turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Orta Toros tahtacıları: Tarih kültür ve medeniyet

Tahtacılar, yüzyıllardır ormancılık işleri ile uğraşan ve bu mesleği bir gelenek haline getirmiş olan bir Alevi Türkmen topluluğudur. Kim oldukları ve nereden geldiklerine dair birçok görüş bulunmaktadır. Tahtacıların kökenine dair yaygın görüş; Oğuzların Ağaçeri kolundan geldikleri yönünde olsa da, bu doğrultuda henüz kesin bilgilere ulaşılamamıştır. Ancak Tahtacıların atalarının Anadolu'ya Orta Asya'dan geldiği ve Anadolu'da Oğuz Türkmenleri olarak bilindiklerine dair muhkem bilgiler mevcuttur. Günümüzde Tahtacıların Türk olduklarına dair görüş birliğine varılmış olmasına rağmen hangi Türk boyundan geldikleri hususunda muhtelif görüşler mevcuttur. Tahtacılar Alevi olmalarına rağmen, Aleviliğin klasik özelliklerine pek uymazlar. Hacı Bektaş Ocağı'nı tanımamaları, bu yöndeki alamet-i farikalarıdır. Tahtacıların iki ocağından biri İzmir Narlıdere'deki 'Yanyatır Ocağı', diğeri ise Aydın Reşadiye'deki 'Hacı Emirli Ocağı'dır. Yanyatır ocağının atası, mezarı Adana'nın Ceyhan ilçesine bağlı Durhasandede Köyü'nde bulunan Dur Hasan Dede'dir. Hacı Emirli Ocağı'nın atası, mezarı Gaziantep'in Islahiye İlçesi'ne bağlı Kabaklar Köyü'nde bulunan İbrahim Sani'dir. Günümüzde Türkiye'nin güneydoğusundan başlayarak yoğun olarak Adana, İçel, Antalya, Isparta, Muğla, Denizli, Aydın, İzmir ve Balıkesir illerindeki ormanlık alanlarda yaşamaktadırlar. Geçmişte göçebe olarak yasayan Tahtacıların günümüzde büyük oranda yerleşik düzene geçtikleri görülmektedir. Bu çalışmanın amacı; az değinilen Tahtacıların kökeni hakkında ileri sunulan görüşleri sunmak ve Akdeniz'in dağlık ve ormanlık alanlarında izole bir hayat süren Orta Toros Tahtacılarının geçmişşten günümüze kadar olan gelenek ve görenekleri hakkında bilgi vermektir. Tahtacılar konusundaki çalışmalar daha çok dinler tarihi, halkbilimi düzeyinde ele alınmıştır. Bu bakımdan daha az değinilen kökenleri hakkında bilgi verilmesi ve saha çalışması sonucunda Orta Toros Tahtacılarının gelenek ve göreneklerinin ortaya konulması çalışmanın önemini oluşturmaktadır. Bu çalışma Orta Toros'taki Tahtacı yerleşim birimlerinde gerçekleştirilmiş olan bir saha çalışmasıdır. Bu çalışmada kaynak taramasının yanı sıra, kaynak kişilerle yapılan görüşme ve gözlem tekniği kullanılmıştır. Kaynak kişileri seçerken araştırma yöresinde ön plana çıkan, bölgeyi ve gelenekleri iyi bilen kişiler tercih edilmiştir. Mülakatları not alma, fotoğraf çekme ve verilen izinler nispetinde ses/görüntü kayıt cihazları kullanılarak elde edilen bilgiler bilahare nesir hale getirilmiştir.
