turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Eğitim merkezine kayıtlı zihinsel yetersizliği olan çocukların annelerinin stresle başa çıkma tarzları ve sosyal destek algıları

Bu çalışma zihinsel yetersizliği olan çocukların annelerin stresle başa çıkma tarzları ve sosyal destek düzeylerini belirlemek ve ilişkili faktörleri incelemek amacıyla tanımlayıcı ve ilişki arayıcı olarak yapıldı. Araştırma Konya İl Milli Eğitim Müdürlüğüne bağlı 2 özel eğitim merkezine kayıtlı 84 zihinsel yetersizliği olan çocukların annelerinin katılımıyla gerçekleşti. Araştırma verileri Şubat-Nisan 2017 tarihleri arasında bilgi formu, Stresle Başa Çıkma Tarzları Ölçeği ve Çok Boyutlu Algılanan Sosyal Destek Ölçeği kullanılarak toplandı. Verilerin analizinde sayı, yüzde, t-testi, Anova testi, Kruskal Wallis-H testi, pearson korelasyon ve lineer regresyon analizi kullanıldı. Kız çocuğu olan annelerin algıladıkları sosyal destek anlamlı düzeyde yüksek bulundu (p<0.05). Çocuğun geleceğiyle ilgili stres yaşamayan annelerin algıladıkları sosyal destek anlamlı düzeyde yüksek bulundu (p<0.05). Etkili ve etkisiz başa çıkma tarzlarını kullanan annelerin algıladıkları sosyal destek arasında pozitif yönde, zayıf düzeyde anlamlı ilişki bulundu (p<0.05). Annelerin algıladıkları sosyal desteğin stresle etkili başa çıkma tarzlarını pozitif yönde yordadığı bulundu. Sonuç olarak zihinsel yetersizliği olan çocukların annelerinde algılanan sosyal desteğin, stresle etkili başa çıkmada temel dayanak noktası olduğu belirlendi.
Zeynep Kamil Kadın ve Çocuk Hastalıkları Eğitim ve Araştırma Hastanesi Çocuk Polikliniğine başvuran 6-18 yaş grubu çocuklarda metabolik sendrom görülme durumu ve beslenme durumunun ilgili risk faktörleri üzerine etkisi

Metabolik sendrom, merkezi ya da abdominal obezite, hipertrigliseridemi, hipertansiyon, düşük HDL kolesterol ve yüksek açlık glukoz düzeylerinden en az üçüne sahip olunması olarak tanımlamaktadır. Metabolik sendromun bileşenleri yetişkinlerin yanı sıra çocuk ve adolesanlarda da mevcuttur. Metabolik sendromun diyet ve fiziksel aktivite gibi çevresel etmenlerin sonucu olarak oluştuğu bilinmekle beraber çocuklarla ilgili yapılan çalışmalar sınırlıdır. Bu çalışmanın amacı çocuklarda diyet bileşenlerinin metabolik sendrom bileşenlerine etkisini incelemektir. Çalışmaya 6-18 yaş arasında, 400 birey katılmıştır. Zeynep Kamil Kadın ve Çocuk Hastalıkları Eğitim Ve Araştırma Hastanesinde katılımcıların biyokimyasal analizleri yapılmış, antropometrik ölçümleri alınmış ve beslenme durumları değerlendirilmiştir. Metabolik sendromun örneklemde görülme sıklığı IDF'e göre % 1.8, ATP III'e göre % 3.3 olarak saptanmış ve en sık BKI ? 95 persentil olan bireylerde görüldüğü ortaya çıkmıştır. Vücut yağ oranı, bel çevresi, plazma lipid ve insülin düzeyleri ve fiziksel aktivitenin metabolik sendrom bileşenlerini etkilediği belirlenmiştir (p<0.05). Diyetin çoklu doymamış yağ oranı, biyokimyasal bulguları ve antropometrik ölçümleri etkilememektedir (p>0.05). Diyetle alınan besin öğelerinden sadece fruktoz ile trigliserit (r =0.533, p<0.05) ve kalsiyum ile abdominal obezite (r =0.700, p<0.05) arasında pozitif ilişki olduğu görülmüştür. Bu sonuçlar obezitenin çocuklarda metabolik sendromun görülme sıklığını arttırdığı ve çocuklarda diyet ve diyet bileşenlerinin metabolik sendromun klinik özelliklerini etkileyebileceği hipotezini desteklemektedir.
