turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Mahfil mecmuası ve tahlilİ fihristi

Tezimizde incelediğimiz Mahfil Mecmuası, 1920- 1926 yıllarında Tahirü'l-Mevlevi tarafından İstanbul'da 68 sayı olarak yayımlanmış bir mecmuadır. Tezimizin ilk bölümünde mecmuanın dönemine genel bir bakış başlığı altındayayımlandığı dönemi tanıtmaya çalıştık. İkinci bölümde ise mecmuayı neredeyse tek başına çok zor şartlarda çıkaran Tahirü'l-Mevlevi'yi ve yayın hayatını inceledik. Bunun nedeni Tahirü'l-Mevlevi'nin mecmuanın sahibi, sorumlu müdürü olması ve çoğuyazıların -imzasızların ekserisi de dahil- kendisi tarafından yazılmış olmasıdır. Üçüncü bölümde tezimize konu olan Mahfil mecmuasını her yönüyletanıtmaya çalıştık. Dördüncü bölümde Mahfil mecmuasının tam yazar kadrosu ve tespit edebildiğimiz kadarıyla yazarların biyografilerini koyduk. Mecmuada sürekli yazan ve devamı gelen yazılar az olduğu için yazar biyografilerini hazırlarken 5 ve daha fazlayazısı olan yazarları seçtik. Beşinci bölümü mecmuadaki yazıların yazar adlarına göre alfabetik fihristeayırdık. Altıncı bölümde ise yine yazıları belirlediğimiz temel konu başlıkları altında ve aynı zamanda alfabetik olarak yazar isimlerine göre tasnif ettik. Tezimizin yedinci bölümünde ise Mahfil mecmuasındaki yazıların yayımsırasına göre fihristi ve kısa muhtevaları yer aldı. Sekizinci bölümde ise yazılarınalfabetik indeksini çıkardık. Tüm bu tasnifleri yaparken imzasız olan yazıları ayrı bir bölüm altında topladık. Fakat imzasız yazıların birçoğunun yine Tahirü'l-Mevlevi tarafından kaleme alındığı rahatlıkla söylenebilir. Tezimizin son bölümünü ise çalışmamızı yaparken istifade ettiğimiz kaynakların bulunduğu bibliyografyaya ayırdık.
İbnürrefik Ahmet Nuri Sekizinci'nin tiyatroları üzerine bir inceleme

İbnürrefik Ahmet Nuri Sekizinci'nin Tiyatroları Üzerine Bir İnceleme? adını taşıyan bu tezde, Sekizinci'nin toplam elli dört eseri incelenmiş ve bu eserler üzerinden İbnürrefik Ahmet Nuri Sekizinci'nin oyun yazarlığının temel nitelikleri ve Türk tiyatrosu içerisindeki konumu tespit edilmeye çalışılmıştır. Tez, Batı Tesirinde Gelişen Türk Komedyasına Genel Bir Bakış başlıklı giriş bölümünden sonra dört bölümden oluşmaktadır. Birinci bölümde Sekizinci'nin yaşamına, İkinci bölümde tiyatro yazarlığına, üçüncü bölümde Sekizinci'nin oyunlarının türlere göre incelenmesine ve son bölümde oyunların yapısall olarak incelenmesine yer verilmiştir. İbnürrefik Ahmet Nuri Sekizinci, yazdığı, uyarladığı, sahnelediği oyunlarla Batı etkisinde gelişen Türk komedisinin önemli kalemlerindendir. Yazar, II. Meşrutiyet döneminde kaleme aldığı çoğu dönemin süreli yayınlarında yayımlanmış tek perdelik eserleri ile halkın gülme ihtiyacını karşılama amacındadır. Bu dönemden vefatına dek tiyatro ile iç içe olmuş Sekizinci'nin oyunları Darülbedayi ve Halkevleri başta olmak üzere pek çok tiyatro topluluğu tarafından sahnelenmiştir. İbnürrefik Ahmet Nuri Sekizinci tamamen millileştirerek ortaya koyduğu oyunları ile uyarlama geleneği içerisinde önemli bir yere sahiptir.
Edmondo de Amicis ve Ahmet İhsan Tokgöz'ün seyahatnamelerinde Londra imgesi

