turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Günübirlik cerrahide ameliyat öncesi hazırlık programının aile ve çocuk üzerine etkisinin değerlendirilmesi

Araştırma, günübirlik pediatrik cerrahi hastalarında ameliyat öncesi hazırlık programının çocuk ve ebeveynleri üzerine etkisinin incelenmesi amacıyla yarı deneysel olarak 15 Temmuz 2014 - 15 Şubat 2015 tarihleri arasında bir üniversite hastanesinin çocuk cerrahisi kliniğinde 73 çocuk ve primer bakım vericisi (Çalışma: 36, Kontrol: 37) ile yürütülmüştür. Veri toplama araçları, Çocuk ve Ailesine İlişkin Veri Toplama Formu, PedsQL Sağlık Bakımı Ebeveyn Memnuniyet Ölçeği (0-100 puan arası, puan arttıkça memnuniyet düzeyi artmaktadır), Durumluluk Kaygı Ölçeği (10- 40 puan arası, puan arttıkça kaygı düzeyi artmaktadır), Çocuğun Genel Durumunu Değerlendirme Formu ve çocukların Koppitz İnsan Figürü çizimleridir. Veriler araştırmacı tarafından ameliyat öncesi poliklinik günü ve ameliyat günü toplanmıştır. Ameliyat hazırlık programı çerçevesinde çalışma grubundaki ailelere ve çocuklara ameliyat öncesi işlem hakkında sözlü ve yazılı bilgi verilmiş, çocuklar için terapötik iletişim tekniklerinden bez bebek yöntemi kullanılmış ve danışmanlık hizmeti verilmiştir. Verilerin analizinde ki-kare, Mann-Whitney U testi, Wilcoxon testi kullanılmıştır. Ameliyat hazırlık programı uygulanan çalışma grubundaki ebeveynlerin memnuniyet seviyesi kontrol grubuna göre daha yüksek olduğu belirlenmiştir (çalışma=100, kontrol=50; p< 0 ,05). Çalışma grubundaki ebeveynlerin ameliyat öncesi ve taburculuk sırasında kaygı puanı kontrol grubuna göre anlamlı düzeyde düşük bulunmuştur (p < 0 ,05). Çalışma grubundaki çocuklarda oral alım süresi, mobilizasyona başlama süresi ve taburculuk süresinin kontrol grubuna göre daha kısa olduğu belirlenmiştir (p < 0 ,05). Ayrıca çalışma grubundaki çocuklarda postoperatif ve taburculuk sırasındaki ağrı düzeyi kontrol grubu ağrı düzeyinden anlamlı düzeyde düşük bulunmuştur (p<0,05). Taburculuk öncesinde kontrol grubundaki çocuklarda çalışma grubundaki çocuklara göre dürtüsellik, kaygı, kızgınlık duygu durumu anlamlı düzeyde daha fazla bulunmuştur (p < 0 ,005). Günübirlik pediatrik cerrahi hastalarında ameliyat öncesi hazırlık programının çocuk ve ebeveynleri üzerine olumlu etkisi olduğu saptanmıştır.
