turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Batılılaşma dönemi Kars'ın şehir dokusu ve resmi binalar

Tarihi geçmişşi Prehistorik döneme kadar uzanan Kars'ın kültür mirası adına çok zengin bir merkez olmuştur. Kars'taki maddi kültür mirası sadece Selçuklu, Beylikler Devri, Osmanlı dönemini değil, onlardan önceki Bizans, Roma, Hitit, Sümer v. b. dönemleri de kapsamaktadır. Bu güzide yerleşim yerinde en az yedi farklı maddi kültür katmanı tespit etmek mümkündür. Konumuz olan Batılılaşma Dönemi kent dokusu, yörenin 1877- 1878 (93 Harbi) Osmanlı-Rus Savaşından sonra Rus hakimiyetinde kaldığı dönemde kurulmuştur. Kafkasya'daki ve Baltık Cumhuriyetlerindeki ızgara planlı kent dokusuna sahip olan Kars'ta Batılılaşma döneminde inşa edilmiş sivil mimari örnekleri ve resmi binaları da Kafkas ve Baltık mimari özelliklerini yansıtmaktadır. Genellikle zemin üstü birinci kat olmak üzere iki katlı, dikdörtgen planlı ve simetrik düzende inşa edilmiş yapılar, peç sistemiyle, söveleri dışa taşkın dikdörtgen formlu pencereleriyle ve düzgün kesme taş işçilikleriyle dikkat çekerler. Bu dönem Kars kent merkezinde inşa edilmiş yapıların bir grubunu da, istanbul'da yoğun bir biçimde uygulanan, etkileri Anadolu'ya da uzanan Batı tarzı cephe düzeninin uygulanmış olduğu yapılar oluşturmaktadır. Neoklasik, Barok ve Eklektik üslupta düzenlenmiş cephelerde iyon ve korint başlıklı plastırlar ve gömme sütunlar, iç içe silmelerin oluşturduğu dalgalı kuşaklar, volüt biçimindeki dekoratif amaçlı uygulamalar, içleri naturalist bitki motifleriyle dekore edilmiş dikdörtgen panolar dikkat çekici ayrıntılardır. Genellikle caddeye bakan cephelerin itinayla düzenlendiği ve dekore edildiği diğer cephelerin sade bırakıldığı bu yapılarda arazinin mevcut durumuna göre uygulanmış plan düzeni söz konusudur. Sonuç olarak şunu diyebiliriz ki 19. yüzyılda Kars'ta inşa edilmiş sivil mimari örnekleri ve resmi binalarda Kafkas ve Baltık mimarisinin, Batıdan İstanbul'a, oradan da Anadolu'ya etki eden Avrupa mimari unsurlarının sentezinden oluşan bir inşa tarzı ve cephe düzeni söz konusudur.
Osmanlı döneminde hattat imzaları

Çalışmamızın konusunu, Osmanlı döneminde büyük bir gelişme gösteren hat sanatında hattat imzaları oluşturmaktadır. Başta Şeyh Hamdullah olmak üzere deha çapında birçok hat üstadının elinde şekillenen hat sanatı, bu dönemde büyük önem kazanmış ve estetik açıdan önemli bir düzeye yükselmiştir. Hat tarihi boyunca hattatlar eserlerinde, o eserin kime ait olduğunu gösteren çeşitli formlarda imzalar kullanmışlardır. Hatta her hattatın kendine özgü bir imza şekli oluşmuştur denilebilir. Bu imzalar, genellikle kolay okunabilen ve belli bir estetik özelliğe sahip imzalardır. Bazı imzalar satır halinde yazılmış olup bu imzalarda sadece hattatın adı kullanılmamış, kendi adı yanında hocasının adı, eserin yazıldığı yer, tarih veya durum da belirtilmiştir. Satır halindeki imzalarda dua içeren ifadelere yer verildiği gibi bu ifadelerin yanında hattatın tevazuunu belirten kelimelere rastlanmaktadır. Diğer bir imza çeşidi ise istifli imzalardır ki bunları, sadece hattatın ismini içeren imzalar ve girift kelimeler halinde kompoze edilen imzalar olmak üzere iki kısma ayırabiliriz. Bu tezde yüzlerce eser incelenerek, Osmanlı döneminde hattat imzalarının gelişim süreci, teknik ve estetik detayları ele alınmaya çalışılmıştır.
The study of the concept of the sacred hearth and Greek Goddess of the hearth and their association with the Prytaneion, its origins, and its development

