turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Türk Medeni Kanunu uyarınca üst hakkının sona ermesi ve sonuçları

Bu tezin amacı, üst hakkını sona erdiren sebeplerin ve sona ermenin sonuçlarının ayrıntılı olarak belirlenmesidir. Bu sebeple çalışmamızda, başta Türk Medeni Kanunu olmak üzere Türk Borçlar Kanunu, İcra İflas Kanunu, Tapu Kanunu ve diğer ilgili yasal düzenlemeler incelenerek üst hakkının sona erme nedenleri ile bunun sonuçları tespit edilmiştir. Bu kapsamda, birinci bölümünde, genel olarak üst hakkına ilişkin bilgiler verilerek hukuki nitelendirmeler yapılmıştır. İkinci bölümde, üst hakkının sona erme nedenleri ele alınarak üst hakkının sona ermesine ilişkin Türk Medeni Kanunu'nda yer alan özel hükümler incelenmiş ve ayrıca eşyaya bağlı irtifak haklarının sona ermesini düzenleyen hükümler uygun düştüğü ölçüde uygulanmıştır. Bununla birlikte, üst hakkını sona erdiren hukuki işlemlerin icrası, münhasıran kişiye bağlı üst hakkında hak sahibinin ölümü, taşınmazların bölünmesi ve birleştirilmesi, üst hakkının cebri icra yoluyla sona ermesi ve ayrıca Tapu Kanunu'nun 35 ve 36. maddelerinin uygulanması sonucunda üst hakkının nasıl ve hangi şartlarda sona erdiği incelenmiştir. Üçüncü bölümde ise üst hakkının sona ermesinin sonuçları açıklanmıştır. Bu bölümde, öncelikle yapı mülkiyetinin yüklü arazi malikine geçmesi ve arazinin ilk hale getirilmesi konuları ele alınmıştır. Ardından yüklü taşınmaz malikine kalan yapılara ilişkin bedel ödenmesi sorunu ile üst hakkından faydalanan üçüncü kişilerin üst hakkının sona ermesinden sonraki durumu açıklanmıştır.
6362 sayılı Sermaye Piyasası Kanununa göre kitle fonlaması

Kitle fonlaması, son birkaç yıl içinde, girişimciler bakımından, önemli bir alternatif finansman modeli haline gelmiştir. Modern kitle fonlaması ABD'de 2012 yılında yürürlüğe giren JOBS Act, AB'de ise 2020 yılında kabul edilen 2020/ 1503 sayılı Tüzük ile düzenlenmiştir. Türk hukukunda ise kitle fonlaması, 6362 sayılı Sermaye Piyasası Kanunu'nda değişiklik yapan 7061 sayılı Kanun ve 6362 sayılı Sermaye Piyasası Kanunu'nun 35/A maddesine dayanılarak çıkarılmış olan III-35/A. 2 sayılı Kitle Fonlaması Tebliği ile düzenlenmiştir. Bu düzenlemeler çerçevesinde kitle fonlaması, bir projenin veya girişim şirketinin ihtiyaç duyduğu fonu sağlamak amacıyla, yetkilendirilmiş kitle fonlaması platformları aracılığıyla halktan para toplanmasıdır. Bu doğrultuda kitle fonlamasının amacı, fon talep edenlerin ihtiyaç duyduğu fonun, bu fonu arz etmeye gönüllü olan yatırımcılar tarafından sağlanmasıdır. Kitle fonlamasının temelde dört türü bulunmaktadır. Bunlar; ödüle dayalı kitle fonlaması, bağışlamaya dayalı kitle fonlaması, yatırıma dayalı kitle fonlaması ve borçlanmaya dayalı kitle fonlamasıdır. Türk sermaye piyasası mevzuatına tabi olan kitle fonlaması, yalnızca paya ve borçlanmaya dayalı kitle fonlamasıdır. Başka bir deyişle, Türk sermaye piyasası mevzuatı yalnızca yatırıma dayalı kitle fonlamasını düzenlemiştir. Paya dayalı kitle fonlamasında, yatırımcılar tarafından arz edilen fon karşılığında, girişim şirketi tarafından ihraç edilen paylar, borçlanmaya dayalı kitle fonlamasında ise girişim şirketi tarafından ihraç edilen borçlanma araçları yatırımcılara satılmaktadır. Paya ve borçlanmaya dayalı kitle fonlamasında, yetkilendirilmiş kitle fonlama platformlarının kullanılması zorunludur. Kitle fonlama platformları, kitle fonlamasına aracılık eden ve elektronik ortamda hizmet veren kuruluşlardır. Kitle fonlaması ile fon sağlayabilecek olanlar, projeler veya girişim şirketleridir ve kitle fonlaması ile herkesin yatırım yapması mümkündür. Çalışmamızda kitle fonlaması ile ilgili Türk hukukundaki düzenleyici çerçeve detaylı olarak incelenmiş ve konuya ilişkin Türk, ABD ve AB hukuklarındaki düzenlemeler bakımından karşılaştırmalı bir analiz ortaya konulmuştur.
The legal foundations for the high rate of profit in the operating systems market: The cases of Android and IOS

