turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Kültürün yeniden üretimi bağlamında halk edebiyatı metinlerinin kullanımı: Dede Korkut çizgi film örneği

Bu çalışma Dede Korku kitabının, çizgi film üzerinden kültürel değerlerimizin çocuklara aktarımını detaylı bir şekilde ortaya koymaktadır. Vatikan ve Dresden nüshaları bulunan Dede Korkut anlatıları Türk kültürünün yapı taşını oluşturmaktadır. Eserin içeriğinde günümüze değin etkisini yitirmeyen kültürel değerler ve öğretiler yer almaktadır. Çalışma, bu eserin 2014- 2015 yılları arasında Mavi Rüya Film Prodüksiyon tarafından güncellenerek TRT Çocuk kanalına hazırlanan 'Dede Korkut Hikayeleri' çizgi filmini ele almaktadır. Bu çizgi filmden kültürün nesiller arası değişimi, yeni araçlarla güncellenmesi, çocuğun gelişim dönemlerine uygun hale getirilirken yaşadığı değişimler, çizgi film vasıflarıyla çocuklara aktarımı, çocuğun bu yolla kişilik kazanımı ve toplumsallaşması adına incelemeler sunmaktadır. İnceleme sonucu çizgi filmlerin çocuk eğitimi üzerindeki etkisinden faydalanarak kültürel değerlerimizin aktarıldığı görülmüştür. Çizgi filmde Dresden nüshasında yer alan cinsellik ve saldırganlık içeren bölümlerin sadeleştirildiği, değiştirildiği yahut işlenmediği gözlemlenmiştir. Çizgi filmde eserden bağımsız olarak nevruz, Ramazan Bayramı, Ramazan ayı ve oruç, birlik ve beraberliğin önemi gibi mesajlar içeren bölümlerin de yaratıldığı görülmektedir. Bu çalışmayla birlikte yerel çizgi film sektörümüze gerekli destek sağlanarak yabancı kültürlerin yerelleştirilmesinin önlenebileceği ve Türk kültürü, örfü, adetini bilen bireyler yetiştirilebileceği kanısına varılmıştır.
Çocuklardaki halitozisin ağız sağlığı ve dil fırçalama ile ilişkisinin klinik ve mikrobiyolojik olarak değerlendirilmesi

İki aşamadan oluşan bu çalışmanın birinci amacı, çocuklarda ağız kaynaklı halitozisi etkileyen faktörleri belirlemek, ikinci amacı ise dil fırçalamanın çocuklarda ağız kokusu üzerindeki klinik ve mikrobiyolojik etkilerini değerlendirmektir. Araştırmanın birinci aşamasında çalışmaya, yaşları 4-13 arasında değişen 151 hasta dahil edilmiştir. Halitozisin değerlendirilmesinde, organoleptik değerlendirme ve sülfür monitorizasyonu yöntemleri kullanılmıştır. Ağız sağlığının durumunun değerlendirilmesinde ise DMFT, DMFS, dmft, dmfs indeksleri, plak indeksi, gingival indeks, sondlamada kanama, dil patolojisi, dil kaplaması varlığı, yiyecek birikimi varlığı, tükürük pH'sı, tükürük akış hızı ve tükürük tamponlama kapasitesi parametreleri kullanılmıştır. Sülfür monitorizasyonu yöntemi ile halitozis varlığı tespit edilen ve gönüllü olarak araştırmaya katılmayı kabul eden 69 hasta araştırmanın ikinci kısmına dahil edilmiştir. Araştırmanın ikinci kısmına dahil edilen 69 hasta tedavi gruplarına rastgele ayrılmıştır. Grup 1: Hastalara detertraj polisaj işlemi yapılmış ve ağız hijyeni eğitimi ile birlikte dil fırçalama eğitimi verilmiştir. Grup 2: Hastalara detertraj polisaj işlemi yapılmış ve ağız hijyeni