turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Taşıma işleri komisyonculuğu sözleşmesine acentelik sözleşmesi hükümlerinin uygulanması

Taşıma İşleri Komisyonculuğu Sözleşmesinin diğer iş görme sözleşmelerine göre kendine özgü nitelikleri ve farklılıkları bulunduğundan özel düzenlemelere tabi kılınmıştır. Taşıma işleri komisyonculuğu sözleşmesi uyarınca, taşıma işleri komisyoncusu belirli bir ücret karşılığında eşyanın taşıtılmasını üstlenir ve üstlendiği edim gereği kendi adına gönderen hesabına bir taşıma sözleşmesi yapma borcu altına girer. Bu yönüyle istisnalar dışında taşıma işleri komisyonculuğu sözleşmesi dolaylı temsil ilişkisine dayanır. Acentelik sözleşmesi ise bir işletmeye bağlı bir hukuki konuma sahip olmaksızın bir sözleşmeye dayanarak, belli bir yer veya bölge içinde sürekli bir şekilde ticari bir işletmeyi ilgilendiren sözleşmelerde aracılık etmeyi veya bunları belirli istisnalar haricinde o tacir adına ve hesabına yapmayı meslek edinilmesine dayanan bir hukuki ilişkidir. Acentelik sözleşmesi de bu yönüyle istisnalar haricinde doğrudan temsil ilişkisine dayanır ve acentelik sözleşmesine bağlı olarak müvekkili tacir ile üçüncü kişiler arasında yapılmasına aracılık edilen veya müvekkil ad ve hesabına yapılan sözleşmelere bağlı tüm hak ve yükümlülükler müvekkil üzerinde sonuç doğurur. Öte yandan bazı hal ve şartlarda Türk Ticaret Kanunu'nun 103. maddesi gereği taşıma işleri komisyonculuğu sözleşmesine acentelik sözleşmesi hükümleri uygulanacak ve böylelikle taşıma işleri komisyoncusu acente sayılacaktır. Taşıma işleri komisyoncusuna acentelik hükümleri uygulanması ile taşıma işleri komisyoncusu da müvekkili tacire karşı acentenin hak ve borçlarına sahip olacaktır. Giriş ve sonuç kısmı haricinde toplam üç bölümden oluşan çalışmanın birinci bölümünde, taşıma işleri komisyonculuğu sözleşmesinin unsurları ve hukuki niteliği ile taşıma işleri komisyonculuğu sözleşmesinden doğan hukuki ilişkiler ile taşıma işleri komisyonculuğu sözleşmesinin benzeri hukuki kurumlarla karşılaştırması yapılmıştır. Çalışmanın ikinci bölümünde ise acentelik kavramı ve unsurları ile acentelik sözleşmesinin benzeri hukuki ilişkiler ve kurumlarla mukayesesi irdelenmiştir. Üçüncü bölümde ise acente sayılan taşıma işleri komisyoncusuna acentelik sözleşmesi hükümlerinin uygulanması ve buna bağlı olarak ortaya çıkan sonuçlar, yetki, hak ve yükümlükler değerlendirilmiştir.
