turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Vergi suçlarında iştirak tekerrür ve birleşme

Vergi suçları kendi içinde; idari vergi suçları ve kamusal vergi suçları olmak üzere ikiye ayrılmaktadır. İdari vergi suçları idare tarafından değerlendirilmekte ve ceza kesme işlemleri idare tarafından yapılmakta iken; kamusal vergi suçlarında ise adli yargı makamları tarafından adli süreç gerçekleştirilmekte ve gerekli görüldüğü takdirde yine adli makamlar tarafından cezaya hükmolunmaktadır. Vergi suçlarının özel oluşum biçimleri olan iştirak, tekerrür ve birleşme durumlarına idarenin ve dairi yargı anlayışı ile adli yargı anlayışı arasında ciddi farklar ortaya çıkmakta, idarenin kestiği bir ceza için temyize giden ve cezadan vazgeçilen bir durumda, aynı suçtan adli yargı makamlarınca cezaya hükmedilmiş bulunulmaktadır. Bu da yargıya olan güvenin azalmasına sebebiyet vermektedir. Vergi suçlarına idarenin ve ceza mahkemelerinin arasındaki görüş farkından doğan uyuşmazlıkları ortaya koymak ve mümkün olduğunca gidermek amacı ile bu tez çalışması yapılmıştır. Bu sorunun oluşturulmasında kullanılan yöntem öncelikle vergi suçunun idari ve kamusal vergi suçları ayrımında incelenmesi, bu ayrım çerçevesi korunarak özel oluşum biçimleri olan iştirak tekerrür ve birleşme durumlarında idari ve kamusal vergi suçlarında meydana gelen ayrımlar ve değerlendirme süreçleri ele alınarak, ayrıntılı olarak açıklamaya çalışılmıştır. Daha sonra 5237 Sayılı Yeni Türk Ceza Kanununu aynı konulardaki anlayışı dile getirilmeye çalışılarak, vergi suçlarına ceza prensiplerinin olası uygulanması durumunun uygunluğu araştırılarak elde edilen bulgular değerlendirilmeye çalışılmıştır. Tezin sonuç bölümünde ise; vergi ceza hukukunda ve ceza hukukundaki iştirak, tekerrür ve birleşmeye ait uygunluk ve uyuşmazlık belirlenerek, bu durumun ortadan kaldırılabilmesi için gerekli adımlar net ve kapsamlı bir şekilde ortaya konulmaktadır.
Çok uluslu şirketler nezdinde transfer fiyatlandırması ve Türk vergi sistemindeki uygulaması

Küreselleşme ile birlikte uluslararası ekonominin güçlü aktörlerinden biri haline gelen cok uluslu şirketler, bağlı kuruluşları ile gerçekleştirdikleri mal ve hizmet transferinde belirledikleri fiyatları maniple etmek suretiyle, ülkelerin vergilendirme alanlarını ve vergi gelirlerini olumsuz etkilemiştir. Ülkeler, vergi tabanlarının daralmasını ve vergi matrahının ülke dışına çıkışını engellemek için uluslararası alanda etkili olacak transfer fiyatlandırması kuralları geliştirmek ve uygulamak zorunluluğuyla karşı karşıya kalmışlardır. Bu calışmada, ülkelerin transfer fiyatlandırması manipülasyonu ile mücadelede geliştirdikleri yöntemler, öncelikle Türkiye'nin örnek modeli olması açısından OECD düzenlemeleri kapsamında incelenmiştir. Daha sonra, transfer fiyatlandırmasını ilk uygulayan ülke olan ABD düzenlemelerine yer verilmiştir. Ayrıca, AB, PATA calışmaları ile seçilmiş birkaç ülke uygulamalarına da kısaca değinilmiştir. 5520 sayılı Kanun ile pozitif vergi hukukumuza dahil olan transfer fiyatlandırması kavramına ilişkin uygulamalar, 5422 sayılı Kanun ile karşılaştırmalı olarak acıklanmış ve yeni uygulamada ortaya çıkan özellikli durumlara da yer verilmiştir. Son olarak, transfer fiyatlandırması müessesesinin aksayan yönleri çözüm önerileri ile birlikte değerlendirilerek, mevzuatın uluslararası uygulamalar ile uyumlu bir hale getirildiği ancak yasal düzenlemelerdeki eksikliklerin giderilmesi, konuya ilişkin soru ve sorunların acıklanarak netleştirilmesi gerektiği tespitine varılmıştır.
Yağma suçu (TCK m. 148-150)

