turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
A digital reconstruction of visual experience and the Sebasteion of Aphrodisias

Günümüzde bilgisayarlar ve mimari görselleştirme yazılımları mimarlara el çizimlerine nazaran fikirlerini daha hızlı ve verimli yansıtabilme olanakları vermektedir. Bu tezin amacı; batı Anadoludaki Afrodisias antik şehrinin ve kentin kutsal imparatorlara adanan tapınağı Sebasteion'unun bilgisayar ortamında yeniden ayağa kaldırılmasıdır. çalışmanın ana hedefi, sanal ortamda günlük mimarlük yazılımlarının kullanılmasıyla yapılan bu çizimlerin ve görsel iletişim araçlarının mimarlık tarihine etkilerinin tartışılmasıdır. Ayrıca, bu çalışma sadece mevcut olan verilerin yorumunun beraberinde eksik olan verilerin de yapının anlamını kavramada nasıl etkli olduğunu irdeler.
Burdur merkezdeki Osmanlı Dönemi çeşmeleri

Güneybatı Anadolu'da Göller Yöresinde bulunan Burdur, Neolitik Çağ'a kadar inen zengin bir tarihe sahiptir. Her ne kadar eski bir yerleşim yeri olsa da Burdur'da yaşamış eski uygarlıklardan günümüze ulaşan eser sayısı fazla değildir. XI. yy. dan bu yana Türk'lerin yerleşmeye başladığı bölgede aynı zamanda imar faaliyetleri de sürdürülmüştür. Gerek Selçuklular gerek Osmanlılar tarafından birçok eserler yapılmış ancak; depremlerle harap olan eserlerden çok azı ayakta kalabilmiştir. Bunun yanında günümüzde eserlerin çoğu Osmanlı döneminden kalmadır. Bu kültür mirası içinde su ihtiyacını karşılamak amacıyla yapılan çeşmelerin varlığı dikkati çekmektedir. Belirli bir dönemde kent, su sıkıntısı yaşamış ve şehre su ulaştırmak için bazı su yapıları inşa edilmiştir. Bu sebeple Burdur ilinin birçok yerinde çeşmelerin olduğu gözlenmiştir. Yapılan arazi çalışmalarıyla 18 adet çeşmenin ayakta olduğu tespit edilerek incelemeye alınmıştır. Tez kapsamını oluşturan 18 adet çeşme, benzer örneklerle karşılaştırılarak Burdur çeşmelerinin tipolojisi oluşturulmuştur. Yapılan araştırmalar ve incelenen kaynaklar doğrultusunda çeşmelerden birçoğu 19. yüzyılın ilk çeyreğine tarihlendirilmiştir.
Mekan-kullanıcı ilişkileri bağlamında Alsancak-İzmir sıra evlerinin incelenmesi