eğitimi verilmiştir. Her iki grupta mikrobiyolojik değerlendirme için dil kaplaması örnekleri alınmıştır. İki hafta sonra klinik muayeneler tekrar yapılmış ve mikrobiyolojik değerlendirme için dil kaplaması örnekleri alınmıştır. Grup 1 ve Grup 2'de organoleptik skorlar, VSC düzeyleri, dil kaplaması, sondlamada kanama, plak indeksi ve gingival indeks parametrelerinde istatistiksel olarak anlamlı azalma görülmüştür (p<0,05). Grup 1'de, dil kaplaması skorlarındaki azalma istatistiksel olarak anlamlıdır (p<0,05). Mikrobiyolojik değerlendirmede sırasıyla Veillonella, Prevotella, Fusobacterium, anaerop gram negatif indol negatif katalaz negatif basiller Actinomyces ve Peptostreptococcus türleri dil kaplaması örneklerinde en çok üreyen anaerop bakterilerdir. Grup 1 ve Grup 2'de 2 hafta sonunda anaerop ve aerop bakteri yükü ortalamaları arasındaki fark istatistiksel olarak anlamlı değildir. Bu araştırmada, dil fırçalamanın dil kaplamasını azaltmada etkili bir yöntem olduğu gösterilmiştir.
Adolesan dönem erkek öğrencilerde core antrenmanlarının bazı fiziksel ve fizyolojik özellikleri üzerine etkisi

Yapılan bu çalışmanın amacı, core antrenman programının Gaziantep Organize Sanayi Bölgesi Mesleki ve Teknik Anadolu Lisesi'nde öğrenim gören erkek sporcuların bazı fiziksel ve fizyolojik özellikleri üzerine etkilesini araştırmaktır. Çalışmaya 14-16 yaş arasında 12 deney grubu (DG yaş;15,30 0, 66 yıl, boy; 173,80 7, 32 cm, vücut ağırlığı; 64,76 11, 68 kg), ve 12 kontrol grubu (KG, n=12, yaş; 15,05 0, 51 yıl, boy; 170,05 6, 32 cm, vücut ağırlığı; 65,57 13, 07 kg) olmak üzere toplam 24 gönüllü katılımcı dahil edildi. DG'ye kendi antrenmanlarına ek olarak 8 hafta ve haftada 4 gün core antrenman programı uygulandı. KG ise herhangi bir antrenman programına dahil olmadı. Grupların; yaş, boy uzunluğu, vücut ağırlığı, bacak ve sırt kuvveti, sağ ve sol el kavrama kuvveti, durarak uzun atlama, deri altı yağ kalınlığı, dikey sıçrama, 20 metre mekik koşusu, 1dk. şınav ve mekik, ölçümleri ve testleri uygulandı. Araştırmada elde edilen verilerin istatistiksel analizinde, SPSS paket programı SPSS 22.0 istatistik programı kullanıldı. İkili grupların karşılaştırmasında Independent Samples T ve Mann-Whitney U testleri kullanıldı. Grupların ön ve son testleri arasındaki farkın analizi için Paired Samples T ve Wilcoxon testleri kullanıldı. Deney grubunun ön test ve son test değerleri karşılaştırıldığında aerobik güç hariç tüm parametrelerde istatistiksel açıdan anlamlı bir fark gözlendi p<0.05. Kontrol grubunun ön test ve son test değerleri karşılaştırıldığında hiçbir parametrede istatistiksel açıdan anlamlı bir fark gözlenmedi. Gruplar arası farklarda; yaş, boy uzunluğu ve aerobik güç değerlerinde anlamlı fark yokken, diğer tüm parametrelerde DG lehine p<0. 05 düzeyinde anlamlı fark tespit edildi. Sonuç olarak core kuvvet antrenmanlarının 14-16 yaş grubu erkek sporcuların bazı fiziksel ve fizyolojik parametreleri üzerine olumlu etkileri olduğu söylenebilir.
