turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Türk Vergi Hukuku'nda uzlaşmanın kanunilik ilkesine göre incelenmesi

Vergi, kamu harcamalarının karşılığı olarak devletin vatandaşlarından topladığı maddi değerlerdir. Vergilemenin nasıl ve ne oranda yapılacağı devletlerin ortaya çıkışından, modern hukuk devletine geçişe kadar her dönemde tartışma konusu olmuştur. Vergilemenin kanuniliği ilkesi, vergilerin; anayasaya ve kanunlara dayanması gerektiğini ifade eder. Bu ilke modern hukuk devletleri tarafından benimsenmiştir. Türk Vergi Hukuku'nda da vergilemenin kanuniliği ilkesi benimsenmiştir. Vergilemede uyuşmazlıklar, yargı yolu ile giderildiği gibi idari çözümlerle de giderilebilir. Uzlaşma, idari çözüm yollarından birisidir. Uyuşmazlıkların çözümünde idari çözüm yollarından birisi olan uzlaşma, sıklıkla başvurulan idari bir çözüm yoludur. Bu çalışmamızda, bazı Batılı ülke uzlaşma uygulamalarından da bahsedilmiştir. Ayrıca Türk Vergi Sistemi'nde yer alan uzlaşmanın tarihi gelişimi, amacı, kapsamı, uygulaması ve yasal dayanakları araştırılmıştır. Türk Vergi Hukuku'nda yer alan uzlaşmanın, yeniden ele alınarak vergilemenin kanuniliği ilkesine aykırı olan uygulamalarına son verilmelidir.
İnsan Hakları Avrupa Sözleşmesi'nin geri göndermeme ilkesi bağlamında mültecilere uygulanabilirliği

Uluslararası mülteci hukuku, 1951 Tarihli Mültecilerin Statülerine İlişkin Sözleşme temelinde inşa edilmiştir. Mülteci durumundaki bireylerin bu statülerinin resmileşmesi, 1951 Sözleşmesi bağlamında gerçekleşmektedir. Resmen mülteci statüsünü kazanan bireyler ise, 1951 Sözleşmesi'nde düzenlenen temel hak ve özgürlüklere sahip olmaktadır. Bu hak ve özgürlükler içerisinde, bireyin hayatının ya da özgürlüğünün tehlike altında olacağı ülkelere gönderilmesini yasaklayan geri göndermeme ilkesi ön plana çıkmaktadır. 1951 Sözleşmesi, çeşitli etkenler nedeni ile günümüzde tüm mültecileri koruma altına alamamakta ve güncel sorunların çözülebilmesinde yetersiz kalmaktadır. Resmi mülteci statüsü kazanamayan bireylerin başta geri göndermeme ilkesi olmak üzere, evrensel insan hakları bağlamında korunabilmeleri ise, tamamlayıcı koruma mekanizmaları ile mümkün olmaktadır. Tamamlayıcı koruma mekanizmaları içinde bölgesel nitelikte insan hakları mekanizması olan İnsan Hakları Avrupa Sözleşmesi, geliştirmiş olduğu koruma sistemi ve Türkiye'nin de taraf olması gibi nedenlerle ön plana çıkmaktadır. Tamamlayıcı koruma mekanizması olarak İHAS sisteminin, 1951 Sözleşmesi'ne göre resmen mülteci sayılamayan bireylerin geri göndermeme ilkesi bakımından korunmalarındaki etkisi, çalışmada ayrıntılı olarak ele alınmıştır.
İş güvencesi ve işletmesel nedenlerle iş sözleşmesinin feshi

