turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Yedikilise manastırı mimarisi ve plastik süslemeleri

Doğu Anadolu Bölgesi'nin tarihi kentlerinden biri olan Van önemli jeopolitik ve jeostratjik konumu nedeniyle her dönemde önemli bir kent olmuştur. Tarih öncesi çağlardan itibaren bölgeye sırasıyla Urartular, Medler, Persler, Makedonyalılar, Romalılar, Partlar ve Sasaniler hakim olmuştur. 640 yılından sonra bölgede Müslüman devletler hakim olmuş ve zaman zaman bu hakimiyet Bizans Emevi ve Abbasi arasında değişmiştir. Bizans devletine karşı kazanılan 1071'deki Malazgirt Savaşından sonra Türklerin eline geçen Doğu Anadolu ve Van, farklı Türk Devletlerinin hakimiyetine girmiştir. Kentte yaşamış olan bu farklı toplumların izlerini bir arada görmek mümkündür. Bölgede güçlü devletlerin hakimiyeti altında yaşayan Ermeniler IV. y. y. başlarında Hıristiyanlığı kabul ettikten sonra Van ve çevresinde manastır ve kiliseler inşa etmişlerdir. Bu manastırlardan arasında mimari ve taş tezyinat açısından ünik olan eserler bulunmaktadır.'Yedikilise Manastırı Mimari ve Plastik Süslemeleri' tezimizin amacı, XVII. yy.'da bölgedeki başpiskoposluk merkezi olan ve Ermeni mimarisini en iyi şekilde yansıtan manastırı mimari özellikleri ve taş süsleme programlarını inceleyerek dönemin sanat anlayışı ile ilgilibilgiler elde edip bunları yorumlamaya çalışmaktır. Yapılan çalışmalar neticesinde Yedikilise Manastırı, bünyesinde bulunan yapıların sahip oldukları plan tipleri ile taş malzemeye ustaca işlenen geometrik, bitkisel ve figürlü bezemenin yapının Ermeniler için taşıdığı dini önemi yansıtması bakımından önem arz etmektedir. Tez konumuzu oluşturan manastır yapılarının plan tipleri kendine özgü şemaları yansıtırken süsleme konusunda ise etkileşim içinde olduğu komşu sanat çevrelerinden tesiri altında kaldığı açık bir şekilde görülmektedir. Temennim ülkemizin kültürel mirası içinde yer alan Yedikilise Manastırı mimarisinin ve anıtsal nitelikteki taş süsleme programının aslına uygun kalınarak restore edilmesi ve günümüze kazandırılmasıdır.
Yıldız Sarayı'nın 21. yy.'a hazırlanması ve çağdaş müzecilik açısından değerlendirilmesi

Yıldız Sarayı bugün altmışdan fazla mimari yapısıyla, İstanbul içinde büyük bir saray kompleksi olarak, tarihin yaşadığı, öğrenildiği, Kültür ve Sanat Merkezi durumundadır. Bu çalışma, Yıldız Sarayı'nı çağdaş müzecilik açısından yeniden değerlendirilmesi amacı ile oluşturulmuştur. Saray kompleksi içinde oluşan farklı mimari birimler zaman içinde toplumsal yapıdan kaynaklanan değişimlerden etkilenmiştir. Sarayın; dünden bugüne geçirmiş olduğu değişimler belirlenerek, 21. yy'da müzecilik alanındaki değişimleri olumlu yönde karşılayabilmesi ve değişimlere kolayca adapte olabilmesi için yurt dışı müzelerdende örnekler verilerek öneriler getirilmiştir. Birinci bölümde; saray müzeleri