Meram Tıp Fakültesi Hastanesi çocuk acile başvuran hastaların klinik ve demografik özelliklerinin belirlenmesi

Amaç: Çalışmamızın amacı, çocuk acil kliniğimize yapılan başvuruları, teşhisleri, takip ve tedavileri değerlendirerek çocuk acil servislerinde zamanında ve yerinde müdahale yapılabilmesi için düzenlenecek planlamalara katkıda bulunmaktır. Yöntem: Eylül 2016 -Ağustos 2017 tarihleri arasında hastanemiz çocuk acil servisine ayaktan veya ambulans ile başvuran 46756 hasta, yaş aralığına, cinsiyete, acile başvuru zamanına, sıklığına ve şikayetine, konulan tanıya ve hastaneye yatıp yatmadığına göre geriye dönük incelenmek için çalışmamıza dahil edildi. Bulgular: Hastaların %54'ü erkek kalanı kız idi. 0-5 yaş arasındaki hastalar tüm hastaların %46,2'sini oluşturmaktaydı. Mevsimlere göre değerlendirildiğinde en fazla başvurunun sırasıyla kış ve ilkbahar, en az ise yaz ve sonbahar aylarında olduğu tespit edilmiştir. Gün içerisinde çocuk acilin en yoğun olduğu saat aralığı ise 16:00-24: 00 olduğu görülmüştür. Çocuk acilde en sık konulan teşhisin tüm aylarda ÜSYE olduğu (%34, 9 n: 16060), ikinci sırada ise %19, 5 oran ile ASYE olduğu bulunmuştur. Bu hastalar yaş aralığına göre incelendiğinde ise akut bronşit dışında tüm hastaların 0-5 yaş aralığında ve en fazla erkek çocuklarda olduğu görülmüştür. AGE, karın ağrısı ve bulantı-kusma vaka sayısının yaz ve kış aylarında artış gösterdiği tespit edilmiştir. Tüm hastalar içinde adli rapor düzenlenen vaka oranı ise %1,5 olarak bulunmuştur. Bu hastaların çoğunluğunu erkek (%54,1) ve 5 yaşın altındaki (%55,3) çocuklar oluşturmaktaydı. Adli olgular başvuru sebebine göre değerlendirildiğinde %26, 2 gibi önemli bir kısmının yabancı cisim aspirasyonu şüphesiyle acile başvurduğu tespit edilmiştir. İkinci sıklıkta ilaç intoksikasyonu vakalarının geldiği görüldü. Çocuk acile gelen tüm hastaların yatış oranı %10, 7 olarak bulunmuştur. Yatan hastaların %55,2'sini 5 yaş altındaki ve %63,5'ini de erkek hastalar oluşturmaktaydı. Yatış yapılan toplam 5013 hastanın 3099 tanesi (%61,8) çocuk acil gözlem biriminde tedavisi tamamlanmıştır ve ortalama yatış süresi 1,4 gün olarak bulunmuştur. En fazla şubat ve mart aylarında en az ise haziran ayında çocuk acile yatış yapılmıştır. Yatan hastaların en sık solunum, gastrointestinal ve nörolojik sistem ile ilişkili klinik durumlardan dolayı acil gözlem biriminde takip edildiği görülmüştür. Sonuç: Uygun şartlarda, yeterli imkanlarla hizmet verecek, gereksiz başvuruların ve yatışların azaltılacağı, kısa süreli gözlemlerin yapılacağı çocuk acil üniteleri hastalara daha kaliteli bir hizmet sunabilecek, gereksiz tetkik sayısını azaltacak, etkin müdahale imkanı sağlayacaktır.
