turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Uluslararası Ceza Mahkemesi'ne ilişkin Roma Statüsü'nün Türkiye tarafından kabulünün olası siyasi ve hukuki sonuçları

İkinci Dünya Savaşı sonrasında, Müttefik Devletler Mihver ülkeler Almanya ve Japonya tarafından işlenen ağır suçlar için uluslararası mahkemeler kurmuşlardır. Daimi nitelikte uluslararası ceza mahkemesi için bir diğer adım ise 1990'lı yıllarda kurulan Eski Yugoslavya ve Ruanda Uluslararası Ceza Mahkemeleri olmuştur. Uluslararası ceza hukuku açısından 17 Temmuz 1998 tarihinde Uluslararası Ceza Mahkemesi'ni kuran Roma Statüsü'nün kabulü önemli bir gelişme olmuştur. UCM, sürekli ve bağımsız bir kurum olup sadece soykırım, savaş suçları ve insanlığa karşı suçlar üzerinde yargı yetkisine sahiptir. Statü'ye taraf devletlerce, tanımı üzerinde mutabakata varılması halinde, saldırı suçu da Mahkeme'nin yargı yetkisine dahil edilecektir. Terörizm ve uyuşturucu kaçakcılığına karşı mücadele yürüten Türkiye, söz konusu suçların Statü'de yer alması için gayret sarf etmiş, ancak bu teklif Roma Konferansı'nda kabul görmemiştir. Türkiye, bölgesinde uluslararası ve ulusal birçok siyasi sorun ile karşı karşıyadır. Ege Denizi üzerindeki Türk-Yunan anlaşmazlığı ve Kıbrıs konusu uzun süredir devam eden ve ülkeleri savaşın eşiğine kadar getiren sorunlar olarak ön plana çıkmaktadır. Günlük yaşamı derinden etkileyen ve çok sayıda can kaybına neden olan terörizm, Türkiye'nin bir diğer önemli problemidir. Roma Konferansı'nın oluşturduğu divan bir uluslararası ceza mahkemesi olmakla beraber, ülkeler arasındaki anlaşmazlıkların yargıya taşınabileceği bir kurum da olarak karşımıza çıkmaktadır. Mahkeme'nin söz konusu özelliği, mevcut siyasi problemleri nedeniyle Türkiye'nin, Roma Statüsü'ne taraf olmak konusunda hassas davranmasını gerektirmektedir. Roma Statüsü'nün giriş bölümü ve ilk maddesi, Mahkeme'nin ulusal ceza yargısını tamamlayıcı nitelikte olduğunu ifade etmektedir. Tamamlayıcılık ilkesi, ulusal mahkemelerin yargılamakta isteksizlik ya da yetersizlik gösterdikleri uluslararası suçlar hakkında, UCM'ne yargı yetkisini kullanma hakkı vermektedir. Roma Statüsü, UCM'ne taraf ülkeler kadar, yargı yetkisini tanımayan devletlerin vatandaşları üzerinde de yargı yetkisini kullanabilmesine imkan vermektedir. Taraf olsun olmasın, Mahkeme'nin vatandaşlarını yargılamasına engel olmak için, Türkiye'nin ulusal mevzuatında bir kısım düzenlemelere gitmesi gerekmektedir.
Lizbon antlaşması'nın hukuki sonuçlarının Türkiye açısından değerlendirilmesi

Bu çalışma Lizbon Antlaşması'nın Avrupa Birliği Hukuku'nda meydana getirdiği hukuki değişiklikleri tam üyelik yolunda ilerleyen Türkiye açısından incelemektedir.
