turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Kronik hastalıklı çocuğu olan annelerde sağlık okuryazarlıği ve hastalık yönetimi ilişkisi

Amaç: Bu araştırmada kronik hastalıklı çocuğu olan annelerin sağlık okuryazarlığı ile kronik hastalık yönetimleri arasındaki ilişkinin incelenmesi amaçlanmıştır. Gereç ve Yöntem: Bu tanımlayıcı çalışma 15 Mayıs 15 Eylül 2016 tarihleri arasında İstanbul'da bir üniversite hastanesinde kronik hastalıklı çocuğu olan 310 anne ile yapıldı. Veriler yüz yüze görüşme yöntemi, sağlık okuryazarlığı ölçeği ve kronik hastalık yönetimi ölçeği ile toplandı. Marmara Üniversitesi Sağlık Bilimleri Enstitüsü Etik Kurulundan onay alındı. Veriler bilgisayar kullanarak tanımlayıcı istatistikler ve Pearson korelasyon analizi ile değerlendirildi. Bulgular: Çalışmaya katılan annelerin yaş ortalaması 35,27 7, 47 ve %45,2'nin ilkokul mezunu olduğu bulundu. Bakım verdikleri çocuklarının %25,2'sinin kanser, %9,7'sinin kronik böbrek yetmezliği, %6,1'nin serebral palsi, %5,5'nin kistik fibrözis, %5,2'sinin konjenital kalp hastalığı vardır. Katılımcıların sağlık okuryazarlığı puan ortalaması 23 puan üzerinden 12 ,50 4,20'dir. Çocuk kronik hastalık yönetimi ölçeğinin hastalık yönetimi ve çocuğun günlük yaşamı alt ölçeğinden 95 puan üzerinden 66 ,36 10,74, yaşam zorlukları ve hastalık etkilerinin görülme durumu alt ölçeğinden 80 puan üzerinden 59 ,68 11,06, ebeveynler arası anlaşma alt ölçeğinden 35 puan üzerinden 28,75 6, 21 bulundu. Sağlık okuryazarlığı hastalık yönetimi ve çocuğun günlük yaşamı alt ölçeği arasında pozitif, 249 (p<.001) , yaşam zorlukları ve hastalık etkilerinin görülme durumu alt ölçeği arasında negatif,262(p<.001) ilişki bulunmuştur. Sağlık okuryazarlığı ile ebeveynler arası anlaşma alt ölçeği arasında ilişki bulunmamıştır (r =,062 /p>.05). Sonuç: Sağlık okuryazarlığı ile hastalık yönetimi ve çocuğun günlük yaşamı ve yaşam zorlukları ve hastalık etkilerinin görülme durumu arasında pozitif yönde anlamlı zayıf bir ilişki bulunmuştur. Annelerin hastalık yönetimini geliştirmede sağlık okuryazarlığını geliştirmek yararlı olabilir.
6 ay içerisinde 3 kez hışıltılı solunum atağı geçiren çocukların annelerinin anne sütü hakkındaki bilgi düzeylerinin değerlendirilmesi

Bu çalışma 6 ay içerisinde 3 kez hışıltılı solunum atağı geçiren çocukların annelerin anne sütü hakkındaki bilgi düzeylerini belirlemek amacıyla yapılmıştır. Medipol Mega Üniversite Hastanesi Çocuk Sağlığı ve Hastalıkları Polikliniğine 6 ay içerisinde 3 kez hışıltılı solunum atağı geçirmiş 100 çocuk annesine araştırmacı tarafından tek tek ve yüz yüze anket çalışması yapılmıştır. SPSS Windows programı kullanılarak veriler değerlendirilmiştir. Ki-Kare testi kullanıldı. Sonuçlar %95'lik güven aralığında, anlamlılık p<0, 05 düzeyinde değerlendirilmiştir. Bu çalışmada hışıltılı solunum şikayeti olan çocukların ilk 6 ay yalnızca anne sütü alanların almayanlara oranın 2 kat daha az olduğu saptanmıştır. Bebeğin doğum şekli ile ek gıdaya başlama süresi arasında bir ilişki bulunmaktadır (p<0,05). Gebelik haftası ile bebeğin ek gıdaya başlama süresi arasında bir ilişki bulunmaktadır (p<0,05). Doğum haftası ile bebeğin ilk beslenme şekli arasında bir ilişki bulunmaktadır (p<0,05). Buna göre doğumu 35 haftadan önce olan annelerin çoğunluğu (%58,8) çocuğunu formül süt ile; 35 haftadan sonra olanların çoğunluğu (%80,7); çocuğunu ilk anne sütü ile beslemiştir.
