turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Erken Osmanlı Dönemi minberleri (1300-1500)

17'si mermer, 7'si ahsap toplam 24 Erken Osmanlı Dönemi min berinin tanıtıldıgı bu çalısmada, ilgili döneme ait minberler, fotograflar ve çizimler esliginde ayrıntılı bir sekilde tanıtılmaya çalısılmıstır. Minberlerin22'si bir camiye aitken, 2'si namazgaha aittir. Örneklerin tamamı günümüz Türkiye Cumhuriyeti sınırları içinde kalmaktadır. İslam dünyasında, Anadolu dısındaki minberlerin gelisim özeti verilmeye çalısılmıstır. Müslüman toplumların her birinin kendi sanat anlayısına göre minberlere sekil verdigi saptanmıs; bu baglamda, XIV-XV. yüzyıl Osmanlı minberlerinin bu anlayıstaki rolü vurgulanmaya çalısılmıstır. Anadolu Selçuklu Minber Sanatı'ndan devraldıgı mirası, Klasik Osmanlı Minber Sanatı'na aktaranErken Osmanlı minberlerinde, XV. yüzyılın ikinci yarısında mermer kullanımı artmıstır. Erken Osmanlı Minberleri'nde görülen yapım ve süsleme teknikleri, ahsap ve mermere göre ayrılarak incelendi. Buna göre, ahsap süsleme tekniklerinin mermer örneklerden daha fazla olduğu dikkati çekmektedir. Bazı Erken Osmanlı minberlerinde, göz önünde bulunmadıgı için, batı cephelerin dogu cephelerdendaha özensiz islendikleri dikkati çekmektedir. Amasya II. Bayezid, Amasya Mehmed Pasa, Malkara Gazi ÖmerBey, Edirne II. Bayezid, Trabzon Orta Hisar camilerinin minberlerinde, dogu cepheleri daha özenliislenmislerdir. inceledigimiz minberlerin ait oldukları yapılardan 13'ünde bir insa kitabesi varken, 5 minberde yapımkitabesi, 2'sinde de usta kitabesi yer almaktadır.
Anadolu Selçuklu Devri kayseri yapılarında Palmet, Rumi ve Lotus motifi

'Anadolu Selçuklu Devri Kayseri Yapılarında Palmet, Rumi ve Lotus Motifi' isimli bu çalışma, Anadolu Selçuklu döneminde Kayseri'de inşa edilen yapılardaki süsleme programlarını kullanılan palmet, rumi ve lotus motiflerine göre değerlendirmektedir. Çalışma; 'Giriş', 'Anadolu Türk Sanatında Süsleme', 'Katalog', 'Değerlendirme' ve 'Sonuç' ana bölümlerinden oluşmaktadır. Birinci bölümde, 'Giriş' ana başlığı altında; 'Çalışmanın Konusu ve Sınırları', 'Çalışmanın Amacı ve Önemi', 'Çalışmanın Yöntemi', 'Konuya İlişkin Kaynakların Değerlendirilmesi' ve çalışmanın doğal sınırlarını oluşturan 'Kayseri Tarihi ve Coğrafyası' hakkında bilgilendirmeler yapılmıştır. İkinci bölümde, 'Anadolu Türk Sanatında Süsleme' ana başlığı detaylı alt başlıklarla ele alınarak, çalışmanın konusunu oluşturan motifler ve bu motiflerin gelişimi ile tipolojileri hakkında bilgiler verilmiştir. Üçüncü bölümde, toplam 14 adet, Anadolu Selçukluları dönemine tarihlenen yapı üzerinde gerçekleştirilen inceleme ve değerlendirme çalışmaları ile bu yapıların çalışmanın konusu yönünde aktarılması, kataloglama sistemiyle gerçekleştirilmiştir. Dördüncü bölümde, elde edilen tüm bulgular ve mevcut bilgiler ışığında Kayseri'deki Anadolu Selçuklu yapılarının süsleme programları palmet, rumi ve lotus motifleri özelinde değerlendirilmiştir. Beşinci bölümde ise değerlendirmeler ışığında çalışmanın vardığı sonuç hakkında araştırmacının bilgilendirilmesi amaçlanmıştır.
