turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Aşık Hüseyin Sümmanİoğlu üzerine bir monografi

Aşık Edebiyatı, kökleri Sözlü Edebiyat Dönemine dayanan günümüzde hala filiz veren bir gelenektir. Türklerin var olduğu zamanlardan günümüze gelinceye kadar çeşitli evrelerden geçmişş, değişim ve gelişim göstermiştir. Yaşanılan dönemin soysal, kültürel ve siyası şartları, diğer şiir geleneklerinin etkisi geleneğin daralmasına ya da genişlemesine sebep olsa da bu gelenek günümüze kadar devam etmiştir. İlk şekliyle kendisini şaman, kam, baksı, oyun, ozan gibi isimlerle ortaya koyan gelenek temsilcilerinin, hekimlik, büyücülük, din adamlığı gibi yönleri de vardır. Günümüze gelinceye kadar aşık, ozan, halk şairi, saz şairi gibi isimlerle anılan bu şairler, hekimlik, din adamlığı özelliklerini kaybetmiş olsalar da şiirleriyle halkın duygu, düşünce ve hayallerine tercüman olmaya devam etmişlerdir. Günümüz aşıklarından, Sümmani'nin soyundan gelen ve Sümmani kolunu devam ettiren Hüseyin Sümmanioğlu aşıklık geleneğinin önemli temsilcilerindendir. Bu çalışmanın birinci bölümünde Sümmanioğlu'nun hayatı, şahsiyeti, aşıklık serüveni; ikinci bölümünde şiirlerinin üretim ve tüketim bağlamı ayrıntılı olarak incelenmiştir. Üçüncü bölümde ise Sümmanioğlu'nun şiirleri muhteva özellikleri, dil-üslup özellikleri ve yapısall özellikler bakımından incelenmiştir. Bu bölümde şiirleri biçimleri ve türlerine ayrılarak, sayısal tespiti yapılmıştır. Bu şiirler üretim ve tüketim bağlamları açısından incelenirken Şeref Boyraz'ın 'Furkani'nin Şiir Evreni Bağlamında Bir Monografi Denemesi' adlı eseri örnek alınmıştır. Şiirleri tür ve şekillerine göre ayırırken Doğan Kaya'nın 'Tür ve Şekil Penceresinden İhlasi'nin Şiirleri' adlı eseri örnek alınmıştır. Sümmanioğlu'nun hayatı ve aşıklık serüveniyle ilgili tespitler kendisiyle yaptığımız görüşmelerde sonucu da ortaya konmuştur. Sümmanioğlu, şiirlerini hazırlıklı ya da irticalen söylemektedir. Şiirlerinin üretimine sebep olan olay ya da durumlar şiirlerin başında belirtilmiştir. Şiirlerin %90'ında tarih bulunmamaktadır. Tarih atılan şiirlerinden hareketle üretim kronolojisi ve miktarı belirlenmiştir. Şiirlerin hangi ortamlarda tüketildiğinin tespiti yapılmıştır. Bu çalışmada Sümmanioğlu'nun 686 şiiri olduğu tespit edilmiştir. Bu şiirler 37 adet tür ve biçimden oluşmaktadır. Biçimler arasında sayı bakımından en fazla koşma (563 adet), türler arasında ise öğütleme (100 adet) bulunmaktadır. En hacimli şiirleri destanlardır. En uzun destanı 34 dörtlükten oluşmaktadır. Çalışmamızda Sümmanioğlu'nun şiirleri numaralandırılmış ve bu şiirlerin nazım birimini, ölçüsünü, ayak türünü, konusunu, nazım biçimini ve anlatım tutumunu gösteren bir tablo hazırlanmıştır. Sümmanioğlu 512 şiirinde 11'li, 97 şiirinde ise 8'li hece ölçüsünü kullanmıştır. Diğer şiirlerinde 7, 15, 16, 20'li ölçüleri kullanmıştır. 553 şiirinde dörtlük, 20 şiirinde bent, 13 şiirinde beyit nazım birimini kullanmıştır. 53 şiirinde tek ayak, 633 şiirinde döner ayak kullanmıştır. Ekler bölümünde Sümmanioğlu'nun ailesine yazdığı şiirlere, kendisi hakkında yazılan şiirlere, aldığı ödüllere ve fotoğraflara yer verilmiştir.
