turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Dağlık Frigya Bölgesi Bizans Dönemi kaya mimarisi

Tez çalışmasının konusunu, Dağlık Frigya Bölgesi'nde, Eskişehir, Kütahya ve Afyonkarahisar şehirleri çevresinde bulunan, tüf tipi kayalıkların oyulması ile oluşturulmuş Bizans Dönemi kiliselerinin plan tipleri, işlevleri ve dekoratif özellikleri ile tanımlanıp tanıtılmaları, Sanat Tarihi açısından değerlendirilmeleri oluşturmaktadır. Bölgeye ismini veren Frigler özellikle 'Dağlık Frigya' olarak adlandırılan bölgede kayaya tapınaklar, sunaklar, mezar odaları oymuşlardır. Kaya oyma geleneği bölgede Hellenistik, Roma ve Bizans dönemlerinde de kesintisiz olarak devam etmiştir. Özellikle Bizans Dönemi'nde gündelik hayatın her türlü ihtiyacını karşılayan kaya mimarisi örnekleri ile karşılaşılır; bunların başında ise kaya kiliseleri gelir. Dağlık Frigya Bölgesi'nin kaya kiliseleri, Bizans kilise mimarisinin başlıca bütün tiplerini içermektedir: Başta tek nefli olmak üzere, iki nefli, üç nefli, haç planlı, kapalı Yunan haçı planlı kiliseler inşa edilmiştir. Kiliselerin duvarlarında kazıma ve boyama ile yapılmış çeşitli motifler, figürler ve yazıtlar da görülmektedir. Bu araştırmada, bölgedeki kaya kiliselerinin saptanması ve üzerlerinde belgeleme çalışmalarının yapılarak plan tiplerinin belirlenmesi amaçlanmıştır. Saptanan ve sınıflandırılan kiliselerin özellikle Anadolu'daki benzerleriyle karşılaştırılmasıyla, Bizans mimarisi içindeki konumunun ve benzerleriyle olan etkileşimlerinin de ortaya konulmasına çalışılmıştır.
Atabey Ertokuş Medresesi kazı buluntuları

Bu tez kapsamında 1993 yılında kazılan Atabey Ertokuş Medresesi'nin kazı buluntuları incelenmiştir. Medrese miladi olarak 1224 yılında, Anadolu Selçuklu Devleti'nin atabeyi Mübarizeddin Ertokuş tarafından yaptırılmıştır. Medrese pek çok devşirme malzeme kullanılarak kapalı avlulu ve eyvanlı planda inşa edilmiştir. Ayrıca yapıya bitişik olarak bir de batı tarafın da Atabey Ertokuş'a ait olabileceği söylenilen, türbe bulunmaktadır. Atabey Ertokuş Medresesi Arkeolojik kazısı ise Prof. Dr. Ali Osman Uysal tarafından 1993 yılında Göller Bölgesi Arkeolojik Kültürel Turistik Araştırma ve Değerlendirme Projesi kapsamında gerçekleştirilmiş olup, kendisi aynı zaman da tezimin danışmanlığını da üstlenmiştir. Kazı buluntuları arasında 129 adet eski para bulunmuştur. Bu tez kapsamında da bu paralar incelenmiştir. Bu sikkelerin malzemeleri, boyutları ve teknikleri farklı olmakla birlikte dönemleri de çok uzun bir zaman dilimine yayılmış durumdadır. En erken tarihli olanı Roma Dönemi, en geç tarihlisi ise Cumhuriyet Dönemi'ne aittir. Bu çeşitliliğin başlıca nedenleri hem medreseden önce bölgede mevcut bir yerleşimin olması, hem de medresenin günümüze kadar sürekli olarak kullanılmasıdır. İncelenen sikkeler içerisinde iki adet Roma Dönemi, üç adet Anadolu Selçuklu Dönemi, dört adet Avusturya İmparatorluğu parası, bir adet Alman jetonu, bir adet Yemen parası, iki Türkiye Cumhuriyeti parası ve doksan altı adet Osmanlı parası bulunmaktadır. Yirmi adet para ise tasniflenememiştir.
Halı ve resim: Bakü müzelerinde bulunan figürlü halılar

