turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Koklear implant kullanıcısı olan çocukların okul çağı dil becerilerinin değerlendirilmesi

Yıldırım, N., Koklear İmplant Kullanıcısı Olan Çocukların Okul Çağı Dil Becerilerinin Değerlendirilmesi, Hacettepe Üniversitesi Sağlık Bilimleri Enstitüsü Odyoloji Programı Yüksek Lisans Tezi, Ankara, 2019. Bu çalışmada, koklear implant kullanan çocukların okul çağı dil becerilerini ve konuşma seslerini tanıma performansını değerlendirmek amaçlanmıştır. Koklear implanttan beklenen başarı sadece basit günlük konuşma dilinin kazanılması değil, dile dayalı tüm becerilerde başarı gösterilmesi olmalıdır. Koklear implantlı çocuklarda okul çağı dil becerilerini değerlendirmek ve bu yönde takip-müdahale programları geliştirmek çok önemlidir. Çalışmamızda 4 yaş ile 8 yaş 11 ay arasında olan, koklear implant kullanan, ek engeli bulunmayan 70 gönüllü çocuk katılımcı (35 erkek, 35 kız) yer almıştır. Katılımcılara 'Türkçe Okul Çağı Dil Gelişimi Testi ' ve 'Konuşma Seslerini Tanıma Testi ' uygulanmıştır. Değerlendirme kriterleri olarak TODİL tüm alt testlerinin yüzdelik değerleri ve tanımlayıcı terimleri, bileşke performansların ise indeks değerleri ve tanımlayıcı terimleri belirlenmiştir. Hipotezler doğrultusunda bulgular analiz edildiğinde işitme kaybına erken müdahalenin işitsel algı gelişimi ve dile dayalı beceriler açısından çok önemli olduğu saptanmıştır. FM kullanımının dile dayalı karmaşık becerilerde avantaj sağladığı gözlenmiştir. Koklear implantasyon öncesi rezidüel işitme varlığının ileri dönemde fonksiyonel işitme ve dil gelişimine olumlu etkisinin olduğu bulunmuştur. Kullanım şekline göre bilateral kullanıcıların binaural işitmenin avantajlarını kullanabilmelerinden dolayı linguistik ipuçlarını almada ve dil becerilerinde daha iyi oldukları saptanmıştır. KSTT ile TODİL alt testlerinden Sözcük Ayırt etme, Fonemik Analiz, Artikülasyon testleri arasında istatistiksel olarak anlamlı bir ilişki saptanmıştır. Elde edilen bu verilerin kullanılan değerlendirme araçlarıyla farklı gruplarda yapılacak çalışmalar için fikir oluşturacağı düşünülmüştür.
Kocaeli ili geneli okulların beslenme ve egzersiz imkanlarının değerlendirilmesi

Bu çalışmada, çocukların günlerinin önemli bir kısmını geçirdikleri okulların beslenme ve egzersiz imkanlarının değerlendirilmesi ile günümüzde sıklığı artan çocukluk çağı obezitesine karşı mücadele için veriler toplamak amacıyla yapıldı
Ailevi akdeniz ateşi ile izlenen çocuklarda d vitamini seviyesinin değerlendirilmesi

Giriş ve amaç: Ailevi Akdeniz Ateşi ; etyolojisi tam olarak bilinmeyen, tekrarlayan ve kendini sınırlayan ateş, peritonit, sinovit ve plörit atakları ile karakterize bir hastalıktır. En önemli ve ciddi komplikasyonu böbrek yetmezliği ile birlikte olabilen ve belirgin ataklar olmadan da gelişebilen amiloidozdur. AAA geni 1997 yılında 16. kromozomun kısa kolunda tanımlanmış ve MEditerranean FeVer geni olarak adlandırılmıştır. Otoimmun hastalıklar sanayi toplumlarında morbidite ve mortaliteyi etkileyen nedenler arasında kanser ve kalp hastalıklarından sonra 3. sırada yer almaktadır. D vitamini dengesindeki bozuklukların otoimmun hastalıkların gelişmesinde etkili çevresel faktörlerden birisi olduğu düşünülmektedir. D vitamini hem doğal hem de kazanılmış immun yanıtı düzenler. Dogal immun yanıtı artırıken; kazanılmış immun yanıtı baskılar. Bizim bu çalışmamızda amacımız ise AAA ile izlenen çocuk hastalarda da D vitamini seviyesini değerlendirmek ve D vitamini ile ilgili faktörleri araştırmaktı.
