turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Türk Seçim Hukuku'nda seçimlerin denetimi

Demokrasi kilidinin anahtarı pozisyonundaki seçimler, bireylerin geleceklerini inşa etmeye aday siyasi partiler arasından seçim yapmak suretiyle iktidarı belirlediği en etkin siyasi denetim aracıdır. Seçimlerin siyasal hayatı şekillendirmedeki rolü, seçimlere büyük ilgi gösterilmesine neden olmaktadır. Seçimler, geçmişşte sadece siyasi iktidarı belirleme aracı olarak görülürken, günümüzde özellikle de 2000 Amerikan Başkanlık seçimleri ve sebep olduğu gelişmelerin de tesiriyle, siyaset kurumunun ve akademik dünyanın ilgi odağı haline gelmiştir. Demokratik olsun ya da olmasın, diktatörlükle yönetilen ülkeler hariç, dünyadaki bütün ülkelerde iktidarlar seçimle belirlenmektedir. Dünya ülkelerinin siyasal ve tarihsel olarak farklı tecrübelere sahip olmaları ve kendilerine has siyasal geleneklerinin varlığı farklı seçim sistemlerinin kabulüne de beraberinde getirmiştir. Bu farklılık, seçimlerin işleyişi faaliyetlerinde de değişik yöntemlerin ve modellerin benimsenmesine neden olmuştur. Seçmen tercihlerinin sandığa adil ve dürüst şekilde yansıdığı bir seçim gerçekleştirme arzusu, seçimlerin ülke genelinde iyi teşkilatlanmış, liyakat esasına göre belirlenmiş personelin istihdam edildiği, teknolojik alt yapıya sahip ve toplumsal itibarı ve intibaı yıpranmamış ve siyasi iktidarın müdahale alanından tamamen uzaklaştırılmış özerk ve kurumsal yapıları zorunlu kılmaktadır. Adil ve dürüst seçimlerin mümkün kılınabilmesi ancak seçimlerin yönetim ve denetiminden sorumlu kurum ve kurulların etkin yönetim ve denetim mekanizmaları ile donatılmış olmasıyla mümkün olabilecektir. Seçimlerin yönetimi ve denetimi faaliyetleri, ülkelerin benimsedikleri seçim yönetim ve denetim modellerinin farklılık göstermesi sebebiyle ülkeden ülkeye farklılık sergilemektedir. Bu farklılığa rağmen, bu modellerin hepsinin ortak amacı, seçmen iradesinin sandığa yansıması sürecini sağlıklı bir şekilde yönetmek ve sürece ilişkin yaşanabilecek hukuksuzluklara engel olmaktır. Bu anlamda bu kurum ve kurullara demokrasinin sürdürülebilirliğinin sağlanması adına çok önemli görevler düşmektedir. Söz konusu kurum ve kurulların gösterecekleri olumlu performans seçim sürecinin adil ve dürüst bir şekilde yürütülmesi ve sonuçlandırılmasının teminatını oluşturacaktır. Türkiye'de seçim teşkilatı ile seçimlerin işleyişinin karşılaştırmalı hukuk perspektifinden tüm yönleriyle ele alındığı bu çalışmanın amacı; ülkemiz açısından daha etkin bir seçim yönetim ve denetim mekanizmasının hayata geçirilebilmesi için uygulayıcılara karşılaştırmalı hukuk pratikleri perspektifinden bir model önerisi sunmaktır.
Fazla çalışmanın ispatı

Fazla çalışma, iş hayatının vazgeçilmez bir unsurudur. Ancak, uygulamada birçok işveren, işçilere hak ettikleri ücreti vermemekte ve işçilerin fazla çalışma alacaklarını talep etme hakları ortaya çıkmaktadır. Bu taleplerin kabul edilebilmesi için mahkeme nezdinde ispatlanmaları gerekmektedir. Bu çalışmada, fazla çalışmanın ispatı için kullanılacak olan ispat araçları incelenmiş olup bu araçların işçi ve işveren açısından etkileri Yargıtay Kararları ışığında değerlendirilmiştir.
