turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
İlaç reaksiyonu olan olgularımıza ait deri testi ve ilaç provokasyon testi sonuçlarının retrospektif olarak değerlendirilmesi

İlaç alerjileri, immunolojik mekanizmalar aracılığıyla oluşan aşırı duyarlılık reaksiyonlarıdır. Ülkemizde, özellikle çocukluk yaş grubunda ilaç alerjilerini değerlendiren az sayıda araştırma mevcuttur. Bu nedenle çalışmamızda ilaç reaksiyonu öyküsüyle başvuran çocuk olgulardaki demografik ve klinik özellikleri, gerçek ilaç alerjisi sıklığını, en sık sorumlu ilaçları ve tanıda deri ile provokasyon testlerinin önemini araştırmayı amaçladık. Bu çalışma, Trakya Üniversitesi Tıp Fakültesi Çocuk Alerji Polikliniğine ilaç reaksiyonu nedeniyle başvuran, klinik öyküleriyle ilaç alerjisi dışlanamayarak deri ve/veya provokasyon testleri yapılan 27 çocuk olgunun poliklinik dosyalarının ve 'European Network of Drug Allergy' tarafından oluşturulan ilaç alerjisi anamnez formlarının geriye dönük incelenmesi ile yürütülmüştür. Araştırma sonucunda reaksiyonlardan çoğunlukla beta laktam grubu ilaçların sorumlu olduğu belirlendi. Yaş, cinsiyet, deri döküntüsünün tipi, anafilaksi gelişmesi, son dozla reaksiyon arasında geçen süre, reaksiyon ile testlerin uygulanması arasında geçen süre, ilacın uygulanma şekli, kişide ya da ebeveynlerinde allerjik bir hastalık veya ilaç reaksiyonu öyküsü olması gibi değişkenlerle ilaç alerjisi sıklığı arasında anlamlı ilişki saptanmadı. Yüzde yirmi üçünde beta laktamlara karşı olmak üzere, olguların %29.6'sına ilaç alerjisi tanısı konulduğu belirlendi. Deri prik testlerin tüm olgularda negatif; intradermal testlerin ise 2'si beta laktam alerjili olmak üzere toplam 3 olguda (%11.1) erken okumada pozitif sonuçlandığı saptandı. İlaç provokasyon testlerinin, %19.2'sinde betalaktamlara karşı olmak üzere toplam %22 olguda pozitif sonuçlandığı ayrıca beta laktam alerjisi olan olguların %66'sına ancak provokasyon testi ile tanı konulabildiği belirlendi. İlaç alerjisi tanısı sadece öyküye dayalı olarak konulmamalı, şüpheli olgularda öncelikle ilaç deri testleri yapılmalıdır. Deri testleri negatif sonuçlanan olgularda kontrendikasyon taşıyan durumlar yoksa ilaç provokasyon testleri uygulanmalıdır.
Başbakanlık Sosyal Hizmetler Çocuk Esirgeme Kurumu'nda bulunan 5-6 yaş grubu çocuklara uygulanan dil eğitim programının dil gelişimine etkisi

Bu çalışma Başbakanlık Sosyal Hizmetler Çocuk Esirgeme Kurumunda bulunan 5-6 yaş çocuklara uygulanan dil eğitim programının çocukların dil gelişimine etkisini incelemek amacıyla yapılmıştır. Başbakanlık Sosyal Hizmetler ve Çocuk Esirgeme Kurumunda 5-6 yaş grubuna dahil 57 çocuk bu araştırmanın örneklemini oluşturmuştur. 57 çocuk şans yöntemiyle deney ve kontrol gruplarına ayrılmıştır. Araştırma deneysel nitelik taşımaktadır. Deney ve kontrol grubunu oluşturan çocuklar ön test olarak Peabody Resim Kelime Testi, Portage Dil Gelişimi Kontrol Listesi, Denver Gelişimsel Tarama Testi ve Objelere Sözlü Tepki Testi uygulanmıştır. Deney grubundaki çocuklara araştırmacı tarafından danışman rehberliğinde hazırlanan dil eğitim programı uygulanmıştır. Programın süresi on haftadır. Bu süre içinde kontrol grubuna araştırmacı tarafından program uygulanmamıştır. On haftalık süre sonunda deney ve kontrol grubunu oluşturan çocuklara son test olarak aynı testler tekrar uygulanmıştır. Yapılan istatistiksel işlemler sonucunda dil eğitim programı alan deney grubu çocukların Peabody Resim Kelime Testi, Portage Dil Gelişimi Kontrol Listesi ve Objelere Sözlü Tepki Testi'nin birinci nesneler bölümünden aldıkları puanlarla kontrol grubu çocuklarının aldıktan puanlar arasında deney grubu lehine önemli fark bulunmuştur (P<001). Örnekleme seçilen çocukların araştırmada kullanılan ön ve son testlerden aldıkları puan farklarının çocukların cinsiyeti, kurumda bulunma süreleri, doğum sırası, kardeş sayılan ve anne-babalarinın olup olmamasıyla ilişkisi önemsiz bulunmuştur (P>.05).