Down sendromlu Türk çocuklarında büyüme eğrilerinin belirlenmesi

Down sendromu, yaşamla bağdaşan en sık kromozom anomalisi olup, zeka geriliği nedenlerinin başında yer alır. Ortalama boy bu çocuklarda genel popülasyonun 2. persantili civarındadir. Bu çalışmada Down sendromlu Türk çocuklarının boy, tartı ve baş çevresi persantil değerlerini hesaplamayı, büyüme eğrilerini belirlemeyi ve büyümeye etki eden faktörleri irdelemeyi amaçladık. Çalışmanın kapsamına, 1560 Down sendromlu çocuk alındı. Bunların 667'si (%42,8) kız, 893'ü (%57,2) erkekti. Ay ve yaşlara göre boy, tartı ve baş çevresi değerleri ile eşlik eden majör malformasyonlar kaydedildi. Cole tarafından 1988 yılında belirlenmiş olan LMS yöntemi ile büyüme eğrileri çizildi. Ortalama doğum boyu erkeklerde 49 ,5cm, kızlarda 49cm, doğum ağırlığı erkeklerde 3kg, kızlarda 2 .94kg, ortalam baş çevresi erkeklerde 33 ,5cm, kızlarda 33cm idi. Final boyu erkeklerde 160cm, kızlarda 143cm olarak bulundu. Sağlıklı yaşıtlarından tüm yaş gruplarında daha kısa olduğu saptandı (p<0.01). Büyümenin 6 ay ve üç yaş arası dönemde azaldığı (p<0.001), ergenlik pikininin sağlıklı akranlarına göre daha kısa ve yetersiz olduğu görüldü. Erkek çocuklar final boyuna 16, kız çocuklar 15 yaşında ulaştığı belirlendi. Konjenital kalp hastalığının özellikle pulmoner hipertansiyon varlığında ilk yaşlarda büyümeyi belirgin olarak etkilediği (ilk üç yaş için p<0.05), tedavi edilmiş hipotiroidinin ise büyümeyi etkilemediği (p>0.05) belirlendi. Down sendromlu çocuklar genel toplumdan farklı büyüme eğrileri içermektedir ve aynı zamanda büyümeyi etkileyebilecek pek çok önemli hastalığa daha sık rastlanmaktadır. Sendroma özgü büyüme eğrilerinin kullanılması; hem genel sağlık durumunun izlemi, hem de bu sendroma eşlik eden hastalıkların erken tanınması için önem taşımaktadır.
