turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Kütahya el sanatı ustalarının yaşayan insan hazinesi bağlamında değerlendirilmesi

Unesco 2003 yılında imzaladığı 'Somut Olmayan Kültürel Mirasın Korunması' sözleşmesi ile kültürel birikimin kuşaktan kuşağa aktarılmasını amaçlamış, 'obje' odaklı kültürel mirasın korunmasının yanı sıra bu objeyi ortaya koyan insanların gelenekle ilgili bilgi ve becerilerini korumak için de Yaşayan İnsan Hazineleri ulusal sistemini geliştirmiştir. Unesco'nun yapmış olduğu çalışmalar ekseninde Somut Olmayan Kültürel Mirasın taşıyıcıları odaklı bu çalışmada Yaşayan İnsan Hazineleri kriterine uygun olarak el sanatı ustaları alan araştırması ile belirlenmiş, ses kaydı ve fotoğraf çekimi ile kayıt altına alınmıştır. Çalışmada yer alan el sanatı ustalarının ilgilendikleri sanatların etimolojik ve tarihsel süreçleri, ustaların sanatlarını icra ediş teknikleri ve kullandıkları malzemeler anlatılmıştır. Kütahya el sanatlarını etkileyen küreselleşme, teknolojik gelişmelerin getirdiği olumsuzluklar ve el sanatlarının üretiminde ortaya çıkan yozlaşma eleştirilmiştir. Çalışmanın sonucunda; el sanatlarına olan ilginin azalması ve aktarımın en önemli aracı olan usta-çırak ilişkisinin neredeyse bitme noktasına geldiği gözlemlenmiştir. Bu sebeple, T. C. Kültür ve Turizm Bakanlığı'nın, İl Kültür ve Turizm Müdürlükleri'nin, Üniversitelerin, Halk Eğitim Merkezleri'nin tükenmekte olan el sanatlarına ve bu sanatı icra eden ustalara maddi ve manevi her türlü desteği vermesi gerektiği kanısına varılmıştır.
Ankara'dan derlenen avcı anlatıları üzerine halkbilimsel bir inceleme

'Ankara'dan Derlenen Avcı Anlatıları Üzerine Halkbilimsel Bir İnceleme' adlı bu yüksek lisans tezinin Giriş bölümünde avcılığın tarihi, İslamiyet'te avcılık, Ankara'da avcılık hakkında genel bilgiler verilmiştir. Özellikle Ankara merkez avcı derneklerinde avcılardan avcılığın basamakları ve geleneksel avcılık, av mutfağı ve av etinden yapılan yemekler, halk inançları, halk hekimliği uygulamaları ve sözlü edebiyat ürünleri derleme sonucunda elde edilmiştir. Elde edilen bu ürünler halkbilimsel açıdan değerlendirilmiştir.
Türk halk oyunlarında dokumacılık ve Yeşilyurt dokumacılığı

Bu çalışma; İstanbul Teknik Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, Güzel Sanatlar Anasanat Dalı Musiki Sanat Dalı Türk Halk Oyunları Alanı'nda ' Türk Halk Oyunlarında Dokumacılık ve Yeşilyurt Dokumacılığı' konulu Yüksek Lisans Tezi olarak hazırlanmıştır. Çalışma alanımızı; Halk Oyunlarında Dokumacılığa genel bir bakış ile Muğla- Yeşilyurt Dokumacılığı oluşturmuştur. Muğla yöresinde dokumacılığın geçmişşi antik çağlara kadar gider, ti 'de yaklaşık 300 yıllık geçmişşi olan ve klasik tezgahlarda yapılan el dokumacılığının son yıllarda pazarlama sorunları nedeniyle ekonomik değer kazanamadığından unutulmaya başladığı, ancak özellikle bundan yaklaşık 2500 yıl önce kurulmuş ilk adı Pisi olan Yeşilyurt beldesinde ve çevresinde çeyizlik olarak yaşlılar tarafından az miktarda dokunulduğu görülmektedir. Son yıllarda Devlet tarafından tütün tarımına getirilen kota nedeniyle bölgenin kırsal kesiminde gelir azalması ortaya çılanca, tütüne alternatif geçim kaynaklarının oluşması Muğla Valiliğince düşünülmüş ve geleneksel dokumacılığın geliştirilerek genç kuşağa öğretilmesi ve yöreye ekonomik değer kazandırılması en uygun yöntem olarak belirlenmiştir. Çalışmalarımızda; bizzat mahalinde ve gözlemleyerek, yöre halkı ile görüşmeler yapılmış, bunun yanı sıra resmi kuruluşların yetkililerinin de bilgi ve görüşlerine başvurulmuştur. Elde ettiğimiz sonuçlar, hem Muğla ili hem de folklorumuz açısından sevindirici olmuştur.
Stanislavsky'nin oyunculuk sisteminin -karakter yaratma tekniklerinin- Türk halk oyunlarında kullanımı

