turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Abdulhamİd b. Hadduka ve Ğaden Yevm Cedid adlı romanı

Cezayir Edebiyatı'nda XX. Yüzyılın başlarında hem şekil hem de içerik yönünden önemli çalışmalar yapılmıştır. Fransa'nın Cezayir üzerinde uyguladığı siyaset Cezayir'in birçok alanında olduğu gibi edebiyat alanında da önemli izler bırakmıştır. Birçok Cezayirli yazarın eserlerinde ülkede yaşanan siyasal ve toplumsal sorunların yanı sıra Fransız etkisini görmek de mümkündür. Abdulhamid b. Hadduka Modern Cezayir Edebiyatının en önemli temsilcilerinden biridir. Abdulhamid b. Hadduka, eserlerinde politik rejimlere, toplumsal sorunlara, kadınlar ve onların toplumda aşağılanmalarına ve gelenek-göreneklere daima karşı çıkmıştır. Yazar, neredeyse tüm eserlerinde politik ve sosyal sorunları dile getirmiştir. Bu çalışmamızın giriş bölümünde, Cezayir tarihi ve Fransa'nın Cezayir'i işgal ettiği 1830 yılı hakkında genel bilgiler verilmiştir. Birinci bölümde, modern Cezayir Edebiyatı ve Cezayir Romanının gelişimi hakkında genel bilgiler verilmiştir. İkinci bölümde, Abdulhamid b. Hadduka'nın hayatı, edebi kişiliği ve eserleri ele alınmıştır. Üçüncü bölümde ise Abdulhamid b. Hadduka'nın Ğaden Yevm Cedid adlı romanı karakter, yer zaman, olay ve semboller bakımından incelenmiştir.
Generic subversions, gender, and ideology in contemporary English detective novel

Polisiye türü ve polisiye romanın genelde edebi türe özgün bir formül ve çerçeve içerisinde yazıldığı düşünülür. Ancak, bu tezin amacı, 1970'li yıllardan sonra, klasik polisiye roman yazınında, cinsiyet ve ataerkil ideoloji ile bağlantıları olan ciddi bir yol ayrımı yaşandığı savını araştırmak ve mümkünse ispatlamaktır. P. D. James'in kadınların profesyonel tercihleri ve gelişimlerini engelleyen sınırları sorgulayan ve yıkmaya çalışan 1970'lerin 'yeni kadın' kavramını örnekleyen detektif figürünü resmettiği Kadınlara Göre Değil (1972) adlı kitabıyla başlayan bu edebi yol ayrımı, Martin Amis'in, özellikle kurgusal detektifin geleneksel karakter tasviri, dilin daima polisiye türüne özgü bir biçimde kullanılışı, gerilimin her zaman tepe noktasına ulaştığı ve çözümlendiği alışılagelmiş anlatım tarzı, ve suçun hep benzer türde ve özellikte olması ve sonuçlarının hep aynı şekilde cezalandırılması gibi polisiye roman türüne has klişeleri yıktığı ve aynı zamanda polis teşkilatında çalışan bir kadın detektifin bu maskülen ortamda var olmasının zorluklarını ve belki de imkansızlığını ele alan Gece Treni (1997) gibi eserlerle devam eder. Graham Swift'in Günyüzü (2003) adlı romanı bu tartışmaları hem daha ileri noktalara taşır hem de türe özgü bilindik anlatı yapılarını alt üst eder ve bu edebi alt üst olma, klasik polisiye romanlarındaki tipik 'kurtarıcı' detektif figürünün de alt üst edilmesiyle paralel olarak verilir. Swift'in romanında detektif figürü, toplumu işlenen suçtan kurtarmak istemeyen veya bu yeteneğe sahip olamayan ve suçun bozduğu düzenin yeniden kurulmasını sağlayamayan ya da bu konularla ilgilenmeyen bir anti-kahramana veya anti-detektife dönüştürülür. Aynı doğrultuda klasik detektif figürünün geleneksel azami otoritesi ve polisiye romanda alışılagelmiş tasvir eden 'erkek bakışı' gücünü ve otoritesini, özellikle kadınlar karşısında, kaybetmiş olarak resmedilir. Çalışmada ele alınan üç romanın, polisiye türüne özgü yapıları yıkmasının geleneksel kadın ve erkek ilişkilerinin ve toplumdaki tipik rollerinin sorgulamasıyla paralel olduğu görülür.
Fact, fiction, fact-in-fiction: Gore Vidal's historiographic metafictions in the narratives of empire