11. yüzyılda Kapadokya bölgesinde İsa'nın doğumu ve İsa'nın çarmıha gerilmesi sahneleri

Kapadokya Bölgesi'nde 11. yüzyıla tarihlenebileceği tartışılan ve duvar resmi programlarında İsa'nın Doğumu ve Çarmıha Gerilişi sahneleri günümüze gelebilen on iki kayaya oyma kilise bu çalışmanın konusunu oluşturur. Çalışmada, İsa'nın Doğumu ve Çarmıha Gerilişi sahnelerinin yer aldıkları Ihlara Kokar, Bahattin Samanlığı ve Pürenli Seki Kiliseleri; Göreme Yeni Tokalı Kilisesi, Elmalı, Çarıklı ve Karanlık Kiliseler, Saklı ve Kılıçlar Kuşluk; Maçan Sarnıç; Tağar Aziz Theodoros Kiliseleri ve Soğanlı Karabaş Kilise olmak üzere on iki kilisenin üretildikleri sosyo-kültürel ortam, ikonografi, üslup özellikler incelenmiştir. Kapadokya'nın sınır garnizonu konumundan uzaklaştığı siyasi açıdan güvenli bir dönemde olması, Kapadokyalı askeri aristokrasinin iktidara yükselmesi gibi bölgenin sosyo-politik koşullarının etkisiyle, 10. yüzyılın başlarından itibaren 11. yüzyılın son çeyreğine kadar çok sayıda kilise ve duvar resmi üretilmiştir. Kapadokya Bölgesi'nde kilise sayılarıyla ilgili kesin bir bilgi vermek mümkün olmasa da kiliselerden elli dokuzu, 11. yüzyıla atfedilmektedir. Çalışmada asıl amaç olan Kapadokya duvar resimlerinin Bizans Sanatı içindeki yerini belirlemek için sanat tarihi değerlendirmesini tamamlayıcı unsurlar olarak tarih, teoloji ve malzeme-teknik konuları üzerinde durulmuştur. Duvar resimlerinin büyük çoğunluğunda ustalar, baniler ve eserler hakkında yeterli bilgi olmaması, tespitlerde resimleri üslup ve ikonografi özellikleri ile tanımayı zorunlu kılar. Çalışmada, 11. yüzyılda üretildiği düşünülen resimler esas olarak, ikonografi ve üslup özelliklerine göre değerlendirilmiştir. Çalışmanın sonucunda tarih, ikonografi ve üslupla ilgili değerlendirmeler, 11. yüzyıla atfedilen on iki kilisenin kendi içlerinde bir bütünlük oluşturmadığını gerek ikonografi gerekse üslup yönlerinden aralarında farklar olduğunu ve farklı zamanlarda üretildiklerini ortaya koymuştur. Kiliselerden bazıları kendi içinde gruplar oluşturur.
Kapadokya bölgesi Bizans kiliseleri duvar resimlerinde İsa'nın passionu sahnelerinin ikonografisi

Kapadokya Bölgesi Bizans Kiliselerinde yer alan ve İsa'nın passionu dönemine ait olan sahnelerin ikonografisi bu tezin konusunu oluşturmaktadır. Bizans Dönemi'nde Kapadokya Bölgesi imparatorluğun önemli din ve sanat merkezlerinden biridir. Çok sayıda resimli kilise bulunan bölgede incelenen sahneler Arkaik grup ve Orta Bizans Dönemi'ne tarihlendirilir. Passion dahilinde 13 sahne incelenmiştir. Bu sahneler; Kudüs'e Giriş, Son Akşam Yemeği, Havarilerin Komünyonu, Ayak Yıkama, Zeytin Dağı'nda Dua, Yahuda'nın İhaneti, Anna ve Kayafa'nın Yargısı, Petrus'un İhaneti, Pilatus'un Yargısı, Golgota Yolu, Çarmıhta İsa, İsa'nın Çarmıhtan İndirilmesi ve İsa'nın Gömülmesi sahneleridir. Bu sahneler Nevşehir ağırlıklı olmak üzere Aksaray, Kayseri ve Niğde illerinde toplam 48 yapıda görülür. En yoğun görülen Çarmıhta İsa sahnesini, Kudüs'e Giriş, Son akşam Yemeği ve Yahuda'nın İhaneti sahneleri izler. Anna ve Kayafa'nın Yargısı ile Zeytin Dağı'nda Dua sahneleri ise bölgede birer örnekle temsil edilir. Kanonik incillerin anlatımlarıyla şekillenen sahnelerin ikonografisinde birbirini tekrar eden kompozisyonlara yer verildiği görülür. Üslup ise yapıdan yapıya farklılıklar sergilemektedir.
