turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Bebeklerde ve küçük çocuklarda geniş bant timpanometri ölçümleri ile normatif verilerin sağlanması

Amaç: İmmitansmetri bulgusu dış kulak kanalından verilen saf sesin kulak zarından yansıdıktan sonra kaydedilmesi sonucunda ortaya çıkmaktadır ve böylece orta kulağın durumu hakkında objektif bilgiler elde edilmektedir. Kliniklerde çoğunlukla geleneksel immitansmetri olarak adlandırılan 226 Hz ve 1000 Hz immitansmetri kullanılmaktadır. Geniş Bant Timpanometride, dış kulak kanalından geniş bir frekans aralığını (226-8000Hz) kapsayan klik uyaran verilmekedir. Ölçüm sırasında orta kulaktan yansıyan ve absorbe edilen ses ölçülmektedir. Orta kulaktan yansıyan sese Reflektans, orta kulak tarafından soğurulan sese Absorbans denilmektedir. Bu çalışma ile sağlıklı orta kulaklara ait GBT sonuçlarının 0- 2 yaş aralığındaki bebeklerde ve küçük çocuklarda normatif verilerinin sağlanması amaçlanmıştır. Gereç ve Yöntem: Çalışmada immitansmetri ve GBT sonuçlarının 0-2 yaş aralığındaki değişimi incelenmiştir, çalışmaya 0-2 yaş aralığında işitme taramalarından geçmişş normal orta kulak fonksiyonlarına sahip 124 birey (248 kulak) alınmıştır. tane farklı yaş grubu oluşturulmuştur. 1. grup 0-3 ay 23 kişi (46 kulak), 2. grup 3-6 ay 24 kişi (48 kulak), 3. Grup 6-9 ay 20 kişi (40 kulak), 4. Grup 9-12 ay 19 kişi (38 kulak), 5. Grup 12-18 ay-17 kişi (34 kulak), 6. Grup 18-24 ay 21 kişi (42 kulak) arasındaki bebeklerden oluşmaktadır. Grupların 226 Hz genişbant timpanometri ve 1000 Hz genişbant timpanometri, averajlanmış genişbant timpanometri, basınçlı-basınçsız absorbans ölçümleri yapılmıştır. Bulgular: Gruplar arası GBT ve absorbans değerleri arasında farklılık bulunmuştur (p<.05). İmmitansmetri ve absorbans sonuçlarının 0-2 yaş aralığında yaş ile değişim gösterdiği belirlenmiştir. Tüm yaş gruplarında ölçülen 15 frekans noktasındaki absorbans değerleri arasında istatistiksel açıdan anlamlı fark bulunmuştur (p<.05). Sonuç ve Öneriler: Değerlendirilen tüm yaş gruplarında GBT ve Absorbans bulgularıyla ilgili olarak istatistiksel açıdan anlamlı farklılık elde edilmiştir. Dolayısıyla belirtilen yaş gruplarında normatif verilerin bilinmesinin patolojik durumun ayırt edilmesi ve erken tedaviye olumlu katkı sağlayabileceği düşünülmektedir Bu farklılıkların nedenlerinin belirlenebilmesi için daha fazla çalışmaya ihtiyaç duyulmaktadır.