Hacettepe Üniversitesi İhsan Doğramaci Çocuk Hastanesi Çocuk Metabolizma Bilim Dali'nda izlenen üre döngüsü bozukluğu olan 85 hastanin klinik ve laboratuvar özelliklerinin incelenmesi

Sarıtaş Nakip, Ö. Hacettepe İhsan Doğramacı Çocuk Hastanesi Çocuk Metabolizma Bilim Dalı'nda izlenen üre döngüsü bozukluğu olan 85 hastanın klinik ve laboratuvar özelliklerinin geriye dönük incelenmesi. Hacettepe Üniversitesi Tıp Fakültesi, Çocuk Sağlığı ve Hastalıkları Uzmanlık Tezi, Ankara, 2017. Üre döngüsü bozuklukları her yaşta bulgu verebilen oldukça heterojen bir hastalık grubudur. Kendine özgü bazı bulguları ile diğer metabolik hastalıklardan ayrılır. Hastalığın erken tanı ve tedavisi ile morbidite ve mortalitenin azaltılması hedeflenmektedir. Bu çalışma ülkemizdeki en deneyimli metabolik hastalık merkezinde izlenen üre döngüsü bozukluğu olan hastalar geriye dönük olarak incelenmiş ve ülkemizdeki hastalık grubunun özellikleri belirlenmiştir. Bugüne kadar ülkemizde incelenmiş olan en büyük hasta serisi olmasının yanında bundan sonra yapılacak olan araştırmalara da ışık tutması amaçlanmıştır. Çalışmaya 1979- 2017 yılları arasında tanı alarak izleme alınmış 85 hasta ve toplam 131 hiperamonemik atak dahil edilmiştir. Hastalar arasında %51, 8 ile sitrülinemi tip 1 en sık, ornitin transkarbamilaz eksikliği %24, 7 ile ikinci, arjininosüksinik asidüri %14, 1 ile üçüncü sıklıkta görülmüştür. En az görülen üre döngüsü bozuklukları ise karbamoil fosfat sentaz- 1 eksikliği, arjininemi ve sitrin eksikliğidir. Ortalama izlem süresi 4,17 yıl (0 gün-26, 83 yıl) olan 85 hastadan 26'sının izlemden çıktığı, 3'ünün başka merkezde takip edildiği, izleme devam edilenlerin ise %46,4'ünün kaybedildiği görülmüştür. Hayatta kalan ve izleme devam eden hastaların %30 oranında normal gelişim gösterdiği, geri kalanın ise çeşitli derecelerde gelişme geriliği ve zeka geriliğine sahip olduğu görülmüştür. Hiperamonemik atakların %83, 9 oranda düzelme ile geri kalanın ise ölümle sonuçlandığı görülmüştür. Bu çalışmanın ülkemizde görülen üre döngüsü bozukluklarının genel özelliklerini, sonuçlarını yansıtması ve bu çalışmadan yola çıkılarak tanı ve tedavi süreçlerinin iyileştirilmesi için bir kaynak olacağı düşünülmüştür.
Farklı tipte pit ve fissür örtücü uygulanan çocuklarda oksidatif stres parametrelerindeki değişikliklerin incelenmesi

Amaç: Bu çalışma, dört farklı pit ve fissür örtücü materyali uygulanan çocuklarda farklı zaman periyotlarında tükürükteki oksidatif stres parametrelerinde meydana gelen değişiklikleri incelemek amacı ile gerçekleştirilmiştir. Gereç ve Yöntem: Çalışma 12-15 yaş arasında daimi dişlenme dönemindeki 40 hasta üzerinde yürütülmüştür. Çalışmada kullanılan fissür örtücülere göre hastalar rastgele dört eşit gruba (Grup 1: Fissurit FX, Grup 2: Helioseal, Grup 3: GC Fuji TRIAGE ve Grup 4: Aegis) ayrılmıştır (n=10, alfa 0 ,05, güç 0 ,95). Her hastada tek tip fissür örtücü üretici firmanın önerileri doğrultusunda uygulanmıştır. Farklı zaman periyotlarında hastalardan alınan tükürük örneklerinde TOS, TAS ve OSI değerleri tespit edilmiştir. Elde edilen tüm veriler istatistiksel olarak analiz edilmiştir. Bulgular: Aynı zaman periyodu içinde gruplar arasında oksidatif stres parametrelerinde istatistiksel olarak anlamlı bir farklılık olmadığı tespit edilmiştir (p>0,05). Bununla birlikte, tüm grupların kendi içinde farklı zaman periyotları arasında oksidatif stres parametrelerinde istatistiksel olarak anlamlı bir farklılık bulunmuştur (p<0,05). TOS değerlerinde Helioseal grubunda T0-T 2 arasında anlamlı farklılık tespit edilmiştir. TAS değerlerinde Helioseal grubunda T1-T 2 arasında, GC Fuji TRIAGE grubunda T0-T 1 ve T0-T 2 arasında ve Aegis grubunda ise T1-T 2 arasında anlamlı farklılık bulunmuştur. OSI değerlerinde ise, Helioseal grubunda T0-T 2 arasında anlamlı farklılık bulunmuştur (p<0,05). Sonuç: Çalışmamızın sınırları dahilinde, oksidatif stres parametreleri üzerinde fissür örtücünün tipinden ziyade zaman periyotlarının daha etkili olduğu tespit edilmiştir