Ereğli ve yöresi dokumaları

'Konya Ereğli ve Yöresi Dokumaları Örnekleri' konulu bu araştırmada; Düz Dokuma diye adlandırdığımız halı, kilim ve cicim teknikli dokumalar yerinde incelenmiş ve belgelendirilmiştir. Amacımız, Konya Ereğli yöresi dokumacılığının tarihi gelişimini hazırlamak, hem yöre dokumacılığının bugüne kadar geçirdiği değişmeleri göstermek, bir yandan da halkımıza yöre dokumacılığının eski ve bugünkü önemini göstererek, dokumacılığın yeniden canlandırılmasını sağlamaktır. Giriş bölümünde; konunun tanımı, önemi, amaçları, kapsamı, bu konuda bugüne kadar yapılmış çalışmalar, araştırma ve metod hakkında bilgiler verilmiştir. İkinci bölümde; Ereğli'nin tarihi, coğrafyası ve sosyo-ekonomik yapısı, halının tanımı, Türk Halı Sanatının Tarihsel Gelişimi, Ereğli Yöresindeki Halı dokuma merkezleri açıklanmaya çalışılmıştır. Üçüncü bölümde, Konya Ereğli dokumaları üzerinde durulmuş, kullanılan araç ve gereçler ile halı dokuma tezgahı hakkında bilgi verilmiştir. Dördüncü bölümde; kullanılan malzeme özellikleri hakkında bilgiler verilmiştir. Beşinci bölümde; düğüm, renk, motif ve desen özellikleri alt başlıklar halinde anlatılmaya çalışılmıştır. Altıncı bölüm ise katalogtan oluşmaktadır. Değerlendirme ve sonuç bölümünde, elde edilen veri ve bulgular ışığında, Konya Ereğli yöresinde uygulanmakta olan düz dokumalar; malzeme, boya, dokuma tekniği, motif ve kompozisyon özellikleri, kullanılan motifler ve sembolik anlamları bakımından değerlendirmeye çalışılmıştır. Konya Ereğli yöresi düz dokumaları için sözlük hazırlanarak yöresel terimler ve adlandırmalar açıklanmaya çalışılmış ve Türk kültürünün zenginliğini göstermek açısından da bir katkı sağlayacaktır
Kayseri Kölük Camii ve medresesi

Kölük Camii ve Medresesi Kayseri şehri, Melikgazi ilçesi, Gülük mahallesinde bulunmaktadır. Kuzeyinden Gülük Caddesi geçmektedir. Caddenin kuzeyinde ise. bugün örtü sistemi tamamen yıkılmış Kölük Hamamı yer almaktadır. Bugün eski yerleşim yeri içerisinde bulunan eser, kuzey - doğusundaki dış surlara yaklaşık 200 m. uzaklıktadır. Yapı topluluğunun surların dışında yapılması, o dönemde şehrin büyüdüğünü ve surların dışına taştığını ortaya koymaktadır. Danişmendliler zamanında yapılan yapı topluluğu yine