turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Altıntepe Urartu yapılarının sanal ortamda üç boyutlu görselleştirmesi

Ortaya çıkarılan Urartu kalıntıların çoğu günümüze gelene kadar parçalanmış ya da yok olmuştur. Bir zamanlar bir mimari biçime ve işleve sahip olan bu kalıntıların kendi zamanlarındaki görünümleri uzmanlar tarafından merak edilmiş, bilimsel veriler ışığında bu mimari kalıntılar yeniden canlandırılmaya çalışılmıştır. Önce el çizimleriyle başlayan bu süreç, günümüzde bilgisayar teknoloji sayesinde 3D modellere ve içinde gezilebilen mekanlara dönüşmüştür. Bu çalışma kapsamında Erzincan Altıntepe'de ortaya çıkarılan Urartu tapınak kompleksi, saray, depo binası, konak ve surların günümüze ulaşmayan kısımları sanal ortamda yeniden inşa edilmiştir. Urartu yapı kalıntılarının modelleme, kaplama, render süreçleri anlatılmış, 3D yapı modellerinin biçimlerinin ve boyutlarının tasarlanmasını sağlayan veriler belirtilmiştir. Bu çalışmalarının sonucunda Urartu mimarisinin temel özellikleri, yapı malzemesi ve boyutlarının nasıl olabileceği gösterilmiştir. Böylece Urartu mimarlığının herkes tarafından kolayca anlaşılması ve tanımlanmasında çok önemli katkıda bulunulmuştur.
Irak Ulusal ve Erbil Medeniyet Müzelerin'deki İslami dönem sikkelerinden örnekler

Sikke, hemen her dönemde hükümdarların, iktidarların ve devletlerin maddi ve kültürel sembolü durumundadır. İslam devletlerin ekonomik, siyasi, kültürel, sanat güçlerini örenmek ve anlamak için İslam dönemi sikkeleri, önemli bir belge niteliği taşımaktadırlar. Irak Ulusal ve Erbil Medeniyet Müzelerindeki İslami Dönem Sikkelerinden Örnekler' başlıklı bu Çalışma, yedi ana bölümden meydana gelmektedir. İlk bölüm, Irak'ın coğrafi konumu, Irak'ın tarihi yapısı, Irak Ulusal ve Erbil Medeniyet Müzeleri hakkında genel bilgiler verilmiştir. İkinci bölümde, Sikkenin Gelişimi ve Tarihçesi ilgili bilgiler yer almaktadır. Üçüncü bölümde, Sikke üretim tekniklerine ilgili bilgiler yer almaktadır. Dördüncü bölümde, katalog kısımı yer almaktadır. Beşinci bölümde, Sikkelerde yer alan düzenlemeler, bitkisel figürlü, geometrik yazı, malzeme ölçü birimi ve ölçüler, darp tekniği, darphaneler, değerlendirme ve karşılaştırma bulunmaktadır. Altıncı ve yedinci bölümde ise sonuç ve Kaynakça yer almaktadır. sikkeler üzerlerinde taşıdıkları yazılar, motifler ve figürler basıldıkları dönemin üslubunu, inanış biçim ve şekillerini yansıtmaktadır. Sikkeler üzerinde bulunan, yazı, süsleme ve figürler dönemlere göre farklılıklar arz etmektedir. Bilinmeyen herhangi bir döneme ait bir sikke üzerindeki bilgilerden o dönem hakkında kesin bilgi sahibi olmak mümkün hale gelmektedir. Bu bağlamda sikkeler, tarihin ve tarih dönemlerinin belirlenmesinde, inanış biçimlerini yansıtmada, dinler tarihinde ve sanat tarihi alanlarında büyük rol oynamaktadırlar.
