turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Vergi Hukukunda ekonomik yaklaşım ilkesinin kapsamı, niteliği ve sınırları

Çalışmanın amacı, vergi hukukunda ekonomik yaklaşım ilkesinin kapsam, nitelik ve sınırlarının belirlenmesidir. Bu amaç temelinde ekonomik yaklaşım ilkesi; vergi hukuku öğretisi ve vergi kuramı açısından değerlendirilecek ve Türkiye'de uygulanan ekonomik yaklaşım ilkesinin kapsamı, niteliği ve sınırları ulusal, uluslararası ve ulusüstü örneklerden de yararlanılarak öğreti, mevzu hukuk ve içtihatlar çerçevesinde incelenecektir. Ekonomik yaklaşım vergilendirmede vergiyi doğuran olayın ve bu olaya ilişkin işlemlerin gerçek ekonomik nitelik ve içeriğinin belirlenmesinde kullanılmaktadır. Söz konusu ilkeye ilişkin tartışmalar vergi hukuku yazınında geniş bir yer tutmaktadır. Tartışmaların merkezinde yer alan ve tez çalışmasında üzerinde durulan konular; vergi hukukuna ilişkin ekonomik kavramların oluşturulması, vergi hukukunda ekonomik amaçsal yorum, hukuki açıdan geçersiz ve hukuka aykırı işlemlerin nitelendirilmesi, vergiden kaçınmaya yönelik peçeleme işlemlerinin ölçütlerinin tespiti, vergi hukukunda ekonomik gerçekliğin tespitinde ispat ve delil ve verginin kanuniliği ilkesinin ekonomik yaklaşım ilkesine çizdiği sınırdan oluşmaktadır. Tez çalışmasında ulaşılan sonuç ekonomik yaklaşımın vergi hukukunun anlam bakımından uygulanmasında yorum, nitelendirme ve ispata ilişkin bir ilke olduğudur. Yorum ayağı amaçsal yorumun bir uzantısı niteliğindedir. Ekonomik irdeleme olarak adlandırılan nitelendirme ayağı geçersiz hukuki işlemler, hukuka aykırı işlemler ve vergiden kaçınmaya yönelik peçeleme işlemlerinde uygulama alanı bulmaktadır. İspat ve delil ayağı ise olguların ekonomik gerçekliğinin ispatına yöneliktir.
Bir tazminat türü olarak: Boşuna yapılmış masrafların tazmini

Tezin konusu, bir tazminat türü olarak boşuna yapılmış masrafların tazminidir. Tezde öncelikle Türk - İsviçre hukukunda ve Alman hukukunda, çalışma konumuz ile ilgili olduğu ölçüde, sözleşmeye aykırılıktan doğan zarar ve tazminat kavramları inceleme konusu yapılmıştır. Daha sonra boşuna yapılmış masrafların tazmini ile ilgili Alman Medeni Kanunundaki hüküm ayrıntılarıyla incelenmiştir. Son bölümde ise boşuna yapılmış masrafların tazmini kavramının Türk hukukunda uygulanabilirliği tartışma konusu yapılmıştır. Bu bölüm kapsamında öncelikle kavrama konu olan zararın sınıflandırılması yapılmış, daha sonra kavramın kabul edilmesi halinde sağlanacağını düşündüğümüz yararlar belirtilmiştir. Son olarak da boşuna yapılmış masrafların tazmini kavramının hukukumuzda kabulü için önerdiğimiz yollar anlatılmıştır.
Önalım hakkı ve sınırları

