turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
1980'li yıllarda Türkiye'de sanat ve siyaset ilişkisi

1980'ler neo-liberal ekonomi siyasetiyle kapitalizmin küreselleşme sürecine şahit olmuştur. Tüm dünyada çeşitli krizlerle yaşanan bu sürecin Türkiye'deki etkisi 12 Eylül darbesiyle hissedilmiş, toplumsal kimliğin yeniden kurgulandığı bir kırılma gerçekleşmiştir. Özal iktidarının darbe yönetimiyle eşgüdümlü çalışması, toplumsal alanda demokratik bir yapının gelişmesini geciktirmiş, sanatsal ve kültürel ortam uzunca bir süre postal gölgesinde kalmıştır. Yasakların ve cezaların fiziksel ve psikolojik baskısı, kültürel üretimi kısıtlarken, dünyayla iletişim kanallarının güçlenmesiyle algılar değişmiş ve yeni ifade olanaklarının yolu açılmıştır. Neo-liberal siyasetin ekonomik alanda sağladığı serbestlik hali, sanat piyasasının da canlanmasını sağlamış, sanat etkinlikleri çoğalmış ve kurumsallaşmıştır. Devletin sanata katkısı yerini bir ilgisizliğe bırakırken, ardı ardına özel galeriler açılmış, vakıflar, bankalar, holdingler yeni dünya düzeni içinde yerlerini alabilmek için sanata verdikleri desteği kullanmışlardır. Ankara ve İstanbul'da Devlet Resim Heykel Müzeleri ziyarete açılmış, sorunlarıyla belli bir gündem yaratılmış ve özel müzecilik tartışmaları belli bir birikim oluşturmaya başlamıştır. YÖK'ün kurulması ve yüksek öğrenimin tek bir noktadan denetlenebilir hale gelmesi, sanat eğitimindeki çeşitliliği törpülemiş, benzer yapıdaki kurumlar sayısal olarak çoğalmıştır. Yeni gösterim olanakları, sanatçının cesaretini beslerken, Devlet Resim ve Heykel Sergileri'nin hegemonyası iyice zayıflamıştır. Yeni Eğilimler, Günümüz Sanatçıları İstanbul Sergileri, Öncü Türk Sanatından Bir Kesit gibi etkinlikler, özellikle genç ve yenilikçi sanatçıların görünürlük kazanmalarında etkili olmuş; Ankara ve İstanbul'da başlayan bienaller yurt dışı bağlantılarını güçlendirmiştir. Bütün bunlar, sanat yapıtı üretiminde çok katmanlı çözümlemeleri gerekli kılmıştır. Bireysel yaşantının önemsiz ayrıntılarından evrensel sorunlara çözüm önerilerine, geleceğin yüceltilmesinden geçmişşin kazılmasına, uyum arzusundan isyan çağrısına, bürokratik boyunduruklardan bireysel saplantılara, kimlik sorgulamalarından çevresel duyarlıklara uzanan bu çeşitlilik, postmodernizmin gevşekliği içinde yeni sanat düzeninin görünür yüzü olmuştur.
Osmaneli kültür varlıklarının turizme kazandırılması için bir örnek çalışma

İstanbul'a 2,5 saat uzaklıkta bulunan Bilecik iline bağlı Osmaneli ilçesi, sınırları içinde, yaşadığımız topraklarda var olmuş medeniyetlerin izlerini taşımaktadır. Sahip olduğu çok renkli kültürün son izlerini taşıyan Osmaneli, bu tarihi mirası korumak ve geleceğe aktarmak için uzun vadeli bir planlama yapmak zorundadır. Mevcut tarımsal üretiminin yanı sıra, geleneksel yaşam biçimi, kültürel özellikler ve mimari mirasın sosyolojik, ekonomik ve kültürel sürdürülebilirliğini sağlayacak ve gelecek nesillere aktarılmasını mümkün kılacak en uygun sektörlerden biri turizmdir. Çalışmada, turizm sektörünün hayata geçirilebilmesi için yapılacak planlamaya yol göstermek maksadıyla literatür taraması yapılmış, ilçe merkezinin coğrafi özellikleri, tarihsel gelişimi, sosyal ve ekonomik yapısı incelenmiştir. Sit Alanı ve çevresinde turistik cazibe noktası olabilecek değerler belirlenmiş, anket ve analiz sonuçları ile halkın turizm olgusuna bakışı değerlendirilmiş, geliştirilen örnek tur programı yardımıyla eksiklik ve avantaj olarak görülen unsurlar belirtilmiştir. İlçede sürdürülebilir turizm için gereklilikler, yapılması gerekenler, bazı örnekler ve öneriler getirilerek ortaya konmuştur.
Silivrikapı Hadim İbrahim Paşa Külliyesi

