turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Crossing border spaces: Spatiality with socially engaged art

Bu araştırma sosyal sanat pratikleri ile mekansal teorileri bir arada okuyarak jeopolitiksınır mekanını incelemeyi hedefliyor. Sınır mekanının normative kavramlarını, eleştirel mekansal teorilerin ana konuları etrafında coğrafya, mekan ve güç ilişkileri gibi, sorgulayan ve bunu yöntemleri tartışarak yapmak hedefindedir. Araştırma sorum üç ana tema etrafında şekillendi: jeopolitik sınır mekanı, mekanyaratan ve değiştiren süreçler ve sanatsal olanın mimarlık ve mekan teorilerinegetirebileceği potansiyel yaklaşımlar. Kişisellik, deneyim, eşzamanlılık gibikavramlarıyla sosyal sanat pratikleri kişiler ve sınır mekanı arasındaki etkilişimi ortaya çıkartır. Bu ortaya çıkarma sınır mekanını dönüştürme potansiyelinin habercisidir. Sanat pratikleri tarafından bakmak aynı zamanda disiplin sınırlarını delerken, çok katmanlı ve hissedilen ve duyumsanan başka türlü bir bilgi üretimine yol açar. Bu üretim türünde araştırmacının kendi pozisyonu ve kişiselliği de çalışmanın bir parçasıdır; böylelikle insani ve sosyal kapasiteleri genişletme şansı sunar. Tez Amerika-Meksika ve İsrail-Filistin sınır mekanlarında okuma yaparak, sınırmekanının sosyal sanat pratikleriyle ilişkisinin izini surer. Eş zamanlı olarak bu okuma, eleştirel mekansal teoriler, ve sınır teorileri ile parçalanarak sınır mekanına dair teorik çerçeveyi kurmayı hedeflemektedir. Son olarak ise yapılan okumanın ve tartışılanyöntemlerin bir denemesi olarak Kars, Türkiye-Ermenistan sınırnın tartışmaya açar.
20. yüzyıl ilk yarısı Konya evlerinde cephe ve demir parmaklıklar

Bu çalışmada, Konya merkezinde bulunan 20. yuzyılın ilk yarısından kalan evlerin, cephe özellikleri ortaya çıkarılmış ve demir parmaklıkların kompozisyon, süsleme üslupları belirlenmiştir. Tezin temel bölümleri şunlardan meydana gelmektedir. 1. Bölümde konun tanımı, sınırları açıklanmış; Konya evlerinde cephe ve demir parmaklıkların genel özellikleri, birinci el kaynaklar, araştırma yöntemine yer verilmiştir. 2. Bölümde pencere ve pencere açıklıklarının tarihi gelişimi Örnekleriyle saptanmıştır. 3. Bölümde Parmaklık ve şebekelerin tanımı, Osmanlı dönemindeki tarihi gelişimi anlatılmıştır. Arkasından demir parmaklık ve şebekelerin, malzeme ve yapım teknikleri, birleşme teknikleri, montaj teknikleri açıklanmıştır. 4. Bölümde katalogdaki evler Genel Tanım, Cephe Tasannu ve Elemanları, Demir Parmaklıklar ana başlıktan altında ele alınmıştır. 5. Bölümde katalogdaki evlerin ve demir parmaklıkların genel özellikleri değerlendirilmiştir. Cephe elemanları; cephe unsurları, çatılar, saçaklar, çıkmalar, pencereler, kapılar başlıkları altında açıklanmıştır. Demir parmaklıklar; malzeme ve teknik, kompozisyon, motifler alt başlıklarıyla anlatılmıştır. Karşılaştırmada Turk evi ile Osmanlı dönemi sivil mimarlık örnekleri özerinde durulmuştur. 6. Bölüm sonuç kısmında cephe mimarisinde ve demir parmaklıklarda uygulanan kompozisyonlar, özelliklerine göre özetlenmiştir.
Theatre and struggle: A sociological analysis of the political theatre in Turkey between 1960-1971

