turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Türk çocuk edebiyatı eserlerinde üç kuşakta değişen aile

Aile toplumu oluşturan en küçük yapıdır. Çocuğun edebiyat ile tanıştığı ilk eğitim ortamıdır. Aile çocuğunu toplumun niteliğine ve değer yargılarına göre yetiştirmeye çalışır. Bu konuda ailenin en büyük destekçisi kitaplardır. Kitaplarda ailenin çocuklara sunuluş şekli çok önemlidir. Bu çalışmanın amacı Türk çocuk edebiyatı eserlerinde üç kuşakta (1970 öncesi, 1970- 2000 arası, 2000 sonrası) çocuklar için yazılmış eserlerde ailenin ele alınış şeklini inceleme ve değerlendirme yapmaktır. Bu amaçla belirtilen dönemler arasında yazılan çocuk edebiyatı eserlerinden 15 eser seçilmiştir. Seçilen eserlerdeki aile nitel araştırma yöntemlerinden doküman incelemesi yöntemi kullanılarak içerik analizine tabi tutulup betimsel analiz yöntemi ile betimlenmiştir. Araştırma sonucunda incelenen eserlerde aile ile ilgili 164 özelliğe ulaşılmıştır. Üç dönem karşılaştırıldığında daha çok parçalanmış ailelere yer verildiği görülmüştür. 1970 öncesi dönemde ailelerin çocuklarına karşı tutumlarının koruyucu olduğu görülürken, 2000'ler ve sonrasında ebeveyn tutumunun demokratik olduğu görülmüştür. 1970- 2000 arası yazılan eserlerde ise ebeveynlerde otoriter tutum görülmektedir. 1970 öncesi ve 2000 yılına kadar yazılan eserlerde çocukların ebeveynleri ile çatışma yaşamadığı görülürken 2000 sonrası dönemde ebeveyn çocuk çatışmalarının arttığı görülmüştür. Üç dönemde de en az ahlaka yer verilirken en çok sevgi, saygı ve yardımseverlik değerlerine yer verildiği tespit edilmiştir. Sanat, oyun ve sporun 1970- 2000 sonrası eserlerde yer aldığı görülmüştür. Din ise eserlerde ağırlıklı olarak 1970 öncesinde yer almaktadır.
Üstün zekalı ve yetenekli çocukların akran ilişkilerine sosyal beceri eğitim programının etkisinin incelenmesi

Bu araştırma, akran ilişkileri ölçeğinin geliştirilmesi ve sosyal beceri eğitiminin Milli Eğitim Bakanlığına bağlı Bilim Sanat Merkezlerinde eğitim almakta olan, 6. ve 7. sınıfa devam eden üstün zekalı ve yetenekli çocukların akran ilişkilerine etkisinin olup olmadığının saptanması amacıyla yapılmıştır. Ankara il merkezinde bulunan Bilim Sanat Merkezinde eğitim almakta olan 6. ve 7. sınıf toplam 18 çocuk araştırmanın çalışma grubunu oluşturmuştur. Araştırmada ön test-son test kontrol gruplu deneysel desen doğrultusunda nicel ve nitel yöntemler bir arada kullanılmıştır. Araştırmanın nicel verileri araştırmacı tarafından geliştirilmiş olan 'İhtiyaç Belirleme Formu', 'Akran İlişkileri Ölçeği' ve 'Genel Bilgi Formu' ile toplanmıştır. Nitel verilerinin toplanmasında ise öğretmen ve ailelere uygulanan yarı yapılandırılmış görüşme formu kullanılmıştır. Deney grubunda yer alan çocukların akran ilişkilerini arttırmaya yönelik hazırlanan sosyal beceri eğitimi programı, üç ay süre ile haftada iki yarım gün toplam 24 oturum uygulanırken; kontrol grubundaki çocuklar kendi eğitim programlarına devam etmiştir. Nicel veriler incelendiğinde deney grubunda yer alan çocukların, kontrol grubunda yer alan çocuklara göre akran ilişkileri ölçeği alt boyutlarından iletişim, etkileşim, güven ve toplam puan türünde anlamlı (p<.05) bir farklılık oluşturduğu belirlenmiştir. Nitel verilerin incelenmesinde ise deney grubuna sosyal beceri eğitim programının etkililiğini belirlemek için çocukların sınıf öğretmenleri ve aileleri ile derinlemesine görüşme yapılmış, analizinde MaxQda 12 içerik analizi kullanılmıştır. Araştırmanın nitel sonuçları incelendiğinde ise, deney grubunda yer alan öğretmenlerin ve ailelerin son görüşmelerinde akran ilişkilerinin gelişimine yönelik iletişim, etkileşim, birliktelik ve güvene yönelik alanlarda farkındalık geliştirdiği sonucu elde edilmiştir. Elde edilen bu bulgular literatür çalışması eşliğinde tartışılmış ve çeşitli öneriler getirilmiştir.
