turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Pediatrik hastaların rutin beyin manyetik rezonans görüntülemelerinde özgül soğurma oranı değerlerinin incelenmesi

Amaç: 1,5 T manyetik alan şiddetine sahip farklı iki MRG cihazlarına yerleştirilen pediatrik hastaların, pediatrik rutin beyin MRG çekimleri esnasında kullanılan sekanslara göre SAR değerlerinin karşılaştırılarak, Uluslararası Elektroteknik Komitesi'nin belirlediği SAR limit değerleri ile uyumlu olup olmadığını araştırmaktır. Materyal ve Metot: Ondokuz Mayıs Üniversitesi Tıp Fakültesi Radyoloji Anabilim Dalı MRG Ünitesinde bulunan 1,5 Tesla manyetik alan şiddetine sahip Siemens Symphony Magnetom ve Philips Achieva/İntera MRG cihazları kullanıldı. RF sinyallerin alınması için, iki farklı MRG cihazlarına uygun vücut ve baş koiller kullanıldı. SAR ölçümleri için, iki farklı MRG cihazlarına ayrı ayrı yerleştirilen 0-17 yaş aralığındaki toplam 100 pediatrik hastanın, 10 dakikalık pediatrik rutin beyin MRG çekimi esnasında kullanılan sekanslara göre Tüm Vücut SAR, Baş SAR, Vücut Maruziyet SAR değerleri alındı. Bulgular: 1,5 T manyetik alan şiddetine sahip farklı iki MRG cihazına ayrı ayrı yerleştirilen 0-17 yaş aralığındaki toplam 100 pediatrik hastanın cinsiyet, yaş dağılımı, hasta kilolarının dağılımı, Tüm Vücut SAR, Vücut Maruziyet SAR ve Baş SAR değerlerinin ortanca değerleri hesaplandı ve istatistiksel olarak uyumlu bulunmuştur. Sonuç: Her iki MRG cihazından alınan SAR değerleri karşılaştırıldı ve bazı sekanslarda Tüm Vücut SAR değerlerinde artış olduğu görülmüştür. Aynı zamanda Tüm Vücut SAR ve Baş SAR değerlerinin IEC'nin belirlediği SAR limit değerleri ile uyumlu olduğu görülmüştür.
İlköğretim dönemi çocukların sosyal ve akademik becerilerini geliştirmede yardımcı ebeveyn eğitim programının değerlendirilmesi

Bu araştırmada, grup halinde ilköğretim düzeyindeki çocukların anne-baba-çocuk etkileşime yönelik olarak gerçekleştirilmiş olan sosyal ve akademik becerileri geliştirmeye yönelik eğitim çalışmasının etkileri incelenmiştir. Araştırmanın çalışma evrenini Fenerbahçe Kolejinde eğitimini sürdüren ilkokul öğrencilerinin anne ve babalarından oluşmuştur. Araştırmanın örneklemi, Fenerbahçe Koleji ilkokul öğrencilerinin 'aile içi ilişkileri ve akademik becerileri geliştirme programına' katılmaları gönüllük esasına göre 4 anne ve 4 babadan oluşmuştur. Bu çalışmanın süresi haftada bir 1,5 saat olmak üzere toplam 6 hafta sürmüştür. Çalışmada tek grup öntest-sontest modeli uygulanmıştır. Elde edilen veriler Wilcoxon Eşleştirilmiş Çiftler İşaretlenmiş Sıra Sayıları Testinden alınan sonuçlar verilmiştir. Uygulamalar süresince yapılan gözlemlere dayanarak, istatiksel olarak sonuca yansımasa da, çalışma grubundaki anne ve babalardan alınan ifadeler, katıldıkları bu eğitim çalışmasının ilk seansından itibaren aile içi etkileşim yani anne-baba-çocuk arasındaki ilişkinin kalitesinin gözle görülür ölçüde değiştiği yönünde olmuştur. Eğitim süresince ailelerin birbirlerinden de çok şey öğrendikleri ayrıca problem olarak gördükleri bazı konuların esasen problem olmadığını veya başka ailelerinde benzer problemleri olduğunu görmeleri onları rahatlattıklarını belirtmişlerdir. Eğitim sırasında ailelerin farkındalıkları geliştikçe, bu gelişimi birbirlerine olan müdahaleler yolu ile de desteklendiği gözlenmiştir. Araştırmada, toplam