turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
İkinci meclis binasının tavan süslemelerinin üslup yönünden incelenmesi

II. Meclis binası, Halk Fırkası Mahfeli olarak yapımına başlanmıştır. Yapının inşası devam ettikçe çok güzel bir şekil almakta olan Mahfel binasının Meclis binası olma fikri ortaya çıkmıştır. 1923 yılında Mimar Vedat Tek tarafından bir yıl gibi kısa bir sürede tamamlanmıştır. Büyük Millet Meclisi Cumhuriyet Halk Fırkası olarak tasarlanan, ancak, I. Büyük Millet Meclisi binasının yetersiz olması ve gelişen Cumhuriyet Türkiye'sinin ihtiyaçlarını Meclis, karşılayamaması nedeniyle değişiklikler geçirmiş, sonra da II. Türkiye Büyük Millet Meclisi olarak 18 Ekim 1924 tarihinde hizmete açılmıştır. Mimarın, yapı inşaatının hangi aşamasında mahfelden Büyük Millet Meclisine dönüştürmekle ilgili nasıl bir plan yaptığı tahminlerden öteye gitmemektedir. Bina içinde dolaşım sistemi sık sık değiştirildiğinden Mimar Vedat Tek'in özgün plan çözümlerini izlemek mümkün değildir. Özellikle Büyük Millet Meclisinin 1926 yılı yaz tatili döneminde binanın ana kütlesine ekleme yapılarak kapsamlı bir tadilat yapılmıştır. Binanın kuzeydoğu yönündeki Genel Kurul Salonu'na doğrudan girişi sağlayan giriş telgrafhane yapılarak kapatılmıştır. Bu girişi gösteren andezit taş bloklarla yapılmış altı basamaklı merdivenlerde atıl duruma düşmüştür. Binanın güneydoğu cephesinde ana caddeye bakan giriş de portal olarak düzenlenmiştir. 1931 tarihli Meclis kullanım planında postane olarak gösterilen cephede arka cephe görünümünü almıştır. Meclis faaliyetlerini 1960 tarihine kadar bu binada sürdürmüştür.
Avrupa tasvir sanatında caravaggio ve ikonografisi

Caravaggio, Barok Dönem resmi için büyük bir önem taşımaktadır. Üslubu, kullandığı teknikler bakımından birçok insanı peşinden sürüklemiş ve döneme damgasını vurmuştur. 'Barok'un Babası' ünvanını sonuna kadar hak eden sanatçı resimlerinde yalnızca yeni gelen bu akımın tekniklerini kullanmamış, dönemin özelliklerini de belirlemiştir. Caravaggio, ışık ve gölgeyi resimlerinde çarpıcı bir zıtlık yaratacak kadar yoğun kullanır. Caravaggio'nun figürleri hareket eder, korkar, dehşete kapılırlar. Kanı, vahşeti Caravaggio tuvalinde sıkça görmek bizi şaşırtmaz. Çünkü buhranları görmekten kaçınmak ona göre korkaklıktır. Yaşadığı hayatın dramatik izlerini resimlerine serpiştiren sanatçı korkmadan İsa'yı ve onu takip edenleri izbe mekanlar içinde ve zaman zaman yırtılmış, eski kıyafetleri ile tasvir eder. Zihninin duvarlarını kutsalın ötesine açan Caravaggio daha önce yapılmayanı yapar, düşünülmeyeni düşünür. Rönesans'tan kalanları kenara atmaz fakat yeni çözümlemeler ve uygulamalarla Rönesans'tan adım adım uzaklaşır. 'Avrupa Tasvir Sanatında Caravaggio ve İkonografisi' başlıklı çalışmada Caravaggio'nun Dini İkonografiye Dayanan Resimleri, Mitolojik İkonografiye Dayanan Eserleri, Profan Eserleri Panofsky Ölçeği çerçevesinde incelenmiştir. Seçilen resimler 'Olgusal Anlam', 'İkonografik Anlam ve İfadesel Özellik', ' Asıl Anlam ve İçerik' başlıkları altında analiz edilmiştir. 'Olgusal Anlam' başlığı altında incelenen resimlerde yer alan figürler, içinde bulundukları ortam, giyimleri gibi özellikleri bakımından incelenmişlerdir. Kimliklerden ve resmin anlattığı ikonografiden arınmış salt bir görüntü yorumlaması bu başlık altında yapılmıştır. 'İkonografik Anlam ve İfadesel Özellik' başlığı altında resmin dayandığı kaynak bilgisi verilerek açıklanmıştır. Resmin ikonografiye uygunluğu, figürlerin ifadesel özellikleri de yine bu bölümde anlatılmıştır. 'Asıl Anlam ve İçerik' bölümünde ise incelenen resmin dönem özelliklerine uygunluğu değerlendirilmiştir. 'Karşılaştırma ve Değerlendirme' bölümünde ise farklı tarihlerde yapılan aynı başlıklı resimler seçilerek ortak ve farklı yönlerin tespiti yapılmıştır. Bu bölümde de Panofsky Ölçeği esas alınmıştır.
