turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Tanzimat'tan Cumhuriyet'e Osman Gazi ve Orhan Gazi Türbeleri

Ertuğrul Gazi'nin oğlu olan Osman Gazi, Osmanlı Devleti'nin kurucusudur. Kurmuş olduğu bu yüce devlete ismini vermiştir. Orhan Gazi ise, Osman Gazi'nin oğludur. Her ikisinin de türbeleri Bursa'da Tophane Parkı girişindedir. Osman Gazi ve Orhan Gazi'nin defnedildiği mahallin Bizans döneminde bir kilise olduğu bilinmektedir. Özellikle Sultan Orhan türbesi içinde sonradan yapılan mermer döşemenin yanı sıra kilisenin orijinal yapısından kaldığı anlaşılan mozaik döşemesi günümüze kadar ulaşmıştır. Türbeler zaman içinde yeniden yapılmış veya tamirat geçirmiş, günümüzdeki halini ise 1863 yılında Sultan Abdülaziz döneminde almıştır. Türbeler ve çevresindeki alan için en köklü değişiklikler de bu dönemde gerçekleşmiştir. Türbeler dönem dönem tamirat ve tadilat görmüş, her tamirat sırasında türbelerden bazı eşyalar kaybolup gitmiştir. Çeşitli kaynaklarda bahsi geçen türbelerdeki beyitler, levhalar, Kur an-ı Kerimler, Buhari-i şerifler ve Osmanlı nişanı ile Osman Gazi türbesinin kıble tarafında olan Şeyhülislam Mehmed Efendi'nin mezarı ve mezar taşı da kayıptır. Osman Gazi ve Orhan Gazi türbeleri ile ilgili Başbakanlık Osmanlı Arşivi'nde çeşitli vesikalar bulunmaktadır. Bu çalışmada 1855- 1910 yılları arasındaki döneme ait olan bu vesikalar günümüz Türkçesine çevrilerek değerlendirilmiş ve yorumlanmıştır. Yapmış olduğumuz bu çalışmanın ana konusu 'Tanzimat'tan Cumhuriyete Osman Gazi ve Orhan Gazi Türbeleri' olmasına rağmen konu bütünlüğünün sağlanması açısından Bursa'nın fetih bilgileri ile türbelerin yakın çevresindeki tarihi değerler de bu çalışmada yer almıştır. Osmanlı kronikleri, arşiv vesikaları, seyyahların dönemlerine ait türbelerle ilgili verdikleri bilgiler, Bursa ile ilgili kitaplar çalışmamızın diğer kaynaklarını teşkil etmiş ve bu çalışma 19. yy. 20. yy. ve 21. yy' a ait fotoğraflarla da zenginleştirilmiştir. Çalışmalarım sırasında kıymetli fikirlerinden istifade ettiğim tez danışmanım Sayın Yrd. Doç. Dr. Arif KOLAY Hocam'a teşekkür ederim.
17. yüzyıl Hollanda resminde sembol kullanımı

Tezimin birinci bölümünde, problem, amaç, araştırma yöntemi, verilerin toplanıpçözümlenmesinden söz ettim. İkinci bölümde ilk olarak sembolün tanımına ve tarih içinde kullanımına değindim. Bununla sembolün ilk kez ne zaman ve nasıl oluştuğundan, hangi uygarlıklarda nasıl farklılıklar gösterdiğinden söz ettim. Sonrasında 17. yüzyıl Hollanda resim sanatından söz ederek buradaki sembol kullanımına küçük örneklemelerdebulundum. Bununla birlikte Avrupa resim sanatına genel anlamda değinerek 17. yüzyıl Avrupa ve Hollanda sanat ortamlarının bilgisinden önce okuyucuyubilgilendirmeyi amaçladım. Üçüncü bölümde ise, on yedinci yüzyıl Avrupa sanatı ve Hollanda sanat ortamlarınıinceledim. Bunu yapmaktaki amacım seçilmiş resim örneklerini verirken, onlarınyapılış sürecindeki ortamın değerlendirilip algılanabilmesine yardımcı olmaktır. Tezimin konusunun ana unsuru olan 17. yüzyıl Hollanda'sının resim sanatını ve onu etkileyen koşulları da inceleyerek sadece sembollerin değil, dönemin sanat ortamınınaçıklamasını da yapmış oldum. Dördüncü bölümde ise 17. yüzyıl Hollandalı önemli ressamlarının seçmiş olduğumresimlerinden örnekler vererek, bu resimlerdeki sembol kullanımlarını inceledim. Resimleri E. Panowsky'nin yöntemiyle inceleyip, sembollerin kullanımlarını ve anlamlarını anlaşılır bir dille ifade ettim. Son bölümde ise sembol kullanımının resim sanatına getirmiş olduğu etkiyi ele aldım. Resim sanatını anlayabilmenin bir diğeryolunun resmin içinde kullanılan sembolik anlamları okuyabilmekle mümkünolunabileceğinin önemi üzerinde durarak tezimi sonuçlandırdım.
