turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Eskişehir ilindeki ilkokul çağı çocuklarında biyometrik ve demografik özelliklerin kırılma kusurları ile ilişkisinin üç yıllık değerlendirilmesi

Çalışmamızda 2013- 2015 yılları arasında Eskişehir Osmangazi Tıp Fakültesi Göz Hastalıkları polikliniğine başvuran ilkokul çağı çocukların demografik ve biyometrik özelliklerin kırılma kusurları ile ilişkisini değerlendirilmeyi amaçladık. 2013 yılında 7-12 yaş aralığında olup üç yıl boyunca yılda en az bir kez muayene edilmiş olan, sikloplejinli Topcon RM-A7000B ve Lenstar LS900 cihazı ile üçer ölçümü olan 197 çocuğun verileri retrospektif olarak değerlendirildi. Sferik ekivalan olarak -0,50 ile +0,50 diyoptri aralığındaki çocuklar emetropi, -0,50 ve daha negatnf değerler mnyopn ve +0,75 ve daha pozntnf değerler hnpermetropn olarak sınıflandırıldı. Yaş, cinsiyet, boy, kilo, başlangıç SE, aksiyel uzunluk, ön kamara derinliği, merkezi kornea kalınlığı, keratometri değerler ve lens kalınlığının sonuç SE'a etkisi analiz edildi. 2013 yılında elde edilen değerler başlangıç, 2015 yılındakiler sonuç değerler olarak alındı. Doğrusal ve 'COX' regresyon analizleri uygulandı. Başlangıç ortalama SE 0 ,194 0,562, 3 yıl sonra 0,078 0, 804 D idi. Miyopi sayısı 3 yılda, 23'den 41'e çıktı. Doğrusal regresyon formülünde, ortalama başlangıç SE, AU, ÖKD ve K değerlerinin, istatistiksel olarak anlamlı düzeyde üç yıl sonundaki ortalama SE değerlerine etki ettiğini gösterdik. Başlangıç yaşı sonuç SE'ı 1,37 kat azaltırken, AL 4,5 kat ve K değeri 2 kat arttırdı. Sonuç olarak başlangıç SE, AU, ÖKD ve K değerleri kullanılarak bir çocuğun üç yıl sonraki tahmini kırılma kusurunu yüksek güvenilirlikle hesaplayabileceğimizi gösterdik.
Çocukluk çağı miyasteniya gravis hastalarının klinik ve laboratuvar sonuçlarının retrospektif değerlendirilmesi

Jüvenil miyasteni otoimmün bir nöromüsküler kavşak hastalığıdır. Patogenezi asetilkolin reseptörlerine ve daha az oranda kas-spesifik kinaza karşı gelişen otoantikorların nöromüsküler kavşak iletiminde yaptıkları değişikliklere dayanır. JM'nin tanısı ve ayırıcı tanısındakı özellikler klinik önem taşımakta, tanı güçlükleri ve gecikmeleri sık görülmektedir. Bu çalışmada JM tanısı konulan 50 hastanın yaş-cins dağılımı, başlangıç belirtileri, serolojik profilleri, görüntüleme ve elektrofizyolojik değerlendirme sonuçları ve tedaviye yanıtları incelenmiştir. Hastalığın ortanca başlama yaşı 107. 8 ay (24- 180 ay) olup olguların çoğunluğu 10 yaş altı erkek ve 15 yaş üzeri kızlar olmak üzere iki grupta yoğunlaşmaktaydı. Erkek/kız oranı 10 yaş altında 1 .4:1, 10 yaş üstünde 1:1. 4 şeklindeydi. Tutulum paterni 26 hastada (%52) saf okuler, 7 hastada (%14) okuler+bulbar, 17 (%34) hastada ise generalize biçimdeydi. Destekleyici laboratuvar tahlillerinden 48 hastada (%96) AKR antikoru bakılmış ve bunların 27'sinde (%56.25) pozitif bulunmuş; anti-MuSK antikoru toplam 12 hastada bakılmış ve 6'sında (%50) pozitif saptanmıştı. Elektromiyografi yapılan 31 hastadan 25'inde (%80.6) hastalıkla uyumlu sonuçlar elde edilmişti. Tüm hastalar antikolinesteraz ilaçlarla tedavi aldı. Bu tedaviye