turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Ankara mescitlerinde kalem işi süslemeler

Kalem işi denilen süsleme tekniği çeşitli malzemeler üzerine uygulanmaktadır. Bunlardan birisi de ahşap malzemedir. Türkler ahşap malzemeyi çok eski devirlerden itibaren kullanmışlardır. Ahşabın üzerine boyalı süsleme ve resimler Uygurlar devrinde görülür. İslamiyetin kabulünden sonra ahşap destek ve tavanlı camiler yapılmıştır. Bu gelenek Anadolu'da da sürdürülmüştür. Anadolu Selçuklu devrinden Afyon Ulu Camii, Sivrihisar Ulu Camii ve Çarşamba Gökçe Camii gibi yapılarda ahşap üzerine kalem işi süslemeler uygulanmıştır. Bu gelenek Beylikler devrinde de karşımıza çıkar. Araştırmamıza konu olan Ankara'daki XIV. -XV. yüzyıl cami ve mescitlerinin çoğu ahşap tavanlıdır. Ama bunlardan sadece Örtmeli Mescit, Poyracı Mescidi, Eyüp Mescidi, Geneği Mescidi ve Sabuni Mescidi'ndeki kalem işleri bugüne ulaşabilmiştir. Bunlara benzeyen Kurtuluş Mescidi yıkılmıştır. Hacı İvaz Mescidi'nde ise sadece tavan çıtalarında kalem işleri kalmıştır. Araştırma sırasında XIV. -XV. yüzyıl Ankara mescitlerinin tümü tek tek incelenmiştir. Bunlardan kalem işi süslemeleri bulunanlar kataloga alınmıştır. Yapılar üzerindeki süslemelerin ayrıntılı fotoğrafları çekilmiş ve süslemelerin çizimleri yapılmıştır. Konuyla ilgili bütün kaynaklardan yararlanılmaya çalışılmıştır. Araştırmada elde edilen verilere göre; XIV. -XV. yüzyıl Ankara Mescitlerindeki ahşap üzerine kalem işi süslemelerde, motifler bir tür şablon kullanılarak yapılmıştır. Kırmızı, mavi, san, yeşil, kahverengi, siyah, beyaz ve bunların tonları kullanılmıştır. Motif ve kompozisyonlar, geometrik ve bitkisel olmak üzere iki grupta toplanmaktadır. Geometrik motifler, daha çok Örtmeli Mescidi'nde görülmektedir. XIV. yüzyıldan Örtmeli ve Poyracı 'da rumi ve palmetli bitkisel motifler ağırlıktadır. XIV. yüzyıl sonu ve XV. yüzyıl başlarına tarihlenen Eyüp, Geneği ve Sabuni mescitlerinde rumi ve hatayili kompozisyonlar egemendir. Geometrik unsurlar bitkisel kompozisyonlarla kaynaşmıştır. İncelediğimiz XIV. -XV. yüzyıl Ankara mescitlerinde daha önce Selçuklu ve Beylikler devrine ait örneklerde karşımıza çıkmayan ve sadece Ankara örneklerine özgü tavanda kirişler arasında yer alan ahşap çıtalar mevcuttur. Bunların üzerlerinde de basit kıvrık dal kompozisyonlu kalem işi süslemeler görülmektedir.
Hattat Mustafa Halim Özyazıcı hayatı, sanatı ve eserleri

