turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Tekrarlayan baş ağrısı olan çocuklarda nörogörüntüleme bulguları ve tanıya katkısının değerlendirilmesi

Baş ağrısı, çocuk doktorlarının ve çocuk nörologlarının poliklinikte sık karşılaştığı çocuk ve adölesanlarda en sık hastaneye başvuru nedenleri arasındadır. Baş ağrısı olan hastada ayrıntılı öykü, detaylı sistemik ve nörolojik muayene çoğu zaman yapılacak laboratuvar ve radyolojik tetkiklerden daha yol göstericidir. Öyküsünde ve nörolojik muayenesinde anormallik olmayan çocuklarda nörogörüntüleme önerilmemektedirÇalışmamızda son 5 yılda üçüncü basamak bir üniversite hastanesinin çocuk nöroloji polikliniğine başvuran baş ağrısı olgularında nörogörüntülemenin tanıya katkısının değerlendirilmesi planlanmıştır. Çalışmamızda 842 hastanın kayıtları retrospektif olarak incelendi. Hastaların 486'sı kız (%57,7); 356'sı erkekti (%42,2). Yaş aralığı 2,5- 18 yaş idi. Hastaların yaş ortalaması 12,3 3, 8 yıl olarak saptandı. Hastalar IHS tarafından geliştirilen ICHD-III sınıflandırma sistemine göre konulmuş tanılarına göre gruplandırıldı. Primer baş ağrıları grubunda 667, sekonder baş ağrıları grubunda 175 hasta vardı. Çalışmamızdaki 842 hastadan 755'ine MRG yapılmış ve bu hastalardan 734'ünün nörolojik muayenesi normaldi. Nörolojik muayenesi normal olan ve nörogörüntüleme yapılan 734 hastanın %97'sinde (n=721) yapılan nörogörüntüleme sonucunda hastaların tedavi planı değişmemiştir. Gelişen teknoloji ile birlikte nörogörüntüleme imkanlarının artması, çekim süresini kısaltan cihazların yaygınlaşması ile sedasyon ihtiyacının azalması, ebeveynlerin endişeleri nedeniyle sosyal endikasyonun genişlemesi baş ağrısı şikayeti olan çocuklarda nörogörüntüleme sıklığını arttırmıştır. Gereksiz görüntülemelerin hastaneye maliyetinin yanı sıra, manyetik alan maruziyeti olası anestezi komplikasyonları akıldan çıkarılmamalı çocuk popülasyonda nörogörüntüleme kararı bilimsel veriler ışığında alınmalıdır
Türkiye'deki yoğun bakım ünitelerinde mekanik ventilasyon uygulamalarının değerlendirilmesi

Amaç: Bu çalışmanın amacı, Türkiye'de ilk kez olarak Çocuk Yoğun Bakım Ünitelerinde uygulanan mekanik ventilasyon uygulamalarını değerlendirmek, mekanik ventilasyon uygulanan hastaların tanılarını, özelliklerini, kullanılan yöntemleri ve gelişen komplikasyon ve mortalite oranlarını tespit etmektir. Gereç ve yöntem: Aralık 2008 -Şubat 2009 tarihleri arasında, pediatrik yoğun bakım hizmeti veren ve çalışmaya katılmayı kabul eden toplam 8 merkez çalışmaya dahil edildi. Pediatrik Yoğun Bakım Ünitelerine 60 gün boyunca kabul edilen ve en az 12 saat süreyle mekanik ventilatör desteği verilen 1 ay ile 18 yaş arasındaki ardışık tüm hastalar için çalışma formu dolduruldu. Hastalar en fazla 28 gün süreyle takip edildi. Anketle; mekanik ventilasyon desteği alan hastaların demografik bilgileri, yatış endikasyonları, mekanik ventilasyon başlama nedenleri, ventilatör ve mekanik ventilasyon uygulamalarına yönelik bilgileri sorgulandı. Bulgular: Yaşları 1 ay ile 17 yaş (ortalama 3 ,89 4,71) olan 74'ü (%59,7) erkek, 50'si (%40,3) kız hasta çalışmaya alındı. Yoğun bakımda entübe izlenen olguların %61,3'ünde yoğun bakıma yatış nedeni dışında altta yatan başka hastalık bulunduğu ve santral sinir sistemi