Tarihyazımının algılanış biçimi tarihsel roman ve tarihyazımcı üstkurmaca türlerinin oluşumunu da etkilemiştir. Tarih alanını kendilerine konu edinen bu iki tür benzer görünmekle birlikte birbirinden kesin çizgilerle ayrılır. Tarihsel roman geçmişşi anlatırken gerçeklik duygusu yaratmaya çalışır. Oysa tarihyazımcı üstkurmaca tarih olarak temsil edilen geçmişş gerçekliğin nasıl kurgulandığını sorgular. Tarihsel roman ve tarihyazımcı üstkurmacayı ayırt etmek, ilgili eserlerin vurguladığı temel amacı kavramak açısından önemlidir. Çağdaş Amerikan yazarı Gore Vidal'in Gayri Resmi Amerikan Tarihi serisi böyle bir tartışmanın merkezinde yer alır. Yedi romandan oluşan bu seride, Vidal resmi Amerikan tarihini yeniden yazar ve 1770'lerden 2000 yılına uzanan zaman diliminde Amerikan tarihinde yer alan bazı önemli olay ve kişileri ele alarak kurmaca bir tarihsel anlatı oluşturur. Tarihyazımı ve edebiyatın bir arada kullanıldığı bu romanların sorunsallaştırdığı konu ise geçmişşin tarih olarak temsilidir. Dolayısıyla bu romanlar tarihi bir üst anlatı olarak sorgular. Akademik çevrelerin göz ardı ettiği Vidal'in Gayri Resmi Amerikan Tarihi serisi, sınırlı sayıdaki eleştirmen tarafından tarihsel roman olarak sınıflandırılmaktadır. Ancak, Gayri Resmi Amerikan Tarihi serisi, Lincoln romanı dışında, tarihsel romanın özelliklerinden farklı özellikler taşımaktadır. Bu romanlarda Vidal, Amerikan tarihini, edebiyat, tarih ve kuramın iç içe geçtiği tarihyazımcı üstkurmaca çerçevesinde sorunsallaştırır ve bir üst anlatı olarak sorgular. Bu tezin amacı, Gayri Resmi Amerikan Tarihi serisindeki romanların tarihyazımcı üstkurmaca olarak değerlendirilebileceğini savunmaktır. Bu sav doğrultusunda, tarihsel romanların ve tarihyazımcı üstkurmacının özellikleriyle birlikte bu türlerin oluşumunu etkileyen tarih yazımı anlayışları incelenecektir.
Le Recit policier en deux etapes de la carriere de Georges Simenon: Le locataire/l'Affaire Saint Fiacre (1932) La Folle de Maigret (1970)

İnceleme konumuzu, yirminci yüzyılın ikinci yarısından itibaren edebi türler arasında sayılan, Fransız dili eğitimi ve öğretiminde çok yararlı okuma parçalarını içerdiğini saptadığımız polisiye roman türü oluşturmaktadır. Polisiye roman ile, 'onun tarihsel gelişimi içerisinde ele aldığımız 'popüler roman' -farklı yapılara sahiptir. Bu nedenle, çalışmamızda, çağdaş Fransız polisiye romanının önemli temsilcisi Georges Simenon'un -Farklı dönemlerde yazdığı toplam 4O0 roman arasından, 1 'Affaire Saint - Fiacre, La Folle de Maigretadlı iki polisiye ve Le Locataire adlı bir popüler romanı seçilip incelenmiştir. Georges Simenon'un üç romanının incelenmesindeki amaç, 1932 yılından başlayıp 1970 yılına kadar uzanan gelişimi içerisinde, yazarın değişik boyutlar kazandığı polisiye roman tekniğini ortaya çıkarmaktır. Karşılaştırmalı çalışmamızda, popüler romanda mevcut almayan, ama polisiye romanın üç ana bölümünü oluşturan Cinayet - Anket - Çözüm aşamaları; ve çok yönlü araştırmalarıyla olayların çözümleyicisi alarak dedektif tipi ele alınmıştır. Popüler roman alarak ele aldığımız Le Locataire adlı eser, polisiye roman alanında evrensel bir üne kavuşan Georges Simenon'un yazarlık serüveninde ilk basamaktır. Polisiye roman türüne temel oluşturması yönünden çalışmamızın başında bu türe de yer verilmiştir. İncelememizde, Georges Simenon'un polisiye roman türünde diğer yazarlardan farklı olarak, özellikle anket ve çözüm aşamalarında, yarattığı dedektif tipi Maigret ile özdeşleştiği ve polisiye romanlarında, çok yoğun bir şekilde kullandığı psikolojik göstergelerden hareketle olay çözümlemesinde usta olduğu sonucu ortaya çıkmaktadır.
P. D. James, Kazuo Ishiguro, Lois Lowry ve Suzanne Collins'in distopyalarının posthumanist eleştiri bağlamında incelenmesi