14 haftalık fiziksel aktivite programının down sendromlu çocukların motor gelişimleri ve günlük yaşam aktiviteleri üzerindeki etkisinin incelenmesi

Araştırmanın amacı; Test of Gross Motor Development (TGMD-2)'yi kullanarak, 14 haftalık bir fiziksel aktivite programının DS'li çocukların motor becerileri ve günlük yaşam aktiviteleri üzerindeki etkisini incelemektir. Yaşları 6 ? 10 yıl arası değişen katılımcılar, zihinsel engel düzeyi açısından eşit dağılım göstermesi koşulu ile rastgele örneklem tekniğine göre deney grubu ve kontrol grubu olmak üzere iki eşit gruba ayrılmışlardır ve deney grubu 14 hafta süre ile haftada 3 gün ve günde 1 saat olmak üzere, motor beceri gelişimine yönelik planlanan fiziksel aktivite programına katılırken, kontrol grubu bu süreçte hiçbir aktiviteye katılmamıştır. Çalışmanın başlangıcında tüm katılımcılara zihinsel özür değerlendirmesi yapılmıştır. Grupların, başlangıç ölçümlerinde boy, ağırlık, fiziksel uygunluk, motor beceri ve fonksiyonel bağımsızlık düzeyleri açısından benzerliği incelenmiştir. Çalışmanın başlangıcı, 7. ve 14. haftasında olmak üzere katılımcıların motor becerileri ve fonksiyonel bağımsızlık düzeyleri 3 kez değerlendirilmiştir. İstatistiksel analiz sonuçlarına göre; grupların fiziksel uygunluk, motor beceri ve günlük yaşam becerisi açısından benzer değerlere sahip olduğu tespit edilmiştir (p>.05) 14 haftalık süreç sonunda deney grubunun motor becerilerinde, günlük yaşam becerisi alt alanları olan özbakım ve toplam günlük yaşam becerilerinde zaman değişimi ve zaman x grup etkileşimi olduğu ve başlangıç ölçümü dışındakilerde grup farklılıklarının olduğu bulunmuştur. Günlük yaşam becerilerinin diğer alt alanları olan bilişsel becerilerde ise zamana bağlı anlamlı fark olduğu ancak bilişsel beceriler ve hareket becerilerinde gruplar arasında anlamlı fark olmadığı belirlenmiştir. Sonuç olarak, 14 haftalık fiziksel aktivite programının deney grubunda yer alan katılımcıların, motor beceri ve günlük yaşam becerilerini geliştirdiği belirlenmiştir. Ayrıca bu araştırma ile ülkemizde TGMD- 2 testinin Down Sendromlu çocukların motor gelişimlerinin izlenmesi ve desteklenmesi yönünden kullanışlı bir test olduğu düşüncesine varılmıştır.
Çocuğun oyun mekanları için olanakların araştırılması

Bu tez kapsamında; oyunun, çocuğun doğası gereği onun ayrılmaz bir parçası olması, zihinsel ve fiziksel gelişmesindeki büyük önemi nedeniyle çocukla ilgili düzenlenen tüm mekanların oyun ile birlikte düşünülmesi ve buna göre çözümler üretilmesi gereği vurgulanmaktadır. Çalışma 4 ana bölümden oluşmaktadır: Birinci bölümde, çocuk ve oyuna ilişkin genel bilgiler, bu alanda yapılmış araştırmalara dayanılarak aktarılmıştır. İkinci bölümde, çocuğun oyun mekanları ev, evin yakın çevresi, kentsel oyun alanları ve okul başlıkları altında incelenmiş ve bu mekanlarda oyun olanaklarının arttırılmasına yönelik çalışmalar ile bu mekanlarda çocuğun oynadığı oyun türleri ve oynadıkları yerler üzerinde durulmuştur. Üçüncü bölümde, çocukların oyun mekanlarının olanakları bir alan çalışmasıyla irdelenmeye çalışılmıştır. Alan çalışmasının sonuçları ve değerlendirmeleri bu bölümde verilmiştir. Dördüncü bölümde ise alandan elde edilen veriler diğer bilgilerle bütünlenerek sonuçlara gidilmiş ve bir örnek ile uygulaması yapılmıştır. Çalışmanın sonunda yorumlar, sonuçlar ve öneriler yer almaktadır.