en iyi yanıt verenler, erkek ve saf oküler tutulumu olan hastalardı. Kortikosteroid tedavisinin okuler+bulbar tutulumu olan ve puberte yaş grubunda olan hastalarda daha fazla kullanılmış olduğu görüldü. Diğer tedaviler; 10 hastada intravenöz immünoglobülin ve 2 hastada da plazmaferez idi. Serimizin sonuçlarına göre JM'nin tanısında klinik bulgulara ek olarak kullanılan serolojik ve elektrofizyolojik tetkiklerden en az bir tanesi pozitif bulunmaktadır. Tedavide antikolinesteraz inhibitörleri ve steroidler hastaların çoğunluğunda iyi klinik sonuçlar vermektedir. Tüm tedavilere dirençli olup belirtileri kontrol atlına alınamayan, miyastenik krize giren hastamızın bulunmayışı, JM'nin seyrinin genellikle iyi olduğunu ortaya koymakta, çocuk hekimlerinin JM'yi tanımalarının hastaları doğru bilgilendirmek ve tedaviyi sürdürmek açısından yararlı olacağını düşündürmektedir. Anahatar sözcükler: Juvenil Miyasteni, asetilkolin reseptörü, kas-spesifik kinaz.
Farklı branşlarda spor yapan 11-13 yaş grubu çocukların 2D:4D parmak oranlarının sportif performansla ilişkisinin incelenmesi

Bu çalışma, farklı branşlarda spor yapan 11-13 yaş grubu çocukların 2 D:4D parmak oranlarının sportif performansla ilişkisinin incelenmesi amacıyla yapılmıştır. Çalışmaya düzenli antrenman yapan 11-13 yaşlarında farklı branşlardan 37 bayan ve 57 erkek sporcu toplam 94 kişi gönüllü olarak katıldı. Çalışmaya katılan deneklerin yaş, boy, kilo, vücut kitle indeksi, vücut yağ yüzdesi, sağ ve sol el 2. ve 4. parmak uzunluğu, dikey sıçrama, 30 sn. mekik ve şınav, sırt, bacak, pençe kuvveti, esneklik, 20 m sprint, çabukluk, 20 m mekik koşusu, denge ve anaerobik güç testleri uygulandı. İkili grupların karşılaştırılmasında bağımsız t-testi uygulandı. Değişkenler arasındaki ilişkinin kontrolü için Pearson korelasyonu yapıldı. Çalışmaya katılan araştırma grubunun yaş ortalaması 11.79 0. 41 yıl, vücut ağırlığı 41.77 9. 81 kg, boy uzunluğu ortalaması 151.52 8. 87 cm, VKİ ortalaması 18.01 3. 00 kg/m2, VYY ortalaması %12.82 4.03, sağ el 2 D:4D ortalaması 1 .00 0.03, sol el 2 D:4D ortalaması 1 .00 0.03, dikey sıçrama ortalaması 28.86 5. 37 cm, 30 sn. mekik ortalaması 23.93 4. 56 adet, 30 sn. şınav ortalaması 19.12 7. 03 adet, sağ el kavrama kuvveti ortalaması 19.32 4. 48 kg, sol el kavrama kuvveti ortalaması 17.98 4. 23 kg, sırt kuvveti ortalaması 53.51 11. 25 kg, bacak kuvveti ortalaması 50.54 10. 73 kg, esneklik ortalaması 16.88 6. 56 cm, 20 m sprint ortalaması 3.55 0. 31 sn, çabukluk ortalaması 17.97 1. 38 sn, maxVO 2 ortalaması 42.38 7. 31 ml/kg/dk, denge ortalaması 1.89 0. 79 puan, anaerobik güç ortalaması 217.24 65. 72 W olarak belirlendi. Cinsiyet değişkeni açısından sağ ve sol el 2 D:4D oranında istatistiksel olarak anlamlı bir farklılık görülmedi (p>0.05). 2 D:4D parmak uzunlukları oranının sportif performans parametreleri ile korelasyonu incelendiğinde istatistiksel olarak anlamlı bir ilişki gözlenmemiştir (p>0.05). Sonuç olarak; 11-13 yaş grubu erkek ve bayan sporcu bireylerde 2 D:4D parmak oranlarının sportif performans açısından belirleyici olmadığı ve performans parametreleri ile ilişkili olmadığı söylenebilir.
