turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Dystopic elements in Lord Of The Flies and One Hundred Yerars of Solitude

Bu çalışmanın amacı William Golding'in eseri olan Sineklerin Tanrısı'nda ve Gabriel Garcia Marquez'in eseri olan Yüz yıllık Yalnızlık'taki distopik özellikleri incelemek, bu iki romanın modern edebiyat içerisindeki rollerini ve önemlerini ortaya çıkarmak ve Modern Roman ışığında ütopya ve distopya edebiyatının özelliklerini vermektir. Tezin giriş bölümünde, başlıca amaç sergilenmiş ve araştırma ana hatları ile tanımlanmıştır. İlk bölümde ütopya ve distopya edebiyatları ve araştırma alanları teorik olarak ele alınmıştır. İkinci bölümde, William Golding'e ait Sineklerin Tanrısı eserindeki distopya nitelikleri ele alınmaktadır. Üçüncü bölümde, Gabriel Garcia Marquez'in eseri olan Yüz yıllık Yalnızlık distopya kavramı açısından incelenmiştir. Çalışmanın sonuç bölümünde, bu iki farklı roman arasındaki karşılaştırmalar ve bunların edebi alandaki önemi tartışılmış ve araştırma sonuçlarına ilişkin genel bir yoruma yer verilmiştir.
Hanna Mine'nin romanlarında toplumcu gerçekçilik

'Hanna Mine'nin Romanlarında Toplumcu Gerçekçilik' başlığını taşıyan bu çalışmamızda çağdaş Arap edebiyatının ünlü romancılarından, on beş yaşına kadar Hatay'da yaşamış, sonra Suriye'nin Lazkiye şehrine göçmüş olan Hanna Mine'nin 1954- 1995 yılları arasında yayımladığı yirmi iki romanın tamamı toplumcu gerçekçilik açısından ele alınmıştır. Girişte, gerçekçilik, toplumcu gerçekçilik hakkında bilgi verilmiş ve toplumcu gerçekçiliğin temalarının; ideoloji, mücadele, olumlu kahraman, sınıfçılık, emek, halkçılık, toplumsal kalkınma ve özgürlük olduğu tespit edilmiştir. Birinci bölümde, yazarın hayatı, edebi kişiliği hakkında geniş bilgi verilmiş, bütün eserlerine değinilmiş, romanlarının tamamı hakkında ayrıca bilgi verilmiş ve özetleri çıkartılmıştır. İkinci bölümde ise, esas konuya geçilerek yazarın, giriş bölümünde belirlenen toplumcu gerçekçiliğin sekiz temasını romanlarında nasıl işlediği örneklerle birlikte ortaya konmuştur. Hanna Mine'nin romanlarında toplumcu gerçekçiliğin bütün temalarına rastlanır. Çoğu zaman bu temalar iç içedir. Bazı romanlarında ise ancak birkaç temasını bulmak mümkündür. Bütün bunlardan sonra şu sonuca varabiliriz: Yazarın romanlarında eleştirel gerçekçilikten daha çok toplumcu gerçekçiliğin ağır bastığı anlaşılır.
Charles Dickens'in Oliver Twist, David Copperfield ve Büyük Umutlar adlı romanlarındaki iyilik ve kötülük kavramları

