turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Kanserli çocuk ve ergenler ile bakım verenlerinde ortaya çıkabilecek ruhsal belirtilerin ve bakım verenlerinin stresle başa çıkma tarzlarının incelenmesi

Bu araştırmada, kanserli çocuklarda ve bakım verenlerindeki ruhsal belirti ve bozukluklar ile bakım verenlerinin stresle başa çıkma tarzları değerlendirildi. Araştırma grubu olarak, Trakya Üniversitesi Tıp Fakültesi Çocuk Hematoloji-Onkoloji Bilim Dalı'nda, kanser tanısıyla takip ve tedavi edilen 45 olgu alındı. Kontrol grubu olarak, Trakya Üniversitesi Tıp Fakültesi Çocuk Sağlığı ve Hastalıkları Genel Pediatri Polikliniği'nde değerlendirilen kronik tıbbi ve nörogelişimsel hastalığı olmayan 80 olgu alındı. Araştırmaya alınan tüm olguların bakım verenlerine sosyodemografik veri formu, çocuklar için yaşam kalitesi ölçeği, güçler güçlükler anketi, belirti tarama listesi, Beck depresyon envanteri, durumluk-sürekli kaygı envanteri ve stresle başa çıkma tarzı ölçeği uygulandı. Sadece olgu grubuna okul çağı çocukları için duygulanım bozuklukları ve şizofreni görüşme çizelgesi şimdi ve yaşam boyu şekli uygulandı. Kanserli olgularda yaşam boyu psikiyatrik tanı alma sıklığı %77, 8 ve en sık tanı %48, 9 duygulanım bozuklukları saptandı. Kanserli olguların yaşam kalitesi skorları kontrol grubuna göre daha düşük; duygulanım, akran ilişkileri ve toplam güçlük skorları kontrol grubuna göre daha yüksek bulundu. Kanserli olguların bakım verenlerinin depresyon, anksiyete, obsesyon, kişiler arası duyarlılık, öfke-düşmanlık, fobik-anksiyete, pozitif belirti düzeyi skorları kontrol grubuna göre daha yüksek bulundu. Kanserli olguların psikiyatrik belirtileri ile bakım verenlerinin psikiyatri belirtileri arasında ilişki bulundu. Bakım verenlerin kontrol grubuna göre kendine güvenli yaklaşım skorları daha düşük, çaresiz ve boyun eğici yaklaşım skorları daha yüksek bulundu. Aktif başa çıkma tarzlarının kullanımının daha az psikiyatrik belirtiyle, pasif başa çıkma tarzlarının kullanımının daha çok psikiyatrik belirtiyle ilişkili olduğu bulundu. Bu bulgular, kanser hastalığının ve bakım verenlerin stresle başa çıkma tarzının, çocuklarda ve bakım verenlerde psikopatoloji gelişiminde etkisi olabileceğini düşündürdü.
