turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
İnegöl Osmanlı Dönemi Camileri

Tez çalışmasının asıl amacı, öncelikli belgeler ve arşiv kayıtları ışığında İnegöl'de Osmanlı döneminden günümüze ulaşabilmiş cami ve mescidleri belirlemek, günümüze ulaşamamış fakat arşivlerde yer alan camileri de kataloglama içerisine dahil edip, Osmanlı Dönemi İnegöl camilerini bir arada sunabilmektir. Tez oluşumu sırasında Vakıflar Genel Müdürlüğü, Osmanlı ile İnegöl Kent Müzesi Kent Belleği Arşivleri taranmış, bu arşivlerden günümüze ulaşabilmiş veya ulaşmamış 80 cami tespit edilmiştir. Bu çalışmanın yanı sıra şehir merkezi dışında doksan beş kırsal mahalle gezilerek araştırma kapsamlı şekilde yürütülmüştür. Yapılan çalışmalar sonucunda İnegöl'de erken dönem Osmanlı Mimarisi örneklerinden Osmanlı'nın son dönemine kadarki cami ve mescid mimarisini tek bir çatı altında toplama işlemi yürütülmüştür. Eserlerde plan, malzeme ve süsleme üzerinde sistemli bir çalışma yürütülerek, mimarinin her alanına vurgu yapılmıştır. Neticede İnegöl'ün genelini ele alarak Osmanlı dönemi cami mimarisi üzerine yapılan en kapsamlı çalışma özelliğine sahip bir tez ortaya konulmuştur.
Side Müzesi'nde bulunan antik dönem taş eserlerin bakım onarım çalışmaları ve mevcut durumlarının incelenmesi

Üzerinde yaşadığımız toprağın sahibi bizler için müzeler, yaşanılan toprağın altındaki kültürel zenginliklerle dolu mirasın konulduğu vitrinlerimizdir. Bu mirası bulmak arkeologlar ile sanat tarihçilerinin görevi iken, sergilenecek duruma getirmek onarımcının görevi, sergilemek ise müzenin görevidir. Bu durum, farklı meslek gruplarının bir arada çalışmasını gerektiren bir çalışma düzenidir. Bu çalışmada; 1960 yıllarında Antalya ili, Side antik kenti bölgesinde bulunan, Roma Dönemine ait, çoğunluğu mermer olan ve Side Müzesi koleksiyonlarında bulunan eserlerin 2004 yılına kadar geçirmiş oldukları koruma onarım süreci incelenmiştir. Daha sonra, Alman Heykeltıraş Dietmar Friese'in Side Müzesi ile olan anlaşması sonucu Müze bünyesinde kurduğu restorasyon atölyesinde restore ettiği 79 eserin bugünkü durumlarına dair görsel analizler yapılmıştır. Ayrıca, tarihsel araştırma sürecinde taş heykel restorasyonunun Dünya'da ve Türkiye'deki süreci incelenmiştir. İkinci bölümde, incelenen eserlerin bulundukları ve restore edildikleri Side Müzesi ile eserlerin müzeye getirildiği, Side Antik kenti hakkında bilgilere yer verilmiştir. Son olarak ise, Dietmar Friese tarafından 2004- 2006 yılları arasında Müze bünyesinde eserlere yapılan müdahaleler ve müdahale sonrası durumları incelenmiş, görsel analizleri yapılmış ve bir katalog hazırlanmıştır.
