turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Ordu ve ilçelerindeki Türk Dönemi mimari eserleri

Doğu Karadeniz bölgesinde yer alan, Ordu ve çevresinde XV. yy.'da kesin olarak başlayan Osmanlı cami mimari Osmanlı dönemiyle başlamıştır. Özellikle İslam mimarisinin önemli eserlerinden olan; cami, türbe, hamam, çeşme ve köprü Ordu'da görülen başlıca eserler arasındadır. Biz de çalışmamızda Türk dönemine ait mimari eserlerin tümü inceleyerek, o dönem özellikleri ile plan, mimari ve süsleme üsluplarıyla açıklamaya çalıştık. Yapılan çalışmada yöredeki yapılarda etkin bir mimari birliğin olduğu gözlenmiş ve genel itibariyle eserlerin çoğu, batılaşma dönemi ve yöresel mimari özellikleri ile ele alınmış olduğu saptanmıştır. Türk dönemin içerisinde zengin bir mimari yapılaşmaya sahip olan Ordu, Türk-İslam medeniyetinde baştan beri gördüğümüz ve Osmanlılarda da devam eden taşra tipini eserleri üzerinde barındırmasıyla da dikkat çekmektedir. Tez konumuzu oluşturan söz konusu yapıların özgün bir üslupta ve komşu sanat çevrelerini etkiler nitelikte olduğu soncuna varılmıştır.
Vakıflar Genel Müdürlüğü arşivinde bulunan İzzet Mehmet Paşa Vakfına ait yazma eserlerin bozulma durumlarının tespiti ve koruma önerileri

Araştırma konusu olarak, Vakıflar Genel Müdürlüğü Arşivinde bulunan İzzet Mehmet Paşa Vakfı'na Ait Yazma Eserlerin bozulma durumlarının tespiti ve koruma önerileri ele alınmıştır. Vakıf koleksiyonunda bulunan 396 yazma eserden örneklem olarak seçilmiş 195 eser üzerinde belgeleme çalışmaları yapılarak bozulmalar tespit edilmiştir. Yazma eserler üzerinde görsel inceleme yapılmış, korunma ve bozulma durumları hakkında bilgi toplanmıştır. Her bir yazma eser için cilt ve metin özellikleri ile bozulma durumlarını gösteren durum tespit formları oluşturulmuştur. Eserlerin fotoğrafları çekilerek, bozulma durumları belgelenmiş ve formlara işlenmiştir. Belgeleme yöntemi ile kayıt altına alınan bozulma türleri eserlere uygulanacak önleyici/pasif ve aktif koruma ihtiyacını belirlemek için kullanılmıştır. Yazma eserler içerisinden seçilen örnek bir eserde koruma ve onarım yöntemlerine yer verilmiştir. Çevresel faktörler ve buna bağlı bozulmaların tespiti için veri toplanmış, canlı böcek varlığının tespiti için izleme çalışmalarına yer verilerek çözüm önerileri ortaya konmuştur. Tez kapsamında söz konusu yazma eserlerin bozulma durumları tespit edilerek, koruma önerilerine yer verilmiştir. Bu araştırma ile birlikte ele alınan yazma eserler koleksiyon için planlanan önleyici koruma ve onarım çalışmalarına bilgi sağlaması açısından önem taşımaktadır.