İlköğretim okulu öğrencilerine verilen sağlık eğitiminin öğrencilerin bilgi, tutum ve davranışlarına etkisi

Bu müdahale çalışması ilköğretim öğrencilerine verilen sağlık eğitiminin sağlıkla ilgili konularda bilgi, tutum ve davranışlarına etkisini belirlemek amacıyla yapılmıştır. Bu araştırma, 2009- 2010 eğitim yılında Kayseri il merkezinde iki ilköğretim okulunun 4-8. sınıflarında okuyan öğrenciler üzerinde yürütülmüştür. Araştırmaya müdahale grubunda 408 ve kontrol grubunda 542 olmak üzere toplam 950 öğrenci katılmıştır. Verilerin toplanmasında 79 sorudan oluşan anket formu kullanılmıştır. Anket formu, her iki gruba eğitim öncesi ve eğitim sonrası dönemde uygulanmıştır. Müdahale grubundaki öğrencilerin %51.3'ü erkektir. Müdahale grubunda sabah kalktığında (eğitim öncesi %64.5, eğitim sonrası %86.0), yemekten önce (eğitim öncesi %57.1, eğitim sonrası %77.5), yemekten sonra (eğitim öncesi %52.2, eğitim sonrası %75.2), tuvaletten çıkınca (eğitim öncesi %72.1, eğitim sonrası %90.7) ve sokaktan eve gelince (eğitim öncesi %56.9, eğitim sonrası %83.6) ellerini yıkayanların oranlarının, eğitim sonrası dönemde önemli ölçüde arttığı görüldü. Öğrencilerin %73.3'ünün günde üç öğün yemek yedikleri ve kahvaltı yapma oranında (eğitim öncesi %63.2, eğitim sonrası %80.6) artış olduğu görüldü. Çeşitli hastalıkların bulaşıcı olduğunu bilme oranları, müdahale grubunda eğitim sonrası dönemde önemli ölçüde artmıştır. Öğrencilerin sigaranın zararlı olduğunu bilme oranı eğitim öncesinde %51.2'den eğitim sonrası dönemde %86.2'ye yükselmiştir. Kontrol grubunda eğitim sonrası dönemde anlamlı bir değişiklik olmadığı görülmüştür. Müdahale grubunda eğitim öncesi dönemde öğrencilerin, kişisel hijyen ve sağlık hakkındaki bilgi, tutum ve davranışlarının yetersiz olduğu, eğitim sonrası dönemde ise bu oranların önemli ölçüde arttığı görüldü.