Bu tez Türkiye'de 1960 ve 1971 yılları arasında sol hareket ve tiyatro arasındaki ilişkiyi çözümlemekte, dışa bağımlı kapitalizmin gelişiminin sınıfların ve politik tiyatronun gelişimini nasıl etkilediğini incelemektedir. Araştırma Türkiye'deki toplumsal sınıfların ve sınıf örgütlerinin siyasal ideolojisi ile kültürel üretim alanının estetik ideolojisi arasındaki yakınlaşmaları ortaya koymaya çalışmakta ve bunu yaparken sınıf mücadelesinin ideolojik ve pratik yönleriyle sanatçıların estetik görüşleri ve üretim biçimleri arasındaki bağları incelemektedir.
Tekekale Gözlem Karakolu

Kuzey Karia bölgesinde, 1900 yılında W. R. Paton, 1980'li yıllarda R. T. Marchese ve son yıllarda P. Debord tarafından yapılan araştırmalar dışında Bölgede çok fazla sistemli çalışmalar yapılmamıştır. Yapılan çalışmalar ise genelde bilinen büyük yerleşimler etrafında yoğunlaşmaktadır. Tepe doruklarındaki ve ulaşılması güç alanlardaki kalıntılar üzerinde yapılan çalışmalar ise oldukça kısıtlıdır. Teke Kale, Bölgedeki diğer gözetleme ve ikaz amaçlı yapılmış kuleler ve kaleler gibi genel olarak M. Ö. 4. yüzyılda çok yaygın kullanılan atkılı duvar örgü sistemi kullanılarak inşa edilmiştir. Bölgedeki kaleler, Karia Bölgesinin gerek kuzey sınırlarının, gerekse yol güvenliğinin sağlanmasına katkıda bulunmaktadır. Bölgede Teke Kale ile benzer birçok askeri amaçlı yapıya rastlanılmaktadır. Ancak şehir surlarının tarihlendirilmesi, özellikle antik yazarların vermiş oldukları bilgiler ve bölgedeki tarihsel veriler yardımıyla daha kolay olmaktadır. Bu bağlamda çoğunlukla sadece Teke Kale'ye yakın kaleler değil aynı zamanda yakın yerleşimlerinin savunma sistemleri üzerinde çok detaylı olmasa da durulmuştur. Çalışmamız sonucunda elde ettiğimiz tüm veriler değerlendirildiğinde M. Ö. 4. yüzyıl ortalarında Bölge savunmasına yardımcı olarak Teke Kalenin inşa edildiği sonucuna varılmıştır.
Başlangıcından Tunç Çağlarının sonuna kadar Anadolu'da savunma sistemleri mimarisi

Bu tezin amacı Neolitik Dönemden başlayarak Geç Tunç Çağının sonuna kadar Anadolu'da var olan yerleşim yerlerindeki savunma olgusunun mantığını ve gelişimini takip etmektir. Bu konu bağlamında yerleşmeler tek tek incelenirken bölgesel özellikleri ve çevresel koşullar gibi olguların savunma sisteminin oluşumunda nasıl bir rol oynadığı da irdelenmiştir. En başından beri insanların neden kendilerine savunma hattı çektikleri ve bu savunma hattı gerçekten de yerleşmeyi savunmak için miydi? gibi sorulara cevap bulmak ilk bölümün ana mantığını oluşturmaktadır. Diğer bölümler ile beraber yavaş yavaş şekillenip belli bir düzene oturmaya başlayan savunma sistemlerinin merkezler arasında değişen teknik anlayışları ile beraber kullanılan farklı materyallerin savunma sistemi üzerinde nasıl bir etki yarattığını tespit etmek asıl hedef olacaktır. Çalışmanın sonlarına doğru ise Anadolu'da değişen dengelerin savunma mimarisine nasıl katkı sağladığına vurgu yapılacaktır. Bu dönem içinde Anadolu'da bir güç olan ve geniş bir bölgede egemenlik kuran Hitit İmparatorluğu'nun başkenti Hattuşa ile beraber ondan pek de aşağı bir öneme sahip olmayan diğer Hitit yerleşimlerinin savunma sistemlerini ve bunların Anadolu mimarlığına kattığı yenilikler takip edilmeye çelışılacaktır.
Anadolu Selçuklu kervansaray mescitleri