Bu çalışmanın amacı Charles Dickens'in Oliver Twist, David Copperfield ve Büyük Umutlar adlı romanlarmdaki 'iyi-kötü' çatışmasını göstermektedir. Dickens' m 'iyi' ve 'kötü' kavramlardan ne anladığı, bunları romanlarda nasıl ele aldığı, dünya görüşünde ve yazarlık sanatındaki değişim bu çalışmanın konusu açısından önemlidir. Bu yüzden romanlar incelenirken, Dickens'in yazarlık sanatındaki değişim de belirtilmiştir. Oliver Twist adlı romanla başlayan bu çalışmanın ilk bölümünde romanın baş kahramanı Oliver' in yaşam öyküsünde gösterilen 'iyi-kötü' çatışması irdelenmiştir. Toplumsal yardım kurumlarının çürümüş yapısı, toplumda var olan karanlık suç dünyasını temsil eden Fagin'in çetesi, insanların giderek insanlıktan çıktıkları gerçeği ve buna rağmen bu toplumda iyi insanların da bulunduğunu gösteren bu öyküde, 'iyi-kötü' çatışması toplumsal boyutta gösterilmektedir. Romandaki mutlu son Oliver' m, kötülük karşısında kazandığı zaferi işaret etmektedir. David Copperfield'da yaşam öyküsünü anlatan yetişkin David'in 'iyi-kötü' çatışmasını hem toplumda hem de kendi iç dünyasında yaşadığı görülmektedir, 'iyi-kötü' çatışması David'de kişisel iç çatışmaya dönüşürken, 'iyi-kötü arasındaki ayrım bulanıklaşır. David'in öyküsü de Oliver'ın öyküsü gibi bir başarı öyküsüdür. Büyük Umutlar adlı romandaki başkahraman, kendi yaşam öyküsünü geçmişşe dönerek anlatan ve yaptığı hataları eleştiren Pip'tir. Pip'in öyküsünde 'iyi-kötü' çatışmasının giderek yoğun ve karmaşık bir hal aldığı, dolayısıyla 'iyi-kötü' ayrımının iyice güçleştiği görülmektedir. Romanın sonunda Pip'in gelecekte mutlu olacağına dair bir belirti yoktur. Bu yüzden Pip'in öyküsü, bir başarısızlık öyküsüdür. Sonuç bölümünde, bu üç romanın ayrıntılı bir olarak incelenmesinden sonra yapılan saptamalar ortaya konulmaktadır. Viktorya Dönemi'nde İngiliz toplumunun sosyal ve ahlaki gerçeklerini bu romanlarda gösteren Dickens'ın giderek karamsar bir dünya görüşüne sahip olduğu görülmektedir. Bu karamsar bakış açısı, 'iyi-kötü' çatışmasının evrensel olduğunu ve kötülüğün iyiliği tehdidinin her zaman süreceğini anlamasından kaynaklanmaktadır. 166
Appropriation of science fiction elements in postmodern fiction as reflected in Angela Carter's the Passion of New Eve and Jeanette Winterson's The Stone Gods

Edebiyatta postmodern eğilimler görülmeye başlandığından beri postmodern metinler ile bilimkurgu metinleri arasında bir ilişki süregelmiştir. 'Postmodern' olarak tanımlanan yazarların bilimkurgudan motifler almaya istekli oluşu, onları kendilerinin ataları olan ve romanlarına bilimkurgu öğelerini dahil etmemiş olan gelenekçi realist ve modernist yazarlardan ayırır. İngiliz edebiyatında bilimkurguya karşı ilgisizliğin ona karşı ilgiye dönüşmesi ayrıntılı bir inceleme gerektiren bir durumdur. Tüm bunları göz önüne alarak, bu tez öncelikle postmodernizm ve bilimkurgunun tarihleri ve tanımları hakkında bilgiler verir. Daha sonra da, aynı alanda çalışmaları bulunan akademisyen ve eleştirmenlerden de faydalanarak postmodern kurgu ve bilimkurgu arasındaki değiş-tokuşu inceler. Bu tezde bilimkurgu öğelerinin postmodern kurguya uyarlanması örneği olarak Angela Carter'ın The Passion of New Eve ve Jeanette Winterson'ın The Stone Gods adlı romanları analiz edilir. Bilimkurgunun gelecek zaman, kıyamet, uzay yolculuğu gibi zamansal-mekansal öğelerinin yanı sıra, bilim-kurgusal teknolojilerin de iki romanda ne şekillerde kullanıldığı incelenip, sonuç olarak The Passion of New Eve ve The Stone Gods'da bilimkurgu öğeleri kullanılmasının sebebinin bu öğelerin zaman-mekan, modernite üstanlatıları, sosyal normlar, ve geleneksel ikili karşıtlıkların postmodern sorgulamalarını yapmaya yarıyor olması olduğu iddia edilir.
The fall of civilization: An eco-critical analysis of Ursula K. Le Guin's the word for world is forest and William Golding's Lord of the flies

