turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Kapadokya bölgesi Güzelöz ve Ortaköy mevkiindeki kiliselerin duvar resimlerindeki sahnelerin ikonografisi

İKapadokya Bölgesi Güzelöz ve Ortaköy Mevkiindeki Kiliselerin Duvar Resimlerindeki Sahnelerin konografisi? konulu çalışmamın ilk bölümü; araştırmanın amacı, yöntemi ve izlediği yol, bölgenin coğrafi konumu, tarihçesi ve dini gelişimi, Mavrucan ve Ortaköy bölgesi hakkında genel bilgileri ve bölge hakkında bilgi verenyayınları içermektedir. kinci bölümde, bölgede bulunan kiliselerin katalog tanıtımlarına, kiliselerde bulunan sahnelerin mekan içindeki dağılımlarına ve bütün duvar resimlerinin ayrıntılı olarak tanım ve tasvirlerine yer verilmiştir. Üçüncü bölümde kiliselerdeki günümüze sağlam ulaşabilen duvar resimlerinindeğerlendirmesi yapılmıştır. Bu değerlendirmede öncelikle sahnelerin ikonografik gelişimine önem verilmiş, sahnelerin yurt dışı ve yurt içindeki benzer örnekleriylekarşılaştırmalar yapılarak, duvar resimlerinin tarihlendirmesi yapılmaya çalışılmıştır. Sahnelerin konusunu oluşturan olayların kaynakları tespit edilmiş, kiliselerin plan özellikleri baz alınarak resim programı değerlendirmesi yapılmış ve duvar resimlerininteknik ve üslup özellikleri araştırılmıştır. Sonuç bölümünde bölgedeki kiliselerde bulunan bütün duvar resimlerinin resim programı ve üslup özellikleri göz önünde bulundurularak duvar resimlerinintarihlendirmesi yapılmaya çalışılmıştır. Günümüze ulaşamayan duvar resimlerinintarihlendirmesi, araştırmacıların öngördüğü tarihler çerçevesinde bırakılmıştır. Sonuç olarak Mavrucan ve Ortaköy bölgesindeki duvar resimlerinin çoğunlukla arkaik dönem ve 13. y. y olmak üzere iki ayrı döneme işaret ettiği tespit edilmiştir. Duvar resimleri arasındaki ikonografik ve üslupsal değişimler, Bizans resim sanatı içerisinde farklı dönemlerin oluşmasına etken olmuştur. Bu doğal değişim etkisiyle arkaik döneme tarihlendirilen duvar resimlerinin çoğunlukla Suriye-Filistin kökenli doğu özelliklerinin tesiri altında geliştiği; 13. y. y'a tarihlenen duvar resimlerinde sanatçıların kişisel yorumlarının daha etkin olduğu anlaşılmaktadır.
Yenikapı 20 batığının konstrüksiyon özellikleri ve yapım tekniği önerisi

Bu çalışmada Yenikapı Kurtarma kazılarında ortaya çıkarılan ve MS 4 -11. yy'lar arası kullanılmış olan Theodosius Limanı'nda bulunan Yenikapı 20 Batığı konu edilmektedir. Bu kapsamda öncelikle 9 yıl süren kazılar ve kazı alanının tarihi ile giriş yapılmış, daha sonra çeşitli analizler ve belgeleme çalışmaları detaylı olarak anlatılmıştır. Çalışmanın ana konusunu oluşturan batığın mevcut ahşap elemanları detaylı bir biçimde incelenerek yapım tekniği belirlenmiş, orijinal formu, boyutları ve endaze çizimi sunulmuştur. Bunun dışında geminin Erken Ortaçağ Akdeniz batıkları ve Yenikapı'da bulunmuş diğer batıklarla karşılaştırması yapılmıştır. Bu çalışma MS 9 -10. yy'a tarihlenen YK20 batığının sonraki aşamalarda yapılacak olan rekonstrüksiyonu için bir başvuru kaynağı olacaktır.
Kisleçukuru Manastırı, Antalya'nın Doyran Beldesi'nde bir Ortaçağ yapı topluluğu