Bu tez Yunan şehir devletlerinin en önemli şehir kurumlarından biri olan Prytaneion'unkökenleri ve gelişimi ile ilgili olarak kutsal ocak kavramı ile Yunan ocak tanrıçası olanHestia'yı incelemektedir. Tezde Prytaneion'un anlamı ve fonksiyonları yazılı kaynaklar ve yazıtlar uyarınca tanımlanmıştır. Bazı tanımlamış ve kazılmış örnekler hakkında da tezde bilgi verilmiştir. Prytaneion yapısı ile ilgili olarak büyük Miken saray ocaklarına ve Demir Çağına ait ev mimarisi örneklerine de Prytaneion yapısının muhtemel kült ve mimari kökenlerini incelemek için kısaca değinilmiştir.
Türk ve İslam Eserleri Müzesi'ndeki 1983 numaralı Firdevsi Şehnamesi minyatürleri

Türk ve İslam Eserleri Müzesindeki 1983 numaralı Firdevsi Şahnamesi eseri XVI. Yüzyılda istinsah edilmiştir. Osmanlının eline nasıl geçtiği bilinmeyen eser 16 Şubat 1329 tarihinde Hekimoğlu Ali Paşa Kütüphanesinden müzeye getirilmiştir. 42 x 28 cm ebadında siyah renk deri kaplı cildi bulunmaktadır. 722 yapraktan 6 sütun ve 25 satır şeklinde yazılmıştır. Eserin krem rengi aharlanmış yaprakları incedir. Birinci sayfada Hekimoğlu Ali Paşa'nın mührü yer alan eserde baştan iki sayfası da haşiyeli levhadır. Eserde 1 b, 2 a'daki takdim minyatürleri ile beraber 32 minyatür bulunmaktadır. Eserin XVI. Yüzyıl Timur üslubu ile yapılmış olan bu eserin Cildi, tezhipleri ve minyatürleriyle orijinal olarak ve fazla hasar görmemiş şekilde günümüze ulaşan yazma, aynı zamanda devrinin ustalıkla hazırlanmış örnekleri arasında yer almaktadır.
Tokat ilinde Geç Osmanlı Dönemi ve Erken Cumhuriyet Dönemi kamu yapıları

İLİNDE GEÇ OSMANLI DÖNEMİ VE ERKEN CUMHURİYET DÖNEMİ KAMU YAPILARIGeç Osmanlı Dönemi olarak adlandırılan ve bu dönemde yaygın olarak görülmeye başlanan hükümet konakları, belediye daireleri, askeri binalar, okullar, hapishaneler, hastaneler, postaneler, kışlalar vb. bu yeni yapı türlerini oluşturmaktadır. Bu yapılar Osmanlı'nın son yıllarında görülmesinin ardından Cumhuriyet Döneminde de uygulanmaya devam etmiştir. Yeni idare sistemleri ile paralel, ihtiyaçlar doğrultusunda yeni yönetim binaları, tren istasyon binaları, saat kuleleri gibi kamu yapıları da Osmanlı eyaletlerinde yayılarak, birçok kentte hızla inşa edilmiştir. En önemli amaç ise merkezden uzak olan kentlerin yönetiminin kolay hale getirilmesinin yanı sıra anıtsal mimarileri ile de devletin gücünün hala yerinde olduğunu kanıtlama çabalarını göstermektir. Tokat ilinde bulunan ve (1817-1960) yılları arasına tarihlenen kamu yapıları da bu amaç doğrultusunda inşa edilmiştir ve Geç Osmanlı Dönemi ve Erken Cumhuriyet Dönemi Mimarisinin taşradaki uygulamalarını yansıtmaktadır. Tez kapsamında ele alınan yapılar olan; Tokat Belediye Binası, Tokat Valilik Binası, Tokat Saat Kulesi, Yüksek Kahve, Niksar Hükümet Konağı, Niksar Taş Mektep, Pazar Eski Hükümet Konağı, Turhal Hükümet Binası, Turhal Tren İstasyon Binası, mimari yönden incelenerek, şehir içindeki konumları göz önünde bulundurularak şehrin gelişimine olan katkısı değerlendirilmiştir. İncelenen yapıların dışında, günümüze ulaşamayan kamu binaları ise yeterli doküman olmayışı sebebi ile inceleme dışında bırakılmıştır.
Isparta'da geç dönem Hıristiyan kiliseleri