İdrar yolu enfeksiyonu geçiren çocuklarda klinik ve laboratuvar bulguların renal hasarlanma ile ilişkisi

İdrar yolu enfeksiyonu çocukluk çağının en önemli ve sık görülen enfeksiyon hastalıklarından birisidir. Üst üriner sistem enfeksiyonları ciddi renal hasarlanmaya yol açabilmektedir ve bu renal hasarlanma da ileri dönemlerde hipertansiyon, gebelik komplikasyonları, kronik böbrek yetmezliğine kadar ilerleyen bir seyir gösterebilir. Bununla birlikte idrar yolu enfeksiyonuna sekonder renal skar gelişmesinden sorumlu etkenler hala net değildir. Bu çalışmada akut piyelonefrit kliniği ile başvuran hastalarda renal hasar gelişimindeki risk faktörlerinin belirlenmesi amaçlanmıştır. Çalışmamızda Pamukkale Üniversitesi çocuk nefroloji polikliniğinde idrar yolu enfeksiyonu tanısı ile takipli hastaların dosyaları retrospektif olarak değerlendirildi. Akut piyelonefrit tanısı idrar kültürü ve klinik bulgular ile kanıtlanmış ve Dimerkaptosuksinik asit renal sintigrafisi çekilmiş 197 hasta çalışmaya dahil edildi. İdrar kültürü ile idrar yolu enfeksiyonu tanısı kesinleştirilemeyen hastalar, major ürogenital sistem anomalisi, anorektal malformasyonu, nörolojik anomalisi olanlar, obstrüktif anomali varlığı, DMSA'lı sintigrafi çekilmemiş hastalar çalışma dışı bırakıldı. Hastaların başvuru sırasında saptanan ve anamnezden elde edilen klinik ve laboratuar verileri incelendi. Kız hastaların sayısı (n:153) erkek hastaların sayısından (n:44) anlamlı olarak daha yüksek saptandı (p<0.001). Bununla birlikte erkek hastaların yaş ortalaması kız hastalardan (4.7 4 yıl vs 5.45 3. 9 yıl) daha küçük bulundu (p<0.001). Çalışmamızda hastaların tedavi öncesi ateş düzeyinin 38 C ve üzerinde olması, klinik bulguların iki gün ve daha fazla süredir devam ediyor olması, tekrarlayan idrar yolu enfeksiyonu varlığı, beyaz küre sayısı, polimorfonükleer lökosit sayısı, eritrosit sedimentasyon hızı ve C-reaktif protein yüksekliğinin renal hasarlanmayı artırdığı tespit edildi (p<0.001). Ultrasonografi ve voiding sistoüretrografinin renal hasarlanmayı gösterme açısından düşük sensitiviteye sahip olduğu görüldü. İdrar yolu enfeksiyonu ciddiyetle ele alınıp değerlendirilmesi gereken önemli bir enfeksiyon hastalığıdır. Hastaların başvuruları sırasında tespit edilen klinik ve laboratuvar verileri ile renal hasarlanma oranı belirlenebilir. Uzun dönemdeki ciddi komplikasyonları düşünüldüğünde uygun takip ve tedavi ile morbidite ve mortalite oranı azaltılabilir.
