turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
İlaç reaksiyonu nedeniyle kliniğimize başvuran olgulara ait verilerin retrospektif değerlendirilmesi

İlaç reaksiyonları önemli morbidite ve mortalite sebepleri arasındadır. Çocuk yaş grubunda hastanede yatanlar içinde ilaç reaksiyonlarının insidansını araştıran çalışmalarda bu oran %0.6 ile %42 arasında değişmektedir. Ayaktan bakılan hastalarda ise insidans %1 ile %14 arasında değişmektedir. Bu çalışmada Aralık 2009 -Ağustos 2011 tarihleri arasında Trakya Üniversitesi Tıp Fakültesi Çocuk Sağlığı ve Hastalıkları Anabilim Dalı, Çocuk İmmünolojisi ve Allerji Hastalıkları Bilim Dalı'na ilaç reaksiyonu nedeniyle başvuran veya ilaç reaksiyonu nedeniyle Çocuk Sağlığı ve Hastalıkları Anabilim Dalı'na ait diğer birimlerden konsülte edilen olgulara ait verilerin retrospektif olarak değerlendirilmesi yapılmış olup yatan hastalardaki ilaç reaksiyonu insidansı %0.38 (18/4725); olarak saptanmıştır. Ayaktan bakılan hastalarda ilaç reaksiyonu insidansı %0.49 (78/15640); hastaneye yatış gerektiren reaksiyonların insidansı %0.1 (17/15640); toplam insidans %0.47 (96/20365) olarak belirlenmiştir. İlaç reaksiyonları içerisinde hastaneye yatış gerektiren 17 (%14.5) reaksiyon gözlenmiştir. Reaksiyonlar ciddiyet açısından değerlendirildiğinde 12 reaksiyon (%10.26) hafif, 96 reaksiyon (%82.05) orta, ve 9 reaksiyon (%7.69) ağır olarak değerlendirildi. Ağır reaksiyon gözlenen olgularımızın %44.4'ünde öyküde allerjik hastalık saptanmış olup, bunların %75'inin astım olduğu belirlendi. Reaksiyonlara neden olan ilaç etken meddelerini araştırdığımızda 117 reaksiyonda (%100) etken madde belirlendi. Reaksiyonlara en sık neden olan ilaç grubu 94 reaksiyonda (%80.34) etken olarak belirlenen beta laktam antibiyotikler idi. Beta laktam antibiyotikler içinde amoksisilin klavulonat en sık sorumlu etken olarak saptandı. İlaç reaksiyonları'nın çocuklarda neden olduğu morbidite, mortalite ve yarttığı ekonomik kayıplara ilişkin veriler arttıkça konu ile ilgili çalışmaların gerekliliği daha iyi anlaşılmaktadır. Çocuklarda ilaç reaksiyonlarına ilişkin epidemiyolojik ve demografik özelliklerin belirlenmesi reaksiyonlarda izlenecek yaklaşımın yanı sıra; önlenebilirliği açısından da yararlı bilgiler sağlayabilir.
