turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
The Atik Valide Complex in Üsküdar, İstanbul

ATİK VALİDE KÜLLİYESİ ÜSKÜDAR İSTANBUL ÖZLEM ÖZEN TARİH YÜKSEK LİSANS PROGRAMI DANIŞMAN: YRD. DOÇ. DR. ÇİĞDEM KAFESÇİOĞLU EKİM 2002 Atik Valide külliyesi Osmanlı İmparatorluğunun en önemli mimari projelerinden bir tanesidir. Murad III' un validesi Nurbanu Sultan tarafindan Mimar Sinan'a yaptırılan bu yapı 1570- 1579 yıllan arasında tamamlanmıştır. Cami, medrese, han, mekteb, imaret, dar'üş-şifa, dar'ül-kurra, dar'ül-hadis ve kervansaraydan oluşan bu yapı on altıncı yüzyıl sonlarında Osmanlı İmparatorluğunda yapılan en büyük külliyelerden biridir. İlk kez bir valide sultanın baniliği altında yaptırılan külliye olarak, Atik Valide politik, sosyal, ekonomik va mimari açılardan analiz edilecektir. Arşiv kaynaklan, dönemin gezgin ve tarihçilerinin kitapları ve ikincil kaynaklar kullanılarak Atik Valide külliyesi incelenmeye çalışılacaktır.
Diyarbakır müzelerinde bulunan halı, kilim ve kumaşlar

'Diyarbakır müzelerinde bulunan halı, kilim ve kumaşlar ' başlığı altında yapılan bu çalışma, Diyarbakır Arkeoloji Müzesi ile Cahit Sıtkı Tarancı Müzesinde bulunan ve çoğunluğu bu müzelere satın alma yoluyla kazandırılan halı, kilim ve kumaş örneklerinden oluşmaktadır. Giriş bölümünden sonra Diyarbakır'ın coğrafi konumu, tarihçesi, Diyarbakır Arkeoloji ve Cahit Sıtkı Tarancı müzeleri, dokumacılığın gelişimi ve Diyarbakır yöresi dokumacılığı hakkında bilgi verilmiş, halı, kilim ve kumaş kısaca tanımlanarak sınıflandırılmıştır. Tez kapsamında yapılan bu çalışmanın katalog bölümünde ilgili müzelerden on yedi (17) adet halı, otuz altı (36) adet kilim ve iki (2) adet kumaş örneği seçilerek toplam eli beş (55) adet dokuma ve kumaş örneği çalışma kapsamına alınmıştır. İncelenen halı, kilim ve kumaş örnekleri, içindekiler bölümünde verilen konu başlıkları düzeni içinde yöre tespiti, renk, dokuma tekniği, malzeme, motif, kalite ve kompozisyon gibi teknik ve estetik özelikleri bakımından belgelenmeğe ve tanıtılmaya çalışılmıştır. Tezin değerlendirme ve karşılaştırma bölümlerinde incelenen örnekler tablolar eşliğinde değerlendirilerek yöresel özeliklerine eğilinmiş, diğer yöre ve bölge örnekleri ile karşılaştırılmaları yapılmıştır. Çalışılan örneklerin Türk ve dünya dokuma sanatı içindeki yerleri belirlenmeye çalışılmıştır. Bu değerlendirilmeler ışığında varılan sonuç kısaca belirtilerek tezin sonucunda konuyla ilgili bibliyografya ile çizim ve fotoğraf listesi verilmiş, çizim ve fotoğraflar ise levhalar halinde son kısma eklenmiştir.
İstanbul Küçük Ayasofya Camii haziresinde bulunan Osmanlı Dönemine ait mezar taşları

