turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Ceza hukukunda ilgilinin rızası

Ceza hukuku, ilgilinin menfaatleri üzerinde isteği doğrultusunda tasarrufta bulunabilmesini ve böylece kendi kendine karar verebilme amacını, rıza kurumu vasıtasıyla sağlamaktadır. Bu şekilde, kişi, kural olarak ceza hukukunun korumasında olan hukuki menfaatlerine, üçüncü bir kişinin müdahalede bulunmasını, cezai bir yaptırım ile karşılaşma korkusunu ortadan kaldırmak suretiyle izin vermektedir. Bu bakımdan rıza, Türk ceza hukuku öğretisinde bir hukuka uygunluk sebebi olarak kabul görmektedir. Rızanın ceza hukuku anlamında yüklenmiş olduğu bu amaç, kişinin kendi geleceğini belirleme hakkına ve insan onuru gibi temel değerlere hizmet etmektedir. Rızanın bu işlevlerine rağmen, hukuki bir zemine kavuşturulması amacıyla gerekli olan şartları, kavramın sınırlandırılması gerekliliğini göz ardı etmemize neden olmamalıdır. Buna karşın rızanın temelinde yer alan bireysel özerklik ifadesi, bu sınırlamalardan olduğunca makul sebeplere dayanılarak etkilenmeli, rızanın özüne dokunulmamalıdır. Bir maddi ceza hukuku kurumu olarak ilgilinin rızası, rıza gösterme yeteneği bulunan kişinin, mutlak suretle tasarrufta bulunabileceği bireysel hukuki menfaatleri üzerindeki tasarruflarında, üçüncü bir kişiye açıkladığı istek anında sonuç doğurmaktadır. Bu tasarrufa imkan veren iradenin herhangi bir nedenle sakatlanmamış olması gerekir. İlgili açıkladığı rızasını, her zaman geri alabilir. Kanun koyucu tarafından TCK'nın 26. maddesinin 2. fıkrasındaki ifadeden ulaşılan bu gibi şartlar, çalışmamız boyunca, geçerli bir rıza ile geçersiz bir rıza arasındaki farklılıkları tespit amacıyla dikkate alınmıştır. Özellikle anılan maddenin uygulayıcılar açısından ne şekilde değerlendirildiği ve kavramın hukukun birden çok alanında yer alan azımsanmayacak önemli konumu, tutarlı bir tespite ulaşmak için özenle incelenmiştir.
Özel okul öğretmenlerinin iş sözleşmesi

Eğitim ve öğretim hizmeti, devletin gözetimi ve denetimi altında yapılmaktadır. Özel kurumlar da ancak devletin denetimi ve gözetimi altında eğitim ve öğretim hizmeti verebilmektedirler. 5580 sayılı Özel Öğretim Kurumları Kanunu'nda, bu hizmetin nasıl verileceği ile ilgili esaslara yer verilmiştir. Özel öğretim kurumlarından biri olan özel okullar da bu Kanuna tabidirler. 5580 sayılı Özel Öğretim Kurumları Kanunu'nda, özel okulların nasıl kurulacağı, eğitim personeli olan öğretmenlerle nasıl sözleşme yapılacağı, öğretmenlerin çalışma esasların neler olduğu gibi hükümlere yer verilmiştir. İşçi niteliğine de sahip olan özel okul öğretmenleri aynı zamanda 4857 sayılı İş Kanunu'na da tabidirler. Öğretmenlerin her iki Kanuna da tabi olmaları ise ortaya çıkan sorunların çözümünü zorlaştırmıştır. Bu çalışmada, özel okul öğretmenlerinin iş sözleşmeleri incelenmiş, çalışma esaslarına yer verilmiş ve her iki Kanuna göre Yargıtay kararları ile birlikte değerlendirmeler yapılmıştır.
Türkiye'de inşaat sektöründe yargıya intikal eden süre ve özen borcu kaynaklı anlaşmazlıkların analizi