Tezimizin konusunu ' İş Güvencesi Ve İşletmesel Nedenlerle İş Sözleşmesinin Feshi' oluşturmaktadır. Çalışmamızın amacı, iş güvencesi sistemini ve iş güvencesi sistemi gereği geçerli fesih nedenlerinden olan işletmesel nedenlerle iş sözleşmesinin feshini ve işletmesel nedenlerle yapılan fesihlerde göz önünde bulundurulması gereken temel ilkeleri ortaya koymaktır. Tezimiz, üç bölümden oluşmaktadır. Birinci bölümde, genel olarak iş sözleşmesinin feshi ve fesih türleri anlatılmaktadır. İkinci bölümde, iş güvencesi kurumu ve iş güvencesi hükümlerinin uygulama alanı anlatılmaktadır. Bu bölümde, iş güvencesi kurumu tanımlanmış, iş güvencesinin uluslararasıkaynakları, özellikle 4857 sayılı İş Kanunumuzun hazırlanışı sürecindeki etkisi göz önüne alınarak ayrı bir başlık altında 158 sayılı ILO Sözleşmesi ve iş güvencesinin ulusal kaynakları incelenmiştir. Ayrıca iş güvencesi hükümleri tüm işyerleri ve tüm işçilere uygulanmadığı için iş güvencesi hükümlerinin uygulama alanına ilişkin açıklamalar yapılmıştır. Tezimizin üçüncü bölümünde ise, geçerli fesih nedenlerinden biri olan işletmesel nedenlerle fesih anlatılmıştır. Bu bölümde öncelikle, geçerli fesih kavramı açıklanmış ve geçerli fesih nedenlerinden olan işletmenin, işyerinin ve işin gerekleri nedeniyle geçerli nedenlerle yapılan fesih kavramı ile ilgili açıklamalar yapılmıştır. İşletme gereklerine dayanan fesihlerde aranan işletmesel karar kavramı ve bu işletmesel kararın mahkemelerce denetimi incelenmiştir. Daha sonra, işletmenin, işyerinin ve işin içinden ve dışından kaynaklanan nedenlerle iş sözleşmesinin feshi ve uygulamada karşılaşılan örnekleri, Yargıtay kararları ile birlikte açıklanarak anlatılmıştır. Üçüncü bölümün son kısmında ise, işletme, işyeri ve işin gerekleri nedeniyle yapılan fesihlerde uygulanan ilkelerin Yargıtay kararları ile birlikte iş hukuku uygulamasındaki yerleri açıklanmıştır. Çalışmamızın sonuç bölümünde ise, çalışmamızın genel bir değerlendirilmesi yapılmıştır.
Tescil edilmiş markanın kullanılmamasının hukuki sonuçları

Bir işletmenin ürettiği mal ya da hizmeti başka işletmelerin ürettiği mal ya da hizmetlerden ayırt edilebilmesini sağlayan işaretler marka olarak kabul edilir. Marka sahibi, seçtiği markayı sicile tescil ettirip, Kanun'da belirtilen koşullarda kullanırsa markasını üçüncü kişilere karşı koruyabilecektir. 6769 sayılı Sınai Mülkiyet Kanunu'nda bu kullanımın olması gereken şekli açıklanmıştır. Şöyle ki, marka tescilli olduğu mal veya hizmetler sınıfında, Türkiye sınırları içerisinde ve ciddi bir biçimde kullanılmalıdır. Bu koşullara aykırı olarak, sahibi tarafından sicile tescil ettirildiği tarihten itibaren beş sene içerisinde kullanılmayan veya haklı bir sebep olmaksızın kullanımına ara verilen markaların, ilgili kişilerine talebi üzerine TÜRKPATENT tarafından iptaline karar verilir. Araştırmamızda, 6769 Sayılı Sınai Mülkiyet Kanunu ile bu kanun öncesinde yürürlükte bulunan 556 Sayılı Markalar Hakkındaki Kanun Hükmünde Kararname hükümleri dikkate alınarak, markaların kullanılması için aranan koşullar, kanun hükümlerine aykırı bir şekilde, markanın kullanılmaması sonucunda ilgili kişiler tarafından talep edilebilecek hukuki yaptırımlar incelenmiştir. Ayrıca bir sınai mülkiyet hakkı olan marka hakkının sınırlandırılmasının Anayasa maddeleri uyarınca mümkün olup olmadığı ve 556 sayılı Markalarla ilgili KHK hükümlerinin Anayasa Mahkemesi tarafından iptal edilmesinin hukuki açıdan uygunluğu değerlendirilmiştir.
Hukuk devletinde yargı bağımsızlığı ve 1982 Anayasası