İslam Hukukunda ve Mer'i Hukukta gerçek kişilerin fiil ehliyeti

Mer'i hukukta fiil ehliyeti başlığı altında düzenlenen ve İslam hukukunda eda ehliyetinin kapsamına giren hükümlerin İslam hukukundaki yerini görmeye çalışmak tezin temel amacıdır. Ehliyet kavramının ve bu kavramın daha başta vücub-eda, hak-fiil ehliyeti şeklindeki ayrımların içeriğini anlamak, fiil ehliyetinin mer'i hukukta nasıl sistematize edildiğini görmek ve fiil ehliyetinin her bir hukuk sisteminde nasıl derecelendirildiği ve her bir derecede her iki hukuk sisteminde hangi hükümlerin getirildiğini incelemek tezin asıl kapsamını oluşturmaktadır. İlk bölümde konu İslam hukuku bakımından ele alındı. İkinci bölümde mer'i hukukun fiil ehliyetine bakışı incelendi. Bu inceleme esnasında konulara müteradif olarak İslam hukukunun yaklaşımı belirtilmeye çalışıldı. Üçüncü bölümde fiil ehliyeti bakımından nasıl bir tasnife gidildiği bu tasniflerin gerektirdiği hükümler yine mukayeseye uygun biçimde ortaya konulmaya çalışıldı. Tezi hazırlarken konunun aslında çok geniş bir kapsamının olduğu bu geniş kapsam karşısında detaylara indikçe tezin amacından kopabileceği nazara alınarak, mer'i hukukta ve İslam hukukunda öne çıkan kaynaklar tespit edildi. Bu kaynakların dışına çıkmamaya özen gösterildi. Mer'i hukukta medeni kanunun değiştiği dikkate alınarak öncelikle öğretide yeni dönemde yazılan kaynaklara önem verilmekle beraber yapılan değişikliğin birçok konuda öze dair olmayıp lafzi olduğu bilindiğinden önceki dönem kaynaklardan da istifade edildi. İslam hukukunda kaynak belirlemesi yapılırken kapsamın genişliği nedeniyle kaynaklarda mümkün mertebe sınırlamaya gidildi. Temel kaynaklara gidilirken mezhepler arasında denge korunmaya çalışıldı ise de Hanefi ve Şafii mezheplerinin kaynakları daha fazla tercih edildi. Modern zamanlarda yazılmış eserler ve ansiklopedik kaynaklarda ihmal edilmemeye çalışıldı. Her iki hukuk sisteminin netice itibariyle birbirine çok yakın ve benzer hükümler ihtiva ettiği görülmektedir. İslam hukukunda konu, insan hayatını ilk başlangıcından itibaren devrelere ayırıp, her bir devre için hükümler koyma yoluna giderek sistemleştirilmiştir. Mer'i hukukta ise önce konu ile ilgili kavramsal tanımlamalar yapılıp bu tanımlar çerçevesinde sistematize edildiği görülmektedir.
Sinema eserleri ve eser sahibinin hakları

Sinema eserleri ve diğer görsel-işitsel yaratımlar gün geçtikçe çeşitlenen yapısıyla hem Türk hukukunda, hem de karşılaştırmalı hukukta yeni sorunlar doğurmaktadır. Geleneksel anlamda sinema filmleri yanında televizyon için üretilen filmler ve programlar ile mültimedya eserler hukuki nitelendirme ihtiyacı içindedirler. Bununla birlikte konu, AT aday ülkelerinden Türkiye için uyumlaştırma süreci açısından ayrı bir önem kazanmaktadır. Söz konusu bu çalışma Türk hukuku temele alınarak ve karşılaştırmalı hukuktan faydalanarak sinema eseri ve hukuki niteliği tartışmalı görsel-işitsel yaratımların hukuki niteliklerinin tespitini, eser sahipliği açısından çözümlenmesi gereken sorunların çözümünü ve eser üzerindeki mali ve manevi hakların ele alınarak açıklanmasını amaçlamaktadır.