Ülkemizde, inşaat sektöründe birçok anlaşmazlık olmaktadır. Bu anlaşmazlıklar çok farklı nedenlere bağlıdır. Bu çalışmada, Türkiye'de inşaat sektöründe yargıya intikal eden anlaşmazlıkların en çok görüldüğü inşaatın süresi ile müteahhidin özen ve ayıba karşıborçları konularından kaynaklanan davalar incelenmiş; anlaşmazlık çıkmaması için neler yapılması gerektiği üzerinde durulmuştur.
Vergi kayıp ve kaçağı ile mücadele açısından muhasebe meslek mensuplarının görev, yetki ve sorumlulukları

Sınırları kalkan dünyada ticaret ve globallesme gelismektedir. Bu da dürüst olmayan mükellefler için fırsatlar sağlam aktadır. Hükümetlerin, sınırları kaldırılan dünyada vergi ödevinden kaçanlar için vergi alacaklarını güven altına alma ihtiyaçları vardır. Vergikaçagı ile vergiden kaçınmayı biribirlerinden ayırmak gerekir. Vergi kaçagı, gerçek gelirlerinbildirilmemesi sonucu vergi borcunda meydana gelen azalmalardır. Vergi kaçagı yasa dısıolup yasalara da suç olarak tanımlanmıstır. Tespiti halinde vergi kaçagına sebebiyet verensirket yetkilileri cezalandırılır hatta hürriyeti baglayıcı ceza ile karsı karsıya kalabilirler. Vergi kaçırmanın yasadısı olmasına karsın vergiden kaçınma yasaldır. Türkiye'de muhasebe mesleginin önemi, 1989 yılındaki Muhasebe MeslekYasası ile (3568 sayılı yasa) artmıstır. Hem yetkiler ve hem de sorumluluklar bu ve digeryasalar ile getirilmistir. Getirilen yetki ve sorumluluklar vergi kaçagında azalmalara neden olmustur. Dünya üzerindeki muhasebeciler, bu meslegin temel degerlerinipaylasmaktadırlar. Uluslararası Muhasebe Federasyonu'nun her bir üye kurulusununkendine özgü sosyal ve siyasal durumlarından ötürü standartları mevcuttur.
Çok uluslu şirketlerde örtülü kazanç ve örtülü sermaya

Çok uluslu sirketler ticari faaliyetlerini dünya ölçeginde yürütmektedirler. Bu faaliyetler, çok uluslu sirketlerin sınırlar asan mal ve hizmetlerin vergisel sonuçları ile mesgul olmalarını gerekli kılmaktadır. Mal ve hizmetlerin sınırlar arasıgeçislerinde en az iki ülkenin bulunması, bu tür faaliyetlerde çok uluslu sirketlerinevergi yüklerini minimize etme fırsatı yaratmaktadır. Çok uluslu sirketler için vergiyiazaltmanın bir yolu sirket grubu içindeki fiyatlarla oynayarak; karı, vergi yükü çok olan ülkeden düsük olan ülkeye aktarmaktır. Bu uygulama örtülü kazanç dagıtımı olarak bilinmektedir. Örtülü kazanç dagıtımının benzeri bir konu da örtülü sermayedir. Küresellesme arttıkça, kaynaklar daha rahat ve daha fazla yer degistirdikçe, örtülü kazanç dagıtımı ve örtülü sermaye uluslararası kuruluslar ve ulusal devletler için tartısma konusu haline gelmektedir. ABD konu ile ilgili olarak lider konumdadır. OECD, Birlesmis Milletler ve Avrupa Birliği örtülü kazanç ve örtülü sermaye konusunda düzenlemeler yaparak ülkelerin vergi sistemleriniuyumlastırmaya çalısmaktadırlar. Kanada, Fransa, Hollanda, Japonya, Almanya ve ngiltere gibi baslıca endüstrilesmis ülkeler ile Çin ve Rusya gibi diger devletler vergi gelirlerini korumak için, uluslararası kurulusların yaklasımları çerçevesinde kendi kurallarını gözden geçirmektedirler. Uluslararası kurulusların ve ülkelerinçabaları, önleyici ve öngörülebilir vergi sistemleri yaratmaktadır. Diger taraftan Türk Vergi Sistemi oldukça eski örtülü kazanç ve örtülü sermaye kurallarına sahiptir. Fakat Türk sistemi önleyici ve öngörülebilir bir nitelik tasımamaktadır. Türk sisteminin uluslararası uygulamalar çerçevesinde yeniden büyük çapta gözden geçirilmesi gerekmektedir. Gözden geçirme yabancı yatırımcıların önlerinigörmelerini saglayacak ve vergi gelirlerini de arttıracaktır.
Anonim şirketlerde tasfiye süreci ve işleyişi

