turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Haksız takip nedenine dayanan tazminat sorumluluğu

Haksız takip nedenine dayanan tazminat sorumluluğu, hukukun genel bir ilkesi olarak icra ve iflas hukukunda da geçerli olan dürüstlük kuralına dayanmaktadır. Ancak icra ve iflas hukuku bağlamında dürüstlük kuralı, maddi değil, usuli mahiyet arz etmektedir. Zira icra ve iflas hukukunda öngörülen hak ve yetkiler, usuli işlem niteliğindedir. Bu bakımdan kötüye kullanımı, usuli dürüstlük kuralına aykırılık teşkil etmektedir. Usuli dürüstlük kuralı, kamu düzenine ilişkindir ve icra organları tarafından kendiliğinden dikkate alınır. Çünkü cebri icra süreci, taraflarla icra organları arasında oluşan ve kamusal niteliği bulunan üçlü bir ilişkidir. İcra ve iflas hukukunun kişilerin özel, sosyal ve ekonomik alanlarına yönelik cebri etkisi dikkate alındığında, icra ve iflas hukukunda öngörülen hak ve yetkilerin usuli dürüstlük kuralına aykırı şekilde kötüye kullanılması, kaçınılmaz olarak zararlara neden olacaktır. Bu bağlamda Türk icra ve iflas hukukunda kötü niyetle mücadele amacıyla icra tazminatları öngörülmüştür. Ancak yalnızca ilamsız icraya özgü ve sınırlı olarak kabul edilen icra tazminatları, zararların karşılanmasında yeterli değildir. İcra ve iflas hukuku mevzuatında, sorumluluğa ilişkin genel bir düzenleme de bulunmamaktadır. Dolayısıyla ortaya çıkan zararlardan sorumluluk, genel hükümlere göre belirlenecektir. Bu durumda, cebri icra ilişkisi, sözleşme veya sebepsiz zenginleşme ilişkisi olmadığından, tazminat sorumluluğu haksız fiil sorumluluğu niteliğindedir. Zira hak ve yetkilerin kötüye kullanılması, hukuka aykırı fiil teşkil edecektir. Uğranılan zararların tazmini, hukuka aykırı fiiliyle zarara sebep olan karşı taraf veya üçüncü kişiden talep edilebilir. Bununla birlikte cebri icra süreci, cebri müdahale içermesi nedeniyle insan haklarıyla da doğrudan ilişkilidir. Devletin temel hakların korunmasına ilişkin pozitif yükümlülüğü de dikkate alındığında, ihlal tehlikesini önlemek için kötüye kullanıma müsaade etmeyen bir icra ve iflas hukuku sistemi öngörmesi gerekmektedir. Bu bakımdan anayasa şikayetinde de bulunulabilir.
Türk iş Hukukunda cinsiyet ayrımcılığı

Geçmişten beri mevcut olan kadın ile erkek arasındaki eşitsizlik günümüzde de bir sorun olmaya devam etmektedir. Cinsiyetler arası eşitsizliğin önlenmesi amacıyla uygulamada uluslararası sözleşmeler ve direktiflerin çeşitli düzenlemeler içermesine ve sözleşmelere taraf olan ülkelerin bu düzenlemelerle bağlı olmasına rağmen, eşitsizlikler ve cinsiyet ayrımcılığına neden olan muamelelerle karşılaşılmaktadır. Kadınların, toplumda aile sorumluluklarını üstlenmeye itilmesi ve bununla bağdaştırılması, biyolojik özellikleri nedeniyle bir kısım meslek gruplarında ayrımcılıklarla karşılaşmalarına neden olmaktadır. Bu konuda önlemler alınmaya çalışılsa da bu önlemler yeterli görülmemektedir. Türk hukukunda eşitlik ilkesine yönelik olarak Anayasa'nın 10. maddesi ve İş Kanunu'nun 5. maddesi ile düzenlemeler getirilmiş bulunmaktadır. Eşitliğin sağlanması ve ayrımcılığın önlenmesi için daha detaylı düzenlemeleri içeren kanuni düzenleme ihtiyacını karşılamak düşüncesiyle İnsan Hakları ve Eşitlik Kurumu Kanunu çıkarılmıştır. Çalışmamızda Türk İş Hukukunda Cinsiyet Ayrımcılığı konusu; Anayasa ve İş Kanunu'nda yer alan düzenlemeler başta olmak üzere, yeni bir düzenleme olan Türkiye İnsan Hakları ve Eşitlik Kurumu Kanunu ve uluslararası sözleşmelerle birlikte direktiler de dikkate alınarak incelenmiştir.
Davaların yığılması