Dünya genelinde Endüstri Devrimi (18. yy. sonu ve 19. yy. başı) sonrası yaşanan ekonomik bir değişim söz konusudur. Bu değişime bağlı olarak Osmanlı Devleti'nin yaptığı antlaşmalar, 18. yüzyıldan sonra Batılılaşma kavramını ortaya çıkarmıştır. Batılılaşmanın fikir ve düşünce anlamındaki ideolojik temellerinin yanı sıra yaşam biçimi üzerindeki etkilerinin mimarlığa ve iç mekan tasarımına yansıması da kaçınılmazdır. Batılılaşma etkileri önce yapıların dışından, süslemelerdeki motiflerle başlamış, sonrasında yapı formlarında ve iç mekan tasarımlarında görülmüştür. Yeni yapı türlerinin ortaya çıkmasının yanı sıra var olan türlerde de tipolojik çeşitlilik artmıştır. Konut yapılarında da bu değişim başlamış, önce geleneksel iç mekan ögeleri değişmiş, sonrasında yeni konut tipolojileriyle beraber kentsel ölçekte değişimler belirgin hale gelmiştir. Bu çalışmada Batılılaşmanın yeni konut tiplerinin oluşmasındaki rolü tartışıldıktan sonra, İzmir özelinde 19. yüzyılın son çeyreğinde görülmeye başlayan sıraevlerin ortaya çıkışını etkileyen süreç araştırılmıştır. İzmir'de 'Sıra Ev' konut biçiminin en yoğun görüldüğü yerlerden biri olan Alsancak bölgesinde günümüze kadar korunabilmiş örnekler belirlenmiştir. Seçilen yapıların ilk kullanıcılarının Avrupalı olmaları nedeniyle kendi kültürlerinin ve yaşam biçimlerinin konut biçimlenmesinde önemli rol oynadığı görülmektedir. Ortaya çıkan konut tipolojisinde yerel yapı geleneğinin de etkisi olduğu anlaşılmaktadır. Tez çalışmasının örneklem kısmı için gerekli verilere ulaşılabilen ve halen kullanımda olan dört adet yapı seçilmiş, mekansal analizleri yapılmış ve tipolojileri araştırılmıştır. Kullanıcıların zaman içerisinde değişen yaşam biçiminin ve kullanım amacının mekansal olarak yapılara nasıl yansıdığı ve dolayısıyla yapıların kullanım biçimindeki değişimler incelenmiştir. Günümüzde fonksiyon değişikliği geçirerek kafe/restoran/bar işlevine dönüştürülen yapıların iç mekanları kullanıcı-mekan ilişkisi bağlamında incelenmiştir. Yapıların erişilebilirlik şemaları üzerinden özgün işlevi ile karşılaştırmalar yapılmış, mekanların kullanıcı ihtiyaçlarına göre geçirdiği değişimler irdelenmiştir. Yapının çevre ile bağlantısı ve bu bağlantının nasıl sağlandığı sokak-iç mekan ilişkisi incelenerek tespit edilmiştir. İşletme sahipleri, çalışanlar ve müşteriler ile yapılan yarı yapılandırılmış mülakatlar ile mekansal konfor, mekansal potansiyeller, bölgenin kentsel konfor açısından yeterliliği, tarihi yapının farkındalığı ve çekim gücü sorgulanmıştır. Sonuç olarak, seçilen yapıların mekan-kullanıcı ilişkisi bağlamında erişilebilirlik şemaları oluşturulmuştur. Özgün işlev ve günümüz kullanımındaki mekan-kullanıcı ilişkisinin değişimi ortaya çıkarılmıştır. Bu mekanların öznel karakterini ortaya çıkaracak tasarımlarda rol oynayacak iç mekan ögeleri belirlenmiştir. Yapılardaki yaşamsal konforu arttıracak mevcut potansiyel ortaya çıkarılmış ve günümüz kullanımındaki beklentileri karşılayacak mekan düzenlemeleri konusunda veriler elde edilmiştir.
Herakleia pontike Bizans Dönemi taş eserleri

Yüksek Lisans tezi kapsamında, Zonguldak'ın Karadeniz Ereğli İlçe sınırları içerisinde tespit edilen Bizans Dönemine tarihlendirilen taş eserler incelenmiştir. Antik kaynaklarda Herakleia Pontike Antik Kenti olarak geçen, günümüzde modern yerleşimin altında kalan bölgede yaptığımız çalışmalar doğrultusunda toplamda 74 parça tespit edilmiştir. Bu eserler işlevlerine göre mimari ve liturjik olmak üzere iki ana grup altında toplanmıştır. Bu iki gruba dahil edilmeyen eserler ise diğer taş eserler ve işlevi belirlenemeyen taş eserler başlığı altında incelenmiştir. Bir katalog çalışması yapılarak, malzeme, teknik, motif, kompozisyon ve üslup değerlendirmesi yapılmıştır. Çalışma sonucunda yerel bir üslubun bölgede oluşup oluşmadığı, Başkent ile bölge arasında sanatsal yönden ne gibi etkileşimlerin yaşandığı gibi konular üzerinde durulmuştur. Bölgenin daha iyi anlaşılması kapsamında tarihsel sürecine ait bilgiler araştırılmış, Bizans Dönemine ayrı bir parantez açılmıştır. Çalışmamız Bizans Dönemi taş eserlerinin incelenmesi konusunda, Batı Karadeniz Bölgesi kıyı yerleşimleri arasında yapılan ilk Yüksek Lisans tezidir. Temennimiz, bu çalışmanın ileriki yıllarda yapılacak yeni araştırmalara katkı sağlamasıdır.
Günümüze ulaşmayan Bursa Hanları