Çocuk televizyon kanallarında tüketimci kimliğin inşası

George Gerbner'in yetiştirme kuramının ve kitle iletişim araçları yoluyla kimliğin inşa edildiğine ilişkin literatürün temel alındığı bu çalışmada, günümüzde sayıları giderek artan çocuk televizyon kanalları ile tüketimci kimlik arasındaki ilişki konu edilmektedir. Yürüttükleri yayın formatı ve içerikleri aracılığıyla, tüketimciliğin bir ideoloji olarak sunulduğu çocuk televizyon kanalları tarafından, çocukların bilinçlerinde gerçekte var olandan daha farklı bir kültürel yaşam biçiminin ve anlayışının yetiştirildiği savunulmaktadır. Özellikle, televizyonun 'ağır izleyicileri' üzerinde neden olduğu değişime vurgu yapan yetiştirme kuramı, bu çalışmada yer alan araştırmanın yöntemine ışık tutarken, tüketimciliğin yaygınlaştırıldığı bir toplum yaratılması yolunda, çocuk televizyonları tarafından tüketimci kimliğin parametrelerinin nasıl inşa edildiği tartışılmaktadır. Araştırma kapsamında, 2015 reyting raporlarına göre en çok tercih edilen 3 çocuk televizyon kanalına kurumsal süreç ve ileti sistem çözümlemeleri uygulanmış; kanalların kurumsal yapıları, yayın politikaları, tüketimcilik bağlamında kültürel göstergelerin yoğunluğu ortaya konulmuştur. Yetiştirme çözümlemesi adımında ise, Gaziantep örnekleminden 'alandan rastlantısal' yöntemiyle 'kolayda' belirlenen 9-11 yaş grubundaki, 385 çocuk ve ebeveynlerine anket uygulanmış, tüketim bağlamında ilişkin gözlem, görüş ve tutumlar alınmıştır. Veriler üzerinde yapılan testler ve destekleyen literatür tartışmaları, çocuk televizyonlarının ağır izleyici çocukların dünya görüşü ve tutumları üzerinde yetiştirme farkı oluşturarak tüketimci kimliğin inşasında rol oynadıklarını göstermektedir.