Anadolu'nun antik kültürle biçimlendiği ilk yüzyıllarda adına sıklıkla rastlanılan St. Paul'un ilk vaazını verdiği yer olarak kabul edilen Antioch Pisidia'nın ve dolayısıyla Isparta'nın Hıristiyanlık tarihinde önemli bir yere sahip olduğunu söylemek neredeyse bir gelenek halini almıştır. Isparta'da Hıristiyanlığın erken dönemlerinden, özellikle IV. yüzyıldan günümüze kadar çok sayıda kilise inşa edilmiş ancak bunların çok azı günümüze sağlam ulaşabilmiştir. Mevcut kiliselerin birçoğu erken dönemlere tarihlendirilen ve günümüze zemin seviyesinde kalıntıları ulaşan yapılar olmakla birlikte; ayakta kalabilen kiliseler XVIII. ve XIX. yüzyıllara tarihlendirilen yapılardır. Osmanlı Dönemi'nde 'Gayrimüslim' olarak adlandırılan farklı inançtan kimselerin ibadet mekanlarına yönelik olarak geliştirilen kurallarla biçimlenen bu yapılar strüktürel açıdan Geç Antik Çağ veya Erken Hıristiyanlık bazilikalarına atıfta bulunmaları bakımından ilgi çekici özellikler sergilemektedirler. Yörede Erken Hıristiyan ve Bizans dönemlerine tarihlendirilen bazilikal planlı kiliselerin çalışmamızın katalog bölümünde incelediğimiz kiliselerle benzer plan kurgusuna sahip olması, erken dönemlerden günümüze kadar bazilikal planın yaygın bir şekilde kullanıldığını göstermektedir. Ancak söz konusu plan kurgusu Osmanlı döneminde kiliselerin tamiri ve inşasında uygulanan kısıtlamalar doğrultusunda şekillendiğinden bazı mimari birimlerde, süsleme programlarında ya da mekansal hacimlerde farklılıklar gösterebilmektedir. Çoğu XIX. yüzyıla tarihlenen bu yapılar dikkatli incelendiğinde Erken Hıristiyan mimarisinde hatta Roma Forum programında sıklıkla kullanılan Bazilikal planın bir gelenek halinde XX. yüzyıla kadar popülerliğini koruduğunu, Geç Antik dönem mimarlığına veya işçiliğine duyulan ilginin taklit yoluyla, belki de imkanlar dahilinde, ifade edilmeye çalışıldığını düşündürmektedir.
Süleymaniye Darülhadisi: XVI-XVII. asırlar

