turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Kliniğimizden dikkat eksikliği hiperaktivite bozukluğu tanısı ile takipli çocuklarda serum D vitamini düzeylerinin değerlendirilmesi

Giriş ve Amaç: İstanbul Tıp Fakültesi Çocuk ve Ergen Ruh Sağlığı ve Hastalıkları polikliniğinden DEHB tanısı ile takipli 75 çocuk ve İTF Pediatri polikliniğine başvurmuş DEHB tanısı almayan 75 sağlam çocukta HPLC yöntemi serum 25 D Vitamini düzeyleri çalışılması, iki grubun sonuçlarının karşılaştırılması planlandı. Çalışma sonucunda; DEHB tanısı alan çocuklarda etyolojide vit D'nin bir yeri olup olmadığı ve buna göre tedavi algoritmasına katkı sağlayabilirliği konusunun tartışılması düşünüldü. Yöntem: Çalışmaya katılan tüm olgular için Okul Çağı Çocukları (6-18) için Duygulanım Bozuklukları ve Şizofreni Görüşme Çizelgesi-Şimdi ve Yaşam Boyu Versiyonu Türkçe Uyarlaması'nın DEHB ile ilgili kısmı uygulandı. Olgu grubu öğretmenleri tarafından öğrencileri hakkında doldurmaları gereken, Dikkat Eksikliği / Hiperaktivite Bozukluğu Değerlendirme Ölçeği - : DuPaul DEHB Ölçeği verildi. Sonrasında tüm çocuklardan kan örnekleri alındı. Alınan tüm kan örnekleri serum D vitamini düzeylerini değerlendirmek amacı ile kullanıldı. Serum D vitamin düzeyleri HPLC metodu ile saptandı. Bulgular: Çalışmamıza katılan tüm çocukların serum 25 Vitamin D düzeylerine bakıldı. DEHB grubunun ortalama 25 D Vitamin değeri 18,11 5, 98 ng/ml, kontrol grubunun ise ortalama 25 D Vitamin değeri 18,95 7, 27 ng/ml bulundu. Sonuç: Çalışmamızın sonucunda; 25 D Vitamini düzeyleri açısından, DEHB ve kontrol grupları arasında istatistiksel olarak anlamlı fark saptanmadı (p>0,05). Yalnız; her iki grupta da ortalama D vitamini düzeyleri eksik bulunduğu için; polikliniğe başvuran çocuklara 25 Vitamin D taraması yapmak, koruyucu sağlık hizmetleri açısından ciddi fayda sağlayabilir. D vitaminin DEHB etiyoloji ve tedavisindeki yerini anlayabilmek için ise daha geniş kapsamlı araştırma ve çalışmalara ihtiyaç vardır.
Çocukluk çagı radyolojik el bileği kemik yaşı tayini ve greulich pyle atlası ile karşılaştırılması

Kemik yaşı incelemesi hem tıbbi hem de adli uygulamalarda önemli bir yere sahiptir. Tıbbi alanda tanı ve tedavide, adli alanda ise karar sürecinde kullanılabilmektedir. Türkiye'de bunun için en çok kullanılan yöntemsel ve el bileği grafisidir. Tamamlanmış el ve el bileği kemik osifikasyonu, 18 yaş üstü vakalarda yaş tayinini zorlaştırmaktadır. Bu olguların aynı zamanda seksual maturasyonu ve diş mineralizasyonu da tamamlanmıştır. Klavikula medial başı, tüm vucutta en son kapanan epifize sahip olduğundan, bu kemiğin osifikasyon evresine bakılarak yaş tayini 18 yaşından sonra belli bir yaşa kadar yapılabilmektedir. Bu çalışmada 2010 ve 2013 yılları arasında İstanbul Tıp Fakültesi Hastanesi Acil ve Radyoloji polikliniklerine başvuran, yaşları 0 ile 19 yaş arası değişen 756 (% 40) kız, 1 134 (%60) erkek olgunun uygun teknik ile çekilmiş sol el bilek grafileri retrospektif olarak değerlendirilmiştir. Kemik yaşı tayini için çekilen sol el bilek grafileri, metabolik nedenlerle çekilen iskelet sistemi grafileri ve kırık sonrası çekilen kontrol el bilek grafileri çalışmaya dahil edilmemiştir.
