turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Tip 1 diabetes mellitus'lu çocuk annelerinin bakım yükü ve yaşam kalitesi

Günümüzde tıp bilimindeki ve teknolojideki gelişmelerle birlikte çocukluk çağı kronik hastalıklarında yaşam süresinin uzaması kronik hastalığı olan çocuk ve ailesinin hastalığın getirdiği psikososyal etkilerle daha uzun süre karşı karşıya kalmasına yol açmaktadır. Kronik hastalıklı çocuğa sahip olmak bütün aile üyeleri için stres verici olmasına rağmen primer bakım verici olarak anneler en fazla bakım yükünü taşımaktadırlar. Kronik hastalıklı bireye bakım verme, bakım vericilerin bakım yükünü arttırırken, yaşam kalitesinde düşmeye yol açmaktadır Bu çalışma; Tip 1 DM'li çocuk annelerinin bakım yükü, yaşam kalitesi ve aralarındaki ilişkiyi saptamak amacıyla tanımlayıcı bir çalışma olarak yapılmıştır. Çalışmanın örneklemini, bir üniversite hastanesinin çocuk endokrinoloji polikliniğinde izlenen 106 Tip 1 DM'li çocuğun annesi oluşturmuştur. Etik kurul, kurum ve annelerin onamı alınarak yapılan çalışmada; annelerin tanıtıcı özelliklerine ilişkin oluşturulan Tanıtıcı Özellikler Formu, Zarit Bakım Verme Yükü Ölçeği ve WHOQOL-BREF Yaşam Kalitesi Ölçeği ile veriler toplanmıştır. Veriler tanımlayıcı istatistikler, Shapiro-Wilk, Mann-Whitney U, Student-t test, ANOVA, Kruskal-Wallis ve Spearman korelasyon testleri ile değerlendirilmiştir. Çalışmada, annelerin bakım yüklerinin hafif/orta düzeyde (34.95 12.48) olduğu, gelir durumu ile bakım yükü arasındaki farkın istatistiksel olarak anlamlı olduğu (p<0.05) belirlenmiştir. Yaşam kalitesi ölçeği fiziksel, sosyal, psikolojik ve çevre alt boyutlarında ortalama puanları sırasıyla 13 .92 2.69, 12 .95 3.66, 13 .45 2.55, 12.91 2. 03 olduğu saptanmıştır. Yaşam kalitesi ölçeği çevre alt boyutu ile gelir durumu arasında, fiziksel alt boyut ile tanı alma zamanı arasındaki farkın anlamlı olduğu belirlenmiştir (p<0.05). Bakım yükü ile yaşam kalitesi alt ölçekleri arasında negatif yönde, zayıf, anlamlı bir ilişki olduğu saptanmıştır (p<0.05). Bu sonuçlar doğrultusunda, T1DM'li çocukların daha iyi bakım alması açısından, ailede bakım verenlerin bakım verme yükleri ve yaşam kalitelerinin tanımlanması ve bakım verenlere gerekli desteğin sağlanması önerilebilir.
