turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Uşak Ulubey'de Geç Osmanlı ve Erken Cumhuriyet Dönemi dükkanları

Dükkanlar ticaretin yoğun olarak görüldüğü yerlerdir. Uşak ili sınırları içerisinde yer alan Ulubey'de incelenen 19 adet dükkan halkın yoğun olarak alışveriş için gittiği Çarşı Mevkiinde yer almaktadır. Bu dükkanlardan 11. Dükkan (H. 1340 / M. 1921 -1922) - (R. 1340 / M. 1924) ve 18. Dükkan (H. 1321 / M. 1903) hariç diğerlerinde kitabe bulunmamakla beraber genel olarak plan, mekan, yapı malzemesi-tekniği, yapı elemanları ve süsleme özellikleri birbirine benzerlikler göstermektedir. Uşak'taki yapılarla çok yakın benzerlik gösteren bu dükkanların genel olarak 19. yüzyıl sonları ve 20. yüzyılın başına tarihlendirilmesinin mümkün olduğu düşünülmektedir. Yapılarda taş, tuğla, metal ve ahşap malzemelerin, örtü sistemlerinde putrel demir ve tuğlanın, alınlık kısımlarında da basık kemer formunun ya da üçgen alınlığın tercih edildiği görülmüştür. Süsleme olarak sade sayılabilecek olan yapılar, dış cepheden tek katlı olarak algılansa da çoğunda bodrum kata yer verilmiştir. Ulubey'deki incelenen dükkanlarda daha önceden detaylı bir çalışma yapılmamıştır. Tespit edilen 19 dükkanın bu sebeple tanıtılarak, Türk mimarisindeki yeri ortaya konmaya ve yok olmaya yüz tutan bazı dükkanların sosyal hayata kazandırılmaya çalışılması amaçlanmıştır.
M. Ö. II. bin yıl Anadolu ve Kuzey Suriye saray mimarisi

Çalışmanın konusu, M. ö. Hbinyılda Anadolu ve Kuzey Suriye Bölgesindeki saray mimarisidir. Saraylar, daha çok idarecilerin ikameti için yapılmış olmalarına rağmen bunun yam sıra idari ve ekonomik işler içinde kullanılmıştır. Bunun sonucu olarak da boyutları ve planlan bakımından bazı farklılıklar görülmektedir. Avlu sarayın planlamasında en önemli mimari unsur olarak karşımıza çıkar. Avlular çeşitli amaçlara hizmet eden sayısız saray mekanları arasında ilişkiyi sağladığı gibi bir ışık kaynağı olarak da kullanılmışlardır. Orta avlulu, ön avlulu ve orta-ön avlulu saraylar gibi çeşitli saray tipleri mevcuttur. Bunların yanı sıra özel bir tip olan ve bit hilemi olarak adlandırılan saray yapısının varlığı da saptanmıştır. Söz konusu binyılda Anadolu saraylarının mekanları kare ya da dikdörtgen planda uygulanmışlardır. Anadolu saraylarının zemin katlarındaki mekanların özellikle depolama işlemi için kullanılmış olmalarına karşın Kuzey Suriye saraylarında depo mekanlarının yam sıra taht salonları, kabul salonları, dini mekanlar, yaşama mekanları ve sınıflar gün ışığına çıkartılmıştır. Gerek Anadolu, gerekse Kuzey Suriye saraylarında ele geçirilmiş olan merdiven yapılan söz konusu yapıların en az iki katlı olduğunu göstermiştir. Anadolu saraylarında kerpiç duvarlar doğrudan taş temellerin üzerine oturtulmuş olup, yatay ve dikey ahşap hatıllarla desteklenmiş ve böylece bir nevi yapı iskeleti oluşturulmuştur. Ahşap, Kuzey Suriye'de pek yoğun bulunmadığı için saraylann ancak önemli mekanlannda kullanılmıştır. Eldeki bulgulann ışığı altında kapı yapılanının tek ya da çift kanatlı olduğu söylenebilir. Bazı durumlarda kapı kanatlannın madeni şerit veya levhalarla kaplandığı anlaşılmıştır. Ancak her iki bölge saraylarında da pencerelerin varlığını işaret eden herhangi bir bulguya rastlanmamıştır. M. Ö. II. binyıldaki Anadolu ve Kuzey Suriye saraylarının taban örtüsü; sıkıştınlmış toprak, taş levhalar, tuğla, kerpiç ve bazı durumlarda da ahşaptır. Büyük olasılıkla her iki bölge saraylan düz çatıya sahiptirler. Yine aynı şekilde her iki bölgede yer alan saraylardan bazılannın duvarlan resimlerle süslenmiş olup, bu resimlerin tekniklerinde farklılıklar olmasına karşın bazı motiflerin seçiminde benzerlikler söz konusudur.
Niğde Alaaddin Camii'nin Anadolu Selçuklu mimarisi içerisindeki yeri ve önemi