Osmanlı Devleti'nin kuruluşunda, ilk başkent olan Bursa, şehircilik imarı konusunda da diğer Osmanlı kentlerine de örnek olmuştur. Bu kapsamda, Bursa'da İslam geleneğine uygun vakıflar inşa edilmiştir. Vakıflara gelir getirmesi amacıyla oluşturulan yapılar arasında hanlar da bulunmaktadır. Hanlar, kuruluş döneminde genellikle iki katlı, açık avlulu, avlunun çevresi dört yönden revaklarla çevrilidir. Kuruldukları dönemden sonra hanların adları çoğunlukla, içinde satılan malın adıyla isimlendirildi. Bursa'daki en ünlü hanlar ise Koza Hanı ve Pirinç Hanı'dır. Kuruluş ve Yükselme Dönemleri boyunca Bursa'da çok sayıda inşa edilen han, vakıfların akarları arasında yer almıştır. Bu hanlar, 17. yüzyıla değin Bursa'nın dünyaca ünlü bir ipek ve ticaret merkezi olmasına katkıda bulunmuşlardır. 17. yüzyıl sonrasında devlet içinde oluşan düzen bozukluğu ekonomiyi de etkilemiştir. 19. yüzyılın özellikle ikinci yarısından itibaren modernleşme çabaları ise hanların etkilerini yitirmelerine neden olmuştur. Bu süreçte şehirde modernleşme adına açılan yeni caddeler ve 1855 depreminin yıkıcı etkileri ile hanların birçoğu kullanım dışı kalmıştır. Bu yüzyıldan sonra ise Bursa'da yer alan şehir içi hanları işlev değiştirerek, vakıflardan bağımsız, konaklama amaçlı ucuz oteller olarak anılmışlardır. Bu çalışmada, günümüze ulaşmayan vakıf hanlarının konumları, işlevleri, tipolojileri, inşa ve yıkılma nedenleri belgelerle açıklanmaya çalışılmıştır.
Seyitgazi ilçesindeki Ortaçağ yapıları

Verimli tarım arazilerinin bulunduğu bir ovada bulunan Seyitgazi ve çevresi Antik dönemden itibaren yoğun bir yerleşime sahne olmuştur. Özellikle 11. yüzyıldan sonra Anadolu'ya dalgalar halinde gelen Türkmen boylarının yoğunlukla yerleştiği bir bölge olması, Selçuklu ile Bizans arasında sınır teşkil etmesinden dolayı önemini sürdürmüştür. İlk kuruluşu Selçuklu döneminde yapılan yapılarla oluşan Seyitgazi Külliyesi, Seyit Battal Gazi kimliğinden ötürü daha sonraki dönemlerde de önemini korumuş ve özellikle Osmanlı döneminde külliye eklenen yapılar ile bugünkü şeklini kazanmıştır. Bölgede gerçekleştirilen araştırmaların ortaya koyduğu en önemli sonuçlardan biri Seyit Battal Gazi Kimliği çevresinde yüzyıllardan beri oluşturulan Seyitgazi Kültünün, bölgede tespit edilen diğer yapılar üzerinde ve sosyal yaşamda da oldukça belirleyici bir rol oynadığıdır. Çalışmada Seyitgazi türbesi çevresinde oluşturulan külliye ile birlikte bölgede 13. ? 15. yüzyıllara tarihlenen yapılar mimari açıdan incelenmiş ve bölgede tespit edilen benzer özellikteki yapılar ile karşılaştırılarak değerlendirilmeye çalışılmıştır.
Mimar Sinan'ın İstanbul camilerinde mihrap

