turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Basit kemik kistinde kortikosteroid enjeksiyonu ile tedavinin kist sıvısındaki kemiği rezorbe edici faktörlere ve lezyonun iyileşmesi üzerine etkileri

Amaç: Çocukluk çağında görülen basit kemik kistlerinde kist içine steroid enjeksiyonu basit tedavi seçeneklerinden biridir. Bu çalışmada, basit kemik kistlerinin tedavisinde steroid enjeksiyonunun radyolojik sonuçlarıyla birlikte kist sıvısındaki PGE2, IL1ß, kollajenaz 1, VEGF-A seviyeleri EIA ile değerlendirildi. Çalışma planı: Basit kemik kisti saptanan 14 çocuk hasta (9 erkek, 5 kız; ort. yaş 11.7; dağılım 6 -21) iki iğne tekniği kullanılarak kist içine metilprednisolon asetat enjeksiyonuyla tedavi edildi. Kist yedi olguda humerus proksimaline, iki olguda humerus shaftına, üç olguda kalkaneusa, iki olguda femurda intertrokanterik bölgeye yerleşmişti. Beş hastada steroid enjeksiyonu öncesinde patolojik kırık oluşmuştu. Hastalara altı-sekiz hafta arayla, her biri 120- 160 mg metilprednizolon asetat içeren en fazla dört enjeksiyon uygulandı. Enjeksiyon sonrasında altıncı haftada, üçüncü ayda, altıncı ayda ve birinci yılda düz grafiler çekildi. İlk yıldan sonra hastalar yılda bir kez grafilerle takibe alındı. Hastaların ortalama takip süresi 7,5 ay (dağılım 3-14 ay) idi. Kist iyileşmesi Neer sınıflandırmasına göre değerlendirildi. Her ameliyatta alınmış olan kist sıvısı örnekleri kemiği rezorbe eden faktör düzeylerini incelemek üzere -80 de saklandı. Ardından EIA metodu ile bu faktörlerin düzeyleri değerlendirildi. Sonuçlar: Metilprednisolon asetat tedavisi sekiz hastada (%58) tamamen, üç hastada (%21) rezidüel lezyonla iyileşme sağladı. Bir hasta (%7) steroide hiç yanıt vermedi; iki hastada kist tekrarladı. Tamamen veya rezidüel lezyonla iyileşen hastalardaki sonuçlar tatminkar bulunurken (%79), üç hastada (%21) başarısız bulundu. Kistin tekrarladığı bir hasta küretaj ve greftlemeyle tedavi edildi. İşlemle ilgili hiçbir hastada komplikasyon görülmedi. Çıkarımlar: Bulgularımız, çocuklarda görülen basit kemik kistlerinde steroid enjeksiyonunun tatmin edici sonuçlar sağladığını ve agresif tedaviler öncesinde düşük morbiditeli bu tedavinin denenebileceğini göstermektedir. Kist sıvısındaki PGE2, IL1ß ve kollajenaz- 1 düzeylerinin yapılan cerrahiden etkilenmediği (p>0.05) ancak, VEGF-A düzeylerinin kistin iyileşmesiyle birlikte anlamlı olarak azaldığı görülmektedir (p<0.05). VEGF-A' nın anlamlı olarak azalması, VEGF antagonistlerin tedaviye eklenmesiyle kistteki iyileşmenin hızlanacağı yönünde bizleri cesaretlendirmiştir.
