turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Muğla ili Türk dönemi çeşmeleri

'Muğla ili Türk Dönemi Çeşmeleri' konulu yüksek lisans tezi kapsamında, Muğla merkez ve ilçeleri birlikte ele alınmış, günümüzde mevcut olan 25 adet çeşme kataloglanarak anlatılmaya çalışılmıştır. Mevcut çeşmeler dışında kaynaklarda tespit edilen günümüze gelememiş çeşmeler de gerekli bilgiler verilerek anlatılmaya çalışılmıştır. Muğla çeşmelerinde en çok karşımıza çıkan tip tek cepheli sokak çeşmeleridir. Arkalarında bir su haznesi bulunan çeşmeler oldukça sade ihtiyaca yönelik yapılmıştır. Toplam 14 adet sokak çeşmesi tespit edilmiştir. Bunlardan 8 adedinde kitabe mevcut değildir. Diğer 5 çeşmenin kitabeleri yerindedir. Genel bir değerlendirme yapılınca çeşmelerin çoğu 19. yüzyılda hayır sahipleri tarafından yapılmış, 2 tanesi Bodrum'da deniz ticaretinin yoğun olduğu dönemde iki denizci tarafından yapılmıştır. Yol kenarlarında yer alan bu çeşmeler içinde bir tanesi Stratonikeia Antik Kenti içinde yer almaktadır. Sadece Stratonikeia'da bulunan Osmanlı Çeşmesi'nde devşirme malzeme kullanımı görülmüştür. Çeşmeler moloz taşla örülmüş, ön cepheleri sıvanmış ve kireçle badanalanmıştır. Günümüzde çoğu işlevini devam ettirememektedir. Bir diğer grubu meydan çeşmeleri oluşturmaktadır. Bulundukları meydanda diğer yapılarla bir bütünlük sağlayan bu çeşmelerden 6 adet çeşme tespit edilip çalışmaya dahil edilmiştir. Genellikle tek cepheli, olan meydan çeşmelerinden Fethiye Kayaköy ve Yalıkavak Sandıma Köyü'nde bulunan iki çeşme iki cepheli olarak kullanılmaktadır. Kayaköy'deki Eski çeşme diğerlerinden farklı olarak önü revaklı yapılmıştır. Sandıma'da bulunan çeşme ise üzerinde bulunan boyama bitkisel bezemelerle farklılık göstermektedir. Moloz taş malzeme kullanılan çeşmelerin arkasında hazneleri bulunmaktadır. Ön cepheleri sıvanarak, badanalanmıştır. Bir farklı örnekte Muğla merkezde Saatli Kule cephesinde bulunan Saatli Kule çeşmesidir. Üzerinde kitabe bulunan çeşme Rum ustalar tarafından yapılmıştır. Çeşmeler genelde yarım daire formu kemer içine alınmıştır. Kemerler kabartma şeklinde iki yana yapılmış ayaklar üzerine basmaktadır. Cephe kenarlarında düzgün kesme taştan yapılmış silmeler bulunmaktadır. Yalak dağılımı cephedeki çeşme dağılımına paraleldir. Tek çeşmeli örneklerde tek yalak görülür. Bazı örneklerin cephelerinde mermer kaplamalar görülmüştür. Malzeme olarak yoğun moloz taş kullanımı, çok az örnekte tuğla kullanımı görülmüştür. Haznelerin içi yarıya kadar su sızdırmaması amacıyla sıvanmıştır.
