turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Ondokuz Mayıs Üniversitesi Tıp Fakültesi Çocuk Sağlığı ve Hastalıkları Hastanesi Çocuk Endokrinolojisi bölümüne 2000-2017 yılları arası başvuran graves hastalarının demografik özellikleri, klinik izlemi, tedavi seçimi ve tedavi sonuçlarının retrospektif incelenmesi

Giriş: Graves Hastalığı guatr, hipertiroidizm ve oftalmopati ile karakterize otoimmun bir hastalıktır. Çocuk ve ergenlerde hipertiroidizmin en sık nedenidir. İmmün sistem harekete geçerek TSH reseptör antikorları üretir ve bu antikorlar tiroid bezini uyararak dolaşımda tiroid hormon düzeylerinin artmasına neden olur. Klinik tanı tiroid hormonlarının ölçülmesi ile doğrulanır. Serum tiroksin (T4), triiodotironin(T3), serbest T4 ve serbest T3 düzeyleri yüksektir. TSH düzeyleri normal düzeylerin altına baskılanmıştır. Tiroid peroksidaz antikoru da dahil olmak üzere TSH reseptör antikorları pozitiftir. Graves hastalığının tedavisi antitiroid ilaçlar, tiroidektomi ve radyoaktif iyot verilmesi ile yapılmaktadır. Anti-tiroid ilaç tedavisine uzun dönem uyum güçtür ve bu durum başarı oranının düşmesinin temel nedenidir. Bu nedenle cerrahi olarak tiroid bezinin çıkarılması veya Radyoaktif İyot ile tiroid bezinin ablasyonu diğer tedavi seçenekleridir. Anti-tiroid ilaç kesildikten sonra relaps gözlenmesi, tedavi uyumsuzluğu, relaps varlığı ve tedavi yan etkisi durumunda diğer tedavi seçenekleri düşünülmelidir. Antitiroid ilaç tedavisi ile birinci veya ikinci yılın sonunda remisyon oranı %20- 40 olarak bildirilmiştir. Küçük yaş (<5 yaş), büyük guatr volümü, düşük vücut kitle indeksi, yüksek sT4düzeyi ( sT4> 4 ng/dL, 50 pmol/L), başlangıçta ve tedavi kesilmeden önce yüksek TRAb düzeyi (>x4 kat), kısa tedavi süresi (<24 ay) remisyonu olumsuz etkileyen etmenlerdir. Bu yaklaşımdan yola çıkarak, kliniğimize başvuran Graves hastalığı tanısı alan hastaların başvuru semptomları ve bulguları, tiroid hormonları ve tiroid otoantikor düzeyleri, tedavi rejimleri, yan etkiler, tedavi sonuçlarını belirlemek amacı ile bu çalışmayı planladık. Method:Kliniğimizde 2004- 2017 yılları arasında tanı alan Graves hastalığı tanılı hastalar retrospektif olarak değerlendirildi. Sonuçlar:Çalışmamızda Graves hastalığı tanısı alan 45 hasta değerlendirildi. Hastalarımızın %66,7'si kız, %33,3'ü erkektir. Hastalarımızın %35.6'sıprepubertal, %64.4'ü pubertaldir. Hastalarımızın %48,8'inde ailede tiroid hastalığı öyküsü mevcuttu. Hastalarımızın ortalama tanı yaşı 13,44 2,78 yıldır. Başvuruda Graves hastalığı olan tüm hastalara antitiroid ilaç tedavisi başlandı. Olguların 10'u remisyon sağlanan, 3'ü remisyon sağlanamayan toplam 13 (%28,8) olguda medikal tedavi devam ettiği, sekizinde (%17,8) cerrahi tedavi, ikisinde (%4,4) RAI tedavi uygulandığı, 22'sinde (%48,9) medikal tedavinin tamamlandığı saptandı. Cerrahi ya da radyoaktif iyot tedavisinin en sık nedenleri relaps varlığı, medikal tedavi ile remisyonun sağlanamaması ve nodül varlığı idi. Antitiroid ilaç yan etkileri Graves hastalığı olan bir hastada gözlendi, alerjik döküntü gelişti. Tartışma:Graves Hastalığının prognoza etki eden faktörler ele alındığında; tanı yaşının relaps açısından önemli olduğu saptanmıştır.
