turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Servet-i Fünun dergisinde Türk sanatı: Şehir ve mimari

Yazılı kaynaklar kültürel mirası daha iyi korur ve geleceğe taşır. Bir kaynak olarak Servet-i Fünun Dergisi'nin, edebi yönü daha ön plana çıksa da, çok farklı alanlarda bilgiler içermektedir. Türk sanatı açısından değerlendirildiğinde dergi, edebiyat, resim, heykeltıraşlık, mimari gibi güzel sanatların pek çok dalında bol yazı ve görsel bulundurur. Yaklaşık elli yıllık yayın hayatında Türkiye'nin saltanat, meşrutiyet ve cumhuriyet dönemlerini görmüş ve yaşamıştır. Bu kaynak 1890'lı yıllardan 1944'lü yıllara kadar, devletin yaptırdığı mimari yapılardaki üsluplar, kullanılan malzeme ve planlar hakkında önemli veriler içerir. Bu süreçlerin başlangıcında daha çok Avrupa mimari tarzı ve eklektik üslup öne çıkar. Daha sonra biraz da Türkçülük fikirlerinin yayılmasıyla neoklasik Türk mimari tarzı hakim olmuştur. Bu tarz, cumhuriyete de intikal etmiş, 1930'lu yıllara kadar etkisini devam ettirmiştir. 1930'lu yıllardan sonra yine Avrupa mimari tarzının etkisine girilmiştir. Yeni yapılan binaların estetiği, şehre kattığı güzellik, bu binaların devletin mehabetini gösterdiği yazarlar tarafından belirtilir. Geçmiş dönemlerin eserleri birer hatıra olarak ele alınır. Özellikle şehir meydanlarındaki tarihi yapıların şehre kazandırdığı kimlik üzerinde durulur. Kullanılan malzemeler açısından bakıldığında başlangıçta taş ve tuğla ön planda iken zamanla özellikle de 1930'lu yıllardan sonra, demir ve beton kullanılmıştır. Şehirlerin dergide yer almasının farklı sebepleri vardır: savaşlar, seyahatler, yeni yatırımlar en önde gelen nedenlerdir. Şehir bilgilerinde şehirlerin daha çok genel tanıtımı, coğrafyası verilirken şehirlerdeki yeni yatırımların şehre kattıkları üzerinde durulmuştur. Osmanlı Devleti zamanında İstanbul, cumhuriyet döneminde Ankara daha çok ele alınmıştır. Cumhuriyet döneminde Ankara'nın cumhuriyete yaraşır, başkent kimliğini taşıyan modern bir şehir olarak ele alınışı ayrıntılı bir şekilde işlenmiştir.
Azerbaycan Milli İlimler Akademisi Muhammed Füzuli Adına Elyazmalar Enstitüsünde bulunan 16.-19. yüzyıllara ait lakeli ciltler

Azerbaycan Milli İlimler Akademisi Muhammed Fuzuli Adına Elyazmalar Enstitüsünde Bulunan 16 -19. Yüzyıllara Ait Lakeli Ciltler; coğrafi konumu itibari ile geçiş güzergahında olan Azerbaycan, kendi kadim kültürü dışında, İslam, Hristiyan, Zerdüştlük, Musevilik dinlerinin medeniyetini kendi bünyesinde yüzyıllarla barındırmıştır. Türk devleti olmasının yanında, bu coğrafyada yüzyıllardır kesintisiz devam eden farklı kültürlerin zengin sanat mirasının izleri görülmektedir. Hat, tezhip, minyatür, cilt ve konumuz olan lakeli cilt sanatının önemli eserlerine de bu topraklarda rastlanmaktadır. AMİA Elyazmalar Enstitüsünde bulunan 16 -19. yüzyıl lakeli ciltlerin en önemli özelliği üslup çeşitliliğidir. Örnekler arasında ister desen üslubu, ister boyamada Doğu ve Batı tarzları izlenmektedir. Araştırma zamanı enstitünün kütüphanesinde, 39 adet dört farklı yüzyıllara ait lakeli cilt numuneleri incelenmiştir. Bunlardan beş adedi 16. Yüzyıla, yedi adedi 17. Yüzyıla, yedi adedi 18. Yüzyıla, yirmi adedi 19. Yüzyıla özelliklerini taşımakta olan lakeli cilt örnekleridir. 16. Yüzyıla ait lakeli cilt özelliklerinde minyatürlü ve şuküfe tarzı bezeme üslüpları işlenilse de, 17 -19. Yüzyıl ciltlerinde şuküfe bezeme tarzı görülmektedir. Aynı dönemlerde hatayi, penç motifleri karışımı, halkari ve zerefşan bezeme üslupları da sıklıkla karşılaşılan dönem özelliklerindendir. İncelenmiş olan ciltlerde malzeme olarak sahtiyan deri, teknik olarak tarama ve boyama üsluplupları kullanılmıştır. Çalışılmış yazmalar arasında minyatürlü lakeli cilt örneği bir adet bulunmaktadır.
