turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Türk idare sistemi, idari yargı düzeni ve ilgili mevzuatın ülkemizde teknolojik kalkınma ve AR-GE yönetimi üzerinde etkisi

Teknolojik kalkınma ve AR-GE faaliyetlerini arttırma kavramları tüm dünyada olduğu üzere ülkemizde de önem kazanmıştır. Ulusal düzeyde teknoloji yönetimi kavramının aynı doğrultuda geliştirilmesi olağandır. Ülkemizde teknolojik kalkınma stratejilerinin başlıcaları İdari Vergi Mevzuatı ile idarenin icraatlarının desteklediği AR-GE teşvik mekanizması ve teknoloji geliştirme bölgeleri organizasyonlarıdır. Araştırmamızın ilk bölümü Türkiye'de teknolojik kalkınma ve AR-GE yönetimi arasındaki ilişkinin tespiti üzerine literatür çalışmasından meydana gelmektedir. İlk bölümümüzde ülkemizdeki teknolojik kalkınma serüvenine de Türk teknolojik kalkınmasının daha iyi anlaşılabilmesi için yer verilmiştir. İkinci bölüm ise Türk idari sitemi ve onun ayrılmaz bir parçası olan idari yargı düzeni üzerine tanımlama açıklamaların getirildiği bölümdür. Üçüncü bölüm ülkemizde İdari Mevzuat ile iç içe AR-GE mevzuatının, AR-GE teşvik mekanizmasının unsurlarının ve teknoloji geliştirme bölgeleri organizasyonlarına dair yasal düzenlemelerin anlatıldığı bölümdür. Dördüncü bölümde araştırma ile idari dava kararları incelenmiş ve hem idarenin hem de idari yargı mercilerinin bağlayıcı kararlarının teknolojik kalkınmaya etkileri anlaşılmaya çalışılmıştır. Beşinci bölümde teknoparkların teknolojik kalkınmadaki önemi anlatılmaya çalışılmıştır, zira altıncı bölümümüzde idari sistemin ve ilgili mevzuatın teknolojik kalkınma ve AR-GE yönetimi üzerindeki etkilerinin teknopark firmaları üzerinden görüşme metoduyla elde edilen veriler ışığında tespiti yoluna başvurulacaktır. Görüşme metodu ile teknopark firmalarına idarenin ve ilgili mevzuatın teknolojik üretim veR-GE faaliyetleri üzerindeki etkilerinin tespitine dair sorular sorulmuş, elde edilen cevaplar içerik analizi değerlendirilmesine alınarak katogoriler halinde dağılımlarına başvurulmuştur fikir sahibi olunmaya çalışılmıştır. Sorulara verilen cevaplar kategorize edilip puanlandırıldıktan sonra SPSS programında geçerlilik analizine tabi tutulmuştur. Sonuç ve değerlendirme bölümü olan yedinci bölümde çalışmamızda elde edilen bulgular ile teknolojik kalkınmada idarenin etkileri bütüncül bir tavırda değerlendirmeye alınmıştır. İdari sistem, mevzuat ve idari yargı ayrılmaz bir bütün olduğundan, araştırmada elde edilen bulgular bütünel doğrultulara yönlendirilmeye çalışılmıştır. Türk idaresinin, idari mevzuatın ve normatif anlamda kural getiren bir konumda yer alan idari yargı mercilerinin kararlarının; ülkemizde AR-GE faaliyetleri ile yönetiminde ve dolayısıyla teknolojik kalkınma üzerinde olumlu ve olumsuz etkilerinin mevcut olduğu tespit edilmiştir.