Yunanistan Trakya'sı Bizans ve Post Bizans Dönemi bibliyografyası

Mevcut çalışma, Batı Trakya'da bulunan ve bilimsel kitapları, üniversite araştırmalarını, kültürel ve türistik broşürleri, ayrıca internette yapılan incelemelerle saptanan tapınaklar hakkındaki bibliyografyayı kapsamaktadır, bir bibliyografya kataloğudur. Batı Trakya'daki üç ilde, yani Rodop, Evros ve Ksanthi illerinde bulunan, Bizans dönemi ve sonrasına ait tüm kiliseleri ismen kaydetmeyi amaçlayan bir çalışma yapıldı. Maalesef asgari sayıda, birçok durumda ise tek bir kayıt ve referans bulundu. Batı Trakya'daki tapınaklar hakkında bibliyografyayı bir araya getirebilmek, temelinde sorunlu bir çalışmaydı. Referanslar bir yandan kısıtlı olup, konuyla ilgili Trakya coğrafi bölgesine ait özel bibliyografik rehber bulunmuyordu. Bibliyografya rehberini oluştururken, dini ve kültürel değerlerinden bağımsız olarak, merkezde bulunun büyük tapınaklara sıklıkla gönderme yapıldığı tespit edildi. Merkezden uzak tapınaklardaysa durum tam tesineydi. Bibliyografya araştırmaları çerçevesinde ayrıca önemli hatalar ve eksiklikler tespit edildi. Bu hatalar sadece turizm içerikli kitaplarla sınırlı kalmayıp, bilimsel yayınlarda dahi gözlemlendi. Mevcut çalışma çerçevesinde, metodoloji aşısından, her anıt ve her bölgeye ait farklı bibliyografyayı ayrı ayrı kaydetmek tercih edildi. Bu şekilde Batı Trakya'da bulunan tüm kiliseleri kaydederek, gelecekte kolaylıkla yeni eklemeler yapılarak zenginleştirilebilinir bir katalog oluşturmak istendi. Ayrıca
Manisa Çeşmeleri

İManisa Çeşmeleri? konulu Yüksek Lisans tezi kapsamında Manisa ili merkezinde tespit edilen 35 çeşme çalışılmıştır. Manisa şehri Spil dağı eteklerinde kurulmuştur. Ayrıca şehir bol su kaynaklarına sahiptir. Bu sebeple şehir merkezinde birçok çeşme yaptırılmıştır. Fakat çeşmelerden çok azı günümüze ulaşabilmiştir. Mevcut çeşmeler 14. yüzyıl ile 20. yüzyılın başları arasında inşa edilmiştir. Bazı çeşmeler bağlı oldukları yapı ile birlikte yapılmıştır. Bazıları ise yapı duvarlarına sonradan eklenmiştir. Suyun insanla buluşmuş olduğu son nokta olan çeşmelerin cephe düzenleri de farklılık göstermektedir. Çeşmelerden 32'si tek cepheli 3'ü çift cepheli olarak tasarlanmıştır. Manisa çeşmelerinde kullanılan malzeme tas, tuğla ve mermerdir. Kesme taş malzeme sadece iki yapının tamamında kullanılmıştır. Mermer malzeme 19. yüzyıldan itibaren sıklıkla kullanılmıştır. Çeşmelerin ön cephelerinde süslemeler yoğun olarak görülmemektedir.
