turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Obezite tanılı çocuklarda proinflamatuar belirteçlerin tükürük ve serum düzeylerinin ağız-diş sağlığı ile karşılaştırmalı olarak değerlendirilmesi

Giriş: Obezite dünya genelinde prevalansı gittikçe artan multifaktöriyel bir hastalıktır. Vücutta yağ dokusu artışına bağlı olarak bazı adipositokin düzeylerinde değişiklikler görülmektedir. Amaç: Bu çalışmada, obez, aşırı ağırlıklı ve normal ağırlıklı çocuklarda leptin ve adiponektin hormonlarının tükürük ve serum düzeyleri arasındaki ilişkinin araştırılmasının yanı sıra, çalışmaya katılan hastaların periodontal hastalık, diş çürüğü ve dental erozyon açısından değerlendirilmesi amaçlanmıştır. Yöntem: Çalışma kapsamına dahil edilen 6-13 yaşları arasında toplam 115 çocuk, çalışma grubu (obez, n=43; aşırı ağırlıklı, n=24) ve kontrol grubu (normal ağırlıklı, n=48) olacak şekilde iki gruba ayrılmıştır. Çalışmaya katılan çocuklardan velileri ile birlikte ayrıntılı anamnez alınmasının ardından, egzersiz, TV/bilgisayar kullanımı, beslenme alışkanlıkları ile ilgili sorular yöneltilerek, vücut ağırlığı, boy, bel, baş çevresi ölçümleri ve ağız-içi muayeneleri yapılmıştır. 10-12 saat açlık sonrasında eş zamanlı olarak serum ve tükürük örnekleri toplanarak, ELISA yöntemi ile leptin ve adiponektin düzeyleri belirlenmiş ve SPSS 22.0 programı kullanılarak istatistiksel olarak değerlendirilmiştir. Bulgular: VKI artışı ile birlikte serum leptin düzeylerinde artış, adiponektin düzeyinde düşüş görülmesine rağmen, tükürük seviyeleri ile arasında pozitif korelasyon bulunamamıştır. Obez çocuklarda periodontal hastalık riski artarken, diş çürüğüne rastlanma oranının düşük olduğu görülmüştür. Dental erozyon yalnızca çalışma grubundaki çocuklarda (%9) görülmüştür. Egzersizin leptin ve adiponektin hormonları üzerine olumlu etkisi saptanamamıştır. Yüksek kalorili beslenen obez çocuklarda serum leptin seviyelerinin arttığı görülürken, adiponektin ile beslenme alışkanlıkları arasında anlamlı bir ilişki bulunamamıştır. Çalışma grubunda TV/bilgisayar başında geçirilen sürenin arttığı gözlenmiştir. Sonuç: Bu çalışmanın sonuçlarına dayanarak, leptin ve adiponektin hormonlarının tükürük örneklerinde incelenmesinin güvenilir bir yöntem olarak kullanılamayacağı düşünülmektedir. Çocukluk çağı obezitesinin, periodontal hastalıklar açısından önemli bir risk faktörü olduğu belirlenmiştir.
Sınıf öğretmeni adaylarının ve sınıf öğretmenlerinin çocuk sevme düzeylerinin incelenmesi

Öğretmenlerin sahip olmaları gereken özelliklerden birisi de öğretmenlerin çocuk sevme duygusuna sahip olmalarıdır. Öğretmenler çocuklara sevgi ile yaklaştıkları zaman öğrencilerin akademik başarıları yükselmekte ve onların okul ortamlarında disiplin problemlerinin de azaldığı belirtilmektedir. Bu araştırmada 'sınıf öğretmeni ve sınıf öğretmeni adaylarının çocuk sevme düzeyleri' bazı değişkenlere göre incelenmiştir. Araştırma ilişkisel tarama modeline dayalı betimsel bir çalışmadır. Araştırmaya katılan sınıf öğretmeni ve sınıf öğretmeni adaylarına 'Kişisel Bilgi Formu' ve 'Barnett Çocuk Sevme Ölçeği' uygulanarak, araştırmanın verileri toplanmıştır. Araştırma verilerinin analizinde bağımsız gruplar t testi, F testi ve Tukey anlamlılık testi kullanılmıştır. Araştırma sonucunda kız sınıf öğretmeni adaylarının çocuk sevme düzeylerinin, erkek sınıf öğretmeni adaylarından daha yüksek olduğu, sınıf öğretmenlerinin cinsiyetlerine göre çocuk sevme durumlarının farklılaşmadığı bulunmuştur. Çocuk kitapları okuyan sınıf öğretmeni adayları ve sınıf öğretmenlerinin, çocuk kitapları okumayan sınıf öğretmeni adayları ve sınıf öğretmenlerinden çocuk sevme düzeylerinin daha yüksek olduğu bulunmuştur. Sınıf öğretmeni adayları ve sınıf öğretmenlerinden çocuk haberlerini takip edenlerin, çocuk haberlerini takip etmeyen sınıf öğretmeni adayları ve sınıf öğretmenlerinden çocuk sevme düzeylerinin daha yüksek olduğu görülmektedir. 46 yaş ve üstü öğretmenlerin çocuk sevme düzeylerinin genç öğretmenlerden daha yüksek olduğu bulunmuştur. Sınıf öğretmenlerinin çocuk sevme düzeylerinin, sınıf öğretmeni adaylarından daha yüksek olduğu görülmektedir. Bu sonuçlar ilgili literatür ile tartışılarak araştırmacılar için önerilerde bulunulmuştur.