Tarihsel süreçte Silvan şehrinin gelişimi

Güneydoğu Anadolu Bölgesinin de içinde yer aldığı Yukarı Mezopotamya, 'kentsel yerleşim tarihi' bakımından önemli bir coğrafi sahayı teşkil etmektedir. Nitekim Diyarbakır ve çevresi ilk yerleşim yerlerinin görüldüğü oldukça geniş bir iskan sahasını meydana getirmektedir. Neolitik Çağ'dan itibaren yerleşim gördüğü anlaşılan bu bölgede, Bizans döneminde (4. yüzyıl sonu- 5. yüzyıl başı) Bizans ve Sasani devletlerinin sınır boyunda Martyropolis kenti, din adamı Marusa b. Lyuta tarafından kurulduğu düşünülmektedir. Kentin oluşum sürecinin, Bizans İmparatorluğu'nun merkezileşme politikası dahilinde bölgede yaşayan Hıristiyan vatandaşlar için bir yerleşim edinme düşüncesiyle başladığı anlaşılmaktadır. Kente kutsallık atfetmek adına İran, Mezopotamya ve Asuri şehirlerinde öldürülen Hıristiyan azizlerin kemikleri toplanarak kentte inşa edilen ilk dini yapılara yerleştirilmiş ve kente 'Şehitler Şehri' anlamına gelen 'Martyropolis' adı verilmiştir. Bizans İmparatorları'nın hamiliğini üstlendiği Martyropolis kentinin yerleşim düzenin ilk çekirdeği, kilise ve kale-sur yapıları etrafında gelişim göstermiştir. 640'yılında El-Cezire bölgesinin fethi sonrasında, Ortaçağ'da Kuzey Mezopotamya sahasında, Müslüman hanedanların siyasi yapılanma süreciyle başlayan İslam şehircilik olgusu, yerleşilen bölgenin kültürel deneyimleri ve kentsel inşa pratikleri ile geliştirilerek ileri bir seviyeye taşınmıştır. Bu önemli merkezlerden biri de Diyarbakır'ın Meyyafarikin/Silvan ilçesidir. Ortaçağ boyunca Meyyafarikin şehri, farklı Müslüman hanedanların siyasi ve idari merkezi haline gelmiştir. Müslümanlar döneminde, Meyyafarikin şehrinin kentsel gelişimi Şeyhoğulları Devleti'nin burayı siyasi merkez edinmesi üzerine başlamaktadır. Hamdaniler ile devam edilen süreçte kent organizasyonun ilk adımları atılmış ve kentin ilk yönetim merkezi inşa edilmiştir. Mervaniler döneminde kent dokusunu oluşturan ana unsurlar, kentsel yerleşim düzeni; mahalle, sokak, alt yapı sistemleri, yönetim merkezi, kamu yapıları, çarşılar, meydanlar ve şehrin dış bölgesinde gelişmiş Rabadlar ile kent organizasyonu sistemli bir plan dahilinde meydana getirilmiştir. Bu dönemde şehrin kentsel gelişmişlik düzeyi ileri bir seviyeye yükselmiş ve İslam şehrine ait karakteristik özellikler kazanmıştır. Artuklular ve Eyyubiler ile bu sürece devam edilmiş, kentin gelişim sürecindeki istikrar korunarak sürdürülmüştür. Ortaçağ'da, İslam dönemi Meyyafarikin kamusal yapıları, gelişmiş kent ağı ve güçlü savunma sistemiyle güvenli bir şehir görünümü vermektedir. Ancak Moğolların Anadolu'ya gelmeleri ile beraber şehir çöküş sürecine girmiştir. Kent 16. yüzyılda Osmanlı idaresine girmiş ve Diyarbakir vilayetine bağlı bir kaza haline gelmiştir.