Down sendromlu çocuklarda oral hijyen eğitiminin ağız sağlığı üzerine etkilerinin klinik olarak değerlendirilmesi

Yapılan bu tez çalışmasının amacı, kooperasyon eksikliği nedeniyle ağız hijyenlerini tam olarak sağlayamayan Down sendrom 'lu çocuklara, ebeveynlerinin de dahil edildiği bir programlaoral hijyen eğitimi verilip gerekli dental tedavilerinin ve kontrollerinin yapılmasıdır. Bunun sonucunda DS'li çocuklarda, periodontal hastalıkların ve dental problemlerin önlenmesi ve uzun dönem klinik indekslerle değerlendirilme yapılması amaçlanmaktadır. 35 DS'li çocuk dahil edilerek yapılan bu çalışmada, ebeveynlere DS'lilerde hastalığa yatkınlık ve koruyucu tedaviler anlatılıp ağız hijyeninin sağlanmasının önemi anlatıldı. 35 çocuktan başlangıç ölçümleri alındıktan sonra Faz 1 periodontal tedavi yapılarak, oral hijyen eğitimi verildi. Tedaviden sonra 1. ay, 3. ay ve 6. aylarda klinik ölçümleri yapıldı. Ayrıca 35 DS'li çocuğun gerekli tüm dental tedavileri de tamamlandı. Yapılan ölçümler sonucunda, Çalışma grubumuzda bulunan 35 DS'li çocuğun yüksek oranda tedavi gereksinimi olduğu görüldü. Yapılan tedavi ve düzenli olarak verilen ağız hijyeni eğitimi sonrasında klinik değerlerdedüzelme olduğu görüldü. Bu düzelmenin istatistiksel olarak anlamlı olduğu tespit edildi. Yapılan klinik ölçümlere göre, motor fonksiyonları yetersiz olan DS'li çocukların fırçalamadayetersizlikleri fazladır. Bu durum, ağız hijyeni eğitimi kapsamında ebeveyn işbirliğinin ve ebeveynlerin ayrıntılı olarak bilgilendirilmelerinin önemini ortaya koymaktadır. Genel olarak değerlendirildiğinde, yapılan bu tez çalışmasında elde edilen veriler, klinikindekslerde başarılı bir sonuç ortaya çıktığını gösterse de DS'li çocuklarda görülen periodontal hastalıkların tamamen ortadan kaldırıldığı söylenemez. Daha etkili sonuçlar elde edebilmek için, örneklem sayısının artırıldığı ve mikrobiyoloji ile desteklendiği çalışmalara ihtiyaç vardır. Ancak genel sağlık problemleri yüksek oranda olan DS'li çocukların ülkemizde genel sağlıkları kadar, ağızsağlıklarının önemi tam olarak anlaşılamamış ve uzun dönem takiplerde katılım yüksek orandasağlanamamaktadır. Bu konunun üzerinde önemle durulması gerekmektedir.
