turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Postmodern Narrative Technique in Briefing For A Descent Into Hell and The White Hotel:The Function of Science and Literature on Self-Realization

Bu çalışma postmodern anlatı tekniği ile Doris Lessing'in Briefing For A Descent Into Hell ve D. M. Thomas'ın The White Hotel adlı romanlarında, bilim ve edebiyat temaları üzerinden başkarakterlerin kendini gerçekleştirme çabasını postmodern anlatı tekniğinin nasıl yansıttığını incelemektedir. Önceki dönemlerden farklı yaklaşım ve metodlara sahip olan ve geleneksel olmayan doğası sebebiyle postmodern edebiyatta anlatı tekniği farklı bir sorunsal teşkil etmektedir. Bu kendine özgü yapısı gereği, bu iki postmodern romanda temaların aktarımının belli bir biçemde ve ötesinde sunulma süreçleri tez içinde bulgulanmaktadır. Bu tez çokyapımlılık, çoğul anlatı tekniği, merkezin yitmesi/çoğul odaklılık ve metinlerarasılık gibi postmodern kavramlar içermektedir ve postmodern anlatı tekniğinin bu yaklaşımları söz konusu romanların tezde daha uygun incelenebilmesi için özellikle vurgulanmaktadır. Haliyle, tez postmodern anlatı tekniğinin söz konusu romanlarda nasıl bir işlevi olduğunu bilim ve sanat gibi tematik unsurlarla bireyin kendini gerçekleştirme çabası üzerinden incelemektedir ve yine bu romanlardaki anlatı tekniğiyle örneklemektedir. Sonuç olarak bu tezde, postmodern romanda anlatı tekniğinin, postmodern temalarla işlenmesi ve bunun romanlardaki konu bağlamındaki izdüşümünün nasıl gösterildiği, ayrıca postmodern edebiyatın kendine has yaklaşımını söz konusu romanlarda biçemsel olarak nasıl ortaya koyduğu, sanat ve edebiyatın toplumla beraber/topluma rağmen kişinin kendini gerçekleştirme çabasındaki rolü bulgulanmaktadır.
Cengiz Dağcı'nın eserlerinde XX. yüzyıl Kırım tarihine dair yansımalar

Kırım'da doğan ancak II. Dünya Savaşı'nda Almanlara esir düştükten sonra hayatını Avrupa'da devam ettiren yazar Cengiz Dağcı genelde romanlarında Kırım Türklerinin kültürü ile tarihini konu olarak almıştır. Bu sebeple onun romanlarında özellikle XX. yüzyıl için Kırım Türklerini birçok yönleriyle görmek mümkündür. Kendine has akıcı ve etkileyici bir dili olan Dağcı, romanlarında kendi şahit olduğu II. Dünya Savaşı öncesinde Sovyet dönemi Kırım ve bizzat kendisinin katıldığı ve Almanlara esir düştüğü II. Dünya Savaşı genişçe yer tutar. Savaştan sonra yurduna dönemese bile yerleştiği Londra'da Kırım'daki gelişmeleri takip etmeye devam eder. Böylece onun romanlarında Kırım Türklerinin sürgünü ve vatana dönüş mücadeleleri de yer alır. Bu şekilde Kırım Türklerinin 1917'den sonra Sovyet yönetimi altında çektiği acıları, Sovyetlerin Ruslaştırma politikaları ile kendi yurdundan sürgün edilen Kırımlıların durumu gibi tarihi gerçekliklerin onun romanlarına yansıdığı görülür. Bunun yanı sıra anlatılan olayları yazarın seviyeli ve çok gerçekçi bir şekilde tasvir etmesi de onun eserlerinin değerini arttırmaktadır. İşte bu durum, tarihin bir yazarın edebi eserlerine nasıl yansıdığını görmek ve dolayısıyla tarih edebiyat ilişkisini irdelemek bakımından önemlidir. Ancak Dağcı'nın edebi eserlerinin II. Dünya Savaşı dışında ele aldığı konuların tarih ve edebiyat ilişkisi açısından pek incelenmediği görülmektedir. Bu çalışmada, Cengiz Dağcı'nın, Kırım'ın Sovyet dönemi tarihi, Kırım Türklerinin sürgünü ve Kırım Türklerinin vatanlarına dönüş mücadelesi gibi romanlarında işlediği konular tarihi açıdan incelenmeye çalışılacaktır.
The tragic hero in fiction: A comparative analysis of Crime and Punishment and A Portrait of the Artist as A Young Man

