turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
İkinci kademe Türkçe dersi öğretmen kılavuz kitaplarındaki müstakil dinleme metinlerine yönelik öğretmen uygulamalarının değerlendirilmesi

Bilinçli ya da bilinçsiz bir işitme süreciyle dünyaya geliriz. Hayatımızın büyük bir bölümünü oluşturan bu beceri üzerine yapılan çalışmaların yetersizliği dikkat çekici boyuttadır. Son zamanlarda Milli Eğitim Bakanlığı tarafından da üzerinde önemle durulan bu önemli becerinin geliştirilmesi için ilköğretim ikinci kademe Türkçe dersi öğretmen kılavuz kitaplarına her temada en az bir tane olmak üzere müstakil dinleme metinleri eklenmiştir. Bu becerinin geliştirilmesi için yönergelerle öğretmenler yönlendirilmiş ve öğrencilerin bu beceriyi bilinçli olarak geliştirmesi beklenmiştir. Dinleme becerisinin gelişmesinde önemli rol oynayan öğretmenlerin uygulamaları araştırmamızın temelini oluşturmaktadır. Uygulamaların merkezinde olan öğrenciler ve bu metinlerin bulunduğu öğretmen kılavuz kitapları ile edinimleri denetlemeyi amaçlayan çalışma kitaplarındaki etkinlikler de araştırmamızda yer almaktadır. Araştırmamızda ilköğretim ikinci kademe Türkçe dersi öğretmen kılavuz kitaplarındaki müstakil dinleme metinlerine yönelik öğretmen uygulamaları değerlendirilmeye çalışılmaktadır. Bu amaçla; 2011- 2012 eğitim öğretim yılı içerisinde Kayseri merkez ve merkez ilçelerde görev yapan 25 Türkçe öğretmenine görüşme formu uygulanmış, bu çalışma evreni içerisinden seçilen 3 öğretmenin 21 ders saatinde 7 farklı sınıfında yaklaşık 165 öğrenci gözlem formları ile gözlenmiştir. Bunun yanı sıra ilköğretim ikinci kademede kullanılan öğretmen kılavuz kitaplarının dinleme metinleri ve öğrenci çalışma kitaplarında yer alan etkinlikler incelenmiştir. Araştırmalar sonucunda elde edilen veriler nitel veri analizine göre kodlanarak yorumlanmıştır.
6. sınıf öğrencilerinin niceliksel ve niteliksel orantısal akıl yürütme problemlerinin çözümündeki anlayışlarının incelenmesi

Bu çalışmada, ilköğretim 6. sınıf öğrencilerinin niceliksel ve niteliksel orantısal akıl yürütme problemlerinde kullandıkları stratejilerin belirlenmesi ve bu stratejilerin öğrenciler tarafından nasıl kullanıldığının incelenmesi amaçlanmıştır. Verilerin toplanması, analiz edilmesi ve yorumlanmasında nitel araştırma yöntemleri kullanılmıştır. Araştırmanın çalışma grubu, 2011- 2012 öğretim yılında Denizli ilindeki bir devlet okulunda öğrenim gören 20 altıncı sınıf öğrencisidir. Çalışmanın verileri, 5 niteliksel orantısal akıl yürütme problemi ve 5 niceliksel orantısal akıl yürütme problemi ile toplanmıştır. Çalışma sonucunda, niceliksel ve niteliksel orantısal akıl yürütme problemlerinde kullanılan 8 farklı orantısal akıl yürütme stratejisinin olduğu görülmüştür. Nitel orantısal akıl yürütme problemlerinde en sık kullanılan strateji ters orantı algoritması olurken, nicel orantısal akıl yürütme problemlerinde en sık kullanılan strateji birim oran stratejisi olmuştur. Diğer taraftan, öğrencilerin stratejileri kullanma biçimlerinin, niceliksel ve niteliksel orantısal akıl yürütme problemlerinin çözümünde bazı farklılıklar ve benzerlikler gösterdiği tespit edilmiştir. Genel olarak, nicel orantısal yürütme sorularında verilen sayılar üzerinden ilgili işlemleri yapma şeklinde kullanılan stratejiler, nitel orantısal akıl yürütme sorularında ifadeleri sayısallaştırma, sembolleştirme ya da çizim yapma şeklinde uygulanmıştır. Araştırmaya katılan öğrenciler, matematik derslerinde formal olarak orantısal akıl yürütme becerilerini içeren konuları görmemişlerdir. Bu sebeple, çalışmanın sonuçları öğrencilerin informal akıl yürütmelerine dayalı olarak ortaya çıkmıştır.
