turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
The state and cinema sector in neoliberal turkey: Regulation or arbitrary intervention?

Bu çalışmada temel amaç, Türkiye'de devletin sinema sektöründe aldığı rolün yasalar, hukuki kararlar ve istatistiki bilgilere dayanarak araştırılmasıdır. Bu analizler neoliberal politikalar ve küreselleşmeyle şekillenen 1980'ler ve sonrası dönemde Türkiye sinema sektörünün devlet politikalarından nasıl etkilendiğini ele alıyor. Aynı zamanda Türkiye, Fransa, Amerika Birleşik Devletleri ve Hindistan'daki devlet ve sinema sektörü ilişkisini karşılaştırarak bu analizler yapılıyor. Bu tarihsel ve etnografik bilgiler Türkiye devletinin politikalarının sinema sektörünü kar odaklı bir sektör olarak gelişmesini desteklemekte, yerli sinemayı yabancı kar odaklı sinema sektörlerinin hakimiyetine karşı korumakta ve sanat sinemasını desteklemekte eksik olduğunu kanıtlıyor. Türkiye devleti sadece keyfi müdahaleler ve neoliberal politika uygulamalarıyla sektöre dahil olurken, sektör piyasa ekonomisinin koşullarına bırakılıyor. Sonuçta ise bu bırakış sektörün çeşitli alanlarında tekelleşmeye sebep oluyor. Bu tez, sinema sektörünün daha önce çok az çalışmaya konu edilmiş bu politik ekonomik dinamiklerini ortaya koymak suretiyle, genelde tarihsel ve sanatsal konulara odaklanan Türkiye sineması literatüründeki bir boşluğu doldurmayı hedefliyor.
Muğla, Milas ve Marmaris evlerinde bulunan kapı tokmakları

Kapı tokmağı kapıyı açıp kapamak için üzerine yerleştiren top biçiminde tutamaktan ibaret olduğu bilinmekte ve genellikle metalden yapılmaktadır. Maddi kültür varlıklarımız içerisinde ele alınması gereken önemli değerlerimizdendir. Bu folklorik değerler bir yandan Anadolu maden sanatının geldiği noktayı işaret ederken öte yandan da Anadolu'nun zengin süsleme kompozisyonlarının güzel örneklerini sergilemektedirler. Tarihi süreçte çeşitli kültürlerde, kapılarda mekanın içinde yaşayanları kötülüklerden korumak iyiliğe çekmek ve nazara karşı korumak işaretler kullanılmıştır. Kapı tokmaklarına dışarıdan gelen kişi bu tokmağa dokunur, ziyaretini evdekilere böyle duyururdu. Bazen de, kapının çekilip kapatılması için tokmağın yanına yerleştirilen şakşak veya çekecek denilen bir halka ikinci tokmağın görevini yapardı. Bu yüzden kapı tokmakları eve gelen kişiyle ilk temas burada olurdu. Tokmaklar özgün sanat eserleri olup her dönemde yeni formlar oluşturulmuştur. Yaptıran kişinin maddi olanaklarıyla bağlantılı olarak sade, gösterişsiz ya da görkemli gösterişli olurdur. Zengin ev sahiplerinin kapı tokmakları büyük ve brozdan fakir ailelerin demirden ve küçük olurdu. Kapı tokmakları maden sanatımızın önemli unsurlardan bir tanesidir. Malzeme olarak pirinç, demir, bronz kullanılmıştır. Dövme ve döküm teknikleri kullanılmıştır. Muğla evlerin kapıların çoğunda kapı tokmaklarının yerinden söküldükleri ve sadece izlerinin kaldığı gözlemlenmiştir. Muğla'da kadın eli şeklindeki tokmaklar yaygın olduğu dikkat çekmektedir. Muğla' da bulunan kapı tokmaklarının benzerleri Kastamonu, Isparta, Hatay, İzmir, Amasya, Divriği, Niğde, Tokat, Zile ve diğer birçok ilindeki örneklerle benzerlik gösterdiği ve çalışmamızda da belirtilmiştir. Muğla'daki tokmakların muhtemelen başka illerden yapılmış olup kapılarda kullanılmak üzere şehre getirdikleri düşünülmektedir. Muğla'da tarihi ve sicilli evler tespit edilmiştir. Bu evler Menteşede kentsel sit alan içeresinde yer alan Saburhane, Emir Beyazıt, Kara Ahmet, Cami Kebir, Hacı Rüstem, Müştak Bey, Milas'ta Ahmet Çavuş, Hacı Bedrettin, Gazi Paşa, Marmaris'te Kale Mahallelerinde yoğun oranda görülmektedir.
Erbaa silahtar Ömer Paşa Camisi

