turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Tip 1 Diabetes mellitus tanılı olgularda tanı ve izlemde otoimmün tiroidit gelişiminin değerlendirilmesi

Tip 1 diyabetes mellitus insülin salgılanmasının eksikliğe bağlı olarak ortaya çıkan karbonhidrat, protein ve yağ metabolizmasında bozuklukla sonuçlanan, çocuk ve ergen yaş grubunda en sık görülen endokrin hastalıktır. Bu çalışmada Trakya Üniversitesi Tıp Fakültesi Çocuk Sağlığı ve Hastalıkları Ana Bilim Dalı, Çocuk Endokrinoloji Bilim Dalı Polikliniği'de Ocak 2006 ile Eylül 2013 tarihleri arasında tip 1 diyabetes mellitus tanısı ile takip edilmiş olgularda tanı anında ve izlemde otoimmün tiroidit sıklığının saptanması, varsa otoimmün tiroidit için risk etmenlerinin belirlenmesi amaçlandı. Çalışmaya alınan 134 (63 erkek, 71 kız) olgunun yaş ortalaması 11,3 4, 6 desimal yıl, diyabet tanı yaşı ortalaması 8,1 3, 9 desimal yıl ve diyabet süreleri 3,1 2, 4 yıl idi. Olguların çoğu ilkbahar ve kış aylarında tanı almıştı ve en sık (%52,7) diyabetik ketoasidoz tablosu ile başvurmuştu. Olguların anne sütü ile beslenme ve D vitamini kullanma süreleri az, inek sütü ve unlu gıdalarla beslenmeye başlanması erkendi. Olguların tip 1 diyabetes mellitus tanısı aldıklarında ortalama glikolize hemoglobin düzeyi %12,3 2,7, C-peptid düzeyi 0,43 0, 39 ng/ml, son 1 yıllık ortalama glikolize hemoglobin düzeyi ise %8,1 2, 5 idi. Olguların %47,4'ünde glutamik asit dekarboksilaz antikoru, %1,7'sinde anti-insülin antikoru ve %0,9'unda adacık hücre antikoru pozitifti. Çalışmaya alınan 134 olgunun %14,2'sinde (19 olgu: 5 erkek, 14 kız) otoimmün tiroidit saptandı. Bu olguların yaş ortalaması 13,9 3, 6 desimal yıl, diyabet süreleri 4,2 2, 9 yıl idi. Otoimmün tiroidit tanı anında olguların %68,4'ü 10-15 yaş aralığında ve %78,9'u pubertal dönemdeydi. Tüm otoimmün tiroiditli olgular tanı anında ötiroid olup, izlemde 6 olguda subklinik hipotiroidi gelişti. Otoimmün tiroiditli olgular otoimmün tiroidit gelişmeyen olgularla cinsiyet, yaş, puberte, antropometrik ölçümler, tip 1 diyabetes mellitus tanı anında klinik tablo ve laboratuvar özellikleri açısından karşılaştırıldığında yaş ve puberte durumu dışında anlamlı farklılık bulunmadı. Otoimmün tiroiditi olan tip 1 diyabetes mellituslu olguların yaş ortalaması otoimmün tiroiditi olmayanlara göre daha büyük ve pubertal olan olgu sayısı daha fazlaydı. Otoimmün tiroiditli olgular tiroid antikor varlığına göre gruplandırılmasına karşın olgu sayısının yeterli olmaması nedeniyle antropometrik ölçümler ve laboratuvar bulguları açısından istatistiksel olarak değerlendirilemedi. Sonuç olarak tip 1 diyabetes mellituslu olgularda, özellikle ergenlik döneminde otoimmün tiroidit gelişme sıklığı fazladır. Otoimmün tiroiditli olgular tanı anında çoğunlukla ötiroid olmalarına karşın, izlemde tiroid disfonksiyonu gelişebileceği için yakın takip edilmeleri tedavide gecikme yaşanmaması açısından önemlidir. Bu nedenle tip 1 diyabetes mellitus olguları tiroid otoantikorları ve tiroid hormonları açısından yıllık olarak değerlendirilmelidir.
