turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Hafız Mehmed'in 'Ud Muallimi' kitabının çeviriyazımı ve günümüz perspektifinden incelenmesi

Türk müziğinin en yaygın kullanılan sazlarından biri olan udun öğretimi, yüzyıllarca geleneksel meşk sistemiyle sürdürülmüştür. 19. yüzyıldan itibaren Batı müziği notasının Türk müziğinde yaygın olarak kullanılması, müzik yayıncılığının başlamasıyla birlikte çalgı metodlarının basılmasına da zemin hazırlamıştır. Şöhretinin Osmanlı topraklarında iyice arttığı 20. yüzyılda ud, gördüğü rağbetin de etkisiyle, hakkında ilk metod yazılan Türk müziği çalgısı olmuştur. Bu çalışmanın konusu da ilk çalgı metodlarından biri, aynı zamanda basılmış Türkçe ilk ud metodu olan Hafız Mehmed'in 'Ud Muallimi' kitabıdır. Çalışma kapsamında; orijinali Osmanlı Türkçesi olan kitabın çeviriyazımı hazırlanarak metod, yazıldığı dönemin şartları içinde fakat bugünün bakış açısıyla değerlendirilmeye çalışılmıştır. Bunun için öncelikle sözlü meşk geleneğinin yazılı metoda dönüşmesi tarihi seyir içerisinde ele alınmış, ilk çalgı metodları ve bugüne kadar hazırlanmış olan Türkçe ud metodları hakkında genel bilgilere yer verilmiştir. Bugünün metodlarından sağlanan perspektif doğrultusunda yüzyıl öncesine ait bu metod anlaşılmaya çalışılmıştır. Şerif Muhiddin Targan, Cinuçen Tanrıkorur, Onur Akdoğu, Mutlu Torun ve Gülçin Yahya'nın ud metodları bu konuda yol gösterici olarak kullanılmıştır. Ud Muallimi'nin günümüz metodlarıyla mukayeseli olarak incelenmesinden elde edilen sonuçlar; yüzyıllık bir süreçte ud eğitiminin metodolojik gelişimi, udun eski-yeni icra özellikleri, udda meydana gelen yapısall değişiklikler gibi konularda yazılı bir kaynaktan bilgi sağlama olanağı sunmaktadır. Bu çalışma ayrıca; hakkında pek az yazılı kaynak bulunan Türk müziğinin öğretim geçmişşine ilişkin, önemli bir belge teşkil etmektedir.
Bir kültürel sermaye birikim aracı olarak piyano

Bir müzik enstrümanı olarak piyano çalmak, piyano eğitimi almak ve piyanoya sahip olmak kültürle alakalı bir kişisel gelişim unsuru olmakla birlikte, bir statü sembolü olarak da bir müzik enstrümanından daha fazlasını ifade etmektedir. Tarihsel süreç içerisinde değerlendirildiğinde piyanonun hem Batıda hem de Osmanlı'da benzer bir sembolük anlama sahip olduğu görülecektir. Osmanlı'da özellikle saray ve çevresinde kullanılan bir enstrüman olan piyano, Cumhuriyet ile birlikte yeni devletin bürokrat aydın tabakası arasında da yaygınlaşmış ve özellikle de bir çağdaşlık alameti olarak bir kültürel sermaye birikim ve gösteriş aracı olarak işlev görmüştür. Günümüzde ise piyano hala bu işlevi devam ettirir görünmektedir. İstanbul'un yeni 'zengin' semtlerinden Göktürk'te bulunan sanat akademileri ve bu akademilerdeki piyano eğitmenlerinin semt nüfusu düşünüldüğünde hayli dikkat çeken sayısı da bu tezi doğrular niteliktedir.
Hüseyin Sadettin Arel'in Durak formundaki eserlerinin makamsal analizi