Demir eksikliği anemisi olan çocukların beslenme alışkanlıkları

Bu çalışma; demir eksikliği anemisi saptanan çocukların beslenme alışkanlıklarını araştırmak amacıyla yapılmıştır. Samsun Ayvacık Devlet Hastanesi Çocuk Sağlığı ve Hastalıkları Polikliniğine başvurup, demir eksikliği anemisi saptanan 50 çocuk ile sağlıklı 50 çocuğa ve annesine araştırmacı tarafından tek tek ve yüz yüze anket çalışması yapılmıştır. Bu ankette; anne ve baba eğitim seviyeleri, ilk 6 ay anne sütü alma, inek sütü ile ek besine başlama zamanı ve beslenme şekilleri ile ilgili sorular yer almaktadır. Veriler SPSS 23 Windows programı kullanılarak değerlendirilmiştir. Demografik değişkenlerin birbiri arasındaki ilişki için Ki-Kare testi kullanılmıştır. Sonuçlar %95'lik güven aralığında, anlamlılık p<0, 05 düzeyinde değerlendirilmiştir. Çalışmamızda; demir eksikliği anemisi saptanan çocukların sağlıklı çocuklara oranla 6.1 kat daha fazla süt tükettikleri görülmüştür (p<0,01). Ayrıca sağlıklı çocukların tamamının 6. aydan önce hiç inek sütü almadığı görülmüştür (p<0,05). Demir eksikliği anemisi saptanan çocukların sağlıklı çocuklara oranla portakal suyu veya meyve tüketiminin 4.5 kat, et tüketiminin ise 3.1 kat daha az olduğu görülmüştür (p<0,05). Her iki grup arasında akşam öğününde beslenme farklılıkları bulunmamaktadır (p>0,05). Baba eğitim düzeyi ile beslenme şekilleri arasında bir ilişki bulunmaktadır (p<0,05). Her iki grupta da yaş gruplarına göre beslenme şekilleri arasında anlamlı bir fark saptanmamıştır (p>0,05). Çocuklara ve annelere doğru beslenme şekilleri ile ilgili eğitimler verilmesi ve desteklenmesi önerilmektedir.