Obez çocuk ve adolesanlarda D vitamini düzeyleri

Amaç: Obezite prevalansı artarken, eş zamanlı olarak D vitamini eksikliği prevalansı da artmaktadır. D vitamini eksikliği de, obezite gibi, insülin direnci, hiperinsülinemi, tip 2 diyabet mellitus, hipertansiyon, karaciğer yağlanması ve daha birçok benzer komplikasyonlara yol açmaktadır. Çalışmamızda, obez çocuk ve adolesanlarda D vitamini düzeylerini ölçmek suretiyle D vitamini ve obezite arasındaki ilişkiyi ortaya koymak istedik. Gereç ve Yöntem: Çalışmamızda 2010- 2018 tarihleri arasında, Necmettin Erbakan Üniversitesi Meram Tıp Fakültesi Çocuk Sağlığı ve Hastalıkları Anabilim Dalı Çocuk Endokrinoloji Bilim Dalı'nda takip edilen ve D vitamini düzeyi tayin edilen, yaşları 1-18 yaş arasında 200 ekzojen obez çocuk ve adolesan, hastane dosyaları üzerinden retrospektif olarak incelendi. Hasta dosyalarından yaş, cins, tanı, antropometrik ölçümler, biyokimyasal parametreler ve pubertal gelişimlerine ait kayıtları alındı. Puberte evresi Tanner evre 2 ve üzeri olan hastalar pubertal, evre 1 olanlar prepubertal olarak değerlendirildi. VKİ 95. persentil olanlar, obez olarak değerlendirildi. Çalışmamıza endojen obez çocuk ve adolesanlar dahil edilmedi. D vitamini düzeyi değerlendirmesi: 25 Hidroksi Vitamin D (25-OH D) için Vitamin D düzeylerinde; Eksiklik <20 ng/ml, Yetersizlik: 21-29 ng/ml, Yeterli vitamin D düzeyi ise >30 ng/ml olarak tanımlandı ( Holick 2011). Bulgular: Çalışmamızdaki 200 obez çocuk ve adolesandan oluşan grupta sadece 28 kişide (%14) D vitamini düzeyi yeterli iken, 38 kişide (%19) D vitamini yetersizliği, 134 kişide (%67) ise D vitamini eksikliği saptandı. Obezlerde D vitamini eksikliği ile ilişkili diğer önemli parametreler ise açlık glukoz yüksekliği, cinsiyet, yaş ve mevsimsel değişiklikler olarak saptandı. Çalışmamızda D vitamini düzeyi ile glukoz arasında negatif korelasyon olduğu saptanmıştır. Çalışmaya dahil edilen obez çocuk ve adolesanlarda yaş ile D vitamini düzeyi arasında negatif korelasyon olduğu saptandı. Çalışma grubumuzda, kızlarda D vitamini düzeyi erkeklere göre anlamlı olarak düşüktü. Çalışma grubumuzda, D vitamini düzeyi bakıldığı mevsimle anlamlı değişkenlik gösteriyordu. Kışın D vitamini düzeyi ilkbahara göre ortalama 4,7 birim daha az, sonbahara göre ortalama 6,1 birim daha az, yaza göre ortalama 7,3 birim daha azdı. Çalışmamızda obez çocuk ve adolesanlarda D vitamini ölçümü yapılan mevsimler kıyaslandığında; kışın özellikle D vitamini eksikliği olanların oranıyüksekken, D vitamini yeterli olanların sayısı ise çok düşüktü. Yazın ise diğer mevsimlere göre D vitamini düzeyi normal olanların oranı daha yüksekti. Sonuç: Çalışmamızda, obez çocuk ve adolesanlarda D vitamini düzeyinin düşük olması ile ilişkili diğer parametreler; glukoz, kız cinsiyet, yaş artışı ve mevsimsel değişkenlik olarak saptanmıştır. Bu yüzden; obez çocuk ve adolesanlarda D vitamini yönünden zengin ve glukozdan fakir diyetler ile kilo kaybının sağlanması, UVB ışınlardan faydalanacak şekilde fiziksel aktivitelerin arttırılması ve kışın D vitamini replasmanı yapılması önerilebilir.
Pediatrik yaş grubu primer idiyopatik parsiyel epilepsi hastalarında bilateral hipokampus volümlerinin ADC değerleri ile karşılaştırmalı değerlendirilmesi

Primer idiyopatik parsiyel epilepsili pediatrik hasta grubunda bilateral hipokampus volümü ile ADC değerlerinin kontrol grubu ile kıyaslamalı değerlendirilmesi amaçlanmıştır. Bu çalışmada 1-18 yaş arasında olup, EEG ve klinik bulgularıyla idiyopatik parsiyel epilepsi tanısı alan 27 hasta retrospektif olarak saptandı. Kontrol grubu olarak, benzer yaşlarda olup hastanemize baş ağrısı ve baş dönmesi gibi nonspesifik şikayetlerle başvuran ve kraniyal MRG çekilen 20 çocuk değerlendirildi. Hasta ve kontrol grubunda bilinen konjenital hastalık öyküsü olan, edinsel nörodejeneratif hastalık geçiren, intrakraniyal enfeksiyon ya da perinatal etkilenme öyküsü bulunan ve intrakraniyal kitlesi olan çocuklar çalışmaya dahil edilmemiştir Çizimler, volümetrik ölçümler ve ADC ölçümleri iki ayrı değerlendirici tarafından yapıldılar. Kontrol grubu ile karşılaştırıldığında, çalışma grubunda hipokampüs ve amigdala volümlerinde azalma izlenmekle beraber sonuçlar sadece sol hipokampüs için anlamlıydı. ADC değerlerinin karşılaştırılımasında hasta grubunun ADC değerleri kontrol grubuna kıyasla artmış olmakla birlikte bulgular sadece sol amigdala için istatistiksel olarak anlamlıydı. İdiyopatik parsiyel epilepsi tanılı pediatrik hastalarda yapılan çalışmada nöbet foküsü ile aynı tarafta hipokampüs ve amigdala volümlerinde azalma izlenmiş olup ADC değerlerinde anlamlı farklılık saptanmamıştır.
