turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Ünye evleri

Ünye evleri adlı Yüksek Lisans tez çalışmamızda, Anadolu Türk Mimarlığı içerisinde önemli bir yere sahip olan sivil mimarlık varlıklarının Ünye'deki örnekleri çalışmamızın esasını oluşturmaktadır. Bu çalışmada, evlerin tasarımına etki eden coğrafi, tarihi, kültürel etkenler mevcut olan bütün kaynaklara ulaşmaya çalışılarak araştırma konumuz içerisinde yer alır. Ünye evlerinin en eski örneklerinden başlanılarak, plan gelişimleri, cephe düzenleri, süsleme gibi unsurlar tek tek incelenerek, Ünye evlerinin bölgesel karakterleri de dikkate alınarak, Anadolu Türk Sivil Mimarisinin içerisindeki yerinin tespit edilmesi hedeflenmiştir.
Hırka-i Şerif Camii

Geç dönem Osmanlı mimarisinin önemli örneklerinden biri olan Hırka-i Şerif Camii'ni konu alan bu çalışma; altı bölümden meydana gelmektedir. Birinci bölümde, ''Giriş'' ana başlığı altında; ''konunun amacı ve kapsamı'', ''ilgili yayın ve araştırmalar'', ''inetod ve düzen'' tanıtılarak ilgli kaynak ve araştırmalar başlığı altında bugüne kadar konu ile ilgili yapılan yayınlar va araştırmalar hakkında değerlendirmeler yapılmıştır. İkinci bölüm, tezin ön girişini oluşturmaktadır. Bu bölümde Hırka-i Şerif'in niteliği, ortaya çıkışı, İstanbul'a geliş süreci ve emanetçisi Vaysel Karani'nin hayatı ile Üveysilik hakkında ayrıntılı bilgiler verilmiştir. Ayrıca Hırka-i Şerif'in korunması ve muhafzası için inşa edilen Eski Hırka-i Şerif Dairesi, Hırka-i Şerif Jandarma Karakolu, Hırka-i Şerif Muhafızlık Konağı'nin mimari özellikleri ve tarihçeleri bu bölümde incelenmiştir. Üçüncü bölümde, yapının inşa edildiği Fatih Bölgesi ve Hırak-i Şerif Mahallesi'nin tarihçesi anlatılarak caminin ilk inşası, ikinci inşası, tasarım süreci cami inşaatının başlangıcından tamamlanmasına kadar geçen süreçte caminin inşası için gerekli olan malzemeler ve masrafları, caminin birimlerinin ne kadar harcama ile inşa edildikleri, inşaatta çalışan işçilere ödenen ücretlere ilişkin bir döküm yapılmıştır. Buna ek olarak Osmanlı ve Cumhuriyet dönemindeki onarımlara ilişkin detaylı bilgiler verilmiştir. Dödüncü bölüm olan katalog bölümü mimari özellikleri, iç mekan düzeni, süsleme özellikleri, üslup şeklinde dört ana başlık adı altında incelenmiş; yapının mimari, süsleme, teknik ve üslup özellikleri hakkında ayrıntılı bilgiler verilmiştir. Bununla birlikte ana başlıklar alt başlıklarla detayladırılarak ilgili kısımlarla ilişkin detaylı tasvirler yapılmıştır. Beşinci bölümde Hırka-i Şerif Cami ile aynı dönemde inşa edilmiş dört cami ile karşılaştırma yapılmıştır. ''Değerlendirme'' de yapının inşa edildiği dönemdeki mimari üslup hakkında kısa bilgiler verilerek dönem yapılarıyla plan ve kütle özellikleri, cephe, minare ve süsleme özellikleri başılıkları altında bir kıyaslama yapılmıştır. Altıncı bölümde, tez çalışması sonucunda, Hırka-i Şerif Camii ile ilgili yapılan çalışmalarda ulaşılan sonuçlar bir takım yeni bilgiler ışığında değerlendirlmeler yapılarak yapının Türk-İslam mimarisi içindeki yeri belirtilmiştir.
Ortaçağ Anadolu Türk sanatında kakma tekniği

