turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
İslam inanç ekollerinde çocuklar ile ilgili tartışmalar ve görüşlerin değerlendirilmesi

Çocukların dünya ve ahiret hayatlarıyla ilgili dini ve uhrevi konumları, Hz. Peygamber döneminden itibaren merak konusu olmuş, çocukların dünyevi ve uhrevi statüsüne yönelik çeşitli anlayışlar ortaya çıkmıştır. Çocukların, dini teklife ehil oluşları açısından sorumlulukları, dünya hayatında çekmiş oldukları acı ve ıstırapları ve sorumluluk çağına ulaşmadan ölmeleri durumunda uhrevi statüleri fıkıh, hadis ve din felsefesi gibi alanlarda ele alınıp incelendiği gibi dinin uluhiyyet, nübüvvet ve ahiret konularını kendisine konu edinen kelam ilminin de araştırma konusu olmuştur. Bu çalışmada fıkıh ilminde hukuki boyutlarıyla, din felsefesi alanında -felsefi bakış açısıyla - elemleri açısından ele alınan çocuklar, kelam ilminde iman, marifetullah, hüsün-kubuh, teklif, ta'dil-tecvir başlıkları altına serpiştirilerek, sorumlulukları, elemleri ve uhrevi durumları açısından bütün yönleriyle ele alınıp tartışılmıştır. Özetle 'İslam İnanç Ekollerinde Çocuklar İle İlgili Tartışmalar ve Görüşlerin Değerlendirilmesi' isimli çalışmamızın konusu, çeşitli ilim dallarında farklı boyutlarıyla işlenen çocuklar meselesini, Mu'tezili, Eş'ari ve Matüridi kelam ekolleri ekseninde, bütün yönleriyle kapsamlı bir şekilde ele almak ve ekollerin görüşlerini mukayese ederek değerlendirmektir.
Fanatik futbol taraftarlarında madde kullanımı ile çocukluk çağı travması, benlik saygısı ve kişilik bozukluklarının ilişkisinin araştırılması

Bu çalışmada, 'fanatizm' kavramı ilk kez davranışsal bağımlılık olarak ele alınmıştır. Futbol taraftarlarında fanatizm ile çocukluk çağı travmaları, kişilik bozuklukları, benlik saygısı ve madde kullanımı ilişkisi araştırılmıştır. Futbol taraftarlarında takım ile özdeşleşme seviyelerini belirlemede, Wann ve Broscombe (1993) tarafından geliştirilen Günay ve Tiryaki (2003) tarafından geçerlik ve güvenirlik çalışması yapılan Spor Taraftarı Özdeşim Ölçeği kullanılmıştır. Çalışmaya yaşları 18-45 yaşları arasında olup, İzmir'de yaşayan 143 erkek futbol taraftarı katılmıştır. Birebir görüşme tekniği kullanılmıştır. Elde edilen verilerin istatistiksel analizinde, Ki-Kare Testleri, Mann-Whitney U Testi, Kruskal Wallis Testi ve Spearman Korelasyon Testleri kullanılmıştır. Araştırma sonucuna göre takımla özdeşim düzeyi ile narsistik kişilik bozukluğu, paranoid kişilik bozukluğu, histiriyonik kişilik bozukluğu ve davranım bozukluğu arasında ilişki bulunmuştur. Benlik saygısı ile fanatizm arasında ilişki bulunmuş olup, benlik saygısı azaldıkça takım ile özdeşim düzeyinin arttığı saptanmıştır. Fanatizm ile hayat boyu sakinleştirici/diğer ilaçları kötüye kullanım ve sürekli alkol kullanımı arasında ilişki bulunmuştur. Çocukluk çağı travmaları ile takımla özdeşim düzeyi arasında ilişki saptanmamıştır.