19. yüzyılında, özellikle teknolojik yenilikler sayesinde, seyahatler çok gelişmiştir. O yıllarda, doğuya yapılan yolculukların yanı sıra, yeni bir tür seyahat ortaya çıkmıştır. Avrupa'nın dışından veya henüz tam Batılılaşmamış Avrupa ülkelerinden gelen, gelişmenin ve sanayileşmenin getirdiği yenilikleri şahsen görmeyi arzulayan seyyahların, yazarların ve gazetecilerin seyahatleri. Gelişme fikrini en çok temsil eden yer şüphesiz Londra'dır. Çok sayıda koloniye hükmeden ve güçlü bir ticari faaliyeti sürdüren büyük bir imparatorluğun kalbi olan bu şehirde İtalyan ve Osmanlı seyyahlar sadece Batılı toplumun sanayileşmesinin yarattığı harikalara değil, aynı zamanda olumsuz etkilerine de tanık olabilmiştir. Londra'nın İtalyan ve Osmanlı seyyahların aktarmaya çalıştığı imajının en iyi çıkartılabildiği seyahatnameler arasında Edmondo De Amicis'in Ricordi di Londra'sı ile Ahmet İhsan Tokgöz'ün Avrupa'da Ne Gördüm? adlı eseri sayılabilir. Bu iki yazı, hem yazarların izlenimi hem İngiliz başkentinin betimlemeleri açısından birçok ortak yan göstermektedir. Bu çalışmamız bu iki seyahatnameyi karşılaştırıp benzerliklerini göz önüne sermeyi hedeflenmektedir.
Mahzen-i Maarif ve Mecma'ı Letaif/Paris Milli Kütüphanedeki supplement Turkc 1035 numaralı kaside mecmuası

Edebiyat; hayatın içinde oluşan, hayatın kendisi olan bir kavramdır. Hayatta yaşanan her şey edebiyatta kendisini gösterir. Türk Edebiyatı da eski dönemlerden beri Türk milletinin kültürünü, zevkini ve yaşantısını bugünlere aktarmıştır. Edebiyat tarihimiz içerisinde Divan edebiyatı, Osmanlı Devleti zamanında oluşan ve o dönemin özelliklerini yansıtan bir edebiyat geleneğidir. Günümüzde Divan edebiyatına değişik kaynaklar vasıtasıyla ulaşabilmekteyiz. Bu kaynakların içinde mecmuaların önemli bir yeri vardır. Bir mecmuada, o dönemde yaşamış olan pek çok şairin şiirine rastlarız. Bu yönüyle mecmualar, içerisinde pek çok kıymeti barındıran bir hazine gibidir. Mecmuaları, yazıldığı dönemin sanat ve edebiyat anlayışını yansıtan bir gökkuşağı gibi de düşünebiliriz. Bizim çalışmamıza konu olan 'Mahzen-i Maarif ve Mecma'ı Letaif' adlı Paris Milli Kütüphanedeki Supplement Turkc 1035 numaralı mecmua, 1603- 1617 yılları arasında Osmanlı Devletine padişahlık yapan Sultan I. Ahmed'e yazılmış olan övgü şiirlerini barındırmaktadır. Her ne kadar övgü denince aklımıza kaside gelse de bu mecmuada Sultan Ahmed övülürken kaside dışında nazım şekilleri de kullanılmıştır. Aynı zamanda Sultan I. Ahmed'in yaptıkları, şiirlerde kendisini göstermektedir. Çalışmamızın amacı Sultan I. Ahmed devrinin edebiyatımıza yansımasını gözler önüne sermek, divan edebiyatının sosyal ve siyasi hayattan kopuk olmadığını belirtmektir. Çalışmamız iki bölümden oluşmaktadır. Birinci bölümde mecmuanın tavsifi, mecmuada ismi geçen şairler, mecmuada yer alan nazım şekilleri ve şiirlerin muhtevaları; ikinci bölümde ise metnin transkripsiyonu verilmiştir.
Divan şiirinde burçlar