Şavşat Kalesi kazısı sırlı ve sırsız seramik buluntuların değerlendirilmesi

Günümüzde yapılan kazı çalışmalarıyla, Ortaçağ seramikleri hakkında bilinmeyenleri aydınlatan birçok buluntu ele geçirilmiştir. Ortaçağ döneminde kullanımda olduğunu bildiğimiz, Şavşat Kalesi'nde, Bizanslılar, Bagratlılar, Selçuklular ve Osmanlılar gibi geniş kültüre sahip milletler, belirli dönemlerde hakimiyet ve uygarlık kurmuşlardır. Bu kale, gerek gösterdiği mimari özellikler ve çıkarılan buluntular, gerekse farklı kültürlerin kesişme noktasında bulunması nedeniyle önemli bir yere sahiptir. 2007 ve 2012 yılları arasında yapılan kazılarla, değişik teknik ve forma sahip çok sayıda seramik buluntu ele geçirilmiştir. Sırsız seramiklerin çoğunluğu oluşturduğu buluntularda, kaliteli malzeme ve işçilikle yapılmış sırlı seramikler de bulunmuştur. Sırlı seramikler arasında, sır altına boyama, tek renk sırlı, boyalı kazıma ve kazıma teknikli seramikler bulunmaktadır. Seramiklerde kırmızı, devetüyü, krem ve beyaz hamurlar değişken olarak kullanılmıştır. Daha az katkılı ve daha iyi pişmiş olan bu seramikler, karakteristik özellikleri nedeniyle, hem Osmanlı hem de Bizans seramiklerinde görülen özellikleri tekrar ederler. Tür, teknik ve süsleme açısından Şavşat Kalesi sırsız seramikleri, Ortaçağ kazılarının sürdüğü Anadolu'da Kubadabad, Hasankeyf, Ani, Samsat, Alanya, Anadolu dışında, Batum Gonio Kalesi, İran ve Kafkasya bölgesi seramikleriyle benzerlik göstermektedir.''Şavşat Kalesi Kazısı Sırlı ve Sırsız Seramik Buluntuların Değerlendirilmesi'' isimli bu araştırmayla, çıkarılan sırlı ve sırsız seramik buluntuları, inceleyip, seramik sanatı ve sanat tarihi açısından önemi, kendi içindeki çeşitliliği, kullanılan malzeme, teknik, form ve kültür etkenleri arasındaki farklılıkları araştırarak, yöredeki seramik anlayışını ortaya çıkarmaya çalıştık. Şavşat Kalesi Kazılarında ele geçen, sırlı ve sırsız seramik buluntular, 12. yy.'dan 19. yy.'a kadar kesintisiz, farklı üsluplarda ve tekniklerde üretilmiş örneklerden oluşmaktadır. Yerel üretimin yanı sıra, Anadolu dışı farklı merkezlerden ithal ürünlerin varlığı, çeşitlilik ve zenginliği artırıp, seramik dünyasına yeni örnekler kazandırmıştır.