Bursa İnebey Kütüphanesindeki Ortaçağ İslam ciltlerinin (13-14. yüzyıl) cilt sanatı açısından değerlendirilmesi

İnebey Yazma Eser Kütüphanesindeki 13. ve 14. yüzyıllara ait ciltleri incelediğimiz bu tezde, ciltlerden önce kağıt ve derinin kısa bir geçmişşi anlatılmıştır. İncelenen dönemlere göre değişen tasarım üslupları ve dönemler arasındaki etkileşimler birbirleriyle karşılaştırılarak zengin örneklerle incelenmiştir. 9. yüzyıldan itibaren görülen İslam cilt sanatı, zengin bezemeli örneklerini ilk olarak 12 -15. yüzyıl arasında vermiştir. Daha sonra Osmanlılar, Timuriler ve Safeviler ile cilt sanatı altın çağını yaşayacaktır. İslam cilt sanatının erken örnekleri Arap ve Ön Asya coğrafyasında üretilmeye başlanmıştır. Daha sonra Anadolu, İran, Kuzey Mezopotamya, Kuzey Afrika, Mısır gibi bölgelerde zengin bezemeli örnekleri görülen cilt sanatı, 13 -15. yüzyıllarda Anadolu'da, Selçuklu ve Beyliklerin ve kısa bir süre de İlhanlıların egemenliğinde geçen bir sanat ortamında özgün örneklerini vermiştir. Siyasi olarak oldukça karmaşık olan bu dönemde sanata yön veren ve sanatçıları destekleyip örgütlü bir şekilde üretim yapılmasını sağlayan devlet adamları, aynı şekilde kitaplar hazırlatarak kütüphaneler de kurmuşlardır. Günümüze kadar ulaşan cilt sanatı örnekleri incelendiğinde, bunlar üzerindeki işçilik, teknik, tasarım ve üslup özellikleri tespit edilebilmektedir. Selçuklu, Beylikler, İlhanlı ve Memlüklü ciltlerindeki bezeme üslupları daha sonra Osmanlılara, Timurilere ve Safevilere etki edecektir. Tezde incelenen 13 -14. yüzyıla ait İslam ciltlerinde daha çok geometrik tasarımlar dikkat çekmektedir. Geometrik tasarımlarda bitkisel bezeme elemanları da özellikle kenar sularında ve şemse-salbeklerde görülmektedir. İç kapaklarda bitkisel ve az da olsa geometrik bezemeler, kalıplarla deri üzerine işlenmiş ve ciltler üzerine bazı mücellitlerce dua ifadeleri içeren damgalar ya da isimlerini içeren mühürler basılmıştır. Dönemin cilt tasarımlarına karakteristik özellik kazandıran unsur da mücellid imzaları olmuştur.
Kibyra kenti mimari bezemeleri

Çalışma kapsamında, kent tarihi ve konumu ile kentte şu ana kadar yapılan araştırmaların belirtildiği ilk bölümden sonra, kamu yapılarının mimarisi incelenmiş ve bu yapılarda bulunan bezemeli mimari elemanlar anlatılmıştır. Konumuzu oluşturan mimari bezemeler hakkında, kentte başka bir araştırmanın yapılmamış olması ve birçok yapıda henüz kazı çalışmasının başlamamış olması, tarihlemede ve yapıların mimarisini tam olarak çözümleyebilmede bazı sıkıntıları beraberinde getirmiştir. Henüz kazısı başlamamış olduğu için sınırlı verilerle değerlendirilen yapıların mimarileri hakkında, hiç kuşkusuz kazılar yapıldıkça yeni veriler ve beraberinde yeni öneriler ortaya çıkacaktır. Bu sebeple yapıların tarihlenmesi ve mimarileri hakkında önerilerde bulunulurken kesin ifadelerden kaçınılmıştır. Tipolojik özellikler kısmında, kentte bulunan mimari üst yapı elemanlarının kendi aralarında kaç tipe ayrıldığı ve nerelerde yoğun olarak kullanıldıkları incelenmiş, stilistik özellikler başlığı altında yapılarda kullanılan bezemeli blokların stilistik özellikleri incelenerek tarihleme önerileri yapılmıştır. Bezeksel özellikler bölümünde; lesbos kymationu, inci ? boncuk dizisi, yumurta dizisi, sarmaşık bezemesi ve palmet bezemesi alt başlıkları oluşturularak bezemelerin kent içinde kullanıldıkları yerler incelenmiştir. Kentte kullanılan mimari malzemeler, malzeme bölümünde belirtildikten sonra, sonuç başlığı altında kent içindeki genel yapılaşma süreci ile kentin etkilendiği bezeksel üsluplar değerlendirilmiştir.