Silahtar Ömer Paşa Camisi, Tokat'ın Erbaa İlçesinin Akça Köyünde yer almaktadır. Yaklaşık olarak kareye yakın dikdörtgen bir forma sahiptir. Caminin inşa kitabesi günümüze gelemediğinden dolayı tarihlendirme birkaç kaynak doğrultusunda yapılabilmektedir. İnşa tarihine ait bilgiler şu şekildedir; Ceylan derisi üzerine yazılmış levha, Silahtar Ömer Paşa tarafından camiye hediye edilen iki bakır şamdanın üzerindeki kitabe ve caminin bakım ve onarımı için istenen vakıf belgesidir. Ceylan derisinden levhanın üzerinde H.1087/M.1676, bakır şamdanların kitabesinde H.1100/M. 1689 ve vakıf belgesinde H.1119/M. 1908 tarihleri yer almaktadır. Caminin mimari-süsleme özellikleri ve elde edilen tarihler neticesinde caminin 17. yüzyılın ikinci yarısında yapılmış olabileceğini söyleyebiliriz. Giriş mekanındaki revakların arasında üçgen sivri açıklıklar bulunmaktadır. Giriş mekanı 'U' biçimli bir forma sahiptir. Kalem işi süslemeler caminin giriş mekanında yer alan sivri üçgen açıklıklarda, harim tavanında, minber köşkünde ve kadınlar mahfilinde karşımıza çıkmaktadır. Cami, ahşap destekli ve tavanlı cami mimarisi içinde kalem işi süslemeleri ile birlikte özel bir yere sahiptir.
Nuri Abaç'ın 1975 sonrası resimlerinde esin kaynağı olarak Karagöz Gölge Oyunu

Türk Sanatı içerisinde resim sanatı önemli bir yer tutmaktadır. Nuri Abaç da resim sanatına gönül vermiş, kendini kabul ettirmiş pek çok ressamdan bir tanesidir. Geçmişi geleceğe duyarlı bir biçimde taşıyan Abaç, ulusal kültürümüze ayrı bir soluk ve yorum katmış; geleneksel resim sanatımızı çağdaş teknikle ve özgün içerikle bir senteze ulaştırarak önemli bir yer edinmiştir. Nuri Abaç, Anadolu Türk Sanatlarından, özellikle İslam minyatürü ve Gölge Oyunu'ndan etkilenmiştir. Buna bağlı olarak, araştırmamızın asıl amacı, Nuri Abaç'ın 1975 sonrası Karagöz Gölge Oyunu esinli resimlerini incelemektir. Bu bağlamda Karagöz gölge oyunu karakterleri ve oyunları incelenerek Nuri Abaç'ın resimlerine etkileri araştırılmıştır. Nuri Abaç resimlerinde Karagöz ve Hacivat dışında Zenneler, Çelebi, Beberuhi, Tiryaki, Baba Himmet gibi karakterlerden faydalanmıştır. Ayrıca Abaç'ın etkilendiği başlıca Karagöz gölge oyunları ise şunlardır: 'Kütahya Çeşmesi', 'Cazular', 'Tahmis', 'Orman', 'Hamam', 'Bakkallık', 'Kağıthane Safası', 'Salıncak', 'Kanlı Nigar' gibi oyunlardır. Bu oyunlar paralelinde yaptığı resimlerde, benzer konuları birkaç kez ele aldığı görülmektedir; örneğin, 'Karagöz'ün Kayığı', 'Karagöz Kahveci', 'Karagöz'ün Konağı', 'Karagöz Hamal', 'Karagöz Hamam' gibi konular, farklı kompozisyonlar halinde tekrarlanmıştır.
Malatya müzesindeki bir grup cam eser