kavramı tanımlanmakta ve müze çeşitleri müzelerin gelişiminden örnekler verilmektedir. İkinci bölümde Yıldız Sarayı'nın tarihsel gelişimi, yapısall özellikleri ve Yıldız Sarayı'nda bulunan müzeler incelenmektedir. Üçüncü bölümde ise, Yıldız Sarayı'nın 21. yy hazırlanmasında müze ve kültür kompleksi olarak yeniden değerlendirilmesi konusu, müze olarak değerlendirmenin faydaları, konumsal özellikler, toplumsal ve kültürel ihtiyaçlar, planlama fonksiyonu, alanların yeniden değerlendirilmesi, sergileme, koleksiyon, tanıtım, halkla ilişkiler, işletme politikaları gibi farklı alanlar ele alınıp, değerlendirilmektedir. Tezin sonunda sonuçlar ve öneriler, kaynaklar ve ekler bölümü verilmektedir. ' Yıldız Sarayı'nın eskiden olduğu gibi, bütününün saray müze olarak ele alınması, geçmişşte sahip olduğu değerlerin tarihsel gelişimini tam olarak yansıtacaktır ' görüşü sonuçta vurgulanmaktadır. IX
Trakya'da camiye dönüştürülmüş bir grup yapı üzerine araştırmalar

İTrakya'da Camiye Dönüştürülmüş Bir Grup Yapı Üzerine Araştırmalar? isimli tez çalışmasında; Trakya Bölgesinin Türkiye sınırları içerisinde kalan kısmında ilk inşası sırasında başka bir amaçla yapılmış ancak daha sonra camiye çevrilerek işlev değiştirmiş yapılardaki mimari değişimler incelenmiştir. Coğrafi konumu açısından son derece stratejik öneme sahip bir bölge olan Trakya Bölgesi'nin bilinen tarihi M. Ö. 2. binin başlarına dayanmaktadır. Günümüze kadar geçen 4000 yıllık süreçte Pers, Roma, Bizans ve Osmanlı gibi pek çok medeniyet bölgeye damgasını vurmuştur. Birbirini takip eden süreçlerde bölgede yerleşen bu medeniyetlerin zaman içinde değişen toplumsal ihtiyaçlarına göre tez konumuzu oluşturan yapılar da mimari değişimler göstermiştir. Bu yapılara kazandırılan işlev değişikliği gerek mimari gerekse plastik sanatlardaki değişimler olarak karşımıza çıkmaktadır. Tezimizin birinci bölümünde çalışmamızın amacı ve yöntemine değinilmiştir. İkinci bölümde Trakya Bölgesinin tarihi coğrafyasına kısa bir bakış yaparak bölgenin kültürel yapısı anlatılmaya çalışılmıştır. Mimari eserler, o eseri inşa eden kültürlerin bize bıraktığı son derece değerli miraslardır. Bu mirası anlayıp sahip çıkabilmemiz için önce o eseri var eden kültürü anlamamız gerekmektedir. Üçüncü bölümde Trakya'da Osmanlı döneminde camiye çevrilen Bizans Kiliseleri başlığı altında kiliselerin genel özellikleri, işlev değişikliğine uğrama nedenleri ve bölgedeki dağılımları incelenmiştir. Dördüncü bölümde Trakya Bölgesinde bulunan ve Osmanlı döneminde camiye çevrilen 6 yapının işlev değişiklikleri sırasında gözlemlenen değişiklikler ele alınmıştır. Yapıların kültürel değişim sonucu özgün mimarilerindeki yeni düzenlemeler gözlemlenmeye çalışılmıştır. Beşinci bölümde ise yapılan araştırmalar sonucu ortaya çıkan değişiklikler değerlendirilmiş ve bir sonuç ortaya koyulmaya çalışılmıştır.
