turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Down sendromlu ve normal gelişimli çocuklarda aktivite katılım ve yaşam kalitesinin karşılaştırılması

Bu çalışmanın amacı; Down Sendromlu adölesanların yaşam kaliteleriyle birlikte çeşitli aktivitelere katılımlarını değerlendirmek ve normal gelişimdeki sağlıklı adölesanların yaşam kaliteleri ve aktivite katılımları arasındaki farklılıkları araştırmaktı. Çalışma Denizli ili Yağmur Çocukları Özel Eğitim ve Rehabilitasyon Merkezi'nde, Şubat 2018 Aralık 2018 tarihleri arasında kurumdan alınan izinle yapıldı. Çalışma grubuna 15 Down Sendromlu adölesan, kontrol grubuna 15 sağlıklı adölesan olmak üzere toplam 30 olgu çalışmaya dahil edildi. Olguların kişisel ve hastalıkla ilişkili bilgileri sosyodemografik veri formuna kaydedildi. Olguların aktivite katılımlarını değerlendirmek için Çocuk ve Ergen Katılım Ölçeği; yaşam kalitelerini değerlendirmek için Çocuklar İçin Yaşam Kalitesi Ölçeği 13-18 yaş ; kaba motor becerilerini değerlendirmek için ise Kaba Motor Fonksiyon Ölçütü- 88 kullanıldı. Olguların kaba motor fonksiyonlarına bakıldığında sağlıklı adölesanların Down Sendromlu adölesanlara göre daha iyi durumda olduğu görüldü (p<0,05). Olguların kendi görüşlerine göre; sağlıklı adölesanların yaşam kalitesi psikososyal açıdan Down Sendromlu olgulardan daha iyi durumdayken (p<0,05), fiziksel olarak ve genel bakışta gruplar arasında anlamlı bir farklılık yoktu (p>0,05). Ebeveynlerin görüşlerine göre ise; sağlıklı adölesanların yaşam kalitesi fiziksel parametre, psikososyal parametre ve genel bakışta Down Sendromlu adölesanlara göre daha iyi durumdaydı (p<0,05). Sağlıklı adölesanların toplum ve toplumsal yaşamda aktivite katılımları Down Sendromlu adölesanlara göre daha iyi durumdaydı ve bu durum istatistiksel olarak anlamlıydı (p<0,05). Sağlıklı adölesanların evde ve genel parametrede aktivite katılımları Down Sendromlu adölesanlara göre daha iyi durumdaydı ancak bu istatistiksel olarak anlamlı bulunmadı (p>0.05). Okulda aktivite katılım düzeyine bakıldığında ise Down Sendromlu adölesanlar, sağlıklı adölesanlardan daha iyi durumdaydı (p<0,05). Down Sendromlu adölesanların aktivitelere katılım düzeyi ve yaşam kalitesi bütün alt başlıkları içeren genel bakışta sağlıklı yaşıtlarından geridedir.
Prepubertal çocuklarda penis boyu ölçümü

Bu araştırmanın amacı, prepubertal çocuklarda penis boyu anormal değerlendirmelerinin yapılabilmesi için gerekli olan toplumumuz referans değerlerinin elde edilebilmesi ve farklı etnik topluluk ve coğrafyada yaşayan çocuklarla toplumumuz çocuklarının ortalamaları arasında fark olup olmadığını belirlemektir. Penis boyu ölçümlerinde tam gerdirilmiş penis boyu ölçüm yöntemi kullanılırken, penis çevresi ölçümünde ise penis orta kısmının çevresinin ölçümü yapılmıştır. Bütün ölçümler tek bir araştırıcı tarafından ve iki defa yapılıp ortalama değerleri alınmıştır. Gönüllüler üniversitemiz genel pediatri polikliniğine başvuranlar, iki ilköğretim okulu taramasındaki öğrenciler, Etlik Zübeyde Hanım Doğumevi ve hastanemiz bebek odasında doğan bebeklerden oluşmuştur. Prematürite, obezite, kronik hastalık, hipospadias, endokrinolojik hastalığı olanlar çalışmaya alınmamıştır. Kesitsel olarak planlanan çalışmada, penis boyu ve çevresi ile yaş, boy uzunluğu, vücut ağırlığı ve boy yaşı arasındaki ilişki Pearson Korelasyon testiyle incelendi. Mevcut çalışma ile daha önce yapılmış çalışmalar arasında penis boyu ve ölçümlerinin benzer olup olmadığı Tek Örneklem t testiyle değerlendirildi. Referans yüzdelik eğrilerinin oluşturulmasında Penalized Olabilirlik'le LMS yöntemi uygulandı. Çalışma sonucunda penis boyu ve çevresi ile ilgili normal değerler, persentil eğrileri tanımlanmış, literatürdeki diğer çalışmaların sonuçları ile karşılaştırmalar yapılmıştır. Mevcut kullanılan ve refeans olarak kabul edilen penis boyu değerleri ile Türk çocuklarının penis boyu karşılaştırmalarında çalışmamız sonucunda anlamlı farklılıklar olduğu ortaya çıkmıştır. Benzer coğrafyalar ve benzer etnik topluluklarda benzer penis boyu ölçümleri olduğu gösterilmiştir. Bu çalışma ile literatüre prepubertal çocuklarda penis çevresi ölçümleri için yeni referans değerler sunulmuştur.