Tez çalışmasında, Anadolu Selçuklu döneminde inşa edilmiş kervansaray yapılarının mescit mekanları incelenmektedir. Katalogta ele alınan 20 yapıdan 4 tanesi avlu ortasında bağımsız köşk mescit olarak, 7'si oda, eyvan ya da tonoz üzerine yerleştirilerek yükseltilmiş mekanlar, 9 tanesi de kervansarayların genellikle giriş cephelerinde ve zemin katta yer almışlardır. Çalışmanın başında, kervansaray yapılarının Anadolu öncesi mimari gelişim çizgisi ve Anadolu kervansarayları mescit mekanlarının öncüsü olabilecek örnekler incelenmiştir. Anadolu'da Selçukluların sağladığı huzurlu ortamda ticaretin ve kervan yollarının gelişmesi, kervansarayların inşası ve yoğun olarak devamı etmesiyle ilgili olduğundan konunun boyutları içinde ele alınmıştır. Mescit mekanlarının, Anadolu Selçuklu kervansaraylarının planlarında aldıkları yerler farklılıklar göstermiş, zemin kata, taç kapı eyvanı, tonoz veya bir oda üzerine yerleştirilen örneklerden sonra ilgi çekici bir grubu da köşk mescitler oluşturmuştur. Bu yapıların kaynağı olarak, çalışmalarda genellikle dört ayaklı ve kemerli planlarına bağlanarak ateş tapmakları gösterilmiştir. Bu çalışmada, kaynaklardan bildiğimiz kadarıyla Anadolu'daki yapılardan önce ya da çağdaş örnekler yoktur. Bu haliyle de, köşk mescitler, Anadolu'ya özgü yapılardır. Katalog bölümünde yapılar çizim, fotoğraf ve mimari-süsleme özellikleriyle verildikten sonra, mescit yapılan ayrı inşa edilen kervansaraylar, mescit mekanı bulunmayan veya günümüze ulaşmayan örnekler üzerinde durulmuştur. Değerlendirmede katalog verileri sistematik olarak tekrar ele alınmış, Osmanlı dönemi kervansaraylarındaki mescitler de bu bölümde yer almıştır.
Aykırı bir mimar olarak Friedensreich Hundertwasser

Gerek resim, gerekse mimarlık çalışmalarıyla mimarlık ve özellikle modern sanat tarihinde özgün bir yere sahip olan Friedensreich Hundertwasser, 1928 yılındaAvusturya'da Friedrich Stowasser ismiyle doğdu. Nazi işgali sırasında annesinin Yahudiolmasından dolayı zor yıllar geçiren sanatçı, baskılardan kaçış olarak başladığı resim çalışmalarına devam ederek, ileriki yıllarda dünya çapında bir üne sahip oldu.1950'li yıllarda ekoloji ve mimariye ilgi duymaya başlayan Hundertwasser, artan şehirleşme ile birlikte doğanın tahribinin arttığını, insanın doğadan koparıldığınısavunuyor; doğaya ve insana uyumlu ekolojik bir mimari öneriyordu. 1970'lerde bu konudaki aktiviteleri yoğunlaşan sanatçı; özellikle Bauhaus kökenli, düz çizgilere dayalı, işlevsel yapıların insan ruhuna zarar verdiğini savunmaktaydı. Hiçbir mimari eğitimi olmayan bir ressam olarak, mimariye olan yakın ilgisiyle dikkat çeken Hundertwasser, 1977 yılında Viyana'da bir sosyal konut inşa etmesi teklifinin gelmesiyle mimarlığa ilk adımı atmış oldu. Çok sayıda mimari proje gerçekleştiren sanatçı; renkli cepheleri, seramiklerle oluşturulmuş düzensiz yüzeyleri, eğimli tabanları, birbirinden farklıpencereleri, soğan kubbeleri, çatılara ve pencerelere diktiği ağaçlarıyla özgün bir mimari stil oluşturdu. Dünyanın pek çok yerinde gerçekleştirdiği projelerin, bulundukları yerin odak noktası haline gelmesiyle, kısa zamanda mimarlık alanında kabul gören Hundertwasser 1977 yılından, hayatını kaybettiği 2000 yılına kadar mimari çalışmalarını sürdürmesiyle;bir ressam olarak bugün tüm dünyada aynı zamanda mimarlığıyla da anılan bir isim haline gelmiştir ve eserleriyle insanlara başka bir dünyanın mümkün olduğunu hatırlatması; doğa ile insan ilişkisine dair yeni yaklaşımlar getirmesiyle yalnızca bugün değil, gelecekte de önemini koruyan isim olacaktır.
İstanbul'un Anadolu Yakasında Birinci Ulusal Mimarlık Döneminde (1900-1930) yapılmış eğitim yapıları

