turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Ceza Muhakemesi Hukukunda kamu davasının açılmasının ertelenmesi

Kentleşmenin artmasına ve teknolojik imkanların gelişmesine bağlı olarak suç sayılarında ciddi artış meydana geldiği bilinmektedir. Bu ciddi artış, temel hak ve hürriyetleri güvence altına alan detaylı ceza muhakemesi kuralları ile birleştiğinde ceza adaletinin işleyişini olumsuz etkileyebilmektedir. Ceza muhakemesinin işleyişinde etkinliğin artırılması amacıyla birçok ülkede, kamu davasına alternatif özel yargılama usullerine başvurulmaktadır. Yürürlükteki yasal düzenlemelere göre kamu davasının açılmasının ertelenmesi, bu özel usullerden birisini oluşturduğu için bu çalışmanın araştırma konusu olarak belirlenmiştir. Kamu davasının açılmasının ertelenmesine bakıldığında ceza muhakemesi hukukunda ertelemenin bir türünü oluşturduğu görülmektedir. Bu uygulamaya Türk Hukukunda ilk defa 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunu ile başlanmış olup mevcut durumda ise 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunun 171. maddedeki hükümlerinde düzenlenmiştir. Suç istatistiklerine bakıldığında Türkiye'de her geçen gün adli makamların iş yükünün arttığı, buna bağlı olarak makul sürede yargılama sorununun ortaya çıktığı görülmektedir. Bu soruna çözüm olarak son dönemlerde önödeme, uzlaşma gibi kamu davasına alternatif çözüm yollarının geliştirilmeye çalışıldığı görülmektedir. Çalışma sonucunda uzlaşma kapsamında verilen kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının ceza muhakemesinin işleyişinde önemli bir yeri olduğu görülmüştür. Kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı için aranan kanuni şartların diğer erteleme türleri için aranan kanuni şartlara benzediği tespit edilmiştir.
Suç örgütlerinin finansman kaynaklarıyla mücadelede AB ve Türkiye uygulamalarının incelenmesi

Suç gelirleriyle mücadele, örgütlü suçlarla mücadele için önemli bir yöntemdir. Avrupa Birliği suç gelirleriyle mücadele konusunda yeni yöntem ve uygulamalar geliştirmektedir. AB üyesi ve aday ülkeler geliştirilen bu müktesebata uyum sağlayarak, örgütlü suçla mücadeleye karşı ortak hareket etmeye çalışmaktadırlar. Türkiye'de, suç gelirleriyle mücadele çerçevesinde bir dizi düzenlemeler yapılmıştır. Ancak bu düzenleme ve uygulamalar AB müktesebatı ve uygulamalarıyla karşılaştırıldığında yapılması gereken ilave düzenlemeler olduğu anlaşılmaktadır. Bu çalışma ile AB ve Türkiye'nin suç örgütlerinin finansman kaynaklarıyla mücadele amacıyla getirdiği uygulama ve düzenlemeleri karşılaştırılarak benzer ve farklı yönler ortaya konulmaya çalışılmıştır.
Yargıtay kararları ışığında olası kast ve bilinçli taksir

01.06. 2005 tarihinde 5237 sayılı Türk Ceza Kanunun yürürlüğe girmesiyle, 765 sayılı TCK yürürlükten kalkmış ve ceza hukukumuzda yeni bir dönem başlamıştır. TCK ile ceza hukukumuza birçok yeni kurum ve uygulama gelmiştir. Bu yeni kurumlardan ikisi ise, eski yasa döneminde de hukukumuzda uygulanan ancak kanuni düzenlemesi mevcut olmayan, olası kast ve bilinçli taksirdir. Olası kast ve bilinçli taksir, ceza sorumluluğunu doğuran taksir ve kastın iki alt unsurudur. Olası kast bilinçli taksir kavramlarının ceza kanunda düzenlenmesi ve tanımlanması ile uygulamada, bu iki kurumun birbirine karıştırılması problemi doğmuştur. Yargıtay uygulamaları ile bu sorunların büyük çoğunluğu çözülmekle beraber, bugün hala bu iki kavramın ayrımında sıkıntıların devam ediyor olması bizi böyle bir çalışma yapmaya itmiştir. Bu çalışmada öncelikle, dağınık olan yazılı kaynaklardaki olası kast ve bilinçli taksir ile ilgili bilgi ve görüşlerin bir araya getirilmesi amaçlanmıştır. Ayrıca uygulamadan da örnekler verilerek olası kast ve bilinçli taksir uygulaması sırasında karşılaşılan zorluklar ve sorunlar incelenmiştir. Çalışmamızın sonucunda, olası kast ve bilinçli taksir kavramlarının yasada yapılan tanımlarının birbirine karıştırılmaya müsait olduğu tespiti yapılarak, bu iki kavramın daha fazla ve etkin olarak uygulanabilmesi için kanuni düzenlemelerin yapılması gerektiği tespit edilmiştir.
Kişisel verilerin korunması: Türkiye, ABD ve AB örnekleri