İlköğretim 2. kademe Türkçe öğretiminde konuşma becerisinin önemi ve geliştirme yolları

Konuşma isteği insanoğlunun yaratılışından beri var olan bir istektir. Bu beceri geliştirildiği zaman insanlar arasında iletişim daha kolay sağlanır. Konuşma becerisi küçük yaşlardan itibaren oluşmaya başlar ve örgün öğretim kurumlarında da düzenli bir şekilde geliştirilmeye çalışılır. Bu çalışmada ilköğretim ikinci kademesinde konuşma becerisinin önemi ve geliştirme yolları ortaya konmaya çalışılmıştır. Öncelikle Türkçe öğretiminin genel amaçları ve temel dil becerileri olan okuma, dinleme, yazma ve konuşma eğitimine değinilmiştir. Dil, iletişim ve konuşma kavranılan genel olarak açıklandıktan sonra konuşma becerisi çeşitleri ve unsurlarıyla ele alınmıştır. Konuşma bozuklukları ve kusurları tespit edildikten sonra konuşma ve beyin ilişkisi üzerinde durulmuştur. Konuşmanın sosyal hayatla ilişkisi üzerinde durularak ilköğretim ikinci kademe öğrencileri açısından etkili ve güzel konuşmanın önemi vurgulanmış sonra bu beceriyi etkileyen faktörler ele alınmıştır. İlköğretim ikinci kademe öğrencilerinin konuşma becerilerini geliştirmek için yapılabilecek çalışmalar konusunda öneriler sunulmuştur. Bu çalışmalar içerisinde öğrencilerin tasvir yeteneklerinin geliştirilmesi amacıyla çeşitli sözlü tasvir çalışmaları; okunulan bir kitap, seyredilen bir film veya televizyon programı üzerine konuşma; atasözlerini, özdeyişleri açıklama; öğrencilere meraklarını, yaptıkları bir nesneyi, gelecekle ilgili düşüncelerini ve ülkemizin sorunlarını anlattırma; tanışma, tanıştırma konuşması; adres sorma, adres verme; bir yeri tarif etme, telefonla konuşma, görüşme, bir kişiyi tanıtma, açış, takdim konuşmaları, canlandırma ve oyun çalışmaları yer almaktadır. Bu hazırlıksız konuşma çalışmaların yanı sıra hazırlıklı konuşmanın evreleri ve bu tarz konuşmaların nasıl yapılacağı da örneklerle açıklanmaya çalışılmıştır.
Bilgisayar destekli dönüşüm geometrisi öğretiminin 8. sınıf öğrencilerinin başarısına ve matematik dersine yönelik tutumuna etkisi

Bu araştırmanın amacı, 8. sınıf matematik dersinin alt öğrenme alanlarından dönüşüm geometrisi konusunun dinamik geometri yazılımlarından Geogebra'nın kullanıldığı etkinliklerle işlenmesinin öğrencilerin başarı ve matematik dersine yönelik tutumlarına olan etkisini araştırmaktır. Araştırmanın çalışma grubunu, Muş ilinin Malazgirt ilçesinde ilköğretim 8. Sınıfta okuyan öğrenciler arasından seçilmiş 40 öğrenci oluşturmaktadır. Çalışma deneysel bir araştırma olup ön test-son test kontrol gruplu deney deseni kullanılmıştır. Araştırmada veri toplama aracı olarak Matematik Dersine Yönelik Tutum Ölçeği ve araştırmacı tarafından geliştirilen Dönüşüm Geometrisi Başarı Testi kullanılmıştır. Toplanan verilerin analizinde bağımlı ve bağımsız örneklemler t testi kullanılarak değerlendirme yapılmıştır. Araştırma sonuçlarına göre, dönüşüm geometrisi konusunun bilgisayar destekli işlendiği deney grubu öğrencileri ile aynı konunun yapılandırmacı yaklaşım ile işlendiği kontrol grubu öğrencilerinin hem akademik başarıları hem de matematiğe yönelik tutumları açısından birbirinden anlamlı derecede farklılaştıkları görülmüştür.
