turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Çocuk polikliniklerine başvuran hastalarda tamamlayıcı ve alternatif tedavi kullanım sıklığı ve yakınlarının tat tutum ve davranışları

Amaç: Çalışmamızın amacı, dünyada ve ülkemizde kullanımı giderek artan tamamlayıcı ve alternatif tedavinin çocuk hastalarda kullanım sıklığını, kullanma nedenlerini ve bunların etkinliği ile ilgili hasta yakınlarının düşüncelerini, TAT kullanan hastaların sosyodemografik özelliklerini, kullanılan yöntemleri ve araştırmaya katılanların TAT ile ilgili görüşlerini belirlemektir. Yöntem: Kesitsel tipteki bu çalışmada, 01 Ocak 01 Nisan 2018 tarihleri arasında Kocaeli Üniversitesi Tıp Fakültesi Hastanesi Çocuk Polikliniklerine başvuran hastaların yakınları ile yüz yüze görüşülerek 44 soru içeren anket formu uygulanmıştır. Bulgular: Çalışma için bilgi alınan hastaların %50,2'si kız, %49,8'i erkekti. Hastaların yaş ortalaması 7,77 4,86 idi. TAT kullanma oranı %44, 5 idi. TAT kullanma ile; anne ve babanın eğitim durumu ve mesleği, hanenin geliri, sosyal güvencenin varlığı, kronik hastalık olup olmaması arasında istatiksel olarak anlamlı fark saptanmamıştır (p>0.005). Kullanılan TAT yöntemleri arasında en çok kullanılan yöntem dua etmekten (98,1) sonra bitkisel yöntemler (%92,5) idi. TAT kullananların %71,7'si kullandığı yöntem ile ilgili doktoruna bilgi vermemiştir. Bunların %97,8'i buna gerek olmadığını düşünmektedir. TAT yöntemleri ile %62,0'ı arkadaşın ya da başka hasta yakınının tavsiyesi ile öğrendiklerini belirtmiştir. TAT kullananların %50,3'ü bu yöntem hakkında medyadan bilgi aldıklarını belirtmişlerdir. Araştırmaya katılanların %81,0'ı TAT yöntemlerinin tıbbi tedavi gibi kullanılmadan önce bilimsel araştırmalara gerek olduğunu düşünmektedir. Bu yöntem ile ilgili bilgiyi %94,8'i doktorlardan almak istediklerini belirtmişlerdir. Sonuç: Hastaların yaklaşık yarısının TAT yöntemi kullanmakta olduğu görülmüştür. TAT kullanma ile sosyodemografik özellikler arasında fark görülmemiştir. TAT kullanan hastaların çoğunluğu doktoruna bu konuda bilgi vermediği saptanmıştır. Başvuran her hasta TAT yöntemi kullanımı ile sorgulanmalı, cevap vermeleri için uygun ortam sağlanmalıdır. En azından kendi bölümleri ile ilgili en sık kullanılan yöntemlere vakıf olmanın hastaların yanlış yerlerde şifa aramasının önünü alacağı düşüncesindeyiz.