Anonim şirketlerde tasfiye süreci ve işleyişine Ticaret Kanununda 529. Madde ve devamında yer verilmiştir. Tasfiye süreci; şirketlerdeki sona erme ve tasfiye kararı aşamasında ortaya çıkmaktadır. Şirketlerin sona ermesine ise; ülkenin ekonomik koşulları, enflasyon, şirket yönetim politikası, piyasa koşulları, birleşme, bölünme, tür değiştirme ve diğer nedenler sebep olabilmektedir. Anonim şirketin sona erme sebeplerinin ortaya çıkmasıyla birlikte aktif ve pasiflerin hesaplanmasına yönelik iş ve işlemlerin yapılmasıtasfiye sürecidir. Tezimizde tasfiye süreci ve işleyişini; Şirketlerin Sona Erme Süreci, Tasfiye Memurlarının Atanması, ilk Envanter ve Bilançonun Belirlenmesi, Alacakların Çağrılması ve Korunması, Diğer Tasfiye İşlemleri, Pay Sahiplerine Dağıtım, Defterlerin Saklanması, Ticaret Kaydının Silinmesi, Ek Tasfiye ve İhya olarak inceleyeceğim.
Alacağın teminat amaçlı temliki

Bu tezin konusunu uygulamada sıklıkla karşılaşılan, ancak kanunlarımızda yer verilmemiş olan alacağın teminat amaçlı temliki oluşturmaktadır. Alacağın teminat amaçlı temliki, sıklıkla bankacılık işlemlerinde kullanılan bir teminat türüdür. Uygulamada sık uygulanan bu teminat işlemi, kendi özgü bir hukuki işlemdir. Bu bağlamda çalışma kapsamında öncelikle alacak hakkı ve niteliği, alacağın teminat amaçlı temlikinin, teminat türleri arasındaki yeri incelenmiştir. Bunu takiben söz konusu hukuki işlemin teminat fonksiyonunu yerine getiren inanç anlaşması kısmı bu anlaşmaya uygulanabilecek hükümler, sonraki bölümde ise temlik işlemi ve söz konusu işlem bağlamında özellik arz eden durumlar irdelenmiştir. Son olarak tarafların iflası halinde teminatı oluşturan alacağın akıbetine ilişkin duruma yer verilmiştir.
İşverenin iş sağlığı ve güvenliğine ilişkin yükümlülükleri