Ordu ilinde yaşayan el sanatları ve sanatkarları

Bu tez çalışmasında, Ordu ili ve ilçelerinde yapımı devam eden el sanatları ve ustaları incelenmiştir. Kültürel mirasımız olan el sanatları günümüz şartlarında yok olma tehlikesiyle karşı karşıyadır. Ordu İlinde Yaşayan El Sanatları ve Sanatkarları adlı bu çalışmada hedeflenen tarihi değerlerimizi yaşatmak, gelecek kuşaklara aktarmaktır. Yapılan literatür taramaları ve alan çalışmalarında ilgili belge ve kişilere ulaşılmıştır. Varlığı devam eden sanatlar kullanılan malzemeler bakımından ahşap sanatı, maden sanatı, dokuma sanatı, taş işçiliği, kemik işlemeciliği ve deri işlemeciliği başlıkları altında toplanmıştır. Tespiti sağlanan sanatlar yapım teknikleri, yapım aşamaları ve süsleme özellikleri vurgulanarak ele alınmıştır. Yapılan alan çalışmalarında, içinde bulunulan salgın Covid- 19 sebebiyle bazı ustalar görüşmeyi kabul etmemiş, bazı ustalar ise ilerleyen yaşı sebebiyle mesleğe devam edemediklerinden görüşmek istememişlerdir. Toplamda 17 el sanatı ustası ile görüşme sağlanmıştır. Ustaların biyografisinin ardından meslek geçmişşleri hakkında bilgiler verilmiş ve meslekten beklentilerinden bahsedilmiştir.
Ankara Anafartalar Caddesi ve çevresindeki Birinci Ulusal Mimarlık Dönemi yapıları

Türkçülük akımının etkileri sonucu ulusallaşma çabaları bağlamında ortaya çıkan Birinci Ulusal Mimarlık Üslubu 1910'larda başlayarak Cumhuriyetin ilk yıllarında 1930'lara kadar etkisini sürdürmüştür. Ancak Atatürk'ün devrimlerinin amacına ters düştüğünden bir süre sonra etkisini kaybetmiştir. Birçok şehirde örneklerine rastladığımız Birinci Ulusal Mimarlık Dönemi yapılan meclis binaları, hükümet binaları, bakanlıklar, okullar, müzeler, oteller, istasyonlar, iskeleler, postaneler, iş hanları ve apartmanlar olarak çok çeşitlilik gösterir. Birçok şehirde resmi yapılar çoğunluktayken, İstanbul, İzmir gibi büyük şehirlerde ise iş hanı ve apartmanların sayıca daha fazla olduğu gözlenir. Hatta başkent olan ve çok sayıda resmi yapıya gereksinim duyulan Ankara'da bile iş hanı ve apartman sayısının daha fazla olması dikkat çeker. Böyle bir sonuç belki de büyük kentlerdeki ticaret aktivitesinin yoğunluğu Ve yeni göçlerle kent nüfusunun yoğunlaşmasıyla açıklanabilir. 13 Ekim 1923'de başkent ilan edilen Ankara'nın yeniden inşa edilerek, bütün Türkiye'ye örnek modern bir kent oluşturulması amacıyla hızla imar hareketlerine başlanmıştır. Ulus'ta kalenin altında Anafartalar Caddesi ve çevresinde ilk işhanlan ve apartmanlar inşa edilmiştir. 20. Yüzyıl Türk Mimarisi hakkındaki araştırmalarda Birinci Ulusal Mimarlık Dönemi ayrıntısıyla genel olarak tanıtılmış; ancak dönemin yapılan ayrıntılı bir katalog halinde işlenmemiştir. Ayrıca tanıtılan eserler arasında sivil yapılara da az yer verilmiştir. Araştırmamızda incelediğimiz 37 yapı bu eksikliği gidermeyi amaçlamıştır. İncelediğimiz yapılar bir dönemin yapım üslubuna ışık tutarken, dönemin diğer yapılarından da farklı cephe süsleme unsurlarıyla da ayrılır. Bu farklılıklar araştırmamızda belirtilmiştir. Araştırmamız esnasında bugüne kadar bilinmeyen Mimar Hasan Hadi'nin ismi tespit edilmiştir. Araştırmamızda incelenen 37 yapı ayrıntıyla tanıtılmış; kendi aralarında ve Ankara ile Türkiye genelindeki yapılarla benzerlik ve farklılıktan irdelenmiş, sonuçta bu yapıların döneme getirdikleri özetlenmiştir.