yedi alt boyut incelenmiştir. Bu alt boyutlar, ana başlıklar olarak, ebeveynin yaşam yoğunluğunluğunu algılama, ebeveyn-çocuk paylaşımı ve, aile içi etkileşim, disiplin ve itaat tutumları, çocukların sosyal ve genel problem çözme becerileri, çocukların kendi başına derslerle baş edebilme becerileri, çocukların dugyusal tepkileri ve özgüven düzeyleri' dir. Eğitim çalışması öncesinde ve sonrasında uygulanan ön ve son test çalışması sonuçlarına göre ebeveyn yoğunluğu, ebeveynlerin katılımı ve olumlu geribildirimi, aile içi etkileşim, disiplin ve itaat alt boyutlarında istatiksel olarak anlamlı bir farka rastlanmamıştır. Diğer alt boyutlarda; çocukların sosyal ve genel problem çözme becerileri, çocukların kendi başına derslerle baş edebilme becerileri, çocukların dugyusal tepkileri ve özgüven düzeyleri'dir, istatiksel olarak anlamlı bir farka rastlanmıştır. Ill
Açık kalp cerrahisi uygulanan pediatrik olgularda Kardiyopulmoner Bypass'ın kognitif fonksiyonlara etkileri

Amaç: Konjenital kalp hastalığı olan 6-17 yaş arası çocuk ve ergenlerde açık kalp cerrahisinde kardiyopulmoner bypass'ın kognitif fonksiyonlara etkisinin prospektif olarak araştırılması amaçlandı. Gereç ve Yöntem: Araştırma grubunu, daha önce bilinen sistemik ve nörolojik bir hastalığı ve geçirilmiş cerrahi girişim öyküsü olmayan, konjenital kalp hastalığı nedeniyle kardiyopulmoner bypass uygulanacak 6-17 yaş arasında 25 olgu ve 40 sağlıklı çocuğun oluşturduğu bir kontrol grubu kullanıldı. Olguların kognitif fonksiyonları deneyimli nöropsikolog tarafından Wechsler Çocuklar için zeka ölçeği, Stroop Testi, Görsel İşitsel Sayı Dizileri Testi B Formu ve Bender Gestalt Test psikometrik testleri ile değerlendirildi. Olgulara açık kalp cerrahisinden 1-3 gün önce kognitif test bataryası aynı sırada standart yönergelere göre uygulandı. Aynı kognitif test bataryası hastalar açık kalp cerrahisi geçirdikten 7-18 gün sonra tekrar uygulandıBulgular: Kalp hastalığı olan hastalarda, açık kalp cerrahisi kardiyopulmoner bypass öncesi ve sonrası kognitif test puanlarının karşılaştırılmasında istatistiksel olarak anlamlı farklılık bulunmadı. Buna karşın, cerrahi öncesi ve sonrası Görsel İşitsel Sayı Dizileri Testi puanları incelendiğinde, alt test bileşenin kısa süreli bellek performansında, istatistiksel olarak anlamlı düzeyde artma bulunmasına rağmen bu bulgunun test-tekrar etkisinden kaynaklandığı düşünülmektedir. Cerrahi öncesi konjenital kalp hastalığı olan hastalarda kontrol grubundaki sağlıklı çocuklara göre; seçici dikkat, görsel uzaysal algı ve görsel motor koordinasyon işlevlerinde anlamlı düzeyde bozukluk tespit edilmiştir. Araştırmamızda, minimum ph düzeyi, kardiyopulmoner bypas süresi, ekstubasyon süresi ve minimum hematokrit düzeyinden oluşan risk faktörleri ile nörokognitif test performansı arasında anlamlı düzeyde pozitif ilişki bulundu. Diğer taraftan, pompa akım hızı ve kross klemp süresi ile kognitif performans arasında negatif ilişki saptandı. Sonuç: Konjenital Kalp hastalığı olan çocuklarda kardiyopulmoner bypass'ın nörokognitif fonksiyonlar üzerine kısa dönemdeki etkisinde anlamlı bir farklılık bulunmamıştır. Bu sonucun operasyonun sonuçları hakkında aileleri bilgilendirmede ve kardiyopulmoner bypass cerrahisinin nörokognitif etkisi üzerine tartışmalara katkıda bulunmada önemli olduğu düşünülmektedir.