Çalışmada, kakma tekniğinin tanımı, kullanılan farklı malzemeler ile uygulamaları anlatılır. Birçok farklı malzeme ile uygulanabilen tekniğin, örneklerine ulaşılabilirlik açısından maden ve ahşap malzeme ile kullanımını üzerinde durulmuş olup, bu malzemeler özelinde menşei ve gelişimi üzerine daha detaylı gözlemler aktarılmıştır. Daha sonra Ortaçağ Anadolu'sunda üretim yeri Anadolu olduğu düşünülen maden grubu eser örnekleri üzerinden ilerlenmiştir. Eserlerin sözü edildiği dönem kaynaklarından, seyahatnamelerden örnekler de verilmiştir. Maden grubu eserlerin form özellikleri ile sahip oldukları süsleme özellikleri incelenmiştir.
Yeni buluntular ışığında Kütahya keramiklerinin değerlendirilmesi (1979-1991 yılları)

17. ve 18. yy. la tarihlendirilen, Kutana keramikleri çeşitli müze ve kolleksiyonlarda yer almakta ve bunlar genel keramik literatüründe bezeme özelliklerine göre tarihlendirilmektedir. Bu çalışmanın konusu 1979 - 1991 yılları arasında Kütahya'da yapılan inşaat harfiyatlan sonucu ortaya çıkan keramik buluntuları ve firm kalıntılarının değerlendirilmesi sonucu, Kütahya'da 14. ve 15. yy. da Kütahya keramik üretiminin gerçekleşirilmiş olması, bunun yanında 17. ve 18. yy. da keramik üretimi yapan atefyelerin bulunduğu alanın saptanmış olmasıdır. Hafriyat sonucu buluntular kronolojik ve teknik özelliklerine göre gruplandırılarak, bu keramiklerin mikroskobik kesitleri ve kimyasal analizleri yapılarak iznik keramikleri ve kendi alt grupları ile karşılaştınlarak teknolojileri üzerinde durulmuştur. Günümüz Kütahya keramik teknolojisi ile bağıntıları saptanan 17. ve 18. yy. Kütahya keramiklerinin üretim teknolojilerinin genel bir süreklilik gösterdiği tesbit edilmiştir. Arşiv kaynaklarının incelenmesi sonucu Kütahya keramiklerinin dönemleri içindeki önemi vurgulanmıştır. 17. ve 18. yy. da üretilen Kütahya Fincan markaları bilinenlerle karşılaştınlarak yeni bulunan markalar için ayrı bir liste düzenlenmiştir. Hafriyat buluntulan olarak ele göçen keramik fragmanları ve keramik firm kalıntıları ile firm malzemeleri tanıtımı sonucu, Kütahya'da sistematik ciddi bir Kütahya Çini ve Keramik Kazısı ' üzenlenmesi gereği belirmektedir.
XVIII. - XIX. yüzyıl Berlin mimarisinde neoklasik üslup