patolojilerinin (%22) en sık saptanan kronik hastalık olduğu belirlendi. Hastaların 85'ine (%68,5) akut solunum yetersizliği nedeni ile mekanik ventilasyon başlandığı ve en sık hasta tanısının pnömoni (%50) olduğu belirlendi. Hastalarda en fazla kullanılan mekanik ventilasyon modunun %76, 6 oranı ile basınç kontrollü senkronize aralıklı ventilasyon ve basınç desteği olduğu tespit edildi. Pediatrik Yoğun Bakım Ünitesine kabul edilen hastalar arasında en yüksek mortalitenin intrakranial kanaması olan hastalarda olduğu (% 71 ,4); PIM 2 (Pediatrik Mortalite İndeksi- 2 skoru)'ye göre belirlenen tahmini mortalite oranı %35, 2 iken gerçekleşen mortalite oranının ise % 28,2 olduğu (Standardize mortalite oranı 0 ,80) tesbit edildi. Hastaların %34,7'sine kademeli ayırma, %8'ine spontan soluma testi, %25,8'ine hem spontan soluma testi hem de kademeli ayırma uygulandığı belirlendi. Başarısız ekstübasyon oranının % 13,5 olduğu; ekstübasyon başarısı açısından weaning yöntemleri arasında anlamlı fark olmadığı ancak uzun ventilasyon ve yatış süresinin başarısız ekstübasyon ile ilişkili olduğu görüldü. Ayırma süresinin ise spontan soluma denemesi yapılan hastalarda kademeli ayırma yapılanlara göre anlamlı derecede daha kısa olduğu; sedatif ajanların kullanımının uzamış entübasyon ve yatış süresi ile ilişkili olduğu saptandı. Sonuç: Türkiye'deki mekanik ventilasyon uygulamalarının başka ülkelerdeki mekanik ventilasyon uygulamaları ile benzer olduğu gözlenmiştir. Mekanik ventilasyonla ilgili bazı uygulamaların daha uzun entübasyon ve yatış süresi ile ilişkili olduğu tesbit edilmiştir.
Gonadotoksik kemoterapi almış ve kür sağlanmış çocukluk çağı kanser hastalarında puberte sekonder seks karakterleri ve inhibin B ilişkisi

Giriş: Çocukluk çağı kanser hastalarının son yıllarda gelişen tedavilerle yaşam sürelerinin artmış olması tedaviye bağlı gelişen yan etkilerin giderek önem kazanmasına neden olmuştur. Bu çalışmada çocukluk çağında gonadotoksik tedavi almış ve iyileşmiş hastalarda tedaviye bağlı olarak ortaya çıkan gonad fonksiyon bozukluğu, puberte ve sekonder seks karakterleri etkilenmesinin araştırılması amaçlandı. Hastalar ve Yöntem: Çalışmaya Hodgkin lenfoma, Hodgkin dışı lenfoma, Akut Lösemi, Osteosarkom ve Rabdomyosarkom tanıları ile gonadotoksik tedavi almış, remisyonda olan 33 erkek, 22 kız hasta dahil edildi. Tanı sırasında hastaların ortalama yaşları 9 .7 2.9yıl (2-15 yaş), tedavi bitiminden sonra geçen süre ise ortalama 4 .75 2.1(1-10) yıldı. Hastaların hepsi birden çok gonadotoksik ajan içeren kemoterapi protokolleri almışlardı. Toplam 8 hasta abdominal radyoterapi, 9 hasta düşük doz kranial radyoterapi almıştı. Hastalarda gonad fonksiyonları, öykü, fizik inceleme, antropometrik değerlendirme, puberte evrelemesi, kemik yaşı, serum bazal gonadal hormon düzeyi ölçümleri, sekonder seks karakterleri gelişimi göz önüne alınarak değerlendirildi. Sonuçlar yaş grubu uygun, sağlıklı, gönüllü kontrol grubu olguları ile karşılaştırıldı. Sonuçlar: Hastaların tümünün pubertal gelişimleri takvim yaşı ile uyumlu olarak tamamlanmış idi. Kız hastalarda kontrol grubuna göre sekonder seks karakterleri ve puberte ilerlemesi açısından fark bulunmadı. Kız hasta grubumuzda kontrol grubuna göre bazal FSH düzeyi sınırda yüksek bulunmasına rağmen (P:0.025), puberte zamanlamaları normaldi, ortalama menarş yaşı 12.1 idi, hiçbirinde puberte gecikmesi ve amenore saptanmadı. Kız hastalarımızda serum İnhibin B düzeyinde kontrol grubuna göre anlamlı farklılık saptanmadı. Erkek hastalarımızda puberte zamanlaması ve yaşa uygun pubertal gelişim normalken erişkin tipi kıllanmada kontrol grubuna göre anlamlı gecikme olduğu görüldü,(P:0.002) hormon düzeylerine bakıldığında ise FSH düzeylerinde fark saptanmazken İnhibin B düzeylerinde kontrol grubuna göre anlamlı düşüklük saptandı. (P:0.022) Erkek hasta grubumuzda gonadal disfonksiyonun tek belirteci olarak İnhibin B düşüklüğü gösterildi. İnhibin B düşüklüğü ile, tanı yaşı, tedavi süresi, tedavi bitiminden sonra geçen süre, hastalık tipi, kullanılan gonadotoksik ajan ve diyafram altı radyoterapi uygulaması ile anlamlı bir ilişki göstermedi. Diyafragma altına RT alan hasta sayımızın yetersiz olması nedeniyle tedavide kullanılan RT'nin gonadotoksisiteye katkısı hakkında tam bir yorum yapılamamıştır. Tartışma:Erkek hasta grubumuzda kontrol grubu ile karşılaştırıldığında normal pubertal zamanlama ve ilerleme ile birlikte normal serum FSH ve testosteron düzeyleri saptanmışken, serum İnhibin B'nin düşük bulunması, bu parametrenin gonadal toksisiteyi göstermede erken ve duyarlı bir belirteç olduğunu düşündürmektedir. Hastalar, tedavi öncesinde, gonadal toksisite sorunu ve fertilite koruyucu önlemler hakkında bilgilendirilmelidir.
Çocuklarda eğitsel oyun egzersizlerinin fiziksel uygunluk parametreleri üzerine etkisi

Çalışmamız, çocuklarda eğitsel oyun egzersizlerinin fiziksel uygunluk parametreleri üzerindeki etkinliğini araştırmak üzere yapılmıştır. Çalışmamızın evrenini Yalova il merkezinde yaşayan 9-10 yaş gurubu 50 erkek çocuk oluşturmuştur. Düzenli egzersiz yapmayan kontrol grubu (n=25) ve planlanmış eğitsel oyun egzersiz grubu (n=25) olarak ayrılmış ve nicel araştırma yöntemlerinden deneysel araştırma modeli kullanılmıştır. Bu model, tesadüfi yöntemle oluşturulan kontrol ve deney grubu olmak üzere iki farklı gruptan oluşmaktadır. Her iki grupta yer alan çocuklara esneklik, denge, anaerobik güç, çeviklik, kuvvet, sürat ve maksimum oksijen kapasitesi özelliklerini ölçen testler yapılmıştır. Sonrasında eğitsel oyun grubuna haftada 3 gün olmak üzere 8 hafta boyunca planlanmış eğitsel oyun egzersizleri yaptırılmış, 8 hafta sonunda her iki grup için ölçüm testleri tekrarlanmıştır. Elde edilen verilerin analizinde SPSS for Windows 22.0 istatistik paket programı kullanılarak %95 güven aralığı ile çalışılmıştır. Verilerin normal dağılım gösterip göstermediğini sınamak için Shapiro-Wilk Testi uygulanmıştır ve buna bağlı olarak parametrik testlerin kullanılmasına karar verilmiştir. İki ortalama arasındaki farkın istatistiksel anlamlılığını test etmek için, bağımlı guruplarda Paired T Test, bağımsız gruplarda ise Indepented Samples T test kullanılmıştır. Çalışma sonucunda; kontrol ve deney grubu katılımcılarının boy uzunluğu, vücut ağırlığı, beden kütle indeksi ve sürat testi değişkenlerinde anlamlı farklılık olmadığı tespit edilmiştir. El kavrama kuvveti, esneklik, squad jump, flamingo denge, sağlık topu fırlatma, çeviklik, mekik koşusu test sonuçlarında deney grubu lehine pozitif yönde anlamlı farklılık tespit edilmiştir.
