turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Gazi Üniversitesi çocuk kardiyolojisi bilim dalında kalp kateterizasyonu yapılan olguların on yıllık retrospektif değerlendirilmesi

Kalp kateterizasyonu ve anjiyografinin kardiyovasküler sistem hastalıklarının tanı ve tedavisindeki rolü son 20 yılda çok önemli değişikliklere uğramıştır. Gerek konjenital gerekse edinsel kalp hastalıklarında tanısal ve tedavi amaçlı kalp kateterizasyonu uygulanmaktadır. Çalışmamızda Gazi Üniversitesi Tıp Fakültesi Hastanesi Çocuk Kardiyolojisi Kliniği'nde Ocak 2004 -Eylül 2014 tarihleri arasında tanısal ve girişimsel amaçla yapılan kalp kateterizasyonu ve anjiyografi işlemleri retrospektif olarak değerlendirilmiştir. Ocak 2004 -Eylül 2014 tarihleri arasında 1007 olguya, 1002'si tanısal, 214'ü girişimsel olmak üzere toplam 1216 kalp kateterizasyonu ve anjiyografi işlemi uygulandığı belirlendi. Tanısal kalp kateterizasyonu işlemi uygulanan olgularda konulan tanıların %72 ile asiyanotik kalp hastalığı, %16, 4 ile siyanotik kalp hastalığı, %2,8 ile kardiyomyopati olduğu belirlendi. Girişimsel kalp kateterizasyon işlemlerinin %29,4'ünü PDA'nın coil ile embolizasyonu, %20'sini endomiyokardiyal biyopsi, %17,7'sini ASD kapatılması, %12,1'ini pulmoner balon valvüloplasti, %5,1'ini koarktasyon balonanjiyoplasti, %3,7'sini atriyal balon septostomi, %3,2'sini aortik balon valvüloplasti, %3,2'sini pace yerleştirilmesi, %2,3'ünü PDA'nın ADO ile embolizasyonu, %0,9'unu koarktasyonun stent ile giderilmesi, %0,9'unu koroner AV fistül embolizasyonu, %0,4'ünü duktusa stent yerleştirilmesi, %0,4'ünü aortopulmoner kollateral anjiyoplasti işlemlerinin oluşturduğu belirlendi. İşlemlerin %12,4'ünda komplikasyon geliştiği saptanmış olup bu komplikasyonların %2,6'sinin major, %9,8'unun minör komplikasyonlar olduğu; en sık görülen minör komplikasyonun dolaşım bozukluğu (%33,7), en sık görülen major komplikasyonun ise disritmi (%17,7) olduğu belirlendi. Kalp kateterizasyonu her büyüklükteki bebek ve çocukta güvenle uygulanabilen bir yöntemdir. Ancak teknik ve ekipmanlardaki ilerlemeye rağmen kateterizasyon işlemlerinde komplikasyon görülmesi olasıdır. İşlem sırasında uygulanacak kontrast madde ve radyasyon miktarlarının olabilecek en az miktarda tutulmasına dikkat edilmelidir. Ülkemizde bu konuda yapılacak çalışmalara ihtiyaç vardır.
