turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Toplu iş sözleşmelerinin düzeyi

Anayasanın 53. maddesi, işçiler ve işverenlere karşılıklı olarak ekonomik ve sosyal durumlarını ve çalışma şartlarını toplu iş sözleşmeleriyle düzenleme hakkı tanımıştır. İş hukukunda toplu iş sözleşmelerinin önemli olmasının sebepleri ise hizmet akitleri üzerindeki normatif etkisi ve çalışma yaşamında üstlendiği önemli işlevlerdir. 2822 Sayılı Toplu İş Sözleşmesi Grev ve Lokavt Kanunu, toplu iş sözleşmeleri bakımından bazı esaslara yer vermiştir. Bunlar, toplu iş sözleşmelerinin belirli süreli ve tek düzeyde yapılması, güçlü sendikacılık ilkesi çerçevesinde tarafların sendika olması ve 275 sayılı kanun dönemindeki kötü niyetli uygulamaların önüne geçmek için toplu pazarlık süresinin sınırlandırılması ve yetki tespitlerinin Bakanlıkça yapılmasıdır. Türk iş hukukunda, toplu pazarlık hukukuna dair haklar, diğer ülkelerde olduğu gibi uzun mücadeleler sonucu edinilmemiştir. Bundan dolayı sendikal hakların çok bilinçli kullanılmadığı ve bunun sonucu olarak da uygulamada ciddi sorunlarla karşı karşıya kalındığı gözlemlenmiştir. Günümüzde toplu iş sözleşmeleri yalnızca işyeri düzeyinde ve üç türde yapılmaktadır. Bunlar işyeri, işletme ve işyerleri toplu iş sözleşmeleridir. 275 sayılı kanun döneminde uygulanan ve günümüzde birçok gelişmiş ülkenin toplu pazarlık hukukunda yer alan iş kolu toplu iş sözleşmelerini, bugünkü yasal düzenleme karşısında uygulama olanağı bulunmamaktadır. 137 İşkolu düzeyinde yapılan toplu iş sözleşmelerinin çalışma yaşamına, işverenler arası haksız rekabeti önleme, işçi devrini azaltma ve üretimin sürekliliğini sağlama gibi birçok önemli katkıları vardır. Bu sebeple iş kolu düzeyinde toplu iş sözleşmeleri de yeniden yasal düzenlemeye kavuşturulmalı ancak eski yasa döneminde yaşanan sorunları engellemek için işyeri düzeyi karşısındaki konumu net bir şekilde belirlenmelidir. 138
Türk Hukukunda ödünç iş ilişkisi

Ödünç iş ilişkisi esnek çalışma biçimlerinden birisidir. Ödünç iş ilişkisi, bir işverenin kendisine iş sözleşmesi ile bağlı olan işçisini, iş görme borcunu yerine getirmesi için, onun da rızasını almak koşulu ile belirli ve geçici bir süreliğine bir diğer işverenin emrine vermesi olarak tanımlanabilir. Söz konusu hukuki ilişki üç taraflıdır. Türk Hukukunda ise, 4857 sayılı İş Kanunu ile birlikte, ödünç iş ilişkisi yasal olarak düzenlenmiştir. Ödünç iş ilişkisinin sona ermesine ilişkin anılan Kanunda açık bir yasal düzenleme bulunmamaktadır. Ancak, öncelikle ödünç iş ilişkisi Kanun tarafından belirli bir süre ile sınırlandırılmıştır. Dolayısıyla, bu sürenin bitiminde taraflar arasındaki ödünç iş ilişkisi kendiliğinden sona erecektir.
Siyasi bir araç olarak uluslararası Hukuk: Vitoria'dan Oppenheim'a medeniyet standardı