Uluslararası Ceza Mahkemesi'nin yer, kişi ve zaman itibariyle yargı yetkisi

Nüremberg ve Tokyo Uluslararası Askeri Ceza Mahkemeleri, İkinci Dünya Savaşı'nın ardından savaşın galip devletleri tarafından kurulmuştur. Çok eleştiriye maruz kalmış olsalar da, uluslararası hukukun gelişimine sağladıkları katkı olumlu yönde olmuştur. Bu mahkemelerin ardından Birleşmiş Milletler tarafından yine ad hoc nitelikli Yugoslavya ve Ruanda Uluslararası Ceza Mahkemeleri kurulmuştur. Halen faal durumdaki bu mahkemeler ise uluslararası ceza mahkemesi kurulması sürecinin son safhasını oluşturmuşlardır. Uluslararası ceza hukuku açısından tarihi öneme sahip Uluslararası Ceza Mahkemesi'ni kuran Roma Statüsü, uzun müzakereler sonucunda 17 Temmuz 1998 tarihinde, 120 devletin lehte, 7 devletin aleyhte ve 21 devletin çekimser oyu ile kabul edilmiş ve 1 Temmuz 2002 yılında yürürlüğe girmiştir. Kendisinden önce kurulan ad hoc Nüremberg ve Tokyo Uluslararası Askeri Ceza Mahkemeleri galip devletler tarafından, Ruanda ve Eski Yugoslavya için kurulmuş olan uluslararası ceza mahkemeleri ise, BM Güvenlik Konseyi'nce, BM Antlaşması'nın 7'nci Bölümüne istinaden alınan karar dahilinde kurulmuştur. Bu açıdan, bu mahkemeler BM örgütünün bir alt organı durumundadırlar. Buna karşın Uluslararası Ceza Mahkemesi ise uluslararası bir sözleşmeyle kurulmuş bağımsız bir mahkemedir. Uluslararası Ceza Mahkemesi, uluslararası toplumu ilgilendiren soykırım, insanlık aleyhine suçlar, savaş suçları ve saldırı suçu gibi en ağır suçların yargılanması amacıyla kurulmuş ve bu amacı gerçekleştirmek hususunda gerekli donanıma sahip olan bir kurumdur. Mahkemenin oluşturulmasının arkasında yatan asıl neden Roma Statüsü'nün önsözünde de belirtildiği üzere, insanlığa yönelik bu en ağır suçlar kim tarafından, nerede işlenirse işlensin soruşturulması, cezasız kalmaması; böylece yenilerinin işlenmesinde caydırıcı bir rol oynanmasıdır. Bu açıdan bakıldığında mahkeme, insanlığın tekrar çok büyük acılar yaşamaması için bir umut olarak kurulmuştur. Bu önemli amacın gerçekleşmesinde, mahkemenin kuruluşu ne kadar önemli bir girişim ise; onun etkin ve aktif bir şekilde çalıştırılması ise en az onun kadar önemlidir. Roma Konferansı sırasında yapılan düzenlemede görülen eksiklikler tespit edilerek giderilmeli ve tüm ülkelerin katılımı için en uygun hale getirilmelidir. Başta mahkemenin yargı yetkisi kapsamında yapılanlar olmak üzere, ülkelerin yönelttiği tüm eleştiriler, uluslararası kamuoyu yararı ve hukuk genel ilkeleri gözetilerek giderilmeye çalışılmalıdır. Roma Statüsü'nün giriş bölümü ve ilk maddesi, Mahkeme'nin ulusal ceza yargısını tamamlayıcı nitelikte olduğunu ifade etmektedir. Roma Statüsü sadece taraf ülkeleri bağlayıcı gibi gözükse de, yargı yetkisini tanımayan devletlerin vatandaşları üzerinde de yargı yetkisini kullanabilmesi mümkündür. Bu nedenle başta terörizm, Ege Denizi, Kıbrıs gibi nedenlerle haklı olarak taraf olmayan Türkiye olmak üzere, diğer ülkelerin ulusal mevzuatında bir kısım düzenlemelere gitmesi gerekmektedir.