Osmanlı çinilerinin oryantalist resimlere yansımaları ve orijinalleri ile karşılaştırılması

19. yüzyılın ortalarına doğru, Batılıların zihninde canlanan egzotik Doğu anlayışı, Doğulu tarzda figürler ve aksesuarlarla oluşturulan kurgusal kompozisyonların sayesinde resim sanatında kendine yer bulmuştur. 'Osmanlı Çinilerinin Oryantalist Resimlere Yansımaları ve Orijinalleri ile Karşılaştırılması' adlı çalışmamız bu kompozisyonlarda görülen Osmanlı etkisini belgeleyerek ortaya koymaya çalışmaktadır. Yüksek lisans tezinin belirli bir kapsamda kalması adına 50 adet tablo üzerinden yaptığımız değerlendirmede, sanatçıların bu resimleri sosyo-ekonomik nedenleri göz önünde bulundurarak mı yoksa estetik kaygı güderek mi yaptığı sorusu üzerinde durulmuş, konu açıklığa kavuşturulmaya çalışılmıştır. Katalog bölümünde yer alan sanatçılar seçilirken, sanatçının Oryantalizm akımında adını duyurmuş olmasına, tablolarında çini süslemeyi öne çıkarmasına ve Osmanlı topraklarını ziyaret etmiş olmasına dikkat edilmiştir. Seçili Oryantalist resimlerde dekoratif olarak kullanılan Osmanlı çinilerinin bulunduğu yapılar tespit edilmeye çalışılmış, çiniler orijinalleri ile teknik, motif ve kompozisyon açısından karşılaştırılmış, ulaşılan verilerin ışığında çinilerin gerçeğe uygunluğu değerlendirilmiştir.
Intersections: Architecture and photography in Victorian Britain

Mimarlık ve fotoğraf, on dokuzuncu yüzyılın ilk yarısının sonlarında fotoğrafın icat edilmesinden bu yana yakın bir etkileşim içinde olmuşlardır. Mimarlık, fotoğrafın başlıca konularından biri olarak sıklıkla fotoğraflanırken, fotoğraf da güvenilir, gerçeğine uygun görsel temsiller ve bu temsilleri hızlı ve kolaylıkla üreten faydalı bir teknik olarak mimarlığa hizmet etmiştir. Bu çalışma, mimari fotoğraf ve mimarlık tarihinin, Viktorya Dönemi İngiltere'sinde kesişimlerini araştırırken mimarlık ve fotoğrafın neden bu kadar yakın bir etkileşim içine girdiği sorusuna cevap aramaktadır. Birinci kesişim fotoğraf ve mimari fotoğrafın ortaya çıkışının eşzamanlılığına odaklanmakta, ikinci kesişim, dönemin mimarlık teorileri ve pratikleri ile fotoğrafın karşılıklı etkileşimlerinin izini sürmekte, üçüncü kesişim ise mimari fotoğraflarla mimarlık tarihi yazımının ilişkisini irdelemektedir.
Olympos Antik Kenti Erken Bizans Dönemi dini yapılarında malzeme ve teknik

Bu çalışmada Olympos Antik Kenti'nde yer alan Erken Bizans dönemi dini yapılarında kullanılan malzeme ve inşa teknikleri konu edilmiştir. Tez çalışması kent içerisindeki Erken Bizans Dönemi dini yapılarından altısını kapsamaktadır. Bu yapılardan üçü kentin kuzey bölümünde yer alan Nekropol Kilisesi ve aynı kompleks içerisinde bulunan Piskoposluk Kilisesi ve Vaftizhanesidir. Diğer üçü ise kentin güney bölümünde yer alan Liman Bazilikası, Yamaç Yerleşimi Aşağı Kilise ve Yamaç Yerleşimi Yukarı Kilisedir. Çalışma kapsamında bu dini yapıların mimari tasvirleriyle birlikte kendi araştırma ve gözlemlerimize dayanarak, yapıların duvar örgüsü ve diğer mimari elemanlarda kullanılan malzeme türleri ve yapım teknikleri ayrıntılarıyla tanıtılmıştır. Aynı zamanda kentsel dönüşüm süreci içerisinde kentteki dini yapılarda görülen malzeme-teknik farklılıklar ortaya koyulmuştur. Ayrıca söz konusu dini yapıların malzeme-teknik özellikleri kent içerisindeki ve Likya bölgesindeki benzer örnekleriyle karşılaştırılarak tarihlendirme sorunlarına çözüm önerileri getirilmeye çalışılmıştır.