Ebeveyn algısıyla çocuklardaki iştahsızlık durumu arasındaki ilişkinin belirlenmesi

Bu çalışma, okul öncesi dönem çocuklarının annelerinden alından veriler doğrultusunda, çocuklardaki iştahsızlık ve ebeveyn tutumları arasındaki ilişkinin değerlendirilmesini amaçlamaktadır. Araştırma için yaşları 2 ile 6 yaş arasında değişen okul öncesi dönemi çocukların annelerinden oluşan 201 kişilik bir örneklem oluşturulmuştur. Araştırma değişkenlerini ölçmek için, araştırmacı tarafından belirlenen ölçekler, Sosyodemografik Bilgi Formu, Çocuk Yeme Davranışlarını Değerlendirme Ölçeği ve Ebeveyn Yemek Zamanı Davranışları Ölçeği'dir. Araştırmada elde edilen bulgular doğrultusunda, demografik değişkenler ile araştırma değişkenleri olan ebeveyn davranışları ve çocuk yeme davranışlarının farklı değişkenler bakımından önemli farklılıkları olduğu saptanmıştır. Annelerin yaşı ile çocukların olumlu yeme davranışları ve yemek esnasında karşılaşılan olumsuz durumlar önemli düzey ilişkili bulunmuştur. Bununla birlikte, 30 yaş altındaki annelerde ödüllendirme davranışı puanları önemli düzeyde daha yüksektir. Anne eğitim düzeyi bakımından çocuğun yemek esnasında karşılaştığı olumsuz durumlar farklılık göstermektedir. Çalışan babalarda yemek konusunda ısrar puanı yüksek bildirilirken, çalışmayan babalarda çocukların olumlu yeme davranışı puanı önemli düzeyde daha yüksek bulunmuştur. Gelir düzeyi orta düzeyde olanların yemek konusunda ısrar puanlarının daha yüksek olduğu bulunmuştur. Demografik değişkenlerle karşılaştırma analizine ek olarak, araştırma değişkenlerini karşılaştırmak için yapılan korelasyon analizinde çocuk yeme davranışı ve ebeveyn yemek zamanı davranışları değişkenleri bakımından önemli ve pozitif ilişkili bulunmuştur. Bununla birlikte, çocukların BKİ değerleri ile annelerin BKİ değerleri pozitif ve önemli bulunmuştur. Çalışmada elde edilen sonuçlar, okul öncesi dönemde sağlıklı yeme davranışının kazandırılmasının uzun vadede etkili olduğunu göstermektedir. Çocuğun yeme davranışını kazanmasında en önemli faktör ebeveyn olmakla birlikte, çalışmanın ebeveynlere yapılacak eğitimlerin doğru ve etkili biçimde yapılandırılması açısından önemli bulgular sunduğu düşünülebilir.