Sigaraya maruz kalan pasif içici durumundaki çocuklarda kotinin düzeyi ile DNA hasarının değerlendirilmesi

Amaç: Sigaraya maruz kalma; hem yaygınlığı hem de önlenebilir olması bakımından oldukça önemlidir. Risklerini tanımlamak ve sigara karşıt müdahalelerin yararlarını saymak için pasif sigara içiminin kesin biyokimyasal ölçümlerine gerek vardır. Sigaraya maruz kalmış sigara içmeyen kişilerde ve aktif sigara içicilerinde kotinin nikotinin en önemli ve en güvenilen biyomarkeridir. Sigara içimi sırasında çok sayıda serbest radikal ve reaktif oksijen ürünleri açığa çıkmaktadır. Sigara içimi veya maruziyetinin DNA hasarı üzerine çalışmalar yapılmış, ancak bu çalışmalarda kotinin düzeyi ile korelasyon kurulmamıştır. Bu çalışmada amacımız sigaraya maruz kalan çocuklarda kotinin düzeyi ölçülerek maruziyet derecesini belirlemek ve maruziyet derecesiyle DNA hasarı arasındaki ilişkiyi belirleyerek sigaranın muhtemel karsinojen etkisini ortaya koymaktır. Yöntem: Çalışmaya toplam 54 çocuk alındı. Çalışmada sigara maruziyetini değerlendirmek için anket ve idrar kotinin seviyelerinin tespiti yapılmıştır. Çocukların idrarından kotinin düzeyleri kemilüminesan yöntemiyle, periferik venöz kandan izole edilen mononükleer lökosit DNA incelemesi için kan örnekleri alındı. SPSS 11,5 kullanılarak istatistiksel analizler yapıldı. P değerinin <0,05 olması anlamlı olarak kabul edildi. Bulgular: Ortalama idrar kotinin ve DNA hasarı düzeyleri sigaraya maruz kalan grupta sigaraya maruz kalmayan gruba göre anlamlı derecede yüksek bulundu. Ortalama kotinin düzeyi ile DNA hasarı düzeyleri arasında pozitif korelasyon bulundu. Sonuç: Comet analizinin bu araştırmadaki sonuçları, pasif içici konumundaki çocukların bu riske maruz kalmayanlara göre genotoksisite bakımından risk altında olduklarını kuvvetle düşündürmektedir. Bu araştırmanın ilk verileri ışığında ileride bu konuda comet yöntemiyle kapsamlı çalışmaların yapılması, daha somut yorumlara olanak sunabilecektir. Çalışmamızda sigara dumanına maruz kalan pasif içici durumundaki çocuklarda maruziyet derecesinin objektif bir kriteri olan idrar kotinin düzeyi ile DNA hasarı arasında anlamlı pozitif korelasyonun bulunması kotininin pasif içici çocuklarda DNA hasarı açısından ilişkili olabileceğini göstermektedir.
Ateşli silah yaralanmasına bağlı 18 yaş altı ölümler

Giriş ve Amaç: Ateşli silah yer alanmalarına bağlı çocukluk çağında meydana gelen ölümler ülkemizde ve yurt dışında giderek artmaktadır. Ateşli silah yer alanmalarına bağlı ölüm olgularında otopside elde edilen bulgular ve delillerin, adli tahkikatın seyrinde ayrı bir önemi vardır. Bu çalışmada 01.01.2006-31.12. 2015 tarihleri arasında İzmir ili ve çevre illerde meydana gelen 18 ve altındaki yaş grubunda ateşli silah yer alanmasına bağlı ölu m olaylarının sosyodemografik özeliklerinin incelenerek elde edilen verilerin u lkemizde ve du nyada yapılan benzer çalışmalarla karşılaştırılması, çocukluk döneminde ateşli silahlarla meydana gelen yer alanmalara bağlı ölu m olaylarına dikkat çekmek ve toplumun bu konudaki duyarlılığını artırmak amaçlanmıştır. Gereç ve Yöntem: Çalışmamızda İzmir ve çevresinde meydana gelen 1876 ateşli silah yer alanmasına bağlı ölüm olgularının adli ölü muayene ve adli otopsi raporları geriye dönük olarak taranmış ve bu olguların 114'ünün (%6.07) 18 yaş ve daha küçük yaştaki ergen, çocuk ve bebek yaş grubundan ateşli silah yer alanmasına bağlı ölüm olgusu olduğu görülmüştür. Olgular ölümün meydana geldiği yer ve zaman, cinsiyet, yaş, orijin, mevsim, ay, yıl, silahın türü, mermi giriş sayısı, atış mesafesi, elde edilen mermi çekirdeğinin yapısı, mermi giriş yeri, olayda kullanılan silahın kime ait olduğu, alınan örneklerin toksikoloji sonuçları, ölüm nedeni ile failin kim ve hangi yaş grubunda olduğu gibi özellikler açısından değerlendirilmiştir. Bulgular: Olguların yaşları 1 ile 18 arasında değişmekte olup, 79 (%69.3) olgu erkek, 35 (%30.7) olgu kadın, yaş ortalaması 14.04 4 .23, erkek/kadın oranı 2.25 bulundu. 