Soğuk Savaş sonrası dönemde uluslararası hukuk ile medeniyet ilişkisine yönelik tartışmalarda büyük bir artış oldu. Ancak bu tartışmalar uluslararası hukuki bir görüngü olarak medeniyetin doğumunu 19. yüzyıl ile sınırlandırmakta; böylece kavramın uluslararası hukuktaki özgül yerini değerlendirmede sınırlı kalmaktadır. Bu çalışmanın ana hedefi ise, modern uluslararası hukukun varlığından bu yana medeniyetin uluslararası hukuk özneliğini belirlemede bir standart olduğunu; bu yolla belirli toplumların hukuk özneliği edinemediğini ortaya koymaktır. Bu amaçla, çalışmada; ilk olarak; yazarın uluslararası hukuka yaklaşımı ile medeniyet standardının muhtemel anlamları ele alınmıştır. İkinci olarak Vitoria ve Grotius'un çalışmaları üzerinden doğal hukuk yaklaşımında medeniyet standardı incelenmiştir. Son olarak, 19. yüzyılın hakim uluslararası hukuk yaklaşımı olan iradecilikte medeniyet standardının aldığı görünüm ortaya konmaya çalışılmıştır.
Ceza Muhakemesi Hukukunda müdafi ve müdafiin görev ve yetkileri

Elinizdeki bu çalışma kamusal gücü elinde bulunduran ve hakim konumda olan iddia ve yargılama makamlarına karşı, daha zayıf ve korunması gereken bir durumda olan şüpheli ve sanığın ve onları savunmak için oluşturulmuş kamusal savunma makamında bulunan ve diğer ceza muhakemesi süjeleri gibi otoriter gücü olmayan müdafiin konumunu güçlendirmesi ve dolayısıyla savunma hakkının tam manasıyla sağlanması maksadıyla oluşturulmuş bir çalışmadır. Bu bağlamda, müdafilik kavramı ile ilgili olarak, hukuk devleti, savunma hakkı, adil yargılanma hakkı, diyalektik olarak ceza muhakemesi süjeleri gibi kavramlar üzerinde durularak bu kavramlar ile savunma olgusu ve müdafilik kavramlarının ilişkisi ortaya konulmaya çalışılmıştır. Özellikle kanuni düzenlemelerde ve öğretideki görüşler doğrultusunda müdafiin hukuki statüsünün değerlendirilmesi yapılmış, gerek soruşturma gerekse kovuşturma evrelerinde müdafiden yararlanma biçimleri çeşitli şekilde ele alınmıştır. Bununla birlikte tezin sonuç kısmında ise müdafie tanınan yetkiler ve yüklenen yükümlülükleri ele alınarak, kapsamının belirlenmesi amacıyla çeşitli boyutları ile müdafilik kurumu irdelenmiştir. Sonuç olarak, savunma hakkının etkin bir şekilde kullanılabilmesi amacıyla, araştırma konumuz olan müdafiin konumunu güçlendirmek ve diğer iki ceza muhakemesi süjeleri ile denk bir konuma gelmesi amacıyla, mevcut aksaklıklara yer vererek, çeşitli önerilerde bulunulmuştur. Esas amaç tabi ki savunma makamının güçlenmesi ile birlikte, savunma hakkının gereği gibi kullanılabilmesi ve toplumun hukuka olan inancını tam anlamıyla sağlamaya çalışmak olmuştur.
Toplu iş sözleşmesinin uygulanma alanı

6356 sayılı Sendikalar ve Toplu İş Sözleşmesi Kanunu, 7 Kasım 2012 tarih ve 28460 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Böylelikle, sendikal hakları düzenleyen 2821 sayılı Sendikalar Kanunu ile toplu iş sözleşmesi, grev ve lokavta ilişkin hakları düzenleyen 2822 sayılı Toplu İş Sözleşmesi, Grev ve Lokavt Kanunu birleştirilmiştir. Bu birleşmeyle birlikte, toplu iş hukukunun en önemli unsurlarından biri olan toplu iş sözleşmelerinin uygulanma alanında çeşitli değişiklikler meydana gelmiş ve bu değişikliklerin incelenmesi ihtiyacı doğmuştur. Bu amaçla tezimizde toplu iş sözleşmesinin kişiler, yer ve zaman itibariyle uygulanma alanı, eski ve yeni Kanun metinleri karşılaştırılarak, doktrindeki görüşlerden ve Yargıtay kararlarından da faydalanılarak incelenmiş ve 6356 sayılı Kanun kapsamında meydana gelen değişiklikler değerlendirilmiştir.
Türk Ceza Kanunu'nda irtikap suçu