Polatlı ilçesi ve mahalleleri Osmanlı dönemi kitabeleri

Anadolu'nun birçok yöresinde olduğu gibi birbirinden farklı medeniyetlere beşiklik eden Polatlı ilçesi sınırlarına dahil olan İnler Mahallesi, Sarıoba Mahallesi, Kargalı Mahallesi, Sivri Mahallesi, Uzunbeyli Mahallesi, Yüzükbaşı Mahallesi ve Karacaahmet Mahallesi'nde bulunan mezar taşlarının, Basri, Gedikli, Hacıtuğrul, Karaahmet, Kargalı, Yağmurbaba ve Sarıoba mahallelerinde bulunan çeşme kitabelerinin, Hacıtuğrul ve Karacaahmet mahallelerinde bulunana türbe kitabelerinin, Hacıtuğrul ve Sarıoba mahallelerinde bulunan cami kitabelerinin değeri bilinmeyerek günden güne tahrip olarak, yok olmak tehlikesiyle karşı karşıya kalmaktadır. İlçede bulunan mezar taşları, cami, türbe ve çeşme kitabelerinin çoğu Osmanlı Devleti'nin son dönemi ile Cumhuriyet dönemine tarihlenir. Sadece Hacıtuğrul mahallesinde bulunan Toğrul Baba Türbesi'nin kitabesi Selçuklu dönemine aittir. Mezar taşlarında cinsiyetlere göre süsleme unsurlarına rastlanır. Erkek mezar taşları, çeşitli sosyal gruplara göre değişik tiplerde serpuşlara ve ölen kişinin hayattayken yaptığı mesleği, ölüm sebebi, hangi aileye mensup olduğu gibi belirleyici özelliklerin belirttiği düşünülen motiflere sahiptir. Kadın mezar taşları ise çiçek buketi, saç örgüsü gibi değişik süs unsurlarının bulunduğu motiflerle süslenmiştir. Cami ve Türbe kitabeleri daha sade olup, imar sahipleri, yapı tarihi, onarım tarihi ve türbede bulunan şahıslarla ilgili bilgiler içermektedir. Çeşme kitabelerinde ise ara ara süsleme unsurları görülse de halkın kitabeyi bıçak bilemek suretiyle deforme etmesinden dolayı ne kitabe metni okunabilmekte ne de süsleme unsurları incelenebilmektedir
Danişmend-name'de yer alan dini motiflerin dinler tarihi açısından tahlili

Destanlar bir milletin yaşantısını, inançlarını, kültürel unsurlarını yansıtan, toplumların milli hafızaları niteliğinde eserlerdir. Tarihte kahramanlıkları ile anılan Türkler için de destanlar önemli bir tür olmuştur. Dolayısıyla Türk destanlarının incelenmesinin Türk kültür yapısını anlamada önemli katkısı olacaktır. Türklerin gerek İslam öncesi gerekse İslamiyet'i kabul etmesiyle oluşturduğu destanlarda dini motifler büyük bir yer tutmaktadır. Türk İslam destanları içerisinde yer alan ve çalışmamıza konu olan Danişmend-name de bu destan grubu içerisinde yer almaktadır. Danişmend-name, 1071 Malazgirt Meydan Muharebesi'nden sonra Danişmend Gazi'nin Sivas merkez olmak üzere İç Anadolu Bölgesi'nde Bizans'a yönelik yaptığı fetihlerden bahseden bir destandır. Eser, Anadolu'da teşekkül etmiş olan Battal-name ile Saltuk-name arasında yer alıp Türk-İslam destanları zincirinin ikinci halkası konumundadır. Türk kültür ve medeniyeti açısından önemli olan bu eser, Anadolu'da yazılmış ilk Türkçe kahramanlık eserlerindendir. Eser aynı zamanda Anadolu'ya gelmiş ilk Türk topluluklarının 11. ve 14. yüzyıl arasındaki gelenek ve görenekleri ile yaşam mücadeleleri ve dini-milli ideolojilerini yansıtması açısından da önemli bir eserdir. Türk-İslam destanlarından