Türkiye'de çalışan çocuklar ve sorunları

Dünyada ilk ve tek çocuk bayramı kutlayan ülkemizde milyonlarca çocuk fiziksel ve ruhsal gelişimini tamamlayabilmesi için gereken olanaklardan yoksundur. Bu çocuklar yeterince beslenememekte, sağlıklı konutlarda yaşayamamakta, sağlık hizmetlerinden yararlanamamakta ve zorunlu eğitimlerini dahi tamamlayamamaktadırlar. Bunlardan başka sayılan kesin olarak bilinmemekle birlikte milyonlarca çocuğun pek çok hakkı ihlal edilerek çalışma hayatında sömürüldüğü bir gerçektir. Dünyada çocuklar giderek artan sayıda çalışma hayatına katılmaktadır. Çoğunlukla tarım işlerinde ücretsiz aile işçisi olarak, küçük işyerlerinden belli bir ücret karşılığında ve kent sokaklarında yasadışı işlerde çalışan bu çocukların çalışma hayatında doğacak sorunlara ve risklere karşı da pek bir güvencesi yoktur. Çocukların bu anlamda korumasız olması, sömürülmelerini kolaylaştıran bir unsurdur. Nitekim çalışma hayatında çocukların istismar edilmesi, çocuğun yaşına uygun olmayan ve koşulları ağır olan işlerde uzun saatler boyunca düşük bir ücretle ve eğitim almadan çalıştırılmaları şeklinde ortaya çıkmaktadır. Gerçekte çocukların çalışma hayatında korunmalarına ilişkin hem ulusal hem de uluslararası düzenlemeler vardır. Ancak bu konu ile ilgili uluslararası sözleşmeler ve ulusal düzenlemeler çözümler sunarken, çözümsüzlük uygulamalardan kaynaklanmaktadır. Özellikle az gelişmiş ülkelerde yasaların uygulamada etkin olmadıkları görülmektedir. Bu etkinliğin sağlanamaması az gelişmiş ülkelerin sosyo-ekonomik yapısından kaynaklanan problemlerden doğmaktadır. Nüfus artışının yarattığı kırdan kente göç, enformel sektörün yaygınlığı, işsizlik, eğitimin nitelik ve nicelik olarak yetersiz bir düzeyde olması, gelir dağılımındaki aşın adaletsizlikler bu problemlerin en önemlileridir. Bu problemler sonucunda çocuğun çalışma hayatında yer alması iki yönlü bir karar süreci sonunda gerçekleşmektedir. Bir yandan işsiz veya çok yetersiz ve düzensiz bir gelire sahip olan ebeveynler çocuklarını, gelir elde etmek için, çalışma hayatınaII itmekte, öte yandan işverenler uysal, güvencesiz ve ucuz işgücü olması nedeniyle çocukları tercih ederek onları iş yaşamına çekmektedir. Bu çalışmanın temel amacı da, çocuk çalıştırılmasının nedenlerini, çalıştırılmalarından kaynaklanan sorunları ve çözümlerinin neler olabileceğini ortaya koymaktır. Genel olarak çalışmamızda yer alan konular şöyle sıralanabilir: Birinci bölümde, çocuk ve çalışan çocuk kavramları konusunda genel bilgiler verildikten sonra, çocukların çalışma nedenleri, çalışan çocukların çalıştıkları yerler ve çalışma koşulları yer almıştır. İkinci bölümde, çalışan çocuklara ilişkin uluslararası ve ulusal düzenlemelere yer verilmiştir. Türkiye'deki yasal düzenlemeler, çalışan çocukların yasal statüleri çerçevesinde ortaya konmaya çalışılmıştır. Üçüncü bölümde, Türkiye'de çalışan çocukların sorunları ve çalışan çocukların korunmasına ilişkin çalışmalar sunulmuştur. Dördüncü ve son bölümde ise, çalışmamızın yapıldığı il dolayısıyla Diyarbakır'da çalışan çocuklar ve sorunları üzerinde durulmuş, Diyarbakır'ın ekonomi ve istihdam koşullarına yer verilmiştir.