Ignacz Kunos'un derlediği Türk masalları'nın Propp metoduyla incelenmesi

Bir ulusun yapı taşlarından biri de hiç şüphesiz masallardır. Ulusal bir özelliği olmayan bu ürünlerin kaynağı belli değildir. Ancak kaynağı neresi olursa olsun toplumlar bu ürünleri kendi kültürel özelliklerine uydurmuşlar ve Türk masalları, İran masalları, Alman masalları, Rus masalları gibi adlarla birbirlerinden ayrılmışlardır. Masalların bugün anlatı geleneğimizin kaybolmaya yüz tutan türlerinden birisi olması son derece üzüntü vericidir. 21. yüzyılın ilk çeyreğinde artık bireyin yalnızlaşması ve toplumdan kopmasıyla giderek değerini kaybeden bu türü yeniden canlandırmak ve kültürümüzün önemli bir parçası olan masalları kuşaktan kuşağa aktararak değerlerimizi, geleneklerimizi, örf ve adetlerimizi benimsetmek görevlerimizin başında gelmelidir. Ulusların ortak değerlerinden biri olarak kabul edilen masalların ortak yönlerini tespit etmek ve bu yönüyle yapılan çalışmalara bir fayda sağlamak için masalları yapısall yönden incelemenin önemli olduğu bir gerçektir. Masallarla ilgili yapılan sınıflandırma çalışmalarından biri olan Vladimir Propp'un yapısallcı yaklaşımı kullanılarak Ignacz Kunos'un iki ciltten oluşan Osmanlı-Türk Halk Edebiyatı Derlemesi adlı kitabındaki masalların Propp metoduyla incelemesi yapılacaktır. Amaç, kitapta yer alan masalların Propp metoduyla şifrelerinin çözümlenmesidir. İlk bölümde anonim halk edebiyatı ürünlerinden biri olan masalın ne olduğu, Türkiye'de yapılan masal çalışmaları; ikinci bölümde Macar Türkoloji çalışmaları, Ignacz Kunos'un hayatı, eserleri ve Türk halk edebiyatına katkıları; üçüncü bölümde Propp yöntemi hakkında bilgiler yer almaktadır. Dördüncü bölümde iki ciltlik eserdeki 98 masalın epizotları ve çözümlemeleri verilecektir. Beşinci bölümde 1887 ve 1889 yıllarında derlenen bu masalların değerlendirmesi yapılacaktır. Kaynakçanın ardından Ignacz Kunos'un iki ciltten oluşan Osmanlı-Türk Halk Edebiyatı Derlemesi adlı eserinin önsözünün Macarcadan Türkçeye Emine ULUTAN tarafından çevirisi ek olarak verilecektir.
Tanzimat Dönemi tiyatro eserlerinin folklorik açıdan incelenmesi

Kültür, bir milletin sahip olduğu birikimi, karakterini ortaya koyan ve geleceğini inşa etmesini sağlayan en önemli unsurlardan biridir. Bu bakımdan halk kültürü, bir milletin asli karakterini teşkil eder. Yüzyılların deneyimlerinden süzülerek biçimlenmiş, kuşaktan kuşağa aktarılarak günümüze kadar gelmiş olan değerlerimizin oluşturduğu halk kültürümüz; her dönem, hem yazılı hem de sözlü gelenekte yaşatılmaktadır. Bu açıdan, Tanzimat Dönemi'nde önemli bir yeri olan tiyatro eserlerinin, folklorik unsurlar açısından incelenmesi çalışmamızın konusunu oluşturmaktadır. Genellikle sosyal konuların ön planda olduğu, asıl gayesi halkı bilinçlendirmek ve halkı eğitmek olan bu dönemin tiyatroları, aynı zamanda milletimizin kültürünü ve toplumumuzun değerlerini de yansıtmaktadır. Bu bağlamda Hayrullah Efendi, Şinasi, Namık Kemal, Ahmet Mithat Efendi, Direktör Ali Bey, Feraizcizade Mehmet Şakir, Ahmet Vefik Paşa, Recaizade Mahmut Ekrem, Abdülhak Hamit Tarhan, Şemsettin Sami, Ebuzziya Tevfik gibi edebiyat tarihimizin önemli şahsiyetlerinin tiyatro eserlerini ele aldık. Çalışmamızda genel olarak ortaya koymaya çalıştığımız durum, folklor unsurlarının tiyatro metinlerinde hangi ölçülerde yer aldığı, kullanılış şekilleri ve ortaya çıkan sonuçlarıdır. Burada kültür unsurlarının yerinde kullanılmasının anlatılara kattığı zenginliğin halk bilimi ve çağdaş edebiyat disiplinleri açısından önemi ve disiplinler arası malzeme alışverişinin ortaya koyduğu sonuçlar değerlendirilmiştir.