Anadolu coğrafyası, geçmişşten günümüze kültür sentezinin yoğrulduğu bir konuma sahip olmuştur. Özelikle Avrupa ile Asya arasında bir köprü niteliğinde olması, çevresindeki etkileşimlere daha hızlı adapte olmasına olanak sağlamıştır. Bu durum sosyo-kültürel yapının oluşmasında olumlu etken oluşturmuş, diğer sanat dallarında görüldüğü gibi cam sanatında büyük etki etmiştir. Anadolu'nun hem doğu hem de batısında gelişen cam, Anadolu'daki yerel kültürle birleşerek kendini oluşturmuştur. Camın kullanılışlı olması, yapım tekniğinin gelişmesi, üretimin hızlanması ve estetik bir yapıyla bütünleşmesi zaman içinde kendini bulmuştur. Özelikle Roma dönemiyle birlikte Anadolu'da yoğunluğunun görülmeye başladığı camın, Türk-İslam döneminde oluşan yeni bir sentezle bütünleşip gelişmesini sürdürmüş ve günümüze kadar gelmiştir. Malatya bulunduğu konum itibariyle çevre iller için geçiş güzergahı olmuştur. Ayrıca Arslantepe gibi eski yerleşim alanların olması bunu kanıtlamaktadır. Dolayısıyla bölge kültür sentezinin yelpazesi içinde yer almaktır. Bu bağlamda 'Malatya Müzesindeki Bir Grup Cam Eser' adlı tez çalışmasıyla müzeye satın alma vb. yolarla kazandırılan 90 adet cam eserlerin kataloglamasını yapması böylelikle cam eserleri bilim dünyasına tanıtmak ve cam ile ilgili yapılacak bilimsel çalışmalara kaynak oluşturmak amacıyla çalışmamız yapılmıştır. Tez çalışması genel hatlarıyla dört bölümde ele alınmıştır. Birinci bölümde Malatya Müzesinin genel tanıtımı, ikinci bölümde camın genel tarihi, üçüncü bölümde kataloglama, dördüncü bölümde değerlendirme ve karşılaştırma yaparak sonuç bölümüyle bitirilmiştir.
Kırıkkale Keskin ilçesindeki Türk mimari eserleri

Kırıkkale'ye bağlı olan Keskin ilçesi sahip olduğu tarihi geçmişşi, Türk mimarisi ve bulunduğu konum itibariyle önemli bir kültür merkezidir. Araştırma kapsamında olan Keskin, M. Ö. ki dönem ve Cumhuriyet Dönemini de içine alan uzun bir geçmişşe sahiptir. Günümüzde ise sahip olduğu Türk mimarisini kısmen koruyamamıştır. Çalışmanın amacı, günümüze kadar gelmeyi başarmış eserlerin önemini vurgulamak, bu eserler arasında bakım ve onarımı yapılmamış eserlerin geleceğe taşınmasını sağlamak ve gün yüzüne çıkmamış eserlerin araştırılıp açığa çıkarılmasıdır. Araştırma konusu içine Keskin ilçe merkezi ve ilçeye bağlı olan köylerdeki yapılar girmektedir. İlçeye bağlı 58 adet köy bulunmaktadır. Fakat köylerdeki eserlerin hepsi tarihi değer taşımamaktadır. Kaynak araştırmaları ve köy halkından edinilen bilgiler sonucunda tarihi varlığı koruyan yapılar tespit edilip yazıya geçirilmiştir. İlçe merkezinde ve köylerdeki yapılar da dahil olmak üzere toplamda 23 yapı incelenmiştir. Yapıların 10 tanesi camii, 1 tanesi tekke, 2 tanesi türbe, 5 tanesi çeşme, 1 tane köprü, 1 eğitim yapısı, 1 askeri yapı ve 2 tanesi kamu yapısıdır. Arazi çalışmasında yapılar tek tek gezilerek inceleme yapılmış ve fotoğraflanmıştır. Plan ve üst örtü özellikleri, kullanılan malzeme ve teknik, cepheler, iç mekan, süsleme ve tarihlendirme olarak ele alınmıştır. Çalışmalar sonucunda camii yapılarının kare ve dikdörtgen planlı olup kırma çatı ile örtülü olduğu, kesme ve moloz taş malzemenin ağırlıklı kullanıldığı, sade görünümlü yapılar arasında olduğu belirtilmiştir. Tekke, türbe ve çeşmeler ise yenilenmiş günümüz yapılarıdır. Yalnızca 1 adet türbe ve 1 adet çeşme eski özelliklerini korumakta ve oldukça bakımsızdır. Köprü ise Selçuklu dönem özelliklerini yansıtan eserler içerisindedir. Askeri ve kamu yapılarının da dikdörtgen planlı kırma çatılı, kırmızı Ankara taşı ve moloz taş kullanılarak, sade bir üslup ile inşa edildikleri görülmektedir. Yapılan araştırmalar sonucunda diyebiliriz ki; Keskin, gereken önem verildiği takdirde sahip olduğu zenginliği ile önemli bir kültür merkezi durumuna gelecektir.
Bedensel dokunuşların izleri