964/1556- 1557 tarihinde tamamlanıp faaliyete geçen Süleymaniye Darülhadisi, Kanuni Sultan Süleyman tarafından Mimar Sinan'a yaptırılan Süleymaniye Külliyesi bünyesinde yer almaktadır. Darülhadis, Süleymaniye Camii'nin kıble tarafında Kanuni Sultan Süleyman ve Hürrem Sultan'a ait türbelerin önünde bulunan dershane ile caminin güney-doğusundaki talebe hücreleri binalarından oluşmaktadır. II. Murat devrinden Kanuni Sultan Süleyman'a kadar Edirne Darülhadis Medresesi, Kanuni'den itibaren de Süleymaniye Darülhadisi Osmanlı Devleti'nin en yüksek kadrolu medresesi sayılmıştır. Süleymaniye Darülhadisi'nde 1 müderris, 1 muid, 15 öğrenci, 1 bevvab, 1 ferraş, 1 kennas-ı hela ve 1 siraci olmak üzere toplam 21 kişilik personel bulunmaktaydı. Vakfiyeye göre bunlardan müderris'e 50, muid'e 5, öğrenciler ile diğer görevlilerden her birine 2'şer akçe yevmiye verilecekti. Müderrisler dışındaki personel yevmiyeleri asırlarca hiç değişmemesine rağmen, müderris yevmiyelerinde bazı dönemlerde farklı uygulamalar bulunmaktadır. Darülhadis müderrislerinin görev süreleri de farklı olup en yaygın olanı 1 yıl civarıdır. Kurulduğu yıllardan itibaren 997/ 1589 tarihine kadar Sülemaniye Darülhadisi'ne öncelikle ma'zul mevleviyet kadıları veya kadıaskerler atanmasına rağmen bunlardan bazılarının hadis dersini vermeye ehil olmaması sebebiyle zamanla buraya sadece müderrisler atanmıştır. Ağırlıklı olarak okutulan kitaplar dışında, Süleymaniye Darülhadisi ve Süleymaniye Evvel, Sani, Salis ve Rabi' medreselerindeki eğitim-öğretim plan ve programı hemem hemen aynıdır. Salı, Perşembe ve Cuma dışındaki günlerde eğitim-öğretime devam edilen Darülhadis'te Sahih-i Buhari, Sahih-i Müslim, Mesabihu's-sünne ve Meşariku'l-envar gibi hadisle ilgili eserler ile bunların bazı şerhleri okutulmuştur. Bu çalışmada, Osmanlı eğitim sisteminin zirvesinde yer alan bir kurum binası, eğitim-öğretimi, ekonomik durumu ve personeliyle birlikte farklı yönleriyle incelenmiş ve gün yüzüne çıkarılmıştır.
Nezaket Ekici'nin performansları çerçevesinde performatif çifte-yabancılaşma

Bir figür olarak göçmen, görsel kültür araştırmalarının üzerinde en meşgul olduğu imge biçimlerinden biridir. Aidiyetsizlikle hemhal olmuş göçmen, bulunduğu yerin ritüel ve davranış biçimlerine uymayan ve bu uyumsuzluk haline istinaden anlaşılmaz, anlaşılmazlığına içkin bir biçimde de tekinsiz, ayrıksı bir figür olarak sinema, edebiyat, şiir, gazete ve dergi gibi imge üreten mecralarda görüntü ve ses göstergelerinin ilişiğinde temsile yerleşmiştir. Bu figür, salt vardığı coğrafyada yabancı değildir aynı zamanda ayrıldığı coğrafyaya yabancılaşmıştır. Göçmenin aidiyeti ikiye bölünmüştür, fakat öte yandan böyle bir aidiyet söz konusu da değildir. Aidiyet şayet kimlik anlamıyla kültür, gelenek ve dil altında, bir yere ve o yerdeki bedenlere dair bir bağ taşıma duygusuysa, bu duygunun yarısının başka bir yere ve başka bedenlere aktarılması, aidiyetin mutlak zeminini sarsmaktadır. Kimliği üreten toplum mühendisliğinin ve iktidar mekanizmasının inşa ettiği ben ve öteki göçmen bedende birlikte hüküm sürmektedir. Göçmen ikili aidiyetinin dolaylarında, bir ben ve bir öteki olarak, kimliğinin bir yarısını diğer yarısına tercüme etmektedir. Nezaket Ekici, göçmen bir sanatçı olarak öznelliğini ikiye bölen çift kimliğinin kültürel formları arasındaki gel-gitli durumu performans sanatına nakşetmiştir. Ekici'nin sanatındaki göçmen figür, ayrıksılığı parlatılan bir figür değildir, bilakis kimliğin her detayında bu ayrıksılığının kültürel inşasını sorgulamakta, ben ve ötekini temas ettirmeye çalışmaktadır. Ekici için ait olmama durumu tezat bir imgelemle evrensellik şiarına dönüşmüştür. Öznelliği bir yere ait değilse, sanatında onu her yere ait kılabilme olasılığını sahiplenmeye girişmiştir. Sanatçının bedeni, bu arzuyla bir yere, bir inanca ya da bir kültüre değil tüm kültürlere, dillere ve inanç sistemlerine açılmaktadır. Sanatındaki göçmen beden, aidiyetsizliği evrenselliğe tahvil etme istenci ile tezahür etmektedir. Bu minvalde, bu çalışmada Nezaket Ekici'nin performans sanatındaki göçmen figürden hareketle, kimliğin yapısall bileşenlerini yeniden üretmek yerine kimliğin kültürel ve politik inşasından sıyrılan, alternatif bir aidiyet/aidiyetsizlik modelinin izi sürülmeye çalışılmaktadır.
Ayvalık evlerinde süsleme