Uluslararası Hukuk kapsamında deniz haydutluğu

Tarihteki en eski suçlardan birisi olan deniz haydutluğuna Antik Yunan tarihçilerin eserlerinde dahi rastlamak mümkündür ve o çağdan bu yana tarih boyunca dünya denizlerinin tümünde en az bir dönem deniz haydutluğu görülmüştür. Her seferinde deniz haydutluğunun sona erdiğine inanılmış, ancak başka bir yerde yeniden ortaya çıkmıştır. 20. yüzyılın başında deniz haydutluğun en sonunda tarih kitaplarında yer aldığı kabul edilmiş ama yarım asır gibi kısa bir süre sonra Güneydoğu Asya'da yeniden deniz haydutluğu olayları görülmeye başlamıştır. 1990'lı yıllarda zirveye çıkan Asya'daki olayların sayısı, bölge ülkelerince alınan önlemlerin yardımıyla 2005'ten itibaren düşmeye başlamış ancak ortadan kalkmamıştır. Eski bir suç olmakla birlikte 20. yüzyıl ortalarına kadar uluslararası hukukta deniz haydutluğunun tanımı yapılmamıştır. Önceki tanımlar iç hukukun uzantılarıdır ve siyasi gereksinimlerden oldukça etkilenmişlerdir. 20. yüzyılın başındaki başarısız denemelerden sonra deniz haydutluğu ile ilgili uluslararası hukuk kuralları 1958 Cenevre Açık Deniz Sözleşmesi'nde yazılı hale getirilmiştir. Cenevre Sözleşmesi'nin deniz haydutluğu ile ilgili kuralları neredeyse hiç değişikliğe uğramadan 1982 BM Deniz Hukuku Sözleşmesi'nde kabul edilmesine rağmen deniz haydutluğunun tanımı hala tartışmalı bir kavramdır. Deniz haydutluğuna ilişkin uluslararası hukuk kurallarının günümüz için yeterli olmadığı, kara sularındaki olayların da deniz haydutluğu kapsamına girmesi gerektiği öne sürülmektedir. Deniz haydutluğu ile ilgili bir diğer tartışma ise siyasi eylemleri kapsayıp kapsamadığı, ya da kapsaması gerekip gerekmediği üzerinedir. 20. yüzyılın ikinci yarısında yaşanan bazı gemi kaçırma olaylarının deniz haydutluğu kapsamına girip girmeyeceği gerek siyasi gerekse akademik ortamlarda tartışma konusu olmuştur. Deniz haydutluğu kavramı, sıklıkla, 1856 Paris Deklarasyonu ile yasaklanmasından önce yasal bir savaş yöntemi olan korsanlık ile karıştırılmaktadır. Günümüzde, teknolojideki tüm gelişmelere ve muazzam büyüklükteki donanmalara rağmen deniz haydutluğu tam olarak ortadan kaldırılamamıştır. Somali çevresindeki gemilere yönelik saldırı olaylarının sayısı 2008 yılında oldukça artmış ve deniz haydutluğu yeniden denizcilik güvenliği için önemli bir tehdit haline gelmiştir. Uluslararası toplumun ilgisi bölgeye yönelmiş, Birleşmiş Milletler, Avrupa Birliği, NATO ve devletlerin kendilerince deniz haydutluğunu bastırmak ve önlemek amacıyla önlemler alınmıştır. Bu önlemler önce savaş gemilerinin denizde devriye dolaşmaları ile başlamış ve bugün bölge ülkelerinin, özellikle Somali'nin, kapasitelerinin arttırılmasına yoğunlaşmıştır. Uluslararası örgütler ve devletler arasındaki büyük çaplı işbirliğine rağmen raporlar, Somali'deki deniz haydutluğu tehdidinin devam ettiğini göstermektedir. Deniz haydutluğu ile mücadelede önde gelen kurum olan Birleşmiş Milletler, deniz haydutluğunun sona ermesi için karada da önlemler alınması gerektiğini ve uzun vadede etkin olan tek çözümün Somali'de devlet otoritesinin yeniden sağlanması olduğunu vurgulamaktadır.