Bu çalışma yargı bağımsız ilkesinin 1982 Anayasası açısından incelendiği bir çalışmadır. Amacımız, yargı faaliyetlerinin en iyi şekilde gerçekleştirebilmek için yargı bağımsızlığının tam sağlanması ve müdahalenin önlenmesi konusunda alınması gereken önlemleri ortaya koymak ve bunların 1982 Anayasası'nda ne şekilde gerçekleştiğini incelemektir. Yaptığımız bu çalışmada kullandığımız yönteme gelince, birinci bölümde önce hukuk devleti ve yargı bağımsızlığı ilişkisi incelendikten sonra yargı bağımsızlığı ilkesinin çağdaş ülkelerdeki ve Türkiye'deki tarihsel süreci konusunda bilgi verilmektedir. İkinci bölümde 1982 Anayasası bağlamında mahkemelerin bağımsızlığı ve bu bağımsızlığı koruma yöntemleri, hakimlik teminatı ve Hakimler Savcılar Yüksek Kurulu üzerinde çalışılmıştır. Üçüncü bölümde Hakimler Savcılar Yüksek Kurulu'nun yeniden yapılandırılması incelenmiştir. Son bölümde ise, Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'nin yargı bağımsızlığı ile ilgili kriterleri incelenmiştir.
GSM sektörüne yönelik düzenlemeler ve etkileri: Kişisel veri koruması bazında

İletişim ve teknoloji araçlarının kullanım oranlarında son yıllarda hayli artış görülmüştür. Keşfedilen farklı kullanım metodlarıyla birlikte kişisel verilerin kolay işlenebilmesi ve bu verilerin üçüncü şahıslara kolaylıkla aktarılabilmesi önlemler almayı gerektirmiştir. Özel hayatın gizliliğini esas alan kişisel verilerin korunması temel haklar arasında sayılmaktadır. Bu çalışma kişisel verilerin hukuka uygun bir amaç ve şekilde verilerin işlenmesini, saklanmasını ve silinmesini ışık tutmayı amaçlayan AB direktif ve regülasyon otoriterileri düzenlemelerini baz almaktadır. Bu düzenleme ve direktifler ülkemizde ve başta AB ülkeleri olmak üzere kişisel verilerin gizliliği için gerekli teknik ve hukuki tedbirlerin alınmasını gerekli kılmaktadır. Elektronik Haberleşme Sektöründe Kişisel Verilerin İşlenmesi ve Gizliliğinin Korunması Hakkında Yönetmelik kapsamında kişisel veri ihlallerinin regulatör otoritelere ve bilgileri işlenmek suretiyle etkilenen kişilere bildirilmesi ve rıza alınması gerekmektedir. Gerekli uyarı ve yaptırımlar ile elektronik haberleşme sektöründe faaliyet gösteren işletmecilerin gizliliğin korunmasına önem vermeleri sağlanmaya çalışılmaktadır. Kişisel verilerin işlenmesini, saklanmasını ve korunmasını ilgili AB ve BTK uygulamaları nezdinde mevcut Türkiye durum analizi ve ilgili ülke düzenlemelerine kapsayıcı türden yer verilmektedir.
Eser sözleşmesinin ifasında kabul