Prediyalitik hastalarda volüm parametreleri ile malnutrisyon alt tipleri arasında ilişki

Amaç ve Kapsam: Kronik böbrek yetmezliği olan hastalarda malnutrisyonun tip 1 ve tip 2 olarak iki tipi mevcuttur. Çalışmamızın amacı inflamasyon varlığı ile malnutrisyon arasındaki ilişkinin volüm parametreleri ile karşılaştırılması ve malnutrisyon-volüm arasındaki ilişkinin araştırılmasıdır. Gereç-Yöntem: Çalışmaya prediyalitik dönemdeki kronik böbrek yetmezlikli 94 hasta alındı. Olguların malnutrisyon skorları Subjective Global Assessment yöntemi ile hesaplandı. Her olgu kilo değişikliği, diyetle gıda alımı, gastrointestinal semptomlar, subkutan yağ dokusu ve kaslardaki zayıflama bulguları, komorbid hastalıklarının varlığı ve şiddeti ile fonksiyonel kapasiteleri açısından değerlendirildi. Her kategori için semptom ve fizik muayene bulgularının ciddiyetine göre 1-5 arasında puanlama yapıldı. Çalışmaya alınan tüm hastalardan alınan kan örneklerinden inflamasyon belirteçleri (hs-CRP, IL-1ß, IL-6, TNF) ve beslenme parametreleri ( albümin, prealbümin, IGF-1, IGFBP-3, transferrin, Fetuin-A) değerlendirildi. Hastaların volüm durumları kanda ölçülen NT-ProBNP ve ekokardiyografi bulguları ile tespit edildi. Bulgular: Çalışmaya alınan olguların ortalama yaşı 59 .63 13.30, ortalama malnutrisyon skorları 17 .21 6.01, inflamasyon belirteçlerinden ortalama hs-CRP oranı 18.5 40. 7 median: 5.6 idi. Bivarite ve multivariete analizlerde, malnutrition skoru ile inflamasyon ve volüm parametreleri arasında pozitif bir korelasyon tespit edildi. Diğer taraftan, inflamasyon ve volüm parametreleri ile beslenme parametrelerinde negatif bir korelasyon saptandı. Multipl regresyon analizi ile malnutrisyon skoruna en fazla etki eden faktörlerin volüm parametrelerinin olduğu saptandı. Tartışma ve Sonuç: Malnutrisyon kronik böbrek yetmezliği hastalarında mortalite ve morbiditeyi artıran önemli bir risk faktörüdür. İnflamasyon, malnutrisyon ve kardiyovasküler hastalığın başlangıcında ve ilerlemesinde temel rol oynamaktadır. Çalışmamızda, malnutrisyon ve inflamasyon arasındaki anlamlı ilişki yanında volüm parametreleri ile inflamasyon ve volüm fazlalığı ile malnutrisyon arasındaki güçlü ilişki gösterildi. Bu verilere göre volüm fazlalığının gerek inflamasyon gerekse malnutrisyonun ardında yatan asıl neden olduğu sonucu ortaya çıkartılabilir. Volüm fazlalığının giderilmesinin hem inflamatuvar parametrelerde, hem de beslenme durumunda düzelme sağlayacağını düşündüren sonuçlar elde edildi. Bu hipotezi kanıtlamak için prospektif çalışmalara gereksinim vardır.