Zamanla gelişen ve tüm toplumun faydalandığı teknoloji iş hayatında da çeşitli riskler meydana getirdiği için iş sağlığı ve güvenliği konusunda da ileri adımlar atılmasına neden olmaktadır. İş sözleşmesi ile bir işi yapma borcu altına giren işçinin iş sağlığı ve güvenliğinin sağlanması için işverenler işyerlerinde gerekeni yapıp bu hususta alınabilecek her türlü önlemi almakla yükümlüdür. İşverenlerin bu yükümlülüklerinin sınırı 4857 sayılı İş Kanununa göre gereken her türlü önlemi almaktır. Buna göre işverenler herhangi bir yasal düzenleme ile bağlı kalmadan iş hayatında değişen günün şartlarına uyan ve işin gerektirdiği her türlü tedbiri almak zorundadır. Günümüzde iş sağlığı ve güvenliği tam olarak istenen noktaya gelmese de belli bir düzene kavuşmuştur. Yani en azından artık işverenler işçileri korumak zorunda olduklarını aksi takdirde ne tür yaptırımlarla karşılaşacaklarını öğrenmişlerdir. Aynı şekilde işverenler işyerlerinde çalışma düzenlerini oluşturup iş güvenliği önlemlerini de sıkı sıkıya almaya başlamışlardır. Bu durumdan işçiler, sağlıklı ortamda güvenli bir şekilde çalıştıkları için, işverenlerde, iş aksamadan daha kaliteli olarak yapıldığı için kazançlı çıkmışlardır. Çalışmamızda ilk olarak iş sağlığı ve güvenliğine ilişkin genel bilgiler verilmiş olup, ardından işverenin iş sağlığı ve güvenliği konusundaki yükümlülükleri anlatılmıştır. Son olarak da işverenin iş sağlığı ve güvenliğine ilişkin yükümlülüklerine aykırı hareketin sorumluluğu yer almıştır.
Hukuk muhakemesi kapsamında karineler ve faturanın hukuki niteliği

Tezimizde karine kavramını, karinenin türlerini ve faturanın hukuki niteliğini medeni muhakeme hukuku kapsamında incelemekteyiz. Karineler kanuni karineler ve fiili karineler olarak ayrılmaktadır. Kanuni karineler de kesin karineler ve aksi ispat edilebilen karineler olarak iki grupta ele alınmaktadır. Çalışmamızın temelini aksi ispat edilebilen karinelerin hukuki niteliği oluşturmaktadır. Bu karinelerin özel nitelikte ispat yükü kuralı olduklarını kabul etmekteyiz. Son kısımda TTK m. 21 /2'de yer alan karineyi ele alarak, bu karinenin hukuki niteliğinden dolayı faturaya faturayı alan için senet niteliğini kazandırmadığını ve faturanın olağan içeriğinin temel sözleşmeye uygun olduğu sonucunun doğmasını sağladığını kabul etmekteyiz.
Toplu iş sözleşmesinin uygulma alanı

Toplu iş sözleşmesi, işçi sendikası ile işveren sendikası ya da sendika üyesi olmayan işveren arasında hizmet akdinin yapılması, içeriği ve sona ermesi ile ilgili hükümleri ve işyerindeki diğer çalışma şartlarını düzenlemek için yapılan tarafların karşılıklı hak ve borçlarını, sözleşmenin uygulanmasını, ve denetimi ile uyuşmazlıkların çözüm yollarına ilişkin hükümleri de içerebilenbir sözleşmedir. Ülkemizde toplu iş sözleşmelerinden kural olarak taraf işçi sendikasının üyeleri yararlanabilmekle birlikte sendikaya üye olmayanların, taraf sendikaya dayanışma aidatı ödemeleri, teşmil ya da sendikanınmuvafakat göstermesi suretiyle toplu iş sözleşmesinden yararlanabilme olanakları vardır. Toplu iş sözleşmelerinin uygulanmaya başlandığı ilk yıllardan bu yana, işyerindeki bazı işçiler toplu iş sözleşmesinin kapsamı dışında tutulmuştur. Kapsam dışı personel olarak adlandırdığımız bu işçiler, genellikle işverene yakın, hatta işveren vekili durumunda bulunan müdür, ustabaşı, kalfa ve buna benzer görevlerde çalışan personeldir. Bu işçiler, ister taraf sendikaya üye olsun ister olmasın, yapılan toplu iş sözleşmesininparasal haklarından hiçbir şekilde yararlanamamaktadırToplu iş sözleşmesinin imzasından önce sendika üyeliği sona erenişçiler üye sıfatıyla toplu iş sözleşmesinden yararlanamazlar. Toplu iş sözleşmesinin imzalanması tarihinden sonra sözleşmenin tarafı sendikaya üye olan işçiler, sözleşmeden ancak üye oldukları tarihten ileriye doğruyararlanabilirler. şçinin üye sıfatıyla toplu iş sözleşmesinden yer alanması, işçi ile sendika arasındaki üyelik ilişkisinin ortadan kalkmasıyla sona erer. Türk hukukunda grev esnasında işyerinde çalışmış bulanan işçiler, kapsam dışı işçiler ve işveren vekili sayılanların toplu iş sözleşmesinden yararlanması mümkün değildir.
Adli bilişimde delillerin toplanması ve incelenmesi

