turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
01.01.2010 ile 30.06.2017 tarihleri arasında Kırıkkale Üniversitesi Tıp Fakültesi pediyatrik kardiyoloji departmanınca muayane edilen olguların retrospektif olarak araştırılması

''01.01. 2010 ile 30.06. 2017 tarihleri arasında KKÜTF Pediatrik Kardiyoloji Polikliniğine başvuran olguların, retrospektif olarak araştırılması' başlıklı çalışmadaki amacımız, yukarıda belirttiğimiz tarihler arasındaKKÜTF Pediatrik Kardiyoloji Departmanınca muayene edilen olgularatranstorasik ekokardiyografi yaparak konjenital kalp hastalığı teşhisi konulan hastaları, retrospektif olarak incelemek ve böylece; KKH sıklığı ve dağılımınısaptamak ve bu hastalıklara neden olabilecek risk faktörlerini ortaya koymaktır.01.01. 2010 ile 30.06. 2017 tarihleri arasında toplam 14173 hasta retrospektif olarak değerlendirildi. Bu hastaların 7625'i (%53.8)erkek ve 6548'i (%46.2) kızdı. Pediatrik kardiyo-log tarafından yapılanEKO ile KKH tanısı alan 114 olgu saptandı, olguların ebeveynleri ile görüşülerek anamnezleri alındı. Çalışmaya alınan 114 hastanın 60'ı (%52.6) kız, 54'ü (47.4) erkekti. Bu hastaların37'si (%32.5)siyanotik, 77'si (%67.5) ise asiyanotik olarak saptan-dı. Siyanotik olan hastaların 19'u (%51.3) erkek, 18'i (%48.7) kızdı. Asiyanotik olan hastaların 42'si(%54.6) kız, 35'i(%45.4) erkekti. Siyanotik anomaliler içinde en sık fallot tetralojisi (10 hasta)(%8,7), asiyanotik anomalilerde ise en sık VSD (45 hasta )(%39,5)olarak tesbit edildi. Risk faktörü olarak hastaların 9'unda (%7,9)kromozom anomalisi saptanırken, bun-ların 5'i Down Sendromu,2'si DiGeorge Sendromu,1'i Turner Sendromu ve 1'i Edward Sendromuydu. Anne ortalama yaşı 28,2+/-5, 78 olarak hesaplandı. Hastaların 17'sinin(%14.9) düşük doğum ağırlıklı( 2500 gr altında) olarak doğduğu saptandı. Hastaların 6'sının (%5,2) annesinde insülin bağımlı diyabetes mellitus mevcuttu. Hastalardan en az 57'sinin (%50) annesi gebelik süresince düzenli olarak demir, folik asit ve multivitamin desteğikullanmış olmasına rağmen; birçok annenin ya düzensiz kullanmış ya da hiç kullanmadığı saptandı. Çalışmamızda tespit edilen konjenital kalp hastalığı sıklığı ve dağılımı, literatürdeki bilgilere göre çok anlamlı farklılıklar göstermemektedir. Doğuştan kalp anomalisi bulunan bir çocuğa sahip olan aileler, sonraki çocuklarda olası kardiyak anomalileraçısından genetik danışmanlık hizmeti almalı, evlenecek olan kişiler KKH hakkında bilgilendirilmeli, gebelik öncesi anne bakımı iyi yapılmalı, gebelikte anne bakımı ve takibi iyi olmalı, doğum tam teşekküllü bir merkezde gerçekleştirilmeli ve doğum sonrası bebek, deneyimli bir klinisyen tarafından takip edilmelidir.