Sivas ili merkezindeki Türk devri hamamları

Hamam kültürünün çok üst düzeyde yaşandığı Sivas, Hamam mimarisi bakımından da Türk Hamamları içinde önemli bir yer teşkil etmektedir. Halkın hamam kültürünü bu çağda hala yaşatıyor olması, hamamlarınkalıcılığını artıracak sosyal bir olgudur. Çalışmamızda, bazıları çeşitli araştırmalara konu olan, büyük bir kısmı ise henüz bilinmezliğini koruyan Sivas Hamamları ele alınacak; söz konusu binalar ya da kalıntılar, mimari ve yapı elemanları, kent ya da arazidekikonumları, bina topoğrafya ilişkisi, mekan organizasyonu, dekoratif unsurlar, su tesisatı ve ısıtma tertibatı gibi yönleriyle tanıtılacak ve bu bağlamda elde edilecek bilgiler ışığında Sivas Hamamlarının Türk Hamam mimarisi içindeki yeri belirlenmeye çalışılacaktır. Bu çalışmada, devrin çeşitli yazılı kaynaklarının da yardımıyla gerekmevcut, gerekse ortadan kalkmış Sivas Hamamlarının tespit edilmesi ve tam ve sağlıklı bir analize tabi tutulması hedeflenmiştir. Sivas ili merkezinde yer alan Türk Dönemi hamamlarının plan, fonksiyon, tasarım gibi özelliklerinin ortaya konularak, Türk Hamam Mimarisi içindeki yerinin karşılaştırmalı olarak ayrıntılı bir biçimde incelenmesi diğer önemli bir husustur. Sivas ili merkezindeki hamamlar incelenirken dönem olarak üst sınır, Osmanlı'nın yıkılış, Cumhuriyetin kuruluş devri olmuştur. Günümüze tamamı ya da bir kısmı sağlam olarak 9 hamam ulaşmıştır. Bununla birlikte, kaynaklarda geçen 15 hamamın adı tespit edilmiştir. Yapılar, adı, yeri ve tanımı, tarihlendirilmesi, geçirdiği onarımlar, bugünkü durumu, dış görünümü, plan ve kesitleri, süslemesi, malzeme ve duvar tekniği, sorunları, karşılaştırma ve değerlendirilmesi ve bibliyografyası olarak on bir ana başlığa ayrılarak incelenmiştir.
An architectural and social inventory of the past and the present: Documenting the 19th century houses in Menteşbey

Kültür, bütün yönleriyle yuvaya yansır. Yuva sadece barınak olan ev değil, evin sürekli kullanımıyla oluşan sosyal psikolojik ve duygusal bağlanmaların oluştuğu bir ortamdır. Evin devamlı kullanımı hem kavramsal hem de fizikseldir. Bu, geleneksel ve tarihi evlerde de gözlemlenebilir. Buna en iyi örneklerden birisi Osmanlı yöresel evidir. Bu çalışma, Menteşbey köyünü, onun 19. yüzyıl yöresel evlerini ve sosyo-kültürel yapısını tanıtmakta ve belgelemektedir. Menteşbey köyü Osmanlı İmparatorluğu zamanında yargıç ve Osmanlı devlet adamı olan kadıların bulunduğu ve yetiştiği bir merkezdir. Kadılık mesleği köyün sosyal yapısını, dolayısıyla da ev mimarisini etkilemiştir. Köyde standart ve kadı evleri olmak üzere iki grupta incelenebilecek ev tipleri vardır. Bu evler, Osmanlı döneminin sosyal ve politik olarak önemli bir merkezinde, Osmanlı evindeki 'yuva', 'kullanımda devamlılık' ve 'statü' gibi kavramları incelemek için iyi birer örnek oluştururlar, çünkü bazı evler, 19. yüzyıldan bu yana hala kullanılmaktadır. Bu çalışmada, bu evlerden on yedi tanesi planlan, fotoğrafları ve ikametçileri ile birlikte belgelenmiştir. Bu çalışma, Menteşbey'de veya çevresinde ilerde yapılabilecek kültürel, mimari ve tarihi çalışmalar için de bir ön adım niteliğindedir. Ancak asıl amacı Menteşbey ve evlerini gelecek nesillere aktarabilmektir.