Hadım İbrahim Paşa Külliyesi XVI. yüzyılda Kanuni Sultan Süleyman'ın kubbe altı vezirlerinden İbrahim Paşa tarafından Mimar Sinan'a inşa ettirilmiştir. Külliye cami, mektep, medrese ve hamam olarak yapılmış olup, dönemin küçük fakat birçok alanda halka hizmet vermiş külliyelerindendir. Hadım İbrahim Paşa inşa ettirmiş olduğu külliyenin nasıl ve ne şekilde yönetileceğini, gelir ve giderlerinin kim tarafından hangi şartlarda tutulacağını, giderlerinin karşılanması için ne gibi gelir kaynaklarının bırakıldığını vakfiyesinde belirtmiştir. Ayrıca vakfiye de mektep ve medrese hocaların da ve talebelerinde aranan şartlan ve uyuması gereken kuralları da ifade etmiştir. Günümüzde külliye yapılan içinde var olduğunu öğrendiğimiz mektep ve medrese tamamen yok olmuş, hamamın da sadece bir duvarı kalmıştır. Cami halen mevcuttur. Cami üzerinde yaptığımız incelemede şu hususiyetler tespit edilmiştir. Cami kare planlı, tek kubbeli kübik bir görüntüsü vardır. Yuvarlak kasnaklı kubbe dışardan destek kemeri ile çevrelenmiş, alttan mukarnaslı istiridye kabuğu şeklindeki tromplara oturtulmuştur. Bunlar camiyi üç yönden saran payanda duvarları üzerine yapılmıştır. Caminin üç tarafı kesme taş ve tuğla örgülü olup, kuzey-barı köşesine minarenin kaidesi yerleştirilmiştir. Camiye mukarnaslı, mermer söveli kapıdan girilir. Kapıda ortada yıldız motifinin yer aldığı ve yanlara doğru açılarak geometrik ve nebati motiflerin birlikte kullanıldığı kündekari tekniği ile yapılan çok güzel ağaç işçiliği görülür. Mihrap üstündeki çini pano, alttaki pencere alınlıklarındaki alçı işçiliği, minberdeki mermer işçiliği dönemin özelliklerini yansıtır. Son cemaat yerinin beş kubbe ile ötülmüş olup, ortadaki kubbe diğerlerinden daha büyük ve yüksektir. Son cemaat yerindeki pencere alınlıklarında yer alan çiniler de yine dönemin müstesna örneklerindendir. Bu mbölüm günümüzde camekan yapılarak kapatılmıştır. Bu durum caminin estetik görüntüsünü bozmuştur. Külliyenin yakın çevresinde Bizans'tan ve Osmanlılardan kalma tarihi eserlere rastlamak mümkündür. Silivrikapı, Belgradkapı, Mevlanakapı, Yedikule, Balıklı Ayazması, Ermeni Mezarlığı, Sünbüli Dergahı, Pazar Tekkesi bazılarıdır. Cami bahçesinde XVIII. yüzyılda defnedilen zevata ait mezarlar vardır. Bu mezarlardaki taşlar bu yüzyılın en taş işçiliğini yansıtmaktadır. Bahçenin kuzey-batı köşesinde Hadım İbrahim Paşa'nın üstü açık mermer sandukalı türbesi bulunur. Bahçenin ortasında şadırvan yer alır. Bahçe duvarları kesme taşla örülü olup, belirli aralıklarla yerleştirilmiş demir parmaklıklı pencerelerden oluşur. Bahçeye üç kapıdan girilir. Bunlardan iki tanesinde kitabe mevcuttur. Silivrikapı caddesi üzerindeki duvarın sonuna çeşme inşa edilmiştir. IV
Giresun ve Trabzon illerindeki bağdadi kubbeli camiler