Opere edilmiş çocuk suprakondiler humerus kırıklarının orta-uzun dönem sonuçları

Opere Edilmiş Çocuk Suprakondiler Humerus Kırıklarının Orta-Uzun Dönem SonuçlarıGiriş ve Amaç: Günümüzde Suprakondiler humerus kırıkları çocukların en sık maruz kaldığı kırıklardan biridir. Ortopedistlerin sıkça karşılaştığı ve karşılaşmaktan bir o kadar çekindiği bu kırıklar gerek dirseğin komplike nörovasküler anatomik yapısı gerekse ameliyat öncesi ve sonrası sık komplikasyon oranı ile ortopedinin en zor pratiklerindendir. Çalışmamızda kliniğimizde cerrahi olarak tedavi edilmiş olan suprakondiler humerus kırığı olgularında tedavinin orta-uzun dönemdeki sonuçlarını güncel literatür eşliğinde tartışarak sunmayı amaçladık. Gereç ve Yöntem: Çalışmamızda 2008- 2015 tarihleri arasında suprakondiler humerus kırığı nedeni ile kliniğimizde cerrahi tedavi edilmiş hastalar telefon ile son kontrollere davet edildi. Davete uyarak polikliniğimize başvuran ; fizik muayeneleri, grafi kontrolleri ve ölçümleri yapılan 46 hasta değerlendirildi. Bulgular: Hastaların 23'ü (%50'si) erkek, 23'ü(%50'si) kız idi. Hastaların yaş ortalaması 6.52 idi. Hastaların 14'üne (%30) kapalı redüksiyon, 32'sine (%70) açık redüksiyon ve perkütan pinleme uygulandı. Hastaların taşıma açıları, eklem hareket açıklıkları, Baumann, humeroulnar ve lateral humerokapitellar açıları ölçüldü ve sağlam dirsekle mukayese edildi. Hastalar Flynn kriterleri ve Mayo dirsek performans skoruna göre değerlendirildi. Flynn kozmetik değerlendirmesine göre 29 hasta(%63) mükemmel, 10 hasta(%21.7) iyi, 2 hasta (%4.3) orta ve 5 hasta(%10.9) ise kötü olarak bulundu. Flynn fonksiyonel skorlamasında ise 42 hasta (%91.3) mükemmel, 1 hasta (%2.2) iyi, 1 hasta (%2.2) orta ve 2 hasta(%4.3) ise kötü olarak bulundu. Mayo dirsek Performans skorlarına göre değerlendirdiğimizde ise 29 (%63) hasta çok iyi, 16 hasta(%34.8) iyi, 1 (%2.2) hasta ise orta olarak bulundu. Sonuç: Suprakondiler humerus çocuk kırıkları ortpedinin en zor ve meşakkatli konularından biridir. Açık/Kapalı redüksiyon, Lateral/Medial Kirschner teli ile pinleme sonuçları birbirine yakındır. Cerrah kendini güvende hissettiği ve en iyi bildiği metodla redüksiyon sağlamaya çalışmalı ve en az komplikasyonla hastaları tedavi etmelidir.
Serebral palsili çocuklarda fonksiyonellik ve postüral kontrol arasındaki ilişkinin incelenmesi

Disfonksiyonel postüral kontrol, serebral palsili çocuklarda görülen önemli problemlerden birisidir. Gövde postüral kontrolü, üst ve alt ekstremitelerin fonksiyonelliğinde önemli bir rol oynamaktadır. Bu çalışmanın amacı, SP'li çocuklarda postüral kontrol ile fonksiyonellik arasındaki ilişkiyi araştırmaktır. Çalışmamıza çalışma grubu olarak yaş ortalaması 7.923. 56 yıl olan 100 SP'li çocuk ve kontrol grubu olarak yaş ortalaması 9.072. 