turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Tonsillofarenjitli çocuk hastaların irdelenmesi

Pediatrik popülasyonda morbiditeye sebep olan patolojiler arasında ilk sırada enfeksiyon hastalıkları gelmektedir. Üst solunum yolu enfeksiyonları arasında en sık karşılaşılan tablo akut tonsillofarenjittir. Üç yaş altındaki tonsillofarenjitlerin büyük çoğunluğu virüslere bağlıdır. A grubu beta hemolitik streptokoklar akut tonsillofarenjite sebep olan ve tonsillofarenjit etkeni olarak virüslerden sonra en sık karşılaşılan mikroorganizmalardır, 5-15 yaş grubunda görülen tüm bakteriyel tonsillofarenjitlerin %40-50'sini oluşturur. Özellikle 5-15 yaş arası okul çocuklarının akut tonsillofarenjitinde, AGBHS %30- 37 oranında etken iken bu oran 5 yaş altında %5-10'a düşer. AGBHS sadece insanda enfeksiyon yapar ve hasta olan kişiden damlacık yolu ile bulaşır. AGBHS tanısında boğaz kültürü altın standarttır. Eğer klinik olarak AGBHS düşünülen bir olguda hızlı test pozitifse boğaz kültürü istenmez. Eğer hızlı test negatif kalırsa boğaz kültürü alınmalı ve sonucu beklenmelidir. Difteri, tularemi ve Vincent Anjini gibi nadir görülen hastalıkların dışında antibiyotik tedavisinin gerekli olduğu bakteriyel tonsillofarenjitlerde en sık etken AGBHS olduğu için tanıda asıl amaç AGBHS tonsillofarenjitlerinin saptanmasıdır. Bu amaçla McIsaac ve Centor'un yapmış olduğu klinik çalışmalar doğrultusunda streptokoksik tonsillofarenjiti öngörmek için bazı klinik skorlama sistemleri geliştirilmiştir. AGBHS tonsillofarenjitlerinin tedavisinin başarısız olması halinde, akut eklem romatizması ve glomerülonefrit gibi ciddi sorunlarla karşılaşılabilmektedir. Bu çalışmada 5-15 yaş grubu çocuklarda, AGBHS tonsillofarenjit oranı %22 olarak bulundu. AGBHS tonsillofarenjiti tanısı alan hastalarda oral penisilin (10 gün) veya depo penisilin reçete edilmelidir. Alerjisi olanlarda ise makrolid grubu antibiyotikler tercih edilen ajanlar olup, eritromisin 10 gün süre ile ya da azitromisin 5 gün süre ile kullanılmalıdır. Tedaviye 9 gün içerisinde başlanması akut romatizmal ateş gelişmesini önler. Literatür ışığında 3 yaş üzeri semptomatoloji ve fizik muayene bulguları bakteriyel enfeksiyonla uyumlu tonsillofarenjitlerde, kültür testi uygulanıp sonucu beklenerek antibiyoterapiye karar verilmesi gerektiği sonucuna varılmıştır.
6-8 yaş çocukları için piyano başlangıç aşamasında öğrenmeyi hızlandırıcı ve pekiştirici görsel egzersizler

Bu araştırmada, 6-8 yaş çocukları için piyano başlangıç aşamasında öğrenmeyi etkili kılacak görsel araçlar yaratılmış ve geliştirilmiştir. Görsel araçlar geliştirilirken, mevcut piyano eğitimi başlangıç aşamasında kullanılan on dört farklı başlangıç metodu içerik açısından incelenmiş ve söz konusu metotlarda egzersizlere ne derece yer verildiği saptanmıştır. Bu saptanmalar doğrultusunda piyano eğitiminin en önemli boyutlarından biri sayılabilecek başlangıç aşamasında, görsel egzersizlerin yokluğunun büyük bir boşluk oluşturduğu gözlenmiştir. Görsel egzersizlerin geliştirilmesinde 6-8 yaş çocuklarının bedensel, zihinsel, psikolojik ve sosyal gelişimleri göz önünde bulundurulmuştur. Geliştirilen egzersizler bu yaş grubu çocuklarına kısmen uygulanmış, çocukların ilgisini çektiği, öğrenmelerini hızlandırdığı ve öğrendiklerini pekiştirdiği gözlenmiştir. Araştırma sonuçlan ve geliştirilen görsel egzersizlerin piyano eğitiminin niteliğini yükseltme yolunda yapılacak çalışmalara katkı sağlayacağı kabul edilmektedir. Belirlenen konuda yapılmış ilk araştırmalardan olmasının ise, araştırmanın önemini daha da arttırdığına inanılmaktadır.