Kütahya-Simav çevresi erken cumhuriyet dönemi eğitim yapıları ve Gökçeler Köyü ilkokulu koruma projesi

Erken Cumhuriyet dönemi, Kurtuluş mücadelesini kazanan bir ülkenin, milli birlik düşüncesi etrafında yeniden yapılanma, her alanda yenilenme girişimleri ile özveriyle işlenen bir dönem olarak karşımıza çıkar. Bu dönem günümüze kadar uzanan etkisi ile Türkiye tarihinin mihenk taşlarındandır ve özellikle çağdaşlaşma politikasının etkisi çok yoğun görülür. Çağdaşlaşma çalışmalarının en aktif şekilde yürütüldüğü konu ise eğitimdir. Eğitimdeki reformlar, eğitim sisteminin kurulacağı temellerin belirlenmesinin yanı sıra eğitimin verileceği binaların mimarilerini de etkilemiştir. Çalışma, Erken Cumhuriyet Döneminin mimariye olan etkilerini Kütahya ili üzerinden örneklendirerek açıklamayı amaçlar. Çalışma 1923 1950 yılları arasında Kütahya ilinde yapılan eğitim yapılarının mimari olarak değerlendirilmesini amaç edinirken, yapıların yapım tekniği, plan şeması, katsayısı, yapı malzemesi gibi konularda farklılıklarını ve dönemin özelliklerinin incelenmesini kapsamaktadır. Çalışmada Kütahya Merkez ve ilçelerindeki erken cumhuriyet döneminde yapılmış yapılar seçilip incelenmiştir. Çalışma için seçilen yapılarda özellikle Erken Cumhuriyet Döneminde hissedilen yenilikçi anlayışın izleri araştırılmıştır. Bunun yanı sıra eğitimde yakalanmak istenen modern havanın yapılara etkisi incelenmiştir. Bu yapılar arasında Kütahya merkezde: Kütahya Lisesi, Kurtuluş İlkokulu; Emet ilçesinde: Eğrigöz Köyü İlkokulu, Simav ilçesinin Osmanbey İlkokulu, Simav Lisesi, Demirci Köyü İlkokulu, Bahtıllı Köyü İlkokulu, Güney Köy İlkokulu, Naşa Köy İlkokulu bulunmaktadır. Ayrıca 'Gökçeler Köyü İlkokulu Koruma Projesi' çizilmiş, proje ile ilgili veriler araştırılarak edinilen bilgiler belgelenmiştir. Gökçeler Köyü İlkokulunun rölovesi hazırlanıp eski fotoğraflar incelenerek günümüz ile karşılaştırılmış ve değişimin izleri gözlemlenerek restitüsyon projesi oluşturulmuştur. Çalışmanın amacı yapının rölovesini hazırlayarak, mevcut durumunun belgelenmesi, restitüsyon projesi yapılarak özgün durumunun belirlenmesi ve yapının geçirdiği değişikliklerin tespit edilmesi, ortaya çıkan restitüsyon projesinin ışığında, gelecek nesillere aktarılması için uygun restorasyon müdahaleleri ve işlevin araştırılmasıdır. Çalışma boyunca doğru müdahale için gözlem yapılıp, kararlar alınmıştır ve rapor hazırlanmıştır. Çalışma süresince elde edilen veriler ve analizler, erken cumhuriyet dönemi eserlerinin yaşatılması ve korunabilmesi için yapılacak çalışmalara kaynak ve yardımcı olmayı amaçlamaktadır. Ayrıca Gökçeler Köyü İlkokulu koruma projesi ilgili kurumlara verilerek doğru müdahale yapılmasını amaçlamaktadır.