Bu araştırma, divan şairlerinin şiirlerinden hareketle burç kelimesi ve burç isimlerinin kullanımını istatistiki olarak belirlemek ve bu verilerden hareketle şairlerin burçlarla ilgili düşüncelerine dair çıkarımlarda bulunmak amacıyla yapılmıştır. Çalışmada yüz yirmi beş divan taranmış olup taranan divanlardan seçilen örnek şiirler/beyitler ele alınmıştır. Beyitlerde karşımıza çıkan burç kelimesi ve burç isimleri, hem şairlerin kullanım sıklığı hem de şiirlerindeki kullanım yerleri göz önüne alınarak tespit edilmeye çalışılmıştır. İçinde burç kelimesi ve burç isimleri geçen beyitler tek tek ele alınıp benzer ve farklı yönleriyle yorumlanmış ve burçların divanlardaki kullanımı konusunda çeşitli tespitlerde bulunulmuştur. Konumuz, astroloji kapsamındaki burç kelimesi ve burç isimleri olmakla birlikte, şiirlerde geçen 'burç' kelimesinin sadece astroloji kapsamında değil farklı manalar ile de kullanıldığı görülmüştür. Araştırmamız sonucunda bu kullanımların da astroloji kapsamındaki burç kelimesiyle ilintili olduğu görüldüğünden çalışmanın bir bölümünü de bu farklı kullanımlar oluşturmuştur.
Onat Kutlar'ın hikayelerinde yapı ve tema

1950 kuşağı yazarlarından Onat Kutlar; hikayeleri, şiir kitapları, denemeleri, sinema ve senaryo yazılarıyla edebiyat dünyasında yer edinir. İshak ve Karameke adında iki öykü kitabı yayımlamış olan Onat Kutlar, hikayelerinde farklı ve aykırı kişilerin iç dünyasını, varoluşçu ve gerçeküstü öğelerle ele alır. İshak öykü kitabıyla 1960 yılında Türk Dil Kurumu ödülünü kazanan Onat Kutlar'ın diğer hikaye kitabı Karameke, yazarın ölümünden sonra Ferit Edgü tarafından baskıya hazırlanır. Bu çalışma üç bölümden oluşur. İlk bölümde Onat Kutlar'ın hayatı, eserleri ve sanata dair görüşlerine yer verilir. İkinci bölümde; İshak ve Karameke kitaplarında yer alan hikayeler; olay örgüsü, kişiler, mekan, zaman, bakış açısı ve anlatım teknikleri bakımından tek tek incelenir. Üçüncü bölümde ise İshak ve Karameke kitapları tema bakımından gruplandırılarak ele alınır. Sonuç kısmında çalışma süresince elde edilen bulguların genel değerlendirmesi yapılır. Kaynakça bölümünde ise çalışmayı hazırlarken yararlanılan kaynakları içeren bibliyografya yer alır.
Er Kosay adlı destan kitabında Kazak kültürel unsurları

'Er Kosay Adlı Destan Kitabında Kazak Kültürel Unsurları' başlıklı tezimizde Kazak destanlarından yola çıkarak Kazak toplumuna ait kültürel unsurlar, yaşam biçimlerine sirayet etmiş olgular, destanların yazıldığı dönem ve anlatıcıların aktarışı göz önünde bulundurularak tespit edilmeye çalışılmıştır. Çalışmamız, giriş ve üç bölümden oluşmaktadır. Giriş bölümünde çalışmamızın temel konusunu ve ana kaynağımızı teşkil eden 'destan' terimi üzerinde durulmuştur. Kazak halkının kültür öğelerine değinilmiş ve bu öğelerin destanlara nasıl ve ne şekilde yansıdığı konusu değerlendirilmiştir. Birinci bölümde, Kazak Edebiyatı hakkında bilgiler verilmiş, ardından 'Kazak Destan Geleneğinden' bahsedilmiş ve destanlarla ilgili yapılan çalışmalara ve bu çalışmaları yapan bilim insanlarının görüşlerine yer verilmiştir. Bu bölümde ayrıca, çalışmamıza konu olan destanlar hakkında teknik bilgiler sunulmuştur. Bunun yanında destanların genel özellikleri ve farklı nüshalarıyla ilgili bilgilere değinilmiştir. İkinci bölümde, incelememize konu olan destanların değerlendirmesi yapılmış, destanların içinde geçtiği coğrafya tahlil edilmiş, bu coğrafyanın Kazak kültürüne yansımaları üzerinde durulmuştur. Destanlardaki kahramanlardan yola çıkarak alp tipi, kadın tipi, bilge tipi ve yardımcı tipler ele alınmıştır. Kazak halkının kültüründe büyük pay sahibi olan hayvanlar ve bitkiler de bu bölümde incelenmiştir. Üçüncü bölümde, Kazak halkının kültürel birikimi incelemeye konu aldığımız destan metinleri üzerinde tespit edilmeye çalışılmıştır. Bu bölümde, kültürlerin oluşumunda büyük etki sahibi olan halk inançları, gelenek-görenekler ve memoratlar titizlikle incelenmeye çalışılmıştır. Sonuç bölümünde ise yapılan çalışmalara yönelik bir değerlendirme söz konudur.
Türk sinemasına uyarlanan romanlar üzerine bir inceleme (1960-1970)

