turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Akut gastroenteritli 0-5 yaş arası çocuklarda norovirus sıklığının araştırılması

Noroviruslar, özellikle beş yaş altı çocuklarda hastane yatışı gerektiren ağır gastroenterit olgularına neden olmaktadır. Çalışmamızda Ankara'daki iki hastaneye akut gastroenterit tanısı ile başvuran 0-5 yaş arası çocuklarda norovirus sıklığının araştırılması amaçlanmıştır. Dışkı örnekleri, Eylül 2004 -Haziran 2011 tarihleri arasında S. B. Ankara Eğitim Araştırma Hastanesi ve Gazi Üniversitesi Tıp Fakültesi Hastanesi'ne başvuran akut gastroenteritli 0-5 yaş arasındaki 1000 çocuktan alınmıştır. Dışkı örneklerinde norovirus GI ve GII antijen pozitifliği ELISA yöntemi ile (RIDASCREEN Norovirus (C1401) 3rd Generation, r-biopharm, Darmstadt, Almanya) araştırılmıştır. Norovirus GI ve GII antijeni toplam 141 (%14.1) örnekte pozitif saptanmıştır. ELISA pozitifliği ile yaş arasında istatistiksel olarak anlamlı fark bulunmamıştır (p>0.05). Norovirus prevalansı ilkbahar, yaz, sonbahar ve kış mevsimlerinde sırasıyla %13.8, %17.7, %14. 7 ve %11. 2 olarak saptanmış ve virus ile mevsimsel dağılımı arasında istatistiki fark bulunmamıştır (p>0.05). Ancak aylara göre NoV prevalansı incelendiğinde, istatistiksel olarak anlamlı bir fark bulunmuştur (p<0.05). Bu farkı, Temmuz (%24.2) ve Kasım (%4.1) aylarının oluşturduğu görülmüştür. Norovirus pozitif hastaların %51'inin kusması olduğu saptanmış, ancak istatistiki olarak anlamlı fark bulunamamıştır (p>0.05). Norovirus pozitif hastaların %3.3 'ünde parazit tespit edilmiştir. Norovirus ile enfekte dışkı örneklerinin hiçbirinde diyareye neden olan bakteriyel enfeksiyon ajanı bulunamamıştır. Diyareli örneklerde norovirus, %14 gibi yüksek bir oranda tespit edilmiştir. Ülkemizde rotavirus aşısının kullanılmaya başlanmasının bir sonucu olarak norovirus prevalansının artacağını ve 0-5 yaş ishalleri arasında daha sık rastlayacağımız bir etken olacağını düşünmekteyiz. Bu nedenle, norovirus testlerinin rutin laboratuvarlardaki gerekliliğinin artacağını öngörmekteyiz. Sonuç olarak, norovirusun rutin tanısının, norovirus ile enfekte olmuş akut gastroenteritli hastaların gereksiz antibiyotik kullanmasını da önleyerek ülke ekonomisine bir katkı sağlayacağını düşünmekteyiz.