39 olguda (%34.2) tabanca, 75 olguda (%65.8) av tüfeği kullanıldığı tespit edildi. Olgular orijinlere göre değerlendirildiğinde; 37 olgu (%32.5) ile cinayetler ilk sırada yer alırken, 34 olguda (%29.8) intihar, 22 olguda (%19.3) kaza sonucu ölümün meydana geldiği, 21 olguda (%18.4) ise orijin belirtilmediği görüldü. Ölümlerin en sık kış mevsiminde (n:32, %28.1) oluştuğu tespit edildi Ölümlerin 97'sinde (% 85.1) tek giriş yarası olduğu, 53 olguda (%46.5) yer alanmanın sadece kafa bölgesinde olduğu belirlendi. Olguların en fazla (n:48, %42.1) köy/kasaba gibi kırsal bölgelerde ve olayın gerçekleştiği yer olarak en fazla (n:54, %47.4) ev olduğu görüldü. 35 olguda (%30.7) olayda kullanılan silahın kişinin babasına ait olduğu görüldü. Sonuç: Bireysel silahlanmanın arttığı dünyamızda, evlerde bulundurulan ateşli silahların çocukluk çağı ölümlerine yol açtığı görülmektedir. Toplumumuzun, çocukların ateşli silahlara kolayca ulaşmaları halinde yer alanma ve ölüm olaylarının kolayca meydana gelebileceği, bu nedenle çocuklu evlerde mümkün olduğunca ateşli silah bulundurulmaması gerektiği, bulundurulması gerekiyorsa da ateşli silahların çocukların ulaşamayacağı yüksek yerlerde, boş bir şekilde kilitli dolaplar içerisinde silahın mermi ve fişeklerden ayrı yerlerde güvenlik önlemleri alınarak saklanması konusunda eğitilmesinin bu konuda faydalı olacağını düşünmekteyiz.
Çocuklarda hematopoietik kök hücre transplantasyonunda egzersiz programının etkinliğinin araştırılması

Bu çalışma, çocuklarda hematopoietik kök hücre transplantasyonu sırasında ve sonrasında uygulanan egzersiz programının etkinliğini belirlemek ve bu alanda oluşturulan egzersiz programlarına katkı sağlamak amacı ile gerçekleştirilmiştir. HKHT uygulamasına karar verilen 3-17 yaşları arasındaki 22 çocuk müdahale ve kontrol grubu olarak ikiye ayrılmıştır. Çocukların fiziksel fonksiyonları, fonksiyonel performansları, klinik durumları, depresyon, günlük yaşam aktiviteleri, çocuk ve bakım verenlerin yaşam kaliteleri HKHT öncesi, taburculuk ve bir ay sonraki kontrollerinde değerlendirilmiştir. Müdahale grubuna hastanede yattıkları süre boyunca haftada 5 gün; kuvvetlendirme, endurans, germe ve gevşeme egzersizlerinden oluşan egzersiz programı uygulanmış ve taburculukta ev programı verilmiştir. Müdahale grubunda, çocukların hastanede yattıkları süre boyunca fizyoterapist eşliğinde uygulanan egzersiz programı sonucu, fiziksel fonksiyonları ve fonksiyonel performansları istatistiksel olarak anlamlı ölçüde artarken (p<0.05), kontrol grubunda istatistiksel olarak anlamlı azalma olduğu bulunmuştur (p<0.05). Müdahale grubunun hastanede yattığı süre boyunca ağrılı olduğu gün sayısı, ağrı şiddeti ve depresyon düzeyleri kontrol grubuna göre istatistiksel olarak anlamlı ölçüde daha az bulunmuştur (p<0.05). Yaşam kalitesi skorları ise müdahale grubunda, kontrol grubuna göre istatistiksel olarak anlamlı ölçüde daha yüksek bulunmuştur (p<0.05). Bakım verenlerin yaşam kalitelerinin ise bu süreçten olumsuz yönde etkilendiği bulunmuştur. Çalışmamızın sonucunda, HKHT sürecinde egzersiz programının olumlu etkilerinin olduğu, ev programı ile takip döneminde ise elde edilen etkilerin azaldığı belirlenmiştir. HKHT yapılan çocuklarda fizyoterapist eşliğinde yapılan egzersiz programları önemlidir ve nakil sonrası takip dönemlerinde de bu programın devam etmesine ihtiyaç büyüktür.