Çocukluk çağında pnömoni ve komplikasyonlarının tanısında toraks ultrasonografisi ve elastografinin rolü

GİRİŞ: Çocukluk çağında önemli morbidite ve mortaliteye neden olan alt solunum yolu enfeksiyonlarının önemli bir kısmını pnömoni olguları oluşturmaktadır. Pnömoni tanısı klinik verilere dayanarak konulmakla birlikte hastalığın yaygınlığı ve komplikasyonlarının değerlendirilmesinde radyolojik tetkiklere çoğunlukla ihtiyaç duyulmaktadır. Geleneksel yaklaşımda direkt grafiler radyolojik görüntülemede ilk tercih olarak görülse de; özellikle yanlış negatiflik oranlarının yüksekliği, gözlemciler arası uyumun düşük olması ve çocukluk çağında radyasyon maruziyetinden kaçınmak amacıyla toraks ultrasonografisinden ve elastografiden yararlanılabilir. AMAÇ: Çalışmamızda çocukluk çağındaki toplum kökenli pnömoni olgularında hastalığın ve komplikasyonlarının tanısında TUS'un ve elastografinin başarısını değerlendirmeyi amaçladık. YÖNTEM VE GEREÇLER: Pnömoni tanısı klinik olarak konulmuş 35 hasta çalışmamıza dahil edilmiştir. Prospektif olarak yürütülen çalışmaya başlamadan TUS konusunda deneyimli bir radyolog ve çocuk göğüs hastalıkları uzmanı tarafından değerlendirme kriterleri belirlenerek standardize edilmiştir. Son yıl radyoloji tıpta uzmanlık öğrencisi bu konuda eğitilmiş ve kısa bir süre deneyimli radyologun izlemi altında olmak koşuluyla her hasta bu ölçütlere uygun olarak görüntülenmiştir. Elde edilen TUS ve elastografi verileri diğer görüntülemelerden bağımsız olarak değerlendirilmiştir. Daha sonra sonuçlar hastane görüntüleme arşivinde mevcut DG görüntüleri ile karşılaştırılmıştır. İstatistiksel olarak nonparametrik kategorik değişkenler arası uyum için Spearman ve Kendal korelasyon testlerinden, parametrik değişkenler arası uyum için Pearson korelasyon testinden ve kategorik değişkenlerin bağımsızlık analizinde Ki-Kare testinden yararlanılmıştır. BULGULAR: Çalışmaya dahil olan olguların % 51 ,43'ü kadın, %48,57'si erkekti. Yaş ortalaması 7 yıl 2 ay olup çalışmaya katılan en küçük hasta 7 aylıkken, en büyük hastanın yaşı 17 yıl 8 aydı. Olguların % 80'inde sonografik olarak konsolidasyon izlenmiş olup konsolidasyon derinliği ortalama 11,87 1, 33 cm olarak hesaplanmıştır. Konsolide akciğer parankiminde ortalama elastografi değeri 4.32 3.06 kPa olarak saptanmıştır. TUS bulguları ve DG bulguları arasında çok yüksek korelasyon (Spearman korelasyon katsayısı:-0,832; Kendall'ın tau-b değeri:-0, 812 ve p değeri<0,01) saptanmış olup, lökositoz ve CRP değer yüksekliği ile komplikasyon gelişimi arasında anlamlı istatistiksel ilişki gösterilememiştir (sırasıyla p değerleri 0,549 ve 0 ,206). Plevral efüzyon izlenen olgularda kavite-abse-pnömotosel gibi komplikasyonlar istatistiksel olarak daha sık olarak izlenmiştir. SONUÇ: Çalışmamız pediatrik pnömoni olgularının tanı ve radyolojik takibinde toraks ultrasonografisinden yararlanılabileceğini göstermiştir. Pediatrik pnömoni olgularını, akciğer kitlelerinden ayırt etmede yardımcı olabilecek, pnömonili olgulardaki konsolide akciğer parankimine ait ortalama elastografi değerleri saptanmıştır.