Geçmişten günümüze Karaşar folkloru

Karaşar, Ankara ilinin Beypazarı ilçesine bağlı bir bucak merkezidir. Halkı Alevi'dır ve yöreden alınan bilgilere göre yaklaşık olarak 600- 700 yıl önce Horasan'dan Konya yakınlarına, sonra da bugün bulundukları yöreye yerleşmişlerdir. 1990 yılı nüfus sayımına göre nüfusu 1403 olan Karaşar'in, 1933 yılından heri belediyesi bulunmaktadır. Karaşar halkının başlıca geçim kaynakları ormancılık ve hayvancılıktır. Yörede bulunan konutların çoğu tarihi olup, Karadeniz bölgesi konutları ile benzerlikler taşımakladır. Halkın geleneksel dil özelliklerini halen koruduğu Karaşar'da, bir halk şairi ile çok sayıda anektod bulunmakta ve hemen herkesin bir lakabının olduğu dikkat çekmektedir. Yörede, günümüzde oynanan çocuk oyunlarının yanı sıra, 'Kemik Atmaca' ve 'Gezi Oyunu' adı verilen yöresel çocuk oyunları da vardır. Ayrıca, Karaşar halkının halk hekimliği ve halk veterinerliğine ilişkin çeşitli tedavi yöntemleri de bulunmaktadır. Anadolu'nun her yerinde olduğu gibi Karaşar'da da çeşitli inanışlar görülmektedir. Bu inanışların başında nazar gelmekte olup, nazardan korunmak için yörede çeşitli korunma yöntemleri uygulanmaktadır. Yöresel kadın giysileri son derece canlı ve renk/i olup, Karaşar sokaklarında geleneksel giysi l er i ile dolaşan h ir kadın görebilmek günümüzde de mümkündür. Yöre halkının ekonomik gücünün yetersiz olması, geleneksel yemeklerinde çoğunlukla hamur işlerinin kullanılmasına neden olmuştur. Karaşar'in önemli geleneklerinden birisi de, iki insanın birbirleriyle ömür boyu yardımlaşmak amacıyla 'Kardeşlik' olmasıdır. Hem iki tarafı hem de iki tarafın ailelerini bağlayıcı kuralları olan bu gelenek, halkevinde ve yöre halkının huzurunda yapılan 'Kardeşlik Töreni' ile gerçeleşt ir ilmektedir. Karaşar 'da yeni doğmuş bebeklere annesi, babam ya da diğer büyükleri isim koyabilmektedirler. Bebek kırkı dolmadan, iyi korunmak şartıyla evden dışarı çıkartılabilir. Büyüdüğünde ise ilkokula başlamadan sünnet ettirilir. Ancak genellikle sünnetler, ekonomik olması amacı ile bir evlenme düğünü sırasında yapılmaktadır. Yörenin dört gün süren ve Cuma günleri has/ayan geleneksel evlenme düğünleri, köyden kente gerçekleşen göç nedeniyle yaklaşık olarak elli yıldır yapılmamaktadır. Bu durumun doğal bir sonucu olarak da yörede söylenen kına türkülerinin ve manilerin, köyün yaşlıları tarafından bile hatırlanamadığı görülmektedir. Yöredeki dayanışmanın en güzel örneği de ölüm sırasında görülmektedir. Ölü evi yal n ı : bırakılmamak/a, birlikle 'Kabir Kurbanı' yenilmekledir. Ölmüş olan kişi, daha önce Kardeşlik olmuş bir kişi ise ardından 'Dikir Töreni' yapılmaktadır. Bir zeybek bölgesi olan Karaşar'da 1885 yılında gerçekleşen ve beş kardeşin öldürülmesi ile sonuçlanan olayın ardından, yörede 'Karaşar Zeybeği' olarak bilinen türkü yakılmıştır. Yöreye ilişkin türkülerde genellikle, Trakya bölgesi türkülerinintavrı görülmektedir. Yörede bu tür bir araştırmanın yapılmamış olması nedeni ile yöreye ilişkin türkülerin çoğunun unutulmaya yüz tuttuğu görülmektedir.