Çölyak hastalığı olan çocukların klinik ve laboratuvar bulgularının retrospektif olarak değerlendirilmesi

Çölyak Hastalığı genetik duyarlılığı olan bireylerde farklı klinik görünümlerde ortaya çıkan, çocukluktan erişkin döneme uzanan geniş bir yaş aralığında tipik ve atipik bulgular ile seyreden, özellikle ince barsaklar başta olmak üzere bütün sistemlerde glutene karşı anormal immün yanıt sonucu gelişen bir hastalıktır. Bu çalışmanın amacı, çölyak hastalığı tanısı almış olguların klinik ve laboratuvar özelliklerinin retrospektif olarak değerlendirilmesidir. Çalışmaya Ocak 2005- Haziran 2014 yıllları arasında, Çocuk Gastroenteroloji polikliniğine çeşitli yakınmalarla gelmiş ve biyopsiyle kanıtlanmış 372 çölyak hastası (217 kız ve 155 erkek) alındı. Olguların ortalama tanı yaşı 101,6 50, 4 ay (6 - 212 ay) idi. Ortalama ağırlık Z skoru -1.70 1. 35 SD iken, ortalama boy Z skoru -1.78 1.59 SDSD idi. En sık geliş yakınması %30, 4 oranında gelişme geriliği idi. En sık fizik muayene bulgusu olarak %30, 9 oranında boy kısalığı tespit edildi. Olguların %2,4' ünde eş zamanlı Tip 1 DM vardı. Olguların %7'si birinci derece akrabalarına yapılan tarama sonucu ÇH tanısı almıştır. Laboratuvar bulgusu olarak en sık %41,4oranında demir eksikliği tespit edildi. Ayrıca %14, 8 oranında vitamin B12 eksikliği, %16 oranında folik asit eksikliği ve %36,9oranında ise hipertransaminazemi olduğu görüldü. Doku Tg IgA için cut-off değeri 20 IU/ml olarak kabul edildi. 330 (%94,8) olgudadoku Tg IgA düzeyi pozitif, 18 (%5,2)olguda ise negatif olarak tespit edildi. Doku Tg IgA düzeyi negatif olan 18 olgunun 14'ünde EMA IgA, 4'ünde AGA IgA pozitif tespit edildi. Ayrıca olguların Anti-endomisyum IgA düzeylerine bakıldı ve %83, 5 olguda pozitif olarak tespit edildi. Olguların ilk KMY Z skoru değeri -5.9 ile 3.00 (ort: -1.16 1 .51)idi. Olguların % 26'sının Z skoru, pediatrik yaş grubuna göre düşük kemik mineral yoğunluğu kabul edilen -2 standart sapmadan daha düşük idi. Olgularda endoskopik olarak en sık görülen bulgu, %62, 3 oranında duodenumda düzensizlik idi. Histolojik olarak olguların 26'sı (%7,0) Marsh 1, 66'sı (%17,7) Marsh 2 ,246'sı (%66,1) Marsh 3 ve 34'ü (%9,2) Marsh 4 olarak değerlendirildi. Sonuç olarak; çölyaklı olgularda klinik ve laboratuvar bulguları çok geniş bir dağılım göstermektedir. Klasik gastrointestinal yakınmalar dışında gelişme geriliği, boy kısalığı, anemi, düşük kemik mineral yoğunluğu gibi ekstraintestinal yakınmalar ile başvuran olgularda ÇH mutlaka ayırıcı tanıda düşünülmelidir.
Toprak yeme hastalığında kullanılan toprakların jeolojik özellikleri

Bu çalışmada, Niğde ve yakın yöresinde gerek pekmez yapımında gerekse toprak yemede tüketilen toprak ve/veya kayaçların mineralojik ve jeokimyasal özelliklerin belirlenmesi amaçlanmıştır. Bu amaçla Niğde Bor, Ulukışla ve Aksaray-Emirgazi yöresinden 12 adet örnek derlenmiş ve örnekler üzerinde XRD tüm kayaç analizleri gerçekleştirilmiştir. Bu analizler sonucunda Kil, Mika, Karbonat, Kristobalit, Amfibol, Kuvars, Feldispat ve Opal-CT mineralleri belirlenmiştir. Örneklerin tümünde iz element ve ana element analizleri gerçekleştirilmiştir. Ana element dağılımlarında Bor yöresinde CaO+Al2O+Fe2O3; Ulukışla yöresinde CaO+SiO2+Fe2O3; Emirgazi yöresinde CaO+MgO egemenliği gözlenirken, İz element analizinde Bor yöresi örneklerde Sr, Ba, Ce, Zn ve As; Ulukışla yöresinde U, Ce, Ba, Zr, Sr, Ni; Emirgazi yöresinde ise Ba, Sr, La, Ce, Co, Zr elementleri dikkat çekmektedir. Kullanılan tüm örnekler Neojen yaşlı gölsel çökeller olup, özellikle altere olmuş kesimlerdeki halen kazılabilir bölümler tüketilerek kullanılmaktadır.