Göstergeler açısından modern ve postmodern mimarlık karşılaştırması

Çalışmamızda 20. yüzyıl mimarlığı ile ona zemin hazırlayan 19. yüzyıl mimarlığının kısa bir tarihini vermeye çalıştık. 19. yüzyılda yapı programlan büyük ölçüde Ecole des Beaux-Arts ilkeleri tarafından belirleniyor ve yeni mimarlık sorunlarına eski yöntemlerle çözüm getirilmeye çalışılıyordu. Fakat yeni teknik gelişmeler eski yöntemlerin ve tarihsel biçemlerin devre dışı bırakılmasında başarılı oldu. Mimarlığın geçmişşe dönmesi söz konusu olamazdı. Sonuç 19. yüzyılda revaçta olan biçemlerin reddedilmesi yolunda idi. Fakat bir süre sonra biçemsiz tasarımın güçlüğü ve de Uluslararası Biçem'in de diğer biçemler gibi bir 'biçem'e dönüştüğü ortaya çıktı. Bunun da reddi yeniden biçemlerin ve çoğulculuğun kapılarının açılmasına neden oldu. Sonuç bölümünde ise modern mimarlığın da postmodern mimarlık gibi mimari işaretlere sahip olduğunu savunduk ve bunu kanıtlamak için de Le Corbusier'nin Villa Savoye'sı ile Robert Venturi'nin Chestnut Hill House'unu karşılaştırdık.
Büyük Menderes, Küçük Menderes ve Gediz havzalarındaki Türk dönemi köprüleri

Maddi kültür ürünleri ana kategorisinin mimari eserler grubunda, daha alt bir dal olarak da su yapıları kapsamında olan tarihi kagir köprülerin Büyük Menderes, Küçük Menderes ve Gediz Havzaları'nda keşfedilip incelenen örneklerini konu alan bu çalışma, ayrıca köprü yazınındaki tipoloji ve terminoloji sorunsalına da; köprülerin tarihi karayolu ulaşımı konusuyla doğrudan ilişkisi nedeniyle tarihi güzergahlar hususuna da eğilmiştir. Çalışmada incelediğimiz 106 köprü, Köprü Sayısı ve Kombinasyonuna Göre ; Kemer Açıklığı Düzenine Göre ; Tabliye Eğimine Göre ; Plan Şemasına Göre olmak üzere dört ana özellik açısından belirlenen 10 tip ve onların da 5 alt tipi içinde değerlendirilmiştir. Tip ve özelliklerin oranları, birbirleriyle kombinasyonları, havza ve yüzyıllara dağılımları analiz edilerek grafiklerle, tablolarla gösterilmiştir. İncelemeler neticesinde bilinmeyen bazı köprüler ortaya çıkarılmış, varlığı bilinen bazı köprülerin bilinmeyen yönlerine dikkat çekilmiş, mimari özellikler birçok açıdan değerlendirilmiş, köprülerin Batı Anadolu ticaret güzergahları içinde bilinmeyen bazı yollara delalet ettiği saptanmış; buna istinaden köprülerin konumlarını ve güzergahları gösteren bir harita hazırlanmıştır. Köprülerin söz konusu bölgede Türk Dönemi ticari-kültürel-askeri hareketliliğinin yanı sıra mimarlık faaliyetlerinin ve uygarlık gelişiminin yaygınlığına ve hızına da dikkat çekmektedir.