Çalışmanın konusunu eser sözleşmesinin ifasında kabul oluşturmaktadır. Eser sözleşmesinde ifa, iş görme sonucunun eserin tamamlanmasıyla elde edildiği durumlar hariç, eserin teslimi ile gerçekleşir. Eserin teslimi, eser sözleşmesinde sözleşmenin ifası anlamına gelir ve eserin yüklenici tarafından teslim edilmesini ve iş sahibi tarafından teslim alınmasını ihtiva eder. Kabul ise, iş sahibinin teslim edilen eserin sözleşmeye uygun ve ayıpsız sayıldığına ilişkin irade beyanıdır. Eserin kabulü ile birlikte objektif bakımdan kötü ifa gereği gibi bir ifa haline gelir. Bu nedenle kabul, eser sözleşmesinin ifasında iyileştirici bir etkiyi haizdir. Kural olarak bir irade beyanı ile gerçekleşen kabul, belirli durumlarda iş sahibinin irade beyanı olmaksızın ve iş sahibinin fiillerinin yüklenici tarafından nasıl anlaşıldığı dikkate alınmaksızın kanundan dolayı gerçekleşir. Türk Borçlar Kanunu'na göre kabulün hukuki sonucu, yüklenicinin ayıp sebebiyle sorumluluktan kurtulmasıdır. Eserin iş sahibi tarafından açıkça veya örtülü olarak kabul edilmesi ile birlikte yüklenici ayıp sebebiyle sorumluluktan kurtulur; meğerki teslim ve usulüne uygun gözden geçirme sırasında fark edilemeyen veya yüklenici tarafından iş sahibinden kasten gizlenen bir ayıp bulunsun. Kabulün iş sahibi bakımından doğurduğu hukuki sonuç ise, ayıptan doğan hakların kaybedilmesidir. Eserin kabulü, ayıbı takip eden zararların tazmini de dahil olmak üzere ayıptan doğan bütün hakların kaybedilmesi sonucunu doğurur. Meğerki iş sahibi kabulü çekince ile beyan etmiş olsun. Bununla birlikte iş sahibinin ayıba ilişkin olmayan diğer hakları eserin kabulüne rağmen varlığını korur.
Rekabet Hukuku kurallarının fikri mülkiyet koruması üzerindeki sınırlayıcı rolü

İşbu tezde, fikri mülkiyet hukuku ile rekabet hukuku arasındaki ilişkinin niteliğinin incelenmesi ve iki hukuk disiplinin yakın ilişki içinde olduğu ve çatıştığı noktaların ortaya konulması amaçlanmış olup; tezin ilk bölümünde fikri mülkiyet hukukunun, ikinci bölümünde rekabet hukukunun genel esasları ele alınmış, üçüncü bölümünde ise bu iki hukuk dalı arasındaki temel ilişki ile özellik arz eden durumlar ele alınmıştır. Ele alınan bu özellikli noktalarda ise rekabetin korunması amacıyla fikri mülkiyet haklarına getirilen sınırlama halleri daha yoğun incelenmiştir.
Rekabet hukukunda rakipler arası bilgi değişimi