Anadolu Türk sanatında Danişmendli eserlerinin yeri ve önemi

Danişmendliler, Türklerin 1071 M. yılından sonra Anadolu'ya yerleşen bir beyliği olarak Amasya, Tokat, Sivas, Kayseri ve Niksar bölgelerinde hüküm sürmüşlerdir. Danişmendliler çevresinin genelde Türk beylikleri ile çevrilmiş olması nedeniyle daha rahat günler geçirdikleri düşünülebilir. Ancak iç çekişmeler, yapıların belli bölgelerde yoğunlaşmasına engel teşkil etmiştir. Danişmendliler, gelecek dönemlerde Türk Mimarisinin çekirdeğini oluşturacak bir takım tasarımların ilk örneklerini vermişlerdir. Kayseri Ulu Camii, Niksar Ulu Camii ve Sivas Ulu Camii derinlemesine gelişen plan şekilleri ile önem kazanmışlardır. Tokat'taki Garipler Camii merkezi plan semasıyla, özellikle Osmanlı Sanatında genişD bir şekilde kullanılacak olan plan şekline öncülük etmiştir. Osmanlı Sanatında en gelişmiş biçimiyle karşılaştığımız hünkar mahfillerinin erken örneklerinden birini de yine Tokat Garipler Camiinde görebiliriz. Anadolu'da medrese-cami birleşmesinin ilk örneklerinden olan Kayseri Kölük Camii ve Medresesi, Danişmendliler döneminde yapılmıştır. Tokat ve Niksar Yağıbasan Medreseleri Anadolu'nun erken tarihli eğitim yapıları olmasının yanı sıra, medrese avlularının üstünü örten kubbelerinin büyüklüğü ve ilk örnek oluşları ile ayrı bir önem arz eder. Anadolu'da Danişmendli türbeleri, genelde kare ve sekizgen olarak inşa edilmişlerdir. Türbe yapılarında, Karahanlı, Büyük Selçuklu ve Azerbaycan sanat çevresinde görülen mimari etkilerin yanı sıra; malzeme ve süslemedeki sadelik gibi yerel etkiler görülebilmektedir. Danişmendli yapıları genelde sade olarak inşa edilmişlerdir. Eserlerde taş, tuğla ve devşirme malzemeye yer verilmiştir. Türkler Anadolu'nun siyasal yapısını, şehirlerin görünüşünü değiştirmekle kalmamışlar, Anadolu'nun etnik ve kültürel çehresine de yeni bir şekil vermişlerdir.
Kahramanmaraş konaklarından örnekler

Kahramanmaraş'ta çok eski medeniyetler yaşamıştır. Germenika antik kentinden Roma ve Bizans dönemlerini yaşamış, ancak asıl varlığını Selçuklular ve Dulkadirliler devrinde kazanan Maraş, Dulkadirli Beyi Alaaddevle ve Osmanlı Sultanı Yavuz Sultan Selimin mücadelesi sonucu Osmanlının eyaleti konumuna gelmiştir. Osmanlı döneminde imar edilen şehirde 18. ve 19. yy. arasında birçok konut inşa edilmiş ve günümüze kadar da gelmiştir. Bölge birçok medeniyete ev sahipliği yaptığından her döneme ait kültür varlıklarını görmek mümkündür. Kahramanmaraş Anadolu'nun bir kenti olmasının yanı sıra Anadolu Türk evinin özelliklerini göstermekte, hem de güneyde Suriye'ye yakın olması hasebiyle kültür ve sanatta, hasetsen mimaride etkileşimler dikkati çekmektedir. Coğrafi konumun ve iklimsel özelliklerinin yanı sıra bölgenin etkisiyle şekillenen Türk evleri, Türk kültürünün yaşam koşulları çerçevesinde incelediğimiz mimari özelliklerini Osmanlı Devletinin son beş yüzyılında olgunlaştıran mimari geleneğin yansımasıdır. Türk evi bu süre içerisinde büyük gelişmeler göstermiş ve kendi içinde olgunlaşmış, bölgelere göre farklı şekil ve tiplerde ortaya çıkmıştırBundan dolayı Kahramanmaraş'ın Mimarlık Tarihi ürünleri olan konakların mimari özelliklerinin ortaya konulması, geleneksel malzeme kullanımı, planlamada iklim-malzeme ilişkisinin tespit edilmesi önem kazanmaktadır. Ayrıca geleneksel kültürün yaşadığı evlerde gelişen hayat ve etnografya da son derece önem kazanmaktadır. Günümüzde düşüntülü rant arayışlarına kurban edilen kültür varlıklarımızdan olan ev ve konaklarımızın yok olmadan detaylı envanterlerinin ortaya çıkartılması son derece önem kazanmaktadır. Yapacağımız bu çalışma neticesinde kataloğumuzda belirlediğimiz yapıların özgün özellikleri ortaya çıkartılacak ve bugünkü durumları yorumlanacaktır. Türk evi plan geleneğinin en güzel örneklerini içerisinde bulunduran Kahramanmaraş'ta konakların bir kısmı da son zamanlarda yenileme görmüştür. Biz buradan yola çıkarak Kahramanmaraş'ta bulunan konakları mimari, plan, malzeme, süsleme ve en önemlisi bunların hepsini kapsayan sanat tarihi yönüyle incelemeye çalışılacaktık.