Dikkat eksikliği ve hiperaktivite bozukluğu tanısı alan çocukların tedavi öncesi ve sonrasında; ebeveynlerinde anksiyete, depresyon düzeyleri, aile işlevselliğinin değerlendirilmesi

Amaç: Bu çalışma dikkat eksikliği ve hiperaktivite bozukluğu tanısı alan çocuklar ile sağlıklı gelişime sahip çocukların ebeveynlerini depresyon ve anksiyete düzeylerini, her iki gruptaki ailelerdeki aile işlevlerini karşılaştırmayı ve çocuğun tedavisinden sonra ebeveynlerin depresyon ve anksiyete düzeylerinin düşüp düşmediğini, aile işlevlerinin düzelip düzelmediğini göstermeyi amaçlamıştır. Yöntem: Çalışmaya Akdeniz Üniversitesi Tıp Fakültesi Çocuk Psikiyatrisi Polikliniği'ne ilk kez başvuran, DSM- 4 tanı kriterlerine göre DEHB tanısı alan, 5-16 yaşları arasında 30 olgunun ebeveynleri; kontrol grubu olarak 5-16 yaş arası herhangi bir tıbbı, nöropsikiyatrik hastalığı olmayan, yaş ve cinsiyet açısından hasta grubuyla eşleştirilmiş 30 çocuğun ebeveynleri alındı. Ebeveynlere ayrıntılı sosyodemografik ve klinik özellikleri kapsayan çalışmaya uyarlanmış bilgi formu verildi. DEHB tanısı alan çocukların medikal tedavisi başlamadan önce ve başladıktan 3 ay sonra klinik görüşmeler yapılıp ölçekler uygulandı. İlk başvuruda vaka ve kontrol grubundaki ebeveynlere SCID-1, Beck Depresyon ölçeği, Beck Anksiyete ölçeği, Aile Değerlendirme Ölçeği, Erişkin Dikkat Eksikliği Hiperaktivite Ölçeği, çocuklardaki semptom şiddeti ile ebeveynlerin iletişimi arasındaki ilişkiyi ölçmek için DEHB tanısı alan çocukların ebeveynlerine Turgay DEHB formu verildi. 3 ay sonra medikal tedavisi başlayan DEHB tanısı alan çocukların ebeveynlerine aynı ölçekler uygulandı. Bulgular: İstatistiksel analiz sonucunda DEHB'lı çocuğa sahip annelerde kontrol grubuna kıyasla artmış oranda depresyon ve anksiyete düzeyi saptanmış olup, bu durum babalar için sadece anksiyete açısından anlamlıydı. Tedavi başlandıktan üç ay sonra ise hem annelerde, hem de babalarda depresyon ve anksiyete düzeyleri anlamlı olarak azalmaktaydı (p<0.05). Aile işlevlerinde ise annelerde kontrollere kıyasla Problem Çözme, Roller, Duygusal Tepki Verebilme ve Gereken İlgiyi Gösterme alanlarında; babalarda ise problem çözme ve davranışın kontrolü alanlarında artmış oranda sorun olduğu gösterilmiştir. Aile işlevlerindeki düzelmenin depresyon ve anksiyete düzeylerine zıt olarak beklenenin altında olduğu görülmüştür. Sonuçlar: Çocukla daha çok vakit geçiren ve çocuğun bakımından birebir sorumlu olan annenin babalara oranla DEHB'lı çocuğa sahip olmaktan ötürü daha çok anksiyete ve depresyona özgü semptomlar geliştirdiği saptanmıştır. Duygusal alanda annelerin ve babaların yaşadığı zorlanmanın aile işlevlerini olumsuz etkilediği ve çocuğun tedavisinin kısa vadede aile işlevlerini henüz iyileştirmese de en azından anne ve babalardaki semptomları hafiflettiği gösterilmiştir. Bu anlamda DEHB tanısı konan çocuklarda aileyi bütüncül bir yaklaşımla değerlendirmek ve ailenin diğer bireyleri için de gerekli tıbbi desteği sağlamak önemlidir. Bu nedenle depresyon ve anksiyete bozuklukları açısından annelerin ayrıntılı değerlendirmenin ebeveynde psikopatolojiden kuşkulanılan olgularda yararlı olacağı düşünülmüştür
Çocukluk çağındaki ilkokul öğrencilerinde obezite yaygınlığı, beslenme alışkanlıklarının obeziteye etkileri