7-14 yaş arası obez çocuklarda beden algısının çocuğun kendisi ve ebeveyni tarafından değerlendirilmesi

Bu çalışma, 7-14 yaş arası obez çocukların beden algılarının kendileri ve ebeveynleri tarafından değerlendirilmesi amacıyla yapılmıştır. İstanbul ilinde özel bir hastanede, yaşları 7-14 yıl arasında değişen 89 kız, 111 erkek olmak üzere toplam 200 obez çocuk ve ebeveynleri ile gerçekleştirilmiştir. Çocuklara ve ailelerine ilişkin demografik özellikler, antropometrik ölçümler ve çocukların beslenme alışkanlıkları, önceden hazırlanmış bir anket formu kullanılarak elde edilmiştir. Ebeveynlerin ve çocukların beden algılarının belirlenmesi için Resimli Beden Algısı Ölçeği kullanılmıştır. Çocukların günlük enerji ve besin ögesi alımları, özsaygı durumları ve annelerin depresyon durumu belirlenmiştir. Veriler SPSS 21.0 istatistik paket programında değerlendirilmiştir. Yüzde 2 ,5'i hafif şişman %97,5'i obez olan 7-10 yaş grubundaki erkek ve kız çocukları sadece sırasıyla: %5,7, %10,8'i, 11-14 yaş grubundaki kız ve erkek çocukları sırasıyla: %35,2, %43,2'si BKİ'lerini doğru algılamaktadır. BKİ'nin doğru algılanması tüm çocuklar arasında yaşla birlikte istatistiksel olarak anlamlı bir artış gösterirken (p<0,05), cinsler arasında farklılık görülmemiştir (p>0,05). Annelerin kız ve erkek çocukların BKİ'lerini sırasıyla %13,9, %28, 1 oranında doğru algıladıkları belirlenmiştir (p<0,05). Annelerin kız çocuklarının zayıf ve normal olmasını, erkek çocuklarının ise normal ve hafif şişman olmasını istedikleri bulunmuştur. Çocukluk obezitesi ebeveynler tarafından fark edilmemekte ve sağlık tehdidi olarak algılanmamaktadır. Sonuç olarak çocuklar arasında obezite farkındalığının yaşla arttığı, ebeveynlerin çocuklarının vücut ağırlığını doğru algılayamadıkları gözlenmiştir. Çocukluk obezitesinin önlenebilmesi için konuya ilişkin daha fazla çalışma yapılmasının ve sağlık profesyonellerinin toplumu bilinçlendirmesinin yararlı olacağı düşünülmüştür.
Herediter sferositoz tanısı ile izlenen çocuklarda eritrosit membran proteinlerinin ELISA yöntemi ile saptanması

Amaç: Herediter sferositoz eritrosit membran bozuklukları arasında kalıtsal hemolitik aneminin en yaygın nedenlerinden biridir. Hastalarda önemli klinik, laboratuar, biyokimyasal ve genetik çeşitlilik olması nedeniyle doğru tanı konulması önemlidir. Çalışmamızda, HS' ye yol açan eritrosit membran proteinlerini ELISA yöntemiyle saptamayı amaçladık. Gereç ve Yöntem: Adnan Menderes Üniversitesi Tıp Fakültesi Çocuk Hematoloji Bilim Dalı'nda 2004- 2017 yılları arasında öykü, fizik muayene ve laboratuvar bulgularıyla HS düşünülen ve osmotik fragilite testi pozitifliğiyle tanı konulan tüm HS'li hastalar çalışmaya dahil edildi. ELISA yöntemiyle ankyrin, spektrin , spektrin , band 3 ve protein 4,2 miktarı çalışıldı. İstatistiksel analizler SPSS paket program aracılığıyla yapıldı. Analizlerde Kolmogorov-Smirnov testi, T test ve diskriminant analizi kullanıldı. P <0,05 değeri istatistiksel olarak anlamlı kabul edildi. Bulgular: Yirmi HS hastası ve 20 kontrol hasta çalışmaya alındı. Hastaların %30'unda ankyrin, %10'unda spektrin , %25'inde spektrin , %10'unda band 3, %45'inde ise protein 4,2 düzeyi kontrol grubuna göre düşük bulundu. Hastaların %35'inde en az iki protein eksikliğinden oluşan kombine protein eksikliğine rastlandı. Kombine protein eksikliği saptanan hastaların %71,4'ü ağır, %14,3'ü orta, %14,3'ü hafif HS grubu hastalardı ve %71,4'i kız cinsiyette idi. Hasta ve kontrol grubu arasında ankyrin ve band 3 düzeyleri arasında istatistiksel anlamlı farklılık saptanmadı. Spektrin ve protein 4,2 düzeyi, kontrol grubuyla karşılaştırıldığında hasta grubunda anlamlı olarak düşüktü. Hasta ve kontrol grubu arasında en belirgin fark spektrin 'da saptandı. Tüm proteinler içerisinde hasta grubunda en düşük saptanan ve istatistiksel olarak en anlamlı bulunan spektrin oldu. HS tanısını koymada ELISA testinin duyarlılığı, özgüllüğü, pozitif ve negatif prediktif değeri %75 bulundu. Sonuç: Bu çalışmada spektrin , spektrin ve protein 4,2 düzeyleri hasta ve kontrol grubunu ayırmada önemli bir değişken olarak saptandı. Kombine eritrosit membran protein eksikliğinin ciddi HS kliniğine neden olabileceği gözlendi; bu nedenle bu tür hastalarda kombine protein eksikliği varlığının araştırılmasının uygun olacağını düşünüyoruz. Eritrosit membran proteinleri normal olan altı hastanın bulunması yanı sıra hasta sayısının da az olmasının daha yüksek duyarlılık ve özgüllük oranları elde edilememiş olmasına neden olabileceğini düşündürmüştür. Ayrıca kantitatif olarak membran proteinleri normal olan bu hastalarda kalitatif protein bozukluğu olabileceğini ve bu açıdan değerlendirilmesi gerekliliğini de ortaya koymuştur. Elde ettiğimiz veriler, ELISA yönteminin hassas ve pratik olması ve de kantitatif sonuç vermesi nedeniyle araştırmalarda tercih edilebileceğini göstermektedir. Bununla birlikte bu konuyla ilgili yapılacak daha kapsamlı başka çalışmalara da ihtiyaç vardır.