Neoklasisizm, Fransa'da, XVIII. yüzyılın ikinci çeyreğinde, Rokoko stilinin aşırı süslemeciliğine tepki olarak ortaya çıkmıştır. Dönemin sosyo-kültürel tüm alanlarında etkinlik gösteren akımın, mimaride Antik Yunan ve Roma'yı örnek aldığı bilinmektedir. Aynı yüzyıl içerisinde ülkeler arasında yayılan üslup, Almanya'nın başkenti Berlin'de de kendini göstermiştir. Neoklasik mimarinin hangi koşullarda ve nelerden ilham alınarak ortaya çıkarıldığı, diğer ülkelere nasıl sıçradığı, Almanya için üslubun değeri ve Berlin'de Neoklasik tarzda, XVIII. ve XIX. yüzyıllarda inşa edilen yapıların değerlendirilmesi tezin konusunu oluşturmaktadır. Berlin'deki XVIII. ve XIX. yüzyıllarda inşa edilmiş Neoklasik mimari örneklerinin oluşturduğu geniş bir katalog sayesinde şehirde bulunan Neoklasik tarzdaki eserlerin işlendiği toplu bir kaynak elde edilmeye çalışılmıştır. II. Dünya Savaşı'nın (1939-1945) etkisiyle neredeyse yerle bir edilen şehrin bugünkü mimarisinin içerisinde ayakta duran Neoklasik tarzdaki mimari doku incelendiğinde konu kapsamına giren yirmi adet yapı tespit edilmiştir. Yapılardan biri muhafız binası, biri parlemento binası, biri şehir kapısı, üçü konser salonu ve tiyatro, üçü müze, ikisi saray ve ek bina, ikisi mezar yapısı, beşi kilise ve ikisi konut olarak inşa edilmiştir. Günümüzde ikisi konser salonu, ikisi konut, yedisi müze, ikisi kilise, ikisi mezar yapısı, biri şehir kapısı, biri ulusal anıt, biri parlemento binası olarak, iki tanesi ise sergi salonu vb. amaçlar için kullanılmaktadır.
Bizans İmparatorluğu'nda İkonoklast Dönem (726/730-843), konstantinopolis ve yakın çevresindeki etkileri

İkonoklast dönem, Bizans İmparatorluğu'nda 726/730- 843 yılları arasında tasvir karşıtlığının devlet politikası olarak ortaya çıktığı ve yaşandığı dönemdir. Bu çalışmanın amacı, ikona kültünün gelişimi ile başlayan sürecin takip edilerek, ikonoklast hareketin oluşumunun temel etkenlerinin sorgulanması ve bu dönemin yapılar üzerindeki etkilerinin incelenmesidir. Çalışmanın kapsamı; ikonaların gelişimi, bu gelişim ile paralel olarak ilerleyen siyasi ve sosyal olayların ikonoklast hareket üzerindeki etkilerinin incelenmesi, ikonaların Hıristiyanlık içerisindeki yerinin tanımlanması ile son bulacak teolojik tartışmaların ele alınması ve tüm bunlarla ilişkili olarak bu dönemin yapılar üzerindeki doğrudan etkisinin araştırılmasıdır. Bu kapsamda ele alınan yapılar Konstantinopolis ve Marmara Denizi'nin güneyindeki yapılar ile sınırlandırılmıştır.
İzmirli bir mimar: Raymond Pere

Raymond Pere (1854-1929) İzmir'de doğmuş ve bu şehirde eserler vermiş Fransız asıllı Levanten bir mimardır. Tezimizin amacı, Raymond Pere'nin inşa ettiği bilinen ve ona atfedilen yapıların tespit edilerek tanıtılmasıdır. Ayrıca, tezimizde Raymond Pere'nin hayatı'e mimari dışı etkinliklerine de yer verilerek Raymond Pere'nin sanatçı kişiliği yansıtılmak istenmiştir. Tezimizde Raymond Pere'nin sanatçı kişiliğini de yansıtmak amacıyla 9 adet mimari konulu desenine ve St. Polycarpe Kilisesi içinde bulunan 2 adet duvar resmine yer verilmiştir, Raymond Pere'nin bu yapıtlarında imzası ve tarih bulunmaktadır. Sanatçının bu çalışmaları kendi inanç yapısı ve o dönemde İzmir'deki Katolik Fransız misyonuyla olan ilişkisinden dolayı dini konuludur. Raymond Pere tarafından inşa edildiği bilinen yapılar; Saat Kulesi (1901), Sarıkışla'nm İçindeki Çeşmeli Havuz (1901), Karşıyaka Ste. Helene Katolik Kilisesi 1904 )'dir. Sanatçıya atfedilen yapılar ise Fransız Hastanesi, Ayşe Mayda Evi, Alman Konsolosluğu'nun Eski Binası ve Raymond Pere tarafından inşa edildiği iddia edilen bazı evlerdir. Bütün bu yapılar incelendiğinde dönemin mimari akımlarının da etkisiyle yapılar arasında bir üslup birlikteliğinden söz etmek olası değildir. Sonuç olarak Raymond Pere, İzmir'de çok yönlü bir sanatçı portresi çizmiş ve İzmir'e önemli eserler kazandırmıştır.
Bilecik'te Türk dönemi hanları (13.-19. yüzyıllar)

