turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Molla Cami'nin 'Heft Evreng' adlı eserindeki minyatürlerde doğa elemanları

'Molla Cami'in 'Heft Evreng' Adlı Eserindeki Minyatürlerde Doğa Elemanları' adlı tez çalışmasında, 16. Yüzyıl Safevi dönemi minyatür sanatının üslup bakımından önemli bir örneği incelenmiştir. Çalışmadaki amaç, döneminin üslup özelliklerini en iyi şekilde yansıtan Heft Evreng'i tanıtmanın yanında, minyatür sanatı uygulamalarında geniş yer tutan doğa elemanlarının bu yazma örneğinde form ve uygulama teknikleri bakımından özelliklerinin incelenmesidir. Tez çalışması kapsamında Heft Evreng' de yer alan minyatürlerde kullanılan doğa elemanları sınıflandırılmış ve bu elemanların biçimsel ve detaylı çizim aşamalarının nasıl meydana getirildiği üzerine bir inceleme yapılmıştır. Tez çalışması üç bölümden oluşmaktadır. Birinci bölümde, Molla Cami'nin (1414-1492) yaşamı ve eserleri, teze konu olan Heft Evreng adlı eserinin fiziki ve edebi özellikleri hakkında bilgi verilmiştir. İkinci bölümde, seçilmiş olan doğa elemanlarının dış ve detaylı çizimi yapılmış ve kullanıldığı minyatürdeki yeri kesit halinde verilmiş ve incelenmiştir. Üçüncü bölümde ise, yedi adet tasarım uygulaması yapılmıştır. Yapılan tez çalışması kapsamında iki uygulama yapılmıştır. İlk uygulamada, minyatürlerde yer alan doğa elemanlarının tamamının detaylı çizimleri yapılmış ve seçilmiş doğa elemanlarının dış hatlarının çizimi ve minyatürde bulunduğu kesit görsel olarak sunulmuştur. İkinci uygulama çalışmasında ise, yazmadaki yedi başlık altında toplanan, 28 adet tam sayfa minyatürün 26'sında kullanılmış olan doğa elemanlarının çoğu kullanılarak, her başlık için ayrı ayrı yedi özgün tasarım yapılmıştır. Sayfa düzenine uygun olması açısından, sayfa kenarı halkar tekniği kullanılarak üç ayrı tasarım ile tamamlanmıştır. yapılmıştır. Tasarımlarda murakka üzerine altın, guaj boya ve suluboya ile uygulanmıştır.
Bauhaus'un Türkiye'deki sanat eğitimine etkileri ve yansımaları

Sanayi Devrimi ile birlikte endüstrileşmenin getirdiği yeni yaşam biçimi sorgulanmaya başlamış ve toplum yeni ihtiyaçlar doğrultusunda örgütlenmeye çalışılmıştır. 19. yüzyıldan itibaren kültür, sanat, eğitim gibi alanlarda yapılan tartışmalar sonuçta giderek bir senteze ulaşacaktır. Sanat ve eğitim alanındaki tartışmaların odağında sanat eğitiminin nasıl olması gerektiği ile sanat ve zanaat arasındaki ikiliğin ortadan nasıl kalkacağı sorulan vardır. Bu konuda çözüme varabilmiş bir okul olarak Bauhaus, dönemi içinde devrimci fikirleriyle toplumun değişen ihtiyaçları doğrultusunda teori ile pratiği, sanat ile yaşamı bir bütün olarak ele almış ve böylece bilim ile sanat arasında bir köprü kurmak istemiştir. Türkiye'de ise Bauhaus'un yansıması olarak kabul edebileceğimiz bir takım gelişmeler olmuştur. Bu yansımalar, endüstri devrimini yaşayamamış sadece bu konuda sanayileşme çabalan olmuş ülkemizde geç bir tarihte görülmüştür. Bauhaus'un doğrudan yansıması olarak kabul edilen İstanbul Tatbiki Güzel Sanatlar Yüksek Okulu 1957 yılı gibi geç bir tarihte kurulmuştur. İstanbul Tatbiki Güzel Sanatlar Yüksek Okulu doğrudan yansıması olmasıyla birlikte Bauhaus tarzı bir eğitim verememiştir. Bunun nedeni Bauhaus'da entelektüel bir çaba da söz konusu iken, Türkiye'deki okulun tamamen bir ihtiyacın giderilmesi doğrultusunda gelişmiş olmasıdır. Bunun yanı sıra yerel özellikler, toplumsal ve ekonomik koşullar ile kültürel değerlerin farklı olması gibi etkenler, Almanya'daki uygulamadan farklı bir gelişimin oluşmasına yol açmıştır. Bu çalışmada Bauhaus'un Türkiye'deki sanat ve eğitim alanındaki doğrudan ve dolaylı yansımalan ele alınmaya çalışılmıştır. Bu amaçla birinci bölümde; çalışmanın amacı, ikinci bölümde; Bauhaus Okulu ve sanat-zanaat ve tasanm kavranılan, üçüncü bölümde; Türkiye'nin Sosyo-ekonomik dinamiklerinin oluşumu ve sanat eğitimine etkileri, dördüncü bölümde; Bauhaus'un Türkiye'deki yansımaları incelenmiş ve değerlendirilmiştir.
