turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Knidos C kilisesi'nde devşirme malzeme olarak kullanılan mimari bloklar

Knidos antik kentinin anakara kısmında bulunan C Kilisesi kamusal ve sosyal hayatın hareketli olduğu Dionysos Terası'nın merkezinde yer almaktadır. Tapınak temelleri üzerine inşa edilmiş olan kilise günümüzde sadece üç nefli bir zemin planı ile korunagelmiş durumdadır. Geçmiş araştırmalar ışığında yapı üzerinde yapılan kazı çalışmalarının kısıtlı olması, mevcut mimari parçaların sınıflandırmasını da zor kılmıştır. Devşirme bloklar kendi içinde melzeme ve işçilik olarak farklılıklar göstermektedir. Bu nedenle kataloğumuzda bulunan devşirme yapı taşlarının bir kısmının Dionysos Tapınağı'na, bir kısmının ise kent içindeki diğer yapılara ait olduğu tespit edilmiştir. Kullanılan bu devşirme malzemelerin bir kısmı günümüzde kilise üzerinde yer alırken, diğer kısmı ise kilisenin güneyinde yer alan tasnif alanında sergilenmektedir. Değerlendirme aşamasında bu malzemelerin geneli ikinci kullanımdan dolayı fazlasıyla tahrip olduğu için, mimari bloklar biçim, malzeme ve ölçü bakımından ele alınmış, tarihlendirme aşamasında ise daha çok bezemelerinin stil özelliklerinden yararlanılmıştır. Bezemeler, dönemsel olarak hem kendi aralarında hem de Anadolu içinde ve dışındaki antik kent yapılarında bulunan yakın örnekler ile karşılaştırılmıştır. Buna göre C Kilisesi'nde kullanılan devşirme malzemeler arasında MÖ 2. yüzyıl ile MS 3. yüzyılın ilk yarısı arasındaki geniş bir zaman dilimini kapsayan yapı taşları bulunmaktadır. Çoğunluğu Roma Dönemi'ne tarihlenen bu mimari bloklar, Knidos'un siyasi ve ekonomik yapısına paralel olarak kentte artan imar faaliyetlerinin bir göstergesidir.
B 230 no'lu mahkeme siciline göre 1789-1790 yıllarında Bursa

: Üsame ANLAĞANÜniversite : Uludağ ÜniversitesiAnabilim Dalı : İslam Tarihi ve SanatlarıBilim Dalı : İslam TarihiTezin Niteliği : Yüksek LisansSayfa Sayısı : vi + 155 Mezuniyet Tarihi : . . . /. . . / 2006Tez Danışmanı : Prof. Dr. Mefail HIZLIB 230 NOLU MAHKEME SİCİLİNE GÖRE 1789- 1790 YILLARINDA BURSAOsmanlı Devleti'nin tüm kurumlarının araştırılması ve insanlığın hizmetine sunulması bir ihtiyaç halini almıştır. Böylesi çalışmalarda ilk müracaat edilecek kaynaklardan biri de mahkeme sicilleridir. Bu siciller bölge insanları arasındaki dinu, ticaru, iktisadu, sosyal ve hukuku ilişkileri gösteren belgelerdir. Bu tez, B 230 nolu Bursa Mahkeme Sicili'ni esas alarak Bursa'nın 1789 -1790yıllarındaki durumunu ele almaktadır. Üç bölümden oluşan tezin birinci bölümünde Bursa ve Osmanlı Devleti'nin o dönemdeki yapısı hakkında kısaca bilgi verilmiş, incelenen B 230 nolu sicil kaydındaki belgelerin içeriğine göre konuyla ilgili eserlerden de istifade edilerekOsmanlı'ya başkentlik yapmış Bursa'nın özellikle sosyal hayatı ele alınmıştır. Belgeler, o dönemle ilgili önyargıya dayalı bazı kabulleri de çürüten önemli ve ilginç bilgiler içermekte, günümüzün tartışmalı bazı konularına ışık tutmaktadır. Buna göre Osmanlı kadını erkekesareti altında, eve hapsedilmiş, ekonomik özgürlüğü olmayan haklarını bilmeyen biri değildir. O, alım-satım yapan, hakkını arayan, gerektiğinde evliliği sona erdirici girişimlerde bulunan biridir. Yine bu sosyal hayat içinde müslim ve gayrimüslim unsurların bütünfarklılıklarına rağmen var olan ve devam eden ticari ve kültürel ilişkilerini görüyoruz. İkinci bölümde ise belgeler, defterdeki sırası gözetilerek isimlendirilmiştir. Bu bölümde ayrıca bir indeks çalışması yer almaktadır. B 230 numaralı Bursa Mahkeme Sicili'nin latinizesi tezin son bölümünü oluşturmaktadır. Bu çalışma, benzerleri gibi bundan sonra yapılacak olan araştırmalara kolaylık sağlaması, güvenilir yeni veriler ve malzemeler sunması bakımından önem taşımaktadır.
Seramik şişeler ve yeni tasarımlarla bir koleksiyon çalışması