Türk Milleti Anadolu'yu ebedi yurt kabul edip bu toprakları Türkleştirmeye başladığında, önceleri coğrafya isimlerini Türkleştirmiştir. Araxses'i; Araş, Daron'u; Muş, Halys'i; Kızılırmak, Kaisareia'yı; Kayseri, Sebasteia'yı Sivas Sangarios'u; Sakarya,, Antigu'yu; Niğde yaparken buraları mimari şaheserlerle de taçlandırmıştır. Niğde Alaaddin Camii'de Anadolu'nun sinesine bir mühür gibi vurularak buraların ebedi Türk yurdu olduğunu adeta tescil etmiştir. Bu çalışmada Niğde'nin kısa tarihçesini, coğrafi durumunu öncelikle ele alarak bu konuda kısa bir çalışma yaptık. Daha sonra Niğde Alaaddin Camii'ni ele alarak önce caminin konumunu ve şehircilik açısından durumunu ele aldık. Caminin tarihçesini, banisini ve mimarlarını, kitabelerinden ve diğer kaynaklardan tespit ettik. Camiyi, plan açısından ele alarak tanımlamaya çalıştık buna göre: Zeyneddin Beşare tarafından Üstad Sıddık ve Kardeşi Gazi'ye M. 1223 yılında yaptırılan Niğde Alaaddin Camii kuzey-güney doğrultusunda dikdörtgen planlı olarak hafif eğimli bir arazide tamamen taştan yapılmıştır. Şehrin hakim bir tepesine yapılan caminin doğu cephesinde anıtsal bir taç kapı, kuzeydoğu köşesinde orijinal bir taş minare vardır. Kuzey cephesinde minarenin hemen yanında duvarı hayli aşan bey kapısı caminin ikinci taç kapısıdır. Üstü tamamen taş kaplanan Alaaddin Camii'nin güneyi üç adet kubbe ile kapatılmıştır. Ortasında bir açıklık bulunan caminin bey mahfili düz bir tonozla örtülmüştür. Bey kapısının girişinin üzeri çapraz tonozla örtülürken diğer bölümlerin üzeri iki merkezli sivri beşik tonozla örtülmüştür. Caminin taç kapılarında minaresinde ve kuzey cephesinde değişik süslemeler kullanılarak buralar tezyin edilmiştir. Doğu cephedeki kapıdan girilen Alaaddin Camii'nin harim kısmında da değişik bölümlerde geometrik süslemelere yer verilmiştir. Özellikle bir taç kapı gibi süslenen mihrabın görüntüsü çok etkileyicidir. Mihrabın batısında yer alan taş minberin korkulukları geometrik motiflerle süslenmiştir. Kubbelere geçiş yapmak maksadıyla yapılan elemanlar mukarnaslarla süslenerek aralarına değişik rozetler serpiştirilmiştir. Mihrap önü kemerleri dilim olarak yapılırken bu kemerlerin dayandığı ayaklarda mukarnaslarla süslenmiştir. IV Konunun daha iyi anlaşılabilmesi için metin kısmının sonuna çok sayıda resim ve çizimler ilave edilmiştir. Bunların yanı sıra caminin değişik yerlerinden çekilen dialarla birlikte Alaaddin Camii'nin planı ve kesitlerinin dialarıda çekilerek camii daha detaylı tanıtılmaya çalışılmıştır.
Kırklareli merkez ilçede bulunan Osmanlı Dönemi mezar taşlarında görsel öğeler ve semboller