3-6 yaş çocuklarının gelişimsel değerlendirilmesi

Bu çalışmada, İstanbul Üsküdar ilçesinde yaşayan 3-6 yaş grubu çocukların gelişimlerinin Denver II Gelişimsel Tarama Testi aracılığı ile değerlendirilmesi ve çocukların gelişimlerinin ailenin sosyo-demografik özelliklerine göre değişip değişmediğinin tespit edilmesi amaçlanmıştır. Araştırma tanımlayıcı ve kesitsel tiptedir. Araştırmanın örneklemini Üsküdar ilçesinde yaşayan 3-6 yaş grubunda olan toplam 60 çocuk ve ebeveynleri oluşturmuştur. Uygulamayı kabul eden ailelerin çocukları tesadüfi şekilde seçilerek çalışma yürütülmüştür. Araştırmada veri toplama aracı olarak araştırmacı tarafından hazırlanan Sosyo-Demografik Bilgi Formu ve Denver II Gelişimsel Tarama Testi kullanılmıştır. Verilerin analizinde SPSS 22.0 programı kullanılmıştır. Çalışmaya katılan 3-6 yaş grubu olan çocukların Denver II Gelişimsel Tarama Testi sonuçlarına göre, %43.3'ünün normal gelişim gösterdiği, %48.3'ünün şüpheli gelişim gösterdiği, %8.3'ünün ise anormal gelişim gösterdiği tespit edilmiştir. 36-48 ay grubunda bulunan çocukların en fazla ''dil'' alanında gelişimsel sorunların olduğu saptanmıştır. Çocukların, Denver II Gelişimsel Tarama Testi'nin genel sonucuna bakıldığında, kişisel, sosyal, dil, ince ve kaba motor gelişim alanlarında, cinsiyet, sosyo-ekonomik düzey, anne ve babanın eğitim düzeyi, ailede bulunan çocuk sayısı, annenin çalışma durumu, çocuğa kimin baktığı değişkenlerine göre anlamlı bir farklılaşma tespit edilmemiştir. Anaokuluna devam edip-etmeme durumunun dil gelişimi üzerinde etkili olduğu saptanırken, kişisel, sosyal, ince ve kaba motor gelişim alanları üzerinde etkili olmadığı bulunmuştur.
Pediatrik onkoloji hastalarında planlı ağız bakımı eğitiminin oral mukozit derecesine etkisinin incelenmesi

Bu araştırma pediatrik onkoloji hastalarına verilen planlı ağız bakımı eğitiminin oral mukozit derecesine etkisinin incelenmesi amacıyla yapılmış yarı deneysel ve kesitsel bir çalışmadır. Araştırmaya 31 Ocak - 31 Aralık 2011 tarihleri arasında Ege Üniversitesi Hastanesi Pediatrik Onkoloji ve Hematoloji Kliniklerinde yatarak tedavi gören, araştırmanın sınırlılıklarına uyan 8-18 yaş grubu 16 çocuk dahil edilmiştir. Veri toplama aracı olarak Çocuk ve Ebeveyn Bilgi Formu, Dünya Sağlık Örgütü Mukozit Değerlendirme İndeksi ve Uluslararası Çocuk Mukozit Değerlendirme Ölçeği kullanılmıştır. Araştırma verileri çocuk ve ebeveynlerinden yüz yüze görüşme tekniği ile toplanmıştır. Araştırmadan elde edilen veriler SPSS 18.0 paket programında; sayı, yüzde, medyan, min-max ve inter quartil range Friedman Varyans Analizi, Wilcoxon İşaretli Sıra Testi, bağımlı gruplarda Ki-kare analizi, Spearman Rank Korelasyon Analizi ile değerlendirilmiştir. Çocukların yaş ortalamasının 13.87 2. 