Çocuk hastalarda farklı iki dental anestezi yöntemi ile yapılan lokal anestezi ve tedavi uygulamalarında hastanın seçimi, korku, kaygı ve ağrının değerlendirilmesi

Çocuklarda kaygı ve korkudan kaçınabilmek için diş tedavisi öncesi ve tedavi esnasında uygulanan davranış yönetimi büyük önem arz eder. Dental enjeksiyon gerek çocuklar gerek erişkinler için hala en kaygı uyandırıcı işlemdir. Bu yüzden bir çocuğun dental tedavisinde en zor kısım lokal anestezi olarak kabul edilir. Enjeksiyon esnasında oluşan ağrıyı azaltmak için çeşitli yöntemler denenmiş ve yeni enjeksiyon sistemleri geliştirilmiştir. Quicksleeper yeni geliştirilen bilgisayar kontrollü anestezi cihazlarından birisidir. Bu çalışmanın amacı çocuklarda uygulanan iki farklı anestezi yöntemi öncesi, esnası ve sonrasında kaygı, korku ve ağrı düzeylerinin belirlenmesidir. Konvansiyonel dental enjektör ile infiltratif anestezi ve bilgisayar kontrollü anestezi cihazı Quicksleeper S4 ile intraosseöz anestezi uygulandı. Çalışmaya 9-15 yaşları arasında 100 çocuk katıldı. Çocuklar iki gruba ayrıldı ve her çocuğa iki anestezi yöntemi de uygulandı. Çocuklara 3 seanstan oluşan bir tedavi planı uygulandı. İlk seansta çocuklara flor jel uygulandı. İkinci ve üçüncü seansta dental enjeksiyon sonrası tedaviler yapıldı ve her iki seansta da kaygı ve ağrı düzeyleri VAS, FIS and CFSS-DS skalaları kullanılarak belirlendi. Veriler SPSS 24.0 programı kullanılarak istatistiksel olarak değerlendirildi. Çalışmanın bulgularına gore seanslar ilerledikçe çocukların kaygı ve korku düzeyinde azalma gözlendi. Ancak Quicksleeper'ın buna bir etkisi olmadığı görüldü. Çünkü çocukların büyük çoğunluğu Quicksleeper ile daha fazla ağrı hisstettiğini belirtti. Konvansiyonel dental enjektör ve infiltratif anestezi halen çocuklar için en kabul edilebilir anestezi yöntemidir.
İdiyopatik boy kısalığında IGF jenerasyon testine verilen yanıt ile büyüme hormonu tedavisine bir yılda verilen büyüme yanıtı arasındaki ilişkinin değerlendirilmesi

İdiyopatik boy kısalığında IGF jenerasyon testine verilen yanıt ile büyüme hormonu tedavisine bir yılda verilen büyüme yanıtı arasındaki ilişkinin değerlendirilmesiAmaç:CTF Çocuk Sağlığı ve Hastalıkları ABD Çocuk Endokrinoloji Polikliniğinde idiyopatik boy kısalığı tanısını almış olup IGF- 1 jenerasyon testine verdikleri yanıta bağlı olarak büyüme hormonu tedavisi alan olguların dosya kayıtlarından alınan antropometrik ölçümleri, kemik yaşları, BH uyarı ve IGF-I jenerasyon testleri değerlendirilerek IGF-I jenerasyon testlerine verdikleri yanıt ile büyüme hormonu tedavisine verdikleri bir yıllık büyüme arasındaki ilişkisinin araştırılması amaçlanmıştır. Gereç ve yöntem: İ. Ü CTF Çocuk Sağlığı ve Hastalıkları Çocuk Endokrinoloji Polikliniği'nde Ocak 2005 - Ocak 2012 tarihleri arasında idiyopatik boy kısalığı tanısını almış olan olgulardan en az 1 yıldır BH tedavisi alan ve yaşları tanı anında 11,47 1,95 arasında olan 57 hastanın kayıtları dosya taraması ile geriye dönük olarak incelendi. Bu hastaların 29'u kız, 28'i erkek idi. Hastalar tedavi öncesi puberte evrelerine göre iki gruba (38 prepuberte, 19 puberte) ayrıldı. Olguların IGF- 1 jenerasyon testine IGF yanıtı ile büyüme yanıtı arasındaki ilişki araştırıldı. Bulgular:Boy SDS, büyüme hormonu tedavisi ile bir yılda hem puberte dönemindeki olgularda hem de prepuberte dönemindeki olgularda anlamlı artış gösterdi. Puberte öncesi grupta kemik yaşı bir yılda ortalama 2,00 1,32 yıl, puberte olan grupta 2,12 1,54 yıl ilerledi. Boy SDS farkı ile Bazal IGF- 1 SDS arasında negatif korelasyon saptandı. Boy SDS farkı ile IGF- 1 SDS farkı arasında pozitif korelasyon saptandı. Sonuç:Bulgularımızbir yıllık büyüme hormonu tedavisi ile büyüme yanıtının bazal IGF- 1 SDS'u düşük olan ve IGF- 1 jenerasyon testi ile IGF- 1 SDS artışı daha fazla olan idiyopatik boy kısalığı olgularında daha iyi olacağını düşündürmektedir.