Ankara ilinde görev yapan pediatri asistanları, uzmanları ve pratisyen hekimlerin çocuk istismarı ve ihmali konusunda bilgi düzeyleri ve yaklaşımlarının karşılaştırılması

Amaç: Çocuk istismar ve ihmalinin tanınmasında ve önlenmesinde önemli rolü olan çocuk hekimleri ve pratisyen hekimlerin konu ile ilişkin bilgi düzeyini ve yaklaşımını değerlendirmek amacı ile yapılmıştır. Metot: Araştırmaya Ankara İli merkez ilçelerindeki üniversite ve eğitim araştırma hastanelerinde çalışan 200 pediatri asistanı, 100 pediatri uzmanı ile sağlık ocaklarında görev yapan 250 pratisyen hekim olmak üzere toplam 550 hekim katılmıştır. Verilerin toplanmasında araştırmacı tarafından geliştirilen, hekimlerin demografik özellikleri, Çİİ konusundaki görüşleri, yaklaşımları ve bilgi düzeylerini belirlemeye yönelik 43 sorudan oluşan özgün bir anket hazırlanmıştır. Hazırlanan anket formları araştırmacı tarafından yüz yüze yöntemle doldurulmuştur. Çalışmaya katılan hekimlerin genel bilgi düzeyini belirlemek için tüm sorulara verdikleri doğru yanıtlar 1 puan kabul edilerek, birleşik bir indeks hesap edilmiştir. Verilerin analizi SPSS for Windows 11.5 paket programında yapıldı. Bulgular Mann Whitney U ve Kruskal Wallis testi ile değerlendirimiştir. Bulgular: Araştırmaya 339 kadın, 221 erkek olmak üzere toplam 550 hekim katılmıştır. Katılanların %60,9'u evli, evli olanların %77,3'ü çocuk sahibidir. Çİİ konusunda hekimlerin %37,5'i mezuniyet öncesi eğitim almış ve bunların ancak %37,4'ü yeterli olarak değerlendirmiştir. Mezuniyet sonrası ise hekimlerin %55,5'i eğitim almış ve bunların %52,1'i yeterli olarak değerlendirilmiştir. Hekimlerin iş yaşamı boyunca %65,5'i istismar olgu veya şüphesi ile karşılaşmışlardır. Karşılaşan hekimlerin %58,1'i kurumlarla iletişim/yasal süreçlerden zorlandıklarını belirtmişlerdir. Yine karşılaşan hekimlerin %15,1'i bildirimde bulunmayı düşünmemişlerdir. En sık bildirimde bulunmama nedeni (%78,3) yeterli bilgiye sahip olmamalarıdır. Bildirimde bulunanların %60,2'si adli rapor tutup, %38,5'i polise haber verirken, SHÇEK 'na bildirim % 30 ,4'dür. Asistanların genel bilgi puanı ortalaması 17,8 7, 3 iken uzmanların 20 ,1 5,0, pratisyen hekimlerin 19 ,2 4,3'dür. Asistan hekimlerin bilgi düzeyi istatistiksel olarak anlamlı şekilde diğer gruplara göre düşük bulunmuştur (p<0.001). Hekimlerin Çİİ konusundaki bilgi düzeyleri kadınlarda erkeklere, evli olanlarda bekarlara, mezuniyet öncesi ve sonrası eğitim alanlarda almayanlara, istismar olgu veya şüphesi ile karşılaşanlarda karşılaşmayanlara ve bildirimde bulunanlarda bulunmayanlara göre anlamlı düzeyde yüksek bulunmuştur. Sonuç: Bu bulgular ışığında Çİİ konusunda genel olarak tüm grupların özellikle de pediatri asistanlarının bilgi düzeyi düşüktür. Eğitimin, hekimlerin çocuk istismar ve ihmaline yaklaşımlarında, bilgi düzeyini belirgin düzeyde arttırdığı görülmektedir. Bu nedenle özellikle mezuniyet öncesi olmak üzere mezuniyet sonrası eğitime de öncelik verilmelidir.