Türkiye'de çocuk refahı kapsamında koruyucu aile hizmeti Denizli ili örneği

Koruyucu aile hizmeti, çeşitli sebeplerle öz ailesi yanında bakılamayan ve evlat edinme hizmetinden yararlanamayan korunmaya muhtaç çocukların, devlet denetimi altında, uzun veya kısa süreliğine, ebeveyn rolü üstlenen kişi veya aileler tarafından yerine getirilen bir hizmet türüdür. Türkiye'de 'Koruyucu Aile Hizmeti', ilk kez 1926'da Medeni Kanun'da yer almasına rağmen hizmet, 1949'da uygulamaya geçmişştir. Çalışmanın amacı, bir sosyal politika alanı olan koruyucu aile hizmetinin, çocuk refahını temel alarak özelde Denizli ilinde genelde ise Türkiye'de işleniş biçimlerini incelemek ve hizmetteki mevcut problemleri değerlendirerek çözüm önerileri sunmaktır. Belirtilen amaç dahilinde çalışmada yüz yüze mülakat yöntemi kullanılmıştır. Elde edilen veriler ise içerik analizi yoluyla değerlendirilmiştir. Çalışmanın analiz ünitesini koruyucu aileler oluşturmaktadır. Bu durumda Türkiye'de koruyucu aile hizmetinden yararlanan kişi/aileler çalışmanın evrenini oluştururken, Denizli ilinde koruyucu aile hizmetinden yararlanan kişi/aileler çalışmanın örneklemini oluşturmaktadır. Çalışma bulguları üç başlık altında toplanmıştır. Bunlar; 'mülakat çalışmasına katılan koruyucu ailelerin demografik bulguları, bakımı üstlenilen korunmaya muhtaç çocuklara ait bulgular ve koruyucu ailelerin yararlandıkları hizmete dair görüşlerini içeren bulgular' şeklindedir. Çalışma sonucunda, koruyucu aile hizmet modelinin eskiye oranla gelişim içinde olduğu görülse de tam olarak istenilen seviyede olmadığı sonucuna ulaşılmıştır.
Farklı yerleşkelerde yaşayan 60-72 aylık çocukların görsel algı becerilerinin çeşitli değişkenler açısından incelenmesi

Bu çalışmanın amacı, farklı yerleşkelerde yaşayan 60-72 aylık çocukların görsel algı becerilerinin çeşitli değişkenler açısından incelenmesidir. Araştırmada veri toplama yöntemi olarak anket tekniği kullanılmıştır. Bursa il merkezi ve kırsal kesimde okul öncesi sınıflarına devam eden 60-72 aylık 200 öğrenciye Frostig Görsel Algı testi uygulanmış, demografik bilgileri toplanmıştır. Veriler SPSS istatistik programında analiz edilerek, yorumlanmıştır. Araştırmalar sonucu yapılan analizler incelendiğinde kentte yaşayan çocukların el-göz koordinasyonu, algılama sabitliği ve mekan ilişkilerinin algılanması standart puanlarının köyde yaşayan çocuklardan anlamlı bir şekilde fazla olduğu bulunmuştur (p < 0 .05).