7-14 yaş arası çocuklarda re-call sisteminin etkinliğinin araştırılması ve çürük riskinin belirlenmesinde farklı faktörlerin değerlendirilmesi

Bu çalışmanın amacı, çocuklarda çeşitli parametreler aracılığı ile diş çürüğü risk düzeylerinin belirlenmesi ve buna göre belirlenen periyodlarda düzenli olarak izlemenin sonucunda ağız-diş sağlığında ve beslenme alışkanlıklarında oluşan değişimlerin değerlendirilmesidir. Bu çalışma, diş çürüklerinin tedavisi için başvuran 7-14 yaşları arasındaki 120 çocukta yapılmıştır. Hastaların GI, DI, PI ve OHI değerleri tedavi öncesi, tedavi bitimi 3 ve 6. ay kontrollerinde kayıt edilmiştir. Çocukların demografik verileri ve beslenme alışkanlıkları kaydedilmiştir. Ağız hijyeni ve beslenme eğitimi verilmiş ve kontrollerde tekrar edilmiştir. 54 hastadan TÖ, TB ve 3. ay kontrolünde tükürük örnekleri alınarak tükürük parametrelerindeki değişimler incelenmiştir. Verilerin değerlendirilmesinde NCSS 2007 paket programı kullanılmıştır. Çocukların, dft ve dfs sayısının kontrol randevularında azaldığı, DMFT ve DMFS sayısının ise artış olduğu belirlenmiştir. TÖ göre PI, DI, OHI ve GI değerlerinin kontrollerde azaldığı ve 3. ay kontrolündeki PI ve OHI ortalamaları da 6. ay kontrollerindeki ortalamalarına göre daha düşük bulunmuştur. Beslenme eğitimi sonrasında, hastaların öğünlerinde sağlıklı beslenmeye başladıkları belirlenmiştir. Hastaların dft, dfs, DMFT ve DMFS değerlerine bakıldığında baba eğitim düzeyinin istatistiksel olarak etkili olduğu, anne eğitim düzeyinin ise istatistiksel olarak etkili olmadığı görülmüştür. Tükürük akış hızı ve tamponlama kapasitesi için TÖ belirlenen değerlerin TB ve 3. ay kontrolünde yükseldiği belirlenirken; MS ve LB ortalamalarının TB TÖ değerlerine göre azaldığı görülmüştür. MS ortalamalarının 3. ay kontrolünde yeniden yükseldiği görülmüştür. Sonuç olarak, çocuklarda çürük risk değerlendirmesini yapmak için birçok farklı parametrenin ele alınması ve koruyucu programın planlanması gerektiği düşünülmektedir. Bu çalışmada değerlendirilen parametrelerin diş çürüğü riskinin belirlenmesinde yararlı olduğu, düzenli kontrol ve eğitimin ağız-diş sağlığı ve beslenme alışkanlıkları üzerinde etkili olduğu görülmüştür.
Kanserli çocuğu olan ebeveynlerin yaşam kalitesi ile genel öz yeterlilikleri arasındaki ilişki

Ebeveynler için çocuğuna kanser tanısı konulması zor, acı veren ailede büyük değişikliklere yol açan yaşam deneyimlerinden biridir. Kanserin çocuk ve aile üzerinde giderek artan olumsuz etkisi, hasta çocuk ve ailesinin yaşam kalitelerinin tartışılmasına neden olmaktadır. Ebeveynlerin çocuğun bakım ve rahatını sağlamada öz yeterlik algısı, süreci yöneten hemşire ve diğer sağlık profesyonelleri için değerli olabilmektedir. Bu araştırma, kanserli çocuğu olan ebeveynlerin yaşam kalitesi ve öz-yeterlilikleri arasındaki ilişkiyi incelemek amacıyla kesitsel tipte yapılmıştır. Mersin Üniversitesi Sağlık Araştırma ve Uygulama Merkezi Çocuk Onkoloji, Çocuk Hematoloji Poliklinik ve Kliniklerinde 20 Ekim 2017 02 Ağustos 2019 tarihleri arasında çocuğu kanser tanısını en az üç ay önce almış olan 85 ebeveyn ile yürütülmüştür. Araştırma verileri, ''Ebeveyn Tanıtıcı Bilgi Formu'', ''Kanserli Hastalarda Yaşam Kalitesi Ölçeği Aile Versiyonu'' ve ''Genel Öz Yeterlik Ölçeği'' kullanılarak toplanmıştır. Analizlerde ortalama, yüzdelik, frekans gibi tanımlayıcı istatistiklerle birlikte bağımsız gruplarda t-testi, tek yönlü varyans analizi ve pearson korelasyon katsayısından yararlanılmıştır. Sonuçlar istatistiksel anlamlılık açısından %95 güven aralığında p<0, 05 düzeyinde değerlendirilmiştir. Araştırmaya katılan ebeveynlerin %80'inin çocuğun annesi olduğu belirlenmiştir. Ebeveynlerin yaşam kalitesi puan ortalamasının 108. 