Narrative techniques in George Eliot's fiction

derinliği ile yansıtır. Psikolojik analizler yaparken, karakterlerin ruh hallerini dramatize ederek ortaya koyar. Büyük bir ustalıkla kullandığı 'dramatik' yöntemle, kişiler arasındaki ilişkileri anlatırken diyaloglara yönelir. Bir oyun yazarı gibi, okuru karakterlerinin konuşmalarıyla baş başa bırakır, böylelikle karakterler kendi kişiliklerini, anlatıcının müdahalesi olmaksızın ortaya koyarlar. Eliot, pek çok eleştirmen tarafından 'aşırı müdahaleci,' bir yazar olarak nitelenmiştir. Ancak, bu tür bir yargının ne denli haksız olduğunu eserlerindeki anlatım tekniklerini incelediğimizde görürüz. Eliot, roman karakterlerini eleştirirken sert ifadelerden kaçınır, kişilerine hoşgörülü ve yumuşak bir tutum içerisinde yaklaşır. Anlatıcının zaman zaman takındığı ironik tavır, okura hem eserin dün yasındaki, hem de yaşanan dünyadaki kişilere ve olaylara daha geniş bir açıdan bakmasını öğretir. George Eliot'ın, modern romancıların kullandığı anlatım biçimlerini kullanması, karakterlerine karşı acımasız yargılar getirmemesi, ingiliz romancıları içindeki haklı yerini almasını sağlamıştır. 110 li önem verdiğini ve bu konuda ne kadar titiz bir yazar olduğunu gösterir, insan hayatına bir bütün olarak bakıp, sentez yapan ve bunu okurunun da yapabilmesini amaçlayan Eliot, eseri ile okuru arasındaki bağı kullandığı çeşitli anlatım teknikleriyle sağlamaktadır. George Eliot yazdığı bütün eserlerde 'herşeyi bilen' anlatıcı kullanmış, ve bu tanrısal bakış açısının kendisine sağladığı üstünlükten en iyi şekilde yararlanmıştır. Karakterlerin ruh durumlarını bu yöntemle incelemiş ve okuru ile yakın ilişki kurabilmiştir. Anlatıcı zaman içerisinde ileri-geri giderek ve aynı zaman diliminde değişik yerlerde olup bitenleri görerek karakterlerin iç dünyalarına inmektedir. Yazarın 'ikinci' kişiliği olarak karşımıza çıkan bu anlatıcı 'ses', 'ben' diye konuşmasına rağmen eserin karakteri olarak görülmez. Olaylar üzerinde direkt yorumlar yapan anlatıcı, okura 'sen' ya da 'siz' diye seslenirken belirli özelliklere sahip tek bir okuru değil, geniş bir kitleyi hedeflemektedir. Bu yöntemle okurun kendisi ve etrafında olup biteni daha iyi anlamasını ve değerlendirmesini sağlar. Okuru yanına alarak, ona ne düşünmesi gerektiğini değil, nasıl bir yol izleyerek karara varabileceğini gösterir. Eliot, eserinin dünyasını okuruna anlatırken, tüm insanlığa olan sevgisini hoşgörüsünü ve geleceğe yönelik umutlarını yaptığı genellemelerle ortaya koyar. Anlatıcı ses, karakterler ve olaylar hakkında yaptığı yorumların evrensel niteliğine dikkat çekerek kişisellikten sıyrılır. Zaman zaman kullandığı 'indirekt' anlatım yöntemiyle karakterlerin iç dünyalarına girer ve onların iç çelişkilerini bütünIll derinliği ile yansıtır. Psikolojik analizler yaparken, karakterlerin ruh hallerini dramatize ederek ortaya koyar. Büyük bir ustalıkla kullandığı 'dramatik' yöntemle, kişiler arasındaki ilişkileri anlatırken diyaloglara yönelir. Bir oyun yazarı gibi, okuru karakterlerinin konuşmalarıyla baş başa bırakır, böylelikle karakterler kendi kişiliklerini, anlatıcının müdahalesi olmaksızın ortaya koyarlar. Eliot, pek çok eleştirmen tarafından 'aşırı müdahaleci,' bir yazar olarak nitelenmiştir. Ancak, bu tür bir yargının ne denli haksız olduğunu eserlerindeki anlatım tekniklerini incelediğimizde görürüz. Eliot, roman karakterlerini eleştirirken sert ifadelerden kaçınır, kişilerine hoşgörülü ve yumuşak bir tutum içerisinde yaklaşır. Anlatıcının zaman zaman takındığı ironik tavır, okura hem eserin dün yasındaki, hem de yaşanan dünyadaki kişilere ve olaylara daha geniş bir açıdan bakmasını öğretir. George Eliot'ın, modern romancıların kullandığı anlatım biçimlerini kullanması, karakterlerine karşı acımasız yargılar getirmemesi, ingiliz romancıları içindeki haklı yerini almasını sağlamıştır.