Bu tez Ursula Le Guin'in Dünyaya Orman Denir (1972) ve William Golding'in Sineklerin Tanrısı (1954) eserlerini karşılaştırmalı olarak ekoeleştiri bakış açısıyla inceleyecektir. Bu tezin amacı, uygar insanın doğayla olan yıkıcı ve sömürücü ilişkisinin sebeplerini ve sonuçlarını seçilen romanlar aracılığıyla çevre merkezci bir yaklışımla ortaya çıkarmaktır. Uygar insanın insanmerkezci doğa-kültür düalizmi ve birbiriyle olan hiyerarşik etkileşimi, doğa tahribatının sebeplerini ve sonuçlarını incelerken bu tezin eleştiri hedefinde bulunmaktadır. Bu ekoeleştirisel hedefle uygar insanın doğadan yabancılaşması ve çevresine karşı bitmek bilmeyen tahakküm çabası, Golding'in batılı çocukları ve Le Guin'in insanmerkezci Terralıları aracılığıyla bu tezde eleştirilmiştir. Bu bağlamda, bu tez ilk olarak ekoeleştirisel kuramın ve bu çatı altında gelişmiş olan diğer edebi doğa merkezli yaklaşımların gelişimi hakkında bilgi vererek giriş yapacaktır. Devamındaki gelişme bölümlerinde ise her iki romandaki insanmerkezci, ataerkil ve kapitalist medeniyetlerin doğayla olan sömürücü ilişkilerini sebepleri ve sonuçlarıyla beraber derinlemesine inceleyecektir. Dolayısıyla romanlarda bulunan medeniyetlerin bu düalistik bakış açıları ekofeminist, Marksist-eko eleştiriler ve derin ekolojik felsefe aracılığıyla çevre tahribatının sebebi olarak alaşağı edilecektir. Ayrıca, insanın doğa üzerinde olan tahakküm çabasının nasıl elinde sonunda kendine ve insanmerkezci medeniyetine zarar verdiği her iki romanda daima edilen savaş bağlamına bağlanarak ekoeleştirisel irdelenecektir. Özetle bu tez, Le Guin'in ve William Golding'in seçilen romanlarındaki insanmerkezci insanın doğadan yabancılaşmasını medeniyetlerindeki kabul görmüş sosyo-ekonomik düalistik bakış açılarının bir sonucu olarak incelemiştir. Bu düalizmlerin sonucu olarak, doğadan yabancılaşan karakterlerin bitmek bilmeyen doğa tahakkümü çabaları doğanın bir parçası olarak kendi yok oluşlarını hazırlıyor görünmektedir.
Dans le Labyrinthe analyses formelles de l'ecriture Robbe-Grilletienne