Eğitim fakültelerindeki ilköğretime yönelik din kültürü ve ahlak bilgisi öğretiminin yeterlik durumu

195 + XII Jüri: Yard. Doç. Dr. Abbas ÇELİK Prof. Dr. Niyazi USTA Doçent Dr. Mehmet Zeki AYDIN Yard. Doç. Dr. Selami SÖNMEZ Yard. Doç. Hanefi PALABIYIK Bu çalışmada, Eğitim Fakülteleri sınıf öğretmenliği anabilim dalı öğretim programındaki ilköğretime yönelik DKAB öğretiminin, öğretmen adaylarını ilköğretim 4. ve 5. sınıf DKAB dersini yürütmeye hazırlamadaki yeterlik durumu araştırılmıştır. Bu amaçla hazırlanan anketlerle, Eğitim Fakültelerindeki DKAB öğretimini yürüten öğretim elemanlarının ve uygulamadaki sınıf öğretmenlerinin bilgi ve görüşleri alınmıştır. Elde edilen verilerin sonucuna göre Eğitim Fakültesi sınıf öğretmenliği anabilim dalındaki DKAB öğretim programının, sınıf öğretmenlerini ilköğretim 4. ve 5. sınıf DKAB dersini yürütmeye hazırlamada amaç, içerik ve süre yönüyle yeterli olmadığı anlaşılmıştır. Bu nedenle Eğitim Fakültesi sınıf öğretmenliği anabilim dalındaki DKAB öğretim programının yeniden geliştirilmesine, Eğitim Fakültelerindeki DKAB öğretimini asıl branş öğretim elemanlarının yürütmesine, dersin öğretimini kolaylaştırıcı ders materyallerinin sağlanmasına ve sınıf öğretmenlerinin-özellikle alan dışından sınıf öğretmenliğine atanmış sınıf öğretmenlerinin- DKAB öğretimi ile ilgili hizmet içi eğitimde yetiştirilmesine ihtiyaç olduğu belirlenmiştir.
Vatandaşlık ve insan hakları eğitimi ders amaçlarının gerçekleşme düzeyi

2004-SAYFA:XIII+ 164 Jüri : Prof. Dr. Muhittin AŞKIN Prof. Dr. Hayati DOĞANAY Prof. Dr. Sabahattin ARIBAŞ Yrd. Doç. Dr. Selamı SÖNMEZ Yrd. Doç. Dr. Erdoğan KÖSE Bu araştırmanın temel amacı, İlköğretim Programında yer alan Vatandaşlık ve İnsan Haklan Eğitimi dersi amaçlarının gerçekleşme düzeyinin tespitidir. Bu amaçla, 8. sınıf öğrencileri ile bu dersi veren öğretmenlerin ilköğretim VİHE dersi amaçlarının gerçekleşme düzeyini saptamaya yönelik tutumları değerlendirilmiştir. Araştırma altı bölümden oluşmaktadır: I. Bölümde araştırma problemi, alt problemler, denenceler, sayıtlılar, sınırlılıklar ve tanımlar üzerinde durulmuş. II. Bölümde VİHE ile ilgili kavramlar, VİHE'nin felsefi, sosyal ve hukuksal temelleri. VİHE'nin tarihsel gelişimine yer verilmiş. III. Bölümde konu ile ilgili yurt içinde ve yurt dışında yapılan çalışmalara değinilmiş, IV. Bölümde araştırmanın modeli, evreni, örneklemi, veri toplama araçlarının hazırlanması ve uygulanması hakkındaki bilgiler sunulmuş, V. Bölümde VİHE dersi amaçlarının gerçekleşme düzeyi, öğrenci ve öğretmen tutumları, çeşitli sosyo-ekonomik değişkenler açısından karşılaştırmıştır.
