turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
İlköğretim 1. devre öğrencilerine yapılan şarkı öğretiminin sesin akustik özelliklerine etkileri

Bu çalışmada, ilköğretim 2. devre öğrencilerine yapılan şarkı öğretiminin sesin akustik özelliklerine olan etkileri araştırılmıştır. Bunun için ilköğretim 2. devrede bulunan 4. ve 5. sınıflardan ortalama 9-12 yaş grubunu oluşturan 26 öğrenci seçilmiş ve bu öğrencilerin seslerine Dr Speech Vocal Asaciment programı ile sesin akustik parametrelerinden olan, Temel Frekans, Jitter, Shimmer ve HNR' ye bakılmış, ayrıca ses tellerinde rahatsızlık olup olmadığına VLS ile bakılmıştır. Daha sonra 1 yarıyıl (4 ay) ses eğitimi ilke ve amaçlarından yararlanılarak müzik derslerinde şarkı öğretimi yapılmıştır. 1 yarıyıllık bu eğitim sürecinden sonra yine öğrenciler ölçüme alınmış, paremetreler yeniden ölçülüp değerlendirilmiştir. Ölçümler sonucunda elde edilen bulgular t testi ile analiz edilmiştir. Değerlendirme sonucunda ise ilköğretim 2. devrede yapılan şarkı öğretiminin sesin akustik özellikleri üzerinde belirli bir etkisinin olduğu ve bu etkilerin eğitimle ortaya çıkarılıp geliştirilebildiği anlaşılmıştır.
Dikkat eksikliği ve hiperaktivite bozukluğu olan çocuk hastalarda aday genlerin ekspresyonlarının araştırılması

Dikkat Eksikliği ve Hiperaktivite Bozukluğu ; özellikle çocuklarda ve ergenlik çağındaki bireylerde yaygın olarak gözlenen, patofizyolojisinde genetik ve çevresel nedenlerin etkili olduğu heterojen bir hastalıktır. Bu tezde; literatür taraması ile hastalıkla ilişkisi olduğu düşünülen 11 aday gen (SLC6A3, SLC6A4, SLC1A2, VMAT2, MAOA, COMT, GLYAT, GRM5, DRD4, TPH1 ve ADRA2C )'in tedavi öncesi ve sonrası ekspresyon analizleri yapılarak, tedavide sık kullanılan Metilfenidat ve Atomoksetin ilaçlarının, etkinliklerinin belirlenmesi ve ayrıca tedavide kullanılan ilaçların metabolizmasından sorumlu olan CYP2D 6 geninin varyant analizlerinin çalışılması amaçlanmıştır. Çalışmaya; 43 DEHB tanısı konmuş çocuk hasta ile benzer yaştaki 38 sağlıklı çocuk dahil edilmiştir. Hasta grubu; 35'i metilfenidat, 8'i atomoksetin kullananlar olarak 2'ye ayrılmıştır. Metilfenidat kullananlar tedavi öncesi / sonrası, atomoksetin kullananlar tedavi öncesi / sonrası ve kontrol grubuyla birlikte, 5 ana çalışma grubu oluşturulmuştur. Çalışma gruplarındaki her bireyden EDTA'lı tüplere 10 ml kan alınmıştır. DNA ve RNA izolasyonları yapılmıştır. Belirlenen genlerin mRNA ekspresyon seviyeleri, revers transkripsiyon kantitatif polimeraz zincir reaksiyonu yöntemi ile gösterilmiştir. CYP2D 6 genindeki 5 farklı (CYP2D 6 3, CYP2D 6 4, CYP2D 6 5, CYP2D 6 6 ve CYP2D 6 10 ) allelin, hastalık ve tedavi süreçleri üzerindeki etkisinin araştırılması için pirosekanslama yöntemi ile mutasyon analizi yapılmıştır. Sonuç olarak, hasta bireylerde SLC6A 3 geni ekspresyon seviyesi, kontrol grubuna göre anlamlı oranda yüksek tespit edilirken (t- testi, p 0.01), SLC6A4, SLC1A2, VMAT2, MAOA, COMT, GLYAT ve TPH1 genlerinin mRNA ekspresyon seviyeleri kontrol grubuna göre anlamlı oranda düşük tespit edilmiştir (t- testi, p 0.01). Böylece aday genlerin ekspresyon farklılıklarının DEHB tanısında biyobelirteç olarak kullanılabilirliği tespit edilmiştir. Ayrıca CYP2D 6 geni varyant analiz sonuçları ile aday genlerin mRNA ekspresyon seviyeleri ve hastaların Klinik Global izlenim skorları arasında Pearson korelasyon analizi yapılmış istatistiksel olarak herhangi bir ilişki bulunamamıştır. ( p>0.05). Bu genin hastalıkla ve hastalığın tedavisiyle ilişkisinin tam anlamıyla ortaya konulabilmesi için daha fazla hasta sayısı ve farklı gruplarla yapılacak çalışmalara ihtiyaç duyulmaktadır.