Çocuklarda obezite komplikasyonlarının değerlendirilmesi

Son yıllarda dünyada ve ülkemizde obezite sıklığı hızla artmaktadır. Obezite, özellikle abdominal obezite; sıklıkla tip 2 DM ile sonuçlanan karbonhidrat ve yağ metabolizması bozuklukları ile ilişkilidir. Lipit profili bozuklukları, hipertansiyon, vasküler inflamasyon birlikteliği sonucu aterosklerotik kalp ve damar hastalıkları oluşmaktadır. Tüm bu metabolik risk faktörlerinin birlikte görülmesi durumunametabolik sendrom adı verilmektedir. Çalışmamıza son 5 yılda polikliniğe fazla kilo şikayetiyle başvuran obezhastalar dahil edilmiştir. Komplikasyonların vücut kitle indeksi persentiliyle ilişkisi, yaş ve cinsiyet dağılımının incelenmesi planlanmıştır. 1325 obez hasta saptandı. Hastaların 54,3% kız, 45,7% erkekti. Yaş ortalaması 11,74 dü. Özellikle adolesan çağda kız çocuklarının poliklinikbaşvurusunun daha fazla olduğu görüldü. Hastalarda görülen komlikasyonlardanVKİ persentili ile ilişkili olanlar; adenotonsillektomi öyküsü, akantozis nigrikans, stria, hipertansiyon, bel çevresi, HOMA-IR, ve glukoz/insulin oranıyla saptananinsulin direnci, QUICKI ile saptanan insulin sensitivitesi ALT, hepatosteatoz, dislipidemi parametrelerinden sadece HDL düşüklüğüydü. Metabolik sendromkriterlerinden DSÖ ve IDF de VKİ persentiliyle ilişkiliyken Cook kriterleriyle tanı alan hastalarda anlamlı ilişki görülmedi. Sırasıyla DSÖ, Cook ve IDF için metabolik sendrom prevelansı; 23%, 40% 23% olarak saptandı. Çocukluk çağı obezitesi gitgide büyüyen bir halk sağlığı problemidir. Olasıkomplikasyonlar hem çocukluk çağında hem de erişkin çağda morbidite ve mortaliteyi oldukça arttırmaktadır. Metabolik sendrom da bu komplikasyonların en önemli parçasıdır. Bu konuda toplumsal önlemlerin alınması, ailelerin obezite ve yaşanabilecek zararları açısından bilgilendirilmesi gerekmektedir.
Kronik hastalığı olan çocukların ailelerinin anksiyete ve depresyon düzeylerinin belirlenmesi

Tıp biliminin ilerlemesi ve yeni yapılan çalışmalarla çocukluk çağındaki kronik hastalıklarda yaşam süreleri uzamaktadır. Yaşam süresinin uzaması ile birlikte; hasta çocuk ve ailesi, hastalığın getirdiği psikososyal etkilere daha uzun süre maruz kalmaktadırlar. Ailelerde depresyon ve anksiyete düzeyleri artmakta ve daha çok psikososyal desteğe ihtiyaç duymaktadırlar. Çalışmanın amacı, kronik hastalığı olan çocukların ailelerinin sosyodemografik özelliklerini saptamak, depresyon ve anksiyete düzeylerini belirlemektir. Çalışmaya 7 aylık süreçte Eskişehir Osmangazi Üniversitesi Tıp Fakültesi Çocuk Sağlığı ve Hastalıkları Anabilim Dalı'nda tedavi gören, bilinen kronik hastalığı olan ve olmayan toplam 150 çocuğun ailesi alındı. Hastaların sosyodemografik özellikleri, depresyon ve anksiyete düzeyleri; sosyodemografik bilgi formu, Beck Depresyon Ölçeği ve Beck Anksiyete Ölçeği kullanılarak değerlendirildi. Vaka grubunun %57,3'ünde depresyon saptandı, %42,7'sinde depresyon saptanmadı. Vaka grubunun depresyon düzeyi, kontrol grubunun depresyon düzeyinden yüksek bulundu (p<0,01). Vaka grubunun anksiyete düzeyi, kontrol grubunun anksiyete düzeyinden yüksek bulundu (p<0,01). Vaka ve kontrol gruplarının anksiyete düzeyleri artıkça depresyon düzeyleri de artmakta idi. Ailelerin, çocuğun hastalığına göre anksiyete ve depresyon düzeyleri farklılık göstermekte idi. Kronik hastalığı olan çocukların ailelerinde anksiyete ve depresyon sık görülmektedir. Çocukların hastalıkları ile ilgilenirken ailenin de içinde bulunduğu durum göz ardı edilmemeli ve ailelere profesyonel psikososyal destek sağlanmalıdır.
Mezopotamya'da aile ilişkileri

Aile insanoğlunun bir arada yaşama ve bağ edinme dürtüsünün en doğal sonucu olarak ortaya çıkan bir kurumdur. Aile bireyleri arasındaki ilişki ise, bu bireylere atfedilen konum sayesinde ahlaki, kültürel ve geleneksel anlamda toplumsal değerleri oluşturmaktadır. Bu çalışmada Mezopotamya halklarında ilk erkek evladın konumu; aile ilişkileri, sosyal, siyasal ve dini kurumlardaki öncelikler, hak ve sorumluluklar bağlamında incelenmiştir. İlk erkek evladın, özellikle aile kurumundaki geleneksel konumu üzerinde durulmuş; Ancak sıra dışı durumlara da değinilmiştir. Bu amaçla aile ilişkileri hakkında bilgi veren çalışmalardan istifade edilmiştir.