Tüm Anadolu'da olduğu gibi Trakya Yöresinde de tarihimizin önemli yazılı kaynakları olarak karşımıza çıkan mezar taşları diğer maddi kültür varlıkları gibi uzun bir süre ilgisiz ve bakımsız kalmış, bu sebeple bazı örnekler tamamen yok olurken bazıları da ciddi deformasyonlara maruz kalmıştır. Bazı örneklerin ise, yapıların bahçe ve beden duvarlarında şpolyen malzeme olarak kullanıldığı görülmektedir. Son yıllarda ciddi anlamda yoğunlaşan restorasyon çalışmaları ve akademik çalışmalar Osmanlı Dönemi ve önceki dönemlere ait mezar taşlarının kültürel ve tarihsel açıdan daha iyi tanınmasına vesile olmuştur. Çalışmamız kapsamında, Kırklareli Merkez İlçede bulunan Osmanlı Dönemine ait dört adet cami haziresi, Eski Mezarlık ve il sınırları çevresinden müze müdürlüğüne getirilmiş olan, 15 -19. yy'lara tarihlendirilen mezar taşları incelenmiştir. Yaptığımız çalışma kapsamında ele alınan örneklerin büyük bir çoğunluğu deforme olduğundan toplam seksen beş adet mezar taşı katalog bölümüne dahil edilmiştir. Çalışmamızda incelediğimiz mezar taşlarının tipolojik tasnifi tarafımızca yapılmıştır. Tez kapsamına aldığımız seksen beş adet mezar taşının yirmi adedi bayanlara; altmış beş adedi ise erkeklere aittir. Örneklerin altmış yedi adedi serpuşlu, altı adedi tepelikli, sekiz adedi kemerli, dört adedi ise başlıksız örneklerdir. Osmanlı Dönemi mezar taşları form özellikleri bakımından oldukça zengindir. İncelediğimiz örnekler; Plan Düzleminde Dikdörtgen Kesitli Tepelikli Örnekler, Plan Düzleminde Dikdörtgen Kesitli Sivri Kemerli Örnekler, Plan Düzleminde Dikdörtgen Kesitli Serpuşlu Örnekler, Plan Düzleminde Kare Kesitli Örnekler, Silindirik Formlular ve Çokgen Formlular olmak üzere altı başlık altında ele alınmıştır. Mezar taşlarının hepsi kitabeli olup, yazı kuşaklarında sülüs ve talik hattı kullanılmıştır. Osmanlı Mezar Taşları süsleme açısından da oldukça zengindir. Süslemeler araştırmamız kapsamında; Bitkisel Süsleme, Geometrik Süsleme ve Nesneli Bezeme olmak üzere üç gruba ayrılmıştır. Bitkisel Süslemelerde; lale, gül, gülbezek, palmet, karanfil, akantus, rumi, hurma ağacı, nar, asma üzüm ve selvi, Geometrik Süslemelerde; Mühr-ü Süleyman, çarkıfelek S ve C kıvrımlar, zencerek, sütünce ve mukarnas motifleri kullanılırken nesneli bezemelerde ise; vazo, kolye, püskül kurdele, kalp ve kaşıklık motifleri kullanılmıştır. Süsleme tekniği olarak zemin oyma ve kazıma teknikleri kullanılmıştır.
Konya Bölge Yazma Eserler Kütüphanesinde bulunan Selçuklu üslubundaki zahriye sayfaları ve şemse formlarının tezhip açısından değerlendirilmesi

Türk milletinin estetik güzelliğini en güzel şekilde yansıtan gelenekli Türk-İslam sanatları, yüzlerce yıllık bir birikim sonucunda ortaya çıkmıştır. Kitap sanatları diye adlandırdığımız; hüsn-i hat, tezhip, ebru, minyatür ve ciltçilik önemli sanatlarımızdan olup bu sanatlar kültürümüzün en önemli yapı taşlarındandır. Bu araştırmada Konya Bölge Yazma Eserler Kütüphanesi'nde bulunan Selçuklu Üslubundaki yirmi yedi tezhipli eser incelenerek tezhip sanatına katkı sağlanması amaçlanmıştır. Çalışmanın birinci bölümünde; araştırmanın amacı ve önemi, kapsamı, yöntemi ve konu ile ilgili literatür yer almaktadır. İkinci bölümde, tezhip sanatı ile genel bilgiler verilerek, tezhibin tanımı, tarihi seyri, kompozisyon, motif ve renk, kullanılan teknikler ve kullanım alanları ile bilgi verilmiştir. Katalog bölümünün yer aldığı üçüncü bölümde, Konya Yazma Eserler Kütüphanesi hakkında bilgi verilmektedir. Katalog bölümünde eserler form, teknik ve renk özellikleri açısından incelenmiş ve değerlendirmeler yapılmıştır. Dördüncü bölümde ise, incelenen eserlerin değerlendirmesi yapılıp bir sonuca varılmıştır. Eserlerin fotoğrafları ve çizimleri ek kısmında yer almaktadır.
Eskişehir kent merkezindeki birinci ulusal mimarlık dönemi yapıları