Bu çalışmada, Türk hukuk sistemi içerisinde kişisel verilerin korunmasına dair yapılan düzenlemeler incelenerek, yasalaşması beklenen Kişisel Verilerin Korunması Yasa Taslağına, karşılaştırmalı hukuktan alınabilecek hususların belirlenmesine çalışılmıştır. Çalışmayı yaparken Avrupa Birliği ve üyeleri başta olmak üzere Amerika Birleşik Devletleri ve diğer uluslararası kuruluşların, kişisel verilerin korunması konusunda yapmış oldukları yasal düzenlemeler kronolojik olarak incelenmiştir. Çalışmada yöntem olarak literatür taraması yapılarak, uluslararası kuruluşlar ve ülke örnekleri incelenmiş ve Türkiye bağlamında yapılmış yasal düzenlemeler kıyaslanmıştır. Türkiye, Kişisel Verilerin Korunması Yasasını yürürlüğe sokamadığından ve uluslararası düzenlemeleri kendi iç hukukuna aktaramadığından dolayı, temel hak ve özgürlükler kapsamında yer alan kişisel verilerin korunması hakkını tam olarak güvence altına alamamıştır. Yapılan çalışma neticesinde, Türkiye'nin kişisel verilerin korunması konusunda, yasal düzenlemeleri yapmakta geç kaldığı ve Avrupa Birliği standartlarının gerisinde olduğu, mevcut düzenlemeler itibariyle de belirsizliğin hüküm sürdüğü tespit edilmiştir. Bu nedenle Kişisel Verilerin Korunması Yasa Tasarısının bir an önce yasalaşması gerekmektedir.
Türk Hukukunda adalete erişim

Bu doktora tez çalışmasında, Türk hukukunda adalete erişimin temel konularını, sistemini, teşkilatlanmasını, işleyişini ve sorunlarını incelemek ve dezavantajlı grupların bu kapsamdaki yerini ortaya koymak amaçlanmıştır. Türk hukukunda adalete erişim alanında birçok sorun bulunmaktadır. İlk bölümde adalete erişimin tarihsel gelişimi ve özellikle anayasal hareketler çerçevesinde Batı Avrupa ülkelerinde konunun ele alınışı ve gelişim seyri incelenmiştir. Ayrıca tüm hukuk sistemlerinde gelişim gösteren ve adalete erişim yönünden insanlara farklı kapılar açan alternatif uyuşmazlık çözüm yolları ile topluluk davaları irdelenmiştir. Tezin ikinci bölümünde, dezavantajlı grup diye adlandırdığımız, kadınlar, çocuklar ve yoksullar gibi grupların adalete erişim yönünden yaşadığı mağduriyetler ve zorluklar derinlemesine incelenmiştir. Burada dezavantajlı grupları, tek tek sayıp inceleme yerine örnekleme metodu tercih edilmiştir. Yaşanan benzer sorunlar ve çözüm önerileri üzerine odaklanılmıştır. İnsan haklarının konuyla yakından ilgisi nedeniyle yüksek mahkemelerimizin ve Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin konuya bakış açısı örnek kararlarla izah edilmeye çalışılmıştır. Adalete erişimin hukuki, idari ve cezai boyutlarının bulunması nedeniyle bu bölümde konu bu yönleriyle de incelenip izah edilmiştir. Ayrıca bugüne kadar adalete erişim yönünden hiç incelenmemiş bir konu olan adli mimari konusu da bu bölümde irdelenip açıklanmıştır. Üçüncü bölümde, adalete erişimin önemli ve detaylı bir konusunu teşkil eden adli yardım kurumu incelenmiş, karmaşık, yetersiz ve düzensiz işlemekte olduğu, etkin ve verimli çalışmadığı sebepleri ve çözüm önerileriyle birlikte ortaya konulmaya çalışılmıştır. Son bölümde adalete erişimde farklı modeller ve atılması gerekli olduğu düşünülen adımlar belirtilmiştir. Dezavantajlı grupların adalete erişiminin olabildiğince etkin sağlanması, Türkiye'de yaşayan tüm insanların adalete ve hukuka eşit erişimini kendiliğinden sağlayacaktır. Türkiye'de hukukun üstünlüğünün sağlanması için adil yargılamanın tesis edilmesi gerekir. Bunun sağlanabilmesi için de hukuk sisteminin, başta dezavantajlı gruplar olmak üzere herkesin yapısall ve işleyiş olarak adalete erişimini eşit ve adil şekilde sağlaması zorunludur. Bu itibarla konunun üzerinde hassasiyetle durulması ve adalet alanında reformların yapılmasına devam edilmesi gereklidir.
Temel hak ve özgürlüklerin kısıtlanmasında kamu güvenliği ölçütü