24 olan 100 nörogelişimsel bozukluğu olmayan normal gelişim gösteren çocuk dahil edilmiştir. Çalışma grubunda, SP'li çocukların kaba motor fonksiyon seviyelerinin sınıflandırılması için Kaba Motor Fonksiyon Sınıflama Sistemi ve kaba motor fonksiyon ölçümü için Kaba Motor Fonksiyon Ölçütü- 88 (KMFÖ-88) kullanılmıştır. Çalışma ve kontrol gruplarında gövde hareketlerinin niteliği ve postüral kontrolü Gövde Kontrolü Ölçütü ve Gövde Etkilenim Ölçeği ile değerlendirilmiştir. Her iki grubun günlük yaşam aktivitelerindeki fonksiyonel durumunun değerlendirilmesi için Pediatrik Özürlülük Değerlendirmesi ve Çocuklarda Fonksiyonel Bağımsızlık Ölçeği kullanılmıştır. SP'li çocukların KMFÖ- 88 toplam değerleri ile GKÖ, GEÖ, PÖD ve ÇFBÖ toplam skorları arasında istatistiksel olarak yüksek anlamlı ilişki saptanmıştır (p<0.001). SP'li çocukların GKÖ toplam skoru ile PÖD (r: 0 .714, p<0.001) ve ÇFBÖ (r: 0 .744, p<0.001) toplam skorları arasında istatistiksel olarak ilişki saptanmıştır. GEÖ toplam skoru ile PÖD (r: 0 .656, p<0.001) ve ÇFBÖ (r: 0 .687, p<0.001) toplam skorları arasında ilişki saptanmıştır. SP'li çocuklarda gövde postüral kontrolü ile fonksiyonellik ilişkilidir. SP'li çocuklarda GKÖ kullanımını GEÖ'ye göre tercih etmekteyiz. SP'li çocuklarda fizyoterapi uygulamalarının, fonksiyonel sonuçlardaki değişimler üzerindeki etkisinin gösterilmesinde, gövde postüral kontrolünün incelenmesinin de rutin pediatrik değerlendirmeler kapsamına alınması önerilmektedir.
İstanbul Üniversitesi Cerrahpaşa Tıp Fakültesi yenidoğan yoğun bakım bebeklerinde işitme kaybı insidansı

İÜ Cerrahpaşa TF Yenidoğan Yoğun Bakım Bebeklerinde işitme kaybı insidansı Dr. Rassul RashıdovDanışman Öğretim Üyesi: Prof. Dr. İrfan PapilaİSTANBUL-2012Amaç:Yenidoğan Yoğun Bakımda takip edilen hastalarda işitme kaybı insidansını etkileyen risk faktörlerini araştırmak. Uygulanan programın sonuçlarının ve kullanılan tarama protokolunun etkinliğinin değerlendirmek. Gereç ve yöntemler:Kasım 2011 ? Haziran 2012 tarihleri arasında İstanbul Üniversitesi Cerrahpaşa Tıp Fakültesi Yenidoğan Yoğun Bakım ünitesinde takip edilen hastalara uyarılmış otoakustik emisyon ölçümü ile protokolün ilk basamağını oluşturacak şekilde işitme taraması yapıldı. Taburculuk sonrası hastalar İkinci basamağa yönlendirildi. İkinci basamakta TEOAE, Timp testi ile ABR ve KBB muayenesi yapıldı. İkinci basamaktan geçmeyen hastalar 3 ay içinde uzman odyolog eşliğinde klinik ABR testine yönlendirildi. Bulgular :a)Birinci basamakta 7 hastada (%14) unilateral işitme kaybı saptandı ve 6 hastada (%12) bilateral işitme kaybı saptandı. b) İkinci basamakta toplam 3 hasta (%6) kontrole gelmedi, birinci basamakta işitme testinde unilateral işitme kaybı saptanan 7 (%14) hastadan 5'i (%10) testlerden geçti 2 hasta (%4) ise ikinci basamağa kontrole gelmedi. Birinci basamakta bilateral işitme kaybı saptanan 6 (%12) hastadan 5'i (%10) hasta TEOAE ve ABR'den geçti 1 hasta (%2) ise ikinci basamakta testlerden geçmedi. c) Üçüncü basamakta, ikinci basamakta işitme testinden geçemeyen hasta kontrole gelip TEOAE ve ABR'den geçti. Birinci basamakta unilateral işitme kaybı saptanıp ikinci basamağa gelmeyen 2 hastaya yine ulaşılamadı. Sonuçlar :Sağlıklı yenidoğanlarda işitme kaybı 1:1000 ile 3:1000 oranında olduğundan, ayrıca yoğun bakım ünitesinde tedavi gören bebeklerde bu oran %2 ile %4'te (3,5,17) olmasına rağmen, İstanbul Üniversitesi Cerrahpaşa Tıp Fakültesi Yenidoğan Yoğun Bakım ünitesinde takip edilen 50 hasta üzerinde yapılan yaklaşık sekiz ay süren araştırmada işitme kaybına rastlanmadı.
