turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Halep'teki Osmanlı Dönemi dini eserleri

Osmanlı imparatorluğu için Halep çok önemli bir yere sahipti. Özellikle imparatorluğun Irak, Suriye, Arabistan ve Mısır ile ilişkilerinin, iktidar merkezine yakınlığı ve stratejik konumu nedeniyle Halep'ten yönetilmesi, bu şehri çok daha önemli bir konuma getirmekteydi. Bu yüzden merkezi yönetim her zaman Halep'in üzerine özellikle titremiş ve Halep'te bağımsız bir otoritenin hakim olmasını engellemek için tüm tedbirleri her zaman almıştır. Halep, dört yüzyıl boyunca merkeze büyük bağlılık gösteren paşaları konuk etmiştir. Halep yönetiminde hep saraya tam itaati benimseyen yöneticiler söz sahibi olmuştur. Osmanlı İmparatorluğu için bu kadar önemli olduğu bilinen bu şehirde, çalışmamızın ana temasını oluşturan imar faaliyetleri de azımsanamayacak düzeydedir. Her ne kadar bugün Halep'te Osmanlı öncesi ve özellikle Eyyubi ve Memluklu dönemlerine ait mimari yapılara rastlanıyor olsa da Osmanlı döneminde inşa edilmiş olan dini, askeri ve sivil mimari örneklerinin sayısının fazlalığı, yukarıda belirtmiş olduğumuz gibi Osmanlı İmparatorluğu için Halep'in ne kadar önem verilen bir şehir olduğunu gözer önüne serer niteliktedir. Çalışmamız, Osmanlı tarihi için bu denli önemli bir şehir olmasına rağmen maalesef bilimsel araştırmalarda hak ettiği yeri alamadığını düşündüğümüz Halep'teki Osmanlı İmparatorluğu varlığını, sanatsal ve mimari açıdan ele alarak en azından bir tespit ve tanıtım niteliği taşımakta ve daha sonra bu konu ile ilgili yapılacak çalışmalara ışık tutmayı amaçlamaktadır.
Anadolu Selçuklu mimarlığında medrese ve darüşşifa ile türbe ilişkisi

Anadolu'da XI. yy. sonunda devletlerini kuran Anadolu Selçukluları, XII. yy. ortalarından itibaren mimari üretime başlamış ve XIII. yy. boyunca da bu mimari üretim devam etmiştir. Ancak XIII:yy.'da Anadolu Selçuklu eserlerinin önceki örneklere nazaran daha fazla ve nitelikli eserler olduğu görülmektedir. Bu niteliklerden biri olan medrese ve darüşşifa yapılarının, türbe/kümbet adlarıyla anılan mezar yapılarıyla bitişik olması, yahut yapı içinde türbe/kümbet için alan ayrılması, özellikle XIII. yy.'ın Ortaçağ Anadolu Türk Mimarlığı'nda bir mimari tasarım halini almıştır. Bu mimari tasarım, yalnız Anadolu Selçuklularında değil, Beylikler'de, Zengilerde, Eyyübilerle, Memlüklerde de görülmektedir. Hatta Karahanlı, Gazneli ve Büyük Selçuklarda da görülmesi bir eğitim ve sağlık yapısı ile mezar yapısının ilişkisinin bir temeli olduğunu göstermektedir. Türbe yapıları sadece medrese ve darüşşifa ile değil zaviye, cami, mescit gibi başka yapılarla da ilişkili olmuştur. Bu da ilişkinin sadece medrese ve darüşşifa ile olmadığını gösterir. Anadolu'yu ve Ortadoğu'yu istilaya gelen ve 1243'teki Kösedağ Savaşı'yla Selçukluları hezimete uğratan Moğollar dahi, bu ilişkiden etkilenmişlerdir. Ancak Anadolu'da Selçuklu Devleti'nin yıkılmasından sonra, medrese/darüşşifanın türbeyle ilişki kurması çok seyrelmiş ve XV. yy.'dan sonra Anadolu'da medrese/darüşşifa türbe ilişkisine rastlanmamıştır. Anadolu Selçuklu Mimarlığı'nda medrese/darüşşifa-türbe ilişkisinin görülmesinde yapı yaptıran banilerin önemli bir rolü olduğu gibi medrese/darüşşifa banisinin yaptırdığı yapının içindeki ya da bitişiğindeki türbede gömülü olmaması, türbede baniyle ilgisi olmayan kişilerin de gömülü olabilmesi, medrese/darüşşifa yahut başka eserlerle türbenin ilişkisinde muhakkak bani türbesi-yapı ilişkisinin kurulmasının bir tasarım koşulu olmadığını, ancak türbenin medrese/darüşşifayla bitişik yapılarak yahut yapının içinde olarak yapıyı tamamlayan bir öğe olduğunu göstermektedir. Medrese/Darüşşifa-Türbe ilişkisinin ise Anadolu Selçukluların yıkılmasından sonra giderek seyrelip ortadan kalkmıştır. Anadolu Selçuklu Mimarlığı'nda medrese ve darüşşifa ile türbe ilişkisinde, banilerin önemli bir rolü vadır. Çünkü baniler, medrese ve darüşşifa ile ilişkili türbelerde gömül oldukları gibi gömülü olmadığı örnekler de vardır. Bazı medrese ve darüşşifaların türbe ile ilişkili olmaması ise ilişkinin bir koşul olmadığını ancak türbenin medrese ve darüşşifayı tamamlayan bir yapı olduğunu göstermektedir.
Osmanlı minyatürlerinde 'deli' figürlerinin tasvir analizi