Türk tezhip sanatında Yılmaz Özcan'ın yeri ve günümüze tekniğinin yansıması

Türk Kültürünü yansıtan önemli belgelerden biri olan Tezhip sanatı kullanılan malzeme, araç - gereç, renk, kompozisyon ve motifler açısından, tarihsel dönemlerde farklılık göstermekte ve her dönemin kendine özgü özelliklerini taşımaktadır. Geçmişten günümüze kadar, Tezhip daima yazının elbisesi olmuş, tezhipsiz bir yazı asla düşünülmemiştir. Sanat tarihi kitapları incelendiğinde hemen her konuda geniş araştırmalara rastladığımız halde tezhip sanatı biraz ihmal edilmiş bir konu olarak karşımıza çıkmaktadır. Bu araştırma, Türk Tezhip Sanatı içerisinde Yılmaz Özcan'ın Yeri ve Günümüze Tekniğin Yansıması ve elde edilen sonuçlardan, çeşitli boyutlarda yararlanılması amacıyla planlanmış ve yürütülmüştür. Yedi Bölümden oluşturulan araştırmanın birinci bölümünde, konunun tanımı, seçimi ve önemi araştırmanın amacı, sınırlılığı ile yöntemi hakkında ayrıntılı bilgi verilerek konu ile ilgili kaynaklar tarih sırasına göre özetlenerek sunulmuştur. İkinci bölümde, araştırmanın tarihsel gelişimi Cumhuriyet Dönemi öncesinde, Selçuklu Dönemi, Beylikler ve Osmanlı İmparatorluk Dönemi Cumhuriyet Dönemi Tezhip sanatı hakkında bilgiler verilmiştir. Üçüncü bölümde, Tezhip hakkında genel bilgilere yer verilmiş. Tezhibin tanımı, önemi kullanılan araç-gereçler, tezhip çeşitleri, kullanılan motifler, renkler, teknikler, konular ve kompozisyon özellikleri anlatılmıştır. Dördüncü bölümde, Tezhip sanatçısı Yılmaz Özcan'ın hayatı, eserleri tezhip özellikleri, tezhip sanatındaki yeri ve önemi vurgulanmıştır. Beşinci bölümde, Tezhip sanatçısı Yılmaz özcan'la ilgili yapılan araştırmada tesbit edilen Tezhip çalışmaları tek tek ele alınarak, örneklerin, boyutu, kullanılan malzeme, renk, konu, kompozisyon ve üslup özelliklerini içeren gözlem formları, fotoğraf ve 1/1 çizimleri ile desteklenerek hazırlanmıştır. 11 Altıncı bölümde, hazırlanan inceleme formlarında gözlenebilir özellikleri tablolara dökümleri yapılmış ve elde edilen veriler değerlendirilmiştir. Yedinci bölümde ise, konu ile ilgili sonuçlar açıklanmış, elde edilen sonuçlar doğrultusunda gerekli öneriler sunulmuştur. Araştırma sırasında faydalanılan kaynaklar ise kaynaklar adı altında verilmiştir. Ekler kısmında, tezhipler için hazırlanan gözlem formu örneği, sanatçı Yılmaz Özcan'ın yapmış olduğu diğer çalışmalar, katıldığı yurt içi sergiler, fotoğraflara yer verilmiştir. Ayrıca sanatçımız Yılmaz Özcan'ın yapmış olduğu Tezhiplerden seçilen bir örnekten yararlanılarak günümüz Tezhip anlayışına uygun ürün tasarımlarının fotoğrafları yer almıştır.