Şantı olan hidrosefalili çocuklara sahip ailelerin yaşadıkları güçlükler

ŞANTI OLAN HİDROSEFALİLİ ÇOCUKLARA SAHİP AİLELERİN YAŞADIKLARI GÜÇLÜKLERBu araştırma, şantı olan hidrosefalili çocuklara sahip ailelerin yaşadıkları güçlükleri belirlemek amacıyla retrospektif ve tanımlayıcı tipte yapılmıştır. Araştırmanın örneklemini, Ankara Eğitim ve Araştırma Hastanesi Nöroşirurji kliniğinde şant ile takip edilen hidrosefalili çocuklara sahip aileler (n:75) oluşturmaktadır. Veriler Haziran-Aralık 2011 tarihinde yüz yüze ve telefon ile görüşülerek anket yöntemi ile toplanmıştır. Toplanan veriler yüzdelik, ortalama ve standart sapma gibi istatiksel analiz yöntemleri ile değerlendirilmiştir. Araştırmaya katılan aile bireylerinin yaş ortalamasının 32,4 5, 83 yıl, %68'inin çocuğun annesi, %76'sının ev hanımı, %52'sinin ilkokul mezunu ve ailelerin ortalama çocuk sayısının 2.32 1.08 olduğu belirlenmiştir. Şantı olan hidrosefalili çocukların ise yaş ortalamasının 52,59 40, 2 ay, çocukların % 42 ,7'sinin kız,% 57 ,3'ünün erkek, şant takılma etyolojisi açısından %38.7'sinde MMC olduğu, tüm çocukların ventrikuloperitoneal şanta sahip olduğu, çocukların %58,7'sine şant değişimi yapıldığı ve ortalama şant değişimi oranının 2 ,06 1,79 olduğu, şant değişimi nedeninin ise en sık % 50 oranla şant tıkanıklığı olduğu tespit edilmiştir. Araştırma bulgularına göre ailelerin şantlı çocuğa bakım vermekten korkma(%72), kabızlık problemi(%70.7), bulantı-kusma(36%;%37.3), baş ağrısı(%44), yürüme problemi(%49.3), özel eğitim ihtiyacı(%70.7) gibi başlıklarda güçlük yaşadıkları belirlenmiştir. Ayrıca sağlık personelinden bilgi alamama(%40), hastanede uyku problemi yaşama (%84 ), çocukla dışarı çıkamama (%86.7) ve gergin hissetme (%88) gibi güçlükler yaşadıklarını belirtmişlerdir. Bu çalışma sonunda ailelere hidrosefali ve şanta ilişkin eğitim ve danışmanlık verilmesi önerilmiştir.