Kapadokya Bölgesi Bizans kiliselerinde Anastasis sahneleri

Grekçe kökenli bir sözcük olan Anastasis en genel anlamıyla 'diriliş' demektir (Mavroska, 2009: 12). Hıristiyan inancında Anastasis, İsa'nın yeraltına inip vaftiz olmayan Tevrat peygamberlerini ve iyi insanları kurtarması olsa da altında yattığı temel anlam İsa'nın ölüm karşısındaki zaferidir. Bizans sanatında Anastasis, 8. yüzyıldan itibaren anıtsal duvar resim sanatında, ikonalarda ve diğer küçük el sanatlarında memnuniyetle işlenmiştir. Sahne, özellikle 11. yüzyıl ve sonrasında ikonografide popüler hale gelmiş, betimleniş ve kompozisyon özellikleri bakımından bu dönemde zenginleşerek genel anlamda oluşumunu tamamlamıştır. Kapadokya bölgesi kaya kiliseleri, Bizans anıtsal resim sanatının günümüze gelebilmiş en erken tarihli Anastasis örneklerini bünyesinde barındırır. Kapadokya kiliseleri özgün mimarisi yanında, bölge Bizans taşrasının tipik özelliklerine sahiptir. İçinde barındırdığı manastır merkezleriyle önem taşır. Kapadokya, Bizans yönetimi sırasında sahip olduğu kültürel, siyasi, toplumsal ve dini birikimlere maruz kalması anıtsal duvar resimlerinin ikonografi ve üslup özellikleri bakımından Bizans sanatına dair özgün yorumlara olanak sağlar. Kapadokya Bölgesi Bizans Kiliselerinde Anastasis Sahneleri konulu bu çalışmada; sahnenin tarihsel ve sanatsal açıdan değişimi incelenmiştir. Sahnenin yorumlandırılmasında, kilisede resmedildiği mekan, siklusla olan ilişkisi ve tarihsel ikonografik gelişimi dikkate alınmıştır. Çalışmanın sonucunda tarih, ikonografi ve resim programı ilgili değerlendirmeler, otuz iki kilisenin kendi içlerinde benzerliklerinin olduğunu ama bütünlük oluşturmadığını ortaya koyar.
İskandinav mitolojisi etkisindeki dini sembollerin tekstil yüzeylerine uygulanışı ve günümüz dijital baskı ile karşılaştırılması

Tarih öncesi çağlardan günümüze kadar gelen, yazı veya söz yoluyla aktarılan mitoloji; dönemlerin siyasi, dini, kültürel, sosyal ve ekonomik kaynaklarının oluşmasında doğrudan etki sağlamıştır. İçinde bulunduğu; dönem, yer, zaman ve iklim şartları gibi konuların sınırlarını oluşturmuş, kendine özgü şekiller alarak değişkenlikler göstermiştir. Genel hatlarıyla diğer yerel mitolojiler gibi, dilden dile bir aktarıma sahip olan İskandinav Mitolojisi; anlatılarıyla efsanevi ve mucizevi bir hava yaratmaktadır. Bununla beraber dilimize çevrilmiş kaynakların kısıtlı olması sebebiyle, daha da merak uyandırmaktadır. Çevrilen kaynakların bölüm ölüm alarak detay ve bir bütünlük yaratmaması, bu tezin konu seçiminde başlıca neden oluşturmuş. Bu noktada; çeşitli tez, makale, dergi, kitap ve görsel araştırmaları yapılmış, edinilen kaynaklar bir araya getirilerek, interaktif ortamlarda bulunan bilgi kabalığının yerine, sade ve açıklayıcı bir tez yazma fikri oluşmuştur. Yabancı ve yerli kaynaklar da kullanılarak, yazılı betimlemeler görsellerle desteklenmiştir. Çağın içinde bulunduğu mitolojik öğelerin sembolleştirilmesi, bu sembollerin günümüzde de aktif bir biçimde; televizyon dizileri ve sinema filmleri gibi popüler sektörlerde halen dikkat çekiyor olması, konunun işlenmesine destek olmuştur. Edinilen kaynaklar; karşılaştırma ve araştırma yapılarak en doğru biçimde yazılmış, olay örgüsü tarafsızca aktarılmıştır. Mitolojinin genel hatları paylaşıldıktan sonra; baskı yöntemi olarak günümüzde en çok tercih edilen dijital baskı ortamında çeşitli denemeler yapılmıştır. Bu denemeler tezin içerdiği bilgiler esas alınmış, dini semboller modernize edilerek yeniden tasarlanmıştır. Ortaya çıkan uygulamalar; kaynaklardan elde edilen görsellerle karşılaştırılmış, ilkel toplumlardaki olanaklar ile teknolojik gelişmeler sonrası teknik açıdan kolaylaşan baskı yöntemi gözler önüne serilmiştir.