Hayvan masallarının anadili öğretiminde dil, üslup ve eğitim yönünden yeri ve önemi

Araştırma Başlığı: Hayvan Masallarının Anadili Öğretiminde Dil, Üslup ve Eğitim Yönünden Yeri ve Önemi. Araştırmacı İsmi : Alparslan OKUR. Çocuk, insanoğlunun devamı için en değerli varlıktır. Dil ise bir ulusun devamı için vazgeçilmez unsurlarındandır. Çocuk ve dil, hem insan soyunun devamı için hem de ulusların devamı için üzerinde durulması gereken en önemli kavramlardır. Uluslar, gelecekleri için dillerini korumak; dillerini korumak için de çocuklarına anadili bilincini yerleştirmek zorundadırlar. Anadili öğretiminde süreç, çocuğun doğumuyla birlikte başlar. İki yaşından itibaren bir bütünlük ifade eden metinler anadili öğretimi için kullanılabilir. Çocuğun yaşamında ilk defa karşılaştığı ve bir bütünlük ifade eden metinler hayvan masallarıdır. Hayvan masallarının anadili öğretimindeki etkinliği ortalama on iki yaşma kadar devam eder. Hayvan masalları gerçeği yansıtmadığı için pek çok eğitimci ve çocuk uzmanı tarafından çocuklara sakıncalı bulunmuştur. Fakat hayvan masalları; içerisinde Türkçenin en güzel kullanımı, basit tümce yapıları, zihni yormayan benzetmeler ve karşılaştırmalar, çocuğun dili pekiştirerek öğrenmesine kolaylık sağlayan ikilemelerin sık sık kullanımı, az sözle uzun bir olayı anlatmaya yönelik deyim ve atasözlerinin kullanımı gibi özelliklerin olması anadili öğretimindeki önemini göstermektedir. Hayvan masalları çocukta sadece anadili öğretimini gerçekleştirmekle kalmaz, onun düşünce yapısını geliştirir, ona eğitimsel yönden bir takım değerler verir, uyarılarda bulunur. Ayrıca okuma alışkanlığını da kazandırarak ileride iyi bir okuyucu olmasını sağlar. Sonuç olarak, hayvan masallarının çocuğa tek yönlü etkisi olmuyor. Anadili gelişimi yanında düşünce, eğitimsel, kültürel bakımdan da gelişimini sağlar.