Uluslararası Hukukta taşınmaz kültür varlıklarının korunması ve Türkiye

Kültür, tanımlanması zor ve karmaşık bir kavramdır. Kültür kavramı, kültür varlıklarına ışık tutacak biçimde geniş bir bakış açısıyla değerlendirilmeli ve ulusal ya da evrensel hangi unsurları içerirse içersin insanlığa özgü değer yargılarını ifade ettiği unutulmamalıdır. Bu algı biçimi, kültür varlıklarının korunması açısından da önemlidir. Kültür mirası ve kültür varlığı kavramlarını içeren pek çok uluslararası düzenleme vardır. Söz konusu düzenlemelerde her iki kavramın da tanımlarına yer verilmiş, ayırt edici özellikleri ortaya konmuştur. Kültür mirası kültür varlıklarını kapsayan bir kavram olup, kültür mirası olarak kültür varlıklarının gelecek kuşaklara iletilmesi için korunması gerekliliğini yansıtmaktadır. Kültür mirası ve kültür varlığı ilişkisinde, iki kavram kültür kavramında olduğu gibi ulusal ve evrensel değerlerle yorumlanmaktadır. Taşınmaz kültür varlıkları oldukları yerde korunması gereken varlıklardır. Konuya ilişkin getirilen uluslararası hukuk düzenlemeleri taşınmaz kültür varlıklarının korunmasının önemine, gelecek kuşaklara aktarılmasındaki gerekliliğe vurgu yapmaktadır. Taşınmaz kültür varlıklarının savaş zamanında ve barış zamanında korunması söz konusu düzenlemelere konu olmuştur. Taşınmaz kültür varlıklarının savaş zamanındaki tahribine ilişkin örnekler günümüzde dahi görülmektedir. Barış zamanında taşınmaz kültür varlıklarına ilişkin yaşanan en önemli sorunlardan biri bayındırlık projeleri, özelde baraj projeleri ile kültürel miras arasında denge sağlanamamasıdır. Uluslararası alanda soruna ilişkin pek çok örnek yaşanmakta, uluslararası örgütler ve sivil toplum kuruluşları tarafından çözüm yolları aranmaktadır. Türkiye'de taşınmaz kültür varlıklarının korunması konusundaki tarihsel süreç, günümüzde yaşanan sorunlara da ışık tutmaktadır. Koruma anlayışının yerleşmemesi ve uygulamadaki eksiklikler sorunlara neden olmaktadır. Özelde barajlar ve kültürel miras konusunda Türkiye'de günümüzde de tartışılan pek çok örnek vardır. Bu örneklerden güncel olanlarından biri Allianoi Antik Ilıcası ve Yortanlı Barajı olmaktadır. Bu çalışmanın amacı uluslararası hukuk ışığında, genel değerlendirmelerin ardından, Türkiye'deki örnek olaylar çerçevesinde sorunu irdelemek ve yorumlamaktır. Konuya ilişkin temel kavramlar açıklanmış, uluslararası alandaki örneklere yer verilmiş, ele alınan örnek olaydaki hukuki zemin ve tarihsel süreç tüm yönleriyle ortaya konmuştur. Çalışmanın bir diğer amacı da, örnek olay incelemesi üzerinden yasal düzenlemelerin yeterliliğinin ve uygulamadaki eksikliklerin nedenlerinin sorgulanmasına aracı olmaktır.
Adlİ soruşturmada polis-suç mağduru ilişkisi

Adli soruşturmaların en önemli unsurlarından biri olan suç mağdurları, devleti tüm suçların mağduru olarak gören ceza hukuku anlayışı tarafından ihmal edilmiştir. Bunun bir sonucu olarak da ceza yargılamasında suç mağdurları bir ihbarcı konumunda kalmışlar, mağdurların ceza yargılamasından beklentileri göz ardı edilmiştir. Ceza yargılaması sistemi organlarının suç mağdurlarına karşı olumsuz davranışları da mağdurlarda ikincil mağduriyetin oluşmasına sebebiyet verir. Suç mağdurlarının, ceza yargılaması sürecinde, destek ve anlayış bekledikleri, şikayete gelerek mağduriyetlerini ifade ettikleri ilk birim çoğu kez polis birimleridir. Bu nedenle polis, ceza yargılaması sürecinin başlangıç noktası konumundadır. O mercilerin bu özelliği nedeniyle ikincil mağduriyetin önlenmesi ve suç mağdurlarının adli soruşturmaya daha etkin ve gönüllü katılımlarının sağlanabilmesi açısından polis-suç mağduru ilişkisinin ne şekilde tesis edildiği daha da önem kazanır. Polis-suç mağduru ilişkisinin büyük bir bölümü görüşme şeklinde geçer. Bazı soruşturmalarda ise görüşmeyle beraber teşhis işlemleri de yer alır. Araştırmamızda, etkili bir polis-suç mağduru ilişkisi kurulabilmesi açısından görüşmede ve teşhislerde polisin davranış şeklinin nasıl olması gerektiği incelenmiştir.