Bu çalışmada 1960- 1970 yılları arasında Türk edebiyatından Türk sinemasına uyarlanan romanlar ve bu yıllar arasındaki edebiyat-sinema ilişkisi ele alınmıştır. Sinemanın edebiyattan farklı bir sanat dalı olduğu göz önünde bulundurularak konuya sinema sanatının temel teknikleri çerçevesinde ve objektif olarak yaklaşılmıştır. Üç bölümden oluşan tezin ilk bölümünde roman ve sinemanın 'benzerlikleri ve farklılıkları' ile 'roman-sinema etkileşimi' üzerinde durulmuştur. İkinci bölümde başlangıcından 1970 yılına kadar Türk sinemasındaki roman uyarlamaları incelenmiştir. Üçüncü bölümde seçilen beş roman uyarlaması 'tema, bakış açısı, zaman, mekan, karakterler, dil ve üslup' başlıkları altında incelenmiştir. Sonuç bölümünde ise 1960- 1970 yılları arasında Türk sinemasının romana bakışı ve incelenen filmlerden elde edilen sonuçlar ele alınmıştır.
Muhammed Sadık Kaşgarİ Tezkire-i Azİzan inceleme-metin-dizin

Tezkire-i Azizan, Muhammed Sadık Kaşgari tarafından Kaşgar Hanlarından Mirza Osman Begim'in anısına kaleme alınmıştır. Tezkire-i Azizan adlı bu eser; XV. asrın ilk çeyreğinden XVIII. asrın ikinci yarısına kadar olan zaman aralığında Hocaların Doğu Türkistan'da siyasi faaliyetlerini, Hideyetullah Hoca'nın Cungar Hanlığının yardımıyla tahta geçmesi ve siyasi olayları, Appak Hoca'nın evlatları ile Hoca İshak Veli evlatları ve Cungar Hanlığı arasında meydana gelen siyasi olayları ve kanlı mücadeleleri detaylı olarak kaleme almıştır. Tezkire-i Azizan adlı eserin birçok nüshası bulunmaktadır. Bu tez hazırlanırken Oxford Bodleian Kütüphanesi'ndeki 'MS. Tur d.20' kayıtlı nüsha esas alınmıştır. Asya Halkları Enstitüsü'nün Uygur El Yazmaları Bölümü'nde bulunan iki nüsha ve Oxford Bodleian Kütüphanesi'ndeki diğer nüshayı karşılaştırılarak bir metin oluşturulmuştur. Bu tez, Muhammed Sadık Kaşgari'nin Tezkire-i Azizan adlı eserinin dil incelemesini, trankripsiyonlu metnini ve dizinini kapsamaktadır.
Bir edebi tür olarak mektup ve Türk edebiyatındaki yeri