Güneydoğu Anadolu'daki İslam mimarisinde renkli taşın süsleme amaçlı kullanımı

Güneydoğu Anadolu Bölgesi Mezopotamya ile Anadolu arasında bağlantı sağlayan önemli stratejik konumu nedeniyle her dönemde önemli bir bölge niteliği taşımıştır. Anadolu'nun İslam kültürüyle en erken karşılaşan bölge, 7. yüzyılda başlayan bu süreçte farklı siyasi güçlerin hakimiyeti altında kalmıştır. 11. yüzyılda gerçekleşen Türk hakimiyeti ve 16. Yüzyılda tamamen Osmanlıların etkisi altına giren Güneydoğu, bu etkilerin ışığı altında çeşitli görünümler sunan kültürel bir çevre oluşturulmuştur.'Güneydoğu Anadolu'daki İslam Mimarisinde Renkli Taşın Süsleme AmaçlıKullanımı' ismini taşıyan araştırmada, bölgede 12 .-20. yüzyıllar arasında inşa edilen 76 yapı incelenmiştir. Tez kapsamında incelenen yapılarda farklı süsleme ve tekniklerde uygulanan renkli taş işçiliği, bölgenin kültür çeşitliliğini de büyük ölçüde yansıtmaktadır. Güneydoğu Anadolu'da İslam dönemi mimari süsleme anlayışı, her dönemde değişik etkenlere bağlı olarak farklı üslup gelişimleri izlemiştir. Artuklu, Eyyubi, Memluklu, Akkoyunlu ve Osmanlı dönemlerinde yoğunlaşan renkli taş işçiliği cami, medrese, türbe, mescit, han, hamam, çeşme gibi değişik yapı tipleri üzerinde karşımıza çıkmaktadır. Cami, İslam mimarisinin odak noktasını oluşturmakta olan yapı olarak en yoğun renkli taş süslemelerinin kullanıldığı yapı konumundadır. Bölgede geleneksel yapı malzemesi farklılık göstermektedir. Genelliklekalkerin türleri ana yapı malzemesi iken, Diyarbakır'da farklı olarak bazaltkullanılmaktadır. Teknikler, coğrafi etkene bağlı olarak değişiklik göstermektedir. Kullanılan tekniklerde geleneksel uygulamaları devam ettirmektedir. Osmanlı döneminde, Güneydoğu Anadolu Bölgesi içinde Osmanlı kimliğinigüçlü yansıtan örnekler inşa edilmiştir. Yapılarda mimari anlamda Osmanlı baskın iken, süslemede bölgedeki kültürlerin sanat anlayışlarının bir araya getirilmesiyle oluşturulan süsleme repertuarı Osmanlı döneminde de kullanılmaya devam edilmiştir.
Van Müzesi'ndeki yazma eserlerin sanatsal özellikleri üzerine araştırma

İVan Müzesi'ndeki Yazma Eserlerin Sanatsal Özellikleri Üzerine Araştırma? adlı bu çalışmada, Van Müzesi'nde bulunan 143 adet el yazması eser içerisinden seçilen 21 adet el yazması tanıtılmış ve tarihlendirilmiştir. Eserler arasında tasnif yaparken en önemli kriter olarak cilt, tezhip, hat, minyatür, ebru ve sanatsal özelliği açısından ağır basan eserler seçilmiştir. Bu açıdan eserler üzerinde herhangi bir dönem ve tarih sınırlamasına gidilmemiştir. Ancak katalog bölümündeki eserlerin tasnifini tarih esasına göre sıralamaya tabi tuttuk. Çalışmalarımızın ilk aşamasında Van ve Van Müzesi ile ilgili bilgi verilmiştir. Ardından Türk İslam kültüründe yazma eserlerin gelişimi başlığı altında İslam öncesi kültürlere ait yazma eserlerin durumu, İslami dönem yazmaların gelişimi ve yazma eseri oluşturan malzemeler anlatıldıktan sonra bir yazma eserlerde yer alması gereken sanat dallarından; cilt, hat, tezhip, katı', minyatür, kağıt, ebru ve diğer sanat dalları yazılmıştır. Çalışma konumuzu teşkil eden el yazmalar ile ilgili tanımlar ve içerikleri hakkında bilgi verildikten sonra katalog bölümüne geçilmiştir. Katalog bölümünde, çalışma konumuzu oluşturan Van Müzesi'ndeki 21 adet el yazması eser incelenmiştir. Bu ciltlerin kapaklarının genel kompozisyonları, teknikleri, malzemeleri, bezemeleri, ön ve arka kapaklar, sertap, miklep gibi bölümlerin genel durumları hakkında bilgiler verilmiştir. Ayrıca yazma kitaplarla ilgili künye ve tanımlamalar yine bu bölümde işlenmiştir. Değerlendirme ve karşılaştırma bölümünde ise çalışmamızın konusunu teşkil eden el yazmalarının, yazı, cilt, tezhip ve kağıt özelliklerine göre genel bir bilgi verilmiştir. Daha sonra sanatkarlar, yazma eserlerde metodoloji, yazma eserler sözlüğü ve sonuç bölümüne geçilmiştir. Tez; özet, summary, kaynakça, fotoğraf listesi ve fotoğraflar bölümleriyle son bulmaktadır. Kültür tarihimizin birinci elden kaynakları durumunda olan ve kültürümüzün geçmişşi ile geleceği arasında köprü durumunda olan el yazmalarının dünü ve bugünün bir sentezini yapmaya çalıştık. Amaçlarımızdan biri de, sadece İslami döneme ait el yazmalar üzerinde durmak değil, İslam öncesi dönemlerde de insanlar arasındaki işletişim ya da kültürlerini en iyi bir şekilde bizlere anlatan bu eserlerin, geçmişşten günümüze nasıl bir gelişim ve etkileşim içersinde olduklarını sunmaktır.