Jüri : Prof. Dr. Naci OKÇU Şeyh Hamdullah'la başlayan Osmanlı Mektebi, Hafız Osman, İsmail Zühdi, Mustafa Rakım, Yesari Es'ad Efendi, Yesarizade Mehmed İzzet Efendi, Şevki Efendi, Kazasker Mustafa İzzet Efendi, Sami Efendi, Kamil Akdik, Tuğrakeş Hakkı Bey gibi şahısların kalemleriyle hat sanatının şahikasına ulaşmıştır. Hat sanatını zirveye ulaştıran hattatlar kervanına XX. Yüzyılın başlarında Halim Efendi de katılmış ve bu sanatın en güçlü kalemlerinden birisi olmuştur. Halim Efendi'yi çalışmamızın amacı, hakkında -makaleler dışında- bir çalışma yapılmayan bu büyük sanatkann hayatını, sanatını ve tespit edebildiğimiz eserlerini değerlendirerek, sanat alemine sunmaktır. Çalışmamızda önce, Halim Efendi ile ilgili yazılanları topladık. Bu hat dehasının dostlarına ve talebelerine ulaşmaya çalıştık. Eserlerinin bulunduğu kütüphane, müze, cami, çeşme vb. yerlere gidilerek eserlerinin bugünkü durumu tespit edildi. Özel koleksiyonlara ulaşılmaya gayret edildi. Konunun uzmanları ile devamlı surette görüşülerek fikir teatisinde bulunuldu. Sonuç olarak XX. Yüzyılı tek başına temsil edecek bir sanat seviyesinde bulunan ve sanatını öğretmekten büyük bir haz duyan, hat sanatının yeni nesillere aktarılmasında ve bu milli sanatımızın yaşatılmasında büyük bir çaba sarf eden Halim Efendi'nin dikkatle ele alınması kanaatindeyiz.
Çevre ve ekoloji kavramları kapsamında ideolojik yaklaşımlar ve sanat

Tarih boyunca günün sosyal, politik ve ekonomik koşullarına göre şekil alan sanat, dönemin koşullarını yansıtmakla kalmamış, sergilediği eleştirel tutumla birçok şeyi değiştirmiştir. Toplumsal sorunlara kısa ve uzun vadede çözüm bulmaya ya da farkındalık uyandırmaya çalışan sanat, doğayı ve bütün insanlığı tehdit eden ekolojik sorunlardan uzak kalmamıştır. Değişen ekonomik ve politik çerçevede, bu sorunlarla başa çıkmaya çalışan sanat ve sanatçı, yeni sanatsal akımların doğuşuna yol açmıştır. Çevreye ve ekolojiye duyarlı ideolojik yaklaşımlardan ilham alan bu sanat akımları, farklı süreçlerde ve ideallerde gelişmiştir. Benzer duyarlılığı taşıyan sanatçılar arasında, farklı yöntemler benimseyenler olmuştur. İnsan kaynaklı ekolojik felaketleri ele alan sanatçılar akımlara bağlı kalmadan çevre sorunlarına ve ekolojik sorunlara olan tepkilerini göstermiştir. Çevre sorunlarını ve ekolojik sorunları, ideolojik yaklaşımlar ve sanat çerçevesinde değerlendiren tezde, sanatın sorunlara karşı izlediği yollar ve ortak amaçları ortaya konulmaya çalışılmıştır. Bu amaçların farkındalık yaratmak ve/veya ekolojik dengenin yeniden kurulması temeline dayandığı sonucuna ulaşılmıştır. Söz konusu olan amaçların, gerçekleşme ihtimalleri ve bunların nedenleri değerlendirilmiştir. Çevre ve ekoloji odaklı akımların ve doğrudan ekolojik felaketlere tepki veren sanatın farklı etkiler yarattığı görülmektedir. Son olarak, sanatın bu amaçlar doğrultusunda daha etkili olabilmesi için çözüm önerisi getirilmiştir. Sanatın siyasi ideolojilerle doğrudan ve dolaylı ilişkisini ve sanatın ekolojik felaketlere nasıl tepki verdiğini ortaya koymak amacıyla yazılan tezde, geniş kapsamlı bir araştırma yapabilmek amacıyla literatür araştırma ve belge tarama yöntemleri kullanılmıştır.
Ahlat Türk İslam dönemi dini mimarisi