Çocuklarda ventilatör ilişkili pnömoni sıklığı, etkenleri, risk faktörleri, morbidite ve mortalite üzerine etkileri

Solunum yetmezliği çocuk yoğun bakım ünitesine yatışın en sık nedenidir. Mekanik ventilasyon solunum yetmezliğinde hayat kurtarıcı tedavi yöntemidir. Yoğun bakıma yatan hastaların %30-50'si mekanik ventilatöre bağlanmaktadır. Mekanik ventilasyon hayat kurtarıcı bir tedavi yöntemi olmasına rağmen ventilatör ilişkili pnömoni gibi komplikasyonlara sahiptirVIP, yoğun bakım ünitelerinde kan yayım enfeksiyonlarından sonra ikinci sıklıkta görülmektedir. Sıklığı %6-52 arasında değişmektedir. Ülkelerin sağlık düzeyi ne denli yüksek olursa olsun VIP'in yüksek morbidite ve mortaliteleri, ekonomik açıdan büyük yük oluşturmaları nedeniyle hala çok önemli bir sorundur. Bu çalışma, kliniğimiz yoğun bakım ünitesinde 1 Ağustos 2009 ile 1 Şubat 2011 tarihleri arasında mekanik ventilatöre bağlanan hastalarda ventilatörle ilişkili pnömoni sıklığını, etkenleri, risk faktörlerini, ventilatörde ve yoğun bakımda kalış sürelerini, morbidite ve mortalite üzerine etkisini belirlemek amacıyla yapılmıştır. Çalışma döneminde yoğun bakım ünitesinde toplam 273 hasta izlenmiştir. Bu hastaların 89'u (%32.6) 48 saatten uzun süre mekanik ventilatöre bağlandı. VIP sıklığı %11. 2 ve de atak sayısı 7.18/ 1000 ventilatör günü olarak bulunmuştur. VIP'e yol açan etkenlerin büyük kısmını gram negatif mikroorganizmalar oluşturmuştur. En sık Pseudomonas aeruginosa (%70) izole edilmiş olup Stenotrophomonas maltophila (%10), Acinetobacter baumanii (%10) Staphylococcus aureus (%10) tespit edilmiştir. Risk faktörlerinden açık aspirasyon sisteminin, trakeostominin VIP sıklığını arttırdığı, VIP gelişen olgularda mekanik ventilatörde kalma süresinin arttığı saptanmıştır. VIP sıklığına etkisi olmadığını saptadığımız risk faktörleri ise; yaş, enteral beslenme, bronkoskopi, immün yetmezlik, immünsupresif kullanımı, kas paralizisi, SVK kullanımı, kronik akciğer hastalığı, ağız hijyeni. Çalışma süresinde yoğun bakımda genel mortalite oranı %11, 3 iken, ventilatöre bağlananlarda %29, 2 ve VIP gelişenlerde %20 saptandı. Mortalite oranları açısından gruplar arasında anlamlı fark saptanmadı. Sonuç olarak, ventilatör ilişkili pnömoni mekanik ventilatörde izlenen hastalar için ciddi bir sorundur. Risk faktörlerinin belirlenmesi ve önleyici tedbirlerin uygulanması VIP gelişimini azaltmada önemli bir yaklaşımdır.
Çocuklarda safra kesesi taşı: Klinik ve cerrahi bulguların değerlendirilmesi

Çocuklarda safra taşı hastalığının insidansında belirgin bir artış gözlenmektedir ve safra kesesi taşı çocukluk çağında önemli bir sağlık sorunu haline gelmiştir. Çocuklarda safra kesesi taşı ile ilgili erişkinlerin aksine yeterli çalışma ve klavuzlar yoktur. Halen tartışma konusu olan birçok noktada uzlaşmaya ihtiyaç olduğu görülmektedir. Biz de çocuklarda safra taşı ile ilgili risk faktörlerini ortaya koymak, semptomlar üzerine etkili faktörleri belirlemek ve çocuklarda safra taşı yönetimiyle ilgili kendi sonuçlarımızı ve deneyimlerimizi sunmayı amaçladık. Safra kesesi taşı nedeniyle kolesistektomi yaptığımız hastaların demografik özellikleri, anamnez bulguları, safra taşı risk faktörleri, ek hastalıkları, görüntüleme bulguları, laboratuar sonuçları, cerrahi bulguları, patoloji raporları, postoperatif takip sonuçlarını retrospektif olarak taradık. Safra kesesi taşı ile ilgili semptomlara, ciddiyet derecesine göre puan verilip her hasta için semptom skoru belirlendi ve değişik gruplar arasında semptom temelindeki