Arşiv belgelerine göre Sultan Ahmed Külliyesi ve inşası

Osmanlı Devleti'nin yönetenden yönetilene hizmet verme ve bu hizmetin verilişinin merkez tarafından kontrol ve takip edilmesine dayalı hiyerarşik yapısı, düzenli kayıt tutulmasını zorunlu hale getirmiştir. Bunun sonucunda tahrir, icmal, yevmiye, sicil, inşa defterleri gibi oldukça ayrıntılı ve özenli bir şekilde kayıtlar tutulmuştur. İnşa defterleri, yapıların inşa süreci; çalışanların ödemeleri, çalıştıkları ve çalışmadıkları günler ve milliyetleri; kullanılan malzemenin temin yeri, temin edilişi ve nerelerde kullanıldığı, yapının inşa şekli, kronolojisi; vasıflı ve vasıfsız işçilerin verdiği hizmetler hakkında değerli bilgiler ihtiva etmektedir. Ömer Lütfi Barkan'ın iki mesai arkadaşıyla birlikte tamamladığı iki ciltlik 'Süleymaniye Camii ve İmareti İnşaatı' gibi bir kaynak eserin yanında, özellikle sanat tarihine hizmet edecek kaynakların devamı niteliğinde bir çalışmayı Sultan Ahmed Camii inşa faaliyetleri üzerinden ele aldık. Bu amaç doğrultusunda ele alınan inşa defterleri, vakfiye, yevmiye defterleri, ruznamçe ve satın alma belgelerinin değerlendirilmesiyle ortaya böyle bir çalışma çıkmış olup; bu çalışma 17. yy. başı itibariyle inşaatına karar verilen Sultan Ahmed Camii'ni banisi, mimarı ve yer seçiminden kaynakların aktarımına, malzeme ve hizmet satın alımından inşaat görevlilerinin tespitine, tutulan kayıtlardan inşa kronolojisine, malzemeden teknik ve sürece kadar pek çok alanda, pek çok önemli bilgiyi dönemin en muteber kaynağının dilinden anlama imkanı sunmaktadır.