Çocukluk dönemi anksiyete bozuklukları ile yaşam kalitesi arasındaki ilişki

Amaç: Bu çalışmada, anksiyete bozukluğu olan çocuklar ile sağlıklı kontrol grubunun yaşam kalitesinin karşılaştırılması ve yaşam kalitesi ile klinik özellikler arasındaki ilişkinin incelenmesi amaçlanmıştır. Yöntem: Çalışmaya, 48 anksiyete bozukluğu olan çocuk (8 - 17 yaş aralığı), ebeveynleri ve kontrol grubu dahil edilmiştir. Katılımcılara, Okul Çağı Çocuklar İçin Duygulanım Bozuklukları ve Şizofreni Görüşme Çizelgesi - Şimdi ve Yaşam Boyu Versiyonu - Türkçe Uyarlaması uygulanmıştır. Çocukların anksiyete ve depresyon belirtileri, Çocuklarda Ansiyete ve Depresyon Ölçeği-Yenilenmiş ile değerlendirilmiştir. Dikkat-eksikliği/hiperaktivite bozukluğu, karşıt olma karşı gelme bozukluğu ve davranım bozukluğu şiddetini değerlendirmek için Turgay-DSM-IV'e Dayalı Çocuk ve Ergenlerde Davranım Bozuklukları İçin Tarama ve Derecelendirme Ölçeği kullanılmıştır. Çocukların yaşam kalitesi, Çocuklar için Yaşam Kalitesi Ölçeği ebeveyn ve çocuk formu ile değerlendirilmiştir. Bulgular: Anksiyete bozukluğu grubunda kontrol grubuna göre yaşam kalitesi skorlarının daha düşük olduğu ve bu bulgunun eşlik eden psikiyatrik bozukluklar kontrol edildiğinde de devam ettiği saptanmıştır. Çoklu doğrusal regresyon analiz sonucuna göre anksiyete bozukluğu olan olgularda yaşam kalitesi üzerine depresyon, yaygın anksiyete bozukluğu ve dikkat eksikliği belirtilerinin diğer faktörlerden bağımsız olarak olumsuz etkisi bulunduğu gösterilmiştirSonuç: Anksiyete bozukluğu tanılı çocuklarda yaşam kalitesi olumsuz etkilenmektedir. Bu olgularda depresyon, yaygın anksiyete bozukluğu ve dikkat eksikliği belirti şiddeti yaşam kalitesindeki bozulmada belirleyici rol oynamaktadır.
Serebral palsili çocuklarda robotik yürüme eğitiminin denge, spastiste ve fonksiyonellik üzerine etkisi

Bu çalışmanın amacı rehabilitasyon programına alınan serebral palsili çocuklarda konvansiyonel tedaviye ek olarak uygulanan alt ekstremite robotik rehabilitasyon tedavisinin denge, spastisite ve fonksiyonellik üzerine etkilerini araştırmaktır. Araştırmaya Pendik Fizik Tedavi Rehabilitasyon Tıp Merkezi'nde, rehabilitasyon programına alınan, serebral palsi tanısı konulmuş 26 hasta dahil edildi. 1. grup'a (n=13) 8 hafta boyunca haftada 2 gün konvansiyonel tedavi uygulanırken 2. grup'a (n=13) 8 hafta boyunca haftada 2 gün konvansiyonel tedavi ile birlikte robotik yürüme eğitimi ROBOGAİT marka yürüme robot ile 20 dakika verilip. 8 hafta sonunda 2 grup arasında değerlendirme yapılmıştır. Hastaların tedavi öncesi ve sonrası; motor fonksiyonları Kaba Motor Fonksiyon Sınıflama Sistemi, spastisitesi Modifiye Ashworth Skalası ve Modifiye Tardieu skalası, dengeleri Pediatrik Berg Denge Ölçeği, fonksiyonel durumu Pediatrik Fonksiyonel Bağımsızlık Ölçeği, fonksiyonel kapasiteleri ise Zamanlı kalk yürü testi ile değerlendirildi. Konvansiyonel tedavi ve Konvansiyonel+Robotik tedavinin alt ekstremitelerde tedavi sonrası spastisiteyi istatistiksel olarak anlamlı düzeyde azalttığı gözlemlenmiştir(p<0,05) fakat iki grup arası anlamlı fark görülmemiştir.(p>0,05) Her iki grupta da, tedavi öncesi ve sonrası fonksiyonel bağımsızlık, Berg denge ve zamalı kalk yürü testlerinde tedavi sonunda anlamlı değişiklikler görülmüştür.(p<0,05) Gruplar arası anlamlı fark bulunamamıştır.(p>0,05)Çalışmamızın sonuçları SP'li çocuklarda konvansiyonel tedaviye ek olarak uygulanan alt ekstremite robotik rehabilitasyon tedavisinin, alt ekstremitelerde spastisiteyi azalttığını ve çocuğun fonksiyonelliğini ve dengesini artırdığını göstermiştir. Konvansiyonel tedaviye karşı konvansiyonel+robotik tedavinin üstünlüğü gözlemlenmemiştir. Sonuç olarak; alt ekstremite robotik rehabilitasyon uygulamasının etkin bir tedavi modalitesi olduğunu ve serebral palsili çocuklarda uygulanan rehabilitasyon programına eklenmesi gerektiğini düşünmekteyiz.