Bir ilköğretim okulu öğrencisi 7-14 yaş grubu çocuklarda şişmanlık görülme sıklığı

Şişmanlık sağlığı bozacak ölçüde yağ dokularında anormal veya aşırı miktarda yağ birikmesi durumudur. Çocukluk çağı şişmanlığının günümüzde gerek gelişmiş gerekse gelişmekte olan ülkelerde gösterdiği artış dikkat çekici boyuttadır. Bu çalışma Çorum ili Sungurlu ilçe merkezinde 7-14 yaş arası ilköğretim öğrencilerinde şişmanlık sıklığını tespit etmek, şişmanlık üzerinde etkisi olabilecek faktörleri belirlemek amacıyla Mart 2009'da Yavuz Selim İlköğretim Okulu'nda gerçekleştirilen kesitsel tipte bir çalışmadır. Öğrenciler ve aileleriyle ilgili tanımlayıcı bilgileri ve şişmanlık risk faktörlerini içeren anket formu öğrencilere dağıtıldı. Toplam 305 öğrencinin boy ve kiloları ölçülerek Beden Kitle İndeksleri hesaplandı. Dünya Sağlık Örgütü'nün 5-19 yaş grubu çocuklarda yaşa göre BKİ standartlarına göre öğrencilerin %12.5'inin fazla kilolu, %4.9'unun şişman olduğu saptandı. Öğrencilerin yaşları, gün içersindeki yaptıkları aktivitelerin süreleri, televizyon-bilgisayar başında geçirdikleri zaman, sabah kahvaltısı yapma durumları, öğün aralarında atıştırma alışkanlıkları, annelerin şişman olma durumları ile öğrencilerin fazla kilolu ve şişman olma durumları arasındaki ilişki istatistiksel olarak anlamlı bulundu. Sonuç olarak şişmanlık; ülkemizde özellikle büyük şehirlerde olduğu gibi, Anadolu'da da çocuklar arasında artış gösteren önemli bir sağlık sorunudur. Bu nedenle özellikle çocuklar okullarda yeterli ve dengeli beslenme konusunda bilinçlendirilmeli, fiziksel aktivite konusunda heveslendirilmeli, genel olarak da tüm toplumun konunun önemi konusunda aydınlatılması gerekmektedir.
Çukurova Üniversitesi Tıp Fakültesi çocuk yoğun bakım ünitesinde ARDS gelişen hastaların değerlendirilmesi

Amaç: Bu çalışmada Çocuk Yoğun Bakım Ünitesi'nde Akut Solunum Sıkıntısı Sendromu gelişen hastalarda, mekanik ventilatör uygulamalarını, hastaların primer hastalıklarını, hastalığın insidansını, etyolojik nedenlerini, tanısında kullanılan oksijenizasyon kriterlerinin karşılaştırılmasını, tedavi uygulamalarını ve mortalite oranlarını değerlendirmeyi amaçladık. Gereç ve Yöntem: Bu çalışmada, 1 Ocak 2016 ile 31 Aralık 2017 tarihleri arasında Çukurova Üniversitesi Tıp Fakültesi Çocuk Yoğun bakım Ünitesinde takipleri sırasında Akut Solunum Sıkıntısı Sendromu gelişen 33 hasta değerlendirildi. Bulgular: Çalışmada değerlendirilen toplam 33 hastanın yaşları 4 ile 204 ay arasında ve ortalama yaş 78,88 ay idi. Hastaların 17'si kadın (% 51 ,5), 16'sı erkek (%48,5) idi. Akun Solunum Sıkıntısı Sendromu gelişen hastaların 10'u hafif (% 30 ,3), 15'i orta (%45,5) ve 8'i ağır (% 24,2) evre iken, 26'sı pulmoner (% 78 ,8), 7'si nonpulmoner (% 21,2) kaynaklı idi. Hastalığın evrelendirilmesinde kullanılan Oksijenizasyon İndeksi ve Oksijen Saturasyon İndeksi arasında korelasyon saptandı. 33 hastanın 1 (% 3)'i NİMV'de izlenirken 32 (% 97 )'si invaziv mekanik ventilasyona alındı. Takipleri sırasında 3 (% 9,1) hastanın HFOV desteğine ihtiyacı olurken, toplam 4 (% 12,1) hastaya ECMO desteği uygulandı. Tedavi sırasında 4 (% 12,1) hastada pnömotoraks, 10 (% 30 ,3)'unda enfeksiyon gelişti ve bunların 7 (% 21 ,2)'si ventilator ilişkili pnömoni idi. Takip edilen 33 hastanın 1 (% 3)'i çoklu organ yetmezliği nedeniyle, 1 (% 3)'i refrakter hipoksemi nedeniyle exitus oldu. Hastaların, ortalama hastanede kalış süresi 38,1 gün, yoğun bakımda kalış süresi 25,9 gün ve entübe kaldıkları ortalama süre 17,0 gün idi. PIM-II, PRISM-III ve PELOD skorlarının yüksek olması durumunda hastaların takibi sırasında gelişebilecek ARDS'nin şiddetinin daha ağır olduğu, ayrıca nonpulmoner ne denli ARDS'lerin daha ileri evrelerde seyrettiği görüldü (p<0.01). Sonuç: ARDS pediatrik yoğun bakım ünitelerinin önemli bir mortalite nedeni olmaya devam etmektedir. Tedavinin en önemli basamağını mekanik ventilasyon oluşturmaktadır. Akciğer koruyucu mekanik ventilasyon stratejisinin mortalite ve morbiditeyi azalttığı artık bilinmektedir. Mekanik ventilasyon dışı tedavilerle ilgili çalışmalar devam etmekte ve kullanımı giderek artmaktadır. Ancak ağır ve tedaviye yanıt vermeyen PARDS'lerde, VV-ECMO mutlaka aklımıza gelmelidir.