Önalım hakkı, hakkın konusu olan malın üçüncü bir kişiye satılması durumunda önalım hakkı sahibine bu malı satın alma yetkisi veren yenilik doğuran bir haktır. Önalım hakkı, kanundan doğan ve sözleşmeden doğan önalım hakkı olmak üzere ikiye ayrılır. Sözleşmesel önalım hakkı, sözleşme veya vasiyetnameyle iradi olarak tanınabilirken, yasal önalım hakkı, başta 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu olmak üzere çeşitli kanunlarda düzenlenmiş bir önalım hakkı türüdür. Önalım hakkı, hakkın konusu olan malın satılması veya satışa eşdeğer bir işleme konu olması durumunda dava açılarak kullanılır. Söz konusu işlemin önalım hakkı sahibine bildirilmesinden itibaren üç ay ve her halde işlemin üzerinden iki yıl geçmesiyle önalım hakkı düşer. Önalım hakkının kullanılmasına imkan veren satış ve satışa eşdeğer işlemlere önalım olayı denilmektedir. Kanunda, önalım olayı olarak kabul edilecek işlemler, sınırlı olarak sayılmamıştır. Bu sebeple taşınmaz satış vaadi, alım sözleşmesi, trampa sözleşmesi gibi işlemlerin önalım olayı olarak kabul edilip edilemeyeceği tartışmalıdır. Bunun yanında, Yargıtay uygulaması ile, paylı mülkiyette fiili taksim bulunan hallerde yapılan satış sözleşmeleri ve eşe, akrabaya yapılan satış sözleşmelerinin önalım olayı olarak kabul edilemeyeceği ve bu durumlarda önalım hakkının kullanılamayacağı kabul edilmiştir. Çalışmamızda öncelikle genel olarak önalım hakkının üzerinde durulmuş, sonrasında hakkın kullanılmasına ilişkin şartlardan önalım olayının meydana gelmesi, hakkın dava yoluyla kullanılması ve hak düşürücü sürelerden bahsedilmiştir. Çalışmamızın son bölümünde ise önalım hakkının kullanılamayacağı işlemler, ayrıntılı olarak incelenmiştir.
2002 Atina sözleşmesi çerçevesinde deniz yolu ile yolcu taşımalarında zorunlu sorumluluk sigortası

6102 sayılı Türk Ticaret Kanunu m. 1247 vd.'de düzenlenen deniz yoluyla yolcu taşıma sözleşmeleri hakkındaki hükümlerin kaynağını, 1/11/ 2002 tarihinde kabul edilen Yolcuların ve Bagajların Deniz Yolu İle Taşınmasına İlişkin Atina Sözleşmesine Ait 2002 Protokolü hükümleridir. Protokol'ün getirdiği en önemli yenilikler arasında, belli miktara kadar olan zararlar bakımından kusursuz sorumluluğun ve zorunlu sorumluluk sigortasının kabul edilmesi bulunmaktadır. Ayrıca taşıyanın sorumluluk sınırı, 1974 tarihli Sözleşme'ye kıyasla önemli ölçüde yükseltilmiştir. Türkiye aynı zamanda 2002 Protokolü'ne taraf olma çalışmalarını sürdürmektedir. Bu nedenle, Sözleşme'nin Türkiye hakkında yürürlüğe girmesi ile birlikte Sözleşme ile öngörülen zorunlu sorumluluk sigortasının ne şekilde işlerlik kazanacağının incelenmesi gereği ortaya çıkmaktadır. 2002 Atina Sözleşmesi'nden aktarılan TTK m. 1259 hükmü ile sorumluluk sigortası zorunlu hale getirilmesine karşın, TTK'nın Sigorta Hukuku'na ilişkin Altıncı Kitabı ile 13/8/ 2014 tarihinde yürürlüğe giren Deniz Araçları Zorunlu Mali Sorumluluk Sigortası Genel Şartları hükümlerinin 2002 Atina Sözleşme hükümleri karşısında ne ölçüde geçerli kalacağı değerlendirilmelidir. Nitekim uygulanma koşulu olarak yabancılık unsuru arayan 2002 Atina Sözleşmesi, Anayasa m. 90 f. 5 ve 5718 sayılı Milletlerarası Özel Hukuk ve Usul Hukuku Hakkında Kanun m. 1 f. 2 uyarınca söz konusu ulusal hukuk düzenlemeleri karşısında doğrudan uygulama alanı bulacaktır.
Türk ceza hukukunda terörizmin finansmanı suçu