Hışıltılı çocuklarda demografik özellikler ve atakları etkileyen faktörler

Hışıltı, çocuk hekimlerinin sıkça karşılaştığı bir klinik tablodur. Beş yaşından önce tanı alan astımlı çocukların 1 /3'ünde ilk semptomların iki yaştan önce başladığı bildirilmektedir. Tekrarlayan hışıltı atakları çocuğun beslenmesini, günlük yaşam kalitesini, büyüme ve gelişmesini etkilemektedir. Sadece yaptığı morbidite ve mortalite nedeni ile değil, aynı zamanda erişkin yaşlardaki uzun dönem sekelleri nedeni ile de persistan hışıltının erken tanınması ve altta yatan risk faktörlerinin azaltılması önemlidir. Tekrarlayan hışıltı atakları olan çocukların demografik özelliklerini ve atakları etkileyen faktörleri değerlendirdiğimiz çalışmamızda son bir yılda geçirilen hışıltı atak sayısı bakımından iki cinsiyet arasında istatistiksel olarak anlamlı fark saptanmadı. Çalışmamızda hastaların başvurudaki yaşları ortalama 19,63 8, 76 ay bulundu. Atak sayısına göre yaş ortalamaları değerlendirildiğinde son bir yılda atak sayısı üçten az olanlarda yaş ortalamasının yüksek olması istatistiksel olarak anlamlı bulundu (p<0,05). Literatür bilgisini destekleyecek biçimde yaş ilerledikçe hışıltılı atak sayısının azaldığı görüldü. Yaptığımız çalışmada, gestasyonel yaş, doğum ağırlığı, yaşadığı ortamın özellikleri ile hışıltı sıklığı arasında anlamlı bir ilişki saptanmadı. Aile öyküsünde atopi olması açısından iki grup arasında istatistiksel olarak anlamlı fark saptanmadı. Ebeveynleri sigara içen ve içmeyen hastalar atak sayısı açısından karşılaştırıldığında aralarında istatistiksel olarak anlamlı bir fark bulunmadı. Çalışmamızda geçirilen atak sayısı ile atak esnasında hastaların lökosit sayısı, eritrosit sedimantasyon hızı ve C-reaktif protein düzeyleri arasında korelasyon araştırıldığında istatistiksel olarak anlamlı bir ilişki saptanmadı. Çalışmaya dahil edilen hastaların yaşı 5-36 ay arasında olup, bu yaş grubunda en sık hışıltı etkeni viral enfeksiyonlar olduğu için, hastalarda gruplar arasında lökosit sayısı ve diğer inflamatuvar göstergeler arasında fark olmaması anlamlı kabul edilebilmektedir. Hastalarımızda en sık görülen akciğer grafisi bulguları; bronkovasküler yapılarda belirginleşme ve infiltrasyonlar idi, sonuçlar literatür ile uyumluydu. Çalışmada gastroözefageal reflü, gastroözefageal reflü sintigrafisi ve özefagus-mide-duodenum grafisi ile araştırıldı, hastaların %18,2'sinde pozitif bulundu. Çalışmaya alınan hastaların hepsinin hışıltı nedeniyle başvuran çocuklar olması nedeniyle literatürden farklı bazı sonuçlar ortaya çıkmıştır. Çalışmamızda hışıltı atağı nedeniyle başvuran çocukların hangilerinde atakların tekrar edebileceği araştırılmaya çalışılmıştır. Hışıltı atağının oluşmasında, şiddetinde ve tekrarlamasında sosyoekonomik faktörler önemli bir yer tutmaktadır. Tekrarlayan hışıltı ataklarında risk faktörlerinin bilinmesi ve bunların önlenmesine yönelik girişimlerde bulunulması, süt çocuklarının sağlığı ve gelişimi açısından büyük önem taşımaktadır.