52 RESUME EN TUEC Çalışmamış, Fransız yazınımda 'Teni Ronaan' adıyla anılan yazınsal hareketin en belirgin yüzlerinden biri olan Alain Rofefcs-Grillef nin Dam Le Labyrinths adli romanım ele alarak, yazasın roman sanatının biçimsel çözümlemesini gerçekletilmek amacı üzerine kurduk. i 9501i yılların büyük yankılar uyandırarak onaya çıkan bu roman olayını gözlerken, onun nereden ve niçin geldiğini kavrayabilmek için, zaman zaman geçmişşine göz atmak zorunluluğunu hissettik. 'Yeni Roman, Fransız yazınında roman dünyasının nabzını hızlandıran bir hareket olmuştur. Kimileri roman türü adına bu hızdan kaygılanırken, kimileri de edebiyata canlılık getirir düşüncesiyle bu harekete taraftar olmuşlardır. Hareketin yaratıcıları bir grup oluşturmamakla birlikte, roman aniayışlanndaki koşutluklardan hareketle yeni bir roman kuramından, yeni bir ekolden söz edilecek olduysa da, yeni romancılar, bu tür yakıştırmaları kendilerinden uzak tutiular. Biz, Alain Robbe- Grillei'nin romancı yönünde ve Dans Le Labyrinths adlı romanında önceki yüzyılın roman anlayışına karşı çıkan yeni düşünceyi ve bu düşüncenin roman anlayışını irdelemeye çalıştık. Bunu gerçekleştirmek için, betikte anlatı yöntemlerinin uygulanması üzerinde durmayı yeğledik. ilk bölümde betimlemenin roman yapıtında yerini vg önemini belirlendikten sonra, Alain Robbe-Griliet'de betimlemenin nasıl oluştuğu ve nesnenin ön plana çıkışı ele alındı. Dans Ls Lmyrmthe'o&tı alınan örneklerle yazarın anlatısında gerçekleşen görüngü bilimsel betimleme, bakışın öznelliği, nesnelerin betimlemesinde yüzeyle yetinme ve derinlik aramama gerekliliği saptandı. 53 İkinci bölümde, roman tekniklerinin Yeni Roman'da ve özellikle Alain Robbe-Grillet'de uygulanışı, yine Dans Le Labyrinthe romanından örneklerle somutlaştırılmaya çalışıldı. Ayaca, bu eserde gözlemlenen ''barok' sanatına özgü çizgilerin anlatı yöntemlerinden kaynaklandığı gözlenen önemli noktalardan biri oldu. Son bölüm, bize romanın en önemli özelliklerinden biri olan anlatıcıyı ve anlatım biçimlerini sunarken. Yeni Roman anlayışındaki ölçütlere uygunluğu açısından Dans Le Labyrinths adlı romanın çağdaş roman anlayışındaki yerini bir daha gösterdi.
The spirit of renaissance: Christopher Marlowe's Tamburlaine

Christopher Marlowe İngiliz Tiyatrosunun babası olarak kabul edilmekle beraber, İngiliz Rönesansı'nın da başlıca şahsiyetlerinden birisidir. Tamburlaine yazarın dehasının ilk ürünü olup, dünyayı fethetmekle tehdit eden İskitli savaşçı bir hükümdarın hikayesidir. Marlowe bu eserinde Asyalı fatih Timurlenk'den esinlenmiş ve bu tarihsel karakterin hikayesini kendi çağının, yani Rönesans ruhunun bir temsilcisi olarak kullanmıştır. Marlowe Timurlenk'in hayatına bir eylem adamına ait olmasından ötürü eğilmiş ve bu hikaye vasıtasıyla bireyselcilik, faydacılık, insan iradesinin tatmini, hırs, bilgi açlığı, Makyavelizm, emperyalizm, coğrafi ve ticari yayılmacılık gibi Rönesans ideallerinin savunuculuğunu yapmıştır. Diğer taraftan meşruiyet, hiyerarşi, sosyal sınıf sistemi, hegemonya, resmi ve dini otoriter devlet güçlerinin toplamı olan tüm köklü düzene aykırı bir duruş sergilemiştir. Yeni tarihselci çerçeveden bakıldığında yazar ve bulunduğu kültür arasındaki ilişki intrinsik--kendi içinden doğan--olmasından ötürü yazar söyleminin sahibi veya yaratıcısı değildir; yazar içinde bulunduğu kültürü yarartır ve yine o kültür tarafından yaratılır. Buradan yola çıkılarak Marlowe'un Tamburlaine adlı eserinde yansıttığı değerler ve inançlar kendisine olduğu kadar oyunun kahramınana da aittir; son tahlilde her ikisi de Rönesans ruhunun ürünleridir. Dolayısıyla Marlowe, Tamburlaine ve Rönesans İngiltere'si arasında intrinsik bir ilişki söz konusudur.
The Image of America as reflected in the novels of Abraham Cahan, Pietro di Donato, Tomas Rivera and Amy tan