Konya ilinde Selçuk Üniversitesi Tıp Fakültesine başvuran 1-5 yaş grubu çocuklarda protein-enerji malnütrisyonunun risk faktörleri

Konya ilinde Selçuk Üniversitesi Tıp Fakültesi'ne başvuran 1-5 yaş grubu çocuklarda protein enerji malnutrisyonunun risk faktörleriDr. SeralNavdarÇocuk Sağlığı ve Hastalıkları Anabilim DalıTIPTA UZMANLIK TEZİ / Konya, 2015 Amaç: Protein enerji malnütrisyonu, çocukluk çağında, özellikle okul öncesi dönemde yetersiz ve dengesiz beslenme sonucu ortaya çıkan önemli bir sağlık sorunudur. Malnütrisyon öncelikle büyüme ve gelişmenin yoğun ve hızlı bir biçimde gerçekleştiği 1-5 yaş grubu çocukları daha fazla etkilemektedir. Çalışmamızda 1-5 yaş grubu çocuklarda protein enerji malnütrisyonunun risk faktörlerinin araştırılması amaçlanmıştır. Yöntem: Çalışmaya, Selçuk Üniversitesi Tıp Fakültesi Çocuk Gastroenteroloji, Hepatoloji ve Beslenme Polikliniği'ne 1 Ocak 2013 1 Ocak 2015 tarihleri arasında başvuran çocuklar alındı. Waterlow ve/veya Gomez malnütrisyon sınıflamalarından herhangi birine göre protein enerji malnütrisyonu tanısı alanlar araştırma grubunu (215 çocuk), her iki değerlendirme yöntemine göre normal saptanan çocuklar ise kontrol grubunu (220 çocuk) oluşturdu. Aynı araştırmacı tarafından, tüm çocukların ailelerine yüz yüze görüşme tekniği ile 51 soruluk anket uygulandı. Ankette ailelerin sosyodemografik ve sosyoekonomik özellikleri, beslenme konusundaki bilgileri, çocuğun beslenme özellikleri, ailelerin ve çocukların besleme tarzı sorgulandı. Araştırma ve kontrol grubundaki çocuklar arasında malnütrisyona yol açabilecek etkenler karşılaştırıldı. Çalışmamızda istatistiksel analizler için Statistical Package for Social Sciences for Windows 18.0 programı kullanıldı. Testlerin tümünde anlamlılık sınırı olarak p<0. 05 kabul edildi. Bulgular: Araştırma grubundaki 215 çocuğun 100'ü (%46.5) erkek ve 115'i (%53.5) kız; kontrol grubundaki 220 çocuğun 122'si (%55.5) erkek, 98'i (%44.5) kız idi (P>0,05). Her iki gruptaki ailelerin çekirdek-büyük aile olma yüzdeleri, anne-baba yaşları ile BMI'leri, yaşanan bölgeler, ailede kronik hastalık öyküleri, evde yaşayan kişi sayıları, aynı odada yatan ortalama kişi sayıları, kardeş sayıları, kardeş gelişim düzeyleri, annenin hamile kalma yaşları, doğum sayıları, gebelik durumları, düşük-ölü doğum sayıları, anne sütü alma süreleri, ek gıdaya geçiş zamanları, anne, baba ve çocuğun medya ile geçirdiği süre benzer bulundu. Kontrol grubunda ailelerin öğrenim düzeyleri, çalıştıkları meslekler, ekonomik durumu araştırma grubuna göre daha iyiydi (P=0,001). Çalışmamızda annelerin yemek yedirme tarzı, çocuğa yaklaşımı ve çocukların beslenme alışkanlıkları doğru ve düzenli olduğunda malnütrisyon riskinin azaldığı görüldü (P=0,001). Sonuç: Konya ilinde malnütrisyona etki eden en önemli faktörler annelerin tamamlayıcı beslenme döneminde yaptıkları teknik hatalar ve sosyoekonomik özelliklerle ilgilidir. Hekimlerin annelere çocuk beslemesi konusunda eğitim vermeleri malnütrisyon gelişme riskini azaltabilir.