Çocuklarda kan alma sırasında uygulanan üç farklı yöntemin ağrı ve anksiyete üzerine etkisi

Amaç: Bu çalışma 7-12 yaş grubu çocuklarda kan alma işlemi sırasında uygulanan dikkati başka yöne çekme kartları, sanal gerçeklik gözlüğü ve Buzzy yöntemlerinin çocukların ağrı ve anksiyete düzeyi üzerine etkisini incelemek amacıyla yapılmıştır. Materyal ve Metot: Çalışma, bir üniversite hastanesinin çocuk kan alma biriminde 16 Kasım 2017- 14 Ağustos 2018 tarihleri arasında randomize kontrollü ve deneysel olarak yapılmıştır. Evreni, 01 Mart 31 Mayıs 2018 tarihleri arasında araştırmanın yapıldığı birime başvuran 7-12 yaş grubu çocuklar oluşturmuştur. Örneklemi, belirtilen tarihlerde kan alma ünitesine başvuran ve araştırma grubu seçim kriterlerini taşıyan 142 çocuk oluşturmuştur. Çalışmada deney gruplarındaki çocuklara (dikkati başka yöne çekme kartları grubu (n=35), sanal gerçeklik gözlüğü grubu (n=37), Buzzy grubu (n=36)) venöz kan alma işlemi sırasında ilgili grubun nonfarmakolojik yöntemi uygulanmıştır. Kontrol grubundaki çocukların (n=34) kan alma işlemi birimin rutin uygulamasına göre yapılmıştır. Veriler 'Tanıtıcı Bilgi Formu', 'Visual Analog Skala ', 'Wong-Baker Yüz İfadelerini Derecelendirme Ölçeği', 'Çocuk Korku ve Anksiyete Ölçeği' ile toplanmıştır. Verilerin analizinde, yüzdelik dağılımlar, ortalama, standart sapma, ki-kare testi, varyans analizi ve post hoc ileri analizler kullanılmıştır. Araştırmanın yapılabilmesi için etik onay, resmi izin ve ailelerden yazılı onam ile çocuklardan sözel izin alınmıştır. Bulgular: Araştırmada deney gruplarındaki çocukların VAS ve WB-YİDÖ'ne göre ağrı puan ortalamaları kontrol grubuna göre anlamlı derecede düşük bulunmuştur (p<0.05). Deney gruplarındaki çocukların ÇKAÖ puan ortalamaları kontrol grubuna göre anlamlı derecede düşük bulunmuştur (p<0.05). Sonuç: Dikkati başka yöne çekme kartları, sanal gerçeklik gözlüğü ve Buzzy yöntemlerinin venöz kan alma işlemi sırasında çocukların ağrı ve anksiyetelerini azaltmada etkili olduğu bulunmuştur.