Alman Hukukunda Kumulative Klagenhaufungolarak adlandırılan çalışma konumuz davaların yığılmasıdır. Uygulamada sıklıkla kullanılan davaların yığılması, bir dava dilekçesinde birden fazla talebin ileri sürülmesi anlamına gelmektedir. Bu dava türünde davacı, aynı davalıya karşı tek bir dava dilekçesinde ve kural olarak aynı zamanda birden fazla asli talebini bir arada ileri sürer. Doktrinde objektif dava birleşmesi kavramı çoğunlukla davaların yığılmasını ifade etmek için kullanılsa da, bazen bu kavram daha geniş bir anlamda ve seçimlik ile terditli davaları da kapsayacak şekilde de kullanılmaktadır. Biz çalışmamızda sadece davaların yığılması üzerinde yoğunlaşacak olmakla beraber, ayrımı ortaya koymak için gerekli olduğu ölçüde diğer benzer dava türlerine de değineceğiz. 1 Ekim 2011 tarihinde yürürlüğe giren yeni Hukuk Muhakemeleri Kanunu, doktrindeki ayrımlara paralel bir şekilde 105 ila 114. maddeler arasında dava türlerini düzenlemiştir. Böylece, tamamen yeni ve tek bir maddede (110. madde) düzenlenen davaların yığılmasının önemi daha da artmıştır. İsmi açıkça anılmasa da uygulamada sıklıkla kullanılan bu dava türü artık yeni ve açık kurallarla düzenlenmiştir. Bu kurallara göre, geçerli bir davaların yığılmasından söz edebilmek için tüm taleplerin aynı mahkemenin görev ve yetkisinde olması gerekir. Ayrıca, ileri sürülen tüm talepler için aynı yargılama usulünün uygulanması gerekmektedir. Davaların yığılmasına konu tüm taleplerin esasen bağımsız ve farklı davalar olduğuna tüm yargılama aşamalarında dikkat edilmelidir. Bu nedenle, ispat yüküne ilişkin tüm kurallar, tahkikat sürecinde ortaya çıkabilecek tüm işlemler ile kanun yolu aşaması tüm talepler ve bu taleplere ilişkin kararlar için ayrı ayrı değerlendirilmelidir.
Ceza Muhakemesinde müdafi

Ceza muhakemesi hukukunun temel amacı hukuki yollarla maddi gerçeğin ortaya çıkarılmasıdır. Maddi gerçeğin ortaya çıkarılması iddia, savunma ve yargılama faaliyetlerinin yürütülmesi neticesinde mümkün olmaktadır. Ceza muhakemesi sujeleri suç işlendiği konusunda bir şüphenin ortaya çıkmasıyla mevcut olaya ilişkin fikir ve kanaatlerini ortaya koymakta ve sonuca ulaşmaktadırlar. Sonucun ortaya çıkmasında yararlanılan kaynak ve dayanaklardan biri de savunmadır. Savunma iddia ile ortaya konulan delil ve olgulara cevap vererek ve bunlara karşı yeni delil ve olgular ileri sürerek hükmü verecek olan yargılama makamının olaya daha farklı açıdan bakmasına yardımcı olur. Böylelikle de savunma ceza muhakemesinin işlevi açısından en önemli ayağı oluşturur. Bu önem nedeniyle savunma hakkı ulusal ve uluslararası metinlerde düzenlenerek koruma altına alınmıştır. Bu bağlamda ceza muhakemesinde hukuki yardım almak şüpheli ve sanık için gerekli bir haktır. Bu hakkın kapsamı devlet yönetim biçimlerinin doğrudan etkisi ile değişiklik göstermektedir. Bu hakkın kullanılması müdafilik kurumu ile pratiğe yansımaktadır. Çünkü savunmanın hukuki ve mesleki bilgi sahibi olan bir kişi tarafından yapılması önem arz etmektedir. Müdafi sadece suç isnadı ile karşılaşan kişiyi ceza almaktan kurtarmaya çalışmamakta, aynı zamanda adaletin sağlanmasına da yardımcı olmaktadır. Üstlenmiş olduğu bu önemli görev nedeniyle müdafi olabilmek için belli şartların varlığı aranmış ve bu şartların bir arada bulunmaması durumunda müdafi olunamayacağı belirtilmiştir. Müdafie üstlenmiş olduğu bu görev nedeniyle birçok ayrıcalık ve yetkiler tanınmış, yükümlülükler yüklenmiştir. Bazı şartların varlığı halinde zorunlu müdafilik sistemi benimsenmiş ve diğer hallerde müdafiin yardımından faydalanmak şüpheli, sanık ve kanuni temsilcinin iradesine bırakılmıştır.
Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi ve İstanbul Sözleşmesi'ndekadına karşı şiddeti önleme mekanizmaları ve Türkiye