Çocukluk ve yetişkinlik döneminde ayrılık anksiyetesinin yetişkinlik döneminde görülen anksiyete bozukluklarıyla ilişkisi

ve Amaç: Anksiyete içeriden veya dışarıdan gelebilecek bir tehlike beklentisinin neden olduğu kaygı ve endişe durumudur. Fizyolojik olan ve stresle baş etmeye yarayan anksiyete, şiddetli ve uzun yaşanması veya kişinin yaşamını olumsuz etkilemesi durumunda anksiyete bozukluğu olarak değerlendirilir. Ayrılma anksiyetesi bozukluğu, kişinin temel bağlanma figüründen ayrılmaya veya ayrılma riskine karşı aşırı ve yaygın bir korkuyla karakterize bir durumdur. Geçmişte çocukluk çağına özgü bir bozukluk olarak kabul edilirken DSM- 5 ile tüm yaşlarda görülebilen bir bozukluk olarak tanımlanmıştır. Literatürde çocukluk çağı ayrılık anksiyetesinin; yetişkin dönemde görülebilecek anksiyete ve anksiyete dışı psikiyatrik bozukluklar için risk faktörü olabileceği yönünde çalışmalar mevcuttur. Biz de çalışmamızda çocukluk çağında sık gördüğümüz ayrılık anksiyetesinin yetişkin dönem anksiyete bozukluklarıyla ilişkisi olup olmadığını araştırmayı amaçladık. Gereç ve Yöntem: Çalışmaya 18-35 yaş arası herhangi bir ruhsal hastalığı olmayan 311 katılımcı alındı. Tarafımızca hazırlanmış sosyodemografik verilerden oluşan bir anket formunu, Ayrılma Anksiyetesi Belirti Envanterini, Yetişkin Ayrılma Anksiyetesi Anketini, Durumluk Kaygı Ölçeği (STAI FORM-1) ve Sürekli Kaygı Ölçeği (STAI FORM-2) anketlerini uygun biçimde yanıtlayan 311 katılımcıyla çalışma tamamlanarak istatistiksel analizler yapıldı. Bulgular: Çalışmamızda elde ettiğimiz verilere göre çocukluk ayrılık anksiyetesi belirtilerini karşılayan 166 kişinin 123'ünde (%74,09) ayrılık anksiyetesi belirtilerinin yetişkinlikte de devam ettiği görüldü. Katılımcıların 43'ünde (%13,03) sadece çocukluk dönemi, 42'sinde (%12,7) sadece yetişkinlik dönemi ayrılık anksiyetesi puanı yüksek saptandı. Çocukluk dönemi ayrılma anksiyetesi puanı yüksek bireylerin süreğen anksiyete puanlarını istatistiksel olarak yüksek bulundu (F= 46 ,21, p<0, 001 Adjusted R2= 0 ,13). Yetişkin ayrılık anksiyete puanları yüksek olan bireylerin hem durumsal hem de süreğen anksiyete puanlarını istatistiksel olarak yüksek bulundu (F=46,50, p<0,001, Adjusted R2= 0 ,23). Sonuç ve Öneriler: Çalışmamızda; çocukluk çağı ayrılık anksiyetesinin yetişkin dönem ayrılık anksiyetesiyle