Yüzyıllar boyunca birçok medeniyete ev sahipliği yapmış olan İstanbul, tarihi ve kültürel açıdan büyük bir öneme sahiptir. Kültürlerin harmanlandığı bu bölgede, zengin mimari eserler ortaya konmuştur. Bu eserlerin oluşmasında büyük katkısı olan kişilerin başında ise Mimar Sinan gelmektedir. Mimar Sinan yaşamış olduğu döneme damgasını vurmuş ve Osmanlı Devleti'ne mimari açıdan altın çağını yaşatmıştır. Mimar Sinan'ın İstanbul Camileri'ndeki ana mihrapları konu alan bu çalışma, özgün ve özgünlüğünü büyük ölçüde koruyan mihrapların; form, biçim, süsleme gibi özelliklerinin yanı sıra, nasıl bir etkileşim ve gelişim izlediklerini irdelemektedir. Bu bağlamda, çalışmanın ana hattını meydana getiren yirmi iki ana mihrabın bulunduğu yapıların tarihlendirme ve mimari özelliklerinin verilmesinin ardından, 'Mihrabın Yeri, Malzeme ve Teknik, Mihrabın Elemanları' başlıkları altında detaylı bir şekilde incelenmiştir. Mimar Sinan'ın İstanbul Camileri'ndeki mihraplarından elde edilen veriler; 'Mihrap Mekan İlişkisi, Mihrap/Taçkapı Tasarım İlişkisi, Malzeme ve Teknik, Mihrap Elemanları, Süslemelerin Motif Özellikleri' gibi ana başlıklar altında ayrıntılı bir şekilde değerlendirilmiştir. Ortaya çıkan veriler, Sinan'ın İstanbul dışı örneklerinin yanı sıra, Erken ve Geç Osmanlı Dönemi'ne ait bazı mihrap örnekleriyle de karşılaştırılarak, değerlendirme bölümü tamamlanmıştır. Değerlendirme sonucunda ortaya çıkan veriler tablolar ile gösterilmiştir. Bu çalışma ile birlikte, Mimar Sinan'ın inşa ettiği mihraplara farklı bir bakış açısıyla bakılabilmesi ve mihrapların bilinmeyen yönlerinin ortaya çıkartılabilmesi sağlanmıştır. Ayrıca, Sinan'ın inşa ettiği mihraplardaki özgün uygulamalara, etkilenilen unsurlara ve yapılan yeniliklere dikkat çekilmeye çalışılmıştır.
İstanbul, Beylerbeyi Sarayı bahçeleri tasarım ilkeleri ve restitüsyonu