İlköğretim 1.-5. sınıf öğretmenlerinin düzeltme sembolleri bilgilerinin ve uygulamalarının incelenmesi

Öğretim hizmetinin niteliğini belirleyen unsurlardan biri de dönüt düzeltmedir. Öğrenme sürecinde yapılan her çalışmadan sonra mutlaka bir değerlendirme yapılması gereğinden öğrencilerin yazılı anlatım çalışmaları ya da yazı çalışmaları değerlendirilmelidir. Düzeltme sembollerinin kullanılması hususu ilk defa ilköğretim 1 .-5. sınıfları için 1997 yılında Tebliğler Dergisinde yer alan düzenlemeyle birlikte Türkçe Eğitimi Yazı Dersi Programının araç ve gereçler kısmında düzeltme sembolleri levhasına yer verilmesi maddesi ile yer almıştır. 2005 İlköğretim Türkçe dersi programının ayrıca yazı dersinin kazanımlarını da içerdiği görüşüyle düzeltme sembollerinin kullanımına yönelik ibareler mevcut programda yer almamaktadır. Bu sebeple ilköğretim 1 .-5. sınıf öğretmenlerinin düzeltme sembolleri bilgilerini ve uygulamalarını tespit etmek amacıyla, araştırmamız için önce bir anket uygulaması ardından da bir metin düzeltme çalışması yapılmıştır. Ayrıca uygulama okullarının birinde de öğrenci defterleri, çalışma kağıtları, çalışma kitapları vs. fotoğrafları çekilerek düzeltme sembolleri ile ilgili 146 çalışma fotoğraflanarak doküman analizi yapılmıştır. Tarama modeli araştırmanın evreni Ümraniye ilçesi, örneklemi ise Ümraniye ilçesindeki resmi okullarda görev yapan 122 sınıf öğretmeni oluşturmaktadır. Araştırmadan elde edilen verilerin analizinden elde edilen bulgular öğretmenlerin düzeltme sembollerinin bütününü bilmedikleri, uygulamadıklarıdır. Öğretmenlerin ayrıntılı düzeltmelere sık yer vermedikleri gibi düzeltme sembolleri yerine yazılı ifadelerle ya da birkaç işaretle düzeltme yaptıkları tespit edilmiştir. Gazetecilik, yayıncılık gibi sektörlerde aktif olarak kullanılan düzeltme işaretleri iyi bir planlamayla ilköğretimde birinci sınıftan itibaren uygulanmalıdır. Öğrencilerin yazılı anlatım çalışmalarının değerlendirilmesinde sembollerle ya da işaretlerle iletişimin bireye katkısı yadsınamayacağından yapılacak düzenlemelerle düzeltme sembollerinin kullanımına dair ibareler tüm derslerde kullanılmak üzere ilköğretim programında yer almalıdır.
İlköğretim 7. sınıf öğrencilerine verilen yazma eğitiminin öğrencilerin hikaye yazma becerisine etkisi

Bu araştırmada, ön hazırlık çalışmaları temel alınarak hazırlanan etkinlikler yoluyla ilköğretim 7. sınıf öğrencilerinin hikaye yazma becerilerini geliştirmek amaçlanmıştır. Araştırma, Ankara Elmadağ Kurtuluş İlköğretim Okulu ve Keçiören Orhan Gazi İlköğretim Okulu'nda uygulanmıştır. Araştırmaya bu okullarda öğrenim gören 109 yedinci sınıf öğrencisi dahil edilmiştir. Hikaye yazma seviyelerini belirlemek amacıyla öğrencilerden, alan uzmanlarının görüşleri alınarak hazırlanmış beş konudan biriyle ilgili bir hikaye yazmaları istenmiştir. Yazılan hikayeler araştırmacı tarafından hazırlanan Hikaye Yazma Değerlendirme Formu'na göre değerlendirilmiş ve SPSS 18 .0'de analiz edilmiştir. Ön test son test kontrol gruplu deneysel yöntemin kullanıldığı bu araştırmada, ön test uygulamasının ardından, deney grubunda yer alan öğrencilere on dört hafta boyunca toplam otuz saat süreyle hikaye yazma etkinlikleri uygulanmıştır. Kontrol grubundaki öğrencilerle ise dersler klasik usulle işlenmiştir. Uygulama çalışmalarının ardından gruplara son test uygulanmış ve öğrencilerden ön testte seçtikleri konuyla ilgili tekrar bir hikaye yazmaları istenmiştir. Öğrencilerin hikaye yazma becerileri Hikaye Yazma Değerlendirme Formu'ndaki maddelerin her biri açısından karşılaştırıldığında, deney grubu öğrencilerinin son test puanlarının üç madde haricinde ön test puanlarından anlamlı olarak daha yüksek olduğu görülmüştür. Ayrıca, deney grubu öğrencilerinin son test puanlarının kontrol grubu öğrencilerinin son test puanlarından üç madde haricinde anlamlı olarak daha yüksek çıktığı görülmüştür. Öğrencilerin hikaye yazma becerileri aldıkları toplam puanlar açısından incelendiğinde, deney grubu öğrencilerinin son test toplam puan ortalamalarının da kontrol grubu öğrencilerinin son test toplam puan ortalamalarından istatistiki olarak anlamlı derecede yüksek çıktığı görülmüştür. Bu sonuçlardan hareketle, verilen yazma eğitiminin öğrencilerin hikaye yazma becerilerini geliştirdiği belirtilebilir.