Dönemin refahını ve sosyo-kültürel ortamını gözler önüne seren Ayvalık'ın geleneksel konutları, 19. yüzyıl ile 20. yüzyıl başlarına tarihlendirilmiştir. Bölgede yoğunlukta olan Rum nüfusun ortaya koyduğu bu yapıların önemli bir kısmı günümüze ulaşabilmiştir. Çalışma konumuz olan Ayvalık konutlarındaki süslemeler ile yapılardaki zengin çeşitlilik aktarılmaya çalışılmıştır. Daha önceki yayınlarda Ayvalık konutları ile ilgili önemli bilgiler sunulsa da bu yapıların süsleme programı üstün körü aktarılmıştır. Tez çalışmamızdaki amaç bugüne kadar çeşitli araştırmalara konu olmuş Ayvalık konutlarındaki süslemelerin incelenip değerlendirilmesidir. Bölgede yürüttüğümüz arazi çalışmaları, özgün mimari özelliklerini koruyabilmiş konutlar üzerinde yoğunlaşmıştır. Ayvalık'ta incelediğimiz toplamda 48 konutun detaylı dış süsleme analizi, çizimi ve değerlendirilmesi yapılarak, tespit ettiğimiz süsleme unsurlarının önceki devrin tüm sanat dallarındaki benzer veya tamamıyla aynı olan örneklerinin incelenmesiyle yakın kültür alışverişi ve etkileşimleri tespit edilerek çalışmamız sonlanmıştır.
T. C. Başbakanlık Osmanlı Arşivi'nde Türk Dönemi Bergama Yapıları

Tarihte birçok zaman şehir merkezi konumunda bulunan Bergama şu an İzmir ilinin kuzeyde Balıkesir ve doğuda Manisa ile sınırı bulunan bir ilçesidir. Sanat Tarihi alanı açısından incelendiğinde birçok veride olduğu gibi Bergama hakkındaki çalışmalarda da arşiv kayıtlarına yeterince yer verilmediği görülmüştür. Bergama tarihinin M. Ö. III. yy.'a kadar dayandığı düşünülen, köklü, eski yerleşim yerlerinden biri olarak tarihe ışık tutması açısından çok önemli yerleşim yerleri arasındadır. Birçok medeniyete ev sahipliği yapmış olan Bergama yerleşkesinin, inceleyeceğimiz alanı olan Osmanlı Dönemi 1337 tarihinde başlamıştır. Osmanlı Devleti, bünyesine aldığı birçok kentte olduğu gibi Bergama'da da birçok eser bırakmış ancak her eser günümüze ulaşmamıştır. Bu bağlamda ulaşmak istediğimiz arşiv kayıtlarında ismi geçse de hakkında herhangi bir bilgiye ulaşmakta zorluk çektiğimiz yahut ulaşamadığımız eser çoğunluktadır. Bazı eserlerin arşiv kayıtları özet nüshalarında da isimleri verilmemiş, kayıtlı belgelerden ulaşılmaya çalışılmıştır. Bergama voyvodalarından Arapoğulları ve Karaosmanoğulları aileleri Bergama'nın iskan edilmesi konusunda önemli adımlar atmış, Osmanlı devri eserlerinin kazandırılmasında büyük katkıda bulunmuşlardır. Bergama'da Osmanlı Dönemi eserlerinin aydınlatılması açısından arşiv kayıtlarının öneminin büyük olduğunu düşünerek çalışmaya bu yönde başlamaya karar verilmiştir.
Mimarinin tarihi ferman üzerinden okunması: hoşgörü başkenti nikomedia ve rota üzerindeki taşınmaz kültür varlıklarının incelenmesi