İstanbul ili Silivri ilçesi ilköğretim çocuklarında inmemiş testis prevalansı

Son yıllarda inmemiş testisli çocukların hastaneye geç başvurmaları ve geç gelen hastaların sayısının giderek artmasından yola çıkarak ilkokul yaş grubundaki çocuklarda inmemiş testis sıklığının saptanması ve ailelere gerekli bilginin verilerek tedavilerinin planlanması amacıyla İstanbul ili Silivri ilçesi ilköğretim okulu 7-12 yaş grubu 6102 erkek öğrenci 2008- 2009 öğretim yılında gerekli izinlerin alınması sonrası ürogenital organlarına yönelik muayene edildi. Öğrencilerin 81'inin inmemiş testis (%1.19), bunların 18 (%22) bilateral inmemiş testis, 30 (%37) sağ inmemiş testis ve 17 (%21) sol inmemiş testis, 8 (%10) gliding testis ve 8 (%10) non-palpabl testis saptanmıştır. Non-palpabl testis saptanan 3 öğrencinin değişik sebeplerden dolayı opere edildiği saptandı. İnmemiş testis saptanan 81 hastadan 18'sine daha önce dış merkezlerce inmemiş testis tanısıyla orşiopeksi, 3'üne atrofik testis tanısıyla orşiektomi uygulandığı saptandı (%27.2). Opere olmamış 60 öğrencinin ailelerine gerekli bilgi verildi. İnmemiş testis, ilkokul çağı öncesinde tedavi edilmesi gereken bir anomali olmasına rağmen çalışmamızda tedavi edilmemiş olgular oldukça yüksek oranda saptadı. İlkokul çağında tedavi edilmeyen bu anomaliler çocuğun ruh sağlığını olumsuz yönde etkileyebileceği gibi, malignite ve infertiliteye neden olabilmektedir. Bu nedenle, bu olguların daha erken tanı konup tedavi edilmeleri ve ailelerin bu konuda bilgilendirilmeleri gerektiğinden bu konuya yönelik halk sağlığı taramalarına önem verilmesi gerekmektedir.
Çocuklarda manyetik rezonans görüntüleme nedeniyle uygulanan sedasyonun etkinlik ve güvenliği

GİRİŞ:Manyetik rezonans görüntüleme çocukluk çağında sıklıkla başvurulan tanı yöntemlerinden birisidir. Görüntülemeye girecek çocukların yandaş hastalıkları ve görüntüleme sürelerinin daha ayrıntılı tetkiklere yönelik olarak giderek uzaması ve kesin hareketsizliğe ihtiyacın artması bu çocuklarda kullanılacak anestezi ve sedasyon tekniklerinin irdelenmelerini gerektirmektedir. Bu çalışmada kurumumuz MR görüntüleme merkezinde çocuklarda uygulanan anestezi teknikleri etkinlik ve güvenilirlik açısından gözlenmiştir. YÖNTEM:Prospektif bir gözlem olarak düzenlenen bu çalışmada etik kurul iznini takiben kurumumuz MR görüntüleme merkezinde, sorumlu anestezistlerin tercihi doğrultusunda oral/parenteral midazolam premedikasyonuna eklenen ketamin, propofol veya sevofluran bazlı üç anestezi rejiminden biri uygulanan çocuklarda uygulanan anestezinin kalitesi ve yan etkileri izlendi. Uygulamanın etkinliği: indüksiyon hızı çekim esnasında hareket varlığı uyanma süresi ve derlenme süresi; yan etkileri ise solunumsal dolaşımsal ve nörolojik komplikasyonların varlığıyla değerlendirildi. BULGULAR:MR görüntülemesi yapılan 200 çocuk işlem esnasında izlendi. Çocuklardan 70'er adedinde propofol ve sevofluran tercih edilirken 65 tanesinde anestezi ketamin ile uygulandı. Her üç rejime dahil çocukların demografik özellikleri ve anestezi süreleri benzer bulundu. İndüksiyon süresi ve uyanma süresi P grubunda diğerlerine göre anlamlı olarak düşük bulunurken (p<0.0001). derlenme süreleri tüm hastalarda benzer idi. Çekim esnasında K ve P hastaları anlamlı olarak daha çok hareketli periyod gösterdiler (p<0.0001) ve ek ilaç ve müdahaleye (p<0.0001) daha sık ihtiyaç gösterdiler. Yan etkilere