Performans teori açısından Türkiye'de dinİ hitabet sanatı

folklorun çalışma alanlarından biri olarak vaaz ve hutbe icraları, Performans Teori bağlamında anlatıcı, metin, dinleyici, mekan ve zaman boyutlarında incelenebilir. Kuramsal çerçevede bahsi geçen beş boyutun, icra öncesi, zamanı ve sonrasında birbirini etkileyebildiği görülmektedir. Anlatıcı merkezli incelemede, vaizler dinleyiciyi etkileyebilmek ve fikirlerini aktarabilmek için pek çok anlatım tekniğinden yararlanmaktadır. Vaaz ve hutbe metinlerinde ise içerdiği dini bilgilerin yanı sıra hitap kalıpları, başlangıç ve bitiriş formelleri ve de tekrarlama çeşitleri bulunmaktadır. Bir icra türü olarak dini hitabet, icracının yararlandığı folklor ürünleri açısından da incelenebilir. İncelenen dini hitabet örneklerinde icracıların kıssa, fıkra, atasözü, deyim, şaka, dini-tasavvufi halk şiiri, türkü gibi halk kültürü unsurlarından faydalanarak icralarını zenginleştirdikleri görülmektedir. İslam'ın doğduğu asırdan günümüze kadar sözlü, yazılı ve elektronik kültür ortamlarında icra edilen dini hitabet türleri, kültürel belleğin aktarımını sağlayan önemli alanlardan biri olmuştur. İcra zamanı ve mekanları çeşitlilik gösteren vaazlar, dinleyici profili de bu bağlamda değişen ve Türkiye'de yeterli düzeyde ele alınmamış bir alandır. Vaaz icraları; tarihten bugüne cami, tekke, medrese, kütüphane, ev gibi başlıca mekanlarla birlikte resmi din kurumunun değişen ve gelişen irşad politikası neticesinde mekansal anlamda genişleyerek cezaevi, hastane, çocuk yurtları, okul yurtları, kamu kurumları gibi pek çok alanda da gerçekleştirilmektedir. Dini hitabet türlerinin performans merkezli incelenmesi, bu icra türlerinin toplumsal karşılıklarının neler olduğu sorusunu da beraberinde getirmektedir. İşlevsel Kuram ise bu soruya cevap vermektedir. Vaaz ve hutbeler, toplumsal kuralların düzenlenmesi bakımından destekleyici özellik göstermektedir. Geçiş dönemlerinde icra edilen vaazların toplumsal kurallara ve törelere destek vermesi buna iyi bir örnektir. Dini hitabet türlerinin aynı zamanda birleştirici, ekonomik, rahatlatıcı, eğitici-öğretici, milli değerlere destek verici, tanıtıcı ve siyasi işlevleri de bulunmaktadır. Siyasi işlev, kimi durumlarda ayrıştırıcı olması yönüyle bozuk işlevi de içinde barındırmaktadır. Bu çalışmada, dini hitabet icraları yukarıda zikredilen Performans Teori inceleme yöntemiyle anlatıcı, metin, dinleyici, mekan ve zaman bağlamlarında incelenecektir. Bu bağlamda, elde edilen veriler ışığında dini hitabet-folklor ilişkisi gün yüzüne çıkarılacak, vaizlik mesleği ise meslek folkloru açısından ele alınacaktır. Dini hitabetin toplumsal etkisi ise İşlevsel Kuram bağlamında yorumlanacaktır.