İlk örneklerine XVII. yüzyılda rastlanılan, Klasik Türk Din Musikisinin kadim formlarından birisi olan 'Durak' formu; özellikle Tekke Musikisi içerisinde-Mevlevi Ayinlerinden sonra- yapısı, muhteviyatı ve icra üslubu açısından özgün bir formdur. XX. yüzyıla kadar serbest okuma üslubu ve meşk sistemiyle icra edilen Durak formu, bu yüzyılda M. Suphi Ezgi (1869-1962) tarafından formun kendi adıyla anılan 'Durak Evferi' usulü ile ölçülerek yazılı hale getirilmiştir. Hüseyin Sadettin Arel (1880-1955) Klasik Türk Din Musikisinde az sayıda örnekleri olan Durak formunu, 111 durak besteleyerek repertuar açısından daha da zenginleştirmiştir. XX. yüzyılın önemli nazariyatçı, müzikolog ve bestekarlarından biri olan Arel'in bu sayıda durak bestelemesinin yanı sıra nitelik açısından da Durak formuna büyük katkıları olmuştur. Arel'in hem nazariyat hususundaki birikimlerini bu eserlerde sergilemesi, hem de bu eserleri usullü şekilde notaya alarak kalıcılaştırması bu katkılar arasında sayılabilir. Bugün TRT nota arşivlerinde mevcut bulunan 188 durağın 111'i Hüseyin Sadettin Arel adına kayıtlıdır. Ezgi'nin söz konusu form için yaptığı bu usul tayinine binaen, Arel'in bestelediği 111 durağın hem makamsal açıdan çeşitliliğinin, hem de notalı olmasının, formun geçmişşi içindeki en mühim revizyon olduğu söylenebilir. Bu nedenle serbest okuma üslubu ile icra edilen bu formun kendi adındaki 'Durak Evferi' usulüyle notalanmış olmasına müteakip Arel'in de bestelediği 111 durak ile form daha da çeşitli ve zengin hale getirilmiştir. Sonuç itibariyle Hüseyin Sadettin Arel'in Durak formundaki 111 eserinden, nüshaları günümüze ulaşmış olan 108 durak, makamsal analiz yöntemi ile incelenerek değerlendirilmiş ve bu değerlendirmelerde Arel'in eserlerinde kullandığı makam geçkileri ve nazari bakış açısı çözümlenmeye çalışılmıştır.
Cumhuriyet Dönemi mevlevi ayini bestekarları ve besteleri

Mevlevi ayinleri, Türk musikisinin abidevi nitelik taşıyan eserleri olarak 16. yüzyıldan bu yana varlığını sürdürmektedir. 'Cumhuriyet Dönemi Mevlevi Ayini Bestekarları ve Besteleri' konulu bu araştırmada, 'Türk Din Musikisi' hakkında özet bilgi verilerek, Mevlevi kültürüne dair ana unsurlar açıklanmış, yüzyıllara göre Mevlevi ayinleri kronolojik olarak sıralanmış ve Cumhuriyet Döneminde yaşamış Mevlevi ayini bestekarlarının hayatları incelenerek bestelerinin tasnifleri yapılmıştır.
Sivas İli Alibaba Mahallesi Alevilerinin müzik kültürü

Sivas ili merkezine bağlı olan Alibaba Mahallesi yalnızca Sivas doğumlu değil aynı zamanda farklı yerlerden buraya göç etmiş, birçok farklı Alevi alt gruplarına ev sahipliği yapan bir bölgedir. Alibaba Mahallesi Alevileri kültürlerindeki gelenekleri yaşatırken aynı zamanda farklı Alevi gruplarının yaşadığı pratikleri, ritüelleri/törenleri de tanırlar. Bölge kültüründe, Alevi İslam geleneğine dahil olanların yanı sıra, genel anlamda Alevi geleneklerinden ayrılarak özel kapalı pratiklere dönüştükleri gözlemlenen, değişime uğramış uygulamalar da mevcuttur. Mahallede bulunan Sivas Cem Vakfı, tüm bu Alevi kültürünün birlikte olduğu ve ortak bir geleneğin yaşatıldığı yerdir. Çalışmanın amacı, Alevilerin birlikte yaşadığı bu bölgede sahip oldukları ortak müzik kültürünün ortaya konulmasıdır.
Viyola öğretiminde geleneksel Türk Müziği ses sistemine ilişkin dizilerin kullanımı ve bu sistem kaynaklı çokseslilik yaklaşımları