'İstanbul Küçük Ayasofya Camii Haziresinde Bulunan Osmanlı Dönemine Ait Mezar Taşları' adlı bu yüksek lisans tezinde Küçük Ayasofya Camii haziresinde tespit edilen toplam 198 mezar taşı incelenmiştir. Çalışma giriş, katalog, değerlendirme ve sonuç olmak üzere dört ana başlıktan oluşmaktadır. Giriş bölümünde konunun tanımı sınırları ve önemine, mezar taşları hakkında yapılmış yayın ve araştırmalara, çalışmanın yöntemine ve Küçük Ayasofya Camii'nin tarihine yer verilmiştir. Örnekler bölümünde, mezar taşlarının kataloğu oluşturularak; fotoğrafları, tarihleri, mezar tipleri, ölçüleri, yazı tipleri, tanımları ve metinlerinin Latin alfabesi ile okunuşuna yer verilmiştir. Değerlendirme bölümünde; mezar taşları mevcut tipolojiler üzerinden mezar tipi, mezar taşı tipi, başlık ve tipleri, süsleme kompozisyonları ve metin özellikleri değerlendirmeye alınmıştır. Sanat tarihi terminolojisine uygun kavram ve terimler ile sınıflandırmalar ve tanımlar yapılarak mezar taşlarının Türk Sanatı içerisindeki yeri ve önemi tespit edilmiştir. Sonuç bölümünde; yapılan bu değerlendirmeler sonucunda elde edilen veriler üzerinden mezar taşlarının genel özellikleri, benzer yanları ve farklılıkları ortaya konmuştur.
Erken Osmanlı Dönemi cami ve mescitlerinin cephelerinde tuğla kullanımı

Bu çalışmada, erken Osmanlı dönemi cami ve mescitlerinin cephelerinde tuğla kullanımı incelenmiştir. Orhan Gazi döneminden (1324-1362) II. Murad döneminin (1421-1444, 1446 -1451) sonuna kadar olan tarih içerisinde Bursa ve Edirne'de inşa edilmiş 34 cami ve mescit kataloğumuz içerisinde yer almaktadır. İncelediğimiz 34 cami ve mescidin cephelerinde bulunan tuğlaların örgü ve süsleme amaçlı kullanımı, fiziksel özellikleri ve tuğla kullanımı açısından çağdaşı olan çevre kültürler ile ilişkisi tespit edilmeye çalışılmıştır. Yapıların iç mekanı boyalı olduğu içinincelenememiştir. Bundan dolayı yapıların dış cepheleri incelenmiştir. Erken dönem Osmanlı cami ve mescitlerinin cephelerinde kullanılan tuğlalar standart bir ölçüye sahip değildir. Duvarlarda kullanılan tuğla genelde dikdörtgen biçimdedir. Süslemeamaçlı kullanılan tuğlalar kesme tuğlalardır. Kesme tuğlalar geometrik biçimli ve şerit biçimlişekilde üretilmiştir. Tuğla cami ve mescitlerin cephelerinde taş ile birlikte almaşık tekniktekullanılmıştır. Tuğlalar yatay, dikey ve eğik olarak istiflenmiştir
Güney İtalya Basilicata bölgesi Matera kenti resimli kaya oyma kiliseleri

Güney İtalya-Basilicata Bölgesi'nde yer alan Matera kenti kaya oyma kiliselerinde günümüze ulaşan duvar resimleri bölgenin coğrafi konumuyla bağlantılı olarak sosyo-politik, dini ve kültürel dinamiklerle yakından ilişkilidir. Bölgenin jeolojik yapısı, 9 .-16. yüzyıllar arasında bölgede sınırların hareketliliği, geçirgenliği, kültürel etkileşimler incelenen kiliselerdeki ikonografiyi etkilemiş ve biçimlendirmiştir. Bu tez çalışmasında seçilen 14 kaya oyma kilisenin mimarisine kısaca göz atılarak resim programları incelenmiştir. Kiliselerin resim programlarında bu dönemde bölgede egemen olan farklı politik güçlerin, politik değişimlere bağlı olarak değişen dini sistemin ve ibadet biçiminin, Kutsal Topraklara yapılan seferlerin ve sonuçlarının izleri tespit edilmiştir. Yapılan karşılaştırmalarla aynı dini mekan içinde farklı dönemlerde gerçekleştirilmiş duvar resimlerinin yapıldıkları tarihsel dönemler belirlenmiştir.
Gesi kuzey mezarlığı mezar taşları

