turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
8-12 yaş grubu çocukların kan alımı sırasında hissettikleri ağrı düzeyine kılavuz hayal yönteminin etkisi

Araştırma kılavuz hayal yönteminin 8-12 yaş grubu çocukların kan alımı sırasında hissettikleri ağrı düzeyine, nabız ve oksijen satürasyonu değerlerine etkisini belirlemek amacıyla randomize kontrollü deneysel olarak gerçekleştirildi. Araştırmanın evrenini Şubat 2017 -Mart 2018 tarihleri arasında İstanbul Üniversitesi Cerrahpaşa Tıp Fakültesi Çocuk Cerrahisi Anabilim Dalı Çocuk Cerrahisi Kliniği kan alma odasına gelen çocuklar oluşturdu. Araştırmanın örneklemini, örneklem seçim kriterlerine uyan 150 çocuk oluşturdu (deney:75, kontrol:75). Araştırma verileri Bilgi Formu, Yüz İfadeleri Ağrı Ölçeği-Revize/Faces Pain Scale-Revised, Görsel Analog Skala/Visual Analogue Scale, Çocukların Korku Ölçeği/Children's Fear Scale, Uygulama Kayıt Formu aracılığı ile toplandı. Kan alma işlemi sırasında deney grubundaki çocuklara ses kaydı aracılığı ile oluşturulmuş kılavuz hayal yöntemi uygulandı. Kontrol grubundaki çocuklara kan alma işlemi ile ilgili rutin uygulamalar yapıldı. Çocukların korku ve ağrı düzeyi çocuk, ebeveyn ve gözlemci tarafından değerlendirildi. Ayrıca çocukların kan alma işlemi öncesi, sırası ve sonrası nabız ve oksijen satürasyonu değerleri ölçüldü. Kan alma işlemi sonrası kontrol grubundaki çocukların, ebeveynlerin ve gözlemcinin değerlendirdikleri ağrı puanı ortalamalarının deney grubunun değerlendirmelerinden istatistiksel olarak anlamlı düzeyde yüksek olduğu belirlendi (p<0,01). Kontrol grubundaki çocukların kan alma işlemi öncesi, sırası ve sonrası nabız ortalamalarının, deney grubundaki çocuklara göre istatistiksel olarak anlamlı düzeyde yüksek olduğu saptandı (işlem öncesi, sonrası p<0,01; işlem sırası p<0,05). Deney grubunun kan alma işlemi sırası ve sonrasındaki oksijen satürasyonu ortalamalarının kontrol grubuna göre istatistiksel olarak anlamlı düzeyde yüksek olduğu bulundu (p<0,01). Bu araştırmanın sonucunda kılavuz hayal yönteminin kan alma işlemi sırasında çocukların ağrısını azaltmada etkili olduğu belirlendi.
0-6 ay arasındaki bebeklere uygulanan akupresürün infantil kolik üzerine etkisi

Bu çalışma, manuel bası yöntemiyle uygulanan akupresürün bebeklerde koliğin giderilmesi üzerine etkisini araştırmak amacıyla yapıldı. Çalışma İzmir Bornova Türkan Özilhan Devlet Hastanesi'nde Haziran-Eylül 2020 tarihleri arasında araştırmaya dahil olma kriterlerini karşılayan 62 kolikli bebek ve anneleriyle randomize kontrollü deneysel tasarım türünde gerçekleştirildi. Veri toplama aracı olarak; Anne ve Bebeği Tanıtıcı Bilgi Formu ve İnfantil Kolik Ölçeği kullanıldı. Deney grubundaki bebeklere haftada 2 kez olmak üzere toplam 6 seans akupresür uygulaması araştırmacı tarafından kurumda uygulandı. Kontrol grubu bebeklerin annelerine ise kolik için rutin anlatılan uygulamalara devam etmeleri söylendi ve haftada 2 kez olmak üzere toplam 3 hafta boyunca annelere telefon edilerek bilgi alındı. Akupresürün kolik üzerine etkinliğini ölçmek için, uygulama yapılmadan önce ve yapıldıktan sonra İnfantil Kolik Ölçeği kullanılarak değerlendirme yapıldı. Verilerin analizinde yüzdelik dağılımlar, standart sapma, ortalama, ki-kare testi, bağımsız ve bağımlı örneklemler için t testi, one way anova testi kullanıldı. Anlamlılık p<0. 05 düzeyinde değerlendirildi. Çalıma sonucunda, akupresür uygulanan deney grubundaki bebeklerin uygulama sonrası günlük ağlama sürelerinin, İKÖ alt boyut ve toplam puan ortalamalarının anlamlı düzeyde azaldığı saptandı. Sonuç olarak akupresürün, bebeklerde koliğin giderilmesi üzerine etkili olduğu, infantil kolikte alternatif tedavi yöntemlerinden birisi olarak uygulanabileceği ve bu alanda çalışan sağlık profesyonellerine aktarılması gerektiği önerilebilir.