Alphabet ve Apple gibi dijital medya şirketleri, sahip oldukları Android ve iOS gibi işletim sistemleri aracılığıyla aşırı karlar elde etmek için bireylerin mahremiyetini ve kişisel verilerini işgal altına almaktadırlar. Bu tezin cevabını aradığı araştırma sorusu şudur: Kişisel verilerin korunması ve rekabet hukuku alanlarında yasal düzenlemeler yapmak suretiyle şirketlerin kişisel verileri işleyerek adil olmayan ve hukuka aykırı faaliyetlerde bulunmasının önüne geçmek mümkün müdür? Bu tez ile, AB'deki GDPR gibi kişisel verilerin korunması mevzuatı ile tekel karşıtı mevzuatın; dijital ekonomileri, şirketlerin ilgili pazardaki hakim durumlarını kötüye kullanmalarından sorumlu tutulacakları bir şekilde yapılandırdığı; ancak tüm bu yasal düzenlemelerin bireylerin mahremiyeti ve kişisel verilerinin korunması üzerinde herhangi bir etkisi olmadığı iddia edilmektedir. Bireylerin tercih haklarının olduğu ve hüküm ve koşulları müzakere edebildikleri bir ortam yaratılması daha iyi bir çözüm olacaktır. Bulancak, mevcut yasaların yeniden düzenlenmesi ve şirketlerin kullanıcılara dayattığı işgalci ve zorlayıcı tavırların önüne geçecek yeni hükümler belirlenmesi ile mümkün olacaktır.
Sivil hava yolu ile yolcu taşıma sözleşmeleri ve tüketici hukuku ilişkisi

Bu çalışmanın amacı, sivil havayolu ile yolcu taşıma sözleşmelerinin bir tüketici işlemi olarak değerlendirilmesidir. Bir işlemin tüketici işlemi olması 6502 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkında Kanun anlamında bir tarafının tüketici diğerinin ise satıcı ya da sağlayıcı olarak değerlendirilmesi ve aralarındaki hukuki işlemin konusunu oluşturan edimin de yine bu Kanun kapsamında mal ya da hizmet niteliğini haiz olması ile mümkündür. Bu çalışmada, sivil havacılık tarihi, sivil havacılık hukuku bakımından uygulama alanı bulan mevzuat, sivil havayolu ile yolcu taşıma sözleşmeleri, bu sözleşmelerin tarafları, unsurları ve hukuki niteliği incelenerek sözleşmenin bir tüketici işlemini oluşturması ve bu durumda tarafların havacılık mevzuatı yanında TKHK'den doğan hak ve yükümlülükleri değerlendirilmiştir. Bu değerlendirmeler yapılırken tüketici mahkemelerinin, sivil havayolu ile yolcu taşıma sözleşmelerinden kaynaklanan uyuşmazlıkların çözümünde havacılık mevzuatını uygulamalarının gerekliliği vurgulanmıştır. Sivil havacılık hukuku ve tüketici hukuku disiplinleri açıklanarak bu iki disiplinin cevap vermeye çalıştığı ortak problemler incelenmiştir. Çalışmamızda COVID- 19 salgını nedeniyle havacılık sektöründe alınan önlemlere ve bu önlemlerin sivil havayolu ile yolcu taşıma sözleşmelerine etkilerine değinilerek güncel sorunlara da cevap verilmeye çalışılmıştır.
Ceza hukukunda suça etki eden nedenler