15 Temmuz darbe kalkışması sonrası OHAL uygulamalarının Ankara'da toplantı ve gösteri yürüyüşü düzenleme hakkı üzerinde etkileri

Türkiye Cumhuriyeti devletine yönelik 2016 yılında FETÖ tarafından düzenlenen 15 Temmuz darbe kalkışmasının milletçe kısa sürede bertaraf edilmesi sonrası, demokrasinin ana unsuru olan toplantı ve gösteri yürüyüşü düzenleme hakkının önemi ortaya çıkmıştır. Nitekim ülkede uzun vadede milli güvenlik, huzur/güven ortamı sağlanması demokrasinin muhafaza altına alınması ihtiyacı doğmuş, olağanüstü dönemden normal döneme geçmek adına olağanüstü hal ilan edilmiştir. Tez çalışmasında; temel hak ve özgürlükleri sınırlandırmaya hukuken elverişli olan 2016- 2018 yılları arasında işlev gösteren OHAL uygulamasının; devlet kurumlarına, hukukun işleyişine ve topluma olumlu/olumsuz yansımasını göstermek, ulusal/uluslararası boyutta geçmişşteki OHAL uygulamaları hakkında literatür taraması yöntemiyle elde edilen verileri karşılaştırmak, son yaşanan OHAL uygulamasının gerekliliğini aktarmak, Ankara'da toplantı ve gösteri yürüyüşü düzenleme hakkının işlerliğinin hangi durumlarda sağlanabildiği ülke çapında makro bakış açısıyla değerlendirilerek tespiti amaçlanmıştır. Çalışmanın iddiası ise kamuoyunda Türkiye aleyhinde son dönem OHAL süresince 'toplantı ve gösteri yürüyüşü düzenleme hakkının büyük oranda sınırlandığı' yönündeki algının doğruluk payının tespitine çalışılmıştır.
Geçici koruma statüsü altında yaşayan Suriyelilerin suça eğilimlerinde göç yönetimi ve uyum

2011 yılında başlayan günümüzde hala çözülemeyen Suriye'yi kasıp kavuran iç savaş süreci, yüz binlerce insanın ölümüne, yer alanmalarına ya da ülkelerini terk etmelerine neden olurken aynı zamanda ülkenin altyapısını da çökertmiştir. Tüm dünya ülkeleri içinde en büyük sayıda Suriyeli kabul eden Türkiye, sığınmacılara yönelik izlediği 'Açık Kapı Politikası', 'Geri Göndermeme İlkesi' ile milyonlarca Suriyelinin sığındığı liman olmuştur. Bu çalışmada Türkiye'de Geçici koruma statüsü altında yaşayan Suriyelilerin suça eğilimlerinin önlenmesinde göç yönetimi ve uyumun etkisi ele alınmıştır. Türkiye'de sayıları hızlı şekilde yükselen Suriyeli nüfusun Türkiye'ye sosyal ve kültürel uyum sağlayamadığı, toplum huzurunu bozucu hareketlerde bulundukları, kriminal eğilime sahip olduklarına yönelik dayanaksız kaynaklardan beslenen genel bir algı oluşmuştur. Çalışmanın temel hipotezi geçici koruma altında yaşayan Suriyelilerin yerel topluma uyumunun suça karışma oranlarını azalttığı, ilgili veriler ışığında analiz edilerek yorumlanmıştır. Kullanılan verilerde, Suriyelilerin geldikleri ilk yıllarda karıştıkları adli olayların oranı yıllar içinde azaldığı ve bir kısmının da sadece kendi aralarında gerçekleştiği tespit edilmiştir. Nitel araştırma yöntemleri kullanılarak konuyla ilgili içerik analizi ve literatür taraması ile oluşturulan çalışmada, Suriyelilerin savaştan ve göçten sonra hayatlarını yeniden sürdürmeye çalıştıkları farklı bir toplum düzeni içinde suça eğilimlerini tetikleyen değişkenler ve uyum faktörünün etkisi değerlendirilmiştir. Uyum sürecinde sürdürülen çalışmalar, projeler Suriyelilerin yerel toplumla arasındaki iletişim ve etkileşimi arttırarak karşılıklı bağların oluşmasını sağlamıştır. Çalışmanın son kısmında Toplumsal kabul ve uyum sürecinde ortaya çıkan sorunlara çok aktörlü olarak uygun hassas politikalar oluşturulup planlı ve kontrollü şekilde yürütülmesinin kamu güvenliğinin ve huzurunun tesisi adına büyük önem arz ettiği vurgulanmıştır.