Suça sürüklenen çocuk ve topluma yeniden kazandırılma sürecinin güçlendirme yaklaşımı bağlamında değerlendirilmesi

Günümüz toplumlarında suça sürüklenen çocuk sorunu gelişmişlik düzeyi fark etmeksizin bütün ülkelerin başlıca problemlerinden biri haline gelmiştir. Toplumların bu sorunu her geçen gün artarak devam etmekte ve bu noktada devletler hem ulusal düzeyde hem de uluslararası düzeyde politikalar belirlemeye ve hukuki düzenlemeler yapmaya başlamıştır. Bu hukuki düzenlemelerin ve politikaların temel amacı çocuğun yüksek yararını benimseme ilkesiyle hareket etmektir. Sosyal bir sorun olarak suça sürüklenen çocuğun topluma yeniden kazandırılması ve rehabilite edilmesi en önemli amaç olmalıdır. Toplumsal bir sorun olarak suça sürüklenen çocuk ele alındığında özellikle sosyal hizmet mesleğinin gerekliliği daha fazla göze çarpmaktadır. Sosyal hizmet mesleği mikro, makro ve mezzo düzeyde suça sürüklenen çocuklarla ilgili çalışmalar yapmaktadır. Çocuğun suça sürüklenme nedeninden adli yargı sürecine, topluma kazandırılma süreçlerinden denetimli serbestlik uygulamalarına kadar çocukla birebir çalışma gerçekleştiren bir meslek olarak sosyal hizmet ve uygulamaları bu alanda geniş yer almalıdır. Bu çalışmada suça sürüklenen çocuklara cezaevlerinde uygulanan farklı eğitim türleri ele alınmıştır. Bu eğitim türlerinden birincisi Bireyselleştirilmiş İyileştirme Sistemi ikincisi ise Ardıç Psikososyal Destek Müdahalesi programıdır. Bu modüllerde temel amaç çocuğun yüksek yararı ilkesi korunarak, sapma davranışının ortaya çıkış nedenini araştırmak ve bu neden üzerinden çocuğun topluma yeniden kazandırılmasını sağlamaktır. Çocuklara uygulanan eğitim ve psikososyal destek uygulamaları bu noktada sosyal hizmet uygulamalarından faydalanmalıdır. Bu çalışmada suça sürüklenen çocuklara uygulanan modüller, güçlendirme yaklaşımı bağlamında değerlendirilmiş olup güçlendirme yaklaşımının uygulama temellerinden olan motivasyon, sorun çözme becerisi, farkındalık yaratma, bilişsel yeniden yapılandırma gibi uygulamalar ve bu sosyal hizmet yaklaşımının uygulama temeli açıkça belirtilmiştir.