Bu çalışmanın amacı, posthumanist edebi teori ışığında posthuman karakterleri ve toplumsal düzeni karşılaştırmalı olarak incelemektir. Bu araştırmanın temel distopik romanları The Children of Men (1992), Never Let Me Go (2005), The Giver (1993) ve The Hunger Games (2008) kısırlık ve insanlığın yok olması, klonlar ve etik, mekanik toplum yaşamı, otoriter yönetim, özgürlük ve sansür gibi birçok konudan oluşan farklı sosyal yapılar sunar. Dikkat çeken nokta, monoton bir sosyal yapı yaratmak niyetiyle yönetimlerin teknolojiyi bir araç olarak üretmesinden dolayı karakterler insani özelliklerini anı ve umut yitirirler. Toplumun her biriminde kullanılan teknolojik ürünler ve uygulamalarla oluşan teknokültür karakterleri amaçsız ve ilgisiz kişiliklere dönüştürür. Dahası, teknoloji, insan ve toplumdan meydana gelen üçlü ilişkiler bütünü 20. yüzyılda antroposentrik hümanist düşünceye karşıt fikir olarak doğan posthumanist teorinin de çalışma alanıdır. P. D. James (1920-2014), Kazuo Ishiguro (1954- ), Lois Lowry (1937- ) ve Suzanne Collins'in (1962- ) distopik romanları, insan olmanın başlıca meseleleri olan anı ve umut kavramlarının yoksunluğu açısından farklı posthuman karakterler ortaya koyar. Böylece teknoloji odaklı sosyal yapıların posthuman karakterleri İngiliz ve Amerikan Edebiyatı'nın örnekleri olan bahsi geçen romanlarda açıklanacaktır.
Politics of body and language in the novels of Kathy Acker

Bu tez, postmodern parçalı ve aşırmacı anlatı stratejileriyle bilinen Kathy Acker'ın çalışmalarının felsefi öncüllerinin izini sürer. Gelgelelim, Acker'ın anlatısının mihenk taşı, basit postmodern içerimlerden ziyade köklü bir geçmişşi olan gerçekçi grotesk bedensel yazın ve beden siyasetine dayanır. Bu kanon-dışı sapkın yazının ayırt edici özelliği, varlık karşısında oluş, artı-keyif karşısında arzu, özne karşısında öznellik, imleme karşısında imlememe, konuşan özne karşısında sözceleme gibi bir dizi özgün postülayı gerekli kılmasıdır. Ağaç biçimli nosyonun erkek/kadın, akıl/beden, konuşma/yazı, iyi taklit/kötü taklit gibi ikili zıtlıkları beraberinde getirdiği düşünüldüğünde, söz konusu ikicil aksiyomlar, bireysel öznenin diyalektik kendiliği, organik toplum, cinsiyetlendirilmiş beden ve imlemeler yoluyla işler. Bu doğrultuda, Acker'ın bu 'şehvetli' imgeleri, akışkan bedenleri, yüzergezer özneleri ve uçarı gramerinin, postmodern geç kapitalizmin mantığında, olgu durumların alışkanlığını kırıcı ve yıkıcı olup olmadıklarını ortaya koymaya çalışacağım. Bu noktada, Acker'ın çalışmalarını postmodern gibi büyük-anlatı ya da daha özel olarak 'cinsel özgürlük' açısından değerlendirmek yerine, Acker'ın metinlerini, arzu akışlarının cinsiyet, cinsellik ve cinsiyetlendirilmiş özneleri parçaladığı bir düzlem olarak değerlendiriyorum. Bu maksatla, ağaç biçimli düşünmeye kısa genel bir bakıştan sonra, ilerleyen bölümlerde, olay, haz, arzu, kadın-oluş, hayvan-oluş gibi kavramlar üzerine düşünmemizi sağlayan bedensel yazının örnek niteliğindeki Acker'ın üç çalışmasını inceliyorum.
Fatherless Men and Homeless Love: Search for community in Alan Hollinghurst's novels