Helicobacter pylori gastritinde, çocuk ve yetişkinin klinik, histopatolojik ve immunhistokimyasal özellikleriyle karşılaştırması

Helicobacter pylori çocuklarda kronik aktif gastrit ve peptik ülser gelişiminde önemli rol oynar ve büyük oranda çocukluk çağında kazanılır. Bu mikroorganizma ile çocukluk çağında karşılaşma, yetişkin yaşlarda atrofik gastrit, gastrik adenokarsinom ve mukoza ilişkili lenfoid doku lenfoması gibi ciddi hastalıkların gelişme riskini arttırır. Karsinojen bir bakteri olan H. Pylori'nin çocuklardaki bağışıklık tepkisinin iyi anlaşılması gerekir. Son yıllarda birçok hastalık grubunda T helper 17 (Th17) ve düzenleyici T hücre grubunun etkileri incelenmiştir. Litetatürde H. Pylori ile ilgili bu konuda çok az sayıda çalışma vardır. İleriki yıllarda çocuklara yönelik etkili bir tedavi veya aşının geliştirilmesi bu konuda önemli bir adım olacaktır. Buna yönelik yaptığımız çalışmada, Çocuk Gastroenteroloji ve İç Hastalıkları Gastroenteroloji B. D. takip edilen 40 çocuk ve 40 yetişkin olgu çalışmaya alınmıştır. Vaka-kontrol çalışması olarak yapılan çalışmamızda mide dokusunda güncellenmiş Sydney Sistemi değerlendirilmesi ve Treg ile Th17 hücrelerinin belirteçleri olan FOXP3, IL-17A hücre sayılarına bakılmıştır. Ayrıca her olgu klinik izlem anketi ile değerlendirilmiştir. Çocuk ve yetişkinin klinik semptom ve belirtileri benzerlik göstermektedir. H. Pylori olan olgularda FOXP 3 ortalama değeri çocuk grubunda, yetişkin grubuna göre istatistiksel anlamlı yüksek, IL-17A ortalama değeri istatistiksel anlamlı düşük bulundu. IL-17A ve FOXP 3 H. Pylori olan çocuklarda ve yetişkinlerde H. Pylori olanlara göre istatistiksel anlamlı yüksek saptandı. H. Pylori çocuk grubunda bakteriyel yoğunluk ile IL-17A arasında istatistiksel anlamlı orta derece negatif kolerasyon, bakteriyel yoğunluk ile FOXP 3 arasında istatistiksel anlamlı yüksek derece pozitif kolerasyon saptandı. Çocuklarda Th17/Treg dengesinin Treg'e doğru kaydığını görmekteyiz ki bu da persistan enfeksiyonlara yatkınlığını arttıran bir faktördür.
Serebral palsili çocuklarda kognitif ve motor görevin yürüyüşe etkisi

Bu çalışma, serebral palsili çocuklarda kognitif ve motor görevin yürüyüşe etkisini belirlemek amacıyla planlanmıştır. Bu amaçla Kaba Motor Fonksiyon Sınıflandırma Sistemi ve El Becerileri Sınıflandırma Sistemi seviye 1 ve 2 olan yaşları 8 ile 15 yaş arası değişen 15 serebral palsi tanılı çocuk çalışmaya dahil edildi. Tüm çocukların yürüyüşü 10 metrelik parkurda video analiz yöntemi ile değerlendirildi ve Görsel Analog Skalası ile verilen görevin zorluk derecesi ölçüldü. Çalışmanın veri analizi SPSS 22.0 paket programı kullanılarak yapıldı ve p<0, 05 olasılık değeri anlamlı kabul edildi. Kognitif görevin SP'li çocuklarda yürüme hızını düşürdüğü, adım sayısını artırdığı ve parkuru bitirme süresini uzattığı tespit edildi (p<0,05). SP'li çocuklarda motor görevin parkur bitirme süresine, yürüyüş hızına, adım sayısına etki etmediği tespit edildi (p>0.05). Farklı yürüme tiplerinde adım uzunlukları açısından istatistiksel olarak anlamlı fark olmadığı tespit edildi (p>0.05). Sonuç olarak farklı yürüme tipleri, serebral palsili çocuklarda yürüyüş parametrelerinde değişikliğe neden olmaktadır.