Terör örgütleri gerek arkalarındaki devlet desteği, gerekse de yasal ve yasadışı mali kaynaklar üzerinden faaliyet alanlarını genişletip uluslararası arenada söz sahibi aktörler olmaya başladıkça, terörle mücadele ulus-devletler için daha da zor hale gelmiştir. Giderek daha büyük organizasyonlar haline gelen ve toplumları, yönetimleri ve sosyal düzeni sürekli tehdit eden bu örgütlerle mücadelede en etkili yöntemlerden biri de, bu örgütlerin finansal kaynakları ile mücadeledir. Özellikle 11 Eylül saldırılarından sonra bunu fark eden devletler ve uluslararası kuruluşlar, bunun önüne geçebilmek için terörizmin finansmanı ile topyekun mücadeleyi hedef alan ulusal ve uluslararası sözleşmeler düzenlemişlerdir. Ülkemiz ceza mevzuatına terörizmin finansmanın girişinde, 1999 tarihli Terörizmin Finansmanının Önlenmesine Dair Uluslararası Sözleşme ve BM Güvenlik Konseyi'nin 28 Eylül 2001 tarihli 1373 sayılı Kararları etkili olmuştur. İlk kez 2006 yılında Terörle Mücadele Kanunu'nun 8. maddesi üzerinden ceza hukuku mevzuatımıza giren terörizmin finansmanı kavramı, 2013 yılında ise özel bir kanun niteliği taşıyan 6415 sayılı'Terörizmin Finansmanının Önlenmesi Hakkında Kanun' içerisinde düzenlenerek ceza hukukundaki yerini almıştır. Bu tez, ülkemizde terörizmin finansmanı suçuna ilişkin düzenlemelerin ceza hukuku bakımından yaşadığı bu serüveni, detaylı ve çok yönlü bir şekilde ele almaktadır. Çalışmada, ayrıca terörizmin finansmanı ile daha iyi mücadele edebilmek adına mevzuattaki eksiklikler, çözüm önerileri ile birlikte tartışılmaktadır.
Tıp Ceza Hukukunda kendi geleceğini tayin hakkının yansıması olarak rıza ve sınırları

Tıbbi müdahaleler gerçekleştiriliş şekilleri itibariyle, bireyin maddi ve manevi bütünlüğünü ihlal etmektedir. Bu nedenle de, tıbbi müdahalelerin ceza hukuku yönünden hukuka uygunluğunun özerklik, insan onuru ve sağlık hakları ekseninde açıklanması gerekmektedir. Her tıbbi müdahale, kural olarak yaralama suçunu karşılamaktadır. Tıbbi müdahalelerin suç teşkil etmeyişinin, rıza hukuka uygunluk sebebinin mevcudiyeti ile açıklanması gerekir. Birey özerkliğinin asli görünüş şekli olarak kendi geleceğini belirleme hakkı gereğince, her türlü tıbbi müdahalenin hukuka uygunluğu kural olarak ilgili hastanın rıza göstermesine bağlıdır. Buna göre, hastanın özgürce ve bilgilendirilmiş olarak göstereceği rızası, ilgili eylemi suç olmaktan çıkartacaktır. Şu kadar ki, hastanın rıza yeteneği olmadığı ve her halde kendi geleceğini belirleyemediği durumların, üçüncü kişinin geleceğinin belirlenmesi yetki ve görevi yönünden ele alınması gerekmektedir. Bu durumunda ise hukuka uygunluk sebebi olarak varsayılan rıza gündeme gelecektir. Kendi geleceğini belirleme hakkı uyarınca, hasta bir tıbbi müdahaleye rıza gösterip, göstermemekte serbesttir. Bireyin kendisi yönünden yaşam tehlikesi arz eden durumlarda dahi, tedaviyi ret hakkı mutlaktır. Şu kadar ki, zarar ilkesi bakımından yani üçüncü kişiler yönünden yaşam ve ağır sağlık tehlikesinin mevcudiyeti halinde, tedaviyi ret hakkı sınırlandırılmıştır. Bireyin genel eylem özgürlüğünün üçüncü kişiler eliyle gerçekleştirilme şekli olarak ilgilinin rızası, özerklik nosyonunun tabiatı gereği ancak insan onuru kıstasında sınırlandırılmaya tabi tutulabilir.
Yapay döllenme yöntemleri ve taşıyıcı annelik