Otizmli çocuklarda ağız sağlığı durumunun belirlenmesi ve 3 boyutlu diş fırçalarının etkinliğinin değerlendirilmesi

Çalışmamızda, otizmli çocukların oral durumunun ve etkileyen faktörlerin belirlenmesi ve 3 boyutlu diş fırçalarının plak temizleme etkinliğinin değerlendirilmesi amaçlanmıştır. Anket, oral muayene ve fırçalama eğitimi olmak üzere 3 aşamalı olarak yürütülen çalışmamızda, anket kısmına 126 otizmli, 111 sağlıklı çocuk dahil edilmiş olup, oral muayene kısmında, dahil edilme kriterlerine uymayan 63 otizmli çocuk çalışmadan çıkarılmıştır. Formlar önceden belirlenen okullara gönderilerek doldurulmuş olup, yaş, sosyoekonomik durumu, medikal hikaye, dental hikaye, beslenme alışkanlıkları, fena alışkanlıklar, ebeveynleri tarafından tercih edilen tedavi yöntemleri ve ebeveynin bakış açısından ağız sağlığı ile ilişkili yaşam kalitesi değerlendirilmiştir. Daha sonra, aynı araştırmacı tarafından, çocukların oral muayeneleri gerçekleştirilmiş olup, oral durumları kayıt altına alınmıştır. Fırçalama eğitimi aşaması ise, çalışmanın diğer kısımlarına dahil edilen 111 sağlıklı çocuk ve Isparta'da bulunan bir Özel Eğitim ve Uygulama Merkezi'nde eğitim alan ve belirlenen dahil edilme kriterlerine uyan 34 otizmli çocuk ile yürütülmüştür. Elde edilen veriler ışığında otizmli çocukların sıklıkla beslenme problemleri yaşadığı ve özel eğitime erken başlamanın bu durumların önlenmesinde ekili olduğu görülmekte olup, diş hizmeti için başvurmalarına rağmen, hizmet alma oranlarının oldukça düşük olduğu ve yapılan tedavilerin daha çok dişin çekimi yönünde olduğu sonucuna varılmıştır. Ayrıca 3 boyutlu diş fırçalarının hem sağlıklı çocuklarda, hem de otizmli çocuklarda plak temizlemede klasik çocuk diş fırçasına üstün olduğu görülmüş olup, otizmli çocuklarda bu farkın daha belirgin olduğu saptanmıştır. Sonuç olarak, otizmli çocukların oral durumunun pek çok faktörden olumsuz etkilendiği, oral hijyenlerinin sağlanmasında ve ihtiyaç duydukları diş tedavilerinin yapılmasında, ebeveynlerin, eğitimcilerin ve diş hekimlerinin teşvik edilmesine ihtiyaç duyulduğu görülmektedir. Ek olarak, 3 boyutlu diş fırçalarının özellikle otizmli bireyler için bir uygun alternatif olacağı düşünülmektedir.
Çocuklarda adenotonsillektominin büyümeye ve serum IGF-I, IGFBP-III ghrelin orexin ve leptin düzeylerine etkisi

Amaç: Bu çalışmanın amacı adenotonsiller hipertrofili çocuklardaki ameliyat öncesi ve sonrasındaki; boy, kilo, bel çevresi, vücut-kitle indeksi, IGF-1, IGFBP-3, ghrelin, oreksin-b ve leptin düzeylerinin ölçümü yoluyla adenotonsillektomi ameliyatının büyümeye etkisinin ve büyüme hormonlarıyla ilişkisinin belirlenmesidir. Gereç ve Yöntem: Ocak 2013 Ocak 2014 tarihleri arasında adenoid vejetasyon ve hipertrofik tonsillit nedeni ile opere edilen 3-12 yaşları arasındaki hastalardan randomize olarak seçilen 23 hasta ve sağlam çocuk polikliniğine başvuran 22 sağlıklı çocuk, ailelerinin onamları alınarak çalışmaya alındı. Ameliyattan sonra hastalar 9 12. aylarda kontrole çağrıldı. Bütün hastalardan preoperatif ve postoperatif IGF 1, IGFBP 3 ve ghrelin, leptin ve oreksin düzeyleri için venöz kan alındı. Boy, kilo ve bel çevreleri ölçülüp, vücut kitle indeksleri kaydedilip, standart sapma skorları hesaplanarak kaydedildi. Kontrol grubu, preoperatif ve postoperatif boy SSS, kilo SSS, bel çevresi ve vücut kitle indeks SSS'leri ile IGF 1, IGFBP3, ghrelin, leptin ve oreksin-b düzeyleri karşılaştırıldı. Bulgular: Preoperatif kilo SSS değerlerinde, kontrol grubuna göre istatistiksel olarak anlamlı bir düşüklük mevcuttu. Ancak bel çevresi, VKİ SSS ve boy SSS'inde anlamlı bir fark