Bu çalışmada, Birinci Ulusal Mimarlık Akımı anlayışında Eskişehir kent merkezinde inşa edilmiş yapıların incelenmesi ve Ankara ile İstanbul'daki örneklerle karşılaştırılması amaçlanmıştır. Yapılan araştırmalar sonucu on dört yapı saptanmış, ancak bunlardan iki tanesi günümüze ulaşamamıştır. Eskişehir'deki Birinci Ulusal Mimarlık Dönemi yapıları işlevleri açısından kamu, otel, eğitim, banka, dini ve ticari amaçlı olarak çeşitlilik göstermektedir. Eski kent merkezi olan Odunpazarı ile Gar arasında kalan, günümüzde ticaret merkezi olarak gelişen bölgede inşa edildilen yapılar yer aldıkları alanlar ve cephe düzenlemeleri ile kentteki diğer yapılar içinde dikkat çekmektedirler. Tüm Ulusal Mimarlık Dönemi yapıları için geçerli olan kurallar ülkenin her yanında olduğu gibi Eskişehir'de de uygulanmıştır. Tarihsel olarak 1904 ile 1933 yılları arasındaki dönemde inşa edilen bu yapılardaki ortak özellikleri şöyle sıralayabiliriz: Orta eksene göre simetrik olarak planlanmaları, girişlerin ve köşelerin planda ve cephede dışa taşkın olması, cephelerde klasik Osmanlı dönemi özelliği olan sivri ve basık kemerlerin kullanılması, kat ayırımlarının silmelerle belirlenmesi ve çoğunlukla kırma çatı ile örtülü olmaları. Özellikle Turan Numune Mektebi, Hükümet Konağı ve Porsuk Turing Oteli birebir bu özellikleri taşıyan kentteki büyük boyutlu uygulamalardır. Ziraat Bankası ve Osmanlı Bankasında olduğu gibi farklı cephe düzenlemeleri ile kentteki diğer yapılardan ayrılan, Temyiz Mahkemesi Binası'nda olduğu gibi her cephede farklı düzenlemeler ve geniş saçaklarıyla sivil mimariye daha çok yaklaşan uygulamalar karşımıza çıkmaktadır. Kentteki bu dönem yapıları içinde özellikle Arif Hikmet Koyunoğlu'nun tasarladığı Çarşı Camisi, mimarın Ankara'daki yapılarından farklı cephe düzenlemesi ve mekan anlayışı ile dikkat çeken bir yapıdır. Genel olarak Eskişehir'deki Birinci Ulusal Mimarlık Dönemi Yapıları Ankara'daki yapılar ile kıyaslandığında cephe düzenlemesi açısından Eskişehir yapılarının daha sade düzenlenmiş küçük boyutlu uygulamalar olduğu görülmektedir.
Anadolu muvakkithaneleri

Anadolu Muvakkithaneleri adlı çalışmamızda: İlk örneklerine İslam coğrafyasında rastlanan muvakkithanelerin, tarihsel süreç içerisindeki gelişimi, değişimi mevcut örnekler ile değerlendirilerek gerek konum gerekse plan bakımından ortaya konan tipoloji çalışması ile külliye içinde, sokak başlarında ve meydanlarda yer alan kültür tarihimizin küçük ölçekli, önemli yapılarından olan muvakkithanelerin günümüzdeki durumu teknik çizimlerle tespit edilerek bu mekanların gelecek kuşaklara aktarılması sağlanmıştır.
Osmanlı mimari yapılarında Mescid-i Haram ve Kabe tasvirleri