İlköğretim okullarında sosyal bilgiler derslerinde Osmanlı kültür ve uygarlığı konusunun öğretimi

Jüri: Yrd. Doç. Dr. A. Sinan BİLGİLİ Bu araştırma ilköğretim okullarında Sosyal Bilgiler Derslerinde 'Osmanlı Kültür ve Uygarlığı' konusunun hangi yöntem, teknik, strateji ve araç-gereçlerle daha etkin bir şekilde nasıl öğretilebileceğini tespit etmek amacıyla yapılmıştır. Biz burada İlköğretim 7. sınıfların sosyal Bilgiler müfredatını esas alarak, ilgili konunun bu sınıflarda nasıl öğretilmesi gerektiği üzerinde yoğunlaştık. Araştırma konumuz Osmanlı Kültür ve Uygarlığı olunca giriş kısmında Tarihin tanımı, yararları. Tarih öğretiminin ve Türk Milli Eğitiminin genel amaçlarını verdik. Birinci bölümde, İlköğretim okullarında Sosyal Bilgiler Derslerinde okutulmasına izin verilen ders kitaplarının kısa bir karşılaştırmasını yaptıktan sonra araştırmamızda ölçü olarak aldığımız MEB İlköğretim Sosyal Bilgiler 7 isimli ders kitabının, özellikle ilgili ünitenin içeriğini, ünite içerisindeki görsel unsurların eleştirisini yaptık. İkinci bölümde ise çalışmamızın temelini oluşturan söz konusu ünitenin öğretimine yer verdik. Bu bölümde konuların hangi yöntem, teknik, strateji ve araç-gereçlerle daha etkin bir şekilde nasıl öğretilebileceği üzerinde yoğunlaştık. Konuların yapısına uygun olarak anlatım, soru-cevap, tartışma, rol yapma, örnek olay, dramatizasyon, grup çalışmaları, benzetişim, eğitici-eğlendirici yöntem ve tekniklerin aynı zamanda tepegöz, episkop, slayt makinesi, data- show, video, harita, resim, grafik, sözlük, ansiklopedi vb. gibi araç-gereçlerle sunulabileceğini ve bunlarla nasıl sunulduğunu örneklerle ortaya koymaya çalıştık. Çalışmamız sırasında çeşitli araştırma, makale, eser ve çevirilerden faydalandığımız gibi betimleyici araştırma yaklaşımını tercih edip, bilgi toplama tekniği olarak ta sistematik gözlem formu kullandık. Araştırma sonucunda elde edilen bulgular, ders kitaplarının hazırlanmasında, fiziki durum ve içeriklerinde, aynı zamanda öğretmenlerimizin ilgili üniteyi öğretiminde bir takım eksiklikler olduğu ortaya çıkmıştır. Öğretmenlerimizin yukarıda adı geçen yöntem, teknik, strateji ve araç-gereçlerden faydalanmadan geleneksel yöntemlerle eğitim-öğretime devam ettikleri görülmüştür.
Yaratıcı düşünme becerisinin ilköğretim 6. sınıf Sosyal Bilgiler dersinde öğrenci başarısı üzerindeki etkililiği

Bu araştırmada, Sosyal Bilgiler dersinde yapılandırmacı yaklaşımın yaratıcı düşünme becerisi desteklenerek uygulanan eğitimin, öğrencilerde akademik başarıyı, becerileri, cinsiyet değişkeni içinde başarılarının artıp artmadığı ve sosyal bilgiler dersine yönelik tutumları üzerinde etkisi olup olmadığı araştırılmıştır. Araştırmada nitel ve nicel araştırma yöntemleri kullanılmıştır. Araştırma Gündoğdu Nene Hatun ilköğretim okulunun 6/A ve 6/B sınıfı öğrencileri ile yapılmıştır. Araştırmaya 36 deney 33 kontrol grubundan olmak üzere toplam 69 öğrenci katılmıştır. Araştırmacı araştırmasının araştırma süresince okulun sosyal bilgiler öğretmeni olarak sürdürmüştür. Araştırmanın veri toplama süresince öğrenceleri tanımaya yönelik anket, Sosyal Bilgiler dersine yönelik tutum ölçeği, Piaget Kağıt Kalem testi Beceri ölçeği, Sosyal Bilgiler derisi Ülkemiz ve Dünya Ünitesi ile Elektronik Yüzyıl Ünitelerine yönelik akademik başarı testi, her iki ünite konuları ile ilgili etkinlikler ve performans ödevleri kullanılmıştır. Elde edilen veriler nicel ve nitel içerik çözümlemeleri ile değerlendirilmiştir. Araştırma sonucunda yaratıcı düşüne becerilerini desteklendiği deney grubunda akademik ders başarısı ve Piaget Kağıt Kalem testi Beceri ölçeği puanları arasında kontrol grubuna göre anlamlı bir fark olduğu tespit edilmiştir.