yoktu. Ameliyat öncesi hesaplanan boy ve kilo SSS değerlerinde, ameliyat sonrası dönemde istatistiksel olarak anlamlı artış kaydedilirken(p<0.05); bel çevresindeki artış ve VKİ SSS'deki düşüş istatistiksel olarak anlamlı değildi. Ameliyat öncesi median leptin, ghrelin, oreksin-b düzeyleri; kontrol grubu leptin, ghrelin ve oreksin-b düzeylerine göre daha yüksekti. Bu değerlerden leptin ve oreksin-b düzeyinin yüksekliği istatiksel olarak anlamlı iken(p<0.05)., ghrelin düzeyindeki değişiklik anlamlı değildi. Adenotonsillektomi yapılan çocuklarda, postop IGF 1 ve IGFBP 3 ve oreksin-b'nin kan seviyelerinde istatiksel olarak anlamlı olmasa da artış görülmüştür. Ghrelin düzeyindeki artış ise istatistiksel olarak anlamlı idi(p<0.05). Leptin düzeylerinde ise ameliyat sonrası azalma görülmüştür. Ancak bu azalma istatiksel olarak anlamlı bulunmamıştır. Sonuç: Bu çalışmada adenotonsiller hipertrofili çocuklarda, cerrahi tedavi sonrası anlamlı bir boy ve kilo artışı olduğu görüldü. Ameliyat sonrası ghrelin düzeyindeki artış istatistiksel olarak anlamlı bulundu(p<0.05). Ayrıca istatiksel olarak anlamlı olmasa da IGF-1, IGFBP- 3 ve oreksin-b düzeylerinin arttığı ve leptin düzeylerinin azaldığı görülmüştür. Neticede bu çalışma, adenotonsillektomi sonrası boy ve kilo artışının nedeninin sadece GH düzeyinin artışı ile ilgili olmadığı, aynı zamanda kalori alımında etkili olduğu bilinen leptin, ghrelin ve oreksinin de rolünün olduğunu düşündürmektedir. Bu konuda daha uzun süreli ve daha geniş hasta gruplarında yapılacak çalışmalara ihtiyaç vardır.
Minik tenisçilerin ( 9-12 yaş ) müsabaka dönemi sezonal güç değişimleri ve bazı fizyolojik parametrelerdeki değişimlerinin incelenmesi.

Minik Tenisçilerin ( 9-12 Yaş ) Müsabaka Dönemi Sezonal Güç Değişimleri ve Bazı Fizyolojik Parametrelerdeki Değişimlerinin İncelenmesi. Bu çalışmanın amacı; 9-12 yaş tenisçilerin müsabaka dönemindeki sezonal güç değişimlerini ve bazı fizyolojik parametrelerindeki değişimin incelenmesidir. Çalışmaya Ankara Tenis Kulübü sporcularından, spor yaşı ortalama 3.5 0.1 yıl olan, 9-12 yaş aralığında 14 erkek 9 kız olmak üzere toplam 23 sporcu katılmıştır. Çalışma aynı sporculara, 1. ölçümler müsabaka döneminin başında, 2. ölçümler müsabaka döneminin bitiminde olmak üzere iki kez yapılmıştır. Sporculara her iki dönemde de boy, ağırlık, durarak uzun atlama, dikey sıçrama, 20 m sürat, pençe kuvveti, ayak kuvveti, sırt kuvveti, deri altı yağ ölçümü, kol uzunluğu, üst bacak çevresi ve biceps çevresi ölçümleri yapılmıştır. Elde edilen veriler amaca uygun olarak tablolaştırılmış. Betimsel istatistiklerin yanı sıra, ön ve son test verilerinin karşılaştırılması Paired Samples T test uygulanarak hesaplanmıştır. İstatistiksel analiz SPSS 11.0 paket programı kullanılarak yapılmıştır. Sporculardan müsabaka dönemi başında ve sonunda alınan ölçümlerin istatistik değeri T test sonucuna göre; dikey sıçrama, durarak uzun atlama, pençe kuvveti, ayak kuvveti, sırt kuvveti, biceps çevresi, üst bacak çevresi değerlerinde anlamlı bir artış ( p < 0 .05), ağırlık, BKİ, VY% ve deri altı yağ ölçümlerinden triceps, biceps, iliac, subscapula, abdomen, thigh değerlerinde anlamlı bir azalma gözlenmiştir ( p < 0 .05). Buna karşın 20 m sürat, boy, calf ölçümü, kol uzunluğu, anaerobik power değerlerinde istatistiksel olarak anlamlı bir değişim gözlenmemiştir ( p > 0 .05). Çalışma bulgularıyla minik tenisçilerin müsabaka dönemi ölçüm sonuçlarından genel olarak olumlu yönde bir gelişme sağladığı tespit edilmiştir. Kuvvet ve fiziksel uygunluk değerlerinde müsabaka dönemi sonunda görülen artış literatür bulgularına uygun bulunmuştur.