İİ YÜKSEK LİSANS TEZ ÖZÜ BİLECİK'TE TÜRK DÖNEMİ HANLARI (13. 19. Yüzyıllar) Ali GERENGI Sanat Tarihi Anabilim Dalı Anadolu Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, Ocak 2004 Danışman: Doç. Dr. Erol ALTINSAPAN Anadolu coğrafi konumuyla tarihin çok erken dönemlerinden itibaren Doğu ile Batı arasında önemli bir yere sahiptir. Anadolu'da tarihsel süreç içerisinde ortaya çıkan yolların oluşmasında arazinin topografik yapısının çok daha belirleyici olduğu anlaşılmaktadır. Tarihsel süreç içerisinde ortaya çıkan ana yol güzergahlarının zaman içerisinde politik ve ekonomik koşullara göre değişim göstermekle birlikte bazı güzergahlar önemlerini korumuşlardır. Anadolu Selçuklu döneminden itibaren Anadolu'daki önemli kentleri birbirine bağlayan ana ticaret yollan üzerinde çok sayıda kervansaray inşa edilmiştir. Bu imar faaliyeti Osmanlı Döneminde de devam etmiştir. Bilecik Marmara Bölgesi, İç Anadolu, Karadeniz ve Batı Anadolu'ya devam eden önemli yolların kavşağında yer alır. Araştırma konumuzu oluşturan Vezir Han, Taş Han ve Büyük Kervansaray Osmanlı Döneminde İmparatorluğun sahip olduğu topraklarda inşa edilen çok sayadaki hanlardan bazılarıdır. Araştırma konumuz içerisinde ele aldığımız bu yapılar bölgede canlı bir ticaret yasanıma işaret etmektedir. Tespit edilen yapılar Osmanlı döneminde inşa edilen diğer hanlarla plan, mekan organizasyonu ve malzeme teknik açıdan paralellik göstermektedir.
Mevlana Dergahı'ndaki tezhipli Mesnevİler

Konya Mevlana Dergahı'nda bulunan Mesnevilerden, tezhip ihtiva eden 9 eserin incelenmesinden oluşan bu çalışma beş bölümden oluşmaktadır. Birinci bölümü oluşturan girişte araştırmanın konusu, amacı ve önemi ile araştırmada izlenen yöntem ele alınmıştır. İkinci bölümde; Türk tezhip sanatında kullanılan motifler, alet ve malzemeler ile teknikler ele alınmış; tezhipte süsleme alanları, kullanılan genel formlar ve tezhip sanatının kısa tarihçesi anlatılmıştır. Üçüncü bölümde; Mevlana'nın hayatı, eserleri ve Mevlana Dergahı hakkında kısa bilgilere yer verilmiştir. Dördüncü bölümde her eser için bir katalog oluşturulmuştur. Mesnevilerin tarihi ve envanter numaraları, istinsah tarihleri ve müstensihi, varsa müzehhibi, ciltleri, kağıdı, yazısı ve ölçüleri incelenmiştir. Eserlerin tanımı yapıldıktan sonra tezhiplerinin renk, kompozisyon özellikleri, kullanılan motifler, boyama teknikleri araştırılmış, tezhipli sayfaların 1⁄4 oranında çizimleri yapılmıştır. Katalog bölümlerinin sonunda kısa değerlendirmelere yer verilmiştir. Beşinci bölümde ise incelenen eserlerden elde edilen bulgulara dayanarak renk, motif ve dönem özelliklerinin genel bir değerlendirmesi ile, aynı dönemlerde tezhiplenen eserlerle karşılaştırmalar yapılmıştır. Karşılaştırma yapılan tezhipli sayfalar ek listede verilmiştir. Sonuç bölümünde ise; geniş bir tarih aralığında incelenen Mesnevi tezhiplerinin dönemlere göre farklılıkları, kültürümüze katkıları ve bu eserlere verilen önem hakkında tespitlere yer verilmiştir. Kaynaklar bölümünde; Türk tezhip sanatı ile ilgili kitaplar ve makaleler ile Mesnevi tezhipleri hakkındaki makalelere yer verilmiştir.
Olympos Piskoposluk Sarayı kazılarında bulunan Erken Bizans seramikleri