Koklear implant kullanan çocuklarda müzikal duygulanımın değerlendirilmesi

Koklear implant, işitme kayıplıların konuşma algısını ve üretimini geliştirmek üzerine dizayn edilmiş bir işitme aracıdır. Koklear implantasyon sonrası artan beklentiler doğrultusunda koklear implant performansının değerlendirilmesi ve kullanıcıların uygun eğitim programına dahil edilmesi oldukça önemlidir. Bu çalışmada, koklear implant kullanan çocuklarda müzikal duygulanımın değerlendirilmesi ve müzikal duygulanımla dil gelişimi arasındaki ilişkinin değerlendirilip karşılaştırılması amaçlanmıştır. Çalışmamızda 6 ile 9 yaş arasında, koklear implant kullanıcısı 26 çocuk araştırma grubu, normal işitmeye sahip 26 çocuk ise kontrol grubu olmak üzere toplam 52 çocuk yer almıştır. Katılımcılara dil gelişimlerini değerlendirmek için ' Türkçe Okul Çağı Dil Gelişim Testi ' ve müzikal duygulanımı değerlendirmek için 'Montreal Emotion İdentification Test ' uygulanmıştır. Değerlendirme kriterlerinde TODİL için tüm alt testlerin indeks ve bileşke performans puanları; MEİ için tüm koşullarda doğruluk yüzdesi belirlenmiştir. Çalışma sonucunda araştırma grubunun tüm koşullarda müzikal duygulanım doğruluk yüzdesi ve TODİLin tüm alt test indeks ve bileşke performans puanları kontrol grubuna göre anlamlı olarak daha düşük elde edilmiştir. Koklear implant kullanıcılarının mutlu melodilerde doğruluk oranı üzgün melodilere kıyasla daha yüksek elde edilmiştir. Müzikal duygulanım ile dil gelişiminin dinleme bileşke performans puanı arasında anlamlı bir ilişki saptanmıştır. Ulaştığımız sonuçlar koklear implant performansını değerlendirmesi için kaba motor, ince motor, duyusal entegrasyon, bilişsel durum gibi diğer genel gelişim alanlarıyla birlikte konuşma ve dil gelişiminin yanı sıra müzikal algı ve müzikal duygulanımın da değerlendirilmesinin ve implantasyon sonrası eğitim programlarında müzikal algı ve duygulanıma spesifik gelişim sağlayacak eğitim programlarının da genel eğitim programlarıyla entegre biçimde uygulanmasının yararlı olabileceğini düşündürmüştür.
Çocuk yuvasında kalanlarla ailesiyle yaşayan dokuz onbir yaş grubundaki çocukların saldırganlık eğilimlerinin incelenmesi

Yüksek Lisans Tezi ÇOCUK YUVASINDA KALANLARLA AİLESİYLE YAŞAYAN DOKUZ-ONBİR YAŞ GRUBUNDAKİ ÇOCUKLARIN SALDIRGANLIK EĞİLİMLERİNİN İNCELENMESİ ŞENİZ ERSOY Ankara Üniversitesi Fen Bilimleri Enstitüsü Ev Ekonomisi Anabilim Dalı Danışman : Doç. Dr. Neriman ARAL Bu araştırma, çocuk yuvasında kalanlarla ailesiyle yaşayan dokuz-onbir yaş gruplarının saldırganlık eğilimi gösterme durumlarının belirlenmesi ve bazı değişkenlerin saldırganlık eğilimlerinde farklılık yaratıp yaratmadığının incelenmesiyle amacıyla yapılmıştır. Aynca araştırmada, iki grup arasındaki saldırganlık eğilimlerinde fark olup olmadığının belirlenmesi ve elde edilen sonuçlara göre düzenlemelerin yapılması da planlanmıştır. Araştırma, Ankara'da bulunan T. C. Başbakanlık Sosyal Hizmetler ve Çocuk Esirgeme Kunımu'na bağlı Keçiören Çocuk Yuvasında kalan dokuz-onbir yaş grubundaki çocukların tamamı ile karşılaştırma grubu olarak korunmaya muhtaç çocukların devam ettikleri ilkokullardan tesadüfi olarak seçilen aynı yaş ve sayıdaki çocuklar üzerinde yürütülmüştür. Araştırma sonucunda yuvada kalan ve ailesiyle yaşayan çocuklar arasında saldırganlık eğilimi alt boyut puan ortalamaları arasında önemli farklılıklar olduğu saptanmıştır (P<0.05). Çocukların cinsiyet, yaş, kardeş sayısı, doğum sırası, anne öğrenim durumu, baba öğrenim durumu, devam ettiği okuldaki sosyal durumu, sınıfta kalıp kalmama durumu, disipline gidip gitmeme durumu, kendini sinirli bulup bulmama durumu, sık sık kavga edip etmeme durumu, kavgaettiği kişi, hoşlandıkları kitap ve filmlere göre yuvada yaşayan çocukların yuvaya verilme nedeninin toplam saldırganlık puanı açısından farklılık yarattığı belirlenmiştir. Ayrıca, yaşanılan yer x yaş, yaşanılan yer x anne öğrenim durumu, yasandan yer x hoşlandıkları kitap ve film interaksiyonlarımn toplam saldırganlık eğilim puanı açısından farklılık oluşturduğu saptanmıştır.