Ceza kanunlarındaki suç tiplerinde suçların temel halinin düzenlenmesi kuraldır. Bununla birlikte, suçların temel hallerine suça etki eden nedenlerin eklenmesi mümkündür. Suça etki eden nedenler, suçun kurucu unsurlarından sayılmayan tali unsurlardır. Bunlar suçun ağırlığını etkileyerek yaptırımı değiştirme işlevi görür. Bu sayede cezanın bireyselleştirilmesi de sağlanır. Suça etki eden nedenlerin içeriğini belirleme yetkisi kanun koyucuya aittir. Bu nedenle aynı olay, durum ya da nitelik bir suçta kurucu unsur olabilirken, bir başka suçta suça etki eden neden olabilir. Buna suça etki eden nedenin göreliliği denir. Suça etki eden nedenler ağırlaştırıcı olabileceği gibi hafifletici de olabilir. Bu ayrım, suça etki eden nedenin cezaya olan etkisine göre ortaya çıkmıştır. Yine kanundaki belirginliğine göre belirli ve belirsiz suça etki eden neden ayrımı yapılmıştır. Bu ayrımında, ceza hukukundaki kanunilik ilkesi bakımından önemlidir. Başka sınıflandırma grupları bulunmakla birlikte, sübjektif ve objektif suça etki eden neden ayrımı, suça iştirakte bazı sonuçlara sahiptir. Suça etki eden nedenler kanunun genel ve özel kısımlarında öngörülebilir. 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'ndaki ortak suça etki eden nedenler, haksız tahrik, takdiri indirim nedenleri ve suça iştirak kapsamındaki suça etki eden nedenlerdir. Özel suça etki eden nedenler ise Türk Ceza Kanunu'ndaki kasten öldürme, kasten yaralama, cinsel saldırı, hakaret, hırsızlık gibi pek çok suç tipine özgü nedenlerdir. Suça etki eden nedenlerden kaynaklı önemli sonuçlar bulunur. Bu sonuçların bazıları ceza hukukuna bazıları ceza muhakemesine aittir. Özellikle isnadiyet, hata, şeriklere sirayet, cezanın belirlenmesi, dava zamanaşımı, zincirleme suç gibi konular suça etki eden nedenlerle bağlantılıdır. Yine ceza muhakemesi hukukundaki yetki, görev, bağlantı, koruma tedbirleri, kanun yolları gibi konularda suça etki eden nedenlerden kaynaklı sonuçlar bulunur.
Ticari davalarda dava şartı olarak arabuluculuk