Ahlat, coğrafi şartları nedeni ile tarih boyunca birçok medeniyete ev sahipliği yapmıştır. X ve XI. Yüzyılda bölgede, Türk beyliklerinin iskan faaliyetleri görülmektedir. Buna bağlı olarak da Ahlat'ta önemli dini mimari ve vakıf eserleri inşa edilmiştir. Ahlat'ın Türk İslam mimarisi içindeki konumu, mevcut mimari eserlerin nitelikleri, bizleri bu konu üzerinde araştırma yapmaya teşvik etmiştir. 'Ahlat Türk İslam Dönemi Dini Mimarisi' konulu tez çalışmamız ile bölgede inşa edilen cami ve mezar yapıları, temel duvar seviyesinden günümüze gelebilen 1 adet zaviye, 1 adet mescid konu kapsamında araştırılmıştır. Bu eserlerin plan şemaları, yapı malzemeleri, inşa teknikleri, kitabe metinleri ve tezyinatları değerlendirilerek kapsamlı bir çalışma amaçlanmıştır. Tez çalışmamız giriş kısmında, Konunun Tanımı ve Önemi, Amaç ve Kapsamı, Kaynak ve Araştırmaları, Metot ve Düzeni ele alınmıştır. İkinci bölümde Ahlat'ın Tarihçesi, Coğrafi Konumu ve Ahlatlı Sanatkarların faaliyetleri yer almaktadır. Katalog bölümünde Ahlat'ta inşa edilen mevcut mimari eserler detaylı bir şekilde aktarılmıştır. Bu bölümünden sonra kaynaklarda adı geçen ancak günümüze gelemeyen eserler hakkında kısaca bilgi verilmiştir. Değerlendirme ve Karşılaştırma bölümünde, incelenen yapıların plan ve mekan anlayışları, yapı elemanları, destekleyici unsurları ve tezyinatları genel olarak ele alınmıştır. Sonuç bölümünde, incelenen eserler özet olarak değerlendirildikten sonra Ahlat'ın Türk İslam Mimarisi açısından önemi belirtilmiştir. Tez kapsamında incelenen Ahlat Erzen Hatun Kümbeti, çeşitli kaynaklarda Karakoyunlu ve İlhanlı dönemine mal edilmektedir. Ancak Doğu Anadolu'da köklü bir geçmişşe sahip olan Erzen beyliğinin varlığı düşünüldüğünde, yapının bu döneme ait olması kuvvetle muhtemeldir. Konu kapsamında incelenen Ahlat Selçuklu Zaviyesi 'ne ait yeni bulgular tespit edilmiş olup, katalog bölümünde belirtilmiştir. Ayrıca Ahlat Emir Bayındır Mescidi'nin Farsça kitabe metni okunabilmiş ve Türkçe manası aktarılmıştır. Fakat diğer satırlar anlam kopukluğu nedeni ile okunamamıştır. Tez çalışmamız, sonuç bölümünün ardından konuyla ilgili kaynakça, çizimler, fotoğraflar ve haritalar ile sonlandırılmıştır.
İskilip şehri ev mimarisi

İskilip, Çorum iline bağlı ilçedir. Etrafı yüksek tepelerle çevrilmiş dar bir vadi içerisinde yer alır. Şehir, Osmanlı döneminde sıkça gördüğümüz, korunaklı bir kale etrafında yamaçlara kurulmuştur. Şehrin önemli göç yolları üzerinde bulunmamış olması, kendine has gelişim göstermesini sağlamıştır. Bu çalışmada daha önce üzerinde ayrıntılı olarak inceleme yapılmamış olan geleneksel evler incelenmiştir. Ev sayısının fazla olmasından dolayı 1950 öncesi sınırlaması getirilmiştir. Çalışmada her bir evin künyesi, fotoğrafları ve çizimleri ile, bütün detaylarını anlatan katalog oluşturulmuştur. Katalogdaki bilgilerin değerlendirilmesi ile konunun irdelemesi yapılmıştır. Şehirde geleneksel özellik gösteren evler Türk ev kültürüne benzerlik göstermektedir. Bunun yanında kendine has özellikler de taşımaktadır. Evler genellikle iki katlıdır. Zemin kat ve bahçe işlevsel mekanlardan oluşur. Evlerin tamamı ağaç çatkı sistemle yapılmıştır. Kerpiç dolguludur. Erken tarihli evlerde açık sofalı, geç tarihli olanlarda kapalı sofalı plan vardır. Üç odalı, dış sofalı plan en yaygın tiptir. Cephelerde sofa, eyvan ve oda çıkmaları; köşe, orta ve tüm kat çıkma şeklinde planlanmıştır. Çıkmalar konsolla taşınır. Çatılar ağaç direklerle yükseltilmiş, çatı arasında daha geniş ve ferah bir mekan oluşturulmuştur. İç mekanda her oda bir aileyi barındıracak şekilde planlanmıştır. Ailenin yaşaması için bir odanın tamamlanması yeterlidir. Şehrin sürekli göç vermesinden dolayı evlerde tamamlanmamış birçok oda ya da kat bulunur. Süsleme çok yaygındır. Kalıpla yapılmış alçı süslemeler iç mekanda ocak ve duvarlarda kullanılmıştır. Cephelerde 1940'lardan sonra alçı süslemeler yaygınlaşmıştır. Ağaç süslemeler tavan, kapı ve dolaplarda birbirinin tekrarı olan teknik ve motifle uygulanmıştır.
Nijerya'da Hausa toplumunun İslam'a girişi ve yapılanması