Ülkemizde halk oyunları çalışmaları dünyadaki diğer ülkeler gibi uluslaşma hareketleriyle birlikte başlamıştır. 1950'den sonra örgütlenmesi gelişmiş, bu alanda faaliyet gösteren dernek ve kurumların sayısı artmış, örgün öğrenimdeki yerini almıştır. Ülkemizin 1950'den bu yana geçirmiş olduğu toplumsal çalkantılar ve halk oyunları çalışmalarının bu olaylardan soyutlanamayışı, örgütlenmenin git gide dağınık ellerden yürütülmesi ve son olarak yarışmalar halk oyunları çalışmalarım kontrolsüz ve istenmeyen hale getirmiştir. Danslar mekanikleşmiş, etnik ve bölgesel karakter özelliklerim yitirmeye başlamıştır. Son onbeş-yirmi yılda iyice kötüleşen bu durum tez çalışmamız sırasında 'kriz' olarak tanımlanmıştır. Böyle bir kriz sürecinde yapılacak olan halk oyunları ile ilgili sanatsal çalışmalar için 20. yüzyılın ünlü sahne - tiyatro kuramcısı Konstantin Stanislavsky'nin oyunculuk metodu ve karakter yaratma teknikleri tarafımızdan önerilmiştir. Halk oyunlarında yitirilen etnik ve bölgesel özelliklerin bu yolla yeniden kazanılabileceği düşünülmüştür. Bu tez Ege Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Türk Halk Oyunları Anabilim Dalma yüksek lisans tezi olarak verilmiştir. Tezin başlığı Stanislavsky'nin Oyunculuk Sisteminin-Karakter Yaratma Tekniklerinin Türk Halk Oyunlarında Kullanımıdır. Çalışma iki bölümden oluşmuş tarihsel ve karşılaştırmalı yöntem kullanılarak yürütülmüştür.
Güney Marmara panayırları

Dünyada insanlık tarihi kültürle beraber gelişmektedir. Bu gelişim içerisinde farklı milletlerin katkıları vardır. Bu katkılar kimi zaman ortak bir ürün üzerinde birleşebilir. Panayırlar da birçok milletin kültürel olarak katkı verdiği ortak ürünlerden birisi olarak sayılabilir. Panayırlar, gezici birer ticaret ve kültür merkezi olarak insanlık tarihi içinde uzun zamandır varlıklarını korumakta ve birçok milletin de kültür hazinesi içinde yer almaktadır. Bu çalışmada da amaç panayır olgusunun Güney Marmara örneklemiyle Türk kültürü içindeki yerini görmek ve toplumda yarattığı etkiyi ortaya koyabilmektir. Panayırlar ile ilgili olarak Türkiye'de yapılan çalışmalara bakıldığında bunların çoğunlukla ekonomi ve tarih alanlarında yapıldığını ancak halkbilimi alanında böyle bir çalışmanın olmadığı fark edilmiştir. Sadece ekonomik ve tarihi olarak değil kültürel olarak da önemli bir oluşum olan panayırların incelenmesi bu yüzden gerekli görülmüştür. Bu yönden de panayır kavramını, içeriğini, işleyişini ve etkilerini halkbilimi açısından değerlendirmek için bu konuda bir çalışma yapmak istenilmiştir. Çalışmada, Balıkesir ve Çanakkale illerinde kurulan panayırlar örnek alan olarak seçildi. Bu iki ilin ilçe ve köylerinde kurulan panayırların yapısı, özellikleri ve içerikleri değerlendirilerek Türk kültürü içinde panayır kavramını açıklayarak; panayırların sosyal, kültürel ve ekonomik etkileri gösterilmek istenmektedir.
Doğu Karadeniz bölgesi denizcilik folkloru üzerine bir araştırma