Taş ocağından tapınağa: Nicomedia rölyefleri örneğinde geç Roma dönemi heykeltıraşlık atölyelerinin işleyiş mekanizmaları

2001 ve 2009 yılında İzmit şehrinin merkez Çukurbağ Mahallesinde yapılan kurtarma kazılarında üzerleri imparatorluk, mitolojik ve agonistik tasvirlerle süslü renkleri korunmuş rölyef panelleri ortaya çıkarılmıştır. 2015- 2018 yılları arasında TÜBİTAK projesi (Proje No. 115 K242) kapsamında yapılan teknik ve ikonografik değerlendirmelerde rölyefler M. S. 3. yüzyılın sonunda, imparator Diocletianus dönemine tarihlendirilmiştir. Epigrafik veriler ve antik kaynaklar Nicomedia'da güçlü bir mermer endüstrisinin ve yerel taş atölyelerinin varlığına işaret etse de Çukurbağ rölyeflerinin ortaya çıkmasından önce kentte Geç Roma Dönemi heykeltıraşlık atölyelerine dair herhangi bir arkeolojik veri bulunamamıştır. Çukurbağ'da çıkarılan rölyefler Geç Roma Dönemi heykeltıraşlık atölyelerinin işleyiş mekanizmalarının anlaşılmasına dair en büyük arkeolojik buluntu gurubunu içermektedir. Tez çalışmasında rölyefler üzerinde görülen heykeltıraşlık aletlerinin izinden yola çıkılarak rölyeflerin yapım aşamaları ve dönemin heykeltıraşlık atölyelerinin işleyiş mekanizmaları hakkında bilgilere ulaşılmaya çalışılmıştır. Rölyefler üzerindeki figürler düz keski ve matkap ile ince işçilikle yapılmış, rölyef kaidelerinin geneli dişli keski ile bir kısmı ise raspa ile sonlandırılmıştır. Rölyef panellerinin arka ve yan yüzleri murç ile kabaca işlenmiştir. Rölyeflerin üst profilinde ise murç ve dişli keskiler ile şekillendirilmiş taşıma ve kenet delikleri bulunmaktadır. Bu bilgilerin değerlendirilmesi sonucunda Proconnesos mermerinden yapıldığı düşünülen rölyeflerin bulunduğu yapıya yakın bölgede yerde işlenip daha sonra mimari düzen içerisine oturtulduğu anlaşılmıştır. Yan yüzlerdeki murç ile bitirilmiş yüzeyler sayesinde rölyeflerin uzunlukları belirlenmiş, mimari düzen içerisinde girintili çıkıntılı bir program sergilediği anlaşılmıştır. Ayrıca üç adet rölyefte devşirme malzeme kullanımı tespit edilmiştir. Bu bağlamda atölyelerin yapılacak işin hızlı olması adına devşirme malzeme ile çalıştıkları anlaşılmıştır.
Osmanlı minyatür sanatında resmi tören tasvirleri ve tahlilleri (16. yy.)

Kültür tarihi içerisinde her dönem etkileri bulunan Türkler, dünya kültür mirasına önemli şaheserler kazandırmıştır. Özellikle 700 yıllık geçmişşiyle Osmanlı imparatorluğu, dünya kültürünün gelişimine katkı sağlamış ve evrensel sayılabilecek nitelikte önemli eserler vermiştir. Karmaşık fakat bir o kadar da köklü bir kültürleşmeyi ifade eden Osmanlı imparatorluğu, birçok alanda zirve denilebilecek dönemler yaşamıştır. Günümüzde zirve olarak ifade edilen bu dönem; sadece yönetim, güç ve iktidar gibi devlet yönetiminde değil aynı zamanda kültürel faaliyet alanlarında yani sanat ve bilim dallarında da yaşamıştır. Monarşik bir yönetim şekliyle yönetilen Osmanlı imparatorluğunun sınırları genişledikçe, farklı milletlerin kültürleriyle de karşılaşarak büyük bir etkileşim içine girmiştir. Yaşanılan bu kültürel etkileşim, kozmopolitleşen Osmanlı toplumunda özellikle sanat alanında kendini büyük oranda hissettirmiştir. Osmanlı Minyatür Sanatında Resmi Tören Tasvirleri ve Tahlillerini konu edindiği bu tez çalışmasında, minyatür sanatı ve Osmanlı törenleri hakkında genel bilgiler verilip Osmanlı devletinde uygulanan resmi törenler minyatürlü yazma eserler üzerinden ele alınmıştır. Ayrıca Osmanlı minyatür sanatı ve devlet törenleri, Uygurlardan Osmanlıya kadar kurulan tüm Türk devletlerine kadar irdelenmiştir. Bu bilgiler doğrultusunda; Culüs Törenleri, Elçi kabul, Cenaze ve Ölüm, Divan-ı Humayun toplantıları Osmanlı nakkaşları tarafından hazırlanan minyatürler, kendi kompozisyonları ile birlikte değerlendirilmiştir. Osmanlı imparatorluğunun tüm gücünü ve ihtişamını gözler önüne seren bu tasvirler, kronolojik olarak tasnif edilmiştir. Karşılaştırma ve değerlendirme kısmında ise minyatürler; konusuyla, kompozisyon düzeniyle, dönemiyle, sanatçılarıyla ve diğer ekollerle mukayese edilerek sonlandırılmıştır.