M. S. 311 yılında Nikomedia'da ilan edilen 'Hoşgörü Fermanı' dinler arası hoşgörünün başlangıcı olarak kabul edilmektedir. Fermanla birlikte Hristiyanlara olan zulüm artık son bulmuş ve Hristiyanlar ibadethaneler kurarak özgürce dinlerini yaşamaya başlamışlardır. Daha sonra ferman, Hristiyanlık için önemli bir kent olan Nikea'ya iletilmiştir. 126 km olan bu güzergah günümüzde Hoşgörü Yolu olarak adlandırılmaktadır. Çalışmada Hoşgörü Fermanının ne olduğu anlatılmış, bildirgenin Nikomedia'dan Nikea'ya iletirken muhtemel gittiği güzergah üzerindeki taşınmaz kültür varlıkları sanat tarihi disiplinine bağlı kalınarak incelenmiştir. Çalışmamız kapsamında güzergah üzerinde 10 adet taşınmaz kültür varlığı tespit edilmiştir. Rota üzerinde tespiti yapılan 10 yapıdan 5'i doğrudan Antik döneme ait yapılardır. Pertev Mehmet Paşa Külliyesi klasik Osmanlı dönemine, Servetiye Karşı Köyü Taş Camii ve Bahçecik Amerikan Koleji geç Osmanlı dönemine tarihlenmektedir. Pertev Mehmet Paşa Külliyesi kendi içerisinde 4 bağımsız yapıdan meydana gelmektedir. İznik Ayasofyası ve İznik Kent Surları ise Antik Dönemde inşasına başlanmış olup, Bizans, Selçuklu ve Osmanlı Dönemlerinde çeşitli onarım ve ilavelerle her döneme mal olmuş yapılardır. Eserlerin bütününü incelediğimizde yapılarda kullanılan genel malzeme taş ve tuğladır. Ahşap malzeme iç mekan unsurları dışında görülmemektedir. Süsleme yoğunluğu ise ancak Klasik Osmanlı Mimari eseri olan Pertev Paşa Camii'nde karşımıza çıkmaktadır. Tüm bu kültür varlıklarının sahip oldukları dönem farklılıkları, güzergahı üzerinde yer aldığı Hoşgörü Yolu'na kozmopolit bir hava katmıştır.
Kırım Hanlığı ve çöküş sebepleri

Cengiz Han oğlu Cuci'nin oğlu Batu Han, Hazar Denizi ve Karadeniz'in kuzeyinde Miladi 13. yüzyıl ortalarında Altınordu Devletini kurdu. Onun 1255 yılında ölümü üzerine kardeşi Burka, Han oldu. Daha önce müslüman olmuştu, müslümanlığını ilan etti ve Bereke adını aldı. Türkistanlı Emir Timur son Altınordu Hanı Toktamış'ı 1396 da yenince, bu devlet parçalandı ve yerinde Kazan, Kasım, Astrahan, Kırım Hanlıkları kuruldu. Bölgede, Altınordu'nun halefi olarak, Kırım Hanlığı Hacı Gıray tarafından 1443 yılında kuruldu. Osmanlı Donanması 1475 yılında Kırım kıyılarını Cenevizlilerden aldı. Osmanlı Sultanı Birinci Selim, Kırım Hanı ve ileri gelenlerini, Kırım'da Osmanlı Sancağı çekilmesi ve hutbenin Osmanlı Halifesi adına okunması konusunda ikna etti. Kırım atlıları, Yüce Osmanlı Devleti'ne hemen bütün savaşlarında hizmet ettiler; Sinan Paşa'nın 1595 yılındaki hatası sebebiyle Akıncı Ocağı neredeyse yok olma durumuna gelince, bilhassa bu tarihten sonra, akıncılık görevini üstlenerek büyük hizmetlerde bulundular. Sultan Selim'in buyruğu uyarınca, Kırımlılar Rusya içlerine sürekli akınlarda bulunup onların güneye inmesini önlediler. Rusların ve Lehlilerin, Kırım Hanlığına vergi öder durumları oldu. Fakat Hanlık on yedinci ve on sekizinci yüzyıllarda güçten düştü; 1774 Küçük Kaynarca Andlaşmasıyla Osmanlı Devleti'nden koparıldı, bağımsız yapıldı ve 1783 yılında Rus Ordusu tarafından işgal edildi.
Hattat Bakkal Arif Efendi sanatı, hayatı ve eserleri