bakıldığında P hastalarında anlamlı olarak daha sık hipotansiyon (p<0.001) ve bradikardi (p<0.0004). S hastalarında daha sık taşikardi (p<0.04). öksürük (p<0.0001)ve ajitasyon (p: 0 .0015). K hastalarında ise daha sık bulantı-kusmaya (p: 0 .0075) rastlandı. Toplam istenmeyen olay sayısı K için 23. S için 42. P için ise 58 olarak gerçekleşti ve istatistiki olarak anlamlı bulundu (p<0.0001). SONUÇ:MR görüntüleme esnasında çocuklarda uygulanacak anestezi veya derin sedasyon rejimleri hem uzun bir süre boyunca hareketsizliği sağlamalı. hem de gerek indüksiyon gerekse uyanma ve derlenme dönemlerinde zaman kazandıracak denli hızlı olmalıdır. Bunu sağlarken de yan etki ve komplikasyonların minimal düzeyde olması istenmektedir. Sevofluran propofol ve ketamin bazlı üç değişik rejime bakıldığında hipnozun sağlanması ve uyanma hızında olduğu gibi çekim esnasında sağladığı hareketsizlikle de sevofluran avantajlı göründü. Ajanların güvenilirliği değerlendirildiğinde takip edilen yan etkilerin her üç ajanda değişik alanlarda yoğunlaştığı ancak klinik anlamda hasta güvenliğini tehdit edecek düzeye ulaşmadığı saptandı.
Sık tonsillofarenjit geçiren çocuklarda serum D vitamini düzeyleri ve D vitamini reseptörü gen polimorfizmleri

Amaç: Sık tonsillofarenjit geçiren çocuklarda serum D vitaminleri düzeyleri ve gen polimorfizmlerini sağlıklı kontrol grubu ile karşılaştırıp D vitamininin rolünü araştırmak. Gereç ve Yöntemler: Nisan 2008 ? Nisan 2009 tarihleri arasında İstanbul Tıp Fakültesi Çocuk Sağlığı ve Hastalıkları Genel Pediatri polikliniğine mesai saatleri içerisinde başvuran 2-10 yaş arası ve yılda 7'den fazla tonsillofarenjit geçiren 115 olgu sık tonsillofarenjit geçiren çalışma grubunu, aynı tarihte ve aynı yaş grubundaki sağlıklı ve yılda 7'den az tonsillofarenjit geçiren 127 olgu kontrol grubunu oluşturdu. Her iki grupta ELISA yöntemiyle serum 25 D vitamin ve 1,25 2 D vitamin düzeyleri ve VDR geni Taq, Apa, Fok I polimorfizmleri çalışıldı. Serum D vitamin düzeyini etkileyebilecek doğum öncesi, doğum sonrası ve çevresel risk faktörler sorgulandı. Bulgular: Çalışma grubunun % 39 ,1'i (n:45), kontrol grubunun % 44 ,9'u (n:57) kızdı. Çalışma grubunun yaş ortalaması 5.6 2. 4 yıl, kontrol grubunun yaş ortalaması 6.1 2. 7 yıl idi. Çalışma grubunun ortalama serum 25 D vitamin düzeyi 142.7 68. 1 nmol/L olmak üzere, en düşük 18 nmol/L, en yüksek 331 nmol/L ölçüldü. 4 olgunun serum 25 D vitamin düzeyi D vitamin yetersizlik sınırı olarak kabul edilen 50 nmol/L'nin altında saptandı. Bu 4 vakanın değerleri 18, 24, 39, 49 nmol/L idi. Bir olguda serum 25-OH D vitamin düzeyi intoksikasyon sınırı kabul edilen 325 nmol/l'nin üzerinde saptandı. Kontrol grubunun ortalama serum 25 D vitamin düzeyi 192.3 56. 1 nmol/L olmak üzere, en düşük 81 nmol/L, en yüksek 303. 7 nmol/L ölçüldü. Çalışma grubunun ortalama serum 25 D vitamin düzeyi, kontrol grubundan istatistiksel açıdan anlamlı düzeyde düşüktü (p<0.01). Çalışma grubunun ortalama 1 ,25- 2 D vitamin düzeyi 35.8 16. 4 pg/ml, kontrol grubunda 28.6 14. 1 pg/ml saptandı. Her iki grupta da ortalama 1 ,25- 2 D vitamin düzeyi normal sınırlarda tayin edildi. Çalışma ve kontrol grubunda VDR geni Taq, Apa, Fok I polimorfizmleri açısından fark saptanmadı. Sonuç: Sık tonsillofarenjit geçiren çocuklarda serum 25 D vitamin düzeyi kontrol grubuna göre düşüktü. Serum 25 D vitamin düzeyi arttıkça yıllık hastalık sıklığı azaldığı görüldü.