Çocukluk çağında kanser tedavisi almış ergenlerin sağlıklı yaşam biçimi davranışları ve etkileyen faktörlerin belirlenmesi

Amaç: Çocukluk çağında kanser tedavisi almış ergenlerin sağlıklı yaşam biçimi davranışları ve etkileyen faktörlerin belirlenmesi amacıyla yapılmıştır. Yöntem: Araştırma evrenini, Şişli Hamidiye Etfal Eğitim ve Araştırma Hastanesinde tedavi görmüş, tedavisi tamamlanmış ve üzerinden en az 2 yıl geçmişş, 10-19 yaş arası ergenler oluşturmuştur. Örneklem kriterlerine uyan ve gönüllü olarak araştırmaya katılmayı kabul eden 116 kişi araştırmaya dahil edilmiştir. Araştırma verilerinin toplanmasında ergenlerin sosyodemografik özelliklerini içeren 'Kişisel Bilgi Formu' ve 'Sağlıklı Yasam Biçimi Davranışları Ölçeği II' kullanılmıştır. Ölçek, Walker, Sechnist ve Pender tarafından geliştirilmiş ve Bahar ve arkadaşları tarafından geçerlik-güvenirlik çalışması yapılmıştır. Ölçeğin cronbach alpha katsayısı.92'dir. Verilerin değerlendirilmesinde iki ortalama arasındaki farkın önemlilik testi ve tek yönlü varyans analizi kullanılmıştır. Bulgular: Araştırmaya katılanların sağlıklı yaşam biçimi davranışları ölçeği II puan ortalaması 137,57 20. 57 olarak bulunmuş olup, alt grupları arasında en yüksek puan ortalaması manevi gelişim (27.30 3.86) ve en düşük puan ortalaması fiziksel aktivite (18.38 4.25) olarak belirlenmiştir. Erkek ergenlerin beslenme puanlarının (x=22,44), kadın ergenlerin beslenme puanlarından (x=20,82) yüksek olduğu belirlenmiştir. Eğitim seviyesi yükseldikçe, fiziksel aktivite ve beslenme puan ortalamalarının yükseldiği saptanmıştırSonuç: Araştırma sonucunda çocukluk çağında kanser tedavisi almış ergenlerin sağlıklı yasam biçimi davranışları ölçeği puan ortalamasının orta düzeyde olduğu belirlenmiştir.