Çalışmamızda irtikap suçu üç ana başlık altında incelenmiştir. Birinci bölümde irtikap suçunun tarihçesi, suçun koruduğu hukuki değer incelenmiş; irtikap suçunun rüşvet, yağma, dolandırıcılık gibi benzer suçlarla mukayesesi yapılarak farkları ortaya konulmuştur. İkinci bölümde irtikap suçunun maddi, manevi ve hukuka aykırılık unsurlarına değinilerek suç geniş bir açıdan ele alınmıştır. Üçüncü bölümde ise suça uygulanan yaptırım, teşebbüs, iştirak ve içtima kurumlarının irtikap suçuyla ilişkisi gibi hususlar üzerinde durulmuştur. İrtikap suçu 5237 sayılı TCK'nın 250. maddesinde düzenlenmiştir. İrtikap suçu, görevi kötüye kullanma suçunun özel olarak düzenlenmiş bir çeşididir. Suçun faili, kamusal faaliyette bulunan kamu görevlisidir. Suçun maddi unsuru, kamu görevlisinin görevinin sağladığı nüfuzu ya da güveni kötüye kullanarak kendisine veya başkasına yarar sağlamasına ya da vaatte bulunmasına mağduru icbar, ikna etmesi veya mağdurun hatasından yararlanmasıdır. TCK'nın 250. maddesinin her üç fıkrasında düzenlenen suçun manevi unsuru genel kasttır. İcbar ve ikna suretiyle işlenen irtikap suçları teşebbüse elverişlidir. İrtikap suçu özgü suç olup, kamu görevlisi olmayanların da suça iştirak etmeleri mümkündür. İrtikap suçu görev suçu olmakla birlikte, usul hükümleri bakımından fail hakkında 4483 sayılı Kanun hükümleri değil, 3628 sayılı Kanun hükümleri tatbik olunmaktadır. 2005 yılından önce yürürlükte olan 765 sayılı TCK'nın irtikap suçunu düzenleyen 209. maddesi ile 5237 sayılı TCK'nın 250. maddesi tüm yönleriyle doktrindeki yaklaşımlar ve yargı kararları ışığında ele alınmış, her iki düzenlemenin benzer ve farklı yönleri ortaya konulmuştur. Özetle irtikap suçu, tarihçesi, unsurları, benzer suçlardan ayrımı, kanun değişikliğinden önceki ve sonraki durumu, doktrindeki görüşler, eski ve yeni kanun döneminde verilen yargı kararları bağlamında ele alınarak söz konusu çalışma hazırlanmıştır.
İran şirketler hukukunda anonim şirketlerin yeri ve organizasyonu