Developing' the governance of childhood: The compatibility of protection and punishment in juvenile courts

Bu tez, Çocuk Koruma Kanunu'yla beraber Türkiye'deki çocuk mahkemelerinde değişen söylem ve pratikleri eleştirel hukuk perspektifiyle analiz etmeyi hedeflemektedir. Çalışma, bunun çocuk hukukunda bir 'gelişim' olarak ifade edilmesini sorunsallaştırarak, yasanın hesaplanan amaçları ve amaçlanmamış tesirleri arasındaki ilişkiyi aktarmaktadır. Başlangıçta, çocukların nasıl ayrı idare edilebilir özneler olarak kurulduğu ve çocuklara dair olan yasal reformların nasıl Türkiye'nin ilerlemesinin daha geniş çapta bir performansı haline gelmesi tartışılmaktadır. Bunun üzerine, çocuk meselesinin düzenlenmesine yeni epistemik-hukuki bir form getiren Çocuk Koruma Kanunu'nu, yönetimsel bir müdahale olarak incelemektedir. Sonrasında, bu müdahalenin düzenlemeyi amaçladığı yasal süreçlerle kurduğu dolambaçlı ilişkileri haritalandırmaktadır ve özellikle bu ilişkilerin ortaya çıkardığı çelişkili durumlara, belirsizlik alanlarına ve çekişmeli kararlara dikkat çekmektedir. Araştırmanın gösterdiği üzere çocukları teknik bir şekilde idare etme yöntemleri ve koruma uğraşı, cezai aygıtların yoğunlaşmasıyla beraber işlemektedir. Bu anlamda, görünür hale gelen çatlaklar, birbiriyle uyumsuz hukuki söylem ve pratikler, birlikte işgören farklı iktidar mekanizmalarının yeniden şekillendiğini gösteren verimli alanlar olarak irdelenmektedir. Tezin temel savı şu: Yasanın ne şekillerde islediğine odaklanmak Çocuk Adalet Sistemi'nde korumanın ve cezalandırmanın uyumlu bir şekilde birbirlerine eklemlendiklerini görmemizi sağlamaktadır. Buna ilişkin olarak, bu çalışma egemen iktidar ve disipline edici mekanizmalar arasındaki etkileşim alanlarını ve karşılıklı iş birliklerini, yasanın isleyişi içinde göstermektedir.
ABD'nin Irak savaşı ve Birleşmiş Milletlerin rolü

ABD, Birleşmiş Milletler'in onayı olamadan Irak'ı işgal etme gerekçesi olarak, Irak'ın zenginleştirilmiş uranyum elde etmeye çalıştığını; kitle imha silahları projesini devam ettirdiğini ve El Kaide'yle işbirliği yaptığını, öne sürmüştür. Dolayısıyla Irak Hükümetini, hem ABD açısından ve hem de dünya barış ve güvenliğine karşı açık bir tehdit olarak nitelendirmiştir. Buradan hareketle, Birleşmiş Milletler Güvenlik Konseyi'nin 1991 Tarih ve 678 Sayılı Kararında Irak'a karşı kuvvet kullanmaya izin verildiği ve ayrıca 2002 Tarih ve 1441 Sayılı Kararın 13. Paragrafında, 'Irak'ın ciddi sonuçlarla karşılaşacağı' ifadesinin, kuvvet kullanılacağını öngörüyor olduğu iddiasından yola çıkarak, ABD'nin Irak'a Müdahalesi için yeni bir karara gerek olmadığını öne sürmüştür. Binaenaleyh II. Bush Yönetiminin, 20 Mart 2003'te Irak'a