Eski çağlardan bu yana birçok yapı türünde üst örtü sistemi olarak kullanılan kubbe, Türk mimarisinin de başlıca üst örtü elemanlarındandır. Klasik Osmanlı döneminde boyut ve taşıyıcı sistem açısından en abidevi haline erişen kubbe mimarisi, Geç Osmanlı ve Erken Cumhuriyet dönemlerinde de kullanılmaya ve çeşitlilik göstermeye devam etmiştir. Bu çeşitlilik bölgelere, yörelere ve zamana göre değişiklikler göstermektedir. Malzeme ve teknik açıdan oluşan bu çeşitlilik, ahşap üst örtülü camilerde, daha çok bir duvar yapı tekniği olan bağdadi teknikle inşa edilmiş kubbeler olarak karşımıza çıkmaktadır. Bağdadi kubbeler destekli veya desteksiz olarak inşa edilebilmektedir. Kubbeler çatı içine, ahşap tavanın ortasına yerleştirilmektedir. Bu teknikle inşa edilmiş tek kubbeli ve çok kubbeli örnekler mevcuttur. Bu da bize bu türün sembolik olarak kullanılmadığını, belirli bir gelişim gösterdiğini kanıtlamaktadır. Kubbe, Türk mimarisinde, mekansal gelişim ve üst örtü sistemi açısından büyük öneme sahip olmakla birlikte, bu çalışmanın konusu olan bağdadi kubbeler söz konusu gelişim içinde hak ettiği ölçüde incelenmemiştir. Bağdadi kubbeli camiler hakkında çok az yayın bulunmaktadır. Bu yayınlarda da sadece yapıların genel özellikleri hakkında bilgi verilmektedir. Yerel bir gelişim ürünü olarak görülen bağdadi kubbenin Türk mimarisi içindeki yerini alması gerekmektedir. Anadolu'nun büyük kesiminde örneklerine rastlayabildiğimiz bu teknik, yoğun olarak Giresun, Trabzon, Rize ve Artvin illerinde görülür. Her ilin örnekleri birbirlerine benzer ve farklı özellikler göstermekle birlikte, en özgün örneklere Giresun ve Trabzon il sınırları içinde rastlanmaktadır. Bu çalışmada Doğu Karadeniz'de Giresun ve Trabzon illerinde yer alan bağdadi kubbeli camiler incelenmiştir. Çalışmanın konusu olan bağdadi kubbeli camiler, bölge coğrafyasının, yerel yapı malzemelerinin ve yerel yapı ustalarının yöresel mimariye katkı ve etkilerini ortaya koymaktadır.
Kars Müzesi'ndeki bir grup Tunç Çağı keramiğinin değerlendirilmesi

Keramikler yazının kullanılmadığı veya yazıya ulaşılmadığı anlarda kültürler hakkında bilgi edinmemizi sağlayan kültürel verilerdir. Bu çalışmadaki amaç; tezde kullanılan keramiklerin ilgili oldukları kültür veya siyasi organizasyonu ile birlikte değerlendirilmesidir. Bu çalışma giriş ve sonuç kısımları hariç, iki bölümden oluşmaktadır. Birinci bölümde Karaz ve Hurri ilişkisine değinilmiş, ayrıca Kars ve Iğdır bölgelerinde bulunan Tunç Çağı yerleşmeleri şablon halinde sunulmuştur. Tezin ikinci kısmında ise bahse konu olan keramikler teknik fiziki özellikleri ile birlikte değerlendirilmiş ve çizimleri ile levha halinde sunulmuştur.
Kayseri Müzesinde bulunan Karamanoğulları beyliği sikkeleri