İnsan hakları bağlamında Afganistan Anayasası'nın uygulanmasını izleme bağımsız komisyonu

İnsan hakları kavramı günümüzde üzerinde çok tartışılan konulardan biridir. Temel hak ve hürriyetlerden oluşan insan hakları bireylere güvence sağlamakta ve devlete de bazı yükümlülükler yüklemektedir. İnsan hakları günümüzde anayasalarda yer almakta ve ülkelerdeki üst yargı organlarıyla da güvence altına alınmaktadır. Bu çalışma ile Türkiye'ye nazaran daha sınırlı bir insan hakları anlayışı olan Afganistan Anayasası ile Türkiye Cumhuriyeti Anayasası insan hakları açısından karşılaştırılma yapılmıştır. Afganistan Anayasası'nın 157. maddesinde yer alan Afganistan Anayasası'nın Uygulanmasını İzleme Bağımsız Komisyonu'nun yapısı ile Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 148. maddesinde yer verilen Anayasa Mahkemesi'nin yapısı incelenerek verilen kararların polise ilişkin alanlarına da değinilerek insan haklarına katkısını göstermek amaçlanmıştır.
Biişim araçları vasıtasıyla elde edilen delillerin hukuka uygunluğu

insan hayatının hemen her alanını egemenliği altına alan teknolojik gelişmeler hukuk sistemlerinin de ayrılmaz parçası haline gelmiştir. Dünyanın birçok ülkesinde gelişen teknoloji karşısında yetersiz kalabilen mevcut hukuk düzenlemeleri gözden geçirilmekte ve gerekli değişiklikler yapılmaktadır. Teknolojik gelişmelere paralel olarak yeniden düzenlenen hukuk sistemlerinin en önemli alanlarını ise delil ve deli elde etme süreci oluşturmaktadır. Nitekim hukuk sistemlerinin nihai amacının adaleti sağlamak olduğu göz önünde bulundurulduğunda bu amaca ulaşmada kullanılan en önemli araç delillerdir. Delillerin bu amaçla kullanılması ise sağlamlık ve hukuka uygun şekilde elde edilmesi gibi iki temel kurala bağlanmıştır. Teknolojik gelişmeler günümüzde delil elde etme sürecinin ayrılmaz parçası haline gelmiştir. Bir insanın tek başına belki günlerce sürecek bir çalışmasını saniyelerle ifade edilebilecek sürelerde sonuçlandırabilen bilişim araçları hem delillerin analizi hem de eide edilme süreçlerinde görevlilerin işini oldukça kolaylaştırmaktadır. Diğer yandan, bilişim araçları vasıtasıyla elde edilen deliller doğası itibariyle değiştirilmeye ya da tahrifata yatkın olduğundan ve bilişim araçları, delillerin elde edilmesi sürecinde hukuka uygun sayılan yolların ihlalini kolaylaştırdığından dolayı, bilişim araçları ve delil ilişkisi tartışma konusudur. Bu araştırmada; delil ve bilişim araçlarının tanımı, ilişkisi; Ceza Muhakemesi Kanununda bilişim araçları vasıtasıyla elde edilen delillerle ilgili mevcut düzenlemeler ve herhangi bir düzenleme olmaksızın bilişim araçlarının deli elde etmede kullanıldığı diğer alanlar; bilişim araçları ile delil elde etme ve özel hayatın gizliliği