Tarih öncesi devirlerden bu yana kullanılan bir teknik olan iz alma/bırakmanın, oluşum ve uygulama alanları açısından incelenmesinin ilginç olacağı fikrinden hareketle hazırlanan bu tezde bedensel dokunuşun izini taşıyan ve Charles Sanders Peirce'in index adı verdiği bazı imgelerden örnekler vermeye çalıştık. Çalışmanın ilk bölümünü izin oluşumuna, niçin bir teknik olarak kabul edilmesi gerektiğine, ve onun yardımıyla oluşturulan bir imgenin sahip olduğu özellikleri incelemeye ayırdık. Bunu yaparken tarih öncesi devirlerden bazı duvar resimlerinin yanı sıra bazı kutsal emanetlerden de örnekleri, imge üzerine düşünsel ürünler vermiş sanat kuramcılar ve felsefecilerin görüşleri eşliğinde sunduk. İkinci bölümdeyse bedensel dokunuşun izinin yine bedene aktarıldığı uygulamalara eğildik. Bedenin iz çıkarma yoluyla hakkedildiği ya da damgalandığı ilkel topluluklarda dövme, yakma ve yaralama gibi kalıcı vücut tadilatlarının yanı sıra, Türk ve Doğu toplumlarına özgü bir işaretleme şekli olan mühür ve tamganın kullanım alanları ile işlevlerine, izle olan organik bağlarına değindik. Üçüncü bölümde beden-kitap analojisinden hareketle, öncelikle kitabı oluşturan öğelerden yazı ardından kağıdın tarihi gelişimine ve nihayet kağıt damgalarının oluşum ve işlevine göz attık. Kilden kağıda ve kitaba uzanan dönüşümü konu etmemek olmazdı kaldı ki bu, konusu iz olan bir çalışmada bedensel dokunuşun iziyle çoğaltılan metinlerin varlığını ıskalamak demekti. Kitapla ilgili olarak, ona vurulan damganın, izin aktarımını ne şekilde üstlendiğine, yer verdik. Ekslibris ve pul konularına ayırdığımız dördüncü ve son bölümde ise bu iki imgeyi daha iyi anlayabilmek ve çözümleyebilmek adına kısaca tarihlerine değindikten sonra, iz ve temsil yönünden okumaya çalıştık.
Tarihsel yapıların üç boyutlu bilgisayar animasyon ile görselleştirilmesi