Demre-Myra Aziz Nikolaos Kilisesi kazılarında (1989-2000) ortaya çıkarılan Bizans Dönemi sırsız seramikleri

'Demre-Myra Aziz Nikolaos Kilisesi Kazılarında Ortaya Çıkardan Bizans Dönemi Sırsız Seramikleri' konulu çalışmada, Demre'de 1989- 2000 yıllan arasındaki kazılarda ortaya çıkarılan ve günlük kullanım için üretilmiş, üzerinde su ya da boya ile yapılmış bezemelerin bulunmadığı örnekler incelenmiştir. Çalışma kapsamında yaklaşık 35.000 parça değerlendirilmiş ve 871 kap tespit edilmiştir. Kaplar arasında on iki farklı tür bulunur ve bu türlerin üç ana işleve yönelik biçimlendirilmiştir. Bunlardan ikisi servis ve depolama; üçüncüsü ise sırsız seramikler için yeni olan liturjik kullanımdır. Servis kaplarında, yemek servisinde ve sıvıların servisinde kullanılan kaplar olmak üzere iki alt grup ile karşılaşılır. Depolama işlevine yönelik kullanılan kaplarda ise kuru yiyeceklerin ve sıvıların depolanmasında kullanılan kapları ayrıt etmek güçtür. Olasılıkla aynı türdeki kaplar her iki işlevle de kuUanılmıştır. Yukarıdaki grupların dışında yayınlarda pişirme kabı olarak tanımlanan, ancak Demre-Myra' da pişirme işlevi ile kullanılmadığım düşündüğümüz saklama, ısıtma ve servis amacıyla kullanılan bir grup kap vardır. Düz dipli, küresel gövdeli ve dışa çekik ağızlı bu kapların kulplu ve kulpsuz tipleri bulunur. Kaplatın üretim özellikleri irdelendiğinde, öncelikle yedi farklı hamur ile karşılaşılır. Hamurların kap türlerine göre dağılımında H-3 tüm türlerin üretiminde kullanılan tek hamurdur. H-2, testi, amphora, kase, paten ve kutsal şarap kaplarında; H-5, amphora, testi, kase-tabak, unguentarium, kapak ve tıpalarda; H-l, kase, amphora, testi ve patenlerde; H-7, kase-tabak, testi ve amphoralarda; H-4, kase-tabak, unguentarium, testi ve patenlerde; H-6 ise unguentarium, kase-tabak, kapak ve tıpalarda kullanılmıştır. Seramiklerin iç yüzlerinde yer alan izlerden çarkta üretildikleri anlaşılır; kulplar kaplara sonradan eklenen unsurlar olarak dikkati çeker. Ancak çarkın yam11 sıra farklı üretim teknikleri de görülür. Pithosların ve çark yapımı olmasına rağmen amphoralarm oval kaidelerinde şerit tekniğinin kullanılmış olduğu anlaşılır. Pithoslar ve küpler dışındaki kapların sıkı hamurlara sahip olması ve özellikle küçük boyutlu kaplarda, hamurlarındaki gözenek miktarının azlığı yüksek ısı derecesinde pişirildiklerine işaret etmektedir. Seramiklerden az sayıdaki örnek üzerinde kazıma ve baskı tekniğindeki bezemelere rastlanır. Kaplardan büyük bölümünde, kap henüz nemliyken ucu küt bir aletle yapılan ve kap üzerinde derin olmayan yuvarlak kesitli oluklar şeklinde görülen yivlere rastlanır. Kap kurutulup fırınlanmadan önce ince uçlu bir alet yardımıyla oluşturulan kazıma bezemelere testi, kase, amphora ve pithoslarda rastlanır. Baskı tekniğinde yapılan bezemeler ise pithos ve unguentariumlar üzerinde görülür. Pithoslardaki baskı bezemeler parmak ya da küt uçlu bir alet ile yapılan kaba ve düzensiz baskılar biçiminde iken, unguentariumlar üzerinde, haç ya da monogram içeren damgalara rastlanır.