hakkının kesiştiği noktalar ele alınmıştır. Ayrıca, Ankara ilinde alışveriş merkezlerine giden bireylerin söz konusu merkezlerdeki güvenlik kameraları ile ilgili düşüncelerini ortaya koymayı amaçlayan bir anket uygulanmıştır. Araştırmanın sonunda; öncelikle bilişim araçları vasıtasıyla elde edilen deliller için hukuk sistemimizde özel bir düzenleme yapılması ve tüm elektronik deliller için bazı testler uygulanması suretiyle söz konusu delillerin sağlamlığı ile ilgili tartışmalara açıklık getirilmesi gerektiği sonucuna varılmıştır. Diğer yandan, bu delillerin hukuka uygunluğunun değerlendirilmesi sürecinde özel hayatın gizliliği hakkı ve adaletin sağlanması amacı arasındaki dengenin korunabilmesi için gerekli olan bazı yasal düzenlemelerin yetersiz olduğu ve bazı durumlarda hiçbir yasal düzenlemenin olmadığı tespit edilmiştir. Yapılan alan araştırması sonucunda katılımcıların alışveriş merkezlerindeki güvenlik kameralarının işlevi ve hukuki boyutu ile ilgili bilinç düzeyinin genel olarak düşük olduğu sonucu çıkmıştır. Ayrıca katılımcıların mensup oldukları meslek gruplarının ya da eğitim düzeylerinin söz konusu bilinç düzeyinde anlamlı fark yaratmadığı belirlenmiştir.
Cumhurbaşkanlığı hükümet sisteminde idarenin denetimi: Kamu denetçiliği kurumu örneği

Bu tez çalışmasının amacı parlamenter sistemden cumhurbaşkanlığı hükümet sistemine geçilmesi sonucunda, kamu yönetiminde denetimin yerinin ve denetim mekanizmasının rolünde ortaya çıkabilecek değişim ve dönüşümleri tespit etmektir. Bu nedenle çalışma kapsamında denetim ve yönetim kavramları incelenmiş aynı zamanda etkili yönetim faaliyeti için nasıl bir denetim sisteminin oluşturulması gerektiği sorusuna da yanıt aranmıştır. Tez çalışmamız üç bölümden oluşmaktadır. Birinci bölümde, yönetim ve denetim kavramlarının genel olarak ifade edilmiş ve Cumhurbaşkanlığı Hükümet Sisteminin hükümet modelleri arasında konumunu kavramak adına hükümet sistemleri ifade edilmeye çalışılmıştır. İkinci bölümünde Cumhurbaşkanlığı hükümet sistemine geçilmesiyle Kuvvetler ayrılığının daha da derinleşeceği düşüncesiyle başkanlık hükümet modeli uygulanan ülkelerde kamu yönetiminde denetim uygulamalarının yanı sıra cumhurbaşkanlığı hükümet sistemi ve denetim hususu Anayasal kuvvetler açısından tasniflendirilerek ifade edilmeye çalışılmıştır. Üçüncü ve son bölümde modern bir denetim mekanizması olarak ifade edilen Kamu Denetçiliği Kurumunun genel özellikleri, mevzuatı, kamu yönetiminde denetim açısından getirdiği yenilikler ile yeni hükümet sisteminde kurumsal açıdan yaşanacak gelişmelerin yanı sıra sonuç ve öneriler kısmında Kurumun Cumhurbaşkanlığı Hükümet Sistemindeki rolü ve pozisyonunun güçlendirilmesi için yapılması gerekenler ifade edilmeye çalışılmıştır.