0-5 yaş arası sağlıklı çocuklarda streptococcus pneumoniae taşıyıcılığı, serotip tayini ve antibiyotiklere direnç

Bu çalışmada konjuge pnömokok aşısının kullanımı ile birlikte nazofaringeal taşıyıcılığın en sık görüldüğü 0-5 yaş arası sağlıklı çocuklardan alınan nazofaringeal sürüntü örneklerinde Streptococcus pneumoniae varlığı araştırılmış ve izole edilen suşlarda serogrup/serotip dağılımı ve antibiyotiklere direnç oranları belirlenmiştir. İstanbul Üniversitesi İstanbul Tıp Fakültesi Çocuk Sağlığı ve Hastalıkları Anabilim Dalı Sosyal Pediatri Bilim Dalı'ndan takipli 0-5 yaş arası 150 sağlıklı çocuktan nazofaringeal sürüntü örnekleri alındı. 2,5 g/ml gentamisin içeren % 5 koyun kanlı agara ekim yapılarak Streptococcus pneumoniae varlığı araştırıldı. İzole edilen Streptococcus pneumoniae suşlarının çeşitli antibiyotiklere direnç oranları disk difüzyon yöntemi ile araştırıldı ve lateks aglütinasyon yöntemi kullanılarak serogrup/serotiplendirme yapıldı. Sağlıklı 150 çocuğun 42'sinde pnömokok suşu izole edildi ve taşıyıcılık oranı % 28 olarak saptandı. 20'si serogrup 19 (% 47), 7'si serogrup 6 (% 16), 5'i serogrup 23 (% 12), 4'ü serogrup 15 (% 9), 2'si serogrup 10 (% 4), 2'si serogrup 11 (% 4) ve 1'i serogrup 17 (%2) olarak belirlenirken bir suş tiplendirilemedi. En sık izole edilen suşlar serotip 19, 6 ve 23 olarak belirlendi. Antibiyotik duyarlılık deneyi sonucunda iki pnömokok suşu oksasiline duyarlı olarak bulundu ve diğer pnömokok suşları için yapılan penisilin E-test sonucuna göre yüksek ve orta düzey penisilin direnci sırasıyla % 4,7 ve % 69 olarak saptandı. Eritromisin, klindamisin, trimetoprim-sulfametoksazol, tetrasiklin ve kloramfenikol direnç oranları sırasıyla % 76 (n=32), % 59 (n=25), % 73 (n=31), % 62 (n=26) ve % 9 (n=4) olarak bulunurken vankomisin, levofloksasin ve telitromisine direnç saptanmadı. En dirençli serogruplar yine serogrup 19, 6 ve 23 olarak belirlendi.