ABSTRAKT Bu çalışmada, yüreklerindeki 'Amerikan Rüyası' ile Amerika Birleşik Devletleri'ne göç etmiş olan farklı azınlık gruplarının bakış açısından Amerika imgesi incelenmiştir. Edebiyat eserlerinin, üretildikleri dönemi ve toplumu en iyi biçimde yansıtan aynalar olduğu fikri esas alınmıştır. Dolayısıyla, Amerika'da yaşamış farklı azınlık gruplarına ait yazarların romanlarının da en iyi kaynak olduğu düşünülmüştür. Bu amaç doğrultusunda incelenmek üzere, Yahudi göçmen grubu için Abraham Cahan'ın The Rise of David Levinskv (1917) adlı romanı; İtalyan göçmen grubu için Pietro di Donato'nun Christ in Concrete'i (1939); Meksikalı grup için Tomas Rivera'nın And the Earth Did Not Devour Him'i (1971) ve Çinli grup için de Amy Tan'in The Hundred Secret Senses (1995) adlı romanı ele alınmıştır. Her bir eserin ana karakterlerinin yaşantılarından yola çıkılarak, yazarların temsil ettiği azınlık gruplarının Amerika'daki deneyimlerinin ve özellikle iki kültür arasında yaşadıkları kimlik arayışı sürecinin bu romanlara nasıl yansıdığı ele alınmıştır. Tezin konu gelişiminde, ele alınan yazarların ve yapıtların daha iyi anlaşılabilmesi açısından öncelikle, incelenen azınlık gruplarının Amerika'ya gelişi, yerleşimi ve bu ülkede sürdürdükleri yaşam biçimi hakkında bilgi verilmiştir. Ayrıca otobiyografik özelliklerinden dolayı yazarların yaşamları üzerinde durulduktan sonra her bir romanda yansıtılan Amerika imgesi, farklı başlıklar altında detaylı olarak incelenmiştir.
Radva 'Aşur ve Sülasiyyetü Gırnata adlı eserinde göç teması

Hakikati hayalle zenginleştirerek edebiyat alanına dahil eden tarihi roman; Walter Scott'tan günümüze kadar birçok merhaleler geçirmiş ve bulunduğu olgunluğa erişmesi iki yüzyılı bulmuştur. Modern Arap edebiyatına da yaklaşık aynı zaman diliminde giren tarihi romanın Arap dünyasındaki ilk temsilcisi 1914 yılında vefat eden Corci Zeydan olmuştur. Araştırmamıza konu olan, 1946 doğumlu Radva 'Aşur ise Zeydan'la başlayan bu tarihi roman geleneğine yeni konularla ivme kazandıran 21. yüzyıl yazarlar kuşağının en önemli simalarından birisidir. Günümüzde geniş okuyucu kitlesine sahip olan Radva Aşur, Mısırlı bir romancı olmasına rağmen ağırlıklı olarak Filistin edebiyatı alanında yazmaya yönelmiştir. Yazarın araştırmamıza konu olan Sülasiyyetü Gırnata adlı eseri, tam olarak 506 sayfa olup son iki kısmı olan 'Meryem' ve 'Göç' bölümleri yazar tarafından sonradan eklenmiştir. Endülüs'ün son kalan toprak parçası olan Gırnata'nın, Nasri krallığı tarafından Kastilya Kralı Ferdinand ve Kraliçe İsabella'ya teslimi ile başlayan ve sürgün edilmelerine kadar süren tarihi aralığını konu edinmiştir. Radva 'Aşur'un Gırnata insanlarının yaşamı ile verdiği Göç Teması aslında günümüz Müslümanlarının özellikle de Arap coğrafyasının bitmek bilmeyen kaderini bizlere edebi bir dille ebedileştirmiştir. Bunu yaparken Gırnata ile günümüzü ortak bir kalemle ele almaktadır.
Organisation de l'espace dans l'oeuvre romanesque de Michel Butor