30 34. 92 (min=0, max=310), genel öz yeterlikleri puan ortalamasının ise 30.74 4.96 (min=10, max=40) olduğu saptanmıştır. Ebeveynlerin genel öz yeterlilikleri ile yaşam kaliteleri arasında pozitif yönde istatistiksel olarak anlamlı bir ilişki saptanmıştır. Ebeveynlerin genel öz yeterlilikleri arttıkça psikolojik ve manevi sağlık durumu ile fiziksel sağlık durumu artmaktadır. Kanserli çocuğu olan ebeveynlerin ruhsal iyilik hali açısından taranması, uygun tedavi ve psiko-sosyal destek sağlanması, öz-yeterliliğin artmasına yönelik eğitim programları ya da grup terapileri, bakım verenlere yönelik bir kar amacı gütmeyen bir kuruluş tarafından ev işleri, diğer çocukların bakımı gibi konularda desteğin arttırılması yaşam kalitetesinin artırılmasında yararlı olmaktadır. Ayrıca ebevenlerin kendilerini ifade edebilecek ortamların oluşturulması öz-yeterliliklerinin arttırılmasında önemli rol oynayabilir.
Pediatrik kırım-kongo kanamalı ateşi hastalarının klinik, demografik özellikleri ve hematolojik bulguları

Bu çalışmanın amacı Cumhuriyet Üniversitesi Tıp Fakültesi Çocuk Sağlığı ve Hastalıkları servisinde Kırım-Kongo Kanamalı Ateşi tanısıyla izlenen hastaların klinik, demografik özelliklerinin ve hematolojik bulgularının değerlendirilmesidir. Mayıs 2003 -Ağustos 2009 tarihleri arasında KKKA tanısı alan hastaların tıbbi kayıtları geriye dönük olarak incelendi. Hastaların epidemiyolojik, demografik ve klinik özellikleri, laboratuar verileri, tedavi şekilleri ve sonuçları dosyalardan kaydedildi. Mayıs 2003 -Ağustos 2009 arasında KKKA tanılı 100 hasta tespit edildi. Hastaların ortalama yaşı 11.95 3. 20 yıl idi. Hastaların %51'i Tokat'tan, %27'si Sivas'dan ve %80'i kırsal kesimden geliyordu. En çok başvuru Haziran (%34) ve Temmuz (%36) aylarında idi. Hastaların %85'inde kene ile temas öyküsü vardı. Semptomların başlaması ile hastanemize başvuru arasında geçen süre 4.16 1. 97 gün idi. Hastaneye başvuru esnasında başlıca semptomlar ve bulgular ateş (%65), kusma (%56), peteşi-purpura-ekimoz (31), halsizlik (%38), karın ağrısı (%27), epistaksis (%24), ishal (%20), iştahsızlık (%18), baş ağrısı (%18), yüzde eritem (%20), melena (%18), makülopapüler döküntü (%12), hematemez (%8), vajinal kanama (%4), hematüri (%2), üst solunum yolu enfeksiyonu bulguları (%62), hepatomegali (%15), splenomegali (%7), lenfadenopati (%8), ense sertliği (%5) idi. Hastaneye başvuru esnasında hastaların %80'inde trombositopeni, %70'inde lökopeni, %45'inde nötropeni, %86'sında yüksek AST, %48'inde yüksek ALT, %47'sinde yüksek LDH, %36'sında yüksek CPK, %61'inde uzamış PT, %70'inde uzamış PTT %57'sinde yüksek INR, ve %1'inde lökositoz saptandı. Hastaların tamamı destek amaçlı sıvı-elektrolit tedavisi, %40'ı aferezli trombosit süspansiyonu, %15'i manuel trombosit süspansiyonu, %30'u taze donmuş plazma, %2'si eritrosit süspansiyonu, %2'si tam kan, %3'ü İntra Venöz İmmun Globulin, %2'si granülosit koloni uyarıcı faktör, %91'i ribavirin tedavisi aldı. Hemorajik dönemde gelen 1 hasta (%1) Yaygın damar içi pıhtılaşması ile kaybedildi. Sonuç olarak, KKKA klinik bulguları çocuklarda erişkinlere benzerdir ve KKKA çocuklarda daha iyi seyirlidir. Hastalığın tedavisinde etkinliği kanıtlanmış antiviral ajan bulunmamakta olup tedavinin en büyük bölümünü destek tedavisi oluşturmaktadır.