Konya ve çevresindeki müzelerde bulunan Osmanlı Dönemi tütün kültürüne ait etnografik objeler

17. yüzyıl başlarında Avrupalı tacirler tarafından yurdumuza getirilen tütün, diğer milletlerde olduğu gibi kısa sürede kullanımı hızla yaygınlaşmış ve halkın günlük yaşantısında önemli bir yere sahip olmuştur. İlk başlarda lülelerde kullanım bulan tütünün daha sonraki zamanlarda toplumsal gelişim ve değişime göre yurdumuzda farklı aletlerde içim bulduğu ve muhafaza edildiğini görmekteyiz. Osmanlı Devleti'nin son dönemlerde gerek batılılaşma modasına kapılması gerekse teknolojik ürünlerle baş edilemez bir hal almasıyla birlikte tütünde lüle içiminin yerini, daha pratik ve ucuz olan sigaraya bırakmasına neden olmuştur. Modernleşen hayatın getirmiş olduğu yenilikler sonucunda ise çoğu el sanatlarımızda olduğu gibi tütün kültürüne ait lüle, çubuk, enfiye kutuları, kese gibi bazı eserlerin tarih sayfalarında yer almasına neden olmuştur. Geleneksel el sanatlarımız içerisinde önemli bir yere sahip olan bu eserlerimizden ağızlık, tabaka, nargile gibi bazılarının her ne kadar eski örnekler kadar zengin süslemeli ve kaliteli işçilikte olmasalar bile Eskişehir, Van, Kayseri, Ankara, Mardin, Bursa gibi önemli şehirlerde yapımlarına devam ettiğini görmekteyiz. Osmanlı dönemi tütün kültürüne ait etnografik eserlerin ilk kez bütüncül ve ayrıntılı bir şekilde ele alındığı bu çalışmada, Konya Etnografya Müzesi, Karatay Medresesi Çini Eserler Müzesi ve A. R. İzzet Koyunoğlu Müzesi ile ilçelerdeki Akşehir Nasrettin Hoca ve Etnografya Müzesi ve Ereğli Müzesi'nde yer alan etütlük ve envanterlik durumdaki; lüle, nargile, çubuk, ağızlık, tütün-sigara tabakaları, enfiye kutuları, ateşlik-mangal, tütün-ağızlık keseleri gibi tütün kültürümüze ait etnografik eserler incelenmiştir. Çalışma sınırlarımız dahilinde incelenen müzelerde toplam 192 adet tütün kültürümüze ait eser tespit edilmiştir. İncelen bu eserlerden sadece tip, malzeme ve süsleme bakımından farklı nitelikler sergileyen 148 adet örneğe katalog bölümünde yer verilerek tasnifi ve ayrıntılı bir şekilde anlatımı yapılmış olup bunların tütün kültürümüzdeki yeri ve önemi belirlenmeye çalışılmıştır.