'Gesi Kuzey Mezarlığı Mezar Taşları'' adlı çalışma; Giriş, Kayseri ve Gesi'ninTarihçesi, Türklerde Mezar Geleneği, Katalog, Değerlendirme ve Sonuç olmak üzere beş ana başlık altında toplanmıştır. Tezde Osmanlı Dönemine ait 59 mezar ve mezar taşıtanımlaması yapılmıştır. Birinci bölümde; konunun tanımı, önemi, sınırlandırılması, konuyla ilgili yapılan çalışmalara yer verilmiştir. İkinci bölümde; Kayseri'nin ve Gesi'nin tarihçesi hakkında bilgi verilmiştir. Üçüncü bölümde; İslamiyet öncesi ve İslamiyet sonrası Türklerde mezar geleneği ele alınarak önemi anlatılmıştır. Dördüncü bölümde; tezin katalog kısmı vardır. Bu bölümde 59 adet mezar ve mezar taşlarının tanımlanmasına yer verilmiştir. Beşinci bölümde; tezin değerlendirme ve sonuç kısmı yer almaktadır. Değerlendirme kısmında incelenen mezar taşları plan tipolojisi, süsleme, malzeme ve mezarı oluşturan bölümler olmak üzere alt başlıklarda tanıtılmıştır ve mezar taşlarının tüm özellikleri göz önüne alınarak hakkında genel bilgiler ve çıkarımları içermektedir.
Afyonkarahisar Mevlevihanesi ve haziresinden müzelere taşınan mezar taşları

Bu çalışma, Afyonkarahisar Mevlevihanesi yapı kompleksi ve haziresinden müzelere taşınan mezar taşları üzerine yapılmıştır. Çalışmada, Afyonkarahisar Mevlevihanesi'nin mimari ve süsleme özellikleri açısından incelenerek Sanat Tarihi açısından değerlendirilmesi; bununla beraber haziresinden müzelere taşınan mezar taşlarının tespiti ve belgelenmesini amaçlamıştır. Araştırma kapsamında ilk olarak Mevlana Celaleddin Rumi ve soyu ele alınmış, Mevleviliğin oluşumu, yayılma süreçleri ve Afyonkarahisar'da Mevleviliğin gelişimi incelenmiştir. Mevleviliğin gelişim süreci içerisinde oluşan Afyonkarahisar Mevlevihanesi'nin kuruluş döneminden günümüze dek geçirdiği yangınlar, onarımlar gibi çeşitli evreleri tespit edilerek, Mevlevihane yapı kompleksinde yer alan matbah, türbe, semahane, mescid, şerbetlik, kadınlar mahfili, derviş hücreleri, meydan dairesi, selamlık, şeyh evi, şadırvan, su deposu birimleri mimari ve süsleme açısından tek tek ele alınarak değerlendirilmiştir. Afyonkarahisar Mevlevihanesi'nden müzelere taşınan mezar taşları bölümünde, Mevlevihane'nin bahçesinde yer alan lahid, yerinde incelenerek transkripsyonu ve değerlendirilmesi yapılmıştır. Çeşitli dönemlerde Mevlevihane'nin haziresinden Afyon Arkeoloji Müzesine taşınmış olan mezar taşlarının da transkripsiyonları yapılarak süsleme açısından incelenmiş ve belgelendirilmiştir. Sonuç olarak Konya'dan sonra ikinci merkez olması sebebi ile Mevlevilik tarihinde önemli bir yere sahip olan Afyonkarahisar Mevlevihanesi'nin geçirdiği evreler ile günümüzdeki halinin detaylı incelenmesi sözlü, yazılı ve görsel kaynaklar ışığında gerçekleştirilmiştir.
Trabzon'daki Türk devri mimari eserleri