Seramik şişeler, insanların ilk çağlardan günümüze kadar üretmeye devam ettiği sayılı nesnelerdendir. Şişe imgesi tüm kültürlerde kabul görmüş bir imgedir. Maddi kültür nesneleri içinde yer alan şişeler, üretildiği dönemin estetik değer ve motiflerini taşıması sebebiyle önemlidir. Toplumlardaki kültürel ve bilinçsel değişim, estetik kavramı ile doğru orantılıdır. Değişim ne yönde giderse estetik değerlerde aynı yönde gitmektedir. Kalıcı olan formlar tüm bu etkileşim sürecinden geçmektedir. Şişe imgesi de bu değişime tanıklık eden kadim bir örnektir. Kültürlerin estetik değerlerini ve tüm değişim faktörlerini taşımaktadır. Kültürel değişime etki eden faktörler ekonomik, siyasi, teknolojik, doğal olarak sıralanabilmektedir. Burada özellikle teknoloji unsuru, üretimle doğrudan bağlantılı olması sebebiyle etkilidir. Teknolojinin işleyişi birbirini takip eden buluşlar şeklindedir. Yeni materyal ve üretim teknikleri bir sonraki ürün gurubunu doğurmaktadır. Bu sebeple, lokomotif gibi birbirini takip eden bir yapıya benzetilmektedir. İçinden bir parçayı alarak, üretim yapmak düşüncesi gerçeklikten uzak olmaktadır. Bu çalışmada, kili şekillendirmede kullanılan farklı yöntemler bir araya getirilmiştir. Şişe formundan hareketle tasarlanan heykelsi nesneler; mekanik yöntemle şekillendirilen yarı mamulü elle şekillendirerek tamamlama ve odun fırınında pişirim yöntemi ile birleştirerek gerçekleştirilmiştir.
1892-1920 yılları arasında üretilmiş bazı yıldız porselenlerinin biçim ve bezeme özellikleri

Tez konusu '1892- 1920 Yılları Arasında Üretilmiş Bazı Yıldız Porselenlerinin Biçim ve Bezeme Özellikleridir. 1892 yılında kurulan ve asıl üretimine 1894 yılında başlayan Yıldız Çini fabrikası 1920 yılına kadar kesintisiz üretimini sürdürmüştür. Tezde fabrikanın 1892- 1920 tarihleri arasında üretilmiş olan ilk dönem porselenleri malzeme, teknik, konu, renk, üslup ve kompozisyon özellikleri bakımından ele alınmıştır. Yıldız çini fabrikası, Türk sanatı ve endüstrisinde Batı ile ilişkilerin yoğun olduğu 19. yy.'da Batı'ya açılma döneminin bir sonucudur. Batı sanayisinin Osmanlı İmparatorluğu'ndaki en önemli yansımalarının biridir. İngiltere'de Sanayi Devrimi ile başlayan değişim tüm Avrupa'yı etkilemiş, porselen üretimini bir prestij endüstrisinin yarışması olarak gören Avrupa ülkeleri birbirleriyle bir teknoloji yarışı içine girmişlerdir. Yıldız Porselen fabrikasının kurulduğu yıllarda Avrupa'daki neredeyse bütün ülkelerde bir porselen fabrikası bulunmaktadır. Dünyanın ünlü fabrikaları örnek alınarak kurulan Yıldız, Avrupa'daki sanayi devriminin sonucu olarak oluşan porselen sanayi yarışına da İstanbul'dan katılan son saray fabrikası olmuştur. Yıldız Çini Fabrika-i Hümayunu'nun amblemi ay-yıldız'dır. Üretilen porselenler damgalı ve tarihlidir. Fabrikada o dönemlerde yabancı ve Türk ressamlar birlikte çalışmışlardır. Yıldız porselen fabrikasında çalışan sanatçıların bir kısmı, İlk Türk Ressamları arasında bilinen isimlerdir. Bu sanatçılar Anadolu çinicilik geleneği ile Avrupa porselen sanatı arasında önemli yapıtlar vermişlerdir. Çeşitli süsleme ve resimleme kompozisyonlarının görüldüğü Yıldız porselenleri, bu çalışmada süslemeli ve resimlemeli olarak iki ayrı katalogda ele alınmıştır. Yıldız porselenleri kullanılan form ve süsleme olarak pek çok tarzın bir arada kullanıldığı eklektik bir özellik gösterir. Barok, rokoko, neo-klasik, antik öğeler ve Osmanlı motifleri bir arada yer aldığı görülebilmektedir. Porselenler, üzerinde yer alan resimler bakımından Türk resminin gelişimiyle paralellik göstermektedir.
Osmanlı Dönemi Hıristiyan dini mimarisinde Ayvalık Taksiyarhis Kilisesi