Xvııı. yüzyıl İstanbul hanlarının cephe kuruluşları

Bu çalışmada genel olarak İstanbul'un üç önemli ticaret alanında, Eminönü'nden Beyazıd'a uzanan yamaçta, Kapalıçarşı çevresinde ve Galata'da inşa edilen XVIII. yüzyıl hanlarının cephe kuruluşları incelenmiştir. Türk mimarlığında ortaya konan ticaret yapıları, XVIII. yüzyıl İstanbul hanları ve bu hanların dağılımı hakkında bilgi verildikten sonra, han cephelerinin günümüzdeki durumları ve koruma ile ilgili düşünceler belirtilmiştir. Sanat Tarihi yüksek lisans tezi olarak sunulan çalışmada, XVIII. yüzyıl hanlarından özelliklerini koruyanlar incelenmiş ve cephe mimarlığında taşıdıkları ortak özellikler tespit edilerek değerlendirilmiştir. Ayrıca kaybolmaya yüz tutmuş hanların cephelerinin fotoğrafları çekilmiş, planları ile birlikte cephe çizimleri de verilmiştir. Türk mimarlığının en önemli yapı kümelerinden biri olan ve hak ettiği ilgiyi göremeyen şehir hanlarını tanıtmak amacıyla, XVIII. yüzyıl İstanbul hanlarının cephe mimarlığına yönelerek yapılan çalışmamızın bu konuda bir boşluğu dolduracağı inancındayız.
Günümüz Erzurum evinde geleneksel unsurların kullanımına yönelik bir sentez çalışması

2001 -Sayfa: 266+ VH Jüri : Yrd. Doç. Dr. Hüseyin YURTTAŞ Türk insanının günlük yaşam kültürünü yansıtan tarihi Türk konut mimarisinde, önemli bir grubu teşkil eden geleneksel Erzurum evleri, doğa ve iklim şartlarına uyumludur. Kültürümüze ve Erzurum halkının sosyal hayatına göre işlevlendirilme, ısı ve ses yalıtımının başarılı bir şekilde çözümlenmesi, göz estetiğinin en ince ayrıntısına kadar düşünülmesi ve komşu hakları göz önünde bulundurularak planlanma gibi hususiyetler, en dikkat çekici özellikler olarak karşımıza çıkmaktadır. Ancak XX. Yüzyılın süratli betonlaşma etkileri Erzurum'da da kendisini açıkça ortaya koymuştur. Bu durum, gerek malzemede, gerek işlev ve biçim özelliklerinde olumsuz sonuçlara yol açmıştır. Modernleşme, Türk ev geleneğinin terk edilmesinin yanında, tarihin emaneti olan evlerin de sorumsuzca yok edilmesine sebep olmuştur. Böylece Türk'ün benliğinden uzak, bünyesine ve kültürüne aykırı, belli bir mimari üslup özelliği olmayan ve sanat anlayışına uymayan zevksiz yapılar ortaya çıkmıştır. Tarih, kültür ve sanat değeri taşıyan geleneğin yok olmamasını ve gelecek kuşaklara aktarılmağını sağlamak için öncelikle elde kalan birkaç tarihi konut örneğini koruma ve yaşatma yoluna gidilmelidir. Yine, günümüz Erzurum konut mimarisinde çok işlevlilik, kültür, çevre ve iklim şartlarına uygunluk, komşu hakkını gözetme, sağlamlık, ekonomiklik ve estetik gibi geleneksel unsurlar, çağımızın gerekleri ile birlikte özümsenmiş sentezler sonucunda şekillendirilmelidir. Böyle bir yapılaşma anlayışı, geçmişşle bugünün iç içe, alışveriş içinde olmasını sağlayacağı gibi, kültürel kimliğin devamını ve gelecek kuşaklara aktarımım da gerçekleştirmiş olacaktır. Bu amaç doğrultusunda, günümüz konut mimarisinde uygulanmak üzere, gelenek ve yenilik ilkeleri yoğrularak bir takım çözüm formüllerine ulaşılmış, bu formüllerin uygulanmasına yönelik olarak da mimari proje etüdleri ortaya konmuştur.