Yoğun düşünme eğitimi programının çocukların ahlaki yargılarına etkisinin incelenmesi

Bu araştırmada 13-14 yaş grubu çocuklara uygulanan yoğun düşünme eğitimi programının çocukların hata sayısı, tepki süresi ve ahlaki yargı düzeylerine etkisi incelenmiştir. Araştırma deneme modelinde olup kontrol gruplu ön test son test modeli uygulanmıştır. Araştırma evreni olarak seçilen Hazım Uluşahin İlköğretim Okulunun 8. sınıfına devam eden toplam 354 çocuğa Değerlerin Belirlenmesi Testi ve Benzer Şekilleri Eşleştirme Testi 20 (MFF20) uygulanmıştır. Benzer Şekilleri Eşleştirme Testi 20'den aldıkları tepki sürelerine göre tesadüfi eleman örnekleme yöntemi De 60 çocuk (30'u kontrol grubu 30'u deneme grubu) örneklem grubu olarak seçilmiştir. Yoğun düşünme eğitimi programı haftada iki kez olmak üzere toplam 15 hafta uygulanmıştır. Eğitimden sonra ön testte uygulanan ölçekler deneme ve kontrol grubu çocuklara tekrar uygulanmıştır. Deneme ve kontrol grubu çocukların tepki süresi, hata sayısı, ahlaki yargı düzeyleri puan ortalamaları arasındaki değişmeler Student t ve Eşleştirilmiş t testi ile karşılaştırılmıştır. Araştırmadan elde edilen bulgular aşağıda özetlenmiştir. 1. Deneme ve kontrol grubu çocukların tepki süresi, hata sayısı ve ahlaki yargı düzeyleri ön test puan ortalamaları arasında anlamlı bir fark yoktur. 2. Yoğun düşünme eğitimi sonrası deneme grubu çocukların tepki süresi ve hata sayısı son test puan ortalamaları kontrol grubu çocuklarınkinden önemli düzeyde yüksektir. 3. Yoğun düşünme eğitimi sonrası deneme grubu çocukların ahlaki yargı düzeyleri evre 6 ve madde M son test puan ortalamaları kontrol grubu çocuklarınkinden önemli düzeyde yüksektir. 4. Deneme grubu çocukların tepki süresi ve hata sayısı son test puan ortalamaları ön test puan ortalamalarından önemli düzeyde yüksektir. 5. Kontrol grubu çocukların tepki süresi ve hata sayısı son test puan ortalamaları ön test puan ortalamalarından önemli düzeyde yüksektir. 6. Deneme grubu çocukların ahlaki yargı düzeyleri evre 5A, madde M, P puanı son test puan ortalamaları ön test puan ortalamalarından önemli düzeyde yüksektir. 7. Kontrol grubu çocukların ahlaki yargı düzeyleri ön test / son test puan ortalamaları arasında anlamlı bir fark yoktur. 8. Deneme grubu çocukların tepki süresi ve hata sayısı ön test / son test puan ortalamaları farklarının ortalamaları kontrol grubu çocuklarınkinden önemli düzeyde yüksektir. 9. Deneme grubu çocukların P puanı ön test / son test puan ortalamaları farklarının ortalamaları kontrol grubu çocuklarınkinden önemli düzeyde yüksektir. 10. Deneme ve kontrol grubu çocukların tepki süresi ve hata sayısı puan ortalamaları farklarının ortalamaları yaş ve cinsiyete göre farklılaşmamaktadır. 11. Yaşa göre deneme ve kontrol grubu çocukların ahlaki yargı düzeyleri farklılaşmamaktadır. 12. Cinsiyete göre deneme ve kontrol grubu çocukların ahlaki yargı düzeyleri farklılaşmaktadır.
Gazi Üniversitesi Tıp Fakültesi Çocuk Onkoloji Bilim Dalında izlenen hastaların ve annelerinin anksiyete, depresyon ve travma sonrası stres bozukluğunun değerlendirilmesi

Amaç: Çocuk Onkoloji hastalarındaki ve onlara bakım veren annelerindeki anksiyete, depresyon ve travma sonrası stres bozukluğunun, sağlıklı kontrol grubu ile karşılaştırılması amaçlanmıştır. Hastalar ve Yöntem: Çalışmamızda Gazi Üniversitesi Çocuk Onkoloji Bölümünde maliynite tanısı ile takipli 8-18 yaş aralığındaki aktif tedavi gören ve remisyonda izlenen hastalar ve anneleri (n:122) örneklem grubu olarak alınmıştır. Kontrol grubu olarak ise genel çocuk polikliniğine başvuran sağlıklı çocuklar ve anneleri (n=60) anksiyete, depresyon ve tükenmişlik açısından karşılaştırılmıştır. TSSB karşılaştırması için travma öyküsü olan çocuk ve anneleri (n:30) ikinci kontrol grubu olarak alınmıştır. Hasta grubu; aktif hastalar ve remisyon hastaları kendi aralarında, hasta grubu ve kontrol grubu da kendi aralarında karşılaştırılarak anksiyete, depresyon ve TSSB açısından değerlendirilmiştir. Annelere ve çocuklara anketler klinisyen eşliğinde uygulanmış ve ölçek formları; klinisyen, çocuk psikiyatristi ve psikolog eşliğinde