Beslenme tüm canlılar, özellikle kişiler ve kişilerin sağlığı açısından çok önemli ihtiyaçlardan birini oluşturmaktadır. Yanlış ve düzensiz beslenme şişmanlığa yol açabilir. Yapılan çalışmalarda obezite görülme sıklığının anne sütü ile beslenen çocuklarda, anne sütü ilebeslenmeyen çocuklara göre daha düşük oranlarda olduğu, anne sütü verme süresinin, tamamlayıcı besinlerin türü, miktarı ve bağlanma zamanlarının obezite oluşumunu etkilediğibildirilmektedir. Şişmanlığın en kısa ve bilimsel tanımı, hatalı ve de aşırı beslenme sonucuvücuttaki yağ dokusunun, olması gerekenden fazla olmasıdır. Beslenmenin doğru ve faydalıyapılması kişiyi sağlıklı hale getirir. Düzensiz beslenme ve spor yapmamak, obeziteye davetçıkarmaktadır. Bu araştırmanın amacı, ilkokul öğrencileri arasında beslenme alışkanlıklarını kontrol etmek ve obeziteye neden olabilecek sorunların ilkokul öğrencilerinde yaygın olup olmadığını araştırmaktır.
Spinal müsküler atrofi hastası çocukların ebeveynlerinin yaşadıkları deneyimlerin tanımlanması

Bu araştırma, Spinal Müsküler Atrofi hastası çocukların ebeveynlerinin yaşadıkları deneyimleri tanımlamak amacıyla fenomenolojik kalitatif tipte tasarlanmıştır. Araştırmanın örneklem grubunu; Eylül 2018- Mart 2019 tarihleri arasında, SMA Benimle Yürü Derneği'ne üye olan, İstanbul'da yaşayan, görüşmeyi kabul eden, çocuğu Spinal Müsküler Atrofi Tip 1 veya Tip 2 tanısı almış ve çocuğu hayatta olan ebeveynler oluşturmaktadır. 5 anne, 4 baba olmak üzere toplam 9 ebeveyn ile görüşme yapılmıştır. Veriler, veri toplama formu ve görüşme formu ile elde edilmiştir. Veriler yüz yüze görüşme tekniği ile ses kaydı yapılarak toplanmış, benzer araştırma sonuçları doğrultusunda tema ve alt temalar oluşturularak değerlendirilmiştir. Araştırmada, ebeveynlerin çocuklarına ilk Spinal Müsküler Atrofi tanısı konulduğunu öğrendiğinde yüksek oranda üzüntü (n=6), yıkım (n=6), şok/şaşkınlık (n=5) şeklinde hisler yaşadığı belirlenmiştir. Tanıdan sonraki süreçte ebeveynlerin uyku düzeninin bozulduğu (n=2), yorgunluk (n=1) yaşadıkları ve koşuşturma (n=6) hali içinde oldukları belirlenmiştir. Ebeveynlerin yaşadıkları psikolojik durum ümit etme (n=5), üzüntü duyma (n=5), iç muhasebe/yüzleşme (n=4) şeklinde belirlenmiştir. Ebeveynlerin hastalık nedeniyle sosyal aktivitelerini kısıtladıkları (n=7), eve gelen ziyaretçileri kısıtladıkları (n=3) ve sürekli hastane ortamına maruz kaldıkları (n=3) gözlenmiştir. Hastalığın bakım yükü nedeniyle bazı ebeveynlerin işten ayrılmak zorunda kaldıkları (n=2), bazı ebeveynlerin de medikal malzeme ve destek cihazlarının temininde zorlandığı (n=4) gözlenmiştir. Tanıdan sonraki süreçte eşlerin birbirine kenetlendiği (n=5), aile, arkadaş ve akrabalardan destek gördüğü (n=5), sağlık personelleri ile olumlu iletişim kurmanın (n=4) yanı sıra sağlık personeli ile çeşitli sorunlar yaşandığı (n=4) bildirilmiştir. Ebeveynler deneyimlerine dayanarak; sağlık kuruluşları, sağlık politikaları ve diğer SMA hastası çocukların ebeveynlerine destek amaçlı önerilerde bulunmuşlardır. Sonuç olarak; Spinal Müsküler Atrofi hastalığının çok yönlü etkileri vardır. Hastalığın yönetimi, çocuk ve aile merkezli bakım felsefesini temel alan, holistik ve multidisipliner yaklaşımı içermelidir.