Çocuk yuvalarında ve aileleriyle birlikte yaşayan 7-11 yaş grubu çocuklarda yaratıcılığın incelenmesi

Bu araştırma Ankara'daki çocuk yuvalarında kalan ve ailesiyle birlikte yaşayan yedi-onbir yaş grubundaki çocukların yaratıcılıkları arasında fark bulunup bulunmadığının saptanması ve çeşitli değişkenlere göre yaratıcılıklarının incelenmesi amacıyla yapılmıştır. Araştırma Ankara'da bulunan iki çocuk yuvası ile alt sosyo-ekonomik düzeyi temsil eden semtlerden seçilen iki ilkokulun birinci-beşinci sınıflarına devam eden yedi-onbir yaşlarındaki toplam yüz altmış çocuk üzerinde yürütülmüştür. Araştırmada çocukların yaratıcılıklarını belirlemek amacıyla 'Torrance Yaratıcı Düşünme Testi' ile 'Genel Bilgi Formu' kullanılmıştır. Araştırma sonucunda korunmaya muhtaç çocuklarla ailesiyle birlikte yaşayan çocuklar arasında yaratıcılığın akıcılık ve orijinallik boyutları açısından önemli farklılıklar olduğu saptanmıştır (p <0.05). Ayrıca çocukların yaşları yaratıcılığın akıcılık, esneklik ve orijinallik boyutunda (p <0.01), tercih ettikleri oyun türü ise orijinallik boyutunda (p <0.05) önemli farklılıklara neden olmaktadır. Yuvada yaşayan çocuklarda; yuvaya veriliş yaşı yükseldikçe yaratıcılığın akıcılık ve orijinallik boyutundan aldıkları puanlarda da artma olduğu gözlenmiştir (p <0.01). Ailesiyle birlikte yaşayan çocuklarda ise anne yaşı ile çocuğun anne-babasıyla yaptığı etkinlik türü yaratıcılığın orijinallik boyutunda anlamlı farklılıklara yol açmıştır (p <0.05). Ancak çocuğun cinsiyeti, hoşlandığı spor türü, ilgi alanları, mesleki tercihi, okuduğu kitap türü ve izlediği TV programları ile yuvada yaşayan çocuklarda, çocukların yuvaya veriliş nedenleri, ziyaretçilerinin olup olmama durumu, ziyaretçilerinin kim olduğu ve ziyaret sıklığının, ailesiyle birlikte yaşayan çocuklarda doğum sırası, kardeş sayısı, baba yaşının çocuğun yaratıcılığında anlamlı bir farklılık yaratmadığı saptanmıştır (p>0.05).