Ebeveynlerin canlandırma sırasında çocuklarının yanında bulunmaya ilişkin görüşleri: Ölçek geliştirme çalışması ve yoğun bakım ünitesi örneği

Bu çalışma; ebeveynlerin canlandırma sırasında çocuklarının yanında bulunmaya ilişkin görüşlerine yönelik bir ölçüm aracı geliştirmek ve ebeveynlerin görüşlerini belirlemek amacıyla tanımlayıcı, kesitsel ve ilişki arayıcı olarak yapıldı. Araştırmanın evrenini, İstanbul'da özel bir üniversite hastanesinin bebek ve çocuk yoğun bakım ünitelerine müracaat eden bebek ve çocukların ebeveynleri, örneklemini ise bebek ve çocuk yoğun bakım ünitelerine müracaat eden bebek ve çocukların, araştırmaya katılmaya gönüllü 222 ebeveyn oluşturdu. Veriler Haziran 2018 -Şubat 2019 tarihleri arasında, araştırmacı tarafından geliştirilen (alpha: 0 .85) toplam 34 soruluk 'Ebeveynlerin Canlandırma Sırasında Çocuklarının Yanında Bulunmaya İlişkin Görüşlerini Belirleme Ölçeği' ile toplandı. Araştırma kapsamında ebeveynlerin canlandırma odasında bulunmak istedikleri (%64.0), ebeveynlerin daha önce yaşamını kaybeden bir yakınının canlandırma işlemine tanıklık etmedikleri (%88.3), ailelerin canlandırma işlemine dahil olması için sağlık çalışanlarının konuya ilişkin eğitim almasını düşündükleri (%89.2), ebeveynlerin canlandırma odasında bulunmasının çocuğuna yapılması gereken tüm uygulamaların yapıldığına inanmalarını sağlayacağı (%76.6), canlandırma işleminden sonra çocuklarıyla vedalaşmak için uygun bir ortam bekledikleri (%78.4), ailelerin canlandırma odasında bulundukları takdirde sağlık çalışanları tarafından desteklenmeyi bekledikleri (%84.2), sağlık hizmeti veren kurumlarda ailelere yönelik canlandırma prosedürleri geliştirilmesini istedikleri (%85.6) saptandı. Bu sonuçlar; sağlık kurumlarında canlandırma esnasında ailenin bulunmasına yönelik kapsamlı protokol ve prosedürlerin geliştirilerek standardize edilmesini, ailenin sağlık çalışanları tarafından desteklenmesi ve eğitimli sağlık çalışanlarının arttırılması gerektiğini göstermektedir. Yoğun bakımlarda yatan bebek ve çocukların ailelerinden ayrılmadan ileri invaziv girişimi olan canlandırma işlemini iki tarafın da en az hasarla atlatmasını sağlamak büyük önem taşımaktadır.
Edirne merkezdeki hastanelerin çocuk servislerine gastroenterit tanısıyla yatırılan 0 ? 3 yaş grubu çocuklara annelerinin evde yaptıkları uygulamalar, bilgi ve özyeterlik düzeyleri