Türk kültüründe bereketi arttırmaya yönelik inanış ve uygulamalar

bereket olgusunun Türk kültüründe ne şekilde algılandığını, bu olgu bağlamında hangi inanış ve uygulamaların geliştirildiğini ve bu inanış ve uygulamalarla diğer din ve mitolojilerdeki inanış ve uygulamalar arasında nasıl bir ilişki bulunduğunu göstermek amacıyla hazırlanmıştır. Hazırlamış olduğumuz tezin büyük bir kısmını yazılı kaynaklar oluşturduğu için kaynakçada yer alan tüm makale, bildiri, kitap, tez, ansiklopedi ve sözlükler taranmış, konumuzun içeriğine bağlı olarak ilgili bölümler incelenmiştir. Çalışmanın başlangıcında sırasıyla Paleolitik ve Neolitik Dönem, Sümer, Babil, Eski Mısır, Ugarit, Hint, Hitit, Frigya, Klasik Yunan kültürleri ve Yahudilik, Hıristiyanlık ve İslamiyet dinleri bereket bağlamında incelenmiştir. Çalışmanın odak noktasını oluşturan Türk Kültüründe Bereket başlığı altında sırasıyla Ev hayatına bağlı inanış ve uygulamalar, Evlenmeye bağlı inanış ve uygulamalar, Doğuma ve çocuğa bağlı inanış ve uygulamalar, Avcılığa bağlı inanış ve uygulamalar, Hayvancılığa bağlı inanış ve uygulamalar, Tarıma ve yağmura bağlı inanış ve uygulamalar, Mevsimlere ve mevsimlik törenlere bağlı inanış ve uygulamalar, Ticaret hayatına bağlı inanış ve uygulamalar açıklanmış ve yorumlanmıştır.
Cumhuriyet Dönemi etnografya çalışmalarına bir örnek: Ankara Etnografya Müzesi

Fransız ihtilali ile birlikte ortaya çıkan milliyetçilik akımı sosyal, siyasi, ekonomik ve kültürel hayatı etkilemiş ve şekillendirmiştir. Kültür bilimi olan etnografya da milliyetçilik akımından etkilenmiş ve şekillenmiştir. Etnografya gelişimini büyük ölçüde milliyetçilik sonrası oluşan ulus devlet anlayışına borçludur. Coğrafi keşiflerle birlikte yeni keşfedilen coğrafyaları ve toplumları kayıt altına alma ve kendisi üzerinden kıyaslama yaparak kendini yeninden inşa eden batı etnografyayı öteki üzerinden kimlik tanımlaması yapmıştır. Egemenliği altında birçok milleti barındıran Osmanlı imparatorluğunda milliyetçilik akımlarından etkilenmiştir. Osmanlı imparatorluğunun ekonomik ve siyasi olarak zayıflaması ile baş gösteren isyanlar milliyetçilik düşüncesinden fazlası ile etkilenmiş ve isyanlar sonrası kurulan yeni devletler ulus devlet anlayışı üzerine inşa edilmiştir. Osmanlı İmparatorluğunu yaşatmak için düşünülmüş olan Osmanlıcılık ve İslamcılık düşünceleri imparatorluğun dağılmasına engel olamamıştır. Osmanlı Devletinin asli unsuru olan Türkler, İmparatorluk dağılınca Türk Milliyetçiliği ve Türk Ulusu anlayışı üzerine bina etmeye çalıştıkları Türkiye Cumhuriyetini kurmuştur. Türkiye Cumhuriyetinin kurucusu Atatürk'ün işaret ettiği üzere Türkiye Cumhuriyeti Devletinin temeli Kültür olacaktır. Milli kültürü ve milli kimliği inşa ederken bilimsel alan Etnografya, Antropoloji ve Arkeoloji olacaktır. Tez konusu olan Ankara Etnografya Müzesi mimari ve içerik açsısından milliği temsil etmektedir. Yeni kurulan Cumhuriyetin yeni başkenti Ankara'da yapılan ilk müze binası milli bir mimari anlayışla yapılmaya çalışılmıştır. Cumhuriyetin ilk beş yılında yapılan Etnografya Müzesi milliyetçilik fikirleri öncülüğünde yapılmıştır. Osmanlı Devleti'nin parçalanmaya başlamasıyla daha sonra kurulan genç Türkiye Cumhuriyeti'nin temelleri ulus devlet fikri üzerine kurulmuştur. Bu fikrin gereği olarak da düşünür ve devlet adamları kurumları aynı doğrultuda tasarlamaya çalışmışlardır. Bu düşüncenin bir yansıması da Ankara Etnografya müzesidir. Tezimizde çok uluslu bir devlet Osmanlı Devleti'nin bakiyesi üzerinden ulus devlet fikri ile inşa edilen Türkiye Cumhuriyeti'nin asli unsuru olan Türk milletine geçmişşini ortaya çıkarma ve milletin köklerini ortaya koyarak, ortak tarih ve kültür üzerinden mazi ve kader birliği düşüncesinin inşa edilmesi amacıyla Ankara Etnografya Müzesi ve Cumhuriyetin ilk yıllarında Etnografya çalışmaları incelenmiştir. Bu süre zarfında ülkemizde bu fikre hizmet eden kişi ve kurumlara değinilmiştir.