Çalışmamızın konusunu kadına karşı şiddetin önlenmesinde kullanılan önemli ulusal ve uluslararası düzenlemeler oluşturmaktadır. Bu düzenlemelerin başında Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi, Kadına Yönelik Şiddet ve Ev İçi Şiddetin Önlenmesi ve Bunlarla Mücadeleye İlişkin Avrupa Konseyi Sözleşmesi, diğer uluslararası belgeler ve Türkiye'de yürürlüğe giren 6284 sayılı Kanun gelmektedir. Çalışmamızda, kadına karşı şiddeti önlemek üzere uluslararası alanda yapılan çalışmalara, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi ile İstanbul Sözleşmesi'ne yer verilmek suretiyle Türkiye'de kadına karşı şiddete yönelik değerlendirmelerde bulunulmuştur. Türkiye'de hem mevzuat açısından hem de uygulamada kadına karşı şiddet yönünden yaklaşımın AİHM içtihatları ile çeliştiği ve Sözleşme maddelerine göre ağır ihlaller oluştuğu sonucu ortaya konulmuştur.
Vatandaşlık kavramı ve İsrail hukuku kapsamında Filistinlilerin hukuki statüsü

Bu tez, 5712- 1952 İsrail Vatandaşlık Kanunu, 5712- 1952 İsrail'e Giriş Kanunu ve 5763, Haziran 2019'da uzatılanan, 2003 Vatandaşlık ve İsrail'e Giriş Kanunu altında tanımlanan İsrail vatandaşlığını, hak ve yükümlülüklerini ele almaktadır. Aynı zamanda Birleşmiş Milletler'in Filistin-İsrail sorunu üzerine aldığı kararlar da göz önünde bulundurularak bu konu incelenecektir. Bu çalışmanın ana konusunu işgal altındaki Filistin topraklarında ve İsrail'de yaşayan Filistin halkının hukuki statüsü oluşturmaktadır. İsrail Devleti'nin kuruluşundan sonraki dönemlerde Filistin nüfusu için oluşturulan çeşitli statüleri anlamak adına, bu tezde Filistin nüfusunun Osmanlı hükmünden çıkmasından sonraki geçiş dönemi, tarihi ve hukuksal bir yaklaşımla incelenmektedir. Aynı zamanda, İsrail nüfusunun Yahudi ve Yahudi olmayan kesimleri için vatandaşlık kazanımı veya kaybına da değinilecektir. Bunlara ek olarak, Yahudi ve Filistinli Arap nüfusun, İsrail vatandaşı olma sürecindeki farklılıklar da açıklanacaktır. Bu tezde ayrıca İsrail ve Kudüs'te yaşayan Filistinli Arap halkının hukuksal statüleri, hakları ve İsrail Devleti'ne olan yükümlülükleri üzerinde detaylıca durulacaktır. Bu çalışmada İsrail'e Giriş Kanunu, Vatandaşlık Kanunu, Vatandaşlık ve İsrail'e Giriş Kanunu'nun detaylı bir şekilde etkileri incelenecektir. Aynı zamanda Filistinlilerin, İsrail vatandaşlığı alırken dini, ırkı ve rengi temel alan kanunlar sebebiyle birbirinden farklı yasalara tabi tutulmasından kaynaklanan zorluklara ve ayrımcılıklara da değinilecektir. Bu tez, bu ayrımcı kanunlara yol açan unsurlardan birinin İsrail Devleti'nin bir Yahudi Devleti olarak tanımlanmasından dolayı olduğunu savunmaktadır.
İnşaat sözleşmesinde yüklenicinin temerrüdü