Bu araştırma Edirne Merkez'deki Hastanelerin Çocuk Servislerine Gastroenterit tanısıyla yatırılan 0-3 yaş grubu çocukların annelerinin bilgi düzeylerini, evde yaptıkları uygulamaları ve annelerin analık görevlerinde öz yeterliklerini belirlemek amacıyla tanımlayıcı ve kesitsel olarak planlandı.. Araştırma grubunu, yaş ortalaması 26.73 5. 08 (min: 17, max:36), yarıya yakınını 25-29 yaş grubunda (%33.8) ve ortaokul mezunu (%40.9), çoğunluğu çalışmıyor/ev hanımı (%69.5) olan anneler oluşturdu. Gruptaki çocukların aylara göre yaş ortalaması 9 .14 8.18 (min:0ay, max:36ay), yarısından çoğu erkek (%54.6) ve yarıya yakını 0-6 ay arasında (%42.8) idi. Çocukların yarısından çoğunun ilk kez ishal olduğu (%64.3), ailelerin çocuklara ishal olduğu zaman en fazla su, muz, yoğurt ve çorba (sırasıyla %92.5, %77.5, %77.5, %42.9) verdikleri, annelerin çocuğa sıvı gıdaların fazla verilmesi (%90.7), emzirmeye devam edilmesi (%95.5) gerektiğini bildiği ve büyük çoğunluğunun da ORS'yi bildiği (%81.8) ancak vermediği (%72.9) bulundu.0- 6 aylık, kız çocuğu (%58.3), doğumda 3000- 3400 gram (%38.9) ve boyları 46-50 cm (%61.1) olan, biberon ile (%37.6) beslenen, daha önce hastalık geçiren (%80.6) ve anneleri 20-24 yaş grubunda (%38.9), ortaokul mezunu (%41.6) ve çalışmıyor/ev hanımı (%77.8) olan çocukların diğer gruplara göre son bir ayda ishal olma durumunun daha fazla olduğu tespit edildi (p<0.05). Anne sütü alan çocukların çoğunun (%97.4), 2-4 ay yalnızca anne sütü ile beslenen çocuklarının yarıya yakının (%47.2) son bir ayda ishal olmadığı, beslenmeden önce ve tuvaletten önce her zaman el yıkayan ve damacanadan içme suyu temin eden ailelerin çocuklarının son bir ayda hiç ishal olmadığı bulundu (p<0.005).25- 29 yaş grubunda olan annelerin duyarlı tepki verme, bakım-ilgi değer verme grup puan ortalamasının daha yüksek olduğu bulundu (p<0.05). İstatiksel olarak anlamlı olmamakla birlikte annelerin eğitim ve meslek, yaşadıkları bölge, aile tipleri, sosyoekonomik durumu, kaybedilen çocuk olması, ailedeki çocuk sayısı ve nüfus, çocuğun cinsiyet, yaş ve son bir ayda ishal olma durumuna göre dağılımlarının annelerin özyeterlik gruplarından duyarlı tepki verme, bakım-ilgi değer verme grup puan ortalaması ile çocukların ishal olduğunda başkasında da ishal olan annelerin koruma ve oyun grup puan ortalamasının, diğer gruplara göre daha yüksek olduğu saptandı (p>0.05). Anne sütü vermeyen annelerde, annelerin özyeterlik gruplarından disiplin-kısıtlama yapma grup puan ortalamasının, ara sıra el yıkayan annelerin disiplin-kısıtlama yapma ve öğretme grup puan ortalamasının, daha önce hastalık geçiren çocuğu olan annelerin duygusal yeterlik grup puan ortalamasının daha yüksek olduğu bulundu (p<0.05). Araştırmadaki annelerin özyeterlik ölçeğin alt gruplarından aldıkları puanların ortalama değerlerin 24.98 1. 21 ile 35.30 3. 87 ve Cronbach alfa katsayısının ?=0, 960 ile ?=0, 041 arasında değiştiği tespit edildi.