Fransız yazınında, Michel Butor, hem geleneksel, hem de çağdaş bir yazar olarak kabul edildiğinden yapıtları ilginç örnekler verir: Gelenekseldir, çünkü, betimlemeleri cır Balzac romanını anımsatacak denli ayrıntılıdır ;çünkü, yapıtlarında gerçeği çok daha karmaşık bir biçimde ele alıp betimlemesi bir yana, onları adeta bir göstergeler dizgesi olarak çıkarır karşımıza. Bu durumda, okura ve okurun imgelemine büyük görev düşer. Çalışmamızda, 'Yeni Roman' akımının kuramcılarından ve romancılarından olan Michel Butor'un, sonraki yapıtlarının yapısını belirleyen ilk üç romanında 'uzam' Öğesini incelemeye çalıştık. Anlatı evreninin temel 'yerlem' lerinden olan 'uzam', kişi ve zaman gibi öğelerle birlikte XIX. Yüzyıl romanlarından bu yana ne gibi değişiklikler göstermiştir? Betimleme ve anlatı düzeyinde 'uzam' geçirdiği evrelerin kısaca incelenmesi çalışmamızın ilk bölümünü oluşturdu. Çalışmamızın sonraki bölümlerinde, Michel Butor'un Passage de Milan, l'Emploi du Temps ve La Modification adlı romanlarında 'uzam' öğesinin değişik ele almış ve 177 betimlenişini incelemeye çalıştık. Bu üç yapıtta da, yazar, kendi deyimiyle onda bir 'saplantı' durumuna gelmiş olan azam, betimlemelerine büyük önem vermiştir; Passage de Milano'da Paris'de bir evi anlatırken, L'Emploi du Temps ' da İngiltere'de bir kenti, La Modification da Paris Roma arasında yol alan bir trenin korapartmanı, uzakla -. ne sılan ve anımsanan kent olan Paris ve yaklaşılan ve düşlenen kent olan Roma'yı anlatır. Paris'deki, yerbetimsel öğeleri verilmeyen ve bir 'kapalı uzam' oluşturan 'ev' ve bu evde yaşayanların aile ve komşular arası iletişimsizliğe varan ilişkilerinin incelenmesi çalışmamızın ikinci bölümünü oluşturdu. Çalışmamızın üçüncü bölümünde, yazarın ikinci romanı L'Emploi du Temps 'da yaşanan ve gözlemlenen uzam olan Bleston kentinin, anlatıcının günlüğündeki öyküleme ve öykü zamanlarıyla ve roman kişileriyle ilişkisini belirlemeye çalıştık. Michel Butor'un üçüncü romanı La Modification 'da ise, anlatıcı roman kişisinin Paris-Roma arası tren yolculuğunda, gözlemlenen uzam olan kompartanan, anımsanan uzam olan Paris ve Roma kentleri ve düşlenen uzam olan Roma kentinin betimlenişlerinin, bu uzamların zaman ve roman kişileriyle ilişkisinin ve 'uzam' işlevinin incelenmesi çalışmamızın son bölümünü oluşturdu. Adı geçen yapıtlardaki değişiklik uzamların ev,178 kent, kompartıman- hem romanların tek dekorunu oluşturmaları hem de gözlemlerin yapıldığı yer olmaları nedeniyle, romanın temel öğeleri olan 'kişi' ve 'zaman'a oranla daha önemli işlevleri olduğu kanısına vardık. Bu bağlamda, özellikle kişinin ancak uzamın içinde,. uzamı belirleyen öğelerden biri olarak önem kazandığını gözlemledik.
Art and identity in: Hermann Hesse's Narcissus and Goldmund, James Joyce's A Portrait of the Artist as a Young Man, and Bachtyar Ali's The City of White Musicians