Çocukluk çağında tromboz

Bu çalışma Çocuk Sağlığı ve Hastalıkları Anabilim Dalı kliniklerinde çeşitli nedenler ile yatışı yapılan ve tromboz saptanan çocuk hastalarda; yaş, cinsiyet, aile öyküsü, başvuru yakınmaları, tromboz yeri, atak sayısı, kullanılan tedaviler, kazanılmış ve genetik risk faktörlerini incelemek amacı ile yapıldı. Çalışma 2005- 2015 yılları arasında tromboz tanısı alan 150 hastanın klinik ve laboratuvar bulguları elektronik dosya sisteminden retrospektif olarak incelendi. Herhangi bir nedenle hastaneye yatan hastalar arasında tromboz sıklığı 40 / 10 000 olarak bulundu. Olgulardan 90'ı erkek (%60), 60'ı kız (%40) cinsiyetteydi. Ortalama yaş 83 ay (0-338) olup %8,6 (n:13) olgu yenidoğan dönemindeydi. Ven kaynaklı tromboz %88, 7 (n:133) iken arteryel kaynaklı tromboz %11, 3 (n:17) olarak saptandı. Tromboz lokalizasyonu açısından incelendiğinde ilk üç sırada; kraniyal %48, 7 (n:73), alt ekstremite %26, 7 (n:40) ve kardiyak %10, 7 (n:16) trombozlar saptandı. En sık saptanan çevresel risk faktörlerinden ilk üç sırada; enfeksiyon 37,6 (n:32), kateter %34, 1 (n:29) ve konjenital kalp hastalığı %32, 9 (n:28) yer alıyordu. Enfeksiyonlarda ise ilk sırada sepsis %46, 8 (n:15) oranında saptanmıştı. Genetik açıdan 129 hastadan gönderilen mutasyon analizi incelendi. FVL mutasyonu %20, 2 (n:26), MTHFR mutasyonu homozigot %25, 6 (n:33), PAI gen mutasyonu homozigot pozitifliği %18, 6 (n:24) ve protrombin gen mutasyonu %1,6 (n:2) saptandı. FVL mutasyonu ve homozigot MTHFR mutasyonlu olgular %4,7 (n:6) olarak saptandı. Konjenital ve çevresel faktör açısından pozitif hasta 39 (%30,2) iken negatif hasta sayısı 27 (%20,9) olarak saptandı. Herhangi bir trombofilik mutasyon saptanmayan olgu %8,5 (n:11) oranında idi. Tedavi başlanan 111 olgunun 90'ında (%81,1) düşük molekül ağırlıklı heparin ve 10'unda (%9) klasik heparin uygulandı. Diğer hastaların 4'ünde (%3,6) rekombinant doku plazminojen aktivatörü, 3'ünde (%2,7) asetilsalisilik asit, 3'ünde (%2,7) trombektomi ve 1'inde (%0,9) ise düşük molekül ağırlıklı heparin ile birlikte trombektomi uygulandı. Tedaviye bağlı komplikasyon hastaların %6'sında (n:9), trombozun oluştuğu yere bağlı komplikasyon ise %16'sında (n:24) gelişti. Tromboza bağlı mortalite saptanmadı. Ancak izlemde 5 hastamızı altta yatan hastalıklarına bağlı olarak kaybettik. Hastanemizdeki tromboz insidansı ülkemizdeki literatür ile uyumlu olarak yüksek bulundu. Tromboz tanılı 150 olgunun %56,7'sinde (n:85) kazanılmış risk faktörü varken genetik risk faktörü değerlendirmeye alınan 129 hastanın %55,8'inde (n:72) saptandı. Tromboz saptanan tüm hastalarda kazanılmış risk faktörü olsa dahi mutlaka genetik açıdan tetkik edilmesi gerektiğini düşünmekteyiz.