Çocuk ve ergenlerde obsesif kompulsif bozukluğun klinik özellikleri ve eşlik eden bozukluklar

Obsesif Kompulsif Bozukluk, yaşamın herhangi bir döneminde ortaya çıkan, kişinin eğitim, iş ve sosyal yaşamında işlevsellik kaybına neden olan, kişinin yaşamını olumsuz yönde etkileyen, obsesyon ve kompulsiyonlarla karakterize bir bozukluktur. Çalışmada OKB tanılı çocuk ve ergenlerde, OKB'nin başlangıç yaşını, ailelerin sosyoekonomik düzeyini ve ailede OKB görülme sıklığını, obsesyon ve kompulsiyonların tipini, obsesyon ve kompulsiyonlarda cinsiyet farkının ve başlangıç yaşının öneminin olup olmadığını, eşlik eden diğer ruhsal bozuklukların varlığını, hangi eş hastalıkların ne sıklıkta hangi yaş grubunda ve cinsiyette daha sık göründüğünü araştırmak amaçlanmıştır. Çalışmaya 0-18 yaş arasında OKB tanılı 93 çocuk ve ergen katılmıştır. Klinik görüşmede K-SADS-PL'ye göre yarı yapılandırılmış görüşme ve DSM-IV-TR tanı ölçütlerinin esas alındığı yarı yapılandırılmış bir görüşme yapılmış, CY-BOCS uygulanmıştır. Olguların belirtilerinin ortaya çıktığı yaş ortalaması 7.79 3.78 (2-15) yıldır. Olguların %72.1'inin erken başlangıçlı, %27.9'unun geç başlangıçlı olduğu belirlenmiştir. Erken başlangıçlı OKB'de en sık kirlenme obsesyonu ve kontrol etme kompulsiyonu, geç başlangıçlı OKB'de en sık saldırganlık obsesyonu ve kontrol etme kompulsiyonu bulunduğu tespit edilmiştir. Olguların CY-BOCS ortalama puanı 28 .54 4.41 (17-35) olarak hesaplanmıştır. Obsesyon, kompulsiyon ve toplam puanlar açısından kızlar ile erkekler arasında istatistiksel olarak anlamlı farklılık saptanmamıştır. Olgulardaki en sık eş tanılar özgül fobi, ayrılık anksiyetesi bozukluğu, dikkat eksikliği ve hiperaktivite bozukluğu, tik bozuklukları olarak bulunmuştur. Erken başlangıçlı OKB'nin klinik özellikleri, seyri ve ilaç tedavi yanıtları ile ilgili elimizde kesinlik kazanmış bilgi bulunmadığı göz önüne alınarak, erken başlangıçlı OKB ile ilgili olarak daha büyük örneklemli, klinik özelliklerin, seyrin ve tedavi yanıtlarının değerlendirildiği daha ileri çalışmaların gerekli olduğu düşünülmektedir.
Bursa ili 6-14 yaş grubu çocuklarda besin alerjisi ve semptomlarının sıklığı

Dünyada ve ülkemizde çocukluk çağında besin alerjisi ve semptomlarının görülme sıklığı ile ilgili epidemiyolojik çalışmalar kısıtlı sayıdadır. Bu çalışmada Bursa ili merkezinde 6-14 yaş grubu okul çocuklarında besin alerjisinin; görülme sıklığı, başlama yaşı, görülen semptomlar, besin alerjisine sebep olan en sık besinler, besin alerjisi ile ilgili çeşitli özellikler çocukların anne ve babaları tarafından cevaplandırılan anket formları kullanılarak araştırılmıştır. Çalışma populasyonu toplam 3944 çocuktan oluştu. Populasyonun 1978'i (%50,2) erkek, 1966'sı (%49,8) kız çocuklardan olşuyordu. Çocukların yaşları 6-14 yaş arasında idi; ortalama yaşları 10,19 ( 2 ,30) olarak bulundu. Çalışma populasyonunda (n:3944), yaşam boyu en az bir kez besin alerjisi bulguları varlığı %13,4, son bir yılda besin alerjisi bulguları varlığı %5,7 olarak bulundu. Doğumdan bugüne dek en az bir kez besin alerjisi nedeniyle doktora başvurma oranı %8,3, doktor tarafından yaşam boyu en az bir kez besin alerjisi tanısı konulan çocukların oranı %6,4 olarak saptandı. Tüm çalışma populasyonunda (n:3944) besin alerjisine neden olan besinler sırasıyla; katkılı besinler %5,4 (boyalı şekerler ve hazır cipsler (%4,7) ketçap, salça ve turşu (%0,7)), yumurta %3,9, kakaolu