farklılıklar karşılaştırıldı. Çalışmamızda 72'si kız 75 erkek olmak üzere 147 hasta vardı. Çocukluk çağında safra taşının erken çocuklukta erkek cinsiyette, adölesan dönemde ise kız cinsiyette daha fazla görüldüğü saptandı. Serimizde 35 (%23,8) asemptomatik, 112 (%76,2) semptomatik hasta vardı ve asemptomatik hastalarda risk faktörü daha fazla orandaydı. Hastalarımızn %54,4'ünde bir risk faktörü vardı ve en sık görülen risk faktörü hemolitik hastalıktı. Risk faktörü olmayan hastalarda semptom skor ortalaması daha yüksek saptandı. Ultrasonografik bulgularda hastaların %14,28'inde milimetrik, %44,9'unda da multiple taş varlığı saptandı. Milimetrik taşlı hastalarda semptom skoru ve pankreatit riski daha yüksekti. Hastalarımızın %96,6'sına laparoskopik kolesistektomi yapılmış ve komplikasyon oranı (%2,8) düşüktü. Türkiye'deki geniş serilerden biri olan çalışmamızda; son yıllarda safra kesesi taşı insidansında artış olduğu görüldü. Kızlarda ve ileri yaşta; Vücut Kitle İndeksi'nde, safra taşı insidansında ve semptom şiddetinde artış olduğu görüldü. Daha küçük yaşlarda ise semptomların daha hafif olduğu saptandı. VKİ'nde artış kızlar için daha belirleyici bir risk faktörüydü. Asemptomatik hastalarda da uygun koşullarda laparoskopik kolesistektomi önermekteyiz. Çocuklarda safra kesesi taşı yönetimi ile ilgili eksiklerin giderilmesi için geniş serilerle daha fazla, çok merkezli ve çok boyutlu çalışmalara ihtiyaç olduğunu düşünmekteyiz.
Dikkat eksikliği ve hiperaktivite bozukluğu olan çocukların annelerinde bağlanma tarzlarının ve oksitosin düzeyinin kontrollerle karşılaştırılması

Amaç: DEHB ve bağlanma kuramıyla ilişkili çalışmalar bulunmaktadır fakat DEHB tanısına sahip çocukların annelerin bağlanma tarzları ve oksitosin düzeyleriyle karşılaştırmasına ilişkin çalışma sayısı pek yoktur. Çalışmamızda DEHB'li çocukların annelerinin daha çok güvensiz bağlanma tarzına sahip oldukları ve kontrollere göre oksitosin düzeylerinin düşük olduğu hipotezini test etmeyi amaçladık. Materyal ve Metot: Araştırmaya Çocuk ve Ergen Psikiyatri polikliniği tarafından takipli 4-16 yaş arası DEHB tanılı 30 çocuk ve 30 sağlıklı çocuk ile biyolojik anneleri çalışmaya dahil edilmiştir. Katılımcıların psikiyatrik tanıları DSM-5'e dayalı klinik görüşmeler sonrası konulmuştur. Anneler Sosyodemografik Veri Formu, İlişki Ölçekleri Anketi, Erişkin Dikkat Eksikliği Hiperaktivite Özbildirim Ölçeği, Wender Utah Derecelendirme Ölçeği, Beck Depresyon Envanteri, Beck Anksiyete Ölçeği doldurup oksitosin ölçümü için adet dönemleri sona erdikten sonraki 2 .-4. günler arası sabah saatlerinde 10 cc venöz kan vermişlerdir. Bulgular: DEHB ile annede saplantılı bağlanma arasında ilişki bulundu. Fakat anne grupları arasında oksitosin düzeyi açısından istatistiksel açıdan anlamlı fark saptanmadı. DEHB tanısı ile annenin eğitim düzeyi, meslek sahibi olması arasında ters yönde, annenin aktif psikiyatrik hastalığa sahip olması, evde şiddete maruz kalma arasında ise aynı yönde ilişki saptandı. DEHB'li çocukların annesinde anksiyete, depresyon ve geçmişşe dönük DEHB tanısı anlamlı derecede yüksekti. Oksitosinin bağlanma tarzları ve DEHB tanısıyla ilişkisi saptanmadı. Sonuç: Çalışmamızda çocukta DEHB tanısı ile annede saplantılı bağlanma şekli arasında ilişki olduğunu gördük. Annenin bu bağlanma tarzının çocuğun psikopatolojisiyle etkileşim içinde gelişmiş olabileceği düşünülecek olursa annelerin çocuk yetiştirme tutumları konusunda yardım almalarının çocuk-anne ilişkisine olumlu katkısının olacağı öngörülebilir.