Tezimizin konusunu oluşturan yağma suçu, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 'Özel Hükümler' başlıklı ikinci kitabının 'Kişilere Karşı Suçlar' isimli ikinci kısmının 'Malvarlığına Karşı Suçlar' şeklindeki onuncu bölümünde düzenlenmiştir. Tarihi süreç içinde malvarlığına karşı suçların en ağırı ve en tehlikelisi olarak kabul edilen yağma, bileşik bir suçtur. Tehdit veya cebir kullanma ve hırsızlık suçlarının bir araya gelmesiyle oluşmuştur. Bunun sonucu olarak, yağma suçuyla hem malvarlığı hem de irade özgürlüğü ve vücut dokunulmazlığının korunduğu ifade edilebilir. Çalışmamız üç bölümden oluşmaktadır. İlk bölümde genel açıklamalar, kavram, suçun tarihi gelişimi ve korunan hukuki değer üzerinde durulmuştur. İkinci bölümde, suçun unsurları incelenmiştir. Son bölümde ise suçun özel görünüş şekilleri, etkin pişmanlık hali, soruşturma ve kovuşturma usulü, yaptırım ele alınmış ve yağma suçunun benzer suçlardan farkı ortaya konmuştur.
Jeremy Bentham'ın ceza teorisi

Bentham'ın ceza teorisi, faydacı ahlak kuramı temelinde gelişmiş ve yaşadığı dönemin reformlarının ilham kaynağı olmuştur. Bentham, fayda ilkesi doğrultusunda toplumun mutluluğunu arttıracak yasaların çıkarılmasını talep etmiş, toplumun mutluluğunu azaltan uygulamaların son bulması çağrısında bulunmuştur. Toplumun mutluluğuna katkıda bulunmayan hukuk düzenlemeleri gibi, toplumun zarar görmesini, mutsuzluğunu önlemeyen ceza düzenlemelerini ve uygulamalarını da eleştirerek ilga edilmeleri önerisinde bulunmuştur. Cezanın temel işlevi olan önleyiciliği yerine getirmeyen ve caydırıcılığın ötesinde şiddet içeren cezaların kaldırılmasını savunmakla yetinmemiş, faydacı ceza anlayışına dayanarak geliştirdiği Panoptikon projesiyle zamanının cezaevi zihniyeti ve koşullarında da değişime ihtiyaç olduğunu savunmuştur.
Kazancın iadesi

Kazancın iadesi kavramı, 'haksız olarak elde edilen kazancın iadesi' şeklinde de ifade edilebilir. Ancak, 'haklı olarak elde edilen kazancın iadesi' söz konusu olamayacağından, biz tezimizin başlığını 'kazancın iadesi' olarak kısaltmış bulunmaktayız. Konu, özellikle sebepsiz zenginleşme ve vekaletsiz iş görmeden doğan borçlarla yakından ilgilidir. Ancak, konumuz bu borç kaynakları dışında, yasalarımızda özel olarak hükme bağlanmış kurumları da kapsamaktadır. Bu anlamda olmak üzere; Türk Ticaret Kanunu'inuzda haksız rekabet alanında, Türk Medeni Kanunu'inuzda kişilik haklarının korunması konusunda ve Fikri Mülkiyet Hukuku alanındaki özel yasalarda düzenlenen kazancın iadesi davaları, haksızlığa uğrayan kişiler için etkin bir koruma hukuksal koruma sağlamaktadır. Bu denli önemli olan ve uygulama değeri bulunan bu konunu toplu olarak ele alınmamış olması, bizi, bu konuyu bir tez konusu olarak seçmeye iten en önemli etken olmuştur. Çalışmamız sırasında, bu alandaki öğreti ve yargı kararlarının tamamı değerlendirilmiş olup, konu, farklı alanlardaki düzenlemeleri ile birlikte, detaylarıyla ele alınmış bulunmaktadır.
İş sağlığının ve güvenliğinin sağlanması bakımından kamu yönetiminin görev ve sorumlulukları: Maden işyerleri örneği