Dışkı örneklerinde rotavirüsün iki farklı serolojik metotla araştırılması

Diyare çocuklarda morbidite ve mortalitenin en önemli nedenlerinden birisidir. Gastroenteritlerin viral etkenler arasında çok önemli bir yere sahiptir. Bu çalışmayla Diyarbakır Çocuk Hastalıkları Hastanesi'ne diyareye bağlı Rotavirüs etkenli başvuran çocukların ELİSA ve Kromatografi yöntemleri kullanılarak bu testlerin duyarlılıklarının karşılaştırılması amaçlanmıştır. 2015 yılı içerisinde Diyarbakır Çocuk Hastalıkları Hastanesi'ne ishal şikayetiyle başvuran 1000 hastanın dışkı örneklerine ait veriler kromatografi ve ELİSA yöntemleriyle araştırıldığında dışkı örneklerinin 100'ünde (%10) Rotavirüs antijeni saptanmıştır. 345 kız çocuğunun 40'ında (%11.59) ve 655 erkek çocuğunun 60'ında (%9.16) rotavirüs antijeni saptanmıştır P>0,05. Ayrıca 1000 ishalli vakanın %2'sinde adenovirüs antijeni saptanmıştır. Viral antijen pozitif olgular en sık kış ayları'nda görüldü. Veriler istatistiksel analiz edildi. Yaş ve cinsiyet 0-5 yaş grubundaki rota ve adeno virüsleri infeksiyon oranları üzerinde önemli etkileri yoktur. Antijeninin saptanması noktasında ELİSA yönteminin kromatografi yöntemine göre daha duyarlı olduğu ancak ELİSA testinin çok da ekonomik olmadığı ve zaman kaybına yol açtığından dolayı immünokromatografik yöntemlerle antijeninin saptanması %2'lik sapma meydana getirse bile avantajları göz önünde bulundurulduğunda göz ardı edilmemesi gerekmektedir.
Poliklonal immunoglobin M zenginleştirilmiş intravenöz immunoglobin tedavisi alan çocuk hastaların klinik, laboratuar özellikleri ve prognoz değerlendirmesi

Sepsis tedavisinde poliklonal immunoglobin M zenginleştirilmiş intravenöz immunoglobin infüzyonu ile ilgili farklı yaş gruplarında çalışmalar bulunmakla birlikte çocuk yoğun bakım ünitelerinde kullanımı ile ilgili veriler kısıtlıdır. Bu çalışmanın amacı standart tedaviye ilave olarak uygulanan IVIgGAM kullanımının mortaliteye olan etkisinin değerlendirilmesidir. Bu retrospektif çalışmada 2010- 2017 yılları arasında standart enfeksiyon/sepsis tedavisine ek olarak IVIgGAM infüzyonu alan (104 olgu 3 gün, 150 olgu 5 gün), sepsis, septik şok ya da çoklu organ yetmezliği tanısı olan 254 çocuk hasta (119 kız, 135 erkek; 1-216 ay) alındı. Hastaların 28 günlük izlemlerinde; mortalite sepsis olgularında %4, septik şok olgularında %34.7, çoklu organ yetmezliği olgularında ise %61 olarak saptandı. Üç gün IVIgGAM tedavisi alan grupta mortalite %40. 3 iken 5 gün tedavi alan grupta mortalite %20. 6 saptandı. Tüm hasta gruplarında, beş gün tedavi uygulanan olgularda üç gün tedaviye göre mortalitede azalma gözlenirken, istatistiksel fark yalnızca septik şok grubunda saptandı (%19. 2 ve %53.4; p<0.05). Kültür üremelerine göre, beş gün tedavi alan hasta gruplarının tamamında daha düşük mortalite gözlenirken, istatistiksel fark sadece gram negatif üremesi olan grupta saptandı (%18. 1 ve %50, p<0.05). Beş gün tedavi uygulanan hastalarda üç gün tedavi alan hastalara göre tüm yaş gruplarında mortalitenin azaldığı görülmekle birlikte, istatistiksel azalma sadece 1-24 ay arası hasta grubunda görüldü (%20 ve %43.7; p<0.05). Bu çalışmada beş gün IVIgGAM ile uygulanmasının septik şok olgularında mortalitede belirgin azalma sağladığı, etkinin gram negatif enfeksiyonlarda ve 1-24 ay yaş grubunda daha belirgin olduğu gösterildi. Çocukluk yaş grubunda 3 gün ve 5 gün IVIgGAM tedavi rejimlerinin değerlendirildiği, prospektif randomize kontrollü çalışmalar yapılması bu sonuçların desteklenmesi için yararlı olacaktır.