Teknolojinin 20. yüzyılda dev adımlarla ilerlemesi ve özellikle elektronik alanında çok önemli aşamaların gerçekleştirilmesi toplum yaşamında önceden saptanması güç gelişmeleri getirmiştir. Sürekli yenilenen teknolojiler, sanatı değişik planlarda etkilemiş, eski sanat dallarında çeşitli önemli değişmeler yaratmış ya da yeni anlatım biçimlerinin ortaya çıkmasına neden olmuştur. Bu anlatım biçimlerinin en çarpıcı örneği bilgisayar animasyon alanındaki gelişmelerdir. Günümüzde bilgisayar, bilgi ve sanat kavramlarını ilişkilendiren yeni bir araç olarak karşımıza çıkmaktadır. Bu çalışmada, tarihi antik yerlerin üç boyutlu bilgisayar animasyon sistemleri ile, yeniden görselleştirilmesi irdelenmiş ve Aizonai Zeus tapınağı örneği ile pekiştirilmeye çalışılmıştır. Üç boyutlu animasyon sistemleri ile, eski kültürlerin izlerini yeniden görselleştirmek mümkündür. Bu yeni bakış açısı, bizim eski kültürleri anlamamıza ve gelecek kuşaklara aktarma işlevinde önemli bir araç durumundadır. Bu tür yapılan görselleştirmeler ile izleyiciye, eski kültürlerin bıraktığı izleri ilk konumundaki gösterimi sunulabilir. Ayrıca izleyicinin, günümüzle ilişki kurarak daha bilinçli bilgilenim ve öğrenme süreci yaşamasında önemli bir araç olabilir. Anadolu'da yaşamış sayısız uygarlığın bıraktığı kültür mirası göz önüne alındığında, üç boyutlu bilgisayar animasyon ile yeniden görselleştirme yöntemi, geçmişş kültürlerin ve uygarlıkların günümüzde anlaşılmasına ve bugünün sanatı ile karşılaştırılmasında oldukça önemli bir araç olabilir. IV
İstanbul Şeyh Vefa Camii haziresi

Şeyh Vefa Camii haziresinde bulunan dört yüz yetmiş beş mezar taşı üzerine yapmış olduğumuz bu çalışmayla Osmanlı mezar taşlarının kendine has özelliklerinden biri olan serpuşların ve şahidelerin bu hazire özelinde tipolojik ve dönemsel tasnifi yapılmak istenmiştir. Başlıklı şahidelerin dönemsel ve mesleki ayrımı yapılırken başlıksız şahidelerin de hangi dönemde ve kadın için mi yoksa erkek için mi kullanıldığı tesbit edilmeye çalışılmıştır. Katalogdan elde edilen bilgiler doğrultusunda ise kitabe içerikleriyle ilgili değerlendirmeler yapılmıştır. Önce hazirede medfun bulunan kişilerin alfabetik isim listesi oluşturulmuştur. Daha sonra mezar taşlarında adı geçen meslekler, yer isimleri, ölüm sebepleri ve yaşları, teslim kitabeleriyle ilgili listeler hazırlanıp bunlar sayısal olarak grafiklerde gösterilerek değerlendirilmiştir. Bunların dışında mezar kitabelerinde geçen kelimeler için küçük bir sözlük oluşturulmuştur. Tezimiz dört bölümden oluşmaktadır. Giriş olan birinci bölümde konunun niteliği, kaynak ve yayınlar, metot ve düzen yer almaktadır. İkinci bölümde Vefa semti, Şeyh Vefa'nın hayatı, külliye ve hazire hakkında bilgiler verilmiştir. Üçüncü bölüm katalogdan oluşmaktadır. Değerlendirmelerin yapıldığı dördüncü bölümde ise hazirenin kronolojisi, tipolojik tasnifler ve kitabe içerikleri bulunmaktadır.
Anadolu Selçuklu sikkelerinde yazı dışı figüratif öğeler