Madencilik sektörü, gerek taşıdığı tehlike ve risk, gerekse mevzuat bakımından eksiklikleri nedeniyle incelemeye açık ve muhtaç bir alandır. 13 Mayıs 2014 tarihli Soma ve 28 Ekim 2014 tarihli Ermenek maden kazalarının ardından ülkemizde maden hukuku ve madenciliğin ne kadar önemli olduğu ve bu konularda ne kadar yetersiz olduğumuz bir kez daha kendini göstermiştir. Bu tez çalışmasında, öncelikli olarak idarenin madencilik sektöründe iş sağlığı ve güvenliğini sağlaması yönünden üzerine düşen sorumlulukların analizi yapılmıştır. Madenlerin kamu malı kabul edildiği ülkemizde iş sağlığı ve iş güvenliği yönünden idarenin sorumluluğu farklı yönlerden kendini gösterir. Bu sorumluluk kapsamında mevzuatı oluşturmak, mevzuatla belirlenen kurallara uyulması için teftiş sistemini işletmek ve teftiş sırasında tespit edilen eksiklikler için gerekli ve uygun yaptırımları uygulamak idarenin sorumluluğunda kalmaktadır. Madenlerin işletilme şekli, idare tarafından doğrudan işletilmesi ve özel hukuk kişisi tarafından işletilmesi şeklinde olmak üzere iki ana kısma ayrılmaktadır. Bu nedenle idarenin madenlerin işletilme şekline göre sorumluluğu da farklı özellikler göstermektedir. Son olarak 301 işçimizin ölümüyle sonuçlanan ve tarihimizde en büyük iş kazası olarak yerini alan 13 Mayıs 2014 tarihli Soma maden kazası göstermektedir ki, madencilik sektöründe gerek işverenin gerek idarenin farklı bir bakış açısı ve sorumluluk anlayışı ile tekrar yapılanması gerekmektedir.
Adil yargılanma hakkı boyutuyla ceza muhakemesi hukukunda hakimin davaya bakamaması ve reddi

Devletin üç temel erkinden birisi olan yargı organının tarafsızlığının sağlanması, başta hakimin tarafsız olması ile sağlanacaktır. Hakimin tarafsızlığını sağlama yolunda öngörülmüş olan en önemli araçlardan birisi de hakimin davaya bakamaması ve reddi kurumudur. Dolayısıyla bu kurumun adil yargılanma hakkı ile doğrudan ilişkisi vardır. Bu nedenle çalışmamızın ilk bölümünde AİHS çerçevesinde adil yargılanma hakkı değerlendirilmiştir. Daha sonra, ikinci bölümde Ceza Muhakemesi Kanunu'nun sistematiğine uygun olarak, hakimin davaya bakmaktan yasaklı olduğu haller, üçüncü bölümde de hakimin reddi konusu ayrıntılı şekilde incelenmiştir. Dördüncü bölümde, hakimin çekinmesi konusu incelenmiştir. Çalışmanın son kısmında ise, konumuzla olan ilgisi nedeniyle zabıt katiplerinin reddi ile savcının reddi ve çekinmesi konuları kısaca değerlendirilmiştir. Çalışma kapsamında doktrindeki görüşlere yer verilmiş, ayrıca uygulama ayrıntılı olarak değerlendirilmiştir. Bu kapsamda, Yargıtay kararlarına sıklıkla yer verilmiş, kararlarda katılmadığımız hususlar açıkça belirtilmiştir. Yine uygulamada karşılaşılan ve tereddütlere yol açan hususlarla ilgili çözüm önerileri dile getirilmiştir.
Makul sürede yargılanma hakkının ihlal neticesinde bireysel başvuru yolu