Bu araştırma, Türkiye'deki üniversitelerin Eğitim Fakülteleri Güzel Sanatlar Eğitimi Bölümleri Müzik Öğretmenliği Programında yürütülen viyola öğretiminde Türk müziği ses sistemine ilişkin dizilerin kullanımı ve bu sistem kaynaklı çokseslilik yaklaşımlarını irdeleyip değerlendirmeye yöneliktir. Araştırmada bir kısım veriler, Eğitim Fakülteleri Güzel Sanatlar Eğitimi Bölümleri Müzik Öğretmenliği Programındaki viyola ve çokseslilik alanıyla ilgili müzik kuramları öğretim elemanlarına uygulanan anketler yoluyla, bir kısım veriler ise; kaynak tarama yöntemiyle elde edilmeye çalışılmıştır. Elde edilen verilerden, viyola öğretiminde Türk müziği dizilerini tampere ses sistemine uyarlamak kaydıyla yararlanılabileceği ve bu yaklaşımın çalgı öğretimi üzerinde daha etkili olduğu izlenimi edinilmiştir. Diğer yandan viyola öğretiminde kullanılan Türk müziğine ilişkin diziler; viyola-piyano ve viyola-viyola ekseninde üçlü, dörtlü, karma/özgün armoni ve kontrapunkt yaklaşımlarına göre çoksesli hale getirilmeye çalışılmıştır. Böylece Türk müziğinde çokseslilik denemelerine katkıda bulunmak amaçlanmıştır. Ayrıca geleneksel müziklerimize ilişkin değişik problemler de göz önüne serilmeye ve buna paralel olarak da bazı çözüm önerileri sunulmaya çalışılmıştır.
Söz, ezgi ve usul bakımından Samsun yöresi türküleri

Bu çalışmada, TRT Türk Halk Müziği nota arşivinde Samsun yöresine ait olarak kayıtlı bulunan 29 adet türkü; söz, ezgi ve usul gibi unsurlar bakımından incelenmiştir. Türkülerin ortak özelliği olan bu unsurlar hakkında kuramsal nitelikte açıklama yapılarak, incelemede izlenecek yol ortaya konmuştur. Belirtilen bu unsurlar bakımından incelenen Samsun yöresine ait türkülere dair bulgular, her bir türkünün adını niteleyen 29 başlık altında sunulmuştur. Söz, ezgi ve usul gibi unsurların, Samsun yöresi türküleri bağlamlı olarak durum tespiti yapılması bu araştırmanın özü olarak ifade edilebilir.
İlhan Usmanbaş'ın üretiminde dizisellik