Halkbilimsel unsurların tiyatroda kullanılması: Ashura adlı gösterimin Aşure kavramıyla göstergebilimsel ilişkisi

Bu çalışma, halkbilimi merkezinde ''Ashura'' adlı gösterimin Greimas'ın göstergebilim yöntemiyle incelenmesi üzerinedir. Gösterim incelenirken, halkbiliminde ya tatlı kapsamında ya da taziye törenleri ekseninde ele alınan ''aşure'' nesnesine de tüm bunların aksine soyut, akademik bir düzlemde yaklaşılmıştır. Göstergebilim aracılığıyla, ''toplu özneler'' üstünden ''biz''i oluşturan yapı tanımlanmaya çalışılmıştır. ''Biz'' halk biliminin temel taşlarındandır. Jan Assmann'ın ''bağlayıcı yapı'' kavramının üç alt başlığı üstünden alımlayıcı öznelerin anketleri, ele alınan mitler ve gösterimdeki türküler de analiz altına alınmıştır. Böylelikle, halk biliminin bir sanat olayı aracılığıyla nasıl kullanıldığının da örneği verilmiştir.
Eğin'den metropollere göç eden akraba ailelerdeki değişmelerin halk bilimsel açıdan karşılaştırmalı olarak incelenmesi

Şehre göç olgusunun değişik bir açıdan incelenmeye çalışıldığı bu çalışmada amaç, her ikisi de büyükşehir de olsa, farklı şehirlere göçün insanların hayatlarım nasıl ve ne yönde etkilediğini karşılaştırma yaparak göstermekti. İstanbul ve Ankara'ya yerleşenler yerleştikleri semtin kültürel ortamı ile doğru orantılı olarak bir değişim yaşamışlardır. Bu değişim kendini önce insan ilişkilerinde ve giyim kuşamda kendini göstermiştir. Yıllar geçtikçe sofra düzeninden, düğünlere, eğitimden inanışlardaki farklılaşmaya kadar çok çeşitli alanlarda yaşanmıştır. Köyde ortak inanışlara, uygulamalara, dünya görüşüne sahip olanlar kişiler şehir hayatının etkileri ile farklılaşarak birbirlerinden kopmaya başlamışlar, birbirlerine yabancılaşmışlardır. Kadınlar, köydeki çalışma şartları göz önüne alındığında daha rahat ve iyi şartlarda yaşamaktadırlar. Bununla birlikte İstanbul ve Ankara'da kadınların hayat şartları ve yaşama katılış noktaları birbirinden oldukça farklıdır. Ankara'da kadınlar sosyal hayatta ve aile ekonomisine katkıda bulunma konusunda kendini daha açık ifade edebilmekte, büyük baskılara maruz kalmadan köydeki yaşantısından göreceli anlamda daha özgür bir çizgide ilerlemektedir. Eğitim alanında köyde sahip olunamayan imkanlara, şehirde ulaşmak kolaydır. Kız çocuklarının ilköğretimi bitirme oranı yüzde yüzdür. Erkek çocuklarının tamamına yakını zaten göç etmeden önce de ilkokula gönderilmektedir. Bu bağlamda büyükşehirlere göçün, kadın ve genç kızların eğitilmesinde olumlu katkıları olduğu söylenebilir. Eğitimin dışında, büyükşehirlerde sağlık sorunlarının çözümünün daha güç olmaması, yerleşilen semtlerin bu imkanlara ulaşmanın zor olmadığı yerlerde bulunması şehir hayatına alışmayı kolaylaştırmıştır. Genel olarak şehirde yaşamaktan memnun olunsa da her iki şehir insanları arasında kitle iletişim araçlarına karşı bir önyargı ve tepki vardır. Güncel haber alma ve eğlence araçlarının kişileri yanlış yönlendirdiği, tüketici olmaya ittiği ve ahlakı bozduğu düşülüyor. Bu düşünce nedeni ile evine televizyonu