Bu tez Fyodor Mikhailovich Dostoyevsky'nin Suç ve Ceza ve James Joyce'un Sanatçının Bir Genç Adam Olarak Portresi adlı eserlerindeki trajik kahramanları ve bu kahramanların evrimini ele alan karşılaştırmalı bir çalışmadır. Modern edebiyatın temsilcileri olan bu iki romanın başkahramaları Aristo tarafından oluşturulan klasik trajik normlara uymayan bazı özellikler ortaya koymaktadırlar. Bu tezin amacı bu iki romanın başkahramanlarını inceleyerek modern bir trajik kahraman anlayışı oluşturmaktır. Bu sebepten dolayı, trajik kuramların temelleri ve gelişimiyle birlikte trajik kahramanların zaman içindeki algılanışlarının kavranması önemlidir. Bu tezde yöntem olarak genelden özele doğru bir metod kullanılmıştır. İlk olarak, edebi bir biçim olarak trajedi, edebiyattaki yeri, tarihsel gelişimi ve çeşitli özellikleri göz önünde bulundurularak incelenmiştir. Daha sonra, söz konusu trajik kahramanların daha iyi değerlendirilebilmesi için çeşitli trajik kuramlar ve trajik kahraman kavramının bir sunumu yapılmıştır. İkinci bölümde, Dostoyevsky'nin Suç ve Ceza romanının başkahramanları Raskolnikov ve Sonia tartışılmıştır. Sosyal ortamın ve yazarın biyografik geçmişşinin incelenmesi bu karakterlerin trajik özelliklerinin anlaşılmasında yararlı olmuştur. Üçüncü bölümde, Sanatçının bir Genç Adam olarak Portresi romanının başkarakterinin incelenmesinde aynı yöntemler uygulanmıştır. Karşılaştırma kısmında, bu romanların başkahramanları, trajik konumlarının daha iyi anlaşılması için çeşitli açılardan incelenmiştir. Bu karşılaştırma, farklı edebi eğilimler gösterseler bile, modern trajik kahramanların artık klasik trajik özellikleri taşımadıklarını ortaya koymaktadır.
Mahmud Teymur'un Selva fİ Mehebbi'r-rİh adlı romanı üzerine bir inceleme

Bu çalışmada, Modern Mısır Edebiyatı'nın önemli temsilcilerinden biri olan, hikaye, roman ve tiyatro yazarı olarak bilinen ve bu alanlarda çok sayıda eser telif etmiş olan Mahmud Teymur'un hayatı, edebi kişiliği, üslubu ve eserleri hakkında kısaca bilgi verildikten sonra Selva fi Mehebbi'r-Rih (RüzgarınEsintisindeki Selva, 1944) adlı eseri incelenmiştir. Söz konusu romanda konu, olay örgüsü, kişi, zaman ve mekan unsurları, edebi kaynaklar temel alınarak ve modern edebiyat kurallarına uygun olarak tahlil edilmeye çalışılmıştır.
The postmodern re-making of history: A metahistorical study of Julian Barnes's fiction

Bu çalışma, Foucault, White ve Hutcheon gibi kuramcılar tarafından yapılandırılan postmodern tarih yazım kuramı çerçevesinde, postmodern tarihin geçmişşe ilişkin bilgilerimizi nasıl değiştirdiğini ve bu değişimin postmodern İngiliz romanında nasıl yansıtıldığını göstermektedir. Çalışma, geçmişşi doğru olarak anlatmanın güçlüğü ile yakından ilgilenen Julian Barnes'ın kurgusal eserlerine odaklanmaktadır. Postmodern dönemde, sadece tarihsel izlerin güvenilirliği değil, doğrusal ve güvenilir tarihsel anlatı da sorgulanmaktadır. Barnes'ın kurgusu geçmişş ile ilgili değildir, ama geçmişşin ne derece doğrulukla anlatılabileceği ve algılanabileceğinin yollarını tanımlayan Foucault'nun arkeolojisine ve Hayden White'ın meta-tarihine benzemektedir. Bu tez, Barnes romanlarını biçimsel ve tematik açılardan çözümleyerek, karmaşık güç ilişkileri içindeki söylemler aracılığıyla tarihin postmodern yöntemlerle yeniden oluşturulması olgusunu tartışmayı amaçlamaktadır.
E. M. Forster'ın romanlarında uzam: The Longest Journey, A Room with a View, Howards End ve A Passage to India'nın Bakhtin eleştiri kuramı çerçevesinde incelenmesi