Yapay döllenme yöntemleri de teknolojinin gelişmesine paralel olarak hızla gelişmektedir. Türkiye'de yapay döllenme yöntemleri sadece eşler arasında gerçekleşmekte ve aynı zamanda sadece eşlerin üreme hücreleri kullanılmak-tadır. Ancak Türk vatandaşı olup da yurt dışında farklı yapay döllenme yön-temlerine başvuran insanlar da bulunmaktadır. Bu durumda da dünyaya gelen çocuk ile anne ve baba arasında soybağı hukuku alanında sorunlar ortaya çık-maktadır. Bu yöntemlerle bir çocuğun birden fazla anne ya da babası olabilmekte-dir. Medeni Kanun'a göre bir çocuğun annesi onu doğuran kadındır. Ancak yapay döllenme yöntemleri ile bir çocuğu doğuran kadın o çocuğun genetik annesi olmayabilir. Türkiye'deki en büyük eksiklik bu konuya ilişkin yasal bir düzenlemenin olmamasıdır. Yapay döllenme yöntemleri çocuksuz çiftlerin çocuk arzularını giderirken istenmeyerek de olsa kötü sonuçlara yol açabilecektir. Evli bir çiftin yapay döllenmeye yönelik bir merkeze gittikten sonra döllenen embriyoların karışması ya da spermin yanlış kadının rahmine enjekte edilmiş olması veya evli olmayan kişilere ait sperm ve yumurtaların döllendirilmiş olması ihtimali de göz ardı edilmemelidir. Bu durum dahi yapay döllenme tekniklerinin hukuki açıdan ne kadar önemli olduğunun büyük bir göstergesidir. Bu yöntemler sadece soybağı hukuku alanında değil kişilik hukuku, ceza hukuku ve miras hukuku alanında da yeni sorunlar ortaya çıkarmıştır.
Özel hastanelerin hukuki sorumluluğu

Son yıllarda, kamusal niteliğe sahip olan sağlık hizmeti özel hastaneler aracılığıyla sunulmaktadır. Bu çalışmada, özel hastaneler ile hastalar arasındaki hukuki ilişki ve özel hastanelerin hukuki sorumluluğu ele alınmıştır. Hasta ve özel hastane arasındaki ilişki öncelikle sözleşmesel ilişkidir. Hasta ile özel hastane arasındaki sözleşme hastanın hastaneye başvurması ile oluşur. Doktrinde, özel hastane ile hasta arasındaki sözleşmeye hastaneye kabul sözleşmesi adı verilmiştir. Hastaneye kabul sözleşmesinden doğan yükümlülükler mevcuttur. Bu sözleşmenin asıl edimi hastanın tedavisi ve iyileştirilmesidir. Özel hastanenin hastaya sağlık hizmeti verme, tedavi etme ve bunun yanında hastayı durumu hakkında bilgilendirme yükümlülükleri vardır. Özel hastanenin hatası, hastaneye kabul sözleşmesi ile belirlenmiş yükümlülüklerine aykırı davranması sonucu oluşur. Sözleşmesel yükümlülüklerin ihlal edilmesi durumunda, hastanın özel hastaneye karşı tazminat davası açma hakkı doğar.
Türk Sermaye Piyasası Hukukunda ayrılma hakkı