Kronik böbrek yetersizliği olan çocuklarda vücut kompozisyon monitörü ile belirlenen sıvı yükünün diyaliz öncesi ve sonrası kalp üzerine etkilerinin bnp düzeyleri ve doku doppler ile değerlendirilmesi

Amaç: Kronik Böbrek Yetersizliği nedeniyle hemodiyaliz programında olan hastaların vücut kompozisyon monitörü ile diyaliz öncesi sıvı yükünün hesaplanarak uygun ultrafiltrasyon miktarının hesaplanması, böylece kardiyovasküler risk faktörlerinden hipervoleminin, hipertansiyonun önlenmesi planlanmıştır. Gereç ve Yöntem: Çalışmaya Kronik Böbrek Yetersizliği nedeniyle takip edilen 24 hemodiyaliz hastası alındı. Hastaların bazal serum üre, kreatinin, eGFR, kalsiyum, fosfor, PTH, hemoglobin, albümin düzeyleri çalışıldı. Hemodiyalizden önce ve sonra vücut ağırlıkları, kan basınçları ölçüldü. Vücut kompozisyon monitörü ile sıvı yükleri, ekstrasellüler sıvı miktarları kaydedildi, NTproBNP düzeyleri çalışıldı. Hemodiyaliz öncesi ve sonrası ekokardiyografi ve doku Doppler inceleme yapıldı. Bulgular: Diyaliz öncesi ve sonrası NTproBNP düzeylerinde istatistiksel olarak anlamlı fark saptanmadı. Restriktif tip diyastolik fonksiyon bozukluğunda NTproBNP düzeyleri anlamlı olarak yüksek saptandı. Hemodiyaliz sırasında 9 hastada (% 38) hipotansiyon gelişti. Diyaliz sırasında hipotansiyon gelişen ve gelişmeyen hastaların ekokardiyografi bulguları, NTproBNP düzeyleri arasında anlamlı fark bulunmadı. Diyaliz öncesi ve sonrası ekokardiyografi bulguları karşılaştırıldığında Mitral E/A oranında azalma olduğu, DD ekokardiyografi ölçümlerinde değişiklik olmadığı, sıvı yükünden etkilenmediği görüldü. PD MPİ ve DD MPİ ölçümlerine göre kardiyak fonksiyon bozukluğu olan hastaların SVKİ değerleri istatistiksel olarak anlamlı yüksek saptandı. Hemodiyaliz sırasında kilo değişimi 2 ,5kg'dan fazla olan hastaların PD MPİ ölçümleri istatistiksel olarak daha yüksek saptandı. Sonuç: KBH erken evrelerinden itibaren kalbin sistolik fonksiyonu korunmuştur ancak değişik derecelerde diyastolik fonksiyon bozukluğu eşlik edebilir. Özellikle hemodiyaliz hastalarında sıvı ve basınç yüküne bağlı olarak rölatif duvar kalınlığı ve sol ventrikül kitle indeksi artmıştır. Kardiyak geometri hastaların çoğunda bozulmuştur, en sık konsantrik hipertrofi görülür. Sıvı ön yüküne bağlı olarak yükten etkilenmeyen DD ölçümlerinin kullanılması kalbin global ve bölgesel fonksiyonlarının daha doğru değerlendirilebilmesine olanak sağlar. Hemodiyaliz hastalarında NTproBNP sistolik ve diyastolik fonksiyon bozukluğunu erken evrelerden itibaren yansıtabilen yararlı bir parametredir. Vücut kompozisyon monitörü ile ekstrasellüler sıvı hacmi ve diyaliz öncesi sıvı yükü belirlenmesi, kuru ağırlığına göre ayarlanacak olan ultrafiltre edilecek sıvı miktarının belirlenmesine yardımcı olabilir.