Bu tezin amacı E. M. Forster'ın romanlarında uzamın işlevlerini Bakhtin eleştiri kuramı çerçevesinde incelemektir. Çalışmada esas olarak Forster'ın The Longest Journey, A Room with a View, Howards End ve A Passage to India adlı dört romanı incelenir. Giriş Bölümünde çalışmanın amacı ve izlenilen yöntem ve izlekler hakkında bilgi verilir. Bu Bölümde Bakhtin eleştiri kuramı ile ilintili uzam yaklaşımları ele alınır. Diyalojik/ilişkisel uzamsallık ve bu doğrultudaki teorisyenlerin uzam yaklaşımları üzerinde durulur. Ayrıca Giriş Bölümünde Forster'ın genel bakışı, uzam yaklaşımı, modernliğe özgü uzamlar ve yirminci yüzyılın kültürel yapısı irdelenir. Birinci, İkinci, Üçüncü ve Dördüncü Bölümlerde sırasıyla Howards End, The Longest Journey, A Room with a View ve A Passage to India romanları Forster'ın uzamı kullanımı açısından ayrıntılı bir biçimde incelenir. Yazarın modernliği uzam yoluyla irdelediği görüldüğünden uzamın Forster'ın romanlarında anahtar bir rolü olduğu görüşü savunulur. Forster'ın ayrıca diyalojik/ilişkisel uzamsallık ile örtüşen bir uzam fikrine sahip olduğu ortaya konulur. Bakhtin'in fikirleri ve ilişkisel/diyalojik uzamsallık kavramları doğrultusunda uzam yaklaşımlarının Forster'ın romanlarının çoksesliliğini ortaya çıkarmaya yardımcı olduğu görülür. Bu çalışma, Forster'ın uzam yaklaşımının toplu bir değerlendirilmesiyle son bulur.
Translating fictional identities: The case of to Kill a Mockingbird

Dilsel seçimlerin kişinin ırk, cinsiyet, sosyal sınıf, artalan ve özellikle karakter özelliklerini yansıttığı konusunda toplum dilbilimciler hemfikirdir. Başka bir deyişle, kişinin kendine özgü sözdizimsel ve sözlüksel seçimlerinden oluşan özgün dil kullanımı, o kişinin 'kimliğini' yansıtır. Aynı şekilde, kurgusal karakterler de kimliklerini dil yoluyla temsil eder. Bu nedenle, kurgusal karakterlerin kimliğini keşfetmenin en iyi yolu, karakterlerin diyaloglarını analiz etmektir. Çeviri yazın bağlamında ise, erek metinde bu kimliklerin yansıtılması çevirmenin dilsel seçimlerine bağlıdır. Bu durum yazın çevirisinde karşılaşılan ve birçoğu ele alınmış olan çeviri sorunlarına bir yenisini ekler. Klasikler başta olmak üzere, birçok yazın çevirisi erek metnin biçem, anlatı tekniği ve söz sanatları bakımından kaynak metinde yaratılan etkiyi ne derece başarıyla koruduğunu görmek amacıyla analiz edilmiş, karşılaştırılmış ve değerlendirilmiştir. Bu çalışmada ise, Türkçeye Bülbülü Öldürmek adıyla çevrilmiş olan To Kill a Mockingbird adlı romanın farklı çevirmenler tarafından yapılmış beş çevirisinde diyaloglar analiz edilerek, dilsel farklılıklar olup olmadığı, varsa bu farklılıkların karakterlerin kimliklerinin temsili üzerindeki etkilerinin ne olduğu incelenmiştir. Kısaca, bu çalışmanın amacı Bülbülü Öldürmek adlı beş çeviride karakterlerin dilsel davranışlarının, To Kill a Mockingbird karakterleriyle aynı kimlikleri yansıtıp yansıtmadığını görmektir. Karakterlerin belirgin dilsel davranışları ve kaynak dil ile erek dil arasındaki dilbilgisel ve sözlüksel farklılıklar göz önünde bulundurulduğunda, bu incelemenin yazın çevirisinde kurgusal karakterlerin yaratımı ve çevirmen kararlarının kurgusal karakterlerin kimliklerinin oluşturulması üzerindeki etkileri konusunda aydınlatıcı sonuçlar vermesi beklenmektedir.
Socio-political and ethical issues in Martin Crimp's major staged plays