Anne-çocuk metakognisyon ilişkiselliği ile ergenlerde anksiyete bozukluğu ve depresyon gelişimi üzerine etkisi

Amaç: Bu çalışmanın amacı ergenlerde anksiyete bozukluğu ve depresyon gelişiminde etkili olan metakognitif inançlar ile annelerinin metakognitif inançları konusunda bilgi edinmek ve bu değişkenler arasındaki ilişkiselliği araştırmaktır. Gereç ve yöntem: Marmara Üniversitesi Pendik Eğitim ve Araştırma Hastanesi Çocuk ve Ergen Ruh Sağlığı ve Hastalıkları polikliniğine başvuran 12-18 yaş aralığındaki anksiyete bozukluğu ve/veya depresyon tanılı 100 ergen hasta grubunu; bu grup ile yaş ve cinsiyet açısından eşleştirilmiş, herhangi bir psikiyatrik tanısı olmayan 74 ergen ise sağlıklı kontrol grubunu oluşturmuştur. Katılımcılar genel psikiyatrik değerlendirmeye alınmış ve tanıların saptanması için okul çağı çocukları için duygulanım bozuklukları ve şizofreni görüşme çizelgesi-şimdi ve yaşam boyu versiyonu Türkçe uyarlaması uygulamıştır. Ergenlere doldurulmak üzere Üstbiliş Ölçeği Çocuk-Ergen Formu, Çocuklar İçin Depresyon Ölçeği, Çocukluk Çağı Kaygı Bozuklukları Özbildirim Ölçeği ; ebeveynlere sosyodemografik veri formu, Üstbiliş Ölçeği- 30 (MCQ-30), Sorun Tarama Ölçeği (SA-45) verilmiştir. Annelerin metakognisyonlarının çocuklarının metakognisyonları üzerindeki yordayıcı etkisi yapısall eşitlik modeli ile test edilmiştir. Bulgular: Olumsuz üst endişeler ve batıl inançlar, ceza ve sorumluluk inançları alt ölçek puanları ile MCQ-c toplam puan ortalaması hasta grubunda anlamlı olarak daha yüksektir. Hasta grubunun annelerinin kontrol edilemezlik ve tehlike, bilişsel güven, bilişsel farkındalık, düşünceleri kontrol ihtiyacı alt ölçek puanları ve MCQ- 30 toplam puan ortalaması kontrol grubu annelerine göre anlamlı olarak daha yüksektir. Yapısal eşitlik modelinde belirgin bir tutarlılık ve iyi düzeyde istatistiksel anlamlılık olup; ergenlerde anksiyete ve depresyon gelişiminin metakognisyonlardan etkilendiği ve annelerin metakognitif inançlarının çocukların psikopatolojisine metakognisyonlar üzerinden dolaylı yoldan etki ettiği gösterilmiştir. Sonuç: Araştırmadan elde edilen bulgular doğrultusunda olumsuz metakognisyonların ergenlerde anksiyete ve depresyon gelişiminde rol oynadığı, annelerin metakognisyonlarının ergenlerde anksiyete ve depresyon gelişiminin güçlü bir yordayıcısı olduğu ve annelerin maladaptif metakognisyonlarının çocukların metakognisyonlarını etkilemesi sonucu ergenlerde psikopatoloji gelişimine zemin hazırladığı söylenebilir.