İstanbul Tıp Fakültesi Çocuk Sağlığı ve Hastalıkları Anabilim Dalı Servislerinde 2010 yılı ilk yarısı hastane enfeksiyonu sürveyansı

Giriş ve amaç: Hastane enfeksiyonları hastalarda artmış morbidite, mortalite ve maliyete neden olur ve hastanede yatan hastalarda en sık görülen komplikasyondur. Ülkemizde hastane enfeksiyonu ile ilgili yapılan çalışmalar son yıllarda artmakla beraber çocuklarda bu konuyla ilgili çalışmalar yetersizdir. Bu çalışmanın amacı hastanemizde Çocuk Sağlığı ve Hastalıkları Anabilim Dalı servislerinde altı aylık dönemde prospektif olarak laboratuvar ve hastaya dayalı hastane enfeksiyonu sürveyansı yapmak ve elde edilen veriler ile hastane enfeksiyonu epidemiyolojisini, etken mikroorganizmaları ve direnç özelliklerini değerlendirmek, hastane enfeksiyonu saptanan hastaların risk faktörlerini belirlemek ve yoğun bakım ünitelerinde girişimsel araç ilişkili hastane enfeksiyonu hızlarını saptamaktır. Yöntem: 1 Ocak 2010 - 30 Haziran 2010 tarihleri arasında İstanbul Üniversitesi İstanbul Tıp Fakültesi Hastanesi, Çocuk Sağlığı ve Hastalıkları Anabilim Dalı servislerinde yatan hastalar değerlendirmeye alınmıştır. Dosya kayıtları, hemşire gözlemleri, radyoloji, mikrobiyoloji ve diğer tanı yöntemlerine ait raporlar incelenerek elde edilen veriler prospektif olarak toplanmıştır. Hastane enfeksiyonu sıklığı, insidans dansitesi hesaplanmıştır. Hastane enfeksiyonu saptanan hastalar, hastane enfeksiyonu olmayan hastalara göre risk faktörleri açısından incelenmiştir. Yoğun bakım ünitelerinde girişimsel araç ilişkili enfeksiyon hızları belirlenmiştir. Bulgular: Çalışma süresi olan altı aylık dönemde 1900 hasta değerlendirilmiş olup 176 hastada hastane enfeksiyonu saptanmıştır. Hastane enfeksiyonu sıklığı tüm servislerde %9.3 (%0.9-%28.1), insidans dansitesi 10.86 (0.82-24.86) / 1000 hasta günü saptanmıştır. Hastane enfeksiyonu en sık sırasıyla yenidoğan yoğun bakım ünitesi, çocuk yoğun bakım ünitesi, hematoloji-onkoloji servisi & kemik iliği transplant ünitesi ve nöroloji servisinde görülmüştür. En sık görülen hastane enfeksiyonları sırasıyla kan dolaşımı enfeksiyonu, pnömoni ve gastrointestinal sistem enfeksiyonlarıdır. Hastane enfeksiyonu yaşla ters ilişkili bulunmuştur. Diğer risk faktörleri hastanede yatış süresi, girişimsel işlemler, ko-morbid hastalıklar, transfüzyon, antiasit kullanımı olarak belirtilebilir. Etken mikroorganizma saptanan hastane enfeksiyonu olgularının %53'ünden gramnegatif bakteriler, %28'inden gram-pozitif bakteriler sorumludur. Sonuç: Hastane enfeksiyonu sürveyansı; problemlerin tanınması ve analiz edilmesi, enfeksiyon kontrol önlemlerinin hedefe yöneltilmesi ve geri bildirim yapılmasını sağlayan, hastane enfeksiyonlarının azaltılmasında önemli bir basamaktır. Ayrıca sürveyans ile elde edilen veriler, hastaneler arası karşılaştırmayı mümkün kılmaktadır.