Hasta çocuk ve ergenlerin semptomlarının bakım verenler ve hekimler tarafından nasıl algılandığının değerlendirilmesi

Kronik, yaşamı tehdit eden veya sınırlayan hastalığı olan hastalarda iyi semptom kontrolünün yaşam kalitesini arttırdığı bilinmektedir. İyi semptom kontrolü için anahtar basamak semptomların doğru tanımlanmasıdır. Bu çalışma, refakatçiler ve doktorların 10 18 yaş hastaların semptomları hakkındaki farkındalıklarını değerlendiren kesitsel ve tanımlayıcı bir çalışmadır. Araştırmaya Aralık 2014 Mayıs 2015 tarihlerinde Dokuz Eylül Üniversitesi Tıp Fakültesinde yatırılarak en az yedi gün izlenen, 10 18 yaş arası çocuk hasta, refakatçileri ve hastayı takip eden kıdemsiz ve kıdemli ikişer pediatri asistanı alınmıştır. Veriler demografik ve medikal veri toplama formlarının, Memorial Semptom Değerlendirme Ölçeği'nin (10-18) ve ebeveynler/doktorlar için MSDÖ'nün uyarlanmış halinin hastalar, refakatçileri ve doktorlarla yüz yüze görüşülerek doldurulmasıyla toplanmıştır. Kriterlere uyan 121 hasta-refakatçi çiftinden 17'si çalışmaya katılmamış, çalışmaya toplam 104 hasta refakatçileri kıdemsiz ve kıdemli hekimleri dörtlüsü alınmıştır. Hastaların en sık bildirdikleri semptomlar sinirlilik, ağrı, halsizlik, üzgün hissetme ve bulantıdır. Kızların bildirdiği semptom yükü erkeklerden fazladır. Refakatçiler hastalardan yüksek, doktorlarsa hastalardan düşük puanlar bildirmişlerdir. Hastalar refakatçilerle tüm alt ölçeklerde ve semptomlarda korelasyon göstermişlerdir. Kıdemsiz hekimlerin hastalar ve refakatçileriyle gösterdiği korelasyon ilişkisi, kıdemli hekimlerle yapılan analizde saptanamamıştır. Kıdemli ve kıdemsiz hekimlerin verdikleri MSDÖ alt ölçek puanları benzerdir. 104 hastanın 32'sini oluşturan kanserli hastalar en sık sinirlilik, iştahsızlık, halsizlik, ağrı, bulantı ve üzgün hissetme semptomlarını bildirmiş olup ağrı, en yüksek puan verilen ilk beş semptom arasında değildir. Hastaların semptom puanları, iki hasta grubunda farklılık göstermezken kıdemsiz hekimler kanserli hastalarda daha düşük puanlar bildirmişlerdir. Çalışmamız, pediatri asistanlarının semptom algılarının yetersiz olduğu saptayarak, bu durumun sebeplerini inceleyen kapsamlı araştırmalara ve sorunun çözümüne yönelik programlara duyulan ihtiyacı göstermiştir.
Taş kırma işlemi yapılan hastalarda ağrı algısı ve beklentisi çocuk ve erişkin hastada farklı mı?

Çalışmanın amacı Vücut Dışı Şok Dalgalarıyla Taşkırma yapılan hastalarda işlem öncesi ağrı beklentisinin, işlem sırasında ve sonrasında hatırlanan ağrı üzerine etkisini araştırmak ve ESWL uygulan çocuk ve erişkin hastada ağrı beklentisi ile ağrı algısının farklılığını karşılaştırmak. Böbrek pelvis ve kaliks taşları nedeniyle taş kırma endikasyonu konularak 3 seans ESWL yapılan yaş ortalaması 12.94 3,3 olan 18 çocuk hasta ile, yaş ortalaması 46 13,6 olan 20 erişkin hasta çalışmaya dahil edildi. Hastaların ESWL işlemi öncesi beklediği ağrı, işlem sırasında hissettiği ağrı ve 1. haftada hatırladığı ağrı, hastalara doldurulan Görsel Ağrı Skala formları ile değerlendirildi. Çocuk hastaların işlem sırasında hissettikleri ağrının her üç seansta da beklediklerinden daha fazla olduğu gözlendi (hepsi için p<0.05). Erişkinlerde ise beklenen ağrı hissettikleri ağrıdan daha fazlaydı (her üç seans için p<0.001). Ancak hem erişkin hem de çocuk grupta işlemden 1 hafta sonra hatırlanan ağrı GAS skalasının en düşük değeri olan 1 düzeyine gerilese de tekrarlanacak işlem öncesinde beklenilen ağrı düzeyi yükselmekte ve hastanın önceki seans sırasındaki beklenti düzeyine ulaşmaktadır Çocukların taş kırma işlemine ait ağrı beklentisi erişkinlerden daha düşüktür. Ağrının hatırlanabilirliği 1. Haftadan itibaren kaybolsa da ESWL tekrarında ilk seans öncesi beklenen ağrı düzeyine yükselmektedir.