Antalya'nın yaklaşık 35 km batısında yer alan Doyran beldesi'nin ormanlık arazisinde, Anadolu'daki iyi korunmuş Bizans manastırlarından biri yer almaktadır. Bizans manastırlarının genel planına uygun olarak, kompleksi oluşturan binalar duvarla çevrili bir iç avlu etrafında düzenlenmiş, bu avlunun merkezinde kilise bulunmaktadır. Yemekhane, keşiş hücreleri, tuvaletler, erzak deposu, sarnıç, mezar şapeli gibi binalar avlunun etrafında, çevre duvarına bitişik olarak dizilmişlerdir. Manastır kompleksini çevreleyen duvar, üzerinde olduğu tepenin topografyasına göre şekillenmiştir. Kompleksin kuzey ve kuzeydoğu tarafları dışında çevre duvarı tamamen ayaktadır. Manastırın giriş kapısı da kuzey tarafındandır. Girişin karşısındaki beşik tonozlu, dikdörtgen planlı, penceresiz yapının erzak deposu olduğunu düşünmekteyiz. Kompleksin merkezini oluşturan kilise, oldukça iyi korunmuş durumdadır. Duvarları yer yer çatı hizasına kadar ayakta kalabilmiştir. Kilisenin dışa taşkın apsisi, dıştan süs nişleri ile hareketlendirilmiştir. Planı mevcut verilerle tam olarak anlaşılmayan kilisenin güney ve kuzey duvarlarında görülen kemer başlangıç izleri yapının kare içi haç planının bir varyasyonu olabileceğini göstermektedir. Kilisenin kuzeydoğu tarafına bitişik, girişi sadece naostan olan bir oda, liturjik amaçlar için kullanılmış pastaphorion olabilir. Manastır kompleksinin güneydoğu ucunda, duvarlardaki kat izlerinden iki katlı olduğu anlaşılan dikdörtgen yapının yemekhane olabileceğini düşünmekteyiz. Çatı hizasına kadar ayakta olan yapının girişi batı cephesinden sağlanır. Manastırın güney çevre duvarı ile kilise arasında, keşiş hücresi olduğunu tahmin ettiğimiz yaklaşık 10-11 mekan yer alır. Bunların bir bölümü manastırın güney çevre duvarına bitişik olarak inşa edilmiştir. Geri kalan kısmı ise bu bölümün hemen önündeki taraçalanmış kısımda birbirine bitişik şekilde inşa edilmiş mekanlar dizisi olarak karşımıza çıkar. Güney çevre duvarının batı ucunda manastırın tuvaletleri oldukları anlaşılan iki niş yer alır. Kompleksin kuzeydoğu ucunda ise manastırın su ihtiyacını sağlayan bir sarnıç ve bu sarnıca bağlanan su kemeri kalıntıları da dikkati çekmektedir. Yapılarda kullanılan duvar tekniği, bölge tarihi, cam ve seramik yüzey buluntuları bir arada değerlendirildiğinde manastır kompleksinin 12. yy, Komnenoslar dönemine ait olabileceğini söyleyebiliriz.
Arkeolojik bulgulara göre Kadıkalesi'ndeki Bizans Dönemi üretim verilerinin değerlendirilmesi