Beş-onbir yaş arası kız ve erkek çocuklarının giysi türlerine göre renk tercihleri

İnsanoğlunun varoluşundan günümüze kadarki süreç içerisinde renge ilgi duyduğu hem tarih öncesinde, hem halen ilkel yaşamlarını devam ettiren toplumlarda yas, savaş, bayram ve ibadetle ilgili olarak vücutlarını değişik renklere boyadıkları bilinmektedir. Günümüzde renk insanlar için önemini korumaktadır. Renksiz bir çevre düşünülemeyeceği gibi renklerin insanlar üzerindeki etkisi ve tesirleri inkar edilemez. Bütün renkler kendilerini ayıran özelliklere göre karakterize edilmişlerdir. Sıcak ya da soğuk olabilirler. Sıcak renkler parlak ve aydınlık olduklarından hep ön planda yer alırlar. Kırmızı ve turuncu; güneş ve ateşin rengi olup hareket ve sıcaklık uyandırır. Soğuk renkler durgun ve dinlendiricidirler, nesneleri olduğundan daha uzak ve küçük gösterirler. Günlük hayatımızda önemli bir yer tutan renklerin giysi seçiminde de önemi büyüktür. Çocuk giysi tasarımları oluşturulurken de renk öğesinin dikkatli bir şekilde kullanımı giysi seçimini etkilemesi bakımından önemlidir. 5-1 1 yaş arası kız ve erkek çocuklarının en fazla tercih ettikleri renklerin neler olduğu ve bu tercihlerinin giysi türlerine göre farklılık gösterip göstermediği, araştırmanın konusunu oluşturmaktadır. Araştırma sonucunda elde edilen bulgularla çocuk giysi tasarımcılarına, dekoratörlere, iç mimarlara ve diğer dallara renk kullanımı konusunda katkıda bulunulmaya çalışılacaktır. Renk tercihlerinin belirlenmesi amacıyla seçilen giysi türü ve renklerin yer aldığı renk tercih formu hazırlanarak toplam 600 kız ve erkek öğrenciye uygulanmıştır. Uygulanma sonucunda renklerin giysi seçiminde etkili olduğu ancak giysi türlerinin bu seçimi etkilemediği görülmüştür. Kız çocuklarında en fazla tercih edilen renklerin; san, kırmızı, pembe, mavi, erkek çocuklarında sarı, kırmızı, mavi ve mor renkler olduğu sonucuna varılmıştır. 11 Bu sonuçlardan elde edilen bilgiler, giysi tasarımcılarına bu yaş grubuna yönelik tasarımları oluştururken yararlanabilecekleri bir kaynak olarak önerilebilir.
Ebeveynlerin çocuklarına kullandıkları tamamlayıcı alternatif tedavi yöntemlerine ilişkin pediatri hemşirelerinin bilgi, deneyim ve tutumları

Araştırma, ebeveynlerin çocuklarına kullandıkları tamamlayıcı ve alternatif tedavi yöntemlerine ilişkin pediatri Hemşirelerinin bilgi, deneyim ve tutumlarını değerlendirmek amacıyla, tanımlayıcı olarak yapılmıştır. Araştırmanın uygulanabilmesi için İstatistiki Bölge Birimleri Sınıflandırması 1 verilerine göre Türkiye'de belirlenen 12 bölgenin her birinden Türkiye İstatistik Kurumu'na göre nüfus yoğunluğunun en fazla olduğu bir il seçilmiştir. Belirlenen her ilden çocuk yatak kapasitesi en fazla olan bir üniversite hastanesi ve Sağlık Bakanlığı'na bağlı bir çocuk hastanesi ya da devlet hastanesi araştırmaya alınmıştır. Araştırma hastanelerin pediatri servislerinde çalışan 1450 (%71.3) (Güç analizi %98) hemşire ile yapılmıştır. Araştırma verileri, Haziran 2013- Şubat 2014 tarihleri arasında araştırmacı ve belirlenen anketörler tarafından anket formu kullanılarak toplanmıştır. Araştırmada, pediatri hemşirelerinin %98.1'inin en az bir TAT yöntemini bildikleri ve %90.6'sının yaşamları boyunca bir veya birden fazla TAT yöntemini kullandıkları saptanmıştır. Bununla birlikte, hemşirelerin TAT yöntemlerinden en fazla dua etme (%96.3), masaj (%91.3) ve vitaminleri (%86.6) bildikleri, kullandıkları ve etkili olarak yararlandıkları belirlenmiştir. Pediatri hemşirelerinin TAT yöntemleri hakkında bilgiyi en fazla medyadan ve internetten aldıkları belirlenmiştir. Araştırmada, pediatri