Nörolojik disfajisi olan çocuklarda malnütrisyon ve beslenme durumunun saptanması

Bağlam N. Nörolojik Disfajisi Olan Çocuklarda Malnütrisyon ve Beslenme Durumunun Saptanması. Hacettepe Üniversitesi Sağlık Bilimleri Enstitüsü Diyetetik Programı Yüksek Lisans Tezi. Ankara, 2014. Nörolojik yutma güçlüğü olan çocuklarda beslenme durumunun saptanması amacıyla, Hacettepe Üniversitesi Tıp Fakültesi Pediatrik Nöroloji Bilim Dalı izleminde nörolojik hastalığı bulunan ve yutma güçlüğü tanısı almış 1-10 yaş (3.8 2.4) arası 96 çocuk hasta araştırma kapsamına alınmıştır. Çalışmaya alınan her hastanın ebeveynine anket formu uygulanarak çocuğa ait genel bilgiler, beslenme öyküsü ve çocuğun hatırlatma yöntemiyle geriye dönük 24 saatlik besin tüketim kaydı ve antropometrik ölçümleri alınmıştır. Araştırma kapsamına alınan hastaların %56.2'si erkek, %43.8'i kızdır. Hastaların %49.0'unun (n=47) tanısı serebral palsidir. Çocukların WHO 2006 ve WHO 2007 büyüme standartları açısından %50'sinin (n=48) yaşa göre vücut ağırlığı Z skoru değerlerinin -2SD altında olup çok zayıf olduğu saptanmıştır. Hastaların beslenme tipine göre %43.7'sinin yalnızca oral yol, %14.6'sının hem oral hem tüple, %41.7'sinin ise sadece tüple beslendiği saptanmıştır. Yalnızca oral olarak beslenen çocukların %33.3'ünün bir öğünde ortalama beslenme süresinin 30 dakikanın üzerinde olduğu tespit edilmiştir. Araştırma kapsamına alınan çocukların nütrisyon destek ürünü kullanma oranı %69. 8 olarak bulunmuştur. Çocukların %53.1'inin günlük enerji alım düzeyinin yetersiz olduğu saptanmıştır. Erkeklerin %51.8'i ile kızların %40.5'i diyetle yeterli enerji alırken, erkeklerin %51.8'i ve kızların %42.8'i diyet proteinini yeterli düzeyde almaktadır. Çocukların %93.8'inin diyet posasını yetersiz düzeyde aldığı saptanmıştır. Büyüme gelişme döneminde yeterli besin alımında sorun yaşamaları ve bu dönemde besin ögesi ihtiyacındaki artış nedeniyle yutma güçlüğü tanısı almış hastalar malnütrisyon riski altındadır. Yutma güçlüğünün multidisipliner yaklaşım ile erken tanı ve tedavisi; çocuğun beslenme durumunu, fiziksel ve bilişsel gelişimini, ailesi ve çevresi ile uyumunu artırmaya katkı sağlayacaktır.
