turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Osmanlı Modernleşme Dönemi kapsamında I. Mahmud'un Baniliği (1730-1754)

Tez çalışmamız, modernleşme hareketlerinin başladığı XVIII. yüzyılın ilk yarısındaki gelişmeleri ve I. Mahmud'un (1730-1754) hükümdarlık yıllarını konu edinmektedir. Lale Devri'nde (1718-1730) başlayan yenilik girişimleri, 1730'da Patrona Halil İsyanı'yla kesintiye uğramıştır. İsyancıların gölgesinde tahta çıkan I. Mahmud'un kararlı duruşu ve devlet ricalinin destekleriyle isyancılar öldürülmüş, modernleşme hareketleri hızlanarak devam etmiştir. Çalışmamız, yirmi dört yıl iktidarda kalan I. Mahmud'un şehzadelik ve hükümdarlık yıllarını dönem kaynaklarıyla değerlendirerek, kişiliğinin Osmanlı devlet yönetiminde ve modernleşme çabalarındaki etkinliğini sorgulamaya çalışmıştır. Osmanlı Devleti'nin, Rusya, Avusturya ve İran'la başarılı mücadeleler verdiği I. Mahmud dönemi, hem askeri hem de diplomatik başarıların yaşandığı parlak bir dönem olarak kayıtlara geçmişştir. Yapılan başarılı savaşlar ve kazanılan topraklara rağmen Osmanlı'nın geleceğini Avrupa'dan alınacak yenilikler de arayan I. Mahmud'un gerçekleştirmek isteği zihniyet dönüşümü ve bu amaçla kurulan Hendesehane, Humbarahane gibi kurumların kapsam alanları, süreklilikleri ve I. Mahmud döneminin sonrasına yankıları araştırılmıştır. Ayrıca XVIII. yüzyılın başından itibaren Osmanlı mimarisine ve gündelik hayatına nüfuz eden Batılı mimari biçimler ve yaşam üslubunun yansımalarını, I. Mahmud dönemindeki gelişim çizgisini, kendinden önceki dönemlerle karşılaştırarak değerlendirilmiştir. Uzun süren hükümdarlığında I. Mahmud'un, İstanbul ve Taşra'daki mimari faaliyetleri, döneminde açılan askeri okullar, ivme kazanan kültürel, sanatsal gelişmeler, Sultan'ın, bu dönemde birer okul olarak hizmet veren kütüphane binalarının inşaatına gösterdiği özen ve bunların tebasında yarattığı etkiler genellikle döneminin şairleri ve vakanüvistlerinin aktarımlarından yola çıkılarak değerlendirilmiştir.
Kıyamet ve son yargı tasvirlerinde hibrit ikonografisi

Başlangıcı olan her şeyin bir sonu olduğu bilincinden hareketle, gelecekte insanlığı nasıl bir sonun beklediğine ilişkin merak sorunsalı, toplumların inanç biçimlerine göre şekillenmektedir. Apokaliptik düşünce yapısının, Antik dönemden bu yana sunduğu kaynakların yansımaları aydınlanma çağının da ötesine geçerek etkisini sürdürmektedir. Bu araştırma, 16. ve 17. Yüzyıl Post-Bizans dönemi Ortodoks Son Yargı İkonaları ile İslam kıyamet kültürünün yansımasını bulduğu, yaklaşık aynı döneme tarihlenen Osmanlı kıyamet minyatürlerinin incelenmesi temelinde ele alınmıştır. Bununla birlikte, aynı kutsal kaynaklardan beslenen bu iki semavi dine ait iki kültürün etkileşim sürecinde apokaliptik hibrit tasvirlerin ikonografik biçimlenişi ve tipolojik karşılaştırması araştırmanın ana konusunu oluşturmaktadır. Ortodoks Hıristiyan teolojisinde ikonalar, kutsallıklarıyla litürjinin bir parçası konumundadır. İslam sanat geleneğinde tasvirlerin böyle bir kutsallık alanı olmamakla birlikte, çeşitli konulardaki tasvirlerin yanında dini içerikli olanlar da bulunmaktadır. İnanç bağlamında araştırmanın odaklandığı temel sorunsal, iki kültürün kıyamet tasvirlerinde yer alan hibrit imgelerin yazınsal alandan imgesel olana aktarımında kollektif hafızanın biçimlenişine etki eden dinamiklerin gelenekler doğrultusunda değerlendirilmesi, ikonografik ve ikonolojik bir okumayla benzerlik ya da farklılıkların saptanmasıdır. Bizans ve İslam geleneklerinde hibrit tasvirlerin gelişiminin izlenmesi bu değerlendirmede tezin önemli bir aşamasını oluşturur. Araştırmada kullanılan metodoloji, araştırma sürecinde elde edilmiş verilerin 'nitel veri analizi' yöntemi çerçevesinde, bulguların ayıklanmasını içeren eksiltme yöntemidir. Bu bağlamda araştırmada kullanılan veriler, konu bütünlüğünün sağlanması bakımından örneklem amacıyla azaltılarak seçilmiş bulguları içermektedir.