Kadıkalesi/Anaia Kazısı 2001 yılında Prof. Dr. Zeynep Mercangöz başkanlığında başlamıştır. Etrafı surlarla çevrili kale içerisinde Bizans Dönemi'ne tarihlenen Anıtsal bir kilise bulunmaktadır. Kilise 13. yy ortalarında işlevini kaybettikten sonra bulunduğu alan üretim sektörleri olarak kullanılmıştır. Bu alanda daha çok cam ve kısmen seramik üretiminin varlığından söz edebiliriz. Kadıkalesi'ndeki üretim sektörleri sadece kilisenin bulunduğu alan ile sınırlı kalmamaktadır. 2015 yılı itibariyle kuzey sur duvarı kenarında başlayan ve 2018'e kadar süren alan çalışmalarında Bizans'ın geç Dönem yaşantısı ve üretimine dair veriler ortaya çıkarılmıştır. Tezimizde Kadıkalesi/Anaia tarihi hakkında kısa bir giriş yaptıktan sonra Kadıkalesi Kazısı hakkında yapılmış tüm araştırmalar ve yayınlar açıklanmıştır. Çalışmamız kapsamında yararlandığımız ve literatür açısından önemli olduğunu düşündüğümüz Bizans küçük eser yayınları tanıtılmıştır. Tezimiz kapsamında 2015- 2018 yılları arasında kazısı gerçekleştirilen alanın mimari yapısı ve buluntuları bir arada incelenmiştir. Tez kapsamında incelenen alan batı sektör yapılaşmaları ve doğu sektör yapılaşmaları olarak ikiye ayrılmıştır. İki sektörde toplamda 73 adet mekanın duvar rölevesi çıkartılmış, içerisindeki buluntular mekan isimlerine göre katalog haline getirilmiştir. Yapılan çalışma ile Kadıkalesi Kazısı'nın olası üretim ve yaşam sektörlerine dair öneriler ortaya koyulmuştur.
Isparta ili örneğinde Alevi-Bektaşi nefesleri

Alevi-Bektaşi toplumunun ritüellerinde müziğin ne kadar önemli bir yer tuttuğu bilinmektedir. Kendi inançları doğrultusunda kutsal sayılan On İki İmam anlayışı, On İki Hizmet olgusunu da ortaya çıkarmıştır. On İki Hizmette önder olan Dede'den sonra en önemli hizmetlerin başında zakirler gelmektedir. Alevi-Bektaşi nefeslerini söz ve müzik ile aktarımını yapan zakirler genellikle bağlama çalmaktadırlar. Cem törenlerinde, kendilerine ayrılan bölümde Alevi-Bektaşi nefeslerini icra eden zakirler kültürlerini hem korumakta, hem de diğer nesillere aktarmaktadırlar. Bu çalışma, Isparta İli kapsamında seçilmiş olan örnekler üzerinden Alevi-Bektaşi toplumunun cem törenlerinde icra edilen nefesleri kapsamaktadır. Isparta İli Gönen İlçesi, Körküler Kasabası, Aliköy, Gümüşgün Köyü, Yakaören Köyü, Uluğbey Köyü, Çünür Mahallesi ve Turan Mahallesi ile ilgili görüşmeler doğrultusunda deneyimlenen ve/veya tespit edilen eserler notaya alınmıştır.
Tekinsizlik kavramının sanattaki yansımaları

Bir zamanlar tanıdık olanın -bastırılmış olanın- su yüzüne çıkışı olarak tekinsizlik kavramı ve sanattaki yansımaları; Freud'un kavrama yaklaşımı baz alınarak incelenmiştir. Metnin kurgusu estetik felsefesi ile açılarak, kavram olarak tekinsizlikten bahsedilmiştir. Tekinsizliğin insan hayatında ilkin ne zaman hissedildiğinden ve anne rahmindeki bir bebeğin biyolojik ve psikolojik bağlamda tekinden tekinsize olan yolculuğu genel olarak incelenmiştir. Bilinçdışının tekinsizlik kavramındaki yeri göz önünde bulundurularak çeşitli Sembolist ve Sürrealist sanatçılardan beden i merkeze alan güncel sanatçılara değin geniş bir yelpazede tekinsiz bağlantılar ve örtüşümler ve ilgili kavramlar mevzu-bahis edilmiştir.
Türk süsleme sanatları açısından geleneksel Akçaabat yöresi kıyafetleri

