turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Akut gastroenteriti olan 5 yaş altı çocuklarda rotavirüs suşlarının PCR ile tiplendirilmesi ve belirlenen tiplerin klinik ağırlık derecesi ile ilişkisi

Akut gastroenteritli çocuklarda rotavirüs enfeksiyonlarının moleküler epidemiyolojisini araştırmak, belirlenen rotavirüs tiplerinin klinik ağırlık derecesine etkisini belirlemek ve ülkemiz açısından sürveyans ve aşılama çalışmalarına ışık tutmak amacı ile planlanan bu çalışmaya RT-PCR ile G ya da P genotipi belirlenebilen 100 hasta dahil edildi. Rotavirüs gastroenteriti sıklığı %28. 1 olup, olguların büyük çoğunluğu 24 ayın altındaki (n=68 %68) bebeklerden oluşuyordu. Rotavirüs enfeksiyonu tüm yıl boyunca görülmekle birlikte sonbahar ve kış aylarında pik yaptığı görüldü. G genotipleri içinde G9 tek başına 30 hastada, P genotipleri içinde de P tek başına 55 örnekte (%55) pozitif olmak üzere en sık izole edilen genotipler oldu. G genotipleri arasında klinik skor puanları açısından anlamlı bir fark saptanmadı. Yüz örneğin 90'ında (%90) her iki G ve P tipleri belirlendi ve 34 farklı rotavirüs G/P kombinasyonu elde edildi. Çalışmamızda en baskın rotavirüs genotipi 19 hastada (%19) G9P olup bunu 7'şer hastada (%7) G1P ve G4P izledi. G2P genotipine hiçbir hastada rastlanmadı. Miks enfeksiyon oranı %26 olarak bulundu. Ülkemizde yapılan çalışmalarda daha önceden tespit edilmeyen G5, G8, P, HCR3, PGott ve PUK gibi genotipler tespit edildi. Bu çalışma ile ülkemizde son yıllarda rotavirüslerin genotipik dağılımında belirgin değişiklikler olduğu ortaya kondu. Rotavirüslerin sürekli değişen epidemiyolojisi göz önüne alındığında rotavirüs aşılarının Avrupa'da rotavirüse bağlı mortalitenin en yüksek olduğu ülkelerden biri olan Türkiye'de rutin aşı şemasına konulmasından önce epidemiyolojik çalışmaların devamlılığı çok önem taşımaktadır.
Kliniğimizde takip edilen taşiaritmili hastaların klinik özellikleri ve izlem sonuçları

Pediatrik yoğun bakım ve acil ünitelerinde aritmiler çok nadir görülmemesine rağmen pediatrik aritmilerin önemi ile ilgili bilgi azdır. Yeni tanı yöntemlerinin gelişmesi ve çocuklarda kalp ameliyatı sayılarının artması nedeniyle, çocukluk çağında ritim ve iletim problemlerinin tanınma ihtimali artmıştır. Bu çalışmada, Ağustos 1998 - Kasım 2013 yılları arasında Atatürk Üniversitesi Tıp Fakültesi Çocuk Kardiyoloji ünitesinde taşiaritmi ve/veya taşiaritmi potansiyeli taşıyan kardiyak sendromlar tanısı alan ve tıbbi kayıtlarına ulaşılabilen 162 hasta klinik özellikleri ve izlem sonuçları yönünden incelendi. Hastaların 97'si (%59.9) erkek, 65'i (%40.1) ise kız idi ve yaş ortalaması 7.1 5. 6 yıl idi. Hastaların %44.1'inde (n=44) konjenital kalp hastalığı mevcut idi. En sık başvuru yakınması çarpıntı ikinci sıklıkta ise bayılma idi. Doksan yedi hastada supraventriküler taşikardi (%59.9), 33 hastada ventriküler taşikardi (%20.4), 32 hastada (%19.7) ise aritmi potansiyeli taşıyan kardiyak sendromlar (Wolf-Parkinson-White sendromu, Uzun QT sendromu, Brugada sendromu vb) saptandığı belirlendi. Supraventriküler taşikardili hastaların yaş ortalaması 6.97 6. 02 yıl, VT tanılı hastaların ise 10.1 4. 