10 - 12 yaş grubu erkek çocukların futbol branşına uygunluklarının değerlendirilmesi

Amaç: Bu araştırmada, Batman ilinde bulunan 10-12 yaş grubu çocukların futbol branşına uygunluklarının değerlendirilmesi amaçlanmıştır. Materyal ve metot: Araştırmaya yaşları 10-12 arasında değişen 524 gönüllü erkek öğrenci katılmıştır. Çalışmaya katılan denekler Batman Merkez ilkokul ve ortaokullarında öğrenim gören ve aktif olarak spor yapmayan öğrencilerden oluşturulmuştur. Araştırma grubunu oluşturan erkek çocuklara antropometrik ölçümleri olarak yaş, boy, ağırlık, vücut yağ yüzdesi ve vücut kitle indeksi ölçümleri yapılmıştır. Motorik özellikler olarak dikey sıçrama, 20 m sürat ve Illinois çeviklik testleri uygulanmıştır. Futbol yetenek testleri olarak da Johanson hızlı pas, topla dripling, top sektirme ve kaleye şut atma testleri saha koşullarında uygulanmıştır. Verilerin analizi IBM SPSS statistics 20 paket programı ile yapılmıştır. Her bir değişkenin normallik varsayımı Shapiro-Wilk testi ile yapılmış, normallik varsayımı sağlayanlar arasındaki ilişkide Pearson, diğerlerinde ise Spearman korelasyonu kullanılmıştır. Elde edilen verilerin analizlerinde 0.05 anlamlılık düzeyi kullanılmıştır. Bulgular: Araştırma grubunu oluşturan çocukların boy, ağırlık, VYY ve VKİ sonuçları benzer çalışmalardaki değerlerle arasında istatistiksel olarak anlamlı bir fark bulunamamıştır. Motorik özelliklerden DST; TST, KŞT ve JPT ile pozitif yönlü, TDT ile negatif yönlü anlamlı bir ilişki göstermektedir. YST; TST ve JPT ile negatif yönlü, TDT ile pozitif yönlü anlamlı bir ilişki görülmüştür. KŞT ile anlamlı bir ilişki görülmemiştir. İÇT; JPT ve TST ile negatif yönlü, TDT ile pozitif yönlü anlamlı korelasyon vardır. KŞT ile istatistiksel olarak herhangi bir ilişkisi görülmemiştir. Sonuç: Araştırmada erkek çocukların futbol becerilerini ölçmek için kullanılan test bataryaları arasında anlamlı ve olumlu bir ilişki görülmüştür. Araştırma grubumuzun futbola uygunlukları literatürdeki diğer çalışmalarla karşılaştırıldığında; DST, YST, İÇT ve JPT' de yüksek değerlere ulaşılmışken KŞT ve TST ile benzer sonuçlar elde edilmiştir. TDT ise daha kötü sonuçlar bulunmuştur. Genel olarak 10 yaşındaki erkek çocukların futbola yatkınlık ortalamalarının yüksek olduğu görülmektedir.