Alternatif uyuşmazlık çözüm yöntemleri içinde yaygın olarak kullanılan yöntemlerden biri de arabuluculuktur. Nitekim dünyanın birçok ülkesinde bu yönteme ilişkin düzenlemeler mevcuttur. Ülkemiz açısından da gönüllü arabuluculuk, hayatımıza Hukuk Uyuşmazlıklarında Arabuluculuk Kanunu ile girmiştir. 2018 yılından sonra ise dava şartı arabuluculuğa ilişkin düzenlemeler yapılmıştır. Çalışmamızda ise 01.01. 2019 tarihinde 7155 sayılı Kanunla yürürlüğe giren 'ticari davalarda dava şartı arabuluculuk' konusu incelenmiştir. Çalışmamızın Birinci Bölümünde, arabuluculuğun tanımı yapılmış ve kuramsal çerçevesi çizilmiştir. Ayrıca bu bölümde, dava şartı kavramının ne olduğu belirtildikten sonra arabuluculuğun dava şartı olarak düzenlenmesinin dava açılmasına etkileri incelenmiştir. Çalışmamızın İkinci Bölümünde ise, ticari davalarda dava şartı arabuluculuğun şartları ve kapsamı incelenmiştir. Bu Bölümde öncelikle ticari davanın tanımı yapılmış, ardından hangi hallerde dava şartı arabuluculuğun uygulanacağı veya uygulanmayacağı anlatılmıştır. Çalışmamızın son Bölümünde ise, dava şartı niteliğindeki arabuluculuk faaliyetinin başlatılması, devam ettirilmesi, anlaşmayla sona ermesi durumunda anlaşma belgesi ve bu belgenin hukuki niteliği, şarta bağlı olarak düzenlenmesi, dava açılamaması ve tarafların anlaşamaması, belgenin icra edilmesi ve bu belgede yer alan hususlar hakkında bilgiler verilmiştir.
Özel hukuk Açısından Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi içtihatları ışığında kişisel verilerin korunması

Kişilik hakkının etkin bir biçimde sağlanmasında kişisel verilerin korunması hayati öneme sahiptir. Ancak, dijital çağın getirdiği yenilikler, kişisel verileri hiç olmadığı kadar tehdit altında bırakmaktadır. Çalışmada, Türk hukukunda kişisel verilerin korunması ile Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'nin konuya ilişkin içtihatları ele alınacaktır. Esas itibariyle, Türk hukukunda kişisel verilerin korunması, 6698 s. Kişisel Verilerin Korunması Kanunu ile Türk Medeni Kanunu'nun kişiliği koruyucu hükümleri kapsamında sağlanmaktadır. İçtihat hukuku yoluyla Türk hukukuna kazandırılan unutulma hakkı ise, Türk mevzuatında tartışmalı bir şekilde hüküm altına alınmıştır. Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'nin içtihatlarına göre ise, üye devletlerdeki güvenlik güçleri, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi m. 8/2 uyarınca belirli şartlar dahilinde kişisel verileri işlemek suretiyle özel hayatın gizliliğine müdahalelerde bulunabilirler. Bununla birlikte, AİHS. m. 8/2 kapsamındaki kanunilik ölçütünün yerine getirilebilmesi için, üye devletlerin ulusal mevzuatlarında kişisel verilerin etkin bir biçimde korunmasını sağlamaya yönelik yeterli güvenceleri tesis etmeleri gerekmektedir. Çalışmanın neticesi itibariyle, Türk hukukunda uygulamada yeterli denetim mekanizmalarının bulunmaması nedeniyle, ulusal mevzuatta yeterli güvencelerin etkin bir biçimde sağlanması unsuru yerine getirilememiştir.
Sivil hava aracı işletenin sözleşme dışı sorumluluğu

Seyahat amacıyla veya diğer amaçlarla kullanılan havayolu taşımacılığına olan rağbetin artması ve kişilerin havayolu taşımacılığını geçmişşe nazaran daha çok tercih etmesi, bu alanda yatırımların artmasına sebep olmaktadır. Havayolu taşımacılığının kullanımın artması ise bu alanda zarar görme riskini de artırmaktadır. Zarar sonucu ortaya çıkan sorumluluk, hukuki açıdan incelenmesi gereken bir kavramdır. Bu tez kapsamında, sivil hava araçlarının hava aracını işleten kişi ile aralarında herhangi bir sözleşme ilişkisi bulunmayan üçüncü kişilere verdiği zararlar bakımından işletenin sorumluluğu, ulusal ve uluslararası düzenlemeler temel alınarak karşılaştırmalı olarak incelenmiştir. Araştırma sonucunda, ulusal ve uluslararası düzenlemelerdeki temel kuralların benzer olduğu ve üçüncü kişilere verilen zararlardan doğan sözleşme dışı sorumluluğun sivil hava aracı olarak nitelendirilen hava araçları için işletene ait olduğu görülmüştür. Buna ek olarak, devlet hava araçlarına istisna tanınarak, devlet hava araçlarının verdiği zarardan doğan sorumluluktan muaf tutulmaktadır. Ancak, literatürdeki tartışmalar iç hukuk kurallarında böyle bir muafiyetin tanınmaması gerektiğini ortaya koymaktadır. Bu tez kapsamında, devlet hava aracı ve sivil hava aracı ayrımının sorumluluk hukuku bakımından kaldırılmasının ve devlet hava araçlarının üçüncü kişilere verdiği zararlar bakımından da '2920 Sayılı Türk Sivil Havacılık Kanunu' ilkelerine tabi tutulmasının hakkaniyete uygun bir düzenleme olacağı tartışılmıştır.
Türk iş hukukunda dinlenme süreleri