13-14. yüzyıllarda ahilerin Anadolu kentlerindeki kültürel ve sanatsal faaliyetleri

Bu yüksek lisans tezi, 13. ve 14. yüzyıllarda Anadolu kentlerinde inşa edilen Ahi yapılarını incelemektedir. Anadolu'da 13. yüzyıldan itibaren yükselmeye başlayan Ahi yapıları, fütüvvet ilkeleri çevresinde örgütlenen grupların varlıklarını görünür kılmak için Ahi adı verilen liderlerinin önderliğinde kurdukları dini ve sosyal yapılardır. Bu dini ve sosyal yapılardan zaviyeler, Ahi öğretisinin yayılmasına ve Ahi kimliğinin inşa edilmesine büyük katkı sağlamıştır. Döneminde sadece taraftarlarını eğitmek ve Ahi öğretisini yaymak için kurulan Ahi zaviyeleri kurumsal bir kimlik oluşturmakla kalmamış aynı zamanda zaviye merkezli mimari bir gelenek oluşturarak kentlerin fiziki dokularında belirgin bir değişiklik meydana getirmiştir. 13. ve 14. yüzyıllar boyunca Anadolu'nun hemen hemen bütün şehirlerinde inşa edilen Ahi yapıları, stratejik olarak çarşı merkezleri ile kalelerin dışına konumlandırılmıştır. Bu olgu, özellikle Ahilerin yoğun olarak yerleştikleri Ankara, Antalya, Denizli, Kayseri, Kırşehir, Konya, Sivas ve Tokat kent mekanlarında belirgin bir şekilde gözlemlenmektedir. Bahsi geçen kentlerde özellikle çarşı merkezleri ile kalelerin dışına inşa edilen Ahi yapılarının yönelttiği 'Ahi yapıları neden inşa edildi' sorusu bu çalışmanın temel motivasyonunu oluşturmaktadır. Bu çalışmada, öncelikle 13. ve 14. yüzyıllarda Ahi yapılarının inşa edilmesini sağlayan siyasi ve dini ortam bütüncül bir perspektiften incelenerek anlamlandırılmaya çalışılmış daha sonra Ankara, Antalya, Denizli, Kayseri, Kırşehir, Konya, Sivas ve Tokat kentlerinde Ahilerin baniliğinde inşa edilen yapılar incelenmiştir. Çalışma kapsamında bahsi gecen kentlerde 13. ve 14. yüzyıllara ait 18 manzume, 11 cami ve mescit, 3 çeşme, 4 hamam, 4 medrese, 12 türbe ile 49 zaviye yapısından oluşan 88 Ahi yapısı tespit edilmiştir. Bu yapılar konumlandırıldıkları topoğrafya, inşa tarihi ve kitabe bilgileri, bani, vakıf gelirleri, mimari tasarım ve süsleme programları açısından oluşturulan katalog dahilinde incelenmiştir.