Bu çalışmada İlhan Usmanbaş'ın 1950- 1960 yılları arasında yazdığı Üç Müzikli Şiir, Dali'den Üç Resim ve Keman ile Piyano için Beş Etüd başlıklı eserler incelenerek bu eserlerin Usmanbaş'ın 1960 yılından sonraki besteciliği üzerindeki etkileri araştırılmıştır. İlhan Usmanbaş, yazdığı eserlerinde yeniyi arayan, çağın tekniklerini kendi süzgecinden geçirerek bestelerine yansıtan bir bestecidir. Bestecinin 1950 yılından sonra, 12 -ton tekniği ile başlayan bu çizgisi, sonraki dönemde tümel dizisellik, görece notalama ve raslamsallık ile devam etmiştir. Bu çalışmada, bestecinin yeni teknikleri benimsediği dönemine odaklanılmaktadır. Çalışma bu doğrultuda üç ana bölümden oluşmaktadır. Birinci bölümde çalışmanın amacı, kapsamı, yöntemi ve Usmanbaş üzerine kaleme alınan literatür ele alınmıştır. İkinci bölümde, yirminci yüzyılın ilk yarısında Avrupa'daki müzik yaşamı ve müzik dilinin değişimi ile bu değişimin sebepleri üzerinde durulmuş; bu doğrultuda dışavurumculuk akımının ortaya çıkışı ve müziğe yansıması, Arnold Schönberg (1874-1951) ve 12 -ton tekniği, onunla birlikte İkinci Viyana Okulu bestecileri olarak anılan Alban Berg (1885-1935) ve Anton Webern'in (1883-1945) yaşamları, II. Dünya Savaşı sonrasında Avrupa'da müziğin ilerlediği doğrultular ele alınmıştır. Üçüncü bölümde ise İlhan Usmanbaş'ın 12 -ton tekniği ve tümel dizisellik yöntemini kullandığı dönem konu edilmiş, yukarıda anılan üç eserde bu teknikleri ve dönemin güncel müzik yazısını nasıl kullandığı incelenmiştir. Böylece Usmanbaş'ın, besteciliğinde kırılma noktası olarak görülen 1950- 1960 yılları arasında 12 -ton tekniği ve tümel dizisel yöntemi nasıl uyguladığı ve bu uygulamaların sonraki eserlerine nasıl yansıdığı ortaya konmaya çalışılmıştır.
Geçmişten günümüze Tarz-ı Nevin makamı

TÜRKÇE ABSTRAKT (en fazla 250 sözcük): Bu çalışmada geçmişşten günümüze Tarz-ı Nevin makamı incelenmiştir. Tarz-ı Nevin Farsça 'Yeni tarz' anlamındadır. Haşim Bey tarafından oluşturulmuş bu makam bileşik bir makamdır. Türk Musikisi kuramcılarının birbirine yakın ifadelerle açıkladığı bu makam, birden fazla makam dizisinin birleşmesinden meydana gelmiştir. Bu kuramcılardan H. Saadeddin Arel, Yılmaz Öztuna, İ. Hakkı Özkan bu makamın Nikriz beşlisi kullanılmayan ikinci çeşit Şevkefza makamı dizisi ve Rast'ta Kürdi dörtlüsünün birleşmesinden oluştuğu konusunda hemfikirdirler. Ancak Yılmaz Öztuna, Suphi Ezgi'nin makamın oluşmasında son dörtlünün Kürdi dörtlüsü değil de Uşşak dörtlüsü olduğu düşüncesini savunduğunu belirtmektedir. Fakat Tarz-ı Nevin makamındaki fasıl külliyatı içinde hiçbir eserde Uşşak dörtlüsü kullanılmamıştır. Tarz-ı Nevin makamında günümüze az sayıda eser ulaşabilmiştir. Bu eserlerde oluşmuş külliyat da Şamlı İskender'e aittir. Külliyat içinde bestesi Haşim Bey, Udi Sedat Bey, M. İsmail Hakkı Bey, İsmet Ağa, Tanburi Osman Bey, Rıfat Bey, Kemani Ali Ağa ve Basmacı Abdi Efendi'ye ait olan 28 adet eserin notası bulunmaktadır. Bu eserlerin, gerek çeviriyazımı gerekse orijinal notaları da bu çalışma içinde yer almıştır. Eserlerin ezgilendirilmesinde Gerdaniye'de Hicaz, Çargah'ta Hicaz, Acem'de Nikriz, Çargah'ta Çargah, Rast'ta Kürdi bestekarların hemfikir olduğu çeşnilerdir. Ancak bazı bestekarlar eserlerinde ana makam dizisi içinde yeralnıayan Hüseyni' de eksik Segah, dik Hisar'da Hüzzam, Çargah ve Dügah'da Buselik, Gerdaniye'de Kürdi gibi çeşnileri de kullanmışlardır. Tarz-ı Nevin makamındaki eserlerin bu çalışmada ezgisel incelenmesi yanında usulleri de incelenmiştir. 16 ayrı usul ile ezgilendirilen eserlerde çoğunlukla Sengin Semai usulü kullanılmıştır. Ağır Evfer, Ağır Düyek, Ağır Aksak Semai gibi ikicni mertebede usullere de yer verilmiştir. Bunların yanı sıra günümüzde kullanılmayan Düyek-Sofyan ve Kazancılar Düyeği usulleri'de Tarz-ı Nevin makamındaki eserlerde kullanılmıştır. Bu çalışmada Tarz-ı Nevin makamını oluşturan Haşim Bey'in hayatı ve eserlerine de yer verilmiştir. Fasıl külliyatı içinde 2 Beste, 1 Ağır Semai, 1 Yürük Semai ve 5 şarkı Haşim Bey' e aittir.
Gitar lisans hazırlık sınıf müfredatında kullanılan etütlerin amacına ve içeriğine göre sınıflandırılması üzerine bir araştırma