Karamanoğlu Beyliği Sikkelerini, Kayseri Müzesinde bulunan örnekleri özelinde değerlendirmeye tabi tuttuğumuz çalışmamızda, görece karanlıkta kalmış bir konu aydınlatılmaya çalışılmıştır. Çalışmamız sırasında Kayseri Müzesinde 51 adet Karamanoğulları Beyliği Dönemine ait sikkenin İslami Sikke Envanterine kayıtlı olduğu ve bunların tamamının depoda muhafaza edildiği tespit edilmiştir. Tespiti yapılan sikkelerin tamamına katalogda yer verilmiş ve değerlendirmeye alınmıştır. Çalışmamızın ilk bölümünde çalışmanın kapsamı ve önemi hakkında kısaca bilgi verilmiş ve konu hakkında bilgi edinilebilecek ilk başvuru kaynakları tanıtılmıştır. İkinci bölümde ise tarihi süreç içerisinde sikkenin gelişimi ile basım teknikleri tanıtılmış ve ayrıca genel hatlarıyla Karamanoğulları Beyliği Tarihine kısaca değinilmiştir. Üçüncü bölümde tespiti yapılan sikkelerin kataloğu çıkarılmış olup katalog çalışması sırasında söz konusu sikkelere ait envanter bilgileri ile ölçü, tartı ve eserlerin kondisyon durumlarına yer verilmiştir. Sikkeler üzerinde yer alan yazılar okunarak aktarılmaya çalışılmıştır. Katalog oluşturulurken öncelikli olarak kronolojik bir dizim oluşturulmaya özen gösterilmiştir. Dördüncü bölümde ise kataloğa alınan sikkeler üzerinde genel değerlendirmeler yapılarak, tarihlendirilmesi hakkında fikirlerimiz ile kullanılan malzeme ve teknik üzerinde değerlendirmeye yer verilmiştir. Dördüncü bölümde kataloğa alınan 51 adet Karamanoğlu Beyliği sikkesi değerlendirilmiştir.
Siirt mezar taşları

açma ve mezarlar üzerine taş dikme olayının çok önceki devirlere kadar uzanan bir gelenek olduğu araştırmacılar tarafından ortaya çıkartılmıştır. nsanlar değişik yollarla ölülerini gömmüşlerdir. Kimi kültürler de ölüleri yakmış, kuşlara parçalatmış, ağaçlar arasına dallardan oda hazırlamış, torbalar içinde derin kuyulara sarkıtmış ya da toprağa gömmüşlerdir. Bütün bu gömü biçimlerinişekillendiren, insanların inanç sistemleri olmuştur. Bu gömü biçimleri içinde yaygın olarak geçerliliğini koruyan toprağa gömme şeklidir. Ölünün toprağa gömüldüğü, değişik biçimleri olan bu yerlere mezar, orada yatan kişinin kimliği hakkında bilgi veren baş ve ayak ucuna konulan taşlara da mezar taşı adı verilir. Ölüm anından başlayan, hatta bazen ölünün gömülmesinden sonra da devam eden bir dizi törenin yer aldığı Türk mezar kültürü, slam öncesine ait inançlarlaAnadolu'nun yerli geleneklerinin bileşimidir. Mezar taşları ve mezar yapıları da geçen zaman içinde bu kültürün bir parçası olarak gelişmiştir. Mezar taşları, sadece o milletin yayıldığı ülkelerdeki kültür birliğini ortaya çıkarmakla kalmaz, aynı zamanda mezar taşlarıyla çevrelenen şehirlere ait oldukları milletin damgasını da basar. Türk kültürünün mezar ve mezar taşı geleneği incelendiğinde, öncekiinanışlarının ve mezar geleneklerinin Müslüman olmalarından itibaren günümüze yansıyan ipuçlarının görülmesi mümkündür. Siirt mezar taşları da Türk kültürünün farklı zamanlarda sahip oldukları mezar geleneklerinden ipuçları sunan önemli kültür malzemelerindendir. Ancak günümüzde bu taşların çoğu tahrip olma ve yok olma tehlikesi ile karşı karşıyadır. Bu çalışmaya konu olan mezar taşlarının fotoğrafları çekilmiş, ölçüleri alınmış, estampajları çıkartılmış, özellik arz edenlerin çizimleri yapılmış metinleriçözülmüş süsleme özellikleri incelenerek bu önemli kültür varlıklarının sanat tarihi içindeki önemleri saptanmış ve bu eserlerin Türk Sanatındaki yerleri vurgulanmaya çalışılmıştır.
Surname-i Vehbi'deki kap tasvirleri