olan Danişmend-name'de, Geleneksel Türk dini, Yahudilik, Hıristiyanlık ve İslam'la ilgili çok sayıda dini motif mevcuttur. Çalışmanın amacı Danişmend-name adlı eserde yer alan Geleneksel Türk dini, Yahudilik, Hıristiyanlık ve İslam ile ilgili dini motifleri bilimsel araştırma metot ve ilkelerine bağlı kalarak Dinler Tarihi Bilimi'nin bakış açısıyla değerlendirmektir. Çalışmamızda, Danişmend-name'yi yazan kişinin dini düşüncesini besleyen tarihi arka planı ortaya koymayı sağlayan dini kavramların analizi yapılmıştır. Ayrıca yukarıda bahsedilen dini kavramlar, konu sistematiğine göre deskriptif metotla objektiflik esas alınarak değerlendirilmiş ve fenomenolojik yöntemle yorumlanmıştır. Bu kavramların Dinler Tarihi biliminin bakış açısıyla analizi, eserin yazıldığı dönemde kullanılan dini kavramlar ve günümüzde kullanılan birçok dini kavram arasındaki ilişkiyi göstermesi açısından da önemli görülmüştür. Danişmend-name'de geçen dini motifler detaylı bir şekilde incelendiğinde, eserde anlatılan olayların çoğunluğunun İslam öncesi destanlarda anlatılanların İslami motife bürünerek yeniden takdim edildiği görülmektedir. Destanda geçen tüm dini öğelerin şekil değiştirseler bile zaman içerisinde varlıklarını devam ettirdiği görülmüştür.
İstanbul Yıldız Hamideye Camii süslemelerinde Rumi motifi

İnsanoğlunun varoluşundan bu yana yaşamlarının pek çok alanına farklı nedenlerlesüsleme girmiştir. Bu süslemeler izleyiciye ait oldukları topluma dair; kültürelolgularını, çevre algılarını ve yorumlarını, gelişim düzeyini, sosyolojik yapısını ve pek çok özellik ve bilgiyi aktarır. İlk devirlerden itibaren topluluklar süslemeye yönelikeğilimlerde bulunmuşlardır. Kimi zaman görsel ihtiyaç, kimi zaman bir iletişim biçimi, kimi zamanda bir belge niteliği olarak... Her ne amaçla olursa olsun süslemenin bir yönü de sahiplenme, farklılaşma ve kimlik üretmeye ya da ortaya koymaya yarar. Zamanla malzeme, desen, uygulama teknikleri gibi konularda gelişim gösteren süslemetoplumların karakterini, kimliğini, toplumsal özelliklerini yansıtan ve toplumların kendine özel duygularını zevk anlayışını biçimlendiren bir olgu olmuştur. Kültür ve sanatın bilincine varan insanlar bir araya gelerek önemli eserler vermişler ve bunlar günümüze kadar taşımıştır. Türk süsleme sanatları Orta Asya'da ortaya çıktığı ilk devirlerden Cumhuriyet dönemine kadar geçen süreçte dönemin özellik ve ihtiyaçları doğrultusunda yorumlanarak çeşitli metaryallerde ve mekanlarda kendine yeni uygulama alanları ortaya koymuştur. Osmanlı dönemi Türk süsleme sanatının Batı tesirinde kaldığı 19. yüzyılda birçok mimari yapıda etkileşimler görülmüştür. Bu yapılardan biri de Yıldız Hamidiye Camii'dir. Tez çalışmasına konu olan caminin tezyinatında yoğun bir şekilde uygulanan rumi motifi aynı yüzyılda inşa edilen diğer dini ve sivil yapılarda da görülür. Tezde 19. yüzyıl süsleme sanatları içinde görülen rumi motifinin gelişimi, değişim süreci, bezemelerdeki farklı çizimleri ve kompozisyon düzenleri ele alınarak incelenmeye çalışılmıştır.