Çıraklık kurslarına katılma eğilimleri: Küçük sanayide çalışan çıraklara yönelik bir değerlendirme

Çıraklık yüzyıllar boyunca gençleri meslek yaşamına hazırlamanın en yaygın ve en kullanışlı yollarından birisi olmuştur. Ancak kökleri ortaçağ loncalarına kadar uzanan bu geleneksel mesleki yetiştirme tarzının, modern koşullara uygun düşmediği de bir gerçektir. Bu nedenle birçok endüstrileşmiş ülke, kendi çıraklık sistemlerine modern biçimler kazandırma yönünde yoğun uğraşlara girişmiş;hem modern çalışma sisteminin gerektirdiği bilgi ve becerilerle donanmış bir genç işgücü yaratmak hem de çalışma sistemi üzerindeki işsizlik baskısını en aza indirgemek için modern çıraklık sistemleri inşa etmişlerdir. özellikle 3308 sayılı Çıraklık ve Meslek Eğitimi Kanunuyla Türkiye'de de böyle bir yola girilmiş; modern bir çıraklık sisteminin inşa edilmesi Milli Eğitimin temel politikalarından birisi haline getirilmiştir. İşte bu tez çalışması ilgili yasanın getirdiği yeni çıraklık modelinin yapısının özellikle AT üyesi ülkelerle karşılaştırmalı bir biçimde incelenmekte ve alan araştırmasından elde edilen veriler doğrultusunda küçük sanayide çalışan çırakların bu yasa gereğince kurulan Çıraklık Eğitim Merkezindeki kurslara katılma eğilimini ölçmektedir. Bu bağlamda, birinci inceleme süreci sonunda AT üyesi ülkelerdeki özellikle de Türkiye'de model alınan F. Almanya'nın çıraklık sistemi ile Türkiye'deki çıraklık sisteminin yapısall farklılıkları vurgulanmış; ikinci araştırma süreci sonunda da katılma oranlarının arzu- edilir düzeyin oldukça altında kaldığı saptanmış ve son olarak da bu eksikliklerin giderilebilmesi için uzun ve kısa vadeli öneriler sunulmuştur.
Okul öncesi eğitim ortamlarında çocuk katılımı ile ilgili çocukların ve öğretmenlerinin görüşlerinin incelenmesi

Bu çalışma, okul öncesi çocukların ve öğretmenlerinin görüşlerine göre okul öncesi eğitim ortamlarında çocuğun katılım durumunu inceleyen nicel bir araştırmadır. Araştırmaya başlamadan önce MEB ve Gazi Üniversitesi Etik Komisyonu'ndan uygulama için gerekli izinler alınmıştır. Katılımcılar Ankara'nın dokuz farklı bölgesinden okul öncesi eğitim kurumuna devam eden yaşları 4-6 arasında değişen 612 çocuk ve okul öncesi eğitim kurumlarında görev yapan 289 öğretmenden oluşmaktadır. Araştırmanın örneklemi üç aşamada ve üç farklı yöntem kullanılarak oluşturulmuştur. İlk olarak Ankara evreninde ilçeleri temsil edecek örneklemi belirlemek için oranlı tabakalı örnekleme; her ilçeden okulların belirlenmesi için küme örnekleme kullanılmıştır. Son olarak her okuldan araştırmaya katılmaya gönüllü çocukların katılımında ise uygun örnekleme yaklaşımı benimsenmiştir. Belirlenen okullarda yöneticiler ile görüşülmüş ve araştırma hakkında bilgi verilmiştir. Araştırmaya katılmayı kabul eden okullarda okul öncesi öğretmenleriyle görüşülmüştür. Öğretmenler aracılığıyla velilere aydınlatılmış onam formu gönderilmiş ve çocuğunun araştırmaya katılmasını isteyen velilerin çocuklarından onam alınarak tamamen gönüllülük esasına dayanarak veri toplama işlemi gerçekleşmiştir. Veri toplama aracı olarak KKTC'nde geliştirilen 'Okul Öncesi Sınıfında Katılım Hakkı