Tanzimat (1839) ve Islahat (1856) Fermanları ile gayrimüslim Osmanlı vatandaşlarının genişletilen dini özgürlükleri, dini yapılarını onarma konusunda kolaylıklar sağladığı gibi onlara padişahtan alınan izin karşılığında yeni dini yapılar inşa etme hakkını da tanıyordu. Bunun etkisiyle, nüfusunun neredeyse tamamına yakını Rum Ortodokslardan oluşan Ayvalık'ta da bu yüzyılda çok sayıda kilise inşa edilmiştir. Özellikle yurtiçi ve yurtdışı ile sürdürülen yoğun ticari faaliyetler sonucu zenginleşen Ayvalık, başta Midilli olmak üzere, buradaki kilise mimarisini kendisine örnek almıştır. Böylece, ticari etkileşim yoluyla dini mimarisini oluşturma ve geliştirme fırsatını elde eden kent, hızlı bir dini imar faaliyetine girişmiştir. Öte yandan, 1923 yılında imzalanan Lozan Antlaşması ile Türkiye ve Yunanistan arasında bir nüfus mübadelesinin gerçekleştirilmesine karar verilmesi, insanların kayıplar vermesine sebep olduğu gibi, dini yapıların da hasar görmesine yol açmıştır. Çalışmanın konusunu oluşturan 1844 tarihli Ayvalık Taksiyarhis Kilisesi ise mübadele sonrası çeşitli amaçlar için kullanılmış olsa da, camiye dönüştürülmediği için günümüze hem mimari bakımdan özgün olarak, hem de ikonaları bozulmadan ulaşabilmiştir. Yurt içinde ve yurtdışında yapılan araştırmalar Taksiyarhis Kilisesi'nin, özellikle Ayvalık ve Midilli Adası'nda yaygın olduğu öne sürülen ve yunanca yayınlarda Eolya Tipi olarak adlandırılan bir plan tipine dahil edildiğini göstermiştir. Eolya plan tipi de Taksiyarhis Kilisesi üzerinden bu çalışmayla tanıtılmaktadır. Taksiyarhis Kilisesi'nin günümüze bozulmadan gelen ikonalarının bir bölümünün ise 2011- 2012 tarihleri arasında T. C. Kültür ve Turizm Bakanlığı Anıtlar ve Müzeler Genel Müdürlüğü tarafından yapılan restorasyonu sırasında önceki bir dönemden kalma başka ikonaların üstüne aplike edildiğinin anlaşılmasıyla kilisedeki üslup çeşitliği artmış, hem Girit Ekolü, hem de batılı tipte, özellikle Maniyerist ve Barok özellikte ikonalara ulaşılmıştır. Öte yandan, Osmanlı Dönemi'nde kilise inşasına izin verilmesi 19. yüzyılda, Tanzimat'ın ilanı ve devamında Islahat Fermanı ile gündeme gelmişse de devletin çeşitli eyaletlerinde, özellikle de Midilli Adası'nda Tanzimat'tan önce de çok sayıda kilisenin inşa edildiğinin tespit edilmesiyle, Tanzimat'tan önceki kilise inşa süreci de çalışma içersinde ayrı bir tartışma konusu olarak ele alınmıştır.
Topkapı Sarayı harem dairesi 17. yüzyıl çini pano tasarımları