Çağdaş sanata bienallerin katkısı

1945 sonrasında toplumsal, siyasi, ekonomik değişim ve dönüşüm, sanata da yansımış, sanat bir propaganda aracı olarak, Amerikan soyut dışavurumcularının çalışmaları kullanılarak gerçekleştirilmiştir. Biçimci anlayış geliştirilerek sanat ve toplum arasında bir çizgi var edilmiştir. 1960 ve 1970'li yıllarla bu biçimcilikten uzaklaşılarak özellikle minimalist, pop sanatçıların sanata dair sorunsalları ortaya atışları ve bunları irdeleyişleri daha sonra eylem sanatı, kavramsal sanat, fluxus gibi oluşumlar içinde devam etti. 1980'lerle gittikçe sayısı artan büyük sergiler, içlerinde bütün eğilimleri kapsayan örneklerle, çağdaş sanatın dünya üzerinde dolayımını sağlamış, yerel sorunlar ve anlatım dilleri bir bireşim içinde verilmiştir. Venedik Bienali'nin ilk örneği olduğu büyük sergilerde, bugün artık hem küratörün üstlenmiş olduğu misyonun hem de sergi modelindeki çıkmazların, kısır döngüleri yaşamaktadır. Yeni nefes arayışları, Manifesta gibi göçebe ve çok küratörlü sergiler ya da Havana gibi 3. Dünya ülkesinin kendi coğrafyasının sorunları ve imkanlarıyla serginin ve halkın ilişkiye geçebileceği modeller uygulanmaktadır.
Akdeniz Bölgesi'ndeki Atatürk anıtları

Akdeniz Bölgesi'ndeki Atatürk Anıtları baslıklı bu tez çalısmam, bölgedeki sekizil ve bunlara bağlı ilçeleri kapsamaktadır. Çalısmada bu il ve ilçelerde yer alan Atatürk Anıtları'nın bir envanteri çıkarılmıstır. l ve ilçelerin alfabetik dizilisine göre sıralanan katalog bölümünde, bölgedeki Atatürk Anıtları'nın bilgileri de belli bir sıra takip edilerek sunulmustur. Akdeniz Bölgesi'ndeki Atatürk Anıtları'nda Atatürk, genellikle tek figürlü olarak karsımıza çıkmaktadır. 84 anıt içinde 14'ü çok figürlü olarak düzenlenmistir. Anıtların büyük bölümünde Atatürk sivil kimligiyle betimlenmistir ve elinde Nutuk, Anayasa ve Bilim Sanat kitaplarını tutmaktadır. Asker kimliginin vurgulandıgıheykellerde asker, subay ve Baskomutan olarak yansıtılmıstır. Asker olarak gösterildigisekiz anıtta Atatürk at üzerindedir. Bölgede bulunan Atatürk Anıtları'nda heykel malzemesi olarak bronz, fiberglas, polyester kullanılırken kaide ise mermer, granit, düzgün kesme tastan meydana gelmektedir. Kaidelerin üstünde ya Atatürk'ün sözleri ya da Kurtulus Savası'ndan ve Atatürk devrimlerinden sahnelere yer verilen rölyefler yer almaktadır. Anıtların bulundugu meydanlarda veya kamu kurumlarında çevre düzenlemesineönem verilmis; çesitli bitki ve çiçekler ekilerek çevrenin güzellestirilmesineçalısılmıstır.