Muradiye külliyesi ve haziresindeki türbeler

Külliyeler, belirli fonksiyonel yapıları bütünlüğünde bulunduran, toplumun dini, kültürel, sosyal ve ticari yapısıyla ilgili çok önemli kuruluşlardır. Basit anlamı ile külliye, çeşitli fonksiyonel yapı birimlerinin bir arada planlanıp, inşa edildiği sosyal kuruluş olarak tanımlanabilir. Külliyeler Osmanlı döneminde başlangıcından sonuna kadar, tutarlı bir gelişme göstererek, devamlılığını sürdürmüştür. Çalışma konum olan Muradiye Külliyesi, Erken Osmanlı Dönemi Yapısı olup, inşasına II. Murad Döneminde başlanmıştır. Külliye bünyesi içerisinde, cami, medrese, imaret, hamam ve 13 adet türbe bulunmaktadır. Birbirlerine yakın mesafede inşa edilmiş olan yapıların pek çoğu orijinalliklerini muhafaza etmektedirler. Külliye içerisinde 13 adet türbe, aynı bahçe içerisinde bulunmaktadır. Bu türbeler; II. Murad T., Alaaddin T., Şehzade Ahmet T., Şehzade Mustafa T., Şehzade Mahmud T., Cem sultan T., Saraylılar T., Hatuniye T., Gülşah Hatun T., Mükrime Hatun T., Gülruh Sultan T., Ebe Hatun T., Şirin Hatun Türbeleridir. Külliye içerisindeki en önemli yapı, ters T planlı Muradiye Camisi'dir. Aynı isimdeki semte hakim durumda olan yapı, kompleksin merkezi konumundadır. Çini ve tuğla süslemeleri ile oldukça dikkat çekicidir. Camiye yakın şekilde inşa edilmiş olan medrese, açık avluludur. Medrese dershane eyvanı hariç dikdörtgen planlıdır. Hamam, soğukluk, sıcaklık ve iki adet halvet bölümlerinden oluşmaktadır. İmaret ise; enine dikdörtgen planlı olup, üç bölüme ayrılmıştır. Yapı orijinalliğini büyük ölçüde kaybetmiştir. Külliye içerisinde önemli bir yer tutan türbeler, XV. yüzyılın ilk yarısı ile, XVI: yüzyılın ilk yarısı arasında çeşitli tarihlerde inşa edilmişlerdir. Türbelerde farklı plan tipleri görülmektedir. Bu plan tipleri; kübik gövdeli olanlar, baldaken tarzda olanlar, merkezi planlı ve poligonal pirizma gövdeli olanlar şeklinde 4 gruba ayrılmaktadırlar. Türbeler genel itibariyle mimari açıdan orijinalliklerin muhafaza etmektedir. Ancak içlerindeki kalem işi süslemeler için aynı şeyi söylemek mümkün değildir. Çalışmam içerisinde ele aldığım 17 adet yapıyı, Balat İlyas Bey Külliyesi, Manisa Ulu Camii Külliyesi, Bursa Orhan Bey Külliyesi, Burada Yeşil Külliye ve Yıldırım külliyesi ile mukayese ettim. Benzer ve zıt olan özelliklerini ortaya koymaya çalıştım.