Ölçeği' Türkiye'ye uyarlanmıştır. Bu ölçek çocuklara ve öğretmenlere uygulanmıştır. Buna ek olarak 'Çocuğa Bakış Değerlendirme Envanteri' aracılığıyla öğretmenlere çocukluğa bakış açıları incelenmiştir. Uyarlanan ölçeğin Doğrulayıcı Faktör Analizi için Mplus 6.12 yazılımı kullanılmıştır. Verilerin analizi için SPSS 24 programı kullanılmıştır. Analiz sonucunda araştırmada kullanılan ölçme aracının Türkiye'de geçerli ve güvenilir bir araç olduğu kanıtlanmıştır. Öğretmen ve öğrencilerin görüşlerine göre okul öncesi eğitim ortamlarında çocukların katılım durumunun düşük olduğu saptanmıştır. Örneklemdeki öğretmenlerin katılım hakkına yönelik anlayışları yaş, medeni hali, çocuk sahibi olma durumu, mesleki kıdem, mezun olduğu okul türü değişkenlerine çocukluk anlayışı değişkenlerine göre farklılaşıp farklılaşmadığı tespit edilmiştir. Bu sonuçlara göre mesleki deneyim ve yaş değişkeninin etkinlikler alt boyutunda değişiklik gösterdiği bulunmuştur. Mezun olunan okul türünün paylaşım etkinlikleri ve sınıf kuralları ve işlemlerini belirleme alt boyutlarında farklılaştığı bulunmuştur. Medeni durumunun katılım ile ilgili görüşleri etkilemediği ancak çocuk sayısının etkinlikler alt boyutunda değişiklik gösterdiği bulunmuştur. Son olarak öğretmenlerin çocukluğa bakışları ile katılıma yönelik görüşleri arasındaki ilişki incelendiğinde, katılımcı bakış açısı puanları ile etkinlikler ve paylaşım etkinlikleri alt boyutları arasında küçük ama anlamlı bir ilişki olduğu saptanmıştır
Çocukluk çağı obezitesi ile ağız diş sağlığı arasındaki ilişkinin değerlendirilmesi

Bu tez çalışmasında çocukluk çağı obezitesi ile ağız diş sağlığı arasındaki ilişkinin incelenmesi amaçlanmıştır. Çalışma Gazi Üniversitesi Diş Hekimliği Fakültesi Pedodonti Anabilim Dalı'na başvuran 5 ve 12 yaşlarındaki çocuk hastalar üzerinden yürütülmüştür. Çalışmada 5 yaş grubunda 163 ve 12 yaş grubunda 273 olmak üzere toplamda 439 hasta değerlendirilmiştir. Zihinsel bir engeli veya nöromüsküler sistemi etkileyecek herhangi bir rahatsızlığı, sistemik hastalığı, beslenme bozukluğu olan veya tükürük akışını etkileyebilecek ilaçlar kullanan çocuklar çalışma dışında bırakılmıştır. Hastaların kilo ve boy ölçümleri yapılarak, beden kitle indeksleri belirlenmiş ve Dünya Sağlık Örgütü kriterleri baz alınarak kilo grubu sınıflandırmaları yapılmıştır. Çocukluk çağı obezitesi ile ağız diş sağlığı arasındaki ilişki, DMFT/dmft indeksi, BEWE erozyon skalası, maksimum periodontal indeks, CRT bakteri kitleri kullanılarak incelenmiştir. Çalışmanın sonucunda 5 yaş grubunda her iki cinsiyetten toplam 103 çocuk normal kilo ve 63 çocuk obez/FK grubunda, 12 yaş grubunda her iki cinsiyetten toplam 176 çocuk normal kilo ve 97 çocuk obez/FK grubunda bulunmuştur. 5 ve 12 yaş gruplarında normal kilo ve obez/FK grupları arasında erozyon, S. mutans-laktobasil yoğunluğu ve maksimum CPI değerleri açısından anlamlı bir farklılığa rastlanmamıştır (p>0,05). 12 yaş normal kilo ve obez/FK gruplarında DMFT değerleri açısından anlamlı bir farklılık görülmezken (p>0,05), 5 yaş normal kilo grubundaki çocukların dmft değerleri obez/FK grubundan anlamlı derecede yüksek bulunmuştur (p<0,05).