bu dönemde yapılan kuzey-doğusundaki surlardan sonra yapılmıştır. Danişmendlilerin başkenti olduğu sırada yapılmış olan Kölük Camii ve Medresesi şehrin büyümesi ile, bünyesinde çarşı-pazar yerlerinin bulunduğu mahallelerle genişlemiş bir bölgede inşa edilmiştir. Yapının orijinal ismi bilinmemektedir. M. 1335 tarihinde 'Gülek Şemseddin' tarafından düzenlenmiş vakfiyesinden dolayı bu isimle anılarak günümüze kadar gelmiştir. Kölük Camii ve medresesi, doğu tarafı cami, batı tarafı medrese olarak düzenlenmiş birleşik tek bir binadan oluşmaktadır. M. 1211 tarihinde Danişmendli sülalesinden Atsız Elti tarafından caminin doğu kısmı onarılmış ve kuzey-doğu köşeye, Selçuklu portallerinin ön kompozisyonunu gösteren bir portal yapılmıştır. Bu portalden başka kuzey cephede iki kapı daha vardır. Cami bu görünümü ile, mihrap önü kubbeli batı sahınları kıble duvarına dikey, doğu sarımları kıble duvarına paralel uzanan tonozlu ve orta bölümü kubbeli tiptedir. Batı taraftaki medrese ise iki katlı olarak inşa edilmiştir. Medrese en batıdaki öğrenci odaları ile önünde bir koridor ve avludan ibarettir. Medrese avlusundan üç büyük kemerle camiye geçiş sağlanmaktadır. Camide dikkatimizi çeken elemanlardan biri de Kayseri camilerinde tek örnek olarak karşımıza çıkan ve taş mihrabın üzerindeki XIII. yüzyıl sonu veya XIV. yüzyıl başına tarihlenen çini mozaik mihrabıdır. Cami ve medresede görülen değişiklikler ve ilavelerden dolayı yapının oldukça fazla onarım gördüğü belli olmaktadır. Bu sebeple yapının ilk hali şimdiki planından farklıdır. Yapının Kayseri'nin Danişmendliler zamanında başşehir olduğu sırada Melik Muhammed (1 134- 1 142) döneminde Onun tarafından yapıldığı kanısındayız. Anadolu'da cami-medrese birlikteliğinin ilk örneklerinden biri olan Kölük Camii ve Medresesi, bu uygulaması bakımından daha sonra Artuklulara geçecek Zengi ve Eyyubi mimari eserlerinde görülen cami-medrese kaynaşmasının farklı bir anlayışını sunmaktadır. Bu anlayış ürünü olarak da muhtemelen güneyli bir sanatçı tarafından yapılmış olmalıdır. Kendinden sonraki, Selçuklu yapılarına da örnek olan Kölük Camii ve Medresesi, daha sonra Osmanlı mimarisinde de çok daha gelişmiş ve farklı bir karaktere bürünmüş anlayışın öncüsü olmuştur.