'Hah ve Resim; Baku Müzelerinde Bulunan Figürlü Halılar' başlıklı araştırmada, Bakü'de bulunan Azerbaycan Devlet Halı ve Uygulamalı Sanatlar Müzesi, Nizami Edebiyat Müzesi, Devlet İnce Sanat Müzesi ve Tarih Müzesi'nde bulunan 41 figürlü halı konu, üslup ve ikonografi bakımından tanıtılmıştır. Halılar 19. yüzyıl sonu 20. yüzyıl başlarında Tebriz, Karabağ, Baku ve Şirvan gibi şehirlerde dokunmuşlardır. En erken tarihliler Tebriz'de dokunurken, Bakü'de 20. yüzyıl ortalarında dokunan halılar tarih olarak en geç grubu oluşturmaktadır. Ayrıca Baku halılarının çoğunluğu belirli projeler dahilinde müzeler için dokunduğundan, diğer merkezlerdeki geleneksel üretimden ayrılır. Halılarda üretim yerlerine göre üslup özellikleri saptanmıştır. Tebriz halılarında, 16 -17. yüzyıl İslam tasvir sanatına bağlı, iki boyutlu bir anlatım, küçük figürler ve 19 -20. yüzyılda bolca örneği görülen şematik, durağan ve iki boyutlu üslup birlikte görülür. Kendine özgü yerel bir üslubun hakim olduğu Karabağ halılarında iki boyutlu, geometrize edilmiş ve şematik bir anlatım vardır. Katalogda yer alan halılar içinde üslup açısından birbirine en benzer olanlar Karabağ ve Şirvan halılarıdır. Bakü'de dokunan halılarda bölgesel bir üslup yerine desenleri çizen ressamların üslupları görülür. Katalogda yer alan halıların genel şemasını, tasvirin yer aldığı, çeşitli biçimlerdeki dikdörtgen bir alan ve farklı genişliklerdeki bordürler oluşturmaktadır. Bordürlerde bitkisel, bitkisel figürlü, bitkisel yazı, bitkisel figürlü ve. yazı olmak üzere dört tür süsleme görülür. Halılardan, on birinde edebi eserlerden ve halk hikayelerinden alınan konular, on beşinde portreler, üçünde av ve avcı konulan, ikisinde dört mevsim konusu vf dört halıda da hayvan figürleri tasvir edilmiştir. Günümüze gelebilen ilk figürlü halı örnekleri Safevi devrinden kalmadır. Bu dönem halılarında konu ve üslup bakımından resim sanatının belirgin bir etkisi görülür. Nakkaşlar tararından hazırlanan desenler halılar başta olmak üzere çeşitli malzemeler üzerinde uygulanmıştır. Resim sanatının bir kolu olarak devam eden figürlü halı geleneği günümüze kadar süregelmiştir. 19 ve 20 yüzyıllarda dokunan halılarda İslam resim sanatının konularının devam ettiği görülmektedir. Bununla birlikte, Kaçar Hanedanlığı döneminde Avrupa ile olan ilişkilerin artmasıyla, geleneksel unsurların yam sıra resim sanatında gerek konu gerekse üslup bakımından batılı etkiler de görülmeye başlamıştır. Resim sanatında görülen bu değişimler, bu eserlerin model olarak kullanıldığı halılara da eş zamanlı olarak yansımıştır. Katalogda tanıtılan halılar da bu görsel çeşitliliğin bir parçası olarak karşımıza çıkarlar. Baku müzelerinde bulunan ve 19. yüzyıl sonu 20. yüzyılda dokunan halıların, geç devirde yapılmalarına rağmen konu ve ikonografik yorum bakımından belirli bir geçmişşe dayandığı görülmektedir. Tarihsel olarak belirlenebilen bir tasvir geleneği üzerine oturan ve üretildikleri dönemin sanat ortamını yansıtan bu figürlü halılar yörenin sanat tarihi içinde önemli bir yer tutmaktadır.
Gravür ve litografide grafik tasarım ilişkileri