Sigorta hukukunda riziko ağırlaşması

Sigorta Hukukunda Riziko Ağırlaşması Her iki tarafa borç yükleyen ve sürekli bir borç ilişkisi doğuran sigorta sözleşmesinde, sigorta sözleşmesinin taraflarından biri olan sigorta ettirenin asli edim yükümlülüğü prim borcunu ödemekken, buna karşın sigorta sözleşmesinin diğer tarafı olan sigortacının asli edim yükümlülüğü ise sigorta sözleşmesi süresince sigorta sözleşmesi kapsamında belirlenen rizikoyu üzerinde taşıyarak, riziko meydana geldiğinde oluşan zararı sigorta sözleşmesi kapsamında sigorta ettirene ödemesidir. Sigorta sözleşmesinde, prim miktarı rizikoya bağlı olarak belirlenmektedir ve sigorta sözleşmesi boyunca 'prim ve rizikonun birbirine uygun olma ilkesi' korunmalıdır. Bu sebeple, sigorta sözleşmesinde taraflar arasında menfaat dengesinin bozulmasının önüne geçmek isteyen kanun koyucu, 6102 sayılı Türk Ticaret Kanunu'nda sigorta ettirene rizikoyu ağırlaştırmama yükümlülüğü getirmiştir. Rizikonun gerçekleşme ihtimalini arttırıcı veya mevcut durumu ağırlaştırıcı işlemlerin olması durumunda ise, sigorta ettirene beyanda bulunma yükümlülüğü getirmiştir. Böylece sigorta ettirenin beyanı ile birlikte, sigortacıya prim farkı isteme veya fesih hakkı tanınarak, sözleşme süresince oluşabilecek prim ve riziko dengesizliklerinin önüne geçilmesi amaçlanmıştır. Bu çalışmada, ilk olarak sigorta sözleşmesi, riziko ve riziko ağırlaşması kavramları açıklanacaktır. İkinci olarak, riziko ağırlaşması durumunda sigorta ettirenin sigortacıya karşı beyanda bulunma yükümlülüğü, beyan yükümlülüğünün hukuki niteliği, sigorta sözleşmesine etkileri, yükümlülüğün yerine getirilmesinden sorumlu olanlar ve muhatapları detaylı olarak incelenecektir. Son olarak, sigorta ettirenin beyanda bulunma yükümlülüğünü ihlalinin sonuçları Türk Ticaret Kanunu'nun 1445. maddesinin düzenleniş şekline uygun olacak şekilde, beyan yükümlülüğünün ihlalinin rizikonun gerçekleşmesinden önce ve sonra olmasına göre ikili bir ayrıma gidilerek açıklanacaktır.
Tüketici hukuku çerçevesinde taşınmaz satışında ayıptan doğan sorumluluk

Çalışmamızda taşınmaz satış sözleşmelerinde satıcının ayıptan doğan sorumluluğu, Tüketici Hukuku çerçevesinde değerlendirilmiştir. Satış sözleşmeleri ile ilgili genel düzenlemeler Borçlar Kanunu'nda yer almaktadır. Tüketicinin Korunması Hakkında Kanun'da ise, bir tarafın tüketici olduğu sözleşmelere özgü düzenlemeler bulunmaktadır. Bu sebeple Borçlar Kanunu ve Tüketicinin Korunması Hakkında Kanun birlikte değerlendirilmelidir. Tüketicinin Korunması Hakkında Kanun'un amacı tüketicilerin ekonomik çıkarlarını korumak, zararlarını tazmin etmek ve tüketicilerin aydınlanıp bilinçlenmesini sağlamaktır. Yasa koyucu, tüketicilerin satıcılar ve hizmet sağlayıcılar karşısında zayıf bir konumda olduğunu düşünerek, tüketicilerin korunması adına özel bir kanun düzenlemiştir. Taşınmaz satış sözleşmeleri, konusu gereği hem ekonomik hem de sosyal açıdan büyük bir öneme sahiptir. Çoğu zaman bu sözleşmeler akdedilirken, tüketiciler, satıcılar karşısında haksız ve ölçüsüz sözleşme şartlarını kabul etmek zorunda kalmaktadır. Bu yüzden tüketiciler hem ekonomik olarak zarara uğramakta hem de sosyal olarak sözleşme akdederken hedeflediği amaca ulaşamamaktadır. Tüketicinin Korunması Hakkında Kanununda, bu şekilde zarara uğrayan tüketicilerin zararının giderilmesi için özel düzenlemeler ihtiva etmektedir. Tüketicinin taraf olduğu taşınmaz satış sözleşmesinde Borçlar Kanunu'nu ve Tüketicinin Korunması Hakkında Kanun'u ayrı tutamayız. Zira taşınmaz satış sözleşmesine ilişkin genel esaslar Borçlar Kanunu'nda düzenlenirken, tüketicilere ilişkin özel hükümler Tüketicinin Korunması Hakkında Kanun'da yer almaktadır. Konu incelenirken Borçlar Kanunu'nda ve Tüketicinin Korunması Hakkında Kanun'da yer alan düzenlemeler karşılaştırılarak değerlendirme yapılmış ve Tüketicinin Korunması Hakkında Kanun'un hangi olaylarda uygulanması gerektiği belirtilmiştir.