Çocuk hastalarda manyetik rezonans görüntülemede propofol infüzyonuna eklenen ketaminin total propofol dozuna ve taburculuk sürelerine etkisi

Manyetik rezonans görüntüleme işlemi esnasında çocuk hastalarda sedasyon ihtiyacı giderek artmakta ve yaygınlaşmaktadır. Çalışmamızın amacı; MRG işlemi için sedasyon uygulanan çocuk hastalarda propofol infüzyonuna eklenen farklı ketaminin bolus dozlarının, total propofol dozlarına ve taburculuk sürelerine etkisini araştırmaktır. Randomize çift kör olarak yapılan çalışmamıza, manyetik rezonans görüntüleme işlemi yapılacak olan ASA I-III grubu 1 ay 11 yaş arası, 141 olgu dahil edildi. 6 aydan büyük tüm çocuklar 0,5 mg/kg intranazal midazolam ile premedike edildi. Grup I 'de 1 mg/kg propofol bolus ve 100 q/kg/dk'dan propofol infüzyon uygulandı. Grup II'de 0,5 mg/kg ketamin bolusu takiben 100 q/kg/dk'dan propofol infüzyon uygulandı. Grup III'te 1 mg/kg bolus ketamini takiben 100 q/kg/dk'dan propofol infüzyon uygulandı. Grup IV'te 1,5 mg/kg ketamin bolusu takiben 100 q/kg/dk'dan propofol infüzyon uygulandı. Kan basıncı, oksijen satürasyonları, kalp atım hızları, Ramsey sedasyon skorları, end-tidal karbondioksit düzeyleri 5 dakika ara ile işlem sonuna kadar kaydedildi. İşlem süresi, total propofol miktarı, modifiye Alderete skorlarının 9 ve üstü olduğu süre ve ek doz ihtiyaç sayısı kaydedildi. Ajitasyon, oksijen satürasyonunda düşme bradikardi, hipotansiyon gibi komplikasyonlar kaydedildi. Dört grup arasında demografik verilerde bir fark yoktu. 4 grubun kalp atım hızları arasında yapılan karşılaştırmada 25. dk, 65. dk, 70. dk ve 75. dk.'larda istatistiksel olarak anlamlı fark bulundu, 1. gruba göre artış tespit edildi. (p < 0 .05). 4 grubun sistolik kan basınçları arasında yapılan karşılaştırmada 5. dk, 10. dk, 15. dk, 25. dk, 30. dk ve 35. dk'lardaki düşüş istatistiksel olarak anlamlı bulundu. Birinci grupta, dördüncü gruba göre daha fazla düşme tespit edildi (p < 0 .05). Dört grubun diyastolik kan basıncı, end-tidal karbondioksit değerleri periferik oksijen satürasyonları ve gelişen komplikasyonlar açısından gruplar arasında istatistiksel olarak anlamlı fark bulunamadı. Total propofol dozu istatistiksel olarak anlamlı olmasa da grup IV'te (ketamin 1,5 mg/kg bolus + propofol infüzyon ) daha az bulundu. Özellikle 1,5 mg/kg ketamin kullanılan IV. grupta, alderete skorlarında, total propofol dozunda ve derlenme süresinde, grup I' e göre anlamlı kısalma tespit edildi. Sonuç olarak, propofol infüzyonuna eklenen 1,5 mg/kg ketaminin bolus dozunun, total propofol doz gereksinimini azalttığı ve taburculuk süresini kısalttığı bulundu. Daha düşük bolus ketamin dozlarının total propofol dozuna ve taburculuk süresine etkisinin olmadığı belirlendi.