Bu çalışmanın amacı, çağdaş İngiliz romancı Alan Hollinghurst'ün The Swimming- Pool Library (1988), The Folding Star (1993), The Spell (1998) ve The Line of Beauty (2004) adlı romanlarındaki eşcinsel erkek karakterlerinin kimlik arayışlarını psikanalizin nesne-ilişkileri kuramı ve queer kuram ışığında çözümlemektir. Hollinghurst'ün romanları incelendiğinde, eşcinsel erkek karakterlerin benliklerini ve kimliklerini oluşturmada zorluklar yaşadıkları, bu nedenle toplumun tanımlanmış sınırları içinde kendilerine bir yer bulup, bir aidiyet duygusu içinde, toplum tarafından meşru olarak kabul edilen herhangi bir topluluğun parçası olamadıkları görülmektedir. Çalışmada ortaya çıkan sonuç, Hollinghurst'ün eşcinsel erkek karakterlerinin başarısızlıkla sonuçlanan kimlik ve topluluk arayışlarının onları, kendilerini gerçekleştirme anlamında alternatif yollara yönlendirdiğini ortaya koymaktadır. Çalışma kapsamında incelenen edebi karakterler, hetero-normatif toplumda bir yer edinip kendilerine 'meşru' bir kimlik kuramadıkları için, varoluşlarını edebiyat, cinsellik ve estetik kaygılar çerçevesinde oluşturma yoluna gitmektedir. Söz konusu karakterler, edebiyat ve kurmaca aracılığıyla kendilerini bir geleneğin ve tarihin parçası olarak konumlandırmaya; cinsel tatmin yoluyla toplum tarafından sürekli ve bilinçli bir biçimde yok sayılmalarını telafi etmeye; estetik tutkuları aracılığıyla da benliklerini güçlendirmeye çabalamaktadırlar. Çalışmanın sonucunda, alternatif yollarla ve toplumun desteğini almadan kendi varoluşunu kurmaya çalışan Hollinghurst'ün eşcinsel erkek karakterlerinin, kendilerine rol model olarak bir baba figüründen yararlanmadıkları, eşcinsel arzularının da toplum tarafından kabul edilmediği ortaya çıkmaktadır. Toplumun eşcinsel erkeğe biçtiği bu babasızlık ve yersizlik, Hollinghurst'ün romanlarında betimlendiği gibi, onu 'meşru' bir varoluş alanından ve kendine bir kimlik oluşturacağı, topluluk içinde bir aidiyet duygusundan yoksun bırakmaktadır.
Toby Litt'in King Death adlı yapıtında minimalist öğeler

Yirminci yüzyıl toplumsal, politik ve sanatsal birçok değişime tanık olmuştur. Bu bağlamda, 'gerçeklik' sanatın ve gerçeklik hakkında kendi algılarını ortaya koymak isteyen edebiyat akımlarının başlıca konularından biri olmuştur. Minimalizm de aynı tutumla yüzyılın ikinci yarısında görsel sanatlarda ortaya çıkmıştır. Gerçeğin yaşanan karmaşanın içinde var olduğunu savunan minimalizm, sanatın gerçekliği gösterebilmek için yapıtların en yalın halde sunulması gerektiğini ifade eder. Minimalist sanatta minimal, yani gerçek, sanatın kendisi olarak kabul görürken edebi minimalizm de yaşamın kendisi olarak ortaya çıkmaktadır. Bu bağlamda edebi minimalizm yaşamın karmaşasını en basit terimlerle ifade etmeyi amaçlar ve okuyucunun kendi durumu hakkındaki farkındalığını arttırmaya çalışır. Toby Litt yapıtlarında günümüz toplumunun, başka bir değişle, tüketim toplumunun sorunlarına değinen bir İngiliz yazardır. Son yapıtı olan King Death'de kullanılan eksiltili cümleler, sonlanmayan bölümler, italik yazımlar, üç noktalar ve diğer kısaltmalar okuyucuyu bu belirsizlikleri tamamlamaya teşvik etmektedir. Yapıt aşk, cinayet ve gizem gibi birçok konuyu içererek karmaşık görünmesine rağmen oldukça açıktır ve aslında yaşamın kendi basitliğine vurgu yapmaktadır. Günümüz toplumuyla oldukça alakalı olan günlük konuşma dili, sıradan, yaşamın içinden karakter, umumi ve aynı zamanda kapalı, esenliksiz uzam kullanımları okuyucunun ilgisini çekmekte ve onun yaşama karşı olan farkındalığını arttırmayı hedeflemektedir. Kısaca, King Death günümüz tüketici toplumunun bir eleştirisini yapmakta ve Litt kullandığı minimalist tekniklerle okuyucusunun yaşam içindeki karmaşık durumunun farkına varmasını ve bu duruma tepki vermesini teşvik etmektedir.
Jean Echenoz'un Ben Gidiyorum romanında yeniötesi küçürekçi bir inceleme