Rekabet hukukunda rakip teşebbüsler arasında çeşitli yollarla bilgi paylaşımı gerçekleşebilmektedir. Rakip teşebbüsler işbirliği amacıyla bilinçli olarak bu bilgi değişimini sağlayabilecekleri gibi; rakipler arasındaki bilgi değişimi reklamlar, pazar araştırmaları, mesleki organizasyonlar, müşteriler gibi üçüncü kişiler aracılığıyla ve dolaylı olarak da ortaya çıkabilir. Rakip teşebbüsler arasındaki bilgi değişimi, rakip teşebbüslerin birbirlerinin ticari stratejileri konusundaki belirsizlikleri azaltması ya da ortadan kaldırması dolayısıyla rekabet yönünden istenmeyen sonuçlar meydana getirebilir. Azalan ya da tamamen ortadan kalkan belirsizlik ve ilgili pazarda oluşan şeffaflık; rakiplerin birbirlerinin ticari kararlarını önceden bilmeleri, öngörebilmeleri ve buna göre kendi stratejilerini yönlendirmeleri imkanını beraberinde getirir. Bu durum, ilgili mal veya hizmet piyasasındaki rekabeti kısıtlayarak tüketicilere olumsuz yönde etki edebilir. Ancak söz konusu bilgi değişimi sadece rakipler arasında kalmayıp tüketicilerin de kolayca bilgi edinebildiği genel bir şeffaflık yaratmaktaysa, bu durumda bilgi değişiminin rekabeti kısıtlamak yerine güçlendirdiğini ve tüketici menfaatlerine yönelik yarar sağladığını söylemek mümkün olacaktır. Rekabet üzerinde hem olumlu hem olumsuz etkileri bir arada barındırabilen bilgi değişiminin rekabet hukuku yönünden değerlendirilmesi yapılırken tüm bu unsurla birlikte ele alınarak karşılaştırmalı bir inceleme yapılarak baskın olan yön belirlenip somut olayın özelliklerine göre sonuca ulaşılmalıdır. Ayrıca bir bilgi değişimi faaliyeti değerlendirilirken bunun yasal bir düzenlemenin getirdiği zorunluluktan kaynaklanıp kaynaklanmadığı da dikkate alınmalıdır.
Geleneksel toplumdan modern topluma alternatif uyuşmazlık çözümü

Alternatif uyuşmazlık çözümü, uyuşmazlıkları resmi yargılama ve yargıç kararı olmaksızın çözmek için kullanılan yöntemlere verilen isimdir. Bu yöntemler tarafların karşılıklı olarak üzerinde anlaştıkları çözümlere ulaşmalarına olanak tanır. Alternatif uyuşmazlık çözümü, arabuluculuk, müzakere, tahkim, ombudsman, özet jüri duruşması, mini-duruşma gibi çok çeşitli yöntemleri içerir. Bu yöntemler tarafların yüz yüze görüşmelerine ve uyuşmazlıkla ilgili meseleleri gayri resmi ve özel bir biçimde değerlendirmelerine imkan verir. Uyuşmazlık çözüm yolları genel olarak üç ana başlıkta ele alınabilir. Bunlar, yargılama, alternatif uyuşmazlık çözümü ve şiddet ya da kaçınma gibi geleneksel yöntemlerdir. Farklı uyuşmazlık tipleri farklı yöntemlerin uygulanmasını gerektirebilir. Hangisinin uygun olduğu kültürel yapı, toplumsal olgular ve kişisel özellikler tarafından belirlenir. Bu tez, uyuşmazlık işleyişinin antropolojik ve sosyolojik boyutlarına yoğunlaşmakta ve alternatif uyuşmazlık çözümünü bu açıdan değerlendirmektedir. Çalışma iki ana bölümden oluşmaktadır. İlki uyuşmazlık çözümünün antropolojik ve sosyolojik kökenleriyle ilgilidir. Kültür, çatışma, geleneksel ve modern toplumlarda uyuşmazlık çözümü ve alternatif uyuşmazlık çözümünün tarihsel öncülleriyle ilgilidir. İkinci bölüm modern toplumlardaki alternatif uyuşmazlık çözümünü konu edinmektedir. Alternatif hareketin teorik dayanakları, ideoloji, iktidar ve uyuşmazlık süreci bağlantısı, alternatif uyuşmazlık çözümü adı altında kullanılan genel yöntemler ve Türk hukuk kültürüne yansımalarını kapsamaktadır.
Çocuk düşürtme ve düşürme suçları (TCK m. 99-100)