Osmanlı ordu teşkilatının eyalet askerlerine mensup olan 'Deli' birlikleri, sınır muhafızları olarak görev yaptıkları gibi; savaşlarda da gözünü budaktan esirgemeyen cesur ve atılgan, öncü kuvvetler arasında yer almışlardır. Diğer birliklere göre farklılık gösteren giysileri, savaş teçhizatları, korkusuzca düşman üzerine atılmaları ve olağanüstü savaş becerileri ile dönemin yabancı gezginlerinin anlatımlarına da konu olan 'deli' figürlerinin; ağırlıklı olarak tarih konulu yazmalardaki minyatürlerinde tasvir edildiği görülmektedir. 'Osmanlı Minyatürlerinde 'Deli' Figürlerinin Tasvir Analizi' adlı bu çalışma, belirli bir süre içinde ulaşılıp incelenebilen eserlerde 'deli' figürlerinin tespit edilmesi ve bu figürlerin sanatsal bakış açısıyla analiz edilmesi amacını taşımıştır. Bu amaca yönelik olarak, 16 .-18. yüzyıllar arasına ait seçilmiş minyatür örneklerinde, bazen tek bir figür olarak savaş halinde, bazen grup olarak ya da şenlik konulu eserlerde gösteri halindeyken tasvir edilmiş olan 'deli' figürleri, tarihi kaynakların ışığında edinilen bilgilerle tespit edilmiş ve özgün minyatürler çıplak gözle incelenerek, tasvir analizleri gerçekleştirilmeye çalışılmıştır. İncelenen minyatürlerde yer alan figürler, karakteristik özellikleri, eserlerin zaman içerisinde bozulma durumu ve belirli bir nakkaşın üslup ve dönemine ait özellikler taşıması kriterlerine göre seçilmiştir. Analiz çalışmasında figürlerin yanı sıra; giysileri, savaş teçhizatları, süvari iseler atları ait oldukları yüzyıllara göre sınıflandırılarak çizimleri yapılmış, figürleri resmeden nakkaşın uygulama tekniğine sadık kalınmaya çalışılarak, minyatür uygulamaları yapılmıştır.
Çelik Gülersoy'un hayatı, eserlerı, ve Türk kültür sanatına yaptıgı katkıları