Hausa kabilesi, Batı Afrika kabilelerinin arasındaki en eski kabilelerden biri olup, zengin kültüre sahiptir. Aynı zamanda Hausa dili Batı Afrika'da en çok konuşulan dillerden biri sayılır. Hausa kabilesinin inancına yönelik 'Geleneksel Hausa' ve 'İslam dini' olarak ikiye ayırarak ele alabiliriz. Geleneksel Hausa kabilesinin inancı. Hausa kabilesinin İslam'ı kabul etmeden önce Hinduizm, Budizm ve Hıristiyanlık gibi dinlere bağlı kalmıştır. Geleneksel Hausa dinlerine baktığımız zaman Hausa kabileleri arasında 'Maguzanci' adlı inancı rastlıyoruz. Maguzanci dinsizlik, geleneksel inanca bağlı kalmak demektir. Başka bir ifadeyle 'Maguzanci gayri Müslim olarak doğup ve büyümüş olan Hausa kabilelerindeki her kimsedir. 'Bamaguce' tekil ve 'Maguzawa' çoğul olarak ifade eden isimlerdir. Hausa kabilesinin arasında kabul edilen en büyük Tanrı Tsunburbura'dır. Geleneksel Hausa inanç sisteminde tanrı bir sığınak olup, insanlara yol gösteren, cezalandıran ve ödüllendiren tek bir yücedir. En büyük rahip ve kral, insanların hem maddi hem manevi ihtiyaçları tanrıya ileten bir önderdir. Böylece geleneksel Hausa inaç sistemi, bütün Hausa kabilelerini davranışları ve yaşam tarzlarını ciddi şekilde etkilemiştir. Modern Hausa kabilesi geleneksel inançlarını bırakarak İslam'ı kabul etmişlerdir. Bu çalışmada Hausa bölgesinin İslam diniyle tanışması ve İslam'ın bu bölgede yayılışından bahsedilecektir. İslami'n yayılışı 14. yüzyıldan bu yana Hausa bölgesinde devam etmektedir. Bu davanın başlatıldığı ilk nokta Hausa toprağını ziyaret eden Müslüman tüccarların ve İslam'ı tanıtan alimlerin faaliyetleri ile vurgulanmıştır. Ayrıca Müslüman tüccarların ve Mali'den İslam'ı yaymak için gelen gezgin alimlerin akını da gözden kaçırmamak gerekir. Zira bunlar daha sonra bu bölgeye gelen Müslüman misyonerlerin ve tüccarların İslam'ı yayma faaliyetlerine kolaylık sağlamışlardır.
Beçin Kalesi hamam yapılarının korunması üzerine bir çalışma

Hamam yapıları, kullanıldığı dönemin sosyal ve kültürel yaşantısı yansıtmaktadır. Farklı toplumlarda eğlence ve dini amaçla kullanılması yapıların bu amaca göre şekillendirmiştir. Çalışmamız Beçin Ören Yerinde bilinen altı hamam yapısı üzerine olmuştur. Yapıları kullanım amacı ve plan tiplerine göre tek tek incelenmiştir. Taş eserlerde görülen fiziksel, kimyasal ve biyolojik bozulmaların neler olduğu, hangi ortamlarda oluşum içine girdikleri araştırılmıştır. Yapılar genelinde oluşan tahribatları daha detaylı incelemek amacıyla bozulmalar alt başlıklar halinde ele alınmıştır. Malzeme kaybı, çatlak ve yarıklar, kabuklanma, tuzlanma, petek gözlülük, renk değişimi, vandalizm, microorganizmalar ve köklü bitkiler gibi bozulmaya sebep olan nedenlerin taş eserlerde oluşma durumları araştırılmış ve incelediğimiz yapılarda tahribatların farklı yoğunlukta oldukları görülmüştür. Her yapı kendi içinde her bölümü ile alınıp, zemin, beden duvarları, geçiş ögesi, örtü sistemi, harç ve sıva malzemeleri bakımında tüm bozulmalara tabii tutulup kayıt altına alınmıştır. Sonuç olarak incelenen yapılarda görülen bozulmalar üzerine farklı yapılar ile karşılaştırılma yapılmış, onarım için öneriler verilmiştir. Yapılan bu çalışma ile eserlerde yapılacak restorasyon öncesinde bozulmaların teşhisi ve uygulanacak yöntemlere katkı sağlanması hedeflenmiştir.
Aşkale ilçesi ve köylerindeki kültür varlıkları