ve gazeteyi sokmayan aileler vardır. Televizyon olmayan evlerde genel olarak radyonun olması dikkat çekicidir. Telefon ise zaruri ve zararsız görüldüğü içi her evde bulunmaktadır. Ankara'da evinde televizyon olmayan aile yokken, İstanbul'da inanışları gereği evine televizyon, radyo, gazete sokmayanlar vardır. İnanışlardaki değişmeler giyimde de kendini göstermektedir. Şehre gelince şalvarı çıkaran kadın ve erkeklerden, İstanbul'da yaşayanlarda çarşaf giyilmesine sık rastlanmaktadır. Erkekler sakal ve takke ile dolaşmaktadır. Ankara'da çarşaf giyen yoktur. Tesettür giyime rastlanır. Erkekler giyimi modern bir çizgide ilerlemektedir. Özetle; farklılıkların olması normal karşılanır ancak farklılığın boyutunun Eğinliler açısından dikkat çekici olduğu inancı vardır. Aradaki farklılığın azaltılmasının yolunun ise eğitimden geçtiği düşüncesi vardır.
Çorum yöresinde adak ve ziyaret yerleri

Din ve dini ritüeller insan hayatında önemli unsurlardır. Her toplumda kutsal kabul edilen yer, eşya ve şahıslarla ilgili ritüeller mevcuttur. Bu durum insanların geçmişş yaşantısından ve gelecekteki beklentilerinden, tabiatüstü güçlere olan inanışlarından kaynaklanmaktadır. Çalışmamızda bu uygulamaların önemli yansımalarının olduğu Çorum yöresi konu edilmiştir. Bu çalışma giriş ve iki bölümden oluşmaktadır. Çorum tarihiyle ilgili bilgiler verildikten sonra Çorum geçmişşinde Hititlerin inanışları ve günümüzdeki yansımalarına dair bilgi verilmiştir. Eski halk inanışlarının önemli bir unsuru olan adak ve ziyaret prensipleri tahlil edilmiştir. Bu bilgiler doğrultusunda Çorum il ve ilçe köylerinde Dede, Baba, Abdal gibi isimler ile anılan ziyaret merkezleri ve buralardaki adak fenomeni anlatılmıştır.
Dağıstan'da ziyaret fenomeni üzerine bir dinler tarihi araştırması

Ziyaret hem sözcük itibariyle, hem de yapılan eylem bakımından aynı manayı ifade etmektedir. Dağıstan toplulukları arasında dünyada birçok toplumlarda olduğu gibi, dini, tarihi, efsane ve menkıbevi kişilere ait türbe ve buna bağlı ritüel ve uygulamalar görülmektedir. Günümüzde Dağıstan topluluklarının kutsal mekanlar ziyaret etmeleri, onların dine olan bağlılıklarının bir göstergesidir. Dağıstan bölgesinde tarihi seyri içerisinde Paganizm, Zerdüştlük, Hıristiyanlık ve İslamiyet gibi dinler yaşamıştır ki, eski dinlere ait bir takım ritüel ve uygulamalar nispeten günümüze kadar canlılığını koruyabilmiştir. Dolayısıyla, Dağıstan toplumları arasında yaygın olan bazı dini uygulamalar, geçmişşte yaşanmış dinler ile ilişkilidir. Dağıstan toplulukları arasında, atalar, ölüler kültü, ocak kültü, animistik tezahürleri, büyü, dağ, taş, ağaç gibi tabiat nesnelerine ve özellikle de güneş, ay ve yıldızlar kutsal birer nesne sayılmaktaydı. Dağıstan bölgesinde bugüne kadar ayakta kalan ve bölge halkı tarafından yoğun olarak ziyaret edilen çok sayıda ziyaret mekanı tanrılar panteonunun varlığına işret etmektedir. Ziyaret yerlerine verilen değer, toplumdan topluma farlılık gösterse de, topluma önder olmuş kişilerin menkıbe veya efsanelerde yaşatılmaya devam ettiği görülmektedir. Ziyaret fenomeninin temelinde yatan asıl gaye, kutsala ulaşmak ve onu yaşamaktır. Ayrıca ziyaret fenomeni toplumun dini, sosyal ve kültürel yapısıyla bir bütünlük arz etmektedir. Kutsalın bir yaşanış ve tezahür biçimi olarak ortaya çıkan ziyaret fenomeni insanlık tarihi boyunca değişik formlar altında tezahür etmiş ve yaşanmıştır. 