Okul öncesi eğitim kurumuna devam eden 60-72 aylık çocuklar ve annelerinin televizyondaki çizgi filmler ile ilgili görüşlerinin incelenmesi

Bu araştırmada okul öncesi dönem çocukları ve annelerinin çizgi film ile ilgili görüşlerinin incelenmesi amaçlanmıştır. Tarama modelindeki bu araştırma nitel desene uygun olarak planlanmış ve yürütülmüştür. Araştırmanın çalışma gurubunu, Batman il merkezinde bulunan Milli Eğitim Bakanlığı'na bağlı bağımsız anaokullarına devam eden, tesadüfi oransız örneklem yöntemiyle seçilen 60-72 aylık çocuklar ve anneleri oluşturmuştur. Araştırmada veri toplamak için çocuklar ve anneleri ile yarı yapılandırılmış görüşme yapılmıştır. Nitel çalışma olması nedeniyle sorulara verilen yanıtların frekansı hesaplanmıştır. Araştırma bulgularına göre: Anneler çocuklarının günde 2-4 saat çizgi film izlediğini söylemiştir. Çocukların çizgi filmi en fazla evde izlediği, her zaman biriyle izlediği ve bu kişilerin aile-akrabadan bir ileri olduğu bulunmuştur. Erkek çocukların en çok Caillou, Pepee ve Keloğlan; kız çocukların ise en çok Winx Club, Caillou ve Voltran çizgi filmlerini izlediği saptanmıştır. Anneler de çocuklarının en severek izlediği çizgi filmlerin hangileri olduğunu bilmişlerdir. Erkek çocuklarda bu çizgi filmleri sevme nedeni olarak en çok 'çizgi filmdeki arkadaşlığı ve aksiyonu sevme'; kız çocuklarında ise 'çizgi filmdeki aile ilişkisini sevme' öne çıkmıştır. Erkek ve kız çocukları çizgi filmde en az sevdikleri şeyin kahramanının resim yapması olduğunu ifade etmişlerdir. Çocuklar çizgi filmi izlememe halinde mutlu olmayacaklarını ve bir şey öğrenemeyeceklerini belirtmişlerdir. Çocukların çizgi filmlerde gördüklerine oyunlarında yer verdikleri sonucuna ulaşılmıştır. Çocukların büyük bir kısmı çizgi film kahramanının oyuncağına sahip olmadığını belirtirken, annelere göre ise çocukları çizgi film karakterlerinin oyuncaklarına sahiptir. Araştırmanın sonuçları ilgili literatür kapsamında tartışılmış, araştırmacılara ve ailelere yönelik önerilerde bulunulmuştur.