Konişmentonun teslimdeki rolü ve konişmentosuz teslimde taşıyanın sorumluluğu

Konişmento; taşıyan veya onu temsilen kaptan ya da yetkili bir acente tarafından tek taraflı olarak düzenlenen, eşyanın taşınmak üzere teslim alındığı ikrarıyla birlikte taşıma sonunda varma limanında senedin yasal yani şeklen hak sahibi görünen hamiline senedin iadesi karşılığında aynı şekilde teslim edileceği taahhüdünü içeren kıymetli evraktır. Taşıyanın konişmento ile taahhüt ettiği eşyanın teslim edilmesi ile kastedilen husus taşımanın tamamlanmasından sonra taşıyan ile gönderilenin ortak iradesi sonucunda eşyanın zilyetliğinin varma yerinde gönderilene yahut sözleşmede veya konişmentoda hak sahibi olarak belirlenen kimseye sağlanmasıdır. Teslim konişmento gereğince yükü tesellüme salahiyetli kimseye yapılmış olmalıdır.. Taşıyanın konişmentodan doğan borçlarını ihlal etmesi onun konişmentodan doğacak sorumluluğuna neden olmaktadır ve konişmentodan doğan yükümlülük, kabz ve tesellümden doğan sorumluluğu kapsamaktadır. Yükün konişmentodan önce varma limanına ulaştığı, konişmentonun çalındığı ya da kaybolduğu hallerde, gönderilen konişmentoyu ibraz edemediğinden yükü teslim alamamakta, taşıyan da yükü teslim edememektedir. Bu durumda taşıyan, ya yükü konişmentosuz teslimden kaçınıp depolamayı tercih etmekte ya da uygulamada sıkça karşılaşıldığı gibi alacağı garanti mektubu veya banka garantisi karşılığında yükün konişmentosuz teslimini kabul etmektedir. Yükü teslim alamayan yasal konişmento hamili, konişmento doğruluğuna güvenmiş olması sebebiyle uğradığı bütün zararların tazminini taşıyandan talep edebilir. Taşıyanın konişmento ibraz edilmeksizin yaptığı teslimden dolayı sonucu meydana gelen zarardan tüm malvarlığı ile sorumludur. Taşıyan aynı zamanda donatan olup da, konişmento kaptan tarafından imza edilmiş ise bu halde de taşıyan bütün malvarlığı ile sınırsız olarak sorumludur.
Ceza Muhakemesinde tanık koruma

Gelişen yeni suçluluk durumları, organize şekilde işlenen suçlar ve terör suçlarıyla mücadele kapsamında, halen ceza muhakemesinde değerini koruyan tanık beyanı deliline sahip kişilerin yalnız bırakılmaması gerektiği gerçeği karşısında; Bu çalışmada, özellikle tehlike altında bulunan tanıklar bakımından tanık koruma hukukunun yoğun bir şekilde uygulandığı ülkelerin mevzuatı ve AİHM kararları göz önünde tutulmak suretiyle, ceza muhakemesinde tanığın ve tanık beyanı delilinin durumu, bu delilin sorunları, tanığın korunması gerekliliği, ceza muhakemesinde tanık koruma yöntemleri ile bu yöntemlerin sanık hakları ve bir kısım ceza muhakemesi ilkeleri karşısındaki sınırları ve menfaatlerin denge noktası belirlenmeye çalışılmaktadır. Bu kapsamda olmak üzere, 5726 sayılı Kanun Tanık Koruma Kanunu ile kabul edilen tanık koruma sisteminin, bu ilkeler ve AİHM içtihatları karşısında değerlendirilmesi, yaşanabilecek muhtemel sorunların tespiti ve önerilerin sunulması tezin önemli bir parçasını oluşturmaktadır.