Çölyak hastalığı olan çocuklarda işitmenin değerlendirilmesi

Giriş ve Amaç: Çölyak hastalığı genetik yatkınlığı olan bireylerde buğday, arpa, çavdar gibi tahıllarda bulunan glutenin alınmasıyla ortaya çıkan otoimmün enteropatidir. Hastalık nörolojik bulguları da içeren barsak dışı bulgularla seyredebilir. Sensörinöral işitme kaybı, çölyak hastalığında görülebilecek bir nörolojik tutulum örneği olabilir. Ancak literatürde bu konuda yapılmış çalışma oldukça sınırlı sayıdadır. Bu çalışmanın amacı yeni tanı alan çölyak hastası çocuklarda işitme fonksiyonlarının değerlendirilmesidir. Gereç ve Yöntem: Çalışmaya yeni tanı alan, 1.5- 17 yaş arasında, 56 kız, 41 erkek, 97 çölyak hastasına ait 194 kulak ile yaş ve cinsiyet açısından benzer, 85 sağlıklı çocuğa ait 170 kulak dahil edildi. Olguların işitme fonksiyonları, odyometri, timpanometri ve otoakustik emisyon testleri kullanılarak değerlendirildi. Bulgular: Hasta ve sağlıklı kontrol grubu arasında, saf ses hava-kemik iletim ve konuşma odyometrisi, timpanometri ve otoakustik emisyon testleri sonuçları açısından fark bulunmadı (p>0.05). Çölyak hasta grubunda Marsh-oberhuber patolojik evrelemesine göre saf ses ve konuşma odyometre ve timpanometri test sonuçları karşılaştırıldığında istatistiksel olarak anlamlı bir fark saptanmadı (p>0.05)Sonuç: Çalışma bulgularımız ile çölyak hastalığı olan çocukların işitme fonksiyonlarının sağlıklı çocuklardan farklı olmadığı ve sensorinöral işitme bozukluğunun çölyak hastalığının nörolojik bir bulgusu olmadığı sonucuna varıldı.
Kayseri İl merkezinde 13-16 yaş arası çocuklarda huzursuz bacaklar sendromu sıklığının belirlenmesi

Amaç: Bu çalışma Kayseri il merkezinde 13-16 yaş arası çocuklarda Huzursuz Bacaklar Sendromu prevalansını ve ilişkili faktörleri belirlemek amacıyla yapılmıştır. Gereç ve Yöntem: Örneklem grubuna, Kayseri il merkezinde 7 10. sınıflarında okuyan 13 16 yaş grubundaki 74.421 öğrenciden küme örnekleme yöntemiyle seçilen 5720 öğrenci alındı. Toplam 4792 kişi ile ilgili veriler değerlendirildi. Veriler anket formu ve Epworth Uykululuk Ölçeği ile toplandı. Anket verileri ve telefon görüşmeleri yardımıyla, HBS prevalans hızı belirlendi. Yaş, cinsiyet ve ailenin ekonomik durumunun, HBS prevalansına etkisi analiz edildi. EUÖ puan ortalamaları hesaplandı. Yılsonu ders notu ortalamalarına göre HBS'nin okul başarısına etkisi incelendi. Beden Kitle İndekslerine göre zayıf, normal, hafif şişman ve şişman olarak sınıflandırıldı ve bu gruplara göre HBS prevalans hızları karşılaştırıldı. HBS kriterlerini karşılayan 43 kişi hasta ve HBS olmayan 43 kişi de kontrol grubunu oluşturmak üzere klinik çalışmaya dahil edildi. Hasta grubu HBS derecelendirme ölçeğine göre hafif, orta, ağır, ve çok ağır olarak sınıflandırıldı. Bu gruplara göre ferritin ortalamaları ve ders başarılarının karşılaştırılması yapıldı. Bulgular: Kayseri il merkezinde 13-16 yaş arası çocuklarda HBS prevalansı %2.9 bulunmuştur. Cinsiyet ve ailenin ekonomik durumunun HBS prevalansına etkisi önemli bulunmamıştır. Semptomların başlangıç yaş ortalaması 11.4 yıldır. Hastaların %11.3'ünde pozitif aile öyküsü mevcuttur. HBS olanlarda BKİ ortalaması anlamlı şekilde daha yüksek bulunmuştur ( 21.5 3.8/20. 5 3 .2). EUÖ'ne göre gündüz uykululuk düzeyi daha fazla olan bu hastaların okul başarısı istatiksel olarak daha düşük tespit edilmiştir (72. 0 11.2/77. 2 12 .0). Ferritin ortalaması hasta olan grupta daha düşük bulunmuştur. (29. 2 16.0/44. 8 28.0 ng/mL)Sonuç: Araştırma grubunda HBS prevalansı %2.9 olup cinsiyet ve ekonomik durumun prevalans hızına etkisi yoktur. Hastaların uyku kalitesini düşüren ve sonucunda da okul başarılarını etkileyen bu hastalık toplumda azımsanamayacak sıklıkta görülen önemli bir hastalıktır.