8?10 yaş grubu erkek çocuklarda, judo teknik ve oyunlarının, bazı eurofit testlerine göre fiziksel gelişimleri üzerine etkileri

Çalışmamızın amacı 8-10 yaş grubu erkek çocuklarda judo ve oyunla eğitimin çocukların fiziksel gelişimleri üzerine etkilerinin incelenmesi olup; Çalışmamızın araştırma grubunu daha önce hiçbir fiziksel egzersiz programına katılmayan gönüllü 22 kişi denek, 22 kişi kontrol olmak üzere 44 çocuk oluşturmuştur. Denek grubuna 12 haftalık yaş grubuna uygun olarak hazırlanan oyun ve judo teknik antrenmanları haftada 2 gün, 60 dakika uygulanmıştır. Kontrol grubuna ise hiç egzersiz programı uygulatılmıştır. Değişkenlerin istatistik sonuçları standart sapma değerleri alınarak, ölçülen değerlerin karşılaştırılmasında t-test kullanılmıştır. Her iki grupta ön-test, son-test değerlere göre istatistiksel anlamlılıklara bakılarak p<0. 05 düzeyinde incelenmiştir. Egzersiz programı öncesi ve sonrasında vücut ağırlığı, boy uzunluğu, dikey sıçrama, durarak uzun atlama, pençe kuvveti, mekik çekme, esneklik değerleri yükselerek anlamlı bir artış (p<0.05), flamingo denge, reaksiyon zaman değerlerinde anlamlı bir düşüş görülmüştür. (p<0.05)Kontrol grubunda ise tüm parametrelerde anlamlı bir fark bulunamamıştır. (p>0.05)
Doğu Karadeniz bölgesindeki çocuk evleri ve çocuk evleri sitelerinde koruma altında olan çocukların benlik kavramı düzeylerinin araştırılması

Amaç: Bu çalışma çocuk evleri ve çocuk evleri sitelerinde koruma altında olan 9-15 yaş grubu çocuklarda benlik kavramı düzeylerinin çeşitli değişkenler açısından incelenmesini amaçlamıştır. Gereç ve Yöntem: Bu araştırma genel tarama modelinin bir türü olan betimleyici ilişkisel tarama modeli ile tasarlanmıştır. Araştırmanın evreni Doğu Karadeniz illerinde AÇSHB İl Müdürlüklerine bağlı Çocuk Evleri ve Çocuk Evleri Sitelerinde koruma altında olan 9-15 yaş arası çocuklar oluşturmaktadır. Araştırmada veri toplamak amacıyla 'Çocuk Tanıtım Bilgi Formu' ve 'Piers-Harris Çocuklar İçin Benlik Kavramı Ölçeği' kullanılmıştır. Verilerin değerlendirmesi SPSS 23.0 ile yapılmıştır. Veriler Mann Whitney U ve Kruskal Wallis H testlerinden faydalanarak analiz edilmiştir. Uygulanan testlerde p<0. 05 düzeyi anlamlı kabul edilmiştir. Bulgular: Çocuk evleri ve çocuk evleri sitelerinde koruma altında olan çocuklar için çeşitli değişkenlerle benlik kavramı arasında anlamlı bir ilişki bulunamamıştır. PHÖK ölçeğinin alt boyutlarıyla değerlendirme yapıldığında fiziksel uyum ile cinsiyet değişkeni arasında anlamlı bir ilişki olduğu ve koruma altında olan erkek çocukların, koruma altında olan kız çocuklarına göre fiziksel görünümlerinden daha memnun oldukları söylenebilir. Sonuçlar: Kurgulanmış kurum temelli bakım hizmet modellerinin çocukların doğal ihtiyaçlarını karşılamakta zorlandığı ve bu yapı içinde doğallığını kaybetmiş ilişkilerin çocukların benlik kavramına olumlu katkı sağlayamayacağı düşünülmektedir.