Aile içi ve aile dışı cinsel istismar mağduru çocuk ve ergenlerin annelerinin geçmiş travma öyküsü ve bağlanma özelliklerinin birbirleriyle ve sağlıklı kontrollerle karşılaştırılması

Amaç: Çocuğa yönelik cinsel istismar; çocukluk dönemi ruhsal gelişimini etkileyen en önemli travmalardan biridir. Olumsuz etkileri yaşam boyu görülebilir ve sonraki kuşaklara aktarılabilir. Bu çalışmanın amacı; aile içi ve aile dışı cinsel istismar olgularının bireysel farklılıkları, aldıkları tanıları; bununla birlikte aile içi veya aile dışı cinsel istismar mağduru çocuk ve ergenlerin annelerinde bağlanma özelliklerinin, ebeveynlik tutumlarının, çocukluk çağında cinsel travma veya başka travmaya maruz kalma özelliklerinin, aile işlevselliği ve cinsel istismar ile ilişkili risk faktörlerini belirlemektir. Yöntem: Araştırmanın örneklemini Dokuz Eylül Üniversitesi Çocuk ve Ergen Ruh Sağlığı ve Hastalıkları Anabilim Dalı'na ilk kez başvuran veya takip edilmekte olan 60 çocuk, ergen ve anneleri ile daha önce çocuk psikiyatrisine başvurmamış ve istismara uğramamış 60 çocuk, ergen ve anneleri oluşturmuştur. Cinsel istismar grubuna Okul Çağı Çocukları için Duygulanım Bozuklukları ve Şizofreni Görüşme Çizelgesi- Şimdi ve Yaşam Boyu versiyonu ile tanı konmuştur. Veriler Sosyodemografik Veri Toplama Formu, çocuk ve ergenlere yönelik Ana-Baba Tutum Ölçeği ; annelere yönelik Ana-Babaya Bağlanma Ölçeği, Çocukluk Çağı Travmaları Ölçeği, Aile Değerlendirme Ölçeği ile değerlendirilmiştir. Çalışmanın verileri t testi, ki-kare, One-way ANOVA, binary lojistik regresyon analizi ile değerlendirilmiştir. Bulgular: Çalışmada aile içi ve aile dışı cinsel istismar mağduru çocuk ve ergenlerin annelerinin ÇÇTÖ ile belirlenen ihmal ya da istismar oranı kontrollerden yüksek bulunmuştur. ABBÖ ile belirlenen güvenli bağlanma puanı kontrollerden anlamlı olarak düşük bulunmuştur. ABTÖ belirlenen ebeveyn tutumlarında; aile içi ve aile dışı cinsel istismar grubunda demokratik tutumların daha az olduğu, koruyucu-istekçi ve otoriter tutumların daha fazla olduğu bulunmuştur. ADÖ alt ölçek puanları cinsel istismar grubunda kontrollerden anlamlı olarak yüksek bulunmuştur. Cinsel istismar grubu annelerinde çocukluk çağı cinsel öyküsü olan anneler, çocukluk çağı cinsel istismar öyküsü olmayan annelere göre ABBÖ puanları daha düşük, ABTÖ demokratik puanları daha düşük, ÇÇTÖ ile belirlenen çocukluk çağında diğer ihmal ve istismar oranları daha yüksektir. Sonuç: Cinsel istismar mağduru çocuk ve ergenleri değerlendirirken hazırlayıcı faktörleri değerlendirmek özellikle annenin çocukluk çağı travmasını değerlendirmek önemlidir. Tedavinin anne-çocuk ikilisini kapsaması, kuşaklar arası aktarılan travmanın olumsuz etkilerini kırmak için öncül olabilir.