Saraylar ait oldukları dönemlerin kültürel niteliğini yansıtmakla birlikte, bu mekanları kullananların yaşam biçimlerini ve dönemin sanatsal özellikleri ile yapım tekniklerini de yansıtan yapılardır. Araştırma konusu olan Beylerbeyi Sarayı bahçeleri bitkisel düzenlemesi, sarayı oluşturan yapı ve mekanlar bütününün tasarım özellikleri ve bezemeleri ile batı etkilerinin belirgin bir şekilde izlendiği bir yapıdır. Beylerbeyi Sarayı'nın çevre duvarları içinde yer alan bahçeleri ve birbirinden farklı fonksiyonlar barındıran yapıları tasarlandığı dönemdeki özgün durumu çeşitli sebeplerden dolayı koruyamamıştır. Bu araştırmanın amacı; Osmanlı Dönemi bahçe anlayışının ortaya konması ve tasarım ilkelerinin saptanmasının yanı sıra Beylerbeyi Sarayı bahçelerinin tarihsel süreç içerisindeki gelişiminin ve değişiminin irdelenmesi, Yeni Beylerbeyi Sarayı'nın konumu, saray kompleksinde yer alan köşkler ve saray bahçelerinin bitkisel tasarım özellikleri açısından farklı dönemlerde geçirdiği değişimlerin saptanarak tasarım ilkeleri, mekan organizasyonu, yapısall ögeler ve kullanılan bitkisel materyaldeki tarihi süreç içindeki değişimin ortaya konarak, restitüsyon çalışmasının gerçekleştirilmesidir. Bu bağlamda; araştırma alanına ait rölöveler ile tarihi fotoğraflar, harita, plan, yazılı kaynak ve belgelerden elde edilen veriler değerlendirilmiş, özellikle görsel materyal incelenerek bu bahçelerin tarihi süreç içinde geçirdiği değişimler saptanmıştır. Verilerin yetersiz olduğu bölümlerde aynı dönemde yapılmış olan saray bahçeleri ile karşılaştırmalı çalışma yapılarak bahçelerin özgün plan kurgusu, bitkisel ve yapısall ögeleri belirlenmiştir. Sonuç olarak; Beylerbeyi Sarayı Bahçelerinin bitkisel ve yapısall elemanların kullanım özellikleri ve süreç içinde geçirdiği değişimler saptanmış, bahçelerin tasarlandığı döneme ait yapısall ve bitkisel materyalleri değerlendirilerek restitüsyon çalışması gerçekleştirilmiştir. Bu çalışma ile Osmanlı Dönemi saray bahçelerinin tasarım ilkelerinin ortaya konmasının yanı sıra bitkisel ve yapısall elemanların koruma-bakım- onarımlarının yapılması ve gelecek nesillere bu kültürün aktarılması hedeflenmiş; benzer çalışmalara örnek oluşturulması amaçlanmıştır.
Eski Mezopotamya dini ritüelleri ve kullanılan objeler

Eski Mezopotamya'da toplumun benimsediği din sistemi, yaşamın her alanında oldukça etkin bir rol oynamıştır. Mezopotamya insanı, inançları doğrultusunda yaptıkları her eylemi dini bir ritüel eşliğinde gerçekleştirmiştir. Tanrılara hizmet etmek için yaşadığına inanan bu toplum, kutsalla iletişime geçmek için dini ritüelleri bir araç olarak görmüştür. Bu bağlamda, Mezopotamya'da çok çeşitli dini ritüellerin uygulandığı tespit edilmiştir. Ortak amacı tanrıları memnun etmek ve onlardan talepte bulunabilmek olan ritüellerde, çok farklı amaçlarla kullanılan oldukça çeşitli objenin varlığından söz etmek mümkündür. Mezopotamya dini ritüellerinde kullanılan objelerin bazıları ritüellerin uygulanmasında temel nesne olarak aktif rol oynadıkları, bazılarının ise sadece uygulama sürecine yardımcı oldukları görülmüştür. Kült objeleri ve tanrı nesneler, bunların arasında en dikkat çekenleridir. Eski Mezopotamya din sistemine özgü bir özellik olan antropomorfik tanrı heykelleri, tüm dini ritüellerin bizzat kendilerine adanması sebebiyle ritüelde kullanılan en önemli objeler arasında yerlerini almışlardır. Bunun da ötesinde tanrı nesne olarak nitelendirilebilen bazı tanrılar, Eski Mezopotamya ritüellerinin temel elementini oluşturmaktaydılar. Bu çalışmada Eski Mezopotamya dini ritüellerinde kullanılan her türlü objenin kullanım şekli, amacı ve sembolize ettiği anlamın detaylı olarak incelenmesi amaçlanmıştır. Bu doğrultuda çalışma için döneme ait yazılı belgelerden, arkeolojik buluntulardan ve bugüne kadar yapılmış araştırmalardan faydalanılmıştır.
Vakıflar Genel Müdürlüğü Arşivinde bulunan Mihrişah Sultana ait dört adet vakfiyenin hat, tezhip ve cilt sanatı bakımından incelenmesi