Osmanlı İmparatorluğu'nun Batılılaşma sürecinde devletin birçok alanını etkileyen Batılılaşma, mimariyi de etkilemiştir. Bu dönemde Barok, Rokoko, Ampir, Neoklasik, Eklektisizm, Oryantalizm ve Art Nouveau üsluplarının özelliklerini yapılar inşa edilmiştir. Batılılaşma döneminde, yeni ihtiyaçlara bağlı olarak ayrıca kışla, hastane, okul, hükümet konağı vb. yeni yapı türleri Osmanlı mimari repertuarına girmiştir. XIX. yüzyılda Osmanlı İmparatorluğu'nda farklı düşünde akımları Avrupa'ya giden Jön Türkleri, Türk kültürüyle ilgili çalışmalar yapıldığını görmüşler ve bundan etkilenmişlerdir. Türk milliyetçiliği bu dönemde filizlenmeye başlamıştır. XIX. yüzyıl sonlarında yaşanan toprak kayıpları, devletin içinde bulunduğu buhran haliyle Osmanlıcılık ve İslamcılık akımlarından sonuç alınaması gibi durumlar Türk milliyetçiliği fikrinin bir çıkış yolu olarak görülmesine yol açmıştır. Tez Çalışmasında Birinci Ulusal Mimarlık Dönemi'nin eğitim yapıları ele alınmıştır. Çalışma İstanbul'un Anadolu yakasında bulunan yapılarla sınırlandırılmıştır. 14'ü okul, 1'i kütüphane olmak üzere 15 eğitim yapısı incelenmiştir. Bu çalışmada Ele alınan eserlerin 2'si Beykoz, 5'i Üsküdar, 4'ü Kadıköy, 2'si Şile, 1 tanesi Ümraniye ve Bir tanesi de Tuzla İlçesindedir Katalog öncesinde, XIX. yüzyılda Osmanlı mimarisi değinilmiştir. Ayrıca Birinci Ulusal Mimarlık Dönemi'nin oluşum süreci, üslup özellikleri ve eğitim yapılarının genel özellikleri hakkında bilgi verilmiştir. Kaynaklardan edinilen bilgiler ve yerinde tespitlerle incelenmiştir. Katalog tekniğiyle yapıların bani, mimar, tarihçe, mimari özellikler, süsleme özellikleri ve malzeme özellikleri incelenmiştir. Eserler, ilk halleri esas alınarak ele alınmıştır. Çalışma, incelenen yapıların İstanbul'un Avrupa yakası ve İstanbul dışı örneklerle karşılaştırılmalarıyla sonlandırılmıştır. Çalışma da örneklerin plan ve cephe çizimleriyle fotoğraflarına da yer verilmiştir.
Eleştirel Teori'de sanat

u YÜKSEK LİSANS TEZ ÖZÜ ELEŞTİREL TEORI'DE SANAT Hakan DEMİR Sanat Tarihi Anabilim Dalı Anadolu Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, Ocak 2004 Danışman: Yrd. Doç. Kemal ULUDAĞ Sanat eserinin nasıl olması gerektiği, ne için ve neden üretildiği hep tartışılagelmiştir. Sanatçının da benzer şekilde yüklendiği kimlik, eseri ve davranışları çerçevesinde tartışmaların içinde yer almıştır. Bu tartışmalarda sanat eseri yeri geldiğinde salt bir 'güzel' kavramının karşılığı olarak alınmış. Yeri geldiğinde de toplumun kendisini görebileceği ve nasıl bir toplum olmak istiyorsa; olmak istediği toplum biçimine ulaşmada bir araç, bir misyon yüklenmiştir. Sanat eserine daraltılmış anlamlarla bakmak, insanlık tarihinin kendini en iyi şekilde ortaya koyduğu ve kendi eliyle üretmesine karşın, kendisini de aşan öznesini görememek anlamına gelir. Sanat eseri eleştireldir. Hem doğuş nedeni olarak hem de ortaya çıktıktan sonra var olduğu sürece. Yeri geldiğinde de insanın kaçabileceği en saf alan. Sanatçı sadece bir görev adamı değil toplumu ve kendini içerden ve dışardan okuyabilen bir projektördür. Eser bunun dile gelişidir ama aynı zamanda yeni tartışmalarında başlangıcı. Bitmeyen bir hareketin kimi zaman nedeni kimi zaman sonucu. 'Eleştirel Teori' sanat eserini bu çok boyutluluğu içinde görerek ona yüklenen anlamı değişen çağın görüntüleri içinde tartışmaya açmaktadır.
Gülşehir Karşı Kilise ikonografisi