Aşkale ilçesi, Doğu Anadolu Bölgesinin Erzurum-Kars Bölümünde ve Erzurum ili sınırları içerisinde yer almaktadır. İlçe, yaklaşık 1650 m. yüksekliğindeki Karasu vadi tabanının kuzey kesimindeki taraça yüzey üzerinde kurulmuştur. Aşkale, Hint-Avrupa İpek Yolu üzerinde olması ile bütün milletlerin dikkatini üzerine çekmiş, coğrafyasından kaynaklanan stratejik konumu nedeniyle tarih boyunca çeşitli ulusların uğrak yeri olmuştur. Cumhuriyet'in ilan edildiği dönemde Erzurum'a bağlı Tercan ilçesinin bir bucağı iken 1935 yılında Tercan'ın Erzincan'a bağlanması üzerine bucak olarak Erzurum'a bağlanmıştır. 1937 yılında ise ilçe statüsü kazanmıştır. İlçe, ulaşım açısından önemli bir yerde bulunmasına ve eski İpek Yolu üzerinde yer almasına rağmen kültür varlıklarının incelenmesi konusunda bir hayli ihmal edilmiştir. Öyle ki birkaç çalışma dışında kapsamlı çalışma maalesef yapılmamıştır. Bu araştırmalarda tespit edilmiş birkaç yapıya ait bilgi ve belge dağınık bir biçimde olup derli toplu bir çalışma ortaya konulmamıştır. Yukarıda izah etmeye çalıştığımız eksikliği ortadan kaldırmak ve Aşkale'deki ecdat yadigarı tarihi eserleri bilimsel bir yaklaşımla değerlendirmek için bu tez çalışması meydana getirilmiştir. Aşkale ilçesi ve ilçeye bağlı 67 köyde bulunan höyükler, kazılar, kaleler, kaya mezarları, kiliseler, camiler, hanlar, hamamlar, köprüler, evler, çeşmeler, değirmenler, mezar taşları, şehitlikler, okullar, mimari parçalar ile mutfak eşyaları ve sandıklar bu tezde değerlendirmeye aldığımız başlıklardır.
Diyarbakır Arkeoloji Müzesi ile Cahit Sıtkı Tarancı Müzesi'nde bulunan Türk-İslam dönemine ait bir grup madeni eser

Güneydoğu Anadolu Bölgesinin en önemli kentlerinden biri olan Diyarbakır, ilk çağlardan günümüze kadar birçok uygarlığa ev sahipliği yapmış zengin Anadolu kültürünün önemli yerleşim yerlerinden biridir. Bu zengin kültürün bir bölümünü oluşturan Diyarbakır Arkeoloji Müzesi ile Cahit Sıtkı Tarancı Müzesi'nde bulunan 'Türk-İslam Dönemine Ait Bir Grup Madeni Eser' başlığı altında yapılan bu çalışmada giriş bölümü, Diyarbakır'ın fiziki yapısı ve tarihçesi, müzeler hakkında kısa bilgi, maden sanatının Anadolu'daki tarihsel gelişimi, maden sanatında kullanılan malzemeler ile yapım ve süsleme teknikleri ana hatlarıyla işlendikten sonra, ilgili müzelerdeki yüzlerce eser arasında sağlam durumda olan 50 örnek, bilimsel açıdan incelenerek çoğunluğu mutfak eşyasından oluşan 20 yi aşkın kap türü katalog düzeni içinde tanıtılmaya çalışılmıştır. Çalışmanın değerlendirme ve karşılaştırma bölümlerinde incelenen örneklerin yapım ve süsleme özellikleri belirtildikten sonra, Anadolu'daki diğer yöre örnekleriyle karşılaştırılmaları yapılarak benzer ve farklı yönleri ortaya konmaya çalışılmıştır. Sonuç bölümünde ise değerlendirmeler ışığında varılan sonuç kısaca belirtilmiş, çalışma bibliyografya, çizim ve resim listesi ile fotoğraflar ve çizimlerle sonuçlandırılmıştır.
Süleymaniye Kütüphanesi Lala İsmail 617 numaralı Heft Peyker nüshası minyatürleri