Renal tübüler hastalık tanısıyla izlenen çocukların retrospektif değerlendirilmesi

Amaç: Renal tübüler hastalıklar, vücutta asit-baz dengesinin bozulmasıyla karakterize, nadir görülen böbrek hastalıkları grubundandır. Tanıya ulaşmak karmaşık olup, geç tanı ve etkin tedavinin gecikmesi istenmeyen komplikasyonlara yol açmaktadır. Bu çalışmada, kliniğimizde RTH tanısı ile takip edilen hastalar retrospektif olarak değerlendirilerek etiyoloji, tanı, tedavi ve komplikasyonların mevcut literatür verileriyle karşılaştırılması amaçlandı. Materyal ve Metod: Gaziantep Üniversitesi, Şahinbey Araştırma ve Uygulama Hastanesi, Çocuk Nefroloji ve Genel Çocuk polikliniğine 2005 2015 yılları arasında başvuran ve RTH tanısıyla izlenen 65 çocuğun yaş, cinsiyet, başvuru şikayeti, anne-baba akrabalığı, aile ve kardeş öyküsünün varlığı, hastalık tanısı, fizik muayene ve laboratuar bulguları, tam idrar tetkiki, kan gazları, anlık idrarda Na, K, Cl, P, Kr, Ca/kr ve protein/kr oranları, okzalat, sitrat düzeyleri, tübüler P geri emilimi, fraksiyonel Na, K, ve CL atılımı, idrar anyon açığı, renal ultrasonografi sonuçları, tedavi ve gözlenen komplikasyonlar retrospektif olarak incelendi. Bulgular: Çalışmaya alınan olguların hepsi tanı aldıktan sonra kontollere düzenli gelen ve retrospektif olarak dosya taranmasında bilgilerine tam ulaşılabilen 65 (35 erkek, 30 kız) çocuk idi. Bu hastalar 4 grupta incelendi; proksimal renal tübüler asidoz olan 14, distal renal tübüler asidoz olan 27, tip IV RTA olan 4 ve Bartter Sendromu tanılı 20 olgu çalışmaya alındı. Yaş ortalaması 4,7 2, 1 yıl olan hastaların % 90'nından fazlası ilk 2 yaş içinde iken tanı almıştı. Hastaların en sık başvuru şikayetleri sırası ile büyüme-gelişme geriliği, kusma ve poliüriydi. Altmışbeş hastanın; % 84 ,6'sında anne-baba akrabalığı, % 20'sinde benzer hastalığı olan kardeş öyküsü ve % 21 ,4'ünde kardeş ölüm öyküsü vardı. Bartter sendromu tanılı hastaların % 50'sinde polihidroamniyoz öyküsü olup % 70'inde atipik yüz bulguları mevcuttu. Renal tübüler hastalık tanısı alan olguların % 29'unda işitme kaybı, % 16'sında göz patolojisi,% 18'inde kronik böbrek yetmezliği, % 24'ünde üriner taş ve % 86'sında nefrokalsinozis saptandı. Olgulara klinik ve laboratuar bulgularına göre; başta K- sitrat, nötral fosfat, sodyum bikarbonat olmak üzere gerekli destek tedavileri verilmekteydi. Son dönem böbrek yetmezliği gelişen 5 hastanın 4'ü periton diyalizi bir hasta da hemodiyaliz programındaydı. Bu olguların 12'si geç tanı almıştı. Erken tanı alan olgularda büyüme-gelişmenin daha iyi olduğu ve dehidratasyon ataklarının daha az olduğu görüldü. Sonuç: Renal tübüler hastalıkların erken tanı ve etkin tedavisi ile prognozu arasında güçlü bir ilişki mevcuttur. Hastaların doğru izlem ve tedavisi ile başta KBY olmak üzere birçok komplikasyon önlenebilmektedir.