20. yüzyılın ikinci yarısından sonra toplumbilim, felsefe ve bilgibilim gibi alanların yanı sıra yazın alanında da ortaya çıkan yenilikler, yeniötesi olarak tanımlanan yaklaşım ve eleştirileri beraberinde getirir. Dış gerçekliği ya da dış dünyayı birebir yansıtmak yerine onu düşsel bir ortamda okura sunan yeniötesici yazarlar, kökleşik yazının sınırlarını ortadan kaldırırlar. Romanlarını, bilinçli okur ile oynayacakları bir oyun gibi kurgulayan bu yazarlar, okuru her zaman etkin kılmayı erek edinirler. Bu nedenle anlatılarını A'dan Z'ye çizgisel bir biçimde öykülemezler. Bu çalışmada, yeniötesi kuramın yazınsal eleştiri yöntemine başvurarak, çağdaş Fransız yazar Jean Echenoz'un kendisine Goncourt ödülünü kazandıran ve özgün bir içerik sunanBen Gidiyorumadlı romanı incelemeye çalıştık. Çalışmamız dört bölümden oluşmaktadır. Birinci bölümünde, yenilikçilik ve yeniötesicilik kavramlarını ele alarak, yeniötesi yazın kuramına içkin kavramlara veyeniötesi küçürek anlatıların genel niteliklerineaçıklık getirmeyi denedik. İkinci bölümde, kökleşik yazının izlerini taşıyanBen Gidiyorum romanında yeniötesi küçürekçi öğeleri irdeledik. Üçüncü bölümde, romandaki anlatı yerlemleri ve uygulayımlarını yapısallcı bir yaklaşımla çözümleyerek, yazarın kullandığı yeni kurgusal öğeleri saptamaya çaba gösterdik. Dördüncü bölümde ise, romanda yer alan belli başlı yeniötesi küçürekçi izlekleri irdeleyerek, yeniötesici yazarları yenilikçi yazarlardan ayıran izleksel farklılıkları belirlemeyi erek edindik. Sonuç olarak, Jean Echenoz'un yeniötesi dönemde ortaya çıkan yeni toplumsal yapıyı ve bu yapıya egemen olan baskın düşüngüyü yeni yazınsal araçlarla nasıl algıladığını sorunsallaştırarak, yeniötesici dönem ile yazınsal uzam arasındaki karşılıklı ilişki ve etkileşimi belirlemeye çalıştık.
Abdurrahman Munİf'in Sibaku'l-Mesafati't-Tavİle adlı eserinin roman tekniği açısından incelenmesi

Avrupa kıtasında XVII. yüzyılda ortaya çıkan roman türünün, Arabistan Yarımadası'nda ilk nüvelerini vermesi XVIII. yüzyıla denk gelen bir zamanda gerçekleşmiştir. Romanın bir alt türü olan tarihsel romanın ortaya çıkışı ise, Avrupa kıtasında XVIII. yüzyıla, Arabistan Yarımadası'nda ise XIX. yüzyıla rastlamaktadır. Bu edebi türün Arap Edebiyatı içerisinde belli bir hüviyet kazanması ise ancak XX. Yüzyılın ikinci yarısı itibarıyla olmuştur.'Abdurra man Munif (1933-2004), roman türünün Olgunlaşma Dönemi'nin başlangıcı olarak kabul edilen II. Dünya Savaşı sonrasındaki süreçte edebiyat sahasına girmiş ve Modern Arap Edebiyatı'nın seçkin yazarları arasında yer almıştır. Arap toplumunda 'diriliş' niteliğinde bir değişim gerçekleşmesine katkıda bulunmak amacıyla yazdığı eserlerinde Arap bireyinin yaşadığı kimlik bunalımı, demokrasi ve özgürlükler sorunu, kadın hakları, Arap birliğinin sağlanması gibi bir takım sosyal ve siyasi problemleri konu edinmiştir. Çalışmada incelenilen 'Siba u'l-Mesafati' - avile' adlı romanında Munif, İngiltere ve Amerika'nın II. Dünya Savaşı sonrasında İran'daki petrol yataklarının denetimi üzerinden giriştikleri mücadeleyi temel almıştır. Ayrıca eserde başkarakter aracılığıyla 'Oryantalizm' konusu da işlenmiştir.
L'etude actantielle de L'ami de vincent de Jean-Marc Robert