Yaklaşık dört yüz sene Osmanlı Devleti'nin resmi sarayı olarak kullanılan Topkapı Sarayı'nı, abidevi kapılarla birbirinden ayrılan ve asırlık ağaçlarla bezeli geniş bahçeler içindeki farklı mimari üslup ve fonksiyona sahip yapılar meydana getirir. Topkapı Sarayı'nda Harem Dairesi, padişah ile ailesinin, görevli kadın ve erkek memurlarla birlikte yaşadıkları ve yabancıların giremediği özel alanı ifade eder. Çekirdeği Fatih zamanında atılan, Kanuni ve III. Murad dönemlerinde ilavelerle genişletilen Harem Dairesi, 1662 ve 1665 tarihlerinde vuku bulan iki büyük yangının ardından, IV. Mehmed zamanında kagir olarak yeniden yapılmıştır. Bu yenilenme ile birlikte mekanların duvarları 17. yüzyılın kendine mahsus renk ve tasarım özelliklerine sahip İznik çinileriyle kaplanmıştır. Bu çalışmaya, 17. yüzyılın çinileri arasında ön plana çıkan çini panolar konu edilmiştir. Teknik ve kompozisyon özellikleri, fotoğrafları ve şema çizimleri ile tek tek incelenen panolar, Eminönü iskele başında yer alan ve aynı dönemde inşası tamamlanmış olan Yeni Valide Külliyesi çini panoları ile karşılaştırılmıştır.
20. yüzyıl batı resim sanatında cinsellik ve erotizm imgesi

İnsan kendini fark ettiği günden bugüne, nedennedensellik ilişkileri içinde cinselliğini tanımlamaya ve de cinsellikle birlikte yaşamına yön vermeye çalışmıştır. Kültürel yapılanmayla ve inanç biçimleriyle şekillenen cinsellik, bazen tabu ve totem yasaları, bazen de ahlak ve din kuralarıyla çerçeveler içine alınmıştır. Yani yaşamın merkezinde daima cinsellik yer almıştır. Sanatında, insanın hayatında kültürel yapılanma içinde yer aldığından cinsellikten payını oldukça fazla almıştır. Cinselliğin ve erotizmin sanata yansımasını en genel ifadeyle biçimlendirdiğimizde, insan bedeninin en çok da kadın bedeninin kullanıldığı görülmektedir. Çıplaklığın erotik alan sınırı pornografiye dayanmaktadır. Ar ve edep duygularına zarar vermesi açısından uygunluğu, müstehcen olma durumu ile karşılık bulmasına rağmen müstehcenin bir tarihsel tutarlılığı bulunmamaktadır. Bedenlerin sanat alanları üzerinde kıvrılıp bükülmesi, biçimlenmesi sanatçı da doyumsuzluğa, tatmini imkansız bir histerik arzuya ve de sürekli yeni arayışlara neden olmuştur. 20. Yüzyıl ile birlikte yaşanan cinsel patlama, sanatı büsbütün etkileyerek sanatçının kimliğini de protestocu bir nitelik eklemiştir. Benlik savaşı haline gelen sanat, metalaşmış bedenlerin sunduğu mekanik erotizm de doyumsuzlukların ve yalnızlıkların yaşanmasına neden olmuştur. Ben ve öteki-ben arasındaki uçurumlar artarken cinsel sapkınlıklar ve fetişizm sanatçının yeni imgeleri olmuştur. 20. Yüzyılda cinsellik ve erotizm Eros'un okunun ucundaki Afrodit'in vaat ettiği şehveti sunmakta, şiddetin, fetişizmin ve metalaşmış bedenlerin sunduğu başkaldırının ve var olan ahlakın tersinlenmesi şeklinde sanatçının eserlerinde anlam bulmaya çalış-maktadır. Metalaşmış bedenin görsel olan her alanda kullanılmasıyla birlikte sanatçılar da cinsellin dozunu artırmış ve bunu popüler kültürün yansımaları olarak izleyiciye sunmuştur.20. Yüzyılda değişen sadece sanatçılar değildir. Alıcının da beklentileri artmıştır. Çünkü çevresini kaplayan görüntülerin büyük çoğunluğunda cinsellik bulunmaktadır. Reklam ve medyatik ürünler, mükemmel cinselliği vaat ederken gelişen Internet ağıyla da alıcı sürekli görsel dünyanın kirliğine maruz kalmaktadır. Sürekli devinim halindeki toplum, bireylere farklı zevkleri ve beğenileri yüklerken sanat da bu anlamda kendine yeni sınırlar açmıştır. Sınırsızlığın sınırı bir anlamda cinsel sapkınlıkların sanat alanında kabulüne neden olmuştur. Doyuma ulaşmaya çalışan bedenler sanatçının da içinde bulunduğu kompozisyonlarda cinsel özgürlüğü kutsallaştırırken, tüketilebilen bedenler meta aracı olmaktan kurtulamamıştır. Sanatta özgürleşen beden aslında onu azat eden kültürün sonucudur. 20. Yüzyıl da bu anlamda ahlakın ve kuralların çeşitli hareketler sonucunda sorgulanması ve değiştirilmesiyle bir cinsellik yüzyılı olmuştur. Sanat da bu değişimin soluğunda çıplak bedenlerin erotik hazlarında kendine dönüş yollarını aramaktadır ve de aramaya devam edecektir.
Üretici sürecin kanıtı olarak sanatçı arşivi: Hüseyin Bahri Alptekin Arşivi'nin değerlendirilmesi