Bilgisayar ve ağ üzerinden işlenen siber suçlarla mücadelenin hukuksal ve güvenlik boyutu

Bu tez teknolojinin ilerlemesi ile hızlı bir şekilde hayatımıza giren bilişim sistemlerinin suiistimalleri sonucunda ortaya çıkan siber suç olgusunu incelemektedir. Siber suça karşı ülkemizin hukuki alandaki yeterliliği ve uygulama olarak mevcut durumu da ortaya konmaya çalışılmaktadır. Özellikle güvenlik kuvvetleri açısından mücadelede karşılaşılan güçlükler ile ilgili olarak Emniyet Genel Müdürlüğünün siber suçlar ile mücadelede görev yapan personelinin görüşlerinden faydalanılmaktadır. Bu amaçla Ankara'da görevli bulunan 12 kişi ile yapılandırılmamış mülakat yapılmıştır. Çalışmanın ilk bölümünde bilişim, İnternet ve bilgi toplumu ele alınarak bilişim alanının ne kadar hızlı bir gelişme gösterdiği anlatılmaktadır. Çalışmanın ikinci bölümünü bilişim alanında gelişmeler ile birlikte ortaya çıkan siber suç tipleri ile siber suçların işlenmesinde kullanılan yöntemler oluşturmaktadır. Bu bölümde bilişim alanında meydana gelen gelişmelerin belli bir temel bilgiye sahip bilgisayar kullanıcılarına suç işlemek için kolay suç fırsatları yarattığı anlatılmaktadır. Çalışmanın üçüncü bölümünü oluşturan hukuksal boyut bölümünde, uluslararası sözleşmeler ve yasalarla bilişim alanında işlenen suçlar ortaya konmaktadır. Ülkeler arasındaki uygulama farklılıkları, yasa kapsamlarına aldıkları suç tiplerindeki farklılıkların çerçevesi çizilmektedir. Bu farklıklar daha çok ceza kanunları açısından ele alınarak ortaya konmaktadır. Türkiye'nin özellikle gelişmiş ülkelere göre bu alandaki durumu da tespit edilmektedir. Çalışmanın dördüncü bölümünü güvenlik boyutu oluşturmaktadır. Bu bölümde bireye ve devlete yönelik işlenen siber suçlar ile ilgili olarak gelişmiş ülkelerin siber suç ile mücadelede kullandıkları yöntemler ve teşkilat yapılan incelenmektedir. Bu kapsamda ülkemizde henüz tasan halinde olan, toplumda ihtiyaç olup olmadığına Vİİİşüphe ile bakılan Bilişim Bakanlığı, Bilgi Güvenliği Teşkilatı gibi yapıların bir an önce kurulmasının gerekliliği belirtilmektedir. Çalışma sonunda mücadelede yasal alanda, operasyonel alanda ve teknik alanda karşılaşılan en temel sorunlar personel ile yapılan mülakatlara da dayanılarak ortaya konmaktadır. Yaşanan sıkıntıları ile çözüm yolu olarak izlenmesi gereken yöntemler sonuç bölümünde belirtilmektedir. Siber suç ile mücadelenin sadece hukuksal alanda kalmaması gerektiği, toplum çapında eğitim, bilinç oluşturma gibi alanları da kapsaması gerektiği savunulmaktadır. IX
Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi kararları çerçevesinde cezalandırma yetkisinin sınırlandırılması

Devletler, egemenliklerinin doğal bir sonucu olarak toplumsal düzeninin korunması veya bozulan toplumsal düzenin yeniden tesisi amacıyla suç ihdas etme ve cezalandırma yetkisine sahiptir. Zira devlet dışı organizasyonlar tarafından işletilecek bir cezalandırma yöntemi, verilecek olan cezalarda kontrol edilemeyecek bir şiddet unsuru barındıracaktır. Anayasacılık gelişmeleriyle birlikte devleti de bağlayan üst normların varlığı kabul edilmiştir. Bu bağlamda devletin hukuk kurallarıyla sınırlandırılmasında 'hukuk devleti ilkesi' ile 'insan hakları' kavramı önemli rol oynamıştır. Devletin sahip olduğu cezalandırma yetkisi küreselleşen dünya düzeniyle birlikte uluslararası hukuk kurallarının etkin hale gelmesiyle daralmıştır. Özellikle 20. yy. sonrasında devletler kendi iradeleri ile uluslararası sistemin bir parçası olmuş, bunun sonucunda cezalandırma yetkisine uluslararası kurallar çerçevesinde sınırlar konulmuştur. Bu anlamda Birleşmiş Milletler, Avrupa Konseyi vb. kuruluşlar nezdinde insan hakları alanında imzalanan anlaşmalar göze çarpmaktadır. Uluslararası yargı sistemi devletlerin iç hukukunu etkileyerek egemenlik alanını daraltmıştır. Nitekim Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin yargı yetkisi Sözleşmeye taraf ülkeler bakımından en etkili yargı mekanizması olarak inceleme konusu olmuştur.