Bu çalışmada Olympos kenti Piskoposluk Sarayı kazılarında bulunan Erken Bizans seramikleri konu edilmiştir. Önceki yıllarda A Alanı olarak adlandırılan Piskoposluk Sarayı yapı topluluğu, 95x64 m. ölçülerinde, birbiriyle bağlantılı birimlerden oluşur ve bir çevre duvarıyla dışa kapalı olarak inşa edilmiştir. Bu kompleks içerisindeki en önemli yapılardan biri Piskoposluk Kilisesi'dir. Kilisenin güneyinde trikonkhos planlı bir rölik şapeli yer almaktadır. Kuzeyinde ise üç nefli bir vaftizhane bulunmaktadır. Kilisenin batısında da birbiriyle bağlantılı olan peristylium ve triclinium yer alır. Dini yapıların dışında kompleksin içinde günlük yaşamdaki ihtiyaçlar için yapılmış iki ve üç katlı çok sayıda mekan bulunmaktadır. Yapılan çalışmalarda ortaya çıkarılan seramikler birbirlerinden boyut ve biçim olarak farklıdır. Seramikler kullanım amaçlarına göre servis, mutfak, depolama kapları, ticari kaplar ve aydınlatma gereçleri olarak ayrılmıştır. Servis kapları kökenine göre Kıbrıs, Foça ve Afrika üretimi olarak üç grupta incelenmiştir. Mutfak kapları olasılıkla Limyra kökenli olup homojen bir grup oluşturmaktadırlar. Kıbrıs'tan Olympos'a ulaşan depolama kaplarında tahıl ve sıvı gıdaların saklanması için farklı formlarda ve kapasitelerde örnekler tespit edilmiştir. Amphoralar arasında Kıbrıs, Kilikya, Filistin ve Batı Anadolu'dan gelen içerisinde yağ ve şarap taşınan amphoralar yer alır. Aydınlatma gereçleri arasında çoğunluk olarak Kıbrıs kökenli çark yapımı kandiller görülür. Az sayıda kalıp yapımı Samos tipi kandil ve yine Kıbrıs'tan gelen kalıp yapımı kandiller belgelenmiştir. Çalışma kapsamında M. S. 5. yüzyıldan 7. yüzyıl başına kadar farklı türde seramiklerin Olympos'a ulaştığı görülmektedir.
Nur-u Osmaniye Külliyesi tarihsel belgeler ışığında külliyenin yapım süreci