Antiepileptik kullanan çocuklarda plazma homosistein, asimetrik dimetilarjinin ve serum nitrik oksit düzeyleri

Aterosklerotik kalp hastalıklarına bağlı mortalite ve morbidite günümüzde tüm dünyada olduğu gibi ülkemizde de önde gelen sağlık sorunlarındandır. Bu hastalıkların temelinde yatan aterosklerozun klinik belirtileri erişkin dönemde ortaya çıksa da, öncül temelleri henüz çocukluk yaş döneminde atılmaktadır. Erken dönemde risk faktörlerinin belirlenmesi ve önlenmesi gelecekte ateroskleroza bağlı gelişebilecek komplikasyonları azaltmada maksimum faydayı sağlayacaktır. Son zamanlarda yapılan çalışmalarda çocuklarda uzun süreli antiepileptik kullanımının erken ateroskleroz gelişimine yol açabileceğinden sıkça bahsedilmektedir. Ateroskleroz riskini değerlendirmede homosistein, ADMA ve NO gibi bir takım laboratuvar belirteçleri giderek daha fazla oranda klinik pratiğe girmektedir. Bu çalışmada homosistein ile beraber ilk kez ADMA ve NO düzeyleri çocukluk yaş grubunda antiepileptik ilaç alan hastalarda erken başlangıçlı ateroskleroz riskini değerlendirmek amacıyla çalışılmıştır. Bu çalışmada, yaş aralığı 7 ila 16 yaş arasında olan Gazi Üniversitesi Tıp Fakültesi Çocuk Sağlığı ve Hastalıkları, Çocuk Nörolojisi Bilim Dalında epilepsi tanısı ile takip edilen ve en az bir yıl ve üzerinde valproik asit tedavisi alan 26 hasta ve okskarbazepin tedavisi alan 27 hasta ile kontrol grubu olarak genel pediatri polikliniğinde takip edilen 24 sağlıklı çocukta yapılmıştır. Çalışmaya katılan çocukların fizik muayeneleri yapılmış, kan örnekleri alınmış; homosistein, ADMA ve NO düzeyleri ölçülmüştür. Bu çalışmada, VPA ve OXC alan hasta grupları; homosistein, ADMA ve NO düzeyleri açısından, kontrol grubu ile istatistiksel olarak anlamlı bir farklılık göstermemiştir. Fakat olguların ilaç kullanım süresi ile tHcy düzeyi arasında ise istatistiksel olarak anlamlı bir ilişki tesbit edilmiştir. OXC ve VPA gruplarının aksine kontrol grubunda hiçbir olguda tHcy düzeyi hiperhomosistinemi için eşik değer kabul edilen 13,1 M/L'nin üzerinde ölçülmemiştir. Ateroskleroz kaskadını tetikleyen bağımsız risk faktörü olan homosistein antiepileptik kullanım süresi uzadıkça buna paralel olarak hastalarda daha yüksek değerlerde ölçülmüştür. Bu son iki bulgu antiepileptik kullanan çocuklarda artmış ateroskleroz riskini destekler niteliktedir. Özetle; uzun süreli antiepileptik ilaç alan çocuk hastalarda artmış ateroskleroz riskine yönelik plazma homosistein düzeyleri belirli aralıklarla ölçülmelidir. Hasta grupları kontrol grubu ile karşılaştırıldığında ADMA ve NO düzeyleri açısından anlamlı bir fark göstermeseler de bu hastaların uzun dönem takiplerinde belki de hiperhomosistineminin tetiklediği, beklenen ADMA artışı ve NO düşüklüğü tespit edilebilecektir. Bu nedenle bu konunun açıklığa kavuşturulması için geniş kapsamlı prospektif çalışmalar yapılmalıdır.