Mektup, birbirinden uzakta bulunanların haberleşmesini sağlayan bir yazı türüdür. Bu bakımdan mektup, ikinci bir kişiye yazılıp gönderilen yazının genel adıdır. Dünya edebiyatlarında mektubun tarihi oldukça eskidir. Tarihsel süreç içerisinde mektuba, ilkçağda Mısır ve Mezopotamya uygarlıklarında rastlanmıiştır. Avrupa da 15. yüzyılla birlikte yaygın olarak kullanılmaya başlayan bu tür, 18. yüzyıldan itibaren bir edebi tür haline gelmiştir. Türkçe karşılığı 'betik' veya 'bitig' olan mektubun ülkemizde önem kazanmaya başladığı yıllar Tanzimat yıllarıdır. Ondan önce Divan edebiyatında münşeatların içerisinde yer alan bu tür, 19. yüzyılın ikinci yarısıyla birlikte bağımsız bir edebi tür olarak kullanılmaya başlanmıştır. Tanzimat döneminde oluşturulan mektuplarda dil- dönemin özelliklerinden dolayı- oldukça ağırdır. Ayrıca bu dönemde mektup hitaplarındaki süslü söyleyişin yanında saygı ifade eden sözlerin çokluğu da dikkati çekmektedir. Buna karşılık Cumhuriyet döneminde yazılan mektuplarda, dil sadeleşmiş, uzun hitaplar yerini kısa hitaplara bırakırken saygı ifadeleri de gevşemiştir. Mektuplar, özel yazışmaların ürünüdür. Bu bakımdan mektup yazarları mektuplarını oluştururken bu özelliği göz önünde bulundururlar. 335 Mektupların doğal ve içten bir havası vardır. Bütün mektuplarda bu hava hissedilmektedir. Özellikle edebiyatçılarımızın elinde edebi bir tür haline gelen mektuplarda, şair ve yazarlarımızın değişik konudaki görüş ve duyuş tarzlarını ifade ettiklerini görüyoruz. Edebiyatçılarımızın yazdıkları mektuplar, yazanın estetik görüş ve düşünüş tarzını, kendisinin ve başkalarının eserleri karşısındaki tutumlarını belirginleştirir. Ve ayrıca edebiyatçıların toplumda yaşayan bireyler olarak hayata bakışlarını ortaya koyar. Bu özelliklere sahip olan mektuplar, edebiyat tarihimizin resmi olmayan taraflarını oluşturmaları bakımından önemlidirler. As a Literary Kind the Epistolary Art andezit Position in the Turkisch Literature A letter is a kind of writing that provides communication between those who are far away from one another. From this aspect, a letter is the public name of the writing that is sent to a second person. Letter writing history goes back to a very ancient time in the world literature. From the historical process, letter writing was familiar in the Egyption and Mesopotamian civilizations in the first ages. In Europe with the 15 th century letter writing had begun to be used which later on in the 18 th century had become a type of literature.
Aynülkudat Hemedanİ'nin hayatı, eserleri ve Temhİdat tercümeleri

Aynülkudat Hemedani, miladi XII. yüzyılda Selçuklu Devletinin hakimiyeti altında olan Hemedan'da yaşamış önemli sufilerden olup, aşk ve sekr haline önem veren bir tasavvuf anlayışı benimsemiştir. Ayrıca saf aşk üzerine müstakil eser yazan Ahmed Gazali'nin müridi olup onun takipçiliğini yapmıştır. Biz bu çalışmamızda Aynülkudat'ın kısa süren hayatını ve ledün ilmi, seyr ü süluk, aşk, İblis, ibadetlerin hakikati gibi konuların işlendiği Temhidat adlı eserini ele aldık. Eserin aslı Farsça olup Aşki ve Moravi Yahya Halveti'ye ait iki tercüme gözükmektedir. Biz bunları inceledik ve Osmanlı Türkçesinden günümüz Türkçesine aktardık.
Mikail Müşfik ve Sabahattin Ali şiirlerinin muhteva açısından karşılaştırılması

XIX. yüzyıl başları, Türki devletler adına bir çağın başlangıç noktasıdır. Bu dönemde gerek Azerbaycan'da gerek Türkiye'de yaşanan siyasi ve edebi cereyanlar sadece tarih kitabına değil edebi eserlere de yansır. Dönemin baskılarına ve yaşanmışlıklarına rastlayabileceğimiz Sabahattin Ali'nin ve Mikail Müşfik'in şiirlerinde yaşadıkları dönemin yansımalarını ve etkilerini görmek mümkündür. Dönemin olaylarını halka aktarmada bir araç olarak görülen aydınlar, bunu şiirlerinde başarıyla işlerler. Bu iki şair, topluma zarar veren dikta yönetiminin baskılarını, kişinin şahsi talep ve karamsarlıklarını, doğa ile yaşadıkları muhasebeleri, vatan ve millet adına yapılan mücadeleleri ve aşkı, dönemin insanının üzerinden tasvir ederek şiirlerinde yoğururlar. Bu durum aynı zamanda şiirlerin ete kemiğe büründüğünün kanıtıdır. Dönemin insanına şiirlerinde yer veren şairler, insanların şiirlerde kendilerini bulmalarını amaçlamışlardır. Sabahattin Ali'nin ve Mikail Müşfik'in şiirlerinde yer verdikleri belli başlı temaları incelemek maksadıyla hazırlanan bu çalışmada temalar, şairlerin şiirlerinde yoğun olarak işledikleri içerikler temel alınarak hazırlanmıştır. Daha çok dönemin koşullarından etkilenerek şiirlerine kaynak seçen şairler, bunun yanı sıra şahsi duygular neticesinde ortaya çıkan muhtevalara da yer vermişlerdir. Bu temalar, şairlerin edebi kişilikleri ve yaşadıkları dönemin etkileri göz önünde bulundurularak ayrı ayrı incelenmiştir.
Mirkatü'l-Cihad (2 cilt)