16.-18. yüzyıllarda Avusturya sanatında Türkler

16 .-18. yüzyıllarda Avusturya sanatındaki Osmanlı etkisinin incelenmesi bu çalışmanın çıkış noktası olmuştur. Ancak 16 .-18. yüzyıllarda Avusturya sanatında Osmanlı sanatından doğrudan bir etkilenme söz konusu değildir. Buna karşılık ilgi alanımıza giren tarih süreci içersinde Avusturya kültüründe var olan Türk imajının Avusturya sanatına yansıdığı gözlemlenmiştir. Osmanlıların 14. yüzyılda Balkanları fethetmesi sonucu batıda bir Osmanlı korkusu başlamıştır. Güçlü bir imparatorluğa sahip olan Osmanlı Devleti Hristiyan alemi tarafından daimi bir tehlike ve tehdid unsuru olarak algılanmıştır, özellikle 15. yüzyıldan itibaren sürekli bir ilişki içinde olduğu Avusturya kültüründe Osmanlı olumsuz bir imajla ifade edilmiştir. I. Viyana kuşatması ile doruk noktasına varan Türk korkusu 'Der Erbfeind' 'ezeli düşman' tanımlaması ile Avusturya kültürüne işlemiştir. Belirli bir takım kalıp motifler ve gerçek dışı sahnelerle İ6. yüzyıl sanatına hakim olan zalim Türk imajı yazılı ve sözlü litertür ve dini propagandalar yolu ile nesilden nesil e aktarılmıştır. Zalim Türk imajı 1683 II. Viyana kuşatmasından sonra Osmanlı ve Avusturya arasındaki güç dengelerinin tersine dönmesi sonucu değişime uğramıştır. II. Viyana kuşatması ile başlayan ve 'kahramanlık devri' olarak anılan dönemde Habsburglar Türklere karşı kazandıkları 'zaferi' 'esir düşmüş zavallı Türk' imajı ile tarif etmiş ve siyasi amaçlarını hedefi iyerek türlü propaganda yöntemleri ile sanat eserlerine yansıtmışlardır. 'İmparator stili' olarak tanımlıyabileceğimiz bu stil ikonografik bir program içersinde uygulanmıştır. Alegorik betimlemeler, yerde yatan çıplak Türk motifi, hilal, sancak gibi 127 sembolik öğeler ve Türkleri küçük düşüren alaycı sahnelerle Avusturyanın üstünlüğü vurgulanmıştır. 18. yüzyılda ise Avrupa'yı etkisi altına alan ve 'egzotik' ligi ile ilgi gören Türk modası 'alla Turca' adı altında Avusturya kültürüne girmiş ve müzik, tiyatro, edebiyat, opera ve bale gibi sanatın değişik kollarına yansımıştır. Sonuç olarak, 16., 17. ve 18, yüzyıla ait Avusturya sanatı incelendiğinde, üretilen eserlerin ait oldukları bir bütünün parçaları olarak değer kazandıkları ve temsil ettikleri kültürün 'imajını' yansıtmak ve gelecekteki nesillere aktarmak gibi bir misyon yüklendikleri gözlemlenmiştir.