Tire merkezdeki Osmanlı Devri mezar taşları

Osmanlı insanı güzellik olgusuyla oluşturduğu sanatını mezar taşlarında da göstererek üzerindeki yazılarla, motiflerle daimi mekana dikkatleri yöneltmiştir. Bunda yaşanılan dönemin arz ettiği estetik yön önemlidir. Böylece mezar taşlarında Osmanlı Döneminin hayat anlayışı sergilenmektedir. Türk İslam Sanatları açısından mezar taşları önemli bir yere sahiptir. Bundan dolayı Tire mezar taşlarını Batı Anadolu'da bulunan örnekleriyle karşılaştırarak değerlendirmeye çalıştık. Tez kapsamında dönemin önemi tipolojik, üslup ve estetik açıdan vurgulanmaya çalışılmıştır ve bu konuda yapılacak çalışmalara kaynak olması amaçlanmıştır.
Konya - Karatay Müzesindeki Anadolu Selçuklu Dönemi seramik kandiller

İnsanların maddeye bakış açısı, nesnelere yüklediği anlamlar, sahip olduğu inançlar, teknolojik gelişmeler, sanatsal zenginlikler; doğal bir sonuç olarak kandili değişik formlarda ve şekillerde karşımıza çıkarmıştır. İlk etapta tamamen aydınlanma ihtiyacını giderme aracı olarak görülen kandiller; tarih sahnesinde yer alan büyük devletlerin zenginlikleri ve sanata verdikleri değer sonucunda daha estetik bir hal almıştır. Anadolu Selçuklu Dönemi, mimaride olduğu gibi seramik sanatında da önemli eserler vermiştir. Bu dönem seramikleri içerisinde yer alan kandillerin önemli bir kısmı Karatay Müzesi'nde korunmaktadır. Müze'ye kazı, bağış ve nakil yoluyla gelen bu kandillerle ilgili herhangi bir çalışma yapılmamıştır. Konya Karatay Müzesindeki Anadolu Selçuklu Dönemi Seramik Kandiller' isimli tezde ilk kez Selçuklu Dönemine ait seramik kandiller bir bütün olarak değerlendirmeye alınarak dönem içindeki yeri saptanmıştır. Devir, Satın alma, Alaaddin Tepesi Kazısı, Kubad Abad Sarayı Kazısı ve Konya'nın çeşitli yerlerinde yapılan kazılar sonucu Konya Karatay Müzesi'ne kazandırılan 300 kandilden 64'ü katalogda yer almaktadır. Bu kandiller ana grup ve alt gruplara ayrılarak incelenmiştir. Bu incelemeler sonucunda ele aldığımız kandillerin 14 farklı form oluşturduğu tespit edilmiştir. Yaptığımız araştırmalar sonucunda Anadolu'nun çeşitli bölgelerindeki müzeler ve Anadolu dışındaki bazı müzelerde benzer örnekler görülmektedir. Katalogdaki kandil örnekleriyle, çeşitli müzelerdeki kandillerin benzer ve farklı yönleri belirlenerek sonuca gidilmiştir.