İnşaat sözleşmesinde süre, bedel ve yapılacak işin nitelikleriyle birlikte, sözleşmenin önemli üç noktasından birini oluşturur. İnşaatın zamanında tamamlanarak tesliminde, iş sahibinin olduğu kadar yüklenicinin de hukuken korunmaya değer menfaatleri bulunmaktadır. Borçlu temerrüdü, asli edim yükümlülüğünün zamanında borç programına uygun olmamasıdır. İnşaat sözleşmesinde yüklenicinin asli edim yükümlülüğü ise, inşaatın zamanında tamamlanarak iş sahibine teslimidir. İnşaatın zamanında tamamlanmaması veya tamamlanmakla birlikte teslim edilmemesi, diğer koşulların da bulunması kaydıyla yüklenicinin temerrüdünü oluşturur. İnşaat sözleşmesinde teslimin gerçekleşmesi, inşaatın ayıpsız veya eksiksiz olmasına bağlı değildir. Henüz tamamlanmamış bir yapı hukuken teslim edilirse, iş sahibi bu eksiklikten doğan haklarını Borçlar Kanunun 96 ve devamı hükümlerine görevlileri sürebilir. Yüklenicinin temerrüdünün ortaya çıkması üzerine, iş sahibi öncelikle inşaatın tamamlanarak teslimini ve gecikme nedeniyle uğradığı zararın tazminini talep edebilir. Bunun yanında ek süre vermek kaydıyla, inşaatın tamamlanmasından vazgeçerek, olumlu zararının tazminini veya sözleşmeden dönerek olumsuz zararının tazminini talep edebilir. İş sahibinin olumlu zararının tazmininin talep edilmesi durumunda iş sahibi, zararının değişim veya fark teorisine göre tazminini talep edebilir. Sözleşmeden dönme durumunda ise tarafların aldıklarını iade borçları doğacaktır. Sözleşmeden dönme üzerine iş sahibi, yükleniciye devrettiği arsa paylarının kendi adına tescilini, açacağı tapu sicilinin düzeltilmesi davasıyla talep edebilir. Bu durumda yüklenici de, yaptığı işin bedelini, talep edebilir.
Ceza muhakemesinde uzlaştırma

Tezimizde ceza muhakemesinde uzlaştırma kurumu güncel gelişmeler ışığında incelenerek uzlaştırma kurumunun amacı, faydası, uzlaştırma kapsamındaki suçların neler olduğu, bu suçlarda soruşturmanın ne şekilde yapılacağı, uzlaştırma yöntemleri açıklanarak uzlaştırma ile ilgili uygulamadaki sorunlar ve uygulanma yöntemlerinin değerlendirilmesi amaçlanmaktadır. Konu ele alınırken öncelikle uzlaştırmanın ceza muhakemesindeki yeri, uzlaştırma kurumunda yapılan son değişiklikler ile bu değişikliklerin uygulamadaki sorunları ve uygulama yöntemleri üzerinde durulmuştur. Uzlaştırma kurumu 6763 sayılı kanun değişikliği ile birlikte ele alınarak yapılan önemli değişikliklere değinilmiş, tezde bu değişikliklerin değerlendirilmesi yapılarak, uzlaştırma kurumunda yapılan düzenlemelerin uygulamada yarattığı olumlu ve olumsuz sonuçlar ortaya konulmuş, uzlaştırmanın uygulanmasının yargının iş yükünü önemli derecede azaltacak bir kurum olduğunun kabulü ile bu kurumun daha etkin uygulanabilmesi için öneriler sunulmuştur.
İslam ve Osmanlı Hukukunda tıbbİ müdahaleden doğan hukuki sorumluluk