İş hukukunun gelişim sürecinde çalışma ilişkisinin gereği olarak işçilere birçok hak tanınmıştır. Bahsi geçen haklardan bir tanesi de işçiler için hayati öneme sahip olan dinlenme hakkıdır ve dinlenme hakkının uygulamadaki karşılığı dinlenme süreleridir. Dinlenme hakkı ve süreleri kavramı insanın fizyolojik yapısı gereği sürekli çalışmasının ve bu şekilde sağlığının korunmasının mümkün olmaması gerçeğinin bir sonucu olarak ortaya çıkmıştır. Uluslararası metinlerde de çoğu kez yer verilen dinlenme hakkına Anayasamızın 50. maddesinde de yer verilmiştir. İlgili hükümde 'Dinlenmek tüm çalışanların hakkıdır.' denilmiş ve ayrıntılar çeşitli kanunlar ile yönetmelikler vasıtasıyla düzenlenmiştir. Dinlenme hakkının amacına ulaşabilmesi için bu düzenlemelerde işçilere periyodik olarak çeşitli dinlenme süreleri kullandırılması zorunlu tutulmuştur. Ara dinlenmesi, hafta tatili, ulusal bayram ve genel tatil günleri, yıllık ücretli izin, süt izni, ebeveynlik izni, hastalık izni gibi birçok hukuki kurum oluşturulmuş ve işverenler bunları işçilere kullandırmakla yükümlü tutulmuştur. Böylece işçilerin sağlıklı ve güvenli bir şekilde çalışabilmelerinin sağlanması, çalışma barışının korunması hedeflenmektedir. İşçinin en temel haklarından birisi olan dinlenme hakkı ve bu hakkın uygulamadaki uzantısı olan dinlenme süreleri çerçevesinde hazırladığımız çalışmamız 3 bölümden oluşmaktadır. Çalışmamızın ilk bölümünde dinlenme hakkı ve süreleri kavramı, bu kavramların hukuki niteliği, önemi ve dünyadaki tarihsel gelişimi ele alınmıştır. Devamında uluslararası hukukta dinlenme hakkı ve süreleri incelenip açıklanmaya çalışılmıştır. İkinci ve son bölümde ise Türk İş Hukuku'nda dinlenme hakkı ve süreleri ele alınmıştır. Bu çerçevede tarihsel gelişim, İş Kanunu düzenlemeleri, Deniz İş Kanunu düzenlemeleri, Basın İş Kanunu düzenlemeleri ile Borçlar Kanunu ve çeşitli yönetmeliklerde yer alan düzenlemeler incelenip, açıklanmaya çalışılmıştır. Çalışmayı tamamladığımız sonuç kısmında ise konuya ilişkin genel değerlendirmelerimize, eleştirilerimize ve temennilerimize yer verilmiştir.
Hava yoluyla taşıma sözleşmesi