Geç Dönem Osmanlı Selatin camileri ana kubbelerdeki süsleme programları

Kubbe, geçmişşten günümüze kadar Anadolu dışı da dahil olmak üzere pek çok yapıda kullanılagelmiştir. Bu kullanım alanlarından biri de camileri oluşturmaktadır. Osmanlı geç dönemde mimari alanda olduğu gibi süsleme alanında da farklılıklar oluşmuştur. Bu dönemde süsleme anlayışı 17. Yy'dan itibaren batı etkisinde gelişme göstermiştir. Camilerin kubbe içine yapılan gerek kalem işi gerekse alçı süslemede desenler, kubbe merkezinden başlayıp kubbe göbeği, kubbe içi, kasnak ve pandantiflere kadar sanatçının ve caminin bulunduğu konumun durumuna göre bazen sade bazen de yoğun olarak işlenmiştir. Desenler, 17. Yy'da klasik dönem süsleme motiflerinden olan rumi, hatayi ve düğümler kendini gösterirken 17. Yy'ın ikinci yarısından itibaren vazoda çiçek demetleri, S ve C kıvrımlı süslemeler, askı çelenkler, kurdeleli çiçek demekleri kullanılmıştır. 19. Yy'da karma bir üslup olan eklektik üslup meydana çıkmış, bu üslupla gotik tarzdan hint mimarisine kadar her türlü motifler tercih edilmiştir. Diğer yandan camilerde görülen batılı süslemenin yanında geleneksel motiflerden olan rumi, hatayi ve pençlerde görülmüştür. Fakat bu motifler geç dönem camilerinde geleneksel özelliklerini yitirmiş, daha çok gri tonlarla gölgelendirilmiş şekilde batılı tarzdan olan barok, rokoko ve ampir üslubunda işlenmiştir. Geç dönem Osmanlı selatin camileri belli bir plan dahilinde süsleme programı uygulandığı görülmüştür. Camilerin süsleme programları yapılan döneme göre dairesel veya dikine uygulanan dilimli kubbeye dönüştürülmüştür.
Konya Mevlana Müzesi İhtisas Kütüphanesi'ndeki XV-XVI. yüzyıl kitap kapakları

Beş ana bölümden oluşturulan çalışmada; giriş bölümünde konunun tanımı önemi ve amacı ile çalışmanın yöntemi ve sınırlandırılması yapılmış, yararlanılan kaynaklara değinilmiştir. Birinci Bölümde: 15 ve 16. yüzyıl Konya tarihi ve kültürel ortamı ile Mevlana Dergahının inşa sürecine değinilmiştir. İkinci Bölümde: Ciltçilik üzerinde durulmuş, cildin bölümleri ve cilt yapımında kullanılan aletlere yer verilmiştir. Türk cilt sanatının tarihi gelişiminden bahsedilerek, 15 ve 16. Yüzyıl Türk cilt sanatının özellikleri ayrı alt başlık olarak verilmiştir. Üçüncü Bölüm: İhtisas Kütüphanesi ile üzerinde çalışılmasına izin verilen sergi ve özel koleksiyonda bulunan kitap kapaklarından oluşturulan katalog bölüdür. 15. ve 16. yüzyıllara ait toplam 56 kitap kapağı bu bölümde ele alınmıştır. Kapakların; envanter numaraları, istinsah tarihleri, ölçü ve kullanılan malzeme ile ayrıntılı tanımlarına yer verilmiştir. Bezeme ve kapak düzenleri açısından tarihlendirilmeleri de yine bu bölümde yapılmıştır. Dördüncü Bölüm: Kataloğa dahil edilen örnekler bu bölümde değerlendirilmiştir. 15. yüzyıla ait 13 örnek 15. yüzyıl kapakları alt başlığında ele alınmıştır. Kapaklar; malzeme, zencirek-cetvel-bordürler, köşebentler, şemse-sertab-miklep, teknikler, bezeme ve üslup açısından değerlendirilmiştir. 16. yüzyıla ait 43 örnekte yine aynı yöntemle ele alınarak Türk cilt sanatı içindeki yerleri saptanmaya çalışılmıştır. Beşinci Bölüm: Çalışma sonucunda elde edilen veriler belirtilmiştir.