Çocukluk çağı lenfoma ve malign solid tümörlerinde tanı süreleri

AMAÇ: Çocukluk çağı kanserlerinde tanı süresi ve bunu etkileyen faktörler hakkında gelişmekte olan ülkelerde az sayıda çalışma vardır. Çalışmanın amacı ülkemizde çocukluk çağı kanserlerinde tanı süresini ve bunu etkileyen faktörleri belirlemektir. YÖNTEM: Lösemi dışında kanser tanısı almış 329 hasta retrospektif olarak değerlendirildi. Aile/hasta gecikmesi ve doktor gecikmesinin toplamından oluşan toplam tanı süresi, semptomların başlangıcından kesin tanı konuncaya kadar geçen zaman olarak tanımlandı. SONUÇLAR: Aile/hasta gecikmesi, doktor gecikmesi ve toplam tanı süresi ortanca süreleri sırası ile, 3, 28 ve 53 gün olarak saptandı. Doktor gecikmesi ve toplam tanı süresi 1-9 yaş grubunda, infant ve 10 yaşından büyüklere göre anlamlı olarak daha kısa bulundu. En uzun tanı süresi germ hücreli tümörlerda ve retinoblastomda, en kısa ise böbrek tümörlerindeydi. İlk başvurulan hekim pediatrist ise, özel hastane, özel ofis, eğitim hastanesi veya üniversite hastanesi ise tanı süresi kısa bulundu. İlk olarak pediatri uzmanı dışında başka branş uzmanlarına başvuran hastalarda en uzun tanı süresi saptandı. Aile/hasta gecikmesi, doktor gecikmesi ve toplam tanı süresi üzerine en belirleyici faktörler sırası ile, tanı anında metastatik hastalık, ilk başvurulan merkez ve ilk başvurulan hekim olarak belirlendi. YORUM: Lenfoma ve diğer solid tümörlerde tanı süresi hasta yaşı, tümör tipi ve yerleşimi, metastaz varlığı, ilk başvurulan hekim ve merkeze bağlı olarak değişmektedir. Özellikle pediatrist dışındaki branş uzmanları olarak üzere, çocuk yaş grubu hasta gören tüm hekimlerin çocukluk çağı kanserlerinin semptom ve bulguları hakkında daha hassas olmaları gerekmektedir.
Kolşisin kullanan ailesel akdeniz ateşi tanılı hastaların nöromiyopati açısından değerlendirilmesi

Bu çalışmada daha önce ailesel akdeniz ateşi tanılı bir olguda miyopati tespit edilmesi nedeniyle Gaziantep Üniversitesi, Tıp Fakültesi, Çocuk Nefroloji Polikliniği tarafından 2010- 2012 tarihleri arasında kolşisin kullanmakta olan ve AAA tanısı ile takip edilen 88 hastanın nöromiyopati açısından değerlendirilmesi amaçlandı. Çalışmaya alınan olguların %53.4'ü (n=47) kız olup çalışmaya alındıklarında yaşları ortalama 10 .1 (3.35) yıl (2.4-18.9) idi. Kolşisin kullanmakta olan 12 hastada (%13) kolşisinin yan etkileri tespit edildi. Bunlardan 8 hastada (%9) ishal, 1 hastada lökopeni (%1) ve 1 hastada saç dökülmesi (%1) görüldü. Ayrıca bir olgu çalışmamızdan önce miyopati tanısıyla takip ediliyordu. Bu hasta 17 yaşında hafif mental retarde olan bir erkek hasta idi. Kolşisin tedavisinin 2. yılında asemptomatik kreatin kinaz yüksekliği (3937 U/L) ve kas biyopsi patolojisinde non-spesifik miyopatik değişiklikler saptanmıştı. Takipleri boyunca kolşisin tedavisi 5 ay süresince kesilen ve CK değerlerinde düşme (en düşük 1556 U/L) görülmesine rağmen hiç normal seviyelere inmeyen hastada sık ataklar nedeniyle kolşisin tedavisine devam edilmek zorunda kalındı. Olgunun miyopatisinin altta yatan bir miyopatiye mi yoksa kolşisin kullanımına mı bağlı olup olmadığı ayırt edilemedi. Tüm hastaların sadece 1 tanesinde elektronöromiyografide sinir ileti çalışmalarında anormal bulgular saptanmış olup bulgular bilateral karpal tünel sendromu varlığını göstermekteydi. Bu hasta araba tamircisinde işci olarak çalışan 17 yaşında bir erkek çocuktu. Mesleğine bağlı tekrarlayıcı el haraketlerinin KTS'ye sebep olabileceği düşünüldü. Olgunun asemptomatik olması ve ENMG'de KTS bulgularında ilerleme olmamasından dolayı kolşisin tedavisi kesilemediğinden kolşisinin KTS'ye katkısı tam anlamı ile dışlamadı. Sonuç olarak, kolşisin AAA açısından hayati öneme sahip bir ilaç olmakla beraber nöromiyopati gibi önemli yan etki potansiyelini de beraberinde taşımaktadır. Biz çalışmamızda bununla ilgili kuvvetli veriler saptamasakta kolşisin kullanmakta olan hastalar gelişebilecek bu komplikasyonlar açısından takip edilmelidir.