Tedavisi tamamlanmış takip altındaki lösemi hastalarının ağız diş sağlığı durumlarının değerlendirmesi

Lösemi, çocukluk çağında en sık karşılaşılan kanser tipidir. Her yaşta teşhis edilebilmekle birlikte, en sık 1-4 yaş arasında görülmektedir. Lösemi çoğunlukla kemoterapi veya kemoterapi ve radyoterapinin birlikte uygulandığı yaklaşımlar ile tedavi edilmektedir. Bu çalışmanın amacı, tedavisi tamamlanmış lösemili çocuklarda kemoterapinin uzun dönemde ağız sert ve yumuşak dokularına olan etkilerini değerlendirmektir. Çalışmaya yaşları 3-18 arasında değişen tedavisi tamamlanmış 51 çocuk ve hiçbir sistemik problemi olmayan 100 sağlıklı çocuk dahil edilmiştir. Öncelikle ailelere; çocukların ağız bakımı, beslenme alışkanlıkları, ailenin sosyoekonomik düzeyi ve eğitim durumunun sorgulandığı anket uygulanmıştır. Anket sonrasında çocukların ağız dışı ve ağız içi muayeneleri yapılmıştır. Çürük değerlendirmesi amacıyla, dmft/dmfs- DMFT/DMFS indeksi, ICDAS II indeksi, D0-D 4 skalası ve pufa/PUFA indeksleri kullanılmıştır. Plak birikimi ve diş eti inflamasyonu ve cep varlığının değerlendirilmesi amacıyla plak indeksi, gingival indeks ve basitleştirilmiş oral hijyen indeksi kullanılmıştır. Vaka grubunun yaş ortalaması 10 ,69 3,5, kontrol grubunun yaş ortalaması ise 10 ,76 3,59'dir. Vaka ve kontrol grupları için her indeksin karşılaştırması yapılmış ve sadece dmft/dmfs indekslerinde değerlerin istatistiksel olarak anlamlı olacak şekilde kontrol grubunda daha yüksek olduğu saptanmıştır. Yapılan ağız içi muayeneler sonucunda vaka grubundaki çocuklarda, mikrodonti, mine hipoplazisi ve hipomineralizasyonunun istatistiksel olarak anlamlı olacak şekilde daha fazla olduğu görülmüştür. Kemoterapinin uzun dönemde diş gelişim bozukluklarına neden olabileceği, bu sebeple hastaların kemoterapi sonrasında da düzenli olarak diş hekimi kontrollerine yönlendirilmesi gerektiği sonucuna varılmıştır.
Obez ve fazla kilolu çocuklarda kaledo oyununun ve sağlık inanç modeline göre hazırlanmış beslenme eğitiminin kilo vermeye etkisinin karşılaştırılması

Amaç: Kaledo oyununu Türk kültürüne uyarlamak, fazla kilolu ve obez çocuklarda Kaledo oyununun ve sağlık inanç modeline göre hazırlanmış beslenme eğitiminin kilo vermeye beslenme özyeterliğine, tutumuna ve davranışına etkisini karşılaştırmaktır. Yöntem: Bu araştırma Kaledo oyununun Türkçeye uyarlanması açısından metodolojik; Kaledo oyununun ve Sağlık İnanç Modeline göre hazırlanmış beslenme eğitiminin beslenme özyeterliği, tutumu ve davranışı ile kilo vermeye etkisinin karşılaştırılması açısından ise randomize kontrollü deneysel çalışmadır. Araştırmanın evrenini 2019- 2020 eğitim öğretim yılında Hoca Ahmet Yesevi Ortaokulu, Kocatepe Ortaokulu ve Neriman İbrahim Küçükkurt Ortaokulunun 5.6. ve 7. sınıflarında eğitim gören fazla kilolu ve obez öğrenciler oluşturmuştur (n=543). Araştırmada oyun (n=38), eğitim (n=35), kontrol (n=53) olmak üzere üç grup bulunmaktadır. Veriler kişisel bilgi formu, çocuk beslenme öz-yeterlik ölçeği, beslenme tutum ölçeği, beslenme davranış ölçeği ile elde edilmiştir. Araştırma başlangıcında ve sonunda her üç grupta boy ve kilo ölçümleri yapılarak beden kitle indeksi değerleri hesaplanmış ve ölçekler uygulanmıştır. Bulgular: Kaledo oyununun Kapsam Geçerlik İndeksi 0 ,98'dir. Beslenme öz yeterliği ve davranışı açısından gruplar arası ve grup içi değerlendirmelerde anlamlı bir değişim olmadığı tespit edilmiştir. Bunun yanında grup ile grup ve zaman ana etkileri ve etkileşimi beslenme öz yeterlilik ve davranışı üzerine istatistiksel olarak anlamlı bulunmamıştır (p>0.05). Beslenme tutum puanları gruplar arası farklılık göstermezken, grup içi değerlendirmelerde oyun grubundaki öğrencilerin oyun müdahalesi sonrası öncesine göre daha olumlu beslenme tutumu sergilediği tespit edilmiştir (p<0.05). BKİ'de oyun ve eğitim müdahale sonrası öncesine göre anlamlı değişiklik ortaya çıkmamıştır. Ayrıca zaman ana etkisi ile grup ve etkileşimi beden kitle indeksi üzerine istatistiksel olarak anlamlı bulunmamıştır. BKİ z skoru değerleri eğitim grubunda eğitim sonrasında öncesine göre daha düşük olduğu tespit edilmiştir. Sonuç: Kaledo oyunu Türk toplumunda dil geçerliğini sağlamıştır. Kaledo oyunu öğrencilerin beslenme öz yeterliği ve davranışı ile beden kitle indeksi ve beden kitle indeksi z-skor değerlerinde bir etki yaratmamıştır. Oyun sonrası öğrenciler daha olumlu beslenme tutumuna sahip olmuştur. Sağlık İnanç Modeli doğrultusunda hazırlanan beslenme eğitimi beslenme özyeterliği, tutumu ve davranışı ile beden kitle indeksi değerlerinde bir değişime neden olmamış ancak öğrencilerin BKİ z skor eğitim sonrası öncesine göre düşüş göstermiştir.
Okula giden çocuklarda günlük besin ve enerji ihtiyacının karşılanmasında kahvaltının yeterliliğinin değerlendirilmesi

Amaç: Kahvaltı, günün en önemli öğünü olarak tanımlanmış, günlük besin alımı ve enerji gereksinimlerine önemli ölçüde katkıda bulunmuştur. Çocuklar için kahvaltı tüketimi, okullarda öğrenme hızında artma ve daha iyi performans ile ilişkilendirilmiştir. Kahvaltının büyüme ve gelişme üzerine önemi bilinmektedir. Fakat bu kahvaltı öğününü atlamanın ya da geçiştirmenin büyüme gelişme üzerine etkisini bildiren ve ülkemizi kapsayan çok fazla çalışma yoktur. Bu araştırmada, okula giden ilk ve ortaöğretim çocuklarının kahvaltıda yeterli ve dengeli besin alıp almadıklarının saptanması, kahvaltılarında aldıkları besin ve enerji değerlerinin günlük ihtiyaçlarını karşılayıp karşılamadığının yeterliliğinin değerlendirilmesi ve literatüre yeni bilgilerle katkıda bulunulması amaçlandı. Gereç ve Yöntem: Bu çalışmada ilk ve orta öğretimde okuluna giden yaşları 6 15 yaş arası 105 sağlıklı çocuk çalışma