Samsun-Bafra'da bulunan 18.-20. yüzyıl çeşmeleri ve bu çeşmelerin koruma problemleri

Bu Çalışmada Samsun'un Bafra ilçesinin merkezinde bulunan çeşmeler ele alınmıştır. Bölgede inşa edilen en eski çeşme 18. yüzyıla tarihlendirilmektedir. İlçede 18. yüzyıldan 20. yüzyılın ilk yarısına kadar olan sürede inşa edilmiş olan çeşmelerin bir kısmı günümüze ulaşmıştır fakat bu çeşmelerin çoğu atıl durumdadır. Yapılarda sıva çatlakları, malzeme kayıpları, yosunlanma, kirlenme, çürüme, paslanma gibi olumsuz değişimler görülmektedir ve çeşitli yanlış restorasyon uygulamalarının da etkisiyle çeşmeler zaman içinde özgünlüğünü yitirmiştir. Çalışmada genelden özele doğru giden bir yol izlemek hedeflenmiştir. Öncelikle bölgenin tarihsel gelişimi ve fiziksel özellikleri ele alınacağından ilk bölüm Bafra İlçesi olarak tasarlanmıştır. Bu bölümde Bafra ilçesinin coğrafi özellikleri, nüfusu, ekonomisi ve tarihsel gelişimi ele alınarak ilçe hakkında bilgi verilirken, ilçeye ilk kez bağlanan su şebekesi anlatılmıştır. Çalışmanın ikinci bölümünde ilçede 18. yüzyıldan 20. yüzyıla kadar yapılmış olan çeşmelerin kataloğu oluşturulmuş, tez kapsamında ele alınan yedi çeşme ayrı başlıklar halinde incelenmiştir. Bu katalog içinde her bir çeşme için sekiz ayrı alt başlık oluşturulmuştur. Bu başlıklarda çeşmelerin bulunduğu konumdan, kitabe bilgilerinden, tarihçesinden, mimari ve bezeme özelliklerinden, malzeme kullanımından, tescil durumundan ve restorasyonlarından bahsedilirken; yapıların güncel vaziyetleri anlatılıp koruma durumları hakkında tespitler yapılarak çeşmelerin farklı kaynaklarla elde edilen geçmişş fotoğrafları ile Ağustos 2018 ve Ocak 2019 tarihlerinde gerçekleştirilen saha çalışmasında çekilen güncel fotoğrafları karşılaştırılarak bilgi verilmiştir. Çeşmeler hakkında verilen bu bilgilerden sonra Çeşmelerin Genel Koruma Sorunları başlığı altında çalışmada ele alınan tüm çeşmelerin mevcut vaziyetleri ile koruma durumları dikkate alınarak çeşmelerin koruma problemleri incelenmiştir. Ardından üçüncü bölümde 'Değerlendirme ve Sonuç' kısmı oluşturulmuştur. Bu bölümde çalışmada yer alan çeşmelere koruma önerileri getirilmiş, çalışma boyunca elde edilen veriler ışığında sonuç bölümü oluşturulmuştur. Hazırlanan bu tezin bir amacı bölgede bulunan çeşmeleri tanıtmak ve bu çeşmeler hakkındaki bilgi boşluğunu doldurmak, bir diğer amacı ise Bafra'da bulunan yedi çeşmenin yok olmadan ele alınmasının, detaylı olarak incelenmesinin ve onarılmasının yolunu açmaktır.