6-9 yaş çocuklarında bireysel ses eğitimi

Bu araştırma, bireysel ses eğitiminin, 6 - 9 yaş çocuklarının gelişimlerine, müzikal açıdan eğitimlerine, ilerideki müzik yaşantılarına etkisinin, katkısının, yararının belirlenmesi ve bu konuda kullanılabilecek, geliştirilebilecek yöntemlerin, ilke ve tekniklerin saptanması amacıyla yapılmıştır. Bu amaçla, bireysel ses eğitimiyle ilgili kavram, ilke, yöntem ve öneriler literatür tarama ve anket uygulaması yöntemleri ile tespit edilmiştir. Bu konular geniş ölçüde açıklanmaya ve eğitimcilerin 6-9 yaş çocuğunun bireysel ses eğitiminde kullanabilecekleri ya da faydalanabilecekleri şekilde düzenlenmeye çalışılmıştır. Sonuç olarak bireysel ses eğitiminin çocuk müzik eğitiminde önemli bir eğitim alanı olduğu gerçeği ortaya çıkarılmış, bu eğitim alanında uygulanabilecek etkinliklerde ne gibi ilke ve amaçların izleneceği, bu ilke ve amaçlar doğrultusunda hangi yöntem ve tekniklerden yararlanılabileceği saptanmaya çalışılmış ve çocuğun gelişiminde bireysel ses eğitiminin erken yaşta başlamasının olumlu etkilerine dikkat çekilerek, bireysel ses eğitimine, okul içindeki ya da okul dışındaki müzik etkinliklerinde yer verilebileceği öneri olarak getirilmiştir.
İrritabl barsak sendromunda çocukluk çağı travmasının rolü

Amaç: İrritabl barsak sendromu ; kronik karın ağrısı, şişkinlik ve defekasyon alışkanlığında değişikliklerle karakterize, önemli bir hastalık yükü oluşturan, en yaygın görülen fonksiyonel bağırsak hastalığıdır. Etyopatogenezi tam olarak anlaşılamasa da literatürde çocukluk çağı travmaları gibi psikolojik etmenlerin rolü olduğu tartışılmaktadır. Çocukluk çağı travmaları ile İBS arasındaki ilişkinin dissosiyasyon ve somatizasyon mekanizmaları ile olduğunu destekleyen çalışmalar vardır. Bu çalışmanın amacı İBS ile ÇÇT'larının ilişkisini ortya koymak ve altta yatan ilişkili bazı psikolojik mekanizmaları incelemektir. İBS hastalarında psikolojik mekanizmaların daha iyi anlaşılması, yapılacak psikolojik müdahaleler için yol gösterici olabilir. Yöntem: Bu çalışmaya gastroenteroloji polikliniğine başvuran, çalışma grubu olarakİrritabl Barsak Sendromu olan 68 gönüllü ve kontrol grubu olarakİnflamatuar Barsak hastalığı olan 58 gönüllü ve sağlıklı kontrol grubu olarak hastane çalışanlarından oluşan 76 gönüllü dahil edilmiştir. Tüm gruplara Sosyodemografik Veri Formu, Çocukluk Çağı Travmalar Ölçeği, Somatoform Dissosiyasyon Ölçeği, Bedensel Belirtileri Abartma Ölçeği, Hastane Anksiyete Depresyon Ölçeği uygulanmıştır. Çalışma grubuna bu anketlere ek olarak İrritabl Bağırsak Sendromu Semptom Şiddeti Ölçeği uygulanmıştır. Sağlıklı ve İBH kontrol grupları ile karşılaştırarak, IBS'deçocukluk çağı travmalarının rolü ve bu süreçte bir takım psikolojik mekanizmaların ilişkisi incelenmiştir. Ayrıca İBS şiddet düzeyi ile yine bu parametrelerin korelasyonu araştırılmıştır. Regresyon analizi ile İBS'i yordayıcı bazı faktörler belirlenmiştir. Çalışmada