Ayrılma hakkı, ortaklığın yapısını ve pay sahiplerinin menfaatlerini önemli derecede etkileyen bazı işlemlerin yapılması durumunda bu işlemlere muhalif kalan pay sahiplerine oylarını şirkete satarak ortaklıktan ayrılma imkanı tanımaktadır. Ayrılma hakkı ilk defa Amerika'da birleşme işlemlerine ilişkin olarak 19. yüzyılda ortaya çıkmış ancak zamanla farklı hukuk sistemlerinde farklı işlem türleri için ayrılma hakkının kullandırılabileceği kabul edilmiştir. Türk hukukunda ayrılma hakkı ilk kez 6362 sayılı Sermaye Piyasası Kanunu ile yasal dayanağa kavuşmuştur. Ayrılma hakkının doğmasına sebep olan işlemler ise 'önemli nitelikte işlemler' olarak adlandırılmıştır. Önemli nitelikte işlem türlerinin ortak noktası şirket yapısında ve/veya malvarlığında önemli değişikliklere yol açmalarıdır. Önemli nitelikte işlemler Sermaye Piyasası Kanunu'nda sayılmış olmakla birlikte Sermaye Piyasası Kurulu'na önemli nitelikte işlemlere ilişkin esasları düzenleme ve yeni önemli nitelikte işlem türleri belirleme yetkisi verilmiştir. Sermaye Piyasası Kurulu bu yetkisini kullanarak II-23. 1 sayılı Önemli Nitelikte İşlemlere İlişkin Ortak Esaslar ve Ayrılma Hakkı Tebliği'ni çıkarmıştır. Sermaye Piyasası Kanunu uyarınca ayrılma hakkının kullanılması için kural olarak pay sahibinin genel kurul toplantısına katılması, önemli nitelikte işleme ilişkin gündem maddesi oylanırken olumsuz oy kullanması ve muhalefetini toplantı tutanağına işletmesi gerekmektedir. Ancak çağrıya veya toplantının yürütülmesine ilişkin bazı usulsüzlüklerin varlığında bu şartlara bağlı kalınmaksızın da ayrılma hakkının kullanılabileceği düzenlenmiştir. Ayrılma hakkına ilişkin Sermaye Piyasası Kanunu ve ilgili tebliğde yer alan düzenlemeler değişikliklerle uygulamanın ihtiyaçlarını karşılayabilecek seviyeye getirilmiştir. Bu düzenlemeler sayesinde kısa geçmişşine rağmen ayrılma hakkı azınlık pay sahiplerinin çoğunluğun insafına kalmasını engelleyen etkili bir mekanizma haline gelmiştir.
Halife Yusuf Beyazidİ'nin 'kitabü'l-feraiz min Düreri'l-ğaraiz' adlı eseri ve medrese merkezli feraiz literatürü içerisindeki yeri

İslamda feraiz ilmi büyük önemi haizdir. Çünkü ölen kişinin malının adaletli bir şekilde taksim edilmesi hem murisin hem de varislerin arzusudur. İslam miras hukukunda terikeden hangi varisin ne kadar pay alacağı Kitab, sünnet ve icma' ile belirlenmiştir. Büyük alimler müstakil miras hukuku ile ilgili eserler vermişlerdir. İslam miras hukuku feraiz adıyla medreselerde okutulan dersler arasında yerini almıştır. Çalışmanın giriş kısmında araştırmanın konusu, amacı ve araştırmanın yöntemi ele alınmıştır. Birinci bölümde öncelikle Halife Yusuf'un hayatı ve esereleri üzerinde durulmuş ve müellifin eserlerinin içeriğine kısaca değinilmiştir. Daha sonra medreselerin tarihçesi, medreselerde genel olarak okutulan dersler ve feraiz kitapları ele alınmıştır. Buna el olarak medreselerde okutulan feraiz eserleri üzerinde yapılan çalışmalar ele alınmıştır. İkinci bölümde Halife Yusuf'un Kitabu'l-Feraid Min Dureri'l-Ğaraid isimli eseri ele alınmıştır. Eser medreselerde okutulan diğer eserler ile kıyaslanmış, bu eserlerle benzerlikleri/farklılıkları ele alınmıştır. Bu eserdeki bütün konular tek tek ele alınıp bölüm başlıkları konulup, feraiz melelerindeki örneklerin tahlil ve çözümlemeleri tabloyla gösterilmiştir.
Uluslararası sözleşmelerde ve Türk hukukunda evlenme ve aile kurma hakkı