Anadolu Selçukluları'nın kuruluşundan, sona erişine kadar geçen sürede, şu ana kadar kazılarda bulunmuş ve teşhir edilmiş 14 sultanın sikkesi bilinmektedir. Anadolu Selçuklularının kurucusu I. Süleymanşah ile I. Kılıç Arslan ve Şehinşah'ın henüz daha sikkelerine rastlanmamıştır. Tarihçi Osman Turan tarihi belgelerde Şehinşah adına sikke bastırıldığını söylemektedir. İlk bulunmuş sikke I. Mesud'a ait olup, bunlar komşuları Hıristiyanlarla kestirdikleri müşterek sikkelerdir. Ve bu sikkeler bakır sikkelerdir. İlk Dinar ve Dirhem sikkeler II. Kılıç Arslan dönemine aittir. Anadolu Selçuklularının ilk kuruluş dönemlerinde bakır sikkeler kesilmiş, daha sonra ekonomik hayatın ve refah seviyesinin artması ile Dirhem ve Dinar sikkeler kestirilmiştir. Bu sikkeler o kadar değerli olmuştur ki, Beylikler döneminde devlet sınırları dışına çıkışları yasaklanmıştır. Dinar sikkeler Moğol istilası sırasında, ganimet olarak yurt dışına götü rüldükleri için bugüne kadar çok az sayıda Dinar sikke kazılarda bulunmuştur. Sikkeler dövme tekniği ile devletin kontrolü altında kestirilmiştir. Anadolu Selçuklularda 22 mahal, 23 de yerel olmak üzere 45 darphane faliyete geçmişştir. Sikkelerde kompozisyonlar daire, inci dizisi bordur, yıldız, yonca, altı dilimli gül yaprağı ve sade olmak üzere düzenlenmiştir. 209 Anadolu Selçuklu sikkeleri çok bol figürlüdür. İnsan hayvan, fantastik, bitkisel, nesneli ve yazı motiflidir. İlk dönemlerdeki sikkelerde at üzerinde süvari olarak resmedilmiş Sultan figürlerine karşılık daha sonraki dönemlerde sadece yazı motifi görülür. Yalnızca II. Gıyaseddin Keyhüsrev Şir-i Hurşid motifini kullanmıştır. Konular Ortaçağın inanç ve düşüncelerini aksettirmektedir. Sikkelerde görülen her öğe, diğer sanat dallarındaki öğelerle paralellik gösterir. Bu figürlerde, Orta Asya, Şamanizm, İslam, geç Antik ve Bizans etkilerinin görülmesine rağmen bütün bu etkileşimlerin özümlenerek kendilerine has özgün resim anlayışı ile ortaya çıktığı izlenmektedir.
2000 sonrası çağdaş Türk sanatında siyasetin izleri

Bu araştırma, 2000 sonrası Türk Sanatı'nda siyasetin izini sürerek güncel siyasi iklimin Türk sanat ortamındaki etkilerini inceler. Toplumu biçimlendirmede başat bir rol oynayan sanatçıların sanat ortamına katkıları ve siyasi söylemlerin sanatları üzerinde etkisi tartışılacaktır. 2000 sonrasında eleştirilmeye ya da onaylanmaya tamamen duyarsız, her alanı kapsayan bir değişim yaşamımızın gerçeği olmuş durumdadır. Tüm dünyadaki bu hızlı değişim Türkiye'de de paralel yansımalar gösterir. Türkiye'yi 2000'lere hazırlayan faktörler arasında küresel etkenlerin yanı sıra, 1980 Darbesi, Darbe'nin etkileri ve 90'ların toplumsal meseleleridir. Bu nedenle, çalışmada bu dönemlerin ruhuna değinilecektir. Bu dönemlerin estetik odakları üzerinde de kısaca durulması gereklidir. 2000 sonrası sanatsal üretim anlayışı üzerine bazı saptamalar yapabilmek için dönemin estetik algısını çözümlemek gereklidir. Bu niyetle, Nicolas Bourriaud'nun İlişkisel Estetik kavramı ve Jacques Ranciere'in görüşleri üzerinde durulacaktır. Çağdaş sanat pratiklerini sarmalayan eleştirel söylemlerin bir bölümü yapıtların siyasi dili üzerinedir. Ülkelerde demokrasinin sağlıkla yürütülmesi de bu siyasi dili şekillendirir. Bu nedenle çalışmada Sanatsal özgürlük savunulması gereken temel bir ilkedir düşüncesiyle yola çıkılarak ifade özgürlüğü ve sansür meseleleri de incelenecektir.
16-18. yüzyıl Osmanlı hünkar başlıkları ve hassa başlıkçıları