Sanayi-i nefise'nin menşeileri estetik kavramlar ve terminolojik inceleme

Yrjö Hinı'e ait incelediğimiz eserde sanatın toplum içindeki psikoloji ve sosyolojiye dayanan fonksiyonu, objektif bir şekilde incelenmeye çalışılmıştır; bu inceleme yapılırken biraz daha geriye giderek ilkel insanlardan yaşantılar ortaya konulmuştur. Sanat ve sanat eseri hakkında çeşitli sorulara cevap aranırken, Baumgarten, Groos, Guyeau, Spencer, Darwin, Kant, Aristo, Hegel gibi isimlerin bu alandaki görüşlerine ve araştırmalarına da başvurulmuştur. Sanat, hemen hemen bütün toplumlarda bireyleri birleştirip kaynaştıran, birbirlerine karşı ölçülü, anlayışlı davranmalarım sağlayan bir işlev görür. Sanat, yalnızca en coşkun tutku anlarını ifade etmekle kalmaz, farklı duygular ve farklı düşünceler de sanatta canlanır. Sanat eserinin ortaya konulmasında insan psikolojisinin önemli rolü vardır; korku, neşe, heyecan gibi birçok hissin sanat eseri üzerinde rolü vardır. Sanat hamlesi, bilgi vermek, karşı cinsin dikkatini çekmek gibi ana maksatlara dayanarak açıklanabilir. Sanata hangi noktadan bakarsak bakalım özünü his ile açıklamak gerekir. Sanayi'-i nefise, sanat tarihi, sanat eseri, sanat felsefesi, sanatkar, estetik gibi kavramlar ele alınarak incelenmiştir. Sanatın mahiyetini inceleyen felsefe sanat felsefesi olarak adlandırılırken sanalın mahiyetinden bahseden ilim estetik olarak adlandırılmakta ve doğaya ilişkin estetik tecrübeyi dışta bırakırken sanat felsefesi, estetikten daha dar bir alanı kapsar.
Geçmişten günümüze musikİşinas Ali b. Nafi 'nin Endülüs kültür hayatına ve Avrupa'ya etkileri

Bu çalışmada Ziryab figürünün Endülüs kültür hayatı ile Avrupa'ya etkileri saptanmaya çalışılmıştır. Özelde Ziryab genelde doğu simgesinin Batı medeniyetinin oluşumundaki etkilerinin sorgulanması çalışmamızın ana problemidir. Bu çalışmanın ana konusu; Ziryab'ın Bağdat kültür ve medeniyetini taşıdığı Kurtuba'da musiki, konservatuvar, modern pedagojik eğitim, hitabet, astroloji ve moda tasarımı alanındaki öncülüğü ile onun Endülüs ve Avrupa kültür ve medeniyetine etkileri, dolayısıyla Ziryab figürü üzerinden Doğu'nun Batı kültür ve medeniyetine etkisinin araştırılmasıdır. Bu çerçevede çalışmamızda dünya sosyal ve kültürel hayatına nüfuz etmiş 'Ziryab etkisi', Batı ve Doğu kaynakları, klasik ve güncel çalışmalarla birlikte taranarak ortaya konmuştur. Bunun için öncelikle Ziryab'ın gerçek kimliğini tespit amacıyla ona ait en eski kaynaklarda yer alan biyografik bilgiler ve modern biyografileri göz önünde tutularak gerçek hayat hikayesi tespit edilmeye çalışılmıştır. Bu çalışmanın bir diğer ayağı ise; Endülüs'te çeşitli alanlarda meydana gelen köklü değişimlerin sebebinin yalnızca Ziryab mı, yoksa Ziryab rolünün büyüyen bir efsaneye mi sebep olduğu konusu olmuştur. Çalışmanın giriş kısmında VIII. yüzyıla kadar Bağdat'taki ve IX. yüzyıla kadar Endülüs'teki musiki ve sosyal hayat hakkında kısaca bilgi verilmiştir. Birinci bölümde Ziryab'ın hayatı, eğitimi, Endülüs'e geçişi ve çeşitli alanlarda Endülüs hayatına etkileri, ikinci bölümde kendisiyle ilgili kaynak analizi ve Batılıların çalışmalarındaki yansıması anlatılmaya çalışılmıştır. Bu mühim figürün Batı dünyasına ve günümüze etkileri çalışmamızın üçüncü bölümünü oluşturmuştur. Batı'nın üstünlüğü tezini savunan bir takım oryantalistlerce Ziryab figürünün gerçek etkisinin tahrif edilmesi sonuç kısmımızın odak noktasını oluşturmuştur.