Trabzon fethedildiği 1461 yılından günümüze kadar önemini koruyarak gelmiştir Bu uzun dönem içinde Türk hakimiyetinin simgelerinden biri olan mimari yapılaşma, imparatorluğun diğer kentlerine paralel olarak devam etmiştir Bu yapılaşma süresinde cami, medrese ve hamamların yanı sıra, türbe, han, bedesten, çeşme ve köşkleriyle değişik mimari unsurlar da inşa edilmiştir Bugün bu yapıların birçoğu ya yok olmuş, ya tahrip edilmiş ya da yenilenmiş olarak ayakta kalmaya devam etmektedir. Araştırmamıza konu olan eserlerde, hemen her dönemde görülen üslup özellikleri uygulanmıştır İskender Paşa ve Çarşı camileri dışındaki diğer eserler, plan bakımından Osmanlı mimarisine bir yenilik getirmemiştir. Trabzon yapılarında genelde çevrede bulunan malzeme kullanılmıştır Ağırlıklı olarak kullanılan taş ve tuğlanın yanında devşirme mermer, ahşap ve alçıya da yer verilmiştir. İskender Paşa Camii ve Trabzon Kalesi, taş ve tuğlanın kullanıldığı önemli eserlerdendir. Strüktürel bakımdan duvarlarda yalın, fazla iddialı olmayan, oldukça dengeli bir yol izlenmiştir. Bezeme bakımından yapılarda genellikle sadelik hakimdir Fakat sayılı bir iki eserde, kalem işi bezeme dikkati çekmektedir. Trabzon, bulunduğu çevre içerisinde, Osmanlı Mimarisinin hemen hemen her dönemini yansıtan mimari dokusu ile Osmanlı Imparatorluğu'nun önemli bir yerleşim yeri olduğunu bize göstermektedir
Türk çini sanatının sürekliliği içinde 17. yüzyıl eserlerinin yeri

öz Türk çini sanatının sürekliliği içinde XVII. yüzyıl eserlerinin yeri başlığı ile bir doktora tezi olarak sunulan bu çalışma; Türk çini sanatında az tanınan bir dönem olan XVII. yüzyıl çini sanatını bir şekilde incelemekte, bütündeki yerini ortaya koymaktadır. Çalışma iki bölümden oluşmaktadır. Birinci bölümde; süsleme, teknik özellikler ve çinilerin mimari ile olan ilişkisi değerlendirmiş, önceki ve sonraki yüzyıllarla gerekli karşılaştırılma yapılarak varılan sonuçlar açıklanmıştır. İkinci bölümde konuyu oluşturan çinilerin tek tek incelendiği katalog yer almıştır. XVII. yüzyıl çinileri teknik yönden bir önceki yüzyıla göre yeterli olmasa da, ustalıkla verilen süsleme kuruluşları ve süslemeye katılan yeni öğelerle XVI. yüzyılın desen mükemmelliğini genelde sürdürmüşlerdir. Süsleme ölçeğinde görülen irileşme de XVII. yüzyıl çinilerine ayrı bir görünüş ve önem kazandırmaktadır. İncelenen dönemde yaygın olarak üretilen Kabe ve Hz. Muhammed'in mezarı betimlemeli çiniler de sanat değerleri yanında ortaya koydukları görünüşlerle tanıtıcı olmuşlardır.
Resimli nasihatnameler: Ali Çelebi'nin Hümayunnamesi

Hümayunname 16. yüzyılda yaşamış şair, hattat ve müderris Ali Çelebi'nin (ö.1550?), Hüseyin Vaiz-i Kaşifi'nin (ö.1505) Envar-ı Süheylisine dayanarak Farsça'dan Türkçe'ye tercüme ettiği bir nasihat kitabıdır. Çalışmasını 1543 yılında tamamlayarak Kanuni Sultan Süleyman'a sunan Ali Çelebi'nin Hümayunnamesinin günümüze ulaşabilen resimli dört kopyası mevcuttur. Bunlardan en erken tarihli olanı 974 senesi Şevval ayının başında/ 1 Nisan 1567'de hattat Muhammed b. Muhsin Burhan tarafından Kahire'de defterdar Mustafa Paşa (ö.1582'den önce) için hazırlanmıştır. Yazma otuz minyatür ile görselleştirilmiştir (İTSMK H.359). Hümayunname'nin Zilhicce 997 /Ekim-Kasım 1589 tarihli ve ön kaydına göre Mekke Kadısı Muhammed Emin b. Veliyyüddin'in (ö.1768) mülkü olan bir diğer nüshası yüz altmış beş minyatür ile en zengin resim programına sahiptir (LBL Add. 15153). Eserin tarihsiz ve seksen yedi minyatür ile bezenmiş bir diğer nüshası zengin bir resim programına sahip ikinci örnektir (İTSMK R.843). Derviş Muhammed Ahlaki tarafından 1013 senesi Cemaziü'l-evvel başları/1- 10 Eylül 1604'de istinsah edilen bir diğer nüsha ise on minyatür ile görsel dile dönüştürülmüştür (İTSMK H.357). Ayrıca Boston Museum of Fine Arts'da bir Hümayunname nüshasına ait olduğu ileri sürülen dağınık yapraklar halinde beş resim yer alır (BMFA No.14.554-14.558).
Ankara Etnografya Müzesi'ndeki Osmanlı Dönemi madalya ve nişanlar