Çelik Gülersoy'un biyografisinin yer aldigi tez kapsaminda, özetle hayati, kisiligi ile Türk Kültür ve Sanati'na yaptigi sayisiz hizmetleri incelenmistir. Giris bölümünde, tezin özeti, amaci ile kullanilan yöntemler kisaca belirtilmistir. II. Bölümde, Çelik Gülersoy'un hayati ve kisiligi konu alinirken, ailesi, çocuklugu, egitimi, Genel Müdür olarak Türk Kültür ve Sanati'na sayisiz hizmetlerverdigi Turing Kurumu ile mal varligi incelenmistir. Çelik Gülersoy'un çok yönlü kisiligi üzerinde durulmaktadir. Bu baglamda, kisiligine etki eden faktörler bir bir ele alinarak, annesi Münevver hanim ile R. SafvetAtabinen'e ayrica yer verilmistir. Onun gelisimine katki saglayan çevresi üzerinde durulmustur. Kisiligini ve eserlerini degerlendirebilmek için akademisyenler ile onuyakindan taniyan dostlari ve çalisma arkadaslariyla röportajlar yapilmistir. III. Bölümde, Çelik Gülersoy'un hizmetlerini daha iyi algilayabilmek amaciyla, eserlerini verdigi 1970 ? 2000 yillarindaki Türkiye'nin külltür ve sanat ortami üzerinde durulmustur. IV. Bölümde, Türk Kültür ve Sanati'na yapmis olduğu hizmetler, yayinlari vegerçeklestirdigi onarim, restorasyon projeleri olarak iki gurupta incelenmistir. Yaptigitüm hizmetler, dönemin kendine özgü sartlari içinde degerlendirilmistir. Gerçeklestirdigiçalismalarla, birçok yerli yabanci kurulus tarafindan ve özellikle Fransiz Hükümeti'ninseref nisani ile ödüllendirilen Çelik Gülersoy'a, yöneltilen elestiriler de bu bölümde yeralmistir. Tezin son bölümünde ise konuyla ilgili genel bir değerlendirme yapilmistir.
Changing context of olympic vicor statues in greece and Rome

Bu tezin amacı Roma ve Yunanda Olimpik galip yontularının bağlama yönelik değerlendirmesini yapmaktır. Değişen bağlamın yontuların algısını nasıl değiştirdiği araştırılmaktadır. Atlet heykellerinin konumlandırılmaları ve anlamlarının yanında izleyiciye nasıl sunuldukları ele alınacak önemli noktalardır. Sanatsal yaratıcılık ve işçilik gerekli görüldüğü yerlerde incelenirken, haminin ve izleyicinin, dönüştürülmüş modellerin bağlam içindeki algısı üzerindeki etkisi tezin önemli bir kısmını oluşturmaktadır. Roma galip yontularının Yunan modellere dayandığı akademik çevrelerce kabul edilmektedir. Ancak yontulardaki biçemsel farklılıkların ötesinde, bağlam ve sergileme açısından ? örneğin, bahsi geçen yontuların kişye özel ve kamusal alanlarda sergilenmesi gibi ? belirgin farklılıklar ortaya çıkmaktadır. Tezin temeldeki amacı Romalıların geçmişşe, özellikle Yunana, nasıl baktığını ve yorumladığını anlamaktır. Romalıların Yunan modellerini dönüştürmek için kendi öz değerlerini nasıl kullandıkları sergileme ve bağlam üzerinden anlaşılmaya çalışılmaktadır.
Çağdaş sanatta ifade aracı olarak beden