Çalışmamızda, doğum, sünnet, evlenme, ölüm gibi hayatın geçiş dönemleriyle ilgili gelenekler, törenler, inanışlar, denizciliğin önemi, halk mutfağı, halk hekimliği ve halk edebiyatı üzerinde durulmuştur. Araştırma bölgesi hakkında tarihi ve coğrafik bilgiler gibi temel bilgileri içerenGiriş bölümünde. yaşam koşulları ve geçim gibi konularda yazılı kaynaklardan elde edilen bilgiler aktarılmıştır. Birinci Bölüm'de genel olarak Türkler ve deniz konusu ele alınmıştır. Türklerin Anadolu'ya yerleşmesinden günümüze kadar olan Türk denizcilik faaliyetleri üzerinde durulmuştur. kinci Bölümde önce yazılı sonra sözlü kaynaklardan elde edilen denizin ve denizciliğin önemi, balık avlama yöntemleri gibi konular ele alınmıştır. Anonim halk edebiyatı ile ilgili olan Üçüncü Bölüm'de manzum ve mensur halk edebiyatı ürünlerinin tanımları ve örneklerine yer verilmiştir. Bu bölümde; maniler, türküler, atasözleri ve deyimler, bilmeceler, masallar, halk hikayeleri, balıkçılarınanıları, efsaneler ve diğer halk edebiyatı ürünleri ele alınmıştır. Ayrıca, bu bölümde daha çok, araştırmada elde edilen, sözlü kaynaklardan derlenen bilgiler kullanılmaya çalışılmıştır. Geleneksel uygulamalarla ilgili olan Dördüncü Bölüm'de ise doğum, sünnet, evlilik, askerlik, ölüm konularında halk inanış ve uygulamaları, aile yapısı, misafirperverlik, bayramlar ve festivaller, halk oyunları ve halk çalgıları, halk hekimliği ve halk mutfağı gibi konularda sözlü kaynaklardan elde edilen bilgileri kullanarak bilgi vermeye çalıştık. Sonuç itibariyle, bütün bu halk bilgisi ürünleriyle birlikte elimize geçen en önemli bilgi, Doğu Karadeniz Bölgesi folklorunun Türk halk kültüründe önemli bir yere sahip olduğudur. Denize, denizden gelen nimetlere, bölgenin doğal güzelliklerine olan aşkını dile getiren Doğu Karadeniz Denizcilik Folkloru ürünleri daha derin incelenmeli ve irdelenmelidir. Bu hem Türk kültürü hem de dünya halk kültürü ürünleri açısından yeni zenginliklerin ortaya çıkmasını sağlayabilir.
Mersin'de Giritli olmak: Giritli göçmenlerin halk kültürü üzerine bir araştırma