Türk halkbilimi bölümü lisans programı yeterliklerine ilişkin öğrenci görüşleri

Bu araştırmada, Türk Halkbilimi bölümü lisans programı yeterliklerine ilişkin öğrenci görüşlerinin incelenmesi amaçlanmaktadır. Araştırmada betimsel yöntem kullanılmıştır. Araştırma, Yükseköğretim Kurumu'na bağlı üniversitelerde eğitim görmekte olan Türk Halkbilimi Bölümü lisans programı 3. ve 4. sınıf öğrencilerini kapsamaktadır. Araştırmanın çalışma grubunu ise 2017- 2018 bahar yarıyılındaHacettepe Üniversitesi, Gazi Üniversitesi ve Cumhuriyet Üniversitesi Türk Halkbilimi Bölümü lisans programında öğrenim görmekte olan 3. ve 4. sınıf öğrencileri oluşturmaktadır. Araştırmada veri toplama aracı olarak 'Türk HalkbilimiBölümü Lisans Programı Yeterliklerine İlişkin Öğrenci Görüşleri Anketi' kullanılmıştır. Veriler analiz edilirken nicel analiz yöntemleri kullanılmıştır. Verilerin analizinde frekans, yüzde ve t testi ve tek yönlü varyans analizi kullanılmıştır. Araştırmadan elde edilen bulgular incelendiğinde, Hacettepe Üniversitesi, Gazi Üniversitesi ve Cumhuriyet Üniversitesi'nin Türk Halkbilimi bölümü lisans programı yeterliklerinin öğrencilere yeterlikleri kazandırması açısından 'yeterli' olarak görüldüğü söylenebilir. Ayrıca Hacettepe Üniversitesi, Gazi Üniversitesi ve Cumhuriyet Üniversitesi Türk Halkbilimi bölümü lisans programı öğrencilerinin program yeterliklerine ilişkin görüşleri arasında anlamlı bir farklılık bulunamamıştır. Hacettepe Üniversitesi, Gazi Üniversitesi ve Cumhuriyet Üniversitesi Türk Halkbilimi bölümü lisans programında eğitim gören öğrencilerin görüşleri incelendiğinde genel olarak farklı kültürleri karşılaştırma, kültürlerarası iletişim sağlama, kültürel sorunlara çözüm bulma ve Türk halkbilimi bilgilerinieğitim gibi başka alanlara aktarma ya da bu bilgileri gerekli kişi, kurum ve kuruluşlarla paylaşma gibi yeterliklerde görüş ayrılıkları yaşadıkları gözlemlenmiştir.
Türk ve Alman masallarında sağlık teması

Anlatmaya dayalı edebi türlerden biri olan masallar, ait oldukları toplumların kültürel değerlerini taşımaktadır ve bu değerler, masal anlatıcıları vasıtasıyla nesilden nesle aktarılıp günümüze kadar gelmiştir. Masallar, bir toplumun hayata bakışını, inançlarını kendine has özelliklerle yansıtmaktadır. Masallarda, yaşam-ölüm, sağlık-hastalık, hastalanma-iyileşme gibi unsurlar yer almaktadır. Çalışmamızda, Alman derleyicilerden Grimm Kardeşler ile Türkderleyicilerden Pertev Naili Boratav, Eflatun Cem Güney, Tahir Alangu, Naki Tezel ve Oğuz Tansel'in derlediği masallar bu unsurlar yönünden incelenmiş ve iki farklı toplumun sağlığa-tıbba-hekime bakışı değerlendirilip karşılaştırılarak benzerlikleri ve farklılıkları ortaya konmuştur.