Doğrulayıcı faktör analizinde yarışan modeller ve klinik bir uygulaması

Doğrulayıcı Faktör Analizinde Yarışan Modeller ve Klinik Bir UygulamasıAmaç: Açıklayıcı faktör analiziyle elde edilen anket boyutlarını doğrulayıcı faktör analiziyle doğrulmak, var olan boyut sayısı yerine daha az sayıda boyut ile modellerin açıklanabilirliğini uyum indeksleri ile karşılaştırıp göstermektir. Materyal metot: Çalışmada Ocak 2015 ile Ocak 2016 tarihleri arasında İnönü Üniversitesi Tıp Fakültesi Turgut Özal Tıp Merkezi Çocuk ve Ergen Psikiyatri polikliniğine başvuran Otizm Spektrum Bozukluğu olan 204 çocuk hastanın anne-babasının yanıtladığı 'Çocuklarda Yeme Davranışı Anketi ' anketi verileri kullanıldı. Anket boyutlarını belirlemek için verilere ilk olarak açıklayıcı faktör analizi uygulandı. Bu analizden elde edilen boyutlara doğrulayıcı faktör analizi uygulandı. Daha sonra açıklayıcı faktör analizinde açıklanan varyans yüzdesi miktarına göre en az yüzdeye sahip boyutlar çıkarılarak yeni modeller belirlendi. Modellerin indeksleri hesaplandı. Bulgular: AFA'ya göre elde edilen sekiz boyut toplam varyansın %72.68'ini açıklamaktadır. DFA'ya göre sekiz alt boyuta ait 2 776 .775, 2 / sd 1 .417, RMSEA 0.045 ve AIC 1014. 775 bulunmuştur. En düşük varyans açıklama yüzdesine sahip yemek seçiciliği boyutu çıkarılarak yedi boyutla kurulan modele ait 2 653 .720. 2 / sd 1 .462, RMSEA 0.048 ve AIC 987. 720 bulunmuştur. Sonraki en düşük varyans açıklama yüzdesine sahip duygusal az yeme boyutu çıkarılarak altı boyut ile kurulan modele ait 2 517 .433, 2 / sd 1 .545, RMSEA 0.052 ve AIC 715. 433 bulunmuştur. Sonuç: Kurulan 8, 7 ve 6 alt boyutlu modellere ait uyum iyiliği indeksleri karşılaştırıldığında 6 boyutlu modelin örneklemi açıklamada yeterli olduğu bulunmuştur.
Yuvaya giden beş yaşındaki çocuklarda dikkat toplama çalışmaları

SONUÇ, ÖNERİLER A ÖZET Bu çalışma, belli bir dikkat toplama eğitimi programının okul öncesi çocuklarının dikkat toplama gelişimlerine etkisini araştırmak amacıyla yapılmıştır. Giresun ilindeki okul öncesi kurumlara devam eden çocuklar arasından yaş, zeka, cinsiyet ve SED değişkenleri göz önüne alınarak 40 çocuk seçilmiştir. Bu çocuklar içerisinden 20 tanesi deney grubunu, diğer 20 tanesi kontrol grubunu oluşturmuştur. Gruplar 10 kız ve 10 erkek çocuktan oluşmaktadır. Araştırmada gerçek deneme modellerinden öntest-sontest kontrol gruplu araştırma modeli kullanılmıştır. Elde edilen verilerin çözümlenmesi 't' testi ile yapılmış ve tablolar halinde özetlenmiştir. B SONUÇLAR - Deney grubundaki kızların dikkat toplama testinden aldıkları öntest-sontest puanlan arasındaki farklılık anlamlıdır. Son test puanları öntest puanlarından daha yüksek bulunmuştur. Böylece kız çocukların dikkat eğitiminden olumlu yönde yararlandıkları görülmüştür. Kontrol grubundaki kızların da dikkat toplama testinden aldıkları öntest-sontest puanları arasında anlamlı farklılık bulun-muştur. Bu bulguların ışığında kız çocukların yuva eğitiminden dikkat toplama konusunda yeterince yararlandığı söylenebilir. 46
Aydın kenti örneğinde gençlik parkı çocuk oyun alanının yeterliliği ve tasarım ilkeleri yönünden incelenmesi