Açık hava tiyatrolarının akustik açıdan değerlendirilmesi: İstanbul Cemil Topuzlu Açık Hava Tiyatrosu örneği

Antik Çag tiyatroları mimari ve akustik açıdan dönemlerine göre üstün özellikler gösteren yapıtlardır. Modern Çag'da insa edilen açık hava tiyatrolarında ise geçmişsintasarım teknikleri günümüz yapım teknolojisine uyarlanmıstır. Modern Çagtiyatrolarından birisi sayılan İstanbul Cemil Topuzlu Açıkhava Tiyatrosu antikçaglardan beri süregelen açık hava tiyatrolarının arazi vaziyetine, iyi görme ve iyiisitme ihtiyaçlarına göre form kazanarak insa edilmis bir örnegidir. Bu çalısmanın amacı, açık hava tiyatrolarının akustik özelliklerini, antik dönem tiyatrouygarlıklarının tarihsel gelisimine uygun bir biçimde inceleyerek, yakın dönemde insa edilmis olan İstanbul Cemil Topuzlu Açıkhava Tiyatrosu örneginde elde edilen bulguları bu veriler ile karsılastırmaktır. Çalısmada; açık hava tiyatrosunun bilgisayarlasimülasyon yöntemi ve alan ölçmeleri yoluyla elde edilen akustik parametre degerleri, birbirleriyle karsılastırılarak farklı yöntemlerin değerlendirimesi yapılmıstır. Modern tiyatroların değerlendirimesinde kullanılan çesitli parametreler yardımıylaincelenen Cemil Topuzlu Açıkhava Tiyatrosu hacim akustigi ölçütleri açısından AntikÇag tiyatroları ile uyumlu bulunmuştur. Çatı strüktürünün yol açtıgı bazı sorunlardısında frekans aralıklarına göre tutarlı degerler sagladıgı ve genel olarak iyi akustikkosullara sahip olduğu saptanmıstır.
Gürün'de konut mimarisi

Bu çalışma Gürün İlçe merkezi sınırlarında olan tarihi konutlardan oluşmaktadır. Güründe yer alan sivil mimari yapıları üzerine kapsamlı bir çalışma henüz yapılmamıştır. Bu çalışmada Gürün ilçesinde bulunan tarihi konutlar, tarihçeleri, bugünkü durumları, plan özellikleri ve tezyinatları açısından bir bütünlük içerisinde incelenmiştir. Tez: giriş, Gürünün coğrafi konumu ve tarihi, katalog, yapı listeleri, değerlendirme ve sonuç bölümlerinden oluşmaktadır. 24 konut değerlendirmeye tabi tutulmuştur. Giriş bölümünde konunu amacı, yöntemi, sınırlandırması, araştırma metodu, konuyla ilgili kaynakların belirtilmesi ele alınmıştır. Giriş bölümünden sonra gelen Gürün'ün coğrafi konumu ve tarihçesi adlı bölümde ilçenin coğrafi özellikleri ve M. Ö. 2000'lerden itibaren Gürün tarihi anlatılmıştır. Yapı kataloglarının olduğu bölümde; tescilli ve tescilsiz yapılar dıştan ve içten ayrıntılı bir şekilde, çevreyle olan bağlantıları da göz önüne alınarak anlatılmıştır. Tescilsiz olan yapılara konut sahiplerinin isimleri verilmiştir. Tanıtımlarda yapı saat yönünde bir düzen takip edilerek ayrıntılı bir şekilde ele alınmıştır. Yapı listelerinin bulunduğu bölümde; yapılar avlu özelliklerine, cephe düzenlemelerine, katsayılarına ve süslemelerine, plan özelliklerine göre gruplandırılmıştır. Bu bölümde amaç listelere bakarak ilçedeki yapıların genel özellikleri hakkında fikir sahibi olabilmektir. Fotoğraf ve çizimlerin olduğu bölümde, yapı tanıtımları görsel malzemelerle daha anlaşılır hale getirilmiştir. Son bölüm olan değerlendirme ve sonuç bölümündeyse; yapılar özelliklerine göre değerlendirilmiş ve sosyo-ekonomik özelliklerin konut mimarisine yansıması dile getirilmiştir.