Yarık dudak ve damak hastası ve normal çocukların videolaringoskopi ile entübasyon koşulları bakımından karşılaştırılması

Yarık Dudak ve Damak Hastası ve Normal Çocukların Videolaringoskopi ile Entübasyon Koşulları Bakımından KarşılaştırılmasıDr. Servet MENGÜ Uzmanlık Tezi, Anesteziyoloji ve Reanimasyon Anabilim Dalı Tez Yöneticisi: Prof. Dr. Süleyman GANİDAĞLI Temmuz 2017, 54 Sayfa Dudak ve damak yarıkları en sık görülen konjenital baş boyun anomalilerindendir ve %11- 15 sıklıkta görülür. Yarık dudak ve damağı olan hastalar ile baş, boyun, dudak, damak anomalisi olmayan çocuklarda videolaringoskopi ile entübasyon tekniğinin entübasyon başarısı ve entübasyon koşulları üzerine etkilerini gözlemlemeyi amaçladık. Bu prospektif randomize çalışma, Gaziantep Üniversitesi Tıp Fakültesi Etik Kurul onayı (28.12. 2016 tarih ve 329 sayılı karar) ve hastalardan bilgilendirilmiş hasta onamı alınarak, Gaziantep Üniversitesi Şahinbey Araştırma ve Uygulama Hastanesi Ameliyathanesinde Kasım 2016 -Mart 2017 tarihleri arasında gerçekleştirildi. Çalışmaya American Society of Anesthesiologist sınıflamasına göre I-III risk grubuna giren, yaşları 4 ay ve 10 yaş arasında, Mallampati 1 .-4. Sınıf, elektif cerrahi geçirecek 40 yarık dudak ve damak, 40 normal hasta dahil edildi. Grup Y: Yarık dudak ve damaklı hastalar Grup N: Normal çocuklar Standart anestezi indüksiyonundan sonra kas gevşemesi için roküronyum 0,5 mg/kg iv olarak uygulandı ve videolaringoskopiye geçildi. Videolaringoskopun ağız içerisine yerleştirilmesiyle end-tidal CO2 (EtCO2) ekranda görülmesine kadar geçen süre entübasyon süresi olarak kaydedildi. Videolaringoskop ile görülen glotik açıklık görünüm yüzdeleri kaydedildi. Entübasyon süresi Grup Y'de anlamlı olarak Grup N'den daha yüksekti. Aynı zamanda glotik açıklık görünüm yüzdesi Grup Y'de Grup N'ye göre anlamlı olarak daha düşüktü. Grup Y'deki periferik satürasyonu (SpO2) 10. dakika ve sonrasındaki ölçüm zamanlarında Grup N'ye göre anlamlı olarak düşüktü. Grup Y'de ölçülen KAH ve OAB 5. Ve 10. dakikalarda Grup N'ye göre anlamlı olarak yüksek ölçüldü (p<0,05). Grup Y'deki EtCO 2 değerleri 0. ve 2. dakikalardaki ölçüm zamanlarında Grup N'ye göre anlamlı olarak yüksek bulundu. Sonuç olarak: Videolaringoskop kullandığımız yarık dudak ve damaklı hastalarda anatomik normal hasta grubuna göre entübasyonun daha zor olduğu ve bundan dolayı entübasyon işleminin uzadığı kanısına varıldı.