Bu tezde 1720 yılında Sultan III Ahmet'in oğulların sünnet düğününün anlatıldığı minyatürlü yazma Surname-i Vehbi'yi görsel kaynak olarak alınarak, 18. yüzyılın kaplarına fonksiyonel açıdan yaklaşılmış ve Osmanlı çağının sosyal ve kültürel tarihiyle bağlantılar kurulmaya çalışılmıştır. Surname-i Vehbi'deki minyatürler; ziyafet, hüner oyunları, esnaf alayı, hediye sunumu, Eski Saray'ı ziyaret gibi sahne konularına göre ayrılarak burada tasvir edilen kapların malzemeleri, renkleri, formları ve işlevleri incelenmeye çalışılmıştır. Ayrıca, Osmanlı çağında pazarda satılan kapların fiyatları ve kaplara ilişkin örf ve adetler de incelenmiştir. Yapılan bu incelemeler sonucunda 18. yüzyıl Osmanlı kap ve mutfak kültürüne ilişkin bir değerlendirme yapılmıştır.
15-16-17. Yüzyıl Osmanlı mimarisinde kalem işleri

Şimdiye değin yüzyıllar ve geçirdiği evreler içinde fazla. incelenmemiş olan 15., 16. ve 17. Yüzyıl Osmanlı Mimarisindeki Kalem İşleri bu tezde toplu olarak ele alınıp incelenmiştir. I. BÖLÜM : Bu bölümde kalem işlerinde kullanılan boyaların özelliklerinden bahsederken, tabii boyaların bu kokudaki önemi üzerinde durulmuştur. Yüzyıllar boyunca teknikte olduğu gibi kullanılan motif ve kompozisyonlarda da gelişmeler olmuştur. Bu gelişmeler kalem işi tezyinatında kullanılan motif ve kompozisyonlar başlığı. altında geniş bir şekilde tanıtılarak katalog bölümünde ele alınan eserlerin daha iyi anlaşılması sağlanmış oldu. Bu arada 15. Yüzyıla kadar kronolojik sıralamayla mimaride uygulanan kalem işi bezemelerin nasıl bir evre geçirdiği belirtilerek 15., 16. ve 17. Yüzyıl yapılarındaki örneklerde detaylı anlatımları verildi. I I. BÖLÜM : Katalog bölümünü içerir. Katalogda 80 camii, 24 türbe, 2 medrese, 1 tekke, 2 saray, 2 köşk, 4 konut mimarisi ile 7 konut mimarisine ait tavan göbeği tanıtılmıştır. Bu tanıtımlarda yapının kısaca mimari yapısı ve tarihçesi anlatıldıktan sonra süsleme bölümü 4 grupta ele alınarak açıklanmıştır. 1. Süslemenin yapıdaki yeri, 2. Malzeme ve teknik, 3. Motif ve kompozisyonlar, 4. Üslup. Mevcut eserler yerlerinde incelenerek tanıtılırken, sıvanarak ya da yağlı boya ile kapatılan veya yıkılan yapılardaki süslemeler kaynaklardan yararlanılarak anlatılmıştır. Örnekler sadece Anadolu'dan değil, Osmanlı İmparatorluğu'nun bulunduğu diğer kıtalardaki topraklarda bulunan yapılardan da verilmiştir.
İnkılabı nakşedecek resimler: Modern Türkiye'de sanat alanı ve siyaset (1923-1945)