Fenilketonürili çocukların ilk 5 yaşta büyümelerinin değerlendirilmesi

Bu çalışmada 2000- 2010 yılları arasında doğmuş fenilketonüri tanılı hastalarının ilk beş yaşta büyümeleri değerlendirilmiştir. Yenidoğan tarama testi veya kardeş öyküsü ile yenidoğan döneminde tanısı konulmuş, beslenme tedavisine başlanmış ve çalışma kriterlerine uyan fenilketonüri hastalarının geriye dönük dosya bilgileri taranmıştır. 76 kız, 71 erkek fenilketonüri hastasının tanı konulduğundan itibaren 5 yaşını doldurana dek poliklinik izlemleri sırasında alınan boy, kilo, baş çevresi antropometrik verileri sağlıklı yaşıtlarıyla WHO Anthro bilgisayar programı kullanılarak karşılaştırılmıştır. Sonuçta; hafif fenilketonürili ve klasik fenilketonürili hastalarda beklenebilen düşük tartı probleminin yerini fazla tartı riskine bıraktığı ve sağlıklı yaşıtlarına göre olan tartı yüksekliğinin 5 yaşta düşüş gösterdiği saptanmıştır. Vakaların ilk beş yaştaki büyümelerinin değerlendirmesinde 'p<0,05' olarak tüm kız vakalarda 3 aydan, tüm erkek vakalarda 6 aydan 5 yaşa kadar tartıların WHO ölçülerinden fazla olduğu; 2 yaşa kadar olan boy uzunluğu büyümesinde kızların WHO göre daha uzun erkeklerin ise daha kısa olduğu; baş çevresi büyümesi kızlarda normal, erkeklerde dalgalı seyretse de 5 yaşta WHO verileri ile uyumlu olduğu saptanmıştır. Hafif fenilketonüri ve klasik fenilketonüri tanılarının cinsiyete göre olan karşılaştırmasında kız vakaların doğum 'boya göre tartı ve ' yaşa göre boy z-skor değerlerinde istatistiksel olarak anlamlı farklılık saptanmıştır.' Tüm vakalarda yaşa göre tartının kızlarda 3 ay, 6 ay ve 1 yaşta erkeklerden fazla olduğu saptanmıştır. PKU'lu erkek vakalarda boya göre tartı, yaşa göre tartı z-skorları WHO verilerine göre incelendiğinde en yüksek değere 2 yaş ve 4 yaşta; kızlarda 6 ay ve 2 yaşta erişmiştir. PKU'lu vakalarda yaşa göre vücut kitle indeksi z-skorları WHO verilerine göre incelendiğinde 2 yaştan 4 yaşa kadar en yüksek değerine ulaştığı saptanmıştır. PKU'lu vakaların tartıdaki yüksek değerleri 5 yaşta düşmüştür. Vakaların hepsi değişen sürelerde anne sütü alıyordu ve 'boya göre tartı, yaşa göre' tartı, yaşa göre boy, yaşa göre vücut kitle indeksi' ve yaşa göre baş çevresi değerleri yaşlara göre değerlendirildiğinde istatiksel anlamlılık saptanmadı. Anne sütü alımı yaşlara göre değerlendirildiğinde 5 yaş tartı ve boy ölçümleri arasında 'pozitif yönlü istatistiksel olarak' anlamlı zayıf ilişki saptanmıştır.
Yerel yönetimlerin yapmakla yükümlü olduğu egzersiz ve çocuk oyun alanlarına yönelik halkın beklentilerinin belirlenmesi

Bu çalışmanın amacı, Bu çalışma Adapazarı'nda bulunan egzersiz ve çocuk oyun alanlarının tespit edilmesi ve bu alanların beklentileri karşılama durumlarının belirlenmesidir. Ayrıca yapılacak olan çalışma ile çocuklar ve yetişkinlerce ihtiyaç duyulan yeni egzersiz ve çocuk oyun alanlarının, beklentiler göz önünde bulundurularak tespit edilmesi ve yerel yönetimlerin bu yönde bilgilendirilmesi de amaçlamaktadır. Araştırmaya, 2015- 2016 yılında Sakarya'da yaşayan egzersiz ve çocuk oyun alanlarını kullanan, Sakarya ili merkez ilçelerinden, kolayda örnekleme tekniği ile belirlenen ve çalışmaya gönüllü olarak katılan toplam 1374 kişi katılmıştır. Veri toplama aracı araştırmacı tarafından geliştirilen kişisel bilgi formu ile geçerliği ve güvenirliği yapılan 'Beklenti Ölçeği ' kullanılmıştır. Verilerin analizinde tanımlayıcı istatistikler, geçerlik için temel bileşenler faktör analizi, bağımız gruplarda t-testi, ANOVA ile birlikte post hoc analizi olarak Tukey testi ve karşılaştırmalar için ki-kare testi yapılmıştır. Gerçekleştirilen analizlerde anlamlılık düzeyi 0.05 olarak belirlenmiştir. Yapılan analizler sonucunda, halkın belediyelerden beklentilerinin cinsiyete, spor yapma durumuna, spor tesislerinin yeterli olma durumuna, mesleğe, gelir durumuna, spor sıklığına, ilçelere ve eğitim durumuna göre farklılık gösterdiği görülmektedir. Sonuç olarak halkın sporla ilgili olarak belediyelerden beklentileri farklı özelliklere göre değişkenlik göstermektedir. Bulgular ilgili literatür ışığında tartışılmıştır.