Eser sözleşmesinde yüklenicinin eseri teslimden önceki sorumluluğu (bk m. 358)

Türk Borçlar Kanunu'nun 355 -371. maddeleri arasında düzenlenen eser sözleşmesi (1 Temmuz 2012'de yürürlüğe girecek olana 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nda 470 -486. maddeler arasında düzenlenmiştir), uygulama alanı oldukça geniş olan ve iş görme borcu doğuran rızai bir sözleşmedir. Eser sözleşmesinin kurulmasıyla yüklenici, iş sahibinin ödemeyi taahhüt ettiği ücret karşılığında bir eser meydana getirerek teslim etmeyi borçlanmaktadır. Yüklenicinin bu asli borcunu gereği gibi yerine getirebilmesi için işe zamanında başlayıp devam ediyor olması gerekir. Bu tez çalışmasında, yüklenicinin işe zamanında başlamaması ve sözleşmeye aykırı olarak işi geciktirmesi ya da eserin yüklenicinin kusuru sebebiyle ayıplı veya sözleşmeye aykırı olarak meydana getirileceğinin açıkça tahmin edilebilmesi durumunda iş sahibinin hangi haklara sahip olduğu, bu hakların kullanılabilmesi şartları ve hukuki sonuçları ayrıntılı olarak incelenmiştir. Bu tez çalışması üç bölümden ve bir sonuç kısmından oluşmaktadır. Birinci bölümde genel olarak eser sözleşmesi, eser kavramı, yüklenicinin eser sözleşmesinden doğan borçları ele alınmıştır. Bu bölümde öncelikle eser sözleşmesinin tanımı yapılmış, hukuki niteliği, unsurları, şekli ortaya konularak eser kavramı ve yüklenicinin işe zamanında başlama ve işi yürütme borcu üzerinde durulmuştur. İkinci bölümde Borçlar Kanunu md. 358 /I'de düzenlenen yüklenicinin işe zamanında başlamaması veya sözleşme hükümlerine aykırı olarak işi geciktirmesi ya da iş sahibine yüklenemeyecek bir sebeple ortaya çıkan gecikme yüzünden bütün tahminlere göre yüklenicinin işi kararlaştırılan zamanda bitiremeyeceğinin açıkça anlaşılması durumunda iş sahibinin teslim için belirlenen günü beklemeksizin sözleşmeden dönme hakkı ele alınmıştır. Bu bölümde, ifadan önce sözleşmeden dönme hakkı doğuran durumlar, sözleşmeden dönmenin şartları ve hukuki sonuçları incelenmiştir. Üçüncü bölümde ise, Borçlar Kanunu md. 358 /II'de düzenlenen eserin yüklenicinin kusuruyla ayıplı ya da sözleşmeye aykırı olarak meydana getirileceğinin daha imal aşamasında açıkça görülmesi durumunda, iş sahibinin şartların oluşmasıyla hasar ve masrafları yükleniciye ait olmak üzere, eserin onarımının ya da işe devamın bir üçüncü kişiye bırakılabilmesi üzerinde durulmuştur. Bu bağlamda BK. md 358/II hükmünün genel olarak hukuki niteliği incelenmiş ve bu hükmün uygulanabilme şartları ile hukuki sonuçları ortaya konulmuştur. Bu tez çalışması genel olarak araştırmanın belli başlı noktalarını ortaya koyan ve bazı önerilerde bulunan bir sonuç kısmıyla tamamlanmıştır.