hemşirelerinin %76.3'ünün 'hastaya TAT yöntemleri hakkında bilgi vermenin hemşirenin sorumluluğundadır', %92.7'sinin 'bireylerin sağlığına zararlıdır' ifadelerine katılmadığı saptanmıştır. Pediatri hemşirelerinin '%86.6'sının 'hasta ve yakınlarını TAT yöntemlerini kullanmak mutlu eder', %60.6'sının 'yasa ve yönetmeliklerle sınırlandırılmalıdır' ifadelerine katıldığı belirlenmiştir. Bununla birlikte, pediatri hemşirelerinin TAT yöntemlerine yönelik olumlu tutum içerisinde olduğu saptanmıştır. Pediatri hemşirelerinin yaklaşık yarısı hastalardan öykü alırken TAT yöntemlerini sorgulamadıkları ve ebeveynlerin çocuklarına kullandıkları TAT yöntemleri hakkında kendilerine bilgi vermediklerini ifade etmişlerdir. Bununla birlikte, pediatri hemşirelerinin %40.2'si ebeveynlere çocuklarına kullanmaları için TAT yöntemlerini önerdiklerini bildirmişlerdir. Pediatri hemşirelerinin sıklıkla ebeveynlere en çok önerdikleri TAT yöntemleri arasında dua etme (%47.9) ve masaj (%46.1) gelmektedir. Araştırmada, pediatri hemşirelerinin TAT yöntemleri ile ilgili olumsuz deneyimlerinde ebeveynlere bilgi verdikleri, olumlu deneyimlerinde ise destekledikleri belirlenmiştir. Araştırmadan elde edilen sonuçlar doğrultusunda; pediatri hemşirelerine TAT yöntemleri ile ilgili kursların, hizmet içi eğitim programlarının düzenlenmesi, hemşirelik müfredatında yer verilmesi, kliniklerde TAT yöntemlerinin yer aldığı veri toplama formlarının oluşturulması ve kanıta dayalı araştırmalara daha fazla ağırlık verilmesi önerilmektedir.
İşlevsellik, yetiyitimi ve sağlığın uluslararası sınıflandırması kapsamında serebral palsili çocuklarda alt ekstremite ortez kullanımının değerlendirilmesi

İşlevsellik, Yetiyitimi ve Sağlığın Uluslararası Sınıflandırması bireylerin sağlık durumunu evrensel bir şekilde tanımlamak için geliştirilmiş bir kodlama sistemidir. Giderek yaygınlaşan çekirdek setler ise hastalıklara özel olarak seçilmiş ICF kategorilerinden oluşan kısa formlardır. Çalışmanın amacı Serebral Palsili çocuklarda sıklıkla kullanılan alt ekstremite ortezleri ile vücut yapı ve fonksiyonları, aktivite ve katılım seviyesi arasındaki ilişkileri incelemek ve klinikte kullanılan testlerle çekirdek set arasındaki ilişkiyi belirlemekti. Bu amaçla, yaşları 3 ile 18 arasında değişen 77 SP'li çocuk, yürüme ortezi kullanan, dinlenme ortezi kullanan ve hem yürüme ortezi hem de dinlenme ortezi kullanan çocuklar olmak üzere 3 gruba ayrıldı. Klinikte sıklıkla kullanılan testlerle çocukların kas tonusu, eklem limitasyonları, kaba motor fonksiyonları, denge becerileri, aktivite ve katılım seviyeleri ve yaşam kaliteleri ayrı ayrı olarak ve çekirdek seti kullanılarak bütüncül bir şekilde değerlendirildi. Çekirdek set puanına ve klinikte kullanılan testlerin sonuçlarına göre gruplar arasında hem vücut yapı ve fonksiyon bozukluklarında, hem aktivite ve katılım seviyesinde hem de yaşam kalitesinde anlamlı farklılıklar bulundu (p<0,05). Dinlenme ortezi kullanan çocuklar bütün parametreler açısından diğer gruplara göre daha düşük seviyedeydi (p<0,05). Çekirdek set ile klinikte kullanılan diğer testler arasında anlamlı ilişkiler bulundu (p<0,01). Dinlenme ortezi kullanan çocukların aktivite ve katılım seviyesi düşüktü. Aktivite ve katılımı kısıtlayan en önemli faktör ambulasyon seviyesi idi. Çekirdek set ile klinikte kullanılan testler arasında güçlü ilişkiler bulunmasına dayanarak çekirdek setin klinikte kullanılabilir olduğunu düşünmekteyiz. SP'li çocukları değerlendirmede ve ortez kullanımı için klinik karar verme sürecinde çekirdek setler fizyoterapistlere yeni bir bakış açısı geliştirebilir.