0-6 yaş grubu çocuğu olan ebeveynlerin akılcı antibiyotik kullanımı ile ilgili bilgi ve tutumları

Bu araştırma, 0-6 yaş grubu çocuğu olan ebeveynlerin akılcı antibiyotik kullanımı ile ilgili bilgi ve tutumlarının değerlendirilmesi amacıyla tanımlayıcı olarak yapılmıştır. Araştırmanın örneklemini Kocaeli Derince Eğitim ve Araştırma Hastanesi Alikahya Yerleşkesi Hasta Çocuk Poliklinikleri'ne başvuran araştırmaya katılmaya istekli 351 ebeveyn oluşturmuştur. Araştırma sonucunda elde edilen veriler SPSS 22.0 programında uygun istatistiksel analizler kullanılarak değerlendirilmiştir. Araştırmaya katılan ebeveynlerin %68,9'u anne olup, çoğunluğu 28-37 yaş grubundadır. Ebeveynlerin %74,4'ü akılcı antibiyotik kullanımına ilişkin bilgi almadığını belirtmiştir. Çocukların %41,5'inin ilk kez bir yaşından önce antibiyotik kullandığı saptanmıştır. Ebeveynlerin akılcı antibiyotik kullanımıyla ilgili bilgi puan ortalaması 14 ,90 2,42, tutum puan ortalaması 64,24 5, 91 olarak belirlenmiştir. Ebeveynlerin yaş grupları, öğrenim durumu, gelir durumu, aile tipi, çocuğun yaşı ve alerji öyküsü değişkenleri ile bilgi puan ortalamaları arasındaki fark istatistiksel olarak anlamlı bulunmuştur (p<0,05). Görüşülen ebeveyn, ailedeki çocuk sayısı ve ailenin yaşadığı yer, çocuğun cinsiyeti, çocukta ve ailede kronik hastalık olma durumu değişkenleri ile bilgi puan ortalamaları arasındaki fark istatistiksel olarak anlamsızdır (p>0,05). Ebeveynlerin öğrenim durumu, aile tipi ve gelir durumu değişkenleri ile tutum puan ortalamaları arasındaki fark istatistiksel olarak anlamlı bulunmuştur (p<0,05). Çocuğun cinsiyeti, yaşı, kronik hastalığı, alerji öyküsü ve ailede kronik hasta olma durumu ile ebeveynlerin AAK tutum puan ortalamaları arasındaki fark ise istatistiksel olarak anlamsızdır (p>0,05). Antibiyotik kullanımı hakkında daha önce bilgi alan ebeveynlerin ve öğrenim durumu yüksek olan ebeveynlerin akılcı antibiyotik kullanımına ilişkin bilgi ve tutum puanlarının arttığı saptanmıştır. Bu sonuç doğrultusunda akılcı antibiyotik kullanım politikaları kapsamında kitle iletişim araçlarından, sağlık personellerinden ve sağlık kurumlarından yararlanarak ebeveynler öncelikli olmak üzere ilkokuldan itibaren çocukları da kapsayan ulusal düzeyde nitelikli eğitim programlarının hazırlanması önerilebilir.
Ebeveyni mahkum olan çocukların okul yaşantıları

Bu araştırmada ebeveynin mahkum olmasının, çocukların okul yaşantılarını nasıl etkilediği belirlemek amaçlanmıştır. Bu temel amaç çerçevesinde, ebeveyni mahkum olan çocukların okul yaşantıları, onların doğrudan doğruya deneyimlediği şekliyle incelenmiş, onların deneyimleri üzerinden ortaya çıkan anlam örüntüleri oluşturulmaya çalışılmıştır. Araştırmada nitel araştırma yöntemlerinden fenomenolojik yaklaşım benimsenmiştir. Türkiye'de eğitim alanında mahkum çocukları hakkında yapılan ilk çalışma olması bakımından önemli olduğu düşünülmektedir. Araştırmanın çalışma grubunu yaşları 11 ile 17 arasında değişen ve ölçüt örneklem tekniği ile seçilen 12 çocuk oluşturmaktadır. Araştırma verileri görüşme tekniği ile toplanmıştır. Görüşmeler deşifre edilmiş ve NVivo 8 yazılımı ile derlenmiştir. Öznitelik, yapısall ve betimsel kodlamalar ile çözümlenmiştir. Bulguları yorumlamada damga, toplumsal kontrol ve gerilim kuramları lens olarak kullanılmıştır. Araştırmaya katılan çocukların beşinin okulu terk ettiği, okula gidenlerin ise mahkum ebeveyni ziyaret edebilmek için devamsızlık sorunu yaşadıkları ortaya çıkmaktadır. Bununla birlikte ebeveynin mahkum olmasının; çocuğu savunmasız, yalıtılmış ve yalnız bıraktığı anlaşılmaktadır. Araştırma verilerine göre mahkum çocuklarının toplumsal bağlamda damgalandıkları anlaşılmaktadır. Ayrıca ebeveynin mahkum olmasıyla birlikte ailede ekonomik güçlükler görülmekte, bunun da çocuğun eğitim hayatını etkilediği görülmektedir. Çalışmada araştırma verilerinin, sosyolojik yapı ve gerçeklik bağlamında ne ifade ettiği tartışılmıştır. Türkiye'de ebeveyni mahkum olan çocuklar hakkında istatistik çalışmalarının yapılması ve bu çocukların kim oldukları, ihtiyaçları ve sorunları hakkında araştırmaların yapılması önerilmektedir.