Bursa'da özel ve devlete bağlı okullardaki 3-5 yaş grubu çocuklarda obezite sıklığı ve risk faktörlerinin incelenmesi

Bu çalışma, 3-5 yaş grubu çocuklarda obezite sıklığını ve risk faktörlerini değerlendirmek amacıyla yapılmıştır. Çalışmaya, Aralık 2017 -Mayıs 2018 tarihleri arasında Bursa ili Nilüfer, Osmangazi ve Yıldırım İlçelerindeki anaokullarında bulunan 538 çocuk ve aileleri alınmıştır. Anne ve ailelere ilişkin sosyodemografik özellikler, annelerin gebelik ve çocukların bebeklik dönemlerine ilişkin bilgiler, çocukların mevcut beslenme alışkanlıkları, fiziksel aktivite ve uyku düzenleri ile antropometrik ölçümleri anket formu ile elde edilmiştir. Çocukların antropometrik ölçümleri, Türk çocukları için geliştirilen persentil eğrileri kullanılarak değerlendirilmiştir. İki günlük besin tüketim kayıtları, BeBiS programı ile analiz edilmiş, elde edilen değerler Türkiye Besin ve Beslenme Rehberi ile karşılaştırılmıştır. İstatistiksel analizlerde SPSS 22.0 paket programı kullanılmıştır. Yaş ortalaması 4,7 0, 7 yıl, %52,9'u kız ve %65,6'sı devlet okulunda olan çocukların ortalama vücut ağırlığı 19,6 3, 5 kg, boy uzunluğu 109,7 6, 6 cm ve BKİ 16,3 2, 3 kg/m2'dir. Obezite oranı tüm grupta %26,9, devlet ve özel okullarda sırasıyla: %23, 3 ve %34, 1 bulunmuştur. Dört- 5 yaş grubundaki obez çocukların obez olmayanlara göre günlük enerji, protein, kolesterol, A, C, E vitaminleri, riboflavin, folik asit, demir, çinko ve kalsiyum alımları daha yüksek bulunmuştur (p<0,05). Özel okulda olma, annenin gebelik öncesi ve sonrası BKİ, babanın BKİ, gebelikte kafein alımı, doğum ağırlığı, kahvaltı, öğle yemeği ve uyku süresinin kısa olması, hafta sonu ekran süresinin > 2 saat/gün olmasının obezite riskini artırabileceği saptanmıştır. Obezitenin önlenebilmesi için benzer ve kapsamlı çalışmalarla risk faktörlerinin tanımlanması, ailelerin, okul yöneticilerinin bilinçlendirilmesi, bölgesel eylem planlarının yapılması ve sağlık profesyonellerinin çocukları yakından izlemeleri gerektiği düşünülmektedir.