Künt gövde travması nedeniyle acil servise başvurmuş pediatrik hastalarda odaklanmış travma ultrasonografisinin hasta yönetimine etkisinin retrospektif olarak değerlendirilmesi

Künt gövde travması sık görülen bir yer alanmadır. Toraks ve batın içi yer alanmaları pediatrik morbidite ve mortaliteye sebep olduğundan çoğu merkezde odaklanmış travma ultrasonu kullanımı bilgisayarlı tomografi'nin önceliğinin yerini almıştır. Acil servislerde travma hastalarına yaklaşımda OTU görüntüleme açısından ilk sırada uygulanabilir. Hastanın travma mekanizması göz önünde bulundurularak klinik şüphe halinde BT ileri tetkik için ikinci yaklaşım olmalıdır. OTU ile BT'nin birlikte kullanımı batın içi yer alanma şüphesi olan hastalarda tanı olasılığını arttırır. Fakat düşük ya da orta risk varsa ve OTU bu sonuçları destekliyorsa BT ile sonuç doğrulanmalıdır. Bu çalışmada; tanı amaçlı uygulanmış olan ve hızlı ve radyasyon riski az olan OTU'nun batın içi patolojiyi saptamada ve BT ihtiyacını belirlemedeki etkinliğini araştırmaktır.
Yavru sıçanlarda antiepileptik ilaç kullanımının erişkin dönemde bazı bilişsel ve motor fonksiyonlar üzerine etkileri ve beyindeki histomorfolojik değişiklikler

Uluslararası Epilepsi ile savaş birliği epilepsiyi, aralarında en az 24 saat olmak üzere, provokasyonsuz iki ve daha fazla nöbetin olması durumu olarak tanımlamaktadır. Epilepsi tanısı alan çocuklarda antiepileptik ilaçlar, tedavi seçenekleri arasında ilk sırada yer almaktadır. Çocukluk çağında antiepileptik ilaçlar büyüme ve gelişme sürecinde verilmektedir. Çocuklarda özellikle dirençli epilepsilerde uzun dönem ilaç kullanımı olmakta ve erişkin dönemde buna bağlı olarak bilişsel ve motor fonksiyonlar üzerine yan etkiler görülebilmektedir. Çalışmamızda, epilepsi tanılı çocuklarda kullanılan antiepileptik ilaçların yavru sıçanlarda erişkin döneme kadar kullanımının bilişsel ve motor fonksiyonlar üzerine etkilerini ve bu ilaçların beyinde öğrenme ve bellek ile ilgili yapılarda oluşturacağı histomorfolojik değişiklikleri araştırmayı amaçladık.