Pediatrik posterior fossa tümörlerinde difüzyon ağırlıklı MR görüntüleme

Amaç: Pediatrik posterior fossa tümörlerinden tanısı histopatolojik olarak konulmuş olguların preoperatif difüzyon ağırlıklı MR görüntülerinin retrospektif olarak değerlendilerek doğru tanı konyulabilmesi amaçlanmıştır. Gereç ve yöntem: Ocak 2007 ile Mayıs 2015 tarihleri arasında Erciyes Üniversitesi Tıp Fakültesi Gevher Nesibe Hastanesi Radyoloji Anabilim Dalında; 18 yaşın altındaki, infratentoriyal intraaksiyal tümör tanısı histopatolojik olarak konulan ve difüzyon MRG tetkiki yapılan 43 olgu retrospektif olarak değerlendirildi. Erciyes Üniversitesi Tıp Fakültesi Gevher Nesibe Hastanesi Patoloji Anabilim Dalından olguların patoloji raporlarına ulaşıldı. Astrositom, ependimom, medulloblastom, teratoid rabdoid tümör olarak olgular 4 tipte gruplandırıldı. Buna göre ayrı ayrı preoperatif Difüzyon Ağırlıklı sekansları içeren MR görüntüleri değerlendirildi. ADC görüntülerde tümöral lezyonun solid komponentinden ardışık 3 görüntüde ROI ölçümü yapılıp ortalaması alındı. Bulunan ortalama normal serebellum parenkiminden alınan ROI ölçüm sonuçları ile oranlandı ve gruplar arasında kıyaslama yapıldı. Bulgular: 43 olgunun 14'ü (%32,6) astrositom, 10'u (%23,3) ependimom, 18'i (%41,9) medulloblastom, 1'i (%2,3) rabdoid tanısı bulunmaktaydı. Astrositom ortalama ADC değerleri 1427 ,5 274,62, ependimom ortalama ADC değerleri 1035 217 ,07, medulloblastom ortalama ADC değerleri 707 ,16 213 ,47, rabdoid ADC değeri 670 olarak hesaplandı. Ortalama ADC değerleri ile tümör tipleri arasında yapılan istatistiki analizine göre anlamlı ilişki saptanmıştır (p< 0 .05) . Astrositom ortalama ADC oranı 1 ,95 0,30, ependimom ortalama ADC oranı 1 ,50 0 ,20, medulloblastom ortalama ADC oranı 1 ,02 0 ,30, rabdoid ortalama ADC oranı 0.97 olarak bulunmuştur. Ortalama ADC oranı ile tümör tipleri arasında yapılan istatistiki analizine göre anlamlı ilişki saptanmıştır (p< 0 .05). Ortalama ADC oranı 1.8 katof değerinde iken %85. 7 sensitivite ve % 92.9 spesifite ile astrositom ependimomdan ayırt edilmektedir. Ortalama ADC oranı 1.2 katof değerinde iken %88. 9 sensitivite ve %100 spesifite ile medulloblastom ependimomdan ayırt edilmektedir. Ependimom ortalama ADC oranı 1.2- 1.8 arasındadır ve %90 sensitivite ve %90, 6 spesifite ile astrositomden ve medulloblastomdan ayırt edilmektedir. Medulloblastom %88.9, astrositom % 85.7, ependimom %90 doğruluk oranı ıle teşhis edilebilmektedir. Sonuç: Çocukluk çağı posterior fossa tümörlerinin ana histolojik alt tipleri preoperatif difüzyon ağırlıklı MR görünteleme ile birbirinden ayırt edilebilmektedir.