Resim-iş eğitimi anabilim dalında okutulan sanat tarihi dersinin öğrenci görüşlerine göre değerlendirilmesi

Bu araştırma; Türkiye'de Eğitim Fakültelerinde Resim-İş Anabilim Dallarında okutulan sanat tarihi dersinin, öğrenci görüşlerine göre değerlendirilmesini konu almıştır. Araştırmada, ölçek-survey yöntemi uygulanmıştır. Araştırma genellikle ölçeğe dayanan veriler üzerinde yürütülmüş olup, bunun yanında literatür bilgileri de kullanılmıştır. İlk bölümde problem cümlesi ve sınırlar belirlenmiş, araştırma hakkında bilgi verilmiştir. İkinci bölümde ilgili yayın ve araştırmalar kapsamında, sanat eğitimi, sanat tarihi eğitiminin gelişim süreci, müze eğitimi, Resim-İş Öğretmenliği bölümlerindeki sanat tarihi ders saatleri gibi konular hakkında bilgiler verilmiştir. Üçüncü bölümde, ölçekten elde edilecek verilerin değerlendirilmesinde kullanılan yöntemlere yer verilmiştir. Dördüncü bölümde ise Eğitim Fakültelerinde Resim-İş Anabilim Dallarında okutulan sanat tarihi dersinin öğrenci görüşlerine dayalı olarak incelenmesi konulu nitel araştırma uygulamasının sonuçları betimsel ve içerik analizi yöntemiyle değerlendirilmiştir. Sonuç olarak günümüzde Eğitim Fakültelerinin Resim-İş Anabilim Dallarında okutulan sanat tarihi dersi, öğrenci görüşleri ile ortaya çıkan sonuçlar ile değerlendirilmiştir. Yapılan araştırmalar göstermiştir ki, sanat tarihi dersleri, öğrencinin aktif olduğu bir yöntemle işlenmemekte ve izlenen müfredat programı günlük yaşama dahil edilmemektedir.
Eskiçağ'da Iğdır Aras havzası'nda bulunan kale ve kuleler

Tarih boyunca jeopolitik anlamda önemli bir konuma sahip olan Doğu Anadolu Bölgesi, Kafkasya, İran, Mezopotamya ve Orta Anadolu'nun merkezinde yer almış stratejik konumu nedeniyle, tarih öncesi çağlardan beri birçok medeniyetin beşiği olmuştur. Onlarca medeniyeti ve kavimleri ile dünya tarihinde birçok 'ilk' e şahitlik etmiştir. Doğu Anadolu Bölgesi'nin ülkemizde en doğudaki ilini Iğdır oluşturmaktadır. Tarihin sembol bölgelerinden biri ve Doğu Anadolu'nun kilidi durumundadır. İpek yolu üzerinde bulunmaktadır. Dünya coğrafyasında ender sayılacak bir özelliğe sahip, iklim ve doğa özelliği ile Doğunun Çukur ovası olarak adlandırılmaktadır. Üç ülkeye sınır olmasıyla, Türkiye'nin en doğusunda, doğudan batıya açılan tarihi bir köprü durumunda olan en eski yerleşim yerlerinden biridir. Bölgenin en önemli akarsuyu Aras Nehri'dir. Doğu Anadolu'nun kuzey kısmında doğup aldığı birçok kollarla büyüyerek Karakale dolaylarından geçerek Çalpala Köyü yakınlarından Iğdır Ovası'na girmektedir. 'Dil Sonu' denilen yerden Türkiye sınırlarını terk ederek daha doğusunda bulunan Kura Nehri ile birleşerek Hazar Denizine dökülür. Aras nehri boyunca doğu-batı doğrultusunda uzanan Iğdır Ovası, Batı Iğdır, Doğu Iğdır ve Dil Ovası'ndan oluşmaktadır. Iğdır Ovası'nın güneydoğuya doğru bir uzantısı durumunda olan Dil Ovası, aynı zamanda ülkemizin en doğu uç noktasını oluşturur. Iğdır, yurdumuzun ve Avrupa'nın en büyük ve dünyanın sayılı büyük dağlarından biri olan büyük Ağrı Dağı'nı içinde barındırmaktadır. Yüksek dağları, derin vadileri, platoları, su kaynakları ile tarihe çok yakından tanıklık etmiştir. Cennetten doğan dört ırmaktan biri olarak zikredilen Aras Nehri'nin adı, Eskiçağdan itibaren yazılı kaynaklarda geçmektedir. Su ve iklim özellikleriyle tarihin her devrinde yerleşim yeri olarak kullanılmış ve tarihi ipek yolu üzerinde birçok tarihi mekanlar, kaleler, meskenler, köprüler, su kanalları halen varlığını sürdürmektedir.