Bireyler, istisnalar hariç olmak üzere, doğuştan devredilmez ve dokunulmaz temel hak ve özgürlüklere sahiptirler. Hakkın öznesi olan insanın doğası iyidir ve insan kurallara uymayı kendi menfaatine uygun bulur. Bununla birlikte, tüm insanlar tek tek iyi olamayacakları için devlet kurulmuştur. Devletin temel kuruluş amacı güvenliği sağlamaktır. Bu bakımdan, kamu güvenliğinin sağlanması için temel hak ve özgürlükler kısıtlanabilir. Bununla birlikte, temel hak ve özgürlüklerde uygulanacak kısıtlamanın istisnai ve zorunluluk oranında kalması gerekir. Keyfiliği önlemek için kısıtlamayı sınırlandıran değişik hukuki mekanizmalar geliştirilmiştir. Türk ve başta Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi olmak üzere uluslararası insan hakları sözleşmelerinin kurduğu koruma mekanizmalarının birbirine benzediği görülmektedir. Bu çalışmada, pozitif hukukta yer alan koruma mekanizmalarının, ulusal yargı organları ile Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin içtihatlarına yansıması değerlendirilmiş ve özellikle zor davalarda temel hak ve özgürlüklerin korumasının zayıf olduğu görülmüştür. Bu noktada, egemen bir paradigma olarak çağımız bakımından taşıdığı büyük öneme rağmen, temel hak ve özgürlüklerin sanıldığının aksine kolayca kısıtlanabildiği anlaşılmaktadır.
Türk Hukuk sisteminde gönüllü vazgeçme

Fail kendi isteğiyle icra hareketlerine devam etmez veya icra hareketlerini tamamladıktan sonra iradi aktif davranışlarıyla tipik sonucun gerçekleşmesini önlerse teşebbüs ettiği suçtan ceza almayacaktır. Failin teşebbüs ettiği suçtan bu şekilde geri dönmesi gönüllü vazgeçme olarak adlandırılmaktadır. Gönüllü vazgeçme kurumu, ceza hukukunun tek amacının suç işleyen faile ceza vererek faili ıslah etmek olmadığı ayrıca suç yolunda ilerleyen failin kendi isteği ile suçtan geri dönmesi durumunda ödüllendirilmesi gerektiği düşüncesiyle modern ceza hukukunda kabul görmüş önemli bir kurumdur. Gönüllü vazgeçme kurumunun incelenmesini hedef tutan bu çalışmamız, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun genel hükümleri kısmında 36. ve 41. maddelerinde düzenlenmiş olan gönüllü vazgeçme kurumunun öğreti ve uygulamadaki görüşler ışığında temel ilke ve esaslarını tespit etmek, ayrıca gönüllü vazgeçmenin etkin pişmanlık kurumundan farklarını ortaya koyabilmek amacıyla hazırlanmıştır. Belirtilen amaç çerçevesinde hazırlanan çalışmamız üç ana bölümden oluşmaktadır. Birinci bölümde genel olarak gönüllü vazgeçme ve etkin pişmanlık kurumu ile aralarındaki ayrım üzerinde durulmuştur. Ayrıca bu bölümde gönüllü vazgeçmenin hukuki niteliği ve esası hakkındaki teorilere de yer verilmiştir. İkinci bölümde, gönüllü vazgeçmenin unsurları ile gönüllü vazgeçme konusunda farklı özellikler arz eden suç tiplerine yer verilmiştir. Üçüncü bölümde iştirak halinde işlenen suçlarda gönüllü vazgeçme ve gönüllü vazgeçmenin sonuçlarına yer verilmiştir. Sonuç bölümünde ise tespitlerimize ve önerilerimize yer verilmiştir.
Adil yargılanma hakkı boyutu ile çapraz sorgunun Türk Hukukunda uygulanması