Bu çalışmanın konusunu, uluslararası sözleşmelerde ve Türk Hukukunda evlenme ve aile kurma hakkı oluşturmaktadır. Bu hak, toplumsal değişimlerden etkilenmeye oldukça müsaittir. Bu etkileşimin hukuk zeminindeki boyutlarının ortaya konulabilmesi için, öncelikle evlenme ve aile kurma hakkının uluslararası belgelerde ve karşılaştırmalı hukukta nasıl düzenlendiği incelenmiştir. Çalışma kapsamında, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesine detaylı bir şekilde yer verilmiştir. Sözleşmenin 12. maddesinde yer alan hakkın kapsamı ve uygulanmasının tespitinde Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi kararları irdelenmiştir. Çalışmanın son bölümünde, Türk Hukukunda evlenme ve aile kurma hakkına ilişkin düzenlemelere yer verilerek, bu düzenlemelerin Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 12. maddesi ve Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin içtihatları karşısındaki konumu değerlendirilmiştir. Tezde, evlenme ve aile kurma hakkının her geçen gün öneminin arttığı, uygulamada yargı organlarının önüne daha sık gelmeye başladığı, özellikle Avrupa ülkelerinde olmak üzere evlenme ve aile hayatıyla ilgili gelişmelerin, hukuksal alanda yeni düzenlemeler yapılmasına ve yargısal içtihatlarda değişikliğe gidilmesine yol açtığı sonucuna ulaşılmıştır.
Türk Anayasa Hukukunda bireysel başvuru yolu ve uygulaması

Ülkemizde Avrupa Birliği uyum süreci ve bu süreçle birlikte ilerleyen anayasal veya yasal değişiklikler, temel hak ve özgürlüklerin kapsamı ve güvenceleri konusunda birçok gelişmeye imkan tanımıştır. Anayasa Mahkemesi'ne bireysel başvuru yolu, birçok kişi ve kurum tarafından, insan haklarının korunması için yeni bir güvence mekanizması olarak görülmektedir. 07.05. 2010 tarihinde kabul edilerek 12.09. 2010 tarihinde yapılan halk oylamasıyla yürürlüğe giren 5982 sayılı yasa ile 1982 Anayasası'nda bazı değişiklikler yapılmıştır. Bu değişikliklerden birisi de, Anayasa Mahkemesi'nin yetkileri arasına, soyut ve somut norm denetimi yetkilerine ek olarak, birçok Avrupa devletinin anayasalarında öngörülen bireysel başvuru yolunun eklenmesidir. Dünya'da kırktan fazla devlet, hukuk sistemlerinde bireysel başvuru yoluna yer vermiştir. Türkiye'nin bireysel başvuru yolunu kabul etmesindeki temel amaç, Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'nin Türkiye aleyhine vermiş olduğu ihlal kararları sayısını azaltmaktır. Bu amacın gerçekleştirilebilmesi için Anayasa Mahkemesi'nin bireysel başvuruları incelerken etkili bir yargılama gerçekleştirmesi ve içtihatlarının Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi içtihatları ile uyumlu olması büyük önem arz etmektedir. Bu çalışma; Anayasa Mahkemesi'nin yapılan bireysel başvuruları incelerken esasa ve usule ilişkin riayet etmesi gereken kuralları tespit etmek ve Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi ile çıkması muhtemel içtihat farklılıklarını belirlemeyi amaçlamaktadır.
Haberleşme hürriyeti ve Türk Ceza Hukukunda korunması