yüksek oranda ilişkili olduğunu aynı zamanda yetişkinlik dönemi ayrılık anksiyetesinin çocukluk çağı ayrılık anksiyetesinden bağımsız olarak da ortaya çıkabileceğini saptadık. Çalışmamızda elde ettiğimiz bir diğer önemli sonuç; çocukluk çağı ayrılık anksiyetesinin süreğen anksiyete ile ilişkili olmasıdır. Bu durum çocukluk çağı ayrılık anksiyetesinin kronik anksiyete için önemli bir risk faktörü olabileceğini gösterir. Sınıflama sistemlerine yeni girmiş olan yetişkinlik dönemi ayrılık anksiyetesi durumsal ve süreğen anksiyeteyle ilişkili olması sebebiyle bu kategorinin anksiyeteye yatkınlığın bir görünümü olabileceğini düşündürmektedir. Bu konuda yapılan çalışmaların ülkemizde az olması ve farklı sonuçlar elde edilmiş olması nedeniyle daha büyük örneklemlerle yapılacak ileriye dönük izlem çalışmalarına ihtiyaç vardır.
Sportif güvenin belirleyicisi olarak güdülenme ve başarı algısı: Çocuk taekwondo sporcuları üzerinde bir çalışma

Bu çalışmanın ilk amacı, Vealey ve Knight (2002) tarafından geliştirilen Sportif Güven Ölçeği'nin Türk sporcuları için geçerlik ve güvenirliklerini belirlemektir. Çalışmanın ikinci amacı ise, güdülenme ve başarı algısının sportif güvenin belirleyicisi olup olmadığının ortaya konmasıdır Sportif Güven Ölçeği'nin Türk sporcularına uyarlanma çalışmasının örneklemini 95 kız ve 120 erkek toplam 215 sporcu oluşturmaktadır. Doğrulayıcı faktör analizi sonucunda, bu ölçek için uyum indeksleri / sd= 226.66/ 74 = 3 .06, RMSEA = 0 .084, SRMR = 0 .053, GFI = 0 .87, AGFI = 0 .81, NFI = 0 .86; NNFI = 0 .88, CFI = 0.90 olarak hesaplanmıştır. Üç alt ölçekten oluşan Sportif Güven Envanteri'nin güvenirliği, Cronbach alpha değerlerine bakılarak değerlendirilmiştir. Bu bulgulara ek olarak, ölçeğin Cronbach alfa katsayıları, fiziksel beceri ve antrenman için 0 .85, bilişsel yeterlik için 0.82 ve psikolojik dayanıklılık için 0.83 olarak bulunmuştur. Güvenilirlik ve geçerlik çalışmalarından sonra, güdülenme ve başarı algısının sportif güvenin belirleyicisi olup olmadığı incelenmiştir. Bu çalışmaya 124 kız ve 134 erkek olmak üzere 258 taekwondo yapan çocuk sporcu katılmıştır. Sporculara Sportif Güven Envanteri, Sporda Güdülenme Ölçeği ve Başarı Algısı Ölçeği tamamlatılmıştır. Verilerin analizinde betimsel istatistikler, Pearson korelasyon ve çoklu regresyon analizi yöntemleri kullanılmıştır.