1999- SAYFA: Jüri : Yrd. Doç. Dr. Mükremin YAMAN Prof. Dr. Sevim AKTEN Yrd. Doç. Dr. Yavuz KIZILÇİM Çağdaş dilbilimin kurucusu olarak kabul edilen Ferdinand De Saussure, ölümünden sonra Cenevre'de verdiği derslerden derlenerek 1916 yılında öğrencileri tarafından yayımlanan Genel Dilbilim Dersleri adlı yapıtıyla ortaya attığı kavram ve ilkeler, dili kuralcı, geleneksel, karşılaştırmacı açıdan değil de, bilimsel açıdan inceleyen dilbilimin doğmasına, büyük bir hızla gelişmesine, yepyeni biçimlere dönüşerek, yeni araştırma alanları yaratmasına neden olmuştur. Saussure'ün ortaya koyduğu kavramlardan hareketle, yapısall bir yaklaşımı benimseyerek yazınbilimin gelişmesini sağlayan Rus Biçimcileri arasında, göstergebilimin ve anlatı çözümlemesinin gelişmesinde önemli etkisi bulunan kişi kuşkusuz Vladimir Propp'tur. Vladimir Propp Masalın Biçimbilimi adlı yapıtında rus halk masallarını eşsüremli bir incelemeye ele almış ve bu çalışmasıyla temel işlevleri saptayarak masalın yapısını ortaya çıkarmıştır. İşlevi masal kişisinin eylemi olarak görmüş ve bu eylemi de olay örgüsünün akışı içinde anlamına göre yapılandırmıştır. Paris Göstergebilim Okulu'ndan Algirdas Julien Greimas ise Propp'un öğretilerini geliştirmiş ve anlamlı bütünlere özgü anlamsal ayrılıkları, anlamsal eklemlenişi, anlamın üretilişini bir üstdil aracılığıyla yeniden üreterek açıklamayı amaçlar. Bu üstdil varsayımsal-tümdengelimli bir yaklaşımla kurulur ve amaç insanı çevreleyen çeşitli anlam evrelerinin kavranmasıdır. Jean-Marc Roberts'in L'Ami De Vincent adlı yapıtının eyleyensel çözümlemesi olan bu çalışmada, Greimas yönteminin bütüncemize uygulanabilirliğini irdelemeye çalıştık. II Paris Göstergebilim Okulu'ndan Algirdas Julien Greimas ise Propp'un öğretilerini geliştirmiş ve anlamlı bütünlere özgü anlamsal ayrılıkları, anlamsal eklemlenişi, anlamın üretilişini bir üstdil aracılığıyla yeniden üreterek açıklamayı amaçlar. Bu üstdil varsayımsai-tümdengelimli bir yaklaşımla kurulur ve amaç insanı çevreleyen çeşitli anlam evrelerinin kavranmasıdır. Jean-Marc Roberts'in L'Ami De Vincent adlı yapıtının eyleyensel çözümlemesi olan bu çalışmada, Greimas yönteminin bütüncemize uygulanabilirliğini irdelemeye çalıştık. Çalışmamızın ilk bölümünde, ilk çıkış noktasından günümüze gelinceye 1 kadar kullandığımız yöntemin geçirdiği kuramsal gelişimleri ortaya koymaya çalıştık. Kuramı ve uygulamayı irdeleyerek ele aldığımız yapıtı başka bir gözle okumayı amaçladık. Yöntemi fazla ayrıntıya inmeden ortaya koyarken, özellikle çalışmamızın temelini oluşturan 'eyleyenler modeli' üzerinde durduk. Uygulama bölümünde, romanı kuramsal ölçütlere dayandırarak, eyleyenleri, işlevleri ve üstlendikleri rollerden hareketle bulduktan sonra bunları içeren eylem şemaları oluşturduk. Bu çalışmanın Greimas yönteminin bilimsel tutarlılığına küçük bir katkıda bulunacağı kanısındayız.
Tanzimat hikaye ve romanlarında deniz