Osmanlı Dönemi Kerkük'te ticaret yapıları; Kale Han, Beyaz Han ve Kayseriyye Kapalı Çarşı

Bu çalışmada, Osmanlı Dönemi Kerkük'te inşa edilen Kale Han, Beyaz Han ve Kayseriyye Kapalı Çarşısı'nın Sanat Tarihi açısından incelenerek, Osmanlı kültür tarihi içerisindeki sosyal, iktisadi ve ticari rolleri üzerindeki etkileri ele alıp, Türkiye'de kısıtlı olan yurtdışı Osmanlı Dönemi eserlerine yönelik, bu tür çalışmaların yetersizliği dikkate alınarak kayıt altına alınması amaçlanmıştır. Osmanlı Devleti'nin Kerkük topraklarında hakim olduğu döneme ait; kervansaray, han, çarşı gibi önemli ticari yapıların Sanat Tarihi açısından yetersiz araştırmalardan dolayı bu yapıların öncelikle literatür incelemeleri yapılıp, ve bu yapılar hakkında detaylı bilgiler verilerek eserlerin yerinde incelenmesi sağlanmıştır. Kerkük'ün coğrafyası, demografik yapısı, Osmanlı Döneminden günümüze kadar gelen süreç içerisindeki ekonomisi, tarihçesi ve şehrin kentsel gelişimi ele alınmıştır. Kerkük tarihinde yer alan ilk Türk Devletinden itibaren Osmanlı Devleti'ne kadar olan süreç üzerinde durulup Osmanlı Devleti hakimiyeti sırasında şehirdeki yerleşik Türklerden bahsedilmiştir. Ticari hayat üzerine taramalar yapılmış, ticaretin gelişimi araştırılıp başlangıcından günümüze kadar gelen ticari yapılar incelenmiştir. Kerkük'teki ticaret yapıları araştırılmış ve bu çalışma doğrultusunda yapılması gerekenler belirlenmiştir. Türk Dönemi ticari yapıları ve bölgeleri incelenmiş, belirlenen amaç doğrultusunda Han, Kervansaray ve çarşıların gelişimi tarihsel süreç içerisinde ele alınmıştır. Ticari bölgeler içerisindeki hanlar mimari açıdan incelenmiştir. Kerkük'teki Osmanlı dönemine ait olan ticaret yapılarının mimari ve yapısall özellikleri, şehirdeki konumları, yapılan restorasyonlar ve yapıların özgün durumları ortaya konmuştur. Bunlar dışında günümüz koruma anlayışı içinde yapılara müdahale biçimleri ve bu eserlerin günümüzde kullanım amaçlarının neler olabileceği değerlendirilmiştir.