The history of modern Libyan art and the impact of İslamic as well as modern fine arts

Mevcut araştırma, modern Libya sanat tarihi ve güzel sanatların yanı sıra İslam'ın etkisini ele almaktadır. Öncelikle, ekoloji çeşitliliğin Libya tarihi ve sanatı açısından önemli bir kaynak olduğundan bahsedilecektir. Daha sonra, İslam, Sanat üzerine ışık tutulacaktır: Kabilelerin hüküm sürdüğü eski dönemin yanı sıra, İslami sanatların diğer çağları, İslami sanatların teknikleri vb. Ardından, araştırmacı, Empresyonizm, Kübizm, Fauvism, Ekspresyonizm, Dadaizm, Sürrealizm ve nihai olarak Amerikan popüler sanatı gibi dünyadaki Güzel Sanatlar Hareketini ele almıştır. Araştırmacı daha sonra ışığı sanat yapıtlarını okuma üzerine tutmaktadır; bilimsel temelde açıklama yapma, tablonun temel olarak okunması, sanat eserlerinin analiz edilmesi, nesnel olmayan sanatı analiz etme, bir tablonun analizini yapma, konusunu okuma, bir tablonun analiz edilmesi ve değerlendirilmesindeki aşamalar ve nihai olarak, bir sanat eserinin kritiğinin nasıl yapılacağı. Bu incelemeyi takiben, araştırmacı son elli yılda Libya'nın güzel sanat eserleri, Libya'nın güzel sanat eserlerinin ve sanatçılarının tarihsel arka planı da dahil olmak üzere Modern Libya Sanatından bahsedecek, sonrasına bir tartışma ve teknik anket formu sunulacak, seçilen Libya güzel sanat eserleri ile birlikte anket uygulamasının faydaları ve hedefleri açıklanacaktır. Bu tez çalışması araştırmanın kapsadığı tüm sonuçların ve verilerin analiz edilmesinin ayrıntılı bir sonucuyla sona ermektedir.
Antalya yöresi mimarisinde ahşap malzemenin kullanımı

Pamfilya bölgesinin en önemli şehirlerinden biri olan Antalya, bulunduğu coğrafi konum itibariyle birçok önemli medeniyete ev sahipliği yapmıştır. Gelişmemiş insanlık uygarlığından günümüze kadar izleri bulunan ağaç işçiliği bu topraklarda da yerini alarak sanata dönüştürülmüştür. Bu çalışmada, Antalya ve yöresi mimarisinde sivil mimari dışındaki tarihi yapıların tespiti yapılıp buralar da var olan ahşap işçilik incelenmiş ve değerlendirilmiştir. Konumuz kapsamında Antalya Müzesi Etnografya Bölümü'nde ulaşılan dokuz eser de katalog çalışmasına dahil edilmiştir. Her bir ahşap eser ait oldukları yapı, konum, süsleme ve teknik özellikleri kapsamında değerlendirilip anlatılmıştır. Ağırlıklı olarak cami ve mescitlerde orijinalliğini günümüze kadar koruyabilmiş eserler yer aldığı için bu yapılar üzerinde yoğunlaşılmıştır. Ele alınan ahşap eserler teknik, süsleme ve üslup bakımından birbirine en yakın örnekler ile mukayese edilmiştir. Çalışmanın görsel olarak desteklenmesi için fotoğraf ve çizimlere yer verilmiştir. İfade edilen yöntemlerle meydana getirilen 'Antalya Yöresi Mimarisinde Ahşap Malzemenin Kullanımı' başlıklı çalışmamızla, bu bölgede ahşap sanatının kullanım alanları tespit edilip incelenerek ahşap sanatına katkıda bulunulmaya çalışılmıştır.