Tip 1 diyabetli çocuklarda; intensif insülin tedavisi, esnek insülin tedavisi ve insülin pompa tedavilerinin metabolik parametreler üzerine etkilerinin karşılaştırılması

Amaç: Tip 1 diyabetli çocuklarda esnek olmayan insülin tedavisi, esnek insülin tedavisi ve insülin infüzyon pompa tedavisi'nin metabolik parametreler üzerine etkilerinin karşılaştırılması. Metod: Çalışmaya Çocuk Endokrinoloji polikliniğiniğimizde takip edilmekte olan 28 (14 kız, 14 erkek) tip 1 diyabetli hasta alındı. Tüm hastalar çoklu doz insülin tedavisi ile sabit diyet almaktaydı. İlk aşamada tüm hastalara karbonhidrat sayımı öğretilerek esnek insülin tedavisine geçildi. Altı ay süreyle esnek insülin tedavisi aldıktan sonra, istekli olan sekiz hastada İİPT uygulamasına geçildi. Her dönem öncesi ve sonrasında hastaların HbA1c değerleri, hipoglisemi sıklıkları, bazal/bolus/total insülin ihtiyaçları, kan lipit düzeyleri, glukometri ve sürekli cilt altı kan şekeri izlem cihazı ile ölçülen glukoz düzeyleri, VKİ SDS ve yaşam kalitesi skorları karşılaştırıldı. Sonuçlar: Olguların EİT dönemindeki HbA1c ve açlık ortalama kan şekerleri, EOİT dönemine göre anlamlı düşük saptandı (p<0.05). SCKİ değerleri, VKİ SDS, hipoglisemi sıklığı, insülin dozları, total kolesterol, HDL ve trigliserid seviyeleri açısından ise iki tedavi metodu arasında anlamlı fark saptanmadı (p>0.05). Yaşam kalitesinin ağrı ve mental sağlık parametrelerinde EİT döneminde EOİT'ye göre anlamlı düzelme tespit edidi (p<0.05). İİPT ile olguların HbA1c değerlerinde, EOİT dönemine göre anlamlı azalma saptanırken (p<0.05); EİT dönemine göre anlamlı fark saptanmadı (p>0,05). İİPT dönemindeki hipoglisemi sıklıklarında diğer iki döneme göre anlamlı azalma saptandı (p<0.05). VKİ SDS, insülin dozları, total kolesterol, HDL ve trigliserid düzeylerinde üç döenm arasında anlamlı fark saptanamadı (p>0.05). Ancak LDL seviyelerinde, İİPT döneminde anlamlı düzeyde artma gözlendi (p<0.05). İİPT sonrası hastaların yaşam kalitesi incelendiğinde; genel sağlık ve mental sağlık parametrelerinde EİT ve EOİT dönemlerine göre anlamlı düzelme saptandı. Tartışma: EİT ve İİPT; tip 1 diyabetli çocuk ve adölesanlarda geleneksel tedavi yöntemlerine göre metabolik parametreler ve yaşam kalitesi açısından önemli iyileşmeler sağlamaktadır. İİPT'nin ayrıca hipoglisemi sıklıklarını azalttığı ancak LDL düzeylerini yükselttiği saptanmıştır. Her iki tedavi yöntemi de tip 1 diyabetli çocuk ve adölesanlarda güvenle kullanılabilen tedavi yöntemleri olarak gözükmektedirler.
Türkiye'deki okul çocuklarında ekokardiyografi ile mitral kapak prolapsusu sıklığı

Amaç: Mitral kapak prolapsusu çocuk ve genç erişkinlerde sık görülen ve genellikle iyi huylu seyreden bir kapak hastalığıdır. Sporadik olabildiği gibi ailevi geçişler de bildirilmiştir. Ülkemizde ve dünyada sağlıklı asemptomatik çocuklarda MVP sıklığını doğru tanı kriterleri ile belirleyen geniş ölçekli bir çalışma yapılmamıştır. Bu çalışmadaki amacımız; sağlıklı okul çocuklarında ekokardiyografi ile MVP prevalansını belirlemek ve MVP tanısı alan çocukların yakın akrabalarına da ekokardiyografi yaparak, ailevi geçiş sıklığını saptamaya