Sanatçının kendi arşivini tutup tutmadığı; nasıl tuttuğu; arşivin kendisi ve sanatı hakkında neyi ifade ettiği; sanatçı ve arşivci arasındaki görüş farkı; kişisel arşivin kurumsal çerçevede ele alınması ve uygulanan uluslararası arşiv standartları? sanatçı arşivlerinin ele alınmasından karşımıza çıkan konulardır. Sanatçı vefat ettikten sonra da sergilerde, etkinliklerde yer almaya devam eder. Sanatçının katıldığı her sergiye ait davetiye, katalog, imaj arşivin bir parçası olur ve arşivi gelişir. Arşiv, aynı zamanda yeniden üretilmesi düşünülen işler için de kaynaktır. Sanatçı arşivi, üretici sürecin kanıtı ve kaynağıdır. Hüseyin Bahri Alptekin vefat ettiğinde ardında her biri teker teker ilgilenilmeyi bekleyen malzemeler bıraktı. Farklı yerlerde ve kişilerde kalan dağınık malzemelerin bir araya getirilmesi uzun, zorlu bir çalışma gerektirdi. Arşiv çalışması, işlerinin envanterinin oluşmasına kaynaklık etti. Arşivden rastlanılan izlerle, yakınlarından dinlenilen hikayelerle, farklı parçalar bir araya getirildi. Sürecin sonunda kayıp olduğu sanılan işlerinin çoğu bulundu, işlerinin kapsamlı envanteri oluşturuldu ve arşivi koruma altına alındı, tüm kütüphanesi kataloglandı. Bu araştırma Hüseyin Bahri Alptekin'in arşivinden yola çıkarak işlerinin izini takip etmeyi ve üretici sürecinin kanıtını sunmayı amaçlar.
1940'dan günümüze Mimar Sinan Üniversitesi resim ve heykel müzesi koleksiyonuna alınan yapıtların ve müze ile Mimar Sinan Üniversitesi'nde açılan sergilerin Türk sanatı açısından değerlendirilmesi

Resim ve Heykel Müzesi açıldığı 1937 tarihinde şimdiki adı ile Mimar Sinan Üniversitesi olan Devlet Güzel Sanatlar Akademisi'nden, Dolmabahçe Sarayın'dan, Ankara Gazi Terbiye Estitüsünden gelen sanat yapıtları ile ilk koleksiyonunu oluşturulmuştur. 1937 yılının ardından gelen yıllarda ulusal kurum ve kuruluşlardan gelen sanat yapıtlarının yanı sıra sanatçı ve sanatseverlerin bağışları ile koleksiyon geliştirilmiştir. Kültür Bakanlığı, Milli eğitim bakanlığı Güzel Sanatlar Genel Müdürlüğü ve Devlet Güzel Sanatlar Akademisi sanatçılardan ve çeşitli sergilerden satın alınan sanat yapıtlarını müze koleksiyonuna göndermişlerdir. Resim ve Heykel Müzesi kolesiyonunda bulunan resim ve heykellerden seçilen yapıtları müze daimi sergi salonlarında sergilemektedir. Ayrıca açılan geçici sergilerde ulusal sanatçılarımızın ve başka uluların sanatçılarının yapıtları sergilenmiştir. Bu sergiler günümüzde de devam etmektedir.
Amorium Kazısı 2013-2015 yılları cam buluntuları