İstanbul'un Çatalca ilçesi üzerine halkbilimsel bir araştırma

Binlerce yıllık bir yerleşke olan Çatalca, coğrafi konumu, tarımı ve su kaynakları açısından dikkate değerdir. Yerel halkın da çokkültürlülük hakimdir. Çatalca'nın bölgesel pozisyonu, tarihçesi, festival geleneği ve Lozan Nüfus Mübadelesini yaşamış olması, kültürel çeşitliliği arttıran etkenler olmuştur. Sahip olduğu bu geniş kültürel nitelik geleneklere, dans ve yemeklere yansımış durumdadır. Günümüz halkı farklılıklara saygılıdır ve bu saygıdan övgü ile bahsetmektedir. Kültür niceliği açısından toplum yaşamı içerisinde uyum mevcuttur. Erguvan ağacı ve erguvani renk Çatalca için önem teşkil eden unsurlardır. Erguvan adına düzenlenen geleneksel festival ve erguvani renkteki kamu malları bunun en belirgin göstergelerindendir. Festival ve şenlikler geçmişşten bugüne uzanmaktadır. Bazılarına padişahların ve saray erkanının katıldığı bilinmektedir. Doğal tarım ve hayvancılığın varlığına ek olarak temiz içme suyu Çatalca'nın diğer nitelikleridir. Bu sebeple ağır sanayi ve yapılaşma kontrol altında tutulmaktadır. Elbasan ve İnceğiz Mağaraları eski çağ yapılarına örnek teşkil etmektedir. Su yolu ve Anastasius Surları ise en bilinen tarihi kalıntılardandır. Kız Taşı, Şahmeran miti ve Balkan Savaşı dahilindeki efsanelerin yanı sıra yerel sakinlerin kişisel tecrübelerine dayanan halk hikayeleri de mevcuttur. Çanakçı Baba gibi kutsal addedilen zatların türbeleri yine Çatalca içerisindedir. Doğum ile başlayıp ölüm ile tamamlanan hayatın geçiş dönemleri Çatalca içerisinde yerel adetlere sahiptir. Vasilaki Efendi, Bacanos kardeşler ve Ataol Behramoğlu Çatalcalı şahsiyetlerden bazılarıdır. Festivallerinin, tarımın, hayvancılığın, tarihi yapıların ve doğal çevrenin korunması ve yaşatılması Çatalca halkının dikkatinde olan konulardır.
Halk bilimi müzeciliğine bir örnek 'Ankara Somut Olmayan Kültürel Miras Müzesi'

Yerel ve ulusal kültürlerin popüler kültür karşısında yok olduğu, insanlığın kültürel çeşitliliğinin kaybolduğu ve tek tipleşmenin hızla arttığı kültürel yıkım karşısında birçok ülke, kültürünü koruma yolunda önemli adımlar atmaktadır. Bu anlamda UNESCO 2003 yılında 'Somut Olmayan Kültürel Mirasın Korunması Sözleşmesi'ni hazırlamıştır. 2006 yılında bu sözleşmeye taraf olan Türkiye ulusal kalıtları yaşatabilmek adına kültür koruma politikaları geliştirmiştir. Bu kültür koruma yöntemlerinden biri de var olan kültürel değerleri yani yereli, ortamında bağlamına uygun bir şekilde yeniden üretmek veya müzelemektir. 'Ankara Somut Olmayan Kültürel Miras Müzesi' bu bağlamda Gazi Üniversitesi ve Altındağ Belediyesi ortaklığında 2013 yılında kurulmuştur. Müze, Ankara'nın ilçelerinde yapılan altı aylık alan araştırması sonucu elde edilen verilerin dinamik bir şekilde yeniden üretilip uygulama modellerine dönüştürülerek kuşaktan kuşağa aktarımını hedeflemektedir. Bu çalışmada 'Halk Bilimi Müzeciliği' ve 'Somut Olmayan Kültürel Miras' kavramlarının tarihi, dünyadaki ve Türkiye'deki durumu değerlendirilecek, sonrasında ise uluslararası kültür koruma yaklaşımları üzerinde durulacaktır. Bu bilgiler ışığında, Türkiye'de halk bilimi müzeciliği bağlamında kurulmuş bir örnek olan 'Ankara Somut Olmayan Kültürel Miras Müzesi'nin halk kültürünü nasıl aktardığı örnekler ve görseller aracılığıyla aktarılacaktır. Müzeye gelen ziyaretçilerle yapılan anket çalışmalarının yorumlanması ile de müzenin somut olmayan kültürel mirasın korunması ve yaşatılmasındaki işlevi, önemi, etkisi ve görünürlüğü tartışılacaktır.