İslam dünyasınca senenin belli zamanlarında Müslümanların toplanarak Kabe-i Muazzama'yı ziyaret etmeleri asırlar boyunca devam etmiştir. Müslümanların kutsal yerlere yapmış oldukları bu ziyaretlere hac denilmektedir. Gerek İslamiyet'te gerekse başka dinlerde yapılan bu ziyaretleri bir takım sözlü ve yazılı ifadeler yansıtmaktadır. Bu ifadeler bize kutsal kent ve yörelerin tasvir edilerek yansıtılmış halini göstermektedir. Osmanlı sanatında görülen kutsal kent ve yöre tasvirlerinden en dikkat çekici olanı Mescid-i Haram ve Kabe tasvirleridir. Amaç; Osmanlı döneminde yapılmış olan bu tasvirler ve resimlerin daha detaylı incelenip yorumlanması; o dönemin neyi nasıl yansıttığını, Osmanlı'nın Kabe'ye olan sevgisini, önemini belirtmektir. Üslup açısından ve estetik açıdan Kabe tasvirlerinin neyi ifade ettiğini araştırıp analiz ederek yorum yapmaktır. Birkaç özellik ve teknikle yapılmış olan bu tasvirlerin gerçekten hangi amaçla, ne için sadece belirli dönemlerde ele alındığı henüz tam olarak bilinmemektedir. İstanbul başta olmak üzere Bursa, Kütahya, Kastamonu, Bilecik gibi illerde çini tekniğinde yapılmış 17. yy Kabe tasvirleri daha çok görülmektedir. Batılılaşma hareketleriyle birlikte Kabe ve Mescid-i Haram tasvirleri Batı Anadolu başta olmak üzere Tokat, Bursa illerinde 18. yy ve 19. yy'da duvar resmi tekniğinde mimari yapılarda görülmektedir. Ele alınarak incelenen Mescid-i Haram ve Kabe tasvirlerinin farklı dönemlerde, farklı tekniklerde yapılmış olmalarının sebebini araştırdık. Osmanlı Dönemi Kabe'nin öneminin sanata yansımış halini görsel ve edebi açıdan ele alarak; teknik, üslup, estetik ve mimari unsurlarına göre değerlendirdik. Böyle kutsal ve önemli bir kent olan Kabe'nin süsleme ve sanata farklı bakış açılarıyla yansımış halini ele alarak başka çalışmalara yardımcı olması ve kaynak olması amaçlanmıştır.
Osmanlı'dan Cumhuriyet'e müzecilik 1846-1938

Türklerin bir takım tarih ve sanat değeri taşıyan objeleri eski eser adı altında değerlendirmesi ve bunları müze çatısı altında koruması 19. yüzyılın ortalarına rastlamaktadır. Tanzimat süreciyle birlikte bir Batılılaşma ürünü olarak ortaya çıkan bu müzecilik serüveninin ise kendine has bir takım özellikler sergilediği görülmektedir. Öncelikle eski eser bakımından oldukça zengin Osmanlı topraklarına Batılıların ilgi duymaya başlamasıyla bir sürecin geliştiği görülmekte ve böylelikle Batılılardan sonra Türklerin kazı, eski eser, müze ve arkeoloji gibi kavramlarla tanıştığı anlaşılmaktadır. Dolayısıyla bu tür kavramların farkında olunmadığı dönemlerde bir takım eşyaların saklanıp biriktirilmesini müze faaliyeti çerçevesinde değil, bir tür koleksiyonculuk veya koleksiyonculuğa giden evre içerisinde görmenin daha doğru bir yaklaşım olacağına inanılmaktadır. Bu sayede birçok yenileşme faaliyetinde olduğu gibi bazı eksikliklere rağmen ilk adımların 1846 yılı itibariyle atılmaya başlandığı ve müzecilik alanında yavaş yavaş bir gelişmenin yaşandığı süreç daha iyi anlaşılacaktır. Konuya kavramsal açıdan yeni bir yaklaşım getirmekle birlikte keskin ve basit ifadelerden kaçınılarak hazırlanan bu çalışmaya 'Osmanlı'dan Cumhuriyet'e Müzecilik 1846 -1938' başlığı uygun görülmüş ve bu çalışmada müzecilik faaliyetleri kronolojik olarak ele alınmaya çalışılmıştır.
Türk sanatında kanat imgesi