Bu çalışmanın konusu çapraz sorgu sisteminin ve Türk hukuk sisteminde uygulandığı şekliyle doğrudan soru yöneltme kurumunun AİHS bağlamında gerekliliğinin vurgulanması suretiyle genel özelliklerini ortaya koymak, adil yargılanma hakkı ile arasındaki bağı incelemek ve sistemin ülkemiz açısından uygulanamama nedenlerini araştırıp değerlendirme yapmaktır. Çapraz sorgu, maddi gerçeğin ortaya çıkarılması ve davaların tartışılması bakımından çok önemli bir kurumdur. Geniş anlamda çapraz sorgunun amacı, maddi gerçeğin hukuka uygun olarak ortaya çıkarılmasıdır. Bu bakımdan çapraz sorgu, adil yargılanma hakkına hizmet etmektedir. Çapraz sorgu kurumunun, Türk Hukuk Sistemindeki görünümü 'doğrudan soru yöneltme' şeklindedir. Bu uygulama Türk Hukuk Sistemine yeni CMK ile girmiştir. Ceza muhakememizde uygulanmakta olan doğrudan soru yöneltme usulü tam anlamıyla çapraz sorguyu karşılamamakla birlikte, aralarında bir takım benzerlikler bulunmaktadır. Sistemin ülkemizde uygulanabilirliği tartışmalıdır.
Türk Ceza Hukuku'nda faillik

5237 sayılı Türk Ceza Kanunu ile iştirak; fail, azmettiren ve yardım eden başlıkları altında tasniflenmiş ve ele alınmıştır. Fail ve failin unsurları da Türk Ceza Kanunu 37. maddede açıklanmıştır. Kanun müşterek failin, azmettirenin ve yardım edenin yanı sıra dolaylı faile de müşterek failin tanımı ile birlikte yer vermiştir. Yüksek lisan tezi niteliğindeki bu tezin amacı başta faili tüm unsurlarını ele alarak açıklamak ve müşterek fail, dolaylı fail, azmettiren ile yardım eden arasındaki farkları gözler önüne sermektir. Ayrıca bu çalışmada, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu ile 765 sayılı Türk Ceza Kanunu arasındaki faile ilişkin değişiklikler anlatılmaya çalışılmıştır. Ve nihayetinde uygulamada somut olayların yargılama neticesinde ele alınması ile Türk Yargısının faile bakış açısı ve faile ilişkin görüşlerine de yer verilmiştir.
Nitelikli hırsızlık suçlarına ilişkin Yargıtay kararlarının değerlendirilmesi

Nitelikli hırsızlık suçlarının ağırlaştırıcı halleri 5237 sayılı TCK'nin 142. maddesinde kademeli olarak düzenlenmiştir. 142/1. maddesinde sayılan suçların cezası üç yıldan yedi yıla kadar, 142/2. maddesinde sayılan suçların cezası beş yıldan on yıla kadar hapistir. Suçun, elde veya üstte taşınan eşyayı çekip almak suretiyle ya da özel beceriyle beden veya ruh bakımından kendisini savunamayacak durumda olan kimseye karşı işlenmesi halinde verilecek ceza artırılacaktır. 142/3. maddesinde düzenlenen suçun cezası beş yıldan on iki yıla kadar hapistir. Ancak, suçun örgütlü işlenmesi halinde verilecek ceza yarı oranında artırılır ve on bin güne kadar adli para cezası da verilir. 142/5. maddesine göre, suçun sonucunda haberleşme, enerji ya da demiryolu veya havayolu ulaşımı alanında kamu hizmetinin geçici de olsa aksaması halinde verilecek ceza, yarıdan iki katına kadar arttırılacaktır. 143. maddede suçun gece vakti işlenmesi ortak ağırlaştırıcı neden sayılmıştır. Cezayı hafifleten haller olarak; 144. maddede hukuki alacağın tahsili amacıyla hırsızlık ile elbirliği veya paydaş olunan mal üzerinde hırsızlık, 145. maddede cezadan indirim veya cezasızlık nedeni sayılabilecek değer azlığı, 146. maddede kullanma hırsızlığı, 147. maddede ağır ve acil bir ihtiyacın karşılanması amacıyla hırsızlık halleri düzenlenmiştir.
Anayasa Mahkemesi kararlarında devletin ülkesi ve milletiyle bölünmez bütünlüğü