Çocuklarda inguinal herni ve inmemiş testis operasyonlarında yara yeri infiltrasyonunda tramadol ile levobupivakainin postoperatif analjezik etkinlik açısından retrospektif olarak karşılaştırılması

Çocuklarda inguinal herni ve inmemiş testis operasyonlarında yara yeri infiltrasyonunda tramadol ile levobupivakainin postoperatif analjezik etkinlik açısından karşılaştırılmasını amaçladık. Çalışmamız etik kurul onayı alındıktan sonra Karadeniz Teknik Üniversitesi Tıp Fakültesi Farabi Hastanesin'de elektif inguinal herni ve inmemiş testis operasyonu geçirmiş, 1-6 yaş arası ASA I-II 45 çocuk hastanın dosya kayıtları incelenerek yapıldı. Genel anestezi sonrası opere olan hastalardan cerrahi bitiminden önce aynı cerrah tarafından cerrahi insizyon alanı içine 2 mg/kg'dan tramadol 0 .2ml/kg olacak şekilde yapılanlar T grubu, 0 .2ml/kg'den %0.25'lik levobupivakain yapılanlar L grubu ve 0 .2mg/kg'dan salin infiltre edilmiş olanlar S grubu olarak kabul edilip kayıtları incelendi. Operasyon sonrası 6 saat boyunca CHEOPS ağrı skorları dosyalardan incelenip kaydedildi. Hemodinamik parametreler, SS, SpO2, ETCO 2 takibi, sevofluran konsantrasyonu değişimleri ilk analjezik gereksinim zamanı, ek analjezik miktarı, sedasyon düzeyi, yan etkiler, hasta yakını ve cerrah memnuniyeti dosyalardan incelenip kaydedildi. Sonuç olarak çocuklarda inguinal herni ve inmemiş testis operasyonlarında postoperatif güvenli ve başarılı analjezi amacıyla tramadol veya levobupivakain ile yara yeri infiltrasyonu önerilebilir bir yöntemdir. Ancak levobupivakainin postoperatif ilk saatlerde, tramadolün ise daha geç saatlerde etkin analjezi sağladığını tespit ettik.
Febril konvülziyonda demir eksikliğinin yeri

Febril Konvülziyon; çocukluk çağının en sık görülen yaşa bağımlı benign ve ateşle ortaya çıkan konvülziyonudur. Etyopatogenezinde; genetik yatkınlık, viral nedenler, sitokinler, santral termoregülasyon bozuklukları, eksitatör aminoasitlerin artması, çinko eksikliği gibi nedenlerin rol oynadığı ileri sürülmektedir. Son yıllarda yapılan çalışmalarda demirin FK patogenezinde rolü olabileceği bildirilmektedir. Ancak yapılan araştırmalarda farklı görüşler ileri sürülmektedir. Serum demir düzeyindeki azalmanın GABA düzeyini azaltarak konvülziyon geçirmeye yatkınlığa neden olacağı hipotezine karşıt olarak, beyinde demir düzeyi yüksek olduğunda oksidatif stresi arttrarak FK ve epilepsi görülebileceğini bildiren çalışmalar da bildirilmektedir. Bu çalışmada febril konvülziyon patogenezinde demir eksikliğinin rolünün araştırılması planlandı. Çalışmaya FK tanısı alan 5-77 ay arasında toplam 45 hasta ve kontrol grubu olarak da çalışma grubu ile benzer yaş ve cinsiyette SSS enfeksiyonu, epilepsi ve anemisi olmayan ateşli hastalığı olan 20 hasta ve 20 sağlıklı çocuk alındı. Hasta ve kontrol gruplarında; tam kan sayımı, serum demiri, ferritin, total demir bağlama kapasitesi, transferin, ve demir