Mardin ili ve ilçelerindeki manastır mimarisi

Bulunduğu konum itibariyle birçok medeniyete ev sahipliği yapmış olan Tur Abdin Bölgesi, bünyesinde barındırdığı Hristiyan dini mimarisine ait manastır ve kiliseler açısından zengin bir bölge konumundadır. Süryaniler için kutsal sayılan Tur Abdin Bölgesi, Hristiyanlık inancına ait öğretilerin ve Süryani kilise litürjisinin günümüzde de sürdürüldüğü manastırlara sahiptir. Araştırmamızın konusunu teşkil eden manastırlar, genel itibariyle merkezi Midyat olarak kabul edilen Tur Abdin Bölgesi'nin sınırlarına dahil edilebilir. Süryani Ortodoks dini mimarisine ait bu taşınmaz kültür varlıkları, Hristiyanlığın erken dönemlerinden itibaren bölgenin bir inanç merkezi haline geldiğinin kanıtı olarak gösterilebilir. Mardin İli ve ilçelerinde inşa edilmiş olan manastırların bir kısmı, günümüzde varlığını sürdürmekte olan önemli birer kültür mirası olarak değerlendirilebilir. Mardin'de yer alan Süryani dini mimarisi ile ilgili bir takım araştırmaların gerçekleştirildiği bilinsede; bölgedeki manastırların plan ve mimari özellikleri açısından, komşu sanat çevrelerinde yer alan diğer manastır yapılanmaları ile kapsamlı bir şekilde değerlendirmeye tabi tutulmadıkları görülmektedir. 'Mardin İli ve İlçelerindeki Manastır Mimarisi' başlıklı tez çalışmamız kapsamında ele alınan manastırlar, bulundukları konum itibariyle yerleşim yerlerine olan mesafeleri ve bünyelerinde barındırdıkları yapıların şekilleniş biçimlerine göre iki gruba ayırılarak incelenmiştir. Manastırlar, plan ve mimari özelliklerinin yanı sıra, kullanılan malzeme ve bezeme programı açısından da değerlendirilmeye çalışılmıştır. Yapılan araştırmalar neticesinde, çalışma konumuzu oluşturan manastırların yer aldığı Tur Abdin Bölgesi'nin komşu sanat çevreleriyle etkileşim içerisinde olduğu ve kendine özgü bir mimari üslup geliştirdiği görülmüştür. İncelenen manastırlarda yer alan dini mimari öğelerinin, Süryani kilise geleneği ve bu geleneğe uygun bir litürji etrafında şekillendiği ifade edilebilir.
Ayvalık evleri

Bu çalısma, en genel anlamıyla Balıkesir iline bağlı Ayvalık ilçesinde yer alan, XIX. ve XX. Yüzyıl Osmanlı Dönemi'ne ait evleri, plan, mimari malzeme ve süsleme özellikleri açıdan incelemeyi amaçlamıstır. Ayvalık kent dokusu içinde önemli bir yere sahip evler arasından plan ve cephe çizimleri elde edilen 27 tanesi üzerinde çalısılmıstır. Bu evler belli bir sokağa ya da bölgeye ait olmayıp, yerlesiminfarklı alanlarından seçilmistir. Kent dokusu içindeki diğer konutlarla çalısmadesteklenip, Ayvalık Evleri ile ilgili değerlendirme ve sonuçlara ulasılmıstır. Kentsel planda, giris cepheleri sokağa bakan arka avlulu, bitisik nizamdayerlestirilmis bir düzene sahiptir. Zemin kat üzerine yükselen bir ya da iki katlı evlerde, geleneksel konut tipolojisinin iç sofalı plan seması uygulanmıstır. Yapım malzemesi olarak tas, çıkmalarda ahsap kullanılmıstır. Tas, pencere ve kapı kuruluslarında, ahsap kapı ve pencerelerin kanatlarıyla iç mekan öğelerinde, demir pencere ve kapıların örgü sebekelerinde kullanılan baslıca malzemelerdir. Cephe düzeni yerlesimin coğrafik ve iklimsel kosulları içinde biçimlenmistir. Cephe düzeni çok sayıda pencere kurulusu ile büyük ölçülerde tutulmus giriskapısından meydana gelmistir. 1970 yılından beri kentsel sit ilan edilen ve Anıtlar Genel Müdürlüğü Kararıncakoruma altındaki Ayvalık'taki 1700 evin, büyük bir bölümünün özgün plan ve mimari özelliklerini koruması, hem kent adına yasaması gereken bir kültürel mirashem de geleneksel konut mimarisi açısından zengin bir kaynağı olusturur