Sultan Mahmud I'in saltanatı sırasında yapımına başlanıp, padişahın vefatıyla yerine geçen kardeşi Sultan Osman III tarafından tamamlatılan Nur-u Osmaniye külliyesi dahilindeki yapıların mimarlık ve sanat tarihi açısından, tarihsel belgeler yardımıyla incelendiği çalışmada, daha önce farklı araştırmacılar tarafından çalışıldığını bildiğimiz, TOEM ilavesi olarak yayınlanan Tarih-i Cami-i Şerif-i Nur-u Osmani risalesi dışında, Topkapı Sarayı Arşivi'nde yapılan araştırma neticesinde ulaşılan belgelerin bir kısmı kullanılmıştır. Başbakanlık Osmanlı Arşivi belgelerinin içerikleri çalışma konusu dışında kaldığından, bu belgeler çalışmada incelenmemiş, arşiv numaraları belirtilerek kısaca tanıtılmıştır. Tarihsel belgelerin tanıtıldığı ikinci bölümde ayrıca, bu belgelerden yararlanan araştırmacıların bir listesi verilmiştir. Külliyenin yerleşim özellikleri, tarihçesi ve yapılarının incelendiği üçüncü bölümde; inşaatta çalışanlar, yapımda, bezemede ve tefrişte kullanılan malzemeler, risalede kullanılan terimler, külliyenin su ihtiyacının sağlanması, külliyeye tahsis edilen vakıflar konularında belgelerden yararlanılmıştır. Bu bölümde ayrıca cami avlusunda yer alan ve Konstantin'e ait olduğu belirtilen lahit de incelenmiştir. Risale ve TSA belgeleri ile yapılan değerlendirmenin yer aldığı sonuç bölümü ile çalışma tamamlanmıştır. Belgelerde külliye inşaatının başladığı, sürdüğü ve bittiği tarihler, malzeme ve işçiler için yapılan masraflar, çalışan işçi gruplar, yapılarda kullanılan malzeme çeşitleri vb. konularla ilgili bilgilere ulaşılmıştır. Birinci kaynak olarak belgelere başvurulmuş, belge çözümlemesi sonucu elde edilen veriler kullanılarak metin oluşturulmuş ve bazı yapı birimleriyle ilgili olarak belgelerde ulaşılamayan bilgiler için, günümüz yayınları kullanılmıştır.
Modern sanata prehistorik ve kabile sanatının etkisi

Paleotik mağara duvarlarında hümerli ve doğa gözlemine çok yakın resimler, bilinen bütün soyut geometrik sanat biçimlerinden çok daha eskiydiler. Daha sonraları yaşanan Neolitik çağın biçimleri yakın ve soyuttur. Paleolitik insan, gerçekçi ve doğacıydı. Çünkü dış dünyayı soyutlayabilecek yetenekte değildi. Bu yüzden ancak geliştikten sonra soyut resimler yapmaya başladı. İnsandaki soyutlayıcı yeteneğin en tipik örneği olan yazı da ancak sonraları bulunmuştur. Resim, yazının bulunmasından önce doğacı bir anlatıma sıkı sıkıya bağlı idi. Yazının bulunuşu onu bu özelliğinden sıyırıp şematizme götürmüştür. İnsanda sözcüklerin fikirlerin taşıyıcısı olarak önem kazandığı anda, gündelik eşyalar üzerinde soyut çizgi sembolleri yer almaya başlamıştır. Bu semboller inşam ve çevredeki doğayı zikzaklar ve çizgi şeritleri gibi yalın biçimlerde ifade etmişlerdir. İlkel insan sanatı yaratmakla gücünü arttırmakla ve yaşayışım zenginleştirmede kendine gerçek bir yol buldu. Başlangıçtaki büyü zamanla dine, bilime ve sanata dönüştü. 20 y. y. başlarında sanatta köklü bir değişim oldu. Sanat eserlerinin ardındaki kuram daha fazla önem kazandı. Öncü sanatçılar zenci sanatlarını, eski maya sanatını, Kiklad adalarının sanatım keşfettiler ve bunların Batı Sanatından aşağı kalır yam olmadığını ispatladılar. Modernizmin temel eğilimi, genellikle soyutlamaya yönelen bir yoldur.
Bizans sanatında yemek sahneleri