Dikkat eksikliği hiperaktivite bozukluğu tanısı almış çocukların annelerinin algıladıkları sosyal destek düzeyleri, tükenmişlik düzeyleri ve çocuk yetiştirme tutumlarının incelenmesi

Amaç: DEHB tanısı almış çocukların annelerinde algılanan sosyal destek düzeyini, tükenmişlik düzeyini ve çocuk yetiştirme tutumlarını incelemek amacıyla yapılmıştır. Materyal Metot: Araştırmanın evrenini Ocak 2014 Haziran 2015 tarihleri arasında Çocuk ve Ergen Psikiyatri polikliniğinde DEHB tanısıyla tedavi gören/yeni tanı almış 399 çocuğun ebeveyni oluşturmaktadır. Araştırmanın örneklemini polikliniğe anneleri ile başvuran 6-16 yaş grubu DEHB'li çocuk annelerinden çalışmaya katılmayı kabul eden 159 anne oluşturmuştur. Araştırmanın karşılaştırma grubunu ise; aynı şehirde bir ilköğretim kurumunda eğitim alan herhangi bir psikiyatrik tanı almamış 6-16 yaş grubu 168 çocuğun anneleri oluşturmaktadır. Verilerin toplanmasında, annelerin sosyodemografik özelliklerini belirleyen tanıtıcı bilgi formu, MTÖ, ÇBASDÖ ve AHÇYTÖ kullanılmıştır. Verilerin değerlendirilmesinde; yüzdelikler, Pearson korelasyon analizi, kontrol değişkenleri açısından karşılaştırılmasında ki-kare, bağımlı ve bağımsız gruplarda t testi, Mann-Whitney U, Kruskal-Wallis testi kullanılmıştır. Bulgular: DEHB'li çocuk annelerinin çocuk yetiştirme tutumları ile tükenmişlikleri ve algıladıkları sosyal destek arasında anlamlı ilişki vardır (p<0.01). Olumsuz çocuk yetiştirme tutumunu sergileyen annelerin sosyal destek düzeylerini düşük olarak algıladıkları ve daha fazla tükenmişlik yaşadıkları belirlenmiştir (p<0.01). DEHB'li çocuk annelerinin sağlıklı çocuk annelerine göre; tükenmişlik düzeylerinin daha yüksek olduğu (p<0.001) ve algıladıkları sosyal destek düzeyinin daha düşük olduğu (p<0.001) belirlenmiştir. DEHB tanısı alan çocuk annelerinin sağlıklı çocuk anneleri ile benzer şekilde olumsuz anne tutumları sergiledikleri tespit edilmiştir. Sonuç: Sonuç olarak DEHB tanısı alan çocukların annelerinin olumsuz çocuk yetiştirme tutumları sergiledikleri; sosyal desteklerini düşük olarak algıladıkları; tükenmişlik düzeylerinin yüksek olduğu ve bu durumların birbiriyle ilişkili olduğu belirlenmiştir.