Ameliyat öncesi çocuk hastalara izletilen eğitim amaçlı animasyon filminin çocuklarda korkuya ve ameliyat sonrası ağrıya etkisinin incelenmesi

Bu araştırma, ameliyat olan çocuk hastalara ameliyat öncesinde eğitim amaçlı animasyon filmi izletilmesinin çocuklarda korkuya ve ameliyat sonrası ağrıya etkisini belirlemek amacıyla 1 Temmuz 2017- 30 Eylül 2018 tarihleri arasında Ege Üniversitesi Tıp Fakültesi Hastanesi Çocuk Cerrahisi Kliniği'nde yürütülmüştür. Araştırma prospektif, randomize kontrollü, deneysel bir çalışmadır. Bu kısımın örneklemini ameliyat olan blok randomizasyon yapılarak seçilen 132 hasta çocuk oluşturmuştur. Verilerin toplanmasında 'Çocuk ve Aileyi Tanıtıcı Veri Formu', 'Çocuk Korku Skalası' ve 'Yüz İfadelerini Derecelendirme Skalası ' kullanılmıştır. Çalışmaya alınan çocuklar 'Animasyon Eğitim Filmi Grubu', 'Belgesel Filmi Grubu' ve 'Kontrol Grubu' olmak üzere 3 gruba ayrılmıştır. Animasyon Eğitim Filmi ve Belgesel Filmi Sanal Gerçeklik Gözlüğü ile izletilmiştir. Veriler ameliyat öncesi dönemde araştırmacı tarafından toplanmıştır. Çocuğun ameliyat öncesi korkusu çocuk ve ebeveyn tarafından, çocuğun ameliyat sonrası ağrısı ise çocuk, ebeveyn ve hemşire tarafından ölçekler kullanılarak değerlendirilmiştir. Araştırmada Animasyon Eğitim Filmi ve Belgesel Filmi gruplarında korku puan ortalamalarında düşüş gözlenmiştir. Yapılan analizde 'Animasyon Eğitim Filmi Grubu', 'Belgesel Filmi Grubu' ve 'Kontrol Grubu' arasında istatistiksel olarak anlamlı farklılık bulunmuştur; bu farkın Animasyon Eğitim Filmi Grubundan kaynaklandığı saptanmıştır (p<0.001). Ameliyat sonrası ağrı puanına göre Animasyon Eğitim Filmi ve Belgesel Filmi gruplarında ağrı puanında düşüş gözlenmiştir. Yapılan analizde 'Animasyon Eğitim Filmi Grubu', 'Belgesel Filmi Grubu' ve 'Kontrol Grubu' arasında istatistiksel olarak anlamlı farklılık bulunmuştur; bu farkın Animasyon Eğitim Filmi Grubundan kaynaklandığı saptanmıştır (p<0.001). Çocuklarda ameliyat hazırlığını anlatan animasyon eğitim filmi ameliyat öncesi korkunun ve ameliyat sonrası ağrının azaltılmasında etkili bir yöntem olarak bulunmuştur. Çocuklarda ameliyat hazırlığını anlatan animasyon eğitim filminin, çocuklarda ameliyat öncesi hazırlık döneminde korkunun ve ameliyat sonrasında ağrının azaltılmasında farmakolojik olmayan yöntem olarak kullanılması önerilmektedir.