Kabızlık yakınması olan olgularda; klinik bulguların, etiyolojik nedenlerin ve izlem sonuçlarının değerlendirilmesi

Kabızlık, çocukluk yaş grubunda sık görülen dışkılama bozukluğudur. Genel pediatri polikliniklerinin %3-5'ini, pediatrik gastroenteroloji kliniklerinin ise %25'e kadar yüksek bir oranını kabız hastaları oluşturur (1-6). Bu çalışmanın amacı: Kabızlık yakınması ile getirilen olgularda klinik bulguları, etiyolojik nedenleri, yakınmayı arrtıran nedenleri, kabızlığa yatkınlığı arttıran faktörleri, tedaviye yanıtı ve izlem sonuçlarını değerlendirmektir. Bu çalışma, Ocak 2006 -Ağustos 2010 tarihleri arasında Fırat Üniversitesi Tıp Fakültesi Çocuk Sağlığı ve Hastalıkları Anabilim Dalı Çocuk Gastroenteroloji polikiliniğine kabızlık yakınması ile getirilen 192 olgu çalışmaya alındı. Çalışmaya dahil edilen olguların yaşı, cinsiyeti, gestasyonel yaşı, ilk mekonyum çıkış zamanı, kabızlık nedeni, büyüme gelişmesi, günlük dışkılama sayısı, dışkılama kıvamı, ek gıda alıp almadığı, aile öyküsü, ana yakınma, yakınmayı arttıran faktörler, almış oldukları tedaviler, izlem süreleri, izlem sonuçları, başvurudan önceki yakınma süreleri kaydedildi. Sonuç olarak; kabızlık yakınması ile getirilen olguların %56,8'i erkek %43,2'si kız idi. Olguların % 4 ,7'sinde organik, %95,3'ünde fonksiyonel kabızlık görülmüş olup, kabızlık yakınması en sık 37-72 ay grubunda görüldü. Bu olgularda en sık görülen yakınma karın ağrısı ve anal bölgede ağrı idi. Olguların %64,6'sında aile öyküsü vardı. Ortalama yakınma süresi 17.6 ay idi. Yakınmayı arttıran nedenler değerlendirildiğinde olgularda diyet ve fiziksel aktivite azlığı yakınmayı arttıran en önemli faktörler olduğu görüldü. Erken yaşlarda kabızlık şikayeti olan hastalarda yakınmanın tekrar oranı yüksek bulundu, ayrıca yaş ilerledikçe yakınmanın tekrar oranının azaldığı görüldü. 13-24 ay yaş grubunda yakınması tekrar edenlerin oranı daha yüksek görülmüş olup tedaviye en iyi yanıt 37-72 ay yaş grubunda görüldü.
Hirschsprung hastalığı tanısıyla transanal endorektal pull-through ve transanal myektomi/sfinkteromyektomi yöntemleriyle ameliyat edilen hastaların sonuçlarının değerlendirilmesi

Hirschsprung hastalığı tedavisinde son yıllarda önemli değişiklikler olmuştur. Günümüzde hastaların büyük bir kısmı 1 yaşında önce, kolostomisiz ve tek seanslı tekniklerle tedavi edilmektedir. Rektosigmoid HH tedavisinde, transanal endorektal pull-through altın standart tedavi yöntemi haline gelmiştir. Kısa segment HH'de ise daha az invaziv olan transanal myektomi/sfinkteromyketomi tekniği ve modifikasyonları tercih edilmektedir. Bu çalışmada TEPT ve transanal M/S yöntemleriyle ameliyat edilen Hirschsprung hastalarının sonuçları değerlendirildi. Kliniğimizde 1997 ile 2011 yılları arasında TEPT yapılmış 50 hasta ve transanal M/S yapılmış 25 hastanın bilgileri geriye dönük olarak incelendi. Dosyalar demografik veriler, klinik hikaye, fizik muayene bulguları, ameliyat bulguları ve postoperatif takip sonuçları açısından tarandı. Transanal endorektal pull-through yapılan grupta yaş ortalaması 9,5 ay olan 43 erkek, 7 kız vardı. Hastaların 42'si 1 yaşından önce ameliyat edilmişti. Transanal M/S yapılan grupta ise yaş ortalaması 37,1 ay olan 15 erkek ve 10 kız vardı. HH tanısı 50 hastada yalnızca anorektal manometri ve lavman opaklı kolon grafisi ile konuldu ve tanı ameliyatta gönderilen frozen section biyopsi ile kesinleştirildi. TEPT yapılan grupta postoperatif dönemde en sık görülen komplikasyon geçici perianal ekskoriasyondu. Transanal M/S yapılan hastaların 9'unda maksimum myektomiye rağmen ganglionik barsak segmentine ulaşılamadı. Proksimal ucu aganglionik gelen hastaların yalnızca 3'ünde tamamlayıcı cerrahi yapıldı. Kalan 6 hastada ortalama 6 aylık laksatif tedavisi sonrası normal dışkılama görüldü. Hirschsprung hastalığı tanısında efektif bir manometri ve iyi çekilmiş kolon grafisi ameliyat öncesi rektal biyopsi ihtiyacını azaltmaktadır. TEPT ve transanal M/S etkili ve daha az invaziv yöntemlerdir. Tüm hastalarda ganglionik seviyeye ulaşılamaması transanal M/S yönteminin en önemli dezavantajıdır. Myektomide çıkarılan kas şeridinin proksimali aganglionik gelse bile definitif cerrahi klinik semptomları düzelmeyen olgularda planlanmalıdır.