Yıldız, Çukur Saray'da bulunan Z-10 no'lu odanın duvar resimlerinin analizi ve koruma önerisi

Osmanlı İmparatorluğu'nun son saray kompleksi olan Yıldız Sarayı, gerek oluşum süreci ve fiziksel özellikleri, gerekse günümüzdeki yoğun kullanımı nedeni ile koruma kavramları kapsamında incelenmesi gereken değerlere sahiptir. Çukur Saray, bu kompleks içerisinde Yıldız Saray'ının ikinci avlusunda yer alır. Yıldız Sarayınıngünümüze kadar gelişim ve tarihsel süreci incelendiğinde Çukur Saray binasının II. Abdülhamit döneminde (1876-1909) inşa edildiği düşünülmektedir. Yapı günümüzde Yıldız Teknik Üniversitesi'ne bağlı birimler tarafından derslik ve büro ihtiyacını karşılamak amacıyla kullanılmaktadır. Çukur Saray zemin katta bulunan ve Z-10 no'lu oda olarak adlandırılan mekanın duvar resimleri, karakteristik ve yapım özellikleri bakımından 19. yüzyıl Osmanlı duvar resimlerinin özelliklerini taşımakla birlikte zaman içerisinde odanın farklı amaçlarla kullanılması ile bu özelliklerini yavaş yavaş kaybetmektedir. Odada bulunan duvar resimleri görünür, kızılötesi, morötesi flüoresansve eğimli ışık teknikleri kullanılarak çekilen fotoğraflar yardımı ve polarizanmikroskop ile yapılan boya kesitlerinin incelenmesi sonucunda geçirdiği restorasyonlar belgelenerek bozulma nedenleri hakkında bilgi edinilmeye çalışılaraksonuçlara uygun koruma önerisi sunuldu.
Erken Bizans Dönemi resimli dini el yazmaları: Viyana Genesis

Tezin konusu Erken Bizans Dönemi Resimli Dini El Yazmaları: Viyana Genesis'den oluşturmaktadır. Bu çalışmanın ilk amacı Erken Bizans Dönemi Resimli Dini El Yazmaları ile ilgili yapılmış araştırmalar ışığında el yazmalarının sınıflandırılması, konularının, üslup özelliklerinin, üretim yerlerinin ve malzemelerinin belirlenmesi ve benzer özelliklerin tespit edildiği el yazmalarının karşılaştırmalarının yapılmasıdır. Söz konusu el yazmaları arasında yer alan Viyana Genesis el yazmasının metin-resim ilişkisi, ikonografik, üslup ve teknik özelliklerinin detaylı olarak ele alınması çalışmanın ana konusunu oluşturur. Müze ve kütüphane çalışmalarının gerçekleştirildiği çalışmada, öncelikle Erken Bizans Dönemi Resimli Dini El Yazmaları başlığı altında Quedlinburg Itala, Ashburnham Pentateuch, Rabbula İncili, Paris Suriye Kutsal Kitabı, Aziz Augustus İncili, British Library Kanon Tabloları, Cotton Genesis incelenmiş, Viyana Genesis el yazmasıyla bağlantılı olduğu düşünülen Erken Bizans Dönemi Purpura Kodeksler başlığı altında Rossano İncilleri, Sinop İncili ayrı olarak ele alınmıştır. Araştırmanın bir sonraki aşamasını ve ana konu ise Erken Bizans Dönemi Resimli Dini El Yazmaları başlığı altında Viyana Genesis el yazmasının metin-resim ilişkisi, ikonografik, üslup ve teknik özellikleri belirlenmeye çalışılmış ve bu bilgiler ışığında söz konusu el yazmasının katalog çalışması yapılmıştır. Viyana Genesis el yazması, içerik açısından taşıdığı önemin yanı sıra biçim açısından da ayrı bir yerdedir. Bizans sanatında zenginlik ve asalet göstergesi olan purpura renginde üretilmiş el yazmaları arasında konularını Eski Ahit'ten alan günümüze ulaşabilmiş tekel yazmasıdır. Yapılan değerlendirmeler sonucunda Eski Ahit sahnelerinin Ortodoks Bizans inancında kendisine yer bulması; bunun da ötesinde, Viyana Genesis el yazması örneğinde Yeni Ahit konularına yer verilmeden sadece Eski Ahit sahnelerinin betimlenmiş olması, henüz yeni kurumsallaşmakta olan bir inancın gelenekle kurduğu ilişki anlamında önemlidir. Helen kültürünün etkisini taşıyan Yahudi sanatının Eski Ahit konularının Hıristiyanlık temalarında kullanılmasına yol açması, coğrafi ve tarihi anlamda farklı kültürlerin birbirine hangi biçimlerde eklemlendiğini göstermesi açısından bilimsel veriler taşır. Konuyla ilgili ünik bir başka veri ise, Viyana Genesis el yazmasındaki bazı sahnelerin Eski Ahit'te de karşılığının olmamasıdır. Bundan dolayı Eski Ahit dışında diğer Yahudi kaynakları da incelenmiş, sahneler ile bağlantıları tespit edilmiştir.