Bu çalışmada, Trabzonun önemli ilçesi Akçaabat yöresinin geleneksel kıyafetleri konu edinilmiştir. Araştırma ile yöre insanına ait geleneksel kıyafetleri, bu kıyafetlerin tasarım ve tezyinine etki eden kültürel fark türleri süreç odaklı olarak ortaya konulmaya çalışılmıştır. Araştırma, temel olarak üç bölümden oluşmaktadır. Giriş bölümünde tezin konusu, amacı, yöntemi, Akçaabat'ın tarihi ve coğrafyası, Doğu Karadeniz Bölgesi incelenmiştir. İkinci bölüm 'Türk Süsleme Sanatları Açısından Geleneksel Akçaabat Yöresi Kıyafetleri' başlığı altında tespit edebildiğimiz kıyafet öğeleri kadın ve erkek kıyafetleri şeklinde kataloglanarak incelenmiştir. Son bölümde ise karşılaştırmalar yapılarak konu etraflıca değerlendirilmiş ve bir takım sonuçlara ulaşılmıştır. Kültürel mirasa sahip çıkmak ve bu mirası gelecek nesillere sağlıklı bir şekilde aktarmak bir milletin bekasıyla ilgili önemli bir husustur. Ulaşım ve iletişim alanında yaşanan gelişmeler, küreselleşme olgusu milli ve yerel kültürler üzerinde tahrifata sebep olmaktadır. Bu bağlamda milli ve yerel kıyafetler egemen çevrelerden sınır tanımayan moda rüzgarına yenik düşmüştür. Böylelikle geçmişşte milli kimliğin bir simgesi olarak görülen giyim kuşam, yerini günün modasına uygun giysilere terk etmeye başlamıştır. Bu çalışma ile Akçaabat yöresi kılık-kıyafetlerine ilişkin örnekler tespit edilip kayıt altına alınarak gelecek nesillere önemli bir veri bırakılmak hedeflenmiştir
Hacı Bektaş Müzesi'ndeki keşkül ve teberler

Kültürümüzün şekillenmesinde önemli roller oynayan tasavvuf akımları edebiyat, ve musikinin yanı sıra Sanat Tarihi açısından da önemli veriler sunmaktadır. Bektaşilerin vazgeçilmez eşyalarından olan keşkül ve teberlerden, Hacı Bektaş Müzesindeki 17 keşkül ve 19 teber incelenmiştir. Söz konusu eserler 18 yüzyıl sonu, 19. yüzyıl başına tarihlenmektedir. Malzeme olarak keşküllerde bakır, pirinç ve gümüş kullanılmıştır. Keşküllerin tümü çekik göz şeklinde bir ağız, gemi teknesi şeklinde bir gövdeden oluşmaktadır. Çoğu keşküller düz dipli olmasına rağmen, bazı örneklerde kaide vardır. Kulplar ejder başı ya da kuş gagası şeklindedir. Keşküller dövme tekniği ile yapılmış olup, üzerlerinde kakma, kazıma, niello, dövme kabartma, kalıpla kabartma ve aplike teknikleri ile yapılan süslemeler dikkati çekmektedir. İnceleme konumuzu oluşturan teberler ise, dışa bombeli bir ağız, hilal şeklinde bir gövde ve sap kısmından oluşur. Bazılarında tepelik kısmı bulunmaktadır. Bazı teberlerde ise topuk kısmı bulunurken, bir kısmında sadece gönderin geçirildiği bir sap kovanı mevcuttur. Çoğunun sapı ahşaptan, bazılarınınki demirden yapılmış olup, az sayıda teberin ise sapı mevcut değildir. Teberlerin tamamına yakını dövme tekniği ile yapılmış olup az sayıda teber döküm olarak yapılmıştır. Süsleme tekniği olarak bazılarında kazıma, bir kaçında ajur ve aplike tekniklerinin uygulandığı görülür. Teberlerde malzeme olarak çoğunlukla demir, az sayıda eserde pirinç kullanılmıştır. Değişik forma sahip teberler de vardır. İç bükey hilal şeklindeki gövde ile karga bu mu adı verilen bölümden oluşan, Halbert denilen tarzdaki teber şeklinin yanı sıra, gövde yüzeyi dört bölümden oluşan ucu sivri, bir kabza şeklinde ahşap göndere tutturulan teber formuna da rastlanmaktadır. İncelediğimiz eserler arasında sap kısmına çakmaklı tüfek mekanizmasınınyerleştirildiği tüfek- teber formuna da rastlanmıştır. İki ağızlı, simetrik gövdeli teber olarak tek örnek mevcuttur. Eserlerin bezemesinde bitkisel, geometrik, figürlü süsleme ve yazıya yer verilmiştir. Yazılarda Bektaşi kültürüne özgü 12 imam isimleri, ayetleri hadisler, şiirler, tarih ve usta isimlerine yer verilmiştir.
Yozgat ve çevresi tarihi yapılarındaki süslemeler