Pediatrik philadelphia benzeri akut lenfoblastik lösemilerin biyolojisi

Philadelphia benzeri akut lenfoblastik lösemi, yüksek risk sınıflamasında yer alan ve kötü prognoz gösteren B- hücreli akut lenfoblastik löseminin alt grubudur. Gen ekspresyon profili olarak Ph pozitif ALL'ye benzemektedir, ancak bu alt tipte BCR-ABL 1 füzyonu mevcut değildir. Hastalık genetik olarak heterojendir. Ayrıca, etnik kökenleri farklı olan Ph benzeri ALL vakalarının genetik değişimleri de farklılık göstermektedir. Ph benzeri ALL vakalarının B-ALL'li hastalar arasından ayırt edilerek sınıflandırılabilmesi etkin tedavi almaları için önemlidir. Son yıllarda, Ph benzeri ALL alt grubuna ait vakaların tanımlanması için, B-ALL vakalarında genetik ve klinik bulgular değerlendirilmesinin yanı sıra, gen ifade farklılıklarının analiz edildiği panellerin tasarlanması gündemdedir. Bu amaçla, Ph benzeri grubun tanımlanabilmesi için Bursa Uludağ Üniversitesi Çocuk Hematoloji AD.'na başvuran hastalar arasından Ph pozitif ve Ph negatif vakalar projeye dahil edildi. Mevcut tez çalışması dahilinde; Türk popülasyonuna özgü, Ph benzeri ALL vakalarının tanımlanmasında kullanılacak gen panelinin oluşturulması amaçlanmıştır. 23 kemik iliği materyali ile gerçekleştirilen RNA izolasyonu sonrasında RT-qPCR yöntemi ile mRNA gen ekspresyon profilleri analiz edildi. Çalışma dahilinde hazırlanan custom mRNA gen paneli içerisinde 96 gen değerlendirildi ve kontrol örneği ile benzer ifadeye sahip 36 gen, Ph benzeri ALL vakalarının tanımlanmasında biyobelirteç paneli olabileceği öngörüldü. Mevcut çalışmada, pediatrik B-ALL'li hastalar arasında yer alan Ph benzeri alt gruba ait hastaların gen profillerinin belirlenmesi ile ön ayırıcı tanı gerçekleştirildi. İleri analizler sonucunda; Türk popülasyonuna ait gen paneli ile tanımlanan Ph benzeri ALL alt grubunun tedavi protokollerine hedefe yönelik tirozin kinaz inhibitörlerinin ilave edilmesi sağlanarak prognozun iyileştirilmesi ve sağkalım oranlarının yükseltilmesine katkı sağlanacaktır.
Siyanotik ve asiyanotik konjenital kalp hastalığı olan çocuklarda paraoksonaz-arilesteraz aktiviteleri ve lipid oksitlenebilirliğinin değerlendirilmesi

Amaç: Konjenital kalp hastalığı terimi kardiyovasküler sistemdeki, doğumda veya daha sonra tanımlanabilen, doğuştan olan yapısall veya fonksiyonel anomalileri içerir. Kalpteki yapısall bir kusur konjenital kalp defekti, konjenital kalp anomalisi veya kardiyovasküler malformasyon olarak isimlendirilebilmektedir. Bu çalışmada siyanotik ve asiyanotik konjenital kalp hastalığı olan çocuklarda Paraoksonaz-Arilesteraz aktivitelerinin ve lipid oksitlenebilirliğinin araştırılması amaçlanmıştır. Materyal Ve Metod: Çalışmaya yaş ve cins uyumu sağlanmış, klinik ve ekokardiyografi bulgularına göre tanı konmuş 34 siyanotik, 34 asiyanotik konjenital kalp hastası ve kontrol grubu olarak aynı yaş grubundaki büyüme ve gelişmenin izlenmesi için sağlam çocuk polikliniğine başvuran 34 sağlıklı çocuk alındı. Tüm gruplar için paraoksonaz, arilesteraz aktiviteleri, Ox-LDL ve lipit parametreleri oto-analizörde (Roche marka cobas integra 1800 cihazı ile) kolorimetrik olarak ölçüldü. Bulgular: Asiyanotik konjenital kalp hastalığı olan grup ile kontrol grubu karşılaştırıldığında Total Kolesterol, LDL ve Ox-LDL değerleri açısından istatistiksel olarak anlamlı fark saptanırken PON1, AREST, TG, HDL, VLDL değerleri açısından istatistiksel olarak anlamlı fark saptanmadı. Siyanotik konjenital kalp hastalığı olan grup ile kontrol grubu karşılaştırıldığında PON 1, AREST, Total Kolesterol, LDL ve Ox-LDL değerleri açısından istatistiksel olarak anlamlı fark saptanırken; TG, HDL, VLDL değerleri açısından istatistiksel olarak anlamlı fark saptanmadı. Asiyanotik KKH olan grup ile Siyanotik KKH olan grup karşılaştırıldığında PON 1, AREST ve Ox-LDL değerleri açısından istatistiksel olarak anlamlı fark saptanırken; TG, Total Kolesterol, HDL, LDL, VLDL değerleri karşılaştırıldığında istatistiksel olarak anlamlı fark saptanmadı. Sonuç: Bu çalışma konjenital kalp hastalarında PON1, Ox-LDL ve lipid parametreleri ile ateroskleroz riskini saptama açısından yapılmış olan ilk çalışmadır. Çalışmamızda gerek siyanotik gerekse asiyanotik hasta gruplarında çalıştığımız bazı parametrelerin ateroskleroz risk belirteci olarak sağlıklı popülasyona göre artmış; bazı parametrelerin ise (PON1, Total Kolesterol, LDL) sağlıklı popülasyona göre azalmış olduğunu gördük.