anlamlılık değeri p<.05 olarak kabul edildi. Bulgular:İBS grubunda çocukluk çağı travmaları, somatoform dissosiyasyon, bedensel duyumları abartma puanları kontrol gruplarına göre yüksek saptanmıştır (p<0.05). CTQ ile alt ölçekleri arasında ve CTQ ile SDQ arasında kolerasyon saptanmıştır (p<0.05). BDAÖ ile SDQ, emosyonel istismar ve fiziksel istismar arasında kolerasyon saptanmıştır (p<0.05). Lojistik regresyon analizinde ise başta SDQ puanları olmak üzere, CTQ, fiziksel istismar ve emosyonel ihmal alt ölçeklerinde İBS' yi öngörmede anlamlı sonuçlar saptanmıştır (p<0.05). Sonuç: Çocukluk çağı travmalarının İrritabl Barsak Sendromu gelişiminde ve İrritabl Barsak Sendromu olanlarda ise somatoform dissosiyasyon semptomlarının oluşumunda önemli rolü olduğu söylenebilir. Bu nedenle İrritabl Bağırsak Sendromunun multidisipliner olarak ele alınmasıhastaların tanı ve tedavi sürecinde fayda sağlayabilir. İBS ile ilgili ileride yapılacak çalışmaların bir amacı da, psikoterapiye cevap verme olasılığı daha yüksek olan bir alt grubu belirlemek olabilir.
Okul çağı çocuklarında tat algısı ile çürük aktivitesi arasındaki ilişkinin incelenmesi

Amaç: Okul çağı çocuklarında tatlı, tuzlu, ekşi ve acı algısının değerlendirilmesi ve bu algının demografik, klinik, mikrobiyolojik ve biyokimyasal risk faktörleri ile arasındaki ilişkinin incelenmesidir. Gereç ve Yöntem: Marmara Üniversitesi Diş Hekimliği Fakültesi Pedodonti Anabilim Dalına başvuran 200 çocuk (6-13 yaş aralığında, 99 erkek, 101 kız) çalışmaya dahil edildi. Bilgilendirilmiş onay formu ailelerine imzalatıldı. Sosyoekonomik durum, eğitim seviyesi, oral hijyen bilgileri, çocuğun genel sağlık durumu, alışkanlıkları, diyet içeriği ve sıklığı, fluorid uygulaması hakkında sorular içeren anket ebeveynler tarafından dolduruldu. DMFT, DMFS, dft ve dfs değerleri Dünya Sağlık Örgütü standartlarına göre muayene edildi. Oral hijyeni belirlemek amacıyla Sillness&Löe Plak İndeksi kullanıldı. Tükürük akış hızı, tamponlama kapasitesi, mutans streptokok ve laktobasil sayımı CRT Bacteria kiti kullanılarak hesaplandı. Çocuklar iki kere rastgele biçimde sakkaroz (12 gr/l; 24 gr/l), sodyum klorür (2mg/l;4mg/l), kafein (0.27g/l;0.54g/l), sitrik asit (0.6g/l;1.20g/l) çözeltilerinin tadına baktı ve çocuklara tadı algılayıp algılamadıkları soruldu. Çözeltiler arasında içme suyu ile ağızlarını çalkaladılar ve aynı tadım prosedürü her çözelti için devam etti. İstatistiksel analiz NCSS Software yazılımı ile yapıldı. Bulgular: Ortalama DMFT, DMFS, dft ve dfs değerleri sırasıyla 1 .74 1.90, 2 .14 2.67, 2 .82 3.23, 5.26 6. 49 bulundu. Çocukların %20'si çürüksüz idi. Tuzlu tadı algılayan çocukların yaş ortalaması algılamayanlara göre anlamlı derecede yüksek bulundu. Tat algısı ile çürük risk faktörleri arasında bir ilişki bulunamadı. Sonuç: Çalışmamızda okul çağı çocuklarının çürük riski ile tatlı, tuzlu, ekşi ve acı tat algıları arasında bir ilişki bulunamamıştır.