Kadınhanı merkez ve köylerindeki kültür varlıkları

Araştırma, Kadınhanı İlçesi, kasaba ve köylerinin tarihi gelişimlerini ve bu zaman zarfında oluşturulmuş anıtsal mimari ve halk mimarisi eserlerini konu almaktadır. İlçe merkezi ile merkeze bağlı kasaba ve köylerde yer alan dini, sivil ve sosyal yapılar incelenmiş bu yapıların mimari sanat değerleri ortaya konmaya çalışılmıştır. Tarihi geçmişşi ilk çağlara kadar inen, pek çok milletin yaşadığı Kadınhanı, asıl kimliğini Türk döneminde kazanmıştır. Selçuklu, Karamanoğulları ve Karamanoğullarına bağlı Turgutoğulları döneminde Türk İslam kenti özelliği kazanmaya başlayan bu merkezler, Osmanlı devrinde gelişmelerini sürdürmüştür. Bu gelişme ile birlikte dini, sivil ve sosyal içerikli yapılar dönem dönem inşa edilmiştir. İlçede günümüze gelen ilk eserler Anadolu Selçuklu döneminde Raziye Hatun'un adına yaptırılan handır. Sonrasındaki yapılar ağırlıklı olarak ise Karamanoğulları, Turgutoğulları ve Osmanlı'nın son dönemlerinde yapılmıştır. Ancak günümüze kadar bazı yapılar değişikliğe uğramış, korunamamış ya da yok olmuştur. Özellikle medreseler, tekkeler yıkılıp yerine farklı yapılar inşa edilmiş, bir kısmı değişikliklerle günümüze kadar gelmiş, çeşmelerden suyu akmayanlar kaderine terk edilmiş ve aslına uygun olmayan eklemeler ve tamiratlar görmüştür. Çalışmamız farklı türdeki tarihi ve sanat değeri olan eserleri kapsamaktadır. 'Konya-Kadınhanı Merkez ve Köylerde Yer Alan Kültür Varlıkları' adlı tezimiz dört ana bölümden oluşmaktadır. Birinci bölümde, 'Giriş' başlığı altında; Konunun Tanımı, Önemi ve Sınırları', 'Yöntem', ' Konuyla İlgili Yapılan Araştırmalar', 'Kadınhanı'nın Coğrafi Durumu ve Tarihçesi' üzerinde durulmuştur. İkinci Bölümde yer alan 'Katalog' başlığında Kadınhanı İlçe merkezi ile merkeze bağlı kasaba ve köylerde yer alan eserler 'Mevcut Yapılar' ve 'Kaynaklarda Adı Geçen Ancak Mevcut Olmayan Eserler' olmak üzere iki alt başlık altında ele alınmıştır. Mevcut yapılar içerisinde 23 Cami, 1 Han, 1 Eğitim binası, 1 Gar Binası, 1 Anıt, 4 Konut, 8 Köy Odası, 8 Çeşme, 5 Su Kuyusu, 3 Değirmen, 1 Kale, 1 Kaya Oyma Mekan, Toprağa Oyulmuş Oda Mezarları, 48 Mezar Taşı kaynaklarda adı geçen ancak mevcut olmayan eserlerde ise bir zaviye, bir cami ve tekke, iki çeşme, bir hükümet konağı, bir köy odası tanıtılmıştır. Her yapı 'Tarihçesi', 'Kitabesi', 'Yapının İncelenmesi' başlıkları altında değerlendirilmiştir. Üçüncü bölüm 'Değerlendirme' başlığını taşır. Burada Kadınhanı Merkez ve Mahallelerinde Yer Alan Kültür Varlıklarının genel özellikleri belirlenmeye çalışılmıştır. Değerlendirme' Plan ve Mekan Anlayışı', 'Malzeme ve Teknik', 'Mimari Elemanlar', 'Yapı Elemanları', 'Örtü Sistemleri', 'Süsleme', ve 'Kitabeler' başlıkları altında yapılmıştır. Dördüncü Bölüm 'Sonuç' başlığında ise Kadınhanı Merkez ve Köylerinde Yer Alan Kültür Varlıklarının Türk Sanat Tarihi ve Mimarlık Tarihi bakımından taşıdıkları önem vurgulanarak belirli bir senteze ulaşılmıştır. Eserlerin genelde XIX. ve XX. yüzyıl Osmanlı taşra üslubu olduğu belirlenmiştir. Bu çalışma ile Kadınhanı tarihi, kültürel ve sosyal yapısını ortaya koyan farklı türde eserler bilimsel açıdan değerlendirilmeye çalışılmıştır.