başlattığı saldırının ardından gündeme gelen en önemli tartışmalardan biri, ABD hangi hukuksal nedenlere dayanarak Irak'ı işgal ettiği ve bu müdahalenin uluslararası hukuk bakımından nasıl değerlendirileceği hususu olmuştur. Güvenlik Konseyi'nin 1991 yılında aldığı 678 sayılı kararın amacı; Irak güçlerini Kuveyt'ten çıkarmaktı ve 2002 yılında çıkan 1441 sayılı kararın amacı da; Irak'ın silahsızlandırılmasını ve silahlarının denetlenmesini güvence altına almaktı. Ayrıca UNMOVIC'in başkanı Hans Blix'in 14 Şubat 2003'te sunduğu raporlar ve sonraki dönemde de Irak'ta herhangi bir KİS'in bulunamaması, ABD iddia ve tezlerinin doğru olmadığını açıkça göstermiştir. Birleşmiş Milletler Antlaşmasının kuvvet kullanma ve silahlı zorlama yollarının; uluslararası hukukta öngörülen mekanizmalar işletilmeksizin ve dünya kamuoyunun yoğun muhalefetine rağmen Irak'a karşı gerçekleştirilen bu savaş ve işgal, Birleşmiş Milletler Antlaşmasının 'kuvvet kullanma yasağı' çerçevesinde oldukça yoğun tartışmalara sebep olmuştur. Ayrıca işgal sonrası, ABD'nin Irak'ta izlediği politikalar ve işkence iddiaları, insan hakları ve savaş hukuku itibariyle de ABD'nin ağır uluslararası hukuk ihlalinde bulunduğu eleştiri ve tartışmalarını beraberinde getirmiştir.
Evlenmeden doğan kanunlar ihtilafı

Bu tez çalışmasında 'Evlenmeden Doğan Kanunlar İhtilan' konusu incelenmiş ve özetle şu sonuçlara varılmıştır: Evlenmenin kurulabilmesi için gerekli olan şartlar 'asli ve şekli şartlar' olmak üzere ikiye ayrılır. Evlenmenin asli şartlan evlenme iradesi, evlenme ehliyeti ve evlenme engelleridir. MÖHUK md. 12/1. c. I'de 'evlenme ehliyetine ve şartlarına taraflardan herbiri- nin evlenme anındaki milli hukukun uygulanacağı' ifade edilmektedir. MÖHUK öncesi dönemde yürürlükte bulunan EHVK'nın konuyla ilgili 4. maddesine göre de evlenmenin asli şartlarına kural olarak ilgililerin milli kanunları uygulanır. EHVK, aslında Osmanlı ülkesinde bulunan gayrimüslim yabancılar için öngörülmüştür. Ancak Cumhuriyetin ilanı ile hukukta birlik ve laiklik ilkelerinin kabul edilmesi EHVK'nın kapsamım değiştirmiş ve din farkı olmaksızın Türkiye'de bulunan tüm yabancıları kapsar hale getirmiştir. EHVK'nın bir başka eksiği de, tarafların farklı tabiiyette olması halinde ihtilafın nasıl halledileceğine ilişkin açık bir hüküm ihtiva etmemesidir. Söz konusu hükümde bu halde, ihtilafın devletler hususi hukuku kurallarına göre halledileceği biçiminde muğlak bir ifade yer almaktadır. Evlenmenin şekli şartlan MÖHUK md. 12/1. c. II'de 'evlenmenin yapıldığı yer hukuk'u olarak Türkçeye çevirebileceğimiz 'LRA' kuralına tabi kılınmıştır. MÖHUK öncesi dönemde bu konuyla ilgili bir hüküm olmamasına karşın uygulamada 'LRA' kuralı benimsenmiştir. MÖHUK md. 12/1 son cümlede konsolosluk evlenmelerine müsaade edilerek 'LRA' kuralına istisna getirilmiştir. Evlenmenin genel hükümleri, evlenme akdinden doğan ve kan koca arasındaki mal rejimleriyle ilgili olmayan hükümlerden ibarettir. 