Hidrosefalili çocuğa sahip ebeveynlerin kaygı düzeyi ve yaşam kalitesini etkileyen faktörler

Ciddi bir hastalık olan hidrosefalinin ebeveynlerde kaygının artmasına ve yaşam kaliteleri üzerinde olumsuz etkileri olabileceği literatürde yer almaktadır. Ancak ebeveynlerin kaygı düzeyi ve yaşam kalitesini birlikte alan sınırlı sayıda çalışma bulunmaktadır. Bu çalışma, hidrosefalili çocuğa sahip ebeveynlerin kaygı düzeyi ve yaşam kalitesini etkileyen faktörlerin belirlenmesi amacıyla yapılmıştır. Veriler, literatürden yararlanarak oluşturulan 27 sorulu demografik veri formu, ailelerin kaygı düzeylerini belirlemek amacıyla 'Durumluk - Sürekli Anksiyete Envanteri ' ve yaşam kalitesini belirlemek amacıyla 'Kısa Form 36 (Short Form-36; SF-36)' kullanılarak toplanmıştır. Araştırmanın evrenini Erciyes Üniversitesi Gevher Nesibe Hastanesi Beyin Cerrahi Kliniğinde Şubat-Eylül 2017 tarihleri arasında yatan 0-18 yaş grubu hidrosefalili 70 çocuğun ebeveynleri oluşturmuştur. Çalışmaya katılan ebeveynlerin çocuklarının çoğu kız (%54.3) olup, %31.4'ü bir yaşın altındadır. Çocukların %82.8'inde hidrosefali konjenital gelişmiştir. Çocukların yarısı son 1 yıl içinde tanı almıştır. Çocukların %77.1'i 1 ile 4 arası ameliyat geçirmiş olup, ortalama ameliyat sayısı 3 .72 4.18'dir. Çocukların ortalama yatış süresi 17.02 26. 18 gündür. Görüşülen ebeveynlerin %85.7'sini anneler oluşturmuştur. Çalışmada ebeveynlerin hastalık süresince %66.7'si kendilerinde psikolojik problemler ortaya çıktığı ve sadece dörtte biri hastalığı kabullendiklerini belirtmiştir. Çalışma sonucunda, çocukların cinsiyetinin, yaşının, doğum şeklinin, doğum sırasının, çocuğa yapılan ameliyat sayısının, çocuğa yapılan işlemin, hastanede ortalama yatma süresinin, hastalığın kazanılma şeklinin ebeveynlerin durumluk ve sürekli kaygı düzeyleri üzerinde etkili olmadığı (p>0.05), çocuğun kardeş sayısının ve tanı alma süresinin kaygı düzeyi üzerinde etkili olduğu belirlenmiştir (p<0.01). Ebeveynlerin yaşam kalitesini çocuğun kardeş sayısı, doğum sırası, tanı alma zamanı, ameliyat sayısı, hastanede kalma süresi, babanın yaşı, anne ve baba eğitim düzeyleri, anne çalışmama durumu, aile tipi, aile geliri, yaşadıkları yer ve sağlık güvencesi faktörleri etkilemektedir. Sonuçlar doğrultusunda, tek çocuklu ebeveynlerin ve çocuğu son bir yılda tanı alan ebeveynlerin durumluk kaygı puanının yüksek olması, ebeveynlerin çocuğu kaybetme korkusunun bir sonucu olabileceğinden aileye duygusal destek sağlanması, son bir yılda tanı alanların yeni tanı almaya bağlı bilinmezlik korkusu yaşadıkları göz önüne alınarak hastalığın yönetimi konusunda hemşirelerin ailelere eğitim ve danışmanlık yapması, sağlık güvencesi olmayan ailelerin sosyal hizmet birimlerine yönlendirilmesi, evde bakım hizmetlerinden yararlanmalarının sağlanması, sosyal sorumluluk projeleriyle ebeveynlerin yaşam kalitelerinin yükseltilmeye çalışılması önerilebilir.