Tiyatro 1970'lerin ve 1980'lerin politik estetiğinden, 1990'larda yenilikçi estetiğe doğru değişmeye başladı. Uzun bir aradan sonra, 1990 dan beri İngiliz Tiyatrosu, Alex Sierz tarafından Yüzüne Tiyatro olarak adlandırılan, geleneksel İngiliz Tiyatrosunu zalim dili ve konularıyla reddeden, yeni bir tiyatro akımına tanık oldu. Martin Crimp' te bu akım içerisinde yer alan oyun yazarlarından biridir. Martin Crimp'in İngiliz Tiyatrosu'na olan katkısını geniş bir perspektiften göstermek için, bu tez Crimp'in sahnelenmiş sekiz oyununu, Definitely The Bahamas (1987), Dealing with Clair (1988), The Treatment (1993), Attempts on Her Life (1997), The Country (2000), Cruel and Tender (2004), Fewer Emergencies (2005) ve The City (2008), Kültürel Materyalizm, Sosyalist Feminizm, Artaud'un tiyatro teorisi gibi teorilere dayandırarak inceler. Bu sebepten dolayı, bu teorilerin ışığında incelenen oyunlardan farklı bulgular elde edilmiştir. Giriş bölümünde, Crimp'in hayatı ve içinde yer aldığı Yüzüne Tiyatro akımı detaylı olarak incelenmiştir. Birinci bölümde, Kültürel Materyalizm, Sosyalist feminizm ve Artaud'un tiyatrosu, oyunlar ve teorieler arasındaki bağlantıyı kurmak için, ayrıntılı bir şekilde anlatılmıştır. İkinci bölümün amacı Crimp'in, Artaud'un vahşetini çağdaş eserlerinde nasıl kullandığı ve Artaud'un tiyatrosu ile Crimp'in tiyatrosu arasındaki benzerlikleri bulmaktır. Bu yüzden Crimp'in üç eseri, Fewer Emergiencies, Definitely the Bahamas, ve The Country vahşet ana temasına göre seçilmiştir. Üçüncü bölüm, Kültürel Materyalizm den yararlanarak, Crimp'in The City ve Dealing with Clair eserlerinde, döneminin politik ve kültürel unsurlarını nasıl yansıttığını ve bu unsurlara olan yaklaşımını ortaya koyar. Dördüncü bölümde, The Treatment, Attempts on Her Life, ve Cruel and Tender oyunlarındaki kadın karakterlerin analiziyle, Crimp'in Çağdaş dünyadaki kadın vücudu algısını oyunlarına nasıl aktardığı incelenir. Sonuç bölümünde, Crimp'in Artaud gibi seyircilerin bilinçaltına ulaşmak için sahne aygıtlarını kullanarak, dünyadaki zalimliği eserlerine nasıl yansıttığı anlatılır. İkinci olarak, Crimp'in ideolojiye karşı olan karamsar tutumu ve ideolojinin bireyler üzerindeki olumsuz etkisi belirtilir. Oyunlarında ki karakterlerin yok oluşu, bireylerin sistem içindeki kurban oluşlarını anlatır. Son olarak, oyunlarındaki kadın karakterlerini inceledikten sonra, kadın karakterlerinin ev alanına hapis edildiği ve hem kapitalizm hem de ataerkil düzenle savaşmada başarısız oldukları görülür.
Return to Exile: Nation and Identity in V. S. Naipaul's the Mimic Men, Margaret Atwood's Surfacing and Milan Kundera's Ignorance