1950-1960 yılları arasında Türk resminde konu yönelimi (2 cilt)

1950- 1960 yıllarını kapsayan süreç, Türkiye'nin çok partili yönetime geçtiği, politik, ekonomik ve kültürel açıdan köklü değişimler geçirdiği bir dönemdir. Yönetsel değişimler, ülkenin kültür politikasını da etkilerken, dönemin sanat yaşantısına da yansımıştır. II. Dünya Savaşı sonrasında Amerika ve Avrupa'da yaygınlaşan 'soyut sanat', Batı ile eş zamanlı olarak Türkiye'de de tartışılmış, yapıtlara yoğun olarak yansımıştır. Bu dönemde çoğalan sergilerle birlikte, soyut sanata yönelik eleştiriler, non-figüratif, abstre ve gelenekten gelen sanat başlıkları altında tartışılmıştır. Akademi dışı sanatsal oluşumlarla birlikte, Akademi eğitimi de sorgulanmıştır. Kültür ve sanat etkinliklerinde devlet desteği, 1950'li yıllarla birlikte azalırken yerini özel sektör, banka ve yabancı elçilikler doldurmaya başlamıştır, özel galerilerin çoğaldığı 1950- 1960 yıllarında, 'Maya' sanat galerisi dönemin sanat yaşamında etkin olmuştur. Galericiliğin gelişmesi, yurtiçi ve yurtdışı sergilerin çoğalması koleksiyonculuğun temellerinin atılmasına olanak sağlamıştır. Bu dönemde sanatçılar, biçemde bireysel özgürlüklerini kullanırken, non-figüratif çalışanlar, Akademik anlayışı benimseyenler ve grup anlayışı içinde olanlar olmak üzere üç yaklaşım öne çıkmıştır. Koleksiyon seçimlerinde figür ağırlıklı yapıtlar yeğlenirken, bu dönemin en yenisi 'soyut işler alıcı bulamamıştır. 1950- 1960 yılları arasında portre, manzara, çıplak, figürlü kompozisyon, ölü doğa, hayvan figürleri ve soyut/soyutlama olmak üzere 7 konu saptanmıştır. Bu kümelerde soyut/soyutlama öne çıkarken dönemin en yeni söylemi 'soyut', geleneksel konulara da yansımıştır. Avrupa ve Amerika'daki konularla karşılaştırıldığında, benzer görünümde resimler ortaya çıkarken konular, ülkelerin kendi kültürel ve toplumsal kimliklerini öne çıkartmaktadır.
Hierapolis Roma Dönemi mimari bezemeleri

Hellenistik Dönemde, olasılıkla Seleukoslar tarafından kurulmuş olan Hierapolis Antik Kentinde, bugüne kadar mezarların haricinde Hellenistik Döneme ait bir yapı kalıntısı tespit edilmemiştir. Tespit edilen ya da kazısı yapılan kentteki yapılar, Roma İmparatorluk ve Bizans Dönemine tarihlenmektedir. Bezemelerini incelediğimiz yapılar ise Augustus Dönemi başından, Severuslar Dönemi sonuna kadar olan dönemi kapsamaktadır. Biz bu dönem içerisine tarihlenen; Agora, Tiyatro, Apollon Kutsal Alanı, Triton Çeşmesi, Tapınak Çeşmesi, Üçüncü Çeşme ve Tanımlanamayan bir yapıya ait, toplam 20 mimari bloğun üzerine işlenmiş olan bezemeleri değerlendirdik. Kentte, Augustus Dönemi ile birlikte yoğun bir imarın başladığı anlaşılmaktadır. Augustus Dönemi'nden sonraki imar faaliyetleri Flaviuslar Döneminde görülmektedir. Hierapolis 'te, Flaviuslar Dönemi'ndeki imarın genellikle Dor Düzeninde olduğu, buradaki Dorik yapıların çokluğundan ve bezemeli blokların azlığından anlaşılmaktadır. Flaviuslar Dönemi sonrasında, özellikle M. S. 2. yüzyılda kentteki yapılaşmalar artmıştır. Severuslar Dönemi'nde Hierapolis'te önceki dönemlerden daha da yoğun imar faaliyetleri görülmektedir. Kentte meydana gelen imar ile ilgili önemli bir etkenin de depremler