MÖ 14 .000'lerde yapılan mağara resimleri ile birlikte MÖ 4. yy.'da yazının başlaması grafik tasarım tarihinin de başlangıcıdır. Sonraları elle basılan dinsel kitaplar vardı. Avrupa'da kitapların basımı ve çoğaltılması Johan Gutenberg'in 1450li yıllarda hareketli matbaayı icadı sayeside olmuştur. O yıllarda basılıp dağıtılan ilk kitaplar dinsel içerikliydi. Harf ve metin dizimi grafik tasarımın yine ilk örnekleridir. Almanya'da 1919'da kurulan Bauhaus okulu sanat ile tasarım branşında çokça yeniliğe ışık tutmuştur. Şimdilerde grafik tasarım büyük oranda bilgisayar programları vasıtasıyla yapılır. Albrecht Dürer'den Alois Senefelder ve Henri de Toulouse Lautrec'e ; Hoca Ali Rıza'dan Atilla Atar'a; Aliye Berger ve İhap Hulusi Görey'e birçok temsilci çalışmaları ile tezde yazılmıştır.
Burdur yöresi Türk-İslam yapılarında süsleme sanatı

167 Jüri : Burdur yöresindeki Türk - İslam yapılarından Kocaoda, Taşoda, Mısırlılar Evi, İncir Han, Susuz Han, Dengere Camii, Ulu Camiin tarihleri, plan ve kesitleri, dış cepheleri, bugünkü durumları, kullanılan malzeme ve teknikleri ve konumuz olan süsleme özellikleri incelenmiştir. Bu yapıların yerleri ile ilgili saha taraması yapılmış, veriler yerlerinde incelenerek fotoğraf ile görüntülenmiştir. Sonuç olarak Burdur yöresindeki yapılardan Taşoda, Kocaoda, Mısırlılar Evi'nin restorasyonları yapılmıştır. Dengere Camii ve Ulu Camii kullanıma açıktır. İncir Han ve Susuz Han'da kendi hallerine terk edilmiş olup yıkılma tehlikesiyle karşı karşıya bırakıldıkları görülmüştür.
Anadolu'da 9-13. yüzyıla tarihlenen Selçuklu türbeleri ile bazı Gürcü kiliselerinin yüksek kasnaklı örtü sistemleri hakkında tespitleri : Kars-Erzurum-Ahlat ve Artvin örneği

Tez çalışmamızın amacı, tarihte Tao-Klarceti olarak geçen Doğu Anadolu Bölgesindeki Gürcü kiliselerinin yüksek kasnakları ile Anadolu Selçuklu Türbeleri arasında etkileşimi ayrıntılı bir biçimde incelemektir. Doğu Anadolu'da Ortaçağ ve sonrasında inşa edilen iki farklı inancın anıtsal eserler, günümüzde her iki kültür içinde değerli miraslar olmuşlardır. Bu eserlerin birbirlerine olan benzerliği uzun zamandan beri araştırmacıların dikkatini çekmiştir. Lakin siyasi ve ideolojik görüşler çoğu zaman araştırmaların önüne geçmişş ve objektif olarak ele almayı engellemiştir. Tezimizin asıl amacı konuyu daha ayrıntılı ve objektif olarak ele alıp incelemektir. Bu bağlamda iki yapı formunun biçim, süsleme ve malzeme kapsamında birbiri ile olan etkileşimleri konu alınmıştır. İlk olarak birbirine benzeyen kilise kasnakları ve türbeler kronolojik olarak sıralandırılmıştır. İncelenen yapıların bulunduğu Doğu Anadolu Bölgesinin tarihsel süreci araştırılmıştır. Gürcü halkının bölgedeki varlıkları siyasi ve sosyal oluşumları anlatılmaya çalışılmış, Türklerin bölgeye geldikleri ve Gürcü halkıyla ne zaman karşılaştıkları belirlenmiştir. Tarihsel süreci araştırmamız, iki kültürün etkileşim sürecinin ne zaman başladığı hakkında fikir sahibi olmamızı kolaylaştırmıştır. Daha sonra hem Gürcü kiliselerinin hem de Anadolu Selçuklu türbelerinin bölgede tarihsel gelişiminden kısaca bahsedilmiştir. Böylece asıl konumuz olan silindirik formlu kasnakların ve türbelerin kökeni üzerinde fikir yürütülmeye çalışılmıştır. Bu tez kapsamında, yapılan çalışmalar ışığında Doğu Anadolu Bölgesindeki Gürcü Kilise Kasnakları ve Anadolu Selçuklu Türbeleri arasında plan ve biçim, süsleme ve kullanılan malzemedeki benzerlikler ve farklılıklar üzerine çıkarımlarda bulunulmuştur. Silmeler, geometrik motifler, bitkisel motifler, figürlü bezemeler arasındaki benzerlikler ve farklılıklar verilen tablolar ve örneklerle desteklenmiştir. Genel olarak bakıldığında Gürcü ve Türk mimarisi arasındaki etki ve etkileşimden bahsedilen kaynakların azlığı göz önüne alınarak, daha kapsamlı bir şekilde araştırılması gerektiği görülmüştür.
Bizans resim sanatında meryem kültü ve müjde sahnesi