Fenilketonürili çocuklara sahip ailelerin bakım, tedavi ve beslenmede yaşadıkları zorlukların belirlenmesi

Fenilketonüri, otozomal resesif geçişli, fenilalanin hidroksilaz enzim aktivitesindeki eksikliğe bağlı olarak meydana gelen kronik bir hastalıktır. Fenilketonüri ülkemizde sık görülen genetik hastalıklardan biridir ve çocuk ve ailesine çeşitli zorluklar getirerek yaşam kalitesini etkilemektedir. Bu araştırmada amaç, fenilketonürili çocuklara sahip ailelerin bakım, tedavi ve beslenmede yaşadıkları zorlukların belirlenmesidir. Kesitsel ve tanımlayıcı tipte gerçekleştirilen araştırma, Ege Üniversitesi Tıp Fakültesi Hastanesi Çocuk Beslenme ve Metabolizma Hastalıkları Polikliniği'nde yürütülmüştür. Araştırmanın evrenini Ege Üniversitesi Tıp Fakültesi Hastanesi Çocuk Beslenme ve Metabolizma Hastalıkları Polikliği'ndeki 1 10 yaşları arasında FKÜ tanısı almış çocuğa sahip aileler oluşturmuştur. Araştırmanın örneklemini ise; Temmuz Eylül 2017 tarihleri arasında, polikliniğe başvuran ve araştırmaya katılmayı kabul eden 1 10 yaşları arasında FKÜ tanısı almış çocuğa sahip 60 aile oluşturmuştur. Verilerin toplanmasında araştırmacı tarafından hazırlanan 'Fenilketonürili Çocuklara Sahip Ailelerin Bakım, Tedavi ve Beslenmede Yaşadıkları Zorlukların Belirlenmesi Anketi' kullanılmıştır. Anket formundaki sorular ailelerin sözlü ve yazılı onamları alındıktan sonra yüz yüze görüşme tekniği ile toplanmıştır. Veriler SPSS 21.0 programında tanımlayıcı istatistikler ve ki-kare testi ile değerlendirilmiştir. Araştırmadan elde edilen bulgulara göre; ebeveynlerden %51.7'si baba ve %48.3'ü annedir. Ailelerin %95'inin FKÜ'lü çocuklarının bakımında zorluk yaşadıkları, %96.7'sinin FKÜ'lü çocuklarının tedavisinde zorluk yaşadıkları belirlenmiştir. Ailelerin en fazla maddi yetersizlik nedeni ile bakımda ve tedavide zorluk yaşadıkları saptanmıştır. FKÜ'lü çocuğu diyet tedavisi alan ailelerin en çok çocuklarının beslenmesi ile ilgili ürünlere ulaşmakta zorluk yaşadığı saptanmıştır. Anne ve babanın yaşı ve çalışma durumu, babanın eğitim durumu, ailedeki toplam çocuk sayısı, FKÜ'lü çocukların yaş grupları ve ailede başka FKÜ'lü çocuk bulunma durumu ile bakımda, tedavide ve diyete uyumda zorluk yaşama durumu arasında istatistiksel olarak anlamlı fark belirlenmemiştir (p > 0 .05). Annelerin eğitim durumu, ailelerin ekonomik durumu ve çocukların tedavi alma şekli ile diyete uyumda zorluk yaşama durumu arasında istatistiksel olarak anlamlı fark belirlenmiştir (p< 0 .05). Sağlık ekibinin merkezinde yer alan hemşireler diğer meslek grupları ile işbirliği yaparak fenilketonürili çocuklara sahip ailelerin bakım, tedavi ve beslenmede yaşadıkları zorluklara karşı aile merkezli bakım uygulamalıdır.