Boşanmış ve boşanmamış ailelerin çocuklarının aile aidiyeti ve psikolojik sağlamlığının karşılaştırılması

Bu çalışmada 15-18 yaşları arasında bulunan 2018- 2019 Kocaeli İli İzmit İlçesinde lise düzeyinde eğitim veren devlet okullarında lise üç ve lise dördüncü sınıflarda öğrenimine devam etmekte olan boşanmış ve boşanmamış aile yapılarından gelen lise öğrencilerinin aile aidiyetlerinin ve psikolojik sağlamlıklarının çeşitli değişkenlere göre incelenerek karşılaştırılması amaçlanmıştır. Araştırmanın örneklemi 185'i anne ve babası boşanmış, 185'i anne ve babası boşanmamış olan toplam 370 çocuktan oluşmaktadır. Araştırmada çocuklara uygulanan Kişisel Bilgi Formu ile çocukların aile sistemlerine, yaşantılarına dair demografik bilgilere ulaşılırken ayrıca çocuklara Aile Aidiyet Ölçeği, Çocuk ve Genç Psikolojik Sağlamlık Ölçeği uygulanmıştır. Elde edilen bulgulara göre, araştırmaya dahil edilen çocuklardan, boşanmış aile sisteminden gelen çocukların kendilik aidiyeti, aile aidiyeti ve genel aile aidiyeti algıları, psikolojik sağlamlıkları düşük düzeyde bulunmaktadır. Araştırmaya katılan boşanmamış aile sisteminden gelen çocuklarda ise kendilik aidiyeti, aile aidiyeti ve genel aile aidiyeti algıları yüksek düzeyde, psikolojik sağlamlıkları ise orta düzeyde bulunmaktadır. Çocukların aile aidiyetlerini ve psikolojik sağlamlıklarını ailelerinin boşanma durumunun önemli ölçüde etkilediği aynı zamanda aile aidiyet algısının psikolojik sağlamlık düzeyini etkilediği belirlenmiştir. Ailenin tutumu, karar alma sürecinde çocukların fikirlerine başvurma durumu ve sorunlarını ebeveynleriyle paylaşma durumu değişkenlerinin her iki gruptaki çocukların psikolojik sağlamlıkları ve aile aidiyeti algıları üzerinde etkili olduğu tespit edilmiştir.
Romatizmal karditli çocuklarda mikrorna profilinin araştırılması

Çocuklarda kardiyovasküler hastalıklar önemli bir halk sağlığı problemini oluşturmaktadır. Ciddi morbidite ve mortalite nedeni olan kardit ilerleyici ve kalıcı kapak lezyonları ile karakterize kronik Romatizmal kalp hastalığı 'na yol açar ve hayat kalitesini düşürür. Çocukluk çağı kazanılmış kalp hastalıklarının en sık ve en önemli nedenini oluşturan Akut romatizmal ateş hastalarında kalp tutulumu yaklaşık olarak olguların yarısında izlenmektedir. Araştırmacıların temel hedeflerinden biri, bu hastalıkların nedenlerini belirleyerek tedavi ve önleyici protokoller geliştirme yolunda adım atmaktır. Son yıllarda yapılan çalışmalarda; kalp gelişimi, fonksiyonları ve hastalıklarında rolü olduğu saptanan birçok farklı mikroRNA'lar olduğu bildirilmiştir. Kardiyovasküler hastalıklarda da miRNA bazlı araştırmalar daha çok hastalığa yatkınlık ve altta yatan patogenezini anlamaya yöneliktir. İleri dönemlerde bu tür araştırmalar sayesinde belki de normal kardiyak gelişim sağlanarak çeşitli hastalıklar önlenebilecektir. Bugüne kadar romatizmal kardit hastalarında miRNA düzeylerini