6 yıl idi. Supraventriküler taşikardili hastalarda en sık taşiaritmi mekanizmasının AVRT (n=42, %43.3) olduğu görüldü. Hastaların 14'ünde (%14.4) başvuru anında konjestif kalp yetmezliği klinik bulguları mevcut idi. Bu hastaların 10'unda KKY taşikardiye bağlandı. Ventriküler taşikardi tanılı 33 hastanın 18'inde (%54.5) yapısall kardiyak bozukluk mevcut idi. Herhangi bir taşiaritmi saptanmış olmamasına rağmen EKG örneklerinde taşiaritmi potansiyeli taşıyan bozukluklar tespit edilen hastaların 29'unda WPW sendromu, 2'sinde uzun QT sendromu ve birinde Brugada sendromu saptanmıştı. Sonuç olarak çocuklarda taşiaritmiler içinde en sık SVT görülmektedir. Ventriküler taşikardili hastalarda yapısall kalp hastalığı sıklığı yüksektir. Wolf-Parkinson-White sendromlu hastalar tamamen asemptomatik olabilirler. Nadir görülen kanalopatilerin gözden kaçmaması için hastalar daha dikkatli muayene edilmelidir.
0-15 yaş aralığındaki hafif kafa travmalı çocuklarda 'PECARN' kurallarının uygulanabilirliği

Kafa travması nedeniyle çocuk acil servislerine başvuran hastaların %80'inden fazlası minör kafa travmalı hasta grubudur. Minör kafa yer alanması geçiren çocukların sayısının fazlalığı ve gi-rişim gereken vakaların azlığı nedeniyle, acil servis hekimlerinin karşılaştığı tanısal güçlükler, acil tanımlama gereken MKY'lı çocukların ayırt edilmesi ve ciddi morbidite veya mortaliteyi engellemek için bu çocukların tedavi edilmesidir. Minör kafa travmalı çocuklara (GKS 14 -15) BBT çekildiğinde >%90 oranında normal sonuç elde edildiği yapılan çalışmalarda tespit edilmiştir. Bunun yanında hangi çocuğa BT çekelim stresi halen net olarak bir çözüme ulaşmamıştır. Bu çalışmada 1 Ocak 2012 31 Aralık 2013 tarihleri arasında Dicle Üniversitesi Tıp Fakültesi Hastanesi Acil Servis birimine kafa travması nedeniyle başvuran 0-15 yaş aralığındaki pediatrik olguların acil servis kayıtları ve dosyaları tarandı. Olguların klinik ve demografik özellikleri, yapılan radyografik tetkikleri ve sonuçlar retrospektif olarak incelendi. Öncelikle acil poliklinik defteri taranarak kafa travması nedeniyle başvuran hastaların isimleri ve acil servis poliklinik protokolleri çıkarıldı. Bu isim ve protokol numaraları kullanılarak arşivden acil servis hasta muayene kartları çıkarıldı ve önceden belirlenen kriterlere uygun hastalar çalışmaya dahil edildi. Hasta muayene kartlarından yaş, cinsiyet, travmanın oluş şekli, hastaların şuur durumu, hastaların klinik durumları hastaların BBT sonuçları acil serviste takip edilip edilmediği her hasta için ayrı ayrı oluşturulan formlara not edildi. Çalışmaya 24 aylık dönemde toplam 600 hasta alınmıştır. İlave organ yer alanması olanlar, major travmalı hastalar, GKS 14'ün altında olanlar, ağır bir mekanizma ile yer alananlar, mental durumu normal olmayanlar, özgeçmişşinde ek bir hastalığı olanlar çalışma dışı bırakılmıştır. İzole hafif kafa travmalı, BBT çekilen 317 vaka incelenmiştir. Hastalar PECARN kurallarının uygunluğuna göre 2 ayrı gruba ayrıldı. PECARN kurallarına göre BBT çekilmesi gereken hastalar PECARN uyumlu, PECARN kurallarına göre BBT çekilmesi gerekmeyip BBT çekilmiş olan hastalar PECARN uyumsuz olarak gruplandırıldı. Sonuç olarak BBT ile ciddi radyasyon maruziyeti söz konusu olduğu için minör kafa travmalı çocukların değerlendirilme ve takiplerinde öncelikle nörolojik muayene ve klinik izleme önem verilmesi gerekir, ancak ciddi kafa travmalı seçilmiş bazı vakaların BBT ile değerlendirilmesi gerekir.