Bu araştırmada Vakıflar Genel Müdürlüğü Arşivinde Bulunan Mihrişah Valide Sultan'a Ait Vakfiyeler tezyinat yönünden incelenmektedir. Seçilen eserler kitap sanatları açısından bulundukları dönemlerine göre önem arz etmektedir. Dört bölümden oluşan tezin birinci bölümünde, Türk-İslam Medeniyetinde vakıf müessesesinin önemi ve vakıf kurumunun işleyişi hakkında bilgiler verilmiştir. İkinci bölümde konuyla doğrudan ilişkili olarak hat, tezhip ve cilt sanatlarının tarihçeleri ve tezhip sanatının kullanım alanları hakkında bilgi yer almaktadır. Üçüncü bölümde Vakıflar Genel Müdürlüğü, Vakıf Kayıtları Arşivi ve işleyişi hakkında bilgi yer almaktadır. Dördüncü bölüm eserlerin tahlilinin yer aldığı katalog kısmıdır. İncelenen eserler envanterleriyle birlikte dönem özellikleri, kağıt, yazı, dil özellikleri, motif, desen ve cilt özellikleri bakımından ele alınmıştır.
Akdağmadeni mimari eserleri

Yozgat iline bağlı ilçe olan Akdağmadeni il merkezinin 100 km. doğusundadır. İlçe merkezi ve köylerinde yer alan mimari eserlerin detaylı olarak araştırılmadığı görülmüş olup, bu eksikliğin giderilmesi amacıyla 'Akdağmadeni Mimari Eserleri' konulu bu çalışmaya karar verilmiştir. Çalışmaya arşiv ve kaynak taraması yapılarak başlanmış, sonrasında yapılan saha çalışması ile eserlerin fotoğrafları çekilmiş, mevcut olan plan çizimleri kontrol edilmiş, mevcut olmayanların ise çizimleri tarafımızca yapılmıştır. Tezin 'Giriş' bölümünde tezin konusu, amacı, önemi, araştırmanın yöntemi ve konuyla ilgili kaynaklar hakkında detaylı bilgiler verilmiştir. İkinci bölümde Akdağmadeni ilçesinin tarihi coğrafyası ve genel tarihçesi hakkında kısa bilgi vermiştir. Üçüncü bölüm Akdağmadeni ilçe merkezi ile ilçeye bağlı köylerde bulunan beş kilise, bir cami, bir minare, bir zaviye, beş türbe, iki ticaret yapısı, iki çeşme, üç kamu yapısı ve dört sivil mimari eser örneği olmak üzere toplam 24 adet mimari eser detaylı olarak anlatılmıştır. Dördüncü bölüm, 'Değerlendirme' başlığını taşımakta olup; bu bölüm tarihlendirme, mimari özellikler, malzeme teknik ve süsleme alt başlıkları altında katalog bölümünde tanıtılan 24 adet mimari eser değerlendirilmiş olup, her bir alt başlık altında mimari eserler çağdaşlarıyla ve benzer örnekleri ile de karşılaştırarak genel bir değerlendirme yapılmıştır. Tezin 'Sonuç' bölümünde, yapılan çalışma neticesinde elde edilen bilgiler göz önünde bulundurularak konu özetlenmiş ve sanat tarihi açısından elde edilen sonuç vurgulanmıştır.
Ökizini Mağarası ruminantları üzerinde analiz çalışmaları