Bu tez Hermann Hesse'nin Narcissus and Goldmund, James Joyce'un A Portrait of the Artist as a Young Man, Bahtiyar Ali'nin The City of White Musicians adlı eserlerinde sanatın sanatçı- kahramanın karakter gelişimi üzerindeki hayati etkisini göstermektir. Bu çalışma temel olarak sanatçı-kahramanın kimlik oluşumunda sanatın yaratıcı rolünün izini sürmenin yanı sıra sanatın sanatçı-kahramanların ömürlük sanatsal yolculukları boyunca onların özbenliklerinin inşasında nasıl bir etkiye sahip olduğunu göstermektedir. Aynı zamanda söz konusu üç yazarın yaşamlarını üzerinde çalıştığım eserler bağlamında tartışmaktayım. Ayrıca yazarların kendi iç sanatsal seslerini kendi sanatçı-kahramanlarına dönüştürdüklerini göstermek için yazar-sanatçı ilişkisini analiz etmekteyim. Sanatçı-kahramanlar bir nevi dönüştürülmüş figürlerdir. Bu tez söz konusu üç romanın Künstlerromen olduğunu iddia etmektedir. Sanatçı-kahramanlar kendilik-bilinçlerini gerçekleştirmek ve sanatsal yeteneklerini bulmak amacını gütmektedirler. Sanatçı-kahramanlar bütün yaşamlarını sanatsal amaçları olan sanatçı olmak idealine adamışlardır.
Thomas Hardy'nin Tess of the D'Urbervilles romanında doğalcılık akımı

Jüri Yrd. Doç. Dr. Melih KARAKUZU Yrd. Doç. Dr. M. Yavuz KONCA Yrd. Doç. Dr. M. Başak UYSAL Hardy'de Doğalcılık trajedi olarak yansır. Çünkü doğa ve toplum hiçbir zaman insana yardım etmez veya onu kabullenmez. İnsan, toplumuna, ailesine ve hatta kendisine yabancılaşır. Bu tez bir giriş, üç ana bölüm ve bir sonuçtan oluşmaktadır. Birinci bölümde 19. yüzyıl İngiltere'sinde Doğalcılık; ikinci bölümde Hardy'nin yaşamı ve temel eserleri ve üçüncü bölümde de Tess'te Doğalcılık konuları işlenmektedir. Bu da temelde trajik unsur ve yabancılaşma olarak gerçekleşmektedir. Sonuç bölümünde ise insanın, acımasız sosyal ve çevresel kurallar ve koşulların kurbanı olduğu vurgulanmaktadır. Bu durumda kötülük ne insanoğlu ne de başka bir şeydir, aksine kent yaşamının yanlış sistemi ve acımasız çevresel koşullarıdır.
A study on bildungsroman with the analyses of James Joyce's a portrait of the artist as a young man and Thomas Mann's Death in Venice

Bu tezin amacı genellikle talihsiz olaylarca sınandığı süreç içerisinde kimlik arayışına, eğitimine, aile ve toplumun diğer üyeleri ile olan ilişkilerine, aşk maceralarına ve sanat uğraşına odaklanan gelişim sürecindeki genç bir insanın hikayesini anlatan Bildungsroman geleneğinin alt türlerinin belirli tanımlarını, özelliklerini ve temalarını ele almak ve incelemektir. Geleneksel Bildungsroman'ın kahramanı uyumlu bir birey olmak için özellikle evlenerek ya da toplumun ihtiyaçlarını tatmin eden bir işe girerek kendini o toplumun bir parçası haline getirebilmek adına etrafını saran koşulları anlamaya çaba gösterir. Fakat modernist, post-modernist ve postkolonyal dönemlerle birlikte Bildungsroman geleneği de büyüyen ve gelişen bir tür olarak değişmeye başlamıştır. James Joyce ve Thomas Mann, geleceğin sanatçılarının ya da var olan sanatçıların sanatlarında ustalaşma süreçlerini konu alan Bildungsroman'ın ve alt türü Künstlerroman türüne ait Sanatçının Bir Genç Adam Olarak Portesi ve Venedik'te Ölüm eserlerini modernist bir anlayış ile biçimlendirerek yaratmışlardır. Bahsedilen Bildungsroman ve Künstlerroman türlerinin tema ve konularının açığa kavuşturulması için bu tezde bu iki roman detaylı bir şekilde analiz edilmiştir. Odak ise, işlediği homoseksüellik gibi post-modern ya da post-kolonyal konular nedeniyle zamanının çok ötesinde olan Venedik'te Ölüm'ü, geleneksel ve modernist Bildungsroman için yaygın olmayan saptırılmış ve alışılmamış temalar açısından, Anti-Bildungsroman olarak tanımlamakta olacaktır.
Peter Handke'nin Hiçkimse Koyu'nda Bir Yıl, Daniel Kehlmann'ın Sesler: Dokuz Öykülü Bir Roman ve En Uzak Yer adlı yapıtlarının postmodernizm bağlamında incelenmesi; üstkurmaca, büyülü gerçekçilik