Çanakkale boğazı'ndaki kaleler

boyunca çeşitli kültürlere ev sahipliği yapan Çanakkale kenti ve boğazı, jeopolitik önemini sürekli korumuştur. Çanakkale Boğazı Osmanlı İmparatorluğu'nun eline geçtiğinde, Fatih Sultan Mehmet tarafından 1463'teboğazın en dar yerinde karşılıklı olarak iki kale yaptırılmıştır. Bunlar Kilid-ülBahr ve Kale-i Sultaniye'dir. Fatih Sultan Mehmet'ten sonra değişik zamanlarda, boğazın korunmasının yetersiz olduğu düşünülerek karşılıklı altı kaledaha yaptırılmıştır. 1657- 1659 yıllarında Çanakkale Boğazı'nın girişinde; Ege Denizine bakan yerde karşılıklı olarak; Anadolu yakasında Kumkale, Avrupa yakasında Seddülbahir Kalesi, IV. Mehmet'in annesi Valide Sultan tarafındanmasrafları karşılanmak üzere Frenk Ahmet Paşa'ya inşa ettirilmiştir. XVIII. yüzyıldaboğazda kale inşasına devam edilmiştir. Çamburnu, Mecidiye, Naraburnu, Bigalı Kaleleri bu dönemde inşa edilmiştir. Ne zaman yapıldığı tam olarak bilinmeyen Gelibolu Kalesi ise Bizans ve Osmanlı dönemlerindeonarımlardan geçmişş ve eklemeler yapılarak yeniden yapılandırılmıştır. Yüzyıllar boyunca önemini koruyan Çanakkale Boğazı, Akdeniz ve Ege Denizi'nden Marmara yoluyla Karadeniz'e geçişte kilit noktası olmuştur. Bu nedenle her zaman askeri bir bölge olarak korunmasına önem verilmiştir. Burada yer alan kalelerin, harita üzerinde yerleri belirlenerek, çizimlerinin yapılması ve belgelenmesi gerekmektedir. Ayrıca değişik dönemlerde, inşa edilen kalelerin inşa teknikleri ve malzemeleri ele alınarak, o dönemdeki askeri mimarinin ve devletin gücünün ortaya konması açısından büyük önem taşımaktadır.
The entertainment structures in Roman Pergamon

Bu tezin yoğunlaştığı ana konu Roma döneminde Bergama'da bulunan değişik eğlence yapılarıdır. Bergama Helenistik dönemde çok iyi tanınan Atina ile yakın bağları olan bir şehirdir ve Roma döneminde de önemli bir kültürel merkez olarak kimliğini korumaya devam etmiştir. Özellikle dikkat çekici bir nokta, Küçük Asya'da bilinen sadece 3 amfitiyatro örneğinden birinin Bergama'da olmasıdır. Amfitiyatronun herhangi bir Yunan kökeni olmayan bir yapı türü olduğu iyi bilindiğinden, Bergama'da bulunması varlığını daha da araştırılmaya değer kılmaktadır. Bergama amfitiyatronun yanında ayrıca iyi bilinen bir Yunan tiyatrosu, bir Roma tiyatrosu, bir Stadium ve birkaç odeon'un varlığı ile övünmekteydi ki bu durum da şehrin birçok eğlence yapısını bir arada incelemek için dikkate değer bir örnek olduğunu gösterir. Bu sebeplerden dolayı amaç, sayılan bütün eğlence yapılarının bu şehirde bir arada bulunmasının mimari, sosyal ve politik açılardan anlamını araştırmaktır.