Erken çocukluk dönemi uyku sorunları aile eğitiminin etkinliği

Uyku sorunları erken çocukluk döneminde çocukların yaklaşık %20 ile %30'unu etkileyen çocuk hastalıkları hekimlerinin en sık karşılaştığı sorunlardan biridir. Uyku çocuğun sağlıklı büyüme ve gelişimi için gereklidir ve yetersiz uyku dikkat eksikliği, artmış dürtüsellik, okul başarısında düşüklük, artmış obezite riski ile ilişkilendirilmektedir. Uyku sorunlarının çocuk üzerine olumsuz etkilerinin yanı sıra aile işlevselliğini de bozduğu ileri sürülmektedir. Bu çalışmada davranışsal çocukluk çağı insomnisinin kısa bebek uyku anketi ile tespiti, bebeğin ipuçlarına duyarlı bakım ilkelerini içeren uyku eğitiminin etkinliğinin değerlendirilmesi, uyku parametrelerinde ve annenin duygu durumunda iyileşme sağlanması, bu süreçte emzirmenin kesilmeden sürdürülmesi amaçlandı. Ayrıca bir grup süt çocuğunda aktigrafi kullanılarak bu yaş grubunun normatif değerlerinin belirlenmesi planlandı. Çalışmada MÜTFH Sosyal Pediatri Bilim Dalı Çocuk Sağlığı İzlem Polikliniği'nde takip edilmekte olan 6-12 aylık bebekler ve aileleri randomize olarak çalışma ve kontrol gruplarına ayrıldı. Çalışma grubundaki ailelere bebeğin ipuçlarına duyarlı yönteme dayalı uyku eğitimi verildi. Gruplar eğitim öncesi ve 3 ay sonrasında BISQ ile değerlendirildi. Toplam 157 çocuğun %29.2'sinde uyku sorunu olduğu tespit edildi. Eğitim sonrası çalışma grubunda hem annenin ifadesine göre hem de BISQ ölçütlerine göre uyku sorunu sıklığında anlamlı azalma görüldü (p<0.001). Kontrol grubunda ise uyku sorunları sıklığında anlamlı azalma olmadı. İki grupta da uyku parametrelerinde iyileşme sağlanmakla birlikte, müdahale ve kontrol grupları arasında fark anlamlı değildi. Bunun ilerlemiş yaşa bağlı olabileceği düşünüldü. Çalışmanın ikinci kısmında 3-12 ay arası 30 bebeğin aktigrafi cihazı ile yapılan 7 günlük ölçümlerden elde edilen normatif verileri persentillerle verildi. Bebeğin ipuçlarına duyarlı yönteme dayalı uyku eğitimi, emzirme süresini engellemeden, uyku sorunlarında azalmaya yol açmış olup, çocuk sağlığı izlemlerinde kullanılması önerilmektedir.