inceleyen bir çalışma bulunmamaktadır. Çalışmamızda romatizmal karditli çocuklarda miRNA profili araştırılmıştır. Mersin Üniversitesi Tıp Fakültesi Çocuk Kardiyoloji polikliniğinde izlenen romatizmal kardit tanılı 36 hasta çocuk (hasta grubu; 17 erkek ve 19 kız) ve sağlıklı 35 çocuk (kontrol grubu; 19 erkek ve 16 kız) olmak üzere toplam 71 birey çalışmaya dahil edilmiştir. Hasta ve kontrol grubunda bazı miRNA'ların (hsa-miR-16-5p, hsa-miR-221-3p, hsa-miR-223-3p, hsa-miR-10a-5p, hsa-miR-24-3p, hsa-miR-92a-3p, hsa-miR-320a, hsa-miR-21-5p, hsa-miR-155-5p, hsa-miR-132-3p, hsa-miR-146a-5p, hsa-miR-499a-5p, hsa-miR-1, hsa-miR-125b, hsa-miR-196a-5p, hsa-miR-130b-3p, hsa-miR-133b, hsa-miR150-5p, hsa-miR-204-5p ve hsa-miR-203a) ekspresyon düzeylerine bakılmıştır. Hasta grubunda kontrol grubuna göre hsa-miR-16-5p, hsa-mir-223-3p ve hsa-mir-92a-3p'nin ekspresyon düzeylerinde azalma meydana gelmiştir (p<0.05). Sonuç olarak, bu çalışmada üç miRNA romatizmal karditte koruyucu olarak saptansa da daha ileri ve geniş popülasyonlu çalışmalara ihtiyaç vardır.
Zeynep Cemali'nin öykü ve romanlarında çocuk ve eğitim teması

Amacı düşünen, özdeşim kurabilen, sorgulayan, bilinçli okurlar yetiştirmek olan çocuk edebiyatı; çocuklar için yazılmış, çocuğun ilgi ve ihtiyaçlarını karşılayabilen, dil gelişimi ve anlama düzeylerine uygun ve sanatsal niteliği olan, dilsel ve görsel iletilerle zenginleştirilmiş, ulusal ve evrensel değerleri içinde barındıran, beğeni düzeylerini yükselten ürünlerin genel adıdır. Türkiye'de çocuk edebiyatının gelişimi, dünyada çocuk edebiyatının gelişimi ile yakından ilgilidir. Edebiyatçılar tarafından bütün yeniliklerin başlangıcı sayılan Tanzimat dönemi, çocuk edebiyatının başlangıcı sayılır. Tanzimat'tan önce çocuklar için yazılan eserler, yalnızca öğüt verici nitelikte ve çocuklardan çok büyüklere yönelik olması sebebiyle, çocuk edebiyatı kavramı içinde değerlendirilmezler. Meşrutiyetin ilanından sonra yazarlarımız, geçmişşte yapılan hatalardan ders alarak çocuk edebiyatı tanımına uygun eserler ortaya çıkarmaya çalışmışlardır. Ancak çocuk edebiyatı gerçek yerini 1970'lerden sonra bulmuştur. Çocuk edebiyatı eserlerinin çocuğa uygunluğu, yazarının niteliğiyle ilintilidir. İyi bir çocuk edebiyatı yazarının çocuğun iç dünyasını tanıyan, nasıl düşündüğünü tahmin eden, onun ilgi ve isteklerine seslenecek, çocuk edebiyatının niteliğini bilen kişiler olması gerekmektedir. Günümüzde çocuk edebiyatı alanında eser veren birçok yazarımız vardır. Bunlardan biri de Zeynep Cemali'dir. Zeynep Cemali eserlerinde çocuğu önemsemekte; ona yardımseverlik, paylaşma, fedakarlık gibi evrensel değerler yanında düşünme, irdeleme, eleştirme gibi yetiler de kazandırmaktadır. Zeynep Cemali, eğitimin bir aracı olan çocuk edebiyatının eğitsel işlevini yerine getirirken aynı zamanda anadilin güzelliklerini, edebiyatın estetik ve hazzını da eserlerinde ihmal etmemiştir.