Kemoterapi alan çocuklara bal ile yapılan ağız bakımının mukozitin önlenmesi ve iyileşmesine etkisi

Amaç: Kemoterapi alan çocuklara bal ile yapılan ağız bakımının mukozitin önlemesi ve iyileşmesine etkisini değerlendirmektir. Materyal ve Metot: Deney ve kontrol gruplu yarı deneme modeli olan araştırmada, Temmuz 2010 -Aralık 2011 tarihleri arasında, çocuk hematoloji-onkoloji kliniği ve çocuk kemoterapi polikliniğinde kemoterapi alan, seçim kriterlerine uyan çocuklarla (S=76) çalışılmıştır. Evrenin tümü araştırmaya dahil edilmiştir. Önce gelen 39 çocuk kontrol grubuna ve daha sonra gelen 37 çocuk deney grubuna alınmıştır. Verilerin toplanmasında, çocukların özelliklerini belirleyen bir soru formu ve DSÖMDİ kullanılmıştır. Deney grubundaki çocuklara kemoterapiden sonra, her gün, klinikte rutin uygulanan standart ağız bakımına ek olarak doğal standardize edilmiş çiçek balı uygulanmıştır. Elde edilen veriler, yüzdelik dağılımlar, ortalama, ki-kare testi, varyans analizi, t testi ve Friedman testi ile analiz edilmiştir. Araştırmada etik ilkelere bağlı kalınmıştır. Bulgular: Deney grubundaki çocukların mukozit düzeylerinin kontrol grubuna göre oldukça düşük olduğu ve gruplar arasındaki farkın istatistiksel yönden anlamlı olduğu tespit edilmiştir. Deney grubunda mukozit gelişen çocukların oranının kontrol grubuna göre oldukça düşük ve mukoziti iyileşen çocukların oranının oldukça yüksek olduğu belirlenmiştir. Deney grubundaki çocukların mukozit iyileşme süresinin kontrol grubuna göre daha kısa ve aradaki farkın anlamlı olduğu saptanmıştır. Sonuç: Doğal bir besin olan balın, diyabeti ve bal alerjisi olmayan kemoterapi alan çocuklarda, rutin tıbbi ağız bakım ürününe ek olarak, güvenli bir şekilde kullanılabileceği önerilmiştir.
Kanserli çocuk hastalarda beslenme durumunun izlemi

Amaç: Bu çalışmada, İnönü Üniversitesi Tıp Fakültesi Çocuk Hastalıkları Anabilim Dalına başvuran kanserli çocuklarda hastalığa ve/veya tedaviye bağlı olarak ortaya çıkan malnütrisyonu tanımak ve risk faktörlerini belirlemek amaçlanmıştır. Materyal ve metot: Çalışma Mart 2015 ile Mart 2017 tarihleri arasında İnönü Üniversitesi Turgut Özal Tıp Merkezi Çocuk Onkoloji Servisi'ne tedavi için yatırılan 81 hasta üzerinde gerçekleştirilmiştir. Çalışmaya alınan hastaların; tanıları, tanı anındaki yaşları, aldığı tedavileri, cerrahi, radyoterapi uygulamaları, yatış sayı ve süreleri, enfeksiyon geçirip geçirmediği, eşlik eden klinik bulguları kaydedilmiştir. Tanı anında (0. ay) ve tedavinin 3, 6, 9, 12. aylarında hastaların yaşa göre boy, yaşa göre vücut ağırlığı ve üst orta kol çevresi, triseps deri kıvrım kalınlığı ölçümleri yapıldı. Ölçümlerden Z skorları, boya göre ağırlık, vücut kitle indeksi değerleri bulundu. Ayrıca hastaların tam kan sayımı, üre, kreatinin, AST/ ALT gibi bazı laboratuvar parametreleri 3, 6, 9. aylarda düzenli olarak kaydedilerek karşılaştırılmıştır. Bulgular: Çalışmamızda hematolojik maligniteler %77 olarak bulunurken, solid tümörler (nöroblastoma %11, 1 ve Wilm's %12,3) %23 oranında tespit edildi. Çalışmamızda malnütrisyon oranı tanı anında ağırlık Z skoruna göre %9,9 olarak saptanırken, 3. ayda %14,8'e, tedavinin 6. ayında ise %19,7'ye yükseldiği görülmüştür; 12. ayın sonunda %18, 5 olmuştur. Çalışmamızda yaşa göre boy Z skoru <-2 oranı tanıda ve 3. ayda %19,8, 6. ayda %21,1, 9. ayda %26, 1 ve 12. ayda %20, 4 olarak saptandı. Ayrıca çalışmamızda Z skorunda en belirgin değişiklik 9. ayda gözlendi (p<0,001). Sonuç: Çalışmamız sonucunda çocukluk çağı kanserlerinde hem tanı hem de tedavi sırasında yüksek oranlarda malnütrisyon görüldüğü saptanmıştır.