Puberte prekoks tanısı alan ve sağlıklı çocukların yaşam kalitelerinin karşılaştırılması

Puberte Prekoks, pubertal gelişimin fiziki ve hormonal belirtilerinin normal olarak kabul edilen sınırlardan daha erken yaşta ortaya çıkmasıdır. PP, kızlarda meme büyümesinin başlangıç sınırı olan 8 yaştan önce gelişmesi, erkeklerde ise testis büyümesinin 9 yaşından önce başlaması olarak tanımlanmaktadır. PP'li çocukların yaşamış oldukları fiziksel ve hormonal değişiklikler, çocukların fiziksel, duygusal, sosyal ve okul durumlarını etkilemekte, bu durum çocukların psikososyal sorunlar yaşamasına neden olmaktadır. Bu doğrultuda çocukların fiziksel, duygusal ve psikososyal değerlendirilmesinin ele alındığı yaşam kalitesi kavramının PP'li çocuklarda önemi gündeme gelmektedir. Sunulan bu çalışma ile 8-12 yaş arasındaki çocukların sosyal durumlarının ve YK'larının karşılaştırılmalı olarak belirlenmesi amaçlanmıştır. Araştırma Hitit Üniversitesi Erol Olçok Eğitim ve Araştırma Hastanesi ile Dr. Sami Ulus Kadın Doğum Çocuk Sağlığı ve Hastalıkları Eğitim ve Araştırma Hastanesi Çocuk Endokrinoloji Polikliniğinde yapılmıştır. Araştırmaya PP tanısı almış 8-12 yaş arası 105 çocuk ile gerekli karşılaştırmaları yapmak amacıyla İl Milli Eğitim Müdürlüğüne bağlı bir ilköğretim okulunda eğitim gören benzer tanıtıcı özelliklere sahip 105 sağlıklı çocuk olmak üzere toplam 210 çocuk dahil edilmiştir. Araştırma verileri'Tanıtıcı Bilgi Formu' ve 'Çocuklar için Yaşam Kalitesi Ölçeği 'nin' '8-12 Yaş Çocuk Formu' kullanılarak toplanmıştır. Araştırmadaki PP'li çocukların sağlıklı çocuklara göre 'son bir ay içerisinde okulda devamsızlık yapma ve yüzme aktivitesinde bulunma, okul dışında görüştüğü arkadaşının olma' oranlarının düşük olduğu belirlenmiş, bu farkın istatistiksel olarak anlamlı olduğu görülmüştür (p<0,05). Çalışmadaki çocukların ÇİYKÖ çocuk formu ölçek toplam puan ortalamaları; PP'li çocuklarda 78 ,71 10,84, sağlıklı çocuklarda 82,43 9, 81 olup, bu farkın istatistiksel olarak anlamlı olduğu belirlenmiştir (p<0,05). Yine çalışmadaki PP'li çocukların ÇİYKÖ ebeveyn formu ÖTP ortalamaları 74 ,51 13,27, sağlıklı çocukların ise 81,90 9, 86 olup, bu farkın ileri düzeyde anlamlı olduğu saptanmıştır (p<0,001). Sonuç olarak PP'li çocukların sağlıklı çocuklara göre sosyal durumlarının daha olumsuz ve YK'larının da daha düşük olduğu görülmüştür. Bu doğrultuda pediatri hemşirelerine; PP'li çocukları erken dönemde belirleyerek multidisipliner ekip anlayışıyla onlara psikososyal destek sağlamaları ve danışmanlık yapmaları önerilebilir.