Osmanlı mimari süsleme ve el sanatlarında kutsal mekanlar

İslamiyet, 7. yüzyılda Hz. Muhammed'in elçiliği ile Arabistan Yarımadası'nda doğup kısa sürede Dünya'nın birçok ülkesine yayılmıştır. Müslüman toplumlarda dönemin coğrafi, sosyal, ekonomik ve siyasi etkisi altında yetişen sanatçıların ortaya koyduğu eserler, İslam dininin genel karakteri ve felsefesi doğrultusunda gelişmiştir. İslam inancında var olan ahiret hayatı, Cennet ve Cehennem gibi olgular ile müslümanların yerine getirmekle yükümlü oldukları ibadetler, Osmanlı sanatçılarına ilham kaynağı olmuştur. Osmanlı padişahlarının kutsal topraklara verdikleri önem ile bölgeye yaptıkları hizmetler sonucunda Osmanlı sanatında İslamiyet'te kutsal kabul edilen kent ve mekanlar farklı malzemeler üstünde farklı tekniklerde betimlenmeye başlanmıştır. 'Osmanlı Mimari Süsleme ve El Sanatlarında Kutsal Mekanlar' konulu tez çalışmamızda; taş işçiliği, çini ve seramik, kalem işi, ahşap işçiliği, fildişi işçiliği, maden işçiliği, dokuma, kitap resmi, tezhip ve hat örnekleri üzerinde, müslümanlar tarafından kutsal kabul edilen Mekke, Kabe, Medine, Mescid-i Nebevi, Kudüs, Mescid-i Aksa, Kubbet'üs Sahra, Cennet, Cehennem ve Cami betimlemeleri ele alınmıştır. Çalışmaya söz konusu kutsal mekanların betimlendiği 243 örnek dahil edilmiştir. Bunlardan; 24 tanesi taş işçiliği örneği olup üzerinde Cami betimlemesi yer almaktadır. 17 çini örneği üzerinde 16 Mekke, 1 Medine anlatımı varken 8 seramik örneği üzerinde Cami anlatımı bulunmaktadır. 55 kalem işi örneğinde 12 Mekke, 5 Medine, 3 Cennet, 4 Cennet ve Cehennem, 31 Cami betimlemesi vardır. 3 ahşap üstünde 3 Mekke betimlemesi varken 2 tane fildişi örnekte Mekke ve Medine yer almaktadır. Maden sanatı örneği olan 3 eser üzerinde 1 Mekke, 1 Kudüs ve 1 Cami betimlenmesi bulunurken, 21 tane dokuma örneği üzerinde; 3 Mekke, 5 Kabe, 13 Cami anlatımı yer almaktadır. 97 kitap resminde; 22 Mekke, 23 Medine, 12 Kabe, 3 Kudüs, 23 Cennet, 8 Cehennem, 3 Cennet ve Cehennem, 3 Cami betimlemesi vardır. 4 tezhip örneğinde; 2 Mekke, 2 Medine anlatımı ile karşılaşılırken 9 hat örneğinin tamamında Cami ile karşılaşılmaktadır.
Türkiye çoklu sanat ortamında performans

Sanat Tarihi Anabilim Dalı çerçevesinde yürütülmüş olan bu yüksek lisans tez çalışmasında, güncel bir ifade biçimi ve bir sanat pratiği olan 'performans'ın, sanat ortamını şekillendiren çeşitli değişkenler kapsamında sorgulanması amaçlanmıştır. Bu değişkenler sanatçılar, izleyiciler/katılımcılar, sanat kurumları, koleksiyoncular ve sanat yazarları/eleştirmenler olarak belirlenmiştir. Performans, salt beden eylemselliğinden oluşmayan; kavramsal olarak da pek çok katman ve anlam barındıran, tanımlanması güç ve güncel sanat ortamında pek çok disiplin için çatı bir kavram olarak kullanılabilecek bir ifade biçimidir. Dünya genelinde ilk örnekleri 1900'lü yılların başlarında Fütüristler ve Dada hareketi ile ilişkilendirilmekle birlikte 1970'li yıllardan itibaren 'performans sanatı' ayrı bir alan olarak tanımlanmaya başlanmıştır. Günümüzde bu kavramın gelmiş olduğu nokta, içerdiği anlamlar ve algılanma biçimleri, ilişki kurmakta olduğu değişkenler cephesinden sorgulanarak araştırılmıştır. Çalışma kapsamında performansın, değişken olarak tanımlanmakta olan kavramlar ile nasıl ilişkilenmekte olduğunun izleri sürülerek tarihsel sürecine odaklanılmıştır. Bu ilişkilerin ifade biçimlerini, sanat piyasasındaki rolleri ve kurumsal yapıları nasıl dönüştürmüş olduğu ele alınmaktadır. Dünya genelindeki bu eğilimler ve süreçler incelendikten sonra Türkiye sanat ortamındaki süreçlere odaklanılmıştır. Saha araştırmalarından elde edilmiş olan veriler çerçevesinde performansın Türkiye çoklu sanat ortamına nasıl eklemlenmiş olduğuna yer verilmektedir ve güncel tartışmalar doğrultusunda nasıl yeni alanlar açmakta olduğu ve olabileceği değerlendirilmektedir.