eksikliğinde inflamasyondan etkilenmeyen parametreler olarak solubl transferin reseptörü, solubl transferin reseptörü-ferritin indeksi çalışıldı. Gruplar arasında; anemi sıklığı açısından istatistiksel olarak anlamlı fark saptanmadı (p>0.05). Ancak anemi en fazla ateşli hasta grubunda görüldü. Solubl transferin reseptör düzeyine göre gruplar arasında istatistiksel olarak anlamlı fark saptanmadı (p>0.05). En fazla demir eksikliği ateşli kontrol grubunda ve en az demir eksikliği FK grubunda saptandı. Soluble transferin receptor-ferritin indeksine göre; en az demir eksikliği FK grubunda idi. Soluble transferin reseptör-ferritin indeksine göre FK grubunda sağlıklı çocuk grubuna göre istatistiksel olarak anlamlı olarak daha az demir eksikliği saptandı (p<0.05). Sonuç olarak demir eksikliği ile FK arasındaki ilişkinin daha iyi anlaşılabilmesi için; enfeksiyon parametreleri ile birlikte daha fazla sayıda hastanın katıldığı ve daha kapsamlı çalışmaların yapılmasının yararlı olacağı kanısına varıldı.
Akut lenfoblastik lösemili çocuklarda kemoterapiye bağlı gelişen akut toksisitenin değerlendirilmesi

Çağdaş kemoterapi protokolleri ve destekleyici tedaviler ile çocukluk çağı ALL'sinde sağkalım oranı %80'lere ulaşmıştır. Ancak; kemoterapi ile ilişkili akut yan etkiler, tedavi sırasında morbidite ve mortaliteye neden olan ciddi sorunlara neden olabilmektedir. Kemoterapiye bağlı geç dönem etkilerle ilgili çok sayıda çalışma varken, akut toksisite ile ilgili çalışmalar sınırlıdır. Bu çalışmada, BFM protokolü ile tedavi edilen ALL'li çocuklarda kemoterapiye bağlı gelişen akut yan etkiler değerlendirildi. BFM kriterlerine göre düzenlenen akut toksisite formu ile, 1993 ve 2009 yılları arasında tanı alan 210 çocuğun hastane kayıtları geriye dönük olarak her bir kemoterapi fazı için ayrı olarak değerlendirildi. Yüz seksen yedi çocuğun verileri değerlendirildi. Yaş ortalaması ve erkek/kız oranı sırayla 62 51.7 ay ve 1.7 idi. Ortanca takip süresi 61.3 43.4 aydı. Olgular; standart (%19.8), orta (%61.5) ve yüksek (%18.7) olarak 3 risk grubuna ayrıldı. Kemik iliği toksisitesi; her risk grubunda indüksiyon fazında sık görülmekle birlikte, yüksek risk blok tedavileri sırasında anlamlı şekilde daha sık saptanmıştır. Kusma, stomatit, ishal ve karaciğer transaminaz yüksekliği, yüksek risk bloklarında anlamlı şekilde daha sık bulunmuştur. Olguların %31'inde (n: 58) L-aspariganaza bağlı ürtiker ve/veya anafilaktik reaksiyon gelişmiştir. İndüksiyon fazında, 187 olgunun 7'sinde (%3.7) tümör lizis sendromuna bağlı geçici akut böbrek yetmezliği gelişti. Kardiyak disfonksiyon ve hipertansiyon sırayla %6.9 (n:13) ve %9.6 (n:18) olarak tespit edildi. Konvülziyon, tromboz, kanama, enfarkt ve PRES'i içeren SSS toksisitesi 20 (%10.6) olguda gözlendi. Olgu başına febril nötropeni atak sayısı 4.8 idi. Bu atakların %41.4'ünde (n:371) odak saptanırken, %23.7'sinde etken izole edildi. Evre- 3 ve 4 enfeksiyon sıklığı, YRG grubunda anlamlı şekilde daha fazlaydı. Genel ve olaysız sağkalım oranları sırayla %86. 