Uludağ Üniversitesi Tıp Fakültesi çocuk sağlığı ve hastalıkları anabilim dalına 01.01.2010-31.12.2015 tarihleri arasında başvuran ayaktan takip edilen veya yatırılarak izlenen lenfadenopatili olguların değerlendirilmesi

Lenfadenopati çocukluk yaş grubunda sık karşılaşılan bir sorun olup, dikkatli fizik muayene ve izlem yapılmalı, gerekli durumlarda laboratuvar ve görüntüleme yöntemlerinden faydalanılmalıdır. En sık enfeksiyonlara bağlı lenfadenopati görülmesine karşın malignite dışlanmalıdır. Bu çalışmanın amacı lenfadenopati ile ayaktan başvuran veya yatırılarak izlenen olguların demografik, klinik, serolojik ve radyolojik tetkikleri değerlendirildi. Ocak 2010 - 31 Aralık 2015 tarihleri arasında Uludağ Üniversitesi Tıp Fakültesi Çocuk Sağlığı ve Hastalıkları Çocuk Genel Polikliniği, Çocuk Acil Polikliniği ve Çocuk Enfeksiyon polikliniğe lenfadenopati nedeni ile başvuran 401 olgu incelendi. Olguların epidemiyolojik özellikleri klinik ve laboratuvar bulguları elektronik dosyalarından retrospektif olarak değerlendirildi. Olgular enfeksiyon grubu ve enfeksiyon dışı grup olarak sınıflandırılıp verileri karşılaştırıldı. Çalışmadaki olguların 252'si erkek, 149'u kızdı. Ortalama yaş 6,4 yıl (1,5 ay - 18 yaş) olduğu görüldü. Enfeksiyon grubundaki 340 olgudan, 252'si spesifik olmayan lenfadenit, 48'i viral lenfadenit, 12'si tüberküloz lenfadenit, 9'u tularemi lenfadeniti, 8'i stafilokok lenfadeniti, 5'i BCG lenfadeniti, 3'ü toksoplazma lenfadeniti, 2'si kedi tırmığı lenfadeniti ve 1 olgu Eikinella lenfadeniti tanısı aldı. Enfeksiyon dışı grupta 61 olgu olup, reaktif lenfadenopati, kawasaki, lenfoma, ALL, Rosai Dorfman Hastalığı, Sjogren, Castelman hastalığı, Miksoid mezenkimal tümör saptanan olgular yer aldı. Özellikle enfeksiyon grubunda olguların lenfadenopati boyutlarının daha büyük olduğu, laboratuvar değerlerinde lökositoz ve LDH daha yüksek olarak saptandı. Lenfadenopati, çocuk hekimlerine en sık başvuru sebeplerinden biri olup, büyük bir kısmı enfeksiyon nedenlidir. Ancak malign hastalıklarında bulgusu olduğu unutulmamalıdır.
Aile merkezli bakım ölçeği'nin Türkçe'ye uyarlanması geçerlik ve güvenirlik çalışması

Araştırma Aile Merkezli Bakım Ölçeği'nin Türkçe'ye uyarlanması, geçerlik ve güvenirliğini belirlemek amacıyla yapılan metodolojik tipte bir çalışmadır. Ölçeği geliştiren Martha Curley'den izin alındı. Çocuk kliniğinde çocuğu yatmakta olan 200 anneden veri toplandı. Likert tipte olan yedi maddesi bulunan önemlilik ve tutarlılık bölümünden oluşan ölçeğin Türkçe formunun dil geçerliği çeviri-geri çeviri tekniği kullanılarak yapıldı. Kapsamgeçerliğinde uzman görüşleri, Kapsam geçerlik indeksi ve sınıf içi korelasyon katsayısı ile değerlendirildi. Ölçeğin yapı geçerliği birleşen geçerlik yöntemiyle Newcastle Hemşirelik Bakım Memnuniyet Ölçeği puanları ile ilişkisine bakıldı. Güvenirlik analizleri için madde-toplam puan, Cronbach alfa güvenirlik katsayısı ve zamana göre değişmezlik katsayısı değerlendirildi. Aile Merkezli Bakım Ölçeği'nin KGİ %100, SKK 0,89 bulundu. Bu sonuca göre uzman görüşleri uyumlu bulundu. Newcastle Hemşirelik Bakım Memnuniyet Ölçeği ile korelasyon katsayısı pozitif yönde güçlü düzeyde (p<0,05) bulundu. Madde-toplam puan güvenirlik katsayısı önemlilikbölümü için r=0,48-0, 66 tutarlılık bölümü için r=0,55-0, 76 arasında (p<0,05) Cronbach alfa güvenirlik katsayısı önemlilik bölümü için 0,70 tutarlılık bölümü için 0,79 olarak belirlendi. Test tekrar test puanları arasında istatistiksel olarak anlamlı fark yoktu (p>0,05). Aile Merkezli Bakım Ölçeği'nin Türkçe formunun geçerli ve güvenilir olduğu kanıtlandı.
