü biriminin Aksaray Sultan Han Portalinde kullanıldığının ortaya çıkışı ve Alanya Darphene binasında aynı ölçüye rastlanmasının, birbirinden uzak bu iki bölgede gerçekleştirilen inşaatların bir organizasyon ürünü olduklarım ve sanatkarların ortak ölçüler kullandıklarını göstermesi açısından önemi büyüktür.
Anadolu Selçuklu hanlarından Susuz Han

Susuz Han, Burdur ili, Bucak ilçesi, Susuz Köyü sınırlarında bulunmaktadır. Susuz Han'ın kitabe ve vakfiyesi günümüze ulaşmamıştır. Ancak mimari ve süsleme özelliklerinden hareketle Sultan II. Gıyaseddin Keyhüsrev'in saltanat yıllarında inşa edilmiş olduğu düşünülmektedir. Çalışmamızda, Anadolu Selçuklu dönemi kervansaraylarının seçkin bir örneği Susuz Han mimari ve bezeme özellikleriyle incelenmiştir. İnşa edilmesindeki sebepler, sosyal ve kültür tarihi açısından ele alınıp Sanat Tarihi açısından da ayrıntılı olarak değerlendirilmiştir. Türklerin yaşadığı geniş toprakları, bölgeleri birbirine bağlayan ana ulaşım ağı olan İpek Yolu'nun en önemli kavşak noktalarında karşımıza çıkan Anadolu Selçuklu kervansarayları dönemin iktisadi durumunu, ticari faaliyetlerini ve devletlerin bu alanda izledikleri politikayı gösteren önemli eserlerdir. Ayrıca İpek Yolu, sadece ticaret yolları olmakla kalmamış, yüzyıllar boyu Doğu ile Batı arasında kültür alışverişini de sağlamıştır. Kervansaraylarda çeşitli milletlerden tüccarlar ve alışveriş edilen mallar aracılığıyla kültürel etkileşim gerçekleşmiştir. Çalışmamızın temasını oluşturan Susuz Han'daki ejder motifi, farklı toplumlar arasındaki etkileşimin doğal bir sonucu olduğu belirgin olsa da, ticaret yolları ve kervansaraylar üzerinde sağlanan kültür alışverişi için ipucu vermektedir.
Artvin'de Rus mimarisi

Kuruluşundan itibaren birçok kültüre ev sahipliği yapmış bir şehir olan Artvin, 93 Harbi olarak anılan 1877- 1878 Osmanlı-Rus Savaşı'ndan sonra Rus işgali altında kaldığı kırk yıl süresince, yeni gereksinimlere bağlı olarak şehir dokusu ve mimari açıdan kayda değer bazı değişimler geçirmiştir. Söz konusu dönemden dört tanesi özgün haliyle günümüze ulaşmış olan Artvin şehir merkezindeki sekiz yapı tezin konusunu oluşturmaktadır. Tamamı kamu binası olan bu yapıların tanıtılması, incelenmesi, komşu şehirlerdeki çağdaş yapılarla karşılaştırılarak değerlendirilmesi amaçlanmıştır. Yapılar, bir bodrum katı üzerinde aynı mekan kurgusuna sahip iki veya üç kat ve bir çatı katından oluşmaktadır. Çatının alt kısmına bir bölüm daha eklenerek küçük bir çatı katı elde edilmiştir. Çift eğimli kırma çatı örtülmüş ve üzeri kiremit ile kaplanmıştır. Yapıların sokağa bakan cephelerinin diğer cephelere göre daha yoğun bezemelere sahip olduğu görülmektedir. Bazı cepheleri arazi koşulları ve bitişiğine yapılan farklı yapılardan dolayı kör cephe olarak düzenlenmiştir. Planları, cephe tasarımları, süslemeleri, malzeme ve yapım teknikleri bakımından, o döneme kadar kente yabancı olan ve Batılılaşma dönemi mimarisi içinde değerlendirilebilecek bir üslup yansıtmaktadırlar.
Bursa merkezdeki Osmanlı dönemine ait şadırvan ve çeşmelerdeki süsleme unsurları