İş sözleşmesinin sendikal nedenle feshi

Sendika özgürlüğü işçi ve işverenlerin çalışma hayatındaki ortak ekonomik hak ve menfaatlerini korumak ve gözetmek amacıyla serbestçe örgütlenme hakkını ifade eder. Anılan özgürlük kapsamında her şeyden önce bireyler sendika kurma, sendikaya üye olma ve sendikal faaliyette bulunma hakkına sahiptir. Diğer taraftan bireylerin sendikaya üye olmama, sendika üyeliğinden ayrılma hakkı da sendika özgürlüğü kapsamında değerlendirilmektedir. Ancak işçilerin sendika özgürlüğünün kendisine tanıdığı haklardan yararlanabilmesi için her türlü baskı ve tehditten uzak olmaları gerekir. Uygulamada sendika özgürlüğünü ihlal eden en önemli tehdit sendikal nedenle fesih şeklinde karşımıza çıkmaktadır. Sendikal nedenle fesih bir işçinin sendika kurması veya sendikaya üye olması ya da olmaması yahut sendikal faaliyette bulunması veyahut üye olduğu sendikadan ayrılması nedeniyle işten çıkarılmasıdır. İşten çıkarılma tehdidi altında işsiz kalma endişesi taşıyan işçiler ise sendika özgürlüğünden fiilen vazgeçmektedir. Bu nedenle işçilerin sendikal nedenle feshe karşı korunması zorunluluğu ortaya çıkmaktadır. Türk hukukunda sendikal nedenle fesih başta sendika özgürlüğünü güvence altına alan Anayasa'nın 51. maddesine ve Sendikalar Kanununun 22. maddesine aykırılık teşkil eder. Diğer taraftan Sendikalar Kanununun 30. maddesinde işyeri sendika temsilcilerinin iş sözleşmelerinin temsilcilik faaliyetleri nedeniyle feshine ilişkin özel düzenlemeye yer verilmiş, anılan kanunun 31. maddesinde ise işçilerin iş sözleşmelerinin sendika üyeliği veya sendikal faaliyetlerinden dolayı feshedilemeyeceği hükme bağlanmıştır. Söz konusu düzenlemeler gereğince hukukumuzda sendikal nedenle feshin tartışmasız olarak hukuka aykırı bir fesih türü olduğu ifade edilebilir. Nitekim sendikal nedenle fesih iş güvencesi kapsamındaki işçiler bakımından geçersiz fesih, iş güvencesi kapsamında olmayan işçiler bakımından kötü niyetli fesih veya haksız fesih teşkil eder. Sendikal nedenle fesih ayrıca Türk Ceza Kanununun 118. maddesi kapsamında sendikal hakların kullanılmasının engellenmesi suçu oluşturur ve hukuki yaptırımların yanı sıra cezai yaptırıma tabidir.
Uluslararası antlaşmaların iç hukuka etkisi

'Uluslararası Antlaşmaların İç Hukuka Etkisi' adlı araştırmamızda, 'uluslararası hukuk', 'uluslararası antlaşmalar', 'egemenlik', 'ulus devletler' ve 'T. C. Anayasa'sının konumuzla ilgili maddeleri' üzerine olan bilgiler üç bölüm olarak temellendirilmiştir. Çalışmamızın ilk bölümünde uluslararası hukuk kavramının ne ifade ettiği, uluslararası hukuk çerçevesinde uluslararası antlaşmaların işlevi açıklanmaya çalışılmıştır. Bunun için doktrindeki farklı görüş ve teorilerden de yararlanılmıştır. İkinci bölümde her yeni gün değişen global arena ve uluslararası hukuk etrafında, uluslararası hukuk ve antlaşmaların müeyyideleri ve iç hukuk sistemleri üzerinde bir araştırma yapılmıştır. Bu bağlamda uluslararası hukukun ana süjesi olan egemen devletler ve egemenlik kavramının tarihi seyri analiz edilmiştir. Üçüncü bölümde ise bir ulus devlet olarak Türkiye'nin uluslararası hukuk ve iç hukuk bağlamındaki kendi mevcut iç hukuk sistemindeki işlerliği ve en son güncel değişimlerle beraber ortaya çıkan iç hukuk sistemi analiz edilmeye çalışılmıştır. Sonuç bölümünde diğer üç bölümün genelindeki teori ve tespitlerden ortaya çıkan değerlendirmeler ve Türk iç hukuk sistemi hakkında son güncel değişiklikler araştırmamız çerçevesinde analiz edilmiştir.