Çocuk oyun alanları ve oyun oynamaya olanak tanıyan kentsel yeşil alanların tümü, çocukların gelişimlerine katkı sağlayarak önemli bir işlev üstlenmektedirler. Çocuk oyun alanı; çeşitli oyun elemanları bulunan ve oyunların amacına yönelik olarak tasarlanan, oynarken sosyal ilişkilerini kurdukları, fizyolojik-duygusal gelişimlerini sağladıkları ve çocukların doğayla buluştukları açık alanlardır. Çocuk oyun alanlarının yeterli büyüklüğe ve donanıma sahip olması, çocuk oyun alanı tasarım ilkelerine uygun olarak yapılması ve iyi yönetilmesi gereken mekanlardır. Oyun alanları hitap ettikleri yaş grupları, biçimsel yapıları, görsellikleri ve yeterlikleri açısından farklılıklar göstermektedir. Bu çalışmanın amacı; Aydın kentinde seçilen çocuk oyun alanının yeterliliğinin saptanmasına yönelik olarak sosyal araştırma amaçlı anketler yapılarak araştırılması, çocuk oyun alanlarının tasarım ilkeleri yönünden doğru olup olmadığını irdelemek, tasarımlarda seçilen bitkilerin tür seçiminin doğruluğunu saptayıp eksiklikleri ve hataları gidermeye çalışmak, doğayla bütünleşerek oyun oynama imkanı bulan çocukların daha sağlıklı bireyler olarak yetişmelerine imkan sağlayacak ortamları tanımlamak ve Gençlik Parkı örneğinde çocuk oyun alanlarının nasıl olması gerektiğine ışık tutmaktır. Çalışmanın yöntemi dört aşamada kurgulanmış olup 1. aşamada çocuk ve oyun kavramları ile ilgili tanımlar ve oyun alanları tasarım ilkelerinin ortaya konduğu literatür araştırması, 2. aşamada araştırma alanı ile ilgili yapılan alanın bileşenleri açısından mevcut durumunun saptanmasına yönelik envanter çalışması, 3. aşamada ise saptanan bu envanter ışığında çalışma alanında yer alan çocuk oyun alanlarının nitelikleri ve yeterlilikleri açısından öneminin ortaya konmasına yönelik uzman ve halk gruplarına yapılan anket çalışmaları ve bunların istatistiki olarak değerlendirilmesinden oluşmaktadır. Son aşamada ise literatür araştırması, çocuk oyun alanlarının ve yakın çevresinin özelliklerinin belirlendiği alan çalışması ve anket sonuçlarından elde edilen verilerin değerlendirilmesinden oluşmaktadır. Çalışma sonucunda, oyun alanlarının sahip olduğu doğal ve kültürel değerlerin kullanımı, tasarım ilkelerine uygunluğu bakımından ele alındığında yeterliliklerinin istenilen seviyelerde olmadığı açıkça görülmektedir.
Çocuklarda lens ektopisi cerrahisi

Bu çalışmada lens ektopisi nedeniyle iris kıskaçlı göz içi lens yerleştirilen çocuklardaki klinik özellikleri, cerrahi sonrası görme düzeyleri ve komplikasyonları değerlendirmek amaçlanmıştır. Uludağ Üniversitesi Tıp Fakültesi Göz Hastalıkları Anabilim Dalı'nda, 2006- 2013 yılları arasında lens ektopisi tanısı ile İKGİL yerleştirilen 17 hastanın 30 gözü geriye dönük olarak incelendi. Olguların öz ve soy geçmişşleri, eşlik eden sistemik hastalıkları, klinik özellikleri, refraksiyon durumları, cerrahi öncesi ve sonrası görme keskinlikleri, cerrahi tedaviye ait komplikasyonları değerlendirildi. Görmeleri olumsuz etkilenen ve diğer optik rehabilitasyon yöntemleri ile düzeltilemeyen 8 erkek, 5 kız olgunun toplam 23 gözünde kristalin lens subluksasyonu ve 1 kız, 3 erkek olgunun 7 gözünde mikrosferofaki mevcut olması nedeniyle şeffaf lens cerrahisi endikasyonu konuldu. Cerrahi sırasında olguların ortalama yaşları 103 ay olup, yaşları 30 ile 196 ay arasında değişmekteydi. Cerrahi sonrası görme değerlendirilebilen tüm olgularda görme düzeyi artış göstermekteydi. Cerrahi sonrası iris kıskaçlı GİL'in sabitlendiği iris dokusundan ayrılması, yara yerinden sızdırma sonucu hipotoni ve ayrıca retina dekolmanı gibi komplikasyonlar görüldü. Çocuklarda kristalin lens cerrahisi sonrası kapsül desteğinin olmadığı durumlarda İKGİL yerleştirilmesi optik rehabilitasyonda bir seçenek olabilir.