İlköğretim ve ortaöğretim okullarındaki rehberlik hizmetlerinin yürütülmesinde oluşturulan işbirliğinin incelenmesi

Bu çalışmada, psikolojik danışmanı bulunan ilköğretim ve ortaöğretim okullarındaki rehberlik hizmetlerinin yürütülmesinde yönetici, psikolojik danışman ve sınıf rehber öğretmenleri arasında sağlanan işbirliği incelenmiştir. Çalışmada iki aşamadan oluşan bir araştırma deseni kullanılmıştır. Birinci aşamada araştırma, Adana ili Seyhan ve Yüreğir merkez ilçelerinde psikolojik danışmanı bulunan ve Milli Eğitim Bakanlığı'na bağlı resmi 26 ortaöğretim ve 39 ilköğretim okulunda görevli 71 psikolojik danışman, ve 263 yönetici olmak üzere toplam 334 kişi üzerinde yapılmıştır. Araştırmanın ikinci aşamasında ise, 8 müdür yardımcısı, 8 psikolojik danışman ve 16 sınıf rehber öğretmeni olmak üzere toplam 32 kişiyle görüşme yapılmıştır. Veriler, rehberlik hizmetlerinin yürütülmesinde oluşturulan işbirliğini değerlendirmek amacıyla 10 maddeden oluşan ve sıralamah derecelendirme ölçeği şeklinde hazırlanan ' Rehberlik Hizmetlerini Değerlendirme Formu' ve işbirliğini etkileyen faktörlerin neler olduğunu belirlemek amacıyla da ' Görüşme Formu' ile toplanmıştır. Nicel veriler Spearman Sıra Farkları Korelasyonu ve 2 x2'lik varyans analiziyle çözümlenmiştir. Görüşme yoluyla toplanan veriler ise, içerik analizi yöntemiyle değerlendirilmiştir. VISonuçta, on farklı rehberlik hizmeti etkinliğinin altısında yönetici algılan ile psikolojik danışman algılan arasında düşük düzeyde tutarlılığın olduğu belirlenmiştir. Okul düzeyi ve idareci-psikolojik danışman puanlarına bakıldığında, yıllık plan ve programlannın hazırlanması ve öğrencilerin kendilerine uygun eğitsel kolların seçimindeki rehberlik etkinliklerinde yapılan işbirliğini değerlendirmede danışman ve idareciler arasında idareciler lehine anlamlı bir farklılığın olduğu görülmüştür. Nitel çalışmanın sonucunda da, yüksek idare desteği, geliştirici iletişim, olumlu PDR anlayışı, psikolojik danışmanın çaba ve motivasyonu, isteklilik, eğitim ve geKşime önem verme, koruyucu ve önleyici rehberlik anlayışı, öğrenci ihtiyaçlarına duyarlılık, sorumlulukların yerine getirilmesi, danışman rolünün benimsenmesi, öğrenci sayısının azlığı ve yüksek düzeyde veli kanlımı işbirliğinin yüksek düzeyde olmasını sağlayan faktörler olduğu belirlenmiştir. İşbirliğinin düşük düzeyde yapılmasına yol açan faktörler ise, düşük idare desteği, engelleyici iletişim, olumsuz PDR anlayışı, danışmanın düşük motivasyonu, danışman rolünün benimsenmemesi, isteksizlik, sorun çözmeye yönelik rehberlik anlayışı, sorumlulukların yerine getirilmemesi, ders programlarının yoğunluğu, yönetmeliklerin yetersizliği, veli katılımının azlığı, öğrenci ihtiyaçlarına duyarsızlık ve öğrenci sayısının fazlalığı olarak tespit edilmiştir. Anahtar Sözcükle: İşbirliği okul düzeyi, rehberlik hizmetleri, yönetici, psikolojik danışman VTl