Bu çalışma, 1961 ve 1982 Anayasalarında önemli bir ağırlık oluşturan, Senedi İttifaktan Gülhane Hattı Hümayununa ve oradan da 1876 Kanuni Esasisine kadar önemli anayasal belgelerde yer alan ve devlet bütünlüğü ilkesi olarak da isimlendirilen devletin ülkesi ve milletiyle bölünmez bütünlüğü ilkesine Anayasalarda ve Anayasa Mahkemesi kararlarında yüklenen anlamları kavramak ve açıklamak için bir katkı yapmayı hedeflemektedir. Çalışmanın iddiası; Osmanlı İmparatorluğu'nun toplum ve devlet yapısında görülen çözülme ve çöküşlerin tetiklediği devleti ve milleti kurtarmak kaygısının ve Cumhuriyet döneminde ise devleti ve ulusu yeniden kurmak ve korumak kaygısının, devletin bütünlüğü ilkesinin Anayasa Mahkemesinin yorumladığı şekliyle ortaya çıkan anlamını derin bir şekilde etkilemiş olduğudur. Devletin bekasının bekçisi olması nedeniyle Anayasa Mahkemesi, kuruluşundan bugüne kadar, devlet bütünlüğü ilkesini yorumlarken, beslendiği Cumhuriyetin kurucu ideolojisinin kültürel ve siyasal tercihlerinden kendisini ayırabilmiş değildir.
Kırgızistan Polis Teşkilatında kurumsal bağlılık açısından güvenin rolü

Kırgızistan Polis Teşkilatının etkili ve verimli bir iç güvenlik hizmeti sunabilmesi açısından çalışanların kurumsal bağlılıklarının üst düzeyde olması gerekmektedir. Kurumsal bağlılık, çalışanların örgüte karşı güven duyması ve kurumun geleceği için çaba sarf etmesidir. Başka bir ifade ile kurumsal bağlılık çalışanların birbirine olan güven duygusunun yüksek olması ve bireysel amaç ile örgütsel amacın örtüşmesidir. Bu kapsamda araştırmada, Kırgızistan Polis Teşkilatında görev yapan emniyet mensuplarının güven algıları ile kurumsal bağlılık düzeyleri arasında bir ilişki olup olmadığının incelenmesi amaçlanmıştır. Ayrıca çalışmada yaş, cinsiyet, eğitim, kıdem ve rütbe gibi kişisel özellikler ile örgütsel bağlılık arasındaki ilişki de analiz edilmiştir. Çalışmada anket yöntemi ile toplanan ikincil verilerden yararlanılmıştır. Bu veriler korelasyon, t-test ve ANOVA istatistik yöntemleri kullanılarak analiz edilmiştir. Bu analizler sonucunda eğitim durumu ve rütbe değişkenleri ile örgütsel bağlılık arasında pozitif yönlü anlamlı bir ilişkinin olduğu; cinsiyet, kıdem ve yaş ile örgütsel bağlılık arasında anlamlı bir ilişkinin olmadığı tespit edilmiştir. Ayrıca güven ile örgütsel bağlılık arasında istatistiksel olarak yüksek seviyede pozitif yönlü bir ilişkinin olduğu saptanmıştır.
5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nda kısa süreli hapis cezasına seçenek yaptırımların etkinliği: Tunceli örneği