Terör mağdurlarına yardım ile ilgili yasal düzenlemelerin mahkeme kararları ve uygulamadan örneklerle birlikte yorumu

Çalışmada; tarihi süreç içerisinde, Türkiye'de terör ve terörle mücadelede mağdur kişilerin zararlarının karşılanması ile ilgili yasal düzenlemeler, teori ve uygulamadan örneklerle ele alınmıştır. Birinci bölümde; Dünya ve Türkiye'de terör kapsamlı olarak incelenmiş, PKK terör örgütü ve mücadelenin hukuki çerçevesi ele alınmış, terör mağdurlarına yardımın kavramsal ve hukuki çerçevesi değişik başlıklar altında anlatılmıştır. İkinci bölümde; terör mağdurlarına yardım, idarenin sorumluluğu kapsamında ele alınmış, idarenin kusurlu ve kusursuz sorumluluğu yargı kararları ve doktrindeki görüşler çerçevesinde incelenmiş, sorumluluğa bakışın nasıl değiştiği içtihat değişiklikleriyle ortaya konulmuştur. AİHM kararlarının iç hukukumuza etkisi ele alınıp sorumlulukla ilgili kararlara değinilmiştir. Son bölümde; 5233 sayılı Terör ve Terörle Mücadeleden Doğan Zararların Karşılanması Hakkında Kanun ayrıntılı bir şekilde incelenerek, Kanunun hazırlık aşamalarından uygulanmasına, uygulanmasındaki sorunlardan, getirdiği faydalara, AİHM kararlarına yansımasına kadar birçok açıdan incelemeye tabi tutulmuştur. Çalışmanın ilk iki bölümünde, yazılı eserlerden faydalanarak bir nevi konuyla ilgili derleme çalışmaları yapılmıştır. Fakat çok yeni bir kanun olduğundan son bölümde, yazılı kaynakların çok kısıtlı olması sebebiyle, öncelikle konuyla ilgili Danıştay kararları elden takip edilerek incelemeye çalışıldı. Meclis tutanakları ile sınırlı sayıdaki makaleler örnek alındı. Uygulamayı anlayabilmek için de valiliklerle ortak çalışmalar yürütülerek onların tecrübesi, sıkıntı ve görüşleri paylaşılıp aktarıldı.