'Dağıstan'da Ziyaret Fenomeni Üzerine Bir Dinler Tarihi Araştırması' adlı bu çalışma halk dindarlığının önemli bir veçhesi olan ziyaret fenomenine açıklık getirmektedir. Bu düşünceden hareketle yapılan bu çalışmada dini hayatın önemli bir boyutunu oluşturan ziyaret fenomeni, fenomenolojik yöntem esas alınarak din bilimlerinin diğer bilimsel yöntemlerinden de faydalanılarak incelenmeye çalışılmıştır.
Ankara ve Tokat illerinde yaşayan bakırcılık üzerine görsel etnografik bir çalışma

tez çalışmasında Tokat ve Ankara'da yapılan alan çalışması sırasında derlenen fotoğraflar ve hareketli görüntüler sunulmuştur. İki ay süren alan çalışmasında bakır işçiliği gözlenmiştir. Elde edilen görsel malzeme alan çalışmasının konusunu oluşturanların katılımı sağlanarak elde edilmiştir. Çalışmanın son bölümünde alandakilerin ortaklığına dayalı bir çalışma yapmanın nedenleri üzerinde durulmuştur. Bununla birlikte etnografın yeni türdenbilme biçimlerine neden gerek duyduğu üzerinde durulmuştur. Sonuç olarak bu tez çalışması alan çalışması için alandakilerin de sürece dahil edildiği bir çalışmadır.
1960-1980 arası Türkiye'de yayımlanmış hiciv plaklarının tematik açıdan incelenmesi

IV60-19S 0 Yılları Arasında Türkiye'de Yayımlanmış Hiciv Plaklarının Tematik Açıdan İncelenmesi konulu tez çalışması, anılan yıllar arasında mizahın ve hicvin elektronik kültür ortamında nasıl var olduğunu, neler yapıldığını görebilmek için hazırlanmıştır. Tez çalışıldıktan sonra alanın ne kadar geniş olduğu görülmüştür. Yapılan tespitler sonucunda daha detaylı ve farklı bakış açılarıyla çalışacak araştırmacılara kaynak olabileceği düşünülmüştür. Bu tezin giriş bölümünde, araştırmanın amacı, kapsamı ve yöntemiyle birlikte, plakların Dünya ve Türkiye'deki tarihi anlatılmış ve son olarak konuyla ilgili ulaşılan çalışmalar belirtilmiştir. Birinci bölümde, 'Hiciv Plaklarının Bağlamsal Açıdan İncelenmesine çalışılmıştır. Plaklar üzerinde incelemeye başlandığında, Türkiye'de plakların yayın tarihleriyle ilgili ne plak üzerinde ne de herhangi resmi bir kayıtta yayım tarihi tutulmadığı görülmüştür. Konuyu oluşturan plaklarda hicvedilenler belli bir dönemde olduğu için o dönemi tarihsel olarak tespit etmek ve tematik incelemeyi desteklemek gerekmiştir. Çalışmanın ikinci bölümünde, 'Hiciv Plaklarının Tematik Analizi' yapılmaya çalışılmıştır. Bu bölümde, plaklarda hicvedilen konu başlıkları en çoğundan en azına doğru sıralanmış ve seçilen plaklarda konulara göre analiz edilmiştir. Hicvedilenlerden yola çıkarak, hem dönem tespiti hem de politik, ekonomik ve sosyo-kültürel ortam değerlendirilmiş, mizah unsurları ve hicivler