Ravel and his extra-musical associations in solo piano works

Bu çalışmanın amacı, Maurice Ravel'in (1875-1937), solo piyano eserlerini bestelerken kullandığı müzik-dışı çağrışımları incelemek ve empresyonizm ve sembolizm gibi sanat akımlarını doğaüstü fenomenler ve mekaniklik gibi unsurlarla başarılı bir şekilde birleştirmiş olduğunu göstermektir. Ravel'in önemli bir besteci olmasının ardında yatan sebeplerden biri, bu eserlerinde müzik formunu da ön planda tutmasıdır. Formsal anlamda temel müzik kurallarına sadık kalmıştır. Bu çalışmada Ravel'in solo piyano eserlerindeki müzik-dışı çağrışımlar incelenirken, onun bu tarz çağrışımları kullanarak müzikal dilini kuvvetlendirdiği yönünde bir çıkarım yapılmamıştır. Amaç, bu çağrışımların Ravel'in kendine özgü sonoritesine entegre olmasıyla ortaya çıkan sonucun ne kadar yaratıcı olduğunun gösterilmesidir. Bazı kritiklerin görüşüne göre, Ravel sadece bir müzisyen olarak değil, aynı zamanda bir şair ve ressam olarak da algılanmalıdır. Yapılan çalışma, bu görüşü desteklerken, Ravel'in müzik evreninin içinde yarattığı zengin sanat dünyasını araştırmayı amaç edinmiştir. Ravel'in kullandığı imgeler, semboller ve etkilendiği edebi eserlerin incelenmesiyle, solo piyano eserleri hakkında ipuçlarına ulaşmanın ve bu eserleri değişik biçimlerde algılamanın mümkün olabileceği tartışılmıştır. Bu çalışmada, Ravel ve etkilendiği önemli sanatçılar arasındaki ortak noktaların onun piyano eserlerine nasıl yansığı üzerinde de durulmuştur. Eserleri arasında, örneğin Gaspard de la nuit gibi, bir metni birebir müziğe çevirdiği, ya da Jeux d'eau gibi, bir nükteden etkilendiği örneklere ve Miroirs gibi, herhangi bir edebi etkinin görülmediği ama sembolik anlamlar içeren örneklere rastlanmıştır. Yapılan çalışmada, Ravel'in solo piyano eserlerindeki ilginç detayların derinine inilirken, empresyonizm ve sembolizm gibi sanat akımlarının estetik görüşlerinden de bahsedilmiştir. Müzik ve resim, ve müzik ve edebiyat arasındaki ilişkilerin tarihsel gelişiminin, Ravel'in piyano eserleri hakkında diğer detayların ortaya çıkarılmasına ışık tutacağı düşünülmüştür. Ravel'in sanatsal fikirlerinin tartışılmasından sonra, on iki piyano eserinin detaylı analizine yer verilmiştir. Bu analizler yapılırken, edebi eserler, nükteler ya da belirli durumlar gibi kanıtlanmış etkiler üzerine odaklanılmıştır. Edebi etkiler incelenirken, özellikle Edgar Allen Poe (1809-1849), Aloysius Bertrand (1807-1841) gibi edebiyatçılar ve Charles Baudelaire (1821-1867), Paul Verlaine (1844-1896) ve Henri de Regnier (1864-1936) gibi sembolist şairler üzerinde durulmuştur. Bu çalışmada, Ravel'in Miroirs, Jeux d'eau, Gaspard de la nuit, Pavane pour une Infante defunte, Le Tombeau de Couperin, Menuet antique, Sonatine, Menuet sur le nom d'Haydn, A la maniere de Borodin, A la maniere de Chabrier, Prelude ve Valses nobles et sentimentales adlı eserlerine yer verilmiştir. Serenade grotesque adlı eser bu çalışmanın dışında tutulmuştur. Bunun ana sebebi, bu eserin, Ravel'inyazdığı ilk piyano parçası olarak, diğerleri gibi karakteristik özellikler göstermediğinin düşünülmesidir. Bu eserlerin analizinde kullanılan ana yöntemler arasında, bazı eserler hakkında bilinen gerçekleri tartışmak, müziği edebi etkileşimler, eser adlarının kelime anlamları ve bu kelimelerin akılda yarattığı görsel imgeler veya ruh halleriyle paralel olarak incelemek sayılabilir. Geleneksel armonik analiz, sadece söz konusu soyut kavramların müzik sentaksında nasıl yansıtıldığını göstermek için kullanılmıştır. Bu çalışmada, genel dinleyicinin, Ravel'in müziğinde var olduğu tartışılan bu etkileri nasıl algıladığını incelemek üzere yapılan bir araştırma da yer almaktadır. Müzisyenler, müzisyen olmayanlar ve çocuklardan oluşan toplam kırk dokuz gönüllünün katıldığı bu araştırmada, katılımcılara Ravel'in eserlerinden toplam otuz yedi kısa kesit dinletilmiş ve neler hissettiklerini bir-iki kelime halinde yazmaları istenmiştir. Bu araştırmanın amaçları, söz konusu eserlerin katılımcılar üzerindeki etkilerinin neler olduğunu inceleyebilmek, bazı imgeler hakkında fikir birliğinin olup olmadığını görebilmek ve belirli müzik-dışı etkiler içermeyen eserlerinde yeni sembollerin ortaya çıkıp çıkmadığını incelemektir. Sonuçlar genel olarak, Ravel'in piyano eserlerinin dinleyicilerin beyinlerinde belirli imgeler ve düşünceler yarattığını ortaya çıkarmaktadır. Katılımcılara, dinlenilen kesitler ya da bu kesitlerin bestecisi hakkında herhangi bir bilgi verilmemesine rağmen, bazı eserlere, eserlerin başlıklarıyla birebir örtüşen cevaplar verdikleri gözlemlenmiştir. Araştırmanın sonucunda, Ravel'in bazı piyano eserlerinde katılımcıların, eser adlarıyla alakalı olan sembolleri duyabildiği ya da görebildiği, ya da ortak bir ruh hali yansıttığı sonucu elde edilmiştir. Böylelikle, Ravel'in bu eserlere hayat verdiği ve görsel imgeler ve duygular dünyasını müzik dünyasına aktarmada başarılı olduğu sonucu ortaya çıkmıştır. Ravel'in piyano eserlerindeki müzikal unsurlar ve müzik-dışı etkenler arasındaki ilişkileri anlamaya çalışırken, bu çalışmanın bazı bölümlerinde soyut kavramlardan bahsedildiği gerçeği göz önünde bulundurulmalıdır. Bu konu hakkında yapılan diğer çalışmalarda, değişik yorumlara ulaşılabilir.