grubu olarak alındı. Bu çocukların okula gittikleri gün kahvaltı öğününde aldıkları besinlerin miktar ve içeriğini belirlemek amacıyla üç günlük besin tüketimi saptandı. Kontrol grubu olarak aynı çocukların okula gitmedikleri günlerde aldıkları besinlerin miktar ve içeriği belirlemek amacıyla üç günlük diyet tüketimleri kaydedildi. Besinlerin miktarını ve içeriğini doğru tespit edebilmek için uzman diyetisyen tarafından fotoğraflı besin kataloğu ailelere gösterildi ve standart besin tüketim formları oluşturularak aileler tarafından bu formlara besin tüketimi kaydedildi. Besin tüketim kartları BEBİS programı kullanılarak günlük kalori ve besin içerikleri her çocuk için okula gittikleri günler ve hafta sonları için ayrı ayrı hesaplandı ve dolduruldu. Bulgular: Ankara ilinde öğrenim görmekte olan yaşları 6-15 arasında değişen 105 sağlıklı öğrencinin günlük besin ve enerji ihtiyaçlarının karşılanması açısından hafta içi ve hafta sonu kahvaltı ile beslenme durumları araştırıldı. Çalışmaya alınan öğrencilerin %49,6' sı kız, %50,4' ü erkekti. Öğrencilerin hafta içi ve hafta sonu kahvaltı öğüni ile almış oldukları enerjiler değerlendirildi. Hafta içi ortalama 378, 96 131, 64 kkal, hafta sonu 625, 68 162, 12 kkal olarak belirlendi. Öğrencilerin değerlendirilen enerji ve besin öğelerinin tamamında hafta sonu alınan miktar hafta içine kıyasla daha fazla olarak saptandı. Sonuç: Okula giden öğrencilerin günlük besin ve enerji ihtiyacının karşılanmasında kahvaltının önemi olduğunu, kahvaltının fiziksel büyüme, bilişsel ve davranışsal gelişim üzerine önemli olduğunu vurguladık. Ülkemizdeki çocukların daha sağlıklı büyümeleri ve gelişmeleri için kahvaltı öğününün önemini, hayatımızdaki rolünü anlatıp özendirici eğitimlerin verilmesi gerektiğini düşünmekteyiz. Daha detaylı bilgiler elde edebilmek adına daha geniş kapsamlı tüm bölgeleri içine alan çalışmalara ihtiyaç duyulduğunu düşünüyoruz.
Çizgi fimlerdeki şiddetin ilkokul öğrencileri ile ilişkisi

Bu tez çalışmasında; televizyonlarda yayınlanan çizgi filmlerdeki şiddetin ilkokul çocuklarıyla ilişkisi araştırılmıştır. İlköğretim okullarında öğrenim görmekte olan beşinci sınıf öğrencilerinin çizgi filmlerdeki saldırgan davranışlardan etkilenip kendilerinin de saldırgan davranışlarda bulunup bulunulmadığı saptanmaya çalışılmıştır. Araştırmanın birinci bölümünde iletişim kavramı, kitle iletişim araçları, medyanın toplumsal işlevleri, şiddetle ilgili kuramsal yaklaşımlar ve televizyonun şiddete yönlendirmesiyle ilgili teoriler incelenmiştir. Araştırmanın ikinci bölümünde ise çizgi filmin tanımı ve tarihsel gelişimi, ilkokul çocuklarının fiziksel, bilişsel, sosyal ve duygusal gelişimi ele alınmış, televizyon ve çocuk ilişkisi, çizgi filmlerdeki şiddet ve çocuk ilişkisi incelenmiştir. Üçüncü bölümde ise anket uygulaması, analiz ve sonuç kısmı bulunmaktadır.