olduğu anlaşılmaktadır. Sık sık görülen depremler, yapıların yenilenmesi ya da yeni yapıların inşası olarak ortaya çıkmıştır. Kentteki süslemelerin dönemlerinin belirlenmesinde, depremlerin başlangıç olarak alınması, kentteki süsleme gelişimi açısından faydalı olmuştur. Ayrıca depremler her dönem için yoğun bir iş imkanın varlığı anlamına da gelmektedir. Buna bağlı olarak pek çok usta ve atölyeler burada çalışmış olmalıdır. Özellikle M. S. 2 ve 3. yüzyılda faaliyet gösteren birden fazla atölyelerin varlığını düşünmekteyiz. Bezemelere göre, M. S. 2. yüzyıldan sonra Pisidia ve Karia Bölgeleri ile etkileşimin olduğu anlaşılmaktadır. Hatta bunların içine Pamphylia Bölgesini de eklemek yerinde olacaktır. Tunç SEZGİN
İstanbul Divanyolu'nda Sultan II. Mahmud Türbesi'nin haziresindeki mezar taşları

Osmanlı toplumunun kültürel hareketliliğini ve bu hareketliliğin süsleme sanatına nasıl etki ettiğini en iyi yansıtan örnekler mezar taşlarıdır. Bu sebepten dolayı sanat tarihi çevresinde bu konuyla alakalı çalışmalar artmıştır. Anadolu'da da birçok benzer örnekleri bulunan ve daha önce detaylı bir çalışma yapılmayan Sultan II. Mahmud Türbesi'nin haziresinde bulunan mezar taşları 1811- 2009 yılları arasına tarihlenmektedir. Tespit edilen 136 mezar taşının birçoğu Tanzimat Dönemi'nin ileri gelen devlet adamlarına aittir. Bu dönemde ağırlıklı olarak kendini hissettiren Ampir Üslubun en iyi yansımalarını bu mezar taşlarında görebilmekteyiz. Çalışmamızda bu mezar taşları kronolojik olarak sıralanmış, kataloglar halinde belgelenmiş ve dönemin üslup anlayışı içerisinde değerlendirilmiştir. Ayrıca Tek tek ölçümleri alınarak çizimleri yapılmış, ayrıntılı fotoğrafları çekilmiş, kitabeleri okunmuş ve mezar taşlarındaki süslemelerin çeşitliliği tespit edilerek farklı bölgelerde kullanılan mezar taşları ile karşılaştırılıp değerlendirilmiştir. İstanbul Divanyolu'nda Sultan II. Mahmud Türbesi'nin haziresinde bulunan bu mezar taşları tipolojik olarak çeşitlilik gösterdiği için, sanduka, şahide ve başlıklarına göre sınıflara ayrılmış ve tablolar halinde sunulmuştur.
Halep kenti ve geleneksel evleri

Halep, tarih boyunca birçok medeniyete ev sahipliği yapmış, yüzyıllar boyu jeopolitik önemini korumuş bir kenttir. Taşıdığı tarihi öneme rağmen kentin geleneksel evleri söz konusu olduğunda bu alanda daha önce detaylı bir inceleme yapılmadığı ve kaynak sayısının sınırlı olduğu görülmektedir. Çalışma Halep Şehri kent merkezi ve çeperinde yer alan geleneksel yapıların kentsel doku bağlamında incelenmesinden hareketle şekillendirilmiştir. Halep ilinin kırsal yerleşim alanlarını içeren bölgelerindeki geleneksel yapılara yönelik saha çalışması geliştirilmemiş olmakla birlikte kent ve kır mimarisinin ortaklık ve/veya farklılaşma noktaları teorik düzeyde belirtilmiştir. Tez kapsamına Halep'teki Osmanlı döneminde inşa edilen geleneksel evlerin karakteristiği ele alındı, daha önce literatürde araştırılmadığı tespit edilen Türk evlerinin Halep evleri ile ilişkisinin izi sürüldü, Halep geleneksel ev mimarisinin, Anadolu konut mimarisinin devamı olup olmadığını araştırılmıştır. Araştırmanın önemi ise şu ana kadar Halep'in geleneksel evleri ile