Bilişim sistemleri giderek artan bir hızla hayatımıza dahil olması, toplumsal hayatı hızla değiştirerek şekillendirmektedir. Yeni teknolojilerin kullanılması toplumlara büyük yararlar sağladığı gibi, beraberinde bir takım problemler de getirmektedir. Yakın bir zamana kadar daha çok bireysel sorunlara yol açan bilişim suçları, artık suç organizasyonları tarafından kamu ve ülke güvenliğini tehdit edebilecek boyutlara ulaşmıştır. Bu çalışmada bilişim suçlarının tespit edilmesi ve cezalandırılmasında en önemli hususlardan olan elektronik delillerin, toplanması ve incelenmesi süreci ele alınmıştır.
Terörizmin finansmanının önlenmesine yönelik Birleşmiş Milletler Güvenlik Konseyi'nin akıllı yaptırım kararları

İkinci Dünya Savaşı'ndan sonra kurulan Birleşmiş Milletler'in asıl amacı uluslararası barış ve güvenliği sağlamaktır. Bu amacı yerine getirmekle görevli olan Güvenlik Konseyi'nde uluslararası barış ve güvenliğin bozulması, tehdit edilmesi veya herhangi bir saldırı olayının gerçekleşmesini tespit etmesi halinde, silahlı kuvvet kullanılmasını içeren veya içermeyen önlemlerin alınmasına karar verebilir. Özellikle 11 Eylül saldırılarının gerçekleşmesinden sonra GK tarafından alınan yaptırım kararlarının hedefinin belirli kişi ve/veya kuruluşlar olduğu görülmektedir. 'Akıllı yaptırımlar' denilen kararlarla kişi ve/veya kuruluşların hak ve özgürlükleri sınırlanmakta ya da ihlal edilmektedir. Bu kişi ve/veya kuruluşların alınan kararlar için başvurabilecekleri bir yargı yolunun varlığı konusunda BM Antlaşması'nda bir hüküm bulunmamaktadır. Çalışmada bu nedenle BM, AB ve AK sistemi çerçevesinde başvuru yollarının olup olmadığı ayrı ayrı incelenmiştir. Ayrıca akıllı yaptırımların uygulanabilirliği ve yargısal bir denetimin mümkün olup olmadığı konusu da Türkiye örneği üzerinden değerlendirilmiştir.
AİHS ışığında devletlerin yaşama hakkına ilişkin pozitif yükümlülükleri