Yozgat ve Çevresi Tarihi Yapı Süslemeleri Konulu Araştırmada, Bugün ayakta kalan ve eski özelliğini koruyan bir kısım tarihi yapılar tesbit edilecek tek tek incelenmiştir. Yapı olarak, Yozgat evleri, Camiiler, Çeşmeler, Mezar taşlan ve diğer sivil yapılara yer verilmiştir. Yapı İçindeki ve üzerindeki süslemeler, motifler kullanılan malzemeler, kompozisyonlar konu edinilmiştir. Bu araştırmanın amacı, bugün sayıları gittikçe azalan ve yok olma tehlikesi ile karşı karşıya gelen bu yapılan gelecek kuşaklara tanıtmak ve bu yapılara sahip çıkmaktır. Türk kültür sanatının bu özgün ve anlamlı belgelerinin çok yönlü olarak araştırılıp tanıtılması kültürümüzün daha da güçlenmesine katkıda bulunacaktır.
Roma'nın Anadolu'daki doğu sınırı: Karargahlar, köprüler ve yol ağlarının arkeolojik açıdan incelenmesi

Bu yüksek lisans tezinin konusunu, M. S. 70 yılından itibaren Roma'nın, Doğu sınır olan Fırat Nehri hattına, sınır güvenliğini sağlamak için inşa ettiği karargahlar, kaleler, köprüler ve askeri yollar oluşturmaktadır. Literatür taramalarının ardından sınırdaki karargah ve kaleler, bunlarla bağlantılı olabileceği düşünülen yerleşimler ile antik yol rotaları belirlenmiştir. Tanımlanan ve belgelenen kalıntılar üzerinden Roma'nın M. S. 1. yy ortalarından itibaren Doğu sınırda yürüttüğü sınır politikası okunmaya çalışılmıştır.
Sanatın kurumsallaşması sürecinde İstanbul Resim ve Heykel Müzesi

Bu çalışma, İstanbul Resim ve Heykel Müzesi ekseninde, Türkiye'de sanatın kurumsallaşması ve sanat dünyasının örgütlenme sürecini ele almıştır. Çalışma kurumsal bir tarihçeden öte, müzenin tarihsel değişiminin sanat ortamı ile ilişkisini ve kurumsallaşma sürecindeki etkisini incelemeyi amaçlamaktadır. Daha geniş bir çerçevede ise Türkiye'nin, başta kültür politikaları olmak üzere, ekonomik, siyasi, kültürel ve toplumsal dönüşümlerinin sanatın kurumsallaşmasına etkilerini ortaya koymayı hedeflemiştir. Bu çalışmanın Türkiye'nin en eski kamusal sanat müzesi olan İstanbul Resim ve Heykel Müzesi'nin kuruluş tarihi olan 1937 yılından günümüze uzanan kurumsal tarihçesini ortaya çıkarmasının yanı sıra araştırma sanat tarihinde önemli bir yeri olan ve çok tartışılan bir kurum hakkında kaynak olması açısından önemlidir. Ayrıca, Türkiye'de sanat kurumlarının ortaya çıkışı da dönemsel olarak ele alınmış ve başta devlet politikaları olmak üzere, bu dönemlerde etkili olan toplumsal söylemler bu sürece eklemlenmiştir. Dolayısıyla bu çalışmanın, sanat ve toplumsal dinamikler arasında var olan ilişkiler üzerinden yazılan bir sanat tarihi denemesi olması hedeflenmiştir. Özetle, Türkiye'de sanatın kurumsallaşması sürecinin çok katmanlı yapısını ortaya koymayı hedefleyen çalışmanın sanat dünyasındaki güncel değişimlerin kavranması, yeni tartışmalar açması ve sanat tarihi disiplininde yeni araştırmalara kaynak olması açısından bir araç olacağı ümit edilmektedir.
Eskişehir Odunpazarı geleneksel Türk konut mimarisi örnekleri