Annelerin çocuk yetiştirme tutumlarını etkileyen etmenlerin incelenmesi

Çocuğun sağlıklı olarak yetişmesi ve olumlu kişilik yapısı geliştirebilmesindeannenin çocuk yetiştirme tutumları büyük önem taşımaktadır. Annenin tutumu çocuğun kişiliğini şekillendirdiği için çocuk üzerindeki etkileri çocuğun tüm yaşamı boyunca sürer. Bu araştırmanın amacı okul öncesi dönemde çocuğu olan annelerin çocuk yetiştirme tutumlarının ve bunları etkileyen etmenlerin incelenmesidir. Karşılaştırmalı tanımlayıcı bir araştırmadır. Örneklem, küme örneklem yöntemiyle seçilmiştir. Buca Avukat İlhan Ege Anaokulu, Karşıyaka Anaokulu ve Narlıdere Merkez Anaokulu'nda 2005- 2006 eğitim ve öğretim yılında eğitim gören toplam 390 öğrencinin annesi örneklemi oluşturmuştur. Kişisel Bilgi Formu ve Aile Hayatı ve Çocuk Yetiştirme Tutum Ölçeği ile toplanan veriler, Tek Yönlü Varyans Analizi, Kruskal Wallis Varyans Analizi ve İki Ortalama Arasındaki Farkın Önemlilik Testi kullanılarak değerlendirilmiştir. Annelerin yaşı, eğitim ve çalışma durumu, mesleği, eşin eğitim durumu, aylık gelir durumu, ailenin oluştuğu kişiler ve kendi annesinin tutumu değişkenlerine göre tutumlarında anlamlı fark olduğu bulunmuştur. Küçük yaşta, ev hanımı ve eğitim düzeyi düşük olan annelerin aşırı koruyucu ve sıkı disiplin tutumlarının arttığı bulunmuştur. Eşin eğitim düzeyi yüksek olduğunda annenin olumsuz tutumlardanuzaklaştığı ve demokratik tutumu benimsediği saptanmıştır. Annenin çocuk yetiştirme konusunda bilgi alması durumunda demokratik tutumun arttığı, diğer tutumların azaldığı belirlenmiştir. Annelerin çocuğun cinsiyeti ve kendi babasının tutumuna göre tutumlarında fark olmadığı bulunmuştur.