Makul sürede yargılanma hakkı, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin adil yargılanma hakkını güvence altına alan 6. maddesinin 1. fıkrasında kabul edilen temel bir unsurdur. Bu ilke kişilere, yargılamalarının makul bir süre içerisinde yapılmasını talep etme hakkı tanımaktadır. Son yıllarda ülkemiz aleyhine Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'ne yapılan başvuruların ve verilen kararların birçoğu bu ilke ile ilgili olmakla birlikte, verilen aleyhe kararlar ülkemiz adına olumsuzluk yaratmaktadır. Bu olumsuzluğun en aza indirilmesinde 2010 Anayasa Değişikliği ile kabul edilen, kişilere ihlal iddiasıyla Anayasa Mahkemesi'ne Bireysel Başvuru hakkı etkili olmuştur.''Makul Sürede Yargılanma Hakkının İhlali Neticesinde Bireysel Başvuru Yolu'' başlıklı bu çalışmamızın amacı; makul sürede yargılanma hakkına ilişkin, Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi tarafından belirlenen ölçütleri ortaya koymak ve ihlal durumunda 2010 yılından bu yana benimsenen Bireysel Başvuru mekanizmasının hangi temel hak ve özgürlükler konusunda, ne kadar süre içerisinde ve hangi kişilere karşı açık bir yol olduğunu ortaya koymaktır. Zaman kavramının her birey için ne denli önemli olduğu ve kaybının herhangi bir şekilde tazmininin mümkün olmaması, yargılamada makul sürenin önemini açıkça ortaya koymaktadır. Dolayısıyla çalışmamızda makul sürenin her dava ve olay için ayrı ayrı değerlendirilmesi, sürenin tespitinin titizlikle belirlenmesi gerektiğine ve bununla birlikte sürenin aşılmaması ile ilgili ülkemiz için alınabilecek önlemlere de kısaca değinilmiştir.
Seeking redress at the signoria: Ottoman merchants in dispute with the Republic of Venice in the Early Modern Era

Erken Modern Dönem'de Venedik Cumhuriyeti Osmanlı İmparatorluğu'ndan gelen kalabalık ve kozmopolit bir tüccar grubuna ev sahipliği yapmaktaydı. Büyük ihtimalleVenedik o dönemde Batı Avrupa'da Osmanlı ticaretinin en büyük merkeziydi. Bu Osmanlı tüccarlarının varlığı, yakın zamanda yapılan birçok araştırmada söz konusuedilmişse de genelde bu araştırmalar ticari işlemler, Venedik'e götürülen mallar, tüccarların kimliği ve tüccarların konaklama meselesi üzerinde durmuşlardır. Venedik'le Osmanlı ticaretini düzenleyen hukuki sistem ve Osmanlı idarecilerinin bu ticarete yönelik tavrı hala az araştırılmış ve az bilinen bir konudur. Bu tez on altıncı yüzyıl sonu ve on yedinci yüzyıl başında Venedik tebaaları ve idarecileriyle bazı Osmanlı tüccarları arasındaki üç hukuki davaya odaklanmaktadır. Bu araştırma, zarar görmüş tüccarların haklarını ararken Venedik'e karşı izledikleri hukuki yolları, Osmanlı idarecilerinin bu davalara yönelik tutumunu ve Osmanlılarla Venedikliler arasındadavaların müzakere sürecinde ahidnamelerin taraflarca nasıl yorumlandığını incelemektedir. Bu araştırma, Erken Modern Dönem'de Akdeniz'dekiticaret üzerine olan tarih yazımının Osmanlı idarecilerinin, kendi tebaalarınınuluslararası ticari girişimleriyle ilgisi olmadığı iddiasını sorgulamakta ve o ticareti düzenleyen hukuki çerçeve üzerine ışık tutmayı amaçlamaktadır.
Noterin noterlik hizmetinden doğan hukuki sorumluluğu