ilgili yapılmış olan fakat gün yüzüne çıkmamış çalışmaları bir araya getirmesi, sınırlı sayıda kaynağa katkıda bulunması, iki komşu ülke olan Suriye ve Türkiye'nin ev mimarisindeki etkileşimi hakkında yeni bir tartışma ortamı sunacak olmasıdır. Çalışma konusu olarak Halep kentinin seçilmesinin en önemli nedenlerden birisi sınırlı sayıdaki kaynaklara katkıda bulunmak bunun yanı sıra birçoğu dini yapıları inceleyen akademik çalışmalarda ele alınmayan geleneksel evleri tanıtmak ve literatüre kazandırmaktır. Sonuç olarak, Halep geleneksel evlerinin kullanıcının ekonomik durumuna göre tek ya da çift avlulu eyvanlı beden duvarlı taş düz damlı ya da tonoz ve kubbeyle örtülü tek ya da iki katlı olduğu sokak ile ilişkisini yüksek duvarlı avlu kapısından sağladığı söylenebilir. Bu ev tipi, Mezopotamya bölgesinde Neoletik Dönemden günümüze devam eden bir yaşam biçimine bağlı ev mimarisi olarak karşımıza çıkmaktadır. Bölgenin mimari kültür açısından merkezi konumundaki Halep kentinde Osmanlı öncesi oluşan bu ev tipinin Gaziantep ve Antakya kentlerinde olduğu gibi bölge kentlerinde çeşitli versiyonları da mevcuttur.
Mimarlıkta formsuzluk kavramı üzerine bir araştırma

Mimari form, içinde üretildiği toplumsal ve siyasi düzeni yansıtmakla kalmaz, aynı zamanda onun kurucusu ve koruyucusu olarak çalışır. Mimari pratik, -aslında tüm disiplinler-, ortamı hakim erkin formunda sabitleyerek, toplumsal mütabakatı sağlama işlevini görür. Bataille'in 'formsuz ' kavramı tam olarak buna işaret etmektedir; dünya olduğu gibi formsuzdur, onun akışkanlığını bir formda sabitlemek, hayata bir düzen aşılamaktır. Böylece form, toplumsal düzenin istikrarının da garantisi haline gelir. Öyleyse toplumsal düzeni sarsma çabasındaki Dada ve Sürrealizmin mimarlığa da saldırması beklenebilir; fakat sürrealist yazında, mimari formun aşkınlığından ziyade, yalnızca modern mimarlığın yadsındığı görülür. Buna rağmen, Sürrealizmin bir transformasyon vaad eden asıl potansiyeli, Benjamin'in pasajlarda gördüğü ve Sürrealizmin devrimci karakterini de temellendirdiği, rasyonel ve irrasyoneli sentezleyen ve böylece gerçeklikteki sürreel potansiyeli açığa çıkarıp gerçeğin kendisini dönüştürerek formları sarsan içsel deneyim ve gündelik tasarlanmamış pratiklerde yatmaktadır. Bununla beraber, çağdaş mimarlıkta daha esnek, muğlak bir mekan tahayyülü ile deneyimi ve rastlantısallığı bir olasılığa indirgeyerek formel mimari pratiğe dahil etme eğilimi söz konusudur. Bu yaklaşım yine bir form tanımlarken, gündelik hayatı öngörülebilir kılarak konformist bir alana dönüştürme potansiyeli taşır ki bu, formsuzun muhalif yönünü de baltalayacaktır. Oysa ki formsuzun asıl yeşerebileceği alan, çerçevelenmemiş insan eylemlerinin tasarlanmış mekanlara olan müdahalesi ve buradan doğan çatışmadır. Lefebvre'nin 'temellük edilmiş mekan ' kavramı ile de açıklanabilecek bu olgu, sürrealist deneyim ile işaret edilen gündelik pratiğin mimari düzene nüfuz ederken tüm formları aşındırması ve mekanla toplumsal formasyonu beraber dönüştürmesi anlamını taşır. Bu durumda toplumsal formasyonun kurucusu ve koruyucusu olan mimari form da bu çatışmayla formsuzun ortaya çıkacağı alan haline gelir.