Tek ve iki ebeveynli aile çocuklarının benlik saygı düzeylerinin karşılaştırılması üzerine bir araştırma

Araştırmanın amacı, tek ve iki ebeveynli çocukların benlik saygılarının incelemektir. Bu doğrultuda araştırmamız boşanma, ayrılık ve ölüm gibi nedenlerle tek ebeveyni ile yaşamak zorunda kalan öğrenciler ile bütünlüğünü koruyan ailede yaşayan öğrencilerin benlik saygılarının farklılaşma olup olmadığı, aralarındaki ilişkilerin ne düzeyde olduğunu belirlemeyi ve farklılaşmayı belirleyen nedenleri bulgulamak hedeflenmiştir. Araştırma, Bursa İl Merkezindeki Ortaöğretim okullarını temsilen seçilen dört lisede öğrenim gören 110'u tek ebeveyn, 100 tanesi iki ebeveyn olan 210 öğrenci ile gerçekleştirilmiştir. Araştırmada betimsel araştırma yöntemlerinden ilişkisel tarama yöntemi kullanılmıştır. Araştırmada veri toplama aracı olarak kişisel bilgi formu ve Rosenberg Benlik Saygı Ölçeği kullanılmış olup verilerin analizinde SPSS veri analiz programı kullanılmıştır. Verilerin normal dağılım göstermesi sonucunda istatistiksel analizlerde T-testi, Anova ve korelasyon analizleri kullanılmıştır. Araştırmadan sonucunda; tek ebeveyn ile iki ebeveynli çocukların benlik saygılarında anlamlı fark bulunamamıştır. Bu nedenle yapılan çalışmalardan örnekler verilerek hipotezler desteklenmiştir. Erkeklerin eleştiriye duyarlılık ve ana baba ilgisi boyutlarının kızlara göre daha yüksek olduğu sonucuna ulaşılmıştır. 17-18 yaş grubundaki bireylerin ana baba ilgisi düzeylerinin daha yüksek olduğu ve bireylerin yaşlarının artmasına bağlı olarak baba ile ilişki düzeylerinin de artış gösterdiği bulunmuştur. Anne eğitim durumu daha düşük olan öğrencilerin kişiler arası ilişkilerde tehdit algısı düzeylerinin daha yüksek olduğu sonuçlarına ulaşılmıştır. Ebeveynleri ayrıldığında 6-11 yaş grubunda olan öğrencilerin kendilik kavramının sürekliliği düzeylerinin daha yüksek olduğu, 12-18 yaş grubunda olan ve ailesiyle yaşayan öğrencilerin eleştiriye duyarlılık düzeylerinin daha düşük olduğu sonuçlarına ulaşılmıştır. Benlik saygısının artması ana baba ilgisi ve baba ile ilişki düzeylerini olumsuz etkilediği sonuçlarına ulaşılmıştır. Ölçekte yer alan 12 alt boyutu; benlik saygısı, insanlara güvenme, depresif duygulanım, tartışmalara katılabilme becerisi, baba ile ilişki, kendilik kavramının sürekliliği, eleştiriye duyarlılık, anne baba ilgisi, hayalperestlik, psiko-motor bilgiler, kişiler arası ilişkilerde tehdit algısının yetersizliğine sebep olan sorunların önlenebilmesi ve gereksinimlerin ortaya konulması bakımından öneriler sunulmuştur.