Farklı yayın politikasına sahip gazetelerde çocuklara yönelik geliştirilen istismar söylemlerinin değerlendirilmesi

Çocukluk, yüzyıllardan beri tartışılan bir kavram olmuştur. Çocuk, birçok toplumda bir birey olarak görülmemektedir. Bu anlayıştan dolayı da çocuklar hayatları boyunca birçok istismara maruz kalmakta ve maruz bırakılmaktadır. Çocukların maruz kaldığı istismarlar alanları çok çeşitlidir. Çocukların gündelik yaşamda maruz kaldıkları istismar alanlarından birisi de medyadır. Özellikle günümüzde medya birçok haber üretmekte ve üretilen haber anında tüketilmektedir. Bu hızlı haber üretim sürecinde ise çocuklar bilinçli ve bilinçsiz bir şekilde haberin nesnesi yapılarak istismara uğramaktadırlar. Gazete haberlerinde meydana gelen bu çocuk istismarının çok çeşitli sebepleri vardır. Bu sebeplerin başında gelen ve tezin de konusunu oluşturan gazetelerin yayın politikalarını belirledikleri siyasi söylemler ve egemen güçlerin ideolojileridir. Rekabetin arttığı günümüzde medya kurumları ayakta kalabilmek için bir ideolojiye hizmet etmek zorundadır. Hizmet edilen bu ideoloji ya mevcut hükümetin sahip olduğu egemen ideolojiler ya da muhalif kesimlerin benimsediği alternatif ideolojilerdir. Gazeteler bu belirlenen ideolojiler ile haberde kullanılan dili ve söylemleri şekillendirmektedir. Bu söylem ve dil çocuk haberlerine de yansımaktadır. Bu tezde farklı yayın politikalarını benimsemiş olan altı farklı gazetede yer alan çocuk haberleri kullanılan dil ve söylemler açısından incelenmiştir. Elde edilen bulgular ise söylemlerin, gazetelerin benimsemiş olduğu siyasal ideolojiler tarafından şekillendiğini göstermiştir. Yapılan bu tez çalışmasında bir aylık süreç içerisinde altı farklı gazetede 304 çocuk haberi incelenmiştir. İncelenen bu çocuk haberlerinde gazetelerde kullanılan söylem ve temsiller ile habere konu olan çocuklar en fazla duygusal istismara maruz kalmıştır. Çocuk haberlerinin gazete sayfalarında sıklıkla magazinsel ve sansasyonel sayfalar olarak bilinen ikinci ve üçüncü sayfalarda yer aldığı görülmüştür.
Isparta ilinde 3-5 yaş aralığındaki çocuklarda erken çocukluk çağı çürüklerinin ve oral hijyen alışkanlıklarının değerlendirilmesi

Çalışmamızda, Isparta İli'nde yaşayan, 3-5 yaşları arasındaki çocuklarda, erken çocukluk çağı çürüklerinin, etyolojik faktörlerinin, oral hijyen ve beslenme alışkanlıklarının EÇÇ üzerine etkilerinin değerlendirilerek, sonuçlarının sunulması ve bu durum üzerine ailelerin gerekli düzeylerde bilgilendirilmeleri amaçlanmıştır. Çalışmamız, 3-5 yaşları arasındaki '255 kız, 275 erkek'' olmak üzere, toplam 530 gönüllü ve rastgele seçilmiş hastaların ebeveynlerine, anket formlarının doldurulması ve diş hekimi tarafından hasta ve ebeveynlerin ağız içi muayenelerinin yapılması ile gerçekleştirilmiş ve 463 anne ve 246 babanın ağız içi muayenesi yapılmıştır. Elde ettiğimiz bulgular doğrultusunda, EÇÇ'si bulunan çocuklarda, ortalama dmfs değerleri 19,858 olarak bulunmuştur. Fırçalamaya erken başlayan çocuklarda, dmfs değerleri azalmaktadır. Anne sütü almayan, öğün aralarında şekerli yiyecek-içecek tüketen ve emziği şeker içeren besinlere batırılarak verilen çocuklarda, dmfs değerlerinin oldukça yüksek olduğu görülmüştür. Düşük doğum ağırlıklı, erken doğan ve doğum sonrası bakım gereken çocukların anne sütü alımlarının azaldığı ve EÇÇ risklerinin arttığı saptanmıştır. Ebeveynlerin eğitimi, meslekleri, oral hijyen alışkanlıkları, DMFT, gingival ve oral hijyen indeks değerleri ve ailenin gelir seviyesinin EÇÇ'ye etki eden önemli faktörler olduğu görülmüştür. Aile içi geçişin dmfs değerlerini arttırdığı saptanmıştır. Sonuç olarak, EÇÇ multifaktöriyel bir hastalık olup, risk faktörlerinin belirlenmesi ve bireysel risk değerlendirmesi oldukça önemlidir. EÇÇ'nin önlenmesinde, gebelikten başlayarak, oral hijyen uygulamaları konusunda ebeveynler yeterince bilgilendirilmeli ve çocuklarda, oral hijyen ve beslenme alışkanlıkları erken yaşlardan itibaren kazandırılmalıdır. Anneler, özellikle bebeklerinin yaşamlarının ilk yılında, anne sütü kullanımına teşvik edilmelidir. Diş hekimleri, EÇÇ'nin başlaması ve ilerlemesinde etkili olan potansiyel risk faktörlerinin farkında olmalı ve toplumu bu doğrultuda eğiterek yönlendirmelidir.