Serebral palsili çocukların ebeveynlerinin fizyoterapi ve rehabilitasyon ev programına uyumlarını değerlendirme ölçeğinin geliştirilmesi

Bu çalışma, Serebral Palsi 'li çocuk sahibi ebeveynlerin ev programına uyumunu belirlemek amacıyla geliştirilen 'SP'li Çocukların Ebeveynlerinin Fizyoterapi ve Rehabilitasyon Ev Programına Uyumlarını Değerlendirme Ölçeği'nin geçerlilik güvenirlik analizini yapmak amacıyla planlandı. Bu amaçla bu ölçeğin geliştirilme aşamaları tamamlanarak, 2-18 yaş arası SP'li çocuk sahibi 155 ebeveyne uygulandı. Çocukların demografik ve klinik bilgileri, ebeveyne ait bilgiler alındı. Ebevenylerin kaygı ve depresyonu ve çocuklarının yaşam kalitesini belirlemek amacıyla Pediatrik Veri Toplama Aracı, Durumluk-Sürekli Kaygı Envanteri, Beck Depresyon Envanteri ve WeeFIM uygulandı ve ölçekle ilişkisi incelendi. Geliştirilen ölçek geçerli ve güvenilir bulundu (p<0.05). Sınıf içi korelasyon katsayısı 0 ,93, cronbach alfa katsayısı 0,65 olarak bulundu. Geliştirdiğimiz ölçek 28 maddelik uzun form ve 9 maddelik kısa form şeklinde yapılandırıldı. Ölçeğin uygulanmasından alınan genel sonuçlara göre ebeveynlerin %52.9'unun ev programını düzenli bir biçimde uyguladığı, belirlendi. Ev programına uyum ile SP'nin fonksiyonel seviyesi arasında anlamlı bir ilişki bulundu (p<0.05). Fizyoterapistlerin ev programına uyum ile direkt olarak ilişkili olduğu belirlendi (p<0.01). Yardımcı ekipman ve cihaz kullanımı ile ev programına uyum arasında anlamlı bir ilişki bulundu (p<0.01). Çocuğun yaşı ile ev programına uyum arasında anlamlı bir farklılık bulunurken (p<0.05), ev programına uyumu çalışma kapsamında değerlendirilen aileye ait özellikler ve çocuk ile ilişkili diğer faktörler ile ev programına uyum arasında bir ilişki bulunmadı (p>0.05). Sonuç olarak; Ev programına uyumu, çevresel faktörlerin, kişisel faktörlerin, fizyoterapistin, SP'nin şiddetinin etkilediği belirlenmiştir ve uyumu arttırmak için, etkileyen her bir etmenin her bir ebeveynde ve çocukta farklı olarak ele alınması gerekmektedir.