XIX. yüzyıl Osmanlı Devleti için her alanda bir değişim dönemidir. Tanzimat ile birlikte Osmanlı toplumuna bazı yenilikler girer ve toplumda farklılıklar görülmeye başlar. Batıdan alınan yenilikler Osmanlı sosyal yaşantısını etkiler. XIX. yüzyıl Türk edebiyatının devrin sosyal ve siyasi ortamında gelişen olaylardan etkilenmesi uzun sürmez. Klasik ve halk hikayelerini bir kenara bırakırsak hikaye ve roman türü ülkemize Tanzimat edebiyatıyla girer. İnceleme konumuzu teşkil eden deniz ve denizcilik alanında da Tanzimat dönemi, köklü değişimlerin yaşandığı bir devirdir. Coğrafi kavram olarak deniz, edebi eserlerde genellikle özgün bir imge olarak kullanılmıştır. XIX. yüzyıl Türk Edebiyatı'nda yeni yeni tanınmaya başlayan Batılı hikaye ve romanlar, vaka kuruluşunun genişliği ölçüsünde, olayları tahlil etmede, duygu ve düşünceleri okuyucuya vermede Tanzimat yazarları için gerçekten elverişli bir edebi vasıta olmuştur. Bu çalışmada Tanzimat devri hikaye ve romanlarında deniz teması ele alınacaktır. Denizin insan hayatındaki yeri ve öneminin yanında insan psikolojisi için değeri belirtilecektir.
Patrick Süskind'in Parfüm adlı romanında modernist ve postmodernist açılımlar

Jüri: Prof. Dr. Yılmaz ÖZBEK Bu çalışmada öncelikle modernizm/postmodemizm kavramları ele alınmış ve postmodernist yazının Alman dilindeki en yetkin örneklerinden biri olarak Süskind'in Parfüm adlı romanı incelenmiştir. I. ana bölümde felsefel, bilimsel, ekinsel, tarihsel ve sanatsal perspektifleriyle modernite, modernizm, postmodernizm ve postmodernist anlatı kavramlarını inceledik. II. ana bölümde Patrick Süskind'in Parfüm adlı romanını, postmodernist unsurlarını saptayarak çözümledik.
The sound and the fury and Sanctuary: Women and morals in William Faulkner

William Faulkner ABD'nin güney bölgesi insanlarını anlatan roman ve öyküleriyle tanınır. Faulkner eserlerinde genel olarak Güney kültürünün çöküşü ve bozuluşunu ele alır. Tapınak adlı romanında güney ülkesi vatandaşının olumsuz yaşam tecrübelerini anlatır. Tapınak romanının en büyük kurbanları kadın karakterlerdir. Temple cinsel istismara maruz kalır, bir psikopat tarafından tecavüze uğrar, şehrin düşmüş gözüyle baktığı Ruby kocası tarafından şiddete maruz kalır fakat buna rağmen kendini ona feda edebilecek durumdadır. Yoksulluk içerisinde hasta çocuğuna bakmaya çalışır. Faulkner Ses ve Öfke adlı romanında Compson ailesinin yıkılışını anlatır. Romanın kadın karakteri Caddy, kardeşi Quentin'in ölümüne ve akabinde ailenin çöküşüne neden olur. Ailede anne figürünün olmayışının bir ailenin nasıl sonunu getirdiğini sergiler Faulkner bize. Faulkner'ın romanlarındaki en ilginç kısım ise kadın karakterlerinin sessizliğidir. Kendilerini ifade edecekleri bir imkan verilmemiştir her iki romanı için de konuşursak. Yazarın Ses ve Öfke romanında, 4 kardeşten yalnızca bayan olan Caddy nin anlatısı yoktur. Caddy' i diğer kardeşlerin anlatımıyla onların ağzından tanırız ki romanın baş karakteri olarak görünür Caddy. Buna rağmen yaşadıklarını onun ağzından duyamayız. Tapınak romanının ana karakteri Temple ise yine sessiz bir karakter olarak sunulur, ağzından çıkan pek bir kelime yoktur.