Türk ceza hukukunda bir yıl veya daha az süreli hapis cezaları kısa süreli hapis cezası olarak kabul edilmektedir. TCK 50. maddesi kısa süreli hapis cezasının yerine uygulanmak üzere seçenek yaptırımları düzenlemektedir. Kısa süreli hapis cezasının ceza infaz kurumunda çektirilip çektirilmemesi yönünde lehte ve aleyhte bir kısım görüşler ortaya konulmuşsa da; bu tür cezaların ceza infaz kurumu dışında uygulanacak başkaca yaptırımlarla yerine getirilmesi yönündeki fikirler daha tutarlı ve yerindedir. Çağdaş ceza hukukunun gereklerine uygun olarak Türk Ceza Kanunu'nda cezaların, ceza infaz kurumları dışında infazına imkan tanıyan seçenek yaptırımlar düzenlenmiştir. Kısa süreli hapis cezasına seçenek yaptırımlar, toplum barışı için kişiler hakkında verilmiş belli süreli hapis cezalarının ceza infaz kurumu dışında çektirilmesi, kişinin ceza infaz kurumuna girmesi durumunda ortaya çıkacak sosyo-ekonomik sorunların önüne geçilmesi amacıyla uygulanmak üzere düzenlenmiştir. Bu çalışma ise Tunceli Adliyesi ceza mahkemeleri tarafından 2011 yılında verilen kararların sayı ve nitelikleri ile bu kararlarda kısa süreli hapis cezasına seçenek yaptırımların uygulanma oranları ve uygulanan yaptırımların türlerine göre uygulanma sıklıklarının ortaya konulması ve uygulamada karşılaşılan sorunları çözüm önerileri ortaya koymak amacıyla yapılmıştır. Sonuç olarak ta kısa süreli hapis cezasının sosyal, ekonomik ve güvenlik boyutlarıyla yararlı bir düzenleme olduğu, kısa süreli hapis cezasına seçenek yaptırımlardan adli para cezasının diğer yaptırım türlerine göre çok sık olarak tercih edildiği; seçenek yaptırımların uygulanabilmesi için kanunen öngörülen üst sınırın iki yıl olarak uygulanması ve bazı yaptırımlarda yeniden düzenleme yapılması gerektiği kanaatine ulaşılmıştır.
Postada elkoyma

Ceza yargılamasının amacı maddi gerçeğin ortaya çıkarılması olup, bu amaçla yürütülen ceza yargılamasının yapılabilmesini ve yapılan yargılama sonunda verilen kararların yerine getirilebilmesini sağlayabilmek amacıyla, geçici olan ve muhatabın temel hak ve özgürlüklerine müdahale niteliği taşıyan bazı koruma tedbirlerine başvurulması gereklidir. Tezimizin konusunu, haberleşme özgürlüğünün demokratik hayat biçimindeki üstün değeri dolayısıyla genel elkoyma tedbirinden ayrı olarak 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 129 uncu maddesinde özel olarak düzenlenen, postada elkoyma koruma tedbiri oluşturmaktadır. Avrupa Birliğine giriş sürecinin etkisiyle ülkemizde büyük ve önemli bir kanunlaşma hareketi yaşanmakta olup, bu süreçte 04.12. 2004 tarihli yeni Ceza Muhakemesi Kanunu da Resmi Gazetede yayımlanarak 01.06. 2005 tarihinde yürürlüğe girmiştir. Doğal olarak bu değişimin sonucunda temel hak ve özgürlükleri ilgilendiren koruma tedbirlerine ilişkin hükümlerde de önemli değişiklikler yapılmıştır. Tezimizde postada elkoyma tedbiri incelenirken yeni Ceza Muhakemesi Kanununun sistemi ve hükümleri göz önüne alınmış, gerekli görülen yerlerde 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunundaki postada elkoymaya ilişkin hükümlere de değinilerek gerekli karşılaştırmalara yer verilmek suretiyle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu ile getirilen yenilikler üzerinde durulmuştur. Postada elkoyma tedbirinin tez konusu olarak seçilmesinde bu tedbirin anayasada belirtilen 'haberleşme özgürlüğü' ve 'özel hayatın gizliliği' gibi temel hak ve özgürlükleri yakından ilgilendirmesi ve bu konuda yapılmış çalışma sayısının az sayıda olması etkili olmuştur. Postada elkoyma koruma tedbirinin tüm yönlerini incelemeyi amaçlayan bu çalışma dört bölüme ayrılmış, ilk bölümde postada elkoyma kavramı, hukuki niteliği ve postada elkoymaya hakim ilkeler incelenmiş; ikinci bölümde, postada elkoymanın temel hak ve özgürlüklerle özellikle haberleşme özgürlüğü ile ilişkisi kısaca açıklanmış; üçüncü bölümde, Ceza Muhakemesi Kanununda postada elkoyma, amacı, konusu, şartları; dördüncü ve son bölümde, postada elkoymanın yerine getirilmesi ve ilgililere bildirilmesi ile sona ermesi, postada elkoyma nedeniyle tazminat ve Ceza Muhakemesi Kanununun 129 uncu maddesindeki düzenlemenin anayasa aykırılığı hususu tartışılmış ve her bölümde konuyla ilgili yüksek mahkeme kararlarına yer verilmeye çalışılmıştır.
Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi bağlamında soruşturma evresinde adil yargılanma hakkı