Tezin Konusu 'Noterin Noterlik Hizmetinden Doğan HukukiSorumluluğu'dur. Noterlik mesleği, hukuki güvenliği sağlamak ve anlaşmazlıkları önlemek için işlemlere resmiyet kazandıran, hukuk devletinin vazgeçilmez bir kurumudur. Noterlikler toplumsal, ekonomik ve ticari hayatın olmazsa olmazkurumlarından biridir. Bu nedenle, noterlik kurumunun tarihi gelişimi, noterlikmesleği, noterliklerde yapılan iş ve işlemler, noterlerin yetki ve sorumlulukları venoterliklerde yapılan işlemler nedeniyle meydana gelebilecek zararlardan dolayınoterlerin sorumluluklarının bilinmesi zorunluluğu vardır. Sorumluluk genel anlamda Borçlar Kanunu m. 41-60 arasında düzenlenmiştir. Bu maddeler hem haksız bir eylemden kaynaklanan sorumluluğu hem de hukuka uygun eylemler sonucu meydana gelen zarar ile kusursuz sorumluluk esasına dayanan durumlardan doğan zarar ile ilgili sorumluluğudüzenlemiştir. vNoterlerin bir kamu hizmeti görmeleri nedeniyle kendilerine yüklenen sorumluluk oldukça ağırdır. Bu, noterlik kurumunun işlevinden, noterliklerdeyapılacak işlemlerin eksik ya da yanlış yapılması halinde çok büyük zararlardoğması tehlikesinden ve noterlik işlemlerinin her zaman doğru ve sağlamyapılacağı yolunda noterlik kurumuna duyulan güvenden kaynaklanmaktadır. Bu nedenle Kanun Koyucu, Borçlar Kanunundaki sorumluluk ile ilgili genel düzenlemelerin yanı sıra Noterlik Kanunu ile ayrı bir düzenleme yaparak, Borçlar Kanunundaki sorumluluktan çok daha ağır bir sorumluluk getirmiştir. Noterlik Kanunu m. 162/I fıkrasında noterlerin kendi eylemlerinden ve yardımcılarının eylemlerinden sorumlu tutulabilmeleri için kusur şart kılınmamış, kurtuluş kanıtı sunma hakkı da tanınmamıştır. Bu nedenle buradaki sorumlulukağırlaştırılmış bir kusursuz sorumluluk halidir. Bu tez çalışmasında Borçlar Kanunu ve Noterlik Kanunu anlamındasorumluluk incelenmiş, noterin görevleri ile noterin hukuki sorumluluğunun kapsamı, niteliği, hangi şartlar altında sorumluluğunun doğacağı yargı kararları ışığı altında incelenmeye çalışılmıştır
Yaşam sonu kararların Türk hukuku bakımından incelenmesi

Tıp ve sosyolojik gelişmelerle birlikte uzayan yaşam süreleri de yeni bazı soruları gündeme taşımıştır. Bu konuda en önemli sorular yaşam sonu olgularda ve konularda karşımıza çıkmaktadır. Günümüzde insanların %60-80'i hastanelerde ölmektedir. Konu hastanın tıbbi durumu, etik ve hukuk bakış açıları ile ayrı ayrı değerlendirmeyi gerekli kılmaktadır. Yoğun bakımda tedavilerin nereye kadar sürdürüleceği sorusuna tedavinin durdurulması, başlanmaması, boşuna tedaviler ve resusite etmeme kavramlarına da yanıt aranmaktadır. Bu çalışmada yaşamın sonuna ait dönemde söz konusu olan sağlık hukuku konuları ele alınacaktır. Türk Hukuku ve Uluslararası Hukuk'taki konu ile ilgili mevzuat ve literatür araştırıldı. Yaşamın sonuna yaklaşmış ve ne yapılırsa yapılsın yaşatmanın mümkün olmadığı hastalarda resüsitasyon endikasyonu olup olmadığı değerlendirilmelidir. Her yapılan uygulamanın bir endikasyonu olması gerektiği genel bir tıp kuralıdır. Hekimin doğru tanı, güncel bilgi ve endikasyonla yaptığı işlemleri hukuk sistemi de destekleyecektir. Sonuç olarak; Biyotıp Sözleşmesi madde 9'da konu edilen 'Tıbbi Talimatname' uygulamasının yaşama geçirilmesi bazı sorunların çözümü için oldukça önemlidir. Tıp konusunda yetkin ve güncel bilgilerle donanmış bir hekimin en üst otorite olacağı ve bu kararları da hukukun destekleyeceği konusunda tereddüt yoktur.
Türk yabancılar hukukunda idari gözetim

Bu tezde 6458 Sayılı Yabancılar ve Uluslararası Koruma Kanunu ile düzenlenen idari gözetim müessesesine ilişkin usul ve esaslar incelenmiştir. Tezin ilk bölümünde idari gözetimin hukuki niteliği ve ulusal ve milletlerarası dayanakları anlatılmış; ikinci bölümde Yabancılar ve Uluslararası Koruma Kanunu'nda öngörülen idari gözetim uygulaması mahkeme kararları çerçevesinde incelenmiştir. Son bölümde ise idari gözetim altına alınan yabancıların tutulacağı geri gönderme merkezleri, bu merkezlerdeki tutulma koşulları ve koşulların denetimi için öngörülen yargı yolları mahkeme kararları çerçevesinde değerlendirilmiştir.
İdari yargı yönüyle adil yargılanma hakkı