Ankara Etnoğrafya Müzesi'nde bulunan Osmanlı Dönemi madalya ve nişanlarıpadişahın iradesiyle nizamnameleri oluşturularak çıkarılmış olup hak sahiplerine belirli bir amaç için verilmiştir. Bu amaçlar, millet ve devletin bekası için çalışanların ödüllendirilmesi, hizmette yararlılığın artırılması, moral motivasyonun zinde tutulmayaçalışılması, ödüllendirme yapılarak devletle kurulan duygusal bağın güçlendirilmesişeklinde ve bir tarihi olayı hafızada canlı tutmak şeklinde özetleyebiliriz. Osmanlı Devletinin geleneksel ödüllendirme biçimine baktığımızda devlete hizmet eden yerli ve yabancı kişilerin, kaftan, değerli madenlerle süslenmiş kılıç ve kalkanlar, sorguç, avizeve çelenklerle ödüllendirildiği görülmektedir. Batıyla kurulan yakın ekonomik ve diplomatik ilişkiler bu ödüllendirme biçimini tamamen yok etmese de madalya ve nişanların da daha sonraki dönemde daha etkin bir ödüllendirme biçimi olarak ortaya çıktığını gözlemlemekteyiz. Kaynaklara göre ilk madalya Eski Yunan ve Romalılardagörülmüştür. Avrupa bu geleneği devam ettirmiş olmasına rağmen madalya İslam dünyasında da sıkça kullanılmıştır. Fatih Sultan Mehmed döneminde madalya örnekleri görülmüştür. Osmanlı Devleti'nde 1730 yılında I. Mahmud döneminde altından FerahiMadalyası adı altında bastırılmıştır. Osmanlı Devleti'nin Avrupa tarzında madalya ve nişanlar ihdas etmesi XIX. yüzyılda olmuştur. Bu yüzyılın yoğun diplomasisinde madalya ve nişanlara kronolojik olarak bakıldığında, Osmanlının son asrının siyasi özetini rahatlıkla görebilmekteyiz. Ankara Etnoğrafya Müzesi'ndeki madalya ve nişanların çeşitliliği bu anlamda oldukça kıymetlidir. XIX. ve XX. yüzyıla tarihlenen müzedeki bu madalya ve nişanların, tarihsel gelişimi içerisinde Osmanlının geleneksel ve batılı ödüllendirme süreci kronolojik akışa uygun olarak verilmiştir. Müzede mevcut olan 52 adet madalya ve nişanların; tanımları, biçimleri, süslemeleri, tarih ve dönemleri incelenmiştir.
Antalya'daki Selçuklu ve Beylikler devri köprüleri