Çocukluk çağı sistemik lupus eritematozus hastalarının klinik ve laboratuvar verilerinin geriye dönük analizi

AMAÇ: Necmettin Erbakan Üniversitesi Meram Tıp Fakültesi Pediatrik Nefroloji-Romatoloji bilim dalında, Jüvenil Sistemik Lupus Eritematozus tanısı ile izlenen olgularda, klinik özellikleri ve laboratuvar verilerini geriye dönük inceleyerek, klinik ve serolojik özelliklerini tanımlamak, hastalık aktivitesi ve organ tutulumlarının sıklığı ve şiddetini saptamak ve hastaların takiplerinde morbidite ve mortalite sebeplerini analiz etmeyi planladık. YÖNTEM: Çalışmamızda, polikliniğimize 2007- 2018 yılları arasında başvuran, 18 yaş altında olan 32 olguyu değerlendirmeye aldık. Bu hastaların dosyalarını tarayarak; kimlik bilgilerini, aile hikayelerini, başvuru sırasındaki yaşlarını, şikayetlerini ve şikayetlerin başlama zamanını, ilk başvuru sırasındaki fizik muyene bulgularını, laboratuvar tetkiklerini, varsa organ ve sistem tutulumlarını, varsa cilt ve/veya renal biyopsi sonuçlarını, takibi sırasında görülen komplikasyonları, tedavi ve prognoza ait verileri kaydetmeyi planladık. Hastaların tanı ve takibi sırasında kayıt edilen bilgiler ve laboratuvar sonuçlarını dikkate alarak verileri elde ettik. BULGULAR: Çalışmaya dahil edilen 32 hastanın 25' i (% 78,1) kızdı. Hastalarımızın % 18 ,75' inde anne-baba akrabalığı, % 15,6' sında ise ailede otoimmun hastalık öyküsü vardı. Polikliniğimize ilk başvuru sırasında bakılan verilerde, en sık şikayet sebepleri; % 78,1 eklem şikayetleri (23 hastada yalnızca artralji, 2 hastada aktif artrit şeklinde) ve % 43,75 ile iştahsızlık idi. En sık gözlemlenen muayene bulguları ise, peteşiyel döküntü %25, oral lezyonlar % 21,8 ve malar rash (%15,6) idi. Hastalarımızın tamamında (%100) ANA pozitifliği ve %97,1' inde Anti dsDNA pozitifliği mevcuttu. Diğer otoantikorlara baktığımızda ise antifosfolipid antikor pozitifliği %48, 1 ile dikkat çekmekteydi. Hastaların takipleri sırasında gördüğümüz en sık organ tutulumu ve komplikasyonlar ise, hematolojik anormallikler %78,1, böbrek fonksiyonlarında bozulma %37, 5 ve biyopsi ile lupus nefriti teşhisi %31, 25 idi. En sık verdiğimiz tedaviler ise kortikosteroid ve hidroksiklorokin olup, hastalarımızın kliniğine göre basamak tedavisi şeklinde monoklonal anti CD 20 antikoruna kadar tedavi verilen vakalarımız olmuştu. Çalışmamızın kapsadığı tarihler arasında ise 2 hastamız eksitus olmuştu. SONUÇ: JSLE çocukluk çağının ciddi organ tutulumlarıyla birlikte giden, en sık görülen otoimmun hastalığıdır. Multistemik tutulum olması ve pek çok hastalığın ayırıcı tanısına girmesi nedeniyle ayrı bir önem taşımaktadır. Hastalığın erken tanısı, tedavi ve daha sonra gelişebilecek komplikasyonları önlemek açısından önemlidir. JSLE karakteristiğinin, yetişkin lupustan farklı olduğunun bilinmesi hasta takibinde önemli rol oynamaktadır.