Girne Bahçeli köyü Antifonitis Kilisesi mimarisi

Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti, Girne, Bahçeli köyü sınırlan içerisinde bulunan 'Antifonitis Kilisesi' nin, orijinal adı, yapım tarihi ve banisi bilinmemektedir. Kilisenin tarihi, dönemler içerisinde işlevsel ve mimari açıdan geçirdiği evreler tartışmalıdır. Dönem kaynaklarında yeterli bilgi bulunmadığı ve herhangi bir arkeolojik çalışma yapılmadığı için, bu konular belirsizliğini korumaktadır. Yapının orjinalde bir manastır kilisesi olup olmadığı bilinmemekle birlikte, 16. yüzyılda burada bir manastır kurulduğu bilinmektedir. Antifonitis kilisesi, en erken 12. yüzyıl, en geç 13. yüzyıl başlarına tarihlendirilmektedir. Yapıya sonradan eklenen narteks ve güneyde yer alan revak bölümleri de tartışmalı olarak 14. ve 15. yüzyıllara tarihlendirilir. Kilisede 12. ve 15. yüzyıllara tarihlendirilen, iki farklı döneme ait duvar resimleri bulunmaktadır. Antifonitis kilisesinin mimari ve duvar resimleriyle ilgili ayrıntılı bir çalışma yapılmamıştır. Antifonitis kilisesi, günümüze az sayıda örneği ulaşmış, sekiz destekli yapıların, ada tipi grubuna girmektedir. Ada tipi plan şeması, köken, gelişim, dağılım gibi pek çok konuda tartışmalı olan bir şemadır. Kıbrıs'ta bu gruba giren örnekler içinde bütünüyle günümüze gelebilen tek yapı Antifonitis'tir. Kilise bu açıdan oldukça önem taşımaktadır. Hazırlanan çalışmada, kilisenin mimari açıdan ayrıntılı tasviri yapılmış ve belgelenmiştir. Belgeleme kapsamında, kilisenin ilk kez ayrıntılı olarak mimari çizimleri yapılmış ve duvar resimlerinin tümü fotoğraflanarak tanıtılmıştır. Benzer plan şemasına sahip yapılarla karşılaştınlmıştır. Ayrıca duvar resimleri de kısaca tanıtılmıştır. 11 Antifonitis Kilisesi 'nin, mimari, malzeme ve cephe düzenlemesi bakımından, bu plan şemasını yansıtan diğer yapılardan farklı özellikler gösterdiği saptanmıştır.
Kaleden yıldız kale'ye: Lefkoşa ve Mağusa kuşatmaları örneğinde kale mimarisindeki değişim

Avrupa Orta Çağı'nın yüksek ve aşılmaz duvarlı kaleleri, ateşli silahların kuşatma sahalarına girmesiyle birlikte etkisini giderek yitirmeye başlar. XVI. yüzyıla gelindiğinde Orta Çağ kalelerinin düz ve yüksek duvarları, toplarla dövülerek yerle bir edilmeye başlanır. XVI. Yüzyılı boyunca, barut ve ateşli silah teknolojisinde gerçekleşen ilerlemeler, savunma sistemlerinin de yeniden gözden geçirilmesine yol açar. Bu süreçte topa karşı dayanıklı tahkimatların nasıl inşa edilmesi gerektiğine dair bir risale külliyatı ortaya çıkar. Albrecht Dürer, Daniel Specklin ve Matthias Dögen gibi isimlerin merkezinde konuşlandığı bu değişim, bahsi geçen dönemler arasında gerçekleşen kuşatma savaşlarının seyrinin değişmesine yol açar. Kale bedenleri genişleyip yatay birkaçı alarak hendekle buluşur ve bedenler üzerine inşa edilen tabyalar toplarla güçlendirilir. Hendek, düşmanı yavaşlatan bir öge olmaktan çıkarak savunulması elzem olan bir öge haline gelir. Keza hendek kaybedildiği zaman kalenin düşmesi de an meselesidir. İşte kuşatma savaşlarında ortaya çıkan bu yeni koşullar beraberinde yeni savunma önlemlerinin alınmasını gerektirir. Bu değişim sürecinin neredeyse tüm aşamaları, 1571 senesinde Osmanlılar tarafından fethedilen Kıbrıs'ın, Lefkoşa ve Mağusa müstahkem şehirlerinde gözlemlenebilir.