Dikkat eksikliği hiperaktivite bozukluğu olan çocukların annelerine verilen psiko-eğitimin anne çocuk etkileşimine ve aile işlevselliğine etkisinin belirlenmesi

Dikkat Eksikliği Hiperaktivite Bozukluğu Olan Çocukların Annelerine Verilen Psiko-Eğitimin Anne Çocuk Etkileşimine ve Aile İşlevselliğine Etkisinin BelirlenmesiAmaç: Bu araştırma dikkat eksikliği hiperaktivite bozukluğu olan çocukların annelerine verilen psiko-eğitimin anne-çocuk etkileşimine ve aile işlevselliğine etkisinin belirlenmesi amacıyla yapılmıştır. Materyal ve Metot: Araştırma ön test, son test, kontrol gruplu yarı deneysel olarak Haziran 2015- Nisan 2019 tarihleri arasında yapılmıştır. Araştırmanın evrenini Haziran 2015 Haziran 2016 tarihleri arasında Pamukkale Üniversitesi Tıp Fakültesi Çocuk ve Ergen Psikiyatrisi polikliniğine başvuran DEHB tanısı alan çocuklar ve anneleri oluşturmuştur. Araştırmanın örneklemini dahil edilme kriterlerine uyan 98 anne ve çocuk (25 çocuk- 25 anne deney, 24 çocuk- 24 anne, kontrol) oluşturmuştur. Deney grubunda yer alan annelere psiko-eğitim verilmiştir. Verilerin toplanmasında 'Kişisel Bilgi Formu', 'Aile Değerlendirme Ölçeği', 'Ebeveyn Kabul-Red/Kontrol Ölçeği' kullanılmıştır. Aile Değerlendirme Ölçeği annelere, Ebeveyn Kabul Red/Kontrol Ölçeği çocuklara uygulanmıştır. Verilerin değerlendirilmesinde Kolmogorov-Smirnov Testi, Pearson Ki-Kare Testi, T-Testi, Mann-Whitney U Testi, Wilcoxon İşaretli Sıralar Testi spearman korelasyon testi kullanılmıştır. Bulgular: Deney grubunda Ebeveyn Kabul Red/Kontrol Ölçeği son test sıcaklık/şefkat (25.36 5.45), düşmanlık/saldırganlık (19.84 2.99), kayıtsıtlık/ ihmal (20.08 3.42), kontrol alt ölçekleri (32.96 3.31) puan ortalamalarının ön testlere göre anlamlı düzeyde düşük olduğu bulunmuştur (p<0.05). Deney grubunda Aile Değerlendirme Ölçeği son test iletişim (2.45 0.21), gereken ilgiyi gösterme (2.81 0.17), davranış kontrolü (2.76 0.19) alt ölçek puan ortalamalarının ön testlere göre anlamlı düzeyde düşük olduğu belirlenmiştir (p<0.05). Sonuç: DEHB olan çocukların annelerine verilen psiko-eğitimin anne-çocuk etkileşimini ve aile işlevselliğini artırdığı sonucuna ulaşılmıştır. DEHB olan çocukların annelerine verilen eğitimlerin yaygınlaştırılması önerilebilir.
Çocuklarda spor branşı seçimine toplumsal yapının etkisi

Ülkemizde henüz bilimsel anlamda branş belirlemesinden çok, çocukların ailelerinin ya da kendilerinin branş seçmeleri söz konusudur. Ayrıca çocuğun ve ailesinin yer aldığı toplumsal tabakanın sahip olduğu ekonomik, kültürel ve toplumsal yapı, çocukların ya da ailelerin branş seçmedeki tercihlerinde etkili olmaktadır. İşte bu düşüncemin doğru olup olmadığını araştırmak amacıyla Bursa İl Merkezinde etkinlik gösteren ve altyapıya önem veren Belediyespor, DSİ Nilüferspor, Form Karate Okulu, Oyak Renault Futbol Takımı ve Beden Terbiyesi Bölge Cimnastik Spor Kulüplerinden 214 sporcuyu ele alarak araştırma yaptım. Cevapların değerlendirilmesinde aileler 3 tabakaya ayrılmış, Türkiyedeki toplumsal tabakaların alt-orta ve üst olarak 3 kategoride ele alınması toplumsal araştırmacı kişi ya da kurumların derledikleri Türkiyedeki meslek grupları, gelir düzeyi ve eğitim düzeyleri ile ilgili veriler göz önüne alınarak saptanmıştır. Alıştırmada 3 tablo oluşturulmuş ve değerlendirmeler x2 testi uygulanarak yapılmıştır. Sonuçta, teniste üst tabakadan ailenin çocuklarının basketbolda orta ve üste yakın, voleybolda orta tabakadan ailelerin futbol, karate, cimnastik ve güreşte ise alt tabakadan