değerlendirilmiş ve anket sonuçları istatistiksel olarak karşılaştırılmıştır. Bulgular: Hasta grupta; aktif tedavi alanlar ile remisyondakiler arasında depresyon anksiyete ve TSSB açısından anlamlı bir fark saptanmamıştır. Hasta grup çocukları anlamlı olarak daha fazla depresif ve kaygılı olarak saptanmıştır. Aktif tedavi gören hasta grubu annelerinde, remisyondaki hasta grubu annelerine göre daha fazla durumluluk kaygı ve TSSB tanısı saptanmış olup, tükenmişlik düzeyleri arasında fark saptanmamıştır. Hasta grubu anneleri, sağlıklı kontrol grubu annelerine göre daha fazla kaygılı, depresif ve tükenmiş olarak saptanmıştır. Aktif tedavi gören hasta grubunda, travma öyküsü olan sağlıklı kontrol grubundan daha fazla travma sonrası stres belirtisi ve TSSB tanısı olduğu görülmüştür. Benzer şekilde, aktif tedavi gören çocukların anneleri de travma öyküsü olan kontrol grubu annelerinden daha fazla TSSB tanısı almıştır. Hasta grubunun anneleri ile çocuklarının depresyon, anksiyete ve TSSB açısından korelasyonlarına bakılmıştır. Anne çocuk arasında depresyon açısından korelasyon saptanmamışken, anksiyete ve TSSB açısından pozitif yönde korelasyon saptanmıştır. Sonuç: Bu bulgular, pediatrik kanserin hem çocuklarda hem de annelerde önemli bir stres faktörü olduğuna işaret etmektedir. Klinisyenler, zorlu tedavi sürecindeki kanserli çocukların psikiyatrik semptomlarının farkında olmalıdırlar. Psikososyal destek tıbbi tedavi ile eş zamanlı uygulanmalıdır. Bakım veren ebeveynlere de eş zamanlı psikolojik değerlendirme yapılmalı ve psikolojik destek sağlanmalıdır.
Fenilketonürili çocukların ebeveynlerinin duygu durumları ve gelecekle ilgili beklentileri

FENİLKETONÜRİLİ ÇOCUKLARIN EBEVEYNLERİNİN DUYGU DURUMLARI VE GELECEKLE İLGİLİ BEKLENTİLERİKalıtsal metabolik hastalıklar, ender görülen, çoğu otozomal resesif geçiş gösteren hastalıklardır. Fenilketonüri hastalığı, tanımlanan ilk yenidoğan metabolizma hastalığıdır. Bu hastalığın ortaya çıktığı bireyler tedavi edilmediği takdirde ağır zeka geriliği, davranış bozuklukları, egzema ve epilepsi gibi tıbbi problemler ortaya çıkmaktadır. Fenilketonüri gibi kronik hastalıkların sadece çocuğu değil, ailenin bütün bireylerini duygusal ve ekonomik yönden olumsuz yönde etkileyebileceği bilinmektedir. Kronik hastalıklarda ailedeki umutsuzluk düzeyini ölçen pek çok çalışma mevcuttur. Fenilketonüri hastalığında umutsuzluk ve duygudurum dalgalanmalarını ölçen bir çalışmaya literatürde rastlanamamıştır. Bu çalışmamızdaki temel amacımız bu eksikliğin giderilmesini sağlamak, bakım verenlerde ortaya çıkan umutsuzluk ve duygu durum dalgalanmalarını EE ölçeği ve Beck umutsuzluk ölçeği kullanarak belirleyip gerekli önerilerde bulunmak, kalıcı psikiyatrik hastalıkların ortaya çıkmasını engellemek, böylece yeti yitiminin önüne geçmektir. Çalışmanın örneklem grubu, Diyarbakır Çocuk Hastalıkları Hastanesi Metabolizma Hastalıkları Polikliniğine 15.07.2013-15.10. 2013 tarihleri arasında kontrol amaçlı başvuran fenilketonürili çocukların ebeveynlerinden oluşan 80 kişi ve kronik bir hastalığı olmayan çocukların ebeveynlerinden oluşan 77 kişiden oluşturulmuştur. Bu örneklem grubuna sosyodemografik veri formu, EE ölçeği, Beck umutsuzluk ölçeği onamları alındıktan sonra uygulanmıştır. Yapılan çalışmada hasta çocuğa sahip ebeveynlerin umutsuzluk ve EE ölçek puanları, kontrol gurubuna göre istatistiksel olarak anlamlı düzeyde daha yüksek bulundu (p<0.05). Ailede birden fazla FKU'lu çocuk olması, çocuğun yaşının büyük olması, ebeveynlerin ileri yaşta olması da umutsuzluk ve EE ölçek puanlarının istatistiksel olarak anlamlı düzeyde yüksek çıkması açısından önemli değişkenlerdi. Sonuç olarak kronik hastalığa sahip ebeveynlerin zaman ilerledikçe daha çok umutsuzluğa kapıldığı, dışa vurulan duygularının daha çok arttığı ve bu durumun ebeveynin ruhsal yapısını kötü yönde etkilediği söylenebilir. Kronik hastalığı olan çocukların ebevenlerine psikolojik destek sağlanması, çocuğun gelişimi ve normal bir birey kazanabilme ihtimali açısından önemlidir. Daha kapsamlı ve fazla çalışma yapılması da çözüm önerileri açısından faydalı olacaktır.