Götürü tazminat

Zararın hesaplanması ve tazminatın belirlenmesine ilişkin genel esaslar çerçevesinde, zararın kapsamının net olarak tespit edilememesi ve hakime, tazminatı tamamen kaldırmaya kadar giden geniş bir takdir yetkisinin verilmesi nedeniyle, sözleşmenin ihlal edilmesi halinde malvarlığında rızası dışında bir eksilme meydana gelen alacaklının, bir tazminat ödemesine kavuşup kavuşamayacağı belirsizdir. O halde, taraflar, sözleşme özgürlüğü çerçevesinde borçlu tarafından sözleşmenin ihlal edilmesi halinde alacaklının malvarlığında meydana gelen eksilmenin giderilmesine yönelik olarak, borçlunun alacaklıya ödeyeceği tazminatı aralarında yapacakları bir anlaşma ile baştan belirleyebilirler. Bu noktada, zararın hesaplanması ve tazminatın belirlenmesi bakımından söz konusu olan belirsizliği gidermeye ve hakimin tazminatı kaldırmaya kadar giden geniş takdir yetkisini dışlamaya yönelik olarak götürü tazminat anlaşmaları devreye girer. Götürü tazminat, asıl borcun ihlal edilmesi halinde ödenmesi kararlaştırılan tazminat edimi olarak tanımlanmaktadır. Götürü tazminat, ortak özellikleri bulunmakla birlikte, götürü ücretten, cayma parasından, dönme cezasından, üçüncü kişinin fiilini üstlenmeden, kefaletten, şarta bağlı borçtan, seçimlik borçtan, seçimlik yetkiden, sorumsuzluk anlaşmasından, sulh sözleşmesinden, davayı kabulden, davadan feragatten ve borç tanımasından farklıdır. En önemlisi de götürü tazminat anlaşması, oldukça benzemekle birlikte, ceza koşulundan farklıdır. Bu nedenle, götürü tazminat anlaşması, genel hükümlere tabidir ve ceza koşuluna ilişkin kuralların kıyasen de olsa, götürü tazminata uygulanması mümkün değildir.
682 sayılı genel kolluk disiplin hükümleri hakkında kanun hükmünde kararname çerçevesinde meslekten çıkarma disiplin cezası

23 Ocak 2017 tarihinde yürürlüğe giren 682 sayılı Genel Kolluk Disiplin Hükümleri Hakkında Kanun Hükmünde Kararname (682 sayılı OHAL KHK'si) ile, Türkiye Cumhuriyetinde silahlı olarak genel kolluk görevi icra eden Emniyet, Jandarma ve Sahil Güvenlik teşkilatı personelinin tabi olacağı disiplin rejimi yeniden düzenlenmiştir. Bu kapsamda disiplin bakımından 27 Temmuz 2016 tarihli ve 668 sayılı Olağanüstü Hal Kapsamında Alınması Gereken Tedbirler ile Bazı Kurum ve Kuruluşlara Dair Düzenleme Yapılması Hakkında Kanun Hükmünde Kararname'nin (668 sayılı OHAL KHK'si) yürürlüğe girişine kadar 6413 sayılı Türk Silahlı Kuvvetleri Disiplin Kanunu'na tabi olan Jandarma ve Sahil Güvenlik personeli ile 23 Ocak 2017 tarihli 682 sayılı Genel Kolluk Disiplin Hükümleri Hakkında Kanun Hükmünde Kararname'ye kadar 3201 sayılı Emniyet Teşkilat Kanunu'na tabi olan Emniyet personelinin disiplin hükümleri, bir olağanüstü hal kanun hükmünde kararnamesi ile tek çatı altında toplanmıştır. Bu