Pediatrik yaş grubunda Anti-Cmv elisa testi sonuçlarının değerlendirilmesi

Barlık F. Pediatrik yaş grubunda anti-CMV elisa testi sonuçlarının değerlendirilmesi. Van Yüzüncü Yıl Üniversitesi, Sağlık Bilimleri Enstitüsü, Tıbbi Mikrobiyoloji Anabilim Dalı, Tıp Programı, Yüksek Lisans Tezi, Van, 2017. Cytomegalovirus, çift iplikli DNA genomuna sahip bir virüs olup Herpes virüs ailesinde yer almaktadır. Çocuk ve yetişkinlerde genellikle hafif veya asemptomatik olarak seyretmesine rağmen immün sistemi baskılanmış hastalarda fırsatçı bir patojen olarak önem taşımaktadır. Gelişmekte olan ülkelerde CMV enfeksiyonu ile yaşamın erken dönemlerinde karşılaşılmaktadır. Çalışmada, çocuk hastalarda CMV-IgM ve IgG seroprevalansının belirlenerek bazı hematolojik, serolojik ve biyokimyasal parametrelerle ilişkisinin değerlendirilmesi amaçlanmıştır. 2013- 2015 yılları arasında Van Yüzüncü Yıl Üniversitesi Dursun Odabaş Tıp Merkezi Mikrobiyoloji Laboratuvarına gönderilen kan örneklerinde, CMV'nin etken olarak düşünüldüğü 0-14 yaş diliminden çocuk hastaların, CMV-IgM ve CMV-IgG serolojik test sonuçları geriye dönük olarak incelenmiştir. Aynı zamanda CMV-IgM sonucu pozitif bulunan olgularda bunların hematolojik ve biyokimyasal parametrelerle ilişkisi araştırılmıştır. Çalışma süresince 1385 çocuğun CMV-IgM ve CMV-IgG testleri yapılmıştır. Bu çocukların 803'ünün erkek (%58) ve 582'sinin kız (%42) olduğu belirlenmiştir. CMV-IgM bakılan 1.363 hastanın 112'si (%8,2) pozitif olduğu belirlenmiştir. Erkek ve kız hastalarda pozitiflik oranı aynı bulunmuştur. Çalışmada IgM seropozitifliği ile yaş arasında istatistik olarak önemli bir ilişki bulunmuştur (p<0.01). Buna göre çocukların yaşlarındaki 1 birimlik artışa karşılık IgM görülme oranı %0,69 yani yaklaşık %1 azalma göstermektedir. CMV-IgG bakılan 742 hastanın 707'sinin (%95,3) pozitif olduğu belirlenmiştir. Erkek ve kız hastalarda bulunan oran (%95 ve %96) istatistik olarak benzer bulunmuştur. Benzer şekilde IgG seropozitifliği ile yaş arasında istatistik olarak önemli bir ilişki bulunmuştur (p<0.05). Buna göre çocukların yaşlarındaki 1 birimlik artışa karşılık IgG görülme oranı %0,567 yani yaklaşık %1 artış göstermektedir. CMV-IgM pozitif hastaların, pozitiflik değeri ile bu pozitifli değerinin hematolojik, serolojik ve biyokimyasal parametrelerin her biri ile ayrı ayrı korelasyonu hesaplanmıştır. Korelasyonda anlamlı çıkan değerin %49, 1 ile CRP olduğu dikkat çekmiştir. CMV seropozitifliği için bulunan oranlar ülkemizin gelişmişlik düzeyine göre uygun olarak bulunmuştur. CMV seropozitifliği ile hastaların serum parametrelerini de değerlendiren çalışmalara daha çok ihtiyaç olduğunu düşünmekteyiz.