Çocuklarda kısa süreli iki farklı kuvvet antrenmanı ve detraining etkisi

Bu çalışmanın amacı; iki farklı kuvvet antrenmanın çocukların kuvvet gelişimi ve detraining dönemi üzerindeki etkisini araştırmaktır. Araştırmaya 1. grup (ağırlık ort: 30,50 7 ,04kg; boy ort: 128, 65 6,74 cm; BKI: 18,06 2,80 83 kg/m 2 ve 2. grup ağırlık ort: 28,78 4,50 kg; boy ort: 131, 12 2,80 cm; BKI: 17,11 2,83 kg/m2) toplam 30 çocuk katılmıştır. Araştırmada elastik bant ve kendi vücut ağırlığı ile 6 hafta süren kuvvet antrenmanı kullanılmıştır. Araştırmada boy ölçümü, ağırlık ölçümü, bacak kuvveti ölçümü, mekik testi, şınav testi ve barda asılı durma testleri kullanılmıştır. Bütün testler 5 kez uygulanmıştır. Araştırmada elde edilen verilerin analizi için paired t test, one way ANOVA ve tekrarlı ANOVA istatistik yöntemleri kullanılmıştır. Araştırmanın sonucunda, elastik bant ve kendi vücut ağırlığı ile antrenman yapan grubun antrenman sonrası değerleri arasında; bacak kuvveti ve şınav sayısında anlamlı fark olduğu (p<0.05), mekik sayısı ve barda asılı durma arasında ise anlamlı fark olmadığı tespit edilmiştir (p>0.05). Grupların zamana bağlı değişimleri incelendiğinde; şınav sayısı, bacak kuvveti, mekik ve barda asılı durmada zamana bağlı anlamlı farkın olduğu tespit edilmiştir (p<0.05). Uygulaması kolay, emniyetli, ilgi çeken ve kuvvet gelişimine pozitif bir destek vermesinden dolayı öğretmenlerin beden eğitimi derslerinde, antrenörlerin ise kuvvet egzersizlerinde kullanması önerilebilen bir materyal olduğu düşünülmektedir.
Obez çocuklarda işeme disfonksiyonunun değerlendirilmesi

çocuklarda işeme disfonksiyonunun değerlendirilmesiDr. Havva Nur ASILTÜRKObezite çocukluk çağında sık görülen önemli bir halk sağlığı problemidir. Obezite prevalansının artması ile ikincil gelişen komplikasyonlar da artmaktadır. Çocuklarda obezitenin üriner sistem üzerine etkisi ile ilgili çalışmalar devam etmekte olup, sınırlıdır. Bu çalışmada çocukluk çağı obezitesi ve alt üriner sistem disfonksiyonu arasındaki ilişkinin metabolik ve antropometrik ölçümlerle değerlendirilmesi amaçlandı. Kasım 2016- 2017 tarihleri arasında hastanemiz çocuk endokrinoloji polikliniğine başvuran, vücut kitle indeksi 95 persentil olan 6-18 yaş arasındaki 400 obez çocuk çalışmaya alındı. Hastalara İşeme Bozuklukları Semptom Skorlaması anketi uygulandı. İBSS 9 ve üzerinde olan çocuklar 'AÜSD var' olarak değerlendirildi. AÜSD olan ve olmayan hastalar yaş, cinsiyet, antropometrik ölçümler, puberte, akantozis nigrikans, kan basıncı, açlık kan glukozu, açlık insülin ve kan lipitleri, HOMA-IR, anne baba işeme bozukluğu öyküsü, anne baba yaşı ve eğitimi, kardeş sayısı açısından karşılaştırıldı. Obez çocukların %19'unda AÜSD saptandı. AÜSD olan grubun yaş ortalaması anlamlı olarak daha küçük bulundu (p<0.05). Cinsiyet açısından anlamlı fark saptanmadı. AÜSD riskinin annede işeme bozukluğu öyküsü olanlarda 2,1 kat, babada işeme bozukluğu öyküsü olanlarda 3,1 kat arttığı görüldü. Anne ve baba eğitim durumları, kardeş sayıları açısından anlamlı fark saptanmadı. AÜSD olan hastaların kilo SDS, VKİ SDS, bel çevresi ortalaması, HOMA-IR değerleri daha yüksek bulundu. AÜSD olan hastalarda daha sık akantozis nigrikans saptandı (p<0.05). Akantozis nigrikansın varlığının AÜSD olma riskini 1,75 kat arttırdığı bulundu. Obez çocuklarda AÜSD değerlendirilmesi gereken bir sorundur. Akantozis nigrikans varlığı AÜSD için önemli bir fizik muayene bulgusudur.