Yıldız Sarayı Şale Köşkü tavan ve duvar bezemelerinde manzara resimleri

Osmanlı İmparatorluğu, lö. yy.'da belirmeye başlayan siyasal, ekonomik ve yönetimsel aksaklıkların giderek artması sonucu Batı uygarlığını kabul ederek niteliksel bir değişim sürecine girmiştir. Her alanda olduğu gibi sanat alanında da değişimler başlamış ve aşamalı olarak gelişim göstermiştir. İmparatorluğun resim sanatında 18. yy'a kadar etkili olan minyatürden 'Batı tarzında resim'e geçiş de Avrupaya açılma ile yavaş yavaş şekillenmiştir. Batıya açılma süreci ve imparatorluk içinde çalışan yabancı ressamlar sayesinde 18. yy'ın ikinci yarısından itibaren resim alanında geleneksel sanattan Batı biçimlerine geçilmiştir. Bu dönemde etkili olmaya başlayan duvar resimlerinin imparatorluk resim sanatı içinde ayrı bir yeri vardır. 19. yy. sonu yapılarından olan Şale Köşkünün duvar ve tavanlarında yer alan bezemeler ve manzara resimleri, Osmanlı resim sanatının lö. yy.'da başlayan değişim yolculuğunda 19. yy.'da nereye ulaştığım belgelemesi açısından önem taşımaktadır. Konusu 'Yıldız Sarayı Şale Köşkü Duvar ve Tavan Bezemelerinde Manzara Resmi' olan bu tez beş bölümden oluşmaktadır. İlk bölümde; tezin amacı, kapsamı ve çalışma yöntemi anlatılmıştır. İkinci bölümde; tezin konusu Şale Köşkü Duvar ve Tavan Bezemelerinde Manzara Resmi olması itibariyle duvar ve tavan bezemesinde manzara resimlerinin kısa tarihçesi, o dönem Avrupa'sında manzara resmi ve Osmanlı İmparatorluğunun batılılaşma sürecine girmesi ile her alanda olduğu gibi resim alanında da geçirdiği değişim süreci incelenmiştir. Üçüncü bölümde; ana tema olan Şale Köşkü'nün tarihçesi ve mimari özellikleri verilmiştir. Şale Köşkü Duvar ve Tavan Bezemelerinde Manzara Resmi/Katalog başlığı altında toplanılan dördüncü bölümde ise; köşk içerisinde belirli odalarda toplanmış manzara resimlerinin bulunduğu yerler ve konumları katalog halinde sunulmuştur. Beşinci ve son bölümde tüm çalışma aşamaları sonucunda bir değerlendirme yapılarak sonuçlar ve tartışmalar ortaya konmuştur. iv
Osmanlıdan günümüze mimari tasvirli pulların belgelenmesi

İnsanlık tarihinin başlangıcından bu yana vazgeçilmez bir gereksinim olan iletişim ihtiyacının neticesinde ortaya çıkmış olan postu pulunun; dünya üzerinde ilk örneğinin 1840 yılında Birleşik Krallık'ta ortaya çıktığı bilgisi bulunmaktadır. Posta pullarının insanların birbirleriyle iletişiminin yanı sıra ülkeler arasında da dolaşımda olmaları sebebiyle üzerinde taşıdıkları görselleri uluslararası alanda tanıtma işlevi de bulunmaktadır. Türkiye'de ise posta pulunun kullanımı 1 Ocak 1863 tarihinde gerçekleşmiştir. Posta pulları hem kendi yapılarıyla başlı başına bir sanat uğraşı olması açısından, hem de üzerine