Serebral palsili çocuklarda nörogelişimsel tedavi yaklaşımı'nın postüral kontrol ve denge üzerine etkisi

Bu çalışmanın amacı, diparetik veya hemiparetik Serebral Palsili çocuklarda, 8 haftalık Nörogelişimsel Tedavi tabanlı yoğun postüral kontrol ve denge eğitiminin postüral kontrol ve denge üzerine etkisinin araştırılmasıdır. Çalışmaya 15 SP'li çocuk dahil edildi. Tüm katılımcılar Denizli Yağmur Çocukları Özel Eğitim ve Rehabilitasyon Merkezi'nden toplandı. SP'li çocukları değerlendirmek için Kaba Motor Fonksiyon Sınıflandırma Sistemi ve Kaba Motor Fonksiyon Ölçütü- 88 kullanıldı. Denge yeteneği 1 Dakika Yürüme Testi (1DYT), Modifiye Kalk ve Yürü Testi ve Pediatrik Denge Skalası kullanılarak değerlendirildi. SP'li çocukların günlük yaşam aktivitelerindeki bağımsızlığını değerlendirmek için Çocuklar İçin Fonksiyonel Bağımsızlık Ölçümü kullanıldı. Postüral kontrol ise Oturmada Postüral Kontrol Ölçümü ile değerlendirildi. SP'li çocuklara 8 haftalık NDT tabanlı yoğun postüral kontrol ve denge eğitimi haftada 2 gün, günde 60 dakikalık tek seans halinde uygulandı. Tüm katılımcılar tedavi programından önce ve sonra olmak üzere iki kez değerlendirildi. Tedavi programından sonra tüm katılımcılar kaba motor fonksiyon becerilerinde istatistiksel olarak anlamlı gelişmeler gösterdi (p<0,01). Ayrıca 1 DYT, MKYT, PDS ve WeeFIM sonuçlarında da istatistiksel olarak anlamlı gelişmeler görüldü. Tedavi sonrasında SPCM-Vücut Dizilimi ve SPCM-Fonksiyon skorları tedavi öncesine kıyasla arttı (p<0,01). Bu çalışmadan elde edilen sonuçlar 8 haftalık NDT tabanlı yoğun postüral kontrol ve denge eğitiminin, diparetik veya hemiparetik SP'li çocuklarda postüral kontrol ve dengeyi geliştirerek fonksiyonel motor seviye ve fonksiyonel bağımsızlığı geliştirmede etkili bir yaklaşım olduğunu gösterir.
Kronik böbrek yetersizliğinde etiyoloji ve böbrek fonksiyonlarının değerlendirilmesi

Bu çalışmada İstanbul Üniversitesi İstanbul Tıp Fakültesi Çocuk Sağlığı ve Hastalıkları Nefroloji Bilim Dalı Polikliniğinde 1995- 2010 tarihleri arasında Kronik Böbrek Yetersizliği tanısı ile izlenen hastalar değerlendirildi. KBY tanısı için GFR'nin en az 6 ay 80 ml/dk/1. 73 m2'nin altında olması arandı. GFR değeri 10 ml/dk/1. 73 m2'nin altında olan hastalar Son Dönem Böbrek Yetersizliği olarak değerlendirildi. Hastaların 95'i (%58) erkek, 70'i (%42) kız olup yaşları ortalama 11.21 4. 82 yıldı. 27 hasta başvurduğunda renal replasman tedavisi almaktaydı. 45 hastaya izlemde böbrek transplantasyonu yapıldı. 6 hastada böbrek rejeksiyonu oldu. 32 hasta hemodiyaliz tedavisi, 21 hastaya da periton diyalizi tedavisi yapılmaktadır. Sonuç olarak incelenen 165 KBY'li hastada Primer böbrek hastalıkları: reflü nefropatisi % 36,4 (60), herediter hastalıklar % 27,3 (45), glomerüler hastalıklar % 15,8 (26), konjenital anomaliler % 7,9 (13), piyelonefrit % 3,6 (6), vasküler nefropati % 3 (5), böbrek amiloidozu % 1,8 (3), üriner sistem taşları % 1,8 (3), tümör %1,2 (2), etiyolojisi saptanamayan %1,2 (2) olarak saptandı. KBY'de renal replasman tedavi programlarının düzenlenmesi amacıyla düzenli olarak etiyolojik ve epidemiyolojik çalışmalar yapılmalıdır. Erken tanı ve tedavi KBY etiyolojisinde önlenebilir nedenlerin azalmasını sağlayacaktır.