Gündelik hayat ve güncel sanat ilişkisi

Son yüzyılda, modern kapitalist toplumsal ilişkiler düzeninde ve bürokratik yöntemlerle gündelik hayat baskı altına alınmıştır. Modern gündelik hayat içerisinde tahakküm altına alınan birey, gündelik yaşamın denetlenemeyen kısımlarında gedikler açarak, kendine göre çeşitli strateji ve taktikler geliştirerek mücadelesini vermiştir. Hem sanatın hem de gündelik hayatın özellikle toplumsal değişimin hızlı yaşandığı yıllarda önemi artmıştır. Sürrealizm ve Dada gibi öncü sanat akımlarının hem sanattaki hem de gündelik hayattaki rutinlerin akışını etkileyerek, sanatta, kültüre, düşünceye dair yaklaşımlar sergilemişlerdir. Aralanan bu kapıda, gündelik hayat pratiklerinin sanatta ele alınması, belirgin bir şekilde ivme kazanarak, günümüzde devam etmektedir. Türkiye'de de modernleşme süreci, neo-liberalist politikalar ve 12 Eylül 1980 askeri darbesinin neden olduğu hızlı değişimin sonuçları gündelik hayatta da yansımıştır. Bu değişime referansla gündelik hayatın sanata yansıma biçimi, sanatçıların çoğunlukla bireysel bir şekilde gündelik hayata ilişkin, sergiledikleri duyarlılık ve gündelik hayatı anlama çabaları, farklı açılardan tez kapsamında ele alınmıştır. Araştırmamda gündelik hayat sanat ilişkisi genel olarak sanatçı ve sanat eseri odaklı olarak ele alınarak açıklanmaya çalışılmıştır. Bu incelemelere göre de gündelik hayata referansla kendiişlerimden de örneklerle, konunun daha iyi anlaşılmasına çaba gösterdim.
Geleneksel bir semt muhafazakar bir imaj: 1938'den 1914'e Üsküdar'ın tarihi

Bu çalışmada, Osmanlı İstanbulunun idari olarak dört ana parçasından biri olan Üsküdar semtinin, 1838- 1914 yıllan arasındaki tarihini 'muhafazakar' ve 'geleneksel' kavramları yardımıyla analiz etmeye çalışıldı. Tez çerçevesinde, Üsküdar'ın kültürel ve ekonomik dokusu ele alman dönem içerisinde bu dokularda gerçekleşmiş ya da kentin geri kalanının aksine gerçekleşmemiş olan değişikliklere de odaklanarak incelenmeye çalışıldı. Üsküdar'ın ve Üsküdarlıların özellikle on dokuzuncu yüzyıl sonu ile yirminci yüzyıl başına ait roman, gazete haberi, turist rehberi ve seyahatname gibi metinlerde nasıl tarif edildiklerine bakılarak, dönem içerisinde oluşturulan Üsküdar imajının genel karakteristikleri ortaya konulmaya çalışıldı. Son bölümde ise Üsküdar'ın kültürel yapısı, imajı, son dönem Osmanlı modernistlerinin 'muhafazakar düşünce üslubu' ile ilişkisi bağlamında yeniden değerlendirildi. Böylelikle muhafazakarlık kavramının izinde Üsküdar'ı incelemeyi hedefleyen bu çalışmanın bulguları aynı zamanda son dönem Osmanlı modernistlerinin 'muhafazakar düşünce üsluplarına' ait semboller dünyasını anlamakta da kullanılmış oldu.