1 ve %82. 9 olarak bulundu. Yirmi beş (%13.3) olgu, relaps/ dirençli hastalık (n:13, %6.9) ya da tedaviyle ilişkili toksisite (n:12, %6.4) nedeniyle kaybedildi. Nötropenik sepsis (n:9, %4.8), tedavi sırasında en önemli ölüm nedeniydi. İki olgu da idame tedavisi sırasında, aşı ile önlenebilir hastalıklar nedeniyle kaybedildi. İndüksiyon ve yüksek risk blok tedavileri sırasında evre- 3 ve 4 toksisite daha sık olarak gelişmektedir. Remisyondaki olgularda en önemli mortalite nedeni olarak enfeksiyonlar yer almaktadır. Bu nedenle; uygulayıcılar kemoterapiye bağlı gelişebilecek akut yan etkiler konusunda dikkatli olmalı ve erken dönemde uygun destek tedavi ile bu yan etkiler en aza indirilmelidir.
12-60 ay arası çocuğu olan ailelerin aşılar hakkındaki bilgi, tutum ve uygulamalarının incelenmesi

Tanımlayıcı nitelikteki bu çalışmada, 12-60 ay yaş aralığında çocuğu olan ailelerin aşılara ilişkin bilgi, tutum ve uygulamalarının incelenmesi amaçlanmıştır. Araştırmanın örneklemini, İstanbul Tıp Fakültesi Hastanesi Genel Pediatri Polikliniği'ne başvuran 218 aile oluşturmaktadır. Veriler, yüz yüze görüşme tekniği ile alanyazında bulunan çalışmalar doğrultusunda hazırlanan anket formu aracılığıyla toplanmıştır. Araştırmamızda, ailelerin %87,6'sının aşıların gerekliliğine inandıkları saptanmıştır. Ailelerin %99,1'i çocuklarına aşı yaptırdıklarını, %93,1'i çocuklarının aşılarının hiç aksamadığını, %96,3'ü çocuklarının aşılarının tam olduğunu belirtmişlerdir. Ailelerin tamamına yakını (%97,7) çocuklarının sağlığı için kendilerinin aşılanabileceklerini belirtmişlerdir. Bulaşıcı hastalıklardan korunmak için en sık belirtilen yöntem temizliktir (%39,9). Ailelerin ulusal programda yer alan aşıları bilme oranı %62,8; yer almayan aşıları belirtme oranı %3,2; bulaşıcı hastalıkları bilme oranı %51,4'tür. Kızamık (%29,4) en sık belirtilen aşı ile önlenebilir bulaşıcı hastalıktır. Bulaşıcı hastalıkları ve aşıları bilen aile oranı %74, 1 olarak saptanmıştır. Anne eğitim düzeyi lise ve üstü olan ailelerin bulaşıcı hastalıkları daha yüksek oranda bildikleri saptanmıştır. Ailelerin %44,5'i ilk aşının doğumda, %40,8'i son aşının 2 yaşında yapıldığını belirtmişlerdir. Ailelerin %29,8'i çocuklarına ulusal programda yer almayan aşıları yaptırmış; yaptırmayanların %80,3'ü ise kendilerine bilgi verilmesi durumunda yaptıracaklarını belirtmişlerdir. Anne eğitim düzeyinin, annenin çalışıyor olmasının ve ailelerin bilgilendirilmesinin ulusal aşı takviminde yer almayan aşıları yaptırma oranlarını artırdığı görülmüştür. Ailelerin bilgi edinmesinde ve yönlendirilmesinde sağlık çalışanlarının etkili olduğu belirlenmiştir. Sonuç olarak, ailelerin aşılar konusunda bilgi düzeylerinin yetersiz olduğu, sağlık çalışanlarının bilgi edinme ve tutum geliştirmede önemli oldukları saptanmıştır.