Metabolik sorunu olan çocuğun ebeveynlerinin bakım yükünün algılanan sosyal destek ve yaşam kalitelerine etkisinin incelenmesi

Amaç: Metabolik sorunu olan çocuğun ebeveynlerinin bakım yükünün algılanan sosyal destek ve yaşam kalitelerine etkisinin incelenmesi amacıyla yapıldı. Materyal ve Metot: Araştırma Eylül 2017 Temmuz 2018 tarihleri arasında Sağlık Bilimleri Üniversitesi Gazi Yaşargil Eğitim ve Araştırma Hastanesi endokrin bölümüne gelen 90 çocuk ve ebeveynleri ile tanımlayıcı-ilişki arayıcı olarak yapılmıştır. Çalışmada Zarit Bakım Yükü Ölçeği, Çok Boyutlu Algılanan Sosyal Destek Ölçeği ve Yaşam Kalitesi Ölçeği kullanıldı. Verilerin değerlendirilmesinde sayılar, yüzdelik, ortalama, student t testi, kruskal wallis ve korelasyon kullanılmıştır. Bulgular: Araştırmaya katılan ebeveynlerin yaş ortalaması 30 .21 6.10, %77.8'inin çocukların annesi, %66.7'sinin akraba evliliği yaptığı, %40'nın ilköğretim mezunu, %83.3'ünün çalışmıyor olduğu; çocukların % 52.2' sinin kız, %32.2'si fenilketünüri, %21.1'nin biotidinaz eksikliği tanısı olduğu belirlenmiştir. Ebeveynlerin bakım yükü puan ortalaması 45 .17 9.08, yaşam kalitesi puan ortalaması 20 .51 3.35, algılanan sosyal destek puan ortalaması 40.20 8. 55 olarak bulundu. Ebeveynlerin bakım yükü, algılanan sosyal destek ve yaşam kaliteleri arasında ve yaşam kaliteleri ile algılanan sosyal destek düzeyleri arasında negatif yönde önemli bir ilişki olduğu belirlendi. Sonuç: Bakım yükü, yaşam kalitesi ve algılanan sosyal destek arasında önemli bir ilişki olduğu, ebeveynlerin algılanan sosyal destek düzeyi arttıkça bakım yükünün azaldığı ve yaşam kalitesinin arttığı belirlenmiştir.
Manisa ilinde yaşayan 7-15 yaş grubundaki çocuklarda suçiçeği seroprevalansı

Aşı ile önlenebilir hastalıkların seroprevalansının belirlenmesi immünizasyon programlarının değerlendirilmesinde oldukça önemlidir. Bu çalışmanın amacı, Manisa'da yaşayan 7-15 yaş grubunda ilköğretim okullarında okuyan çocuklarda suçiçeği seroprevalansını ve bunu etkileyen risk faktörlerini tanımlamaktır. Bu çalışma, mayıs 2009 ile mayıs 2010 tarihleri arasında Manisa il merkezinde, yaşları 7-15 arası değişen 573 ilköğretim öğrencisi ile yapılmıştır. Bu çocukların 265 (% 46 ,2)'i erkek, 308 (%53,8)'i kızdı. Her bir katılımcı için anket dolduruldu ve VZV için IgG antikor titresi kantitatif olarak Enzim-Lİnked Immunosorbent Assay yöntemi ile çalışıldı. 7-15 yaş grubu çocuklarda suçiçeği seroprevalansı %61. 6 olarak bulundu. Cinsiyet, anne ve babanın eğitim durumu, evde yaşayan kişi sayısı ve yerleşim yerine göre seropozitiflik karşılaştırıldığında istatistiksel olarak anlamlı fark saptanmadı. Türkiye'de ve diğer ülkelerde yapılan çalışmalar karşılaştırıldiğinda, suçiçeği aşısının rutin uygulanmasının yapılabilmesi için maliyet-etkinlik çalışmalarının yapılmasına ihtiyaç vardır. Aynı zamanda Herpes Zoster insidansı da göz önüne alınmalıdır. Sonuç olarak, Herpes Zoster enfeksiyonu prevalansına göre riskli çocuklarda aşılama önerilebilir ve rutin aşılamanın önerilebilmesi için yeni çalışmalara ihtiyaç duyulmaktadır.