Bu çalışma, haberleşme hürriyetini kavramsal ve hukuksal boyutları ile tanımlamakta, kapsamını belirlemektedir. Oluşturulan teorik temele yargı kararları ve ülkemiz normatif düzeni eklenerek, haberleşme hürriyetinin uygulamadaki sınırları belirlenmektedir. Tez ile haberleşme hürriyetinin diğer temel hak ve hürriyetlerle ilişkisi, mukayeseli hukukta ve uluslararası hukuk belgelerinde haberleşme hürriyetinin düzenlenişi, Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi Kararlarında haberleşme hürriyetinin yansımaları ele alınarak haberleşme hürriyeti ve sınırları konusunda Türk Hukukundaki gelişmeler ve iyileşmeler değerlendirilmektedir.
Türk İş Hukukunda işyeri sendika temsilciliği ve işçi kuruluşu yöneticiliği

İşçi kuruluşu yöneticisi ve işyeri sendika temsilcisi sendikacılığın gelişmesinde çok önemli görevleri yerine getiriler. İşçi kuruluşu yöneticisi sendikanın amacını gerçekleştirebilmesi için her türlü hukuki işlemi yapabilirken işyeri sendika temsilcisi sendikayı işyerinde etkin bir biçimde temsil etmektedir. Bunun sonucu olarak da işverenlerin menfaatlerine aykırı eylem ve işlemlerde bulunmaları kaçınılmazdır. Bu sebeple de diğer işçilerden daha fazla korunmaya ihtiyaç duyarlar. Kanun koyucu onlar için daha etkili güvence sistemleri getirmiştir. Tezimizde işyeri sendika temsilcileri ve işçi kuruluşu yöneticileri, özel olarak getirilmiş güvence hükümleri başta olmak üzere tüm yönleriyle ele alınmıştır.
Trampa sözleşmesi

Bu çalışmada Borçlar Kanunumuzda 232. ve 233. madde de düzenlenmiş bulunan trampa sözleşmesi incelenmektedir. Trampa sözleşmesi belli veya belli edilebilir bir eşya veya hakkın mülkiyetini başka belli veya belli edilebilir bir eşya veya hakkın mülkiyeti ile değiştirme borcu doğuran bir sözleşmedir. Trampa sözleşmesinde trampa edenlerden her biri mülkiyetini devretmeyi taahhüt ettiği şeye göre satıcı ve kendisine verilmesi taahhüt olunan şeye göre alıcı hükmünde tutulur. Satım hükümleri kıyasen trampa sözleşmesine uygulanırken trampa edenler mülkiyetini devretmeyi taahhüt ettiği şeye göre satıcı gibi değerlendirilecek, mülkiyetini devralmayı taahhüt ettikleri şeye göre de alıcı gibi değerlendirilecektir. Trampa sözleşmesinin konusu taşınır ise söz konusu taşınırlarla ilgili kanunda özel bir hüküm yoksa trampa sözleşmesi şekle bağlı değildir. Tapu kütüğünde kayıtlı olmayan taşınmaz mallar için yapılan trampa sözleşmesi şekle bağlı değildir. Trampa edilen mallardan her ikisi de tapulu taşınmaz ise trampa sözleşmesinin tapu memuru tarafından resmi şekilde yapılması gerekir. Trampa sözleşmesinin konusunun hukuka ve ahlaka aykırı olması hainde sözleşme batıldır. Trampa Sözleşmesinde ifanın konusu sözleşenlerin her birinin borçlandıkları edimden ibarettir. Temerrüd halinde Borçlar kanununun temerrüde ilişkin genel hükümleri ve BK. madde 232 köprüsü delaletiyle satım sözleşmesine ilişkin temerrrüd hükümleri trampa sözleşmesine uygun olduğu ölçüde uygulanır. Trampa sözleşmesinde hasarın ve yararın sözleşme ile değil, mülkiyetin devri ile geçtiğini kabul etmek gerekir. Zapta karşı ve ayıba karşı tekeffülün maddi ve şekli şartları konusunda satım sözleşmesine ilişkin hükümler kıyasen uygulanır. Trampa sözleşmesinde özel olarak 233. maddede düzenleme alanı bulan zapta ve ayıba karşı tekeffül borcunun ihlali halinde sözleşen dilerse zararının tazmini ister dilerse sözleşmeden döner.
İnsan ticareti ile mücadelede suçun önlenmesine ilişkin denetim mekanizmaları