Klasik Osmanlı minyatüründe havuz imgesi

Tarihsel süreçte medeniyetlerin gelişiminde büyük bir rol oynayan su, havuz mimarisinin gelişimindeki önemli etmenlerden biri olmuştur. Eski çağlardan itibaren Yakın Doğu'da havuzlar ile birlikte bahçe mimarisinin de bir atılım gösterdiği anlaşılmaktadır. İslam mimarisinde, önceki medeniyetlerin de etkisiyle varlık gösteren ve giderek bir cennet tasavvuru halini alan bahçeler Osmanlı mimarisinde de çeşitli şekillerde imar edilmiştir. Bu çalışmada, Osmanlı minyatürünün klasik üslup özelliklerinin ortaya çıktığı dönemde üretilmiş yazmalarda görülen havuz tasvirleri; mekan, plan, tipoloji ve su ile ilişkileri yönünden değerlendirilmiş ve farklı üsluplar ile karşılaştırılmıştır. Böylece Osmanlı nakkaşlarının havuz formlarında kendilerine özgü tercihleri olduğu ifade edilmeye çalışılmıştır.
Cerrahpaşa Kasap İlyas Camii ve Haziresi

Uzun yıllar bakımsız ve harabe halde kalan Konstantinopolis şehri II. Mehmet'in fethinden sonra Türk-İslam mimarisi geleneği çerçevesinde İslam dininin ilkeleri ve örfi kurallar ışığında yeniden imar edilmiştir. Bu çalışmada hem fetihte hem de imar faaliyetlerinde payı olan II. Mehmet'in kasapbaşısı olarak bilinen Kasap İlyas Bey'in günümüzde Cerrahpaşa Mahallesi sınırları içinde kalan cami ve haziresinin etrafında oluşan mahallesinin yok olma süreci ve Osmanlı İstanbul'undaki önemi ortaya konulmaya çalışılmıştır. İstanbul nimel'-ceyş camileri arasında Kasap İlyas Bey Camii güzel bir örnek teşkil etmektedir. Yapıldığı günden bugüne kadarki süreci içinde yapının ve mahallesinin atlattığı badireler Osmanlı İstanbul'unun kısa bir özeti gibidir. Hicri 886 (1481-1482)yılında vefat eden Kasap İlyas Bey, Bizans döneminde çok fazla yapının bulunmadığı Konstantinopolis şehrinin 12. bölgesine sade, fonksiyonel ve ucuz maliyetli kendi ismiyle anılacak olan camiyi ölümünden önce yaptırmıştır. Bu cami etrafında ilk defa 1493 tarihinde karşımıza çıkacak olan vakıflarıyla beraber tipik bir Osmanlı İstanbul'u Mahallesi halini alacaktır. Cami merkezli gelişen yapı kompleksinin, öldükten sonra mihrap önündeki arazisine gömülen Kasap İlyas Bey uzun yıllar orada tek başına yatacaktır. 18. yüzyılın başından itibaren de bu alan Kasap İlyas Bey Mahallesi'nin defin alanı olacaktır. 19. yüzyıldan itibaren Avrupa'dan gelen modern şehircilik kapsamında akılcı ve pozitivist bir yaklaşımla Osmanlı İstanbul'unun yeniden düzenlenmeye başlanmasıyla beraber İstanbul'da yer alan çoğu nimel'-ceyş cami ve mahallesi gibi tahribe uğrayacak ve yok edilecektir. Bu tahrip ve yıkımlar Cumhuriyet kurulduktan sonra da devam edip, günümüzde de devam etmektedir.