Anadolu'nun ortasında binlerce yıl değişik uygarlıklara ev sahipliği yapan Kapadokya Bölgesi, Bizans İmparatorluğu'nun en önemli ve stratejik bölgelerinden biri olarak günümüzde halen dönemin anıtlarına ev sahipliği yapmaktadır. Kudüs'te doğan Hıristiyanlığın Bizans döneminde Anadolu'da geliştiği ve konsillerle kurallarının belirlenerek olgunluğa ulaştığı da bilinmektedir. Kapadokya Bölgesi, Hıristiyan dini anıtlarıyla bu gelişme dönemine tanıklık etmektedir. XI. yüzyılda Selçuklu Türklerinin Anadolu'ya yerleşmeleri, Konya'yı başkent yaparak bir devlet kurmalarının ardından, 1204 yılında Bizans başkentinin Latinlerin işgaline girmesiyle Anadolu'nun siyasi görüntüsü tamamen değişmiştir. Tam bu dönemde, Selçuklu Devleti hakimiyeti altındaki Kapadokya Bölgesi'nde Hıristiyan toplumun dini ve kültürel faaliyetleri devam etmektedir. X. ve XI. yüzyıllara göre daha az sayıda da olsa kaya oyma kiliseler inşa edilmekte ve duvar resimleriyle süslenmektedir. XIII. yüzyılda Kapadokya Bölgesi'nde Gülşehir 'de inşa edilen, inşa tarihi apsisine dönemin İznik İmparatoru Theodor Laskaris'in adıyla birlikte kaydedilen Karşı Kilisesi'nin sıra dışı ikonografik programı bu çalışmanın konusudur. İkonografiyi biçimlendiren dönemin insanının ölümden sonrası ile ilgili endişeleri, manevi kurtuluş ve yeniden diriliş umutları, Anadolu'nun XIII. yüzyıldaki karmaşık politik ve dini ortamı, bölge sanatındaki etki çevreleri incelenmiştir.
Konya ve merkez ilçelerindeki Anadolu Selçuklu Dönemi sütun ve sütunçe başlıkları

Konya, Anadolu Selçuklu Devleti'ne başkentlik yapmış, sanatsal açıdan bu tarihsel birikime sahip zengin bir kentttir. Bu kentte yer alan Selçuklu Dönemi yapılarında kullanılmış olan sütun ve sütunçe başlıkları, yapıların mimari plastik öğelerinden birini oluşturmaktadır. Taşıyıcılık özelliği dışında yapıların taçkapı, mihrap ve mihrabiye gibi alanlarında dekoratif olarak kullanılmış olan sütun ve sütunçe başlıkları, üzerinde detaylı inceleme yapılmamış olan bir konudur. Bu mimari plastik öğeler, Anadolu Selçuklu Dönemi mimarisi öncesi ve sonrasında çok farklı özellikler göstermiştir. Tezimizde ele aldığımız öncelikli konu, Anadolu Selçuklu Dönemi mimari yapılarında bu öğenin uygulama alanlarını ve zaman içerisinde form ve bezeme açısından geçirdiği değişiklikleri ortaya koymaktır. Bu incelemeyi yaparken konuya bölgesel bir sınırlandırma yaparak başkent Konya şehrinin merkez ilçelerinde yer alan Anadolu Selçuklu Dönemi yapıları ele alınmıştır. Şehrin dönem yapılarında uygulanan sütun ve sütunçe başlıklarının, tarihsel sürecin ve değişen sanat anlayışının getirdiği etkilerle nasıl özellikler gösterdiği incelenmiştir. Antik dönemden, Ermeni ve Gürcü mimarisinden, Anadolu Selçuklu öncesi Erken İslam Sanatı'ndan, Orta Asya Türk mimarisinden ve çevre kültürlerin sanat anlayışından ne türde özellikler Konya'nın Anadolu Selçuklu Dönemi yapılarında uygulanmış ve sonrasında Beylikler ile Osmanlı dönemlerine hangi özellikler aktarılmıştır sorularına yanıt aranarak, dönemin sütun ve sütunçe başlıklarının değerlendirmesi ortaya koyulmaya çalışılmıştır. Bu amaç doğrultusunda, kendi tipolojik denememiz ile birlikte, sütun ve sütunçe başlıklarının, yapıların strüktüründe ve bezemesinde nasıl bir rol oynadıkları incelenmiş ve tüm bu açılardan sütun ve sütunçe başlıklarının önemi ortaya konmuştur.
Milli kütüphane yazma eserler koleksiyonu Osmanlı Dönemi (17-19. yüzyıl) deri cilt kapakları