183 MÖHUK md. 12 /II'de evlenmenin genel hükümlerinin tabi olacağı hukuk basamaklı bağlama kuralı ile ayrıntılı olarak düzenlenmiştir. Bu düzenleme MÖHUK öncesi dönemde doktrinde ifadesini bulan görüşlerin yasallık kazanması anlamına gelmektedir. MÖHUK'un yürürlüğe girmesinden önceki dönemde evlilik mallarına uygulanacak hukukla ilgili açık bir hüküm yoktu. MÖHUK, 14. maddesindeki kapsamlı düzenlemesi ile bu konudaki uygulanacak hukuk tartışmalarına da son vermiştir. Ayrıca taraflara hukuk seçimi imkanı da tanımıştır. Atıf ve vasıflandırma yetkili kanunun tayinine yarayan kaideler dendir. MÖHUK öncesi dönemde atfa ilişkin genel bir kural yoktu. MÖHUK md. 2 /III ile hukuki işlemler alanında herhangi bir ayırıma gidilmeksizin hem tek dereceli, hem de iki dereceli atıf kabul edilmiştir. Kanuna karşı hile, kamu düzeni ve doğrudan uygulanan kurallar ise yetkili kanunun uygulanmasını engelleyen hallerdendir. Doğrudan uygulanan kurallar ile kamu düzeni birbirinden farklı içeriğe sahiptir. Ortak yönleri ise yetkili yabancı hukukun uygulanmasını engelleyen hallerden olmalarıdır. Buna karşın devletler hususi hukukunda asıl olan yetkili yabancı hukukun uygulanması olduğundan, uygulamada bu kavramları yerli yerinde kullanıp, her fırsatta Türk hukukunu uygulama eğiliminden vazgeçmek doğru bir davranış olur kanaatindeyiz.
6102 sayılı Türk Ticaret Kanununa göre anonim şirketlerin tasfiyesi

Çalışmamızda 6102 sayılı TTK hükümleri kapsamında Anonim Şirketlerin Tasfiyesi ele alınarak, tasfiye sürecinin daha iyi yönetilebilmesi amacıyla, uygulamada meydana gelen aksaklıkların aşılabilmesi için yapılması gerekenler, Yargıtay kararları ve doktrinde yer alan görüşler çerçevesinde anlatılmaya çalışılmıştır. AB'ye uyum yasaları çerçevesinde reform niteliğindeki 6102 sayılı TTK, AB'ye ticari anlamda uyumun yanı sıra, çağdaş gelişmelerin, teorilerin, eleştirel öğretinin, içtihat birikiminin, sorunlara çok yönlü yaklaşımların bir sonucudur. Çalışmamızda, anonim şirketlerin tasfiyesi, ek tasfiye ve kolaylaştırılmış tasfiye bir bütün olarak ele alınıp incelenmiştir. Anonim şirketin tasfiye sürecindeki baş aktörü niteliğindeki tasfiye memurları, çalışmamızda ayrıca ele alınıp, yetki, görev ve sorumlulukları incelenmiştir. Son olarak çalışmamızda 6102 sayılı TTK'nın, anonim şirketlerin tasfiyesi konusunda ticaret hukuku ve ticaret hayatına getirdiği yeniliklere değinilerek, bu konudaki görüş ve önerilere yer verilmiştir.