Çocuk hematoloji-onkoloji bilim dalı takibindeki akut myeloid lösemi olgularının retrospektif değerlendirilmesi

Akut myeloid lösemi, hematopoetik öncül hücrelerin kromozomal yeniden düzenlemeler ve çoklu gen mutasyonları sonucu klonal transformasyonu ile oluşan heterojen bir hastalıklar grubudur. AML, çocukluk çağı lösemilerinin %15-20'sini oluşturur. Son 30 yılda AML prognozu ciddi anlamda iyileşmiştir. %90'a ulaşan tam remisyon oranları ve %65'lere ulaşan genel sağkalım oranları bildirilmektedir. Bu çalışmada Cerrahpaşa Tıp Fakültesi Pediatrik Hematoloji-Onkoloji Bilim Dalı'ndan 2000- 2018 yılları arasında AML tanısı ile takip edilen 18 yaş altı 48 hastanın verilerini analiz ettik. Amacımız merkezimizde AML tanısı ile takip edilen hastaların klinik özelliklerini, tedavi ilişkili komplikasyonlarını ve sağkalımlarını, literatürle karşılaştırmalı olarak ortaya koymak ve hastalığın prognostik faktörlerini değerlendirmekti. Çalışma grubumuzdaki hastaların yaş ortalaması 8,1, erkek/kız oranı: 1,4 bulundu. 5 yıllık olaysız ve genel sağkalım oranları birbirine eşit ve %58, 2 idi. Hastaların %29,2'sinde relaps saptandı. Çalışmamızda yaş, cinsiyet, tanı anında beyaz küre ve trombosit sayısı, morfolojik sınıflama, risk grubu, genetik değişiklikler, indüksiyon tedavi yanıtı, tam remisyona erişme zamanı ve uygulanan kemoterapi protokolü pediatrik AML olgularında prognoz ile ilişkili bulundu. Akut myleoid lösemi tanısı alan tüm hastalar sitogenetik ve moleküler genetik incelemeler ile değerlendirilmeli ve indüksiyon tedavi yanıtına göre doğru risk sınıflaması yapılmalıdır. Risk sınıflaması doğrultusunda uygun kemoterapi rejiminin verilmesi ve olumsuz prognoz öngörülen hastaların doğru zamanda kemik iliği nakline gönderilmesi önemlidir. Tedavi ilişkili toksisite AML vakalarında önemli bir mortalite ve morbidite nedenidir ve göz ardı edilmemelidir.
Hasan Ali Toptaş'ın romanlarında çocuk algısı

Psikanaliz biliminin kurucusu olan Freud, bu yeni bilim dalının temellerini atarken edebiyatın sanat alanından oldukça yararlanmıştır. Özellikle Sheakaspeare, Goethe ve Dostoyevski gibi dünyaca ünlü yazar ve şairlerin eserleri üzerine psikanalitik okumalar yaparak söz konusu sanatkarların eserlerindeki bilinçaltının izlerini tespit etmeye çalışmıştır. Gerek Freud'un öğrencileri, gerekse sonraki dönem psikanalistler çalışmalarında tıpkı Freud gibi edebiyattan sık sık istifade etmişlerdir. Freud'dan yıllar sonra psikanalitik okuma bir edebiyat kuramı haline gelmiş ve bu kuram gerek psikanalizin gerekse edebiyat eleştirisinin gelişimine çok ciddi katkılar sağlamıştır. Türk Edebiyatı'nda herhangi bir kurama yahut kalıba dahil edilemeyen Hasan Ali Toptaş, Hem Dünya ve Türk Edebiyatı'ndan beslenen duygu ve düşünceleriyle hem de yaşadığı toprakların hikaye, masal ve efsanelerinin zenginleştirdiği kendine has dili ve üslubuyla Türk Edebiyatı'nın en önemli isimlerden biridir. Özellikle romanlarının psikanalitik okumaya son derece elverişli anlatılar olduğu söylenebilir.
Talasemi taşıyıcısı çocuklarda genotoksisite ve sitotoksisitenin sitom yöntemiyle değerlendirilmesi

Kalıtsal hemoglobin bozukluklarından biri olan talaseminin, en sık görülen türü beta talasemidir. Beta talasemi majör bireylerle yapılan çalışmalarda genotoksisite riskinde artış gösterilmiştir. Ancak günümüze dek beta talasemi minör bireyler ile yapılmış genotoksisite riskinin değerlendirildiği kapsamlı bir çalışma bulunmamakta ve yapılmış çalışmaların sonuçlarından yeterli bilgi sağlanamamaktadır. Çalışmamızda BT minör çocuklardaki genotoksisite riskinin aydınlatılması amaçlanmıştır. Genotoksisitenin kanser gelişiminde ara bir basamak olduğu bilinmektedir. Çocukluk çağında