Şalpazarı'nda bulunan Serenderler

Araştırmamızda Şalpazarı'nda bulunan seksen sekiz adet serender incelenmiştir. Çalışmada serender mimarisinin tarihi menşei hakkında incelemeler yapılmıştır. İlçenin tarihi ve serender mimarisinin yapımına etkisi bakımından iklimi ve coğrafyası hakkında araştırmalar da yapılmıştır. Bir mimari; rastlantısal bir şekilde ortaya çıkmamakta, bir toplumun düşüncesiyle şeklini almaktadır ve ayrıca mimarinin yapıldığı bölgenin iklimi ve coğrafi özellikleri de bu düşünceyi etkileyen unsurlardandır. Ahşap yığma tekniğiyle yapılan, kurtboğazı tekniğiyle birbirine tutturulan bu yapıların duvar tekniğini tarihin derinliklerinde de aranmıştır ve bu şekilde çalışmamızda serender mimarisinin tarihi menşei ortaya çıkartılmaya çalışılmıştır. Araştırma sürecinde genel kanı olarak sadece Karadeniz'de bulunduğu sanılan bu tür ambar mimarisinin benzerlerinin aslında Norveç'te, Finandiya'da, bazı elemanlarıyla ABD ve İngiltere'de, ülkemizde ise Ege Bölgesi'ndeki Uşak ilimizde olduğu ortaya çıkmıştır. Çok etkili bir süsleme özelliği bulunmayan serenderler ahşap mimarisiyle bu açığını kapatmaktadır. Şalpazarı'nda tekir denilen serenderlerin mimarisi, malzeme ve tekniği, süsleme özellikleri çalışmamızda incelenmeye çalışılmıştır.
Antik Dönem heykellerinin sergilenmesi: Sergileme ve müzecilik tarihi açısından genel bir değerlendirme

Bu tezin konusunu Antik Yunan ve Roma heykellerinin zaman içinde değişen sergilenme biçimleri oluşturmaktadır. Heykellerin sergilenmeleri açısından incelenmelerinin sebebi, biçimsel özelliklerinden ya da işçiliklerinden bağımsız olarak yerleştirildikleri konuma göre insanlar tarafından onlara atfedilen değeri anlamaktır. Yunan Arkaik Dönemi'nde heykeller kült, kahramanlık ve kişisel temsil/otorite bağlamında çoğunlukla kutsal alanlar, kent meydanları ve nekropolis'lerde sergilenmektedir. Klasik Dönem'de heykel sanatı teknik ve estetik açıdan oldukça gelişmiş olsa da sergileme alanları konusunda geleneksel tavır devam etmektedir. Hellenistik Dönem'de özellikle kült heykellerinin sergilenişinde yenilikler görülmeye başlanır ve heykeller bilindik anlamlarının ve sergilenme şekillerinin dışında salt birer sanat eseri ve dekorasyon nesnesi olarak ele alınmaya başlarlar. Romalılar, Yunan heykeline duydukları ilgiyi yağmacılığa, kopyacılığa ve koleksiyonculuğa dönüştürmüşlerdir. Roma evlerinde heykeller hem maddi zenginliğin, hem de eğitim ve zevk sahibi olunduğunun bir göstergesidir. MS 392'de pagan dinlerin yasaklanması ile heykeller Hristiyanlığa yönelik tehditler olarak kabul edilirler ancak kutsal bağlamlarından sıyrıldıkları sürece Roma kentlerinin ayrılmaz birer parçası olmaya devam ederler. Bazı heykeller ise koleksiyonlar aracılığıyla Geç Antik Dönem boyunca varlıklarını sürdürür. Orta Çağ'a gelindiğinde hemen hemen bütün bronz heykeller eritilmiş, mermer heykellerin önemli bir kısmı ise kireç ocaklarında yakılmıştır. 15. yüzyılda Papalar sistematik olarak eski heykelleri toplamaya başlarlar. Rönesans'ın Avrupa'ya verdiği ilhamla eski heykelleri toplamak tüm kıtaya yayılan bir rekabet haline gelir ve Akdeniz çevresindeki antik kentler yağmalanmaya başlanır. Heykeller, dünyanın dört bir yanından toplanan her türlü nesne ile büyük birer merak kabinesini andıran ilk müzeler için önemli dekorasyon ve itibar nesneleri olurlar. Bu tezde antik Yunan ve Roma heykellerine yönelik zaman içinde değişen bakış açıları arkeolojik veriler ve antik yazarların anlatımıyla birlikte ele alınmıştır.