Obstrüktif uyku apnesi veya primer horlamasi bulunan çocuklarda monoblok apareyinin etkinliğinin incelenmesi: Polisomnografik ve sefalometrik analiz

Bu çalışmanın amacı mandibular retrognatiye bağlı iskeletsel sınıf II maloklüzyona sahip obstrüktif uyku apne tanısı konmuş veya primer horlaması bulunan çocuklarda, monoblok apereyi ile uygulanan ortodontik tedavinin üst havayolu boyutları ve polisomnografi bulguları ile yaşam kalitesi ve davranışsal bozukluklar üzerine olan etkisinin incelenmesidir. Bu amaçla; iskeletsel sınıf II maloklüzyona sahip primer horlaması bulunan 14 çocuk ile PSG ile OUA tanısı konmuş 16 çocuk monoblok apareyi ile tedavi edilmiştir. Çalışmada ayrıca iskeletsel sınıf I yapıya sahip 10 çocuktan oluşan kontrol grubu yer almıştır. Tedavi başında ve tedavi sonunda lateral sefalometrik radyografiler üzerinde iskeletsel ve dişsel ölçümler ile havayolu boyutları ölçümleri gerçekleştirilmiştir. OUA tanısı konmuş grupta bulunan çocuklara tedavi sonunda ikinci PSG'ler uygulanarak uykuda meydana gelen değişimlerin objektif değerlendirmesi yapılmıştır. Tüm bu ölçümlere ilave olarak tedavi gruplarında bulunan çocuklara yaşam kalitesi ve davranışsal bozuklukların tespiti ve bu bozukluklarda meydana gelen değişimin belirlenebilmesi amacı ile hasta velilerinden Güçler ve Güçlükler Anketi, Dikkat Eksikliği ve Aşırı Hareket Bozukluğu Değerlendirme Listesi, Pediatrik Uyku Anketi ve Pittsburgh Uyku Kalitesi Ölçeği olmak üzere dört adet anket doldurmaları istenmiştir. Çalışmada elde edilen bulgular değerlendirilirken, istatistiksel analizler için IBM SPSS Statistics 22 programı kullanılmıştır. Monoblok apareyinin iskeletsel sınıf II maloklüzyona sahip primer horlaması ya da OUA tanısı bulunan çocuklarda etkisinin değerlendirildiği çalışmanın sonuçlarında; SNB açısının artması, ANB açısının ve overjetin azalması ile iskeletsel sınıf II maloklüzyonun düzeldiği, havayolu boyutlarında artış meydana geldiği ve apne-hipopne indeksi'nin düştüğü görülmektedir. Ayrıca anket değerlendirmeleri sonucunda uyku kalitesinin artması ile yaşam kalitesinin de arttığı tespit edilmiştir.