Yunanistan Trakya'sınıda (6. yy.-19. yy.) mezar geleneği ve tipolojisi

Trakya'da yaşayan Hıristiyan halk dini inançları gereği ölen yakınlarının kemiklerini mezardan çırtma adetlerini bırakarak, Müslüman mezar taşı geleğinin etkisi, ekonomik refah ve daha başka sebebler etkili olmuştur. Bu etki ile birlikte mezar taşlarının üzerlerine çok satırlı hece ölcülü şiirler yazmaya başlamışlardır. Bu gelenekilk olarak 17 yüzyılın ilk yarısına başlamıştır. En erken tarihli mezar taşı örneği 1655'ten kalmadır. 17. yüzyılın sonlarında başlayan bu gelenekler Evros köylerinde 1960'a kadar, yani 300 yüzyıl boyunca devam etmiştir. Bu alışkanlığa 20. yüzyılda bazı yerlerde rastlanmamaktadır, bu geleneğin terk terk edilme nedeni Hristiyan ve Yunan topluluğunun Trakya bölgesini de içine alan savaşların Başlamasıdır. Özelikle II. Dünya Savasından sonra Yunanistan Trakyası'nda makine ile kesilen mezar taşları mezarlıklarda yerlerini almaya başlamışlardır. İlk bölüm genel olarak Yunanistan ve Balkan bölgelerinde Trakya dışındaki mezarlıklar ile ilgili açıklamalar yapılacaktır. Söz konusu dönemde Trakya'da bahsi gecen gelenek devam etmektedir. İkinci bölümde Batı Trakya'nın farklı yerlerindeki mezarlıklardan mezar taşları örnekleri göstereceğiz. Örnekler İskeçe Gümülcine, Maronia, Samothraki ve Evros'tan on beş köye aittir. Çalışma su şekilde gerçekleşecektir: Mezar taşı üzerindeki metinleri yunanca gösterilmesi ve yunancadan türkçeye çevrilmesi. Sonra konu hakkında kısa bir yorum yapılması, ölünün yaşamından mesleği ile ilgili temsili sahnelerin gösterilmiştir. Mezar taşları fotoğraflar ve bazen de çizimler ile gösterilmiştir. İkinci bölümün ikinci parçasında karşılaştırma amacı ile Batı Trakya, Bulgaristan köylerinden, Filibe ve İvaylovgrad'dan ve bazı yerler Edirne ve Doğu Trakya'dan örnekler gösterilmiştir. Karşılaştırma amacı ile aynı dönem Gümülcine'den Ermeni mezar taşları fotoğraf ve çizimleri gösterilmiştir. Sonuç olarak bu çalışmanın amacı Osmanlı İmparatorluğu'nun çeşitli etnik kökenlerinin ölüm karşısında ortak sanatsal ve 'anıtsal' ifadesini göstermektir. Üncünü bölümde mezar taşları sınıflandırması yapılmıştır. Yayınlanan ve yayınlamayan topladığımız mezar taşları örneklerinden hareketle dört kategori çıkardık: 1) Mezar plakaları 2) Mezar taşları 3) Haçlı mezar taşları 4) Kaideli heykel veya büst mezar taşları. Bu dört kategoriden her birinin kendine ayrı alt kategorisi vardır. Batı Trakya ve Evros'taki köyler içinde Edirne bir sanat merkezi olarak kabul edilir. Sanat, biçim, sekil ve metin açısından yeni gelişmeler Edirne'de ortaya çıkmıştır. Konstantinopolis etkisinden söz etme ihtimali de bulunmaktadır. Batı Trakya için sanat merkezi olan bir diğer yer Filibe'dir. Dördüncü bölümde mezar taşlarının zaman içerisindeki gelişimi incelenmiştir. Ayrıca, mezar taşları üzerinde yer alan bilgilerin ışığında Osmanlı döneminde, Trakya' toplumunun etiği, mesleği ve değerleri hakkında sağladıkları bilgiler de değerlendirilmiştir.