Kasten öldürme olaylarında suçlu profili

Çalışmamızda, kasten öldürme olaylarında Mülga 765 sayılı Türk Ceza Kanununun 448- 454. maddeleri ile 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 81 -84. maddelerine aykırı davranmaktan dolayı yerel mahkemelerce verilmiş ve temyiz edilmiş olan kararlardan, 2008 yılında Yargıtay 1. Ceza Dairesi'nce temyiz incelemesi yapılan 8300 adet dava dosyasındaki veriler kullanılarak, faillerin profilleri belirlenmiş, konunun teorik ve pratikteki boyutu bir arada ortaya konulmuştur. Çalışmamızda, müstakil failin tespit edildiği kasten öldürme suçlarında; faillerin kişisel bilgileri, sosyal çevresi, suç işleme gerekçeleri incelenerek, suç işlenmesinin önlenmesi açısından alınacak tedbirlerin uygulamaya konulması, faili meçhul olayın kalmaması amaçlanmıştır. Ülkemizdeki kasten öldürme suçlarında faillerin profiline baktığımızda ekserisinin erkek olduğu ve en sık 18-25 yaş grubundaki kişiler olmakla birlikte %85'lik bölümün 18-50 yaş grubundaki kişiler olduğu görülmektedir. Faillerin suçu işleme gerekçesinin, yaşadıkları yerlere göre değiştiği gözlemlenmiştir. Özellikle namus adına işlenen kasten öldürmelerin kırsal kesimde veya büyük şehirlerde şehir merkezi dışındaki yerleşim yerlerinde yaşayanlar arasında ön plana çıktığı, töre saiki ile öldürmelerin ve kan davalarının ekserisinin de Doğu ve Güneydoğu Anadolu Bölgesinde yer alan illerin nüfusuna kayıtlı olan kişilerce gerçekleştirildiği gözlemlenmiştir. Çalışmamızdaki verilerden; kasten öldürme suçunun işlenme oranının asgariye indirilmesi için öncelikle tüm fertlerinin eğitim seviyelerinin yükseltilmesi, ekonomik refahın arttırılması, işsizliğin önlenmesi, cinsel konularda gerekli bilgi ve eğitimin verilmesi gerektiği sonucuna ulaştık.
Türk Hukukunda ve Karşılaştırmalı Hukukta vicdani ret

Vicdani ret, gerek Türkiye'de gerekse Avrupa kamuoyunda tartışılan güncel bir konu haline gelmiştir. Vicdani reddin, üzerinde uzlaşma sağlanmış bir tanımı bulunmamaktadır. Bu durumun temelinde, reddetme eyleminin sayılamayacak kadar çok nedene dayanabilmesi önemli bir rol oynamaktadır. Bu nedenle çalışmada, vicdani ret kavramı temel gerekçelerine ayrılarak incelendiği gibi türlere ayrılarak da incelenmiştir. Vicdani ret türleri, reddetme eyleminin içeriği noktasında farklılıklar oluşturmaktadır. Vicdani ret kavramının, hangi üst başlık altında incelenmesi veya tartışılması gerektiği konusunda bir açıklık bulunmamaktadır. Vicdani ret, din ve vicdan hürriyeti kapsamında değerlendirilebilecek bir kavram mıdır veya tanımı gereği, hukuka aykırı olan bir sivil itaatsizlik eylemi midir sorularına bilimsel bir yanıt verilmemiştir. Din ve vicdan hürriyeti ile sivil itaatsizlik kavramları ele alınarak sözü edilen sorulara yanıt aranmıştır. Karşılaştırmalı hukuk bölümünde, vicdani reddin yabancı hukuk mevzuatlarında yer alıp almadığı veya ne şekilde yer aldığı açıklanmıştır. Uluslararası hukuk bölümünde ise Türkiye'nin üyesi olduğu Avrupa Konseyi ve Avrupa Birliği Hukuku kapsamında vicdani ret kavramı incelenmiştir. Bu bölümde, Türkiye'nin vicdani reddi bir hak olarak düzenleme yükümlülüğünün bulunup bulunmadığı sorusu yanıtlanmıştır. İnsan Hakları Avrupa Mahkemesi kararları doğrultusunda, Türkiye vicdani reddi bir hak olarak tanımak yükümlülüğüne sahip değildir. Ancak, Türkiye'nin vicdani ret eylemine münhasır bir hukuki düzenleme yapması gerektiği anlaşılmıştır. Avrupa Birliği üyeliği için ise Türkiye'nin vicdani reddi bir hak olarak tanımasının isteneceği sonucuna varılmıştır. Türkiye'nin kendine özgü sosyal ve ekonomik şartları, jeopolitik ve jeostratejik konumu, savunma ihtiyacı gibi hususlar vicdani reddin bir hak olarak düzenlenmesinin Türkiye lehine olmayacağını göstermektedir. Ancak, insan hakkı ihlallerine neden olmamak için vicdani ret eylemine özgü bir suç tipi yaratılmalıdır. Sözü edilen cezai norm düzenlemesiyle, askerlik hizmetini yerine getirmeyi reddedenler tek bir ceza mahkumiyetine tabi olacaklardır.