Bu yüksek lisans tezi, üç çağdaş romanın, Sahte Adamlar, Yüzeye Çıkmak ve Bilmemek, ortak konuları olan eve dönüş üzerinden, ulus ve kimlik kavramlarını sorgulayışını inceler. Özellikle ana karakterlerin sömürgecilik, işgal ve baskı ortamı nedeniyle ülkelerinden uzağa ve ülkelerine geri yönde yolculuklarına odaklanarak ev kavramının ulusal sınırlarla tanımlanıp tanımlanmayacağını ve gerçek bir eve dönüşün mümkün olup olmadığını sorgular. Her üç roman da ana karakterlerinin anavatanlarına geri döndükten sonra orayla özdeşememelerini konu alır. Bu durum onlarda, nereye ait olduklarını anlamak amacıyla bir kendini sorgulama süreci başlatır ve bu süreç belirli bir yere ait olmayı reddeden bir sürgün hayatını seçmeleriyle sonuçlanır. Margaret Atwood'un Surfacing romanı Türkçeye çevrilmemiştir. Yüzeye Çıkma benim çevirimdir. ii
Colonial discourse and resistance in Jean Rhys's Wide Sargasso Sea, Buchi Emecheta's Second Class Citizen and Fadia Faqir's My Name is Salma

Bu doktora tezi, sömürge dönemi söyleminin günümüzde de etkin olduğuna vurgu yaparak Jean Rhys'in Wide Sargasso Sea (1966) , Buchi Emecheta'nın Second Class Citizen (1974) ve Fadia Faqir'in My Name is Salma (2007) isimli romanlarındaki kadın baş kahramanların benlik algıları ve tanımları, ve bu söyleme karşı gösterdikleri dirence dair geniş bir anlayışa ulaşmayı amaçlamaktadır. Metin çözümlemelerinin asıl hedefi, sömürge dönemi, sömürge sonrası ve çok kültürlü dönemlerde baş kahramanların erkek egemen söyleme direnç gösterirken kendilerine ait benlik tanımını nasıl yaptıklarını incelemektir. Sömürge dönemi söyleminin özünde sömürgeciyi merkeze alan ancak sömürüleni öteki olarak adlandırıp dışlayan bir dil hüküm sürmektedir ki bu da kahramanların omuzlarına aşılması imkansız gibi görünen bir zorluk yüklemektedir. Yine de, bu söylem içerisinde baş kahramanlar kendilerine ait alanlarda benlik tanımı yapabilmek ve direnç gösterebilmek adına kendi yöntemlerini geliştirirler. Bu yöntemler, zaman, yer ve kimlik bağlamında farklılık göstermektedir çünkü romanların geçtiği dönemler farklıdır. Bu farklar da gözetilerek, metin çözümlemelerinin temel amacına uygun olarak çeşitli kuramlar ve tanımlar kullanılmıştır. Emperyalizm ve erkek egemen bakış açısı, ikili karşıtlıklar, karşıt söylem, Üçüncü Alan, dil emperyalizmi ve taklitçilik tezde kullanılan başlıca kuram, kavram ve tanımlamalardır. Çalışmanın savına ışık tutan ve saptamalarına başvurulan, ve sömürge dönemi söyleminin ataerkil bir bakışla hala etkin olduğunu vurgulayarak beklenen sonuca ulaşılmasını sağlayan eleştirmen ve kuramcılar Bill Ashcroft, Michael Foucault, Gayatri Spivak, Edward Said, Homi Bhabha, Frantz Fanon, Hamid Dabashi, Robert Phillipson, Leila Ahmed, Alastair Pennycook, Robert Young, Richard Terdiman, Ania Loomba, Elleke Boehmer, Oyeronke Owewumi, Amin Malak ve tanımları çalışmanın amacına destek olan diğer bazı eleştirmenlerdir.
Claiming the Right to the City: Representations of Los Angeles in the Works of Boyle, Tobar, and Yamashita