besinler %3,8, inek sütü ve inek sütü ürünleri %3,0 olarak bulundu. Doktor tarafından yaşam boyu en az bir kez besin alerjisi tanısı alan çocuklarda (n:253); besin alımından sonra en sık deri bulgularının (%83,8), sonra sırasıyla gastrointestinal sistem bulguları (%10,3), solunum sistemi bulguları (%3,6), nörolojik bulgular (%2,4) ve kardiyovasküler sistem bulgularının (%0,4) gözlendiği saptandı. Yaşam boyu en az bir kez besin alerjisi bulguları olan çocuklarda besin alerjisi bulgularının ilk başlama yaşı en sık 2-4 yaş (%45,5), sonra 5-7 yaş (%26,1) olarak saptandı. Doktor tarafından yaşam boyu en az bir kez besin alerjisi tanısı konulan çocukların anne veya babalarındaki besin alerjisi sıklığı %12,2, kardeşlerindeki besin alerjisi sıklığı %9,1 olarak bulundu. Tüm çalışma populasyonundaki (n:3944) çocuklarda doktor tanılı diğer alerjik hastalıkların sıklığı sorgulandığında; astım %10, 9 çocukta, alerjik rinit %10, 2 çocukta, atopik dermatit %4,3 çocukta, alerjik konjunktivit %3,9 çocukta, ürtiker %2.0 çocukta, ilaç alerjisi %1,7 çocukta saptandı. Bursa il merkezinde 6-14 yaş grubu çocuklarda besin alerjisi ve semptomlarının görülme sıklığının önemli bir oranda bildirildiği görülmüştür. Hekimler ve aileler için, çocukluk çağında besin alerjisine yaklaşım konusunda bu verilerin yararlı olacağı düşünülmektedir.
Serebral palsili ve sağlıklı çocuklarda babanın çocuk bakımına katılımının karşılaştırılması

Bu araştırmanın amacı, SP'li ve sağlıklı çocuklarda babanın çocuk bakımına olan katılımını karşılaştırmaktır. Araştırmanın SP örneklem grubu İstanbul Fatih ve Gaziosmanpaşa ilçelerinde Özel Eğitim ve Rehabilitasyon Merkezlerinde tedavi gören 35 SP'li çocuğun babalarının katılımıyla yapıldı. Bu çalışmanın karşılaştırılmasında kullanılan sağlıklı örneklem grubu ise İstanbul Fatih ilçesinde basit rastgele örneklem yöntemiyle seçildi. Çalışmaya katılan babaların, çocuklarının yaşları 0-12 aralığında alınması uygun görüldü. Babaların çocuk bakımına olan katılımı PICCI anket formu ile ölçüldü. Sosyoekonomik ve demografik özellikler ise Aile Bilgi Formu ile değerlendirildi. PICCI'nın alt alanlarına göre elde edilen sonuçların grupların karşılaştırılmasında; babaların katılım değerlendirilmesi, öncellikli bakım sağlayıcı, çocuk bakım sorumluluğu, çocuğu sosyalleştirme sorumluluğu ve çocuk yetiştirme görevlerini yerine getirme sıklık düzeyleri arasında anlamlı bir farkın oluştuğu ve bu farkın sağlıklı çocukları olan babaların lehine olduğu görüldü (p<0,05). Çocuk yetiştirme kararlarında etki ve erişebilirlik alt alanlarında ise anlamlı bir farkın oluşmadığı görüldü (p>0,05). Araştırmaya katılan babaların sosyoekonomik ve demografik özelikleri karşılaştırıldığında ise; baba eğitim düzeyi ve aylık hane gelirleri arasında çocuk bakımına katılımda anlamlı bir farkın olduğu görüldü (p<0,05). Aile Bilgi Formunda yer alan diğer alt başlıklarda ise anlamlı bir fark bulunmadı (p>0,05). Çalışmaya katılan SP'li örneklem grubunda olan babaların çocuk bakımına katılımının tüm alt gruplarıında almış oldukları puanların çocuk cinsiyetine göre anlamlı bir farkı bulunmadı (p>0,05). Sonuç olarak her iki baba grubunun çocuk bakımı ve sorumluluğuna katılımı düşüktür. Fakat sağlıklı çocukları olan babalar çocuklarının bakımı ile daha fazla ilgilenirken, SP'li çocuğu olan babalar çocuklarının bakımından kaçındıkları babalık gereği var olan sorumluluklarını yerine getirmemektedirler.