Beden, insanın maddi bölümüdür ve iki ayrı cinsiyetle tanımlanır. Bedenbilinç içerigine de sahip olduğu için nesneler dünyasında kendini ayrı bir varlık olarak gerçeklestirir. Bilincin kurgulama özelligine sahip olması onu etken bir varlık olarak öznelestirir. Bilincin çevreyle olan iliskisiyle de toplumsal bir varlık haline gelen insan, toplumsal olguda degerler ortaya koyar, bu degerlerin tasıyıcısırolünü üstlenir. Çagımız toplumsal yasamının bir gösteriye dönüsmesiyle sanatçılar da bedeni sanat nesnesi olarak kullanmaya baslar. Dönem sanatçılarının bir kısmınınsanat nesnesi olarak bedene yönelmesi 1960'larda baslar. Sanatın disiplinlerarasıaçılıma ulasmasıyla teatral bir gösteriye dönüsen etkinlik birlesik sanat yapıtıniteligi kazanır. Bedenden hareketle eyleme yönelen gösterisanatçıları yapıt içerisinde beden varlıgına dikkat çeker. Eylem aracılıgıyla bedeneyönelen sanatçıların siddet içeren gösterileri ise iktidar karsısında öteki olarak kurulan bedeni yeniden kurmayı amaç edinirler. Sanatçılar bedenlegerçeklestirdigi etkinliklerde izleyicinin katılımına olanak sagladıgı gibi çagınortaya koydugu görüntüleme tekniklerinden de yer alanırlar. Çogul uzam içerisinde gerçeklestirilen uygulamalarda dolayımsız olarak yer alan beden, çagımız resim sanatçılarını da etkileyen nesne konumunu sürdürmektedir. Gelenegin yöntemlerine bağlı kalan çagımız resim sanatçıları bedeniplastik bir biçimlemeden öte içsel gerçekliginin 'ten'e, 'et'e yansımasını gösterir. Resim sanatçıları, bedeni arzulanan bir nesne olmasının dısında onu cinsel kurambaglamında degerlendirir.
Bruno Taut monografisi

Bu çalışmada, modern mimarinin önemli bir figürü olan Bruno Taut; yazar, mimar, eğitimci ve plancı kimliği göz önünde bulundurularak incelenmiştir. Savaş öncesi ve sonrasında yaşanan gelişmelerin mimarlık kuramları üzerindeki etkisinin derinden hissedildiği bir dönemde yaşamını; Almanya, Rusya, Japonya ve Türkiye'de sürdürmüştür. Çok yönlü bir mimar kimliği oluşturan Bruno Taut'un mimari yaklaşımından ve yaklaşımının yansımalarından bahsedilmiştir. Farklı koşullar altında gerçekleştirdiği mimari üretimi; amacı ve sonuçları üzerinden değerlendirilmiş, yoğun meslek yaşamı boyunca hayata geçen mimari çalışmaları detaylı olarak açıklanmıştır. Monografiyi oluşturan içerik, kronolojik bir tarih yazımı yöntemiyle sınıflandırılmakla beraber kimlik inşa süreci, neden-nasıl sorularıyla birbirleriyle ilişkilendirilmiştir. Hayatının son iki yılında Güzel Sanatlar Akademisi Mimarlık Bölümü Şefi olan Bruno Taut hakkında; bütün çalışmalarını ve yayınlarını içeren kapsamlı bir monografi sunulmuştur. Tezin temel amacı; Bruno Taut hakkında yapılacak bilimsel araştırmalar için, literatüre bütüncül bir Türkçe kaynak kazandırmaktır.
Diyarbakır Arkeoloji Müzesi'ndeki İslam dönemi taş eserleri