Anonim şirketi, sermaye şirketinin tüm özeliklerini taşıyan, büyük amaçları gerçekleştirmek için kurulan, genel olarak her türlü iktisadi faaliyetlerde bulunabilen, çoğunluk esasına göre yönetilen ve menkul kıymet çıkartabilen kurumlardır. Anonim şirketler çok sayıda menfaat sahibini bir araya getiren ve büyük ekonomik sermayelerin oluşumunu sağlayan çok katmanlı kurumlardır. Ekonomik sistemde önemli bir yerde duran bu kurumların hukuki statüsünü araştırmak ise önem taşır. Nitekim İran'da bu tür şirketlere yönelik detaylı bir akademik çalışma bulunmamaktadır. Bu minval üzere bu tez İran'daki anonim şirketlerin organik yapısını hukuki bağlamıyla birlikte analiz ederken yabancı uyruklu yatırımcılar için bir 'rehber' olmayı da amaçlamaktadır. Dört ana bölümde incelenen tezin birinci bölümünde ticaret hukukunun dünyadaki, Türkiye'deki ve İran'daki tarihi gelişimi, İran Ticaret Hukuku'nun kaynakları, ticari şirket ile medeni şirket arasındaki farklılıklar; ikinci bölümde ise İran hukukundaki gelişimi, şirketin türleri ve şahıs şirket ile sermaye şirketleri incelenmiştir. Üçüncü bölümde anonim şirketlerin genel esasları, halka açık ve özel anonim şirketlerin kuruluşu, halka açık ve özel anonim şirketlerin ortaklık sayısı, hisse ve tahvil senetlerin çıkarılma biçimleri, hisse senetlerin türleri ve özelikleri; dördüncü bölümünde ise genel kurul, yönetim kurulu üyeleri ve denetim kurulunun toplanma, karar alma ve oy yeterlilik sayısı gibi şirket organlarının işleyişi detaylarıyla tartışılmıştır.
Türkiye'de vergi affı uygulamaları ve 6111 sayılı Kanunun mali yönden değerlendirilmesi

Devletin vatandaşlarından karşılıksız ve belli kurallar dahilinde sosyal, mali ve ekonomik amaçlar ile kamu giderlerini karşılamak için başvurduğu en iyi kaynak vergilerdir. Vergilerin yanında vergi afları da devletin kamu giderlerinin finansmanını sağlarken gelir elde etmek için kullandığı önemli araçlarından biridir. Vergi affı, vergi kanunlarına aykırı hareket edenlere verilen idari ve hukuki yaptırımların ortadan kaldırılmasıdır. Başka bir ifade ile devletin kendi rızası ile alacak hakkından vazgeçmesidir. Vergi afları sadece gelir elde etmek için değil sosyal, ekonomik, psikolojik, teknik, idari ve siyasi gibi nedenlerden dolayı da çıkarılmaktadır. Ayrıca af kavramı sadece vergi hukukunu ilgilendiren bir kavram olmayıp, ceza hukuku ve anayasa hukukunda affa ilişkin düzenlemeler yer almaktadır. Cumhuriyet tarihinden günümüze yani 2013 yılına kadar 32 tane mali af kanunu çıkarılmıştır. 1960 yılından 2013 yılına kadar geçen süre zarfında sık olarak mali af kanunlarına başvurulmuştur. 1960 ile 1980 yılları arası af kanunları daha çok siyasi nedenlerle çıkarılmasına karşın 1980 yılından sonraki af kanunları ise ekonomik, idari ve teknik nedenlerden dolayı çıkarılmıştır. Vergi aflarının çıkarılmasını destekleyenler olduğu gibi afların çıkarılmasına karşı olanlar da olmuştur. Bu nedenle af kavramı sürekli tartışılan bir kavram haline gelmiştir. Vergi aflarının çıkarılmasına karşı olanlara göre, af kanunları eşitlik ilkesini bozarak dürüst mükellefleri olumsuz yönde etkiler. Af kanunlarının çıkarılmasını savunanlar ise, affın ekonomik ve siyasi olumsuzlukları giderdiğini ve devletin kamu giderlerini karşılamak için finansal kaynak sağladığını belirtmişlerdir. Cumhuriyet tarihinden günümüze kadar çıkarılan af kanunlarına bakıldığında af kanunları daha çok siyasi iktidarların kurtarıcıları olmuştur. Ancak birçok görüşe göre vergi afları devlete finansman sağlamak için iyi bir yol olmasına karşın af kanunlarının vergi sistemini olumsuz etkileyerek mükelleflerin vergi kaçırmasına sebep olduğu ve bunun sonucunda kayıt dışı ekonomiyi teşvik ettiği öne sürülmüştür.
İslam Hukukunda ve Medeni Hukukta evlilik engelleri