basılı çeşitli konularla kazanmış oldukları değerlerle varlıklarını sürdürmektedirler. Posta pullarının zaman içerisinde, mimari yapılarında temsilinin yapıldığı bir sanat aracı kimliği de bulunmaktadır. Osmanlı Devleti'nin son döneminde basımı yapılmaya başlayan pullar sonrasında Cumhuriyetin ilanına kadar süren Türkiye Büyük Millet Meclisi Dönemi olarak adlandırılan ara dönemde de varlığını sürdürmüştür. Hemen ardından Cumhuriyetin ilanıyla birlikte Türkiye Cumhuriyeti Dönemi başlamıştır. Bu dönemde basımı yapılan pullarda daha çok Atatürk ilke ve inkılapları desteklenmiş ve bu atılımların yer aldığı görseller pulların üzerine yansıtılmıştır. Konunun ele alındığı çalışmamızda mimari eserlerin yer aldığı pullarda basım aşamaları sırasında yapılan düzeltmeler belgelenmiş ve yapıların basımı yapıldığı dönemdeki görünümüyle günümüzdeki durumlarına değinilmesi yöntemiyle çalışılmıştır. Ayrıca basım teknikleri ve kullanılan kompozisyon çerçevesinde örnek pullar üzerinden bir tasnif yapılmıştır. Söz konusu pullardan kırk üç adet pul, çalışmamızda yer almış olup, bütünü kapsamamaktadır. Bu kronoloji çerçevesinde çalışmamızda mimari yapı örneklerinin yer aldığı pullar ele alınmış ve işlemiş olduğumuz konu günümüze kadar ele alınarak, pulların üzerine baskısı yapılmış mimari yapılardan örnekler sunulmuştur. Bu konunun çalışılmasında pulların sanat değeri taşımasının yanı sıra Türk Sanatı ve mimarisi açısından önemli olan mimari eserlerin geçmişşten günümüze arşiv niteliği taşıyan pullar üzerinden değerlendirilmesi amaçlanmıştır. Böylelikle pulların sanat tarihi açısından farkındalık oluşturma yönü vurgulanmıştır.
Burdur ve çevresinde bulunan camilerin ahşap üzerine kalemişi süslemeleri

Erken dönemlerden itibaren kalem işi, Türk mimarisinde sevilerek uygulanmış, dini mimarinin yanı sıra sivil mimaride de yoğun olarak kullanılmıştır. Kalemişi, 15. yüzyıl erken dönemden başlayarak 16. yüzyıl klasik dönem ve sonrasında mimariye bağlı süsleme elamanları arasında yerini almıştır. Bu süsleme tekniğinin yoğun olarak kullanıldığı camilerde ise kubbelerde, müezzin ve kadınlar mahfillerinde, pencere söve ve kanatlarında karşımıza çıkmaktadır. 17. yüzyıldan sonra başlayan batılılaşma hareketleri kalem işi sanatını da etkilemiş ve klasik üslup yerini barok, rokoko, ampir gibi Batılı üsluplara bırakmıştır. Bu dönemde hatayi, penç, rumi, goncagül, yaprak gibi klasik motifler; 'C' ve 'S' kıvrımlı motifler, natüralist çiçekler, natürmortlar, perde tasvirleri ve manzara resimleri ile yer değiştirmiştir.19. yüzyılın sonlarında ortaya çıkan milli akımların etkisiyle batılı motifler yavaş yavaş terk edilerek, kalem işi süslemeler yeniden klasik üslüpla ele alınmaya başlanmıştır.