Diyarbakır M. Ö 3000 yıllarından bu yana önemli bir yerleşim merkezi olmuştur. Coğrafi konumu ve stratejik önemi nedeniyle birçok uygarlığa tanıklık etmiştir. Özelikle 7. yüzyıldan başlayan İslam hakimiyetinden Osmanlı dönemine kadar uzanan bu tarihsel süreç içerisinde bu uygarlıklara ait birçok mimari ve envanterlik esere ev sahipliği yapmıştır. Bu eserler ait oldukları toplumun inanç sistemi başta olmak üzere o dönemin; sosyal, kültürel ve ekonomik özellikleri hakkında da önemli ipuçları sağlayan birer tarihi belge niteliğindedir. Bu tarihi belgelerin Anadolu'daki önemli örneklerini üzerinde taşıyan Diyarbakır Arkeoloji Müzesi'nde gerçekleştirdiğimiz çalışmamız bölgenin kültür tarihi hakkında önemli veriler elde etmemizi sağlamıştır. 'Diyarbakır Arkeolji Müzesi İslam Dönemi Taş Eserleri' başlığı adı altında elde edilen bu veriler yüksek lisans tez kurallarına göre bilimsel anlamda bir değerlendirmeye tabi tutulmuştur. Öncelikle Diyarbakır'ın coğrafi konumu ve tarihçesiyle çalışma alanın tanıtımı sağlanmış ardından müze hakkında kısa bilgiler sunulmaya çalışılmıştır. Katalog bölümünde Diyarbakır Arkeolji Müzesi'nde İslam Dönemine ait Taş Eserlerden 59 adet mezar taşı, 26 adet kitabe ve 8 adet mimari parçayı gözlem fişlerine göre tanıtımları verilmeye çalışılmıştır. Değerlendirme ve sonuç bölümünde ise; tipolojileri, yapım teknikleri, kitabeleri, süslemeleri, usta ve diğer tüm özellikleri göz önünde tutularak kendi aralarında ve benzer örnekleriyle karşılaştırmaları yapılmıştır. Bu bölümün ardından yararlandığımız kaynakların alfabetik listesi verildikten sonra, bu taş eserlerin çizimleri ile fotoğrafları katalog düzenine göre sıralanmıştır. Böylece tezin amacına uygun olarak incelen taş eserler tanıtılmaya çalışılıp, yok olma tehlikesi ile karşı karşıya olan bu milli değerlerimizin sanat tarihi içerisindeki önemi saptanarak, Türk Sanatı'ndaki yerleri bir nebze de olsa vurgulanmaya çalışılmıştır.
Medya sanatının kuramsal kaynakları ve medya sanatı estetik biçim teorisinin ilk sınırları

Medya sanatının kuramsal kaynaklarını konu edinen bu tez ile modern sanatsisteminin bugün medya ve yeni medya sanatları olarak bilinen yeni sanatsistemlerine dönüşmesindeki algı ve eser üretim yaklaşımları üzerinde bir araştırma gerçekleştirilmiştir. Tekniğin ve bilimsel bilginin sanat içerisine girerek hangi değişimleri yarattığı ve bu sayede insanın biçim mekanizmasına sahip bir canlıolduğunun ve daha da ileriye giderek, insanın çağdaş estetik yaklaşımların bilgi veilericilik temeline dayalı bir yaratıcılık ve haz sistemi sürecine nasıl dönüştüğünüanlatan bir araştırma olduğu belirtilmelidir. İlgili manifesto metinleri, sanat eleştiri yazıları, sanat eserleri, süreçle ilgili bazı önemli toplum teorileri incelenmiş olunup, geçmişş estetik yaklaşımlar ve modern estetik yaklaşımlarda sahip olunan ortak biçimmekanizma algısının varlığı üzerinde durulmuştur. Sonuç olarak elde edilmeye çalışılan nokta yeni bir estetik biçim teorisinin ilk sınırlarının oluşturulmayaçalışılmasıdır.
Roma katakomplarındaki tasvirlere göre Erken Hristiyan Döneminde Yunus Peygamber ikonografisi