Pediatri ünitelerinde takılan kateterlerin takibi ve değerlendirilmesi

Kullanımı her geçen gün artan ve tıbbi uygulamaları kolaylaştıran santral venöz kateterler beraberinde artan sayıda kateter komplikasyonuna da neden olmaktadır. Bu çalışmada, çocuk yoğun bakım ünitesinde yatan ve santral venöz kateter veya hemodiyaliz kateteri takılan hastalarda kateterlerin takibi, gelişen komplikasyonların takibi ve bu komplikasyonların değerlendirilmesi amaçlanmıştır. Ağustos 2014 ve Ağustos 2015 tarihleri arasında Çukurova Üniversitesi Tıp Fakültesi Balcalı Eğitim ve Araştırma Hastanesi Çocuk Yoğun Bakım Ünitesinde yatırılarak tedavi altına alınan, bu tedavi sürecinde tünelsiz santral venöz kateter ve/veya hemodiyaliz kateteri takılan 106 çocuk hastadaki 155 adet kateter uygulaması incelendi. Yoğun bakım ünitemizde bir yılda 106 hastaya 155 kateter uygulanmış, bu kateterler 1634 kateter günü süresince kullanılmıştır. Çalışmamızda takip edilen 155 kateter uygulamasının 89 (% 57 .4)'u femoral, 19 (% 12 .3)'u subklavyan yerleştirilirken 47 (% 30 .3)'si de internal juguler yerleştirilmiştir. Tez çalışmasının yapıldığı dönemde 8 kateter enfeksiyonu tespit edilmiş olup kateter ilişkili kan dolaşımı enfeksiyonu hızı 4.8/ 1000 kateter günü olarak hesaplanmıştır. 155 kateter vakasının takibinde 3 adet kateter trombozu gelişmiş olup literatüre göre oldukça düşük hızda (%2) gerçekleşmiştir. Pnömotoraks komplikasyonu hızı literatürden düşük olup tek vakada (% 1.5) gerçekleşmiştir. Çalışmamızda literatürle uyumlu olarak cilt florası elemanları en yüksek sıklıkla görülmüş olup yoğun bakım ünitemizin florasıyla ilişkili olarak Acinetobacter, Klebsiella ve Serratia literatürdeki oranlardan daha yüksek oranlarda gözlemlenmiştir. Sonuç olarak; yeterli ve güvenli damar erişimi sağlayan araçlar olarak özellikle yoğun bakım ve acil servislerde klinik uygulamalardaki yerini koruyan santral venöz kateterlerin ciddi komplikasyonlara yol açabileceği unutulmamalıdır. Kateter komplikasyonlarından kaçınmak için her olguda uygulama ve kullanım kurallarına dikkat edilmeli, hastanın veya uygulayıcının getirdiği ek riskler var ise bunlara yönelik ek önlemler alınmalıdır.