Gaziantep çocuk oyunları üzerine halkbilimsel bir inceleme

İnsan hayatının bebeklikle ergenlik arasındaki dönemi olarak tanımlayabileceğimiz çocukluk döneminde oyunların çocuğun bedensel, zihinsel, toplumsal ve ruhsal bir bütün olarak gelişmesindeki önemli yeri tartışılamayacak bir gerçektir. Çalışmada birçok disipline kaynak ve doküman sağlayan çocuk oyunlarının Gaziantep kent merkezindeki son yüzyılı halk bilimsel bir açıdan incelenmiştir. Çocukluk ve oyun kavramları, Ülkemizde yapılan çocuk oyunu araştırmaları ve sınıflamaları özetlenmiş, Gaziantep Çocuk Oyunları için bir sınıflandırma önerisi sunulmuştur. Oyunların tespiti ile geleneksel oyunlardan modern oyunlarına uzanan bu süreçte derlenen 250 oyunun adı, oyuncular, oyun alanı, oyun araçları, oyun rolü, oyun formülleri/terimleri, oyun hareketi, oyun kuralları, oyun zamanı ve süresi, oyunlardaki ceza ve ödüller verilerek her oyunun künyesi çıkarılmış, oyunların eş metin ve çeşitlemeleri de birlikte verilmiştir. Son olarak oyunların bağlam ve işlevleri incelenmiş, geleneksel oyuncaklardan örnekler sunulmuştur.
Otizmli çocukların beslenme durumlarının ve yeme davranışlarının değerlendirilmesi

Otizmli Çocukların Beslenme Durumlarının ve Yeme Davranışlarının Değerlendirilmesi Bu araştırma otizm tanısı almış çocukların beslenme durumlarını ve yeme davranışlarını saptamak amacıyla yapılmıştır. Çalışma, Ankara'da T. C. Milli Eğitim Müdürlüğü'ne bağlı dört özel eğitim ve rehabilitasyon merkezinde yapılmıştır. Araştırma örneklemini 6-15 yaş aralığında olan 70 çocuk oluşturmuştur. Ebeveynlere sosyo-demografik bilgileri, çocuğun demografik özellikleri ve beslenmesine yönelik anket formu uygulanmıştır. Daha sonra çocukların yeme davranışlarını belirlemek için Davranışsal Pediatrik Besleme Değerlendirmesi Ölçeği uygulanmış, çocukların besin tüketim sıklıkları ve 3 günlük besin tüketim kaydı alınmıştır. Çalışmaya katılan annelerin, anne olma yaşı ortalama 28,2 4, 8 yıl, babalarının ise baba olma yaşı ortalama 32,2 4, 5 yıldır. Ebeveynlerin %31,4'ü çocuklarının hastalığına yönelik beslenme bilgilerinin olduğunu düşünmektedir. Çocukların %70,0'i erkek, %30,0'u kızdır. Çocukların ortalama yaşları 11,4 3, 0 yıl ve tanı alma yaşları ortalama 2,8 0, 8 yıldır. Çocukların %55,7'si hafif şişman ve şişmandır. Çocukların %44,8'inin yağ yüzdesi normal aralıktan yüksektir. Çocukların %95,7'si hastalıklarına dair herhangi bir diyet yapmamaktadır. Çocukların %65,7'si bir yiyeceği sürekli tüketme eğilimdedir. Çocukların %28,3'ü sürekli abur cubur, %34,8'i de patates kızartması, makarna, kısır, pizza, sucuk tüketme eğilimindedir. Çocukların %62,9'u bazı yiyecekleri hiç tüketmemektedir. Tüketilmeyen yiyecekler sebze (%38,6), kurubaklagil, yumurta, süt ve balık (%38,6)'dır. Çocuklar