Günümüzde kent, küresel sermayenin birikim süreçlerinde uygulanan neoliberal politikalar açısından giderek artan bir öneme sahiptir ve bu durum kent çalışmalarına yönelik disiplinler arası ilgiyi artırmaktadır. Kentsel alanların hızla metalaştırılması, soylulaştırılması ve özelleştirilmesinin yol açtığı sorunlar ve kentlilerin yaşadığı zorlukların yanı sıra, kentli olmanın getirdiği fırsatlar da kent çalışmalarının merkezinde olan tartışma konularıdır. Kentli olma bilinci, doğru yerde ve zamanda, çatışma ve direniş mekanları üretme yoluyla önemli bir politik araç olabilmektedir. Bu tez, çağdaş Amerikan edebiyatının üç örneğine; T. C. Boyle'nin The Tortilla Curtain (1995), Hector Tobar'ın The Tattooed Soldier (1998) ve Karen Tei Yamashita'nın Tropic of Orange (1997) romanlarına bu açıdan yaklaşır ve kapitalist mekan ve gündelik hayat üretim süreçleriyle, bu koşullardan doğan bir direniş biçimi olarak kent hakkı mücadelesini üç metin üzerinden izler. İlk kez Henri Lefebvre tarafından ortaya konulan kent hakkı fikri; etnik, cinsel ve sınıfsal kimliğin sınırlarının ardında ve kentin kaynaklarına bireysel erişimin ötesinde bir anlam taşır. Kent hakkı, devrimci eylem ve değişim potansiyeli taşıyan güçlü bir çatışma alanı olarak kentin yeniden üretilmesidir. Bu fikir çerçevesinde; sanat ve edebiyat, gündelik hayattaki direnişler ve yaratıcı deneysellikle işbirliği içine girdiğinde, modern kapitalizmin baskın mekansal düzenini sarsabilir ve devrimci bir gelecek için olanaklar tasarlayabilir. T. C. Boyle'nin The Tortilla Curtain, Hector Tobar'ın The Tattooed Soldier ve Karen Tei Yamashita'nın Tropic of Orange romanlarının mekansal çerçevesinin merkezinde yer alan kent politikası, özellikle; göç, evsizlik ve sosyal adalet konularına, Los Angeles kenti üzerinden odaklanır. Her üç romanında, bu kenti hem küresel kapitalizmin stratejik bir alanı olarak hem de iktidar mekanizmalarına karşı üretilen bir direniş mekanı olarak tasarlar ve toplumsal değişim getirebilecek ortak bir buluşma noktası olarak kent hakkı fikrine işaret eder. Neoliberal kentleşme politikalarının yansıması olarak kentin alt katmanlarında birikmekte olan gerilimin izini süren bu üç metin, kentlilik bilincinde birleşerek, kapitalist kentin yabancılaştırıcı ve ayrıştırıcı mekanizmalarına karşı yaratıcı ve devrimci bir alternatif kent yaşamını araştırır. Bu açıdan, söz konusu metinler kültür ve politika alanında geniş bir yelpazede süregelmekte olan kent hakkı tartışmalarına önemli bir katkıda bulunmaktadır. Lefebvre'nin, alternatif kent ve gündelik hayat tasarılarında sanat ve edebiyatın oynadığı rolle ilgili fikirlerinden yola çıkan bu tez, her üç edebiyat metninin mekansal düzlemini inceleyerek, kent çalışmaları ve edebi eleştiri alanları arasındaki bağları güçlendirmeyi ve kent hakkı tartışmalarına katkıda bulunmayı amaçlamaktadır.
L'ami de Vincent'te arkadaşlık izleği