Kuzey Kıbrıs'taki Geç Roma-Erken Bizans yer mozaikleri

Bu tezin amacı Kuzey Kıbrıs'taki Geç Roma-Erken Bizans dönemi yer mozaiklerini mümkün olduğu şekilde tanıtmaktır. Bu çalışma Kuzey Kıbrıs'taki beş erken Hristiyan Bazilikasından oluşan bir kataloga dayanmaktadır. Bu katalog Kıbrıs'ın kuzey batısındaki Soli, doğudaki antik Salamis şehrindeki, Camponepetra ve Epiphianus Bazilikalanyla, Karpaz yarımadasındaki Aziz Trias ve Aziz Philon Bazilikalanyla oluşüırulmuştur. Yukarıda adı geçen mozaikler İ. S. 4. ve 7. yüzyıi arasındaki döneme tarihlenmektedir. Bazilikaların döşemelerinde opus sectile ve opus tesselatum teknikleri kullanılmıştır. Araştırmacıların üç döneme ayırdığı Soli Bazilikasında, ilk safha 4. yüzyılın ikinci yansına, ikinci safha 5. yüzyıla ve son aşamada 5. yüzyıl sonu 6. yüzyıl basma tarihlenir. 4. ve 5. yüzyıl döşemesinde opus tesselatum tekniği kullanılmış ve kuğu, ördek, balık vb. hayvan figürlerinin iyi örnekleri görülmektedir. 6. yüzyıl mozaiklerinde erken dönemlerdeki mozaiklerin üzerini kaplayan opus sectile döşeme kullanılmıştır. Aziz Trias'daki mozaik zemin, 4. yüzyılın sonuna tarihlenen bu bazilikalar arasında daha özenilmiş bir zemindir. Bu zemin, dört kollu yıldız gibi, geometrik örnekleri, nar gibi bitkisel örnekleri ve sandalet motifi gibi ünik örnekleri içermektedir. Birçok motif 5. yüzyıla tarihlenen Antakya ve Tunus mozaiklerinin karakteristik özelliğini göstermektedir. Epiphianus, Camponepetra ve Aziz Philon Bazilikalarının zemini iyi kalitede opus sectille döşenmiştir. Araştırmacılar Camponepetra Bazilikası'nda Kıbns'taki ithal ilk Prokenessos mermerini bulmuşlardır. Camponepetra'nın hamamında büyük dilimli mermer parçalan kullanılmasıyla oldukça zengin bir döşeme oluşturulmuştur. Bir diğer görkemli bezemede Aziz Philon'daki gibi radyal kalkan motifidir. Hem Aziz Philon'da hem de Camponepetra Bazilikalanndaki bu motif bütün zarafetiyle Kıbns'ın bütününde ve Doğu Akdeniz dünyasında en iyi opus sectile örnektir. Sonuç olarak, Kıbns Roma ve Erken Hristiyan dönemi sırasında önemli bir mozaik üretim merkezlerinden biriydi. Küçük birarada oluşu ve bundan çok adanın kendi ayırt edici özelliği, çevresindeki yayılan önemli sanat akımlarını yansıtması mozaiğin burada gelişmesinin sebebidir. Bunların sonucunda bu etkileşim, kuzeyde Kilikya'yla Anadolu, güneyde Mısır ve diğer Kuzey Afrika kıyısıyla, batıda Yunan adalan son olarak da küçümsenemeyecek şekilde Suriye-Filistin kıyısıyla Antakya ve Apemea bölgelerini içermektedir.
Niğde, Aktaş köyündeki Konstantinos ve Helena Kilisesi duvar resimleri

Niğde'nin 8 km. kuzeydoğusunda, merkez ilçeye bağlı Aktaş kasabası yakınında ve bugünkü Yeniköy köyünde bulunan Konstantinos ve Helena Kilisesi'nin duvar resimleri tezimizin konusunu oluşturmaktadır. Günümüze sadece orta nef kuzey duvarı, apsis ve batı duvarının bir kısmı ulaşabilen Konstantinos ve Helena Kilisesi orijinalinde doğu-batı doğrultusunda, kareye yakın dikdörtgen, üç nefli bazilika planlı, erken tarihli bir yapıdır. Niğde Müzesi başkanlığında, Hacettepe Üniversitesi Sanat Tarihi bölümü öğretim üyesi Doç. Dr. Sacit Pekak'ın bilimsel danışmanlığında 1996 yılından beri sürdürülen koruma, kurtarma ve restorasyon çalışmaları oldukça tahrip olmuş yapıya ve duvar resimlerine ayakta kalabilmek için bir şans oluşturmuştur. Çalışmamızda öncelikle Konstantinos ve Helena Kilisesi'nde bugün görülen duvar resimlerinin üslup, teknik ve ikonografik açıdan irdelenmiştir. Buradan yola çıkarak konulu sahne ve tek figürlerin Kapadokya bölgesi yapılarındaki diğer örnekleriyle karşılaştırması yapılarak tarihlendirme konusunda bir öneri getirilmeye çalışılmıştır. İGünümüze ulaşabilen duvar resimlerinden yola çıkılarak, yapıda uygulanan resim programı hakkında bir fikir yürütmek mümkün müdür?, sorusu da çalışmamızda cevabını aradığımız bir diğer konudur.