'Hava Taşıma Sözleşmesi' adını taşıyan tezimizde, genel anlamda taşıma, hava taşıma sözleşmesinin hukuksal çerçevesi ile bu sözleşmenin unsurları, hava taşıma sözleşmesinin ulusal ve uluslararası kaynağını teşkil eden mevzuat, hava taşıyanın hukuksal sorumluluğu ile bu sorumluluk kapsamında açılan tazminat davaları ve içtihat hava taşıma sözleşmesi konuları Yargıtay kararları ışığında incelenmiştir. Tezimizde, taşıma akdinin bir çeşidini teşkil eden, yolcu ile gönderen ve taşıyan arasında akdedilen hava taşıma akdi ile ve hava taşıyanının bu sözleşmeden kaynaklanan sorumluluğu konuya dair Yargıtay kararları ışığında detaylı bir şekilde ele alınmıştır. Tez giriş ve sonuç dışında yedi ana bölümden oluşmaktadır. Birinci bölümde, hava taşıma sözleşmesinin daha iyi anlaşılabilmesi için genel bir girizgah niteliğinde olmak üzere 'Genel Olarak Taşıma' konusu incelenmiştir. İkinci bölümde 'Hava Taşımanın Hukuksal Çerçevesi' ele alınmıştır. Bu bölümde taşıyıcının hava taşıma sözleşmesinden doğan sorumluluğunun hukuki niteliği ve taşıyıcının sorumluluğu için gereken şartlar incelenmiştir. Üçüncü bölümde, 'Hava Yoluyla Uluslararası Taşıma Sözleşmesi ve Unsurları' konusu incelenmiştir. Dördüncü bölümde 'Taşıyıcının Sorumluluğunun Hukuki Niteliği ve Şartları' konuya dair taraf olduğumuz uluslararası sözleşmeler başta olmak üzere mevcut mevuatımız ile Yargıtay kararları çerçevesinde ele alınmıştır. Hava taşıma sözleşmesinin en önemli bölümünü oluşturması nedeniyle beşinci bölümde 'Taşıyıcının Sorumluluğunun Kapsamı ve Sorumluluktan Kurtulması', altıncı bölümde ise 'Taşıyanın Sorumluluğundan Doğan Tazminat Davası' ayrı bir başlık altında incelenmiştir. Nihayet yedinci ve son bölümde ülkemizde iç taşımalar bakımından yoğun bir şekilde tercih edilen ulaşım türü olan hava aracı kullanımı nedeniyle 'Hava Yoluyla Ulusal Taşıma Sözleşmesi' konusu irdelenmiştir. Tez, hava taşıma sözleşmesi ve hava taşıyıcısının bu sözleşmeden doğan sorumluluğunun genel olarak değerlendirildiği sonuç kısmı ile tamamlanmıştır.
İşçi işveren uyuşmazlıklarında yargılama süreci ve ispat

İş davalarında yargılama süreci ve ispat kuralları, İş Mahkemeleri Kanunu'nunHukuk Muhakemeleri Kanunu'ndan ayrılan hükümleri ve işçi lehine yorum ilkesi gibi iş hukukuna özgü kurumların etkisiyle genel hukuk yargılamasından farklılıklar barındırmaktadır. Bunun yanında, 7036 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu ile arabuluculuk yolu işçi-işveren alacak ve tazminatları ile işe iade talepli davalarda dava şartı haline getirilmiş ve Kanun ile iş yargılaması usulünde bir kısım değişiklikler öngörülmüştür. Getirilen değişiklikler uyarınca iş uyuşmazlıklarında yargılama sürecine başlanmadan önce arabuluculuk yoluna başvurulacak; arabuluculuk görüşmelerinden sonuç alınamaması halinde dava açılabilecektir. Yargılama süreci başladığında ise gündeme gelecek ilk husus dava şartlarından olan görev ve yetki kurallarıdır. Sonrasında, genelispat kurallarından farklı olarak, işçi alacağı ve tazminat ile işe iade talepli davalardaYargıtay içtihatları ile belirlenen ispat kurallarına dikkat edilmesi gerekmektedir. İşte, bu tez kapsamında arabuluculuk yolundan başlamak üzere iş yargılamasında yargılama süreci ile bu sürece hakim olan ispat kurallarının bir bütün olarak ele alınması amaçlanmıştır.
Türk ceza hukukunda kişisel verilerin korunması