Milli Güvenlik Kurulu ile ABD'deki Ulusal Güvenlik Konseyi'nin yetki ve işlevlerinin karşılaştırmalı analizi

Bu çalışmada, güvenlik politikası üretmede önemli sorunlardan biri olan eşgüdüm sağlamayı ve yürütmeye yardımcı olmayı amaç edinen Milli Güvenlik Kurulları incelenmiştir. ABD'nin esas alınmasındaki neden öncelikle milli güvenlik kavramının Amerika tarafından ilk olarak siyasi amaçlı kullanılmasıdır. Bir diğer neden olarak da MGK benzeri kuruluşların 2'nci Dünya Savaşı sonrasında ABD Ulusal Güvenlik Konseyini örnek almış olmalarıdır Ayrıca uluslararası güvenliği sağlamayı kendine görev edinen ABD'nin güvenlik politikalarının üretiminde önemli yere sahip olan Ulusal Güvenlik Konseyini incelemesi sonucunda değerli çıkarımlara ulaşılabilir. Araştırmanın temel amacı; Milli Güvenlik Kurulu ile ABD'deki Ulusal Güvenlik Konseyi'nin yetki ve işlevlerinin karşılaştırılması neticesinde milli güvenlik siyasetinin rasyonel bir şekilde yapılmasına katkı sağlayabilecek hususları belirleyebilmektir. ABD'nin Ulusal Güvenlik Konseyi deneyimi 1947 yılında çıkartılan Ulusal Güvenlik Yasası ile başlamıştır. Yasanın çıkartılmasındaki amaç savaş yıllarında sergilenen dağınık yönetim anlayışına bir düzen getirmektir. Yasa ile Ulusal Güvenlik Konseyi, Merkezi Haberalma Teşkilatı ve Hava Kuvvetleri de teşkil edilmiştir. Ayrıca Savaş ve Donanma Bakanlıkları Savunma Bakanlığının çatısı altında birleştirilmiştir. Her ABD Başkanı Ulusal Güvenlik Konseyinde kendi çalışma şekline ve zamanın gereklerine göre değişiklikler yapmışlardır. Ülkemizde ise Milli Güvenlik Kurulu benzeri bir yapılanma ilk defa 1921 yılında Harp Encümeni Fevkaladesi ile olmuştur. Bu encümen Milli Mücadelenin getirdiği eşgüdüm sorunlarına çözüm getirmeyi amaçlamıştır. Harp Encümeni Fevkaladesi daha sonra yoluna Yüksek Müdafaa Meclisi Umumi Katipliği ve 1961 Anayasası sonrasında Milli Güvenlik Kurulu adıyla devam etmiştir. 1982 Anayasasında da Milli Güvenlik Kurulu bir anayasal kurum olarak yer almıştır. Sonuç olarak, başarılı bir ulusal güvenlik politikasının diplomatik, ekonomik, istihbarat ve askeri faktörleri içine alan uluslararası durumun dikkatli analizine dayandığı vurgulanmıştır. Güvenlik politikası üretmek için yürütmenin, uzman, rasyonel ve etkin bir Milli Güvenlik Kuruluna ihtiyaç duyduğu değerlendirilmektedir.
Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinde yabancıların sınır dışı etme, geri gönderme ve geri vermeye karşı korunması

Çalışma, AİHS'nde yabancıları sınır dışı etme, geri gönderme ve geri vermeye karşı doğrudan ve dolaylı korunmanın bir değerlendirmesini sunmaktadır. AİHS ve protokollerinde, sadece sınır dışı bakımından 4 ve 7 nolu Protokollerin ilgili hükümleri hariç, bu konuda spesifik ve açık hüküm bulunmamaktadır. Bununla beraber, 11 nolu Protokol öncesi Sözleşme organları, sonrasında ise AİHM, AİHS'deki bazı hakların garantisini sınır dışı etme, geri gönderme ve geri vermeye genişletmiş ve içtihatlarıyla yabancılar için bu konuda özel ve yüksek bir koruma sağlamıştır. Doğrudan koruma esas olarak Sözleşmenin 5'inci maddesi ile 4 nolu Protokolün 4 ve 7 nolu Protokolün 1'inci maddelerinden kaynaklanmaktadır. İçtihada dayalı bir mekanizma olan dolaylı koruma ise, ilk olarak, yabancıyı işkence ve kötü muameleyle karşılaşma riski olan ülkelere gönderme yasağı şeklinde Sözleşmenin 3'üncü maddesinden türetilmiştir. Zamanla, aile ve özel yaşama saygı hakkından inanç ve ifade özgürlüklerine kadar birçok hakka genişlemiştir. Çalışmada, temel olarak HUDOC web sitesinde yer alan AİHK ve AİHM tarafından oluşturulan içtihat hukuku esas alınmıştır. Gerektiğinde içtihatların eleştirel yorumu yapılmıştır. Ek olarak ulusal ve uluslararası doktrinden yararlanılmıştır. AİHS, halen bu alanda geçmişşten daha güçlü anahtar bir rol oynamaktadır. Bu rolün gelecekte kapsam ve derinliği genişleyerek daha da artması beklenmektedir. Türkiye bu konuda, mukayeseli hukuka benzer şekilde, Sözleşmenin tüm standartlarını dikkate alan acil ve kapsamlı bir mevzuat reformuna ihtiyaç duymaktadır.
Türkiye'de çocuk suçluluğunun nedenleri ve önlenmesi: Adıyaman örneği

Çocuk; kendisine bakan ve fizyolojik ve psikolojik gereksinmelerini gideren ailesinden, sevgi, anlayış ve güven bekleyişinde olan bir canlıdır. Çocuklar bu beklentilerini bulamadığında ya da bulamadığını düşündüğünde, saldırganlık davranışları gösterme eğiliminde olmaya başlarlar. Bu durumdaki bir çocuk, muhtemelen kızma ve öfke gibi duygularını/duygulanımlarını, iç dünyasına itmekte ve bilinçaltında yaşatmaya çalışmaktadır. İşte bu iç çatışmanın ifade yollarından biri olarak ve toplumsalsallaşma sürecinin çeşitli nedenlerle tamamlanamaması çocuklarda, suça yönelme veya suça itilme, bunun sonucunda da suçluluk olgusu ortaya çıkmaktadır. Birer fidan olan çocuklar, biz nasıl yetiştirir ya da yönlendirsek öyle şekil alacaklar ya kendisine ve topluma yararlı bireyler olacaklar ya da suçluluk olgusu içinde çocuklarını, gençliklerini hatta hayatlarının büyük kısımlarını işledikleri suçun bedelini ödemeye çalışarak geçireceklerdir. İşte bu noktada geleceğimizin teminatı olan çocuklarımızın suç olgusundan uzak tutulmaları için hepimizin üzerine düşen görevler bulunmaktadır. Bu tez çalışmasında, çocuk suçluğunun kavramsal ve hukuki boyutu ortaya konularak, çocuk suçluluğuna neden olan faktörler Adıyaman İli ölçeğinde ortaya konulmaya çalışılmıştır. Nedenlerini bilemediğimiz sorunlara çözüm de bulunamayacağından toplumsal bir sorun olan bu olgunun nedenlerini tespit etmek ve çözüm önerileri sunmak çalışmanın temel amacıdır. Bu amaçtan hareketle; kişisel, ailesel, aile dışı ve göçlerden kaynaklanan nedenlerin çocuk suçluluğundaki etkisi, suçun önlenmesine yönelik alınabilecek tedbirler, Adıyaman İlinde ve Türkiye genelinde istatistiksel verilerle incelenerek, çözüm önerileri oluşturulmaya çalışılmıştır.