İklim ve sanat bağlamında iklimin rönesans resim sanatına etkisi

Hava olaylarına bu denli kafa yormuş bilim insanları, mühendis ve filozoflarınyaşadığı Antik Çağ'a ışık tutan Rönesans aydınlarının ve sanatçılarının doğa, iklim, insan ilişkilerine ilgi duyduğunu düşünmek yanlış olmaz. Bu tez kapsamında öncelikle doğa, kültür, insan ilişkileri incelenecektir. Bu ilişki sonucunda iklimden Rönesans aydın ve sanatçılarının ne şekilde etkilenmişolabileceği araştırılacaktır. İncelemede Rönesans'taki iklimsel koşullarirdelenecektir. Rönesans coğrafyası ve dönemleri temelinde resim sanatının aldığıiklimsel etkiler ortaya çıkarılmaya çalışılacaktır. Dört ayrı Rönesans ressamı ve örnek yapıtları incelenmek suretiyle iklimsel bağlamda etkilenmeler açıklanacaktır.
Likya ve Pamfilya Bölgeleri'ndeki Bizans Dönemi taş eserlerinin motif, bezeme tekniği ve malzeme değerlendirmesi

Bizans İmparatorluğu'nda dinsel, askeri ve sivil mimarideki anıtsal yapılarda strüktürel ve bezeme amacıyla kullanılmış taş eserler, Bizans sanatında ayrı bir araştırma alanı olmuştur. Tezimizin kapsamı; Antalya il sınırları içinde kalan, kentin batısında Muğla'ya bağlı Fethiye İlçesi'ne kadar olan kıyıları içeren Likya bölgesi, doğusunda Alanya'ya kadar kıyı şeridini kapsayan Pamfilya bölgesi ve içte Toros Dağları ile sınırlıdır. Tezimiz Likya ve Pamfilya Bölgeleri'nde Bizans Dönemine ait yerleşim ve yapılarda, müzelerde belgelenmiş olan 371 eseri içermektedir. Tezimizde öncelik, her iki bölgedeki taş eserlerde motif ve kompozisyon çeşitlemesinin, sistematik olarak belirlenmesi ve değerlendirilmesi olmuştur. Bununla birlikte teknik, malzeme ve üslup değerlendirmesi de yapılmış, bu özelliklerin öncelikle komşu bölgeler ve başkentte görülen etkileşimleri de ele alınmıştır. Taş eserler işlevsel olarak; mimari ve liturjik eserler olmak üzere iki grupta incelenmiş, bu iki gruba da girmeyen çanak, havan ? dibek, kuyu bileziği gibi eserler de ayrı bir grupta incelenmiştir. Tezimizin Bizans sanatına ilgi duyan tüm araştırmacılara yararlı olmasını ve bu konuda yapılacak yeni araştırmalara yol açmasını diliyoruz.