Tezimiz, 1830 yılında Filibe doğan ve 1877- 1878 Osmanlı-Rus savaşının neticesinde İstanbul'a göç etmek zorunda kalan Bakkal Arif Efendi'nin hayatı, sanatı, eserleri ve talebeleri hakkındadır. Filibe'de iken hat sanatında icazet sahibi olmasına rağmen, İstanbul'a göç ettikten sonra devrin büyük Üstadı ve hat sanatında mektep sahibi olan Şevki Efendi'ye talebe olmuş ve ikinci kez icazet almıştır. Şevki Efendi'ye talebe olduktan hat sanatında oldukça ilerleyen ve devrin sayılı hattatları arasına giren Bakkal Arif Efendi'nin eserleri daha ziyade kullanım yerlerine göre verilmeye ve değerlendirilmeye çalışılmıştır. Çalışmamızda Bakkal Arif Efendi'nin tespit edilen talebeleri, tanınmışlıklarına ve sanattaki kudretlerine göre verilmeye çalışılmıştır. Hat sanatına hem yazdığı eserler hem de yetiştirmiş olduğu talebelerle hizmet etmiş, yazıya aşık bir hattattır.
Gençler, dervişler, şiirler: Topkapı Sarayı Hazinesi H. 2158 numaralı albüm

Bu tez Topkapı Sarayı Müzesi Kütüphanesi'nden H. 2158 numaralı albümü ele alır. Ele aldığı murakkanın yaprakları arasındaki ilişkiye biçim ve içerik açısından odaklanarak albümü derleyen vassalın tasarım ilkelerini saptar. Ayrıca bilimsel literatürde ve müze kataloglarında yer alan benzer imgelerle karşılaştırarak albümde bulunan imgelerin üslup özelliklerini ortaya koyar. Güzel yazı örneklerini çözümleyerek şiirlerin içeriğini ve kimlere ait olduğunu belirler, imgelerle olan ilişkilerini saptar. 18. Yüzyıl Osmanlı murakka yapımcılığına örnek teşkil eden 64 yapraklı bu albüm, 34 imge ve 27 güzel yazı örneği içerir. Boyalı resim ve hafifçe renklendirilmiş kalem-i siyahi imgelerin biri hariç tümü 16. yüzyıl Safevi dönemi resim üslubunu yansıtır; bu imgelerin çoğunu genç ve derviş tasvirleri oluşturur. Güzel yazı örneklerini ise ta'lik hatla yazılmış Farsça, Türkçe ve Arapça şiirler oluşturur; bu şiirler genellikle Fars edebiyatının bilinen eserlerinden alınmıştır ve genellikle öğüt verici niteliktedir. Son olarak, vassal albümü düzenlerken karşılıklı sayfalardaki kıtaların tematik olduğu kadar biçimsel uyumunu da gözetmiştir.
Bursa'daki tabhaneli camiler