Çocuklarda, abdominal solid organların US ölçümlerinin BT veya MR organ hacimleri ile korelasyonu ve gözlemciler arası uyumu

Çalışmanın amacı, çocuk hastalarda abdominal solid organların, BT veya MR'de hesaplanan organ hacimleri ile en yakın korelasyon gösteren sonografik ölçümlerini ve bunların gözlemciler arası uyumunu saptamaktı. Kasım 2015 -Aralık 2016 tarihleri arasında, birbirini takip eden 60 hastaya (yaşları 18 ve altında) karın hastalığı nedeniyle prospektif olarak abdominal BT veya MR görüntüleme ve US yapıldı. Çalışmaya sadece, görüntüleme tetkikleri arasında 10 günden fazla süre olmayan hastalar dahil edildi. İki gözlemci, birbirinden bağımsız olarak, önceden belirlenmiş listeye göre karaciğer, dalak ve böbreklerin US boyutlarını ölçtü. Bu iki gözlemcinin bulgularına kör diğer bir gözlemci, BT veya MR'de organların hacimlerini hesapladı. Sonografik ölçümlerin organ hacimleri ile korelasyonu, istatistiksel olarak Spearman korelasyon testi ile değerlendirildi. Gözlemciler arası uyumu değerlendirmek için sınıf içi korelasyon katsayısı kullanıldı. Karaciğer için, organ hacmi ile en iyi korelasyonu gösteren sonografik ölçümler; midklaviküler ve midaksiller boyutlar ile sağ lobun transvers boyutuydu (Spearman r = 0 .83- 0.93 arasında, p<0.001). Dalak ve böbrekler için, longitüdinal ölçümler ile organ hacimleri arasında mükemmel bir korelasyon mevcuttu (Spearman r = 0 .88- 0.94 arasında, p<0.001). Tüm bu sonografik ölçümler için gözlemciler arası uyum mükemmeldi (ICC range 0 .87-0.98). Çalışmamızın sonuçları, pediatrik hastalarda, sonografik ölçümlerin abdominal organların boyutlarını iyi temsil ettiğini ve tekrar edilebilirliklerinin yüksek olduğunu göstermiştir. Bu ölçümler rutin kullanım için kolay ve pratiktir.
Kocaeli Üniversitesi Hastanesinde çocuk hastalarda uygulanan transfüzyonların ve pediatrik torba kullanımının değerlendirilmesi

Giriş ve Amaç: Gönüllü kan bağışçısının bulunması ve kan bileşenlerinin hazırlanması yoğun emek gerektiren ve yüksek maliyetli işlemlerdir. Bu güç elde edilen ve kullanım süresi kısıtlı olan ürünlerin akılcı kullanılması önemlidir. Tez çalışmasının amacı, uygulanan transfüzyonların incelenerek kliniğin aylık ortalama kan ürünü gereksinimi hesaplamak ve pediatrik kan torbalarının kullanılması ile sağlanabilecek yararları ortaya koymaktır. Gereç ve Yöntem: Kocaeli Üniversitesi Araştırma ve Uygulama Hastanesi Çocuk Sağlığı ve Hastalıkları kliniklerinde 0-18 yaştaki hastalara Şubat 2018 Eylül 2018 tarihleri arasında uygulanan kan transfüzyonları incelenmiş, pediatrik torbaların kullanımı ile sağlanabilecek yararlar yönünden değerlendirilmiştir. Bulgular: Çalışma sırasında sekiz aylık dönemde, 99 yataklı klinikte ve hematoloji-onkoloji günübirlik ünitesinde, 301 hastaya 2363 adet ürün kulanarak 2159 kan bileşeni transfüzyonu uygulanmıştır. ES %49,8, havuzlanmış TS %23, TDP %17, pediatrik ES %2,2, pediatrik aferez TS ise %1 oranında kullanılmıştır. En fazla A Rh, takiben 0 Rh ürün kullanılmıştır. Transfüzyonlar