2006-2007 yılları arasında terör suçu işlediği iddia edilerek Adana Emniyet Müdürlüğüne intikal ettirilen çocuklar

Geleceğin yetişkinleri olan çocukların, her türlü olumsuzluklardan korunmaları ve uygun şartlarda gelişimlerinin sağlanması gereklidir. Çocuk suçluluğu, yasal olarak sınırlandırılmış olan ve çocuklarda birçok olumsuz etkenin birleşimi sonucunda ortaya çıkan davranışlardır. Çocuklar, henüz gelişim aşamasında bulunduklarından, duygularıyla ve hisleriyle hareket edebildiklerinden dolayı yapmış oldukları eylemlerin sonuçlarını yeterince kavrayamamaktadırlar. Buna bir takım bireysel ve çevresel sebepler de eklenince çocuk, toplum tarafından uygun görülmeyen davranışlara yönelebilmektedir. Çocukların, son zamanlarda bazı terör örgütlerinin amaçlarını gerçekleştirme konusunda istismar edildikleri anlaşılmaktadır. Bu çalışmada çocukların terör suçuna yönelme nedenlerinin ortaya konulması ve çözüm önerileri getirilmesi amacıyla, Adana Emniyet Müdürlüğü tarafından terör suçu işlediği iddiasıyla haklarında işlem yapılan çocukların özellikleri tespit edilmeye çalışılmıştır. 102 çocuğun işlemiş olduğu iddia edilen suç özellikleri ortaya konulmuştur. Çalışma sonucunda terör suçu işlediği iddia edilerek haklarında işlem yapılan çocuklarda en çok suç işlenen yaşın 17 olduğu, suç işlediği iddia edilenlerin %88,2'sinin erkek olduğu, %22,5'inin Siirt nüfusuna kayıtlı olduğu, en çok %27, 5 ile Tepebağ mahallesinde suç işlendiği, en çok %39, 2 ile kanunsuz gösteri suçunun işlendiği, çocukların %99'una bölücü terör örgütüne üye olmak iddiası ile işlem yapıldığı ve %83,3'ünün tutuksuz yargılanmaya başladığı görülmüştür. Çocukların suç olgusundan korunabildikleri, terör örgütlerinin suistimaline maruz bırakılmadıkları, toplumsal yaşama sorumluluk sahibi bireyler olarak katılabildikleri bir yaşam sağlamak adına, anne-baba, toplum ve devletin yükümlülükleri bulunmaktadır. Çocukların işlemiş oldukları suç sonrası rehabilitasyon hizmetleri yaygınlaştırılmalı, terör suçları da dahil olmak üzere çocuklar için kurulan mahkemelerde yargılanmalı ve alternatif cezalardan faydalanmaları sağlanmalıdır.
Epileptik hastalarda valproik asit ve karbamazepinin hematolojik ve biyokimyasal parametrelere etkisi

Beyindeki bir grup nöronun kontrolsüz, istemsiz, düzensiz, aşırı, anormal, hipersenkron şekilde elektrik boşalımı konvülsiyon veya nöbet olarak isimlendirilmektedir. Konvülsiyonlar bazen bir kez olup daha sonra hiç görülmezken, bazı durumlarda tekrarlayıcı olabilir. Konvülsiyonların devamlı ve tekrarlayıcı bir karakter kazanması 'Epilepsi' olarak adlandırılır. Epilepsi tedavisinin temel hedefi tüm vücut sistemleri büyüyen ve gelişen çocuğun bu potansiyeline zarar vermeden nöbetsizliğin sağlanmasıdır (42). Epilepsi uzun vadeli tedavi gerektiren bir sağlık sorunu olup bu bağlamda hastalara ilk uygulanan tedavi yöntemi medikal ilaç tedavisidir. İlaç tedavisinin amacı vücuda zarar vermeden nöbet gelişiminin engellenmesidir. Günümüzde 20'nin üzerinde antiepileptik ilaç kullanılmaktadır. Birinci nesil ilaçlar arasında fenitoin, fenobarbital, karbamazepin, valproik asit gibi ilaçlar yer almakta iken yeni ilaçlar arasında ise lamotrijin, vigabatrin, tiagabin, topiramat, gabapentin, okskarbazepin, levatirasetam