Kahramanmaraş Sütçü İmam Üniversitesi Tıp Fakültesi çocuk acil servisi'ne ocak 2013-haziran 2017 yılları arasında zehirlenme nedeniyle başvuran hastaların demografik olarak incelenmesi

Çalışmanın amacı Kahramanmaraş Sütçü İmam Üniversitesi Tıp Fakültesi Sağlık Uygulama ve Araştırma Hastanesi Çocuk Acil Servisi'ne zehirlenme nedeniyle başvuran hastaların demografik özelliklerini inceleyip alınabilecek önlemleri belirlemektir. Çalışmada Ocak 2013 -Haziran 2017 tarihleri arasında Kahramanmaraş Sütçü İmam Üniversitesi Sağlık Uygulama ve Araştırma Hastanesi Çocuk Acil Servisi'ne zehirlenme nedeniyle başvuran 300 hastanın bilgileri dosyalarından incelenmiştir. Hastalar yaş, cinsiyet, zehirlenme etkeni, zehirlenme saati gibi parametrelere göre sınıflandırılmıştır. Çalışmaya önceden belirlenen kriterlere göre 300 hasta alınmıştır. Zehirlenme vakaları tüm acile başvuruların % 0 .37'sini oluşturmaktadır. Olguların 146 (% 48 ,7)'si kız, 154 (% 51 ,3)'ü ise erkektir. Tüm zehirlenme olguları arasında cinsiyet açısından fark saptanmamıştır. Olguların 239 (%79,67)'si kaza sonucu, 61 (% 20 ,33)'ü ise intihar amaçlı zehirlenmelerdir. Tüm zehirlenme olguları arasında kaza-intihar açısından fark saptanmıştır (p<0,001). Vakalar zehirlenme etkenine göre farmakolojik ve non-farmakolojik olarak iki gruba ayırılmıştır. 90 hasta (%30) farmakolojik ajanla, 205 hasta (%68,3) non-farmakolojik bir ajanla belirlenmiştir. 5 vakada (%1,7) zehirlenme etkeni saptanamamıştır. Zehirlenmeye neden olan farmakolojik ajanlardan ilk 3 sırada; Parasetamol (%4.0), çoklu ilaç alımı (%3.3), SSRI grubu antidepresan ilaçlar ve (%2.7) yer almaktadır. Non-farmokolojik ajanlardan en sık görülen 3'ü sırasıyla karbon monoksit (%27.2), kostik-koroziv maddeler (20.3), Maraş otu (%4) şeklinde sıralanmaktadır. Sonuç olarak çocuklarda farmakolojik ve non-farmakolojik ajanlar tek tek incelendiğinde zehirlenmelerin en sık nedeni ilaçlardır. Ailelerin bu konuda farkındalığının artırılması ve önleyici tedbirlerin alınması zehirlenmeleri azaltacağı düşünülmektedir.