Çocuklarda bakteriyel enfeksiyonların tanısında c-reaktif protein, prokalsitonin ve serum amiloid-a düzeylerinin değerlendirilmesi

Prospektif olarak yapılan bu çalışmaya Haziran 2009 -Haziran 2011 tarihleri arasında Uludağ Üniversitesi Tıp Fakültesi Çocuk Sağlığı ve Hastalıkları Kliniğine bakteriyel enfeksiyon tanısı ile yatırılarak tedavi edilen 120 hasta alınmıştır. Hastalar sepsis, pnömoni, menenjit, piyelonefrit, diğer enfeksiyon olmak üzere 5 grupta incelenmiştir. Hastalardan başlangıçta, 48. saatte, 7 ve 10. günlerde tam kan sayımı, C-Reaktif Protein, Prokalsitonin ve Serum Amiloid A çalışılmıştır. CRP, PCT ve SAA gruplar arasında karşılaştırıldığında, CRP değerlerinin gruplar arasında fark göstermediği bulunmuştur. PCT sepsis grubunda pnömoni grubuna ve diğer enfeksiyonlar grubuna göre anlamlı oranda yüksek saptanmıştır. SAA ise sadece menenjit grubunda pnömoni grubuna göre daha yüksek saptanmıştır, diğer gruplar arasında fark saptanmamıştır. CRP, PCT ve SAA'nın tedavi sürecindeki değişimi değerlendirildiğinde, CRP ve SAA'da 48. saatte başlangıca göre anlamlı düşme görülmezken, PCT tüm hasta gruplarında başlangıca göre 48. saatte anlamlı düşme göstermiştir. Tüm hastalarda başlangıçta, 48. saatte, 7 ve 10. günlerde CRP-PCT ve CRP-SAA arasında pozitif korelasyon saptanmıştır. Hastalar invaziv bakteriyel enfeksiyon ve lokalize bakteriyel enfeksiyon olarak 2 grupta incelendiğinde PCT invaziv enfeksiyon grubunda tüm çalışma günlerinde istatistiksel olarak anlamlı oranda yüksek saptanırken, CRP ve SAA değerleri her iki grup arasında fark göstermemiştir. Sonuç olarak PCT, invaziv bakteriyel enfeksiyonların tanısında, hastalığın ciddiyetinin belirlenmesinde ve tedaviye yanıtın izlenmesinde daha değerli bir parametre olarak karşımıza çıkmaktadır. Hastaların klinik durumlarının, semptom sürelerinin, CRP, PCT ve SAA kinetiklerinin de dikkate alınarak birlikte değerlendirilmesi, hastaların tanısında ve izleminde yararlı olacaktır
Çocukluk çağı akut lösemilerinin retrospektif olarak değerlendirilmesi

Amaç: Merkezimizde akut lösemi tanısı almış hastaların epidemiyolojik, klinik, laboratuar ve prognostik özellikleri ile tedavi sonuçlarının değerlendirilmesi hedeflenmiştir. Metod: Yüzüncü Yıl Üniversitesi Tıp Fakültesi Çocuk Hematoloji-Onkoloji kliniğinde 1997 -Eylül 2013 yılları arasında akut lösemi tanısı alan hastaların verileri hasta dosyalarından retrospektif olarak incelendi. Çalışmamızda 203 hasta dosyasını taradık ve bunlardan dosyasında yeterli veri olmayan ya da tedavinin herhangi bir aşamasında başka bir merkezde tedavi alan 55 hasta çalışma dışı bırakıldı. Çalışmada hastaların başvuru anındaki yaş, cinsiyet, geliş şikayeti, fizik muayene bulguları, labaratuar bulgularından hemoglobin, lökosit, trombosit, LDH, ürik asit düzeyleri kemik iliği morfolojisi, immünfenotip, risk grubu tedavi protokolü, relaps, ex durumları ve takip süreleri incelendi. Bulgular: Merkezimizde tanı alan akut lösemi vakalarının %79,7'sı akut lenfoblastik lösemi, %20,3'ü akut miyeloid lösemi idi. Vakaların yaş ortalaması 7,65 yıldı. Erkek/kız oranı 1, 2 olarak bulundu. Tanı anındaki ortalama hemoglobin 7,35 gr/dl, ortalama lökosit sayısı 36663/mm 3 ve ortalama trombosit sayısı 75583/mm 3 olarak bulundu. En sık başvuru yakınması ateş iken en sık fizik muayene bulgusu hepatosplenomegali idi. En sık görülen morfoloji ALL'de L1 iken AML'de M1 idi. ALL'de İmmünfenotipik olarak common B en sık görülen immünfenotipik özellikti. ALL'de 5 yıllık sağ kalım oranı %79, 5 iken AML'de %56, 2 idi. ALL için univaryant analizde yaş, relaps durumu, tedavi protokolü ve cinsiyet prognostik olarak bulunurken, AML univaryant analiz yapılamadı. Sonuç: Akut lösemilerde ALL en sık görülen gurubu oluşturuyordu, ALL akut lösemiler içerisinde %80'e yakın oranlarda görülür. Akut lösemiler erkek cinsiyette daha sık görülmektedir. Hastalarımızın yaşam analizlerinde ALL'de 5 yıllık genel sağ kalım %79,5, AML'de %56, 2 olarak literatür ile uyumlu bulduk.