Fransız yazarları arasında önemli bir yere sahip olan Fransız yazar Jean Marc Roberts'in L'ami de Vincent adlı yapıtı yazarın tanınmasında çok önemli bir yere sahiptir. Söz konusu yazarın çok sayıda roman türünden eserleri yayımlanmıştır. Sinema sektörü Yazarın L'ami de Vincent adlı yapıtından önemli derecede yararlanmıştır. Bu yapıt Fransa dışındaki yabancı ülkelerde de sinemaya uyarlanmıştır. 21. yüzyıl yazarlarından olan Jean Marc Roberts'in yazdığı L'ami de Vincent adlı yapıt Türkçe'ye çevrilmemiştir. Üzerinde akademik çalışmaların pek yapılmadığı bu yapıtta arkadaşlık izleği yanı sıra aşk ve şüphe izlekleri de tespit edilmiştir. Yapıtta arkadaşlık izleği çok açık bir şekilde göze çarpmaktadır. Yazar, yapıtında doğrudan kendisi olayları anlatmamaktadır. Yapıtın kahramanı olan Albert Palm tarafından olaylar dile getirilmiştir. Yazarın romandaki başkahramanı olan Vincent'in anne ve babasının boşanmış olması ve ayrı ülkelerde yaşıyor olması; Vincent'in hayatında olumsuzluklar yaratmıştır. Bu durum onu farklı dostluklara, arkadaşlıklara ve sevgi arayışları içerisine sürüklemiştir. Anne ve baba sevgisi ve ilgisi olmaması Vincent'te sevgiye duyulan açlık onu sürekli sevgililer değiştiren anne ve babasından göremediği ilgiyi ve sevgiyi tanıştığı arkadaşlarında bulmaya çalışmasına sebep olmuştur. Yapıtta, Jean Marc Roberts'in başkahramanı olan Vincent'ini sevgiye, dosta ve arkadaşa özlem duymuş biri olarak gözler önüne serdiği açık bir şekilde görülmektedir.
A thematic study of the Gothic elements in Oscar Wilde's The Picture of Dorian Gray: Decadence, Horror and Violence

Bu çalışma, Dorian Gray'in Resmi: çöküş, dehşet ve şiddet romanındaki üç Gotik unsurun vurgulanmasını amaçlamaktadır. Gotik kurgunun tipik bir örneği olarak roman, çeşitli cinsiyet karakteristiklerini ele alır. Oscar Wilde'nin bakış açında derin bir etki yarattığı düşünülen temel tema ve geleneksel gotik çalışma motifleri de romana edilmiştir. Romandaki hakim tema, hikayenin çoğu yerinde ve işlediği çoğu konuda bulunan, çöküştür. Oscar Wilde, Fin-de-siecle, Fransız harekatından derinden etkilenmiştir. Bu da, Dorian'ın doğru yoldan sapmasında yansıdığı üzere tenha karanlık sokaklarda, afyon/uyuşturucu batağında da yansıyan çöküş atmosferinin romana yayılmasına sebep olmuştur. Buna ek olarak korku ve şiddet temaları da romanda açık bir biçimde görülebilir. Korku teması, Dorian'ın portresinde meydana gelen doğaüstü değişiklerle başlar ve tenha köşelerde bulunmanın verdiği dehşetle devam eder ve daha sonra işlenen suçlarla son bulur. Romanda, şiddete ilişkin sayılabilecek iki olay bulunmaktadır ve bunlardan biri öldürme eylemi, diğeri de ormanda gerçekleşen ve ölümle sonuçlanan bir kazadır. Bunların yanı sıra şiddet bazen içe dönük olabilmektedir. İnsanın kendisine uyguladığı şiddet ilk önce Sybil'in ve daha sonra Doris'in intiharıyla tema olarak örneklenmiştir. Roman içinde bulunan üç ana Gotik özelliğe çöküş, korku ve şiddet- ek olarak doğaüstülük, ikililik, batıllılık, karanlık ve ölüm gibi diğer Gotik öğelerde ilave edilmiştir. Dorian'ın resminin doğaüstülük kısmı, resimdeki yakışıklı adamın sihirli bir biçimde yaşlı ve çirkin bir şekil almasıyla gerçekleşir. Dorian'ın işlediği günahla birlikte resimde doğaüstü bir değişiklik gerçekleşir ve resimdeki adam giderek çirkinleşir. Aslında resim Dorian'ın ruhundaki yolsuzluğu ve onun günahkar eylemlerini yansıtmaktadır. Romanın sonunda Dorian intihar eder ve resimdeki çirkin adam yakışıklı bir delikanlıya dönüşür. Hikayenin sonunda yer alan ilahi adalet dünyadaki kötülük ve haksızlıklara karşı iyilik ve dürüstlüğün daima kazandığını gösterir. Doğruluktan sapan ve günah işleyen herkes er ya da geç kaybeder. Hikayeden çıkarılabilecek bir diğer derste bu dünyadaki her şeyin geçici olduğu, kalıcı olmadığıdır. Dorian gençliğini ölümsüzleştirmek istemekte ve bu yüzden geleneksel Muhafazakar değer ve normlarla hiç alakası olmayan türlü zevklere kapılır ama sonunda başarısız olup kendi trajik sonuyla yüzleşir.