Demre 'daki Aziz Nikola Kilisesi yapı dönemlerinin malzeme teknik olarak değerlendirilmesi

Aziz Nikolaos Kilisesi Antalya İli, Demre İlçesinde yer almaktadır. Yaklaşık olarak on dört yüzyılı içeren farklı dönemlerdeki inşa faliyetleri ile bugünkü halini alan yapı merkez doğu-batı yönünde dört nefli bir kubbeli bazilika ve kuzey, güney ile batıda ye- ralan ek yapılardan oluşmaktadır. 'Demre 'deki Aziz Nikolaos Kilisesi Yapı Dönemlerinin Malzeme Teknik Değerlendirilmesi' başlıklı tezimiz de yapının geçirdiği evrelerin malzeme ve tekniği karşılaştırılarak birbirinden ayrılmıştır. 6. yüzyıl ortalarına tarihlenen Erken Dönem yapı evresine ait payelerde üç, duvarlarda iki farklı teknik belirlenmiştir. Bu dönem kemerleri atnalı yuvarlak biçimli olup tuğla ile örülmüştür. Sadece güneydoğu II. şapel apsis ve güneydoğu II. III. şapeller arasındaki kemerde tam ortaya gelecek şekilde bir taş kullanımı saptanmıştır. Erken Dönem yapısında yaptığımız ölçümlerde on dört farklı boyutta tuğla belirlenmiştir. Kalınlıkları çeşitlilik göstermesine karşın en yoğun olarak 4.0, 4.5, 5.0 cm arasında değişmektedir. Aziz Nikolaos Kilisesi'nin 8. yüzyıl sonu 9. yüzyıl başına tarihlenen Kubbeli Bazilika Döneminde, duvar ve payeler almaşık teknikte örülmüştür ve on sekiz farklı boyutta tuğla belirlenmiştir. Tuğlalar şaşırtmalı teknikte istiflenmiştir. Yapıda dört farklı harç kullanılmıştır. Yuvarlak kemerlerin tümü tuğla ile örülmüştür. Örtü elemanlarının hepsi, günümüze ulaşmayan naos kubbeside dahil olmak üzere tuğla ile örülmüştür. Kubbeli bazilikayı kuzey, kuzeydoğu, güney ve batı yönlerinden çevreleyen ve en erken ll. yy'ın ikinci çeyreğine tarihlenen Orta Bizans Dönemi yapılan 1118 yılına kadar devam eden üç farklı dönemde inşa edilmiştir. 11 Duvarlar kaba yonu kesme taş ve aralarında yatay, dikey olarak yerleştirilen tuğla ve küçük taşlarla örülmüştür. Tuğla her duvarda aynı oranda değildir ve sadece iç mekanlarda düzgün sıralar oluşturacak şekilde kullanılmıştır. Bu dönemde sadece kemerler için tuğla üretilmiştir. Ek yapılarda beş farklı nitelikte harç kullanılmıştır. Üç farklı teknikte uygulanan harç üzerine derz üzerinde çeşitli çizgiler yapılmıştır. Tüm tonoz ve kemerler yuvarlak ve yüksek olarakgörülmüştür. Kemerler taş, tuğla veya taş-tuğla almaşığı olarak üç farklı teknikte örülmüştür. Bu döneme ait tonozlar moloz taş ile örülmüş ve takviye kemerleri ile desteklenmiştir. Çalışmamızda belirlenen üç yapı dönemine ait kullanılan yir- mibeş tuğla kazılarda bulunan tuğla ve çatı kiremidlerinin hamur grupları ile karşılaştınlmıştır. Erken Dönem yapısında, 7 çeşit hamur özelliği gösteren tuğlalar belirlenmiştir. Kubbeli Bazilikada 6 çeşit; Orta Bizans Dönemi yapısmda ise, 9 çeşit tuğla saptanmıştır. Ayrıca, yapıda in situ durumda bulunan çatı kiremidleri de incelenmiştir.