'Milli Kütüphane Yazma Eserler Koleksiyonu Osmanlı Dönemi (17-19. Yüzyıl) Deri Cilt Kapakları' isimli tez çalışmamızda 182 adet deri cilt kapağı Osmanlı dönemi cilt sanatının tarihsel gelişim süreci içinde bilimsel yöntemlerle incelenmiştir. Bu amaçla yürütülen çalışma esnasında her eserin adı, müellifi, istinsah tarihi, ölçüleri, malzeme, renk, teknik özellikleri ve bezeme konularını içeren bilgi formları oluşturulmuştur. Toplanan bilgiler, '17. Yüzyıl Ciltleri', '18. Yüzyıl Ciltleri', '19. Yüzyıl Ciltleri' başlıkları altında 'Malzeme', 'Malzemenin Rengi', 'Teknik', 'Cildin ve Kapağın Bezeme Özellikleri' olarak değerlendirilmiştir. 'Cetvel', 'Zencirek', 'Bordür', 'Köşebent', 'Şemse', 'Salbek', 'Miklep', 'Sertab', 'Sırt', 'Bezeme ve Üslup Özellikleri' şeklinde ayrıntılı analiz edilmiştir. Cilt sanatının geleneksel özelliklerinin tanıtılması, yüzyıllara göre gösterdiği gelişim ve değişim ortaya konularak cilt sanatı içerisindeki yeri belirlenmeye çalışılmıştır. Bu sanatın korunması, yaşatılması, kuşaklar arası bağlantının kurulması, Türk kültürü, tarihi, sanatı, süslemesi açısından oldukça önemlidir.
Afyon çeşmeleri

Afyon Çesmeleri? konulu Yüksek Lisans tezi kapsamında Afyon ili merkezinde tespit edilen 29 çesme örneği incelenmistir. Bu çesmelerden 1'i çatal çesme, 2'si köse çesmesi, 3'ümeydan çesmesi, 5'i cami çesmesi, 18'i mahalle çesmesidir. Çesme örneklerinin bir tanesi13. yy., bir tanesi 14. yy., dört tanesi 18. yy., dört tanesi 19. yy. ve 12 tanesi de 20. yy. basına aittir. Kitabesi olmayıp tarihi bilinmeyen, baska bir yapıya ait kitabesi olan veya tamir kitabesi bulunan 7 çesme vardır. Çesmeler ağırlıklı olarak 20. yy. basına aittir. Çesmelerindaha çok 18. ve 19. yy.'da yapılmıs olmaları, Osmanlı Klasik Dönem çesme tasarımınındısına çıkılmamasına mani olmamıstır. Çesmeler; ortada kitabesi olan nisi çevreleyen bir kemer, ayna tasında bir musluk, musluktan akan suyun biriktirdiği bir yalak, yalağın iki yanında dinlenme tası formunda cephe düzenine sahiptir. Cephe gerisinde uzanan su haznesi ve genellikle düz dam ya da kırma çatı ile tamamlanan örtü sistemi yoğun olarak görülür. Çesmelerin cephelerinde yoğun bir bezeme görülmez. Birkaç örnekte devsirmemalzeme kullanılarak süsleme yapılsa da, Klasik Dönem Osmanlı süsleme unsurlarıkullanılmamıstır. Çesmelerde daha çok, kullanılan malzemenin ritmik veya düzensiz olarak sıralanmasıyla yapılan cephe süslemeleri kullanılmıstır. Sade çesmelerin yanı sıra iki cepheli, büyük depolu ve ebatlarıyla dikkat çeken çesme örnekleri de bulunur. Çesmecephelerinde en çok göze çarpan unsur hemen hepsinde yuvarlak ya da sivri kemer kullanılmasıdır. Kemerlerde kullanılan malzeme ile süsleme yapılmasına pek rastlanmaz. Bunun haricinde kemer kullanılmayıp, sadece ayna tası ve bu tası çevreleyen sövelerdenolusan örnekler de vardır. Afyon çesmelerinde kullanılan malzeme tas, tuğla ve mermerdir. Yoğun olarak kesme tas kullanılmıs; tuğla malzeme ise süsleme amaçlı ya da mimarideyardımcı malzeme olarak görev almıstır. Mermer malzeme ise sadece iki örnekte görülür.
Bizans Devrinde Likya Bölgesi liman yerleşmeleri