Bu çalışmanın esasını, Hacettepe Üniversitesi Ankara Devlet Konservatuvarı Gitar Lisans Hazırlık Sınıf Müfredatında Kullanılan Fernando Sor, Mauro Giuliani, Matteo Carcassi, Dionisio Aguado ve Emilio Pujol'un etütleri oluşturmaktadır. 'Giriş' kısmında, bulgularda yer alan müzik ve gitar terimlerinin tanımları yapılmış, bestecilerin hayatları ve etütleri ile ilgili bilgiler verilerek araştırmaya konu olan problem durumuna değinilmiştir. 'Yöntem' kısmında verilerin analizi ve araştırmanın modeli ile ilgili bilgiler verilmiştir. 'Bulgular ve yorum' kısmında araştırmaya konu olan etütlerin sağ ve sol el kullanımları belirlenerek etüdün amacı tespit edilmiş ve bu amaca uygun kritik davranışlar belirlenmiştir. Son olarak, elde edilen bulgular ışığında araştırmanın sonuçları ortaya konarak bu sonuçlara uygun öneriler getirilmiştir.
Genel müzik teorisinin uygulamalı yöntem ve analizlerinin incelenmesi

Müzik yeteneğe ve beceriye bağımlı bir sanat dalıdır. Ancak doğru seslendirme veya doğru yorum kuramın iyi kavranmış olması ile ilişkilidir. Bestecinin, yapıtı oluştururken kullandığı müzik etkenleri ne kadar iyi anlaşılmış ve özümsenmiş olursa, icranın yorumu da o oranda başarılı ve doyurucu olur. İşte bu çalışmada da birinci bölümde öncelikle müziğin asıl öğelerinden olan notalar, anahtarlar, ritm, ölçü, gamlar, müzik yazımında kullanılan işaretler, süs notaları ve terimler gibi müziği oluşturan temel konular ele alınmıştır. İkinci bölümde armoniyi oluşturan öğeler, farklı seslerin belirli kurallar içinde birlikte duyuluşu ve oluşan akorların birbirine bağlanışı, üçüncü bölümde ise müzik biçimleri, bu biçimler ile ilgili örnekler ele alınmıştır.
Müzik performansının yeniden üretimi bağlamında geleneğin yeniden inşası ve icadı: Bağlama çalgısı örneği