Büyük Menderes Havzası Osmanlı Dönemi geleneksel konut mimarisinde ahşap süsleme

Zengin tarihi geçmişşe sahip Menderes Nehri'nin etrafı tarihin en erken dönemlerinden itibaren yerleşime sahne olmuştur. Bu yerleşimin en büyük kanıtı içinde yaşanılan mekanlardır. Havzadaki ev ve konaklar, Anadolu'da gelişen geleneksel konut mimarisinin genel plan şemasına uymaktadırlar. Havzada az sayıda iç ve orta sofalı eve rastlanmakla birlikte genel olarak dış sofalı evlerin havzanın karakteristiğini yansıttığı tespit edilmiştir. Evlerin dış ve özellikle iç dekorasyonunda ahşap vazgeçilmez bir malzemedir. İslamiyet öncesi dönemlerden itibaren Türk sanatında örneklerini görebileceğimiz ahşap işçiliği, ev ve konaklarda geniş bir kullanım alanı bulmuştur. Dıştan kendi içine dönük sade bir görünüm sergileyen evler, iç dünyalarının zenginlik ve güzelliğini, ailenin durumuna göre süslenen ahşap elemanlarla sergilemektedir. Sivil mimari yapılarda azımsanamayacak derecede örneklerine rastlanan ahşap işçiliğinin, ne kadar sevilerek kullanıldığı bulunan örneklerin çeşitliliğinden anlaşılmaktadır. Bu ahşap elemanlar üzerindeki süslemeler, dönemin zevk ve üsluplarının merkezden uzak halk sanatına yansımalarının izlerini taşımakta ve halkın kendi kültürel değerleriyle birleşerek yeni sentezlere ulaşılmasının da önünü açmaktadır. Süslemelerde motif ve kompozisyon ile bunların detaylarına gizlenmiş soyut anlamlar, ihtiyaç için yapılan ahşap elemanlar üzerinde somutlaştırılmıştır. Böylece süslemeli ahşap elemanlar; hem halkın duygu, düşünce, istek, gelenek ve dinlerini hem de estetik zevklerini yansıtan birer araç durumuna getirilmişlerdir. Bu araçların amacını anlamlandırmak da detaylarda gizlenmiş motifleri gün yüzüne çıkarmakla mümkündür. Türk sanatının köklerinden geldiği bilinen değerleri İslami çerçeve içerisinde şekillendiren ve farklı anlamlar yüklenerek sunan motiflerin üslupsal bir süreklilik içinde havzadaki evlerde de devam ettiği görülmektedir. Ancak havzadaki ev ve konaklarda kullanılan bu motiflerin dönemin üslupsal beğenilerine de kayıtsız kalmadan değişen zevklere ayak uydurduğu ve tüm bu birikimlerden dönemin sanat üslubuyla uyumlu bir sentez oluşturdukları anlaşılmaktadır.