Osmanlı kültüründe İslam inancı ile hayır için yapılan su yapılarının önemi büyüktür. Suyun bol oluşu Bursa'da bu yapıların inşasında avantaj sağlamıştır. Mimarisi ve süsleme unsurları ile çeşmeler ve şadırvanlar bize o dönem ile ilgili ışık tutmaktadır. Bu yapılar işlevsellikten öte şehirlerimizi süsleyen, bizleri estetik zevkin doruğuna ulaştıran birer sanat eseridir. Ancak kitabeleri ve tarihi belli olanları sayılıdır. Çoğu ortadan kaldırılmış, yerleri değiştirilmiş, bazı parçaları başka bir yere eklenmiş, bazıları da aslına uygun olarak yeniden inşa edilmiştir. Halbuki Bursa'da neredeyse her camide, meydanlarda şadırvan bulunmaktaydı. Ne yazık ki Bursa'daki Osmanlı dönemine ait şadırvanlar ve çeşmeler hakkında yeterince araştırma yapılmamıştır. Bu yapıların tespit edilmesi tarihimize ve sanata ışık tutacaktır.. Bu çalışmada Bursa merkezdeki toplam 65 adet şadırvan ve çeşmenin; bulunduğu yer, mimari özellikleri, yapım yılı, korunma durumu ve özellikle çalışmanın başlıca amacını oluşturan süsleme unsurları incelenmiştir. Mihrap görünümlü mermer pano, Stilize bitki motifleri ve geometrik şekil görülen şadırvan ve çeşmeler süsleme unsurlarına ve yüzyıllarına göre gruplandırılıp değerlendirilmiştir. 14. yy-20. yy. arasında süsleme unsurlarından stilize bitki motifleri her yüzyılda görülmüştür. Bitki kaynaklı motiflerin diğerlerinden daha fazla rağbet gördüğü gözlemlenmiştir.
Kula, Demirci ve Gördes halılarında form ve anlam sorunu

Manisa ilçelerinden Kula, Gördes ve Demirci'de dokunan halılar yüzyıllardan beri Türk Halı Sanatının önemli bir bölümünü oluşturmuşlardır. Gördes'te 16. yüzyıl, Kula'da 17. yüzyıl sonlarına kadar uzanan halı geçmişşi, Demirci'de 19. yüzyıl sonlarına kadar dayanmaktadır. Gördes ve Kula halıları hakkında, yerli ve yabancı pek çok kaynaktan ve müzelerden bilgi sahibi olabiliyoruz. Demir ci'de halıcılığın, diğer merkezlere göre daha geç ortaya çıkması ve kalitesinin çok iyi olmaması, kısa süren bir halıcılık geçmişşinin olmasından dolayı, müze ve koleksiyonlara da girememiştir. Araştırmalarımız sonunda her üç merkezdeki halıları ayrı ayrı ele alarak gruplandırdık. Bu gruplandırmada halıların kenar bordürleri, mihraplı - mihrapsız oluşları ve zemin motiflerini dikkate aldık. Son bölümde ise bu merkezlerde görülen motifleri, bitki, hayvan ve diğer motifler, olarak gruplandırıp, incelemeye çalıştık. Ayrıca giriş bölümünde, kısa bir halı tarihçesinden başka, yüzyılımızın başında, bilhassa Batı Anadolu halıcılığımızı etkileyen 'Şark Halı Kumpanyası' hakkında kısa bir bilgi vermeyi uygun bulduk. Gördes halıları, 16. yüzyıldan itibaren varlığını günümüze kadar sürdürmüştür. Daha çok, tek veya çift mihraplı seccade boyutlarında üretilmiştir. Son yıllarda büyük taban halıları daha çok alıcı bulduğundan, daha kaba ve kalitesiz halılar da dokunmaktadır. Kula'da halıcılık 17. yy. sonlarından itibaren görülür ve genellikle seccade boyutundadır. Son yıllarda geleneksel halılar ilgi görmese de Kula, önemli bir halı merkezidir. Uzun geçmişşi olmayan halı merkezi Demircimde son yıllarda, Anadolu'nun diğer halı merkezlerinde dokunan örnekler dokutulmaktadır. Halıcıların çoğu, fabrikasyon üretime yönelmişlerdir. Her üç ilçe de Batı Anadolu'nun önemli birer halı merkezidir. Kullanılan motifler birbirinin aynısı olmasa da soyut çiçek ve yapraklar çok sevilmiştir. Günümüzde sembolik anlamları çoğu zaman bilinmeden dokunan motiflerin çoğu bozulmuş veya kaybolmuştur. 211
Kuşadası, Kadıkalesi'nde Bizans Dönemine ait duvarlarda görülen malzeme ve teknik