Pet terapinin tip 1 diyabetli çocuklarda insülin uygulaması sırasında oluşan ağrıya etkisi

Yıldırım, C. (2018). Pet Terapinin Tip 1 Diyabetli Çocuklarda İnsülin Uygulaması Sırasında Oluşan Ağrıya Etkisi. İstanbul Üniversitesi Sağlık Bilimleri Enstitüsü, Çocuk Sağlığı ve Hastalıkları Hemşireliği ABD. Yüksek Lisans Tezi. İstanbul. Araştırma, pet terapinin tip 1 diyabetli çocuklarda ilk insülin uygulaması sırasında oluşan ağrıya etkisini belirlemek amacıyla yarı deneysel bir tasarım olarak gerçekleştirildi. Araştırmanın evrenini, İstanbul Sağlık Bilimleri Üniversitesi Kanuni Sultan Süleyman Eğitim ve Araştırma Hastanesi çocuk endokrin servisine, Nisan 2017 -Aralık 2017 tarihleri arasında başvuran 7-15 yaş arasındaki yeni tip 1 diyabet tanısı almış çocuklar oluşturdu. Örneklemini ise araştırmanın yapıldığı tarihlerde seçim kriterlerine uyan, yeni tanı almış tip 1 diyabetli toplam 60 (pet terapi=30; kontrol=30) çocuk oluşturdu. Araştırma bulguları, Bilgi Formu, Uygulama Kayıt Formu, Görsel Analog Skala/Visual Analog Scale, Yüz İfadeleri Ağrı Ölçeği-Revize Edilmiş/Facies Pain Scale-Revised kullanılarak elde edildi. Veriler pearson ki-kare testi, t testi, Kolmogorow-Smirnow testi, Wilcoxon Signed Rank testi, Mann Whitney U testi ve ICC analizi ile değerlendirildi. %5 alfa hata payı ile yapılan güç analizinde çalışmanın gücü %99,9, etki büyüklüğü 1.36 olarak bulundu (G Power 3 .1.9.2). Araştırma sonucunda; pet terapi ve kontrol grubundaki çocukların cinsiyet, kardeş sayısı, diyabet tanı yaşı ve yaş ortalamaları arasında anlamlı düzeyde farklılık olmadığı (p>,05); annelerin eğitim durumuna göre ise anlamlı düzeyde fark olduğu, pet terapi grubunda lise, kontrol grubunda ise ilköğretim mezunu annelerin yüksek oranda olduğu bulundu (p<,05). Pet terapi grubundaki çocukların ağrı puan ortalamasının (VAS= 1,13 1, 36 puan, FPS-R= 1,07 1, 34 puan) kontrol grubundakilere (VAS = 4,50 3, 24 puan, FPS-R= 4,67 3, 12 puan) görevlileri düzeyde anlamlı olarak düşük olduğu belirlendi (p<,001). Sonuç olarak, insülin uygulaması sırasında pet terapinin çocukların ağrısını azaltmada etkili olduğu saptandı.
