Türk basınında Dumlupınar zaferi (Eylül 1922-Eylül 1923)

Ozei Genç ve güzel Emine bütün zorluklara katlanarak Anadolu'ya gidip Milli Mücadele'ye katılan nişanlısını sabırla bekler. Nişanlısı Numan İzmir'e gelirken yanında Alaşehirden bir kız getirir. O güne kadar sabırla nişanlısını bekleyen Emine'nin bütün hayalleri yıkılır. İzmir'in düşman işgalinden kurtulduğu bu güzel günlerde Emine mutsuzdur. Emine, nişanlısı Numan'ın bu davranışını affedemez. Hele Alaşehirli kızla aynı çatı altında bulunmayı Emine içine sindiremez ve zehirli ot yer. Emine yavaş yavaş ölüme doğru giderken yan dairede bulunan Numan ve sevgilisini vicdan azabı içinde bırakmak için bir iki söz söylemyi düşünür. Hali kalmamıştır. Yerde sürüne sürüne dairenin kapısına kadar gelir. Kapıdan Numan'ın ağlama sesi gelmektedir. Numan hem ağlamakta hem de konuşmaktadır. Numan, yanındaki arkadaşına Alaşehirli kızın kimsesiz kaldığını, sefil bir hayat sürmemesi için İzmir'e getirdiğini, fakat nişanlısı ile aralarına girdiğini düşünerek evden kaçtığını anlatır. Numan gözyaşları içinde iken, Emine ise son dakikalarını yaşamaktadır. Ahmet Necmeddin, hikayesini duygulu bir tarzda yazmıştır. Hikayenin kahramanları; Emine, Numan ve ismi geçmeyen Alaşehirli Dilber hepsi duygulu insanlardır. Emine, Numanla nişanlanıp evleneceği sırada İzmir işgal edilir. Numan'a ise yeni bir görev düşer. Bu görev, vatanı. kurtarma gibi kutsal bir görevdir. Emine her türlü zorluğa katlanarak üç sene nişanlısı Numan'ı İzmir'deki yalıda bekler. Fakat Numan'ın yanında bir kız getirmesi Emine'nin duygu dünyasını alt üst eder. Bu duygu dünyasının alt üst oluşu, Emine'yi intihara kadar götürecek ve Emine zehirli ot yiyerek intihar edecektir. Numan da en az Emine kadar duygulu bir karaktere sahiptir. Alaşehirli kızın yalıyı terkedince bir arkadaşına başından geçenleri anlatırken ağlaması buna bir örnektir. 158 Yire Numan, Alaşehirli Üzı, Alaşahir'de yanmış evlerinin başında ağlarken bulması ve onun durumuna acıyıp, onu yanına alıp İzmir'e getirmesi diğer önemli bir duygusal unsur olarak ele alınabilir. Hikayede üslup olarak konuşmaya pek fazla yer verilmeyip, Emine ve Numan'ın içinde bulunduğu durum, yazar tarafında anlatılmıştır. Özellikle Emine'nin zehirli yemedene önceki ve zehirli otu yedikten sonraki psikolojisi ve durumu adım adım cümlelerle ifade edilmiştir. Hikayede Emine ile Numan'ı ayıran ve evlenmelerine, şahsi saadetlerine engel olan en büyük mani İzmir'in Yunanlılar tarafından işgal edilmesidir. İzmir'in ve Anadolu'nun düşman işgaline uğraması vatanperver gençler için yeni bir görev anlamını taşır. Emine de bu görevden şikayetçi değildir. Ercüment Ekrem'in Kan ve İman adlı romanında olduğu gibi, bu hikayede de kahramanlar, kadın erkek farkı olmaksızın şahsi saadetlerini, vatanın kurtulması uğruna feda etmişlerdir. Yine Yunan işgali yüzünden Alaşehirli kız gibi Anadolu'da yaşayan birçok vatan evladı evsiz, parasız, yiyeceksiz, giyeceksiz ve kimsesiz kalır. Bu insanlara vicdan sahibi insanlar yardım ellerini uzatmalıdır.. Numan, Türk ordusuyla beraber ilerlerken, Alaşehir'e gelmiş, Alaşehirdeki Yunan ordusunun harabe haline getirdiği şehri ve şehrin insanlarının perişanlığına şahit olmuştur. Bu arada Alaşehirli kızı yanmış evlerinin başında kendinden geçmişş bir şekilde ağlarken bulmuştur. Genç kızın evinin yanmasından başka, hiçkimsesi de kalmamış, bütün ailesi şehit edilmiştir. İşte Numara hayattan hiçbir ümidi kalmayan ve içinde bulunduğu şartlar içinde ne yapacağını, nereye gideceğini bilmeyen Alaşehir'i Dilber yardın - elini uzatmıştır. Numan'ın Alaşahirii kızı alıp İzmir'e getirmesinin' gerçek sebebi de budur. Emine ise Alaşehirli kızın çok güzel alması nedeniyle kendine ortak olarak getirildiğini düşünmüştür. Hikayede Emine'nin Alaşehirli kızı kskanarak intihar etmesi, aslında yanlış anlama yüzünden; olmuştur. Numan, Emine'ye Alaşehirli 159 kızı niçin ve nasıl İzmir'e getirdiğini, hala orduda görevli bir yedek subay olması ve işe gidip gelmesi yüzünden, vakit bulup anlatamamıştır. Bütün bunlar Emine'nin intiharına yol açar. 3- ROMAN İleri gazetesinde Ercüment Ekrem'in Kan ve İman isimli bir romanı tefrika edilir. Roman 10 Teşrin-i Evvel 1338 tarihinden tefrika edilmeye başlanır. 10 Kanun-ı Sanu 1338 tarihli nüshada sona eren roman, iki bölüm olarak yayınlanır. Romanın Özeti: Estekzade mahallesi Fatih'in biraz ilerisindeki bir mahalledir. Burada fakir, fakat mutlu, muhafazakar insanlar yaşar. Mahallede bulunan mezarın otları sık sık temizlenir. Mahallede dışardan birisine ne ev satılır ne de kiraya verilir. Mahalledeki herkes birbirini akraba gibi bildiği ve saydığı için ne saygısızlık ne de kavga veya ahlaksızlık olur. Mahallenin eski İmamı Merhum Aşir Efendi'nin bir sözü vardır: 'Hükümete borcunu ver, işini kendin gör ' mahalleli bu prensibe uyar. Birinci Dünya Savaşı'na eli silah tutan bütün gençler katılır, devlete olan borçlarını öderler. Mütarekeden sonra bir akşam, mahalleli bir kahvede otururken, mahalle sakinlerinden Necati Efendi geler. Necati Efendi bir gazete getirmiştir. Gazetede savaşın sona erdiği, mütareke yapıldığı haberi vardır. Herkes bu habere çok sevinir. Hasan Dede'nin oğlu Şemseddin, uzun zamandır kendisinden haber alınamayan Şaziment Hamın'ın oğlu Sadık artık mahalleye geri dönebilecektir. Ertesi sabah erkenden Hasan Dede dükanını açar. Şaziment Hamın dükkana gelir. Bir rüya gördüğünü, rüyayı tabir etmesini Hasan Dede'den ister. Rüya şöyledir Bir Müslüman memleketinden yangın çıkar. Yangının alevleri kırmızı değil, karadır. Çok kısa sürede bu yangın bütün mahalleyi yakıp kavurur. Ahali sokaklara dökülmüş tek bir getirmektedir, bu sırada kırmızı cübbeli sarışın bir adam gelir ve bir kere 160