Çocuk acil biriminde uygulanan hemşirelik girişimleri ve ebeveyn memnuniyetini etkileyen faktörlerin incelenmesi

Amaç: Bu araştırma çocuk acil biriminde çocuk hastalara uygulanan hemşirelik girişimlerinin tanımlanması ve ebeveyn memnuniyetini etkileyen faktörlerin incelenmesi amacıyla yapılmıştır. Yöntem: Araştırma gözlemsel tanımlayıcı tipte yapılmıştır. Araştırma, Aralık 2016 -Nisan 2017 tarihleri arasında, Akdeniz Üniversitesi Hastanesi Çocuk Acil Birimi'ne başvuran 385 ebeveyn ile gerçekleştirilmiştir. Veriler araştırmacı tarafından literatür doğrultusunda hazırlanan; 'Çocuk ve Ebeveyn Tanıtım Formu', 'Hemşirelik Girişimleri Tanılama Formu', 'Çocuk Acil Birimine Başvuran Çocukların Ebeveynlerinin Memnuniyet Düzeyi Soru Formu', 'Ebeveynlerin Acil Serviste Bekleme Süresi Formu' ile toplanmıştır. Bulgular: Araştırmaya yaş ortalaması 33.27 6. 43 olan 385 ebeveyn katılmıştır. Araştırma sonucunda çocuk acil birimine başvuran ebeveynlerin acil biriminden genel memnuniyeti %85.7, hemşirelerden genel memnuniyet oranı ise %88. 6 olarak bulunmuştur. Ebeveynlerin memnuniyet düzeylerini hemşirelerin davranış şekli, ebeveynleri bilgilendirmesi, ebeveyn ve çocuk ile iletişim biçimi, çocuğu takip etme sıklığı, ebeveynlerin hemşirelere ulaşabilme kolaylığı, acil biriminin konforu ve temizlik durumu gibi faktörlerin istatistiksel olarak anlamlı bir şekilde etkilediği bulunmuştur (p<0.05). Araştırma sonucunda çocuk acil biriminde en çok verilen hemşirelik girişimlerinin; yapılan işlemler esnasında onam alma, yaşam bulgularını değerlendirme, intravenöz kataterizasyon ve kan alma, çocuk için rahat ve güvenli bir ortam oluşturma, sıvı infüzyonu ve ilaç uygulamaları olduğu belirlenmiştir. Sonuç: Bu araştırma sonuçları ebeveynlerin memnuniyet düzeylerini artırmak için hemşirelik uygulamalarının kalitesinin geliştirilmesi gerektiğini ortaya çıkarmıştır.
Okul öncesi dönemde oyunun önemi ve çocukların motor gelişimi üzerine etkileri

Bu çalışma, okul öncesi dönemde oyunun önemi ve çocukların motor gelişimi üzerine etkilerini araştırmak amacıyla yapılmıştır. Çalışmaya Batman Gültepe Anaokulunda okul öncesi eğitimi gören, 50 deney grubu 50 kontrol grubu olmak üzere toplam 100 öğrenci katılmıştır. Araştırmaya katılan öğrencilerin yaş ortalaması 4,50 0, 51 yıl olup, Morris, Atwater, Williams ve Willmore'un 1980 yılında geliştirdikleri Motor Performans Testi ve 1986 yılında Sevimay'ın 3-6 yaşlarında 205 çocuk üzerinde uyguladığı test kullanılmıştır. Araştırma verileri ortalama ve standart sapma olarak sunulmuştur. Verilerin normallik dağılımı Kolmogorov-Simirnov Testi ile incelenmiş, veriler normal dağılım gösterdiği için parametrik testler kullanılmıştır. Her iki grubun ön test ve son test karşılaştırılmasında 'bağımlı t ' testi, deney ve kontrol gruplarının karşılaştırılmasında ise 'bağımsız t ' testi kullanılmıştır. Tüm istatistiksel hesaplamalarda SPSS 16.0 istatistik paket programı kullanılmıştır. İstatistiksel önem düzeyi 0,05 olarak kabul edilmiştir. Sonuç olarak; bu çalışma okul öncesi dönemde oyunun önemi ve çocukların motor gelişimi üzerine etkileri incelemek amacıyla yapılmıştır. Deney ve kontrol gruplarının ön test ortalamaları karşılaştırıldığında, kontrol grubunun sekme, koşma testlerinde deney grubundan daha yüksek ortalamalara sahip oldukları (p<0,05), deney grubunun ise sıçrama ve tenis topu fırlatma testi ortalamalarının kontrol grubundan daha yüksek olduğu saptanmıştır (p<0,05). Deney ve kontrol gruplarının son test sonuçları karşılaştırıldığında, kontrol grubunun denge, sekme, koşma ve yakalama testi ortalamalarının deney grubundan daha yüksek olduğu (p<0,05), deney grubunun ise sıçrama, durarak uzun atlama ve tenis topu fırlatma ortalamaların kontrol grubundan anlamlı düzeyde yüksek olduğu belirlenmiştir (p<0,05). Deney grubunun ön test-son test sonuçları karşılaştırıldığında ise; deney grubunun denge, sekme, koşma ve yakalama testleri ortalamalarında istatistiksel olarak anlamlı azalma (p<0,05) olduğu diğer taraftan sıçrama, durarak uzun atlama ve tenis topu fırlatma testi ortalamalarının anlamlı düzeyde artış gösterdiği tespit edilmiştir (p<0,05). Bu sonuçlar neticesinde okul öncesi dönemde oyunun, çocukların motor gelişimi üzerine olumlu katkılar sağladığı düşünülmektedir.
Orta Karadeniz Bölgesinde global gelişimsel geriliği olan çocukların retrospektif incelenmesi

Global gelişimsel gerilik, nöromotor gelişimsel bozuklukların bir alt grubu olup beş yaş altındaki çocuklarda kullanılan bir terimdir. Kaba/ince motor hareketler, konuşma/dil, kognitif fonksiyonlar, sosyal/kişisel ilişki kurma ve günlük yaşamı sürdürebilme becerisi olarak sıralanan beş gelişim alanından iki veya daha fazlasında gerilik olması ile ifade edilir. Etyolojiyi saptama oranı %10- 81 gibi geniş bir aralıkta değişkendir. Çalışmamızda Ondokuz Mayıs Üniversitesi Tıp Fakültesi Çocuk Sağlığı ve Hastalıkları Anabilim Dalı Çocuk Nörolojisi Bilim Dalı'nda 2000 Ocak- 2007 Temmuz tarihleri arasında 'global gelişimsel gerilik' tanısı ile takip edilen 5 yaş ve altındaki 272 hastanın demografik özellikleri, klinik ve laboratuvar bulguları retrospektif incelendi; sonuçlar SPSS 15.0 paket programında bilgisayara aktarılarak değerlendirildi. Çalışmadaki 272 hastanın 167'si erkek, 105'i kız olup yaşları 1-60 ay arasında (ort. 19 ,15 17,44) değişiyordu. Hastaların başvuru nedenleri arasında en sık nöbet geçirme şikayeti yer alıyordu. İki yüz yirmi iki hastanın prenatal dönem anamnezi normalken en sık karşılaşılan sorunlar çoğul gebelik, enfeksiyon, travma, preeklampsi, eklampsi idi. Doğum sırasında annelerin çoğu (%54,4) 20-35 yaş arasında olup anne yaşı ile etyolojide yer alan hastalıklar arasında anlamlı ilişki kurulamadı. Doğum vücut ağırlığı bilinen 187 hastanın %72,2'sinin vücut ağırlığı gestasyonel haftasına göre normaldi. Doğum ağırlığının SGA, AGA, LGA olması ile serebral hasar arası ilişki kurulamadı. Hastaların anne ve baba arası akrabalık oranı %25, 9 olup bu oran literatüre göre yüksekti. Baş çevresi persantili bakılabilen 244 hastanın 128'inde (%52,5) mikrosefali mevcuttu. Mikrosefali ile serebral hasar arası pozitif korelasyon olduğu görüldü. Tiroid fonksiyon testine bakılan 160 hastanın 15'inde (%9,4) hipotiroidi olduğu görüldü. Yüz yetmiş altı hastada EEG çekimi yapı lmıştı ve 134'ü (%76,13) epileptik olarak yorumlanmıştı. Konvulziyon geçirme öyküsü olmayan 31 hastanın 15'inde de sonuçlar anormaldi. Anamnez, fizik muayene ve tetkikler ile 272 hastanın 199'unun (%73,2) tanısı konmuştu. Birden çok tanısı olan hastalar vardı. Doksan üç (%34,2) hastada serebral hasar, 33'ünde (%12,1) serebral disgenez, 16'sında (%5,9) kromozomal anomali, 15'inde (%5,5) hipotiroidi, 13'ünde (%4,8) hidrosefali, 10'unda (%3,7) sendromik hastalıklar, 10'unda (%3,7) vitamin B12 eksikliği, 8'inde (%2,9) West sendromu, 6'sında (%2,2) metabolik hastalıklar, 3'ünde tuberoskleroz (%1,1) mevcuttu. Yetmiş üç (%26,8) hastanın ise tanısı konamamıştı. Bu çalışmanın sonucunda global gelişimsel gerilik tanısı ile takip edilen hastaların etyolojik nedenleri, istenilen tetkiklerden yararlanma oranları, tanılara yaklaşımdaki eksiklikler göz önüne alınarak bundan sonraki hastaların takibinde kullanılmak üzere tanısal yaklaşım algoritması oluşturmaya çalışıldı.