Kadıkalesi, Davutlar sahiline hakim konumdaki bir höyük üzerinde yer almaktadır ve Bizans dönemine ait bir kaledir. 2001 yılından bu yana sürdürülen kazılarda, bu ortaçağ kalesinin 2000 yıllık geçmişşe sahip bir höyüğün üzerine konuşlandığı belgelenmiştir. Kadıkalesi'ndeki yapılaşmalar Bizans sonrası dönemde de sürmüş olmakla birlikte, anıtsal boyutlu mimari tümüyle Bizans döneminin geç yıllarına aittir. Özellikle arkeolojik veriler, 12. ve 13. yüzyılda yoğunlaşmaktadır. İKuşadası, Kadıkalesi'nde Bizans Dönemine Ait Duvarlarda Görülen Malzeme ve Teknik? adlı tezimizde kalenin surları, burçları ve kale içinde yer alan, Bizans dönemine ait bir kilise kompleksinin duvarlarında kullanılan malzemenin ve tekniğin ayrıntılı olarak incelemesi yapılmıştır. Kale ve kilise kompleksine ait duvarlarda yer alan ve kazı çalışmalarıyla açığa çıkarılmış olan yapı malzemeleri dikkatlice belgelenmiş, duvar teknikleri fotoğraf ve çizim gibi yöntemlerle arşivlenmiştir. Çalışmamız çerçevesinde kazı buluntusu olarak 158 adet ve in situ halde 58 adet tuğla olmak üzere toplam 216 tuğla incelenmiştir. Bu tuğlalar kendi içinde kalınlıkları, uzun ve kısa kenar ölçüleri dikkate alınarak değerlendirilmiştir. Ayrıca hamur grupları da dikkate alınmıştır. Kazılarda bulunan ve in situ tuğlalardan elde edilen veriler birbirleri arasında karşılaştırmalı olarak da incelenmiştir. Kadıkalesi Bizans Dönemi duvarları incelendiğinde 4 farklı yapım tekniği tespit edilmiştir. Bunlar düzenli almaşık teknikli duvarlar, içi moloz dolgu dışı tuğla ile kaplı duvarlar, kaba yonu örgü tekniği ile yapılan duvarlar ve çerçeveli tekniğin kullanıldığı duvarlardır. Öncelikli olarak Batı Anadolu'da yer alan diğer Bizans yapıları, sonra da genel olarak Bizans mimarisi içinde yapılmış benzer örnekleri bulunarak karşılaştırmalı olarak incelenmiştir. Ancak kazı çalışmalarının henüz başında olduğumuz ve tezimiz içinde incelenen Bizans dönemi duvarlar için net bir tarihlendirmeden şu an için kaçınmaktayız. Ayrıca kazı çalışmaları sırasında bulunan ve duvarlarda kullanılan toplam 32 adet çatı kiremidi de tezimiz çerçevesinde değerlendirmeye alınmıştır.
Anadolu tiyatrolarında tonoz

Bu tez çalışmasında, Eski Çağ'dan günümüze bir yapı ögesi olarak kullanılan tonozun ortaya çıkışı, gelişimi ve teknikleri ile Küçük Asya tiyatro mimarisindeki kullanımı araştırılmıştır. Tonoz ve tonoz sistemlerinin antik Anadolu tiyatrolarındaki konumları, özellikleri ve yapım evreleri açıklanmaya çalışılmıştır.