2-12 yaş arasındaki çocuk hastalarda oral Ketamin ve oral Midazolam'ın farklı doz kombinasyonlarında premedikasyon etkilerinin karşılaştırılması

Çocuklarda enjeksiyon korkusu, anne ve babadan ayrılıp ameliyathane gibi yabancı olduğu bir ortamda bulunma anksiyete ve ajitasyona neden olmakta, bu da ileriki yaşamlarında bir takım davranış bozukluklarına yol açabilmektedir. Bu nedenlepremedikasyon pediatrik anestezi pratiğinin vazgeçilmez bir parçasıdır. Premedikasyon, hastaların psikolojik ve farmakolojik olarak cerrahi girişimlere hazırlanmasını içerir. İyi bir premedikasyon ile hastanın preoperatif anksiyetesi azaltılabilir ve hemodinamiyi fazlaetkilemeyen bir anestezi indüksiyonu yapılabilir. Bununla birlikte intraoperatif anestezigereksinimini azaltarak postoperatif rahat bir derlenme sağlanabilir. Çocuklarda iyi bir premedikasyon ajanı olduğu bilinen oral midazolam, oral ketamin ile kombine edilerek doz karşılaştırılmasını içeren çalışmamızda 2 ile 12 yaşları arasında, ASA 1 ve 2 grubu, elektif cerrahi operasyon planlanan 120 çocuk çalışmaya alındı. Çalışma prospektif randomize ve çift kör olarak planlandı. Her grupta 30 çocuk olmak üzere dört grup oluşturuldu. Grup1'de 0 .5mg/kg midazolam ve 3 mg/kg ketamin, grup2'de 0 ,3mg/kg midazolam ve 4 mg/kg ketamin, grup3'te 0 .2mg/kg midazolam ve 5 mg/kg ketamin vegrup4'te sadece 6 mg/kg ketamin olmak üzere tüm ilaçlar oral yoldan verildi. Olgular kan basıncı, kalp tepe atım sayısı, SPO2, sedasyon ajitasyon skalası, aileden ayrılma skalası, yüz maskesine tepki skalası ve modifiye Aldrete skalası skorlarına göre değerlendirildi. Her dört grupta da yeterli ve güvenli sedasyon ve anksiyoliz düzeyine ulaşıldı. Çalışmamızda premedikasyon amacıyla farklı dozlarda midazolam ve ketaminkombinasyonlarının etkin bir sedasyon ve anksiyoliz sağladığı, klinik olarak anlamlıkardiyovasküler ve solunumsal değişiklik yapmadığı, derlenme dönemini olumsuz etkilemediği görüldü. Ayrıca aileden rahat ayrılma ve yüz maskesi ile indüksiyona uyum sağlamada grupların birbirlerine üstünlükleri olamadığı sonucuna varıldı. Sonuç olarak; bu dört premedikasyon rejimlerinin de pediatrik anestezi pratiğindegüvenle kullanılabileceğini düşünmekteyiz.
Çocuklarda FABP4 gen ekspresyonu ile FABP4 serum düzeylerinin obezite ve insülin dürenciyle ilişkisi

Giriş ve Amaç: Çocukluk çağında obezite ve ilişkili komplikasyonların sıklığı artmaktadır. Çalışmamızda, erişkinlerde obezite ve insülin direnci ile ilişkisi gösterilen FABP 4 molekülünün söz konusu patolojiler ile ilişkisini çocuklarda incelemek amaçlandı. Gereç ve Yöntem: İstanbul Tıp Fakültesi Çocuk Sağlığı ve Hastalıkları Ana Bilim Dalı Büyüme Gelişme ve Pediyatrik Endokrinoloji Bilim Dalı Obezite polikliniği tarafından eksojen obezite tanısı ile takip edilen 42 hasta çalışmaya katıldı. İstanbul Tıp Fakültesi Çocuk Sağlığı ve Hastalıkları Ana Bilim Dalı Genel Pediyatri polikliniğine başvuran hastalardan kronik hastalığı bulunmayan, VKİ değerleri persantil eğrilerinde 85. persantil altında olan 40 olgu kontrol grubunu oluşturdu. Hasta grubunun yaş ortalaması 12,7 2,0 iken kontrol grubunun yaş ortalaması 12,0 1,9 idi. Çalışmaya alınan olguların fizik bakısı yapıldı, antropometrik ölçümleri alındı. Olgulardan gece açlığı sonrası kan alınarak serum FABP 4 düzeyi ve periferik lökositlerdeki FABP 4 ekspresyonu, serum lipidleri, transaminazlar, tiroid hormonları, insülin, glukoz düzeylerine bakıldı. Bulgular: Obez grupta VKİ SDS, Bel SDS, bel/kalça oranı değerleri beklendiği gibi yüksekti. Bunların yanında obez grubun sistolik, diyastolik tansiyon değerleri, serum trigliserit, ALT, TSH değerleri ile HOMA-IR kontrol grubuna göre yüksek; sT4, HDL düzeyleri ise düşüktü. Serum FABP 4 düzeyleri ve periferik lökositlerde FABP 4 ekspresyonu obez grupta istatistiksel olarak anlamlı oranda yüksek bulundu (p < 0 ,05). Serum FABP 4 düzeyleri ve FABP 4 ekspresyonu ile serum lipidleri, HOMA, tiroid hormonları, cinsiyet, puberte aşaması, sistemik tansiyon, transaminaz düzeyleri, hepatosteatoz ve akantozis nigrikans görülme sıklığı arasında anlamlı ilişki saptanmadı. Sonuç: Çocuklarda serum FABP 4 düzeyleri ile FABP 4 ekspresyonunun obezite ile ilişkisi olmakla birlikte metabolik değişkenlere etkisi gösterilememiştir.