Adil yargılanma, insan haklarına uygun, şüpheli, sanık ve mağdurun hakları ihlal edilmeksizin, ceza muhakemesi işlemlerinin usulüne ve hukuk devleti ilkesine uygun olarak, önceden kanunla öngörülmüş bulunan esaslar çerçevesinde yapılmasıdır. Bu çalışmanın amacı, Cumhuriyet savcılarının soruşturma evresini 'adil yargılanma hakkı' kapsamında yapmalarını açıklamak ve anlamak için bir katkı sunmaktır. Çalışma, suç isnadı ile başlayan ve sonuçlandırılmasına kadar geçen sürecin mevzuat, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi, Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi ve Yüksek Yargı organlarının kararları çerçevesinde değerlendirilmesini konu alır. Çalışmanın iddiası, soruşturma sırasında savcıların iç ve dış müdahalelerden arındırılması halinde adil yargılamanın gerçekleşeceğidir.
Şiddet içerikli televizyon yayınlarının çocuk suçluluğu ve şiddete yönelim üzerindeki etkileri: Ağrı örneği

Yapmış olduğumuz çalışmada, medya araçları arasında önemli bir yere sahip olan televizyonda, günden güne artan şiddet içerikli yayınların, çocukların suça ve şiddet içerikli davranışlara yönelimlerinde bir etkisinin bulunup bulunmadığı araştırılmıştır. Bu amaçla suç sosyolojisi alanında, medya ve suç ilişkisini inceleyen 'Öğrenme Teorileri' incelenerek, bu teorilerinin geçerliliğine ilişkin, gerek yurtdışında ve gerek yutiçinde yapılan saha çalışmaları incelenmiş, bu teorinin suç sosyolojisindeki önemi ve doğruluğu değerlendirilmiştir. Bu teoriler bağlamında çalışmamıza esas veri, 2009 ? 2010 eğitim öğretim yılı içerisinde Ağrı ili genelinde bulunan 12 ? 18 yaş gurubundaki çocukları temsilen, Ağrı ilinde bulunan dört ilk ve ortaöğretim kurumundan rastgele seçilen 116 öğrenci ile aynı dönem içerisinde Ağrı ilinde haklarında sosyal inceleme raporu düzenlenen 38 suça sürüklenen çocuktan teşkil edilen toplam 154 çocuğa uygulanan anket çalışmasıyla elde edilmiştir. Anketin uygulanması ile elde edilen veriler SPSS programı yardımıyla istatistiki tablolara aktarılarak, araştırmacı tarafından belirlenen hipotezler tanımlayıcı istatistikler, 't testi' ve 'Anova testi' yardımıyla sınanmıştır. Araştırma neticesinde televizyon yayınlarındaki şiddet ile çocukların şiddete ve suça yönelimi arasında doğrudan bir ilişki olduğu tespit edilememiş ise de; araştırmaya katılan toplam 154 çocuğun %96,7'sinin evinde en az bir adet televizyon olduğu, %63'ünün medya araçları içerisinde en çok televizyon ile zaman geçirdiği, çocukların %38'inin günde ortalama 2 ? 4 saat arasında televizyon izlediği, %77,1'inin ise gün içerisinde şiddet içerikli yayınlara ayrılan zaman dilimi olan 18.00 ? 23.00 saatleri arasında televizyon izledikleri tespit edilmiştir. Araştırmaya katılan çocukların %41,1'inin yayınlarındaki karakterlere benzemek istedikleri, %18,6'lık çoğunluğun televizyon karakterlerinden en çok 'Polat Alemdar' tiplemesine benzemek istedikleri, %45,4'ünün ise bu karakterin şiddet uyguladığını kabul ettiği, tespit edilmiştir. Araştırmaya katılan çocukların verdiği cevaplara göre, televizyon yayınlarında görülen şiddetin büyük çoğunluğunu %25,7'lik ortalamayla öldürme eylemi oluşturmaktadır. Bu bağlamda çocukların şiddet içerikli yayınlara maruz kaldıkları tespit edilerek, çocukların bu yayınların etkilerinden korunmaları ve bu yayınların azaltılması ve engellenmesine ilişkin öneriler paylaşılmıştır.