Bizans Resim Sanatında Meryem Kültü ve Müjde Sahnesi başlıklı Doktora Tezi konusu iki ana bölümden oluşmaktadır. İlk bölümde, Meryem kültünün gelişim sürecini etkileyen unsurlar ayrıntılı bir şekilde tartışılmıştır. Bu bağlamda, çok tanrılı dönemdeki Ana Tanrıça kültü, tek tanrılı dönemdeki kutsal kadınlar, Eski ve Yeni Ahit'te Meryem kaynaklı atıflar, Bizans toplumunda Meryem kültü, Bizans aristokrat çevresinde Meryem inancı, liturjide Meryem'in yeri ayrıntılı bir şekilde incelenmiş ve Bizans resim sanatına etkileri incelenmiştir. Tezin ikinci bölümünde, Meryem'e Müjde sahnesi ele alınmıştır. İlk olarak Eski ve Yeni Ahit'te bahsi geçen diğer Müjde sahneleri ile Meryem'e Müjde sahnesi hem ikonografik hem de tipolojik olarak karşılaştırılmıştır. Daha sonra sahnenin ikonografik elemanlarının gelişim süreci ayrıntılı bir şekilde incelenmiştir. Bu bağlamda Meryem'e Müjde sahnesinin elemanlarının ikonografik ve tipolojik gelişim sürecini etkileyen birçok etken vardır. İnanç, toplumsal, kültürel ve siyasi etkenler bunlar içerisinde en önemlileridir. Meryem'e Müjde sahnesi, tipolojik ve ikonografik olarak erken dönemlerde bir homojenlik göstermez. Sahnenin tüm ikonografik elemanları, zamanla birçok etken altında gelişimini sürdürmüştür. En olgun örneklerini Orta Bizans döneminde vermeye başlayan sahne, ağır-kademeli-istikrarlı bir şekilde Doğu ve Bizans coğrafyası içerisinde gelişimini sürdürmüştür.
Anadolu Selçuklu ve Beylikler döneminde Aksaray şehri

Diğer Anadolu şehirleri gibi Aksaray üzerine de yapılan çalışmaların sınırlı, konu ile ilgili araştırma ve yayınların da daha çok mevcut yapılara yönelik olması ve hızla eski doku ile eserlerin yok edilmesi 'bizi hu şehrin, özellikle yoğun imar etkinliklerinin gerçekleştirildiği Selçuklu ve Beylikler dönemi dokusunu incelemeye sevk etmiştir. Kaynak ve arazi çalışmaları sonucunda gerçekleşen araştırmamız sonucunda, şehrin her dönemde iskan edilmiş olması nedeniyle birbirine miras kalan dokunun bazı eklemelerle korunduğu; Selçuklu döneminde medrese vb. eğitim yapılarının, Beylikler döneminde ise zaviye, tekke, hanikah vb. tarikat yapılarının yoğunlukta olduğu tesbit edilmiştir. Önceleri yollarla birbirinden ayrılmış fiziksel dört-beş bölüme sahip şehrin, daha sonra mescit, zaviye vb. yapılar etrafında odaklasan, ortak fiziksel sınırlara sahip olmaktan çıkarak sosyal içerikli mahallelerden oluştuğu tesbit edilmiştir. Sürekli olarak Ulu Irmağın doğusunda eski şehir kalıntıları üzerine kurulan şehrin, gerek Selçuklu, gerekse Beylikler döneminde önceleri surlarla sınırlı bir alanda yerleşimin olduğu kapalı kent görünümündeyken, daha sonra sur dışında inşa ettirilen cami, mescit, zaviye ve medrese vb. yapılar çevresinde kurulan yeni mahallelerle kapalı kent görünümünden kurtularak yerleşimin sur dışın da da geliştiği açık kent görünümü kazandığı tesbit edilmiştir.
Kütahya Vahİd Paşa Yazma Eser Kütüphanesi''nde bulunan Beylikler Dönemi cildleri