Kaynaştırma uygulaması yapılan okul öncesi sınıflarında drama eğitim programının çocukların etkileşimi ve sosyal bilgi işleme sürecine etkililiğinin incelenmesi

Bu araştırma, kaynaştırma uygulaması yapılan anasınıflarında çocukların sosyal etkileşim, sosyal bilgi işleme ve işbirliği-yardımlaşma-paylaşma davranışlarını gösterme düzeylerinin belirlenmesi, çocukların ilgi ve ihtiyaçlarına uygun drama eğitim programının geliştirilmesi, çocukların sosyal etkileşimlerinde, sosyal bilgi işleme süreçlerinde, işbirliği-yardımlaşma-paylaşma davranışlarını göstermelerinde drama eğitim programının etkisinin belirlenmesi amacıyla yapılmıştır. Araştırma ön test-sontest-kalıcılık testi kontrol gruplu deneysel desende gerçekleştirilmiştir. Deney ve kontrol gruplarına anasınıfına devam eden ve biri hafif düzeyde zihinsel yetersizliği olan 18 çocuk dahil edilmiştir. Deney grubundaki çocuklara sekiz hafta süreyle haftada iki kez Drama Eğitim Programı uygulanmıştır. Programın etkilerini görebilmek için veri toplama araçları ile ön test, son test ve son testten bir ay sonra kalıcılık testi uygulanmıştır. Araştırmada 'Genel Bilgi Formu', çocukların sosyal etkileşimlerini değerlendirmek amacıyla Çocuklarda Etkileşim Dereceleme Ölçeği; sosyal bilgi işleme süreçlerini değerlendirmek amacıyla Sosyal Bilgi İşleme Süreci Testi, Türkçe'ye uyarlanarak kullanılmıştır. Bu araçların yanı sıra İşbirliği-Yardımlaşma-Paylaşma Davranışları Gözlem Formu kullanılmıştır. Verilerin analizinde Mann-Whitney U Testi, Wilcoxon İşaretli Sıralar Testi ve t testi kullanılmıştır. Araştırma sonucunda, deney ve kontrol grubundaki çocukların sosyal etkileşim, sosyal bilgi işleme, işbirliği-yardımlaşma-paylaşma davranışları arasında istatistiksel olarak anlamlı bir farklılık olduğu sonucuna ulaşılmıştır.
Televizyondaki çocuk programlarının beş altı yaş çocukları için sözel şiddet ve antisosyal sözcükler içerme durumunun incelenmesi

Günümüzde televizyonun, ister olumlu ister olumsuz yönde olsun, toplumu etkileme gücüne ve toplumun zihinsel hayatına hükmeden bir konuma sahip olduğu kabul edilmektedir. Televizyon artık tüm insanlığın toplumsal hayatını etkileyen, belirleyen en güçlü aygıttır. O nedenle, televizyonun bu etkisini her açıdan ciddi sorgulamalara ve analizlere tabi tutmak gerekmektedir. Televizyonun okul öncesi dönemdeki çocuklar üzerindeki davranışsal, düşünsel ve duygusal etkileri yüksektir. Çünkü bu dönemdeki çocuklar çok çabuk ve kolay etkilenmektedir. Bu araştırma televizyondaki çocuk programlarının 5-6 yaş çocukları için; sözel şiddet ve anti-sosyal sözcükler içermesi durumunun incelenmesi amacıyla yapılmıştır. Araştırmada, düzenlenen anket formu aracılığıyla Ankara merkez ilçelerinde okul öncesi eğitim kademesinde kayıtlı bulunan 5-6 yaş çocuk anneleri gözlemlerine dayalı veriler elde edilmiştir. Araştırmanın evrenini Ankara ili merkez ilçelerinde izlenen çocuk programlarını izleyen çocukların anneleri oluşturmaktadır. Birinci aşama evrenini ise Ankara ili merkez ilçelerinde 2006- 2007 öğretim yılında okul öncesi kurumlarda kayıtlı bulunan 5-6 yaşındaki 40.688 çocuğun anneleri oluşturmaktadır. Yayın yapan tüm kanallardaki yayında olan çocuk programlarından en çok izlenen 20 program içinden video kaydı yapılabilen 6 tanesi seçilerek örneklem hacmi belirlenmiştir. Bu altı programdan dörder gözlem alınmıştır. Araştırmadan elde edilen sonuçlar iki bölüm olarakdeğerlendirilmiştir. Araştırmanın birinci aşama sonuçları; lise ve üniversite mezunu annelerin diğer eğitim düzeyindeki annelere göre daha çok programların içeriğini denetleyip, kısıtlama getirdiği görülmüştür. Her eğitim düzeyindeki anneye göre çocuklar televizyon programlarından olumsuz etkilenmektedir; çocuklar televizyon programlarındaki şiddet içeren sözcüklere, anti-sosyal sözcüklere, argo sözcüklere maruz kalmaktadır. Araştırmanın ikinci aşamasına ait sonuçlar;Kullanılan sözel şiddet ve anti-sosyal sözcük sayıları açısından kanallar arasında ve programlar arasında anlamlı farklılık görülmektedir.