Yetiştirme yurdu bakımında bulunan çocukların davranış sorunları ve yetiştirme yurdu personeline yapılan eğitimin bu sorunlar üzerindeki etkisi

Yetiştirme Yurdunda Bulunan Çocukların Davranış Sorunları ve Yetiştirme Yurdu Personeline Yapılan Eğitimin Bu Sorunlar Üzerindeki EtkisiBu çalışmada; Isparta Merkez Yetiştirme Yurdunda bulunan 13-18 yaş arasında korunmaya muhtaç çocukların davranış sorunlarını belirlemek, bu sorunlara etki eden faktörleri tespit etmek ve personele yapılan eğitimin çocukların davranış sorunlarına olan etkisini belirlemek, sonuçlar doğrultusunda gerekli niteliklere sahip personel profiline ulaşmada katkı sağlamak amaçları hedeflenmiştir. Yetiştirme Yurdunda bakım altında olan çocuklardan, en az bir senedir kurum bakımında olan ve zihinsel özrü olmayan 50 erkek çocuk araştırmaya alınmıştır. Sosyo-demografik özellikleri ve davranış sorunu puanları tespit edilmiştir. Kurum personeline yapılan eğitimden 2 sene sonra, davranış sorunları puanları tekrar ölçülmüştür ve bütün çocuklara tekrar ulaşılmıştır. Araştırmaya konu olan yetiştirme yurdunda bakım altında olan çocukların tamamı erkektir. Bu çocukların yarısından fazlasının anne ve babası sağ, fakat ayrı yaşadığı görülmüştür. % 80'inin kardeşleri vardır, çoğunluğunun bakıma alınma sebebi aile birliğinin bozulmasıdır. Çocukların % 88'inin yurdunda kendine ait sürekli kullandığı özel eşyasının olduğu görülmektedir. Çocukların tamamına yakını okul hayatına devam etmektedir. Çalışmamızda yaş grubu, herhangi bir kimsenin yanına izne gitme durumu, yetiştirme yurduna gelmeden önce kaldığı yer gibi araştırma sorularına verilen yanıtlarla davranış skalası ölçeği arasında yapılan ki-kare analizi sonuçlarında istatiksel açıdan istediğimiz sonuçlar elde edilmiştir. Sonuç olarak personel eğitimi yararlı olmuş ve çocukların davranışlarında olumlu gelişmeler görülmüştür.
Prenatal veya postnatal olarak doğumsal böbrek ve üriner sistem anomalisi tanısı alan çocukların izlemleri ve prenatal tanının önemi

Doğumsal böbrek ve üriner sistem anomalilerinin çocuklarda morbiditenin en önemli nedenilerinden biri olmasının yanında, çocuklar ve genç erişkinlerde KBH'nin % 50'sinden fazlasında altta yatan nedendir. 1980'lerden bu yana prental US'nin gebelik taramalarında rutin uygulamalar içine girmesi sonucunda DBÜSA'lara erken tanı koymak mümkün hale gelmiştir. Bu çalışmada, prenatal veya çocukluk çağının herhangi bir döneminde raslantısal olarak tanı alan DBÜSA olgularının prognozlarının sonuçlarına göre, prenatal tanının yeri ve öneminin tartışılması amaçlanmıştır. Çalışmaya yaşları 0 ile 18 arasında değişen, 76'sı erkek (%70,4), 32'si kız (%29,6) toplam 108 DBÜSA olgusu alınmıştır. Grup 1 içinde yer alan 58 olgunun 46'sında (%79,3) prenatal ultrasonografi ile en sık nonspesifik patolojik bir bulgu olan hidronefroz saptanmıştır. Prenatal hidronefroz saptanan olguların % 26 ,1'ine postnatal dönemde UP darlık tanısı konulmuştur. Yine Grup 1 olguları içinde prenatal US bulguları bilinen 23 olgudan postnatal normal olarak bulunan 14 böbreğin sadece 3'ünün APÇ'si ? 