Konya Karatay Medresesi Çini Eserler Müzesi'nde bulunan bir grup sırsız seramikler

Anadolu Selçuklu Dönemi gerek mimari gerekse küçük el sanatları olmak üzere döneminin önemli sanat eserlerini günümüze kadar ulaştırmışlardır. Bu bağlamda uzun süre başkentliğini yapmış olduğu Konya ili Selçuklu ilçesinde bulunan Karatay Medresesi Çini Eserler Müzesi'nde bu döneme ait birçok seramik eserler bulunmaktadır. 'Karatay Medresesi Çini Eserler Müzesi'nde Bulunan Bir Grup Sırsız Seramik' adı altında hazırlamış olduğum tezde Anadolu Selçuklu Dönemi 12 -13. yy..'a ait günlük kullanım kapları olarak; testi, matara, küp, kapak, aydınlatma malzemesi olarak; kandil, madeni para saklamak amacıyla kullanılan kumbara, fırın malzemesi olarak; üçayak ve halen de kullanım amacı tartışılan kürevi-konik kaplar tezimizin konusunu oluşturur. Kazı, bağış ve nakil yolu ile müzeye gelen bu eserler bir bütün halinde değerlendirilmeye alınmış, çizim ve fotoğraflanarak her grup kendi içerisinde ayrı ayrı çalışılmıştır. Toplamda 54 eser üzerinden değerlendirmeye alınmıştır. Bu eserlerin yapım tekniği olarak; kalıp, el ve çark Süsleme ve Tekniği olarak ise kalıp baskı, barbutin ve kazıma tekniklerinden kısaca bahsedilmiştir. Yapmış olduğumuz araştırmalar neticesinde Anadolu'nun çeşitli bölgelerinde bulunan müzelerde, yurtdışında bulunan müzelerde ve halen devam etmekte olan Ortaçağ kazılarında benzer örnekleri bulunmaktadır. Çalışmış olduğumuz bu eserler ve diğer müzelerde bulunan örneklerden yola çıkarak birbirlerine tipoloji ve süsleme bakımından benzer ve farklılaşan yönleriyle bir sonuca varmaya çalışılmıştır.
Bolu il merkezinde bulunan eski evler

Bolu İl Merkezinde Bulunan Eski Evler adlı tezimin amacı Boluevlerinin Türk ev mimarisi içerisinde önemli bir yere sahip olduğunu göstermek istememden kaynaklanmaktadır. Bolu evleri Türk ev geleneğinin özelliklerini yansıtması açısından önem taşımaktadır. Kataloğ içersinde yer alan 38 evde Bolu konut kültürünü yansıtmaktadır. Evlerin bazılarıorijinalliğini korurken bazılarında Türk evine ait bölümler değiştirilmiş ya da kaldırılmıştır. Bazı evler ise tamamen yenilenmiş ve değiştirilmiştir. Kataloğdaolupta şu an yerinde olmayan evlerde bulunmaktadır. Bolu Merkez evlerine aitçalışmamda ilk önce kütüphane araştırması yapılmış daha sonra incelenen yapıların fotoğrafları çekilmiş ve planları çizilmiştir. Kataloğda olan planlar ise Ankara Kültür ve Tabiat Varlıklarını Koruma Bölge Kurulu arşivinden ve BoluBelediyesi'ne ait arşivden elde edilmiştir. Yapıların planları da elde edildikten sonra tez yazımına başlanmıştır. Tez kataloğ kısmı ile başlamaktadır. Kataloğda yapılar tüm özellikleriyle tek tek anlatılmaktadır. Daha sonra genel değerlendirme kısmına geçilmiştir. Burada Bolu Merkez evleri hem kendi aralarında hem de farklı yörelerdeki ev mimarileriyle kıyaslanmıştır. Sonuç olarak Bolu Merkez eski evleri Türk ev geleneğinin bir devamıdır. Her ne kadar orijinalliği bozulmuş evler bulunsa da, orijinalliğini koruyan evler bize Türk ev geleneğinin bir devamı olduğunu kanıtlamaktadır.