Evlenme, sürekli bir hayat ortaklığı yaratmak üzere belirli şartları taşıyan erkek ve kadının hukuken geçerli şekilde birleşmesini ifade eder. Evlenme akdinin geçerli bir şekilde meydana gelmesi için, olumlu bazı koşulların bulunması ve olumsuz bazı koşulların da bulunmaması zorunlu olmaktadır. Bu tezde evliliğin muteber sayılabilmesi için bulunmaması gereken koşullar İslam hukuku ve Türk medeni hukuku açısından mukayeseli olarak incelenmiştir. Tez iki ana bölümden oluşmaktadır. Birinci bölümde gerek islam hukuku gerekse Türk medeni hukuku açısından sürekli evlenme engelleri ve sonuçları ele alınmıştır. İslam hukukuna göre sürekli evlenme engelleri kan hısımlığından, sıhri hısımlıktan ve süt hısımlığından meydana gelmektedir. Medeni hukukta ise hısımlıktan, önceki evlilikten ve akıl hastalığından doğmaktadır. İkinci bölümde ise geçici evlenme engelleri ve sonuçları incelenmiştir. Buna göre İslam hukukunda geçici evlenme engeli meydana getiren sebepler din farklılığı, boşanma, dört evlilik, sıhri hısımlık, mülkiyet ilişkisi, iddet, ihramlı olmak, lian ve zinadır. Medeni hukuka göre geçici evlenme engelleri ise yasal bekleme müddeti ve bulaşıcı hastalıklardır.
Türk hukukunda marka değerleme

İşletmelerin mal ve hizmetlerinin ayırt edilmesine yarayan markanın tarihsel sürecinin geldiği noktada maddi bir değer oluşturduğu ortaya çıkmıştır. Bu değerin birçok hukuki ve işletmesel durumda kullanım alanı bularak günden güne daha çok önem kazanması nedeniyle doğru hesaplanması ihtiyacı ortaya çıkmaktadır. Markanın oluşum maliyetine, marka sahibi işletmenin finansal tablolarına ve tüketicinin algı ve alışkanlıkları ile bunların çeşitli kombinasyonlarına göre uygulamada birçok marka değerleme yöntemi bulunmaktadır. Ne var ki bu yöntemlerin her biri farklı sonuçlar ortaya koymakta olduğundan ortak bir değerde buluşulamaması bir takım sorunları da beraberinde getirmektedir.
Organ naklinde rıza

Organ nakli günümüzde pek çok hastaya ikinci bir yaşam şansı sunan, bazı hastalar için de daha kaliteli yaşam şartları sağlayan bir tedavi yöntemidir. Örneğin cihaza bağımlı yaşam nedeniyle sosyal hayattan kopan, çalışamaz hale gelerek ekonomik yönden kayıplar yaşayan diyaliz hastaları, böbrek nakli ile tekrar eski hayatlarına dönebilmektedirler. Organ nakli konusunda önemli tıbbi gelişmeler yaşanmasına karşın nakledilecek organın temini en önemli sorunu oluşturmaktadır. Organ nakli iki türlü olabilir: Birincisi kadavradan yani beyin ölümü gerçekleşmiş hastalardan; diğeri ise yaşayan canlı vericilerden nakildir. Yaşarken bağışlanabilir organlar arasında böbrek, karaciğer ve yenilenebilir özelliğe sahip hücreler ile kan, ilik ve üreme hücreleri gibi dokular sayılabilir. Canlı vericiden nakledilebilecek organların sınırlılığı nedeniyle kadavra kaynaklı vericilerin sayıca arttırılması gereklidir. Kadavradan organ sağlanmasında yaşanan sorunlar dünyanın birçok ülkesinde tartışılan, çözüm yolları araştırılan bir konudur. Ülkemizde bu sorun daha da önem kazanmakta ve nakillerin önündeki en önemli engel olarak durmaktadır. Avrupa ülkelerinde organ vericilerinin %80'i kadavra, %20'si canlı kaynaklı iken Türkiye'de tam tersine; organ vericilerinin %75'i canlı, %25'i kadavra kaynaklıdır. Tıbbi müdahale, kişinin sağlığını koruma amacını taşısa da özünde vücut bütünlüğüne yöneliktir ve dolayısıyla da ister istemez kişilik haklarına bir müdahale anlamına gelmektedir. Bu müdahalenin hukuka uygun sayılması için, kişinin müdahaleye rıza göstermiş olması gerekir. Ancak müdahaleye rıza gösterirken de konu ile ilgili olarak aydınlatılmış, bilgilendirilmiş olması gereklidir. Aydınlatma, hekim için bir borç iken hasta için bir haktır. Bir tıbbi müdahale olan organ ve doku nakline yasal düzenlemeler ışığında değinilerek rıza kavramı ele alınacaktır.
Avrupa Birliği'nde ve Türkiye'de yerel yönetim politikaları, subsidiarite ilkesi bağlamında gelişmeler ve karşılaştırmalı değerlendirmeler