Erken Hristiyan sanatında sıkça karşımıza çıkan Yunus Peygamber tasvirleri, Roma katakomp sanatı içerisinde önemli bir yer tutmaktadır. Süsleme öğesi olarak kullanılan bu sahneler, dönemin resim anlayışının ve sanat geleneklerinin bir ürünü olarak karşımıza çıkar. Sadece süsleme öğesi olarak değil, aynı zamanda hem öğretici hem de inanış şeklinin bir yansıması olarak da görülebilir. Hristiyanlığın ilk yıllarıyla birlikte Roma'da hali hazırda uygulanan 'ölü gömme' gelenekleri terk edilmeye başlar. Roma'da benimsenen bedenin yok edilmesi geleneğine karşı, Hristiyanların son yargı gününe kadar bedenin muhafaza edilmesi fikri katakompların oluşturulmasına sebep olmuştur. Bu yapıların inşa edilmesi ile birlikte, yeni dinin öğretileri yazılı ve sözlü ortamın dışında, sanatsal öğelerle de aktarılmaya çalışılmıştır. İlk başlarda estetik açıdan yetersiz sayılabilecek, çoğu basit, iki boyutlu sahneler karşımıza çıkar. Amaç olarak verilen hikayeyi anlatmaya yönelik, konuya oldukça bağlı sahneler görülmektedir. Bu açıdan görsellik ikinci planda kalmıştır. Yunus Peygamber sahnelerinde, tıpkı diğer sahnelerde görülen örnekler gibi aynı özellikleri taşır. Ancak katakomplar içerisinde sayıca 'İyi Çoban ' sahnelerinden sonra en fazla tercih edilen konu olması açısından dikkat çeker. Bu bağlamda Roma katakomplarında yer alan Yunus Peygamber sahnelerinin tespiti yapılarak ikonografik açıdan incelenmiş ve bir katalog çalışması yapılmıştır. Bunun yanı sıra, Yunus Peygamberin kutsal kitaplardaki yeri, hayat hikayesi gibi konularla beraber, dönemin mistik ve felsefi ortamının, sanatsal öğe ve faaliyetlere olan etkisi, Yunus Peygamber sahneleri üzerinden değerlendirilerek aktarılmaya çalışılmıştır.
Temsil biçimleri üzerinden bir zihniyet çözümlemesi

Bu tezin temel savı Türkiye'nin kendine özgü dinamikleri olduğuna inançla bu dinamiklerin ne doğrudan Batı'nın kuramsal örgütlenmesiyle, ne de homojen olarak idrak edilmiş olan Doğu düşüncesiyle açıklanamayacağına yönelik bir sezginin üstüne yapılanmaktadır. Kainat kavrayışının sanatsal formlar üzerine etkisine yönelik genel kabulden hareketle bu kavrayışı temele alan bir zihin atlasını kat ederek Batılı temsil formlarının işlemediği bir uzamda çoğunluğun aklını/kalbini çelmeye neyin muktedir olabileceğine yönelik bir merakın ardından gidilmektedir. Temsilin ve bakışın sorunsallaştırıldığı çalışmada inceleme alanı olarak seçilen Osmanlı minyatürleri, göz-resim-yazı ilişkisi ile nakkaşın amelindeki itkilerin anlaşılmasıyla performativitenin canlılığını deneyimlemekten ya da misal aleminden ibret almaktan lezzet duyan bir seyir geleneğinin bugüne düşen izini aramak için uygun bir mecra olarak görünmekte; kendine özgü bir dili olan minyatürlerin uyandırdığı etki canlılığa yol açarak seyircinin hayretine kapı aralayacak bir olanağa yol vermektedir.
Suya doymuş ahşap eserlerin konservasyonunda kullanılan dondurarak kurutma yönteminin tarihçesi ve güncel uygulamalar