Afyonkarahisar'ın Emirdağ İlçesi'nin 12 km. doğusunda yer alan Amorium'da 2013- 2015 yıllarında yürütülen kazılar sırasında bulunan cam objeler bu tezin konusunu oluşturmaktadır. Amorium M. Ö. 2000'li yıllardan itibaren Hitit, Phryg, Yunan, Roma, Bizans, Selçuklu ve Osmanlı dönemlerinde kesintisiz yerleşim görmüş bir antik kenttir. Kent, Yukarı Şehir ve Aşağı Şehir olarak iki başlık altında değerlendirilmektedir. Amorium'da ilk çalışmalar, 1987 yılında Prof. Dr. R. Martin Harrison tarafından bir yüzey araştırması ile başlamıştır. Çalışmalar 1993 - 2009 yılları arasında Dr. Chris Lightfoot tarafından devam ettirilmiştir. 2013 yılında Amorium kazı çalışmaları Doç. Dr. Zeliha Demirel Gökalp'in Bilimsel Danışmanlığında sürdürülmüştür. 2014 yılından itibaren kazı çalışmaları Bakanlar Kurulu kararı ile Anadolu Üniversitesi'nde Öğretim Üyesi olan Doç. Dr. Zeliha Demirel Gökalp'in kazı başkanlığında devam etmektedir. 2013- 2015 yılları arasında 505 adet cam obje ele geçmişştir. Camın kırılmaya elverişli bir yapıya sahip olması nedeniyle buluntular küçük parçalar halindedir. Ele geçen buluntular sayısal yoğunluklarına göre bilezik, gövde, pencere camı, ağız kenarı, tessera, kaide, kulp ve kandillere ait parçalardır. Bunun yanı sıra buluntular arasında cam üretiminin dolaylı bir kanıtı olan cüruflar yer almaktadır. Amorium cam objeleri malzeme niteliği, renk, süsleme, ele geçtiği tabaka ve karşılaştırma örnekleri dikkate alınarak değerlendirilmiştir.
Osmanlı kentlerinde kamu yapıları ve kentsel düzen: Bursa, Edirne, Ankara, Konya örnekleri

Bu çalışmada, Osmanlı Devleti'nin Klasik dönemdeki kent yapılanması, örneklem kentler olan Bursa, Edirne, Ankara ve Konya merkez alınarak incelenmiştir. Kentlerdeki idari erk ile beraber kamu yapılarının durumlarına değinilmiştir. Klasik dönemde kentler için sembol öğeler taşıyan birimlerden bazıları hisar, külliye, çarşı gibi yerlerdir. Bu yerlerin kent düzeni içerisindeki önemleri ile beraber çevrelerinde yapılmış olan çeşitli sosyo-ekonomik değerler taşıyan yerlerde inceleme alanına girmiştir. Böylelikle Tanzimat Fermanı'nın ilanından sonra, yeni ortaya çıkan veya değişen kent oluşumları değerlendirilmek istenmiştir. Bu çalışma, aynı zamanda Tanzimat reformları ile yeni bir bina formu olarak gelişen hükümet konaklarının örneklem kentler üzerinde incelenmesine dayanmaktadır. Osmanlı modernleşmesi doğrultusunda, kentler ile ilgili pek çok reform yapılmıştır. Değişen Osmanlı kentlerindeki en önemli figürlerden biri de hükümet konakları olmuştur. Tanzimat öncesi dönemde paşa kapısı ve vali konağı olarak isimlendirilen bu yapılar XIX. yüzyıl ortalarından itibaren hükümet konağı ismiyle yeni bir şekil almıştır. Hükümet konaklarının örneklem kentlerdeki inşa süreci incelenmiş, hükümet konağı merkezli kamu sitesinin oluşumuna değinilmiştir. Bu konakların kentler için nasıl bir önem taşıdığı ve kentler için nasıl bir sembol olduğu anlaşılmaya çalışılmıştır. Hükümet konakları merkez alınarak etraflarına kışla, okul, belediye, postane, hapishane gibi pek çok resmi bina yapılmıştır. Yapılan bu binalar ile kentlerin gelişimine ve daha çağdaş bir duruma getirilmesine çalışılmıştır. Ayrıca yeni oluşturulan kamu sitesi, hükümet meydanı olarak isimlendirilmiştir. Bu meydanlarda resmi kutlamalar, bayramlar, çeşitli törenler ve halk hareketleri yapılmıştır. Çalışmada hükümet konağı eksenli kamu sitesi üzerinden Tanzimat reformları anlaşılmak istenmiştir.
Merzifon evleri