Küresellesme egilimlerine paralel olarak gelisen bütünlesmeler, önceleri ekonomik, askeri, sosyal ve kültürel alanlarda isbirligi seklinde görülürken, bugün artık Avrupa Birliğiörneginde olduğu gibi siyasal alanda da somutlasmaktadır. Bu yeni örgütlenme biçiminin, degisen dıs dünyaya karsı, kendi varlıgını devam ettirmek isteyen Avrupa ülkelerinin bir yanıtı olduğu söylenebilir. Avrupa ülkeleri degisime bu sekilde yanıt vermeye çalısırken, kendi iç dinamiklerini de bu yeni örgütlenme içine katmaya çalısmaktadır. Bu ugrasların bir sonucu olarak gelistirilen subsidiarite ilkesi, bugün Avrupa Birliği'nde anahtar bir sözcükolma yolundadır. Bu çalısma ile subsidiarite ilkesi ısıgında Avrupa Birliği'nde ve Türkiye'de yerel yönetim politikaları anlatılmaya çalısılmıstır. Avrupa Birliği'ne üye olma yolunda ilerleyen ülkemizde, kamu hizmetlerine iliskin pek çok görev, yetki ve sorumluluk merkezdetoplanmıs durumdadır. Bu da merkezi yönetimin, kamu hizmetleri yönünden tıkanmasına neden olmakta, hizmetlerin etkin ve verimli bir sekilde görülmesine engel olmaktadır. Subsidiarite ilkesi, bu sorunların çözümünde yeni bir model olarak degerlendirilebilir.
Kabahat genel teorisi açısından vergi kabahatleri

Suç olmaktan çıkarma eğilimi neticesinde 2005 yılında suçlar ve kabahatler birbirinden ayrılmış, kabahatlere ilişkin düzenlemeler 5326 sayılı Kabahatler Kanunu ile yapılmıştır. Ancak aradan geçen zamana rağmen hala bir kabahat sistemi oturtulamamış, Kabahatler Kanunu ile içeriklerinde kabahat olan 213 sayılı Vergi Usul Kanunu gibi kanunların beraber nasıl uygulanacağı konusunda görüş farklılıkları meydana gelmiştir. 'Kabahat Genel Teorisi Açısından Vergi Kabahatleri' isimli bu tezde temel olarak ideal bir vergi kabahatleri sistemi yaratılmaya çalışılmıştır. Bu ilk olarak suç-kabahat ayrımının yapılarak, kabahatler sistemine egemen olan ilkelerin tespiti; ardından da bu ilkeler bağlamında Türk vergi kabahatleri sisteminin ve uygulamasının değerlendirilmesi suretiyle yapılmıştır. Daha sonra ise bir fiili vergi kabahati haline sokan, onu diğer hukuka aykırı fiillerden ayıran hususların neler olduğu incelenmiştir. Ayrıca tespit edilen sorunların karşılaştırmalı hukukta nasıl çözümlendiğinin tespiti için, belli başlı ülkelerdeki vergi suçu ve kabahati sistemleri incelenmiş ve önerilerde bulunulmuştur.
Yargıtay kararları ışığında ikale akdinin işe iade davalarına etkisi