Burhaniye'de ki Türk devri eserleri

18. yüzyılın başından itibaren Türk-İslam karakterini kazanan Burhaniye, Osmanlı mimarisi ve sanatının bir parçası olmuştur. Burhaniye ve köylerinde yedi camii, bir minare ve bir hamam vardır. Türk dönenimde inşa edilen eserler farklı mimari ve sanatsal özelliklere sahiptir. İki tip camii plan tipi vardır. Birincisi düz dikdörtgen planlı düz ahşap tavanlı ve dikdörtgen planlı ve ahşap kubbeyle örtülü. Bu tip camiler 18. yüzyılda en yaygın tip olup geneldekasaba ve mahallelerde tercih edilmiştir. Batılılaşma döneminde bu örnekler duvar resimleri ve kalem işi geometrik ile bitkisel motfiler-C ve S kıvrımlar, kenger motifleriylesüslenmeye başlanmıştır. İkinci tip klasik Osmanlı çağından gelen merkezi planlı camiler olup bu tipte azörnekler olup genelde Batı Anadolu'da görülür. Camiler klasik örnekleri hatırlatsa da binaayrıntılarının nispetlerini kaybetmiştir. Cephelerde, mimari ayrıntılarda ve süslemprogramında Avrupa'dan gelen yeni zevkler -barok, rokoko, neo-klasik görülmektedir. 18. yüzyılıln başından 19. yüzyılın sonuna kadar Osmnalı sanatı Avrupa dan etkilendi ancakcami planlarında birkaç örnek dışında bir değişim olmadı. Osmanlı toplumu sanat ve mimaride zevklerni değiştirmesine rağmen bazı sivilyappılarda kütüphana, sebil ve benzeri gibi, halk ve saray çevresi her zaman klasik İslammotifleri ile Avrupa unsurlarının bir arada kullanılmasının tercih etmiştir. Bu yüzdendir Osmanlı sanatının son iki yüz yılı sadece batılı unsurların kopyası değildir aynı zamanda bu esnada toplımda meydana gelen değişimleriini sinyallerini de vermektedir.
Troas bölgesindeki Yunan ve Roma tiyatroları

İTroas Bölgesi'ndeki Yunan ve Roma Tiyatroları? konulu bu tez çalışmasında Alexandria Troas, Assos, Troia ve Parion kentlerindeki yapılar incelenmiştir. Ayrıca tiyatro olabileceği düşünülen, arkaik ve klasik dönemde iskan görmüş Neandria kentindeki basamaklı bir yapı da çalışmanın kapsamına alınmıştır. Kökeni dini inanışlara dayanan ve bu anlayışın şekillendirdiği tören ve festivallerde ortaya çıkan tiyatro oyunlarının oynanabileceği yer gereksinimi, tiyatro binalarının oluşmasını sağlamıştır. İlk olarak basit oyun yerlerinden oluşan, M. Ö. 334 yılından itibaren taş malzemeden yapılmaya başlanan ve anıtsal bir hale gelen tiyatro yapıları, Roma döneminde büyük kamu binaları haline gelmiştir. Bu oluşum ve gelişim yolculuğu sırasındaki uğradığı değişikler ve kullanım amacına göre farklılaşan mimari özellikler, Yunan ve Roma tiyatroları arasındaki farkları doğurmuştur. Bu çalışmada Troas bölgesindeki kentlerde bulunan tiyatro yapılarının tespiti, tasviri yanı sıra Yunan ve Roma tiyatrolarının genel özelliklerine göre benzerlikleri ve farklıklarının belirlenmesi amaçlanmıştır. Bilimsel arkeolojik kazıların yapıldığı ve tamamlandığı, Assos ve Troia kentleri tiyatrolarının, M. Ö. 4. yy. ın sonlarına tarihlendiği saptanmıştır ve bu kentler Anadolu'da en erken tiyatro yapılarına sahip kentler arasında yer almaktadırlar. Parion antik kentinde devam etmekte olan tiyatro kazılarında, şu ana kadar Roma dönemine ait buluntular veren bir yapı saptanmıştır; ancak yamacın eğiminin kullanılarak inşa edilmesinden dolayı ilk inşasının Hellenistik döneme ait olabileceği tahmin edilmektedir. Kazı çalışmalarının henüz başlamadığı ve Hellenistik dönemde yeni bir kent olarak kurulan Alexandria Troas kenti tiyatrosunun ise diğer Troas bölgesi tiyatrolarında olduğu gibi ve bir Hellenistik dönem özelliği olan yamacın eğiminden yararlanılarak tiyatro yapılmasından dolayı kazı başkanı Elmar Schwertheim tarafından Hellenistik döneme tarihlenebileceği belirtilmiştir. Troas bölgesindeki Roma hakimiyeti ile kentlerde yer alan tiyatroların mimari özellikleri ve kullanım amaçlarında değişimler görülmektedir. Yeni bir kültürün hakimiyetine giren kentlerdeki yaşamsal ve düşüncesel değişim, tiyatro yapılarından net bir şekilde izlenebilmektedir. Kazı çalışmaları devam eden Parion tiyatrosu ile ileride kazılmaya başlanması muhtemel Alexandria Troas tiyatrosundan da sağlanabilecek verilerle toplumsal değişikliklerin tiyatro mimari üzerindeki yansımaları daha iyi bir şekilde açıklanabilecektir.