Peter Handke'nin Hiç kimse Koyu'nda Bir Yıl, Daniel Kehlmann'ın En Uzak Yer ve Sesler: Dokuz Öykülü Bir Roman yapıtları postmodern yazının kolları olan üstkurmaca ve büyülü gerçekçilik çerçevesinde ele alınmıştır. Giriş bölümünde postmodernizmin etimolojisi üzerinde durulmuş ve kavramı savunan ve eleştiren kuramcılara yer verilerek genel bir tespit yapılmıştır. Literatür tartışmasından sonra çalışmada yazarların ve yapıtlarının neden üstkurmaca ve büyülü gerçekçilik kapsamında ele alındığı açığa kavuşmuştur. Bu bölümde ayrıca çalışmanın amacı ve yöntemi belirtilmiştir. Yapılan çalışma dört bölümden oluşmaktadır. Birinci bölümde; postmodernizm, ilişkili kavramlar ile birlikte ele alınmış ve bu kavramların postmodernizme katkıları sorgulanmıştır, postmodernizme kanalize olan sanat alanları açıklanmıştır ve postmodern yazın tartışılmıştır. İkinci bölümde; üstkurmaca irdelenmiş ve iki yazarın belirtilen yapıtlarından örnekler sunulmuştur. Üçüncü bölümde; büyülü gerçekçilik tanımı yapılmış ve Daniel Kehlmann'ın seçilen iki yapıtı büyülü gerçekçi öğeler açısından çözümlenmiştir. Dördüncü bölümde; üç yapıtta postmodern özne modelleri aranmış, yapıtlar mekan, zaman, dil çerçevesinde analiz edilmiştir. Sonuç bölümünde ise çalışmanın genel bir değerlendirilmesi yapılmıştır.
Peter Weiss'in 'Abschied von den Eltern' adlı romanında anlatım tekniği ve yorumu

Zeki BAYRAM 1999 - Sayfa: 39 Jüri : Doç. Dr. Salih Zeki BAYRAM Jüri: Yrd. Doç. Dr. Gürsel UYANIK Jüri: Yrd. Doç. Dr. Ahmet BEŞE Bu çalışmamızda, Peter Weiss'in Abschied von den Ehem adlı yapıtının yorumu ve anlatım tekniği üzerinde durduk. Çalışmamız üç bölümden oluşmaktadır. Birinci bölümde, Anlatım, Anlatıcı, Anlatımda zaman ve Anlatım tekniklerini kısaca özetledik. Böylece yapıtta kullanılan teknikler konusunda okuyucuyu aydınlatmak istedik. İkinci bölümde ise yazarımız Peter Weiss'in hayatına ve yapıtlarında değinerek, yazarımızı tanıtmaya çalıştık. Üçüncü bölümde ise Abschied von den Ehem adlı yapıtın yorumu ve anlatım tekniği açısından inceledik. Yapıtta görülen başlıca teknikler, iç monolog geriye dönüş betimleme ve montaj tekniğinden oluşmaktadır. Bu çalışma neticesinde okuyucunun, anlatım sanatı, anlatım tarzı ve anlatım teknikleri hakkında bilgi sahibi olması, yapıtta farklı yaklaşımını sağlayacak ve geri planda anlatılmak istenilenleri daha kolay algılamasına yardımcı olacaktır.