The Development of storytelling skills among Turkish preschoolers

oz OKUL ÖNCESİ DÖNEMİNDEKİ TÜRK ÇOCUKLARININ HİKAYE ANLATIM BECERİSİNİN GELİŞİMİ Kocabaş, Özlem Yüksek Lisans, Psikoloji Bölümü Tez Yöneticisi: Doç. Dr. Ayşe Gül Güven Ağustos, 2002, 146 sayfa Bu araştırma okul öncesi dönemdeki Türk çocuklarının hikaye anlatım becerisinin gelişimini araştırmak amacıyla tasarlanmıştır. Normal dil gelişimi olan çocuklarda, hikaye yapıları, özellikle konunun geçtiği yer ve zamanın yani ortamın, olayın başlangıcının, içsel tepkilerin, planların, teşebbüslerin, sonuçların ve reaksiyonların hikaye içerisindeki kullanımı incelenmiştir. Hikayeler, hikaye gramer öğelerinin kullanım sıklığı, tamamlanmış ve tamamlanmamış hikaye bölümlerinin sayısı, hikaye öğelerinin göreceli sıklığı ve hikaye uzunluğu yönünden analiz edilmiştir. Aynı zamanda hikayenin yapısall öğelerinin varlığının yaşa göre değişip değişmediği de incelenmiştir. Yaşlan 2 ila 6 arasında değişen ve normal gelişim gösteren 96 çocuk bu araştırmaya katılmıştır. Çalışmada 8 yaş grubu bulunmaktadır. Dil örnekleri iki ayrı hikaye anlatma yöntemi kullanılarak elde edilmiştir. İlk hikaye anlatma yönteminde, çocuklar sıralı beş resimden hikayeler üretmişlerdir. İkinci hikaye anlatma yönteminde ise, kendi kafalarında oluşturdukları ya da daha önceden bildikleri hikayeleri anlatmışlardır. Her iki bölüm de teybe kaydedilmiş ve daha sonra yazılı metne dönüştürülmüştür. Hikayeler, Stein ve Glenn'in (1979, akt. Merritt ve Liles, 1989) hikaye gramerinden uyarlanmış bir versiyonu kullanılarak analiz edilmiştir. Verilerin analizinde tekrarlı varyans analizi kullanılmıştır. Sonuçlar şunları göstermektedir; okul öncesi dönemdeki Türk çocukları tarafından üretilen ya da anlatılan hikayeler, Stein ve Glenn'in hikaye gramerinin karekteristikleri olan yapısall öğeleri göstermiştir. karmaşık hikayeleri oluşturabilme becerisi yaşla birlikte artmaktadır. çalışmaya katılan bütün çocuklar hikaye üretmede, hikaye anlatmaya oranla daha uzun ve eksiksiz hikaye örneklemi yaratmışlardır. bu iki hikaye anlatım yönteminde de hikaye hiyerarşisi büyük oranda birbirine benzerdir. hemen hemen bütün ölçümlerde yaş farklılıkları açıktır. vıBu çalışmanın sonuçları, üç yaş civarındaki çocuklarda gözlenen hikaye anlatım becerilerindeki gözle görülür hızlanma haricinde, genel olarak literatür ile uyumludur. Son olarak bulgular, uygulama alanları tartışılmış ve yeni araştırma önerileri getirilmiştir.
6 ay-18 yaş çocuklarda anemi etyolojisi

Amaç: Anemi insan ve toplum sağlığını ilgilendiren önemli bir halk sağlığı sorunudur. Toplumların sosyo-ekonomik düzey ve kültürel yapılarına göre görülme sıklığıdeğişmektedir. Bu çalışma farklı yaş gruplarında anemi etyolojilerini belirlemek ve toplumsal farkındalık oluşturmak için planlandı. Gereç ve Yöntem: Çalışmaya, Ocak 2015 -Ocak 2018 tarihleri arasında KSÜ Tıp Fakültesi Çocuk Hematoloji ve Onkoloji Polikliniğine başvuran 6 ay-18 yaş anemisi olan hastalar seçildi. Kronik hastalığı olan ve göçmen hastalar çalışma dışı bırakıldı. Retrospektif olarak planlanan çalışmaya toplam 1120 hasta dahil edildi. 