Suya doymuş ahşap eserler herhangi bir konservasyon çalışması yapılmadan kurumaya bırakılmamalıdır. Bu eserlerin konservasyonunda en yaygın kullanılan yöntemlerden biri dondurarak kurutma yöntemidir. Gıda ve ilaç sektörü başta olmak üzere birçok alanda kullanılan dondurarak kurutma, nesnenin içindeki suyu veya çözücüyü süblimleştirme yoluyla uzaklaştırmak için kullanılan bir kurutma yöntemidir. Suya doymuş ahşap eserlerin kurutulması sırasında ve sonrasında karşılaşılan problemlere çözüm olarak farklı konservasyon yöntemleri geliştirilmiştir. Dünyadaki farklı laboratuvarlarda suya doymuş ahşaba durağanlık kazandırmaya çalışan koruma uzmanları, diğer yöntemlerden göreceli olarak pahalı ve karmaşık olan dondurarak kurutma yöntemini tercih etmektedir. Bu tez çalışmasında, suya doymuş ahşap eserlerde dondurarak kurutma yönteminin gelişimi ve yöntemin farklı uygulamaları literatür taraması yapılarak araştırılmıştır. Yöntemin daha iyi anlaşılabilmesi için öncelikle ahşabın yapısı, suya doymuş ahşapta bozulma ve tespit yöntemleri ile diğer konservasyon yöntemleri açıklanmıştır. Suya doymuş ahşap eserlerin konservasyonunda kullanılan dondurarak kurutma yönteminin prensipleri ele alınmış, farklı ülkelerde yapılan uygulamalardan örnekler verilerek yöntemin gelişme süreci aktarılmış ve yöntemin günümüzdeki kullanımı yine örneklendirilerek açıklanmıştır. Sonuçta, dondurarak kurutma yönteminin suya doymuş ahşap eserlerin konservasyonunda güvenle kullanılabilecek bir yöntem olduğu ve uygulanabilir yeni metotlar üzerinde de çalışmalar yapılması gerekliliği ortaya konmuştur.
İznik kentinin Bizans ortaçağında sosyal ve kültürel yaşamı

Uzun bir tarihi geçmişşe sahip olan İznik kenti tarih içerisinde pek çok medeniyetin farklı zamanlarda derin izler bıraktığı bir yerleşim yeri olarak karşımıza çıkmaktadır. Kentin, stratejik konumu, iklimi, verimli toprakları, göl kenarında kurulmuş olması ve ulaşım imkanları kenti tarih boyunca önemli merkez olarak ön plana çıkarmış ve kentte birçok kültürün oluşmasına imkan sağlamıştır. İznik kentinin günümüzde mevcut olan kent dokusu, 2400 yıllık bir birikimin ürünüdür. Belli dönemlerde farklı kültürlerin yaşamış olduğu kent, en parlak dönemine Ortaçağ'da Bizans İmparatorluğu hakimiyetindeyken ulaşmıştır. İznik, askeri ve ekonomik koşulların değişmesiyle ortaya çıkan karanlık çağda, küçülen ve ortadan kaybolan Bizans kentlerinin aksine, zamanın tüm olumsuz koşullarına direnen ve canlılığını koruyarak yükselen bir kent olarak karşımıza çıkmaktadır. Bu dönemde kent, sosyal ve kültürel yönden büyük önem kazanmış, Hristiyanlık dünyası için önemli kararların alındığı I. ve VII. Ekümenik konsillere ev sahipliği yapmış, Anadolu'nun en güçlü theması olan Opsikion themasının merkezi konumunda yer almış ve Bizans İmparatorluğuna başkentlik yapmıştır. Pagan bir geçmişşe sahip olan İznik kenti, Bizans hakimiyetindeyken Hristiyanlık dininin ve kültürünün etkisiyle yeniden düzenlenip şekillenmiştir. Bu çalışmada kentin tarihsel arka planı ışığında; sosyal, dini ve askeri etmenlerin etkisi sonucu Ortaçağ boyunca geçirdiği değişim ve fiziki çehre ortaya koyulmuştur. Çalışmamız esnasında İznik'in binlerce yıllık geçmişşi kentin yapılanmasında ve fiziki çehresinin oluşumunda sürekli karşımıza çıkmış, bu nedenle de kent, kuruluşundan Ortaçağ'ın sonuna kadarki süreçte bir bütün olarak ele alınmıştır.
İstanbul Osmanlı mezar taşlarında mimari öğeler