İslam ve Osmanlı hukukunda tıbbi müdahalenin hukuka uygun olması için gereken şartlar vardır. Bunlar: 1 )Tıbbi müdahalenin niteliğine uygun olarak yeterli bilgi ve tecrübeye sahip bir sağlık personeli tarafından yapılması 2) Hekimin tedavi kastıyla hareket etmesi 3) Tıp biliminin verilerine göre gerekli ve bu verilere uygun tıbbi müdahalede bulunulması, 4) Hastanın, yasal temsilcisinin veya hakimin iznidir. Osmanlı klasik döneminde kimlerin tıbbi müdahalede bulunabileceği üç şekilde belirlenmiştir. Bunlar: Darüşşifalarda usta-çırak usulü eğitim görenler, tıp medreselerinde eğitim alanlar ve özel hocadan tıp eğitimi alarak ehliyet sahibi olanlardır. Osmanlı devletinde bir de yabancı memleketlerden gelen hekimlere tıbbi müdahalede bulunma izni verilmiştir. Osmanlı klasik döneminde, günümüzde olduğu gibi diplomasız ve ehliyeti olmayan hekimler var olmuş, Osmanlı devleti halk sağlığını korumak adına bu kimselerle düzenli bir şekilde mücadele etmiştir. Osmanlıda hekimlerin denetlenmesine ilişkin olarak yapılan sınav usulü tanzimat dönemi ile birlikte terk edilmiştir. Yerini günümüzde olduğu gibi, hekimin diplomalı olup olmaması yönünde gerçekleştirilen durum tespitine bırakmıştır. Osmanlı devletinde önemli tıbbi müdahalelerde genel olarak hekim ile hasta arasındaki tedavi sözleşmesi ve hastanın aydınlatılmış onamı kadı ve şuhudül hal huzurunda alınmıştır. Bu belgelere rıza senetleri veya hüccetleri denir. Rıza senedi örnekleri incelendiğinde tam bir titizlikle tutulduğu, İslam ve Osmanlı hukukuna uygun olarak rıza vermeye ehil kişilerin rızaları alındığı görülmektedir. Örneğin çocuklar için velilerinden veya varsa vasilerinden, tam ehliyetsizler için kanuni temsilcilerinden, köleler için ise efendilerinden tıbbi müdahaleye rıza alınmıştır. Hatalı veya yanlış tıbbi müdahalede bulunan hekim veya sağlık personeli, cezai, idari, tıbbi etik sorumluluğu, medeni hukuk sorumluluğu şeklinde sorumluluk türleri ile karşı karşıya kalacaktır. Hekimin hukuki sorumluluğu da farklı sebeplerden kaynaklanabilir. Bu sorumluluk, sözleşmeden, haksız fiilden veya vekaletsiz iş görmeden kaynaklanabilir.
Türk vergi hukukunda hukuki güvenlik ilkesi

Devlet otoritesinin mali alandaki görünümü olan vergiler, kamu harcamalarının en önemli finansman kaynağıdır. Vergilendirme ilişkisi içerisinde karşı karşıya gelen birey ve devlet arasındaki güç dağılımında devletin ağırlığının fazla olması, bireylerin vergilendirmesinde devletin daha üstün durumda olmasına neden olmaktadır. Vergilerin temel hak ve özgürlüklerle olan yakın ilişkisi dolayısıyla, vergi alanında yapılacak uygulamaların temel hak ve özgürlükler yönünden de etki doğurması olağandır. Burada önemli olan doğacak bu etkinin, bireyin hak ve özgürlüklerini kullanması noktasında keyfi ve sınırsız bir ölçüye varmamasıdır. Vergilerin birey açısından ödenmesinin, devlet açısından ise tahsilinin zorunluluğu, hukuk devleti ilkesi gereğince, devlet karşısında bireyin korunması vurgusunu gündeme getirmektedir. Bu bağlamda idarenin takdire dayalı uygulamalarının önüne geçilmesi ve bireyin daha güçlü kılınması adına ele alınacak temel unsur hukuki güvenlik ilkesidir. Hukuki güvenlik ilkesi, hukuk devletinin olmazsa olmaz bir koşuludur. Dolayısıyla devletin kendini hukukla bağlı sayması, kişilerin varlıklarını devam ettirirken herhangi bir çekince yaşamadan korkusuzca hareket etmelerine ve kendilerini güvende hissetmelerine olanak sağlayacaktır. Bu bakımdan, devletin elinde bulundurduğu vergilendirme yetkisinin kullanılması hususunda da kişilere güvence fonksiyonunun tesis edilmesi, ancak devlet organlarının üzerine düşen görevleri anayasal ilkeler çerçevesi içerisinde hak ve özgürlükleri gözetecek şekilde yerine getirmesiyle mümkün olmaktadır.
İş Hukukunda geçersiz fesih ve geçersiz feshin hüküm ve sonuçları