Hadim mezar taşları

Mezar taşları diğer medeniyetlerde olduğu gibi Türk İslam sanatında da büyük önem taşımaktadır. Nitekim 'sonsuzluğa ulaşma' ya da 'ölümsüz olma' kavramları insanoğlunun yaratıldığı ilk günden itibaren bugüne kadar taşıdığı bir düşüncedir. Bu nedenle unutulmamak amacıyla kökleri Orta Asya'ya kadar uzanan mezar taşı dikme geleneği Anadolu'da Selçuklularla başlayıp Osmanlı döneminde artarak devam etmiş ve köklü bir mezar geleneği oluşmuştur. Araştırma konumuz, çoğu Geç Osmanlı dönemine tarihlenen Hadim mezar taşlarıdır. Konumuzla ilgili çalışmaların yetersiz oluşu dikkat çekicidir. İncelememiz Yukarı Hadim Mezarlığında başlayıp Aşağı Hadim Mezarlığında sonlanmıştır. Mezar taşlarının orijinal haliyle bugüne ulaşması ise bizim için önemlidir. Yerinde incelediğimiz mezar taşlarında yöresel etkilerin yanı sıra çevre kültürün etkisi de incelenerek bölgenin sosyo-kültürel yapısı hakkında değerlendirme yapılmaya çalışılmıştır. Tipoloji çalışmaları elimizdeki malzemeler doğrultusunda form, süsleme ve malzeme açısından değerlendirilmiştir. Türk Sanatı Tarihi açısından önemli bir yere sahip olan mezar taşlarını Hadim ilçesiyle değerlendirmeye çalıştık. Bu çalışmayla Hadim mezar taşlarının benzer çalışmalara kaynak olması amaçlanmıştır. Temennimiz eserlerimizin daha iyi şekillerde korunması ve gelecek nesillere sağlam bir şekilde aktarılmasıdır.
Çağdaş sanatta aile kurumu temsili ve yeniden kurgulanması

Aile kurumu ve aile yapısına yönelik farklı görüşler mevcuttur. Sigmund Freud ve Jaques Lacan aileyi psikolojik ve dilbilimsel kavramlarla ele alırken, Friedrich Engels, Wilhelm Reich, Max Horkheimer, ailenin tüketim kültürü ve kapitalist ideoloji ile ilişkisini incelemişlerdir. Aile, tarih boyunca yapısall dönüşümlere uğramış, toplumsal konumu ve algısı değişmiştir. Buna göre, burjuva ailesi, arsitokrat aile, köylü aile ve işçi sınıfı ailesinden söz etmek mümkündür. Türkiye'de de kentli aile yapısı benzer değişimler geçirmiştir. Sanatta aile kurumunun temsili, önce sınıfsal bir temsili karşılarken, günümüzde ailenin kurumsallığına yönelik bir eleştiri halini almıştır. Ailenin toplumdaki kutsallık algısı ve bu alandaki tartışmalar, sanatçılar tarafından farklı yöntemlerle işlenmiştir. Buna göre aile kavramının tek bir yapı dahilinde ele alınması mümkün görünmemektedir. Aile, içinde cinsiyet rollerini, iktidar ilişkilerini ve tüketim alışkanlıklarını barındıran değişken bir yapıdır. Sanattaki temsili de bu yaklaşıma paralel biçimde, farklı fikirler, yöntemler ile sürekli olarak yeniden kurgulanmakta, tartışılmaya devam etmektedir.