'Adil yargılanma' hakkı insanlığın hak ve özgürlük mücadelesiyle birlikte ortaya çıkmış ve gelişmiş bir hak olup, şu anda da ulusal ve uluslararası hukukta evrensel temel bir insan hakkı olarak kabul edilmektedir. 'Adil yargılanma' hakkı, hukuk, ceza ve idare hukuku alanında yargılamalarla ilgili temel ilke ve esasları belirleyerek, hukuk devletinin temel unsurunu oluşturmakta ve toplumsal demokrasinin de güvencesini teşkil etmektedir. 'Adil yargılanma' hakkının temel ilke ve esasları 1982 Anayasasında ve hukuk, ceza ve idare usul kanunlarımızda ayrıntılı olarak düzenlenmiş ve güvence altına alınmıştır. Ayrıca Anayasa'nın 90. maddesi gereği, 'adil yargılanma' hakkının uluslararası düzeyde en etkin koruma mekanizmasını oluşturan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nde yer alan hükümler ve Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi içtihatları da iç hukukta bağlayıcı niteliktedir. Çalışma kapsamında 'adil yargılanma' hakkının unsurları, temel ilke ve esasları ve hukuki çevresi idare hukuku bağlamında AİHS, AİHM içtihatları, Anayasa Mahkemesi bireysel başvuru kararları, 1982 Anayasası ve diğer mevzuat hükümleri ile doktrin ve yargı içtihatları esas alınarak incelenmiştir.
İşçinin başka iş yapma yasağı

İş sözleşmesi kapsamında işçinin, sadakat borcu kapsamında sır saklama borcu, işvereni bilgilendirme borcu, rekabet etmeme borcu, teslim ve hesap verme borcu, birlikte iş görme borcu, özen borcu, fazla çalışma borcu, düzenlemelere ve talimata uyma borcu ile iş sağlığı ve güvenliği önlemlerine uyma borcu bulunmaktadır. İlke olarak işçinin asıl iş ilişkisinin yanında başka bir işte çalışabilmesi mümkün olmasına rağmen, işverenin korunması gereken çıkarları esas alınarak belirli koşulların söz konusu olması durumunda ve sadakat borcu bağlamında sözleşmeyle veya yasal düzenlemelerle işçilere başka iş yapma yasağı getirilebilmektedir. Bununla birlikte işçinin başka işte çalışması konusunda hangi kuralların uygulanması gerekeceği, bir işin başka iş olarak kabulünde hangi şartların söz konusu olacağı ve hangi durumlarda işçinin başka işte çalışma yasağına maruz kalacağı gibi hususlar doktrinde tartışma konusu olmuştur. Bu çalışmada, işçinin başka iş yapma yasağı, doktrindeki tartışmalar ve yargı kararları çerçevesinde incelenmiştir.
T. C. K'da uyuşturucu madde kullanma suçu

Genelde her toplumda, duygusal keşmekeştik gösteren birçok insanın gerçeklerden kaçmak, günlük yaşantının zorluklarından kurtulmak için düşünce ve duygularını uyuşturan gerçek dışı bir yaşantı veren maddelerin zararlı etkilerine sığındıkları bilinen bir olgudur. Bugün dünyanın pek çok ülkelerinde, çeşitli uyuşturucu maddelere ve psikotropik maddelere olan bağımlılık, üzerinde önemle durulması ve çözümlenmesi gereken büyük bir sorun olarak ortadadır. Ülkemizde de teknolojik gelişme, sanayileşme, şehirleşme, hızlı nüfus artışı, işsizlik, ekonomik ve sosyal krizler ve kimlik bunalımı gibi nedenlerle uyuşturucu maddeleri kullanan ve bunlara karşı bağımlı duruma düşen kişi sayısı artmaktadır. Uyuşturucu maddelerin zararlarını önlemek için, Türk Ceza Yasamız bazı cezalar öngörmüştür. Sorunun sadece cezai yaptırımlarla çözümlenemeyeceği olayın; sosyolojik, psikolojik vb. boyutlarının olduğu herkes tarafından kabul edilmektedir.
Türk Borçlar Hukukunda iradi temsil yetkisinin sona ermesi