İş sözleşmesinde fesih hakkının kötüye kullanılması, hüküm ve sonuçları

Haklar kişilere sosyal ve ekonomik bir amacı yerine getirmek için tanındıklarından dolayı bu amacın dışında kullanılamazlar. Hakkın kullanımı sosyal ve ekonomik amacını aştığı zaman, o hak kötüye kullanılmış kabul edilmelidir. Fesih bozucu yenilik doğuran bir haktır; hak sahibinin bu yolda açıkladığı iradesinin karşı tarafa varmasıyla hüküm ve sonuçlarını hasıl eder. Belirsiz süreli bir iş sözleşmesinde taraflar sözleşmeyi süreli fesih hakkına dayanarak sona erdirebilirler. Süreli fesih hakkının temelinde kişilik haklarının korunması yatmaktadır. Modern İş Hukukunda ekonomik olarak zayıf durumda bulunan işçinin işten çıkarılmasıyla karşılaşacağı ekonomik ve sosyal zorluklar ve özellikle de istihdam güvencesi ilkesi dikkate alınarak iş sözleşmesinin tek taraflı olarak feshedilmesinin sınırlandırılması savunulmuştur. Süreli fesih hakkının kullanılmasına, hakkın kötüye kullanılması teorisine başvurarak bir sınırlama getirilmiştir. Ancak süreli fesih hakkının işçi tarafından kullanılması kişi özgürlüğü olarak değerlendirilebileceği için süreli fesih hakkının sınırlandırılması genellikle işveren açısından söz konusu olmaktadır. Süreli fesih hakkının kötüye kullanılmasının yaptırımı olarak belirlenen tazminat kötü niyet tazminatı olarak tanımlanmıştır. Bu tazminat iş güvencesi hükümlerinden yararlanmayan işçilerin iş sözleşmelerinin feshinde ortaya çıkmaktadır.
Ön ödemeli konut satış sözleşmesinin sona ermesi

Ön ödemeli konu satış sözleşmesi, 6502 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkında Kanun m. 40-46 ile düzenleme altına alınmıştır. Ön ödemeli konut satış sözleşmesi, tüketicinin konut amaçlı bir taşınmazın satış bedelini önceden peşin veya taksitle ödemeyi, satıcının da bedelin tamamen veya kısmen ödenmesinden sonra taşınmazı tüketiciye devir veya teslim etmeyi üstlendiği sözleşmedir. Uygulamada ön ödemeli konut satış sözleşmesi yöntemine 'maketten satış', 'projeden satış' ya da 'sat-yap' da denilmektedir. İlk olarak tüketici, konutu teslim almadan önce, çoğunlukla inşaatı henüz tamamlanmamış ya da başlatılmamış olan ve proje veya maket üzerinden beğenilerek seçilen konutu ileriki bir tarihte teslim almak üzere, taşınmazın bedelini peşin veya taksitler halinde ödemek şartı ile bu sözleşmeye taraf olmaktadır. Satıcı ise, sözleşmeye konu olan konutu, projeye ve tanıtımda kullanılan makete, internet veya televizyon kanallarında gösterilen tanıtım reklamları ile vaad edilen sonuç borcuna uygun olarak inşa etmeyi ve bedelin tamamını veya bir kısmını tahsil etmek suretiyle tüketiciye iskan ruhsatı alınmış olarak teslim etmeyi taahhüt etmektedir. Ön ödemeli konut satış sözleşmesinin sona ermesine ilişkin çeşitli yollar bulunmaktadır. Tüketici, on dört gün içerisinde herhangi bir gerekçe göstermeden ve cezai şart ödemeden ön ödemeli konut satış sözleşmesinden cayma hakkına sahiptir. Bunun yanında tüketici, sözleşme tarihinden itibaren yirmi dört ay içerisinde herhangi bir gerekçe göstermeden, geçmişşe etkili olarak sözleşmeden dönme hakkına sahiptir. Tezimizde tüketicinin sözleşmeden cayma hakkı, tüketicinin satış bedelini ödemede temerrüde düşmesi halinde satıcının sözleşmeden dönmesi, tüketicinin gerekçe göstermeden sözleşmeden dönme hakkı ve bunlarla ilintili konular ele alınacaktır.