Bu çalışmada Antalya ili sınırları içerisinde bulunan Anadolu Selçuklu ve Beylikler Devri köprüleri incelenmiştir. Yapılan kaynak taraması ve arazi çalışması sonucunda Antalya ilinde Anadolu Selçuklu ve Beylikler Dönemine tarihlendirilen toplam 11 adet köprü tespit edilmiştir. Tespit edilen köprülerin yedisi Anadolu Selçuklu dönemine, dördü iseKaramanoğulları dönemine tarihlendirilmektedir. Anadolu Selçuklu dönemine tarihlendirilenköprülerden ikisi Roma dönemine ait su kemerinin ayaklarının üzerine kurulmuştur. Tarihi yollar üzerine kurulmuş olan köprüler, Akseki, Aksu, Gazipaşa, Manavgat, Muratpaşa ve Serik ilçelerinde birer adet, Gündoğmuş ilçesinde iki ve Alanya içesinde üç adet olmak üzere yedi farklı ilçede yer almaktadır. Antalya'nın Gündoğmuş ilçesinde Ali Köprüsü ve Kemer Köprü, Serik ilçesindeBelkıs Köprüsü, Gazipaşa ilçesinde Bıçkıcı Köprüsü, Alanya ilçesinde üç köprü bulunmakta olup bunlar Dim Çayı Köprüsü, Kaşlıoğlu Köprüsü ve Gülefşen Köprüsü, Muratpaşa ilçesinde Cırnık Köprüsü, Manavgat İlçesi'nde Naras Köprüs, Aksu İlçesi'nde SoğucaksuKöprüsü, Akseki ilçesinde Üç Kemerli Köprü bulunmaktadır. İncelemiş olduğumuz köprülerin tipolojilerine baktığımızda, 11 köprünün altısı düzköprüler, beşi dik köprüler grubuna girmektedir. Düz köprüler grubunda olanlar; Ali Köprüsü, Belkıs Köprüsü, Gülefşen Köprüsü, Kemer Köprü, Naras Köprüsü ve SoğucaksuKöprüsü'dür. Dik köprüler grubunda olanlar; Bıçkıcı Köprüsü, Cırnık Köprüsü, Dim ÇayıKöprüsü, Üç Kemerli Köprü ve Kaşlıoğlu Köprüsü'dür. Bu köprüler de kemer sayıları dikkate alınarak, çok kemerli ve tek kemerli köprüler olmak üzere iki gruba ayrılmışlardır. Düz ve çok kemerli köprüler; Belkıs Köprüsü, Naras Köprüsü ve Soğucaksu Köprüsü'dür. Düz ve tek kemerli köprüler; Ali Köprüsü, Gülefşen Köprüsü ve Kemer Köprü'dür. Dik ve çok kemerli köprüler; Bıçkıcı Köprüsü, Cırnık Köprüsü, Dim Çayı Köprüsü ve Üç KemerliKöprü'dür. Dik ve tek kemerli köprü grubunda ise yalnızca Kaşlıoğlu Köprüsübulunmaktadır. İncelediğimiz köprülerde kemer formlarında sivri kemer ve yuvarlak kemer formlarıkullanıldığı görülmektedir. Anadolu Selçuklu dönemi köprülerinde sivri kemer formu kullanılırken, Karamanoğulları dönemi köprülerinde yuvarlak kemer formu kullanılmıştır. İncelenmiş olan köprülerde korkuluk, boşaltma gözü, selyaran ve kemer gibi yapı elemanları bulunmaktadır. Bu yapı elemanlarında genel olarak taş malzeme kullanılmıştır. Bununla beraber kaba yonu taş, devşirme ve ahşap malzeme kullanımı da görülmektedir.
Aydın merkezdeki mezar taşları

Aydın merkezde yer alan mezar taşları tezimizin konusunu oluşturmaktadır. Daha önce burada bulunan mezar taşlarıyla ilgili detaylı ve bilimsel bir çalışma yapılmaması açısından araştırmamız önem taşımaktadır. Tez; giriş, Türklerde mezar ve mezar geleneği, katalog, değerlendirme ve sonuç bölümlerinden oluşmaktadır. İncelenen mezar taşlarının 37'si Alihan Baba Türbesi haziresinde, 36'si Aydın Müzesi'nin bahçesinde, 17'si Kemer Cihanoğlu Mezarlığı'nda, 8 adedi ise Cihanoğlu Cami deposunda, 3 adedi Üveys Paşa Cami Bahçesi'nde yer almakta olup toplamda 99 adettir.. Birinci bölümde konunun tanımı, amacı ve sınıflandırılması, araştırma yöntemi ve konuyla ilgili kaynakların değerlendirilmedi yapılmıştır. İkinci bölüm Türkler'de ilk çağlardan itibaren mezar geleneği ve bu geleneğin etkileri anlatılmıştır. Üçüncü bölüm tezin kataloğunu oluşturmaktadır. Bu bölüme mezar taşları bulundukları yer açısından gruplandırılarak tanımları yapılmıştır. Dördüncü bölümde ise araştırmamızın konusunu oluşturan mezar taşları malzeme, süsleme, teknik açıdan ele alınarak değerlendirilmiştir. Beşinci bölümde ise mezar taşlarının tüm özellikleri göz önüne alınarak bulgular ortaya konmaya çalışılmıştır.
Batı Anadolu Yunan konut mimarisi ve sosyo-kültürel açıdan değerlendirilmesi