Osmanlı erkek mezar taşlarında serpuş biçimleri

Yurdumuzun farklı bölgelerinde zengin örnekleriyle karşımıza çıkan mezar taşları, üzerlerindeki yazı, süsleme ve başlıklarıyla tarih, edebiyat, sosyoloji ve sanat tarihi gibi pek çok alan için oldukça önemlidir. Nitekim mezar taşları, yapıldığı dönemin düşünce yapısını, dil ve ifade özelliklerini günümüze taşımaktadır. Türk mezar geleneğinde mezar taşları, mimari üslubuyla bir gelişme çizgisi izleyerek özellikle Osmanlılar zamanında çeşitli sanatların yansıdığı eserler olarak karşımıza çıkmıştır. Arşiv niteliğindeki bu mezar taşları sayesinde coğrafi isimler, müesseseler, meslek, sanat anlayışı, kişilerle sahip oldukları inanç, duygu, düşünce ve kültür gibi pek çok bilgiyi elde etmek mümkündür. Mezar taşlarında yer alan önemli unsurlardan biri de çoğunlukla baş taşlarına işlenmiş olan başlıklardır. Sosyal hayatın bir yansıması olan ve toplumsal sınıf için ayırt edici bir sembol olarak kullanılan bu başlıklar sayesinde ölen kişinin cinsiyeti ve sosyal statüsünü anlamak mümkündür. Böylesine zengin bilgiler sunan tarihi mezar taşlarından Osmanlı dönemine ait olanlarının ele alındığı bu tez çalışmasında, erkeklerin mezar taşı başlıklarına yer verilmiştir. Bu mezar taşlarında ne tür başlıkların kullanıldığı ve bu başlıkların genel itibariyle nerelerde, hangi dönemlerde ve hangi sosyal grup ya da meslek gruplarınca kullanıldığı tespit edilmeye çalışılmıştır. Yapılan bu çalışma ile mezar taşı başlıklarının biçim ve şeklinden o mezar taşının yapıldığı ya da kullanıldığı dönem ve mezar taşının ait olduğu kişinin kimliği ile ilgili bir takım ipuçlarına ulaşmak mümkün olacaktır. Ulaşılabilen kaynaklar doğrultusunda çalışmamızda yer verilen mezar taşı başlıkları 13 .-20. yüzyılları içermekle beraber, çoğunluğu 18 .-19. yüzyılları kapsamaktadır. Karşılaşılan başlık türleri ise sarık, tarikat başlıkları, kavuk, Yeniçeri başlıkları ve fes şeklindedir. Sarıklı başlıklar çapraz, düşey, yatay ve kafesi dilimli şeklinde, kavuklu başlıklar kallavi, mücevveze, katibi, örfi destarlı şeklinde gruplandırılırken, fes biçimli başlıklar da Azizi, Hamidi ve Mahmudi şeklinde gruplandırılmıştır. Bunlar arasında en çok sarıklı başlık görülmüştür. İkinci sırada kavuklu başlık yer alırken, daha sonra sırasıyla Azizi fes, Hamidiye fes ve Mahmudi fes şeklindeki başlık görülmüştür. Bu alanda yapılacak sonraki çalışmalara bir katkı sağlayacağını ümit ettiğimiz çalışmamızda ulaşabildiğimiz sınırlı sayıdaki bu örnekler dışında, incelenmeyi bekleyen çok sayıda mezar taşı olduğu unutulmamalıdır. Dolayısıyla bu alanda yapılacak olan her yeni çalışmanın burada ulaştığımız sonucu değiştirebileceği unutulmamalıdır.
Cumhuriyet Öncesi sanat tarihi yaklaşımları: 1850-1923 sanat tarihi yayınları üzerine bir inceleme