İNSAN TİCARETİ İLE MÜCADELEDE SUÇUN ÖNLENMESİNE İLİŞKİN DENETİM MEKANİZMALARIKadın satıcılarına bakıldığında, güçlerini ve statülerini güçsüzlere hükmetmek için bir araç olarak kullanan kişiler olarak görülmektedir. Fuhuş suçu genellikle kadınlara yönelik olarak şiddet aracılığıyla zorla yaptırılmaktadır. Bu şiddet insan haklarının ihlalidir, kadına yönelik ayrımcılığın bir biçimidir. Kadınlar fuhuşa zorlandıkları aşamada fiziksel şiddet, cinsel şiddet, psikolojik şiddet ve ekonomik şiddete maruz kalmaktadırlar. Bu çalışmanın amacı, insan ticareti ile mücadelede suçun önlenmesine ilişkin denetim mekanizmalarını incelemektir. Bu amaç çerçevesinde çalışma dört bölümden oluşmaktadır. Birinci bölüm, insan ticaretinin kavramsal çerçevesinin ele alındığı bölümdür. Burada öncelikle insan ticaretinin mevcut durumu, Palermo Protokolü ve İnsan Ticaretine Karşı Avrupa Konseyi Sözleşmesi incelenmiştir. Ardından insan ticaretinin kavramsal çerçevesine yer verilmiştir. Kuramsal açıklamalardan sonra dünyada ve Türkiye'de insan ticareti suçunun durumu ele alınmıştır. İnsan ticaretinin nedenleri, sonuçları, göçmen kaçakçılığı suçu ile paralelliği, insan ticaretinde izlenen yollar açıklanarak bu bölüm tamamlanmıştır. İkinci bölüm, insan ticareti suçu suç örgütlerini ve mağdurları kapsayan sorunların daha ayrıntılı biçimde ele alındığı bölümdür. Öncelikle fuhuş bağlamında insan ticareti ile yerli ve yabancı mağdurlar belirlenmiş, ardından fuhuş amaçlı insan ticaretinde suçun aşamalarına yer verilmiştir. İnsan ticareti suçunda şüpheliler, örgüt yapısı ve işleyişi, örgüt lideri, yöneticileri, üyeleri ve diğerleri arasındaki ilişkiler, mağdur profili, soruşturma esnasında dikkat edilmesi gereken hususlar ve delil olarak değerlendirilebilecek hususlar bu bölümde açıklanmıştır. Üçüncü bölüm, Türkiye'de insan ticaretinin ele alındığı bölümdür. Suçun Türkiye'ye etkileri, Türk hukukunda insan ticareti ile uluslararası hukukta insan ticareti açıklanmış ve genel istatistiklere yer verilmiştir. Dördüncü bölümde ise, Türkiye'de insan ticareti suçuyla ilgili çalışmalara yer verilmiştir. İnsan ticareti suçuna yönelik önlemler ve düzenlemeler bu bölümde açıklanmıştır. Bu araştırmada ayrıca insan hakkı ihlallerine ve kurbanların durumunun insan onuruna aykırı olduğuna dikkat çekmek amaçlanmıştır. İnsan hakları ihlallerinin nasıl giderilebileceği, mağdur olan kadınların hayatlarında karşılaştıkları problemlere nasıl çözüm üretilebileceği konuları da ele alınmıştır. Türkiye'de Emniyet ve Göç İdaresi kurumlarının istatistikleri incelenerek, en yaygın olarak görülen insan ticareti fuhuşa zorlama olarak görülmektedir. İnsan ticareti mağdurlarının tespitinde yaşanan zorlukların insan ticareti suçunun karmaşıklığından kaynaklanmaktadır. Gerçek mağdura uluşmakta yaşanan zorluklar ve mağdurun doğru ifade vermemesinden kaynaklanan zorlukların neler olduğu, insan ticareti suçu ile mücadelede suç öncesi ve suç sonrası mücadelelerin ne yönde geliştirilmesi gerektiği belirtilmiştir.