yorumlanmaya çalışılmıştır. Çalışmanın Ek 1 bölümünde, seçilen plaklardan 50 adet konu yazıya çevrilmiştir. Bu yazıya geçiş sırasında, metinlere sadık kalınmaya çalışılarak, verilmek istenen ağız özellikleri ve taklitler gibi unsurlar konuşma dilindeki gibi yazı diline geçilmeye çalışılmıştır. Ek 2 bölümünde, tez konusunu oluşturan hiciv plaklarının sanatçılarıyla yapılan röportajlar verilmiştir. Seçilen plaklarda yapılan ön çalışmada, RızaPekkulsal. Ali Ava/ ve Ateş Böcekleri'nin o dönemlerde popüler oldukları ve onlarca plağa sahip oldukları görülmüştür. I'ekkutsal. Avaz ve Ales Böceği Yalçın ile telefon kaydı ile yapılan röportajlar herhangi bir müdahele yapılmaksızın tezde yer almıştır. Hk 3 bölümünde, 80'li yıllardan itibaren çok kişi tarafından görülmeyen ya da unutulmuş olduğunu düşündüğümüz plaklar için örnek olarak 4 adet plak fotoğrafı eklenmiştir. İlk 2 fotoğrafta plağın kapağı arkalı önlü gösterilmiştir. Son iki fotoğrafta da, 2 adet, 45'lik plak örneği yer almıştır.
Mustafa Uçar'ın hayatı, eğitimci kişiliği ve Erzincan folkloruna katkıları

Bu araştırmada Erzincan halk kültürünün yaşatılması ve tanıtılmasında önemli bir rol oynamış, köy enstitüsünden mezun olup köyde göreve başladığı ilk günlerden itibaren idealist eğitimciliğinin yanında köyün bütün sıkıntılarının çözümüne katkı sunarak kendini öğrencilerine ve halkın değerlerine adamış; öğretmen, doktor, heykeltıraş, ziraatçı, müzisyen, tiyatrocu, yazar, gazeteci, şair, tamirci, folklor uzmanı Mustafa Uçar çeşitli yönleriyle tanıtılmaya çalışılacaktır. Mustafa Uçar, 1928 yılında Erzincan'ın Çatalarmut köyünde dünyaya geldi. İlköğrenimini köyünde tamamladıktan sonra 1944 yılında Sivas Pamukpınar Köy Enstitüsüne girdi. 1948 yılında enstitüden mezun olarak öğretmenliğe başladı. Uçar, 1949'da akrabası Mahinur Gündoğan ile evlendi. Bu evlilikten Mehpare, Adnan, Hülya, Süheyla ve Ayla isimli beş çocukları oldu. Uçar, öğretmenliğe Erzincan'ın Sansa köyünde başladı. Mesleğini 42 yıl sürdürdü. Daha sonra Erzincan merkez İnönü İlkokulu Müdürlüğünden emekli oldu. Adı İnönü İlkokulu ile bütünleşen Uçar, bu dönemlerde Erzincan'dan yılın öğretmeni olarak seçilip Ankara'da ödüllendirildi. Uçar, babası Recep Uçar'dan müzik eğitimi alarak bağlama, mandolin, ud, akordeon ve ritim çalmayı öğrendi. Bununla birlikte halk oyunlarına büyük ilgi duydu, Erzincan halk oyunlarının öğreticiliğini yaparak ekipler yetiştirdi, yarışmalara katıldı. Amatör bir derlemeci olarak Erzincan folkloru ile yakından ilgilenen Uçar, çalışmalarını kitap haline getirerek yayımladı. Bunlar; Erzincan'da Giyim- Kuşam, Halk Oyunları ve Halk Türküleri, Erzincan Tasavvuf Şairlerinden Hafız Ömer Vasfi Efendinin Hayatı ve Eserleri, Erzincan Örf ve Adetlerinden Bir Demet, Hacı Adaylarına Özet Hac Rehberi. Erzincan Kültür Evi adı altında bir müze kurdu ve Erzincan'ın somut kültürüne ait eşyaları burada sergiledi. Eğitime ve Erzincan kültürüne adanmış bir ömrün ardından 2002 yılında Erzincan'da vefat eden Uçar, Terzibaba Mezarlığına defnedildi.