Van ve yöresinde sağlıklı çocuklarda oküler biyometrik değerler

Amaç : Van ve yöresindeki normal çocuk olgularda biyometrik değerleri ölçerek yöre profilini ortaya çıkarmak. Gereç ve Yöntem : Yaşları 1 ile 12 arasında değişen, göz olarak sağlıklı 312 bireyin 477 gözü çalışıldı. Tüm bireylere, topikal anestezik damlatılarak, ultrasonik biyometri ile aksiyel uzunluk, ön kamara derinliği, lens kalınlığı, vitreus derinliği ölçüldü. Pakimetri ile tüm gözlerde santral korneal kalınlık ölçüldü. 179 gözde kırma kusuru ölçüldü. Bulgular : Olguların yaş ortalaması 6,60 3,32 yıl idi. Tek gözü çalışılanlarda ortalama aksiyel göz uzunluğu 22,27 0,90 mm iken, iki gözü çalışılanlarda 21,97 1,20 mm, tüm gözler değerlendirildiğinde ise 22,06 1,13 mm olarak tespit edildi. Ortalama ön kamara derinliği, lens kalınlığı, vitreus derinliği sırasıyla 3,25 0,35 ; 3,63 0,31 ve 15,17 1,10 mm olarak bulundu. Ortalama santral korneal kalınlık 557, 26 35,79 mikron olarak bulundu. En sık refraksiyon kusuru olarak hipermetropi saptandı. Sonuç : Elde edilen değerler literatürdeki değerler ile benzerlik göstermektedir. Bu çalışma ile Van ve yöresinde yaş gruplarına göre ortalama değerler elde edilmiştir.
Niğde ili merkez ve köy ilköğretim okullarındaki öğrenciler arasında barsak ve ekto parazitlerin görülme sıklığı

Çalışmamız Ekim 2002- Mart 2003 tarihleri arasında Niğde İlinde sosyo-ekonomik durumu iyi olan 23 Nisan Havacılar ve İnönü İlköğretim Okulları; orta olan 30 Ağustos ve Nezihe Tahsin Kitapçı İlköğretim Okulları; zayıf olan Sazlıca, Koyunlu ve Fertek Beldeleri merkez ilköğretim okullarındaki öğrenciler üzerinde yapıldı. Yaşları 7-12 arasında değişen 1746 öğrenci ektoparazit muayenesinden geçirildi ve 40' nın parazitli olduğu görüldü. 846 kız öğrencinin 36 (%2.02ysmda Pediculus humanus var. capitis, 2 (%0. 11)' sinde Pediculus humanus var. corporis, 900 erkek öğrencinin 2 (%0.11)'sindeP. capitis bulundu, erkek öğrencilerde P. corporis görülemedi. Ektoparazit görülmesiyle cinsiyet arasındaki ilişki anlamlı bulundu (p<0.05). 1746 öğrencinin hiçbirinde kene ve uyuz enfestasyonuna rastlanamadı. 472 (244 kız, 228 erkek) öğrenciden alınan dışkı numuneleri nativ-lugol, formol- etil asetat yöntemleri ile muayene edildi ve 176 (%37.29)'sı enfekte bulundu. Kız öğrencilerin 90 (%19.07)'ı, erkeklerin 86 (%18.22)'sı enfekteydi. Çalışmamızda Giardia intestinalis'e 146 (%30.93), Entamoeba histolytica'ya 63 (%13.34), Entamoeba colfye 34 (%7.20), Ascaris lumbricoides'e 53 (%11.22), Hymenolepis nand'yz, 10 (%2.11), mEndolimax nana'ya, 13 (%2.75), Enterobius vermicularis'e 20 (%4.23) oranında rastlandı. Öğrencilerin 60 (%12.70)'ında bir, 84 (%17.79)'ünde iki, 27 (%5.71)'sinde üç,5 (%1.06)'de ise dört türü mevcuttu. İncelenen 291 selofan bantlı preparatın 20 (%4.23)'sinde E. vermicularis yumurtası görüldü. Anne ve baba mesleğinin, eğitim durumları ile ailedeki çocuk sayısının barsak ve ektoparazitlerin görülmesinde ne kadar etkili olduğunu saptamak için 1746 (846 kız, 900 erkek) öğrenciye anket uygulandı. Sosyo-ekonomik durumun, anne ve babanın eğitim durumları ve mesleklerinin parazitlerin görülmesinde etkili olduğu anlaşıldı. Bu çalışmayla Niğde İlindeki bazı ilköğretim okullarındaki öğrencilerin yaş, cinsiyet, eğitim ve sosyo-ekonomik durumlarının barsak ve ektoparazitlerin yaygınlığı üzerine etkisini belirlemek amaçlandı. Sonuçlarımızın önceki çalışmaların çoğu ile uyumlu olduğu, ancak parazit ve paraziter hastalıklarla ilgili sorunların ülkemizde hala önemini koruduğu bir kez daha vurgulanmıştır.