Bu Çalışmada Arkaik- Klasik ve Helenistik Dönem İçersinde Batı Anadolu'da Yunan toplumunun sosyo-kültürel ve ekonomik açıdan incelenerek, sosyal, kültürel ve ekonomik gelişmelerin konut mimarisine yansıması değerlendirilmiştir. Tezin başlangıç kısmından itibaren Anadolu da kentleşme süreci de ele alınarak Yunan polis- Kent Devletlerinin planlanması ile birlikte konut mimarisinin gelişimi ve düzeni de birlikte ele alınmıştır. Çalışmamda ağırlıklı olarak Yunan toplumunun Sosyo-ekonomik durumundaki değişmelerin tarihi, coğrafi, fiziki ve siyasi olgularla birlikte ele alınarak, bu değişim ve gelişmelerin kültürel anlamda nasıl bir etkileşim yarattığını ve bu etkileşimin; Arkaik, Klasik ve Helenistik dönemler içerisinde Konut mimarisine yansımasını inceledim. Sonuç olarak bu çalışma Arkeoloji, Mimari, Sosyoloji, Tarih ve Ekonomi bilim disiplinleri kapsamında ele alınıp değerlendirilmiştir.
Beylerbeyi Sarayı'nda sergilenen 19. yüzyıl halıları

Türk kültüründe el dokumaları bakımından, en önemli yere sahip olan kültür varlıkları halılardır. Günümüze kadar gelebilmiş örnekler arasında Saray halıları da önemli bir sınıfı oluşturmaktadır. Bu bağlamda çalışma kapsamında saray halıları alanına bir ışık tutmak amacıyla Beylerbeyi Sarayı'nda teşhir edilen 19. yüzyıl halıları incelenmiştir. Eserler T. C. Cumhurbaşkanlığı Milli Saraylar İdaresi, Müzecilik Başkanlığı koleksiyonuna aittir. Bu halı koleksiyonu oldukça zengin bir repertuara sahiptir. Milli Saraylar İdaresi Başkanlığı halı koleksiyonu hemen hemen son dönem Osmanlı Saraylarının tamamının tefrişini sağlayan Hereke Fabrika-i Hümayunu, Feshane Fabrikası gibi dönemin önemli dokuma fabrikalarının ürünlerine ev sahipliği yapmaktadır. Ayrıca koleksiyona hediye yolu ile gelen ve siparişle temin edilen münferit dokumaların da çeşitliliği artırdığı, patronaj etkisi ile en güzel eserlerin toplandığı bir ortam oluşturduğu görülmektedir. Çalışmada, sarayın tefrişinde önemli bir unsur olan halıların detaylı bilgi fişleri ile oluşturulmuş katalog yeni nesil belgeleme yöntemleriyle tamamlanırken, halılar kalite değerleri, dokuma bölgelerine göre teknik özellikleri, saçak, toprakçalık, kenar örgüsü ve malzeme bilgisi bakımından da incelenmiştir. Eserlerin mevcut kondisyon ve restorasyon geçmişşi, motif ve kompozisyon özellikleriyle beraber renk dağılımları da tahlil edilerek dönemin mefruşat anlayışına bir ayna tutulmaya çalışılmıştır.
Konya'da su mimarisi