10 mm'dir ve APÇ'si ? 15 mm olan beş böbreğin beşinde de postnatal dönemde patoloji tespit edilmiştir. Grup 2 içinde yer alan 50 olgunun doktora başvuru nedenleri içinde en sık 25 olgu (%50) ile İYE tanısı ve İYE semptomları yer almıştır. Grup 2 olgularının tanı yaşları anomalinin tipine göre ayrılmamış olup ortanca 24 ay olarak tespit edilmiştir. Kronik böbrek hastalığı gelişen olguların % 91 ,3'ü, diyaliz ve transplantasyon ihtiyacı olanların sırasıyla % 91,7, % 85 ,7'si ve ölen olguların % 60'ının Grup 2 içinde yer aldığı tespit edilmiştir. Kronik böbrek hastalığı gelişimi, diyaliz ve transplantasyon ihtiyacının prenatal tanı konulan ve erken takip ve tedavi altına alınan olgularda daha nadir görüldüğü saptanmıştır. Tüm bu verilerin ışığında DBÜSA olgularının prenatal dönemde tespit edilmesi, dikkatli bir şekilde ve mümkün olduğunca erken dönemde izleme alınması bu anomalilerin KBH, HT, İYE ve ölüm gibi kötü sonuçlarının ortaya çıkamasını engellemiş olacaktır.
Serebral palsili çocukların fonksiyonel seviyelerinin bakım verenlerin psikososyal durumlarına etkilerinin incelenmesi

Bu çalışmanın amacı Serebral Palsili çocukların fonksiyonel seviyelerinin bakım verenlerin psikososyal durumlarına etkilerinin incelenmesidir. Bu araştırma kesitsel tarama modelinin uygulandığı bir çalışma olmuştur. Bu çalışmaya 100 SP'li bireyler ile herhangi bir zihinsel engele sahip olmayan, aynı zamanda uygulanacak ölçekleri anlayıp doldurabilecek, yönergelere uygun cevaplar verebilecek okuryazarlık seviyesinde olan 100 bakım veren dahil edilmiştir. Çalışmamıza katılan çocukların fonksiyonel seviyeleri Kaba Motor Fonksiyon Sınıflandırma Sistemi, El Becerileri Sınıflandırma Sistemi, İletişim Becerileri Sınıflandırma Sistemi ile değerlendirilmiştir. Bakım verenlerin bakım yüklerini ölçmek için Zarit Bakım Yükleri Ölçeği stresle baş etme biçimlerini değerlendirmek için ise Kendini Toparlama Gücü Envanteri kullanılmıştır. Çalışmaya katılan bakım verenlerin yaşam kalitesini değerlendirmek amacıyla Nottingham Sağlık Profili'nin Türkçe versiyonu, ağrı durumlarının belirlenmesinde McGill ağrı ölçeği kullanılmıştır. Bu çalışmanın bulguları değerlendirildiğinde SP'li çocukların bakım verenlerinin yükü bu çocukların fonksiyonel seviyelerinden etkilenmektedir. SP'li çocukların fonksiyonel seviyeleri bozuldukça bakım veren yükü birçok alanda bakım verenin sağlığını bozmaktadır. Özellikle bakım verenin kas iskelet sistemindeki bozulmalar onun hayatının geneli ile ilgili sağlık anlayışını etkilemektedir. Bu çalışmadaki Nothingam Sağlık Profili verileri düşünüldüğünde SP'li çocuktaki özellikle KMFSS'deki fonksiyonel bozulmalar bakım verenin vücuduyla ilgili ağrıları artırmaktadır. Bakım verenin artan ağrıları onun fiziksel aktivitesini etkileyerek genel duygu durumunu bozmaktadır. Yaptığımız çalışmanın sonucu olarak SP'li çocukların fonksiyonel seviyeleri bakım verenin yükünü, kendini toparlama gücünü, yaşam kalitesini ve özellikle kas iskelet sistemi sağlığını etkileyebilmektedir.