Analysing of the sacra conversazione depictions

öz XIV., XV. ve XVI. yüzyılların İtalyan sanatında görülen dinsel bir betim tipi olan 'sacra conversazione' betimlerini ikonografik ve biçimsel olarak inceleyen bu çalışma dört ana bölümden oluşmaktadır. Birinci bölümde Bizans ve Avrupa sanatları ekseninde özet olarak Hıristiyan sanatında kutsal imge olgusu incelenmektedir. Bu olgu çerçevesinde Bizans ile Avrupa inanç dünyası arasındaki farklılıklar, kutsal imgenin Avrupa sanatına geçişi ve kiliselerin altar bölümüne yerleştirilen altar panolarının gelişimine yer verilmiştir. Ayrıca Bizans inanç dünyasında azizlerin yeri üzerinde durulmuş, Bizans sanatında Meryem ve çocuk İsa ile azizleri bir arada gösteren betimlerin varlığına değinilmiştir, ikinci bölümde Hıristiyan sanatındaki Meryem betimleri kategorize edilmekte, 'sacra conversazione' betimleri için hazırlayıcı olabilecek betim tiplerine örnekler verilmektedir. Çalışmanın ana bölümlerinden biri olan üçüncü bölüm, 'sacra conversazione' teriminin anlamı ile bu betim tipinin ikonografik incelemesini içermektedir. 'Sacra conversazione' teriminin çeşitli sanat sözlüklerindeki tanımlarına ve sanat tarihi literatüründeki kullanımına yer verilmiştir. 'Sacra' ve 'conversazione' kelimelerinin anlamı üzerinde durularak bu kelimelerin dinsel metinlerdeki anlamı irdelenmiştir. Betimin ikonografik incelemesi, XIII. ve XIV. yüzyılların dinsel metinleri, özellikle Fransisken ve Dominiken literatürü bağlamında yapılmaktadır. Bağışçıların sahneye katıldığı 'sacra conversazione' betimleri de bu bölümün kapsamı içindedir. Dördüncü bölümde ise 'sacra conversazione' betimlerinin biçimsel gelişimi üzerinde durulmaktadır. Bu betim tipinin ilk örneklerinden başlayarak biçimsel olarak belirleyici olan resimler esas alınmış, bu gelişim çizgisi içinde ortaya çıkan farklılıklar ve yenilikler tespit edilmiştir. Böylece 'sacra conversazione' betimlerinin genel karakteristiği belirlenmeye çalışılmıştır. m
Kentsel alanın işlevsel sürekliliği bağlamında Arkadios Forumu'nun Avrat Pazarı'na dönüşümü

Bu çalışmada, günümüz İstanbul'unda Cerrahpaşa'da konumlanan kentsel bir alanın 1600 yıllık bilinen tarihi içerisinde yaşadığı dönüşümler ve bu dönüşümler sırasında gözlemlenen süreklilikler incelenmiştir. Doğu Roma İmparatorluğu devrinde beşinci yüzyılda Arkadios Forumu'nun inşa edildiği bu alan, Osmanlı devrinde burada kurulan haftalık Pazar nedeniyle Avrat Pazarı olarak bilinir hale gelmiştir. Avrat Pazarı kadınların alıcı ve satıcı olarak Osmanlı ticaret