İş güvencesi kavramı dar anlamıyla işçilerin feshe karşı korunmasını ifade etmektedir. İş güvencesi kurumu 22.05. 2003 tarihinde kabul edilen 4857 sayılı İş Kanunu'nun 18 -21. maddeleri çerçevesinde ayrıntılı olarak düzenlenmiştir. Çalışma konumuzu oluşturan feshin geçersizliği kural olarak, fesih bildiriminde geçerli sebep gösterilmemesi veya gösterilen sebebin geçerli sebep oluşturmaması şeklinde ifade edilebilir. Ancak her ne kadar feshin geçersizliği, geçerli bir fesih sebebinin olmaması ve dolayısıyla geçerli sebebe dayanmayan fesih şeklinde anlaşılıyor olsa da, İş K. m.19'da fesih usulüne ilişkin bir takım şartlar getirilmiştir. İşçi, işveren tarafından yapılan feshin geçersizliğini ileri sürerek feshe itiraz davası açabilir. Davanın kabulü halinde mahkemece feshin geçersiz olduğu tespit edilmiş olur. Ancak bu geçersizliğin hüküm ifade edebilmesi için işçinin kanunda öngörülen süre içinde işverene başvurarak işe başlatılmayı talep etmesi gerekmektedir. İşçinin işverene başvuru yapıp yapmamasına göre geçersiz feshin farklı sonuçları doğmaktadır. İşçinin başvuru yaparak işe başlatılması halinde, fesih yapılmamış sayılarak, iş ilişkisi kesintisiz devam eder. Buna karşın, işçinin işe başlatılmaması halinde iş sözleşmesi sona erer ve işverence işçiye iş güvencesi tazminatı ödenir.
Yurtdışı uygulamalar ışığında sağlık sektöründe performans denetimi

Türkiye Yönetim tarihinde birçok yeniden yapılanma çalışması gerçekleştirilmiştir. Daha etkin bir kamu yönetimi için nelerin yapılması gerektiğini araştıran bu raporlarda yönetim ve denetimde yeniden yapılanmanın yönetimin verimlilik, etkinlik ve tasarrufla çalışmasını ve bu unsurların denetimini de içermesi zorunluluğu önerilmiştir. Bu denetim şekli denetim sistemini geleneksel anlayıştan farklı çağdaş bir bakış açısıyla yeniden ele almak ve denetim işlevine yeni bir dinamizm getirebilmek için çok büyük bir fırsat olarak görüldü. Kanun ve kurallara uygunluk denetimi için çalışan geleneksel denetim sonrasında fonksiyonların performansının denetlenmesi denetim kurumlarının sorumluluklarında nitelik ve nicelik olarak artış olacak, bu ise yönetim sistemine denetim işlevi ve kurumlarının öneminin artması olarak yansıyacaktı. Diğer taraftan sağlık önemli süreçleri hayati fonksiyonları yüksek harcamayı gerektiren çalışmaları ile performans denetimine en çok ihtiyaç duyan sektörlerdendir. Bu sektörü yüksek etkinlik ve tasarruf içinde yönetmek veya süreçlerin sonunda tüm fonksiyonları performans perspektifiyle denetlemek büyük önem arz etmektedir. Bu nedenle sağlık politikalarını planlarken sağlık sektörü üzerinde kusursuz bir performans denetimi sisteminin kurulması öncelikli hedefler arasında bulunmalıdır. Çalışmanın içeriğinde öncelikle performans denetiminin tanımı, özellikleri, unsurları, uygulama nedenleri ve klasik denetimden farklılıklarına değinildikten sonra bu konuların sağlık sektörü yönünden değerlendirilmesi yapılmış, bu alanda çalışmanın gerekliliği üzerinde durulmuştur. Performans denetimi yapan kurumlar, bu denetime ilişkin mevzuatla birlikte bu denetimin etkinlikle yapılabilmesi için nelerin yapılabileceği araştırılmış ve performans denetimi deneyimi bulunan ülkelerin çalışmalarından örnekler sunulmuş, ayrıca performans denetimi uygulamasında zorluklar ve alternatif çözümlerine kısaca değinilmiştir.
1982 anayasasında yasama dokunulmazlığı ve uygulaması