Sigaraya maruz kalan çocuklarda idrarda kotinin düzeyi ile total oksidan ve antioksidan kapasitelerin değerlendirilmesi

Amaç: Sigaraya maruz kalma; hem yaygınlığı hem de önlenebilir olması bakımından oldukça önemlidir. Sigara içimi sırasında çok sayıda serbest radikal ve reaktif oksijen ürünleri açığa çıkmaktadır. Sigara içimi veya maruziyetinin oksidatif stres üzerine çok sayıda çalışmalar yapılmış, ancak bu çalışmalarda kotinin düzeyi ile korelasyon kurulamamıştır. Çalışmamızda sigaraya maruz kalan ve kalmayan çocuklarda idrarda kotinin, total antioksidan seviye, total oksidan seviye ve oksidatif stres indeksi düzeyleri çalışılarak, her iki grup ve kotinin düzeyi ile oksidan ve antioksidan seviye arasındaki ilişkiyi araştırdık. Yöntem: Çalışmaya 4-6 yaşları arasında toplam 89 çocuk alındı. Çalışmada sigara maruziyetini değerlendirmek için anket ve idrar kotinin seviyelerinin tespiti yapılmıştır. Çocukların idrarından kotinin kemilüminesan yöntemiyle, periferik venöz kandan TOS ve TAS O. Erel yöntemi ile çalışıldı ve OSI değerleri hesaplandı. SPSS 11,5 kullanılarak istatistiksel analizler yapıldı. P değerinin <0,05 olması anlamlı olarak kabul edildi. Bulgular: Ortalama idrar kotinin, TOS ve OSİ düzeyleri sigaraya maruz kalan grupta sigaraya maruz kalmayan gruba göre anlamlı derecede yüksek bulundu. Ortalama TAS düzeyi sigaraya maruz kalan grupta sigaraya maruz kalmayan gruba göre anlamlı derecede düşük bulundu. Sigaraya maruz kalan grubun ortalama kotinin düzeyi ile TOS ve OSİ düzeyleri arasında pozitif korelasyon bulundu. Yirmi'den fazla sigaraya maruz kalan grubun TOS ve OSİ düzeyleri 1-10 adet sigaraya maruz kalan ve sigaraya maruz kalmayan gruplara göre anlamlı olarak yüksek bulundu. Sonuç: Sigaraya maruz kalan çocuklarda ortalama idrar kotinin düzeyi ile TOS ve OSİ düzeyi arasındaki pozitif korelasyonu ortaya koyan ilk çalışma olması nedeniyle literatüre katkısı olacağı kanısındayız. Çalışmamız çocuklarda pasif içicilik oranları belirlenirken ailelerin verdiği bilgilerle birlikte objektif bir kriter olan kotinin seviyesinin çalışılması gerekliliğinin ortaya koymuştur. Elde ettiğimiz sonuçların pasif sigara içiciliği konusu ile ilgili yeni çalışmalara ışık tutacağı kanaatindeyiz.