Çocuklarda kronik karaciğer hastalığının değerlendirilmesinde elastografinin yeri

Kronik karaciğer hastalıklarında prognozun belirlenmesinde ve sürecin yönetiminde, karaciğerdeki fibrozisin miktarı önemli derecede rol oynamaktadır. Karaciğerdeki fibrozisinin değerlendirilmesinde karaciğer iğne biyopsisi hala altın standart olarak kabul edilmekle birlikte, bu yöntem invaziv, ağrılı ve pahalı bir yöntem olup, kullanımında sınırlamalar bulunmaktadır. Karaciğer biyopsisindeki bu sınırlamalar, araştırmacıları karaciğer fibrozisini saptamada girişim gerektirmeyen yöntemler üzerine çalışmalar yapmaya yöneltmiştir. Shear-Wave Elastografi yeni non-invaziv bir yöntem olup, bu çalışmanın amacı kronik karaciğer hastalıklı olgularında karaciğer fibrozisinin değerlendirilmesinde Real Time Shear-Wave Elastografi yönteminin, tanısal referans yöntem olarak kabul edilen histopatolojik Brunt skorlama sistemleri ile kıyaslanarak doğruluğunun değerlendirilmesi ve rutin kullanım için uygunluğunun belirlenmesidir. Bu amaçla 81 hasta ve 26 sağlıklı olgu olmak üzere toplamda 107 kişi çalışmaya dahil edilmiştir. Her işlem sırasında B-mod kılavuzluğunda 1-5 MHz konveks ultrasonografi probuyla SWE ölçümleri yapıldı. Çalışmamızın istatistiksel analizinde IBM SPSS Statistics for Windows, Version 20.0 programı kullanılmıştır. Elastisite değerleri ve histopatolojik fibrozis evreleri arasındaki korelasyon, Pearson korelasyon analizi ile değerlendirilmiştir. Çalışmamızda karaciğer sertliği ile Brunt skorlaması arasında r = 0,644 düzeyinde korelasyon sonucuna ulaşılmıştır. Ortaya çıkan sonuçlar ışığında dinamik bir süreç olduğu araştırmacılarca tespit edilen hastalara tekrarlayan karaciğer biyopsileri yerine Real time SWE yöntemini uygulamak çok daha basit ve akıllıca bir yaklaşım olacaktır.
12-15 yaş arasındaki elit yüzücülerde dönemlik antrenmanların bazı antropometrik, fizyolojik ve biyomotorik özelliklerin gelişimine etkisi

Bu araştırmanın amacı çocuklara uygulanan dönemlik antrenmanların bazı fiziksel ve biyomotorik özellikleri üzerine etkisini belirlemekti. Araştırmaya Antalya Kulaç Yüzme İhtisas Kulübü düzenli olarak yüzme çalışmaları yapan 14 yaş grubu toplam 16 sporcu katılmıştır. Sporcuların biyomotorik gelişim düzelerinin belirlenmesi için araştırmanın başında ve sonunda katılımcılara esneklik, dikey sıçrama ve 50 m serbest stil yüzme testleri uygulanmıştır. Fiziksel özelliklerdeki değişimlerin belirlenmesi için de vücut ağırlığı, antropometrik uzunluk, genişlik, çevre ve deri altı yağ ölçümleri alınmıştır. Elde edilen bulguların analizinde SPSS 15.0 for Windows paket programında Wilcoxon Test kullanılmıştır. Uygulanan antrenman periyodunun sonunda katılımcıların esneklik, dikey sıçrama ve 50 m serbest stil yüzme test değerlerinde istatistiksel olarak anlamlı gelişmelerin olduğu bulunmuştur (p<0,05). Antropometrik çevre, deri altı yağ ve vücut yağ yüzdesi değerlerinde anlamlı azalmaların meydana geldiği tespit edilmiştir (p<0,05). Antropometrik genişlik ölçümlerinden ise omuz, göğüs, göğüs derinlik, kalça, diz, meta-tarsal genişliği değerlerinde anlamlı değişmeler bulunurken (p<0,05), dirsek, el bileği, meta-carpal ve ayak bileği genişliği değerlerinde anlamlı değişme olmadığı bulunmuştur (p>0,05). Ayrıca antropometrik uzunluk ölçümlerinin hiçbirinde anlamlı bir değişim olmadığı tespit edilmiştir (p>0,05). Sonuç olarak çocuklara uygulanan dönemlik yüzme antrenmanlarının yüzme, kuvvet ve esneklik performansını geliştirdiği ve vücut kompozisyonunda anlamlı düzeyde gelişmeler sağladığı ortaya çıkmıştır. Buna göre dönemlik yüzme antrenmanlarının çocuklarda hem fiziksel hem de biyomotorik özellikleri geliştirdiğini söyleyebiliriz.