Mübadele ile Mersin'e yerleştirilen Girit göçmenlerinin, halkbilimsel açıdan Girit kültürünü niteleyen özelliklerini ortaya koymak bu çalışmanın temel amacını oluşturmaktadır. Bu çerçevede araştırmada Giritlilerin adadan gelirken getirdikleri davranış biçimlerini, değerler sistemini, kendilerinden önce burada yaşayan yerli halk ile olan ilişkilerini, toplumsal ve kültürel olaylarını, Mersin'de Giritli olmanın ne anlama geldiğini incelemek hedeflenmiştir. Mübadele ile Mersin'e yerleştirilen Giritliler için 'Mersin'de Giritli olmanın' ne demek olduğuna açıklık getirmek, bu içimizdeki ötekilerden olan topluluğu halkbilimsel açıdan incelemek amacıyla alan araştırması yapılmış, görüşme tekniği ile Mersin'de yaşayan Giritli göçmenlerden elde edilen veriler toplanmıştır. Bunun sonucunda göçün Giritli göçmenleri ekonomik, sosyal ve kültürel düzeyde etkilediği görülmüştür. Zorlu yaşam koşullarıyla karşılaşan Giritli göçmenlerin; kültürlerini, yaşam biçimlerini birçok yönden halen koruduğu ve bu özellikleri yeni kuşaklara aktarmaya devam ettikleri görülmüştür. Giritlilerin kendilerini ifade ederken Rumca, Girit Rumcası ya da daha doğru bir söylemle Giritlice kullandıkları ve bu dilin son yıllarda daha az kullanılır olduğu görülmüştür. Giritlilerin yaşamın üç önemli dönemi olan doğum, evlilik, ölüm evrelerinde adadan gelirken getirdikleri davranış kalıplarını halen korudukları, bu değişmez döngü içinde halk inançları ile ziyaret yerlerine gitmeye devam ettikleri görülmüştür. Adanın iklim koşulları ve bitki örtüsünün yerleşilen Mersin ili ile benzerlik göstermesinin, beslenme, yemek kültürü ve Girit Mutfağını olumlu yönde etkilediği gözlenmiştir. Kadın ve erkeklerin zanaatkarlık işlerinin ise kentleşmenin artışı, değişik meslek gruplarının ortaya çıkışı gibi nedenlerle giderek azaldığı ve bazı mesleklerin artık yapılmadığı belirlenmiştir. Adlar, lakaplar, çocuklara ad vermedeki adetler, ana dilde yaşanan sorunlar, değişim ve dönüşüm süreçlerinin etkisiyle şekillenmiştir. Giritlilik Kültürü içinde öne çıkan maniler, gündelik yaşam içinde kalıplaşarak gelen atasözleri, çocuk ninni ve tekerlemeleri, masallar, destanların, daha çok eski kuşaklarca bilindiği ancak bunların yeni kuşaklara aktarılması için çaba gösterildiği görülmüştür. Türkçe'de ve Yunanca'da kullanılan ortak sözcükler ise farklı kültürlerin bir arada yaşamasının, dil üzerinde etkili olduğunu ve etkileşimi göstermiştir. Mersin'de yaşayan Giritlilerin, kültürel kimlik ve kökenlerinin kaybolması endişesi taşıdıkları görülmüştür. Göçle gelen ilk kuşağın hayatlarının sona ermesi ile, arkadan gelen kuşakların, kültürel mirası koruma konusundaki duyarlılıkları daha da artmıştır. Sonuçta Giritli göçmenler, ne kadar zorluk yaşanırsa yaşansın, yerleştikleri Mersin iline uyum sağlamışlar bununla birlikte; kendi kültürel yapılarını, geleneklerini, yaşam biçimlerini koruma eğilimi içinde olmuşlardır.
Geleneksel Anadolu konutundaki mutfak kültürünün günümüz modüler mutfak sistemleri ile ilişkisinin mekansal oluşum ve biçimleniş ilkeleri açısından değerlendirilmesi

Bu çalışma kapsamı içinde geleneksel konut mutfakları bütün boyutları ile incelenmiş ve geleneksel mutfak kültürümüzün günümüz çağdaş mutfakları ile ilişkisi mekansal oluşum ve biçimleniş ilkeleri açısından değerlendirilmiştir. Konu 5 bölümde ele alınmıştır. Birinci bölümde, tarihsel süreç içerisinde, konut mutfaklarının gelişim ve değişimi dönemin koşullarından ne şekilde etkilenip biçimlendiği mekan kullanımı ve donatı elemanları seçilmiş örnekleri ile incelenmiştir. İkinci bölümde. Geleneksel Anadolu konutu mutfak mekanı biçimlenmesinde belirleyici olan değişkenlerin saptanması, ekonomik, teknik, estetik ve kültürel değerlerle etkileşimi ve bu etkileşimlerin ülkemizin değişik yörelerinden seçilen örnek bölgeler özelinde mutfak mekan oluşumları açısından farklılıkları ortaya çıkarmak amaçlı olarak incelenmiştir. Üçüncü bölümde, günümüz çağdaş mutfaklarının oluşumunda belirleyici olan modüler mutfak sistemlerinin, esnek ve değiştirilebilir kullanımının nasıl sağlanabildiği ve mutfak kültürümüzle ilişkisi belirlenmiştir. Dördüncü bölümde, Geleneksel Anadolu konutu biçimlenmesine örnek olarak Ankara Saraçoğlu mahallesi B tipi konut mutfakları ile Ankara Ulucanlar semtindeki eski Türk evi incelenmiş, mevcut durum tespitleri ile önceden belirlenemeyen ve zaman içinde değişen gereksinimler ve teknolojik yeniliklerle etkileşimi araştırılmıştır. Besinci bölümde. Tez çatışmasının sonuçları ve öneriler belirtilmiştir.
Bartın köy adları üzerine bir inceleme