Bu çalışmada, müzik performansının yeniden üretimi ile geleneğin yeniden inşası ve icadı ilişkilendirilmiş, ve Türk Halk Müziği'nin temel enstrümanlarından biri olan 'bağlama' çalgısı üzerinden açıklanmaya çalışılmıştır. Çalışma içerisinde, çalışma öznesi itibariyle her biri tek başına araştırma konusu olabilecek kavram ve kuramların ele alınışını, birbirini tamamlar şekilde, kesin çizgilerle ayırmadan açıklamak tercih ettiğimiz bir yol olmuştur. Müzik performansının yeniden üretimi irdelemesinde, performans kavram ve kuramını ele alırken, performansın her seferinde yeniden inşası söz konusudur. Çalışmada söz konusu yeniden inşa ve icadın geleneksel bir müzik üzerinden okunması ile gelenek sorgulaması tarihsel süreçle bağlantılı olarak yapılması amaçlanmaktadır. Ayrıca bağlama üzerinde, tarihsel süreç içerisinde oluşmuş olan 'çoklu kimlik' olarak adlandırdığımız yapıyı, gelenek inşası ve gelenek icadı kuramıyla irdelerken, geçmişş ile şimdiki arasını 'alan' haline getirmiştir. Aynı zamanda bağlama üzerinde geçmişş icra biçimlerinin yeniden üretiminin yanı sıra, farklı çalgıların metninin üzerinde vücut bulmasında ortaya çıkan yapının temsiliyetini ve uygulamalarını da 'alan çalışması' içerisine dahil edilmiştir. Ayrıca etnomüzikoloji çalışmalarında performans değerlendirmesinin salt notasyon üzerinden yapılmadığı, transkripsiyon analizi yapıldığını ve bu analiz biçiminin işleyişinde ele alınan performans olayının oluşumu, biçimlenişi, sürdürülebilirliği, notasyonun ötesinde, biçimlendirici farklı dinamiklerle gerçekleştiğin analizi seçilen örnekler üzerinden açıklanmaya çalışılmıştır. Teorik çerçeveyi oluşturan gelenek inşa ve icadında halk müziği araştırmacılarından Philips Barry ve Hobsbawn-Ranger'ın yaklaşımlarından faydalanılmıştır. Tüm bu çerçevenin önemli bileşeni olarak addettiğimiz, kültürel bellek ve kültürel aktarımın açıklamasında ise Assman'ın değerlendirmeleri başta olmak üzere kuramsal olarak belirleyici yaklaşımlara çalışma içerisinde uygun noktalarda yer verilmiştir. Mevcut kuramsal yaklaşımların yanı sıra, çalışma objemiz üzerine uyarlanmaları sonucu, teori önermemiz sonuç kısmında yer almaktadır.
Gazi Üniversitesi Gazi Eğitim Fakültesi müzik eğitimi bölümü 1995-1996 öğretim yılında hazırlanan tanım programının birinci yılına dayalı yeni bir flüt eğitimi taslak öğretim programı

Bu araştırma, Gazi Üniversitesi Gazi Eğitim Fakültesi Müzik Eğitimi Bölümü'nde 1995- 1996 öğretim yılı için hazırlanan birinci sınıf flüt eğitimi ders tanımından yola çıkarak çağdaş program geliştirme anlayışına göre birinci sınıf flüt eğitimi taslak öğretim programı hazırlamak amacıyla yapılmıştır. Çağdaş bir müzik eğitim programının içerdiği hedefler, hedef davranışlar, içerik, öğretme-öğrenme durumları, sınama-ölçme durumları ve değerlendirme işlemelerine yer verilmiştir. Ayrıca araştırmacı tarafından eğitimcilere ışık tutması için birinci sınıfta öğretilecek konuların yer aldığı bir flüt dağarcığı oluşturulmuştur. Araştırma sonucunda ortaya çıkan hedeflerin ve hedef' davranışların flüt eğitimini geliştirme yolunda yapılacak çalışmalara katkı sağlayacağına inanılmaktadır. Araştırmada sunulan bulguları destekleyici öneriler geliştirilmiştir.
Eğlence sektöründe çalışma ilişkileri