Bu çalışma iki bölümden oluşmaktadır. Birinci bölümde kişisel veri kavramı ve unsurları, kişisel verilerin korunmasının tarihçesi ve uluslararası düzenlemeler, kişisel verilerin korunması hakkının hukuki niteliği ile kişisel verilerin işlenmesi konuları ele alınmıştır. İkinci bölümünde ise genel olarak Türk Hukukunda kişisel verilerin korunması ve özellikle Türk Ceza Hukukunda kişisel verilerin korunması ile bu bağlamda kanunda yer alan suç tipleri incelenmiştir. Bu suç tipleri Türk Ceza Kanunu'nun 'Özel Hayata ve Hayatın Gizli Alanına Karşı Suçlar' bölümünde düzenlenen 135. Maddesi 'Kişisel Verilerin Kaydedilmesi Suçu', 136. maddesi 'Verileri Hukuka Aykırı Olarak Verme veya Ele Geçirme Suçu' ve son olarak 138. maddesi 'Verileri Yok Etmeme' suçlarıdır. Suç tipleri Türk Ceza Hukuku açısından değerlendirilmiş ve bu suçların unsurları ile özel görünüş şekilleri ve usul hükümleri incelenmiştir.
Aulis Aarnio'nun hukuki yorumların gerekçelendirilmesi teorisi

Bu çalışmada Aarnio'nun hukuki yorumların gerekçelendirilmesine ilişkin argümantasyon teorisi ele alınmaktadır. Hukuki argümantasyon teorileri, yargı kararlarının gerekçelendirilmesi ile ilgilenir. Yargı kararlarını gerekçelendirilmesi hakimlerin görevleri ile ilgilidir. Aarnio da teorisinde hakimin karar verirken yapacağı seçimi ve vereceği kararı ne şekilde gerekçelendireceği sorularına teorisinde yanıt aramıştır. İlk bölümde hukuki argümantasyon açıklanarak, Aarnio'nun hukuki yorumların gerekçelendirilmesi teorisinin bunlar arasındaki yeri açıklanmıştır. Ardından da Aarnio'nun gerekçelendirme teorisinin başlangıç noktası olan rutin dava- zor dava ayrımından söz edilmiştir. İkinci bölüm, Aarnio'nun teorisine göre gerekçenin taşıması gereken özelliklere ayrılmıştır. Hukuk normunun yorumu sonrasında bir yorum görüşüne ulaşan hakimin vereceği kararı gerekçelendirmesi gerekir. Gerekçelendirmenin yapısı dahili ve harici gerekçelendirme aşamaları ile ilgilidir. Gerekçenin sağlamlığı ise kararın rasyonel kabul edilebilirliğine bağlıdır. Rasyonellik tartışma sırasında usulüne ilişkin kurallarla bağlı olunmasını gerektirir. Kabul edilebilirlik verilen kararın dinleyici kitlesi tarafından kabul edilebilirliği anlamına gelir. Aarnio'ya göre gerekçelendirmenin taşıması gereken özellikler sağlandığında gerekçe doğru bir gerekçe olacaktır. Tezde Aarnio'nun görüşleri çerçevesinde yargı kararlarının gerekçelendirilmesinin hukuki belirliliği sağlamadaki rolü ve doğru bir gerekçelendirmenin nasıl mümkün olacağı sorusuna cevap aranmıştır. Bu cevap aranırken Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'nin bir kararı inceleme konusu yapılmıştır.
İnsan hakları aktörleri olarak sivil toplum kuruluşlarının ayrımcılıkla mücadeledeki rolü