ailelerin çocuklarının yığılma gösterdiği görülmektedir. Bu da gelişmiş ülkelerde çocukların spor branşı belirlemesi bilimsel verilere göre yapılırken bizde toplumsal tabakalaşmanın etkisinde çocuklarda spor branşı seçilmesi biçiminde ortaya çıkmaktadır. Bu durum sporda gelişemememizin nedenlerinden birini oluşturmaktadır. Çocuklara yönelik spor eğitiminin yapıldığı her türlü eğitim kurumunda çocukların spor yeteneğinin belirlenmesinde ilgili bölümlerde verilen tabloların kullanılması ülkemiz sporunun gelişmesinde önemli sorunlardan birini çözecektir. iv
Çocuk cerrahisinde transvers kesi ile yapılan laparotomilerde preoperatif ultrasonografi eşliğinde, levobupivakain ile yapılan rektus kılıf bloğunun postoperatif analjezi üzerine etkisinin araştırılması

Amaç: Çalışmamızda, çocuklarda transvers kesi ile yapılan laparotomilerde, USG eşliğinde levobupivakain ile yapılan rektus kılıf bloğunun, intraoperatif sevofluran tüketimi ve postoperatif analjezik tüketimine etkisini araştırdık. Gereç ve Yöntem: Çalışmamız, Çukurova Üniversitesi Tıp Fakültesi Balcalı Hastanesi Anesteziyoloji ve Reanimasyon Kliniğinde, T. C. Sağlık Bakanlığı Etik Kurul onayı ve ebeveyn izni alınarak yapıldı. Çocuk Cerrahisi kliniğinde transvers kesi ile batın ameliyatı uygulanacak 3-18 yaş arası, ASA I-II grubu, 40 hasta çalışmaya alındı. Hastalarımız rastgele seçilen ve toplam 40 hastadan oluşan 2 gruba ayrıldı. Grup I hastalara genel anestezi sonrası preoperatif % 0,25 levobupivakain 0,2 ml/kg ile ultrasonografi eşliğinde rektus kılıf bloğu, grup II hastalara ise genel anestezi ve operasyon sonrası 0,1 mg/kg morfin yükleme dozu iv. olarak yapıldı. Postoperatif ağrı için her iki gruba da morfin ile Hasta Kontrollü Analjezi cihazı, 0,01 mg/kg bolus ve 30 dk. kilit süresi ile kuruldu. Her iki grubun da operasyon süresince inspire edilen ve tüketilen sevofluran konsantrasyon ve miktarları, intraoperatif ve postoperatif sistolik ve diyastolik kan basınçları, kalp atım hızları, oksijen saturasyonları gibi hemodinamik veriler ölçülerek kaydedildi. Postoperatif HKA ile analjezik tüketimi, ağrı skorları, sedasyon düzeyi, bulantı kusma, ek analjezik gereksinimi olan olgu sayısı ve yan etkiler izlenerek not edildi. Bulgular: Grupların demografik özellikleri, operasyon süreleri ve hemodinamik parametreleri birbirine benzerdi. İntraoperatif dönemde inspire edilen ve tüketilen sevofluran miktarlarının grup I hastalarda, grup II hastalardan daha düşük olduğu saptanmış; ortalama sevofluran tüketimi grup I hastalarda 18,7 2, 1 ml/saat, grup II hastalarda ise 21,5 2,9 ml / saat olarak belirlenmiştir (p<0,001). Postoperatif hemodinamik veriler karşılaştırıldığında ise; sistolik arter basınçları, grup I hastalarda, grup II hastalara göre daha düşük bulunmuş, diğer parametreler benzer bulunmuştur. Hastaların postoperatif FLACC ve sedasyon skorlarının ve 24 saatlik kümülatif morfin tüketiminin grup I hastalarda, grup II'ye göre daha düşük olduğu saptanmıştır (p<0.001). Grup II'de 3 hastada bulantı görülürken, grup I'de hiçbir hastada bulantı-kusma görülmemiş, yine postoperatif hiçbir hastada ek analjezi ihtiyacı olmamıştır. Sonuç: Sonuç olarak preoperatif rektus kılıf bloğu uygulanan hastalarda, postoperatif iv. morfin uygulanan hastalara göre, peroperatif sevofluran tüketiminin ve HKA yöntemi ile postoperatif morfin tüketiminin daha az olduğu gözlenmiştir. Çalışmamızın sonucunda USG eşliğinde rektus kılıf bloğu uygulamanın etkin ve güvenilir bir analjezi sağladığı kanısına varılmıştır.