Modern ile post-modern'e mimari bağlamda bir bakış

Gerçek ifadesine 20. Yüzyıl başında kavuşan, 1910'lardan 1960'lara kadar süregelen Modern Mimari'nin kuramları esasında 18. Yüzyıl sonu ve 19. Yüzyıl'da geliştirilmiştir. Avrupa'da 19. Yüzyıl bir arayış yüzyılı olmakla birlikte 20. Yüzyıl 'avant-garde'ını teknolojik, ideolojik ve kuramsal açıdan hazırlayan bir süreçtir. Modern Mimarlık kavramının ortaya çıkış nedenleri arasında Endüstri Devrimi'ni, Descart'çı ya da rasyonel düşüncenin gelişmesini, Rönesans estetiğinin idealist strüktürünün çürütülmesiyle her dönemin kendine özgü üslubu geliştirmesi gerekliliği fikirleri sayılabilir. 19. Yüzyıl Eklektisizm'in yer aldığı bir yüzyıl olmakla birlikte, mimariyi 'gerçek' değerlere göre şekillendirmek yani yeni yapı türlerine uygun bir dilin aranması türünde rasyonel davranışların da gözlemlendiği bir dönemdi. Bu tutumun öncüleri arasında Abbe de Cordemoy, Antoine Laugier, Jacques-Germain Soufflot, Jean-Baptiste Rondelet, Auguste Choisy, Eugene-Emmanuel Viollet-le-Duc, Henri Labrouste, Etienne-Louis Boullee, Claude-Nicolas Ledoux, Jean-Jacques Lequeu gibi isimleri saymak mümkündür. Bu kuramcıların düşünceleri mimaride XX. Yüzyılda somutlaşacaktır. Eğilimin genel özelliklerini sıralamak gerekirse, geçmişşten tamamen kopmasını, binaların çevrelerinden bağımsız olarak yalnızca kendilerine referansta bulunmasının sağlanmasını, süsten arındırılmış yalın yüzeylerin tercih edilmesini ve rasyonel inşaat sisteminin sağlayabildiği evrensel olma isteğini sayabiliriz. Ne var ki 1960'lı yılların sonlarında şehirciliğe de 'tabula rasa' mantığıyla yaklaşan bu mimariye sonradan Post-Modernizm olarak adlandırılacak akımla tepki verilecektir. Gerçekten de şehrin konut, çalışma, eğlence ve ulaşım olmak üzere dört ana işleve indirgenmesi ve tarihi dokunun göz önünde bulundurulmaması, bu tepkilerin bir yerde haklı olduğuna işaret etmekteydi. Post-Modernizm mimariyi dille eş tutup, mimarinin kullanıcıyla da iletişime girmesi gerekliliği üzerinde duracaktır. Mimarinin kodlar aracılığıyla algılanan bir araç olduğu ve kodların, dolayısıyla da algılamanın her kültüre göre değiştiğine inanılmaktadır. Post-Modernizm'in bir tanımını ve bünyesinde barındırdığı tutumları sınıflandıran eleştirmen Charles Jencks'e göre Post-Modernizm'de tarihçi, radikal eklektisist, neo-rasyonalist, klasisist eğilimleri bulmak mümkündür. Eleştirmene göre akım başladığı 1970'lerden 1990'lara kadar bir gelenek olma özelliğini kazanmıştır.