Birlikte yenen yemekler ve mucizevi biçimde çoğaltılan yiyecekler Eski ve Yeni Ahit'te çok yerde karşımıza çıkmaktadır. Bu yemeklerden Bizans sanatında en çok betimlenenleri, Eski Ahit'ten; Eyüp'ün Oğlunun Evinde Şölen, Dothaim'de Yusuf'un Erkek Kardeşlerinin Yemeği, Çölde Bıldırcın ve Man Şöleni, Yeni Ahit'ten; Son Akşam Yemeği, Simon'in Evinde Yemek, Kana Düğünü, Ekmeklerin ve Balıkların Çoğaltılması gibi sahnelerdir. Hristiyan yemek adetleri Greko - Romen kültürden ve Yahudi yemeklerinden etkilenmiş, bu etki Yeni Ahit ve Bizans sanatına yansımıştır. Yemek odaları ve mobilyaları, uzanarak oturarak yemek yemek, masa başkanı ve onur konuğu bölümü gibi sofrada hiyerarşik oturma düzeni gibi özellikler Greko-Roman yemek adetlerinin devamı olarak görülmüştür. Sigma / Stibadium koltukları geç dönemlerde kaybolup yerini Batılı kare ya da dikdörtgen yüksek masalara bırakmıştır. Hristiyan yemek adetleri, Greko - Romen kültürünü miras alsa da yiyeceklerin betimlemesi Greko - Romen dönemin doğalcı anlatımının aksine sembolik ve şematizedir. Çoğunlukla dini bağlamda karşımıza çıkan yemek sahnelerinin Bizanslıların gündelik yiyeceklerini yansıtma eğilimi oldukça kısıtlıdır. Bizans sanatında sofralarda en çok betimlenen yiyecekler ekmek, şarap ve balık üçlüsüdür. Bu üç yiyecek de İsa'nın bedeniyle ilişkilidir. Orta Bizans döneminden itibaren sofralarda pişmiş kümes hayvanları ve kök sebzeleri de görülmeye başlanmış; Geç Bizans dönemi yemek sahnelerindeyse sofralardaki yiyecekler, kaplar ve sofra araç gereçleri çeşitlenip zenginleşmiştir. Erken dönemlerde yemek tasvirlerinde sofrada kişiye özel çatal - bıçak, kupa bulunmaz ve yemek elle yenmekteyken; Orta Bizans döneminden itibaren özellikle Son Akşam Yemeği sahnelerinde çatal - bıçak, peçete gibi sofra eşyaları betimlenmeye başlanmıştır. Kana Düğünü ve Beş Bin Kişinin Doyurulması gibi sahnelerde betimlenen kişi sayısında zaman içinde artış olmuş, kompozisyon simetrik şablonu aşarak dinamizm kazanmıştır. Kana Düğünü sahneleri, kimi örneklerde mucizenin betimlenip şölenin betimlenmemesi ya da gelin ve damadın gösterilmemesi gibi anlatımda çeşitlilik göstermektedir. Cucer - St. Nicola'daki gibi canlı ve zengin anlatımın olduğu Kana Düğünü örnekleri, şölen sofralarının şematize eğilimlerinin kimi yerlerde aşıldığının bir kanıtıdır.
Kırklareli konut yapılarında kalemişi süslemeler