Düzce il merkezindeki ilköğretim okullarında boy kısalığı prevalansının ve etyolojinin araştırılması

Amaç: Bu çalışmada Düzce İli merkez ilçesinde, değişik sosyoekonomik düzeydeki ilköğretim öğrencilerinde boy kısalığı prevalansı ve patolojik boy kısalığının etyolojik nedenlerinin araştırılması amaçlandı. Gereç ve Yöntemler: Yaşları 5-19 arası değişen toplam 8117 öğrenci ( 3849'u kız, 4268'i erkek), Düzce il merkezinde kendi yaş grubundaki tüm öğrencileri temsil edebilecek şekilde tabakalı örnekleme yöntemi kullanılarak seçildi. Düzce Üniversitesi Tıp Fakültesi'nden Etik Kurul onayı alındıktan sonra Düzce Valiliği ve Milli Eğitim Müdürlüğü'nden gerekli izinler alındı. Öğrencilere sosyodemografik bilgi anketi ile birlikte sağlık taraması hakkında önceden bilgilendirilmeleri sağlandı. Araştırma tez danışmanı öğretim üyesi gözetiminde, 2 araştırma görevlisi ve intörn doktorlar tarafından yürütülerek çocukların okullarında boy-kilo ve puberte değerlendirmeleri yapıldı. Boy SDS'leri Novonordisk tarafından temin edilen Büyüyorum Versiyon 1.2 elektronik programla hesaplanarak < ? 2.5 SDS olan öğrenciler patolojik boy kısalığı olarak kabul edildi. Bu olgular Düzce Üniversitesi Tıp Fakültesi Çocuk Sağlığı ve Hastalıkları polikliniğine çağrılarak etyolojik nedenin belirlenmesi için tetkikleri yapıldı. Çalışmamızın verileri SPSS 17.0 bilgisayar programında analiz edilerek tüm istatistikler için p< 0.05 olması anlamlı kabul edildi. Bulgular: Toplamda boy kısalığı prevalansı ( boyu <3p veya z skoru < -2 SDS) %2.94 olarak saptandı. Bu verilerin cinsiyete göre dağılımları incelendiğinde; boy kısalığı erkeklerde %2.88, kızlarda %3.01 oranında bulundu. Patolojik boy kısalığı prevalansı ise ( boyu < - 2.5 SDS ) %0.8 hesaplandı. Patolojik boy kısalığının cinsiyete göre dağılımını ise % 46 .5'ini kız, % 53 .5'ini erkek öğrenciler oluşturdu. Düzce il merkezindeki öğrencilerin boy persantil değerleri ve eğrileri oluşturuldu. 0.62 persantil eğrisi ? 2.5 SDS'ye denk gelmekte ve patolojik boy kısalığı eğrisini temsil etmekteydi. Boy kısalığı ile ilgili düşük sosyoekonomik düzey dışında diğer demografik faktörler arasında bir ilişki saptanmadı. Sonuç: İlköğretim çağındaki çocuklardan düşük sosyoekonomik düzeyi olanlarda patolojik boy kısalığı daha fazla görülmektedir. Aynı zamanda ırk ve genetik faktörlerin de büyük katkısı olduğu açıktır. Büyüme sorunu olan patolojik kısa boylu çocuklarla normalin varyantı olan sağlıklı çocukları ayırabilmek önemlidir. Bu amaçla 0.62 persantil eğrisi çıkarılmıştır. Bu sayede gereksiz tetkiklerden, zaman kaybından ve çocuğa verilecek psikolojik stresten sakınılmış olunur. Standart boy persantil eğrilerinde bulunmayan 0.62 persantil eğrisinin kullanılması, özellikle birinci basamak sağlık hizmetinde çalışan hekimlerin patolojik boy kısalıklarını gözden kaçırma riskini azaltabileceği kanısındayız.