Bir mecmua veya kitabın yapraklarını dağılmaktan korumak ve sırasıyla bir arada toplu olarak bulundurmak için çeşitli malzemelerden yapılan kaplara cilt denir. Uygur Türkleri cilt sanatının ilerlemesinde ve bir sanat kolu olarak yerleşmesinde büyük rol oynamışlardır. Anadolu'ya hakim olan Selçuklular, Anadolu Beylikleri'ne örnek olmuş ve Osmanlı cildine köprü vazifesi görmüşlerdir. Kütahya Vahid Paşa Yazma Eser Kütüphanesi yazma eser bakımından oldukça zengin bir kütüphanedir. Bu eserlerden ciltleri sanat değeri taşıyan nadir ciltlerden tarih itibariyle Beylikler Dönemine ait yirmi sekiz tanesi çalışmaya dahil edilmiştir. Araştırma üç bölümden oluşmaktadır. Girişte; Araştırmanın amacı ve önemi, kapsamı, yöntemi ve konu ile ilgili literatür ve Kütahya ili ile kütüphane hakkında bilgiler yer almaktadır. Birinci bölümde; Türk Cilt sanatının tanımı, tarihi gelişimi, bölümleri, çeşitleri, üslupları, tezyinatı, malzeme ve aletleri hakkında bilgiler yer almaktadır. İkinci bölümde; çalışmamıza konu olan ciltlerin yer aldığı katalog bölümü yer almaktadır. Üçüncü bölümde; İncelenen eserlerin genel bir değerlendirmesi çeşitli başlıklar altında değerlendirilmiş ve sonuç kısmında da genel değerlendirmeden yola çıkarak eserlerin dönem özelliklerini ortaya koyan bir sonuç yazılmıştır, son olarak da bibliyografya, resimler ve çizimler ile çalışma tamamlanmıştır.
1940-1950 arasında Türkiye'de kültür ve sanat

Bu çalışmada 1940'lı yıllar Türkiye'sinin kültür ve sanat ortamı, siyasi, sosyo-ekonomik gelişmeler ışığında mercek altına alınarak on yıllık bir dönemin dökümü yapılmıştır.1940- 1950 arasına denk gelen 10 yıllık dönem, İsmet İnönü'nün cumhurbaşkanlığına ve CHP'nin iktidarda olduğu bir sürece karşılık gelmektedir. 1939- 1945 yılları arasında yaşanan II. Dünya Savaşı, her ne kadar son ana dek savaş dışı tutumunu sürdürse de Türkiye'yi derinden etkilemiştir. Savaş ekonomisinin uygulandığı bu yıllarda toplumun eğitilmesi, kültür seviyesinin yükseltilmesi temel meselelerden sayılarak eğitim ve kültür alanında atılımlar yapılmıştır. Sanat, devlet tarafından desteklenmiş, büyük bir ilgiyle takip edilmiştir. Bilim, edebiyat ve sanat alanında koyduğu ödüllerle başarılı olan çalışmalar ödüllendirilmiştir. Devlet destekli sergilerinin yanı sıra sanatçı grup/birlik/cemiyetlerin sergileri, sanat eğitimi veren kurumların sergileri gibi pek çok sergi düzenlenmiştir. Sanat koruyuculuğunu üstlenen devleti yöneten erk, sergi açılışlarına katılarak halkın sanatla buluşmasına özendirici olmuştur. Özellikle 1932'den beri faaliyet gösteren Halkevleri ile Anadolu'nun pek çok yerinde sanat zevkinin aşılanması, yeni yeteneklerin keşfedilmesi, sanatçıların teşviki sağlanmıştır. Dönemin sanatçı yetiştiren tek kurumu olan Devlet Güzel Sanatlar Akademisi başta olmak üzere Gazi Eğitim Enstitüsü Resim-iş Şubesi, Kız Sanat Okulları, Köy Enstitüleri ve Halkevleri ile toplumun geniş bir kısmında sanat bilgisinin çoğalması ve sanatın halk arasında yayılması için uğraş verilmiştir. II. Dünya Savaşı'nın da etkisiyle içe kapanmanın ve ulusal sanata dönüşün yaşandığı bu yıllarda milli/ulusal sanat tartışmaları hız kazanmış, sanat ortamında sanatın temsil sorunu, sanatçının devlet ve özel sermayedeler tarafından desteklenmesi, sergi mekanlarına duyulan ihtiyaç, sanat eleştirisi ve eleştirmen sorunu, eski-yeni sanat tartışmaları gibi konu ve tartışmalar gündemi belirlemiştir. Sanatçı grup/dernek/birliklerinin etkin olduğu bu süreçte süsleme sanatları ve el sanatları önem kazanarak milli motifler resmin içine sokulmuş; sanatçılar İstanbul temelli konu repertuvarından uzaklaşarak Anadolu gerçeğine ve insanına odaklanmıştır.
Surname-i Vehbi minyatürlerinde halı örnekleri ve desen özellikleri