Kırklareli, stratejik ve jeopolitik konumu açısından önemli bir yere sahiptir. Kırkkilise olarak da bilinen kent, yüzyıllar boyunca farklı milletlere ev sahipliği yapmıştır. Dolayısıyla şehir mimari eserler bakımından zengindir. Bu eserler arasında evler önemli bir yer tutmaktadır. Kırklareli merkezinde 19. yüzyıl sonu ve 20. yüzyıl başlarına ait olduğu düşünülen evlerin içerisinde kalem işi süslemeler görülmektedir. Kalem işi bezemeler yapılan yanlış onarımlar sonucunda özelliklerini kaybetmektedir. Bu süslemelerin yok olmadan tespit edilmesi, tarihimize ışık tutması açısından önem arz etmektedir. Türk sanatında geniş bir kullanım alanına sahip olan kalem işi bezemelerin kökeni Uygurlara kadar inmektedir. Özellikle Osmanlı Sanatında dini ve sivil mimari bezeme anlayışında önemli bir yere sahiptir. Kalem işi bezemeler, taş, ahşap, mermer ve sıva gibi malzemeler üzerinde uygulanmışlardır. Geç devirlerde kalem işi bezemeler duvar resimlerine dönüştürülmüştür. Dönemin özelliği olarak 'S' ve 'C' kıvrımları, barok tarzı süslemeler, kartuşlar içerisinde manzara resimleri görülmeye başlamıştır. Aynı zamanda 19. yüzyıl sonlarına doğru milli akımların ortaya çıkmasıyla kalem işi bezemelerde neo-klasik üslup görülmektedir. Araştırmamızda 15 adet yapı yer alır. Bu yapılar içerisinde kalem işleri görülmektedir. Burada yer alan süslemeler renk, motif ve kompozisyon özellikleri içerisinde değerlendirilmiştir. Motif ve kompozisyonlar geometrik, bitkisel, sembolik, natüralist ve manzara tasvirleri olarak beş grupta toplanmaktadır. Geometrik motifler daha çok Türk Ocağı, Aykan Dinçer Evi ve Hasan Bülent Yılmazer Evi'nde görülmektedir. Diğer yapılarda da motifler, geometrik, bitkisel, sembolik, natüralist ve manzara tasvirleri ile birlikte kullanılarak farklı kompozisyonlar oluşturmuşlardır. Özellikle bu yapılar arasından Celepoğlu Konağı, Burak Akkul Evi ve Dodoğlu Konağı öne çıkmaktadır.
Panagia Muhliotissa Kilisesi

Yaptığım araştırmaya göre Bizans dini mimarisinde görülen plan tiplerin dökümü şu şekildedir; Tek Nefli plan, Bazilikal plan, Kubbeli Bazilikal plan, Tek Mekanlı Merkezi plan, Rotondo plan, Dehlizli plan, Haçvari plan, Oktogonal plan ve esas konumuz olan, Panagia Muhliotissa Kilisesi'nin de dahil olduğu Yonca plandır. Yonca plan ise Trikonkhos ve Tetrakonkhos olmak üzere ikiye ayrılmaktadır. Yonca plan kubbenin örttüğü kare bir sahanın üç veya dört bağımsız kemerle yarım kubbeli birer apsise açılması ile oluşan tiptir. Athos'taki Katolig Megiste Lavra ve Heybeliada'daki Panagia Kamariotissa Manastır Kilisesi gibi. Son devir Bizans dini mimarisi ve sanatım ele aldığımızda ise gördüğümüz; bu dönemin Paleologoslar dönemi olup, artık Bizans İmparatorluğu'nun da çöküş safhasına girdiği süreçtir. Bundan dolayı büyük ve görkemli binalara rastlamak pek mümkün değildir. Daha çok mevcutların onanmı, küçük kiliseler ve eklemeler görülmektedir. Malzeme ise genelde devşirmedir. Plan tipi olarak Dehlizli, Tek Nefli, Yunan Haçı ve Yonca planı görmekteyiz. Sosyal ve sanat yaşamında da yine aynı düşüş görülmektedir. Saraylardaki zevk-i alem azalmış, altın ve gümüş kullanımı yerini bakıra bırakmış, kiliseler kapalı kutu hale gelmiştir. İkonalarda Girit ekolü kullanılıyor, Aghiographia artıyor ve daha fazla Ortodoks yapı oluşuyor. Çalışmanın en önemli konularından; Dinsel işlevini halen sürdürmekte olan tek Bizans kilisesi, Fatih ilçesine bağlı Fener'de bulunan Panagia MuhliotissaIV Kilise II. Mehmed tarafından Osmanlı'ya mimari katkılarından dolayı mimar Hristodolos'a verilmiştir. Fatih'in bu konuda çıkardığı fermanlarla bina bugüne kadar Ortodoks kilisesi olarak korunabilmiştir. Bina tetrakonkhos bir plan örneği sergilemektedir.