Bireye okuma kültürü edindirme izlencesi

Demokratik ve çağdaş bir toplum yapısı, bu doğrultuda yetişmiş ve her yönden kendisini gerçekleştirmiş bireylerle oluşur. Okuma kültürü, bireyin düşünme, eleştirme ve üretme süreçlerini yapılandıran en temel değişkendir. Bu bağlamda bu çalışmada, okuma kültürü kavramını ve okuma kültürü edinme sürecini kuramsal olarak belirlemek; okul öncesinden ergenliğe uzanan süreçte, çocukların yaş ve gelişim düzeyleri çerçevesinde bir 'Okuma Kültürü Edindirme İzlencesi' geliştirmek amaçlanmıştır. Başka bir söyleyişle bu çalışma, Türkiye'de okuma kültürünü akademik düzlemde kuramsal olarak ele alan ilk çalışma olması açısından da önemlidir. Tarama modelinde gerçekleştirilen çalışma, çocuğun yaş ve gelişim özellikleri ile çocuk edebiyatı paydasında yapılandırılmıştır. Çalışma beş bölümden oluşmaktadır. 1. Bölüm 'Giriş', 2. Bölüm 'Yöntem', 3. Bölüm 'Ana Çizgileriyle Okuma Kültürü', 4. Bölüm 'Bulgular ve Yorum', 5. Bölüm ise 'Sonuç ve Öneriler' den oluşmaktadır. Bu bağlamda sonuç olarak, gelişmiş birçok ülkede olduğu gibi ülkemizde de okumayı geliştirmeye yönelik kurum ve kuruluşların niceliği ve niteliği arttıkça, bireysel ve toplumsal düzlemde okuma kültürünün de gelişeceği düşünülmektedir. Başka bir söyleyişle, 'Okuma Kültürü'nün kavram sürecinin oluşturulmasının ve eğitim sisteminin bir değişkeni olarak uygulamada yer almasının; bireysel ve toplumsal paydayı etkileyen, yaşamsal bir süreç olduğu göz önünde tutulmalıdır. Bununla birlikte çalışma sonuçları çerçevesinde, çocuğun okuma kültürü edinmesine katkı sağlayacak çeşitli önerilere de yer verilmektedir.
Koklear implant uygulanan çocuklar ve ebeveynlerinin yaşam kalitesi ve ebeveynlerin bakım yükünün sağlıklı çocuklar ve ebeveynleri ile karşılaştırılması

Amaç: Bu araştırma, koklear implant uygulanan çocuklar ve ebeveynlerinin yaşam kalitesi ve ebeveynlerin bakım yükünü incelemek ve sağlıklı çocuklar ve ebeveynleri ile karşılaştırmak amacıyla yapıldı. Yöntem: Bu olgu kontrol çalışması, Şubat 2018 ile Aralık 2018 tarihleri arasında Türkiye'nin Ege bölgesinde hizmet veren eğitim araştırma hastanesinde yürütüldü. Araştırma, Helsinki Bildirgesi'ne uygun olarak gerçekleştirildi ve etik kurulu onayı alındı. Bilateral prelingual sensorinöral işitme kaybı nedeniyle Kİ uygulanmış, en az 1 yıldır Kİ kullanan, 3-7 yaş arası toplam 34 çocuk ve ebeveyni araştırmanın olgu grubunu, 68 sağlıklı çocuk ve ebeveyni araştırmanın kontrol grubunu oluşturdu. Veriler, sosyodemografik ve klinik özellikler bilgi formu, 'Ailesel Bakış Perspektifi Anketi ','KINDL 4-7 Yaş Aile Formu ','Dünya Sağlık Örgütü Yaşam Kalitesi Ölçeği Kısa Formu ve 'Zarit Bakım Yükü Ölçeği ' kullanılarak toplandı. Verilerin değerlendirilmesinde tanımlayıcı istatistikler, Mann-WhitneyUtesti, Pearson Ki-kare testi, Student t testi, Oneway Anova Test, Kruskal Wallis Tes, Tukey ve Games-Howell Post Hoc testleri ise lojistik regresyon kullanıldı. Bulgular: Kİ' li çocukların yaş ortalaması 63.9 11. 7 (42-83)/ ay ve sağlıklı çocukların yaş ortalaması 61.3 10. 1 (42-77)/ ay olup çocukların yaş, cinsiyet, devam edilen okul, bakımından sorumlu ebeveyn sayısı özellikleri benzerdi. Kİ' li çocuk ebeveynlerinin yaş ortalaması 33.8 5. 