İnsanlık tarihi boyunca yaşamın bir parçası olan ölüm, insanlar için hangi devirde yaşarsa yaşasın kaçınılmaz bir son olmuştur. Türkler gerek İslamiyet'ten önce, gerekse İslamiyet'ten sonraki dönemlerde mezar ve mezar yapılarına büyük önem vermişlerdir. Türk sanatında taş üzerinde görülen mimari süsleme öğeleri Orta Asya'da M. Ö. VII. yüzyıla tarihlenen Munisinsk steplerindeki, kaya üzerine çizilmiş çadır tasvirlerinden itibaren karşımıza çıkmaktadır. Osmanlılar ilk dönemlerde kendinden önceki medeniyetlerin bezeme öğelerini harmanlamış ve yüzyıllar içinde kendine has bir üslup oluşturmuştur. İstanbul sınırları içerisinde Osmanlı dönemine ait üzerinde mimari öğeleri barındıran mezar taşları konusunda detaylı bir çalışma olmaması sebebiyle, 1453 1923 tarihleri arasında yer alan mezar taşları araştırılmıştır. İstanbul sınırları içinde bulunan mezarlık, hazire ve türbelerde bulunan iki yüz yetmiş yedi mimari öğeli mezar taşının tespiti yapılmıştır. Çalışmamızda öncelikle tespiti yapılan mezar taşlarının ölçümleri alınmış, detaylı fotoğraf çekimleri yapılmış ve kitabeleri okunarak katalog bölümü oluşturulmuştur. Mezar taşları üzerinde bulundurduğu mimari süsleme öğelerine göre sınıflandırılarak, kendi içlerinde kronolojik olarak sıralandırmış ve yapılan karşılaştırılmalarla bir değerlendirmeye gidilmiştir. İncelenen mezar taşları sayısının çokluğu sebebiyle, tipolojiye ayırdığımız her mimari süsleme öğesine örnek olacak birer çizim yapılmıştır. Yapıldıkları tarihin mimari üslubunu da yansıtan mimari süsleme öğeli mezar taşları, İstanbul'un fethinden, Türkiye Cumhuriyeti'nin kuruluşuna kadar tarihlendirilmiş olup, varlıklarını günümüze kadar ulaştırmıştır.
Atatürk döneminde konut ve yerleşme : Mübadele yerleşimleri

Bu çalışmada, tarihsel süreç içerisinde göç ve kırsal iskan faaliyetlerinin Osmanlı Döneminden Atatürk'ün ölümüne kadar geçen süreçte değişimi ve çeşitleri incelenmiş, bu tarihsel süreçte planlı kırsal iskan adına önemli bir proje olarak görülen, mübadele dönemi yerleşimleri çalışmanın esasını oluşturmuştur. Bu amaçla yapılan yayın ve arşiv çalışmalarının izinde, arazi çalışmasının verdiği sonuçlarla, değerlendirmeler yapılmaya çalışılmıştır. Sonuç olarak Türkiye Cumhuriyeti'nin uygulamaya koyduğu ilk yerleşim projesinden, eldeki bilgiler ve günümüze gelen konut örnekleri incelenerek değerlendirmeler yapılmaya çalışılmış ve her bölgede görülen çeşitli plan tiplerinin, özellikleri saptanarak, geleneksel ve ithal unsurlar belirlenmeye çalışılmıştır.
Gelibolu'da geleneksel konut mimarisi

Bu çalısmada, Çanakkale ilinin, Gelibolu ilçesinde yapılmıs olan geleneksel konutların tespiti yapılmıstır. Toplam 143 adet geleneksel konut veya tescilli parseltespit edilmistir. Söz konusu konutlar, Gelibolu'nun Alaaddin Mahallesi, Camikebir Mahallesi, Yazıcızade Mahallesi ve Hoca Hamza Mahallesinde yer almaktadır. 143 adet geleneksel konutun 66 adedi günümüzde de kullanılmaktadır. 39 adedi yarı yıkıkveya terk edilmistir. 27 adedi tamamen yıkılmıstır ve arsa görümündedir. 11 adedininyerine ise apartman yapılmıstır. Gelibolu geleneksel konutlarında, iç sofalı ve dıs sofalı plan tipleriuygulanmıstır. Geleneksel konutlarda, tas, tugla, ahsap ve demir malzeme kullanılmıstır. Yapım teknikleri ise yıgma ve ahsap çatkı sistemidir. Dıs cephelerde, ahsap kaplama, tuglakaplama ve sıva kullanılmıstır. Demir malzeme pencere ve balkonlarda yer almaktadır.