Tek-parti dönemi Türkiyesi'nde resim alanıyla siyasal alanın ilişkisini inceleyen bu tez, ülkenin modernleşme ve ulus-devletleşme süreçleri içinde bu iki alanın etkileşimini tartışmaya açmaktadır. Bu dinamiklerin ortaya çıkardığı söylem, ideoloji ve sanatsal patronaj konuları, bu tezde Türkiye'de özerk bir resim alanının ortaya çıkma süreciyle ilişkili bir şekilde incelenmektedir. Sanat Eski Mısır'dan beri iktidarların kendilerini güçlendirmek için başvurduğu bir alan olmuştur. Siyasi iktidarın sanata yönelttiği beklentilere ek olarak, sanatın ne derece politik olduğu da önemli bir sorudur. 'İnkılabı Nakşedecek Resimler': Modern Türkiye'de Sanat Alanı ve Siyaset (1923-1945) başlıklı bu tez, sanatın hem iktidarın kontrol ve denetim altındaki amaçları çerçevesinde şekillendiği süreçle hem de ülkenin içinden geçtiği sosyal, kültürel ve siyasal süreçler bağlamında dönüştüğü süreçle ilgilenmektedir.
M.14.-17. yy. Anadolu ön yüz cephe mimarisinde Memluklu etkileri

Tarihi süreç açısından çalışmamızda çok uzun bir süreci ana hatları ile anlatmak yerine kısa bir tarihi süreci H.8.-11./M.14.-17. yy.'ından Bahari Memluklu Sultanı I. Baybars'tan başlayarak Sultan III. Mehmet döneminin sonu olan H.1012/ M.1603 yıllarını ayrıntılı olarak incelemeye çalıştık. Memluklu mimarisi ve sanatı hakkında çağdaş Arapça kaynaklar oldukça zengin olmasına rağmen, Türkçe'ye çevrilmemiştir. Aynı şekilde Anadolu Selçuklu, Beylikler ve Osmanlı dönemleri sanat ve mimarisine ait çağdaş ve güncel kaynaklar Türkçedir ve Arapça'ya çevrilmemiştir. Memluklu ve Beylikler dönemlerine ait siyasi ve sosyal alanlarla ilgili hem çağdaş hem de güncel kaynaklar her iki dilde de mevcuttur. Biz bu çalışmamızda sanat ve mimari ile ilgili çağdaş ve güncel kaynakları Türkçe'ye çevirerek yaptığımız çalışma ile bu konuda yeni araştırmacılara kapı aralamayı hedefledik. Çalışmamızı yaparken öncelikle Arapça çağdaş kaynakları, güncel kaynakları, yazma eserleri, vakfiyeleri, restorasyon raporlarını, arkeoloji haritalarını, mimari eser kataloglarını, internet ortamındaki konumuzla ilgili görselleri, Google Earth programını, Bilimsel arkeoloji gezileri, kitabeler, binalar üzerindeki semboller ve müzelerden ulaşabildiğimiz materyalleri vb. kullandık. Çalışmamız dört bölümden oluşmuşmaktadır. Birinci Bölüm; Memluklu-Anadolu Etkileşimleri H. 648 -923/ M.1250-1517; İkinci Bölüm; Memluklu Ön Yüz Cepheleri H. 648 -923/ M. 1250 -1517; Üçüncü Bölüm; Anadolu sanatında Memluklu Etkileri; Dördüncü Bölüm; Değerlendirme ve Memluklu-Anadolu, Anadolu-Memluklu mimarlar ve sanatkarlar arası etkileşim, Sonra Sonuç, Kaynakça, Ekler, Çizimlerin içeriği, Fotoğrafların içeriği ve katalogları.
Türkiye'de çağdaş sanat kurumlarının sergi pratiklerinde arşiv ve hafıza kullanımının değerlendirilmesi