Planlanmış hastane ziyaretinin çocukların hastane algısına etkisi

Bu araştırma, planlanmış hastane ziyaretinin çocukların hastane algısına etkisini incelenmek amacıyla yapılmıştır. Araştırmanın örneklemini ilköğretim I. kademeye devam eden ve araştırmaya katılmayı kabul eden 106 çocuk oluşturmuştur. Araştırmanın verileri; Çocuk ve Ailesini Tanıtıcı Bilgi Formu, Hastane Algısını Tanılama Formları ile toplanmıştır. Araştırmada verilerin değerlendirilmesinde sayı, yüzde, ortalama standart sapma, t testi ve tek yönlü ANOVA testleri kullanılmıştır. İstatistiksel anlamlılık için p<0, 05 kabul edilmiştir. Araştırmaya katılan çocukların %88,7'sine daha önce hiç hastane tanıtımı yapılmadığı ve %94,3'ünün okul gezileri kapsamında hastanelere de gezi düzenlenmesini istedikleri belirlenmiştir. Araştırma sonucunda, çocukların hastane ziyareti öncesi ve sonrası hastane algısı toplam puan ortalamaları farkı ileri düzeyde anlamlı bulunmuştur (p<0,001). Algı ifadeleri alt bölümleri ziyaret öncesi ve sonrası toplam puan ortalamaları farkı ileri düzeyde anlamlı bulunmuştur (p< 0 ,05). Çocukların yaşına göre girişimsel, hastane ortamı algı ifadeleri ile hastane algısı toplam puanları arasında istatistiksel olarak anlamlı bir fark bulunmuştur (p< 0 ,05). İkinci sınıfta bulunan çocuklardaki puan değişimi üçüncü ve dördüncü sınıflarda bulunan çocuklardan anlamlı düzeyde daha yüksek bulunmuştur. Çocukların cinsiyetine göre hastane ortamı algı ifadeleri toplam puanları arasında anlamlı bir fark bulunmuştur (p< 0 ,05). Kız çocuklarında gerçekleşen değişim erkek çocuklardaki değişimden daha yüksek bulunmuştur. Bu sonuçlar doğrultusunda çocuklara hastane ortamını ve hastanede kullanılan araç-gereçlerin tanıtıldığı hastane ziyaretlerinin düzenlenmesi, hastane ziyaretlerinin okulların müfredat programına yerleştirilmesi önerilmiştir.
Osmaniye'de Özel Park Hastanesi Çocuk hastalıkları servisine başvuran 3-18 yaş aralığındaki bireylerin beslenme durumunun ve tartrazin (E-102) bulunan besinlerin tüketim miktarının saptanması

Bu çalışma; Osmaniye il merkezinde yaşayan 3-18 yaş arası çocuk ve gençlerin beslenme durumunu saptamak ve değerlendirmek, tüketilen besinler içerisinde renklendirici olarak tartrazin (E102) bulunan besinlerin cins ve miktarlarını saptamak amacıyla yapılmıştır. Araştırma Osmaniye ilinde Özel Park Hastanesi'nde yürütülmüştür. Kasım 2016 -Aralık 2017 tarihleri arasında hastaneye başvuran 3-18 yaş grubu toplam 100 (49 erkek ve 51 kız) çocuk ve genç üzerinde yürütülmüştür. 24 -saatlik besin tüketim kaydı yöntemi ile bireylerin beslenme durumu saptanmış ve içeriğinde tartrazin (E-102) bulunan besinlerin cinsi ve tüketim miktarı belirlenmiştir. Çocukların antropometrik ölçümleri alınmış ve beden kütle indeksi hesaplanmıştır. Yaşa göre BKI değerine göre çocukların %21,0'i fazla kilolu ve %10,0'u şişman bulunmuştur. Çocukların %67,0'si öğün atlamaktadır ve sıklıkla kahvaltı öğünü (%62,2) atlanmaktadır. Çocukların 62 adet ambalajlı ürünü tükettiği ve bu ürünlerden %11,2'sinin etiketinde renklendirici içermediği beyan edilmiş, %53,2'sinde içerdiği renklendirici adı ve kodu etiketinde belirtilmiştir. Ara öğün olarak çocukların sıklıkla meyve (%33,0), bisküvi (%26,0), cips (%15,0) ve çikolata (%14,0) tükettiği bulunmuştur. Çocukların sıklıkla bu ürünleri televizyon (%47,0) ve arkadaşlarından (%29,0) öğrendiği belirlenmiştir. Tartrazin içeren besinleri tüketen çocukların sıklığı %4,0'dür. Çocukların %48'i gıda boyalarının sağlık üzerine olumsuz etkisinin olmadığını düşünmekte, %17'si bazı gıda boyalarının zararlı olduğu, %15'i tümüyle sağlığa zararlı olduğu görüşündedir. Çocukların %54,0'ü etiket okuduğunu beyan etmiştir. Sonuç olarak toplum gruplarının ve özellikle çocukların sağlıklı beslenme bilincinin arttırılması ve beslenme eğitimi verilmesi sağlığın korunması ve geliştirilmesi için öncelik taşımalıdır.