Gelibolulu Mustafa Ali'nin, ibni Ala nüshası Danişmendname' yi tekrar ele alarak yazdığı Mirkatü'l-cihad adlı eseri üzerine yaptığımız bu çalışma; Giriş, İmla ve Dil Özellikleri, Metin, Dizin, Şahıs ve Kavim isimleri Dizini ile Yer İsimleri Dizini bölümlerinden oluşmaktadır. Giriş bölümünde, Danişmendname' nin İslami Türk destanları arasındaki yeri, Mirkatü'l-cihad'in farklı bir Danişmendname nüshası olarak özellikleri üzerinde durulmuştur. Kitabın yazan Ali'nin hayatı ve eserleri hakkında bilgi verilmiştir. İmla özelindekiplerinde, eserin imla bakımından incelemesi yapılmış, yazılış özellikleri üzerinde durulmuştur. Dil özelliklerinde, Mirkatü'l-cihad' in XVI. yüzyıl klasik Osmanlı Türkçesinden farklılık gösteren yönleri ele alınmıştır. Eserdeki Eski Anadolu Türkçesi izleri; Türkçenin zenginliğini gösteren deyimler, birleşik fiiller ve diğer dil birlikleri gösterilmiştir. Metin bölümünde, eser transkripsiyon harfleri ile yeni yazıya aktarılmıştır. Ayetler, hadisler ile diğer Arapça ve Farsça unsurlar eski harflerle yazılmış, tercümesi dipnotta gösterilmiştir. Metni daha anlaşılır hale getirmek için noktalama işeretleri kullanılmıştır. Cümle başlan büyük harfle yazılmış, metin, paragraflara ayrılmıştır. Satırlar tarafımızdan numaralandırılarak bu numaralar parantez içinde gösterilmiş, varak numaralan koyu rakamlarla gösterilmiştir. Konu başlıklan koyu harflerle yazılmıştır. Kelime dizininde, metinde geçen bütün kelime kök ve gövdelerinin alfebetik dizini yapılmış, bu kelimelerin anlamlan yazılmıştır. Yardımcı fiillerle yapılan şekiller aynca alt maddelerde gösterilmiştir. Farsça ve Arapça tamlamaların tamlayanlan alt maddede verilmiştir. Şahıs ve Kavim İsimleri Dizini'nde metinde geçen şahıs ve isimleri hakkında bilgi verilmiştir. Yer İsimleri Dizini'nde metindeki yer isimleri üzerinde durulmuştur.
Geçiş dönemi adetlerinde mitolojik unsurlar: Demirci köyü örneği

Bu çalışma, Trabzon'un Akçaabat ilçesinin Demirci Köyü'nde yaşamakta olan halkın geçiş dönemlerine dair inanma, yöntem ve uygulamalarını ele almaktadır. İnsan hayatının en önemli geçiş dönemleri olarak kabul edilen bu evreler; doğum, evlenme ve ölümdür. Her geçiş dönemlerinde birey, yeni hayatına katılan çeşitli adet ve inanmalarla yoluna devam ederek kendini bir sonraki döneme hazırlar. Çalışmanın Giriş bölümünde araştırmanın konusu, amacı, kapsamı, metodu ve Trabzon ili hakkında bilgi verilmiştir. Asıl konu olan geçiş dönemleri üç bölüm halinde ele alınmıştır. Birinci bölümde Doğum konusu işlenmiştir. Yöre halkına yöneltilen sorulardan elde edilen bilgiler kendi içerisinde çeşitli sınıflandırmalara tabi tutularak alt başlıklara ayrılmıştır. İlk bölüm olan doğum konusu, Doğum Öncesi, Doğum Sırası ve Doğum Sonrası şeklinde üç alt başlık altında değerlendirilmiştir. İkinci bölümde Evlenme konusu ele işlenmiştir. Bu bölüm de Evlenme Öncesi, Evlenme Sırası ve Evlenme Sonrası başlıklarıyla üç bölüm halinde ele alınmıştır. Bu alt başlıklarda yer alan inanma, yöntem ve uygulamalar da kendi içlerinde çeşitli sınıflandırılmalara tabi tutulmuştur. Çalışmanın son kısmında ise Ölüm konusu diğer bölümlerde olduğu Ölüm Öncesi, Ölüm Sırası ve Ölüm Sonrası başlıklarıyla üç bölüm halinde incelenmiştir. Bu alt başlıklarda kendi içlerinde çeşitli sınıflandırılmalara tabi tutulmuştur. Bölümler halinde aktarılan inanma yöntem ve uygulamaların, kadim Türk inançlarıyla benzerlikleri belirtilerek Türk mitolojisiyle ilişkisi açıklanmaya çalışılmıştır. Sonuç kısmında çalışmanın genel bir değerlendirilmesi yapılmaya çalışılmıştır. Alan araştırması sırasında kaynak kişilere yöneltilen sorular, kaynak kişilerin bilgileri, çekilen fotoğraflar ve kaynakça ise Ekler kısmında verilmiştir.
Kumuk Türkçesiyle bir Karbela mersiyesi Kurubü'l-Bela İnceleme-metin-gramatikal indeks