Cumhuriyet Öncesi Sanat Tarihi Yaklaşımları başlığını taşıyan bu tez sanat tarihinin henüz müstakil bir bilim dalı haline gelmeden önceki dönemini (1850-1923) incelemektedir. Günümüzde sanat tarihi disiplini içerisinde incelemiş olduğumuz konulara dair ilk Türkçe matbu metinlerin ülkemizde ne zaman ortaya çıktığını ve dönemin entellektüel ilgisinin öncelikli olarak hangi konularda yoğunlaştığını belirlemeye çalışmıştır. Bunun için 1850- 1923 Arası Sanat Tarihi Yayınları Üzerine Bir İnceleme şeklindeki açıklayıcı bir alt başlıkta taşımaktadır. Tezde dönemsel ayrım Cumhuriyet öncesi, tarihsel kesit ise 1850- 1923 yılları olarak belirlenmiştir. Zihinsel kırılmaların yaşandığı ve bilimsel araştırmaların yön değiştirdiği bir dönem olan 19. yüzyıl pek çok sosyal bilim yanında sanat tarihi için de bir dönüm noktası olmuştur. Asar-ı atika karşısındaki bakış açımızın değişmesiyle birlikte artık eskiye ait eserlerin araştırılmasının önemi de yavaş yavaş kavranmıştı. 1850'li yıllardan itibaren de bu alanda telif ve tercüme edilen eserlerle sanat tarihi literatürü gelişmeye başlamıştır. Bu döneme ait ve araştırmamızın kapsamına giren 59 kitap incelemeye konu olmuştur. Önce bu eserlerin ortaya çıkışını etkileyen ve onlara fon teşkil eden tarihsel dönem hakkında bilgi verilmiştir. Sonrasında eserler konularına göre ayrıştırılarak kendi içerisinde kronolojik olarak ayrıntılı bir şekilde değerlendirilmiş, yazarları ve mütercimleri hakkında bilgi verilmiştir. Sonrasında kitapların yayın kronolojisi ve yıllara göre konu dağılımı, konu türleri ve oranları, yazar kadrosu, çeviri ve birden çok dilde yayınlanan eserler, yayın yapan kurum ve cemiyetler hakkında değerlendirmeler yapılarak elde edilen bulgular sonuç kısmında bir araya getirilmiştir. Bu çalışmayla Cumhuriyet öncesi sanat tarihi yazıcılığımız ayrıntılı bir biçimde ortaya çıkarılmıştır. Bu dönemde ortaya çıkan kitaplar konu ve türlerine göre genel konulu sanat tarihi, mimari tarihleri, sözlükler, monografiler, nümismatik, müze katalogları ve rehberleri, epigarfi ve şehir rehberleri başlıkları altında toplanarak bütüncül olarak ele alınmıştır. Ayrıca kitapların ortaya çıkış sebepleri göz önünde bulundurularak yazarların konulara olan yaklaşım biçimleri de değerlendirilmiştir.
Kars Müzesi'nde bulunan Türk devri metal mutfak eşyaları: 18. yüzyıldan günümüze kadar

Doğu Anadolu Bölgesinin önemli yerleşim yerlerinde biri olan Kars, ilk çağlardan bugüne dek önemli medeniyetlere ev sahipliği yapmış ve ciddi bir kültür ile uygarlık merkezi olmuştur. Geçmişten günümüze kadar birikmiş olan bu önemli ve zengin kültürü bünyesinde barından Kars ve bölgesi bu açıdan da önemli Anadolu şehirlerinden birisidir. Kars Müzesinde Bulunan Türk Devri Metal Mutfak Eşyaları (18. Yüzyıldan Günümüze Kadar) başlığı adı altında yapılan bu çalışmada giriş bölümü Kars'ın coğrafi konumu ve tarihçesi, Maden Sanatının Anadolu'daki tarihi gelişimi, maden sanatında kullanılan malzemeler ile yapım ve süsleme teknikleri ana hatlarıyla işlendikten sonra, ilgili müzedeki eserler arasından 56 eser bilimsel açıdan incelenerek kataloglar halinde ele alınıp detaylarıyla bir veri şeklinde ortaya konulmuştur. Ele alınan çalışmanın gerek değerlendirme ve gerekse de karşılaştırma bölümlerinde incelenen örneklerin yapım ve süsleme özeliklerine genel hatlarıyla değinildikten sonra, Anadolu'daki diğer bölge örnekleriyle kısmi bir şekilde karşılaştırılmaları yapılarak, bir takım benzer ve farklı yönleri ortaya konulmaya çalışılmıştır. Sonuç bölümünde ise genel değerlendirmeler neticesinde varılan durum belirtilmiş, araştırma, bibliyografya, çizim ve fotoğraf listesi ile fotoğraflar ve çizimlerle sonuçlandırılmıştır.