İSurname-i Vehbi Minyatürlerinde Halı Örnekleri ve Desen Özellikleri? olarak hazırlamış olduğumuz bu çalışmada, 1720 tarihli Surname-i Vehbi el yazmasında yer alan minyatürlerdeki halı örnekleri Osmanlı saray halılarının desen özellikleri açısından incelenmiştir. Elyazmasında yer alan 45 sahne ile ilgili toplam 53 minyatürde karşımıza çıkan 121 adet halı örneği çalışmaya konu edilmiştir. Surname-i Vehbi el yazması, Seyyid Hüseyin Vehbi tarafından yazılmış, nakkaş Levni tarafından resimlendirilmiştir. El yazmasının üretildiği tarihte, Osmanlı saray halı geleneğine ait güçlü örnekler azalmaya başlamıştır. Ayrıca, 18. yüzyıl saray halıları hakkında günümüze ulaşan bilgi ve belge sayısı da oldukça azdır. Bu nedenle, tez çalışması kapsamında, Surname-i Vehbi minyatürlerinde yer alan halı örnekleri incelenerek, 18. yüzyıl Osmanlı saray halıları açısından değerlendirilmesi önem arz etmektedir. Tez kapsamında, Levni'nin hayatı ve eserleri, Osmanlı saray halıları ve 18. yüzyıldaki durumu hakkında detaylı bilgi verildikten sonra, ilgili minyatürlerde yer alan halı örneklerinin desenleri, motif, kompozisyon, renk, boyut, işlev ve dokuma tekniği açısından incelenmiştir. Halıların desen çizimleri yapılmış ve eksik desenler motif ve kompozisyon özellikleri dikkate alınarak tamamlanmıştır. Değerlendirme ve sonuç bölümlerinde, minyatürlerde karşılaşılan halı örnekleri ile Osmanlı saray halılarının desen özellikleri karşılaştırılmaya çalışılmıştır. Çalışmanın son kısmında ise tez kapsamında incelenen literatürle ilgili bibliyografya ve konu kapsamında incelenen minyatürler ve minyatürlerde yer alan halı örneklerinin çizimlerinden oluşan levha kısmı oluşturulmuştur.
Resimli tarih geleneğinin önemli bir örneği: Hafız-ı Ebru, Külliyat-ı Tarih

Bu çalışmanın ana konusu Timurlu hükümdarı Sultan Şahruh (hak.1405-1447) için Herat'ta 820/1417- 1418 yılında hazırlanan ve resimli tarih geleneğinin bilinen en özgün örneklerinden birini oluşturan Hafız-ı Ebru'nun Külliyat-ı Tarih adlı eseridir (Topkapı Sarayı Müzesi Kütüphanesinde B.282). Çalışma monografik inceleme niteliğindedir. Bu bağlamda eser, XIV. yüzyılın ilk yıllarından itibaren örnekleri verilmeye başlanan resimli tarih geleneği kapsamında ele alınmış, eserin kodikolojik özellikleri ve metin içeriği incelenmiştir. Külliyat-ı Tarih'in içerisinde bulunan yirmi resmin konu seçimi ve metin-resim ilişkisi çağdaşı resimlerle karşılaştırılmış, üslup ve ikonografi açısından bu gelenek içindeki özgün, yenilikçi yanı irdelenmiştir. İlhanlı, Celayiri, erken Timurlu dönemi Şiraz atölyelerinde yetişen sanatçıların bir araya gelmesi sonucunda ortaya çıkan Külliyat-ı Tarih resimleri bize bu alanda hazırlanmış resimli el yazma eser üretiminin sürekliliğini gösterir. Eserin sayfa tasarımının, birbirini tekrarlamayan tezhip programının, kullanılan desen ve tekniğin incelenmesi sonucunda bunların farklı sanat atölyelerinde yetişen sanatçıların özgün çalışmaları olduğu kanısına varılmıştır. Günümüzde muhafaza edilmekte olan eserin diğer üç örneğinden ikisi tezhipli fakat resimsizdir. Eserin nüshaları üzerinde karşılaştırma yapılmış, farklı isim altında kayıt edilen nüshaların birbirinden farklı girişleri tespit edilmiştir. İncelemeye konu olan nüsha XV. yüzyıl Timurlu yönetiminin bölgede güçlü bir siyasi otorite kurması, devletin kurucusu Timur'un vefatından sonra başlayan siyasi istikrarsızlığa rağmen Sultan Şahruh döneminde istikrarın tekrar kazanılması, kargaşa ortamında kaybedilen toprakların büyük ölçüde tekrar kontrol edilmesi, Herat sarayının ilim-fen, kültür ve sanatının yeni merkezi oluşu açısından değerlendirilmiştir. Ayrıca, tarih eserlerine merakıyla bilinen Sultan Şahruh'un dini ve siyasi kişiliğini göz önünde bulundurmamız bize Herat sarayında ne tür kitapların hazırlandığını, okunduğunu ve hükümdarın ilgisini çektiğini anlamada yardımcı olmuştur.
Herakleia Salbake Hieron'u heykeltıraşlık eserleri