Türk çocukları ve müzik

Bu çalışma, istanbul Teknik Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, Musiki Sanat Dalı, Türk Sanat Müziği alanında 'Türk Çocukları ve Müzik' konulu Yüksek Lisans tezi olarak hazırlanmıştır. Konumuzun başlığı her ne kadar, geniş bir alanı kapsar mahiyette görünüyorsa da, çalışmamızın esasını ülkemizde okul öncesi ve ilkokullardaki müzik eğitimi ile bu dönemlerde öğretilen sözlü müzikler teşkil etmektedir. Araştırmamızda, gerek konuya açıklık kazandırmak, gerekse ulaşılması gereken hedefleri belirleyerek, çözüm yollarını önermek açısından 18 sorudan oluşan soru skalası hazırlanarak kullanılmıştır. Sorular, halen İstanbul Teknik Üniversitesi Türk Musikisi Devlet Konservatuarı'nda görevli bazı öğretim görevlileri ile çeşitli kurumlardaki çocuk korosu şeflerine yöneltilmiştir. Böylece; Türk Müziği konusunda eğitimci ve üretici özelliklerine sahip uzmanlardan aldığımız cevaplar, müzik eğitimimizdeki sorunların ve uygulamadaki çarpıklıkların gözler önüne serilmesi ile, bundan sonrası için alınması gereken tedbirler, sağlıklı bir müzik eğitiminin nasıl olması gerektiği yönünden son derece önemli ve yol gösterici niteliktedir. Bu çalışma, Türk çocukları için müzik eğitim yöntemlerinin uzman kişilerce vakit geçirilmeden hazırlanması ve uygulanmasının zorunluluğu konusuna dikkatleri çekmek ve bunu gerçekleştirme yolunda başlayacak çalışmalara ışık tutmak açısından yararlı olacaktır inancındayım.
Farklı kültür ve ekonomik çevrede eğitim gören 11-12 yaş çocukların bazı fiziksel ve fizyolojik özelliklerinin karşılaştırılması

Bu çalışmada farklı kültür ve ekonomik çevrede eğitim gören 11-12 yaş çocukların bazı fiziksel ve fizyolojik özelliklerinin karşılaştırılması amaçlanmıştır. Bu araştırmaya, Uşak il merkezindeki özel okul ve devlet okulunda eğitim gören yaşları 11-12 arasında değişen 171 öğrenci denek olarak katılmıştır. Kültür ve ekonomik yapının belirlenmesinde sosyo-ekonomik yapı göstergeleri olan ailenin gelir düzeyi, kardeş sayısı, annenin eğitim durumu ve babanın eğitim durumundan yararlanılmıştır. Fiziksel farklılıkların belirlenmesi için ise; boy, vücut ağırlığı, uzunluk, çevre ve genişlik ölçümleri, motor testler ve vücut yağ ölçümleri olmak üzere toplam 41 ölçüm kullanılmıştır. Verilerin düzenlenmesinde ve grafiklerin çizilmesinde MS Excel tablolama paket programı, istatistiklarin analizi ve tabloların düzenlenmesinde SPSS istatistik paket programı kullanıldı. İstatiksel yöntem olarak ? =0.05 anlamlılık düzeyinde bağımsız iki grup için t-testi uygulandı. Test sonuçları; taşrada bulunan ilköğretim okulu ile özel ilköğretim okullarına giden çocukların aile gelir düzeyleri, fiziksel özellikleri, uzunluk ölçümleri, çevre ölçümleri, motor testler ölçümleri (20 m. sürat testi, dikey sıçrama testi, uzan eriş testi, 20 m. mekik testi, sağ el kavrama testi) ve vücut yağ ölçümleri arasında (P<0.05) önemli farklar olduğunu ancak genişlik ölçümleri arasında (P>0.05) istatistik açıdan anlamlı bir fark olmadığını gösterdi. Sonuç olarak; farklı kültürel ve ekonomik çevrede eğitim gören 11-12 çocukların bazı fiziksel ve fizyolojik özellikleri arasında önemli farklılıklar ortaya çıkmıştır. Dolayısıyla, kültürel ve ekonomik çevrenin çocukların fiziksel ve fizyolojik gelişmelerini önemli düzeyde etkilediği kanaatine varılmıştır.