Çocuklarda düşük ve yüksek akımlı desfluran kullanılarak uygulanan anestezi yöntemlerinin karşılaştırılması

Düşük akımlı anestezi, maliyetin düşürülmesi, çevre kirliliğinin önlenmesi ve ısı kaybının minimale indirilmesi gibi avantajları sebebiyle modern anestezi cihazlarıyla güvenli bir şekilde yaygın olarak kullanılmaya başlanmıştır. Bu çalışmadaki amacımız çocuklarda desfluran ile düşük ve yüksek akımlı anestezi yöntemlerinin karşılaştırılmasıdır. Çalışma prospektif, randomize, çift kör olarak planlandı ve ASA I-II, 5-15 yaş arası en az 2 saat en fazla 4 saat sürecek alt ve üst ekstremite cerrahisi geçirecek 40 çocuk dahil edildi. Randomize olarak belirlenen hastalara desfluranla düşük (Düşük akım grubu, n=20) ve yüksek akım (Yüksek akım grubu, n=20) anestezi tekniği uygulandı. Düşük akım grubuna anestezinin başlangıcında; 4 L / dk N2O, 2 L / dk O2 ve %4-6 desfluran kombinasyonu 10 dk süreyle verildi. Sonrasında; %50 O2 + %50 N2O + %4-6 desfluran, 1 MAK olacak şekilde taze gaz akımı 1 L / dk şeklinde ayarlanarak verildi. Yüksek akım grubuna anestezinin başlangıcıyla birlikte; 2 L / dk N2O, 2 L / dk O2 ve %4-6 desfluran kombinasyonu, operasyon boyunca aynı konsantrasyonda verildi. Düşük ve yüksek akım grubunun her ikisinde de anestezi derinliğini, inspirasyon ve ekspirasyon gaz karışımındaki desfluran ve N2O konsantrasyonu ölçümleriyle birlikte noninvaziv sistolik ve diyastolik kan basınçları, kalp atım hızı takibi, BİS, MAK ölçümleri ile değerlendirildi. Hasta güvenliği açısından inspirasyon ve ekspirasyon O2 ve CO2 monitorizasyonu yapıldı. Ekstübasyon döneminde hemodinamik parametreler ve derlenme parametreleri kaydedildi. Anestezi süresince, ekstübasyon döneminde ve postoperatif 24. saatte arteriyel kan gazı örneklemesi yapıldı. Çalışmamızda, kullanılan ortalama desfluran miktarı yüksek akım grubunda 235 97 ml iken, düşük akım grubunda 106 26 ml olarak ölçüldü. Düşük akım gubunda kullanılan desfluran miktarının anlamlı derecede düşük olduğu ve bunun da maliyeti önemli ölçüde düşürdüğü saptandı. Yine gruplar arasında inspire ve ekspire edilen O2, N20, Desfluran konsantrasyonları ile MAK ortalamaları arasında istatiksel olarak anlamlı fark saptanmasına rağmen normal sınırlarda olduğu ve klinik olarak gruplar arasında bir fark oluşturmadığı görüldü. Düşük akım grubunda laktat değerlerinin istatiksel olarak anlamlı derecede daha yüksek olduğu görüldü (gruplar arası karşılaştırmada T1-T 8 dönemlerinde p<0,05). Ayrıca düşük ve yüksek akım grupları arasında perop hemodinami, perioperatif ve postoperatif arteriyel kan gazı parametreleri, karaciğer ve böbrek fonksiyonları, derlenme dönemi hemodinamisi, derlenme dönemi ve derlenme döneminde görülen yan etkiler açısından bakıldığında istatiksel olarak anlamlı bir fark görülmedi. Çocuklarda düşük akımlı anestezi yönteminin güvenle uygulanabileceği sonucuna varıldı.