6 ay-2 yaş, 2 -6yaş, 6-12 yaş, 12-18 yaş olmak üzere 4 grup, erkek ve kız olarak 2 grupta incelendi. Aneminin sebebine yönelik hemogram, ferritin, retikülosit, vitamin B12, demir, demirbağlama, direkt coombs, hemoglobin elektroforezi ve periferik yayma tetkik sonuçlarıhastaların dosya bilgilerinden alındı. Veriler 'IBM SPSS Statistics 22' istatiksel paket programı kullanılarak analiz edildi. Normal dağılıma uyan iki örneklemler İndependent T Testi, normal dağılım göstermeyen örneklemler için Mann-Whitney U Testi ve niteliksel veriler için Ki-Kare Testi kullanıldı. İstatiksel incelemelerde p<0, 05 değeri anlamlı kabul edildi. Bulgular: Hastaların 566'sı (%50,5) kız ve 554'ü (%49,5) erkek idi. Toplam hastaların873'ü (%77,9) demir eksikliği anemisi, 184'ü (%16,4) talasemi minör, 25'i (%2,2)vitamin B12 eksikliğine bağlı anemi, 13'ü (%1,2) otoimmun hemolitik anemi, 10'u(%0,9) herediter sferositoz, 4'ü (%0,4) talasemi intermedia, 3'ü (%0,3) talasemi majör,3'ü (%0,3) konjenital diseritropoetik anemi, 2 'si, (%0,2) folik asit eksikliğine bağlı anemi, 2'si (%0,2) orak hücreli anemi ve 1'i (%0,1) glukoz 6 fosfat dehidrogenaz enzimeksikliğine bağlı anemi olarak tespit edildi. Tüm hastaların %16,4'ünde talasemi minörbulunurken 6-12 yaş grubunun %33,8'inde talasemi minör bulundu. 6 ay-2 yaş arasında%81,3'ünde, 2-6 yaş arasında %74,3'ünde, 6-12 yaş arasında %60,4'ünde, 12-18 yaş arasında %85,0'inde demir eksikliği anemisi görüldü. Demir eksikliği anemisi olan hastalarda 6 ay-2 yaş arasında %66,7'si, 2-6 yaş arasında %60,2'si erkek, 12-18 yaş arası %80,6'sı kız olarak bulundu. Demir eksikliği anemisi olan hastaların ortamahemoglobin değerleri en düşük 6 ay-2 yaş arasında saptandı. Sonuç: Demir eksikliği anemisi en yaygın görülen anemi nedenidir. Bu çalışmada demir eksikliği anemisinin infantil ve ergenlik dönemi olmak üzere 2 dönemde pik yaptığı bulundu. Ayrıca demir eksiliği anemisi infantil ve okul öncesi dönemdeerkeklerde, ergenlik döneminde ise kızlarda daha çok görüldüğü tespit edildi. Demir eksikliği ve vitamin B12 eksikliği zihinsel, fiziksel geriliğe ve enfeksiyonlara yatkınlığaneden olabilir. Eksiklik giderilse bile oluşan gerilikler tam anlamıyla düzelmeyebilir. Bu nedenle risk altındaki toplumlarda tarama yapılması ve demir takviyesi yapılması önem arz etmektedir.
Çocukluk çağı dirençli epilepsilerinde risk faktörlerinin belirlenmesi

Epilepsi çocukluk yaş grubunda santral sinir sistemine ait sık görülen nörolojik hastalıklardan biridir. Dirençli epilepsi tanımı halen tartışma konusudur. Maksimum dozda 18 ay süreyle uygun şekilde en az iki antiepileptik ilaç kullanan ve son bir yıl içinde en az bir nöbet geçiren hastalar dirençli epilepsi hastası olarak kabul edildi. Bu çalışmaya Gaziantep Üniversitesi Tıp Fakültesi Hastanesi Çocuk Nöroloji Polikliniği'ne Kasım 2017 ile Eylül 2018 tarihleri arasında başvuran dirençli epilepsi hastalarının muhtemel risk faktörlerini belirleyerek önlenebilecek risk faktörlerinin önüne geçilmesi ve epilepsi prognozunu önceden etkin şekilde tahmin edebilmek amaçlanmıştır. Gaziantep Üniversitesi Tıp Fakültesi Çocuk Nöroloji Bilim Dalı Polikliniği'nde epilepsi tanısı ile takip edilmekte olan, 01.11. 2017 01.09. 2018 tarihleri arasında polikliniğe başvuran hastalar ve aileleri ile yüz yüze görüşülerek ve dosyaları, tetkikleri incelenerek yapılan anket sonucunda veriler elde edilmiştir. Çalışmamızda dirençli epilepsi için risk faktörlerini anormal nörolojik muayene bulgusu, mikrosefali varlığı, epileptik nöbet türü, EEG anormalliğinin olması, MSS görüntüleme tetkikleri ile patolojik bulgu varlığı, spesifik epileptik sendrom varlığı ve nöbetin erken yaşta başlaması olarak belirledik. Dirençli epilepsi hastaları uzun süre ve sık nöbet geçirdiklerinden ve sayıca fazla ilaç kullandıklarından, tıbbi, sosyal, ekonomik ve psikolojik etkileri ağır olmaktadır. Dahası ilaç yan etkileri ve sık nöbet geçirmeye bağlı ailenin ve hastanın hayat standartları olumsuz etkilenmektedir. Bu nedenle hangi hastanın antiepileptik tedaviye iyi yanıt vermeyeceği erken dönemde tahmin edilebilirse bu hastalara diğer tedavi seçeneklerinin uygulanması düşünülebilir.