1970'li yıllardan itibaren kapitalist sistem yeni bir kriz içerisine girmiştir. Sistem krizden çıkış için sosyal devlet harcamalarının kısılmasını, esneklik uygulamaları ile de emek sürecinde yeni yapılanmalarını gerçekleştirmiştir. Emek sürecinde esneklik uygulamaları devam ederken buna ilişkin yasal düzenlemelerde yapılmaktadır. Artık eğitim, sağlık, sosyal güvence gibi birçok kurum serbest piyasa koşullarına bırakılmıştır. Eğlence sektörü de son gerek iş ilişkileri gerekse yeniden yapılanma anlamında önemli dönüşümler geçirmiştir. Eğlence sektörünün önemli bir alanını oluşturan müzik sektöründe, son çeyrek yüzyılda küreselleşme ve teknolojik gelişmeler sonrasında arz ve talep ilişkisinin olduğu bir sektör haline gelmiştir. Müzik sektöründe çalışanların çalışma ilişkileri bu çalışmanın konusunu oluşturmaktadır. Müzik sektöründe çalışan 102 müzisyen ile yapılan alan araştırması ve dokuz müzisyenle yapılan derinlemesine görüşmelerden elde edilen verilerle müzik sektörü çalışma ilişkilerinde yaşanan değişim esneklik uygulamaları ile birlikte değerlendirilmektedir. Çalışma ilişkileri açısından bakıldığında liberal bir alan olmakla beraber esneklik uygulamaları sonrasında müzik sektörünün yaşadığı dönüşüm bu çalışma kapsamında incelenmiştir..
19. yüzyıldan günümüze yunan mitolojik karakterlerin flüt repertuvarına yansımaları

Mitolojinin bugüne kadar birçok alanda bağlantısı görülmektedir. Edebiyat, din, felsefe, tarih, güzel sanatlar ve müzik gibi birçok disiplin mitolojinin merkezinde olmuştur. Mitolojinin müzik ile sıkı bir bağlantı içinde olduğu müzik tarihinin her döneminde kendini gösterir. Pek çok farklı kültürde olduğu gibi Batı kültür ve sanat hayatını etkileyen ve yön veren Yunan kültüründe de özellikle müzik ile ilgili tanrı, tanrıça ve kahraman olması mitoloji ve müzik arasındaki bağı kuvvetlendirir. Müzik tarihine ve çalışmalarına bakıldığında Yunan mitolojisinin müzikte ilk etkisi operada görülmektedir. 17. yüzyıldan itibaren müzikte etkileri görülmeye başlanan mitolojinin örnekleri başta opera olmak üzere çalgı, bale, oda ve orkestra müziği türleri yoluyla ortaya çıkmaya başlar. Özellikle 19. yüzyıldan itibaren programlı müzik çalışmalarının ve çeşitli müzik akımlarının ürünleri olarak Yunan hikayeleri hızla birçok çalgı müziğinde ve mistik bir tona sahip olması bakımından özellikle flüt müziğinde kendine yer bulur. Bu hikayelerin flütün teknik gelişmeleri ve repertuvar arayışında bestecilere yol gösterici bir ilham niteliği taşıdığı görülür. Bu çalışmada müzik ve mitoloji ilişkisine, Antik Yunan toplumunda ve felsefesinde müzik ve flüt ile ilgili söylencelere yer verilmiştir. Yunan mitolojisinin müzikte etkilerini görmeye başlanan opera sanatından bahsedilmiştir. Flüt müziğine ilham kaynağı olan Yunan mitolojisi karakterleri; Pan, Syrinx, Narkissos, Marsyas, Apollon, Linos, Euterpe, Orfeo, Undine ile ilgili açıklamalar yapılmıştır. 19. yüzyılda flütün teknik gelişmelerinden sonra ortaya çıkan repertuvar arayışında önemli etkenler arasında yer alan, çoğunlukla programlı müzik çalışmaları çerçevesinde Yunan mitolojisi karakterlerinin flüt müziğine yansıyan yirmi besteci tarafından yirmi beş eserde kullanıldığı tespit edilmiştir. Tespit edilen çalışmalardan yirmi bir eser ve on yedi besteci üzerinde ayrıntılı açıklamalara yer verilmiştir. Çalışma literatür tarama ve betimleme yöntemleriyle gerçekleşmiştir.
Çevrilmiş öğrenme modelinin başlangıç seviyesi piyano öğretimine etkisi