Obez çocuklarda otonom sinir sistemi fonksiyonlarının kalp hızı değişkenliği analizi ile değerlendirilmesi

Çocukluk çağı obezitesi günümüzde halk sağlığını tehdit eden hastalıklar arasında üst sıralarda yer almaya başlamıştır. Obezite; koroner kalp hastalıkları, hipertansiyon, dislipidemi, insülin direnci, metabolik sendrom ve diyabet gibi hayatı tehdit eden durumların ortaya çıkmasında temel unsurlardan biridir. Daha çok erişkin dönemde klinik bulgu veren bu tür hastalıkların temellerinin aslında çocukluk döneminde atıldığı uzun dönemli ve geniş tabanlı çalışmalarda ortaya konulmuştur. Obez çocuklarda otonom sinir sisteminde kardiyovasküler sistemle ilişkili çeşitli bozuklukların oluştuğu, bu durumun KKH ve hipertansiyon gelişiminin altında yatan başlatıcı nedenlerden biri olduğu, aynı zamanda insülin direnci ile de ilişkisinin olabileceği yakın zamanda yapılan çalışmalarda dile getirilmeye başlanmıştır. Kardiyovasküler otonom sinir sisteminin invaziv olmayan yöntemlerden biri olan kalp hızı değişkenliği analizi ile değerlendirilmesi koroner arter hastalığı ve hipertansiyon gelişimi ve riski hakkında bilgi verebilir. Çeşitli parametrelerden oluşan bu yöntemde düşük frekans sempatovagal aktiviteyi, yüksek frekans vagal aktiviteyi ve LF/HF oranı da sempatovagal dengeyi yansıtmaktadır. Bu çalışmada 40 obez çocuk ve 46 sağlıklı kontrolde kalp hızı değişkenliği araştırıldı. Obezlerde, kontrol grubuna göre LF değerleri yüksek iken (p<0.05), LF/HF oranı değişmedi. Ayrıca SDNN değerleri obezlerde kontrol grubundan yüksek bulundu. Çalışmamız da obezitede sempatik aktivitenin kısmen arttığı ve otonom sinir sistemi dengesinin değişmediği sonucuna ulaşıldı. Kalp hızı değişkenliği analizinin hipertansiyon ve koroner kalp hastalığı riski altında olan obez çocukların erken dönemde tanınmasında kullanılabileceği saptandı.
Otizmli çocuklara uygulanan düzenli fiziksel aktivite programının bazı motorik özelliklere etkisi

Amaç: Otizmli çocuklara uygulanan düzenli fiziksel aktivite programının bazı motor özelliklere olan etkisinin incelenmesidir. Yöntem: Araştırma grubunu düzenli fiziksel aktivite yapmayan ve otizm tanısı almış 24 çocuk oluşturmaktadır. 8-11 yaş aralığında olan araştırma grubu için çalışmalara katılma imkanı olan 12 kişilik deney grubu oluşturulduktan sonra, bu deney grubuna yakın motor özelliklere sahip rastgele 12 kişilik kontrol grubu oluşturulmuştur. Araştırmaya katılan çocukların çalışmaya başlamadan önce Eurofit test bataryası ile bazı ölçümleri yapılmıştır. Sekiz hafta boyunca haftada 3 gün günde bir saat olarak çalışmalar yapılmıştır. Çalışmaların bitiminde çocuklara aynı ölçümler ve testler tekrar yapılarak veriler kaydedilmiştir. Elde edilen verilerin çözümlemesi SPSS 21.0 paket programında yapılmıştır. Shapiro Wilk-w Testi ile normallik hesaplaması yapıldı. Bu teste göre parametrik verilerin ön test son test değerlendirmesinde Paired Samples Testi, gruplar arası karşılaştırma için İndependent Sample + t Testi uygulandı. Nonparametrik verilerin istatistiki analizinde, ön test son test karşılaştırmaları için Wilcoxon Signed testi kullanılırken gruplar arası karşılaştırmalarında 2 İndependent Sample testi uygulandı. Bulgular: Araştırma gruplarının kulaç uzunluğu, mekik, şınav, dikey sıçrama ve durarak uzun atlama son test ortalama sonuçları arasında anlamlı fark bulunmamıştır (p>0,05). Flamingo denge, otur uzan, 20 m., pençe kuvveti ve oturarak top fırlatma son test ortalamalarında anlamlı fark bulunmuştur (p<0,05). Sonuç: Araştırma sonucu olarak düzenli fiziksel aktiviteye katılan otizmli çocukların denge, esneklik, sürat, koşu, ince motor, kaba motor ve üst extremite patlayıcı kuvvetlerinde gelişim olduğu gözlemlenmiştir. Core bölge kuvvet ve alt extremite patlayıcı kuvvet yeterli seviyede gelişim gözlenmemiştir.