Türk İslam Dönemi Şanlıurfa madeni mutfak kapları

Güneydoğu Anadolu Bölgesi'nin önemli şehirlerinden biri olan Şanlıurfa, ilk çağlardan bugüne kadar önemli uygarlıklara ev sahipliği yapmış ve büyük bir kültür ve ticaret merkezi olmuştur. Bu zengin kültürü günümüzde halen bünyesinde barındıran Şanlıurfa bu açıdan büyük bir öneme sahiptir. İTürk İslam Dönemine Ait Şanlıurfa Madeni Mutfak Kapları? başlığı altında yapılan bu çalışmada, giriş bölümü, Şanlıurfa'nın coğrafi konumu ve tarihçesi, Maden Sanatının Anadolu'daki tarihi gelişimi, Şanlıurfa'da Maden sanatının tarihi gelişimi ve bugünkü durumu, Şanlıurfa'da maden sanatında kullanılan araç ve teknikler ile yapım ve süsleme teknikleri ana hatlarıyla işlendikten sonra Şanlıurfa Müzesinde yer alan eserlerden bazıları ile bugün bakırcı ustaları tarafından üretilen ürünler arasından 39 eser bilimsel açıdan incelenerek bunlardan 22 kap türü katalog düzeni içinde tanıtılmaya çalışılmıştır. Çalışmanın değerlendirme ve karşılaştırma bölümlerinde, incelenen örneklerin yapım ve süsleme özellikleri bitirildikten sonra, Anadolu'daki diğer yöre örnekleriyle karşılaştırılmaları yapılarak, benzer ve farklı yönleri ortaya konmaya çalışılmıştır. Sonuç bölümünde ise, değerlendirmeler ışığında varılan sonuç kısaca belirtilmiştir. Araştırma, Bibliyografya, çizim ve fotoğraf listesi ile fotoğraf ve çimlerle sonuçlandırılmıştır.
Tokat'taki Osmanlı dönemi dini yapılarında yer alan süslemeler

Daha sonra doldurulacaktır. Tokat kent merkezinde Osmanlı Dönemine ait olan dini yapıların süslemelerini ayrıntılı bir şekilde ele alan bilimsel araştırmaların gerçekleştirilmemiş olmasından dolayı ve bu boşluğu doldurmak amacıyla Tokat kent merkezinde dini yapıların süslemeleri malzeme, teknik, motif ve kompozisyonlarıyla detaylı bir şekilde araştırılarak tanıtılmıştır. Türk süsleme sanatları içindeki yerinin belirlenmesi tezimizin asıl amacını oluşturmaktadır. Tezimizin kapsamı Osmanlı İmparatorluğu dönemi ve Tokat kent merkezi ile sınırlandırılmıştır. Süslemeler yapıların dış cephesinde taçkapı, nişler, son cemaat yeri ve kuş evinde; iç mekanında kapı, kubbe, tavan, pencere, mihrap, minber, mahfil, kemer, ayaklar ve duvarlarda; ayrıca bazı yapıların şadırvanı ve çeşmesinde bulunmaktadır. Malzeme ve teknik olarak ahşap, alçı, kalem işi, boya ve taştan meydana gelmektedir. Motif ve kompozisyon olarak bitkisel, geometrik, figürlü, yazı ve sembollerden oluşmaktadır.
