Çocukluk çağı hodgkin ve non-hodgkin lenfomalarında serum IL-13 düzeylerinin ilk tanıda, remisyonda ve eğer gelişi rse relapsta belirlenmesi, histopatolojik subtipleri ve EBV enfeksiyonu ile beraberliğinin araştırılması

Giriş:Malign lenfomaların klinik ve histopatolojik özelliklerinin serum veya dokuda artan sitokinlere bağlı olduğu düşünülmektedir. Son yıllarda IL-13'ün RS hücreleri için büyüme faktörü olduğu ve HL patogenezinde önemli rolü olduğu ileri sürülmektedir. Amaç: Bu çalışmada serum IL-13'ün ilk tanı ve remisyon dönemindeki düzeylerinin histolojik alt gruplar, evre, B semptomu, cinsiyet, laboratuvar parametreleri ve geçirilmiş EBV enfeksiyonu ile ilişkisinin araştırılması planlandı. Gereç ve Yöntem: Bu çalışmaya 12'si HL (%41) ve 16'sı (% 59) NHL tanısı alan 28 ML 'lı hasta ve kontrol grubu olarak 20 sağlıklı çocuk alındı. ML'lı hastaların yaşları 3 - 17,5 yaş arasındaydı (median: 11,5 yaş) ve 15'sı kız (%55), 13'ü erkekti (% 45). Kontrol grubunun 11'i (%55) erkek, 9'u kızdı (% 45). Yaşları 2 ile 17 yaş (median: 7 yaş) arasında değişmekteydi. Bulgular: Hodgkin lenfoma grubunun ilk tanı serum IL-13 değerleri kontrol grubundan anlamlı yüksekti ve remisyon sağlandığında IL-13 değerleri belirgin olarak düşmüştü. İlk tanı ve remisyon değerleri arasındaki fark istatistik olarak anlamlıydı. (p<0.05). Histolojik alt grupları gözden geçirildiğinde NS subtipin MC subtipten daha yüksek IL-13 düzeyleri vardı. Ayrıca NS tipte ilk tanı ve remisyon değerleri arasında istatistik olarak anlamlı fark vardı (p<0,05), MC tipte ise fark yoktu (p>0,05). Erken ve ileri evre hastalar incelendiğinde ileri evre hastaların IL-13 düzeyi daha yüksekti ama anlamlı istatistik fark bulunmadı. B semptomları olan ve olmayan hastalarda da istatistik olarak anlamlı fark yoktu. Erkek ve kızların IL-13 düzeyleri arasında kızlarda daha yüksek olmakla beraber anlamlı istatistik fark belirlenmedi. Labaratuvar parametrelerden BK ile IL-13 arasında pozitif korelasyon saptandı. Non-Hodgin lenfomalı hasta grubunda ilk tanı değerleri kontrol grubuna göre anlamlı yüksekti(p<0,05), ancak remisyon serum IL-13 değerleri ile karşılaştırıldığında istatistik olarak anlamlı fark bulunmadı. Histopatolojik alt grupları incelendiğinde BL subgrubunun, Burkit dışı B NHL ve T NHL subgrubuna göre ilk tanıda yüksek IL-13 düzeyi dikkat çekiciydi. Burkit lenfoma grubunda ilk tanı ve remisyon değerleri arasında istatistik olarak anlamlı fark (p<0,05) bulundu. Burkit dışı B NHL grubunun ilk tanıdaki IL-13 düzeyleri remisyon sağlandığında düşmüştü. Ancak istatistik olarak anlamlı fark yoktu. T hücreli NHL' lı hastalarda ise BL ve Burkit dışı B NHL gruplarından farklı olarak remisyon döneminde IL-13 düzeylerinin yükseldiği belirlendi. En yüksek değeri olan hasta kısa sürede relaps gelişti. Diğer 3 hastada relaps gelişmedi. Non-Hodgin lenfomalı hastaların çoğu ileri evre olduğundan evre ve IL-13 ilişkisi bakılamadı. Geçirilmiş EBV enfeksiyonu yönünden bakıldığında HL da %100 oranında EBV anti-VCA IgG pozitifliği vardı. NHL grupta %76 oranında pozitiflik vardı. NHL grubunda EBV negatif ve pozitif hastaların serum IL-13 düzeyleri arasında istatistik olarak anlamlı fark bulunmadı (p>0,05). Sonuç: Serum IL-13 düzeylerinin malign lenfomalı hastalarda özellikle NS ve BL alt gruplarda daha belirgin olmak üzere tedaviye yanıtın izleminde iyi bir kriter olduğunu düşünmekteyiz. Ayrıca bu çalışmamızın pediatrik yaş grubunda yapılan ilk çalışma olması nedeni ile orijinal olduğunu düşündük.