Milas camilerindeki Milas halıları

Bilinen en eski düğümlü halı R. Rudenko tarafından Pazırık Kurganı'nda bulunan, 'Pazırık Halısı' olarak bilinen halıdır. Bundan sonraki en eski halı Doğu Türkistan'da Lou Lan ve Lopnar'da ele geçirilen örneklerdir. Bu halılar M. S III-IV. yüzyıla tarihlendirilir. Bu halıların O devirlerde bölgede yaşamış olan Türkler tarafından dokunduğu kabul edilmektedir. Dolayısıyla Türk hah sanatı tarihi, Halı sanatı tarihi ile başlamaktadır. Türk hah sanatındaki gelişmeler, Mısır-Fustat ta bulunmuş örneklerden izlenebilmektedir. Fustat'ta bulunmuş halı örnekleri dışında VI. yüzyıldan XIII. yüzyıla kadar düğümlü halı tarihinde gelişme görülmemiştir. Ancak Konya Alaaddin Camiinde Anadolu Selçuklu Halılarının bulunması düğümlü halı tarihinde düzenli bir gelişmenin başlangıcını oluşturmuştur. Anadolu'da halıcılık Selçuklu Devleti'nin başkenti olan Konya'da başlayarak, Orta Anadolu'ya oradan da Batı Anadolu'ya kadar ilerlemiştir. Anadolu Selçuklu halıları yanında ikinci grubu XIV. ve XV. yüzyıl Beylikler dönemi halıları oluşturur. Bu halılar ilk defa Avrupalı ressamların tablolarında resmedilmiştir. Tablolarda yer alan halılar ile Avrupalı asil ailelerin sipariş üzerine dokuttukları halılar Batı Anadolu bölgesinde yapılan dokumalardır. Çanakkale, Bergama, Gördes, Kula, Uşak ve Milas Batı Anadolu Bölgesindeki en önemli dokuma merkezleridir. Bulunan ilk örnekleri XVIII. yüzyıla dayanan Milas halıları, kendine özgü üslubu ve karakteristik özelliklerini günümüze kadar devam ettirebilen nadir halılardır. XVIII. ve XIX. yüzyıla tarihlendirilen Milas halılarının değerli örnekleri bugün İslam Eserleri Müzesi ile Vakıflar Müzesi'nde yer almaktadır. Gün ışığına çıkmayı bekleyen pek çok örnek Milas bölgesinde ve camilerde bulunmaktadır.
Edirne türbeleri

Bu tezin amacı Edirne'de yer alan türbeleri tesbit etmek ve varolanların karakteristik özelliklerini incelemektir. Edirne'nin çeşitli semtlerinde belli bir dönemin kültür izlerini taşıyan ve her geçen gün sayılan azalan, genellikle kesme taş ve çok az sayıda tuğla-taş malzemenin birlikte kullanıldığı türbeler bulunmaktadır. Bu türbelerin geçmişşe ait, kültür ürünleri olmaları nedeniyle korunmaları ve gelecek kuşaklara aktarılmaları gerekmektedir. Böylece yapılacak olan çalışmalara, yardımcı olabilmek amaçlanmış ve bu türbeler incelenerek tesbit edilmeye ve belgelenmeye çalışılmıştır. Tezin birinci bölümünde Türklerde mezar inancı konusuna yer verilmiştir. ikinci bölümde, islamiyet öncesi ve sonrası tarihsel gelişim sürecinde Türklerde mezar mimarisi incelenmiştir. Üçüncü bölümde, Edirne'nin tarihi, Edime Türbeleri hakkında genel bilgi ve Edime Türbeleri Kataloguna yer verilmiştir. Dördüncü bölümde ise, Edime Türbeleri hakkında yapılan incelemeler sonucunda, türbelerde plan, yapı, malzeme ve süsleme açısından elde edilen tez sonuçlan ele alınmıştır.