Yarık dudak damak tanılı çocuklarda işitsel işlemleme bozukluğu varlığının araştırılması

Çalışmamızın amacı, yarık dudak damak tanılı çocuklarda santral işitsel işlemleme bozukluğu varlığının araştırılmasıdır. Yarık dudak damak varlığının orta kulak defisitlerine yol açabildiği bilinmektedir. Orta kulak problemleri ise uzun dönemde SİİB'a yol açabilmektedir. Bu bağlamda erken dönemdeki orta kulak problemlerinin işitsel işlemleme bozukluğu üzerindeki olası etkileri araştırılmıştır.8. 0 ila 11 yaş 11 ay arasındaki 21 yarık dudak damak tanılı ve 20 normal gelişim gösteren çocuk ile çalışılmıştır. Yarık dudak damak onarımı yapılmamış olan hastalar dahil edilmemiştir. Timpanometrik ve odyolojik ölçümleri yapılmış ve SCAN-C test bataryası ile işitsel işlemleme becerileri değerlendirilmiştir. SCAN-C skorları incelendiğinde YDD tanılı grubun skorlarının, normal grup skorlarından anlamlı derecede düşük olduğu gözlenmiştir (p<0,05). Sonuçlar, yaşamın erken dönemlerinde maruz kalınan orta kulak defisitlerinin, uzun dönemde işitsel işlemleme bozukluğu açısından risk faktörü olabileceğini düşündürmektedir.
Dikkat eksikliği ve hiperaktivite bozukluğu olan çocuk ve ergenlerde gürültülü ortamda duymanın ve işitsel işlemlemenin medikal tedavi öncesi ve sonrası değerlendirilmesi

Amaç: Bu çalışmanın amacı DEHB'si olan çocuk ve ergenlerde metilfenidat tedavisi öncesi ve sonrasında, sessiz ve gürültülü ortamlarda konuşmanın anlaşılabilirliğini ve işitsel işlemleme becerilerini değerlendirmek ve sağlıklı kontrollerle karşılaştırmaktır. Gereç ve Yöntem: İstanbul Üniversitesi-Cerrahpaşa Tıp Fakültesi Çocuk ve Ergen Ruh Sağlığı ve Hastalıkları Polikliniği'nde DSM-V' e göre bileşik tip DEHB tanısı alan 9-17 yaş arası 23 çocuk ve ergen ve İstanbul Üniversitesi-Cerrahpaşa Tıp Fakültesi Çocuk Hastalıkları Polikliniği'ne başvuran 9-17 yaş arası 23 sağlıklı kontrol çalışmaya dahil edilmiştir. Katılımcılar Okul Çağı Çocukları için Duygulanım Bozuklukları ve Şizofreni Görüşme Çizelgesi-Şimdi ve Yaşam Boyu Versiyonu-Türkçe Uyarlaması ile değerlendirildi. Ebeveynler DEHB grubunun metilfenidat tedavisine ara verdikleri ve tedaviye devam ettikleri dönemlerde Turgay DSM-IV Kökenli Yıkıcı Davranış Bozuklukları Belirti Tarama Ölçeği'ni doldurdular. Çocuklar ise Çocuklarda Anksiyete ve Depresyon Ölçeği-Yenilenmiş formunu doldurdular. Katılımcılara işitsel işlemleme becerilerinin değerlendirilmesi amacıyla Frekans Patern Testi, Süre Patern Testi ile sessiz ve gürültülü ortamlarda konuşmanın