68 olduğu, %68.75'inin kız, %31.25'inin erkek, %62.50'sinin ilköğretim öğrencisi olduğu saptanmıştır. Çocukların %56.25'inin lösemi ve lenfoma, %43.75'inin solid ve diğer tümörler tanısı ile izlendiği, %62.50'sinin evre ve risk grubu yüksek hastalar olduğu belirlenmiştir. Araştırmada kemoterapi alan çocukların eğitim öncesi ve sonrasındaki mukozit dereceleri arasındaki farkın istatistiksel olarak anlamlı olduğu saptanmıştır (p<0.05). Çocukların eğitim öncesi ve eğitim sonrası ağrı puanı medyan değerleri arasındaki farkın istatistiksel olarak anlamlı olduğu bulunmuştur (p<0.05). Çocukların hem eğitim öncesi, hem de eğitim sonrası mukozit derecesi ortalaması ile ağrı puan ortalaması arasında çok güçlü düzeyde, pozitif yönde istatistiksel olarak anlamlı bir ilişki olduğu belirlenmiştir (p<0.001). Sonuç olarak, kemoterapi öncesinde planlı ağız bakımı eğitimi alarak düzenli ağız bakımı yapan çocukların mukozit derecesinin azaldığı ve buna bağlı ağrı düzeylerinin de azaldığı saptanmıştır. Bu konuda daha geniş örneklem grubu ile randomize kontrollü çalışmaların yapılması önerilmektedir.
Televizyon yayınlarındaki zararlı içerikten küçüğün korunması

Kalkan, Servet. Televizyon Yayınlarındaki Zararlı İçerikten Küçüğün Korunması, Master Tezi, Ankara, 2008. Televizyonda mevcut olan programlar arasındaki birçok program küçüğe yönelik olmayan programlardır. Küçük, kendi izlemesi gereken ya da gerekmeyen programları her zaman ayırt edebilecek durumda değildir. Son zamanlarda çocukların davranışlarında televizyonun etkisinin çok fazla oluşu tartışma getirmeyecek bir konu olmaya başlamıştır. Bu araştırma, çocukların TV program tercihlerindeki ilgilerine dair bir çalışmadır. Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti'nde olan Haydarpaşa Ticaret Lisesi'nde bulunan öğrencilere bir anket formu uygulanmıştır. Bu anket formu, çocukların televizyonda en çok hangi programları izlediklerine ilişkin soruların yanı sıra bu programları hangi kanallarda izledikleri soruları da sorulmuştur. Ankete verilen cevaplar SPSS yöntemiyle ele alınmış, yaş ve cinsiyet değişkenlerine göre farklılaşmalar sınanmıştır. Tezde, ayrıca, literatür taramasına da yer verilmiştir. Televizyondaki zararlı içeriklerden çocukların etkilenme oranının yaşa, izlenilen programlara ve günlük televizyon izleme saatlerine de bağlı olduğu tespit edilmiştir. Televizyondaki program içeriklerinin çocuklara yansıması ailenin o programdaki konuya karşı tutumuna da bağlı olduğunu göstermiştir. Çocuk programlarının eğitici değil reytingi arttırma amacıyla yapıldığına ve buna ek olarak eğitici ve şiddet içermeyen çocuk programlarına gereksinim duyulduğu sonucuna varabiliriz. Çocukların televizyondaki zararlı içerikten uzak durmasının yollarını ve bu aşamalara ek olarak ailelerin alabileceği ekstra önlemler anlatılmıştır.