çalışmaktır. Gereç ve Yöntem: Nisan 2017- Mayıs 2018 tarihleri arasında 6 okulda 2550 çocuğa ekokardiyografik tarama yapılarak MVP tanısı konulan çocuklar AÜTF çocuk kardiyolojide değerlendirildi. Ayrıntılı anamnez sorgusu, fizik muayene ve detaylı ekokardiyografik çalışma yapıldı. Ayrıca MVP'li olguların anne, baba ve kardeşlerine de ekokardiyografi ile tarama yapıldı. Bulgular: Okul taramasında öğrencilerin 1339'u kız (%52,5) 1211'i erkekti (%47,5). Yaş ortalaması 11,9 3,1 yıl olan 2550 çocukta MVP sıklığı %1,25 olarak bulundu. 5-9 yaş aralığında %0,9, 10-13 yaş aralığında %1,2, 14-18 yaş aralığında %1,6 oranında sıklık saptandı. MVP'li çocuklarda göğüs ağrısı %22, anksiyete %37,5, migren tipi baş ağrısı %22 sıklıkta saptandı. MVP'li olguların daha zayıf ve BMI değerlerinin daha düşük olduğu görüldü. Hipermobilite %22, pectus excavatum %6 sıklıkta görüldü. Olgularımızın üst/alt vücut oranı ile kulaç/boy uzunluğu oranı sonuçlarında patolojik boy uzunluğunu gösterecek veri saptanmadı. MVP'li çocuklarda üfürüm sıklığı %19, klik sıklığı %6, üfürüm + klik sıklığı %9,4 olarak bulundu. MVP'li çocukların %24'ünde 1 .-2. derece MY görüldü. Mitral kapağın ekokardiyografide kalınlığına bakılarak, olguların %44'üne klasik MVP, %56'sına ise non-klasik MVP tanısı konuldu. Mitral yetmezlik, fizik muayene ve anamnez bulguları açısından klasik MVP ve non-klasik MVP arasında istatiksel olarak anlamlı fark bulunmadı. MVP'li çocukların birinci dereceden akrabalarından 84 kişi incelendi ve 11'inde (%13) ekokardiyografi ile MVP saptandı. Çalışmadaki 4 ailede OD genetik geçiş olabileceği görüldü. Ayrıca 3 ailede ise sporadik veya X'e bağlı geçiş olabileceği düşünüldü. Sonuç: MVP sıklığı %1,25 olarak saptandı ve yaşla sıklığının arttığı görüldü. MVP'li hastaların daha zayıf ve BMI'larının daha düşük olduğu izlendi. MVP tanısı alan ve oskültasyon bulgusu olmayan çocuk sayısının fazla olduğu gözlendi. MVP'li çocukların yakınması olmayan yakın akrabalarının da ekokardiyografi ile incelenmesinin uygun olacağı kanısına varıldı.
Okul öncesi çocukların dil ve konuşma özelliklerinin taranması

AMAÇ: Ankara İli Beypazarı İlçesi'nde anaokulu ve anasınıflarında eğitim gören 3- 5 yaş 11 ay arası çocukların dil ve konuşma gelişimlerinin Dil ve Konuşma Gelişimi Tarama Formu ile taranması, dil ve konuşma gelişim geriliği/bozukluğu gözlenen çocukların Okul Öncesi Dil Ölçeği- 5 (Preschool Language Scale- 5 (PLS-5)) ile alıcı ve ifade edici dil gelişim yaşlarının belirlenmesi amaçlanmaktadır. YÖNTEM: Çalışmamıza, Ankara İli Beypazarı İlçesi'nde anasınıflarında ve anaokulunda 3-5 yaş 11 ay arasında olup okul öncesi eğitim kurumlarına devam eden 503 çocuk taranmıştır. Çalışmanın uygulama bölümü 2 aşamadan oluşmaktadır. 