Febril konvülziyon tanılı hastalarımızda uyku problemlerinin değerlendirilmesi

Febril konvülziyonların çocukluk çağında sık görüldüğü ve genetik faktörlerin rolü olduğu bilinmektedir. Etkisi olduğu bilinen genlerden SCN1A'daki mutasyonların uykunun düzenlenmesinde doğrudan bir role sahip olduğu bilinmektedir. Uyku düzenlenmesinde rolü olan melatonin hormonu düzeyi de febril ve afebril nöbet geçirenlerde düşük bulunmuştur. Çalışmamızın amacı bu bilgiler ışığında febril konvulziyonlu hastalarda uyku problemlerini değerlendirmektir. Tüm olguların ebeveynleri tarafından doldurulan Çocuklarda Uyku Ölçeği ile uyku problemleri değerlendirildi ve puanlandırıldı. Anket sonuçlarına göre febril konvülziyon tanılı hastaların toplam puanı ve davranış sorunları puanı kontrol grubuna göre yüksek bulundu. Cinsiyetin febril konvülziyon tanılı hastalarda uykuyu etkilemediği, 2 yaş altı febril konvülziyonlu hastalarda gün içi uykululuk puanının yüksek olduğu, 2'den fazla febril nöbeti olanlarda ilk 15 dakika içerisinde uykuya dalma oranının daha fazla olduğu, ailede febril konvülziyon ve epilepsi hikayesi olmasının, nöbet şeklinin ve nöbet süresinin hastalarda uykuyu etkilemediği ve ateş-konvülziyon arasındaki süre arttıkça hastalarda diğer uyku sorunları puanının ve diş gıcırdatma oranının anlamlı olarak yüksek olduğu saptandı. Sonuç olarak uyku bozuklukları febril konvülziyonlu olgularda sık görülmektedir. Çalışmamız, nöbetleri kontrol altına alınmış olsa da febril konvülziyonlu hastalarda uyku yapısının normal olmadığını göstermektedir. Uyku sorunlarının değerlendirilmesi febril konvülziyonu olan çocukların kapsamlı muayenelerinin bir parçası olmalıdır.