'Bizans Devrinde Likya Bölgesi Liman Yerleşmeleri' başlığını taşıyan tez çalışması, Likya Bölgesi'nde yer alan başlıca liman yerleşmelerinde Bizans devrinde meydana gelen dönüşüm liman yapıları, buluntular ve tarihi kaynaklar kapsamında ele alınmaktadır. Birinci bölümde Likya Bölgesi'nde liman yerleşmelerinin kurulmasını sağlayan coğrafi yapı ve bu yerleşmelerin devamını sağlayan tarihsel süreç konu edinilmiştir. İkinci bölümde Akdeniz ticaretinin gelişimi ve ticaret rotalarının oluşum süreci üzerinde durulmaktadır. Birinci alt bölümde ticaret rotaları üzerinde yer alan Likya Bölgesi'nin konum bakımından önemi ve bu bölgeye ticari önem kazandıran üretim etkinliğine katılımı konu alınmaktadır. İkinci bölüm içeriğinde Roma devri liman alanını oluşturan yapıların tanımlanarak Likya Bölgesi'nde yer alan liman yerleşmelerinin Bizans devrine aktarıldığı biçime ve düzene ilişkin genel görüş sağlanması amaçlanmaktadır. İkinci bölümde başlıca Likya liman yerleşmeleri de ele alınmaktadır. Bu limanların konumsal ve tarihsel değeri açıklanmaktadır. Kazı ve araştırma raporlarına dayanılarak Bizans devrinde yaşanan dönüşüm aşamaları ortaya konmaktadır. Üçüncü bölümde önceki bilgiler ışığında Likya Bölgesi liman yerleşmeleri üzerine değerlendirme yapılmaktadır. Bu bölgede yaşanan dönüşüm doğal ve siyasal etmenler kapsamında incelenmektedir.
Muğla sarnıçları

İMuğla Sarnıçları, isimli bu çalışmada Muğla ve ilçelerinde yer alan sarnıçlar incelenmiştir. Bölgede yer alan bu yapılar bugüne kadar detaylı bir şekilde araştırılmamıştır. Yörede çok sayıda sarnıç bulunmaktadır. Ancak bu yapılar günümüzde kullanılmamakta ve ne yazık ki insanlar tarafından tahrip edilmektedir. Sarnıçların birçoğu yıkılmış, bazılarının kubbesi çökmüş, kısmen sağlam durumda olanlarda harp durumdadır. Muğla bölgesi ve ilçelerindeki su sarnıçlarından örneklerin ele alındığı bu çalışmada, sarnıçların yapısall özellikleri, su sistemleri ve Türk Sanatı içerisindeki yerleri incelenmiştir. Bölgede yakın zamana kadar su şebekesinin bağlanmadığı yerlerde sarnıç yapımı devam etmiştir. Su şebekesinin bağlanmasıyla önemini kaybeden sarnıçların çoğu bugün harap durumdadır. Sonuç olarak sarnıçların belgelenmesi bu çalışmanın en önemli amaçlarından birini oluşturur. Çalışmanın katalog bölümünde yapılar, röleve çizimleri ve fotoğraflarla ayrıntılı olarak tanımlanmıştır. Değerlendirme bölümünde ise konumuz olan sarnıçlar; plan, malzeme, yapı elemanları, kitabe ve süsleme gibi ana başlıklar altında ele alınmıştır. Sonuç olarak ise araştırmada ulaştığımız ana bulgular ortaya konulmuştur.