Kayseri ili Pınarbaşı ilçesi halk kültürü

Orta Anadolu'da yer alan Pınarbaşı, tarihi, coğrafi, kültürel yapısıyla Kayseri ilinin önemli ilçelerinden biridir. Türk kültürünün ve bu kültürü oluşturan Türk boylarının toplandığı bir coğrafyadır. Bölgenin İpekyolu güzergahı üzerinde bulunması bölgenin maddi ve soyut kültürel zenginliğe sahip olmasında etkili olmuştur. Bu çalışmada Kayseri'nin Pınarbaşı ilçesinde yaşayan Avşar, Çerkes, Göçmen, Karaçay, Kürt, Muhacir, Türkmen kültürlerinin tarihi kültürel yapısı, halk inanışları ve geçiş dönemleri olan doğum, evlenme, ölüm adetleri ve bunlara bağlı inanışlar, tören ve kutlamalar, çocuk oyunları, el sanatları, yöresel giysi, halk mutfağı, halk hekimliği araştırma kapsamına alınmıştır. İlçede yaşayan kültürlerin özelliklerini ortaya koymak, belgelemek ve gelecek nesillere aktarılması açısından önem taşımaktadır. Ayrıca araştırma alanın üzerine yeterli çalışma olmaması bu araştırma konusunun seçilmesinde belirleyici olmuştur. Bu nedenle Pınarbaşı ilçesinde yaşayan kültürler hakkında toplanan bilgilerin halk bilimi açısından literatüre kazandırılması amaçlanmıştır. Çalışmada gelenek, görenek, adet ve uygulamalar, yazılı ve sözlü kaynaklardan elde edilen bilgi ve belgeler, yöreler açısından örneklenmiştir. Araştırma kapsamında karşılıklı sözlü görüşme ve yerinde gözlem yöntemlerinin yanı sıra görsel kaynaklar, fotoğrafla belgeleme ve literatür tarama ile desteklenmiştir. Çalışmada elde edilen sonuçlara göre Pınarbaşı ilçesinde yaşayan 7 farklı kültürün adetlerinde, uygulamalarında ve inanışlarında birbirine benzerlik ve farklılıklar görülmüştür. Kültürler arasındaki benzerliklerin temelinde bir arada yaşamaları, birbirlerinden etkilenmeleri en büyük etken olmuştur. Ancak günümüzde birçok inanışın, kültürel değerlerin uygulanmadığı veya unutulduğu çalışma sonucunda görülmüştür. Bu araştırmanın sonucunda Pınarbaşı halk kültüründe Anadolu'nun inanç ve kültür yapısının izlerine rastlanılmıştır. Bütün bu izler bugünkü Pınarbaşı halk kültürünü oluşturmuştur.
Siirt ve çevresindeki ziyaret yerleri

Siirt ve Çevresindeki Ziyaret Yerleri adlı çalışmamız giriş ve üç bölümden oluşmaktadır. Giriş kısmında ilin tarihi ve coğrafyası hakkında bilgi verilmiştir. Birinci bölümde ziyaret fenomeninden bahsedildi. İkinci bölümde Siirt ve çevresinde bulunan ziyaret yerleri konu edildi. Burada ziyaret yerlerinin yapılış tarihleri, türbelerde bulunan zatların menkıbevi kişilikleri ve ziyaret yerlerinde oluşan inanışlar anlatıldı. Üçüncü bölümde ise kutsal mekanların ziyaret amaçları ve ziyaret yerlerinin tipolojileri yapıldı. Gerek ziyaret yerlerinde yapılan gözlem gerekse yöre halkı ve ziyaretçilerle yaptığımız mülakatlarla ziyaret yerlerinde oluşan inanışları tespit etmeye çalıştık.