Hodgkin dışı lenfomalı hastaların klinik özellikleri ve tedavi sonuçlarının değerlendirilmesi

Gelişmiş ülkelerde çocukluk çağı kanserleri arasında 3. sıklıkta gözüken lenfomalar ülkemizde lösemilerden sonra ikinci sıklıkta görülmektedir. Bu çalışmada Ocak 1996 Aralık 2015 tarihleri arasında Akdeniz Üniversitesi Tıp Fakültesi Çocuk Hematoloji Onkoloji Bölümünde takip / tedavi edilen 84 Hodgkin dışı lenfoma tanılı 18 yaş altı hastanın klinik ve laboratuar özellikleri ile uygulanan tedavi protokollerinin sonuçlarının retrospektif olarak değerlendirilmesi amaçlandı. Hastaların medyan tanı yaşı 9.12 yaş, erkek / kız oranı 2.5 olarak bulundu. Hastaların %34.5'i 5 <10 yaş arasında yer almaktaydı. En sık görülen başvuru şikayeti karında şişlik ve karın ağrısı (%40.7) idi. Primer tümör 39 (%46.4) hastada abdomen bölgesinden, 19 (%22.6) hastada mediastenden, 14 (%16.7) hastada baş boyun bölgesinden kaynaklanmaktaydı. Burkitt lenfoma sıklığı %52.4, lenfoblastik lenfoma sıklığı ise %28. 6 olarak saptandı. Hastaların %14.3'ünde Kİ tutulumu bulunurken, %6'sında SSS tutulumu tespit edildi. Hastaların %83.3'ü (70 olgu) ileri evre hastalık ile başvurdu. Matur B hücreli lenfomalı hastalar LMB 89, LMB 96 ve BFM NHL 95 kemoterapi protokolü ile, lenfoblastik lenfomalı hastalar LMT 89 ve BFM ALL 90 kemoterapi protokolleri ile tedavi edildi. Relaps oranı %11.9, medyan relaps zamanı 5.73 ay idi. Hastaların ortalama takip süresi 53.6 ay, 5 yıllık genel yaşam hızı %66.7 5.9, hastalıksız yaşam hızı ise %65.2 5. 9 olarak bulundu. Hastaların yaşam hızları arasında yaş grupları, cinsiyet, histopatolojik alt tip, serum LDH düzeylerine göre fark saptanmadı. İleri evredeki hastaların 5 yıllık genel ve hastalıksız yaşam hızı erken evredeki hastalardan istatistiksel olarak daha düşüktü (log rank= 0 .037, log rank= 0 .032). Hastalığın epidemiyolojik özellikleri gelişmekte olan ülkelerdeki HDL tipine benzemektedir.
Life kinetik antrenmanlarının koordinatif yetenekler üzerine etkisi

Çalışmaya, daha önce herhangi bir spor geçmişşi bulunmayan yaz spor okullarının futbol branşına kayıt yaptırmış 24 kişi gönüllü olarak katılmıştır. Yaş ortalamaları 12,75 1,36 yıl, boy uzunluğu ortalamaları 139 0,07 cm, vücut ağırlığı ortalamaları 33,75 7,40 kg olan 12 kişi deney grubu olarak, yaş ortalamaları 11,75 1,29 yıl, boy uzunluğu ortalamaları 141 0,08 cm ve vücut ağırlığı ortalamaları 34,66 10,03 kg olan 12 kişi kontrol grubu olmak üzere 2 grup oluşturulmuştur. Deney grubuna yaz okulu antrenmanlarına ek olarak 8 hafta boyunca hafta da 3 gün 45'er dakika life kinetik antrenman programı uygulanmış olup kontrol grubu ise sadece yaz okulu antrenmanlarına devam etmiştir. Ölçümler çalışma öncesi ve çalışma sonrası olarak alınmıştır. Koordinatif yetenekler olarak denge, oryantasyon, ayrımlama ve ritim değerlendirilmiştir. Deney grubu ön test-son test sonuçlarının karşılaştırılmasında, Denge minder hata puanı, denge toplam hata puanı, ritim yeteneği ve oryantasyon yeteneği son test sonuçları, ön test sonuçlarından anlamlı derecede düşük bulunmuştur (p<0,05). Deney grubunun denge düz zemin hata puanı ve ayrımla yeteneği ön test-son test sonuçları arasında anlamlı farklılık bulunmamıştır (p>0,05). Kontrol grubu ön test - son test sonuçlarının karşılaştırılmasında, kontrol grubunun denge düz zemin hata puanı, denge minder hata puanı, denge toplam hata puanı, ritim yeteneği, oryantasyon yeteneği ve ayrımlama yeteneği ön test - son test sonuçları arasında anlamlı farklılık bulunmamıştır (P>0,05). Sonuç olarak, life kinetik antrenmanlarının koordinatif yeteneklerden denge, ritim ve oryantasyon yeteneği üzerine etkisinin olduğu, ayrımlama yeteneği üzerine ise etkisinin olmadığı düşünülmektedir.