Çocuklarda epilepsi varlığında eferent işitme sisteminin değerlendirilmesi

Amaç: Bu çalışmanın amacı çocuklarda epilepsi varlığının medial olivokoklear sistem aktivitesi üzerine olan etkilerinin araştırılması, kontralateral supresyon testlerini kullanarak epilepsi tanılı çocuklarda koklea ve efferent işitme sisteminin detaylı incelenmesidir. Yöntem: Başkent Üniversitesi Hastanesi Çocuk Nöroloji polikliniğine epilepsi tanısı ile başvuran veya yeni epilepsi tanısı alan 5-15 yaş arası 34 hasta (68 kulak) ve aynı yaş aralığında 34 sağlıklı çocuk (68 kulak) alınmıştır. Araştırmaya katılan çocuğun özgeçmişşi, soygeçmişşi, sosyoekonomik durumu ile ilgili soruların yer aldığı anket uygulanmıştır. Ardından katılımcılara Başkent Üniversitesi Hastanesi, Kulak Burun Boğaz Anabilim Dalı'nda otoskopik muayene yapıldıktan sonra Odyoloji, Konuşma, Ses Bozuklukları Ünitesi'nde non-invaziv odyolojik değerlendirilme (saf ses odyometri, konuşma odyometrisi, immitansmetrik değerlendirme, geçici uyarılmış otoakustik emisyon, TEOAE ile kontralateral supresyon ölçümü) yapılmıştır. Bulgular: Çalışma kapsamına alınan kontrol grubunun 16 (%47,1) kız, 18 (%52,9) erkek çocuklardan oluşurken, hasta grubu 17 (%50) kız, 17 (%50) erkek çocuktan oluşmaktadır. Ayrıca hasta grubunun yaş ortalaması 10,6, kontrol grubunun yaş ortalaması 10,5 olarak hesaplanmıştır. Hasta grubu ile kontrol grubu arasında sağ ve sol kulakta 20 dB'in altında olup normal işitme sınırları içerisinde bulundu ve istatistiksel olarak anlamlı bir fark bulunmadı. İki grup TEOAE sonuçlarını karşılaştırdığımızda, hasta grubuna ait sağ kulakta 2000 Hz, 2800 Hz, 4000 Hz; sol kulakta 1400 Hz, 2000 Hz, 2800 Hz frekanslarda emisyon yanıtları kontrol grubuna göre daha düşük olduğu gözlenmiştir, ancak istatistiksel olarak anlamlı bulunmamıştır. Hasta grubu ile kontrol grubunun sağ ve sol kulak tüm frekanslarda supresyon miktarlarının, sağ kulakta bakılan bütün frekanslarda hasta grubunun kontrol grubuna göre supresyon miktarları düşük olduğu gözlenmiştir, sadece 2000 Hz frekansta istatistiksel olarak anlamlı bulunmuştur. Sol kulakta bakılan tüm frekanslarda ise hasta grubunun kontrol grubuna göre supresyon miktarları daha düşük olduğu görülmüş ve 1400 Hz frekansta istatistiksel olarak anlamlı bulunmuştur. Sonuç: Çalışma sonunda elde edilen bulgular epilepsi tanılı hastaların iç kulağının etkilenmediğini düşündürmektedir. Diğer taraftan, epilepsi hastalarında efferent işitme sistemi etkilenimi ve bu olası etkilenimler ile ilişkili olabilecek hastalık özelliklerine yönelik çalışmalara devam edilmelidir.