Kongenital hidronefroz tanısı almış olguların değerlendirilmesi

Antenatal hidronefroz renal pelvis transvers çapının 5 mm'nin üzerinde olması olarak kabul edilmektedir. Fizyolojik olması dışında anomalilerle birlikte görülebildiği için çocuklarda böbrek hasarına neden olabilir. Serum Sistatin-C ve Transforming Growth Faktör-B'nın erken böbrek hasarının tespitinde kullanılması ile ilgili çalışmalar vardır. Bu çalışmada, kongenital hidronefroz tanısı konulan olgularda konjenital hidronefroza yol açan nedenlerin belirlenmesi, konjenital hidronefroz yönünden klinik gidiş ve tedavilerin saptanması ve konjenital hidronefrozun böbrek hasarı oluşturmasındaki rolünün araştırılması amaçlanmıştır. Çalışmamıza Adnan Menderes Üniversitesi Tıp Fakültesi Çocuk Sağlığı ve Hastalıkları Anabilim Dalı Çocuk Nefroloji Polikliniğinde izlenen yaş ortalaması 39,9 22, 3 ay ve yaş dağılımı 11-60 ay olan 70 hasta dahil edildi. Benzer özellikleri olan 20 sağlıklı çocuk ile kontrol grubu oluşturuldu. Dosya kayıtlarından ilk tanı alma zamanı, doğum bilgileri, hidronefroz ile ilgili bilgileri ve beş yaşına kadar çekilmiş olan USG, MSUG, MAG 3, DMSA sonuçları, cerrahi varsa cerrahi sonuçları retrospektif tarama yapılarak değerlendirildi. İdrar kültüründe üreme olmayan olgular çalışmaya alındı. Tüm olgularda serum Sistatin-C ve TGF-B düzeyleri ELISA yöntemi ile çalışıldı. İstatistiksel değerlendirme t-Testi, Mann-Whitney U testi, ki-kare testi, Spearman's korelasyon testleri ile yapıldı. Çalışmaya alınan antenatal hidronefrozlu 70 olgunun %72,8'i erkekti ve %62,9'una üçüncü trimesterde tanı konulmuştu. İzlemde 6. ay USG da %30'unda ve 1. yaş USG'de %17,1'inde böbrek pelvis çapı azalmış olarak bulunmuştu. Olguların %60'ına MSUG, %31,4'üne DMSA yapılmıştı. %10'u UPD, %7,1 VUR, %2,9' UVD ve %1,4'ü PUV tanıları aldı. 37 olgunun %70,2'sinin hidronefrozunun kendiliğinden düzeldiği, 3 olgunun cerrahi yöntemle düzeldiği, %42,8'inin halen hidronefrozlarının sürdüğü görüldü. Serum sistatin-C ve serum TGF- 1 düzeyleri kontrol grubundan daha yüksekti. Serum sistatin-C düzeyi erkeklerde kızlara göre anlamlı olarak yüksek saptandı. Serum sistatin-C ve TGF- 1 düzeyi arasında, yaş grupları ile karşılaştırıldığında bir yaşından sonra anlamlı yüksek pozitif bağıntı vardı. Bir yaştan küçük hasta grubunda serum sistatin-C ve serum TGF- 1 düzeyi hidronefroz derecesi artmış hasta grubunda, hidronefroz derecesi azalmış hasta grubuna göre istatiksel olarak anlamlı yüksekti. Çalışmamızın sonucunda antenatal hidronefrozlu olguların %70 gibi büyük oranında hidronefrozun kendiliğinden düzelmesine karşın altta yatan patoloji ve böbrek hasarı yönünden hastaların USG ile izlenmesi ve gerekirse ileri tetkiklerin yapılması uygun görülmüştür. Antenatal hidronefrozlu hastaların izleminde böbrek hasarının izlenmesinde serum sistatin-C ve TGF- 1 kullanılabilir. Bu konuda daha ileri yaş gruplarını içeren daha kapsamlı çalışmalara gereksinim vardır.