Bu yüksek lisans tezinin konusunu Denizli İli, Tavas İlçesi, Kızılcabölük Mevkii, Ören Tepesi ya da Sırtı olarak adlandırılan bir tepe üzerinde bulunan yapının kabartma figürlerle süslenmiş temsil edilen heykeltıraşlık eserleri oluşturmaktadır. Tez konusu yapı ya da hieronda bulunan heykeltıraşlık eserleri ikonografik ve stilistik açıdan incelenerek bilimsel bir belgeleme çalışması yapılmıştır. Çalışma, 2013 ve 2014 yılları yaz aylarında eserlerin bulunduğu Ören Tepesi'nde ölçüm, fotoğraflama ve çizim işlemleri ile alandaki heykeltıraşlık eserlerinin belgelenmesini kapsamaktadır. Bu çalışmaların sonucunda alanda bulunan bezemeli parçalar kataloglanmış, beş büyük blok üzerindeki kabartmalarda yer alan mitolojik figürlerin kimlikleri tespit edilmiştir. Ören Tepesi üzerindeki Herakleia Salbake Hieron'u olarak adlandırılan yapıya ait beş blok figürlerin bölgede bulunan diğer heykeltıraşlık eserleri ile yapılan karşılaştırma sonucunda yapının İ. Ö. 1. yy. ortasına tarihlendiği sonucuna varılmıştır.
1980 sonrası Türkiye'de sanat: Dönüşümler

Türkiye'nin siyasal, toplumsal ve kültürel yaşamında oldukça hareketli bir döneme işaret eden 1980 sonrasında Türkiye güncel sanatı da kendisine bir zemin hazırlamıştır. 12 Eylül 1980 darbesi sonrasında, 1983 yılında iktidara gelen Anavatan Partisi döneminde liberal ekonomi politikaları uygulanmaya başlanmış ve bu politikalar siyasal ve kültürel oluşumları temelli bir biçimde etkilemiştir. Arabesk burjuvazinin ve popüler kültürün yükselişe geçişi, bir sanat piyasasının oluşmaya başlaması, sponsorlar aracılığıyla toplu sergileme biçimlerinin geliştirilmesi, 1980'li yılları 1990'lı yıllara bağlayan en önemli gelişmeler arasındadır. 1980'li yılların ortalarında Türkiye'nin küreselleşme sürecine dahil olması da bu dönemin siyasal ve kültürel oluşumları açısından belirleyici olmuştur. 1987 yılında düzenlenmeye başlanan Uluslararası İstanbul Bienalleri'nin başarısında, modernizm sonrası tartışmaların sanatın içeriğine, malzemesine ve eleştirisine yansımasında bu küreselleşme sürecinin payı büyüktür ve bu gelişmeler Türkiye sanat ortamının dışa açılmasını da beraberinde getirmiştir. 1990'lı yılların sonlarında Türkiye sanatının dışa açıldığı, küratörlü sergilerin yerleştiği, sanatın modern dönemle bir hesaplaşma içine girdiği görülür. 2000'li yıllar ise Türkiye sanat ortamına kurumların katıldığı ve kurum karşıtı hareketlerin görüldüğü yıllar olmasıyla dikkat çeker.