Erzurum Çat ilçesinde tarihi ve arkeolojik araştırmalar

Anadolu; Asya, Avrupa ve Afrika kıtalarını birbirine bağlayan bir kavşak niteliğindedir. Bu nedenle geçmişşten günümüze, tarihe yön veren medeniyetlere ev sahipliği yapmış, amansız mücadelelere, savaşlara tanıklık etmiş, yeni ufuklara yol alanlara köprü olmuş, yurt edinenlere yurt olmuştur. Bu coğrafyanın noktalarından biri olan Erzurum, İran ve Kafkaslar üzerinden Anadolu'ya uzanan tarihi ve ticari yolların üzerinde yer almaktadır. Aynı zamanda, Anadolu topraklarının doğusundaki en önemli ve en müstahkem kaledir. Çalışma sahamız Erzurum'un Çat İlçesi, Fırat Nehri'nin kollarından biri olan, Karasu Nehri'nin Yukarı Karasu Havzası'nda Erzurum, Erzincan ve Bingöl illerinin geçiş güzergahında yer almaktadır. Bulunduğu konum itibariyla, doğudan gelen yolları, Anadolu'nun güneyine bağlayan en kısa ve en önemli noktalardan biridir. Araştırmasını yaptığımız merkezlerde ele geçen veriler ışığında, bölgenin Tunç Çağı'ndan itibaren yerleşim gördüğü anlaşılmaktadır. Bölge Karaz Kültürü'ne ev sahipliği yapmanın yanı sıra, kültürün doğal yollarla güneye taşınması noktasında da önemli bir yere sahiptir. Bölge, tarihi çağlarda Hayaşa Krallığı, Dayaeni/Diauehi ve Urartu Krallığı hakimiyeti altına girmiştir. Bölgede yapılan yüzey araştırmaları neticesinde; 16 Kale, 2 Höyük, 1 Sulama Göleti, 2 Mezarlık, 3 Yerleşim Yeri, 1 Gözetleme Kulesi, 1 Kurgan ve 10 Kültür varlığı tespit edilmiştir. Bu merkezler İlk Tunç Çağı, Demir Çağı, Orta Demir Çağı ve Orta Çağ özelliği yansıtmaktadır.
Geleneksel Mardin evlerinin kapı tokmakları ve halkaları

Kültürel miraslarımızdan biri olan kapı tokmakları ve halkaları gereken değeri görmediğinden dolayı kaybolmaya yüz tutmuştur. Bu çalışmada, yitmeye yüz tutan kültürel bir değerin ortaya çıkarılarak kayıt altına alınması amaçlanmıştır. Bu tez çalışması giriş bölümü dışında dört temel konu başlığından oluşmaktadır. Birinci bölümde Mardin'in coğrafi durumu, tarihçesi, mimarisi ve geleneksel Mardin evlerinin genel yapısı hakkında bilgi verilmiştir. İkinci bölümde Anadolu kapı tokmakları ve halkalarının tarihsel gelişimi, yapım-süsleme teknikleri ve kullanılan malzemeler hakkında bilgi verilmiştir. Ayrıca kapı tokmaklarının sosyolojik olarak değerlendirilmesi yapılmıştır. Üçüncü bölümde Mardin'in ölçeklendirilmiş şehir haritasından faydalanılarak kapı tokmağı olan evler tespit edilmiş olup Mardin evlerinin kapı tokmakları ve halkaları fotoğraflanmıştır. Mardin kapı tokmakları ve halkaları tiplere göre sınıflandırılmış olup detaylı katalog oluşturulmuştur. Dördüncü bölümde ise, geleneksel Mardin kapı tokmakları ve halkalarını tiplere göre sınıflandırılıp genel değerlendirmesi yapılmıştır. Araştırmada, Ayrıca, kapı tokmaklarına ilgileri olan ve halen geçmişşteki tokmaklardan esinlenerek yeni tokmaklar üreten ustalar ile görüşülmüştür. Elde edilen bilgiler değerlendirilmiş ve ortaya çıkan veriler araştırmada detaylı bir şekilde ele alınmıştır. Sonuç olarak Mardin'deki kapı tokmakları ile Anadolu'da görülen kapı tokmakları karşılaştırılarak sonuçlandırılmıştır. Mardin evlerine ait kapı tokmakları günümüze kadar ulaşabilmiş örnekleri sınırlı sayıdadır ve kalan bu tokmakları koruma amaçlı herhangi bir çalışma bulunmamaktadır.