Sembollerle iletişim kurma hali en eski yöntemlerden birisidir. Bu dili kullanan ve geliştiren insanlık çok geçmeden süsleme sanatları içerisinde sıklıkla yer vermeye başlamıştır. Semboller, yapılan bir araştırma veya çalışmada tek tek veya gruplar oluşturaral ele alınabilir. Burada bütünün parçayla ilişikisi bulunmakla beraber, parçalar da kendi içerisinde bir bütün oluşturabilirler. Bu çalışmada ise kanat sembolünün Türk sanatı içerisindeki yeri değerlendirilmeye çalışılmıştır. Üç aşamalı yapılmış olan bu çalışmada önce sembolün kelime anlamıyla birlikte kanat fikri değerlendirildikten sonra medeniyetin ilk adımlarının atıldığı coğrafi bölgeler özellikle seçilmiş, tanımlamaları yapıldıktan sonra karışımıza çıkan örneklerden bir değerlendirme yapılmıştır. İkinci kısımda ise Türk sanatında kullanılan kanat sembolü islamiyet öncesi ve islami dönem içerisinde ele alınmış olup ait oldukları kültürlerin sanatsal üretimleri üzerinden incelenmiştir. Çalışmanın son aşamasında ise ele alınan bilgiler ışında sonuca varılmıştır.
Anadolu Girdanlı sunakları

Anadolu Hellenistik Çağ girlandh yuvarlak altarlan inceleyen D. Berges'in 'Hellenistische Rundaltare Kleinasiens' adlı çalışması konuya yönelik bugüne dek gerçekleştirilen araştırmaların en kapsamlısıdır. Ancak burada altarların köken, kullanım, üretim bölgeleri ve tarihleriyle ilgili sorunlar henüz tümüyle aydınlatılabilmiş değil. Anadolu'nun daha çok batı ile güney-batı kıyılarında yoğunlaşan sunaklar, tapınım ve özellikle de gömülerle yakın ilişkilidir. Formları ve kolayca taşınabilir olmaları, bunların yer, kullanım ve yayılım alanlarım da artırmıştır. Araştırma konusunu kapsayan sunakların köken, üretim ve yayılımlarıyla ilgili, çeşitli araştırmalara dayanan farklı görüşler vardır. Bu sorunlar sunakların bulunduğu tüm yayılım alanlarını kapsar. Ben, Anadolu sunaklarının belirli merkezlerde, belli bir tarz ile üretildikleri ve pazarlandıkları düşüncesindeyim. Pamphylia Bölgesinde yoğun olarak karşılaştığımız aynı tip profil ve bezeme geleneği gösteren sunakların benzer örneklerini Karia ya da Anadolu'nun başka bölgelerinde bulmamız, belirli üretim merkezileriyle atelyelere; ayrıca tipleri aynı ancak bezeme yönünden farklı sunakların ise yan işli çıkarılıp, gittiği yerde işlendiği olasılığım güçlendiriyor. Hatta ithal ve ihraç söz konusu olduğunda, seri üretim kaçınılmaz olmuştur. Sunaklar belli merkezlerdeki atelyelerde, olasılıkla da lahitlerle aynı yerlerde üretilmişler, ancak ister Anadolu'da ister Anadolu dışında olsun yöresel özellik ve işçilik geleneklerini gittikleri yerlere de taşımışlardır. Köken konusunda gerçekte önemli olan. önceden anıtsal mimari yapılar ve sanatın diğer dallarında da kullanılan girland ve bukranion gibi bezeme elamanlarının değil, yuvarlak sunak olgusunun nereden kaynaklandığıdır. İonya'nın önemli merkezlerinden Didyma ve Milet'te bulunan Arkaik devrin düz gövdeli yuvarlak sunakları formlarıyla batı Anadolu ve II adalarda sıkça görülen Hellenistik devir girlandlı yuvarlak sunaklarının öncüleri olmaları doğaldır. Ancak yuvarlak gövdeli sunak geleneğinin kökleri II. Bin Hitit öncülerinde saklıdır-Araştırmalarım sırasında İstanbul Eski Şark Eserleri Müzesi'nde karşılaştığım bazalttan yapılmış, tek parça, silindir şeklinde, üzerinde bir güneş kursu ve adandığı kral IV. Tudhalia'nın adının kazındığı örnek bunun günümüze dek gelebilmiş en canlı kanıtıdır.
Milli saraylarda duvar ve tavanlarda yer alan doğa ve mimari konulu manzara resimleri