Çocuklarda kronik hepatit B enfeksiyonun sistemik etkileri

Çocuklarda kronik hepatit B enfeksiyonu gerek kronik bir karaciğer inflamasyonu olması açısından özellikle büyüme geriliği, osteoporoz gibi tablolara predispozisyon yaratmakta, gerekse de tedavisinde kullanılan Interferona bağlı iştahsızlık, kilo kaybı gibi yan etkiler sonucu büyümeyi etkileyebilmektedir. Uzun sureli yaşam beklentisi olması nedeniyle çocuk yaş grubundaki kronik hastalıkların yönetimi ve bu hastalıklara bağlı sistemik komplikasyonların da önlenmesi ayrı ayrı önem taşımaktadır. Bu tez çalışmasında kronik hepatit B tanısı ile izlenen hastaların demografik, klinik ve laboratuar özellikleri ile hastalık progreslerinin incelenmesi amaçlanmıştır. Çalışmada Uludağ Üniversitesi Tıp Fakültesi, Çocuk Gastroenteroloji, Hepatoloji ve Beslenme bilim dalında kronik hepatit B tanısı ile izlenen 2-18 yaş arası 24 hastaya ait veriler retrospektif olarak incelenmiştir. Kronik hepatit B enfeksiyonun 3 farklı fazında olan 8'er hasta seçilerek immuntoleran olanlar Grup 1, kronik inaktif olanlar Grup 2 ve tedavi almış olanlar ise Grup 3 olarak tanımlanmıştır. Hastaların cinsiyet, tanı yaşı, izlem süresi, aile öyküsü, başvuru semptomları, başvuru sırasındaki serum HBV DNA, ALT düzeyleri, AFP düzeyleri, histopatolojik özellikler, tedavi dozları ve süreleri, tedaviye yanıt durumları ile ayrıca boy ve kilo Z skorları, serumdaki vitamin A, E ve D düzeyleri ve kemik mineral dansitesi Z skorları kaydedilmiştir. Farklı progresyon gösteren üç grup pediatrik kronik hepatit B hastasının kilo ve boy Z skorları arasında farklılık bulunmadı. Benzer şekilde hastaların kemik dansiteleri ve serum vitamin A, E, D düzeyleri arasında da farklılık bulunmadı. Sonuç olarak kronik hepatit B enfeksiyonu olan çocuklar gerek immuntoleran gerek inaktif taşıyıcı gerekse de aktif hepatit tablosunda olsalar da büyümeleri bozulmamaktadır, osteoporoz riski artmamıştır ve bu parametreler üstüne tedaviye bağlı olumsuz bir etki gözlenmemiştir.
Çocuklarda ağız ve diş sağlığının korunmasına yönelik mobil uygulama içeriğinin ebeveyn ve eğitimci perspektifinden değerlendirilmesi

Amaç: Çocuklarda ağız ve diş sağlığını geliştirmeye yönelik bir mobil uygulama içeriğinin ebeveyn ve eğitimci adayı perspektifinden belirlenmesidir. Gereç ve Yöntem: Kesitsel tipte tanımlayıcı çalışma, Marmara Üniversitesi Prof. Dr. Ayla Oktay Okul Öncesi Eğitim Uygulama Birimi'nde eğitim gören öğrencilerin ebeveynleri (n=51, K/E:35/16) ve Atatürk Eğitim Fakültesi Okul Öncesi Öğretmenliği Lisans Programı saha uygulamalarında yer alan 4. Sınıf öğrencileri (n=99, K/E:88/11) oluşturmaktadır. Veriler, yapılandırılmış anket formu kullanılarak, yüz yüze görüşmelerle toplanmıştır. Eğitimci olarak tanımlanan öğrenciler, Okul Öncesi Öğretmenliği Programı 4. Sınıf öğrencisi aday öğretmenlerdir. Bulgular: Mobil sağlık uygulamasını ebeveynlerin %45,1'i ve eğitimci adaylarının %50,5'i kullanırken, ebeveynlerin %80,4'i ve eğitimci adaylarının %69,7'si ağız ve diş sağlığı kurumları tarafından önerilen mobil sağlık uygulamasını kullanabileceğini belirtmiştir. Mobil uygulamada olmasını istedikleri içeriklerin 1. sırada yazma durumu incelendiğinde; hem ebeveyn hem de eğitimci adayın da 'Ağız ve diş sağlığı hizmeti almak için başvurulabilecek kurumların listesi' ve 'Düzenli diş hekimi muayenesinin önemi' öncelikli olduğu görülmüştür. Ayrıca; eğitimci adayları 'Ağız ve diş sağlığı ile ilgili hastalıklar ve tedavileri konusunda bilgiler' içeriğini de öncelikli konu olarak belirtmiştir. Sonuçlar: Ağız ve diş sağlığına yönelik bir mobil sağlık uygulamada; oral hijyen uygulamaları ve tedavilere yönelik bilgileri içeren eğitici ve eğlenceli videolar ile çocukların ağız ve diş sağlığı düzeylerinin arttırılabileceği düşünülmektedir.