Kronik kabızlığı olan çocuklarda besin alerjisinin rolü

Amaç: Kronik kabızlık yakınması ile başvuran çocuk hastalarda, besin alerjilerinin kabızlık etyolojisindeki rolünün araştırılmasıdır. Çalışmada besin alerjisi açısından değerlendirilerek testleri pozitif saptanan olgularda, söz konusu alerjenin diyetten çıkarılarak kabızlık yakınmasına olan etkisi araştırılmıştır. Materyal ve Metod: Fonksiyonel kabızlığı olan 6 ay-10 yaş arası 75 hasta çalışmaya alındı. Hastaların kabızlık düzeyi kabızlık semptom skoru ile değerlendirildi. Olguların serumunda besin spesifik IgE, süt, yumurta akı, yumurta sarısı, buğday ve soya ile deri ve atopi yama testleri yapıldı. Atopi yama testi yapılan hastalar 48. ve 72. saatlerde tekrar değerlendirildi. Test sonuçları pozitif çıkan hastalarda 2 ay süre ile alerjen besin diyetten uzaklaştırdı ve ikinci ayın sonunda kabızlık semptom skoru ile hastalar tekrar değerlendirildi. Bulgular: Kabızlığı olan hastalarda kız olgular çoğunluktaydı (%62.7) ve kabız çocukların ortalama yaşı 4.69 0.295 yıl olarak bulundu. Vücut kitle indeksi ortalama 25-50 persentil arasındaydı. Hastaların kabızlık yakınmaları ortalama 24 2 ay olarak saptandı. Kabızlığı olan hastaların %68'nin ailelerinde de kabızlık öyküsü mevcuttu. Atopi yama testi 75 olgunun 4 ünde (%5.3) pozitif bulundu. Dört hastadan birinde yumurta sarısı ve akı, ikincisinde buğday ve soya, üçüncüsünde sadece buğday ve dördüncü hastada sadece soya pozitif bulundu. Bu hastalara yapılan deri testi hiçbirinde pozitif bulunmadı. Atopi yama testi pozitif olan üç hastada spesifik IgE düzeyi de anlamlı pozitif geldi (Sırası ile spesifik IgE değerleri 2 .31kU/L, 2.35 kU/L, 0.1 kU/L, 1.16 kU/L idi). Eliminasyon diyeti uygulandıktan iki ay sonra, hastalar kabızlık semptom skoru ile tekrar değerlendirildiğinde sadece soya alerjisi olan hastamızda kabızlık semptom skorunda düzelme olduğu fark edildi. Sonuç: Bulgularımız kronik konstipasyonda besin alerjisinin önemli olmadığını desteklemektedir. Atopi yama testi besin alerjisi tanısında ek bir katkı sağlamamıştır.