Türkiye'de çağdaş sanat sergilerinde arşivin ve buna bağlı hafızanın kullanımı konusunda kurumların artan yönelimlerine karşın bu sergilerin yapılma neden ve yöntemlerine dair literatürde yeterli bilgi bulunmaması sonucu bu tez ortaya çıkmıştır. Çağdaş sanatta arşivin değişen dinamikleri göz önünde bulundurularak hazırlanan tezde; 1980'li yıllardan itibaren çağdaş sanat ortamında gündeme gelen arşiv malzemeleri ve buna bağlı ortaya çıkan hafıza biçimlerinin çağdaş sanat kurumlarının sergi pratiklerinde kullanım nedenleri ve yöntemlerinin tespit edilmesi ve çağdaş sanat tarihine etkisinin incelenmesi amaçlanmıştır. Çalışmada, 1980'li yıllardan günümüze kadar çağdaş sanat kurumlarının arşive yönelimlerinin sergi pratiklerinde neden gündeme geldikleri; arşiv malzemelerinden üretilen çalışmaların geçmişşi bugüne aktarma biçimleri, bu aktarma biçimlerinden nasıl bilgi ürettikleri, sergileme yöntemi olarak belgeyi kullanım şekilleri, yerellik ve evrensellik ilişkisi içinde incelenmektedir. Tez çalışmasında karma yöntem kullanılmıştır: literatür taraması, doküman analizi ve görüşme. Çalışmanın teorik çerçevesi, arşiv ile çağdaş sanat ilişkisi incelemesinin yanında, Avrupa merkezli L'Internationale organizasyonu üyesi olan çağdaş ve modern sanat kurumları ile yapılan görüşme verilerine dayanmaktadır. Türkiye'de ise çağdaş sanatla ilişkili olarak arşiv malzemelerini birden fazla sergi pratiğinde kullanmış kurumlarla görüşmeler yapılmıştır. Ayrıca bu sanat kurumlarında, yazılı ve görsel belgelerden oluşan arşivler incelenmiş ve bu arşivlerin düzenli ve destekleyici unsur olarak kullanıldığı sergiler ele alınmıştır. Tez araştırma sonucunda elde edilen veriler çağdaş sanat kurumlarının, arşive yönelik sergi pratiklerinin amaçlarının çeşitliliğini ortaya koymaktadır. Bunlar; sanatçıların arşivle ilişkili pratiklerini ortaya koymak; bilinen, bilinmeyen ya da az bilinen tarihi ortaya koyarak kanonik sanat tarihinin ötesinde yeni veya farklı yorumlarla arşivi görselleştirmek; sergilerin ihtiyaçları doğrultusunda destekleyici unsur sağlamak ve hafıza çalışmalarına olan yönelimler neticesinde kurumun varoluşuna uygun olarak kullanmaktır. Bununla birlikte, arşiv temelli sergilerin yeni kurumsal faaliyetlere ve kanonik sanat tarihi dışında yeni anlatılara zemin hazırladığı tespit edilmiştir.
Bulut motifinin menşei ve Osmanlı'da ilk örnekleri

Mitolojik bir figür olan ejderhadan ve gökyüzündeki yağmur bulutlarından ilhamla, iki farklı yoldan gelişen bulut motifi, Uzak Doğu'dan Orta Asya'ya, Türkistan'dan Anadolu'ya uzanan coğrafyada sanatkarların severek ve ustalıkla kullandığı motiflerden biri olmuştur. Anadolu Selçuklu, İlhanlı, Celayirli, Timurlu, Akkoyunlu, Karakoyunlu ve nihayet Osmanlı sanat mekteplerinin zevk süzgecinden geçerek gelişen ve çeşitlenen motif böylece İslam sanatının özgün motif repertuarına dahil olmuştur. Ancak motifin menşei, çeşitleri ve Osmanlı sanatına geliş süreci, geniş çaplı bir incelemeye tabi tutulmamıştır. Bu çalışmada motifin menşei, çeşitleri, bahsi geçen devletlerin sanat mekteplerindeki kullanım biçimleriyle tezyinattaki kullanım alanları ve Osmanlı sanatındaki ilk örnekleri incelenmiştir. Örnek tezyini eserler üzerinden gelişim seyri takip edilen motifin genel olarak yığma bulut ve dolantı bulut olmak üzere iki farklı çeşitten oluştuğu, zaman zaman bu iki çeşidin birleştirilerek kullanıldığı gözlemlenmiştir. Resimlerle desteklenen Bulut Motifinin Menşei ve Osmanlı'da İlk Örnekleri adlı tez çalışmasıyla, tezyini sanatlarda önemli bir yere sahip olan bulut motifinin tarihi gelişim ve değişim sürecinin aydınlatılmasına gayret edilmiştir.
Müzelerde bilgi aktarımı Kayseri Selçuklu Uygarlığı Müzesi örneği