Armenian religious architecture in the late 19th early 20th century Kayseri: Spatial and cultural cleansing

Bu tez, Ermeni kilise ve manastırlarını ilgilendiren imha süreci özelinde, Kayseri ve civar köylerdeki Osmanlı Ermeni dini mimari mirasına odaklanmaktadır. Çalışmada, Kayseri Ermeni toplumunun nüfusuna ilişkin değişiklikler ve tecrübe ettiği diğer ana değişimler aracılığıyla, şehir merkezi ve köylerde, 19. yüzyıl ortasından 1915'e kadar olan süreçteki Ermeni varlığının yeniden inşası hedeflenmiştir. 1835 depremi sonrasında yeniden- inşa edilen Ermeni kiliseleri; manastırları ve bu yapıların mevcut durumları, hazırlanan katalog dahilinde değerlendirilmiştir. Tezde, mekansal değişim ve yerel Ermeni kültürünün son bulması anlamını da taşıyan yerinden etme ya da görmezden gelme sürecinin, ele alınan birçok mimari örneğin yok olma/dönüştürülmesine sebebiyet vermesiyle, Kayseri ve civarı Ermeni dini mimarisinin söz konusu mekansal ve kültürel imha sürecine hedef olduğu ileri sürülmüştür.
Çanakkale Yenice yöresi dokumaları

Dokuma sanatı; insanoğlunun en önemli buluşlarından biridir. Bu sanat dalı, Türklerle önemli gelişmeler göstermiş, eski çağlardan günümüze, devamlı bir gelişme çizgisi içerisinde, günün ihtiyaçlarına göre yeni yeni dokuma örnekleriyle günümüze kadar gelmiştir. Çanakkale yöresi önemli dokuma merkezlerinden biridir. Bölgede dokumacılık eski çağlardan beri gelişerek günümüze kadar gelmiştir. Halı dokuma, düz dokuma ve bez dokumalar bölgenin önemli dokumalarındandır. Bölgede halı ve düz dokumalar daha yaygın olarak dokunmaktadır. Bez dokumalar ise halkın kendi ihtiyaçlarını karşılamak için yapılmıştır. Anadolu'nun diğer bölgelerindeki gibi fazla gelişme göstermemiştir. Yöredeki halı ve düz dokuma yaygıları Batı Anadolu dokumalarının etkisini göstermektedir. Özellikle halı dokumalarda Bergama halılarının motif ve kompozisyon etkisini görmekteyiz. Düz dokumalar ise, Anadolu'daki düz dokuma yaygılarıyla kısmen ortak özellikler taşısa da halı dokumalarda olduğu gibi daha çok Batı Anadolu yöresi dokumalarıyla yakın benzerlik göstermektedir. Bez dokumalar, bezayağı dokuma tekniği ile yapılmış dokumalardır. Bu dokumalar Anadolu'daki kumaş dokumalar gibi çeşitli örnekler sergilememektedir. Bez dokumalar halkın günlük kullanım ihtiyaçlarını karşılamak amacıyla yapılmış, seri üretim gözetilmemiştir. Giyim eşyası olarak, çendil, iç göynek ve don bu dokuma örneklerindendir. Dokumacılıkta kullanılan gereçler yün, pamuk ve kıldır. Yün ve kıllar yörede yetiştirilen koyun ve keçilerden elde edilmektedir. Yünün ve kılın ip haline getirilmeleri bazı yöresel özellikler taşısa da Anadolu'nun diğer yöreleriyle benzerlikleri vardır. Pamuk ipler ise satın alınarak kullanılmıştır. Halı ve düz dokumalarda dikey sarma tezgahlar, bez dokumalarında ise çulfalık denilen tezgahlar kullanılmıştır. Kirkit, makas, kılıç diğer kullanılan araçlardandır. Yörede son yıllarda dokumacılık terk edilmiştir. Bu dokumalar, Türk dokuma sanatı içinde yerini almıştır. Dokumaların araştırılıp incelenerek bilim dünyasına kazandırılması ve tekrar yaygınlaşması bakımından bu çalışmanın yol gösterici olabilmesi umulmaktadır.