Af yasaları ve polis: Ankara asayiş ve terörle mücadele polisinin af algılaması

Çalışmanın konusu; ceza hukuku içerisinde önemli bir yere sahip olan af kurumu ve bu kurumun yakından ilgilendirdiği aktörlerden polis ile ilgilidir. Ceza hukukunun konusunu oluşturan suçlar ve cezalar olmasaydı, kuşkusuz af kurumunun hiçbir işlevi olmayacak ve dolayısıyla varlığına da ihtiyaç duyulmayacaktı. Çalışmada af kurumunun tanımı, tarihsel gelişimi, çeşitleri, suç ve ceza kavramları ile olan ilişkilerinden bahsedilmiştir. Daha sonra affı incelerken, suç ve cezaların ortaya koyduğu sonuçlara etki etmesi işlevi nedeniyle; suç, ceza, suç ve cezaların amaçları ve işlevleri, ortaya çıkış biçimleri, ceza hukuku, ceza hukukunun amacı ve işlevi, diğer bilim dallarıyla ilişkileri ve tarihsel süreç içerisinde geçirmiş olduğu evreler hakkında bilgiler verilmiştir. Böylece konunun bir bütünlük içerisinde anlaşılması amaçlanmıştır. Çalışmada; ceza hukukunun tarihsel gelişimi içerisinde af kurumuna yüklediği misyon ve Ankara polisinin ülkemizde son dönemde çıkarılan ve geniş yankılar uyandıran bazı af nitelikli kanunların çıkarılma nedenlerine ilişkin bakış açısını ortaya koymak amaçlanmıştır. Tez çalışmasının amacına ulaşabilmesi için kullanılan araştırma metotları, literatür taraması ve görüşmedir. Tez çalışmasında görüşme yönteminin kullanılmasındaki ana sebep veri kaynağından bilgi alırken, derinlemesine faydalanmanın amaçlanmış olmasıdır. Sorulan sorularda bahsi geçen af nitelikli kanunlardan yararlanan mahkumlar ile görev gereği en fazla muhatap olanlardan olması gerektiğinden hareketle, Ankara Emniyet Müdürlüğü Terörle Mücadele Şube Müdürlüğü'nde ve Ankara Emniyet Müdürlüğü Asayiş Şube Müdürlüğü'nde çalışmakta olan personelle görüşülmüştür. Yapılan görüşmeler neticesinde; kişilere karşı işlenen suçlara yönelik olarak çıkarılan af nitelikli kanunlar en fazla siyasi faktörle açıklanmıştır. Devlete karşı işlenen suçlara yönelik olarak çıkarılan af nitelikli kanunlar ise çoğunlukla milli güvenlik ve hukuki faktörler ile açıklanmıştır. Bu tip af kanunlarının terör örgütlerinin dağılım sürecini hızlandırmak ve ifade özgürlüğünü sağlamak için çıkarıldığını beyan eden Ankara polisi, bu şekilde devlet bütünlüğüne yönelik tehdit ve tehlikelerin savuşturulabileceğini ifade etmiştir.
Türkiye'de öldürme ve yaralama suçundan hüküm giyenlerin sosyal, kültürel ve ekonomik özellikleri

Bu çalışma, örneklem olarak belirlenen Türkiye'deki cezaevlerinde yaşayan, öldürme ve yaralama suçlarından hükümlü kişilere anket çalışması ile gerçekleşmiştir. Türkiye'de öldürme ve yaralama suçlarının işlenmesinde, kişilerin psikolojik yapısı, aile ve sosyal çevre etkisi, eğitim durumu, ekonomik düzey, yaşadığı çevre ile yerleşim yeri, alacak verecek sorunları, namus, töre ve kan davaları gibi nedenler sorgulanmıştır.
Poliste zihinsel modernizasyon

Poliste zihinsel modernizasyon çalışması bilgi toplumu çağında polisin yaşadığı düşünce yenilenmesini anlatmaktadır. Her birim ve bireyin değişimlerden dışında kalması söz konusu olmayan polisin bir yandan nasıl algılandığını sorgulaması diğer yandan mesleğini nasıl algılaması gerektiğini konusunda yeni yaklaşımlar geliştirdiği süreç anlatılmaktadır.