Tip 1 diyabetli çocuk ve adölesan hastalarda serum Sistatin C düzeyinin kemik metabolizması ile ilişkisi

Amaç: Tip 1 diyabet çocukluk çağının en sık rastlanan kronik hastalıklarından biridir. Bu çalışmada tip 1 diyabetin kemik metabolizmasına olan etkileri incelendi. Gereç ve Yöntem: Beş yıl ve üstünde tip 1 diyabet tanısıyla izlenen ortalama yaşları 14,13 3, 06 olan 66 hasta ile ortalama yaşları 12,81 3, 11 olan 29 sağlıklı çocuk ve adölesan alındı. Hastaların Dual energy X-ray absorpsiyometri ile lomber vertebra ve femur boynu bölgesi ortalaması alınarak kemik mineral yoğunluğu ölçüldü. Serum sistatin-C ile birlikte biyokimyasal kemik belirteçlerinden kemik spesifik alkalen fosfataz, osteokalsin, ß-crosslab, piridinolin, deoksipiridinolin ve hidroksiprolin düzeyleri ölçüldüBulgular: Lomber vertebra bölgesi ölçümleri ile hastaların % 70 ,4'ünün normal sınırlarda olduğu ve kalan % 29 ,6'sının ise osteopenik olduğu saptandı. Femur boynu ölçümlerine göre ise hastaların % 77 ,3'ünün normal geri kalan % 22 ,7'nin ise osteopenik olduğu görüldü. Geçirilmiş kırık öyküsü bulunmadığından hastaların hiçbiri osteoporoz olarak değerlendirilmedi. Osteopeni olan hastalarda hem osteoblastik hem de osteoklastik belirteçler osteopeni olmayan hastalardan daha düşük değerlerde saptandı. Ancak aralarındaki fark istatistiksel olarak anlamlı bulunmadı. Serum kemik spesifik alkalen fosfataz ve osteokalsin ile femur boynu bölgesi kemik mineral yoğunluğu Z-skoru anlamlı korelasyon gösterirken lomber vertebra bölgesi kemik mineral yoğunluğu Z-skoru ile herhangi bir korelesyon göstermedi. Benzer şekilde osteoklastik belirteçler ile lomber vertabra bölgesi kemik mineral yoğunluğu Z-skorları arasında herhangi bir korelasyon gözlenmezken femur boynu bölgesi kemik mineral yoğunluğu sadece idrar deoksipiridinolin ile arasında korelasyon vardı. Bu çalışmada tip 1 diyabette kemik turnover azalışını destekler bir şekilde osteopenik hastaların serum sistatin-C düzeylerinde istatistiksel anlamı olmayan bir azalma vardı. Sonuç: Tip 1 diyabetli çocuk ve adölesanlarda osteopeni azımsanmayacak derecede bulunmaktadır. İleri yaşlarda kırık riskinde artış potansiyeli olan osteopeni üzerinde durulmalı, osteopeniye katkıda bulunan faktörler önlenmelidir. Gerektiğinde eksersiz, kalsiyum ve vitamin D desteği yapmanın uygun olacağı kanaatindeyiz.