Tezin konusu Türk ceza hukukunda çocuk düşürtme ve düşürme suçları olarak belirlenmiş; Genel Bilgiler başlıklı birinci bölümde cenin, fetüs, embriyo, çocuk, gebeliğin sona erdirilmesi, rahim tahliyesi, kürtaj ve düşük kavramlarının anlamı araştırılmış, ceninin hukuki ve moral statüsü değerlendirilmiş; ilgili suçların hukuk düzenlerince suç oluşturup oluşturmamasına dair görüşler ele alınmıştır. İkinci bölümde ise, 5237 sayılı TCK'da düzenlenen çocuk düşürtme ve düşürme suçları unsurlarına ayrılarak incelenmiştir. TCK'nın 99. ve 100. maddelerinde düzenlenen çocuk düşürtme ve düşürme suçları, kişilere karşı suçlar arasında düzenlenmiştir. Çocuk düşürtme suçları, hem yetkili kişinin işleyebileceği şekliyle özgü suç olarak, hem de yetkisiz kişilerin de işleyebileceği suç olarak düzenlenmiştir. Çocuk düşürme suçu ise, yalnızca gebenin kendisinin işleyebileceği özgü suç olarak düzenlenmiştir. Her iki suç bakımından da 10 haftaya kadar olan gebeliklerin, hukuka uygun koşullar altında sonlandırılması serbest bırakılmıştır. İki suç bakımından da genel kast yeterlidir.
Hukuk davalarında duruşma

Yargılamanın başlıca aşamalarından olan duruşmanın, delillerin ortaya konulması ve tartışılması suretiyle gerçeğin bulunması amacına hizmet ettiğinden, önemi yadsınamayacak kadar fazladır. Bazı istisnalar dışında duruşma yapılmadan karar verilmesi halinde adil yargılamadan bahsedilemeyeceği, hem iç hukukta hem de uluslararası hukukta kabul edilmiştir. Çalışmamızın birinci bölümünde öncelikle kişilerin adil yargılanması açısından bu şekilde gerekli görülen duruşmanın bir hak olarak nitelendirilmesi gerektiğine değindik. Sonrasında yargılamaya hakim ilkeler ışığında duruşma ve duruşma hakkı kavramlarını inceledik. İkinci bölümde duruşmanın asli unsurlarına değinmek suretiyle duruşmanın çerçevesini belirlemeye çalıştık. Son bölümde ise 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu çerçevesinde duruşma ile ilgili düzenlemelere değinerek çalışmamızı sonlandırdık.
Türk vergi yargısının gelişimi, sorunları ve çözüm önerileri

Türk vergi yargısının başlangıcı Tanzimat Dönemine rastlamaktadır. Bu dönemde vergi uyuşmazlıkları İl ve İlçe İdare Meclisleri ile 1868 yılında kurulan Danıştay'da çözümlenmekteydi. Cumhuriyet döneminde ise 1950'ye kadar olan dönemde her vergi kanunu ile görevli itiraz ve temyiz komisyonları kurulmuştur. Bunların yerine 1950- 1982 arası dönemde Muvazzaf Vergi İtiraz komisyonları, Gayri Muvazzaf Vergi İtiraz Komisyonları ve Vergiler Temyiz Komisyonu kurulmuştur. 1982 yılında bugünkü haliyle 33 ilde Vergi mahkemeleri, 22 ilde bölge idare mahkemeleri kurulmuştur. Bugün, bunlarla birlikte 1868'den beri devam eden ilk ve son derece mahkemesi olarak Danıştay görev yapmaktadır. Zamanımızda bazı ülkelerde uygulanan vergi yargı sistemleri dört gurupta toplanabilir. Bunlar; adli yargıya bağlı vergi yargı sistemi, idari yargıya bağlı vergi yargı sistemi, bağımsız vergi yargı sistemi ve Karma vergi yargı sistemi şeklindedir. Türkiye idari yargıya bağlı vergi yargı sistemini kabul etmiştir. Ülkemiz vergi yargısında; davalı ve davacı yönünden, dava sayısının fazlalığından, Vergi Usul Kanunu ve İdari Yargılama Usulü Kanunu'ndan kaynaklanan sorunlar vardır. Vergi davası açmadan önce uyuşmazlıkların idari aşamada çözüm imkanına kavuşması halinde dava sayısı azalabilecektir. Öte yandan idare ve vergi mahkemesi ayrımına gidilmeden vergi uyuşmazlıklarında ilk derece idari mahkemeler her ilde kurulmalı, 22 bölge idare mahkemesi yerine 7 coğrafi bölgede bölge idare mahkemeleri kurulmalı ve bunlar temyiz mercii olmalı, Danıştay ise bölge idare mahkemesi kararlarının bir kısmının sadece hukuki uyuşmazlıklarını temyizen çözümleyen üst yargı mercii olmalıdır.
Adİ ortaklıkta borçlardan sorumluluk