Rolandik epileptik ile diğer fokal epileptik çocuklarda minör nörolojik disfonksiyonlar ve zihinsel becerilerin karşılaştırılması

Rolandik epilepsi tanılı çocuklar, diğer fokal epilepsi tiplerine göre daha iyi bir prognoza sahip olmalarına rağmen; görsel motor beceri, entelektüel fonksiyonlar, davranış ve akademik becerilerde bir takım farklılıklar görülebilir. Özellikle minör nörolojik fonksiyonlar ve zihinsel gelişimleri açısından gösterdikleri farklılıklar belirsizdir. Bu nedenle bu çalışma, rolandik epilepsi ile diğer fokal epilepsi tanılı çocuklarda minör nörolojik disfonksiyon ve zihinsel becerilerin karşılaştırılması amacıyla planlandı. Çalışmaya 6-12 yaşları arasında 20 rolandik epileptik, 20 diğer fokal epileptik ve kontrol grubu olmak üzere 20 sağlıklı çocuk dahil edildi. MND değerlendirmesi için Modifiye Touwen Nörolojik Muayenesi ve zihinsel becerilerin değerlendirilmesi için Raven Standart Progresif Matrisler Testi uygulandı. Rolandik epileptik grubun %10'unda MND görülmezken, %80'inde basit MND ve %10'unda kompleks MND görüldü. Diğer fokal epileptik grubun %5'inde MND görülmezken, %85'inde basit MND ve %10'unda kompleks MND görüldü. MND türü açısından iki grup arasında fark olmadığı tespit edildi (p>0,05). RSPM'nin alt kategori skorları ile RSPM toplam skorlarında, rolandik epileptik ile diğer fokal epileptik grup arasında fark bulunmadı (p>0,05); ancak her iki grup, kontrol grubu ile ayrı ayrı karşılaştırıldığında fark olduğu görüldü (p<0,05). Rolandik epilepsi ve diğer fokal epilepsi gruplarının nörolojik fonksiyon ve zihinsel beceriler açısından benzer semptomlar gösterdikleri, ancak sağlıklı gruba göre etkilenmiş oldukları sonucuna varıldı. Bu nedenle hem rolandik hem diğer fokal epilepsi tanılı çocuklarda nörolojik fonksiyonlar ve zihinsel becerileri destekleyici eğitsel ve rehabilitatif yaklaşımlara yer verilmesi önerilir.