İnsan hakları, insanlarının insan onuruna uygun bir yaşam sürmesini hedefleyen haklar bütünüdür. İnsan hakları, sahip olmak için ilave bir nedene ihtiyaç olmayan dokunulmaz, devredilmez ve vazgeçilmez haklardır. İnsan haklarının önemli kategorilerinden birisi de ayrımcılık yasağıdır. Ayrımcılık yasağı, haklı bir neden olmadıkça farklı muameleye tabi tutulmanın meşru olmayacağını güvence altına almaktadır. Ayrımcılık yasağı, eşit bir dünya idealini hayata geçirme misyonuna sahiptir. Ayrımcılık yasağı sayesinde, eşitlik ilkesi somut olayda gerçekleşebilmektedir. Ayrımcılıkla mücadele, insan hakları alanında faaliyet gösteren devlet, uluslararası kurum ve kuruluşlar, ulusal insan hakları kurumları ve sivil toplum kuruluşları gibi aktörlerin faaliyet gösterdiği temel bir insan hakları meselesidir. Bu çalışmada bir insan hakları aktörü olarak sivil toplum kuruluşlarının ayrımcılıkla mücadeleye ilişkin rolleri, diğer aktörlerden ayrılan ve diğer aktörlerle benzeşen yönleri çerçevesinde ele alınmıştır.
Görevi kötüye kullanma suçu (TCK M.257)

5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 257. maddesinde öngörülen 'görevi kötüye kullanma' suçunu konu edinen bu çalışma, üç bölümden oluşmaktadır. İlk bölümde, görevi kötüye kullanma suçunun 'yolsuzluk' fenomeniyle olan ilişkisine dikkat çekilmek istenmiştir. Burada, inceleme konusu suç, yolsuzluğun bir türü olarak ele alınmış ve çeşitli örneklerle meydana gelme şekli açıklanmaya çalışılmıştır. Görevi kötüye kullanma suçu Türk Ceza Kanunu'nun 'Kamu İdaresinin Güvenilirliğine ve İşleyişine Karşı Suçlar' başlıklı bölümünde yer alan ve yalnızca kamu görevlilerince işlenmesi mümkün olan bir özgü suç olduğundan, konuyla bağlantılı olan genel kavramlara, kamu idaresi ve kamu görevlisi kavramlarına da ilk bölümde yer verilmiştir. Çalışmanın ikinci bölümü, suç tipinin yapısını yakından tanımayı amaçlayan bölümdür. Bu bölümde, TCK m. 257'nin 'görevi kötüye kullanma' başlığı altında iki ayrı suç tipini ihtiva ettiği hususu açıklanmak istenmiştir. Bu nedenle, maddenin her iki fıkrası farklı başlıklarla ele alınmıştır: Görevin gereklerine aykırı hareket etme suçu ve görevin gereğini ihmal veya geciktirme suçu. Söz konusu suçlar genel ve tamamlayıcı nitelikte suçlardır. Bu bölümde salt teorik bir tartışma olmayan, aynı zamanda cezai sorumluluğun kapsamına etki eden bir tartışma geniş yer tutmuştur. Bu tartışma, madde metninde yer alan 'kamunun zararına, kişilerin mağduriyetine neden olma veya kişilere haksız menfaat sağlama' biçimindeki ifadelerin suçun unsurlarından neticeyi mi, yoksa objektif cezalandırılabilme şartını mı oluşturduğu tartışmasıdır. Tüm teorik tartışma, örnek ve yargı kararları ışığında; söz konusu ögelerin suçun unsurunu teşkil ettiği değerlendirmesi yapılmıştır. Çalışmanın üçüncü ve son bölümünde, TCK m. 257'de öngörülen suçların ortaya çıkış biçimleri, yaptırımları, muhakemesi ve zamanaşımı süreleri ele alınmıştır. İnceleme konusu suçlar, özgü suç niteliğinde olduklarından, bu suçlara iştirak özellik arz eder. Öte yandan, genel ve tamamlayıcı nitelikte suçlar olduklarından, suçların içtimaı konusunda ayrıca değerlendirmelerin yapılması gerekir. Bu bakımdan, özellikle özel normun önceliği ilkesi üzerinde durulmuştur.