Osmanlı mparatorlugu'nun temellerinin atıldıgı kent olan Bursa, çok sayıda dini ve sivil mimarlık örnegini bünyesinde barındıran bir müze-kent niteligindedir. Kentteki yapılar arasında, çok sayıda Tabhaneli Cami de bulunmaktadır. Osmanlı Devleti'nin kurulusunda ve sosyal yasamın örgütlenmesinde önemli bir rol üstlenen gezgin dervisler ve ahiler için insaettirildikleri bilinen bu yapılar, Orta Asya'dan beri Türk mimarisinde hemen hemen tüm yapı türlerinde sevilerek kullanılan dört eyvanlı semadan dogmustur. Bursa'daki tabhaneli camiler yapıdan yapıya degisen plan uygulamaları ile kendi içinde bir gelisim çizgisi izleyerek, XIV. yüzyıldan XVI. yüzyıl ortalarına kadar süren bir devre içinde insa edilmislerdir. badet dısında degisik amaçlar için insa edilen yapılar, hizmet ettikleri kurum ve kisilere ihtiyaç kalmayınca, tamamen cami islevini almıslardır. Bu baglamda yapılarda bazı mimari detaylarda kayıplar meydana gelmistir. Kubbedekiaydınlatma feneri, avludaki havuz, ibadet mekanı ve avlu arasındaki kot farkı gibi bazı karakteristik detaylar yok olmustur. Farklı amaçlar için tasarlanmıs ve içinde ibadetedilmeyen tabhane mekanları da artık birer ibadet mekanı fonksiyonu kazanmıstır. Bu çalısmada amaç, daha önce yapılan çalısmaları tekrarlamaktan çok Bursa'da yer alan XIV-XV. yüzyıla tarihlenen tabhaneli camileri her bakımdan inceleyerek bu eserleri tekrar gözden geçirmek ve bu tip yapılar içinde genel bir sınıflama yapmaktır. Arastırmamızailk olarak bölgedeki eserleri saptayarak basladık. nceledigimiz yapılarla ilgili 62 sekilçizilmistir, 370 fotograf kullanılmıstır.
Kelkit yöresine ait zili teknikli düzdokuma yaygılardan örnekler

İki veya daha çok iplik gurubunun çeşitli düzenlerde, birbirinin arasından geçerek birbiriyle kenetlenmesine dokuma denir. Dokumacılığın M. Ö. 3701 3000 yılları arasında Mısır ya da M. Ö. 3000 yılında Asya'da başladığını iddia eden farklı görüşler vardır. Günümüze ulaşan kilim tekniği ile dokunmuş en eski parça Firavunlar Mısırı'nın 18. Hanedanı dönemine aittir. Bilinen bulunmuş en eski düğümlü el halısı Altay Dağları'nın Pazırık vadisindeki 5 numaralı Hun kurganında bulunmuştur. Türkler Orta Asya'da yaşadıkları dönemlerdeki inançları olan Göktanrı, Budizm ve Şamanizm etkileriyle gelişen sanat ve kültür anlayışlarını İslamiyet'le birleştirerek yüksek bir sanat anlayışına ulaştılar. Anadolu Selçuklu Dönemi'nde Türk Dokuma Sanatı, en parlak dönemlerinden birini yaşamıştır. Beylikler ve Osmanlı dönemlerinde de bu sanat önemini sürdürmüştür. Kelkit Yöresinde Dokunan Zili Teknikli Dokumalar, geçmişş kültür ve inançların izlerini taşıyan motif kompozisyonu açısından büyük öneme sahiptir. Kelkit yöresinde dokunan zili teknikli, düz dokum yer yaygıları, çalışmamızın ana problemini oluşturmaktadır. Çalışmamız 3 ana bölümden oluşmaktadır: Birinci bölüm'de konunun tanımı, sınırlılıkları, materyal, yöntem ve literatür verilmiştir. İkinci bölüm'de dokumanın tarihçesi, dokuma, düz dokuma yaygı çeşitleri ve tekniği, dokumada kullanılan malzemeler ve nebati boyalar, baya hammaddeleri ve mordanlama aktarılmıştır. Üçüncü bölüm'de Kelkit'in tarihçesi, Kelkit yöresine ait zili dokumaların özellikleri ve zili tekniğinde dokumalar anlatılmaktadır.