5395 Sayılı Çocuk Koruma Kanunundaki danışmanlık tedbirinin sosyal hizmet açısından değerlendirilmesi; Ankara örneği

5395 Sayılı Çocuk Koruma Kanunu'nun Danışmanlık tedbiri hizmetinin işlev ve yeterliliği konusunun ele alındığı bu çalışmada, Danışmanlık tedbirinin, tedbiri yürüten farklı branşlardaki meslek elemanları tarafından algılanış ve uygulama biçimi, mevzuat açısından değerlendirilmesi, tedbirin gerekliliği, meslek elemanlarının yeterliliği, süreç içerisinde karşılaşılan sorunlar, var olan toplumsal kaynakların kullanımı, meslek elemanlarına verilen yetkiler ve Danışmanlık tedbirinin nasıl olması gerektiği gibi konulara açıklık getirilmesi amaçlanmıştır. 5395 sayılı ÇKK'daki Danışmanlık tedbiri üzerinde yapılan çalışmaların azlığı ile özellikle bu tedbirin Sosyal Hizmet açısından değerlendirmesi alanında yapılan araştırmaların eksik oluşu konunun önemini ortaya çıkarmıştır. Bu çalışma nitel araştırma yöntemi kullanılarak, Ankara ilinde bulunan 6 Sosyal Hizmet Merkezi ve 2 Rehberlik Araştırma Merkezinde, toplamda 18 meslek elemanı ile soru formu yardımıyla derinlemesine görüşülerek gerçekleştirilmiştir. Bu görüşmeler neticesinde elde edilen bulgular, içerik analizi yöntemiyle yorumlanarak alt tema ve temalara ulaşılmış, kuramsal çerçevede tartışmaya sunulmuştur. Uygulamadan kaynaklı problemlerin varlığının, mevzuattan kaynaklı sorunların varlığından daha fazla olduğu, Danışmanlık tedbirinin ek iş olarak görüldüğü, bu hizmetin profesyonel hizmet veren bir kurum haline getirilerek sunulması gerektiği, kamu kurumları arasında koordinasyon eksikliğinin olduğu ve kaynakların aktif olarak kullanılamadığı, meslek elemanlarının bilgi düzeyinin ve yeterliliğinin düşük olduğu, vakaların meslek elemanının profesyonelleştiği alanlara göre dağıtılması ve meslek elemanlarına tatmin edici ücret ödenmesi gerektiği sonuçları ortaya çıkmıştır.