Beykoz civarındaki tıbbi özellik taşıyan bitkiler üzerine araştırmalar

BEYKOZA CİVARINDAKİA TIBBİA ÖZELLİKA TAŞIYANA BİTKİLERA ÜZERİNEA ARAŞTIRMALARA SaadetA TARAKÇIA ArtanA nüfusA ve sanayileşmeA ile A birlikte doğalA kaynaklaraA duyulanA ihtiyaçA herA geçenA günA daha daA artmaktadır. A BuA durum insanları, A buA kaynaklardanA yararlanmaA olanaklarınıA araştırmayaA sevkA etmektedir. A YurdumuzunA doğalA bitkiA kaynaklarındanA verimliA ve sürekliA olarak faydalanabilmekA için onlarınA iyiA tanınmasıA ve potansiyellerininA belirlenmesi, A faydalanmadaA atılacakA ilkA adımdır. A BitkiselA kaynaklardanA faydalanmadaA öncelikleA floraA elemanlarınınA tanınması, A floristikA listelerinA oluşturulmasıA ve kullanılabilirA özelliklerininA saptanmasıA gerekmektedir. A GerekA gıda, A gerekseA baştaA tıpA ve eczacılıkA olmak üzere kimya, A boya, A kozmetik, A gibi değişikA sanayiiA alanlarındaA kullanılabilecekA çokA sayıdaA bitkimizinA varlığınınA belirlenmesi, A hemA içA üretimA hemA deA ihracatA ürünüA olarak ülkemizA ekonomisiA açısından önemli birA kaynakA oluşturacaktır. A BuA çalışmada, A yukarıdaA belirtilenA amaçlarıA gerçekleştirmekA amacıyla, A hemA daha önceA floristikA özellikleriA araştırılmamışA olan BeykozA civarınınA bitkileriA belirlenmiş, A hemA deA buA bitkilerA içerisinde yurdumuzdaA tıbbiA amaçlıA kullanılanlarA ortaya çıkarılmıştır. A BuA Araştırmada biyolojikA zenginlikA kaynaklarımızdanA birisiA olan bitkilerimizinA bilinmeyenA bazıA tıbbiA özellikleriA ortaya konulmuştur. A ÇalışmaA sırasındaA öncelikleA vejetasyonA mevsimlerinde, A ilçedekiA değişikA habitatlardaA dolaşılarakA bitkiA örnekleriA toplanmış, A toplananA örneklerA herbaryumA tekniklerineA uygun A olarak kurutulmuşA ve teşhisA edilmiştir. A TeşhisA edilen bitkiA örnekleri, A yöreA halkınaA gösterilerekA hangiA amaçlarlaA kullandıklarıA saptanmıştır. A ÇalışmadaA BeykozA İlçesi'ndeA toplamA A 451A bitkiA taksonuA saptanmıştır. A BunlarınA 415 A tanesiA doğal, A 36A tanesiA ise A eksotikA olup, A 99A tanesiA tıbbiA özellikA göstermektedir. A 99A bitkiA taksonundanA 17A tanesininA tıbbiA amaçlarlaA kullanıldığıA ilkA defaA tarafımızdanA belirlenmiştir. A EnA çokA doğalA A bitkiA taksonuA bulunan familyaLeguminosae'dir. A TıbbiA özellikA bakımından enA fazla türA içeren A familyaA CompositaeA familyasıdır. A TıbbiA özellikA gösteren 99A taksondan, A 23A tanesiA aynı zamanda zehirliA özellikA göstermektedir. A Ayrıca çalışmada, A Türkiye'nin tıbbiA bitkilerA açısından Dünya'dakiA durumuA vurgulanmışA ve tıbbiA bitkilerA konusunda öndeA gelen DünyaA ülkeleriA ile A karşılaştırmalarA yapılmıştır. A AğustosA 2006A SaadetA TARAKÇI
Keloğlan animasyon filmi örneğinde kültürel animasyon ve kültür ekonomisi