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'nin hemen hemen her kararında belirtildiği üzere, temel hak ve özgürlüklerin korunması için devletlerin bu hak ve özgürlüklere dokunmama şeklinde negatif yükümlülükleri bulunmaktadır. Bunun yanında, devletlerin bu hak ve özgürlüklerin etkin bir şekilde korunmasını sağlayacak pozitif yükümlülükleri de vardır. Pozitif yükümlülükler Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nde doğrudan düzenlenmese de Mahkeme, bu yükümlülükleri Sözleşme'nin başlangıç metni, 1. maddesi, 13. maddesi ile temel hak ve özgürlükleri düzenleyen maddelerden türetmektedir. Mahkeme, yapılan başvurularda, taraf devletlerin pozitif yükümlülüklerine ilişkin değerlendirmeler yapmakta; ancak bu yükümlülüğü kesin olarak tanımlamaktan kaçmaktadır. Pozitif yükümlülük kavramının içinin bu şekilde kesin olarak doldurulmaması oldukça doğaldır; çünkü bu şekilde kesin bir tanımlama ile pozitif yükümlülüklerin günün gereklerine göre genişletilmesinin ya da değiştirilmesinin engelleneceği kabul edilmektedir. Yaşama hakkı, Sözleşme'ye hakim temel ilkelerin düzenlendiği yerde öngörülmüş olup, niteliği gereği en temel ve diğer temel hak ve özgürlüklerin gerçekleştirilmesi için ön koşul niteliğinde bir haktır. Dolayısıyla, doktrinde Sözleşme'de yer alan diğer temel hak ve özgürlükler açısından etkili bir genel hukuk ilkesi olarak da kabul edilmektedir. Yaşama hakkının bu denli önemli olması nedeniyle Mahkeme, bu hakka ilişkin yapılan başvuruları büyük bir titizlikle incelemektedir. Mahkeme, yaşama hakkı ile ilgili pozitif yükümlülükleri Sözleşme'nin yaşama hakkını düzenleyen 2. maddesinin ilk paragrafındaki 'Herkesin yaşama hakkı yasayla korunur' hükmünden türetmektedir. Bu hüküm ile devlet, bireylerin yaşamını koruma yükümlülüğü altına girmektedir. Bu bağlamda Mahkeme, yaşama hakkının nasıl korunması gerektiğine ilişkin genel bir formül vermemekte, belirdiği ilkeleri her bir olay için ayrı ayrı değerlendirmektedir. Bu durum ise yaşama hakkına ilişkin pozitif yükümlülüklerin kapsamını gün geçtikçe genişletmekte ve günün koşullarına uygun olarak yeni yükümlülükler öngörülmesine imkan vermektedir.
6102 sayılı TTK ve CMR çerçevesinde taşıyıcının gecikmeden doğan sorumluluğu

Bu yüksek lisans tezinin hazırlanmasındaki amaç, CMR ve Türk Ticaret Kanunu kapsamında taşıyıcının temel sorumluluklarından biri olan gecikme sorumluluğunuincelemektir. 14.02. 2011 tarihinde yasalaşarak yürürlüğe giren 6102 sayılı Türk Ticaret Kanunu, eşya taşımasına ilişkin getirmiş olduğu yeni düzenlemelerle, esin kaynağı olanCMR ve Alman Ticaret Kanunu'na birçok yönden yaklaşmıştır. Özellikle gecikmesorumluluğu açısından taşıyıcının gecikmeden doğan sorumluluğunun özel niteliği ve sınırları, gecikmeden doğan zararın kapsamı ve giderimi ile taşıyıcının sorumluluktan kurtulma hallerinin genel ve özel olarak düzenlenmesi, yeknesak bir uygulamasağlamak amacıyla Türkiye'nin de taraf olduğu Konvansiyon ile bütünlük oluşturması açısından önemli ve anlamlıdır. Bununla birlikte her hukukun kendi dinamiklerini, uygulandığı ülkenin ekonomik, sosyal ve siyasi koşulları şekillendirdiğinden, mülga 6762 sayılı Kanun ve Yargıtay kararları da incelenmiştir. Çalışma sistematiğindekonular Türk Ticaret Kanunu ve CMR karşılaştırmalı anlatılırken, mülga Türk Ticaret Kanunu'nun hükümlerine değinilmiş ve güncel düzenlemelerin oluşmasında katkılarıtespite çalışılmıştır. Ayrıca güncel Kanun'da ilk defa düzenlenmiş olmaları nedeni ile taşınma eşyası taşımalarına da kısa bir bölüm ayrılmıştır.
Türk sorumluluk hukukunda yansıma yoluyla zarar