İşe iade davalarında işyeri, işletme ve işin gerekleri nedeniyle geçerli fesih

Bu çalışmada İş hukukunda işe iade davalarında iş, işyeri ve işletme gerekleri nedeniyle fesih konusunu işlemeyi amaçladık. Çalışmamız dört ana bölümden oluşmaktadır. Bu bölümlerden birincisinde konu ile ilgili temel kavramlardan bahsedilmiş olup, ikinci bölümde işletme, işyeri ve işin gerekleri nedeniyle geçerli fesih başlığı altında işlenmiştir. Üçüncü bölümde işletme gereği oluşturabilecek diğer hallerden bahsedilmiş ve dördüncü bölümde işveren kararının denetimi konusu işlenmiştir. Çalışmamızın birinci bölümünde iş, işyeri ve işletme kavramlarının hangi anlama geldiğinden bahsedilmiş ve özellikle nerelerin işyeri kavramını kapsadığı belirtilmiştir. İkinci bölümde hangi durumlarda işletme, işyeri ve işin gerekleri nedeniyle geçerli fesih hali doğuracağından bahsedilmiş olup özellikle işverenin işletmesel karar alma özgürlüğünün kapsamı belirlenmeye çalışılmıştır. İşverenin keyfi işletmesel karar alamayacağı ve bunun sınırları Yargıtay ve öğreti görüşleri ile belirtilmiştir. Üçüncü bölümde ise her ne kadar kanunda işletme gereği olabilecek haller sayılmamış olsa bile Yargıtay kararları ışığında işletme gereği sayılan diğer haller belirtilmiştir. Dördüncü bölümde işverenin geçerli nedenle yapacağı fesih hakkının denetimi incelenmiştir.
Türk iş hukuku'nda ikale

Tarafların sözleşme özgürlüğü kapsamında, iş sözleşmesini özgürce ve karşılıklı anlaşma ile sona erdirebilmeleri mümkündür ve bu sona erdirme hali ikale olarak adlandırılmaktadır. İşçi ve işverenin bir araya gelerek, iş sözleşmesini karşılıklı anlaşma ile sona erdirmesi olan ikalenin kurulması, şekli, hukuki niteliğinin tespiti ve geçerlilik denetiminde, Türk Borçlar Kanunu hükümlerine başvurulmaktadır. Sözleşmenin sona erdirilmesi özgürlüğünü de kapsayan sözleşme özgürlüğü ilkesi, ikalenin hukuki temelini oluştursa da genel bir Borçlar Hukuku sözleşmesinden farklı olarak, işçi lehine yorum ilkesi gereğince ikalenin yorumuna ayrı bir hassasiyetle yaklaşılması gerekmektedir. Zira ikalenin bir fesih olmaması nedeniyle, bu sona erme halinde iş güvencesi hükümleri söz konusu olmamakta, işçinin işveren feshi halinde başvurabileceği bazı hakları ortadan kalkmaktadır. İşverenlerin bu nedenle iş güvencesi hükümlerini bertaraf etmek için fesih iradelerini gizlemek amacıyla ikaleye başvurmakta oldukları bilinmekte; bu nedenle de ortada gerçekten her iki tarafın da ikale yapma iradesi olup olmadığının tespitine çalışılmaktadır. Kanunun dolanılması amacını taşıyan bu gibi ikalelerin geçersizliğinin tespitinde Doktrin ve özellikle Yargıtay tarafından getirilen bazı ölçütlere başvurulmaktadır. Çalışmamızda bu ölçütlerin neler olduğuna değinilerek, ikalenin hangi hallerde geçerli olduğu, geçerli olmadığı hallerde neler yapılabileceği, iş sözleşmesinin akıbetinin ne olacağı sorunları ve Yargıtay'ın bu konulardaki yaklaşımları üzerinde durulmuştur.