çatıya Emniyet, Jandarma ve Sahil Güvenlik Komutanlığı'nda çalışan ve 657 sayılı Devlet Memurları Kanunu'na tabi olan diğer personel de dahil edilmiştir. Bu çerçevede disiplin mevzuatına pek de alışılmadık biçimde giren 682 sayılı OHAL KHK'sinin henüz yeni bir düzenleme olması ve ilk defa uygulanıyor olması sebebiyle hazırlanan bu çalışmada, 682 sayılı OHAL KHK'sinde öngörülen disiplin cezaları arasında geniş şekilde düzenlenen ve uygulanan cezalardan biri olan meslekten çıkarma cezası, özel çalışma konusu olarak seçilmiştir. Söz konusu cezanın önceden çok benzer şekilde Emniyet Teşkilatı Disiplin Tüzüğü kapsamında ve 6413 sayılı Kanun uyarınca silahlı kuvvetlerden ayırma cezası adı altında uygulanması neticesi oluşan doktrinsel görüşlere değinilmeye çalışılmış ve yeri geldikçe bu kapsamda verilen ilgili yargı kararlarına temas edilmiştir. Çalışmada esas olarak meslekten çıkarma cezası incelenirken, adı geçen cezaya benzeyen silahlı kuvvetlerden ayırma cezası ve devlet memurluğundan çıkarma cezasıyla da yer yer kısa mukayeseler yapılmıştır.
Uluslararası sözleşmelerde deniz yolu ile eşya taşımada taşıyanın hukuki sorumluluğu

Deniz yoluyla uluslararası eşya taşımaları önce 1924 tarihli Lahey Kuralları'nda düzenlenmiştir. Bu sözleşmedeki eksiklikler, 1968 tarihli Lahey/Visby Kuralları ile giderilmeye çalışılmıştır. Ardından 1978 tarihli Hamburg Kuralları yürürlüğe konulmuştur. Rotterdam Kuralları ise 'Kısmen veya Tamamen Deniz Yoluyla Eşyanın Milletlerarası Taşınması Sözleşmelerine İlişkin Birleşmiş Milletler Sözleşmesi' adıyla 11 Aralık 2008 tarihinde Birleşmiş Milletler tarafından kabul edilmiştir. Sözleşme'nin amacı, günümüzün ticari ihtiyaçlarını karşılamakta yetersiz kalan, anılan deniz yoluyla uluslararası eşya taşıma sözleşmelerinin yerine geçmektir. Rotterdam Kuralları ile önceki sözleşmelerden farklı olarak, uygulamadaki ihtiyaçları karşılayan modern bir rejim getirilmiştir. Bu nedenle bu sözleşmede taşıyanın sorumluluğu ile ilgili olarak esaslı değişiklikler getirilmiştir. Rotterdam Kuralları'nda yer alan yeni hükümlere bakıldığında, taşıyanın sorumluluğunun artmış olduğu görülebilir. Her ne kadar taşıyana fazlaca sorumluluk yüklese de, kapıdan kapıya taşımaları kapsamına alması, elektronik taşıma senetleri ve karma taşımalarla ilgili olarak uluslararası alanda bir birlik sağlaması sebebiyle Rotterdam Kuralları önemli yenilikleri de beraberinde getirmiştir. Bu çalışmada Deniz yoluyla eşya taşımalarında yüklenicinin yükümlülüğü ve sorumluluğunun ortaya konulması, bu konuda uluslararası konferanslar sonucu akdedilmiş Lahey, Lahey/Visby, Hamburg ve Rotterdam Kuralları hükümlerinin karşılaştırılması, yüklenicinin yükümlülüğü ve sorumluluğuna ilişkin karşılaşılan sorunların irdelenmesi üzerinde durulmuştur.