Otizm spektrum bozukluğu olan çocuklarda serum zonulin düzeyinin değerlendirilmesi

Bağırsaklar dış ortam ve vücut arasında önemli bir bariyer görevi yapmakta, bazı antijenlerin vücuda geçişinde ve immün yanıt gelişiminde önemli bir rol üstlenmektedir. Son yıllarda, Çölyak hastalığı, tip 1 diabetes mellitus, astım, ankilozan spondilit, bazı kanser türleri, otizm spektrum bozukluğu, şizofreni gibi hastalıkların etiyopatogenezinde bağırsak geçirgenliği artışının rol oynadığı görüşü kabul görmektedir. Özellikle otoimmün hastalıklarda bağırsak geçirgenliği artışının gösterilmesi ve bunu belirleyebilecek belirteçler üzerinde yoğunlaşan çalışmalar yapılmaktadır. Bağırsak geçirgenliği önemli oranda, bağırsak epitelindeki sıkı bileşkelerle düzenlenir. Sıkı bileşkelerin fonksiyonunun düzenlenmesinde ise zonulin olarak adlandırılan bir proteinin rolü çok önemlidir. Zonulin bağırsak epitelinde özel reseptörlere bağlanır ve hücreler arası sıkı bileşkelerin yapısında yer alır. Bu proteinin sıkı bileşkeden ayrılması bağırsak geçirgenliğinde artışa neden olur. OSB, davranışsal, sosyal ve bilişsel gerilikle seyreden nörogelişimsel bir hastalıktır ve etiyolojisi halen tam olarak aydınlatılamamıştır. OSB hastalarında gastrointestinal yakınmaların sık olması, OSB etiyolojisinde beyin bağırsak ilişkisinin rolü olabileceği düşüncelerini doğurmuştur. OSB olan çocuklarda bağırsak geçirgenliği artışı üzerinde yoğunlaşan pek çok çalışma vardır. OSB hastalarında artan bağırsak geçirgenliği nedeni ile bağırsak bakterileri tarafından oluşturulan metabolitlerin veya bazı diyeter antijenlerin, bağırsaktan kana geçişinin artabileceği ve olası immün/otoimmün mekanizmaları uyararak, hastalığın gelişiminde rolü olabileceği düşünülmektedir. Çalışmamızda, OSB grubundaki çocuklarda bağırsak geçirgenliğinde önemli rolü olan sıkı bileşkelerin fonksiyonunu düzenleyen zonulin çalışılmış ve sağlıklı kontrol grubu ile karşılaştırılmıştır. Çalışma sonunda hasta ve kontrol grubunun zonulin düzeylerinde farklılık saptanmamıştır. Hasta grubunda zonulin düzeyi yaşla beraber artış göstermiştir. Gastrointestinal belirti puanı ortanca değerin üzerinde olan hastaların serum zonulin düzeyleri, puanları ortanca değerin altında olan hastalardan ve sağlıklı kontrol grubundan yüksek bulunmuştur. Bu bulgular bize OSB grubunda yaş ve gastrointestinal belirtilerin yoğunluğu arttıkça zonulin düzeylerinde artış olduğunu ve bağırsak geçirgenliği artışının bu hastalarda söz konusu olabileceğini düşündürmüştür. Özellikle huzursuzluk belirtisinin dışkılama değişiklikleri ile ilişkili bulunması ise, OSB grubunda davranışsal değişikliklerin bağırsak geçirgenlik artışı ile ilişkili olabileceği düşüncesini doğurmuştur.