anlaşılabilirliğini değerlendirmek amacıyla Türkçe Matris Testi uygulandı. İşitsel değerlendirme testleri DEHB grubunda metilfenidat tedavisine ara verildikleri dönemde ve tedaviye devam ettikleri dönemde olmak üzere 2 defa uygulandı. Bulgular: Gruplar arasında sessiz ortamda yapılan adaptif TMT'de bir fark bulunmazken, gürültülü ortamda yapılan adaptif ve nonadaptif TMT sonuçlarında DEHB grubunun kontrol grubuna göre doğru yanıt oranının daha düşük olduğu saptandı. DEHB grubunda kontrol grubuna kıyasla FPT ve SPT doğru yanıt oranı her iki kulakta da anlamlı olarak düşük saptandı. Metilfenidat tedavisi sonrasında adaptif sessiz TMT sonucunda gruplar arasında anlamlı farklılık saptanmazken, adaptif-gürültülü ve nonadaptif TMT'de DEHB grubunun doğru yanıt oranının tedavi sonrasında belirgin olarak arttığı saptandı. Metilfenidat tedavisinin FPT ve SPT üzerine etkisine bakıldığında ise MPH'ın sadece sağ kulakta SPT'de doğru yanıt üzerine pozitif yönde etki ettiği saptandı. Çalışmamızda DEHB semptom şiddeti ile işitsel işlemleme testleri arasında negatif yönde anlamlı ilişkisellik saptandı. Sonuç: DEHB grubunda kontrol grubuna göre özellikle gürültülü ortamda konuşmanın anlaşılabilirliğinin düşük olduğu saptandı. Metifenidat tedavisi sonrası DEHB grubunda gürültüde konuşmanın anlaşılabilirliğinde artış saptandı. DEHB semptom şiddeti ile işitsel işlemleme testleri arasında negatif yönde anlamlı ilişkisellik saptandı.
7-10 yaş arası ilkokul çağı çocuklarında otoakustik emisyon, timpanometrik değerlendirme ve akustik refleks testleri kullanılarak işitme kaybı ve efüzyonlu otit sıklığının değerlendirilmesi

Çalışmamız 7-10 yaş aralığındaki devlet okullarından rastgele seçilmiş 500 çocuktan oluşturuldu. 500 çocuktan 80'i kulak zarı perforasyonu, buşon, ventilasyon tüpü ve aktif enfeksiyonun mevcut olması sebebi ile çalışmaya dahil edilmedi. Toplam 420 çocuğa Kulak Burun Boğaz hekiminin otoskopik muayenesinden sonra Otoakustik Emisyon, Timpanometrik Değerlendirme ve Akustik Refleks Testleri yapıldı. Çalışmaya dahil edilen çocuklardan 204'ü kız (%48,6), 216'sı erkek (%51,4)'ti. Çalışmaya katılan 420 çocuğun timpanometri sonuçları 341' 1 (%81,1) Tip A, 41'i (%9,7) Tip B, 38'i (%9,04) Tip C şeklindeydi. EOM prevalansını %9,2 olarak bulundu. Çalışmamızda İlkokul çağı çocuklarında EOM prevalansını %9,2 olarak bulduk. Okul başarısı ve çocuk sağlığı açısından ilkokul çağı çocuklarında belirli aralıklarla kulak muayenesi ve odyolojik testlerin yapılması faydalı olacaktır