gibi ilaçlar bulunmaktadır. Çalışmamızda toplumda antiepileptik tedavide başlangıçta en çok tercih edilen birinci kuşak antiepileptikler olan VPA ve CBZ nin hemotolojik parametreler ile biyokimyasal parametreler üzerine yan etkilerinin olup olmadığı, istatistiksel olarak anlamlı değişikliklere neden olup olmadığını tespit etmek amaçlanmıştır. Araştırmamıza 59 kız, 48 erkek epilepsi tanısı almış olan hasta dahil edildi. Hastaların 85 si VPA, 22'si CBZ kullanmakta idi. VPA kullanan hastalarda tedavi öncesi ve sonrası hematokrit, platelet, aspartat transaminaz, gama glutamil transferaz değerleri arasında anlamlı farklılık saptanmıştır. VPA kullanan kız hastalarda tedavi öncesi ve sonrası AST değerleri arasında anlamlı bir farklılık saptanmıştır. Erkek hastalarda ise tedavi öncesi ve sonrası GGT değerleri arasında anlamlı bir farklılık saptanmıştır. Çocuk hastalara antiepileptik tedavi başlandıktan sonra gelişebilecek yan etkilere karşı uyanık olunmalı, hatta düzenli aralıklarla böbrek, karaciğer fonksiyon testleri ve hemogram takipleri yapılmalıdır, bu takipler gelişebilecek yan etkileri önceden tespit edebilmek adına büyük önem arz edebilir.
Okul çağındaki pediatrik nörolojik hastaların mobilite seviyesinin katılıma etkisi

Okul çağındaki pediatrik nörolojik hastalarda mobilite seviyesinin katılım üzerine etkisinin belirlenmesi amacıyla yaptığımız çalışmaya, yaşları 5-15 olan toplam 63 çocuk ve aileleri alındı. Katılımcılar İstanbul ili sınırları içerisindeki Özel Eğitim Kurumları ve çeşitli Fizik Tedavi Merkezlere devam eden hastalardan seçildi. Çocuklara ve ailelerine tarafımızdan hazırlanan bir Değerlendirme Anketi, uygun durumda olanlara gövde ve alt ekstremite kas kuvveti testlemeleri, Kaba Motor Fonksiyon Ölçeği, Fonksiyonel Mobilite Skalası, Pediatrik Veri Toplama Aracı, Modifiye Barthel İndeksi uygulandı ve cevaplar kaydedildi. Sonuçların analizi SPSS 18 programı kullanılarak, p<0, 05 anlamlılık düzeyi kullanılarak yapıldı. Çalışmaya katılan çocukların çoğunun Serebral Palsi'li oldukları görülmüştür. Çalışmamızın sonuçları incelendiğinde, çocukların mobilite düzeylerinin katılım ile ilişkide olduğu (p<0.001), mobilite ile alt ekstremite kas kuvveti ile arasında (p<0.001), gövde kas kuvveti arasında (p<0,01) kuvvetli ilişkiler olduğu, okulda geçirilen sürenin de mobilite (p<0,01), katılım (p<0.001), bağımsızlık (p<0.001) ve kaba motor fonksiyon düzeyleri ile (p<0,05) ilişkide olduğu, çocukların kaba motor fonksiyon düzeylerinin katılım üzerinde etkili olduğu (p<0.001) ve çocukların alt ekstremite kas kuvveti ile katılım arasında (p<0.001), gövde kas kuvvetleri ile katılım arasında (p<0,01), ve bağımsızlık ile alt ekstremite kas kuvveti arasında (p<0.001), gövde kas kuvveti arasında (p<0,01) kuvvetli ilişkiler olduğu belirlenmiştir. Çalışmamızda okul çağındaki nörolojik hastalığa sahip çocukların mobilite seviyesinin katılımlarını etkilediği belirlendi. Ayrıca mobilite seviyesine bağımsızlık seviyesi, kaba motor düzeyi ve kas kuvvetinin de etkili olduğu, katılım düzeyine ise kaba motor fonksiyon düzeyi, kas kuvveti gibi faktörlerin etki ettiği ve çocukların okulda geçirdikleri sürenin mobilite, katılım ve bağımsızlık seviyelerinden etkilendiği ortaya çıkmıştır.