Sorumluluk hukukunda amaç, kişinin mal veya şahıs varlığının hukuksal değerinde zarar görenin rızası hilafında meydana gelen eksilmelerin giderilmesini sağlamaktır. Bu yönden değerlendirildiğinde zararın çeşitli türleri mevcut olup çalışmanın konusunu ilgilendiren esas kısmı, yansıma zararının doğrudan ve dolaylı zarar ayrımı kapsamında değerlendirilmesi ile maddi ve manevi zarar olarak tazmini meselesidir. Doğrudan ve dolaylı zarar ile yansıma yansıma zarar kavramları birbiriyle çok sık karıştırılabilen kavramlar olup doğrudan zarar ve dolaylı zarar ayrımı, illiyet bağıyla yakından ilgilidir. Doğrudan zarar, haksız fiilin yöneldiği kişinin, bu fiil sebebiyle doğrudan şekilde uğradığı zararları kapsar. Bunlar haksız eylemin doğrudan meydana getirdiği sonuçlardır. Dolaylı zararlar, sorumluluk kapsamı haksız fiilin doğrudan yöneldiği kişinin uğradığı dolaylı zarar iken; dolaylı şekilde zarar görüp haksız fiilin yöneldiği kişi dışında kalan üçüncü kişiler, yansıma yoluyla zarara uğrayan kişilerdir. Yansıma yoluyla zarar, şahıs varlığına yönelik haksız fiillerde, maddi veya manevi zarara yol açacak şekilde karşımıza çıkabilir. Bizim hukukumuzda yansıma yoluyla zarar, maddi anlamda zarara yol açarsa bu durum destekten yoksun kalma tazminatı kapsamında değerlendirilir iken, ölenin yakınlarının manevi zararına yol açtığında ise yansıma yoluyla manevi tazminat kapsamında değerlendirilir. Zararın bu türü, Türk Sorumluluk Hukuku'nda sıralı veya düzenli olarak ele alınmış olmayıp bu kavram uzun yıllar boyunca öğretide ve Yargıtay kararlarında değinilerek 6098 Sayılı Türk Borçlar Kanunu'nda, önceki kanunlara kıyasla daha geniş kapsamlı düzenlemelere kavuşturulmuş ise de, söz konusu düzenlemeler yapılırken kavram kanun koyucu tarafından her yönüyle irdelenmiş değildir. 1 Temmuz 2012 tarihi itibariyle yürürlüğe giren 6098 Sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 56. maddesinde düzenlenen ağır bedensel zararlar da zarar görenin yakınlarının da manevi zararlarının tazmin edilebileceği düzenlemesinin somut olarak yer aldığı ve yansıma yoluyla zararı geniş şekilde inceleyen bir çalışma, söz konusu kanun yürürlüğe girip uygulamalar yeni kanuna göre şekillendikten sonra ele alınıp incelenmiş değildir, bu sebeple konu yüksek lisans tezi olarak ele alınmıştır. Çalışma üç bölümden oluşmakta olup birinci bölümde zarar kavramı açısından yansıma zararı, ikinci bölümde Türk Borçlar Kanunu'nda öngörülen şekliyle yansıma zararı ve üçüncü bölümde Türk Sorumluluk Hukukunda yansıma zararının tazmini konuları güncel Yargıtay kararlarına genel olarak ağırlık vermek suretiyle açıklanmıştır.
Türk Ceza Kanununda organ ve doku ticareti suçları