İstanbul'da Beykoz kasrı ve Maslak kasırları

Çağdaşlaşma sürecinin en hareketli olduğu 19. yüzyılda hem Osmanlı hanedan üyelerinin inşa alanındaki talepleri hem de yapı üreticilerinin tasarım şablonları belirgin bir şekilde farklılaşmaktadır. Bu dönemde Avrupa etkili form ve üslup alıntılarını taşıyan birçok farklı tipte bina inşa edilir. Özellikle Osmanlı hanedan üyeleri finansörlüğünde sarayla ilişkili yapı üretici kadroları aracılığıyla İstanbul'da inşa edilen azametli saraylar, sosyal yaşamın kodlarındaki gelişimi simgeleyen kasırlar ve köşkler değişen mimari anlayışın, üslup farklılaşmasının ve beğeni çeşitliliğinin öncü örneklerini sunmaktadır. Tezin asıl odağını oluşturan Beykoz Kasrı ve Maslak Kasırları da mimarideki üslup farklılaşmasını ve dekorasyondaki beğeni çeşitliliğini örnekler nitetiktedir. Tezde 18 .-19. yüzyıl süresince değişen sosyal olgular, kültür ve sanat ortamını tetikleyen dinamikler kronolojik olarak aktarılarak Beykoz Kasrı ve Maslak Kasırları özelindeki yansımalarına değinilmiştir. Avrupa üslup şablonlarının Osmanlı mimarisine sıçramaya başlamasıyla birlikte, değişen kütle, hacim, biçim, dekorasyon, süsleme ve bahçe düzenlemeleri Beykoz Kasrı ve Maslak Kasırları bağlamındaki etkileri üzerinde durulmuştur. Ayrıca bu çalışmada, Beykoz Kasrı ve Maslak Kasırlarının işlevsel özellikleri, inşasını üstlenen yapı üreticileri, cephe tasarımı, süsleme programı, malzeme detayları, dekoratif objeler ve peyzaj tasarımı bütünsel bir yaklaşımla değerlendirmiştir. Çıkan sonuçlar bağlantı kurularak yorumlanmıştır.
Türk İslam minyatürlerinde simurg tasviri ve ikonografisi

Simurg tasviri 13. yy'dan itibaren ve bilhassa 16. yy'da, başta Şehname yazmaları olmak üzere çok sayıda ve çeşitli minyatürlü el yazmasına konu olmuştur. İkonografik içeriğiyle masal ve efsanelerde derin anlamları haiz Simurg, en fazla tasviri yapılmış mitolojik yaratıklardan biri ve aynı zamanda en fazla resmedilmiş efsanevi bir kuştur. Simurg'un tarihsel süreç içerisinde pek çok farklı konular içeren el yazmalarında farklı rollerde ya da doğrudan kendisiyle ilgili olmayan hikaye ve metinlerde kompozisyonu tamamlayıcı figürler halinde resmedilmiş olması ihtiva ettiği mana zenginliğinden kaynaklanmaktadır. Bu bağlamda, Simurg sadece mebzulen minyatürlerde resmedilmiş olmasıyla değil, ibret timsali hususiyetleriyle de dikkat çekmektedir. Ekseriyetle İran minyatür ekollerinde uygulama alanı bulan Simurg tasvirinin mitolojik kökeninin göz önünde bulundurulması bu durumu anlaşılır kılmaktadır. Ancak her ne kadar söz konusu ekollerde yaygın olarak işlenmişse de başta Osmanlı minyatür ekolü olmak üzere İslam coğrafyasının diğer ekollerini de etkilemiştir. Bu hususta Simurg'un mitoloji, felsefe, edebiyat gibi pek çok alana hitap eden kapsamlı ifade gücüyle bağlantısı nispetinde bir değerlendirme yapılmasının, konunun daha anlaşılır kılınmasını sağlayacağı düşünülmektedir. Bu noktadan hareketle Simurg'un minyatürlere konu olan ikonografik geçmişşi öncelikli olarak ele alınmış olup sonrasında minyatür örnekleri üzerinden analiz yapılmıştır.