Fenilketonüri hastalarının beslenme alışkanlıkları ve yaşam kalitelerinin değerlendirilmesi

Bu çalışma, PKU'lu bireylerin beslenme alışkanlıkları ve yaşam kalitelerinin değerlendirilmesi amacıyla yapılmıştır. PKU Aile Derneği aracılığı ile ulaşılan 9 -35yaş aralığında bulunan gönüllü ve PKU tanısı almış 20 PKU'lu çocuk (%19,1), 22 adölesan (%20,9), 21 yetişkin (%20,0) ile 42 çocuk ve adölesanların ebeveynleri (%40,0) katılmıştır. (n=105). PKU'lu bireylerin demografik özellikleri, beslenme alışkanlıkları, PKU ile ilgili durumları ve duygu ve düşünceleri anket formu ile saptanmıştır. Yaşam kaliteleri ise Regnault ve ark. (2015) tarafından geliştirilen ve izni alınan ölçekler ile değerlendirilmiştir. Çocukların yaş ortalaması 10 ,2 0,6, adölesanların yaş ortalaması 13 ,3 1,1, yetişkinlerin yaş ortalaması 23,5 5, 1 ve ebeveynlerin yaş ortalaması 35,6 4, 8 olarak belirlenmiştir. PKU'lu gruplar BKİ'lerine göre değerlendirildiğinde zayıf (%25,4), normal (%63,5) ve şişman (%11,1) olarak bulunmuştur, ayrıca zayıflık en fazla çocuklarda iken şişmanlık en fazla yetişkinlerdedir ve gruplar arasındaki fark istatistiksel olarak anlamlı bulunmuştur (p<0,05). PKU'lular arasında yeterli ve dengeli beslenme, ev dışı yeme sıklığı ve ev dışı yemek yemenin zorluğu kısımlarında anlamlı farklılık bulunmamakta iken (p>0,05), kaçamak yapma ve ev dışı yemek tüketim durumları arasında anlamlı farklılık bulunmuştur (p<0,05). Diyet ile ilgili kaçamağı en fazla adölesanların yaptığı ve yaşın artmasıyla ev dışı yemek tüketim durumunda artış olduğu saptanmıştır. Ayrıca özellikle adölesanlar için ev dışı yemek yemenin çok zor olduğu sonucuna ulaşılmıştır. Bu alanlar açısından ebeveynler ve çocukları arasında anlamlı bir farklılık bulunmamıştır (p>0,05). Evde yemek pişirme süresi çocuk ve adölesan ailelerinde 1-1, 5 saat iken yetişkin PKU'lularda 30dakika- 1 saattir ve bireylerin tamamına yakını PKU özel ürünleri kullanmaktadır. PKU-QOL ölçekleri değerlendirildiğinde PKU'lu gruplar arasında; PKU semptomları bölümünde baş ağrısı, karın ağrısı, konsantrasyon eksikliği, yavaş düşünme, sinirlilik, saldırganlık, ruh hali değişkenliği, üzüntü ve endişe alanları; Genel olarak PKU bölümünde PKU'nun sosyal etkileri, PKU'nun genel etkileri, endişe-kan testleri alanları; Phe içermeyen supleman kullanımı bölümünde supleman tadı haricindeki tüm alanlar; Protein kısıtlı diyet bölümünde yiyeceklerin cazibesi, diyete bağlılık, diyetin sosyal etkileri ve düşük proteinli besinlerin tadı alanları açısından anlamlı farklılık bulunmaktadır (p<0,05). Sonuç olarak yaş arttıkça PKU'nun PKU'lu birey üzerindeki etkileri azalırken, ebeveynleri üzerindeki etkilerinin arttığı sonucuna varılmıştır. Çocuklar ve adölesanlar ile ebeveynleri değerlendirildiğinde çocuk grubunun skorlarının adölesan grubuna göre daha fazla alanda ebeveynlerinden farklılık gösterdiği saptanmıştır. Bu çalışma, PKU'da oldukça yüksek prevelansa sahip olan Türkiye açısından önemli ve özgün bir çalışmadır. PKU'lu bireylerin sosyal yaşamda karşılaştıkları sorunları ele alan çalışmaların artması gerekmektedir.