Ailenin Korunması ve Kadına Karşı Şiddetin Önlenmesine Dair Kanunun gelişim süreci ve getirdiği yenilikler

Aile içi ve kadına yönelik şiddet, toplum içerisinde muhakkak çözüme kavuşturulması gereken bir insan hakkı ihlalidir. 1980'li yıllarda özel alan olarak görülen bu ihlalin toplumda tartışılmaya başlamasının sonucunda, aile içi ve kadına yönelik şiddetin önlenmesi amacıyla 17 Ocak 1998 tarihinde 4320 sayılı Ailenin Korunmasına Dair Kanun Türk hukukunda yerini aldı. Ancak 4320 Sayılı Kanun genel olarak içerik anlamında yetersiz kalmış ve mevcut maddelerin uygulamasındasorunlar yaşanmıştır. Bu sürecin sonucunda aile içi ve kadına karşı şiddetlemücadeleyi daha etkin ve etkili hale getirmek amacıyla uluslararası alandaki düzenlemelere paralel olarak hazırlanan 6284 sayılı Ailenin Korunması ve Kadına Karşı Şiddetin Önlenmesine Dair Kanun, 20 Mart 2012 tarihinde yürürlüğe girmiştir. Bu çalışmanın amacı; toplumsal bir sorun olan kadına yönelik şiddet konusunda, 6284 sayılı Kanun ve ilgili Yönetmelik hükümlerinin, 4320 sayılı Kanun ve ilgili Yönetmelik hükümleri ile karşılaştırılarak, önemli yenilikleri ele almak, eksikliklerisaptamak ve varsa uygulamada görülen sorunlara, yaşanan aksaklıklara ışık tutmaktır. Çalışma sonucunda farklılıkların belirlenmesi ve gelişmelerin ortaya konulması ile kadına yönelik şiddetle mücadeleye katkı sağlanması hedeflenmektedir.
Markanın ceza normları ile korunması

Markanın ticari hayattaki önemi gün geçtikçe artarken hak sahipleri ve toplumun, markanın korunmasındaki menfaatleri de paralel olarak önemini artırmaktadır. Bu açıdan markanın korunmasında özel hukuk düzenlemelerinin yanında ceza hukukunun müdahalesi de gerekli hale gelmiştir. Tez çalışmamızda markanın korunmasında ceza normlarının yeri ve önemi ele alınmıştır. Çalışmamızın birinci bölümünde marka, unsurları işlevleri ve çeşitleri açısından incelenmiş; markanın ne olduğu, neyi ifade ettiği üzerinde durulmuş, marka hakkı ise kazanılması ve sınırları yönünden incelenmiştir. Markanın korunması ve markanın neye karşı korunacağı yani saldırı teşkil eden fiiller ele alınmıştır. Devamında markanın tescili üzerinde durulmuştur. İkinci bölümde marka ceza hukuku açısından ele alınmış, markanın ceza normlarıyla korunmasının amacı, markaya ceza hukuku müdahalesine eleştiriler paylaşıldıktan sonra ekonomik suç teşkil etmesi anlamında marka değerlendirilmiştir. Son olarak marka suçları ele alınmış ve marka hakkına karşı işlenen suç tipleri; suçun unsurları, suçun özel görünüş şekilleri, soruşturma ve kovuşturma aşaması ve öngörülen yaptırımlar açısından incelenmiştir. Bu tez marka hukuku konusunda güncel mevzuat olan 6769 sayılı Sınai Mülkiyet Kanunu baz alınarak hazırlanmıştır.