Koroziv madde içme şikayeti ile Çocuk Acil Servisi'ne başvuran hastaların retrospektif değerlendirilmesi

Koroziv madde içilmesi sonucu oluşan doku zedelenmesi çocukluk çağının önemli bir sağlık problemidir. Buna bağlı olarak çalışmamızda Ondokuz Mayıs Üniversitesi Tıp Fakültesi Çocuk Acil Servisi'ne ( Ekim 2004- Ekim 2009 tarihleri arasında ) koroziv madde içme şikayeti ile başvuran 0-18 yaş arası 706 hastayı geriye dönük olarak inceleyerek, klinik seyir ve prognozlarını değerlendirip, sonuçlarımızı literatür ile karşılaştırdık. Çalışmamızdaki 706 hastanın 414'ü (%58,6) erkek, 292'si (%41,4) kız idi. Hastalarımızın yaş dağılımına bakıldığında en düşük başvuru yaşı 6 ay, en yüksek 215 ay olup, ortanca değeri ise 31 ay olarak bulundu. Hastalarımızın 574'ü (%81,3) kentten, 132'si (%18,7) köyden gelmekte idi. Hastalarımızın en sık hastaneye başvurduğu mevsim yaz mevsimi idi. Hastalarımızın hastaneye ulaşma sürelerine bakıldığında en düşük ulaşma süresi 1 saat, en yüksek 144 saat olup, ortanca değeri ise 1,5 saat olarak bulundu. Hastalarımızın 456'sı (%64,6) çamaşır suyu içmişti. Hastalarımızın 492'si (%69,6) alkali madde, 211'i (%29,8) ise asidik madde içmişti. Hastalarımızın 705'i koroziv maddeyi kaza ile, 1 tanesi ise intihar amaçlı içmişti. Hastalarımızın en sık başvuru semptomu %48, 3 ile kusma idi. Koroziv madde alımından sonra aileler tarafından en sık yapılan uygulama %8,2 ile su içirme idi. Hastaların 563'ünün (%79,7) hastaneye başvurduğunda herhangi bir klinik bulgusu yokken, en sık klinik bulgu 34 (%4,8) hastada oral hiperemi idi. Hastalarımızın 9'una endoskopi yapıldığı, ilk endoskopi işleminin başvurudan itibaren en az 1 hafta sonra, en çok 6 hafta sonra yapıldığı, ortanca değerinin ise 3 hafta olduğu ve en fazla distal özofagusta darlık (%33,3) tespit edildiği bulundu. Hastaların 107'sine (%15,2) ÖMD tetkiki yapıldığı, bunların 101'inde tetkikin normal olduğu bulundu. Hastaların 495'ine (%70,1) herhangi bir medikal tedavi verilmediği, 163'üne (%23,1) ise steroid, antibiyotik ve anti asit tedavisi verildiği bulundu. Hastalarımızın 5'ine (%0,7) özofageal dilatasyon işlemi, 3'üne de intralezyonel steroid enjeksiyonu yapılmıştı. Hastalarımızın hiçbirine özofageal stent takılmadığı tespit edildi. Hastalarımızın 699'unda (%99) herhangi bir komplikasyon gelişmediği, en sık gelişen komplikasyonun %0,7 ile özofageal striktür olduğu bulundu. Hastaların 189'unun (%26,8) hastaneye yatırılarak tedavi edildiği tespit edildi. Hastaların hastanede yatış sürelerine bakıldığında, hastanede yatış süresi en az 1 gün, en fazla 72 gün olup, ortanca değeri ise 2 gün olarak bulundu. Hastaların hastaneye yatırılması ile içilen koroziv madde arasında anlamlı ilşki olduğu görüldü. Koroziv madde içilmesiyle oluşan koroziv hasar tüm dünyada olduğu gibi ülkemizde de önemli bir çocukluk çağı problemi olup alınacak önlemlerle bu sorunun önüne geçilebilir.