hayatına katılmalarını sağlamıştır. Bu pazar ve bölgede inşa edilen kadın banili çeşitli yapılar bölgeye kadınlara has bir kimlik kazandırmıştır. Bu tezde ele alınan bölgeyle ilgili yapısall, organizasyonel ve işlevsel çok sayıda süreklilik gözlemlenmiştir. Ayrıca seyyahların yazdıklarının ve kentsel mitosların da bir çeşit süreklilik arz ettiklerinden söz etmek mümkündür. Kentte son 1600 yılda yaşanan; kültürel, teknolojik, politik ve sosyal bütün kırılmalara rağmen; kentin tarihinin kuramsal algılanışında bütüncül bir yaklaşım geliştirilmesi adına bu sürekliliklerin tespiti önem arz etmektedir.
Hattat Mustafa Rakım'da celi sülü's ve tuğra estetiği

1 171/ 1758 Ordu/Ünye doğumlu olan Mustafa Rakım, küçük yaşta İstanbul'a gelerek, ilmi tahsili yanında ağabeyinden hüsn-i hat meşketti. Hat icazetini 12 yaşında aldı. Daha o sene yazdığı celi sülüs bir mezar taşı kitabesinde, değişik istif nüktelerine ne kadar meraklı olduğu görülür. Sanatında devamlı bir arayış ve yenilik içerisinde olan Rakım, celi sülüsteki asıl maharetini ağabeyinin vefat yılı olan 1221 /1806'dan sonra ortaya koymuştur. Rakım'ın sanat hayatında bu tarihten sonra hızlı bir gelişme görülür. Rakım 1230 /1815'ten sonra gerek padişah tuğralarında, gerekse de celi sülüste gelişimini tamamlamış, en mükemmel eserlerim vermeye başlamıştır. Aynı zamanda figürist ressam olan Rakım, celi sülüste harflerin estetik ölçülerini, orantılarını bulmuş, onları yazıldıkları yüksekliklere göre, rahatça görülebilecekleri tıknazlığı vermiştir. Bundan başka, istifte de harfleri birbirleri ile kaynaştırmasını başarmıştır. Bunları yaparken, harflerin terkip ve tenasübünde hiçbir bozulma meydana gelmemiştir. Padişah tuğralarında, harflerin estetiğini vererek, istifini de yeniden tertiplemiştir. Tuğra'nın kürsüsünde mevcut sarkmayı kaldırmış, beyzeleri germiş, tuğ, zülfe ve hançer'i genel yapı ile uyumlu hale getirmiştir. Hattatlar celi sülüs ve tuğrada onun açtığı yoldan yürümüşler, açtığı çığırı benimsemeyenler ise silinip gitmişlerdir. TaTik yazıda hocası olup olmadığı bilinmemekle birlikte, celi sülüsteki kudretiyle, bu yazıyla da eserler vermiştir. Fakat, aynı asırda yaşayan Yesarizade yazısı yanında, onun yazısı tutunamamıştır. Hafız Osman vadisinde nesih eserler veren Rakım, celi sülüs ve tuğrada yaptığı yenilikle ismini tarihe yazdırmıştır. 1241/ 1826 yılında vefat eden Rakım Efendi'nin türbesi bugün Fatih, Karagümrük Atikalipaşa Cami karşısında bulunmaktadır. Rakım Efendi türbesinde evlatlığı ve talebesi Haşim Efendi de medfundur.