Yasama Dokunulmazlığı, 23 Aralık 1876 tarihinde kabul edilen Kanun-ı Esasi ile birlikte hukukumuza giriş yapmış ve küçük değişiklikler ile günümüze dek gelmiştir. Yürürlükte olan 1982 Anayasası'nın 83. Maddesinde 'yasama dokunulmazlığı' başlığı atında yasama sorumsuzluğu ve yasama dokunulmazlığı düzenlenmiştir. İki farklı kavramın aynı başlık altında düzenlenmesi yasa yapma tekniğine uygun değildir. Bu nedenle yasama sorumsuzluğunun ayrı bir madde başlığı altında düzenlenmesinin daha uygun olacağı kanaatindeyiz. Getirilen düzenleme ile, Seçimden önce veya sonra suç işlediği ileri sürülen bir milletvekili, Meclisin kararı olmadıkça tutulamaz, sorguya çekilemez, tutuklanamaz ve yargılanamaz. seçiminden önce veya sonra verilmiş bir ceza hükmünün yerine getirilmesi, üyelik sıfatının sona ermesine bırakılır. Ancak söz konusu suçlar bakımından üyelik süresince dava ve ceza zamanaşımı işlemez. Aynı madde içinde yasama dokunulmazlığına bazı istisnalar getirilmiş, Ağır cezayı gerektiren suçüstü hali ve Seçimden önce soruşturmasına başlanılmış olmak kaydıyla Anayasanın 14 üncü maddesindeki durumlarda yasama dokunulmazlığının uygulanmayacağı belirtilmiştir. Anayasa eklenen geçici 20. Madde ile yasama dokunulmazlığına Anayasal bir istisna getirilmiştir. Madde ile getirilen istisnalar kamuoyunda tartışmalar yaratmıştır. Türkiye'de yıllardır yasama dokunulmazlığının sınırlandırılması, kapsamının daraltılması istenmektedir. Milletvekillerinin adlarının suç teşkil eden dosyalarla anılması ve gelişen olaylar bu konuda yapılan eleştirileri arttırmıştır.
Para alacağı dışındaki ilamların icrası

İlamların icrası 'para alacağına ilişkin ilamların icrası' ve 'para alacağı dışındaki ilamların icrası' olarak ikiye ayrılır. Alacaklı, para ya da teminata ilişkin bir alacağı varsa ilamlı icr ayolunu seçebilir. ancak para ya da teminat dışında bir alacak söz konusu olduğunda ilamlı icra yoluna başvurmak zorundadır. Para alacağı dışında kalan ilamların icrası da kendi içinde 'para dışında malvarlığına ilişkin ilamlar' ile 'şahısvarlığına ilişkin ilamlar' olarak ikiye ayrılır.
Vergilerin kanuniliği ilkesinin Anayasa Mahkemesi kararlarınca incelenmesi

Çalışmanın temel amacı, 1982 Anayasası'nın 73'üncü maddesinde 'Vergi Ödevi' başlığı altında düzenlenen 'vergilerin kanuniliği ilkesi'ni Anayasa Mahkemesi kararları doğrultusunda açıklamaya çalışmaktır. Devletin elinde bulundurduğu ve kişilerin hak ve özgürlüklerine yapılan en etkin müdahalelerden olan vergilendirme yetkisi, vergilerin kanuniliği ilkesi ile sınırlandırılmakta ve keyfiyete dayalı uygulamaları önlemektedir. Kanunilik ilkesinin daha iyi anlaşılması amacıyla çalışmada vergilendirme yetkisi kavramı, kapsamı ve yetkinin tarihsel gelişiminden bahsedilmiş, ulusal ve uluslar üstü alanlardaki hükümleri sırası ile açıklanmıştır. Anayasa'nın 73'üncü maddesi ayrıntılı olarak açıklanmış ve vergilerin kanuniliği ilkesinin istisnalarından bahsedilmiştir. Anayasa'da yürütme organına verilen yetkiler ilgili maddeler çerçevesinde açıklanmaya çalışılmıştır. Çalışmanın tamamında Anayasa Mahkemesi kararlarına oldukça yer verilmiş ve ilgili konularda yüksek mahkeme tarafından belirtilen görüşler tartışılmıştır.