Portal hipertansiyonlu çocuklarda latent kardiyomiyopati ve hazırlayıcı faktörlerinin araştırılması

Kalbin elektrofizyolojik, diyastolik ve/veya sistolik fonksiyon bozukluğuyla karakterize olan sirotik kardiyomiyopati, erişkinlerde iyi tanımlanmış bir durumdur. Ancak, çocuklardaki veriler sınırlıdır. Amaç: Portal hipertansiyon 'lu çocuklarda SKMP oranını ve risk faktörlerini saptamaktır. Yöntem: Bu çalışmaya, çalışma grubu olarak sirotik (40/50) ve nonsirotik (10/50) PHT'li 50 çocuk (yaş ort. 8.4 4.8 yıl; %54 erkek) ve kontrol grubu olarak 50 sağlıklı çocuk (yaş ort. 8.8 4.6 yıl; %54 erkek) alındı. Kaydedilen veriler retrospektif olarak değerlendirildi. Kardiyak fonksiyonların değerlendirilmesi için fizik muayene, telekardiyografi, elektrokardiyografi ve ekokardiyografi sonuçları kullanıldı. EKG'de QTc ? 0.45 değeri uzun QTc olarak kabul edildi. Çalışma grubu sirotik/nonsirotik; asitli/asitsiz; Child grupları ve Grup 1 (QTc ? 0 .45)/Grup 2 (QTc < 0 .45) olmak üzere alt gruplara ayrıldı. Çocukluk çağındaki siroz dışı kardiyomiyopati ve uzun QTc sebepleri dışlandıktan sonra Grup 1 SKMP grubu olarak tanımlandı. Lojistik regresyon analiziyle SKMP risk faktörleri; cinsiyet, yaş, hastalık süresi, PELD skoru, Child skoru ve asit derecesi değerlendirildi. Bulgular: Hepatopulmoner sendromlu siyanotik bir olgu dışında çalışma grubundaki olguların hiçbirinde kardiyak semptom saptanmadı. Nonsirotik çocukların QTc ortalaması istatistiksel olarak kontrolle karşılaştırıldığında daha yüksekti (0.41 0.02 x 0.38 0 .03, p < 0 .01). Bu olguların hiçbirinde QTc ? 0.45 değildi. Uzun QTc'li 10 olgu (%20) SKMP'li grup olarak tanımlandı. Grup 1'deki tüm çocuklar sirotikti; Child B (1/10) ya da Child C (9/10) evresindeydiler ve olguların çoğunda (9/10) asit mevcuttu. Ayrıca Grup 1'deki ortalama kardiak lineer ölçüm indeksleri ve diyastolik disfonksiyon göstergeleri kontrol grubundan yüksek bulundu. Benzer olarak bu parametreler Child C ve asitli grupta da bozuk saptandı. Sistolik disfonksiyon Grup 1'deki sadece bir olguda belirlendi. Aynı zamanda bu olgu da asitli gruptaydı. Bu olgu aşikar KMP (%2) olarak tanımlanırken, diğer dokuz olgu latent kardiyomiyopati (%18) olarak tanımlandı. SKMP risk faktörleri değerlendirildiğinde; cinsiyet, yaş, hastalık süresi ve PELD skorunun önemli risk olmadığı; asit derecesi ve Child skorunun ise önemli risk faktörleri olduğu belirlendi. Sonuç: SKMP, sinüzoidleri etkileyen şiddetli PHT'un bir komplikasyonu gibi gözükmektedir. Bu nedenle sirotik PHT'li çocuklarda, özellikle asitli olgularda kardiyak değerlendirmenin yapılması önerilir.