Serebral palsili çocuklarda uyku bozukluklarının saptanması ve aileye etkisinin değerlendirilmesi

Serebral Palsi çocuklar arasında en sık görülen motor ve hareket bozukluğudur. Temel bozukluk motor gerilik olmasına karşın; epilepsi, mental retardasyon, oral-motor yetersizlik, malnütrisyon, görme ve işitme bozuklukları, dil ve konuşma bozuklukları, uyku bozuklukları gibi bulgular eşlik eder. Serebral Palsili çocuklarda uyku bozuklukları %23- 50 arasında bulunmuştur. Uyku bozukluklarının tanısında altın standart polisomnografi olmakla birlikte tarama amaçlı geliştirilmiş olan skalalar da kullanılmaktadır. Uyku sorunları SP'li çocuklar kadar ebeveynlerinin de hayat kalitesini etkilemektedir. Serebral Palsi'li çocukların % 40'ının annelerinin kötü uyku kalitesine ve bunların % 44'ünün depresif duygu durumuna sahip olduğu saptanmıştır. Bu çalışmanın amacı SP'li çocuklarda uyku problemlerinin gelişimini, tiplerini, risk faktörlerini saptamak ve bu bozuklukların ailenin uyku kalitesine etkisini araştırmaktır. Çalışmamıza Trakya Üniversitesi Tıp Fakültesi Çocuk Sağlığı ve Hastalıkları Anabilim Dalı Çocuk Nörolojisi polikliniğine başvurarak SP tanısı konan 53 hasta ve kontrol grubu olarak bu hastaların 53 sağlıklı kardeşi ve bu çocukların ikisine birden bakım veren sağlıklı ebeveyn dahil edildi. Olgular cinsiyet olarak kız ve erkek; yaş olarak 6 yaş altı ve 6 yaş üstü olarak 2 gruba ayrıldı. Serebral palsili hastalar ayrıca SP tipleri ve alt tiplerine göre sınıflandırıldılar. Klinik ağırlık derecesi, mental retardasyon, epilepsi, görme-işitme problemleri, beslenme şekli, antiepileptik kullanıyor olması gibi eşlik eden ek patolojik durumları kaydedildi. SP'li çocuk ve sağlam kardeşine 'Çocuklarda Uyku Ölçeği Anketi' uygulandı ve puanlandırıldı. İki çocuğa bakım veren anneye ise Pittsburgh Uyku Kalitesi İndeksi uygulandı. Hastaların elde edilmiş olan bilgileri ve uyku skorları; mental retardasyon, epilepsi, görme problemleri, antiepileptik kullanıyor olma, beslenme şekli gibi eşlik eden durumlar açısından karşılaştırıldı. Hastaların kaba motor fonksiyon tutulumunun şiddeti, yaşı, antiepileptik kullanıyor olmaları, gastrostomi ile beslenmeleri uyku kalitelerini olumsuz etkilemiş, bununla birlikte kardeşin de bu durumdan etkilendiği görülmüştür. Serebral Palsili olgunun eşlik eden problemlerinden mental retardasyon, epilepsi, görme bozukluğu olması uyku sorunlarını etkilememiştir. Çalışmamızda annelerin % 52 ,8'inin kötü uyku kalitesine ve % 24 ,5'inin de kronik uyku bozukluğuna sahip olduğu saptandı. Annenin uykusunun çocuğunun antiepileptik alımından ve gastrostomisi olduğundan ve kaba motor tutulum derecesinden etkilendiği bulundu. Ayrıca annenin deneyiminin SP'li çocuğun ve kardeşinin uykusunu olumlu yönde etkilediği saptanmıştır. Uyku bozuklukları SP'li çocuklar ve aileleri için önemli bir sorundur. Takip eden hekimlerin bu yönüyle de hastaya yaklaşması ve uyku kalitesini etkileyecek sorunları gidermesi önemlidir. Bu durumun hem çocuğun hem de ailenin yaşam standardını yükselteceğini düşünmekteyiz. Bununla ilgili daha geniş olgu gruplarıyla yeni çalışmaların yapılması yol gösterici olacaktır.