Çocukluk çağı zehirlenmelerinin retrospektif incelenmesi

Amaç: Bu çalışmada, zehirlenme olgularının sosyodemografik ve klinik özelliklerini, sonuçlarını değerlendirmek ve diğer çalışmalarla karşılaştırmak, bölgesel zehirlenme profilimizi oluşturup erken tanı ve tedavi yaklaşımları konusunda farkındalığı arttırarak pediyatrik zehirlenmelerin önlenebilmesinde katkıda bulunmak hedeflenmiştir. Gereç ve Yöntem: Dicle Üniversitesi Tıp Fakültesi Hastanesi Çocuk Acil Polikliniğine 1 Ocak 2015- 1 Ekim 2018 tarihleri arasında zehirlenme tanı ve/veya ön tanısı ile başvuran yaşları 0-17 yaş arasında değişen 298 hasta çalışmaya dahil edildi. Hastaların sosyodemografik, klinik, laboratuar özellikleri, tedavi yöntemleri ve sonuçları retrospektif olarak incelendi. Bulgular: Olguların % 47 ,3'ü kadın, %52,7'si erkeklerden oluşmaktaydı. Zehirlenmelerin en sık görüldüğü yaş 2 ve 3 yaş grubunda idi. Zehirlenme nedeni en sık ilaç alımına bağlı olduğu, bunların içinde en sık merkezi sinir sistemi grubu ilaçlar olduğu saptandı. İlaç dışı zehirlenme etkenleri içinde de korozif/kostik maddelerin ilk sırada yer aldığı görüldü. Hastaların %90,6'sının oral yolla zehirlenme ajanını aldığı, zehirlenmelerin %86,6'sının kaza, %10,1'inin suisid sonucu meydana geldiği saptandı. Kaza zehirlenmeleri en sık 2 yaş grubunda, suisid zehirlenmelerinin ise 10-14 yaş grubunda olduğu görüldü. Sonuç: Çocuklar kendileri için tehlike oluşturabilecek durumlar ve zararlı maddeler konusunda yeterince bilgiye sahip olmadıklarından dolayı korunmasızdırlar. Kendileriyle beraber yaşayan bireylerin toksisite özelliği bulunan ürünleri çocukların ulaşamayacağı yerlerde saklamaları, evlerde gereksiz ilaç ve kimyasal ürün bulundurmamaları gerekmektedir. Ayrıca kilitli kapak uygulamasının yaygınlaşması ve bu konuda yasal düzenlemelerin yapılması, reçetesiz ilaç kullanımının yasaklanması gerekmektedir. Tedavinin temelinin korunma olduğunu düşünüyoruz.
Spina bifidalı çocuklarda denge ve mobiliteyi etkileyen faktörlerin incelenmesi

Bu çalışma meningomiyeloselli çocuklarda kas kuvveti ve kısalığı, lumbal lordoz açısı ve lezyon seviyesi ile denge, mobilite ve günlük yaşam aktiviteleri arasındaki ilişkilerin incelenmesi amacıyla planlandı. Çalışmaya yaş ortalaması 7,83 4, 35 yıl olan 30 Meningomiyeloselli çocuk dahil edildi. Çalışmanın başında çocukların demografik bilgileri kaydedildikten sonra; motor fonksiyonlar ve mobilite, günlük yaşam aktiviteleri, gövde fonksiyonları, denge, lezyon seviyesi, lumbal lordoz açısı, kas kısalıkları ve kas kuvveti değerlendirildi. Çalışmanın sonucunda, lumbal lordoz açı değerleri, kas kuvvet değerleri ve lezyon seviyesi ile denge, gövde fonksiyonları, günlük yaşam aktiviteleri ve mobilite gibi hemen hemen değerlendirilen tüm parametreler arasında ilişki olduğu görüldü (p<0,05). TFL ve gastro-solues kas kısalığı olmayan çocuklar gövde fonksiyonları, günlük yaşam aktiviteleri ve mobilite ile ilgili kullanılan testlerin hemen hemen hepsinden kas kısalığı olan çocuklara göre daha yüksek puan aldı (p<0,05). Sonuç olarak; MMS'li çocuklarda lumbal lordoz açısı çocuğun hayatındaki denge, gövde fonksiyonları ve mobilite, günlük yaşam aktiviteleri gibi birçok alanda önemli bir etken olarak bulundu. Kas kuvveti ve kas kısalıklarının denge, gövde fonksiyonları, mobilite ve günlük yaşam aktiviteleri üzerindeki etkisi gösterildi. Ek olarak çalışmamızın sonuçları SB'lı çocukların lumbal lordoz açısının sağlıklı büyüyen çocuklara oranla daha az geliştiğini gösterdi.