Serebral paralizili çocuklarda fiziksel uygunluğu etkileyen faktörlerin belirlenmesi

Bu çalışma, serebral paralizili çocuklarda fiziksel uygunluğu etkileyen faktörleri belirlemek amacıyla planlanmıştır. Araştırmaya 20 hemiparatik ve 20 diparatik SP'li olmak üzere toplam 40 hasta katılmıştır. Ayrıca kontrol grubu olarak da toplam 22 sağlıklı çocuk çalışmaya dahil edilmiştir. Hastalar Kaba Motor Fonksiyon Sınıflandırma Sistemi, Kaba Motor Fonksiyon Ölçütü, Modifiye Ashworth Spastisite Ölçeği, normal eklem hareketi ölçümü ile değerlendirilmiştir. Olguların fonksiyonel performans düzeyinin belirlenmesinde zamanlı ayağa kalk ve yürü testi ile zamanlı merdiven inip çıkma testi, fiziksel uygunluk düzeyinin belirlenmesinde ise; kardiyovasküler enduras testi olarak 6 dakikalık yürüme testi, kas kuvveti değerlendirmesi olarak; sırt ekstansörleri kas kuvveti, üst abdominallerr kas kuvveti, ve kavrama kuvveti testleri, endurans testleri olarak; mekik ve ters mekik testi ile çömelme testi, esneklik testleri olarak; otur-uzan testi ve sırt ekstansiyon hareketi testi, çeviklik testi olarak 10x5 metre koşu testi ve denge testleri olarak; fonksiyonel uzanma ile tek ayak üzerinde durma testleri kullanılmıştır. Sonuçta, alt estremitede görülen spastisite şiddetlerinin 6 dakikalık yürüme testi sonuçlarını olumsuz yönde etkilediği, bu etkilenimin 2. grupta daha fazla olduğu belirlendi (p<0.05). Genel alt ekstremite enduransının ise her iki grupta da GMFM değeri ile 2. grupta ise ilave olarak alt ekstremitede var olan limitli eklem sayısı ve fonksiyonel hareket testleriyle ilişkili olduğu belirlenmiştir (p<0.05, p<0.01). Her iki SP'li grupta hız testleri ile GMFM ve fonksiyonel hareket testleri arasında ilişki olduğu bulunmuştur (p<0.05). Çeviklik testlerinin SP'li grupta GMFM ile ilişkili olduğu saptanmıştır (p<0.05). 2. grupta ayrıca çeviklik testi ile alt ekstremitede var olan limitli eklem sayısı arasında ilişki bulunurken (p<0.05), 1. grupta böyle bir ilişki çıkmamıştır (p>0.05). Ayrıca 2. grup olgularda tek ayak üzerinde denge testleri ile alt ekstremite toplam spastisite puanı ve alt ekstremitedeki limitli eklem sayıları arasında anlamlı ilişki bulunurken (p<0.05), 1. grup olgularda alt ekstremitedeki limitli eklem sayısı ile etkilenmiş ayak üzerinde durma dengesi arasında ilişki olduğu görülmüştür (p<0.05). Bunlarla birlikte bütün olgularda fonksiyonel uzanma testi ile fonksiyonel hareket testlerinden zamanlı merdiven inip çıkma testi arasında anlamlı ilişki olduğu belirlenmiştir (p<0.05). Çalışmamızın sonunda; farklı fonksiyonel gelişim seviyesindeki SP'li çocukların fonksiyonel seviyeleri, ekstremite tutulumu ve kas tonusu değişikliklerinin, bunlarla birlikte daha birçok faktörün SP'li çocuklarda fiziksel uygunlukları etkilediği belirlenmiş, ayrıca bu çocukların fiziksel uygunluk seviyelerinin sağlıklı yaşıtlarına göre daha düşük olduğu saptanmıştır.