1. Aşama' da çocukların dil ve konuşma gelişimleri Dil ve Konuşma Gelişimi Tarama Formu ile değerlendirilmiştir. Form çocukların anne ve babaları tarafından doldurulmuştur. Formların değerlendirmesi sonucunda dil ve konuşma gelişimi açısından riskli olduğu düşünülen çocuklar belirlenmiştir. Çalışmanın 2. Aşaması'nda, dil ve konuşma gelişim geriliği/bozukluğu düşünülen çocuklara Okul Öncesi Dil Ölçeği- 5 (Preschool Language Scale- 5 (PLS-5)) testi uygulanmış ve alıcı ve ifade edici dil gelişim yaşları tespit edilmiştir. BULGULAR: 3 yaş-5yaş 11 aylık kayıtlı 503 çocuk belirlenmiştir. Kayıtlı 503 çocuktan 21 tanesinin eğitime devam etmediği görülmüştür. Geriye kalan 482 çocuktan 4 tanesi ek bir engele sahip olduğu için araştırma dışı bırakılmıştır. Kalan 478 çocuktan 402 tanesinin anne ve/veya babası araştırmaya katılmayı kabul etmiş, 76 tanesi ise ret etmiştir. 402 çocuğun %48,8'i kız ve %51.2'si ise erkektir. 2. Aşama çalışmaya katılan 22 çocuğun 7'sinin kız ve 15'inin erkek olduğu belirlenmiştir. Bu çocukların kronolojik yaş dağılımında ort. 59.4 ay ve S. S: 7.43 olarak tespit edilmiştir. Kronolojik yaş ile alıcı dil yaşı arasında orta düzeyde (0,30<r=0,49<0,70), pozitif yönlü (r>0) ve anlamlı bir ilişki (p<0,05) bulunmuştur. Çocukların kronolojik yaşı ile ifade edici dil yaşı arasında yüksek düzeyde (0,70<r=0,88), pozitif yönlü (r>0) ve anlamlı bir ilişki (p<0,01) bulunmuştur. Araştırmaya katılan çocuklara uygulanan Okul Öncesi Dil Ölçeği- 5 çocuk bilgi formundaki soru maddeleri ile çocuğun kronolojik yaşı ile alıcı ve ifade edici dil yaşı arasında bulunan farkın karşılaştırmasında anlamlı bir ilişki bulunamamıştır. TARTIŞMA: Okul öncesi dönemde tarama programları oluşturulması çocuğun dil ve konuşma gelişiminin takibi açısından büyük öneme sahiptir. SONUÇ: Bu tarama sonucu bölge için dil ve konuşma gelişimi açısından önemli bir veri kaynağı olacaktır.
12 haftalık antrenman programının 11-14 yaş kız ve erkek atletlerin bazı fizyolojik ve motorik özellikleri üzerine etkileri

Bu çalışmanın amacı; 12 haftalık antrenman programının 11-14 yaş kız ve erkek atletlerin bazı fizyolojik ve motorik özellikleri üzerine kronik etkilerini incelemek ve cinsiyet değişkenine bağlı olarak karşılaştırmaktır. Antrenman programının etkilerini belirlemek için boy, kilo, vücut kitle indeksi, Cooper testi, 50 metre sprint testi, spirometrik ölçümler ve hematolojik ölçümler yapılmıştır. Yaşları 11-14 arasında değişen 20 kız, 17 erkek atlet çalışmamıza gönüllü olarak katılmıştır. Çalışma sonuçlarına göre 12 haftalık antrenman öncesi ve sonrasında boy ve vücut ağırlığında istatistiksel olarak anlamlı fark bulunmuştur (p<.05). Ayrıca 12 haftalık antrenman sonrası şu motorik, spirometrik ve hemotoljik parametreler arasında anlamlı fark görülmüştür: Cooper ve 50 metre test sonuçları, FEV1, MVV ve RBC (milyon/mm3), Hb, Hct, MCHC, MCH değerleri (p<.05). Atletlerin hem FEV1 hem de MVV değerleri antrenman sonrası artmıştır. Antrenman sonrası RBC (milyon/mm3), Hb, Hct değerleri anlamlı düzeyde artarken MCHC ve MCH değerleri anlamlı düzeyde azalmıştır. Cooper test sonuçları artmış fakat 50 metre sprint süreleri azalmıştır. Kız atletlerin sonuçlarına göre; antrenman sonrası boy, Cooper test sonuçları, FVC, FEV1 ve MVV, RBC (milyon/mm3), Hb, Hct artmış fakat MCH değerleri ve 50 metre sprint süreleri azalmıştır (p<.05). Erkek atletlerin sonuçlarına göre ise; boy, vücut ağırlığı, Cooper test sonuçları, RBC (milyon/mm3), Hb, Hct artmış fakat MCH değerleri ve 50 metre sprint süreleri azalmıştır (p<.05).