Gelişen teknoloji ve değişen zaman şartları ile birlikte, folklorun inceleme alanında da köklü değişiklikler meydana gelmiştir. Özellikle teknolojik gelişmeler, kültür üzerinde büyük etkilere neden olmuş, icra ve aktarım gibi konularda çeşitli değişiklikler meydana getirmiştir. Bunun sonucu olarak animasyon filmler, büyük oranda günümüzün kültür aktarıcıları konumuna gelmiştir. Bu çalışmada da öncelikle animasyon tarihi üzerinde durulmuş, animasyonun kültür üzerindeki etkileri karşılaştırmalı olarak incelenmiş ve animasyonun Türkiye'de neden gelişme göstermediği tartışma konusu yapılmıştır. Bunun yanı sıra animasyon filmler vasıtasıyla kültür aktarımı yapılmasının, sahte folklor oluşturup oluşturmadığı; fakelore, geleneğin icadı ve uygulamalı folklor gibi kavramlar bağlamında tartışılmış ve bu tür bir aktarımın, gelenek değişmesi şeklinde değerlendirilmesi gerektiği saptanmıştır. Tezde inceleme konusu yapılan bir başka konu ise TRT Çocuk kanalında yayınlanan Keloğlan Masalları adlı animasyon filmdir. Adı geçen filmin ilk 3 sezonundaki yaklaşık 100 bölüm incelenerek buradaki kültür ögeleri tespit edilmiş ve bunun üzerinden, folklorik ögelerin animasyon filmlerde kullanımına dair eleştirel bir inceleme yapılmıştır. Yine bu bölümde kültürel ögelerin animasyon filmlerdeki kullanımları üzerine çeşitli önerilere yer verilmiştir. Ayrıca animasyon filmler, çağdaş kültür aktarıcıları olmanın yanı sıra; kırtasiye ürünlerinden oyuncağa, giyimden eğlence sektörüne büyük bir pazar da oluşturmaktadırlar. Çalışmanın son bölümünde ise animasyon filmlerin doğurduğu ekonomi, kültür ekonomisi-kültür aktarımı bağlamında çözümlenmeye çalışılmış ve animasyon filmlerin oluşturduğu kültür ekonomisi konusunda çeşitli tespitlere ve önerilere yer verilmiştir.
Erzincanlı Salih Baba Divanının Türk tasavvuf edebiyatı açısından incelenmesi

Tasavvuf, İslam'ın doğuşunun 300. Yılından itibaren kendisini göstermeye başlamış ve günümüze kadar varlığını güçlenerek devam ettirmiştir. Tasavvuf ilkeleri-nin yaşandığı ortam olan tekkelerde diğer edebi anlayışlardan ayrı olarak dini içerikli bir edebiyat oluşmuş, kendi içinde oldukça zengin eserler verilmiştir. Salih Baba Di-vanı da bu içerikte hazırlanmış önemli eserlerden biridir. Salih Baba 1846 - 1907 yılları arasında yaşamıştır. İlk dini eğitimini imam ha-tip olan babasından tahsil etmiştir. Nakşi tarikatı Halidi koluna mensup olduğunu bizzat kendisi divanda zikretmektedir. Yaptığımız bu çalışma Nakşi tarikatı Halidi koluna mensup Mutasavvıf Salih Baba divanındaki tasavvufi unsurların incelenmesi üzerinedir. Bu tez çalışması sürecinde öncelikle divan okunup incelenmiş ve çeşitli kay-naklardan, tasavvuf terimleri sözlüğünden, dini kavramlar sözlüğünden ve Salih Baba ile ilgili daha önce çalışılmış kaynaklardan istifade ederek tezin hazırlanmasında doğ-rudan ve dolaylı olarak yararlanılmıştır.