Bu çalışmada, Antalya yakınlarında bir Epi-Paleolitik Çağ yerleşim yeri olan Öküzini Mağarası Fauna kalıntıları içinden seçilen ruminant kalıntıları üzerinde analiz çalışmaları yapılmıştır. Bu analizlerde, tüm ruminant kalıntıları içinden seçilen tanımlanmış kemiklerin sayılan, saptanan hayvan türlerine ait minimum birey sayılan ve fauna içerisinde temsil edilen bazı türlerin boyut dağılımlan ortaya konmuştur. Böylece, ilgili çağın insanlanmn, içinde yaşamış olduklan doğal çevreyle olan ilişkileri, avcılık faaliyetleri ve bunu izleyen kasaplık aktivitelerine ışık tutabilecek veriler elde edilmiştir. Analizler sonucunda, Öküzini Mağarası çevresinde yaşayan Epi-Paleolitik Çağ insanlanmn yakın çevrede avlamış olduklan hayvanlann hemen hemen tümüne yakın bir kısmını mağaraya taşıdıklan saptanmıştır. Bunu izleyen kasaplık, kesme ve parçalama işlemlerinin de mağara içerisinde yapıldığı ortaya konmuştur. Fauna topluluğu içerisinde temsil edilen yabani koyun ve keçi ile geyik türleri, yaklaşık G. ö. 17.000 ile 7.000 yıllan arasında, mağaranın katlaşım silsilesi içerisinde hemen hemen tüm seviyelerde saptanmıştır. Bu da, Epi-paleolitik Çağ insanlannın sözü edilen dönemler boyunca benzer bir avcılık davranışı sergiledikleri çıkarsamasının yapılabilmesini sağlamıştır. Aynca, sözü edilen dönemler boyunca benzer bir ekolojik ortamın varlığı da ileri sürülebilir. Ancak, mağara katlaşımlan içerisinde, bazı seviyelerde bazı türlerin temsil edilme oranlannın diğerlerine göre fazla olduğu görülmüştür. Bu ise, ilgili çağ insanının avlanma davranışlannda ya da kültüründe meydana gelmiş olabilecek farklılaşmalara bağlanmıştır. Sonuç olarak, Öküzini Mağarası'nı iskan etmiş Epi-paleolitik Çağ insanlanmn kültür-ekonomi ve ekoloji ilişkileri, fauna kalıntılanna dayandınlarak incelenmiştir. Bu ilişkilerin daha iyi anlaşılması ve daha fazla bilginin açığa çıkarılabilmesi için, aynı bölgedeki başka sit alanlannı da içeren, daha geniş kapsamlı ve detaylı çalışmalar yapılması gerekliliği ortaya çıkmıştır.
Bizans tasvir sanatında tevrat öyküleri

TÜRKÇE ABSTRAKT (en fazla 250 sözcük : Bizans Sanatı'nda İncil öykülerinin yanı sıra önemli sayıda Eski Ahit öykülerinin tasvirleri de görülmektedir. Bunlar başlıca katakomp freskolarında, lahit kabartmalarında ve ölü kültüyle ilgili objelerde, ayrıca kilise bezemeleri ve litürjik eşyaların dekorasyonlarında karşımıza çıkarlar. Bu sahneleri inceledikten sonra en çok kullanılan Eski Ahit öykülerinin Yunus Öyküsü, Musa'nın Kayadan Su Çıkarması. İshak'ın Kurban Edilmesi, Adem ve Havva, Danyel Aslan ininde, Fırında Üç İbrani Genci olduğunu gördük. Diğer yandan Bizans el yazmalarında karşılaştığımız Eski Ahit öyküleri tasvirleri ise genelde Davut, Musa, Yusuf, Yakup, Yeşu, Süleyman peygamberlerin yaşamları ile ilişkilidir. Eski Ahit sahnelerinin erken Yahudi prototiplerinin hatta Yahudi Eski Ahdi'nin kopyalan olduğu ve mozaik ile fresko dekorasyonlarda model olarak kullanıldıkları önerilir. Bazı bilim adanılan bu sahneleri çok dikkatli şekilde inceledikten sonra, bunlar da bir takım mitolojik Yahudi kaynaklarının kullanıldığına dair bir takım kanıtlar bulmuşlardır. Eski Ahit sahnelerinin ikonografik önemi bunların İncil öyküleri ile bağlantılı olmalandır. Eski Ahit'teki kimi olaylar Yeni Ahit'te İsa Mesih'in hem kehanetleri hem de ispatlan şeklinde bahsedilirler. Eski Ahit'teki öyküler genellikle ölümden kurtuluşun sembolleri ya da İsa'dan önceki kutsal tarihin anlatımlan yerine kullanılmışlardır. Son olarak da Musa, Davut gibi bazı peygamberler; Hristiyan dönem öncesi politik, dinsel ve askeri zaferlerin simgeleri şeklinde karşımıza çıkarlar. Eski Ahit Öyküleri Bizans Sanaü'nda en çok 4. yüzyıl içerisinde ölü ve ölü kültüyle ilgili yapılar ve eşyalarda işlenmiştir. Bununla birlikte ikonoklastik dönem dışında bu öyküler çeşitli yerlerde kullanılmaya 14. yüzyıla kadar devam etmiştir.
Obscure roots, solid foundations: A comparative study on the architectural patronage of Ottoman court eunuchs