Anadolu coğrafyası konumu ve jeopolitik özellikleri nedeniyle birçok medeniyeti bünyesinde barındırmış, pek çok uygarlığa ev sahipliği yapmış bir coğrafyadır. Bunun bir sonucu olarak birçok medeniyetten gelenek vasıtasıyla aktarılmış yazılı ve yazısız kültürel değerleri bünyesinde barındırmaktadır. Bu kültürel değerleri incelediğimizde mozaik bir yapı göze çarpmaktadır. Bu mozaik yapı zamanla farklı kültürlerin etkisiyle şekillenmiştir veya şekillenmeye devam etmektedir. Bu süreçte gelişen ve değişen teknoloji, kendisiyle birlikte popüler kültürü de beraberinde getirmiştir. Popüler kültür; insanları etkisi altına almış, gelenek, görenek ve kültür yaklaşımının değişmesine neden olmuştur. Bu değişim bir taraftan yeryüzünde ortak bir kültürel yapının oluşmasına vesile olurken, diğer taraftan bireylerin yaşadığı coğrafyaya ait gelenek ve göreneklerini unutmaya başlamasına neden olmuştur. Dünyada pek çok ülke ve coğrafyada olduğu gibi bizim coğrafyamızda da kültürel değerlerimiz, gelenek ve göreneklerimiz unutulmakla karşı karşıya kalmaktadır. UNESCO bu tehlike karşısında kültürel değerleri somut ve somut olmayan kültürel miras başlığı altında koruma altına almaya çalışmaktadır ve bu gaye yolunda birçok çalışmaya imza atmaktadır. Biz de kültürel değerlerimizi koruma altına almak ve bu değerlere sahip çıkmak gibi çeşitli amaçlarımız doğrultusunda, kültürel değerlerimizi koruma altına almaya gayret göstermekteyiz. Bu çalışmamızda kökeni yunan tanrıçası Athena'ya dayanan eski adıyla Parthenios; yeni ismiyle Bartın Çayı çevresinde gelişen ve büyüyen Bartın şehrinin 'köy isimlerini' araştırma konusu olarak seçtik. Bartın şehrinde bulunan 265 adet köyün isminin kaynaklarıyla ilgili çeşitli çalışmalar yaptık ve 516 kişiyle görüşme sağladık. Bu görüşmelerden, doğruluğu daha muhtemel olanları ve kaynak kişilerini seçip ekleyerek, 'K. Ş.' kısaltmasıyla şahsın yanında belirttik. Çalışmamızda genel olarak kabul görmüş görüşlere yer verdik ve kayıt altına aldık. Çalışmamıza, halkbilim'in kuralları, metotları ve yöntemleriyle yaklaşmaya gayret gösterdik. Çalışmamızda köy adlarının tarih içindeki gelişiminden çok, neden bölgeye o ismin verildiğine yönelik bir yaklaşım sergiledik. Araştırmamız sonucunda elde ettiğimiz verileri; İlk olarak Bartın şehrinin dört ilçesine, daha sonra bu ilçelere bağlı köylere yönelik başlıklar çerçevesinde verdik.
Türkiye'de halk danslarını sahneleme politikaları: Söylemler ve estetik yaklaşımlar