Kanser tanısı ile izlenen çocukların ebeveynlerinin stres düzeyleri ve sosyal destek algılarının belirlenmesi

Bu araştırma kanser tanısı ile izlenen çocukların ebeveynlerinin stres düzeyleri ve sosyal destek algılarının belirlenmesi amacıyla tanımlayıcı olarak gerçekleştirilmiştir. Araştırmanın örneklem büyüklüğü, evrendeki birey sayısı bilinen örneklem hesabına göre araştırmanın örneklemini 168 ebeveyn oluşturmuştur. Araştırma sonucunda elde edilen veriler SPSS 21.0 paket programında uygun istatistiksel analizler kullanılarak değerlendirilmiştir. Araştırmaya katılan ebeveynlerin %89,9'u annedir. Ebeveynlerin %51,2'si 30-39 yaş aralığında, %47,6'sı lise mezunudur. Ailenin %70,8'i çekirdek aile yapısındadır. Ebeveynlerin %60,1'inin başka çocuk sahibi olmak istemedikleri saptanmıştır. Çocukların %52,4'ü kız, %37,5'i 49-120 aylıktır. Çocukların %70,8'inin yatarak tedavi olduğu, yarısından fazlasının Lösemi tanısı ile izlendiği belirlenmiştir. Ebeveynlerin %65,5'i çocuğun hastalığının günlük yaşamlarını etkilediğini ve %28,6'sı da eşi ile ilişkisini olumsuz etkilediğini belirtmiştir. Ebeveynlerin %18,5'i hastalık nedeniyle kendini suçlu hissettiğini ifade etmişlerdir. Ebeveynlerin %23,2'sinin ilaçların yan etkisi, %11,3'ünün saç dökülmesi, %31'inin beslenme, %45,8'inin normal kan değerleri, %33,3'ünün enfeksiyonlardan korunma hakkında bilgi eksikliği olduğu belirlenmiştir. Ebeveynlerin algıladıkları stres ölçeği toplam puanının 18,92 5, 48 (8-32), ''algılanan stres'' alt boyutu puanının 12 ,03 4,55, 'algılanan baş etme' alt boyutu puanının da 6,88 2, 56 olduğu saptanmıştır. Ebeveynlerin çok boyutlu algılanan sosyal destek ölçeği toplam puanı 47,89 15, 98 (12-76), 'aile desteği' alt boyutu 21,74 1, 96 ''arkadaş desteği'' alt boyutu 14 ,70 7,09, 'özel bir kişi desteği' alt boyutu ise 11,45 6, 93 olarak belirlenmiştir. Ebeveynlerin sosyal destek algılarını, 'algıladıkları stres ve baş etme', çocuğun ve ebeveynin yaşı, tedavi şekli, aynı tanı alan başka çocuk varlığı, tekrar çocuk sahibi olma isteğinin %59 oranında etkilediği belirlenmiştir. Kanser tanısı ile izlenen çocukların ebeveynlerinin ''algıladıkları stres ve algıladıkları sosyal destek'' puanları orta düzeyde olduğu görülmektedir.
Çocuk enfeksiyon hastalıkları kliniğinde yatan olguların klinik özellikleri: Beş yıllık retrospektif değerlendirme

Ulusal sağlık hizmetlerinin planlanması, sağlıkta önceliklerin belirlenmesi, tıp eğitiminin ağırlıklı çerçevesinin çizilmesi için hastalık sıklığı ve özelliklerinin dikkate alınması, sık görülen, yüksek mortalite ve morbiditeye neden olan hastalıkların bilinmesi önemlidir. Çocukluk çağı hastalıklarının büyük kısmında ayaktan izlem ve tedavi yeterli olmakla birlikte, riski yüksek olguların yakın gözlem ve tedavi için hastaneye yatırılarak izlenmesi gerekebilir. Ülkemizde en sık yenidoğan sorunlarının ve enfeksiyon hastalıklarının yatışa yol açtığı bildirilmektedir. Bu çalışmada Çocuk enfeksiyon hastalıkları kliniğinde 5 yıllık sürede yatarak izlenen olguların tanılara göre dağılımı, eşlik eden kronik hastalıklar, hastane yatış süresi, önceden antibiyotik kullanımı, yoğun bakıma yatış ve çıkış ve mortalitenin retrospektif olarak incelenmesi amaçlandı. ÇEHK'nde 1 Ocak 2011 ve 31 Aralık 2015 tarihleri arasında toplam 2406 hasta yatırıldı. Çocuk sağlığı ve hastalıkları kliniğinde yatan olguların %11.7'si çocuk enfeksiyon servisinde yatırıldı. Hasta başına ortalama yatış sayısı 1.2 olarak bulundu. 5 yıllık doluluk oranı %105 olarak hesaplandı. Çocuk enfeksiyon servisinde beş yıl süre içinde 15 hasta kaybedildi, mortalite oranı %0.7 (15/2.203) olarak saptandı. Beş yıllık sürede yatan olgularımızın %58.2'isini erkek, %41.8'ini kız olgular oluşturdu. Olguların yaşları 30 gün ile 18 yaş arasında değişmekte olup, olguların yaş ortamaları 5.9 5. 4 bulundu. Beş yıllık sürede yatan olguların yatış süresi ortalama 8.1 6. 4 gün bulundu. Birden fazla yatış oranı ortalaması 1.8 gündü. Çocuk sağlığı ve hastalıkları eğitiminin planlanmasında ülkemizde en sık görülen ve yatışa yol açan hastalıkların, bölge ve ülke çapında çıkarılarak en uygun tanı/tedavi ve yönetim algoritmalarının belirlenmesinin ve çocuk sağlığı ve hastalıkları eğitiminin bu yönde planlanmasının yararlı ve gerekli olacağı kanaatine varıldı.