Genç erkek yüzücülere uygulanan 8 haftalık fonksiyonel antrenman yaklaşımının kuvvet, esneklik ve yüzme performanslarına etkisi

Bu araştırmanın amacı çocuklara uygulanan fonksiyonel antrenman uygulamalarının yüzme, kuvvet ve esneklik üzerine etkisini belirlemektir. Araştırmaya Pamukkale Üniversitesi Şehit Ömer Halisdemir Spor Bilimleri Araştırma ve Uygulama Merkezi alt yapısında düzenli olarak yüzme çalışmaları yapan 14-16 yaşları arası 8 yüzücü katılmıştır. Yüzücülerin biyomotorik gelişim düzeylerinin belirlenmesi için araştırmanın başında ve sonunda yüzücülere 50 m., 100 m. ve 1000 m. serbest stil yüzme, esneklik ve kuvvet testleri uygulanmıştır. Fiziksel özelliklerindeki değişimlerin belirlenmesi için de vücut ağırlıkları ve boy uzunlukları alınmıştır. Elde edilen bulguların analizinde SPSS 15.0 for Windows paket programında Bağımlı Gruplar T Testi kullanılmıştır. Uygulanan antrenman periyodunun sonunda yüzücülerin kuvvet değerlerinde istatistiksel olarak anlamlı gelişmelerin olduğu ancak yüzme ve esneklik değerlerinde istatistiksel olarak anlamlı gelişmelerin olmadığı bulunmuştur (p<0,05). Vücut ağırlıklarında anlamlı artışların meydana geldiği tespit edilmiştir (p<0,05). Sonuç olarak yüzücülere uygulanan 8 haftalık fonksiyonel antrenman uygulamalarının kuvvet performansını geliştirdiği, ancak yüzme ve esneklik performansında anlamlı düzeyde gelişmeler sağlamadığı ortaya çıkmıştır. Buna göre fonksiyonel antrenman uygulamalarının çocuklarda kas gelişimini önemli ölçüde artırdığını, yüzme ve esneklik gelişimde belirli oranda pozitif değişim sağladığını söyleyebiliriz.
Gaziantep İlinde dikkat eksikliği ve hiperaktivite bozukluğu olan 3-18 yaş grubu çocukların beslenme durumlarının ve e-110 katkı maddesi bulunan besinlerin tüketim miktarlarının saptanması

TAYŞİ, S. Gaziantep İlinde Dikkat Eksikliği ve Hiperaktivite Bozukluğu Olan 3-18 Yaş Grubu Çocukların Beslenme Durumlarının ve E-110 Katkı Maddesi Bulunan Besinlerin Tüketim Miktarlarının Saptanması. Hasan Kalyoncu Üniversitesi Sağlık Bilimleri Enstitüsü Beslenme ve Diyetetik Programı, Yüksek Lisans Tezi, Gaziantep, 2018Bu çalışma; dikkat eksikliği hiperaktivite bozukluğu olan çocukların beslenme durumlarını saptamak, E-110 Sunset Yellow içeren besinlerin tüketim miktarını araştırmak ve ebeveynlerin gıda katkı maddesi ile ilgili tutumlarını belirlemek amacıyla yapılmıştır. Çalışmaya; 3-18 yaş aralığında, DEHB tanısı almış toplam 130 çocuk dahil edilmiştir. Araştırma Gaziantep ilinde bir devlet hastanesinde yürütülmüştür. Çocukların antropometrik ölçümleri alınmış ve Beden Kütle İndeksi hesaplanmıştır. Beslenme durumunu değerlendirmek ve ambalajlı tüketilen besinlerin içindeki E-110 katkı maddesinin tüketim miktarını saptamak amacı ile 24 saatlik besin tüketim kaydı alınmış, enerji ve besin ögeleri alım miktarları Beslenme Bilgi Sistemi programı kullanılarak saptanmıştır. Günlük alınan E-110 miktarları ise E-110 içeren besinlerin tüketim miktarları ile Türk Gıda Kodeksi'nde besinlere katılmasına izin verilen en yüksek E110 miktarları göz önüne alınarak hesaplanmıştır. Tüm çocukların, %9.2'si çok zayıf, %50.8'i normal, %18.5'i hafif şişman, %13.0'ü şişmandır. Tüm yaş grubu çocukların protein gereksinimini yeterli miktarda karşıladığı bulunmuştur. Posa, potasyum ve kalsiyum tüketimi tüm yaş gruplarında yetersiz olup, gereksinen miktarın sırasıyla %51.6-60.6, %34.7-54. 