Zihinsel yetersizliği olan çocukların babalarında ebeveyn öz yeterliği ve algılanan sosyal desteğin aile yükü ile ilişkisi

Zihinsel yetersizliği bulunan bir çocukla yaşamak ve bu çocuğun bakımını yapmak aile üyelerinde stres ve kaygı yanında yüklenme duygusu da yaratır. Bu çalışma, zihinsel yetersizliği olan çocukların babalarında ebeveyn öz yeterliği ve algılanan sosyal desteğin aile yükü ile ilişkisini belirlemek amacıyla yapılmıştır. Bu çalışma, İzmir'de merkez ilçelerde bulunan Özel Eğitim ve Rehabilitasyon Merkezleri'nde yer alan örneklem kriterlerine uygun zihinsel yetersizliği olan çocuğa sahip 100 baba ile gerçekleştirilmiştir. Çalışmada araştırmacılar tarafından oluşturulmuş olan Birey Tanıtım Formu ile ÇBASDÖ, Ebeveyn Öz Yeterlik Ölçeği ile Aile Yükü Değerlendirme Ölçeği kullanılmıştır. Veriler babalar ile yüz yüze görüşülerek anket yöntem ile toplanmıştır. Çalışmaya göre ebeveyn öz yeterliği toplam ölçek puanı ile algılanan sosyal destek ölçeği toplam puanı ve aile yükü ölçeği ekonomik yük alt boyutu ölçek puanı arasında istatistiksel olarak anlamlı bir ilişki saptanmıştır. Çalışmada algılanan sosyal destek ölçeğinin toplam ölçek puanı ile aile yükü toplam ölçek puanı arasında istatistiksel olarak anlamlı bir ilişki olduğu saptanmıştır. Çalışmada algılanan sosyal destek ölçeği ve aile yükü ölçeği toplam ve alt boyutları ölçek puanları arasında istatistiksel açıdan anlamlı ilişki bulunmaktadır. Zihinsel yetersizliği olan çocuğa sahip babaların algıladığı sosyal destek ve öz yeterlik algısı ile aile yükü arasında istatistiksel olarak anlamlı bir farklılık vardır. Zihinsel yetersiz çocuğu olan babaların yaşadığı stres, algıladığı sosyal destek, öz yeterlik algısı ve aile yüklerinin belirlenmesine yönelik olarak daha fazla ileri araştırmaların yapılması önerilmektedir.
Febril nötropenisi olan çocuk hastalarda invaziv fungal enfeksiyonların erken teşhisinde 1,3-ß-D-glukan ölçümünün yararı

İnvaziv fungal enfeksiyonlar immünsüprese hastalarda önemli bir mortalite ve morbidite nedenidir. Çalışmamızda invaziv fungal enfeksiyonların teşhisinde serum galaktomannan ve 1 ,3-ß-glukan ölçümünün yararını değerlendirmeyi amaçladık. Hematolojik malignensi veya aplastik anemi nedeniyle takip edilen 12 hastada 18 febril nötropeni atağı çalışmaya dahil edildi. Atakların ilk gününde tam kan sayımı, CRP, serum galaktomannan ve 1 ,3-ß-glukan çalışıldı. Serum galaktomannan düzeyi febril nötropeninin 3. gününde ve 1 ,3-ß-glukan düzeyi de 5. günde tekrar çalışıldı. Hastaların ateş süresi, febril nötropeni süresince kullanılan tedavileri kaydedildi. İnvaziv fungal hastalık tanısı EORTC/MSG tanı kriterlerine göre konuldu. Çalışmaya alınan atakların etyolojisinde 5 atakta invaziv fungal hastalık, 3 tanesinde bakteriyel enfeksiyon saptandı. 10 atakta ise etyoloji gösterilemediğinden idiyopatik febril nötropeni şeklinde değerlendirildi. Veriler analiz edilirken ataklar invaziv fungal enfeksiyonu olanlar ve olmayanlar olarak iki gruba ayrıldı. CRP düzeyi invaziv fungal enfeksiyonu olan ataklarda anlamlı olarak yüksek bulundu. Ateş süresi de invaziv fungal enfeksiyonu olan ataklarda ileri derecede anlamlı olarak uzundu. Gruplar arasında 1. ve 5. gün çalışılan galaktomannan düzeyleri açısından fark görülmedi. Galaktomannan testinin sensitivitesi %80, spesifitesi % 30 bulundu ve %69 oranında yanlış pozitiflik saptandı. İnvaziv fungal enfeksiyonu olan ataklarda 1. gün 1 ,3-ß-glukan düzeyi olmayanlara göre anlamlı olarak yüksek saptandı. 5. günde çalışılan 1 ,3-ß-glukan düzeyi açısından gruplar arasında fark yoktu. 1 ,3-ß-glukan testinin sensitivitesi %100, spesifitesi %0 saptandı ve %72, 2 oranında yanlış pozitiflik görüldü. Sonuç olarak; febril nötropenisi olan çocuk hastalarda galaktomannan ve 1 ,3-ß-glukan testlerinde yüksek yanlış pozitiflik olduğu saptandı.