Pestisit zehirlenmesine maruz kalan çocuklarda total oksidan ve antioksidan seviyeleri ile eritrosit ve trombosit indekslerinin araştırılması

Amaç: Pestisit zehirlenmesine maruz kalıp acil servise başvuran hastalarda plazma TAS, TOS, OSİ, paraoksonaz, arilesteraz aktiviteleri ile eritrosit ve trombosit indekslerinin plazmadaki değişimlerini belirlemek Yöntem: Çalışmamız pestisit zehirlenmesine maruz kalan 30 hasta ve 32 sağlıklı grup ile yürütülmüştür. Hasta grubu acil servise tedavi amaçlı başvuran pestisit zehirlenmesine maruz kalan hastalar üzerinden seçildi. Çalışmamıza pestisit zehirlenmesine maruz kalan hastaların kan örnekleri dahil edildi. Sağlıklı grup çalışmayı etkileyecek özelliği olmayan kişiler arasından seçildi. Kan plazma örnekleri 4000 devirde santrifüj edildikten sonra -80'de muhafaza edildi. TAS, TOS, OSI düzeyleri, platelet ve eritrosit indeksi, PON- 1 paraoksonaz ve arilesteraz aktiviteleri deneklerden alınan kan örneklerinden ölçüldü. Bulgu: Çalışmamızda hasta grubun total antioksidan değerleri ile sağlıklı grubun total antioksidan değerleri karşılaştırıldığında anlamlı bir fark bulunamadı (p>0,05). Gruplar arasındaki total oksidan seviye değerlerinin ve Oksidan seviye indeksleri anlamlı bulundu(p<0,05). Hasta grubun oksidan seviye indeksi ve total oksidan seviyesi kontrol grubuna göre yüksek bulundu. Hasta ve sağlıklı grup arasındaki paraksonaz değerleri ve arilesteraz parametresi arasındaki anlamlı bir sonuç bulunamadı (p>0,05). Eritrosit indeksleri olan RBC, MCV ve RDW değerlerinde iki grup arasında anlamlı bir fark bulunmazken (p>0,05), MCH değeri hasta grubunda anlamlı derecede düşük bulundu, MCHC değeri hasta grubunda düşük olduğundan ileri düzeyde anlamlı bulunmuştur (p<0.001). Trombosit indekslerinden PLT, MPV değerleri arasındaki fark anlamlı bulunamazken(p<0,05), PCT değeri ileri düzeyde anlamlı bulunmuştur(p<0.001). Hasta grubunda kontrol grubuna göre yüksek bulunmuştur. Sonuç: Çalışmamızda pestisit zehirlenmelerinin oksidatif stres indeksini ciddi olarak arttırdığını ve bu zehirlenmelerin eritrosit ve trombositler üzerinde de olumsuz etkilerinin olduğunu görmüş bulunmaktayız.