Anadolu Selçuklu başkentinde dini mimaride devşirme malzeme kullanımı

Konya ve çevresi; Anadolu'nun merkezinde, ticaret yollarının kesişme noktasında bulunması sebebiyle, Neolitik Çağ'dan itibaren önemli bir iskan sahası olmuştur. Hitit, Frig, Roma ve Bizans uygarlıkları sonrasında, Anadolu Selçuklu şehri olarak Konya, önemli ve çok sayıda imar faaliyetinin gerçekleştiği başkent konumuna yükselmiştir. Konya ve diğer Anadolu Selçuklu şehirlerinde; günümüze ulaşan, farklı işlevlere sahip birçok yapı, yoğun devşirme malzeme kullanımı ile de dikkat çekicidir. Anadolu Selçuklu başkenti Konya'da, Ilgın ve Akşehir ilçeleri de dahil olmak üzere, dini mimari başlığı altında bir araya getirilen; cami, mescit, medrese, türbe, zaviye ve tekke gibi farklı türde toplam kırk yapıda devşirme malzeme kullanıldığı tespit edilmiştir. Bu örneklerden on sekizi mescit, on beşi türbe, dördü cami ve geriye kalan üç yapı birer örnekle temsil edilen; zaviye, tekke ve medresedir. Kullanılan devşirme malzemelerden sütun, sütun başlığı, sütun kaidesi, lento ve sövelerin işlevleri doğrultusunda kullanıldıkları tespit edilmiştir. Diğer taraftan levha, templon sütunu, arşitrav, pencere ve niş çerçevesi, ambon yan levhası, templon payesi, templon levhası ve lahit sandığı gibi çeşitli parçalar genellikle süsleme unsuru olarak kullanılmışlardır. Biçim, malzeme ve sahip olduğu dekoratif unsurlar açısından niteliği yüksek devşirme malzemelerin yanında, yüzeyindeki tek bir farklı unsurla ya da boyutları ile devşirme malzeme olduğu anlaşılan, niteliği düşük parçaların, sadece inşa malzemesi olarak özellikle yapıların temel seviyesinde, bol miktarda kullanıldıkları görülmektedir. Devşirme malzeme kullanıldığı tespit edilen yapılarda, dikkat çeken önemli bir husus, çeşitli nedenlerle meydana gelen değişimlerdir. Özellikle onarımlar sırasında gerçekleşen değişim, son yıllarda Akşehir'de Hacı Hamza Mescidi, Kileci Mescidi, Kızılca Mescit ve Ulu Cami'de tamamlanan restorasyonlar sonrasında net bir şekilde gözlemlenebilir.
Vermeer'in resimlerindeki simgesel anlamlar

XVII. yüzyıla kadar İspanyol Habsburglar'ın hakimiyeti altındaki Hollanda ve Flaman resimlerindeki günlük kullanım eşyalarına yüklenen simgeler, dinsel anlam taşımaktaydı. İspanyol Habsburglar'a karşı kuzey eyaletleri İspanyol vali Alba Dükü'nün Katolik baskısıyla mücadele etmeye başlamışladır. Bu mücadelenin sonunda yedi kuzey eyaleti Birleşik Eyaletler ismiyle bağımsızlığını kazanmıştır. Birleşik Eyaletler ticarette zenginleşmiş ve burjuvalar sanatçıları desteklemiş; dolayısıyla bunlar din adamları, krallar ve soyluların yerini almıştır. Bu yeni devletin yeni sanatında Protestanlık öğretisi ve Calvin'in ahlak ilkeleri etkili olmuştur. Dolayısıyla XV. ve XVI. yüzyılın sanatlarında simgeler aracılığı ile verilen dinsel anlamlar XVII. yüzyılda ahlaki anlamlara dönüşmüştür. Johannes Vermeer XVII. Yüzyıl Hollanda resminin en önemli ressamlarından birisidir. Sanatçı döneminin en belirgin özelliği olan resimlerde simge kullanımına eserlerinde yer vermiştir. Ne var ki, ressam sıklıkla izleyicilere ahlaki mesajlar vermiştir. Ahlaki mesajlar vermeyi, genellikle, resimlerine yerleştirdiği ve konuyu bütünleyen tablolarla sağlamıştır. Araştırmamızda Vermeer'in üslup özelliklerinden ziyade, resimlerindeki simgesel anlamlar ele aldık. Vermeer, erkeklerle içki içen, sevgililerine mektup yazan ya da müzik aleti çalan kadınlara sıklıkla yer vermiştir. Böylelikle hangisinin iyi ya da kötü ve hangisinin doğru ya da yanlış olduğunu izleyiciye vermek istemiştir. Bu konular dönemin diğer ressamları tarafından da işlenmiştir. Bu nedenle araştırmamızda, dönemin diğer resimleri ile Vermeer'in resimleri karşılaştırılmıştır.