Türkiye'de halk danslarını sahnelemeye yönelik politikaların tarihsel, siyasal ve toplumsal bağlamla ilişkili olarak değerlendirilmesi, yakın dönem halk dansları sahnesinin değerlendirilmesi için önemli veriler sunacaktır. Bu çalışmada da, bu tür değerlendirmelere yardımcı olabilecek tarihsel bir çerçevenin geliştirilmesi ve günümüz sahnesine hakim olan eğilimlerin hangi bağlamlarda, ne şekilde oluştuğunun incelenmesi hedeflenmiştir. Ağırlıklı olarak yazılı kaynaklar üzerinden söylem analizi yapılan çalışmada; görsel kayıtlardan ve 70'li ve 80'li yıllarda halk dansları alanında faaliyet gösteren kişilerle yapılan görüşmelerden de faydalanılmıştır. Çalışmada, ulus inşa döneminden 80'li yılların ortalarına kadar uzanan bir süreçte, sahneleme alanını belirleyen söylem ve yaklaşımların dönüşümü; estetik arayışlara etkide bulunan çeşitli unsurlar ve ideolojik arka planla bağlantılı olarak incelenmiştir. Türkiye'de gerçekleştirilen halk dansı sahnelemelerinin tarihsel seyri içerisindeki süreklilikler ile kırılma noktaları tarif edilmiştir. Farklı ülkelerdeki uygulamalardan örnekler verilerek, karşılaştırmalı bir perspektif geliştirilmiş; sahnelemeye yönelik stratejiler ile estetik yaklaşımların şekillenmesinde bu tür etkileşimlerin önemi vurgulanmıştır. Özellikle 50'li yıllardan itibaren sahneleme biçimlerine etkide bulunan; alanın kurucu öznelerinin yurtdışı deneyimleri, Moiseyev Dans Topluluğu'nun estetik modeli, Devlet Halk Dansları Topluluğu ve halk oyunu yarışmaları gibi unsurlar değerlendirilmiştir. 70'li ve 80'li yıllarda yürütülen tartışmalarda kurgulanan otantiklikle bağlantılı söylemler analiz edilmiş ve otantiklik tartışması, estetik arayışların sınırlarını belirlemeye yönelik bir iktidar mücadelesi olarak tanımlanmıştır. Dönemin, statik ve dinamik folklor yaklaşımları olarak ifade edilen söylemsel farklılıkları, Türkiye'de 50'li yıllardan itibaren hızlanan toplumsal değişim sürecine yönelik farklı tepkilerin halk dansları alanındaki yansımaları olarak kabul edilmiştir.
Türk halk kültüründe çoban

Tıpkı diğer toplumlarda olduğu gibi Türk toplumu da geçirdiği sosyal dönemler içerisinde çoban ve çobanlıkla içiçe olmuştur. Bu durum aslında Türk toplumunun yaşam şeklinden kaynaklanmaktadır. Atlı göçebe -göçebelikten kast yaylak ve kışlak arasında devirdayim şeklinde geçen yolculuk- bir yaşam şeklini benimsemiş olan Türkler bu yaşamın doğal bir sonucu olarak da hayvancılıkla uğraşmak durumunda kalmışlardır. Bu durum da onların aynı zamanda çobanlıkla da uğraşmalarına sebebiyet vermiştir. Kimileri koyunculuk yaparken kimileri de at çobanlığı yapmıştır. Bu nedenle kültürel anlamda çoban ve çobanlıkla ilgili birçok terim ve söz üretilmiş bunun yanında oldukça zengin bir folklorik alt yapı oluşturulmuştur. Halk takviminden ve halk hekimliğine veya dönemsel bayram ve eğlencelere kadar birçok pratiğin merkezine çoban yerleştirilmiştir. İnceleme sonucunda anlaşılmıştır ki çoban, günümüzde anlaşıldığı gibi yalnızca sürü ile ilgilenen, bu işten ekonomik çıkar elde eden insan değildir. O aynı zamanda Türk toplumunun İslamiyet öncesi inancının izlerini taşıyan ve bugünde bilmeden de olsa bu unsurları yaşatan bir kişiliktir. Ayrıca görülmüştür ki çobanlık, İslamiyetle birlikte de dini bir özellik kazanmıştır.
Türk halk oyunları üzerine yapılan bilimsel çalışmaların analitik bibliyografyası

Bu çalışmada, Türkiye'de halk oyunları ile ilgili olarak yapılan çalışmaların bibliyografik bir değerlendirilmesi yapılmıştır. Herhangi bir konuda yapılacak olan bibliyografya çalışmasının, konu üzerinde daha önceden yapılmış çalışmaları ortaya koyma ve daha sonra benzer konularda yapılacak araştırmalara sistematik bir kolaylık getirme gibi bir işlevi vardır. Tez çalışmasının analitik çözümlemeye dayandırılması da söz konusu çalışmaların içeriklerine yönelik bir değerlendirme yapıldığını göstermektedir. Halk oyunları üzerinde yapılan çalışmalar, temel olarak iki bölümde incelenmiştir. Türk halk oyunları hakkında yazılan kitaplar ve Türk halk oyunları hakkında yazılan makaleler olarak iki temel bölüm bulunmaktadır. Bu iki bölümle ilgili olarak yapılan analizler de bölüm sonlarına eklenmiştir. Halk oyunları hakkında yazılan kitaplar adına verdiğimiz ilk bölümde halk oyunlarıyla ilgili kitaplar tespit edilmiş ve bu kitaplar yazar adlarına göre alfabetik olarak listelenmiştir. Kitapların hepsine ulaşılması mümkün olamayacağından, bu kitaplardan alan için önemli olan yazarlara ait olan ya da içerik olarak önemli bulunan bir kısmı analitik olarak incelenmiştir. Yapılan analizde kitapların içerikleri hakkında bilgi verilmiştir. Halk oyunları hakkında yazılan makaleler adlı ikinci bölümde, halk oyunlarıyla ilgili makaleler yazar adlarına göre alfabetik olarak listelenmiştir. Bu makalelerden alan için önemli olan yazarlara ait olanlardan bir kısmı çalışmanın sonuna aynen eklenmiştir. Sonuç bölümünde de tez hakkında genel bir değerlendirme yapılmıştır.
Kaman Abdalları'nın halkbilimi açısından incelenmesi