Major abdominal cerrahi uygulanacak çocuklarda ultrasonografi eşliğinde yapılacak rektus kılıf bloğunda farklı volümlerde kullanılan lokal anesteziğin peroperatif anestezik ajan ve postoperatif analjezik ajan tüketimi üzerine etkisinin araştırılması

Abdominal Cerrahi Uygulanacak Çocuklarda Ultrasonografi Eşliğinde Yapılacak Rektus Kılıf Bloğunda Farklı Volümlerde Kullanılan Lokal Anesteziğin Peroperatif Anestezik Ajan Ve Postoperatif Analjezik Ajan Tüketimi Üzerine Etkisinin AraştırılmasıAmaç: Çalışmamızda, çocuklarda yapılacak major abdominal cerrahilerde, USG eşliğinde yüksek volüm levobupivakain ile yapılan rektus kılıf bloğu ile, az volümle uygulanan bloğa oranla peroperatif sevofluran tüketimini ve postoperatif analjeziyi daha da azaltmayı amaçladık. Gereç ve Yöntem: Bu çalışmanın Çukurova üniversitesi Tıp Fakültesi Anestezi ve Reanimasyon A. D. ve Sağlık Bakanlığı Etik Kurul onayı ile hastalardan bilgilendirilmiş rıza onam formu alınarak yapılması planlandı. Yaşları 1-16 arasında, transvers insizyonla major batın cerrahisi yapılacak ASA I-II grubu 40 hasta çalışmaya alındı. Hastalar rastgele iki gruba ayrıldı. Grup I (n=20)'deki hastalara 0,1 ml/kg levobupivakain(% 0,5) 0,1 ml/kg serum fizyolojik içinde, Grup II (n=20)'deki hastalara 0,1 ml/kg levobupivakain(% 0,5) 0,4 ml/kg serum fizyolojik içinde preoperatif ultrasound eşliğinde rektus kılıf bloğu uygulandı. Postoperatif takipte ek analjezi için, gerektiğinde 0,1 mg/kg iv morfin uygulanması planlandı. Operasyon sırasında hastaların hemodinamik parametreleri ve sevofluran tüketimi, operasyon sonunda ağrı düzeyleri, sedasyon düzeyleri, bulatı, kusma ve diğer yan etkiler kaydedildi. Bulgular: Grupların demografik özellikleri, operasyon süreleri ve hemodinamik parametreleri birbirine benzerdi. İntraoperatif dönemde inspire edilen ve tüketilen sevofluran miktarları her iki grupta da benzer olup, toplam sevofluran tüketimi grup I hastalarda 106,85 28, 6 ml, grup II hastalarda ise 91,50 36, 6 ml olarak belirlenmiştir (p>0,05). Postoperatif hemodinamik veriler karşılaştırıldığında, gruplar arasında istatistiksel olarak anlamlı fark bulunmamıştır. Hastaların postoperatif ağrı skalaları ve sedasyon skorları, ek analjezik ihtiyacı benzer olup, Grup I'de 7 hastada, Grup II'de 3 hastada ek analjezik ihtiyacı olmuştur. Hiçbir hastada bulantı-kusma ve yan etki görülmemiştir. Sonuç: Sonuç olarak major abdominal cerrahi uygulanacak çocuklarda preoperatif yüksek volümle rektus kılıf bloğu uygulananlarda, normal volümle uygulananlara göre intraoperatif sevofluran tüketiminde ve postoperatif ek analjezik ihtiyacında istatistiksel olarak fark olmadığı gözlenmiştir. Yine ultrason eşliğinde rektus kılıf bloğu uygulamanın etkin ve güvenilir bir analjezi sağladığı kanısına varılmıştır.