Bosna Hersek'teki Osmanlı türbe mimarisi

Bosna Hersek, 1463 yılındaki fethinden, 1908 tarihinde resmi olarak Avusturya-Macaristan toprağı ilan edilene kadar ki, yaklaşık 450 sene boyunca Osmanlı toprağı olmuştur. Bu süreç boyunca dini, sivil ve askeri mimari alanında pek çok eser verilmiştir. Bosna Hersek'teki Türbe Mimarisi konulu tez çalışması, bölgedeki türbe yapılarının tipolojisi ve özelliklerini ortaya koymayı amaçlamaktadır. Bosna Hersek'teki yaklaşık 50 şehir yahut kasabada, 15. yy'dan, 20. yy'a kadar olan süreçte, geniş bir coğrafya ve zaman dilimine yayılan ve pek çok üslubu bir arada barındıran 125 tane türbe yapısı tespit edilmiştir. Plan tipine göre çokgen planlı, çardak biçimli, kare-dikdörtgen planlı olmak üzere üç gruba ayırarak incelediğimiz bu türbelerde, Klasik Osmanlı mimari üslubuyla birlikte; yerel işçilik, malzeme ve teknik unsurlara da rastlanılmıştır. Bu türbelerin büyük çoğunluğunu, tarihi yahut manevi önemlerinden dolayı inşa edilmiş olan kare-dikdörtgen planlı türbeler oluşturmakta olup; bu yapılar, mimari özelliklerini kısmen yahut tamamen yitirmişlerdir. İkinci büyük çoğunluğu, yazılı kaynaklardan hareketle varlıklarından haberdar olduğumuz türbeler oluşturmaktadır. Bu iki grup dışında kalan çokgen planlı ve çardak biçimli türbe yapılarının pek çoğu ise 1992- 1995 Bosna Savaşı sırasında yıkılmış yahut ağır derecede zarar görmüştür. Bu sebeple bütüncül bir bakış açısıyla, günümüzde mevcut olan yahut olmayan tüm türbelerin incelenmesi ve değerlendirilmesi büyük öneme sahiptir. Çalışmamızda bahsi geçen tüm türbeler; mevcut kaynaklardan hareketle ve geniş bir saha çalışmasına tabii tutularak; kitabe, tarihçe, mimari ve süsleme özellikleri ve mevcut durumları baz alınarak yerinde derinlemesine incelenmiştir.
Üsküdar Nasuhİ Mehmet Efendi Camii, Türbesi ve hazİresi'ndeki mezar taşları

Üsküdar Nasuhi Mehmet Efendi Camii ve müştemilatı, 1688 H. (1099 M.) yılında Nasuhiyye tarikatinin kurucusu Nasuhi Mehmet Efendi adına bir dergah olarak inşa edilmiştir. Nasuhi Mehmet Efendi vefat edince dergahın bahçesine defnedilmiş, daha sonra kabrinin üzerine bir türbe inşa edilmiştir. 1925'de Tekkeler Kanunu ile dergahın tevhidhane kısmı camiye çevrilmiştir. Dergahın selamlık binasına da Nasuhi Mehmet Efendi'nin akrabaları yerleşmiştir. Cami geçmişşte çeşitli tamirler geçirmiş olarak işlevini günümüzde sürdürmektedir. Selamlık binası ise; Nasuhi Derneği, Sebil Yayınevi ve Sosyologlar Derneği'ne ev sahipliği yapmaktadır. Caminin haziresinde 275 adet muhtelif özellikte şahide bulunmaktadır. Şahidelerden 179 tanesi kitabelidir. Bezemeli 67 adet şahide mevcuttur. 