Bu tez, on beşinci ve on sekizinci yüzyıllar arasında Osmanlı sarayında görevli hadım ağalar tarafından yaptırılan mimari eserleri incelemektedir. Osmanlı saray hadımlarının mimarlık hamileri olarak kollektif davranışlarını değerlendiren ilk araştırma olan bu çalışmada, hadım ağaların yaptırdıkları eserlerin mimari türleri, yer seçimleri, büyüklükleri, kitabeleri ve dekoratif unsurları incelenerek ortak özellikler, farklılıklar ve genel eğilimlerin belirlenmesine çalışılmıştır. Mimari projeler bir tarihsel anlatı içine yerleştirilerek, eserlerin gerek hamilerin kimlikleri, statü ve güçleri, gerekse hamilik üzerinde belirleyici olan toplumsal normlarla ilişkisi araştırılmıştır. Bu tez, Osmanlı saray hadımları tarihinin şimdiye kadar pek az çalışılmış bir alanını vurgulamakta, on altıncı yüzyıl sonunda darüssaade ağasının saray siyasetinde önemli bir aktör olarak ortaya çıkmasını sağlayan kurumsal değişiklikten önceki dönemde etkin olanak ağaların mimari faaliyetlerini ön plana çıkarmaktadır. Tezde, Osmanlı saray hadımlarının mimari hamiliklerinde biri ak ağalar ve babüssaade ağası diğeri de kara ağalar ve darüsaade ağası tarafından temsil edilen iki ana damarın varlığına dikkat çekilmekte, bunların dayandığı kimliklerin yalnızca ırk açısından değil, toplumsal köken, çalışma alanları, atanabilecekleri mevkiler ve hatta toplumsal cinsiyet bakımından da birbirlerinden ayrıldıklarına vurgu yapılmaktadır.
Pisidia Antiokheia Antik Kenti'nde bulunan hamam yapısı

Bu tezin amacı, Pisidia Antikheia antik kentinde bulunan hamam yapısının evreleri, işlevi ve tarihini belirlemektir. Tezin araştırılmasında ilk önce belgeleme çalışmaları yapılmıştır. Yapının plan ve kesit çizimleri yapılıp, genel ve detay fotoğrafları çekilmiştir. Daha önce yapılan çalışmalar hakkında bilgi toplanmıştır. Bunun yanında kentin Roma Kolonizasyon ve Hıristiyanlık dönemleri araştırılarak yapı ile bağlantı kurulmaya çalışılmıştır. Bu iki dönemin araştırılmasının nedeni, yapının dış duvarlarının kentin Roma İmparatorluğu döneminde, oda bölümleri ve ikinci kattaki duvarlarında doğusunda yer alan Kuzey Kilise ile bağlantılı olduğunun düşünülmesidir. Bu amaçla tanımlaması yapılan binanın kent tarihindeki yerinin anlaşılmasına çalışılmıştır. Plansal özelliklerinin yanında epigrafik, nümizmatik ve seramik bulgularda değerlendirilmiştir. Benzer yapılarla karşılaştırılması yapılmıştır. Yapılan araştırma sonucunda, yeterli arkeolojik bulgu olmadığı için binanın farklı zamanlarda hamam, savunma yapısı, bazı bölümleri sarnıç ve depo olarak kullanılmış olabilir. Kesin olan sonuç, şu an görünen bina asıl işleve sahip bir sonraki katın taşıyıcısıdır. Ancak taşıyıcı olan kısımdaki odalar da depo veya sarnıç gibi çeşitli işlevlere sahip olmalıdır.