Trabzon ili Çarşıbaşı ilçesi halk bilimi monografisi

Doğu Karadeniz Bölgesi, Türk Kültürünün ve bu kültürü oluşturan Türk boylarının kadim zamanlardan bu yana yaşayıp tabakalaştığı önemli alanlardan biridir. Bu nedenle bu saha içerisine giren bölgeler bilimsel araştırmalar açısından oldukça önemlidir. Bu alan içerisine gire Trabzon İli Çarşıbaşı İlçesi halk bilimi çalışmaları yönünden zengin bir kültürel varlığa sahiptir.'Trabzon İli Çarşıbaşı İlçesi Halk Bilimi Monografisi' adlı çalışmada, Çarşıbaşı ilçesinin sözlü ve maddi kültür kadroları derlenmiş sonrasında tasnif edilmiş ve halk bilimsel açıdan incelenmiştir. Çalışma beş bölümden oluşmaktadır. Araştırmanın ilk bölümünde Çarşıbaşı ilçesinin ilk çağlardan günümüze kadar gelen süreçte Çarşıbaşı tarihinde meydana gelen olaylar değerlendirilmiştir. Değerlendirme yapılırken yabancı yazarların yazdıkları monografilerden, seyahatnamelerden, Osmanlı belgelerinden, nüfus ve öşür defterlerinden, bölge ile ilgili yazılmış eserlerden, tarihi kaynaklardan ve sözlü tarih çalışmalarından yararlanılmıştır. İkinci bölümde, Çarşıbaşı ilçesinin coğrafi, beşeri ve sosyo-ekonomik özellikleri üzerinde durulmuştur. İlçenin coğrafi konumu, iklimi, bitki örtüsü, ekonomisi, turizmi, demografik yapısı ve tarihi eserleri incelenmiştir. Araştırmanın üçüncü bölümünde ilçenin sözlü kültürü değerlendirilmiştir. Alkış, Kargış, Tekerleme, Atasözleri, Deyimler, Bilmece, Mani, Efsane, Memorat, Kalıp Sözler başlıklarıyla ilçenin sözlü edebiyat ürünleri ortaya koyulmaya çalışılmıştır. Değerlendirme yapılırken ilk olarak konularla ilgili literatür bilgisi verilmiş ardından sahadan derlenen sözlü edebiyat ürünleri incelenmiştir. Araştırmanın dördüncü bölümünde Halk Bilgisi başlığı altında geçiş dönemleri, oyunlar, halk inanışları, halk hekimliği, halk meteorolojisi, halk hukuku, halk takvimi, halk veterinerliği konularına yer verilmiştir. Araştırmanın son bölümünde ilçenin Maddi Kültür ve Etnografyası ele alınmıştır. Bu bölümde: halk teknolojisi, giyim-kuşam, geleneksel el sanatları, mutfak kültürü, tarım folkloru etrafında oluşan halk bilgisi, hayvancılık etrafında oluşan halk bilgisi, ölçü birimleri ve kavramları, aydınlatma araçları, temizlik yöntemleri ve araçları bölümleriyle ilçenin maddi kültür ve etnografyası ortaya koyulmuştur. İnceleme yapılırken Türk kültürünün hakim olduğu alanlar ile karşılaştırma yapılarak değerlendirilmiştir. Çalışmanın sonuç kısmında ulaşılan sonuçlara ve önerilere yer verilmiştir.