3 tane de cellat mezar taşı bulunmaktadır. Çalışmamız, giriş, Nasuhi Mehmet Efendi'nin kısaca hayatı, Nasuhi Mehmet Efendi Camii ve Türbesi'nin tarihi ve mimari açıdan değerlendirilmesini kapsayan birinci bölüm ile cami haziresindeki şahidelerin değerlendirilmesinden oluşan ikinci bölümden müteşekkildir. Nasuhi Mehmet Efendi'nin hayatı ve Nasuhi Efendi Cami ve Türbesinin tarihi hakkında yazılı kaynaklara ve arşiv belgelerine müracaat edilmiştir. Cami, türbe ve selamlık binasının, iç-dış, bütün ve detay fotoğraflarına yer verilerek mimari açıdan değerlendirilmiştir. Haziredeki şahideler kitabeli olanlar ve bezemeli olanlar ayrı ayrı gruplandırarak ele alınmıştır. Kitabeli olanlar, numaralandırılıp fotoğraflanarak okumaları yapılmıştır. Her bir şahide için bilgi fişi oluşturulmuş, mezar sahibinin kimlik, cinsiyet, kitabenin yazı türü, varsa hattatı, şahidenin incelenme tarihi, ölçüleri gibi bilgilere yer verilmiştir. Kitabelerin hat sanatı açısından değerlendirilmesi ayrı başlık dahilinde ele alınmıştır. Bezemeli olan taşlar dönem özelliklerine göre yine ayrı başlık altında değerlendirilmiştir. Şahidelerin, kabir sahibinin cinsiyet, meslek, tarikat mensubiyeti ve sosyal statü gibi durumlara göre değişiklik arz eden şahide başlıkları, türlerine göre değerlendirilmiş ve şahide başlıkları hakkında bilgi verilmiştir.
Bursa erken devir camilerinde revak uygulaması

Erken Devir Bursa Camileri'nde revak uygulamaları kapsamında, bu özelliklere sahip olan tüm camiler detaylı olarak incelenmiştir. Giriş bölümünde, tezin amacı, yapılan araştırmalar ve kullanılan kaynaklar hakkında kısaca bilgi verilmektedir. II. Bölümde, öncelikle revak kavramı üzerinde durulmaktadır. Bu bölümde revak unsurunun mimarlık tarihinde kullanımı incelenmektedir. İslam Mimarisi'nde revak uygulamaları hakkında, Erken Devir'den başlayarak Anadolu Beylikler Dönemi'ne kadar özetle bilgi verilmektedir. III. Bölüm tezin katalog bölümünü oluşturmaktadır. Bu bölümde yerinde inceleme yapılan otuz altı adet yapının, revak ünitesi hakkında detaylı bilgi verilmektedir. Oluşturulan katalogda bu yapıların hepsine ait plan, perspektif ve detay çizimleri ile birlikte, ayrıca fotoğrafları da bulunmaktadır. IV. Bölümde, yapılan tüm çalışmalar ve araştırmalar sonucunda elde edilen veriler ışığında, revak ile son cemaat yerinin tarihsel gelişimi, mimari plan anlamında konumu, revakı oluşturan unsurları tek tek ele alınmış ve genel bir değerlendirme yapılmıştır. Tüm bu değerlendirmeler özet bir sonuç yazısı ile sonlandırılmıştır.