16 -18. yüzyıl Osmanlı Hünkar Başlıkları ve Hassa Başlıkçıları isimli çalışma, hünkar başlıklarının ve saray başlıkçılarının tespiti ve değerlendirilmesi amacıyla yapılmıştır. Bu amaçla Osmanlı hünkarlarının kullandığı başlıklarla, türbelerde yer alan sanduka sarıkları incelenmiş, ayrıca aynı yüzyıllardaki saray başlıkçıları ele alınmıştır. Saray başlıkçılarının işe alınmaları, çalışma mekanları, idari yapılanması incelenmiş; unvanları, ücretleri; bunların yüzyıllara göre farklılıkları değerlendirilmiştir. Bunların yanı sıra sarık yapımı uygulamalı olarak örneklenmiştir.16-18. yüzyıl öncesinde Osmanlı hünkarlarının kullandığı başlıklarla, Orta Asya'da ve Selçuklularda Türk hükümdarlarının kullandığı başlıklardan da tarihi seyir içinde söz edilmiştir. Savaş başlıkları ve başlık aksesuarları birkaç örnekle değerlendirilmiş; sorguçlar, başlıkların incelenmesi esnasında söz konusu başlıkların üzerindeki örneklerle sınırlı tutulmuştur. Çalışma sürecinde ilgili kaynaklar taranmış, ulaşılabilen örnekler incelenmiş, sarık yapım aşamaları sözlü ve yazılı görüşmelerle belgelenmiştir. Ayrıca ehl-i hiref defteri kayıtlarına göre saray başlıkçıları, yevmiyeleri tablolar halinde incelenmiş ve değerlendirilmiştir. Takip edilebilen en eski devirlerden beri başlık, hükümdarlar tarafından önemli bir saltanat sembolü olarak kullanılmıştır. Türk hükümdarları da Göktürklerden Selçuklulara, Osmanlılara kadar başlığı bu amaçla kullanmıştır. Yapılan incelemelerde Osmanlı hünkar başlıklarının gerçek anlamda bir saltanat simgesi olarak kullanıldığı görülmüştür. Ayrıca devletin ekonomik ve siyasi gücü azalırken başlıklardaki ihtişamın arttığı belirlenmiştir. Ehl-i hiref-i hassa teşkilatı içinde Osmanlı hünkar başlıklarının yapımında çalışan çıraklar, ustalar, serkülahduzlar, kethüdalar, serodalar, serbölüklerden oluşan büyük bir bölük vardır. Saray başlıkçı çalışanlarının hem sayılarında hem ücretlerinde başlangıçta artış olsa da son dönemlerde çırakların ve bazı unvanlı ustaların bölükte yer almadığı, unvanlı ustalardan sadece serkülahduz ve birkaç ustanın çalıştığı, bölükte ücretlerin de düştüğü görülmüştür.
İstanbul arkeoloji müzeleri çinili Köşk Müzesi'nde bulunan 18. ve 19. yüzyıl Kütahya üretimli kahve fincanları

Tarihsel süreçte, bilhassa Türk toplumlarında bir sanat dalı haline gelen seramik, Osmanlı devrinde gerek günlük kullanım eşyası gerek hediye edilmek için üretilmiştir. 16. yüzyılda kahveyle tanışan Türkler, kahve içmek için seramik kapları kullanmıştır. Osmanlı toplumunda, kahvenin halk arasında yayılması, fincan üretimini sürekli kılmıştır. İznik'ten sonra önemli bir seramik merkezi olan Kütahya, fincanlar için önemli bir yere sahiptir. Kütahya atölyeleri halka yönelik olmakla beraber, ünik eserler de vermiştir. Türk sanatında en çok ilgi gören alanlardan biri olan çini ve seramik, akademik çalışmalar için de konu çeşitliliği sunmaktadır. Ancak seramik alanında yapılmış çalışmalarda, kahve fincanına ilişkin bir araştırmanın mevcut olmaması konunun öncelikli amacını teşkil etmiştir. Yüksek lisans tezi kapsamındaki bu çalışma ile Çinili Köşk Müzesi teşhirinde ve deposunda bulunan, 18. ve 19. yüzyıl Kütahya üretimli kahve fincanlarının; oluşturulan tipoloji doğrultusunda malzeme ve tekniği, süslemesi, imza ve damgaları değerlendirilmiştir. Bu değerlendirme ile Kütahya fincanlarının; birçok farklı tipte olduğu, coğrafi ve dönemsel koşulların etkisiyle kullanılan malzemenin bazı sonuçlar doğurduğu, geleneksel Türk motiflerinin yanı sıra süslemede, Avrupa ve Uzak Doğu kültürlerinin etkisi olduğu ortaya konmuştur.
Varlık olarak mobilya ve endüstri devriminin mobilya üzerine etkileri