Kumuk Türkleri bugünkü Dağıstan Cumhuriyetinde yaşayan bir Türk kavmidir. Kumuk Türkçesi Türk lehçeleri içerisinde Kuzey-Batı grubuna dahil edilmektedir. Amacımız Kumuk Türkleri Kiril alfabesine geçmeden önce yazılmış bir eserden hareketle Kumuk Türkçesinin kelime hazinesini, ses ve şekil bilgisi özelliklerini tespit etmektir. Çalışmamıza konu olan Kurubü'l-Bela adlı eser Kumuk alimi Şıhammat Kadı Baybolatoğlu'na ait bir Kerbela mersiyesidir. Hz. Hüseyin'in Kerbela'da şehit edilişini anlatan bu tür eserlere maktel, maktel-i Hüseyin de denir. Tezimiz: Girişten sonra, inceleme, metin ve gramatikal indeks olmak üzere üç ana bölümden meydana gelmektedir. Giriş bölümünde Kumukların tarihleri ve edebiyatları, Kumuk şairi Şıhammat Kadı'nın hayatı, edebi kişiliği, eserleri ve tezimize konu olan Kurubü'l-Bela adlı eseri hakkında bilgiler yer almaktadır. İmla alt bölümünde eserdeki bütün ünlü harflerin yazılışları ile imlası problem olan ünsüz harflerin imla özellikleri üzerinde durulmuştur. Ses ve şekil bilgisi bölümlerinde ise eserin dil bilgisi özellikleri bulunmaktadır. Sonuç ve kaynakçadan sonra transkripsiyonlu metin yer almaktadır. Gramatikal indeks bölümünde eserdeki bütün kelimeler alfabetik sıraya göre dizilmiş, farklı anlamları da belirtilerek yer numaralan ile birlikte verilmiştir. Tezin sonuna ayrıca orijinal metinden örnekler de ilave edilmiştir.
Yahya Kemal ve Ahmet Haşim'de güzel algısı

Modern Türk şiirinin iki kurucu şairi Yahya Kemal Beyatlı ve Ahmet Haşim'le birlikte Türk şiir geleneği birçok bakımdan bir dönüşüme ve değişime uğramıştır. Bu süreçte şairin dünya tasavvurunda ve eşya algısında belirgin bir farklılaşma söz konusu olmuştur. Yahya Kemal'de Türk şiir geleneğinin büyük birikimi yeniden üretilmiş şekilde karşımıza çıkarken Ahmet Haşim'de daha ziyade bireysel bir durum söz konusudur. Yahya Kemal'de güzel ve güzellik kavramları tarihle ilişkili olduğu ölçüde olumlu imalara sahipken, Ahmet Haşim 'hal'in şairi olarak dünyayı adeta teniyle kavrayan bir şair kimliğiyle karşımıza çıkar. Yahya Kemal'de güzel ve güzellik, medeniyet perspektifinde deyiş yerindeyse bir 'saltanat istiaresi' bağlamında ele alınır, Haşim'de ise otobiyografik özellikler daha ön plandadır ve adeta 'güzellik semptomları' ile inşa edilen bir şiir söz konusudur. Her iki şairde de güzel ve güzellik algısı sadece dünyaya, nesnelere ya da insanlara bakışla sınırlı değildir. Metnin yani şiirin kendisi bizatihi güzel ve güzellik algısının somutlaşmış şeklidir.