aldıkları enerjinin ortalama %45,7'sini karbonhidratlardan, %14,0'ünü proteinden, %38,3'ünü yağdan karşılamaktadır. DPBDÖ'ye göre kızların %23,8'inin, erkeklerin %6,1'inin yeme problemi vardır. DPBDÖ puanları, yaş arttıkça anlamlı olarak düşüş göstermiştir (p<0.05). Çok zayıf ve zayıf çocukların, hafif şişman ve şişman çocuklara göre daha fazla yeme problemi vardır (p<0.05). Bu çalışma ile otizmli çocukların yanlış beslenme alışkanlıklarının olduğu, olumsuz yeme davranışları sergiledikleri, ebeveynlerin bu konu ile ilgili yetersiz bilgi sahibi olduğu görülmüştür. Bu konuda, ebeveynler ve çocukların eğitim aldığı özel eğitim merkezlerinde çalışanlar bilgilendirilmeli, doğru beslenme alışkanlıkların kazandırılması için uzmanlar tarafından eğitimler verilmelidir.
Tip ı diyabetli çocuklarda bisfenol-a maruziyeti ve idrar bisfenol-A düzeyleri

Bu çalışmada, tip I diyabetes mellitus tanısı ile takip edilmekte olan çocukların idrar BPA düzeyleri kontrol grubuyla karşılaştırılarak BPA maruziyeti ile T1DM arasındaki olası ilişkinin değerlendirilmesi amaçlanmıştır. Çalışma sonucunda T1DM grubunun idrar BPA düzeyleri kontrol grubunun düzeylerine göre yüksek bulunmakla birlikte aradaki farklılık istatiksel olarak anlamlı bulunmadı. Olgu grubunda prenatal dönemde konserve gıda, UHT süt veya pet şişeden su tüketen annelerin çocuklarının idrar BPA düzeyleri tüketmeyen annelerin çocuklarına göre yüksekti. Her iki grupta prenatal dönemde evde plastik su ısıtıcısı kullanan annelerin çocuklarında idrar BPA düzeyleri istatiksel olarak anlamlı yüksek bulundu. Olgu grubunda; bebekliğinde emzik kullananlarda, mutfakta plastik saklama kabı kullanılan, bu kaplarda sıcak yemek saklanılan ve bu kapların bulaşık makinasında yıkanıldığı evlerde yaşayanlarda, plastik su ısıtıcısı kullanılan evlerde yaşayanlarda, plastik kutuda süt ürünü tüketenlerde, ambalajlı, ısıtılarak tüketilen gıda tüketen çocuklarda idrar BPA düzeyleri istatiksel olarak anlamlı yüksek bulundu. İlk analizlerde önemli bulunan maruziyet faktörleri iki yönlü varyans analizi ile incelendiğinde gebelikte annenin konserve tüketmesi, şu anda plastik su ısıtıcısı kullanılması ve şu anda plastik kutuda süt ürünü kullanılmasının tüm çocuklarda idrar BPA/kreatinin düzeylerini etkileyerek arttırdığı bulundu. Riskli maruziyet yollarının etkilerine çoklu lineer regresyon analizi ile bakıldığında ise sadece plastik su ısıtıcısı kullanmanın, olgu-kontrol grubundan bağımsız bir şekilde, tüm çocuklarda idrar BPA/kreatinin düzeyini arttırdığı bulundu. Sonuç olarak T1DM ile BPA maruziyeti arasında bir ilişki tespit edilemedi. Ancak literatür taramalarında çok söz edilmeyen plastik su ısıtıcısı kullanımının BPA maruziyeti için önemli bir risk faktörü olabileceğini bulundu.