Tarihsel süreç içerisinde merak, beğeni, nadir bulunan değerli eşyaların saklanması ve elde etme isteği gibi nedenlerle eserlerin toplanması sonucu müze kavramı oluşmuştur. Müzeler, geçmişşten günümüze aktarılan eserleri toplayarak kültürel mirasın koruma altına alınması ve bu mirasın gelecek kuşaklara aktarılması noktasında oldukça önemli bir yer tutmaktadır. Zamanla sayıları hızla artmakta olan müzelerin günümüzde birçok farklı türünün olduğunu görülmektedir. Müze türlerinin artmasıyla birlikte müzelerde bilgi edinimi ve bilgi üretilmesi anlamında gelişmeler olmuştur. Teknolojideki ilerleme ve bilgi çağında yaşanan gelişmeler, geleneksel müzecilik kavramının değişmesine yol açmış ve müzeleri nesne odaklı sadece koruma ve sergileme işlevinden çıkarak içinde bulunduğu toplumu eğitmek, bilgilendirmek ve geliştirmek üzere yeni uygulamalar ortaya koymuştur. Bu gelişmeler sonucunda kültürel etkileşim hızlanmış ve müzeler hayatın içinden dinamik ve sosyal kurumlar haline gelmiştir. Bu çalışmada özellikle teknolojinin gelişmesi ve bilgi çağına geçilmesiyle birlikte müzelerde bilgi aktarım araçlarının farklılaşması kavramı üzerinde durulmuştur. Bu doğrultuda 'Selçuklu Uygarlığı Müzesi' bilgi aktarım sürecini inceleme unsuru olarak bu çalışmanın örneğini oluşturmuştur. Bu çalışmadaki konunun özü müzelerde bilgi aktarım araçlarının farklılaşması teknolojik gelişmelerin müzelere etkisi, müzelerde etkili öğrenme süreci ve eğitim, müzede sergileme sistemleri ve bu sistemlerin toplum üzerine etkisi başlıklarından meydana gelmiştir. Araştırmada genel olarak müzecilik, müze türleri ve işlevleri, tarihi yapıların müze olarak kullanılması, sergileme ve teknoloji, müzelerin toplum üzerindeki etkisi vb. konular ile ilgili birçok kavram incelenmiştir. Özellikle müzelerdeki bilgi aktarım araçlarının farklılaşması, sergilemedeki farklılıklar ve toplum üzerine etkisi, müzelerin eğitim ve etkili öğrenme sürecine etkisi, çağdaş müzecilik ve teknolojik gelişmelerin müzelere etkisi incelenmiş ve Kayseri Selçuklu Uygarlığı Müzesi Örneği üzerinden bilgi verilmeye çalışılmıştır.
Soyut dışavurumculuk'un sorunsalı

Resimsel üretimimle kuramsal ve yapısall ilişkisi bulunan 20. yüzyılın en önemli akımlarından biri olan Soyut Dışavurumculuk'un sorunsalını, bu akımı temsil eden seçilmiş sanatçılar ve yapıtları yoluyla, bu konuda evrensel düzeyde gerçekleştirilmiş; gerek sanat tarihçileri, gerek sanat kuramcıları ve gerekse bilim dallarından araştırmacılarca yapılan çalışmalara dayanarak açımlamaya çalışmak bu eser metninin amacıdır. Yapılan kaynak taraması ve okumalar ışığında oluşturmaya çalıştığım eser metnimin çalışmalarıma katkıda bulunacağı ve onu güçlendireceğini umut ediyorum.