Venedik Bienali'nde Türkiye

Çalışmanın Türkiye'nin Venedik Bienali'ndeki ulusal sergilerini, kurumlar, sergi düzenleyicileri, katılan sanatçılar ve sergilenen eserler detayında ele alan monografik bir çalışma olması amaçlanmıştır. 1895 yılından başlayarak 2017'ye kadar olan dönem içerisinde Türkiye'nin Venedik Bienali'ndeki varlığına ve etkinlik göstermediği yılların sebeplerine odaklanılmış, kültürel, siyasal ve sanatsal olgulardan yola çıkarak cevaplar aranmıştır. Belirlenen amaç doğrultusunda Venedik Bienali'nin tarihi arşivini içeren Çağdaş Sanat Tarihi Arşivi yerinde incelenmiş, elde edilen arşiv belgeleri tez içerisinde esas alınarak kullanılmıştır. Arşiv dokümanlarının analizinin yanı sıra ilgili kişilerle görüşmeler gerçekleştirilmiş, ulusal ve uluslararası alandaki literatür incelenerek nitel veri toplama yöntemlerinin kullanıldığı bir araştırma yöntemi izlenmiştir. Türkiye ve Venedik Bienali ilişkisini ele alan bu çalışma Osmanlı İmparatorluğu döneminde Venedik Bienali ile dolaylı yoldan kurulan ilk ilişkiyi ilk kez gün yüzüne çıkarırken, Türkiye'nin İstanbul Güzel Sanatlar Akademisi öncülüğünde gerçekleştirdiği ilk Venedik Bienali sergilerini belgeler eşliğinde sanat tarihimize kazandırmıştır. Türkiye'nin varlık gösterdiği yıllarakadar varlık göstermediği dönemler de yorumlanarak günümüze kadar gerçekleştirilen tüm ulusal sergiler tez içerisinde ele alınmıştır. Değerlendirdiğimiz bu uzun tarihsel süreç, Türkiye'nin Venedik Bienali'ndeki varlığının her dönem siyasi ilişkilerin yön vermesiyle değişkenlik gösterdiğini, bununla beraber kişisel çabaların ve izlenen devlet politikalarının Türkiye'nin Venedik Bienali'ndeki görünürlüğü üzerinde etkili olduğunu ortaya çıkarmıştır.
Niğde Hudavend Hatun Kümbeti plastik bezeme ve cephe düzeni

Araştırma konumuz olan, Kümbet, Niğde Hüdavend Hatun Kümbeti olup, 1312 tarihli ve Selçuklu üslubunun devamı niteliğindedir. 14. yy. ve 15yy. lar, mimari açıdan bir değişim ve gelişmelerin olduğu yıllardır. Ancak Orta ve Doğu Anadolu'da halen Selçuklu üslubu görülmekteydi.. Yapı Anadolu'nun Önemli merkezlerinden biri olan Niğde dedir. İlhanlı valisi Sungur Ağa zamanında IV. Rüknettin Kılıç Arslan'ın kızı Hüdavend Hatun Tarafından 712 H./13 12-13 13 M. yılında yaptırılmıştır. Hüdavend Hatunun yapının içinde bulunan mezar taşından 1332 yılında vefat ettiği anlaşılıyor. Böylece yapıyı ölümünden yirmi sene önce yaptırdığı ortaya anlaşılıyor.. Yapı sekizgen kaide üzerine oturmakta olup, sütunçeler vasıtasıyla üst kısımda onaltıgene dönüşmektedir. Bu sütunçeleri Sekizgenin her köşesinde görmekteyiz. Bunlar yapının köşelerini yumuşatırken Aynı zamanda, estetik değer de katmaktadır. Hüdavend Hatun Kümbeti oldukça yoğun bir plastik bezemeye sahiptir. Yapının üç tane pencereli cephesi vardır. Her pencere kemerinin iki yanında hayvan figürleri yerleştirilmiştir, iki sıralı mukarnas şerit pencere kemerlerini çevrelemektedir. Üst kısımda her cephe sütunçelerle onaltıgene dönüştürülmüştür ve her cepheye bir alınlık gelecek şekilde düzenlenmişir. Alınlıkların içleri bitkisel ve geometrik kompozisyonludur. Sağ ve solda bulunan iki köşesi de benzer şekilde düzenlenmiştir. Dikkatle bakıldığında bezemelerdeki şaşırtıcı bir takım unsurlar göze çarpmaktadır. İnsan figürlerinin çok sık olarak kullanılması, Cephelerin bazı yerlerine yüzeysel olarak işlenmiş hayvan figürleri bunlardan bazılarıdır. Özellikle figürlerin gizlenmesine dikkat edilmiştir. Ancak yapının bezemesindeki yoğunluk göz önüne alarak incelendiğinde beklenenin tersine son derece abartılı ve bir o kadar da gelişigüzel işçilikle karşılaşılmaktadır. Bu durumda akla şu soru gelmektedir. Kendinden çok daha önce yapılan yapılarda kaliteli işçiliklerle karşılaşılırken, daha geç tarihli olmasına rağmen Hüdavend Hatun Kümbetinde niçin böyle bir acelecilik görülmekteydi. Tahminimize göre bu durum dönemin o günkü şartlarından kaynaklanmakta idi.