Çocukluk çağı hemanjiyomlarının retrospektif incelenmesi

Bu çalışmada amacımız Ocak 2006 ? Aralık 2011 tarihleri arasında Çocuk Sağlığı ve Hastalıkları Anabilim Dalı Çocuk Onkoloji Bilim dalında tanı almış hemanjiyom olgularının epidemiyoloji, etiyoloji, tanı, tedavi, klinik seyir ve geç yan etkiler açısından retrospektif olarak incelemekti. Altmış iki olgunun 20'si (% 32,2 ) erkek, 42'si (% 67,8 ) kızdı. Olguların başvuru sırasındaki ortalama yaşı 11,5 ay (en küçük 30 gün, en büyük 6 yaş 4 ay) olarak saptandı. Olgular en sık kırmızı leke (%51,6) ve şişlik (% 29,03 ) yakınmaları ile başvurmuştu. Olguların % 83 ,8'si (n=52) sadece cilt ve ekstremite tutulumu ile seyir eder iken, % 16 ,2'si (n=10) komplike olarak değerlendirildi. Lezyonların % 50'si (n=31) baş ve boyun yerleşimli, % 20 ,9'u (n=13) ekstremite ve % 9 ,6'sı (n=6) gövde yerleşimli idi. Viseral organ tutulumlu hasta oranı ise % 9,6 (n=6) idi. Hastaların çoğunda sadece izlem yapıldı (37 olgu, % 59 ,7). Yirmi beş hastada ise (%40.3) oral ilaç tedavisi uygulandı. Bunlardan 15'ine sadece propranolol,7'sine propranolol ve prednisolon ve 3'üne sadece prednisolone verildi. Olguların uzun dönem izleminde 32'si (%51,6) tam remisyonda takip ediliyor, 27 (% 43,5) hastanın ise mevcut lezyonlarında belirgin küçülme ve renkte solukluk gözlendi. Belirli aralıklar ile rutin kontrollerine devam etmektedirler. Anahtar sözcük: hemanjiyom, çocukluk çağı
Color preferences of children in a waiting room of a hospital

Bu çalışmanın amacı bir hastanenin bekleme odasında çocukların renk tercihlerini anlamak ve cinsiyet ve kültür farklılıklarının renk tercihler üzerinde bir etkisini olup olmadığını araştırmaktır. Örneklem grubu 6-17 arasındaki Türk ve Libyalı çocuklarınından oluşmaktadır. Çocukların renk tercihlerini ve hastanenin bekleme odasındaki renk tercihlerini anlamak için, çocuklara bir anket uygulanmıştır. Bekleme odasının orijinal fotoğrafı üç farklı renk alternatifi ile çocuklara gösterilmiştir ve çocuklardan duygularını ve renge göre en çok tercih edilen bekleme odasını göstermeleri istenmiştir. Araştırmada elde edilen sonuçlar, Libyalı çocuklar tarafından en çok tercih edilen bekleme odası renginin yeşil olduğunu ve Türk çocukları içinse en çok tercih edilen bekleme odasının beyaz bekleme odası olduğunu göstermiştir. Bu çalışmanın sonuçlarının çocukların hastanelere karşı olan stresli ve kaygılı durumlarını azaltmak için bekleme odalarında çocukların renk tercihleri üzerine önem veren hastane sahipleri, iç mimarlar, tasarımcılar açısından önemli olduğu düşünülmektedir.