İran mimarisinde avlunun önemi; geleneksel Tebriz evlerinin açık alan tipleri üzerinden analizi ve sınıflandırılması

Tarih boyunca değişik uygarlıklarda ve farklı coğrafi bölgelerde, değişik mimariler görünmektedir. Bu değişiklikler farklı nedenlerden oluşuyor ve en belirgin nedenler; insanların tercih faktörleri, yöresel farklı malzemeler ve özelliklerdir. Fakat bazen de çok yakın ve benzer mimarlık tarzlarına rastlayabiliriz. Bu benzer mimariyi oluşturan faktörlerden; dönemsel, küresel teknoloji ve yapım tekniklerin çok büyük rolü vardır. Coğrafik koşullar nedeniyle, evler, yapı malzemesi ve plan şekli bakımından coğrafyadan coğrafyaya değişebilir. İklimin bu değişiklikte o kadar büyük rolü vardır ki, farklı mimarlık stilleri oluşuyor. İnsanı etkileyen iklimsel özellikler evini de etkileyip kültürel tutumunu da yansıtmaktadır. Bu etkiler geçmişşten günümüze kadar yaşayarak evin 'tasarım faktörleri'ni oluşturur. Tebriz deprem kuşağında olduğundan dolayı tarihte birçok kez depreme maruz kalmıştır. Bu depremlerden en zarar vereni 1042 yılında yaşanmış ve çok sayıda kişi hayatını kaybetmiştir. Şehrin yok olduğu bu depremde yaklaşık 40.000 kişi ölmüştür. Tebriz gördüğü zararlardan dolayı zayıf düşmüştü. Vatandaş bu zayıflığı kendi menfaatleri için kullanmasından korunmuşlardır. Fakat şehir kısa süre sonra tekrar inşa edildi ve eski popülerliğine kavuştu. Tebriz'in geleneksel yerleşim dokusu, 1819 depremiyle birlikte tamamen bir viraneye dönüşmüştür. Depreme rağmen Mor cami, Alişah kalesi ve Pazar gibi güçlü binalar yaşamaktadır. Bunlar Tebriz'in 'yaş ve güç simgeleri' sayılmaktadır. Depremden sonra tekrar canlanan şehrin, Kaçar döneminde yenilenmesi Kaçar Mimarisiyle aynı zamanda başlamıştır. (Yahya zoka,1990). Tebriz evi soğuk iklimden dolayı dışa kapalı ve içe açık bir mimari tarzı sergilemektedir. İlk bakışta belki Kemerler, taş ve kerpiç cepheler benzemelere görünmektedir fakat süslemeler ve her eve ait özellikler, onları diğer evlerden ayırmaktadır. Zengin tasarım düşüncesi ve huzurlu yaşam kavramı olan Tebriz evleri, her köşesine özgün bir tasarım ve yapıya sahiptir. Mahremiyet kısmında ev halkı ile misafirin bulunduğu yerin farklı ve ayrı olması gerekmektedir. Tebriz soğuk iklimde olduğu için dayanıklı yalıtım malzemesi kullanılması önemlidir. Bu nedenle taş en iyi malzemedir. Bu bölge yapılarına uygulanmıştır. İnsanın Allahlık boyutu ve yaşam yeri cennet olması kavramından dolayı bahçe ve su, ev tasarımının vazgeçilmez unsuru olmuştur. Bazı evlerde iki veya üç bahçe ve daha fazla havuz görülmektedir. Stilize oluşu, Hayat ve güneş alan odalar tüm evlerde bir şekilde bulunmaktadır. Plan şemaları içinde girişten sonra hemen avlu ve eyvanlı odalar çevresini kaplamaktadır. Odalar birbirinden ayrılarak avlu ve koridorlara ulaşmaktadır. Fakat asıl oda ve önemli odaya ulaşmak için diğer odaların kullanımı gerekmektedir. Bu dolaşım ve ulaşım en küçük ve önemi az alandan başlayıp; evin önemli kısmına ulaşmak demektir.