Yeni idiyopatik epilepsi tanısı alan ve idiyopatik epilepsi nedeni ile valproik asit tedavisi kullanan hastalarda eritrositlerde lipid peroksidasyonu ve antioksidan enzim düzeylerinin belirlenmesi

Yeni idiyopatik epilepsi tanısı alan hastalarda tedavi öncesi ve idiyopatik epilepsi nedeni ile valproik asit tedavisi alan hastalarda eritrositlerde lipid peroksidasyonu ve antioksidan enzim düzeylerinin değerlendirilmesi amaçlanmıştır. Çalışmaya 24 yeni idiyopatik epilepsi, 24 idiyopatik epilepsi nedeni ile valproik asit kullanan ve 21'ide sağlıklı kontrol grubu olmak üzere toplam 69 olgu alındı. Olguların eritrositlerinde lipid peroksidasyonun bir göstergesi olan malondialdehit ve antioksidan enzimlerden superoksit dismutaz ve glutatyon peroksidaz düzeyleri ölçüldü. Yeni tanı almış hastalarda ilaç tedavisi öncesi malondialdehit düzeyleri kontrol grubu ve valproik asit kullanan gruba göre daha düşük, süperoksit dismutaz aktivitesi ise daha yüksek olarak bulundu. Glutatayon peroksidaz düzeyleri bakımından gruplar arasında fark saptanmadı. Valproik asit tedavisi alan hastalarda ilaç kullanım süresi ile süperoksit dismutaz enzim düzeyleri arasında pozitif ilişki bulundu. Sonuç olarak primer idiyopatik epilepsili hastalarda oksidan-antioksidan denge bozulmakta ve organizma kurtarıcı sistemlerini devreye sokarak lipid peroksidasyonunu azaltmaya çalışmaktadır. Çocukluk çağında en sık kullanılan antiepileptik ilaçlardan biri olan valproik asit oksidan-antioksidan sistemler arasındaki dengeyi değiştirebilmektedir.
Çocukluk çağı ürtikerinde etiyolojik faktörlerin araştırılması

Amaç: Ürtiker Çocuk acil servislerinde ve genel çocuk polikliniklerinde sık karşılaşılan döküntülü bir hastalıktır. Bu çalışmadabölgemizde ürtiker bulgularıyla başvuran hastalarda etiyolojik faktörlerin belirlenmesi amaçlanmıştır. Gereç ve Yöntem: Gaziantep Üniversitesi Tıp Fakültesi Çocuk Acil Servisi ve Genel Çocuk Polikliniğinde2016- 2017 tarihleri arasında ürtiker bulgularıyla başvuran 72 hastanın demografik özellikleri, özgeçmişş ve soy geçmişş özellikleri, başvurudan önceki tedavileri sorgulandı. Hastaların klinik bulguları, laboratuar verileri ve hastanemize başvurmadan önce aldıkları tedaviler değerlendirildi. Hastalara hemogram, AST, ALT, üre, kreatinin, CRP, sedimantasyon, boğaz kültürü, idrar kültürü ve gaitada parazit incelemesi, serum allerjen spesifik IgE, deri prik testi tetkikleri yapıldı. Bulgular: Toplam 72 hastanın 23'ü (%31,9) kız, 49'u (% 69,1) erkekti. Hastaların % 34 ,4'ü ilk ürtiker atağı ile başvururken, % 65 ,6'sı tekrarlayan ürtiker nedeniyle başvurdu. Hastalarda en sık % 70,8 ile orta derecede ürtiker saptandı. Hafif derecede ürtiker % 22,2 iken ağır derecede ürtiker % 6,9 olarak saptandı. Hikaye ve fizik muayene sonrası ürtikerin en sık olası nedenleri sırasıyla besin % 38,8 (n=28), enfeksiyon % 25 (n=18) olarak tespit edilirken tanı testleri sonrası ürtiker nedenleri en sık sırasıyla IgE-aracılı besin allerjisi %27, 7 (n=20), enfeksiyonlar % 25 (n=18) ve dermografizm % 4 ,1(n=3) olarak belirlenmiştir. Sonuç: Çalışmamızda çocukluk çağında, en sık ürtiker nedeni olarak sırayla besin ve besin katkı maddeleri, enfeksiyonlar ve fiziksel nedenler saptanmıştır. Hastaların % 43'ünde ürtikere neden olan etiyolojik faktör tespit edilememiştir.