Bulut bilişim sözleşmelerinin hukuki yapısı

Son zamanların gözde teknolojisi olan bulut bilişim her geçen gün hayatımızda daha çok yer kaplamakta ve bunun doğal bir sonucu olarak yeni hukuki ilişkilere ortam hazırlamaktadır. Bulut bilişim aracılığıyla her türlü hizmetin sunulabiliyor olması, söz konusu sözleşme ilişkilerinin sınıflandırılmasını zorlaştırmaktadır. Bulut bilişim sözleşmeleri kanunla düzenlenmedikleri için isimsiz sözleşmelerdir. Her ne kadar yeknesak bir edim borcundan söz edilemese de bulut servis sağlayıcıları verilerin işlenmesi, kullanıcılara donanım ve altyapı sağlanması ve düzenli bakımlarının yapılması borçlarını ifa ile yükümlüdür. Bir başka ifadeyle bulut bilişim sözleşmeleri, eser, vekalet ve lisans sözleşmelerine ilişkin borçlar barındırmaktadır. Biz de çalışmamızda bulut bilişim sözleşmelerinin sözleşme tipolojisindeki yerine ışık tutup, tarafların ifa ile yükümlü oldukları borçları ayrıntılı bir şekilde inceleyerek sözleşme ilişkisinin sona ermesini ve bu ilişkiye uygulanacak hukuku incelemiş bulunmaktayız.
Türkiye'de anayasa şikayeti

Türkiye'de anayasa şikayetinin Anayasa Mahkemesi'nin yorumu çerçevesinde ele alındığı çalışmamda mukayese ve değerlendirme açısından Almanya, Avusturya, İsviçre, İspanya ve Meksika'da uygulamada olan anayasa şikayeti/bireysel başvuru örnekleri incelenmiştir. Söz konusu ülkelerdeki bireysel başvuru kurumları incelendiğinde, bireysel başvuruya konu edilebilecek haklar açısından Meksika ve Almanya'nın kendi anayasalarında yer alan temel hakların dışında kalan hakları da içerecek şekilde kapsayıcı bir modele örnek oluşturdukları görülmektedir. İspanya modeli ise bireysel başvuruya konu yapılacak haklar ve bireysel başvuru yapma hakkına sahip olanlar açısından anayasa mahkemesinin içtihadıyla daha genişletici bir yaklaşımı öngörmektedir. Bireysel başvuru sistemine ilişkin mevzuatın uygulamada AYM tarafından ne şekilde yorumlandığı önem arz etmektedir. Özellikle bireysel başvuruya konu hakların neler olduğu, bireysel başvuruya konu işlemler ve bireysel başvuru hakkına sahip olanların mevzuatta sınırlı olarak düzenlenmesi, bireysel başvuru alanına ilişkin AYM'nin mevzuata ilişkin daraltıcı veya genişletici yorumlarını öne çıkarmaktadır. Bireysel başvuru sonucunda AYM geçici tedbir, kabul edilemezlik, idari ret, pilot dava, kötüye kullanım, düşme ve hakkın ihlali veya ihlal edilmediği kararları vermektedir. Bu tezde hakkın ihlali veya ihlal edilmediği kararları dışındaki kararlar bağlamında AYM'nin yorumu ele alınmıştır. Söz konusu kararların bireysel başvuru mevzuatının daraltıcı veya genişletici yorumlanması anlamında önemi büyüktür. Bu çerçevede Anayasa Mahkemesi'nin kararları, Türkiye'deki bireysel başvuru sisteminin sınırlılığın tartışılmasına yol açarak daha kapsayıcı bir modelin geliştirilmesine fırsat tanıyabilir.