Çocuklara Mahsus Gazete'de çocuk hayatı

Bu çalışmanın temel amacı Abdülhamit Dönemi'nde yaşayan Osmanlı çocuklarını aile, okul, sağlık, eğlence hayatı, giyim ve kuşam gibi alt başlıklar altında değerlendirerek dönemin Osmanlı çocuğunun genel hatlarıyla bir profilinin çizilmesidir. Elde edilen verilen neticesinde, Osmanlı çocuğu kimdi? sorusunun cevabı verilmeye çalışılmış ve belli başlı genellemeler yapılmıştır. Adından da anlaşılacağı üzere Çocuklara Mahsus Gazete adlı çocuk dergisi bu çalışmanın en temel birincil kaynağıdır. Çalışma başka birincil ve ikincil kaynaklarla kullanılarak hazırlanmış ve okuyucunun takdirine sunulmuştur.
Hastanede yatan 1-18 yaş çocuklarda iki farklı tarama aracı ile malnütrisyon riskinin belirlenmesi

Bu kesitsel çalışma, Erciyes Üniversitesi Mustafa Eraslan ve Fevzi Mercan Çocuk Hastanesi'nde, 1-18 yaş 233 hastada Çocuk Yorkhill Malnütrisyon Skoru ve Bozulmuş Beslenme Durumu ve Büyüme Riski İçin Tarama Aracı ile malnütrisyon riskini belirleyerek, elde edilen verilerin antropometrik ölçümlerle karşılaştırılması amacıyla yürütülmüştür. Hastaların demografik özellikleri, yüz yüze görüşme yöntemi ile araştırmacı tarafından anket formuna kaydedilmiştir. Malnütrisyon durumu boy uzunluğu, vücut ağırlığı ölçümlerinden hesaplanan Beden Kütle İndeksi (BKİ kg/m2) ve yaşa göre boy uzunluklarının z skoruna göre belirlenmiş ayrıca, üst orta kol çevresi, triseps, biseps deri kıvrım kalınlıkları ve bilek çevresi ölçümleri yapılmıştır. Malnütrisyon riski PYMS ve STRONGkids tarama aracı ile belirlenmiştir. Hastaların %54.9'u (n=128) erkek, %45.1'i (n=105) kız olup, yaşlarının medyan değeri 8.06 (en küçük 1-en büyük 18) yıldır. BKİ z-skorlarına göre hastaların %15.9'u akut malnütrisyonlu, yaşa göre boy uzunluğuna göre ise, %19.7'si kronik malnütrisyonludur. STRONGkids tarama aracına göre hastaların düşük, orta ve yüksek malnütrisyon riski taşıması ile yattıkları klinikler arasındaki ilişki istatistiksel olarak anlamlı iken (p<0.05), PYMS tarama aracında anlamlı bir ilişki olmadığı belirlenmiştir (p>0.05). PYMS ile yüksek malnütrisyon riski taşıyan hastaların vücut ağırlığı, BKİ, bilek çevresi z-skorlarının düşük ve orta malnütrisyon riski taşıyanlardan daha düşük olduğu belirlenmiştir (p<0.05). Boy uzunluğu, triseps, biseps z-skorlarının yüksek malnütrisyon riski taşıyanlarda düşük risk taşıyanlardan anlamlı düzeyde daha düşük olduğu saptanmıştır (p<0.05). Ayrıca, tüm risk kategorileri arasında ÜOKÇ z-skorlarının anlamlı olarak daha düşük olduğu bulunmuştur (p<0.05). Antropometrik ölçümlerin z-skorlarının, STRONGkids'in tüm kategorilerinde anlamlı olarak farklı olduğu belirlenmiştir (p<0.05). Bu sonuçlar doğrultusunda yatan hasta çocukların malnütrisyon riski açısından kolay ve kısa süreli olan tarama araçları kullanılarak belirlenmesi gerektiği ortaya konmuştur.