Merzifon, geleneksel Türk evleri bakımından zengin olmasına ragmen günümüze kadarevlerle ilgili detaylı ve bilimsel bir çalısma yapılmamıstır. Çalısmanın amacı, gün geçtikçe çesitli sebeplerle harap olan evleri katalog halinde belgelemek ve Türk ev mimarisi içerisindeki yerini belirlemektir. Bu çalısma da Merzifon'un degisik mahallelerinde bulunan 18 adet ev incelenmistir. Geçmiste yasayan insanların gelenek göreneklerini, örf ve adetlerini en iyi sekildeyansıtan bu evler 19. yüzyıl sonu ile 20. yüzyıl baslarına tarihlendirilmektedir. Merzifon evleri genellikle iki katlıdır. Evler ahsap hımıs ve bagdadi teknigi ile yapılmıstır. Bodrum katlar tas olup, depolama isleri için kullanılmaktadır. Zemin katlarhizmet alanları, üst katlar asıl yasam alanı olup, farklı biçimlerde çıkmalarla sokagaaçılmıstır. Merzifon evlerinde dört adet dıs sofalı, on dört adet iç sofalı plan tipi tespit edilmistir. ç mekanda görülen süsleme ahsap ve alçı ile yalın sekilde yapılmıstır. Çalısmamızda geçmişsten günümüze kültürümüzün bir yansıması olan ve her geçen gün sayıları biraz daha azalan konut mimarimizin tanıtılarak bilim dünyasına kazandırılmasıamaçlanmıstır.
Postmodern dönemde sanat

Bu çalışmanın amacı, 1960'lı yıllarda yaygın bir şekilde entelektüel alanda tartışılmaya başlanan postmodernizm olgusunun sanatsal açılımını ortaya koymaktır. Çalışmamız üç bölümden oluşmaktadır. İlk bölümde postmodernizm olgusunun genel sınırları, göstergeleri, toplumsal, ekonomik ve kültürel boyutları üzerinde durulmuştur. İkinci bölümde, postmodern sanat anlayışının açılımları, modem sanat örnekleriyle karşılaştırılarak sunulmuştur. 1960 ve sonrasında ortaya çıkan sanat akımları ve bu akımlar çerçevesinde etkinlik gösteren sanatçıların etkinliklerinden örnekler verilerek açıklanmıştır. Üçüncü bölümde, postmodern sanat anlayışına kaynaklık eden postyapısallcılık, yapıbozumculuk ve feminizm ilişkisi üzerinde durulmuştur. Sonuç bölümünde ise postmodern sanatın, sanat kavramından yola çıkarak genel bir değerlendirmesi yapılmıştır.
Riyaz-ı Belde-i Edirne eseri nüshalarında Ravzatü'l-Hattatİn bölümü

Ahmed Badi Efendi'nin 1308 (m. 1891) yılında Ahmed İzzet Paşa'nın teşvikleri neticesinde yazmaya başladığı ve 1315 (m. 1897 -98) yılında tamamlamış olduğunu belirttiği Riyaz-ı Belde-i Edirne adlı eseri; Edirne tarihi, kültürü, mimarisi, dönemin önemli bürokratları, aydınları ve devlet adamları hakkında bilgi veren önemli bir eserdir. Bu çalışmada ele almış olduğumuz konu Riyaz-ı Belde-i Edirne adlı eserin 'Ravzatü'l-Hattatin' bölümüdür. Tebyiz edilmiş nüshası Beyazıt Kütüphanesi T. Y 10392 numarada ve müsvedde nüshası da Edirne İl Halk Kütüphanesi T. Y 2315 numarada kayıtlıdır. Temize çekilmiş nüsha olan Beyazıt nüshası esas alınarak, müsvedde nüsha ile karşılaştırılmış, farklılıklar tesbit edilmiştir. Üç bölümden oluşan bu tezin birinci bölümünde hat sanatına genel bir bakış ve Osmanlı'nın ikinci payitahtı olan Edirne'nin hat sanatı tarihindeki yeri hakkında bilgi verildi. İkinci bölümde eserin müellifi olan Ahmed Badi Efendi'nin hayatı ve eserleri üzerinde duruldu. Üçüncü bölümde ise Ravzatü'l-Hattatin metni, müsvedde nüsha ile karşılaştırılarak bu çalışmadan çıkan önemli değerlendirmelere yer verildi.