Konjenital kalp ameliyatı yapılan çocuklarda üçlü musluk ile manifold kullanımının santral venöz katetere bağlı enfeksiyon oluşumuna etkisinin değerlendirilmesi

Araştırma, konjenital kalp ameliyatı yapılan çocuğa takılı olarak gelen santral venöz katetere bağlı intravenöz sıvı setlerinde, 2 farklı musluk tipinin kullanımının enfeksiyon oluşumuna etkisinin değerlendirilmesi amacıyla deneysel yapıldı. Araştırmanın evrenini, Uludağ Üniversitesi Tıp Fakültesi Hastanesi Kalp-Damar Cerrahisi Post-op Bakım Ünitesi'nde Kasım 2017 Haziran 2018 tarihleri arasında ameliyat olan 0 - 6 yaş grubundaki çocuk hastalar oluşturdu. Araştırmanın örnekleminde ise araştırma seçim kriterlerine uyan 40 çocuk (20 = üçlü musluk grubu, 20 = manifold grubu) yer aldı. Araştırmanın verileri, ebeveyn ve çocuk sosyodemografik veri toplama formu, kateter özelliklerine ve kateter enfeksiyonuna ilişkin veri toplama formu ile klinik ve laboratuvar kriterleri veri toplama formları kullanılarak toplandı. Gruplardaki çocuk hastalara, ameliyat sonrası SVK ucuna takılı gelen musluk tipine göre hastanın 72. saatteki IV set değişimi gününde (3. ve 6. günde) üçlü musluk ve manifold set değişimi yapıldı. Araştırmanın istatistiksel analizleri için Shapiro-Wilk, t-testi, Mann-Whitney U testi, Pearson Ki-kare testi, Fisher'in Kesin Ki-kare testi ve Fisher-Freeman-Halton testleri kullanılmıştır. Araştırma grupları; sosyo-demografik özellikler, ameliyatına ilişkin özellikler ve santral katetere ilişkin özellikler gibi değişkenler açısından benzerdi. Göğüs tüpü, kateter kalış süresi ve hastaneden taburculuk süresi açısından bakıldığında üçlü musluk aparatı kullanan hastalardaki süreler manifold aparatını kullananlara göre daha yüksek sonuçla anlamlı bulunmuştur (p<0.05). Üçlü musluk grubunda yer alan hastaların prokalsitonin ölçümleri manifold grubundakilere göre daha yüksek bulunmuştur (p<0.05). Çalışmada, üçlü musluk ve manifold musluk tiplerini kullanan hastalar arasında, ameliyat sonrası 7. gün kan kültürü, kateter ucu kültürü üremeleri, çocuktaki özellik durumu ve genel üreme varlığı açısından karşılaştırıldığında, istatistiksel olarak anlamlı bir farklılık bulunmamıştır (p>0.05). Çalışmada, 2 grupta yer alan çocuk hastalara uygulanan üçlü musluk ve manifold yöntemlerinin ameliyat sonrası SVK'e bağlı, üçlü musluk grubunda 3 vaka, manifold grubunda 1 vakada üreme saptanmıştır. Sonuç olarak, çocuklarda anlamlı bulunan süreler ve ölçümlere göre, manifold kullanımının üçlü musluğa göre enfeksiyonu azaltmada etkili olduğu görülmüş, genel üreme varlığı açısından ise vaka yetersizliğinden dolayı etkisi belirlenememiştir.