Aydın il merkezinde okul çocuklarında astım ve alerjik hastalıkların prevalansı

ISAAC faz 1 çalışmasının amacı, değişik bölgelerde yaşayan çocuklarda astım, alerjik rinit ve atopik dermatit sıklık ve ağırlığını belirlemek ve ülke içi ve ülkeler arası karşılaştırma yapmaktır. Bu çalışma ISAAC faz 1 standart metodları kullanılarak, Aydın'da 6-7 yaş ve 13-14 yaş okul çocuklarında alerjik hastalıkların prevalanslarını ve potansiyel risk faktörlerini tespit etmek için yapılmıştır. Kesitsel çalışmada Aydın merkez ilköğretim okullarında öğrenim gören 1472 birinci sınıf ve 1537 sekizinci sınıf öğrencisinin ISAAC anket sonuçları değerlendirildi. Hayat boyu hışıltı, son 12 ayda hışıltı ve doktor tanılı astım sırasıyla 6-7 yaş için %30.8, %19. 3 ve %17. 1 ve 13-14 yaş için %21.1, %13. 1 ve %11. 0 idi. Hışıltı ataklarının ağırlığını belirleyen; 4 ve üstü atak geçirme, haftada 1 gece veya daha fazla uyku bozukluğu ve konuşmayı kısıtlayıcı atak sıklığı sırasıyla 6-7 yaş için %4.2, %6 ve %6.7 ve 13-14 yaş için %3.2, %2.9 ve %6.8 idi. Hayat boyu nezle, son 12 ayda nezle, son 12 ayda rinokonjunktivit ve doktor tanılı alerjik rinit sırasıyla 6-7 yaş için %30.4, %25.7, %11. 1 ve %8.3 ve 13-14 yaş için %42.4, %34.6, %16. 1 ve %7.8 idi. Günlük aktivitenin orta-ağır düzeyde bozulma sıklığı küçük yaş grubunda %12, büyük yaş grubunda %13. 4 idi. Hayat boyu kronik kaşıntılı lezyon, son 12 ayda kronik kaşıntılı lezyon ve doktor tanılı atopik dermatit sırasıyla 6-7 yaş için %9.6, %7.8 ve %2.9, ve 13-14 yaş için %12.0, %7.4 ve %2.8 idi. Küçük yaş grubunda son 12 ya da tamamen düzelen kaşıntılı lezyon %5 iken, kaşıntıya bağlı haftada 1 gece veya daha fazla uyku bozukluğu %0.5 idi. Aynı değerler büyük yaş grubunda sırasıyla %4.6 ve %1.4 idi. Her üç alerjik hastalık için ortak risk faktörü ailede alerjik hastalık öyküsü idi.6- 7 yaş grubunda alerjik hastalıklar için riski arttıran diğer faktörler; astımda evde rutubet olması, alerjik rinit ve atopik dermatitde ev tipinin gecekondu olması, sigara içiliyor olması idi. Ayrıca riski azaltan faktör alerjik rinitte maddi durumun orta düzeyde olması iken, atopik dermatitte annenin ilkokul mezunu olmasıydı.13- 14 yaş grubunda alerjik hastalıklardan alerjik rinitte evde rutubet olması riski arttırırken, babanın eğitim düzeyinin lise-üniversite olması riski azaltıyordu. Atopik dermatitte riski azaltanlar erkek cinsiyet, ailenin maddi durumunun orta seviyede olmasıydı. Her iki yaş grubunda son 12 ayda hışıltı, rinit ve kaşıntı arasındaki ilişki anlamlıydı. Hayat boyu hışıltı, kaşıntı ve rinit bulgularının bir arada olma olasılığı; 6-7 yaşta %2.85, 13-14 yaşta %3.9 idi. Alerjik hastalıkların prevalansları Türkiye'nin diğer bölgelerinden rapor edilen epidemiyolojik çalışmalara göre yüksek bulundu. Alerjik hastalıkların bir arada olması ve genetik yatkınlık yüksekti. Şu an için bu sonuçlarla Aydın ilinde alerjik hastalıklara ait sağlık sorunlarına yönelik önlemler alınabileceği gibi, ileride olası etiolojik faktörlerin belirlenmesi için yapılacak çalışmalara da bir basamak oluşturulmuştur.