Bu çalışmada, tarihimizde önemli bir yere sahip olan Odunpazarı yerleşiminin, tarihsel değerlerinin saptanması ve tanıtılması esas alınmıştır. Geçmişten bugüne değerinden ve karakterinden pek bir şey kaybetmeden günümüze ulaşmayı başaran bu tarihi yerleşim, geleneksel Türk konut mimarisinin en güzel örneklerini üzerinde barındırmaktadır. Odunpazarı geleneksel Türk konut mimarisi ile ilgili yayınlanmış çok fazla eser bulunmamaktadır. Bu sebeple, çalışmada, Odunpazarı geleneksel konut mimarisine ait örnekler tüm yönleri ile incelenmiş ve aynı dönemde inşa edilmiş olan konutlarla karşılaştırılarak konu derinlemesine ele alınmıştır. Osmanlılar döneminde inşa edilmiş olan Kurşunlu Külliyesi, Odunpazarı yerleşiminin çekirdeğini oluşturmaktadır. Bu külliye etrafında gelişip şekillenen yerleşim, üzerinde barındırdığı, geleneksel dokusunu büyük ölçüde korumuş evleriyle incelenmeyi hak eden ender yerleşimlerden biridir. Odunpazarı evleri; çoğunlukla iki katlı, ahşap iskelet arası kerpiç dolgu tekniğinde yapılmış, kırma çatı ile örtülü evler olup, geleneksel Türk evi karakterine uygun özellikler sergiler. Tepe yamacına kurulmuş olan Odunpazarı yerleşiminde, konutların çoğunun günümüze ulaşmış olmasında kuşkusuz bu coğrafi konumun da etkisi olmuştur. Yalın cephe mimarilerinin yanında iç mekanda da süsleme alanları olarak bilinen kapı, tavan, dolap ve ocak bölümleri çoğu örnekte yalnızca işlevsel amacıyla kullanılmış olan Odunpazarı evleri, uygulanan plan, teknik ve kullanılan malzeme açısından Geleneksel Türk konut mimarisi içerisinde önemli bir yere sahiptir.
Urmiye Müzesi'nde bulunan İslam Dönemine ait sırlı seramikler

Bugüne kadar herhangi bir bilimsel çalışmaya konu edilmeyen Urmiye Müzesi'ndeki sırlı seramikler, ilk defa bu çalışma ile bilim dünyasına tanıtılmıştır. Urmiye Müzesi'nde bulunan İslami döneme ait 243 seramik katalog çalışmasına alınmıştır. İncelenen bu eserler Abbasi, Büyük Selçuklu, İlhanlı ve Safevi dönemlerine aittir. Seramikler işlevlerine göre üç farklı grup oluşturmaktadır. Bunlar; günlük kullanım kaplarını oluşturan kase, çanak, tabak, maşrapa, sürahi, testi, ibrik, yağdanlık, çerezlik-baharatlık, buhurdan; depolama kaplarından oluşan kavanoz, ilaç kabı ve aydınlatma işlevli kandillerden meydana gelmektedir. Urmiye Müzesi seramikleri oldukça zengin form özellikleri göstermektedir. Gövdenin esas alındığı form gruplamalarında; kaselerde beş gövde tipi tespit edilmiştir. Bunlardan konikvari-yarı küresel gövdeli kase formu kaynaklarda yer almayan bir form olup, tarafımızca kullanılan bir isimlendirmedir. Bunun yanı sıra çanaklarda dört; tabaklarda üç, sürahilerde üç, testilerde iki, ibriklerde üç, kavanozlarda dört farklı gövde formu belirlenmiştir. Kandiller kendi içinde alt grupları olan kaideli ve kaidesiz kandiller olmak üzere iki gruba ayrılmıştır. İncelenen örnekler, bezeme tekniği bakımından oldukça zengindir. Görülen teknikler; astar boyama, sıraltı şeffaf renksiz sıraltına çok renkli boyama, şeffaf turkuaz sıraltına siyah boyama, kazıma, boyalı kazıma, sır akıtma, tek renk sırlı boyama, lüster, minai, kabartma, delik işi ve ajurdur. Söz konusu müzedeki seramikler motif bakımından geniş bir repertuara sahiptir. Bezemelerde bitkisel, geometrik, figür ve yazı olmak üzere dört bezeme grubu tespit edilmiştir. Seramiklerde, bitkisel ve geometrik bezemelerinde özellikle İran'ın yerel kültürlerinden Sasani kültürünün etkisinde kalındığı görülmektedir. Hayvan figürleri ve mücadele sahnelerinde ise Orta Asya etkileri gözlenmektedir. Yazılı bezemelerde ise İslamiyet'in etkisi açık bir şekilde hissedilmektedir.
Koyunoğlu Müzesi koleksiyonundaki hat levhaları