Varlığın ne olduğuna ilişkin soru felsefenin en eski problemlerinden biridir. Bu çalışma da en temelde varlık olarak mobilyayı sorgulamaktadır. Mobilyanın bir varlık olarak ele alınmasında çalışmanın ilk aşaması olarak mobilya için yapılmış tanımlara değinilmektedir. Devamında Aristoteles ve Heidegger'in varlık felsefelerinin temelleri aktarılarak mobilyayı varlık yapan unsurların neler olduğu ortaya koyulmaya çalışılmaktadır. Birinci bölümde elde edilen veriler doğrultusunda ikinci bölümden itibaren Endüstri Devrimi öncesinde Aristoteles'in varlık felsefesi ekseninde mobilya değerlendirilmektedir. Üçüncü bölümde Endüstri Devrimine, bu devrimin toplum yapısında ve üretim biçimlerinde ne gibi değişimlere yol açtığına yer verilmektedir. Endüstri devriminin üretim ve tasarım alanlarında sebep olduğu değişimlerin mobilyaya yansımaları Heidegger'in varlık felsefesi ekseninde incelenmektedir. Sonuç bölümünde ise Aristoteles ve Heidegger'in varlık felsefeleri bir arada ele alınarak bir varlık olarak mobilya tanımlanmaya çalışılmaktadır.
İstanbul arkeoloji müzelerinde bulunan Bizans dönemi liturjik eserler

Bu çalışmada, İstanbul Arkeoloji Müzelerinde bulunan Bizans dönemine aitliturjik eserler konu edilmiştir. Hıristiyanlığın temel liturjisi olan Ökaristi, Hıristiyanibadetinin ayırt edici bir hareketi olarak görülmektedir. Bu hareket ise sadece İsa'ya ve ona inananlara aittir. Ökaristi ayini sırasında, İsa'nın mezarını sembolize eden altarın üzerinde, ayiningerçekleşmesine yardımcı olan çeşitli liturjik eşyalar kullanılmıştır. Belirli işlevlerin yanı sıra sembolik anlamları da bulunan bu eşyaların arasında, paten ve kalis, ökaristinin iki ana elemanıdır. Diğerleri ise, ayinin gerçekleşmesine yardımcı olan, objeler olarak görülür. Bu eserler, daha çok dine dayalı bir sanat üretiminin söz konusu olduğu Bizansİmparatorluğunda, kiliselerde ayin sırasında ve/veya diğer zamanlarda kullanılan eşyalaraverilen önemi göstermesi açısından oldukça önem taşır. Müsadere veya şahıslardan satın alma yoluyla İstanbul Arkeoloji Müzeleri'negetirilen ve Bizans dönemine tarihlenen, çoğunluğu yayınlanmamış 63 maden liturjik eser tanıtılmıştır. Bu eserlerin getirdiği yeniliklerin, bilinen örnekleri dikkate alındığında, yoğunluk kazandıkları dönem özellikleri belirlenerek, farklılıkları saptanmıştır. Ayrıca, arkeolojik verilerin izin verdiği ölçüde, eserlerin olası dağılım biçimleri ve güzergahlarıöneri olarak sunulmuş, dönemin liturjisi göz önüne alındığında, eserler üzerinden dinsanat olgusu ile birlikte din-işlev-tasvir bağlantısı kurularak bir bütün içerisinde sonuca bağlanmıştır.