Çocuk evleri sitesinde kalan çocukların algıladıkları sosyal destek ve beklentileri

Çocuk Evleri Sitesinde Kalan Çocukların Algıladıkları Sosyal Destek ve BeklentileriAmaç: Araştırmanın amacı, Kocaeli ilinde bulunan bir çocuk evleri sitesinde kalan, kendilerini bireysel olarak ifade edebilen korunma ihtiyacı olan çocukların algıladıkları sosyal destek ve gelecek ile ilgili beklentilerini incelemektir. Yöntem: Bu araştırma, tanımlayıcı bir araştırmadır. Çalışma, Kocaeli Çayırova Çocuk Evleri Sitesi'nde kalan 8-19 yaş grubu olan çocuklar (n:55) ile yürütülmüştür. Veri toplama aracı olarak; demografik soru formu, gelecek beklentileri soru formu ve Çocuklar İçin Sosyal Destek Değerlendirme Ölçeği kullanılmıştır. Veriler; yüzde, Mann Whitney U testi ve Kruskal Wallis testleri ile değerlendirilmiştir. Bulgular: Çocukların %85,5'i kız olup, çocukların yaş ortalaması 14,14 2,77 (min: 8 max:19)'dir. Çocukların cinsiyetine, yaş gruplarına ve anne ile iletişim kurma sıklığına göre arkadaş alt ölçeği sosyal destek puan ortalamaları arasındaki fark istatistiksel olarak anlamlı bulunmazken (p>0.5); çocukların eğitim durumuna, baba ile iletişim kurma sıklığına ve kendilerini yalnız hissetme durumlarına göre arkadaş ve öğretmen alt ölçekleri sosyal destek puan ortalamaları arasındaki fark istatistiksel olarak anlamlıdır (p<0.5). Sonuç: Çocuklar, kurumdaki arkadaşlarından, okuldaki öğretmenlerinden ve kurum yetkililerinden sosyal destek almaktadır. Kurum yetkilileri arasında bulunan hemşireler, çocukların en az sosyal destek aldıkları kişiler arasındadır. En çok destek aldıkları kişi ise kurum müdürüdür.
Anaokuluna devam eden 5 - 6 yaş grubu çocuklarda denge egzersizi uygulamalarının denge gelişimleri üzerine etkileri

Çalışma, anaokuluna devam eden çocuklarda denge gelişimini destekleyici antrenman programları geliştirmek ve bu programların etkilerini gözlemlemek amacıyla yapılmıştır. Çalışma, 5 ve 6 yaş grubunda olan, 23 erkek ve 27 kız olmak üzere toplam 50 öğrenci üzerinde yapılmıştır. Öğrenciler rastgele seçim yöntemiyle deney ve kontrol gruplarına ayrılmıştır. Deney grubuna, günlük okul aktivitelerinin yanı sıra, haftada 3 gün, araştırmacı tarafından hazırlanan ve cimnastik temelli hareketler içeren 50 dakikalık denge egzersiz programı uygulanmıştır. Kontrol grubu ise günlük okul aktivitelerine devam etmiştir. Ölçüm yöntemi olarak çeşitli test bataryalarından derlenen 4 statik, 4 dinamik denge ölçümü içeren toplam 8 farklı denge ölçümü kullanılmış ve çalışma sonucunda her bir test için deney grubunun ön test ve son test değerleri arasında anlamlı farklılık bulunmuştur (p < 0 ,05). Kontrol grubunun ön test ve son test değerleri arasında Test 1, 3, 4, 5, 7, 8'de anlamlı fark bulunmuş ancak Test 2 ve Test 6'da anlamlı fark bulunamamıştır (p < 0 ,05). Deney ve kontrol gruplarının son testleri karşılaştırıldığında deney grubun tüm ölçümleri istatistiki açıdan kontrol gruba oranla yüksek bulunmuştur (p < 0 ,05). Bu sonuçlardan yola çıkılarak çocukların gelişimle birlikte denge becerilerinde artış olduğuna, ancak denge egzersizi yapan çocuklarda gelişimin üst düzeyde sağlandığı söylenebilir.