Bu çalışma 19. yüzyıl son dönem Osmanlı yapıları olan Milli Sarayların duvar ve tavanlarında yer alan doğa ve mimari konulu tasvirleri incelemektedir. Çalışmada, tasvirlerin resim özellikleri, yaklaşık olarak yapıldıkları tarih ve yapan sanatçıların kökenleri incelenmek istenmiştir. Bütün bu özellikleri saptarken, yapıların mimarlık tarihleri -bulunabildiğince- ve Milli Saraylar Daire Başkanlığı Arşivi'nde bulunan belgelerden yararlanılmıştır. Milli Saray, Köşk ve Kasırlarda yer alan tasvirler 'Doğa ve Mimari konulu manzara resimleri' ve 'Figürlü Kompozisyonlar' başlıklı olmak üzere iki ana grupta ele alınmıştır. Milli Saraylar yapı grubu içine giren yedi saray, köşk ve kasır farklı resim özelliği sergilerken, her yapı, kendi içinde bile, mekanlara göre, farklı resim özelliği göstermektedir. Mimari olarak eklektisist özellikler taşıyan bu yapıların duvar ve tavan tasvirlerinde eş özellikler taşıdığı saptanmıştır. 19. yüzyıl Batı etkisi son dönem Osmanlı yapılarında mimari ve süsleme motifleri açısından etkili olmakla beraber, geleneksel özelliklerde göz ardı edilmemiştir. Duvar ve tavan resimlerinde bu eklektisist yaklaşımın en belirgin örneği konu seçimlerinde de izlenmektedir. Osmanlı başkenti ol-uri İstanbul'dan seçilen konuların yanı sıra, özellikle İtalya'dan, Akdeniz dünyasından ve Kuzey Avrupa'dan seçilen resim konuları, bu seçmeci yaklaşımın örneklerini oluşturmaktadır.-v- Tüm bu bilgiler doğrultusunda, Milli Saraylar yapı grubunun duvar ve tavan süsleme programını oluşturan tasvirli kompozisyonlarda, özgün olanların pek çoğunun yabancı kökenli sanatçı veya ustalar tarafından tasarlanmış ve uygulanmış olduğu söylenebilir. Ancak bu uygulamaların hangi yaptırımla yönlendirildiği, bugün var olan bilgiler ışığında bilinememektedir. Öte yandan yapıların Osmanlı dönemindeki mekan işlevi çözümlemeleri henüz tam olarak ortaya çıkarılamadığı için, söz konusu tasvirleri, bulundukları mekanların işlevine dayanarak çözümlemek oldukça güç görünmektedir. İleride yapılacak çalışmalarla, mekanların özgün işlevleri ortaya çıkarıldıkça, bu tasvirler kuşkusuz daha sağlıklı ele alınabilecektir.
Mersin - Erdemli yöresi düz dokuma yaygıları

'Mersin-Erdemli Yöresi Düz Dokuma Yaygıları' adlı bu çalışmada Erdemli merkezi, Erdemliye bağlı 47 köy ve 9 belde gezilerek buralardan toplam 193 dokuma örneği incelenmiştir. Çalışmada, Erdemli yöresinde bulunan, kataloga dahil edilen dokumaların fotoğrafları çekilip, genel ölçüleri alınıp, bezemelerin çizimleri yapılmıştır. İlk etapta konunun amacı, önemi, sınırları, araştırma yöntemi, dokumacılığın tarihçesi, Anadolu Türk düz dokuma yaygıları ve teknik özellikleri, Erdemli yöresi düz dokuma yaygıları ve Erdemli ilçesinde incelenen ürün çeşitlerinden bahsedilmiştir. Katalog bölümü oluşturularak dokumaların, türü, yöresel adı, tekniği, kime ait olduğu, bulunduğu yer, dönemi, boyutları, malzemesi, renkleri ve desen özellikleri hakkında bilgiler verilmiştir. Katalogdan sonra çalışmanın değerlendirme bölümü yer almaktadır. Bu bölümde incelenen örnekler boyut, malzeme, renk, bezeme ve kompozisyon özellikleri açısından değerlendirilmiştir. Sonuç bölümünde ise, çalışmada elde edilen bulgulara kısaca değinilmiştir.