Temsilin temeli iradi temsildir. İradi temsil, temsilcinin temsil yetkisiolmadan kurduğu sözleşmenin eksikliğini gidermek için tamamlayıcı işlem olarak tanımlanır. İradi temsil yetkisi bir hukuki işlemle temsilciye verilir, bu kavramayetkilendirme denir. İradi temsilin sona ermesi temsil olunan kimsenin, temsilcinin ve temsilin yapıldığı üçüncü şahısların menfaatlerini yakından ilgilendirir. Temsilinen tabii şekilde sona ermesi, hukuki işlemin temsilci tarafından yapılarak o işintasfiye edilmiş olmasıdır. Temsil olunan temsil yetkisini sona erdirmek için iradesinisözlü ya da yazılı olarak temsilciye ulaştırarak açıklama yapabilir ya da kamuya açık şekilde gazete ve dergilerde açıklayabilir.
1909 Osmanlı Kanuni Esasi tadilleri çerçevesinde kanun yapma usulü

1876 Kanun-i Esasi, Türk İslam siyasi tarihinde ilk yazılı anayasa olarak kabul edilmekte olup, Osmanlı Devleti özelinde bir parlamentonun gündeme gelişi ve rejimin mutlakıyetten meşruti monarşiye dönmesi itibarı ile de, oldukça önemli ve tarihsel bir dönüm noktasına referans vermektedir. Özellikle, eş zamanlı olarak Batı'da gelişen anayasacılık hareketlerinin, Osmanlı aydınlarının ve bürokrasinin, fikir dünyasına olan etkileri sonucu Sultan II. Abdülhamid, Kanun-i Esasi'yi ilan edeceği sözü ile tahta gelmiş ve 1876'da Kanun-i Esasi ferman hüviyetinde ilan edilmiştir. Ancak iki yıl yürürlükte kalan Kanun-i Esasi, yürürlükten kaldırılmasa da, Osmanlı-Rus savaşı (1878) nedeniyle askıya alınmış ve parlamento da tatil edilmiştir. 1908 yılında, Genç Osmanlılar'ın devamı olan Jön Türkler'in, örgütleşmiş hali diyebileceğimiz İttihadçılar, gerek dış konjonktür gerekse de ülkenin sorunlarına Kanun-i Esasi'nin yeniden ilanının çözüm olacağı inancıyla, Sultan II. Abdülhamid'i zorlamışlar ve 30 yıl sonra 1908'de Kanun-i Esasi'yi yeniden ilan ettirmişlerdir. 31 Mart Vakası olarak anılan olay sonrasında, Sultan Abdülhamid'i tahttan indiren İttihadçılar, 1909 Kanun-i Esasi Tadilleri ile anayasayı, yasamanın lehine tadil etmişlerdir. Bu aynı zamanda kanun yapma usulünün yasamanın ağırlığında olduğu bir döneme referansıdır.
Elektronik ödeme sistemleri ile sanal paranın hukuksal ve vergisel yönden incelenmesi

İnsanlık tarihi boyunca ticaret insanların toplumsal yaşamının önemli bir parçası olarak görülmektedir. Ticaretin niteliği ve unsurları koşullara ve çağa göre farklılık göstermektedir. Takas yöntemi ile başlayıp değerli madenler, taşlar ve para karşılığında bir ekonomik ilişki boyutuna gelen ticaret, günümüzde teknolojik gelişmelerin etkisiyle dijital alana da taşınmıştır. Ödeme araçlarındaki değişimler devam etmekte olup çek vb. araçlar yerini kredi kartları ve banka kartlarına bırakmıştır. Bununla birlikte günümüzde dijital para olarak adlandırılan elektronik para sistemlerinin kullanımı hızla artış göstermektedir. Sanal para şeklinde tanımlanan dijital paraların son örneği Bitcoin, Ethereum, Ripple ve Litecoin gibi kripto paralardır. Kripto paralar kullanıcılara herhangi bir otoriteye bağlı olmaksızın özgürce hareket etmelerini sağlamaktadır. Bu tür dijital paraların devletlerin yasal düzenlemelerinde ve vergilendirme sistemlerinde gelecekte önemli değişikliğe yol açacağı öngörülmektedir. Kripto paraların teknolojideki yenilikler, bankacılık ve finans alanlarında farklı uygulamalarla kullanılmaya başlandığı ve hızlı bir gelişim gösterdiği görülmektedir. Çalışma bu noktadan hareketle, elektronik ödeme araçlarının içeriğini, boyutunu, kullanım alanlarını araştırmakta ve elektronik paranın ticarette getirdiği yenilikleri, riskleri ve hukuki yeterlilikleri tartışmaktır.