Skepsis antik kenti

Antik kaynaklarda Skepsis olarak adı geçen şehir Çanakkale ili, Bayramiç ilçesi, Kurşunlu Tepede yer almaktadır. Şehir teraslar halinde Skamandrios/Kara Menderes vadisine doğru iner. Kente ait kalıntıların çok az kısmı kurşunlu tepede görülmekte, ayakta bir yapı kalıntısına rastlanmamaktadır. Bayramiç kurulurken kurşunlu tepedeki antik kentin kalıntıları sökülerek binaların yapımında kullanılmıştır. Antik kaynaklara göre Skepsis antik kenti iki kez yerleşim göstermiştir. Şehrin kuruluş tarihi kesin olarak bilinmemektedir. Ancak kaynaklarda Troia kralı Priamos'un soyundan gelen iki sülalenin hüküm sürdüğünden ve daha sonra şehrin oligarşi ile yönetildiğinden bahsedilir. Adı geçen bu iki sülale Aineias ve Hektor'un oğulları Askanios ve Skamandrios'un soyundandır. Kentin ilk yeri Palaiskepsis Bayramiç'in 18 km doğusunda ve Evciler köyünün güneybatısındaydı. Kent sonradan Kurşunlu köyünün bulunduğu yere taşındı. MÖ.5. yy'dan itibaren şehir ile ilgili bilgileri antik kaynaklardan ve arkeolojik buluntulardan net olarak elde edebiliyoruz. MÖ.5. yy'da Pers hakimiyetinde olan şehir, Mania adlı bir yöneticinin elindeydi. MÖ.4. yy'da Derkylidas tarafından yönetilirken Pers hakimiyeti kalkmış ve demokrasi ile yönetilmişti. MÖ.3. yy'da şehir halkı Aleksandria Troas'a nakledildi. Daha sonra Lysimachos'un izniyle geri döndüler. MÖ.2. yy'da Bergama hakimiyetine giren Şehir, Roma ve Bizans döneminde de Önemli bir merkez olarak yaşamını devam ettirmiştir. Roma döneminde bağımsız para basabilen şehirler arasındadır. Bizans döneminde piskoposluk merkezi olmuştur. Arkeolojik buluntular bunu ispatlamaktadır. Şehrin bugüne kadar kazısı yapılmamış ancak 18. yy ve 19. yy araştırmacıları tarafından araştırılmıştır. 1989 yılında Bayramiç'te baraj yapımı gündeme gelince; şehrin bir kısmının da baraj gölü sahasında kalması nedeniyle Çanakkale Arkeoloji Müzesi tarafından 1993 ve 1995 yıllarında kurtarma kazıları yapılmıştır. Bu çalışmada Skepsis Antik Kenti'nin tarihi cografyası ve araştırma tarihi açıklanmakta, kazılardan ele geçen buluntular ve belgeler sunulmaktadır.
Türk sanatı ve tarihine katkılarıyla Semavi Eyice

Bu tezin amacı Semavi Eyice'nin Türk sanatı ve sanat tarihi arastırmalarına katkısını belirlemektir. Tez yedi bölüm halinde düzenlenmistir. Semavi Eyice'nin biyografisi, bibliyografyası olusturulmus, Türk sanat eserleri ve sanat tarihi üzerine olan çalısmaları incelenmistir. Birinci bölüm teze genel bir girisi içermektedir. kinci bölümde, Semavi Eyice'ninhayatından bahsedilmistir. Üçüncü bölümde, Semavi Eyice'nin yasadıgı dönemin kültürel ortamı gözler önüne serilmistir.. Dördüncü bölümde, ilk defa Semavi Eyice'nin tanıttıgıorijinallik tasıyan makaleleri öncelikli olmak kaydıyla çalısmalarına yer verilmistir. Besinci bölümde, Türk sanatıyla ilgili yayınlarda bahsi geçen eserler sınıflandırılmıstır. Altıncı bölümde, 1949 ile 2005 yılları arasında, yarım asırlık bir dönemi kapsayan yayınlarıbibliyografyası olusturulmustur. Son olarak yedinci bölüm arastırmanın genel birdeğerlendirmesini içermektedir. Bu incelemelerin ısıgında, Semavi Eyice'nin orijinal görüsleri, çalısmaları, Türk kültür ve sanat tarihi arastırmalarına katkısı belirlenmistir.