İlk yerleşimi neolitik döneme kadar uzanan ve Anadolu coğrafyasının tam ortasında bulunan Konya ili, X. yüzyılın ikinci yarısında Türkler tarafından fethedildikten sonra Cumhuriyetin ilanına kadar, Karamanoğulları, Selçuklular ve Osmanlıların egemenliği altında bulunmuştur. Özellikle Anadolu Selçukluları döneminde başkentlik yapmış olduğu dönemde kent, yoğun bir şekilde imar faaliyetlerine sahne olmuştur. Bu faaliyetler çerçevesinde çok farklı sayı ve çeşitte inşa edilmiş, dini ve sosyal yapıların yanı sıra, su yapıları da inşa edilmiştir. Günümüze kadar devam etmiş olan imar faaliyetlerinin sonucunda da çok sayıda ve çeşitte su yapısı ortaya çıkmıştır. Türk-İslam toplumlarında suyun önemli bir yeri vardır. Bu itibarla Müslüman-Türkler çeşmeler, sebiller, kuyular, sarnıçlar ve halkın su ihtiyacına yönelik diğer eserleri vakıf olarak yapmışlar ya da vakıflar yapmak suretiyle, bu hizmetin karşılanmasını sağlamışlardır.'Konya'da Su Mimarisi' başlıklı bu çalışmamız il merkezi ile sınırlı tutulmamış, ilçeler de çalışma alanımıza dahil edilmiştir. Çalışma kapsamında Türk-İslam döneminde inşa edilmiş olan su yapıları incelenmiş, bunların bir bölümü katalog kısmına alınmıştır. Konya ilinde 11 farklı çeşit su yapısı tespit edilmiştir. Bunlar, Buzhaneler, Çamaşırhaneler, Çeşmeler, Hamamlar, Köprüler, Maksemler, Sarnıçlar, Sebiller, Selsebiller ve Su Kemerleri ile beraber, tarımsal sulama amacı için inşa edilmiş olan Su Bentleri, Su Köprüleri ve Su Taksimleri 'dir. Çalışmamızda, sayılan eserler mimari özellikleri ve yapım teknikleri açısından incelenmiştir. Çalışmamızın sonucu olarak sayılan yapıların X. yüzyıldan başlayarak XX. yüzyılın ilk yarısına kadar olan bir zaman dilimi içinde yapılmış oldukları tespit edilmiştir. Araştırmamız kapsamında, eserlerin ölçüleri alınarak rölöve çizimleri, fotoğrafla belgeleme çalışmaları ve kitabeli olanların kitabe transkripsiyonları yapılmıştır. Çalışmamız kapsamında çalışılmış olan 513 eserden ancak 160 tanesi katalog kısmına alınmış, fakat çalışmamızın değerlendirme bölümünde bu eserlerin tamamını kapsayan tespitlerde bulunulmuş ve bu eserlerin sanat tarihi içindeki yerleri anlatılmaya çalışılmıştır.
Screen into place: Spatial paradigm and artistic production after 1990s

Günümüzde, değişen uzam ilişkilerini belirleyen bir olgu da, yeni teknolojilerdir. Modernite, uzam ve yerin kavramsallaştırılması için bir bakış açısı sunar. Bu çalışmanın amacı, 1990'lardan itibaren üretilen sanatsal çalışmalar aracılığıyla; ekran teknolojilerinin, bu ilişkilerin dönüşmesine yaptığı katkıyı araştırmaktır. Bunun için, optik ve dokunsal görsellik olguları, bir uzamsallaştırma aracı olarak ele alınacaktır. Bu kavramlar ekseninde, modernizme eleştirel bir yaklaşım geliştirmek ve yeni teknolojilerin bu tartışmadaki konumunu araştırmak hedeflenmiştir. Bunun için önce kısaca bilgi toplumu ve kültür ilişkisine farklı bazı yaklaşımlara yer verilecek; daha sonra uzamsallık ve görsellik kavramları kuramsal olarak belli düşünürlerin yaklaşımlarıyla ele alınacaktır. Son olarak, bu kavramsal tartışma ekseninde, 1990'lardan itibaren ekran teknolojisi kullanan sanatsal üretim; 3 kategori altında tartışılacak; modernite ve teknoloji ilişkisine eleştirel bir perspektif geliştirilmesi denenecektir.