Uluslararası Hukukta toplu sığınma ve Türkiye

İltica olgusu insanlıkla beraber var olmuştur. Dünyada siyasal, sosyal, çevresel nedenlerle yerlerini terk eden insanların sayısı her geçen gün artmaktadır. İnsan hakları ihlallerinin artması sonucu insanlar büyük nüfus hareketleriyle, toplu olarak uluslararası sınırlara doğru akın etmektedirler. 1951 Mültecilerin Hukuki Durumlarına İlişkin Sözleşme ve 1967 Mültecilerin Hukuki Durumlarına Dair Protokol sığınmacı ve mülteciler açısından bir mihenk taşıdır. Uluslararası mülteci hukukunun gelişimini ve sığınan insanların haklarının varlığını sağlayan geri göndermeme ilkesi bu düzenlemelerde yer almaktadır. Toplu sığınma durumlarına ilişkin olarak, 1951 Mültecilerin Hukuki Durumlarına İlişkin Sözleşme'de ve 1967 Mültecilerin Hukuki Durumlarına Dair Protokol'de açıkça bir hüküm yoktur. Uluslararası sınırlara yapılan kitlesel akınlarla ilgili bir uluslararası bir sözleşme de yoktur. Konuya ilişkin düzenlemeler, bölgesel sözleşmeler olan Afrika Birliği Örgütü Sözleşmesi, Cartegena Bildirisi, Avrupa Birliği Konseyi Geçici Koruma Yönergesi ve Birleşmiş Milletler Yürütme Komitesi kararlarıdır. Toplu sığınma olgusu karşısında, bu düzenlemeler çerçevesinde, olaya göre karar verilmektedir. Böylesi bir krizle baş edebilmek için, geri göndermeme ilkesinin de çalıştırılabilmesi için en uygun koruma çeşidi olarak, geçici koruma oluşturulmuştur. Türkiye sorunlu komşuları sebebiyle, devamlı toplu sığınmalara maruz kalmıştır. Hoşgörü geleneği ile sığınmacılara ve mültecilere kucak açan Türkiye, özellikle Yirminci Yüzyıl sonunda, toplu akınlara ev sahibi olmuştur. Bu toplu akınların ortaya çıkardığı ani krizler sonunda, Türkiye'ye İltica Eden veya Başka Bir Ülkeye İltica Etmek Üzere Türkiye'den İkamet İzni Talep Eden Münferit Yabancılar ile Topluca Sığınma Amacıyla Sınırlarımıza Gelen Yabancılara ve Olabilecek Nüfus Hareketlerine Uygulanacak Usul ve Esaslar Hakkında Yönetmelik, 1994 yılında yürürlüğe girmiştir. Ancak, çalışmaları sürdürülmekle birlikte, halen konuya ilişkin bir kanun yürürlüğe konulamamıştır. Bu çalışmada, uluslararası mülteci hukukunun toplu sığınma konusunda nasıl bir gelişim gösterdiği hususu ile bu konuda yapılan uluslararası ve bölgesel hukuki düzenlemeler ve ilgili koruma mekanizmaları ele alınarak incelenmektedir. Bu bağlamda, deneyimli bir iltica tarihine sahip olan Türkiye'nin, toplu sığınmaya ilişkin düzenlemeleri de ele alınarak örnek olaylar ile açıklanmaya çalışılmaktadır.