Bu araştırma, çevrilmiş öğrenme modelinin başlangıç seviyesi piyano öğretimindeki etkisinin belirlenmesi amacı ile yapılmıştır. Çalışmada karma yöntem desenlerinden olan açıklayıcı desen kullanılmıştır. Çalışma grubunu amaçlı örnekleme yöntemi ile 2015- 2016 eğitim-öğretim yılında KTÜ Fatih Eğitim Fakültesinde farklı alanlarında öğrenim görmekte olan on bir üçüncü sınıf öğrencisi oluşturmuştur. Deneysel desenlerden 'son test kontrol gruplu model' ile yürütülmüş olan çalışmanın dördüncü ve sekizinci haftalarının sonunda Rubric ölçme aracı ile değerlendirme yapılmıştır. Veriler değerlendirilirken, tanımlayıcı, istatistiksel metotları kullanılmıştır. Niceliksel verilerin karşılaştırılmasında iki bağımsız grup arasında Man Whitney-u testi, grup içi tekrarlı ölçümler arasındaki farkın belirlenmesinde ise Wilcoxon testi uygulanmış; çalışmanın nitel bölümünü oluşturan 'öğrenci görüşmeleri' de içerik analizine tabi tutularak sonuçlandırılmıştır. Araştırma sonucunda çevrilmiş öğrenme modeli ile geleneksel öğrenme modeli arasında doğru ritimle çalabilmede, kabul edilebilir bir tempoda çalabilmede, müzikalitede, teknik davranışlarda ve parça bütünlüğü alanlarında deney grubu yönünde olumlu bir farklılaşma olduğu tespit edilmiştir. Ayrıca çalışma grubunun; çevrilmiş öğrenmeyi geri dönütlerle hazırlanmış, genel olarak akıcı ve açık bir video-çevrimiçi desteği, özgüveni kazandıran bir eğitim aracı olarak gördükleri; çevrilmiş öğrenme modelinin unutmayı önlediğini, daha çok uygulama yapabilme fırsatı sağlayarak bireysel hızda öğrenmeyi gerçekleştirdiğini, görsel ve işitsel hafızayı kuvvetlendirdiğini, motivasyonlarını artırarak derse aktif olarak katıldıklarını düşündükleri saptanmıştır.
Keman eğitimi ve viyola eğitimi arasındaki benzerlikler ve farklılıkların karşılaştırmalı araştırması

Bu araştırmada Keman ve Viyola enstrümanlarının fiziksel oluşum sürecinden başlanarak Keman ve Viyola eğitiminin teknik açıdan benzerlikleri ve farklılıkları incelenmiş ulaşılan sonuçlardan yola çıkılarak öneriler oluşturulmuştur. Keman ve Viyola eğitimi bireysel bir eğitim ve öğretim programı uygulanarak gerçekleştirilir. Elde edilen bulgular çesitli sanatçı ve eğitimcilerin yayınladıkları bildiriler ve metodlardan yer alanılarak bu bilgiler doğrultusunda değerlendirilmiştir. Ayrıca bu görüşler doğrultusunda öneriler sunulmuştur. Viyola ve Keman tekniklerini birbirinden ayıran birçok faktör vardır. Her iki çalgı büyük ölçüde benzerlik göstermelerine karşın hassas ve ince farklılıklara sahiptir. Yapılan araştırmada tüm bu benzerlikler ve farklılıkların karşılaştırmalı olarak incelenmesi amaçlanmıştır. Bu araştırmada, genel olarak keman eğitimi ve viyola eğitiminin arasındaki benzerlikler ve farlılıklara değinirken, kemandan viyolaya geçişte yaşanan güçlükler ve bu güçlükler karşısında alınacak önlemler ve sergilenecek yaklaşımlar da betimlenmeye çalışılmıştır. Ayrıca bu durumun viyola eğitimine yansımalarının da incelenmiş ve çözüm önerileri öne sürülmüştür.