Kanserli çocuklarda yaşam kalitesi ve uyku kalitesini etkileyen faktörlerin incelenmesi

Amaç: Bu araştırma, Ege Üniversitesi Tıp Fakültesi Hastanesi Tülay Aktaş Onkoloji Kliniği'nde kanser tanısı almış, tüm 4-18 yaş arasındaki çocukların uyku kalitesi ve yaşam kalitelerini belirlemek amacıyla yapılmıştır. Gereç ve Yöntem: Veri toplama aracı olarak araştırmacı tarafından literatür bilgileri doğrultusunda oluşturulan sosyo-demografik veri formu, Genel Çocuk Yaşam Kalitesi Ölçeği, Çocuklar İçin KINDL Kanser Yaşam Kalitesi Modülü, Pittsburgh Uyku Kalitesi İndeksi kullanılmıştır. Tanımlayıcı ve analitik tipte yapılan bu araştırma, Ağustos 2018 -Ekim 2018 tarihleri arasında Ege Üniversitesi Tıp Fakültesi Hastanesi Tülay Aktaş Onkoloji Kliniği'nde gerçekleştirilmiştir. Bu tarihler arasında hastanede yatan, gönüllü 4-18 yaş arasındaki 100 adet çocuğa uygulanan anketlerden elde edilen veriler SPSS 20.0 paket programı ile analiz edilmiştir. Bulgular: Araştırma kapsamına alınan kanserli çocukların %49'u kız, %51'i erkektir. Çocukların %30'u ilkokul, %33'ü ortaokul, %25'i lise ve %12'si özel okul mezunudur. Çocukların yaş ortalaması 11,58 4 ,55, kardeş sayısı ortalama 2,34 1 ,23, kanser başlangıç yaşı 8,84 4,71 olarak bulunmuştur. Yaşam kalitesi ölçeği alt boyutlarından bedensel iyilik ortalama toplam puanı 13,71 3 ,48'dir. Yaşam kalitesi ölçeği alt boyutlarından beden sağlığı ortalama 9, 12 3,39 puan, beden sağlık yükü ortalama 6,93 2,06 puandır. Çocukların uyku kalitesi ölçeği alt boyutlarından öznel uyku kalitesi ise ortalama 1,91 0,66 puandır. Sonuçlar: Kanserli çocuklarda KINDL kanser yaşam kalitesi puanı ve Pittsburgh uyku kalitesi puanı yükseldikçe, çocukların kanser yaşam kalitesi ve uyku kalitesi düşmektedir. Kanserli çocuklarda KINDL genel yaşam kalitesi puanı yükseldikçe de; çocukların yaşam kalitesi yükselirken, uyku kalitesi düşmektedir.
Ailevi akdeniz ateşi olan çocuklarda genotip fenotip ilişkisi

Ailevi Akdeniz ateşi otozomal resesif geçişli; tekrarlayan ateş ve peritonit, artrit, plörit gibi poliserözit atakları ile karakterize otoinflamatuar bir hastalıktır. Türk, Ermeni, Arap ve Yahudi gibi Akdeniz kökenli toplumlarda sık görülmektedir. Hastalıkla ilgili gen 1997 de iki grup tarafından tanımlanmıştır. Genotiplendirme AAA nın çok farklı klinik bulgular ile ilişkili olduğunu göstermiştir. Bu çalışmanın amacı kliniğimizde AAA tanısı ile izlenen hastaların klinik, laboratuar, genetik ve tedavi sonuçlarının değerlendirilmesi, genotip fenotip ilişkisinin araştırılmasıdır. Çalışmaya 2013- 2015 yılları arasında Ankara Üniversitesi Tıp Fakültesi Çocuk Romatoloji Polikliniği nde AAA tanısı ile izlenen hastalar dahil edildi ve hastaların dosyaları geriye dönük olarak incelendi. Genotip fenotip değerlendirmesi yapmak amacıyla hastalar mutasyonsonuçlarına göre alt gruplara ayrıldı. Hastalar iki mutasyonu ve tek mutasyonuolanlar, 2 mutasyonu olan hastalar; M694V homozigot, M694V/diğer mutasyon, M694V mutasyonu taşımayanlar ve tek mutasyonu olan hastalar; M694V taşıyan ve taşımayanlar olarak sınıflandırıldı. Gruplar arasında demografik, klinik ve laboratuar bulguları, tedavi yanıtı, hastalık ağırlık skoru parametreleri açısından karşılaştırmalar yapıldı. Çalışmaya AAA tanısı ile izlenen 317 (170 kız, 147 erkek, ortalama yaş12,5 5,7) hasta dahil edildi. Hastaların 299 unda genetik inceleme yapılmış; 181 inde (%61) ikimutasyon, 82 sinde (%27) tek mutasyon