3 ve %39.9-88.6'sı karşılanmıştır. Üç yaş grubu demir gereksinmesini karşılarken, 4-6 yaş grubu gereksinmelerinin %77.3'ünü, 7-9 yaş grubu %96.0'sını, 10-13 yaş grubu erkekler %98.8'ini, kızlar %72.9'unu, 14-18 yaş grubu ise erkekler %104.5'ini, kızlar %56.0'sını karşılamıştır. Enerji gereksinmesi ise, 3 yaş grubunda %102.6, 7-9 yaş grubunda %87.5, 10-13 yaş grubunda erkeklerde %68.1, kızlarda % 66.7, 14-18 yaş grubunda ise erkeklerde %62.4, kızlarda %76. 5 oranında karşılanmıştır. C vitamini gereksinmesinin 14-18 yaş grubu kızlar %91.7'sini karşılarken, diğer yaş grupları tümünü karşılamışlardır. Ailelerin %58.8'i renklendirici gıda katkı maddelerinin tüketiminin DEHB'nu etkilediğini düşünmektedir. Ailelerin %27.0'si DEHB ile ilişkili beslenme bilgisi aldığını ve %22.8'i bu bilgiyi diyetisyenden aldığını belirtmiştir. DEHB olan çocukların ortalama E 110 Sunset Yellow tüketim miktarlarının 0.0033 0.021 mg/kg arasında olduğu hesaplanmıştır. Bu miktarlardaki tüketim ile günlük alınabilir miktar (ADI: 0-4 mg/kg/gün) aşılmamaktadır. Ambalajlı besinlerin etiket bilgilerine dikkat edilmesi, DEHB'nu etkileyen yapay renklendiricileri içeren besinlerin tüketiminin azaltılması ve yeterli ve dengeli beslenmenin sağlanması konusunda aileler ve çocuklar eğitilmelidir.
Çocuk oto koltuğu kullanımı hakkında ailelerin bilgi düzeyinin değerlendirilmesi

Çocuk oto güvenlik koltuğu kullanımı; gelişmiş ülkelerde adeta bir yaşam biçimi haline gelmiş iken gelişmekte olan ülkelerde pek yaygın değildir. Bu araştırmanın amacı Ankara Üniversitesi Tıp Fakültesi Çocuk Hastanesi'ne başvuran ailelerin çocuk oto güvenlik koltuğu kullanımı ile ilgili özelliklerini saptamaktır. Araştırmamıza Ankara Üniversitesi Tıp Fakültesi Çocuk Hastanesi'ne 1 Kasım 2014- 15 Ocak 2015 tarihleri arasında başvuran 10 yaşından küçük çocuğu olan ve çalışmaya katılmayı kabul eden toplam 760 aile dahil edilmiştir. Ailelere 45 sorudan oluşan bir anket formu uygulanmıştır. Ve araştırma sonucunda ailelerin %85.8'inin çocuk oto güvenlik koltuğu hakkında bilgisi olduğu; ancak %45.9'unun çocuk oto güvenlik koltuğu kullandığı tespit edilmiştir. Çocuk oto güvenlik koltuğu kullanımı anne ve babanın eğitim düzeyi ile ve ailenin kişi başına düşen geliri ile doğru orantılı bulunmuştur. Ailelerin çocuk oto güvenlik koltuğunu nasıl temin ettikleri, çocuk kaç aylıkken aldıkları, alırken nelere dikkat ettikleri sorgulanmıştır. Çocuk oto güvenlik koltuğu kullanımı konusunda aileleri bilinçlendirmek için tüm sağlık çalışanlarına, doktorlara ve pediatri hekimlerine büyük rol düşmektedir. Ayrıca çocuk oto güvenlik koltuğu ile ilgili basın yayın organlarında daha fazla bilgilendirme yapılmalıdır.