Kaman Abdallarının Halk Bilimi Açısından İncelenmesi? adlı bu yüksek lisans tezinde Abdalların doğum, sünnet, asker uğurlama, evlenme, ölüm ve düğün törenleri, giyim tarzları, yemekleri, halk hekimlikleri, dini inançları, halk mimarisi, el sanatları, halk oyunları, çocuk oyunları, sözlü edebiyat ürünleri derleme sonucunda elde edildi. Elde edilen bu ürünler sosyokültürel bakımdan değerlendirildi. Ayrıca, Kaman Abdallarının tarihçesi ve müzik kültürleri hakkında bilgi verildi.
Iğdır Caferileri halk bilimi araştırması

'Iğdır Caferileri Halk Bilimi Araştırması' başlıklı bu tezde, Iğdır Caferilerinin inanç yapıları ve halk bilimi ürünleri ele alınıp incelenmiştir. Çalışma toplam on beş bölümden oluşmaktadır. Çalışmanın birinci bölümünde amaç, kapsam ve sınırlar; çalışmada kullanılan materyal ve yöntemler, sahada karşılaşılan sorunlar ve çözümleri hakkında bilgi verilmiştir. İkinci bölümde; Türkiye'deki Caferilik ve Iğdır Caferileri hakkında yapılan çalışmalar tanıtılmıştır. Üçüncü bölümde; Iğdır'ın coğrafi, tarihi, beşeri, ekonomik ve sosyo-kültürel özellikleri hakkında bilgi ve izlenimler aktarılmış, Iğdır Caferilerinin yerleşim birimleri hakkında bilgiler verilmiştir. Daha sonra ise Caferiliğin Anadolu'ya geliş safhaları hakkında bilgiler verilmiştir. Dördüncü bölümde; Caferilik mezhebinin teşekkülü hakkında bilgiler verilmiş, İslam dünyasında meydana gelen ilk ayrılıklar üzerinde durulmuştur. Beşinci bölümde; Iğdır Caferilerinin inanç ve ibadet yapısı hakkında bilgi ve izlenimler paylaşılmıştır. Altıncı bölümde; Iğdır Caferilerinin törenleri detaylı bir biçimde değerlendirilmiştir. Yedinci bölümde; Iğdır Caferilerinin geçiş törenleri hakkında bilgi ve izlenimlere yer verilmiştir. Sekizinci bölümde; Iğdır Caferilerinin halk hekimliği, halk hukuku gibi halk bilgisi ürünleri incelenmiştir. Dokuzuncu bölümde; Iğdır Caferilerine ait inanç ve uygulamalar detaylı bir biçimde değerlendirilmiştir. Onuncu bölümde; Iğdır Caferilerinin halk mutfağı hakkında bilgiler verilmiştir. On birinci bölümde; Iğdır Caferilerinin kullandıkları adlar ve lakaplarla ilgili bilgiler verilmiştir. On ikinci bölümde; Iğdır Caferilerine ait el sanatları hakkında bilgi ve izlenimler aktarılmıştır. On üçüncü bölümde; Caferilerinin oyun, eğlence ve spor gelenekleri hakkında bilgi ve izlenimler aktarılmıştır. On dördüncü bölümde Iğdır Caferilerine ait halk edebiyatı ürünleri detaylı bir biçimde değerlendirilmiştir. Çalışmamızın on beşinci bölümünde ise yapılan çalışma ile ilgili sonuçlar ve öneriler aktarılmıştır. Danışman: Prof. Dr. Nilgün ÇIBLAK COŞKUN, Mersin Üniversitesi, Türk Dili ve Edebiyatı Ana Bilim Dalı, Mersin.