Bu çalışmada adi ortaklık sözleşmesi çerçevesinde ortakların üçüncü kişi ile olan ilişkilerdeki sorumlulukları inceleme konusu yapılmaktadır. Çalışma üç bölümden oluşmaktadır. İlk bölümde adi ortaklık sözleşmesi ile ilgili genel bilgilere yer verilmiştir. İkinci bölümde adi ortaklığın temsili inceleme konusu yapılmıştır. Son bölümde ise ortakların dış ilişkide sorumluluğu incelenmiştir. İlk bölümde adi ortaklığın kuruluşu unsurları, özellikleri anlatılmıştır. Bu çerçevede adi ortaklık, kişilerin müşterek bir amaca ulaşılması için mal veya emeklerini birleştirmeyi, amaca ulaşılması uğrunda işbirliği yapmayı taahhüt ettikleri ve ortaklar arasında bir kişi birliği kuran sözleşme ilişkisi olarak tanımlanmıştır. Adi ortaklık ekonomik veya sosyal her türlü amaç için kurulabilir. Sözleşmenin kuruluşu bakımından Borçlar Kanununun genel hükümleri uygulama alanı bulacaktır. Adi ortaklığın tüzel kişiliği yoktur. Bu nedenle onun yerine irade beyanında bulunacak organlarından bahsedilemez. Adi ortaklığın temsili iradi temsil esasına dayanır. Tüzel kişiliğin bulunmaması sorumluluk konusunda da kendini gösterir. Ortaklığın sorumluluğu değil ortakların sorumluluğu söz konusudur. Bu sorumluluk, birinci derecede, sınırsız ve müteselsildir.
Hükümlülerin nakli

Hükümlülerin nakli meselesi gerek Türk Hukukunda gerekse Milletlerarası Hukuk alanında incelenmesi gereken bir konu olup, kavram içeriğinden farklı olarak sadece hükümlülerin değil benzer durumdaki kişilerin de nakillerini içeriğinde barındıran bir kavramdır. Esasen hükümlüler kendi istekleri veya toplu nakil, disiplin, asayiş ve güvenlik, hastalık, eğitim, öğretim, suç ve yargılama yeri nedenleriyle başka bir kuruma nakledilebilirler. Bununla birlikte hükümlülerin özellikle Milletlerarası Hukuk bağlamında nakilleri gündeme geldiğinde hükümlülerin rehabilitasyonu ve insani mülahazaların da nakil kavramının ortaya çıkışında etkili kavramlar olduğu kabul edilir. Hükümlülerin naklinin insan hakları kavramı ilke de yakından ilişkisi bulunduğundan nakillerin insan haklarına uygun bir şekilde gerçekleştirilmesi de şart olarak ortaya çıkmaktadır. İç hukukta kişilerin hakkında yakalama emri düzenleyen mahkemelere nakilleri için çıkarılan tutuklama kararlarının infazı sırasında doğan sorunlar da insan hakları kavramı yönünden çalışmamızda yer bulmuştur.
Anonim ortaklıklarda yönetim kurulu üyelerinin ibrası