İkale, kelime anlamı itibariyle pazarlığı bozma, hukuki bir durumu önceki haline geri getirme olarak adlandırılmaktadır. İkale kuramının İş Hukuku sistematiği içerisine girmesi Yargıtay'ın 1995 tarihi ve sonrasındaki kararları ile mümkün olmuştur. Yargıtay, işçi ve işverenin sözleşme özgürlüğü çerçevesinde iş akdini beraber sona erdirebileceklerini ortaya koymuştur. İş akdini devam ettirmek istemeyen işçi ve işveren iradelerini birleştirerek iş akdinin sona ermesine karar verebilirler. Karşılıklı olarak iş sözleşmesini sona erdirmeye yönelik yaptıkları sözleşme ise ikale akdini oluşturmaktadır. İkale akdi, tarafların karşılıklı olarak iş sözleşmesini sona erdirmesine neden olduğu ve dolayısıyla bir işveren feshi oluşturmadığı için iş güvencesi kapsamının dışında kalmaktadır. İşçinin, geçerli bir ikale akdinin ardından kanuni tanımı ile feshin geçersizliğinin tespiti, uygulamadaki tanımı ile işe iade davası ikame etmesi mümkün olmamaktadır. İkale akdi her ne kadar sözleşme özgürlüğüne dayansa da İş Hukuku'nun işçiyi koruma ilkesi ve müdahaleci niteliği sebebi ile bir takım kurallara tabi tutulmuştur. Yargıtay, işçinin korunabilmesi adına ikale akdinin denetlenmesi gerektiğini belirtmiştir. Yargıtay'ın denetim kriterlerine uymayan ikale akdinin geçerli olmayacağı dolayısıyla da işe iade davasına engel olmayacağı ifade edilmektedir. Mahkeme, ikale akdinin geçersizliğine kanaat getirirse iş akdinin sona ermesi işveren feshi olarak değerlendirilecek ve feshin geçerli olup olmadığı mahkemece takdir edilecektir
Serahsi ve Amidiye göre emir

SERAHSİ ve AMİDİ'ye Göre Emir Emir, genel anlamda bir kimsenin diğerine 'yap' demesidir. Bu tanımlama bütün mezheplerce kabule şayan olsa da İslam hukukçuları, emrin delaleti hususunda farklı görüşlere sahiptirler. Hanefi bilginlere ve İmam Serahsiye göre emir vücup ifade etmektedir. Bazı Şafii bilginleri ve el-Amidi ise emrin vücup ifade etmeyip tevakkufa delalet ettiği düşüncesindedirler. Onlara göre bir kimse diğerine 'yap' dediğinde bunun mecburiyet ifade edip etmediğini anlayamayız. Serahsi ve Amidi, emrin gereğinin hemen yerine getirilmesinin gerekli olmadığı hususunda hemfikirdirler. Ancak emir, belli bir zamana bağlanmışsa fiil de o zaman içerisinde yapılmalıdır. Mükellef, emri anlamak ve ifa etmek için akıllı olmalı ve yeterli fiziki güce sahip bulunmalıdır. Aksi halde emrin hukuki neticelerinden sorumlu tutulamaz. Memurun bih, güzel olduğu için emredilmiştir, fakat Allah, her güzel fiili emretmek ve her kötü fiili yasaklamak zorunda değildir. İnsan aklı fiillerin güzelliğini ve çirkinliğini kavrayabilir. İmam Serahsi, eserinde tümevarım metodunu, Amidi ise tümdengelim metodunu kullanmıştır.
2007 Anayasal değişiklikleri sonrası cumhurbaşkanının anayasal konumu