Epilepsili çocuğu olan ailelere verilen psikoeğitimin etkinliğinin incelenmesi

Bu araştırma epilepsili çocuğu olan ailelere verilen psikoeğitimin, ebeveynlerin epilepsiye ilişkin bilgi, epilepsiye yönelik kaygı düzeyleri ile durumluk-sürekli kaygı düzeyleri üzerine etkisini değerlendirmek amacıyla yarı deneysel olarak yapılmıştır. Araştırmanın evrenini, Abant İzzet Baysal Üniversitesi Sağlık Uygulama ve Araştırma Merkezi Çocuk Nörolojisi Polikliniğinde takip edilen epilepsi tanısı almış 560 çocuğun ebeveynleri oluşturmuştur. Araştırmanın örneklemini 35 deney, 33 kontrol olmak üzere 68 ebeveyn oluşturmuştur. Araştırmanın verileri, ebeveyn ve çocukların özelliklerinin belirlendiği anket formu, Ebeveyne Yönelik Epilepsi Bilgi Ölçeği, Nöbetlere Yönelik Ebeveyn Kaygıları Ölçeği, Durumluk-Sürekli Kaygı Envanteri ile psikoeğitim öncesi ve sonrasında ebeveynlere öntest ve son test olarak uygulanması suretiyle toplanmıştır. Deney grubuna 6 haftalık, haftada 2 saatlik psikoeğitim uygulanmış, kontrol grubuna herhangi bir müdahale yapılmamıştır. Verilerin analizinde bağımlı gruplarda t testi ve student testi kullanılmıştır. Araştırma sonucunda; deney grubundaki ebeveynlerin öntest Ebeveyne Yönelik Epilepsi Bilgi Ölçeği puanları X=12.4 2. 44 iken, son testte X=17.5 1. 96 olarak bulunmuştur. Deney grubu ebeveynlerin psikoeğitim sonrası EYEBÖ puanlarının arttığı görülmektedir. Deney ve kontrol grubu ebeveynlerin EYEBÖ puanları arasında istatistiksel olarak ileri derecede anlamlı fark bulunmuştur.(t=9. 441 p<0.01). Kontrol grubu ebeveynlerin EYEBÖ puanlarına değişiklik olmamıştır (p>0.05). Deney grubu ebeveynlerin Nöbetlere Yönelik Ebeveyn Kaygıları Ölçeği puanları psikoeğitim öncesi X=33.4 6. 50 iken psikoeğitim sonrası X=28.5 5. 04 olmuştur. Deney grubunda öntest- son test NYEKÖ puanları arasında istatistiksel olarak anlamlı bir fark bulunmuştur (t=9.355, p<0.01). Kontrol grubunda herhangi bir değişiklik olmamıştır (p>0.05). Deney ve kontrol gruplarının durumluk kaygı puanlarında istatistiksel olarak anlamlı farklılık bulunmazken (p>0.05), deney grubundaki ebeveynlerin Durumluk Kaygı Ölçeği puanları öntestte X=40.9 6. 10 iken, psikoeğitim sonrasında belirgin şekilde azalmıştır X=38.8 4. 94 ve aradaki farkın istatistiksel olarak anlamlı olduğu görülmüştür (t=2. 029 p<0.05). Deney ve kontrol grubu ebeveynlerin sürekli kaygı puanları arasında anlamlı bir fark bulunmamıştır (p>0.05). Bu sonuçlar doğrultusunda epilepsili çocuğa sahip ebeveynlere hemşireler tarafından psikoeğitim programlarının uygulanması önerilmiştir.
Çocuklarda inhalasyon ajanlarının havayolu basınçlarına etkisi

Çalışmamıza, 2-6 yaşları arasında genel anestezi altında alt üriner sistem cerrahisi geçiren, ASA I sınıfı, 70 hasta dahil edildi. ASA sınflaması I'den büyük olanlar, anne ve/veya babası sigara içiciliği olanlar, yakın zamanda üst solunum yolu enfeksiyonu geçirmiş olan çocuklar ve ameliyat sırasında supin pozisyon dışında ameliyat edilenler çalışmaya dahil edilmedi. Çalışmaya dahil edilen 70 hasta randomize olarak iki eşit gruba ayrıldı. Tüm hastalara genel anestezi indüksiyonu intravenöz olarak yapıldı. Oratrakeal entübasyondan sonra anestezi idamesi sevofluran ile devam edilenler Grup S ve desfluran ile idamesi sürdürülenler Grup D olarak belirlendi. Tüm hastaların PİP, Pplato, Raw ve dinamik kompliyans değerleri monitörize edildi (Datex-ohmeda S/5 Avance GE Healthcare, Madison, USA). Bu parametreler entübasyondan sonra 1. dk, 10. dk (T1) ,30. dk (T2), 60. dk (T3) değeri olacak şekilde kaydedildi. Literatürden farklı olarak bizim çalışmamızda yapılan istatistiksel analizlerle inhalasyon anesteziklerinin havayolu basınçlarını düşürücü etkileri ve kompliyansa olan olumlu etkileri gösterilemedi. Havayolu rezistansı üzerine sevofluran ve desfluranın istatistiksel olarak anlamlı bir etki yapmadığı görüldü.