Organ transplantasyonu yapılan çocukların ebeveynlerinin yaşam kalitesi ve bakım yükünün belirlenmesi

Bu araştırmanın amacı organ transplantasyonu yapılan çocukların ebeveynlerinin yaşam kalitesi ve bakım yükünün belirlenmesi amacıyla yapılmıştır. Çalışmanın örneklemini Türkiye'nin farklı illerinde transplantasyon yapılmış ve Şanlıurfa il sınırları içinde yaşayan Harran Üniversitesi Araştırma ve Uygulama Hastanesi organ nakli polikliniğe tetkik yaptırmak ve transplantasyon oldukları merkezlere kontrol amaçlı sevk için başvuran 22 hasta ebeveyni oluşturmaktadır. Araştırmada örneklem hesabı yapılmaksızın tüm evrene ulaşılmıştır. Veriler anket formu, SF-36 Kısa Form Yaşam Kalitesi Ölçeği ve Bakım Verme Yükü Ölçeği kullanılarak elde edilmiştir. Verilerin istatistiksel analizleri için SPSS for Windows version 22.0 paket programı kullanılmış, p<0. 05 istatistiksel olarak anlamlı kabul edilmiştir. Çalışmada hastaların % 59 .1'i erkek çocuk, %90. 1'i karaciğer nakli olmuş, annelerin %63.6'sı 20-39 yaş arlığında, %63.6'sı okuryazar değildir. Ebeveynlerin Zarit Bakım Yükü Ölçeğinden aldıkları toplam puan ortalamalarına göre bakım yüklerinin hafif-orta düzeyde (27.32 8.35) olduğu, yaşam kalitesi mental ve fiziksel sağlık puan ortalamalarının sırasıyla 26.19 1.31,22.33 0. 94 olduğu belirlenmiştir. Hastaların %31.8'i ayda bir kez kontrole gittiği, %50.0'si ilaç düzeylerine bakılmaması,%22.7'si sevklerde tek refakatçi yazılması, %54.5'i organ transplantasyonu yapan doktora ulaşamamaktan dolayı başka doktora kontrol olmalarından kaynaklanan sıkıntı yaşamaktadırlar. Organ transplantasyonu olan çocukların ebeveynlerin yaşam kalitesi düşük, bakım yükleri de hafif/ orta derece olarak tespit edilmiştir.
İdyopatik parmak ucu yürüyen çocuklarda fonksiyonel bandajlama

Tuncer D. İdyopatik Parmak Ucu Yürüyen Çocuklarda Fonksiyonel Bandajlama. İstanbul Üniversitesi Sağlık Bilimleri Enstitüsü. Pediatrik Temel Bilimler ABD. Yüksek Lisans Tezi. İstanbul. 2014Bu çalışmanın amacı fonksiyonel bandajlama uygulamasının idyopatik parmak ucu yürüme tanılı çocuklarda, yürümenin ilk temas fazında topuk vuruşunun sağlanmasına ve basma ortası fazında erken topuk kalkışının engellenmesine etkilerini değerlendirmektir. Çalışmaya toplam 19 çocuk (4 kız (%21), 15 erkek (%79)) dahil edilmiştir. Olguların 4'ü kız 15'i erkek olup yaşları 4-16 yıl (ort SS:7,36 3,16) arasında değişmekteydi. Kız çocuklarının yaş dağılımları 4-8 yıl (ort SS:6 1,82), erkek çocuklarının yaş dağılımları 4-16 yıl (ort SS:7,73 3,39) idi. 19 olgudan ikisinin dominant tarafı sol iken 17 olgunun dominant tarafı sağ olarak tespit edilmiştir. Çekimlerden önce, tüm olguların topuklarına bilateral olarak birer ışıklı sensör yerleştirildi. Yürümenin ilk temas, yüklenme ve basma ortası fazları çıplak ayak, bandajlı ve bir hafta sonra bandajlı değerlendirildi. Yapılan çekimler incelendiğinde, bandajsız yürümenin hiçbir fazında topuk temasını yapamayan olguların, bandaj uygulamasını takiben yapılan çekimlerinde ilk temas ve yüklenme fazlarının tamamında ışığı yakabildikleri ve sürdürebildikleri görülürken, basma ortası fazında % 56,8 ışık iken, % 43,2 ışık olarak görülmüştür. Bir hafta sonra ise aynı bandajlama ile yapılan çekimler incelendiğinde; yürümenin ilk temas ve yüklenme fazlarında tamamen ışığı yakabilen olgular basma ortası fazında % 54,3 ışık iken, %45, 7 ışık olarak görülmüştür. Bandajlı ve bir hafta sonra bandajlı uygulama arasında istatistiksel olarak anlamlı fark bulunamamıştır. Bu çalışma, fonksiyonel bandajlamanın yürümenin ilk temas fazında topuk vuruşunu sağlayabileceğini, fakat yürümenin basma ortası fazında her zaman erken topuk kalkışını engellemeyeceğini göstermektedir.