Beta talasemi majörlü çocukların güçlendirilmesi

Amaç: Bu araştırmada, 12-18 yaş arası Beta Talasemi Majörlü çocukların hastalık sürecine ilişkin problemleri tanımlanarak, bireyselleştirilmiş güçlendirme eğitimleri ile güçlendirilmeleri amaçlanmıştır. Yöntem: Bu araştırma, karma tipte bir çalışmadır. Birinci aşama, Beta Talasemi Majörlü çocukların hastalık sürecine ilişkin problem ve gereksinimlerinin belirlenmesi olup; fenomenolojik yöntem kullanılmıştır. İkinci aşamada ise, nitel yöntemle tanımlanan hastalık sürecine ait gereksinim duyulan konuların, güçlendirme modeli kapsamında ele alınmasıdır. Bu gereksinimlere yönelik eğitimin verilmesi ve bireyselleştirilmiş güçlendirme eğitiminin etkinliğinin incelenmesinde nicel yöntem kullanılmıştır. Araştırmanın örneklemini 12-18 yaş arası Beta Talasemi Majörlü 15 çocuk oluşturmuştur. Veriler, bireysel görüşmelerle toplanmıştır. Verilerin toplanma sürecinde, 'Tanıtıcı Bilgi Formu', 'Yarı Yapılandırılmış Görüşme Formu' ve 'Beta Talasemi Majörlü Çocukların Gereksinimlerini Belirleme Soru Formu' kullanılmıştır. Bulgular: Araştırmada yer alan katılımcıların yaş ortalaması 15 .46 0.42'dir. Çocuklarla yapılan görüşmede tedavi süreci, aile süreci ve sosyal hayat olmak üzere üç tema yer almıştır. Beta Talasemi Majörlü çocukların altısı hastalığın genetik geçişli olduğunu bilmediğini, eritrosit transfüzyonundan birkaç gün önce yorgunluk, baş ağrısı, halsizlik gibi sağlık problemeri yaşadığını ve bu problemleri nasıl yöneteceğini bilemediğini ifade etmiştir. Çocukların 12'sinin demir şelasyon tedavisini ve tümünün de destek tedavisini düzenli olarak kullanmadığı saptanmıştır. Tedavinin yan etkilerini, hastalığın kesin tedavisini ve gelecekteki tedavilerin neler olduğunu bilmedikleri ve beslenme ilkelerine dikkat etmedikleri görülmüştür. Çocukların Beta Talasemi Majör'ün tedavi sürecinin yan etkilerinden dolayı kendilerini mutsuz, üzgün, sinirli, kızgın ve kötü hissettikleri, gelecek kaygısı yaşadıkları saptanmıştır. Bakım sürecinde öncelikli sorumluluğu annelerin üstlendiği görülmüştür. Yanısıra, ailelerin çocuklarına karşı aşırı korumacı tutum sergiledikleri, ekonomik olarak zorlandıkları saptanmıştır. Çocukların ise, hastalığı arkadaşlarından sakladıkları, öğretmenlerine detaylı hastalık bilgisi vermedikleri belirlenmiştir. Benzer şekilde, hastalığın akademik başarılarını ve günlük yaşamlarını etkilediği saptanmıştır. Çocukların ön test gereksinim belirleme soru formu toplam puan ortalaması 30.73 2. 38 iken, birinci son testin ilk uygulamasında toplam puan ortalaması 48 3. 50 ve ikinci son testin uygulamasında toplam puan ortalaması 47 .86 3.52'dir. Sonuç: Yapılan çalışmanın sonucunda, çocukların hastalık bilgisi, tedavi süreci, anne/baba ilişkisi ve sosyal hayata yönelik gereksinimleri olduğu belirlenmiştir. Bu gereksinimler doğrultusunda verilen bireyselleştirilmiş eğitimin, çocukların güçlendirilmesinde etkili olduğu son test puan ortalamaları ile saptanmıştır.