9 (22-48)/ yıl olup sağlıklı çocuk grubuna göre daha çok kişi 31 yaş ve üzerindeydi. Kİ' li çocuk ebeveynlerinin eğitim durumu, gelir düzeyi, il merkezinde yaşama ve herhangi bir işte çalışma oranı daha düşük, bakmakla yükümlü olduğu çocuk sayısı daha yüksekti. Kİ' li çocukların işitme kaybı tanısı alma zamanı 14.2 11. 9 (3-50)/ ay, ameliyat olma yaşı 29.9 14. 9 (12-69)/ay olup %88.2' sinde gebelikte yaşanan herhangi bir sorun yoktu ve %44.1' işitme kaybı etiyolojisi bilinmiyordu. Kİ' li çocuların günlük cihaz kullanım süresi 14.8 2. 0 (8-17) saat olup %67.6' sı sözlü iletişimi kullanıyor, %94.1' i özel eğitim merkezine devam ediyordu. ABPA' nın klinik destek, destek, genel, sosyal ilişki ve kendine güven alt ölçeklerinden en yüksek, implantın olumlu etkisi ve implantasyon kararı alt ölçeklerinden en düşük puan alındı. Kİ' li çocukların ABPA sosyal ilişki ölçek puanı ile KINDL genel YK, okul, sosyal ilişkiler, duygusal iyilik, ebeveyn değerlendirmesi alt boyut puanları arasında pozitif korelasyon vardı. KINDL ve WHOQOL-BREF alt boyutlarından alınan puanlar Kİ' li çocuklar ve ebeveynlerinde sağlıklı çocuklar ve ebeveynlerine göre daha düşük, ZBYÖ' den alınan puan ise daha yüksekti. Her iki grupta da ebeveynlerin WHOQOL-BREF alt boyut puanları ile ZBYÖ puanı arasında negatif korelasyon saptandı. Sonuç: Kİ' li çocuklar ve ebeveynlerinin YK' sinin sağlıklı çocuklar ve ebeveynlerine göre daha düşük, ebeveynlerin BY' sinin ise daha yüksek olduğu belirlendi.
Ankara'nın seçilmiş mahallelerindeki 24-60 yaş arası erkeklerin çocuk yaşta evlilikler konusundaki bazı tutum ve algıları

Bu çalışma, Ankara'da üç farklı sosyoekonomik düzeydeki mahallede 24-60 yaş arası erkeklerin çocuk evlilikler konusundaki bazı tutum ve algılarının belirlenmesi ve çocuk evliliklerin önlenmesi konusunda erkekleri hedef alan kanıta dayalı müdahale programlarının geliştirilebilmesine katkıda bulunmak amacıyla yürütülmüştür. Araştırma kapsamında her mahallede 500 erkekten anket yoluyla bilgi toplanmıştır. Araştırmada, sosyoekonomik düzey yükseldikçe hem görüşülen erkeklerin hem de eşlerinin ortanca ilk evlenme yaşının yükseldiği görülmüştür. Düşük sosyoekonomik düzeydeki mahallede, erkeklerin %3,2'si, orta sosyoekonomik düzeyde %1,3'ü ve yüksek sosyoekonomik düzeyde %0,2'si kadınların 18 yaşından önce evlenmesini uygun bulmuşlardır. Düşük ve orta sosyoekonomik düzeydeki erkekler, bir kadının hayatındaki en önemli olayı 'evlenmek' olarak belirtirken (düşük: %69, 2 ve orta: %74,2), yüksek sosyoekonomik düzeyde 'evlenmek' beşinci sırada (%67,8) gelmektedir. Düşük sosyoekonomik düzeydeki erkekler, kızlarının ve oğullarının 18 yaşından önce evlenmesini yüksek sosyoekonomik düzeye göre daha fazla onaylamaktadırlar. Bu bulgular, sosyoekonomik düzeyin çocuk yaşta evlilikler açısından önemli bir etken olduğunu, erkeklerin evlilik kararını vermede önemli bir role sahip olduklarını doğrulamakta, toplumsal cinsiyet bakış açısının sosyoekonomik düzeylere göre belirginleştiğini göstermektedir. Bu nedenle, toplum içinde farklı erkek gruplarını hedefleyen müdahale programlarına ihtiyaç bulunmaktadır. Benzeri çalışmaların daha geniş gruplarla ve ulusal düzeyde tekrarlanması, niteliksel çalışmalar ile desteklenmesi önerilmektedir.