Geleneksel saray mimarisinde Çırağan Sarayı'nın yeri

Çırağan Sarayı; Beşiktaş ile Ortaköy arasında Fer'iye Sarayları, Matbaalar, çeşitli köprüler ve müştemilat ile on'a yakın binadan oluşan yapılar topluluğu, 1300 metre uzunluğunda bir rıhtım cephesi ve arkasında uzanan geniş bahçe ile büyük bir saray kompleksidir. 17. yüzyılda V. Murad (1623-1640)'ın kızı Kaya Sultan'ın bu mevkide bulunan 'Kazancıoğlu Bahçesf'nde yaptırdığı yalının ardından IS. yüzyılda yine aynı yerde ibrahim Paşa'nın sahilsaray'ında yapılan Çırağan eğlenceleriyle ün kazanan yapının adı bu dönemde ve sonrasında buraya yapılacak olan bütün yapıların adı olmuştur. 18. yüzyıl sonunda Beyhan Sultan'ın kullandığı bina aynı yıllarda III. Selim'in mülkleri arasına katilmiş ve yapı genişletilerek onarılmıştır. 19. yüzyılın ilk yansında H Mahmud'un burada batılı anlayışta büyük bir saray yaptırma isteğinin sonucunda döneminde Boğaziçi'nin en önemli yapısı olan Çırağan Sarayı ortaya çıkmıştır. Batılı bir yaşam tarzına uygun olarak inşa edilen saraydaki Avrupalı etkiler daha çok cephe tasannu ve dekorasyonda kalmış, geleneksel plan şeması uygulaması ve ahşap malzeme kullanımı devam etmiştir. Bir süre Abdülmecid'in de oturduğu saray, daha büyük, daha batik ve kargir olan Dolmabahçe Sarayı'nın yapımıyla geri planda kalmıştır. Abdülaziz devrinde 1871 yılında eski saray yıkılarak, yerine yeni bir kargir saray inşa edilmiş tek binada ihtiyaca cevap veren Avrupa saraylarına benzerliğinin yanında bezeme ve dekorasyonda doğu etkilerini taşıyan saray, plan şemasında Türk evi plan şemasını sürdürmüştür. II.. Meşrutiyetin ilanından sonra Meclis-i Mebusan olarak kullanılan saray binası, 1910'da yanmıştır. Cumhuriyet döneminde uzun yıllar yanık duvarları kalan sarayın yan binaları da değişik işler için kullanılmıştır.. Restore edilen Çırağan Sarayı 1992'de otel haline getirilmiştir. Sarayın yanında yer alan binalar ise çeşitli kurum ve kuruluşlar tarafından kullanılmaktadır, Xt
Cumhuriyet sonrası Türk minyatür sanatının özellikleri

Minyatür sanatı, 8. ve 9. yüzyıllara ait olan ve Uygur merkezlerinden Selçuklu ve Osmanlı dönemlerini de geçirerek günümüze kadar gelişimini devamlı olarak sürdüren Türk el sanatlarından biridir. 18. yüzyıl ikinci yarısında Batı sanatı etkilerinin yoğunlaşmasıyla, kitap resmi mahiyetindeki minyatür sanatına olan ilgi azalmış ancak birkaç yüzyıllık kesintiden sonra Prof. Dr. Süheyl Ünver'in çalışmaları, verdiği eğitimler ve yetiştirdiği öğrenciler sayesinde Türk minyatürü yeniden canlanmış ve kendine has formları ile günümüze taşınmıştır. Bu çalışmada; Cumhuriyet döneminde yetişen minyatür sanatçılarının bireysel özelliklerini, minyatür sanatında kullandıkları özel formlar ve etkilendiği alanları, kullandığı kaynakları, etkilendiği ülkeler ve sanatçıları, kullandığı araçları, kompozisyonları vb. tespit etmek amacıyla anket formu geliştirilmiş ve günümüzde yaşayan 20 minyatür sanatçısına uygulanmıştır. Anket formundan elde edilen bilgilerin istatiksel analizi yapılmış ve bulgular kısmında yorumlanmıştır. Ayrıca bu sanatçıların eserleri içerisinden seçilen 55 örnek fotoğraflanmış ve eser özelliklerinin tespit edilmesi için bilgi formu hazırlanmıştır. Bu bulgulardan elde edilen sonuçlara göre sanatçıların eserlerinde çoğunlukla ara suyolu, iplik, tarama, akıtma ve noktalama tekniklerini tercih ettikleri, renk seçiminde genelde lacivert, turuncu, pembe ve yeşil renk tonlarını kullandıkları ve bezemelerde figüratif, geometrik, bitkisel, doğa, nesneli ve mimari bezemeleri tercih ettikleri tespit edilmiştir. Ayrıca sanatçıların bireysel özellikleri, tercih ettikleri araç ve gereçler, konular, etkilendiği ülkeler ve sanatçılara ilişkin tespitler sonuç kısmında detaylı olarak açıklanmıştır.