Kişinin en temel haklarından olan vücut bütünlüğü ve yaşama hakkı kapsamında kişileri iyileştirmek açsından organ ve doku nakli operasyonları hem ülkemizde hem de Dünyada giderek önem kazanmakta buna bağlı olarak bu konuya ilişkin işlenen suçlar da giderek artmaktadır. 2238 sayılı Organ ve Doku Nakli Hakkında Kanun tarafından oldukça sıkı şartlara bağlanan organ ve doku nakilleri hakkında suçlar da Türk ceza hukukunda iki ayrı kanunda düzenlenmiştir. Bunlardan ilki 2238 sayılı Organ ve Doku Nakli Hakkında Kanun ikincisi ise Türk Ceza Kanunu'dur. Organ ve doku nakline ilişkin suçlar Türk Ceza Kanunu'nun 91. maddesinde düzenlenmiş olup, bu maddede beş farklı suç tipine yer verilmiştir. Bu suçlar yaşayan kişiden organ ve doku alınması suçu, ölüden organ ve doku alınması suçu, organ ve doku satın alma, satma, satılmasına aracılık etme suçu, hukuka aykırı olarak alınmış organı veya dokuyu saklama, nakletme ve aşılama suçu ve belli bir çıkar karşılığında organ ve doku teminine yönelik olarak ilan veya reklam verme veya yayınlama suçudur. Aynı madde kapsamında mağdurun organ ve doku alınırken ölmesi durumunda kasten öldürmeye ilişkin hükümler uygulanacağı belirtilmiş, bir kısım suçların örgüt faaliyeti altında işlenmesi haline ilişkin olarak da nitelikli hal düzenlenmiştir. Ayrıca Kanun'un 92. maddesinde bir zorunluluk hali düzenlemesine yer verilmiş; 93. maddesinde ise bir etkin pişmanlık hali düzenlenmiştir. Çalışmamız kapsamında da Türk Ceza Kanunu'nun 91. maddesinde yer alan suçlar ceza hukuku anlamında değerlendirilecek ve bu kapsamda suçun unsurları, kusurluluğu kaldıran yahut azaltan haller, suça etki eden diğer haller ve yaptırımı incelenecektir.
Karşılaştırmalı Hukukta devletin vergilendirme yetkisi

Devletin vergilendirme yetkisi, devlet egemenliğinin ayrılmaz bir parçasıdır. Tarihsel olarak, bu yetkinin sınırsız ve keyfi kullanılması birçok siyasal kırılmalara neden olmuş ve anayasacılık hareketlerinin başlangıç nedenini oluşturmuştur. Birçok anayasa hukukçusu ve teorisi, devletin keyfi müdahalelerine karşı korunmasını amaçlamaktadır. Geçmiş dönemlerde, vergilendirme yetkisi, kral veya hükümdara aittir. Ulusal parlamentoların kurulmasıyla birlikte, bu yetki meclislerce kullanılmaya başlanmıştır. Bunun nedeni, halkın ödeyeceği vergiye rıza göstermesi gerektiği düşüncesidir. Ancak yasama organları basit çoğunlukla yasa çıkarabilirler ve bunun sonucunda vergilendirme yetkisini keyfi ve sınırsız bir şekilde kullanabilirler. Bu gerçekten hareketle, anayasal vergilendirmeye yönelik bazı temel ilkeler ortaya çıkmıştır. Verginin yasallığı, belirliliği, öngörülebilirliği, vergilendirmede hukuki güvenlik, adalet, eşitlik, genellik, mali güce vergilendirme, kıyas yasağı, genel karşılıklılık, geçmişşe yürümezlik gibi ilkeler vergilendirmeye ilişkin anayasal ilkelerdir. Anılan ilkeler, karşılaştırmalı hukukta farklı şekillerde düzenlenmiştir. Bunun yanında bu ilkeler, yüksek yargı yerlerince pratikte farklı yorumlanmış ve uygulanmıştır. Bu farklılıklar kabul edilebilir ve normal olmakla birlikte, hukuk devleti olabilmek için hem yasama organının hem de yürütme organının bu ilkelere sadık kalması gerekmektedir. Bunun yanında, vergi idareleri ve vergi yargıçları da bu ilkelere uymalı ve pratikte yer vermelidir.