en sık hematoloji-onkoloji bölümünde maligniteler, kronik hemolitik anemiler ve hemoglobinopatiler nedeniyle yapılmış olup, yenidoğan ve prematürite sorunları bunu takip etmektedir. Transfüzyonların %23,9'u yenidoğanlara uygulanmıştır. Eritrosit transfüzyonlarının %30,9'u, trombosit transfüzyonlarının %17,6'sı 80 ml ve altındadır. On iki ay ve altında uygulanan eritrosit transfüzyonlarının %91'i, trombosit transfüzyonlarının ise %81'i 80 ml ve altındadır. Hacmi 160 ml uygulamalarda 1 veya 2 torba pediatrik ES kullanıldığında; 80 ml uygulamalarda pediatrik aferez TS kullanıldığında sırasıyla aylık 9083 TL ve 2.351 TL tasarruf sağlanabilecektir. Daha da önemlisi ES verici sayısı 1260'dan 795'e, TS verici sayısı 117'den 59'a azalabilecektir. Sonuç: Pediatrik kan torbalarının kullanımı, kan bileşenlerinin aşırı tüketimini önleyecek, verici maruziyetini, enfeksiyon bulaşını ve duyarlanma riskini azaltacaktır.
Edirne ilindeki kreş çocuklarında besin alerjisi prevalansı, risk faktörleri ve astımla ilişkisi

Besin alerjisi giderek artan prevalansı ile önemli bir sağlık sorunudur. Özellikle süt çocukluğu ve okul öncesi dönemde daha sık görülür. Türkiye'de çocuk yaş grubunda besin alerjisi epidemiyolojisi ile ilgili kısıtlı veri bulunmaktadır. Bu nedenle çalışmamızda ilimizde kreşlere devam eden 5 yaş altı çocuklarda besin alerjisi prevalansının araştırılması, besin alerjisi gelişimine yol açan risk faktörlerinin belirlenmesi ve astım ile ilişkisinin araştırılması planlanmıştır. Bu çalışma Ekim 2011 -Aralık 2011 tarihleri arasında Edirne İl merkezindeki kreşlerde yürütülmüş kesitsel bir alan çalışmasıdır. Çalışma Trakya Üniversitesi Tıp Fakültesi Çocuk Sağlığı ve Hastalıkları Anabilim Dalı tarafından, Edirne il merkezindeki Milli Eğitim Müdürlüğü'ne bağlı 5 kreşde yapıldı. Bu çalışma kapsamında 304 çocuğun ailesine anket formları dağıtıldı. 204 aile çalışmamıza katıldı. Edirne il merkezindeki kreş çocuklarında aileler tarafından bildirilen besin alerjisi prevalansı %12. 3 olarak belirlendi. Reaksiyonlarda en sık deri semptomları (%63.2), ikinci sıklıkta gastrointestinal sistem semptomları (%18.4) gözlendi. Reaksiyonlara yol açan besin maddeleri olarak en sık inek sütü (%28), ikinci sırada yumurta (%24) saptandı. Olguların 12 (%48)' sinde ilgili besine tolerans geliştiği, 5 (%20)' inde ilgili besinin sonrasında hiç yenmediği ve 4 (%16)' ünde halen reaksiyon gözlendiği bildirildi. Doktor tanılı diğer bir alerjik hastalık, yaşam boyu egzema ve astım semptomları, üçten fazla tekrarlayan hışıltı atakları ve aile öyküsünde besin alerjisi ve/veya astım varlığının besin alerjisi için risk faktörleri olduğu görüldü. Çalışmamızın sonucunda kreş dönemindeki çocuklar ve ailelerin görülebilecek daha ciddi reaksiyonların önlenmesi için besin alerjisi konusunda bilgilendirilmesinin önemini ve ailede besin alerjisi veya astım öyküsünün bulunması durumunda primer korunma önlemlerinin gebelik döneminden başlayarak uygulanması gerekliliğini saptadık.