saptanmıştır. Otuz altı hastada (%12)mutasyon saptanmamıştır. İki ve tek mutasyonu olan AAA hastalarının karşılaştırıldığında; iki mutasyonu olan hastaların ailesinde AAA görülme sıklığı, son kullandığı kolşisindozu, PRAS skoru ve şiddetli hastalık sıklığı oranının istatistiksel olarak anlamlı derecede yüksek olduğu görüldü. İki mutasyonu olan hastalar M694V mutasyonu taşımalarına göre değerlendirildiğinde M694V taşıyan hastalarda ateş semptomunun daha sık olduğu saptandı. Homozigot M694V mutasyonu taşıyan hastaların yakınmalarınındaha erken yaşta başladığı ve bu hastalarda eşlik eden hastalık, egzersizle bacak ağrısı ve topuk ağrısı görülme sıklığının anlamlı derecede daha yüksek olduğu görüldü. Bu hastaların son kullandıkları kolşisin dozları ve PRAS skoru diğer gruplardan anlamlı derecede daha yüksek, hafif PRAS evresi sıklığı ise diğer gruplardan daha düşük saptandı. M694V heterozigot mutasyonu olan hastalarda artralji, egzersizle bacakağrısı, topuk ağrısı görülme sıklığı diğer heterozigot mutasyonu olanlara göre anlamlı derecede daha yüksek bulunmuştur. Sonuç olarak AAA da genotip fenotip ilişkisinin olduğu; özellikle iki mutasyon taşıyan hastaların tek mutasyonu olanlara göre ve homozigot M694V mutasyonu taşıyan hastaların diğer iki mutasyon taşıyan hastalara göre daha ağır hastalar olduğu görüldü. M694V mutasyonunun kas iskelet sistemi yakınmaları ile ilişkili olduğu saptandı.
Orhan Kemal ve Yaşar Kemal romanlarında çocuk olgusu

Çocukluk kavramı yetişkin dünyasından 17. yüzyıl sonrasında ayrılabilmiştir. Çocuk, 18. yüzyıl ve 19. yüzyılda yaşanan endüstriyel gelişmeyle çalışma yaşamının zor şartlarına dahil olmuş ve sosyal politika kapsamında ilk olarak çalışma şartlarına yönelik olarak yer almıştır. Çalışmada çocuğu toplumcu gerçekçi bir bakışla ele alan Orhan Kemal ve Yaşar Kemal'in romanları; çocuk ve çalışma yaşamı ile çocuk ve suça yöneltme konularında eserlerin yazıldığı döneme ve eserin kendi olay örgüsünde kapsadığı döneme ilişkin bulgular elde etmeye yönelik olarak hermeneutik araştırma yöntemi temelinde incelenmiştir. Aynı dönemlerde Türkiye'de çocukların çalışma yaşamına ve suça yöneltilmelerine yönelik olarak uygulanan kanun ve düzenlemeler ile romanların incelenmesi sonucu elde edilen bulguların karşılaştırması yapılmıştır. Karşılaştırmanın çocuğun çalışma yaşamına yönelik olan kısmında İkinci Dünya Savaşı sonrası dönemin, üretimde makineleşmenin çocuğun çalışma yaşamına dahil olması üzerinde etkisi ortaya konmuş ve kanunların kapsamına çalışan tüm çocukların dahil olmadığı belirlenmiştir. İnceleme toplamda altı adet roman üzerinde gerçekleştirilmiştir. Çocuğa eserlerde olay örgüsü içerisindeki konumu açısından bakıldığında romanların ikisinde çocuk ön planda değilken, dört romanda ön planda yer almaktadır. İncelenen romanlarda çocuk bazen aşağılanma, yoksulluk ve toplumda değişen değerler sonucu yaşam mücadelesi karşısında pes ederken bazen de çevre baskısı karşısında pes etmektedir. Çocuk yetişkin dünyasının içinde bulunmakta ve yetişkinlerinkine benzer hayaller kurmaktadır. Romanlardan elde edilen bulgular ışığında çocuğun çalışma yaşamına dahil olmasının nedenleri ile çocuğu suça yönelten nedenlerin benzer olduğu belirlenmiştir. Toplumun gerçekleri ve romanlara yansıyan gerçeklik arasında yapılan karşılaştırmadan elde edilen sonuçlar, gerçekleştirilecek çalışmalarda edebiyatın kaynak olarak seçilmesinin önemini göstermektedir.