Choice and context in the late antique architecture: Questioning the Cilician Domed Basilicas

öz GEÇ ANTİK MİMARLIĞINDA TERCİH VE BAĞLAM: KİLİKYA'DA 'KUBBELİ BAZİLİKA'NIN SORGULANMASI Belgin-Henry, Ayşe Yüksek Lisans, Mimarlık Tarihi Bölümü Tez Yöneticisi: Prof. Dr. Suna Güven Eylül 2003, 116 sayfa Bu tez, batı Kilikya'da yer alan dört kilise yapısının mimari özelliklerini ve bağlamını incelemektedir. Bu kiliseler, Alahan'da yer alan Doğu Kilisesi, Meryemlik'te yer alan 'Kubbeli Kilise', Dağpazan'nda yer alan 'Kubbeli Kilise' ve Korikos'da yer alan 'Mezar Kilisesi'dir. Bu dört yapı, Stephen Hill tarafından varsayımsal 'Kubbeli Kiliseler' adı altında toplanmışlardır. Bu adlandırma en tanınmış örneği Ayasofya olan erken altıncı yüzyıl Konstantinopolis örnekleriyle benzerliklerine atfen kullanılmıştır. Ancak Konstantinopolitan örneklerde 'kubbe', esasen yeni oluşturulan mimari şemanın bir öğesi olarak ortaya çıkar. Bu şema ise bazilikanın düz yatay aksına dikey bir aksın katılması olarak açıklanabilir. Bu tez, öncelikle, Kilikya örneklerinde de gözlenebilen bu modelin çalışılması gereken ana nokta olduğu halde, geçmişş çalışmalarda bu konuya yeterli ağırlığın verilmediğine dikkat çeker. Bu bağlamda, kubbenin muhtemel varlığına odaklanan analitik yaklaşımı eleştirir ve mekansal yoruma dayanan başka bir yaklaşım geliştirmeye çalışır. Dahası, eğer Kilikya kiliselerinin bazı akademisyenler tarafından öne sürüldüğü üzere beşinci yüzyılın sonuna tarihlendirilebilen yerel modeller olduğuVI kabul edilirse, bu örneklerin başkent mimarlığını etkilemiş olması olasıdır. Bu çalışmada, bu olasılık da göz önünde bulundurularak, yoruma daha geniş bir bakış açısı kazandırmak amacıyla işlev, tarihleme ve hamilik gibi ilgili konular gözden geçirilir. Sonuç olarak Kilikya örneklerine ait genel bilginin şaşırtıcı ölçüde kıt ve gerçekliği kanıtlanamayan fiziksel delillere dayandığı fark edilmiştir ve buna bağlı olarak güncel bağlamsal tartışmaların temeli çok zayıf gözükmektedir. Bütün bu unsurlar bölgede arazi çalışmalarının acil ve gerekli olduğuna işaret eder.
II. Gıyaseddin Keyhüsrev Dönemi mimari eserleri

Çalışmamızda, 31 Mayıs 1237- 1246 yılları arasında 8,5 yıl saltanat süren II. Gıyaseddin Keyhüsrev Dönemi'ne tarihlenen eserler bir bütün olarak ele alınmış ve bilim dünyasına tanıtılmıştır. Tez konusunu oluşturan 'II. Gıyaseddin Keyhüsrev Dönemi Mimari Eserleri' konulu çalışmamız kapsamında 69 yapı ele alınmıştır. Bunlardan 1'i cami+türbe, 3'ü medrese+mescit+hanikah+türbe, 8'i kervansaray+hamam+köprü+mescit+hancı odası yapılarından oluşan 12 külliye( 29 yapı) ile 40 müstakil eser incelenmiştir. Bu yapılar 21 kervansaray, 5 cami, 6 mescit, 7 türbe, 4 köprü, 4 hamam, 1 çeşme, 2 hancı odası, 2 köşk, 3 burç, 1 zaviye, 2 hanikah, 7 medrese, 1 mevlevihane ve yalnız kitabesi günümüze ulaşan 3 türü bilinmeyen eserden meydana gelmektedir. Bu eserlerin onarım ve restorasyon çalışmaları ile özgünlüğünü koruyarak günümüze ulaşanların sayısı 41'dir. 6'sı asli halini kaybeden, 22'si ise temel kalıntıları ve kitabesi dışında günümüze ulaşamayan eserlerdir. Yoğunluğu kervansaraylardan oluşan eserlerin her birinin çizimleri gözden geçirilmiş ve Resimlanarak belgelenmiştir. Özellikle kervansaraylar ile yanındaki yapıların çizimleri yeniden ve bazıları ilk kez yapılmış ve bu yapı grubunda yeni plan türlerinin denenmeye başladığı görülmüştür. Bu bağlamda tuvalet, hamam, süit odaları gibi mekanların yeri ve işlevi belirlenmiştir. Ayrıca her bir yapı, bulunduğu grup içinde plan, mimari özellikleri ve bezemeleri yönünden benzer örnekleri ile değerlendirilmiştir.