Adölesan dönem çocuklarda 12 haftalık farklı yüzme teknik antrenmanlarının bazı motor beceriler üzerine etkisi

Araştırma; adölesan dönem çocuklarda 12 haftalık 4 farklı teknik yüzme antrenmanlarının bazı motor beceriler üzerine etkilerinin incelenmesi amacı ile yapılmıştır. Çalışma; yaş ortalamaları 12,00 1, 06 olan Serbest teknik grubu (SEG, n:8), 11,50 1, 41 olan Sırt üstü grup (SÜG, n:8), 11,75 0, 88 olan Kurbağalama grubu (KUG, n:8) ve 11,62 1, 18 olan Kelebek teknik grubu (KEG, n:8) toplamda 32 gönüllü sporcu 4 gruba ayrılarak araştırmaya iştirak etmiştir. Her sporcu ait olduğu grubun yüzme tekniğini 12x4 hafta boyunca maximal şiddette 5x25 m yüzdürülmüş ve setler arası tam dinlenme ilkesi uygulanmıştır. Çalışmaya katılan bütün deneklere 12 hafta öncesi ve sonrası belirtilen testler yapılmıştır. Elde edilen verilerin istatistiki analizlerinin yapılmasında SPSS 22.0 paket programı kullanıldı. Deneklerin ön-test ve son-test değerlerinin karşılaştırılmasında Nonparametric testlerden olan Wilcoxon Signed-Ranks test, gruplar arası farklılığın belirlenmesinde Kuruskal-Wallis testi kullanıldı. Farklılığın hangi gruptan kaynaklandığının belirlenmesinde ise Mann-Whitney U testi yapıldı. Anlamlılık düzeyi (p<0,05) ve gruplar arası farklılığın belirtilmesinde harflendirme yöntemi kullanıldı. Yapılan analizler neticesinde grupların öntest-sontest parametreleri karşılaştırıldığında; SEG, Boy, VA, ER parametrelerinin benzer olduğu, Ş, ÇKA, ÇKDS, ÇKTS, AS, TKYS, 50 m ve 25 m ölçümlerinde anlamlı (p<0,05) artış, SÜG grubunun ön-test ve son-test Boy, VA ve ER parametreleri benzer, Ş, ÇKA, ÇKDS, ÇKTS, AS, TKYS, 50 m ve 25 m düzeylerinde anlamlı (p<0,05) artış olduğu. KUG grubunun ön-test ve son-test Boy, VA, AS ve ER parametreleri benzer, Ş, ÇKA, ÇKDS, ÇKTS, TKYS, 50 m ve 25 m düzeylerinde önemli (p<0,05) artış ve KEG grubunun ön-test ve son-test Boy, VA ve ER düzeylerinde anlamlı farklılığın olmadığı fakat Ş, ÇKA, ÇKDS, ÇKTS, AS, TKYS, 50 m ve 25 m parametrelerinde anlamlı (p<0,05) artış bulunmuştur. Gruplar arası ön-test ve son-test farklılıklar incelendiğinde SEG ve SÜG, SEG ve KUG gruplar arası 50 m ve 25 m ölçümlerinde önemli farklılığın olduğu (p<0,05) tespit edildi. Sonuç olarak; 4 farklı teknik de 12 hafta boyunca uygulanan maximal teknik yüzme antrenmanlarının ölçülen motorik özellikler bakımından tüm gruplarda önemli (p<0,05) artışa sebep olduğu fakat bu artışın gruplar arasında önem arz etmediği görülmektedir.
Siyanotik doğuştan kalp hastalıklı çocuklarda demir eksikliği ve tedavisinin viskozite üzerinde etkileri

Siyanotik doğuştan kalp hastalarında arteriyel oksijen saturasyonunun düşük olması nedeniyle sekonder eritrositoz görülmektedir; hastaların Hb, Hct düzeyleri yaş gurubuna göre beklenenden yüksek değerlerdedir. Sekonder eritrositozun doğal bir sonucu olarak hastalarda demir tüketimi artmıştır. Siyanotik doğuştan kalp hastalarında demir eksikliği sık görülen bir durum olup hastaların izleminde demir tedavisi sıklıkla önerilmektedir. Ancak demir tedavisi ile birlikte hastalarda Hb, Hct düzeyleri de artmaktadır. Siyanotik doğuştan kalp hastalarında en önemli klinik sorunlardan biri olan hiperviskozite yüksek Hb ve Hct düzeyleri ile doğrudan ilişkilidir. Bu çalışma