olası bir riskin saptanması, gelecekte kanser oluşumunu engellemeye yönelik önlemlerin alınması için fırsat sağlayacaktır. Çalışma grubunu oluşturan BT minör çocuklar (n=79) ile bu çocukların sağlıklı kardeşleri ya da benzer demografik özelliklerdeki sağlıklı çocuklarda (n=74), geçerlenmiş ve etkin bir yöntem olan sitogenezin durdurulduğu mikroçekirdek yöntemi kullanılmıştır. MÇ sayısının yanı sıra NT ve NPK sıklıkları belirlenerek, NBİ hesaplanarak sitom analizi gerçekleştirilmiştir. Çalışma tasarımında sadece hastalık etkilerini gösterebilmek için; yaş, cinsiyet, diyet, sigara ve çevresel farklılıklar gibi karıştırıcı faktörler önlenmeye çalışılmış, popülasyon büyüklüğü yeterli genişlikte seçilmiştir. Hematolojik ve biyokimyasal parametreler de incelenerek sitom yöntemi verileri ile ilişkileri araştırılmıştır. Çalışmamız BT minör çocuklarda genotoksisitenin araştırıldığı ve SD-MÇ yönteminin kullanıldığı bilimsel literatürdeki ilk çalışmadır. Çalışmamızda, genotoksisite ve sitotoksisite parametreleri ve oksidatif stres ile ilişkilendirilen biyokimyasal parametreler, BT minör ve sağlıklı çocuklarda benzer bulunmuştur (p>0,05). MÇ sıklığı için bulunan kesim noktasının üstünde MÇ sıklığına sahip BT minör çocukların (%39,2), sağlıklı çocuklardan (%21,6) istatistiksel olarak daha fazla olduğu bulunmuştur (p<0,05). BT minör çocuklar ile sağlıklı çocuklar arasında anlamlı fark gösteren biyokimyasal parametreler ile sitom parametreleri arasındaki anlamlı ilişkiler ise ileride araştırılabilir çalışma konusu olarak düşünülmektedir. Sonuç olarak, çocuklarda BT minör olmak genotoksisite açısından her ne kadar riskli görünmese de, yaşamın ilerleyen yılları ile risk faktörlerinin artması sonucu etkileşimler araştırılmalı, BT minör çocuklar takip edilmelidir. İlk olma özelliğindeki araştırmamızın, yetişkin BT minör bireylerde de tekrarlanmasında yarar vardır.
Türkçe konuşan 5-8 yaş arası kekemeliği olan çocukların pragmatik dil becerilerinin araştırılması

Pragmatik beceriler, bağlama uygun dil kullanma becerisi olarak tanımlanmaktadır. Pragmatik becerilerin gelişimi okul çağında, akran etkileşimi ile devam etmektedir. Araştırmalar, kekemeliği olan çocukların okul döneminde sosyal açıdan dezavantajlı olduğunu bildirmektedir. Kekemeliği olan çocukların sınırlı akran etkileşimi olduğunu gösteren pek çok çalışma bulunmaktadır. Sınırlı akran etkileşimi, pragmatik dil becerilerinin gelişimi için risk oluşturmaktadır. Bu bilgilerden yola çıkarak, çalışmamızda kekemeliği olan çocukların pragmatik dil becerilerini ve kekemelik sıklığı ile pragmatik dil becerileri arasındaki ilişkiyi incelemek hedeflenmiştir. Bu çalışmaya, Hacettepe Üniversitesi Dil ve Konuşma Terapisi Bölümü'ne başvuran, 5-8 yaş arasında kekemeliği olan 64 çocuk dahil edilmiştir. Çocukların spontan konuşma kayıtları alınarak, kekemelik sıklığı hesaplanmıştır. Bütün katılımcıların dil gelişimleri Türkçe Okul Çağı Dil Gelişimi Değerlendirme Testi ile değerlendirilmiştir. TODİL sonucunda dil gelişimi yaşıtları ile uyumlu bulunan çocukların öğretmenleri ile iletişime geçilmiştir. Çocukların pragmatik dil becerileri, öğretmenlerin puan verdiği, Pragmatik Dil Becerileri Envanteri aracılığı ile değerlendirilmiştir. Değerlendirme bulguları, çalışmaya katılan çocukların %51,6'sının ortalamanın altında puanlar aldığını göstermiştir. Kekemelik sıklığı ile PDBE arasında negatif bir korelasyon olduğu görülmüştür (p<0,05). Çocukların kekemelik sıklığı arttıkça, pragmatik dil becerileri puanlarında düşüş gözlenmiştir. Çalışmamızın sonuçları, kekemeliği olan çocukların terapisi planlanırken, pragmatik becerilerinin de göz önünde bulundurulması gerektiğini desteklemektedir.