Bu çalışmada, 2007 Anayasal değişiklikleri sonrası özellikle Cumhurbaşkanının anayasal konumunun tespiti yanında, düzenleme sonrası ortaya çıkan eksiklikler ve uygulamada ortayaçıkması muhtemel sorunlara değinilmiştir. 1982 Anayasasının özellikle 101. ve 102. maddelerinde, 5678 sayılı Kanun'la yapılan değişiklikler sonrası hükümet sisteminin, başkanlık, yarı-başkanlık ya da parlamenter hükümet sistemi mi olduğuna ilişkin değerlendirmeler karşılaştırmalı hukuk ışığında ortaya konmuştur. 2007 anayasa değişikliği ile cumhurbaşkanının anayasal konumunda önemli bir değişiklik olmuştur. Değişikliğin hükümet sisteminin uygulanmasında yeni kriz ve rejim tıkanıklıklarına zemin hazırladığı söylenebilecektir. Değişiklik ile Türkiye'ye getirilen sistem ne tam anlamıyla parlamenter hükümet sistemi ne de yarı-başkanlık hükümet sistemidir.
Dürüstlük kuralına aykırı işlem şartları kullanmak suretiyle haksız rekabet oluşturmak

6102 sayılı Türk Ticaret Kanunu'nda, 6762 sayılı Ticaret Kanunu düzenlemesinden farklı olarak, dürüstlük kuralına aykırı genel işlem şartları kullanımı açıkça bir haksız rekabet hali olarak öngörülmüştür. Genel işlem şartı kullanımına ilişkin düzenlemelerin asıl yerinin Türk Borçlar Kanunu olması, kurumun haksız rekabet hukuku temeline yerleştirilmesini gerekli kılmaktadır. Zira haksız rekabet hukuku haksız fiilin bir görünümü olarak karşımıza çıkmaktayken, genel işlem şartlarına ilişkin Türk Borçlar Kanunu düzenlemesi sözleşmeler hukukunda düzenlemeler getirmektedir. Bu bağlamda genel işlem şartı kullanımının hangi şartlar altında haksız rekabet teşkil edeceğinin belirlenmesi önem arz etmektedir. Ayrıca haksız rekabet hükümleri sebebiyle uygulanacak yaptırımlar ile Türk Borçlar Kanunu hükümleri bağlamında uygulanacak yaptırımlar arasındaki ilişkinin de incelenmesi gerekmektedir.
Eklenti kavramı ve buna bağlanan hukukİ sonuçlar

Çalışmamızın konusunu Türk Medeni Kanunu'nda düzenlenen eklenti kavramı ve bir eşyanın eklenti niteliğini kazanmasına bağlanan hukuki sonuçlar oluşturmaktadır. Çalışmamızda ilk planda Türk Medeni Kanunu'nda genel, soyut ve belirsiz bir biçimde tanımlanan eklenti kavramının nasıl anlaşılması gerektiği ve bir eşyanın eklenti niteliğini kazanması için gerekli olan şartların nelerden oluştuğu detaylı bir şekilde araştırılmıştır. Sonrasında ise bir eşyanın eklenti niteliğini kazanması sonucunda ortaya hangi hukuki sonuçların çıkacağı detaylı olarak incelenmiştir. Çalışmamız dört bölümünden oluşmaktadır. İlk bölümde eklenti kavramının düzenlenme amacı, eklenti kavramının tanımı ve eklenti kavramının tanımlandığı kanun hükmünün hukuki niteliği açıklanmıştır. İkinci bölümde eklentinin şartları ve eklenti sayılmayan eşyalar incelenmiştir. Üçüncü bölümde eklenti kavramının diğer benzer kavramlardan farklarına yer verilmiştir. Son bölümde ise bir eşyanın eklenti niteliğini kazanmasına bağlanan hukuki sonuçlar ve eklenti niteliğinin sona ermesi incelenmiştir. Çalışmamızda konumuz ile ilgili Türk Hukuku'nda yer alan tüm kaynaklar tüketilmeye çalışılmıştır. Ayrıca eklenti kavramına ilişkin Almanca kaynaklardan da yararlanılmıştır. Konuya ilişkin Yargıtay ve İsviçre Federal Mahkemesi kararlarına da mümkün olduğu ölçüde yer verilmiştir.