Sultan Ahmed Camii kadınlar mahfilindeki çini panolar

İç ve dış mimaride en çok kullanılan süsleme öğelerinden olan çini sanatı; ortaya çıkışından bu yana büyük ilerleme göstermiştir. Anadolu'da Selçuklular ile kullanımı artan çini; Osmanlı Dönemi'nde farklı bir boyut kazanmıştır. Selçuklulardan gelen birikimin üstüne ekledikleri yeni teknik ve çeşitlilikle çini sanatı ileri seviyeye taşınmıştır. Saray ve çevresinde çini kullanım eşyası ve süsleme unsuru olarak yoğun talep görmekteydi. Bu talebe paralel olarak üretim hızı ve çeşitliliği artmış, alanında mahir yeni ustalar yetişmiştir. Osmanlılarda XVI. yy'a denk gelen bu dönem çini sanatı için zirve noktası sayılmaktadır. XVII. yy'da çini sanatı yükselmiş olduğu zirve noktasından aşağı inmeye başlamıştır. Başta saray olmak üzere gelen çini taleplerini karşılamak adına üretim merkezleri açılmış olsa da XV. ve XVI. yy'ın başarısı yakalanamamıştır. Hammadde eksikliği, bazı sırların ustalarla birlikte mezara gitmesi ve yeni ustaların yetişmemesi ve bunlara bağlı olarak maliyetin artmasıyla bu üretim merkezleri kapanmıştır. Günümüzde Kütahya merkezli olmak üzere çini alanında özün eserler veren atölye ve ustalar çini sanatını icra etmektedirler. Bugünün maddi ve teknolojik imkanları ile dahi bazı önemli noktalarına vakıf olamadığımız çini sanatı hakkında pek çok araştırma yapılmıştır. Yaptığımız ön araştırma neticesinde hakkında çok fazla ayrıntılı çalışmanın yapılmadığı Sultan Ahmed Camii çinileri araştırmamızın temelini oluşturmaktadır. Zengin motif çeşitliliği ile camideki tüm çinilerin incelendiği bir çalışma yüksek lisans tezi kapsamını aşacağı için çalışmamız kadınlar mahfilindeki pano çiniler ile sınırlandırılmıştır. 3 bölümden oluşan tez çalışmamız, çini sanatı hakkında bilgilendirmenin yapıldığı 1. bölümle başlamaktadır. 2. bölüm ile çalışmanın bir katalog çalışması olması amaçlanarak kadınlar mahfilindeki 37 adet panonun incelemesi yapılmıştır. 3. ve son bölümde ise değerlendirme yapılmıştır.
Denizli il sınırları içerisinde kalan osmanlı demiryolu hattı ve istasyon binaları

Sanayi Devrimi'nin yarattığı teknolojik buluşlar ve aydınlanma 19. yüzyıldan itibaren tüm dünyaya yayılmaya başlamıştır. Hızlı makineleşmenin meydana getirdiği hızlı üretim ve ticaret ağı, güvenli ve ucuz taşımacılığı gerekli kılmıştır. Bunun için demiryolu ulaşımı fikri ortaya çıkmıştır. Demiryolu ulaşımı gerek dinlenme, gerek yük indirip bindirme gibi ihtiyaçlardan doğan bir takım yapıların inşa edilmesini gerektirmiştir. Bunlardan en önemlileri istasyon binaları olmuştur. İstasyon binaları zamanla şehrin bir odak noktası olup, çevresinde hangar, işçi lojmanı, depo binası gibi ek yapılar bulunan kompleks halini almışlardır. Bu yapılar inşa edildikleri dönem hakkında bilgi edinmemizi kolaylaştırmıştır. Osmanlı topraklarında ilk demiryolu faaliyetleri Batı Anadolu Bölgesi'nde başlamıştır. Başta İngiltere olmak üzere, Almanya, Fransa ve Rusya Osmanlı Devleti'nde demiryolu yapımını üstlenmişlerdir. 19. yüzyılda Osmanlı topraklarında gerçekleştirilen demiryolu faaliyetlerinin çoğu, büyük devletlerin siyasi emelleri doğrultusunda paralellik göstermiştir. Anahtar