Sivas'ta ilkokul çağındaki çocuklarda ve ailelerinde obezite prevalansı

Bu çalışmada amacımız; Sivas ili merkeze bağlı ilkokullarda eğitim gören öğrenciler arasındaki obezite prevalansını tespit etmek ve obezite ile ilişkili ailesel ve çevresel faktörleri araştırarak bu konuda farkındalık yaratmaktır. Böylece önemli ve önlenebilir bir halk sağlığı sorunu olan obezite ile mücadeleye katkı sağlamaktır. Çalışmamızda; 17 Nisan 2014- 17 Haziran 2014 tarihleri arasında, Sivas merkeze bağlı 8 ilkokulda, 2013- 2014 eğitim öğretim yılında 1, 2, 3 ve 4. sınıflarda eğitim gören 307 kız ve 309 erkek, toplam 616 öğrencinin boy ve kilo ölçümleri yapıldı. Öğrencilere aileleri tarafından doldurulmak üzere dağıtılan anketler aracılığıyla, aile bireylerinin boy ve kilo değerleri ile obezite için risk oluşturabilecek faktörler sorgulandı. Boy ve kilo değerleri WHO ANTHRO Plus Programı'na girilerek, yaşa göre beden kitle indeksi Z-skor değerleri hesaplandı ve Dünya Sağlık Örgütü referans değerlerine göre sınıflandırıldı. Çalışmaya katılan 616 öğrencinin 1'i (%0.2) çok zayıf, 3'ü (%0.5) zayıf, 430'u (%69.7) normal, 120'si (%19.5) fazla kilolu, 62'si (%10.1) obezdi. Öğrencilerin beden kitle indeksi Z-skor sınıflaması ile; evde yaşayan kişi sayısı, ailenin çocuk sayısı, anne, baba, kardeş obezite durumu, anne ve baba obezite durumu, anne eğitim durumu, baba eğitim durumu, anne çalışma durumu, ailenin aylık gelir düzeyi karşılaştırıldığında istatistiksel olarak anlamlı ilişki bulundu (p<0.05). Yaş, cinsiyet, okula gidiş şekli, spor yapma durumu, uyku süresi, dışarda oyun oynama, televizyon izleme, bilgisayar kullanma süreleri, sabah kahvaltısı yapma durumu, bazı yüksek kalorili besinleri tüketme sıklığı ile beden kitle indeksi Z-skor sınıflaması arasında istatistiksel olarak anlamlı ilişki bulunamadı (p>0.05). Sonuç olarak, aile bireylerindeki obezite varlığı, çocuklarda obezite sıklığını arttıran önemli bir etkendi. Ailesel obezite, genetik etkenler ve ailedeki benzer beslenme ve fiziksel aktivite alışkanlıklarından kaynaklanıyor olabilir. Bu nedenle obez veya fazla kilolu bir bireyi tedavi ederken, ailedeki diğer bireyler de sorgulanmalı ve aile yaşam tarzı değişikliği için yönlendirilmelidir. Anne-baba eğitim düzeyi ve ailenin aylık gelirinin artması ile obezite sıklığının arttığı görülmektedir. Yani sosyoekonomik düzey arttıkça çocuklarda obezite de artmaktadır. Beklenenin aksine fiziksel aktivite, televizyon, bilgisayar karşısında geçirilen süre ve tüketilen yüksek kalorili yiyecekler ile obezite sıklığındaki artış ilişkili bulunmamıştır (p>0.05). Obezite ile mücadele etmek için, toplumun en küçük parçası olan aileden başlanmalı ve bireylere çocukluk çağından itibaren düzenli fiziksel aktivite ve sağlıklı beslenme alışkanlıkları kazandırılmalıdır.