Koyunoğlu Müzesi Konya Büyükşehir Belediyesi'ne bağlı olarak hizmet veren müze ve kütüphanedir. Tarihi Konya evi ve kütüphanesi ile büyük bir koleksiyona sahiptir. Bu koleksiyonlardan biri de değerli hat levhalarıdır. Bu yüksek lisans çalışmamızda Koyunoğlu Müzesinde muhafaza edilen hat levhaları hat sanatı açısından incelenmiştir. Toplamda 80 adet eser araştırmada incelenmiş olup bu eserler Mustafa Rakım, Sami Efendi, Rodoslu İbrahim Efendi, Kadıasker Mustafa İzzet, Mustafa Şerif, Şefik Bey, Yusufü'l Mevlevi, Kemal Batanay, Seyyid Mehmed Nazif, Şükrü Efendi, Muhammed Ali B. Hilal, Hasan Efendi, Hüseyin Hüsnü, Mehmed Rasim, Attar Zade, Mir Ahmed Efendi, İmadü'l Hasani, Ahmed Abdullah Zühdi, Muhammed Rıza, Yamakzade Salih Efendi, Hafız Efendi, Seyyid Hafız Mahmud Celaleddin Efendi, El-Hac Osman Rıfkı, Abdullah B. Mustafa, Muhammed Kasım, Şeyh Aziz Efendi, Mehmet Nuri Efendi, Emrullah Efendi, İsmail Zühdi Efendi, Ali Haydar Bey, Aziz Bey, Katibi Zade Muhammed Refi, Macid Efendi, Muhammed Hadid ve İbrahim Et-Tokati gibi meşhur hattatların kalemlerinden çıkmış eserler yer almaktadır. İncelediğimiz levhaların hepsi Ahmet Rasih İzzet Koyunoğlu tarafından bağış olarak müzeye kazandırılmıştır. Levhaların ölçüleri, müzeye geliş şekli, dil ve yazı çeşidi, hattatı, bugünkü durumu, tekniği, metin içeriği, ketebe kaydı ve hat sanatı bakımından değerlendirilmesi incelenmeye çalışılmıştır.
Zeki Müren'in sahne giysilerinin analizi ve eş zamanlı tasarım eğilimleri