Anonim Ortaklıklarda Yönetim Kurulu Üyelerinin brası? adlı çalısmamız bes bölümden olusmaktadır. Birinci bölümde, ibra kurumu ana hatlarıyla ele alınarak, ibrakavramının anlamı ve pozitif hukukumuzda ibrayı düzenleyen hükümlere genel olarakdeginildikten sonra; ibranın özellikle Borçlar Hukukunda söz konusu olan benzer kurumlarlakarsılastırılması yapılmıstır. Yine bu bölümde anonim ortaklıkta söz konusu olan ve çalısmamızın konusunu olusturan ibranın anlamı, Borçlar Hukuku anlamındaki ibradan farklı olan yanları ve türleri ele alınmıstır. Çalısmamızın ikinci bölümünde ibranın önemi, islevleri ve hukuki niteligi üzerinde durulmustur. Bu bölümde ayrıca çesitli hukuk sistemlerinde ibranın hukuki niteligininçerçevesi ortaya konulmaya çalısılmıstır. Çalısmamızın üçüncü bölümünde, ibra kararının alınma zamanı ve sartları her ibra türü açısından ayrı ayrı ele alındıktan sonra; ibra kararında nisap ve oydan yoksunluk halleri, sartabağlı ibra kararının alınması ve ibra kararının geri alınması hususları incelenmistir. Bu bölümde ayrıca ibra kararının alınması hususunda özel haklara sahip olan azınlıgın, sahip oldukları haklar teker teker incelenmistir. Çalısmamızın dördüncü bölümünde, türüne göre ibra kararlarının kapsamı ve hükümsüzlük halleri ayrı ayrı ele alınmıstır. Bu bölümde özellikle doktrin ve yargı kararlarında ibranın türüne göre bir ayrım yapılmadan kapsamı ve hükümsüzlügününbelirlenmesinin ortaya çıkardıgı sakıncalar ifade edilmeye çalısılmıstır. Nihayet çalısmamızın son bölümünde, ibra talebi ve ibra davasının sartları ve sonuçları ele alındıktan sonra; ibranın hukuki sonuçları özellikle de ibranın sorumluluk davasına etkisihususu ayrıntılı olarak incelenme yoluna gidilmistir.
Temel bir insan hakkı olan adil yargılanmanın unsuru olarak gerekçeli karar hakkı

Temel hak ve özgürlükler öncelikle düşünsel alanda, daha sonra anayasalarda ve uluslararası sözleşmelerde yer alan tarihsel bir hukuk mirasıdır. Günümüzde bireyin özerk yapıda sahip olduğu bir takım yaşam standartlarının belirlenmesi, hukuk düzeni tarafından tanınan hak ve özgürlükler ile mümkün olmaktadır. Diğer yandan hak ve özgürlükler, girift ilişkilerden oluşan toplumsal yapıda sıklıkla çeşitli ihlallere maruz kalmaktadır. Devletin en temel yetkilerinden olan ve hukuki uyuşmazlıkların giderilmesi için görev yapan yargı erki, kişilerin hak ve özgürlüklerini koruyan yegane merciidir. Yargılamanın taraflar için eşit koşullarda ve belirli haklar çerçevesinde yürütülmesi temel bir insan hakkı olan adil yargılamayı oluşturur. Temel bir insan hakkı olan adil yargılama, her bireyin kendisi hakkında verilen nihai kararın gerekçeli olmasını zorunlu kılar. Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'nin geliştirdiği içtihatlar çerçevesinde gerekçeli karar, adil yargılamanın temel bir unsuru olması yönüyle hak niteliğinde görülmektedir. Bu tezde gerekçeli karar hakkının, temel hak ve özgürlükler nosyonunda sahip olduğu önemli işlevin altı çizilmektedir. Bu bağlamda gerekçeli kararın, temel hak ve özgürlükler adına hukuk düzeninde erişilen nihai nokta olduğu vurgulanmaktadır.