Türk ceza yargılaması açısından vergi kaçakçılık suçları değerlendirmesi

Vergilendirme düzeninin bozulması veya kötü işlemesi, devletin varlığının ve etkinliğini doğrudan tehdit eden bir unsurdur. Bu sebebten vergi düzenini bozmaya yönelik eylemler hukuk düzenince cezalandırmaya tabi tutulmuştur. Kanun koyucu, VUK nda vergi düzenini bozucu, dolayısıyla toplumsal düzenin bozucu fiilleri 'ceza hükümleri' başlığının taşıyan dördüncü kitabında ayrıntılı bir şekilde düzenlemiştir. Vergi Usul Kanunu suç ve cezalarda, kanun sistematiği yapılanması bakımından ağırdan hafife doğru bir düzenleme gerçekleştirmiş ve suçları, kaçakçılık, ağır kusur, kusur ve usulsüzlük olarak ayrıma tabi tutmuştur. Vergi kaçakçılığı, vergi uygulamasında en ağır suç olarak kabul edilir ve en ağır ceza yaptırımı da bu suçu işleyen kişilere verilir. Kanun, vergi kaçakçılığı suçunu çok net bir şekilde tarif etmiş ve ilgili madde de belirli hareketlerin yapılması durumunda idari nitelikli vergi cezalan yanında adli cezaların da uygulanacağını belirtmiştir. Kaçakçılık suçu cezalandırmasında iki ana başlık altında toplanabilen cezalandırma yöntemi benimsenmiştir. Bunlardan birisi, kaçakçılığa idari nitelikli para cezalarının uygulanması, diğeri ise, idarece yargılanacak cezalardan bağımsız olarak hürriyeti bağlayıcı cezalar öngörülmesidir. VUKnda düzenlenmiş olan ve sadece adli ceza mahkemelerince cezalandırmaya tabi tutulan suç türü 'kaçakçılığa teşebbüs suçu'dur. Kaçakçılığa teşebbüs suçu kanunda belirtilen şartlar dahilinde VUKm. 358 de sayılan fiilleri gerçekleştiren faillerin cezalandırılmasını amaçlar. Her iki suç türünde de suçu işleyenin kasdi hareket etmesi gerekmektedir. Cezalandırma şartı için kast zorunludur. Suçu işleyen kişi, kasdi hareket etmemişse cezalandırma şartı oluşmamış demektir. Sonuç olarak şu söylenebilir ki, sık sık değişikliğe uğrayan VUK. kendine özgü kurallarıyla bağımsız bir 'vergi ceza hukuku' oluşturma yolundadır, idari ceza, adli ceza ikileminde bazı sorunları taşımakla beraber özgün bir suç ve ceza sistemi özelliği göstermektedir.
Suça sürüklenen çocukların muhakemesi

Birleşmiş Milletler Çocuk Haklarına Dair Sözleşme'yi onaylayarak çocuğa önem ve öncelik vermeyi taahhüt eden devletlerin, bir yandan sözleşmenin 40. maddesi doğrultusunda, diğer yandan diğer insan hakları standartlarına göre kanunla ihtilaf halinde olan çocuklarla ilgili özel yükümlülükleri bulunur. Türkiye'de BMÇHS'yı onaylayan ülkeler arasındadır. Bu tez çalışmasında da, Türk ceza yargılamasında çocukların yargılanması ve yargılama sırasında çocuğun haklarını incelemeye çalıştık. Konuyu ele alırken öncelikle milletlerarası belgeler, kanunlar ve literatürdeki çocuk kavramını inceleyerek yaş küçüklüğünün ceza ehliyetine etkisi üzerinde durduk. Bununla birlikte Türkiye'deki mevcut durumun ortaya konulması amacıyla ülkemizde suça sürüklenen çocuklara ilişkin adalet sistemini düzenleyen kurallar ve bu kurallara göre oluşturulan kurumlar ana hatlarıyla incelenmiştir. Bu çerçevede ortaya çıkan tartışmalar ve düzenlemelerdeki sorunlar çalışmamızda ifade edilecektir.