Zeki Müren, ses sanatçısı, besteci, söz yazarı, şair ve aktör olarak tanınan; Türkiye'de bilinirliği olan bir sanatçıdır. Çok yönlü sanatsal yetenekleriyle kazanmış olduğu başarı ve halkının sevgisiyle kendisine 'Sanat Güneşi' sıfatı verilmiştir. Kendi döneminde, çağdaşlarından farklı olarak sahne giysilerine alışılmışın dışında tasarım yenilikleri getirmiştir. Güzel Sanatlar Akademisi'nde aldığı eğitimini, özgün sanat anlayışıyla yorumlayarak kendi sahne giysilerini tasarlamıştır. Dünyada meydana gelen tasarım eğilimlerinden kendi belirlediği ölçülerde yararlanarak, sahne giysilerini ülkenin imkan verdiği uygulama olanaklarıyla gerçekleştirmiştir. Her bir sahne giysisi, birbirinden farklı ve eşsiz, kendine özgü tasarım detaylarıyla uzun uğraşlar sonucu kurgulanmıştır. Onun yaşadığı dönemde ya da daha sonra, bu giysilerin benzerleri üretilmemiş ve taklit edilememiştir. Sanatçı; sahne giysileri, aksesuarları, tavrı ve üslubuyla kendine özgü bir stil yaratmıştır. Dönemin tasarım eğilimlerinden yararlanarak oluşturduğu sahne imajı, Türkiye'nin toplumsal normlarının dışındadır. Kendisinin yenilikleri, seyircisi ve dinleyicisiyle kurduğu sevgi ve saygı bağı sayesinde hoşgörüyle karşılanmıştır. Türkiye'de onun aktif sahne hayatında olduğu dönemde, kendi ekolünden olan sahne sanatçılarının arasında en farklı çizgide yer alan kişidir. Sahne giysilerinin, dünyaca ünlü sanatçıların kostümleri ile eş zamanlı tasarım eğilimleri çerçevesinde benzeşen yönleri bulunmaktadır. Zeki Müren, bu tasarım eğilimlerinin ilk örneklerini kendi ülkesinde sahne giysileri ile temsil etmiştir.
İslam tasvir sanatında ejderin ölümü

Ejder öldürme teması, İ. Ö. 3000'li yıllardan bu yana hemen hemen her kültürde ve çağda tanınmış ve kabul görmüştür. İnsanoğlu, doğadaki hayvanların en güçlü yönlerini alarak yarattığı ejdere düzen bozucu, kaos yaratıcı bir anlam yükleyerek ejderin savaşı kaybetmesiyle kendini güçlü hissetmiştir. Çok Tanrılı dinler zamanında ejder- Tanrı savaşımı sonucunda evrendeki düzenin tekrar sağlanması işlenmiştir. Tek Tanrılı dinler döneminde ise ejder; kahraman, hükümdar ve dini kişiliklerle savaşmıştır. Böylece insanoğlu bir taraftan yiğitliğini ispat etmiş, diğer taraftan da kötücül güçleri uzaklaştırmıştır. Özellikle İran edebiyatındaki Firdevsi Şehname'sinde kahramanlar ile ejderin mücadelesi bol bol resimlenen bir tema olmuştur. Rüstem, Güştasp, İsfendiyar, İskender, Bahram Gur. Bahram Çübin ejderleri farklı sebep ve farklı yollarla öldürmüşlerdir. Diğer eserlerde yer alan Nevruz, Hz. Ali, Melek Şam Uras gibi kahramanlar da bu temanın İslam dünyasında ne kadar yaygın kullanıldığını göstermektedir. En erken örneklerini 14. yüzyılın ilk yarısında gördüğümüz ejder öldürme temalı resimler erken yüzyıllarda metne bağlı ve çoğu zamanda birbirinden kopya edildikleri için aynı oldukları halde, özellikle 15. yüzyılın sonundan itibaren yapıldıkları merkeze göre de değişerek hikayenin farklı yerleri resimlendin lmey e başlanmıştır. Ejder öldürülürken gösterilen sahne dışında; ejderin yaklaştığı an, ejderle boğuşma anı, öldürüldükten sonra dua edilmesi ya da ejderin ölüsünü taşırken gösterilen sahnelere de yer verilmeye başlanılmıştır. Ejder öldürme temasının resimli örneklerinde kahraman ve ejder mümkün olduğunca hikayeye uygun olarak tasvir edilmiş, kimi zaman hikaye dışı ayrıntılarda resmin içerisinde yer almıştır. En yoğun örneklerini 15. yüzyıldan itibaren görmeye başladığımız bu tema, doğal olarak kitap resimlemeciliğine olan ilginin azalmaya başladığı 17. yüzyıl sonlarına kadar sürmüştür. Ejderin ölümü kitapseverlerin hazırlattığı bu eserlerde bol bol resimlenen bir tema olmuştur.