siyanotik doğuştan kalp hastalarında demir tedavisinin viskozite üzerindeki etkisini araştırmak amacı ile planlanmıştır. Gazi Üniversitesi Tıp Fakültesi Çocuk Kardiyoloji Bilim Dalında izlenen 20 (%51) kız, 19 (%49) erkek, ortalama yaşları 9,9 6,2 yıl, ortalama ağırlıkları 33 18,4 kg olan 39 siyanotik doğuştan kalp hastalıklı hasta değerlendirilmiştir. Hastalar ferritin düzeylerine göre demir eksikliği olan ve olmayan iki guruba ayrılmış; demir eksikliği saptanan guruba 4 mg/kg/gün dozda iki değerlikli demir tedavisi 3 ay süre ile uygulanmıştır. Demir eksikliği saptanmayan guruba ise herhangi bir tedavi verilmemiştir. Her iki gurubun da başlangıçta ve üç ay sonra klinik ve laboratuvar bulguları değerlendirilmiş, viskozite ölçümleri yapılmıştır. Otuzdokuz hastanın 21 (%53,8)?inde demir eksikliği saptanmıştır. demir eksikliği ile MCH, MCV düşüklüğü ve RDW yüksekliği arasında korelasyon bulunmuştur. Üç ay süre ile demir tedavisi uygulandıktan sonra hastaların Hb ve Hct değerlerinde artış olmasına karşın viskozite değerlerinde artış görülmemiştir. Demir tedavisinden sonra hastaların hiperviskozite semptomlarında azalma, ortalama oksijen saturasyonlarında ise artış görülmüştür. Bu çalışma siyanotik doğuştan kalp hastalığı olan çocuklarda demir tedavisinin gerekli ve güvenli olduğunu göstermiştir. Demir eksikliği olmayan hastaların 3 ay sonra yapılan kontrol değerlendirmelerinde ise; demir eksikliği anemisi gelişmese bile Hb, Hct, serum demir, ferritin düzeylerinin anlamlı olarak düştüğü görülmüştür. Bu sonuç hastaların izleminde idame dozdan demir desteğini gündeme getirmelidir.
Çocuklarda demir eksikliği anemisinde girelin obestatin nesfatin düzeyi

Demir eksikliği anemisi en sık görülen nutrisyonel anemi çeşididir. En çok karşılaşılan klinik şikayet ise iştahsızlıktır. Vücutta iştahın düzenlenmesinde görevli birçok karmaşık mekanizma ve hormon bulunmaktadır. DEA de görülen iştahsızlığın etiyolojisinin aydınlatılmasına yönelik sınırlı sayıda literatür çalışması bulunmaktadır. Bu çalışmanın amacı; DEA tanısıyla izlenen hastalar ile sağlıklı kontrol grubu arasında iştah düzenleyici hormonlar olan girelin, obestatin, nesfatin- 1 düzeyi arasında anlamlı fark var mıdır sorusuna cevap aramaktır. Çalışmamızda DEA tanısı konulan 50 çocuk hasta ile 50 sağlıklı kontrol grubu alındı. Tüm olgulardan 8 saatlik açlık sonrasında hemogram, serum demir, demir bağlama kapasitesi, serum ferritin, serum girelin, serum obestatin, serum nesfatin düzeyine bakıldı. DEA grubu ve kontrol grubu arasında serum girelin ve serum nesfatin düzeyi arasında istatiksel fark saptanırken (p<0,05), her iki grup arasında serum obestatin düzeyi arasında istatiksel anlamlı fark bulunmadı (p>0,05). Bu çalışmayla çocuklarda DEA' da görülen iştahsızlığın sebebinin iştahı baskılayan nesfatin- 1 düzeyinin kontrol grubuna göre artmış olmasına bağlamaktayız. Girelin düzeyindeki artışın ise, nesfatinin baskıladığı iştahı arttırmaya yönelik kompanzasyon mekanizması olduğunu düşünüyoruz. Obestatin ile ilgili olarak anlamlı değişiklik saptamadık. İştah üzerinde birçok hormonun etkili olması nedeniyle DEA'de görülen iştahsızlığı açıklayacak kontrollu, geniş kapsamlı ve uzun dönemi içeren kontrollü çalışmalara ihtiyaç duyulmaktadır