Bu tezin konusu olan, Süleymaniye Kütüphanesi Lala İsmail 617 numaralı eser, Nizami'nin mesnevilerinden biri olan Heft Peyker'in minyatürlü bir nüshasıdır. Eser, Nizami'nin de kaydettiği üzere H. 593 (14 Ramazan) / M. 1197 (31 Temmuz) tamamlanmıştır. Heft Peyker kültür tarihinde Heft Suret, Yedi İklim, Yedi Yıldız, Behramname ve Heft Gunbed adlarıyla da bilinir. Aslı Farsça olan eser 5600 beyitten oluşur. İncelenen resimli Heft Peyker nüshası 177 yaprak ve 16,8 x 9,2 cm ölçüsündedir. Ta'lik hatla, 2 sütun halinde 15 satır olarak Farsça yazılmıştır. Metnin cetvelli alan ölçüsü: 12. 6 x 7. 2 cm olup, cetveller lacivert, altın, yeşil ve kırmızı renktedir. Söz başları kırmızı mürekkeple yazılmıştır. Kağıt aharlı, krem renkli ve orta kalınlıktadır. Yıpranmış durumdaki eserin sadece metninin başlangıcında unvan tezhibi vardır. Bu tezhibin başlık kartuşunun ortası tahrip olduğundan başlık güçlükle okunmaktadır. Yazmanın 1a yaprağının ortasında ve 2a yaprağının sol üst köşesinde olmak üzere Lala İsmail'e ait iki mühür bulunmaktadır. Lala İsmail 617 no'lu Nizami Mesnevisi Heft Peyker'in miklepli cildi (17, 5 x 10 cm) orijinal değildir. Osmanlı döneminde yenilenmiş, muhtemelen 18 .-19. yüzyıllara tarihlenebilen Battal ebrulu bir cilde sahiptir. Cilt kapakları ve miklebin kenarları bordo renk deriyle kaplıdır. Yazmanın sonundaki kayıtta (y.177b) hattatı belirtilmeksizin sadece mesnevinin tamamlanma tarihini bildiren kayıt 'temme' ifadesiyle yer almaktadır. Düşülen bu nota göre eser 9-10 Eylül 1476 tarihinde tamamlanmıştır. İncelenen Heft Peyker mesnevisinin başlangıcında, yaprak 1 b'deki 15. yüzyıla ait unvan tezhibi Akkoyunlu-Türkmen dönemi üslubundadır. Eserdeki 18 minyatürün üslubu da 15. yüzyıl İran coğrafyasında hazırlanan bazı eserlerdeki tasvirlerle ortak özellikler gösterir. Literatürde Türkçe 'Kumral' olarak adlandırılan bu üslup, Akkoyunlu-Türkmenleri döneminde 1470- 78 yılları arasında Sultan Uzun Hasan'ın oğlu Sultan Halil'in Şiraz valisi olduğu yıllarda ortaya çıkmış, özgün bir resim tarzıdır. Üslubun en belirgin özelliği açık renk tonların kullanılması, kompozisyonlarda Timurlu Herat okulu etkilerinin yeni bir anlayışla değerlendirilmesidir. İncelenen eser, bu üslupla resimlendirilmiş bugüne kadar bilinen yegane Heft Peyker nüshası olması sebebiyle önem taşımaktadır
Konya'daki Kadınhanı Kervansarayı'nın devşirme malzemeler üzerinden değerlendirilmesi

Konya ve çevresi, insanlık tarihi boyunca kesintisiz bir yerleşim alanı olmuştur. Anadolu'nun merkez noktası olması ve ticaret yollarının ana aksında yer alması, Konya'yı önemli bir konuma taşımıştır. Anadolu Selçuklu döneminde, başkent konumuna yükselmiş ve görkemli bir ortaçağ şehrine dönüşmüştür. Anadolu Selçuklu yapı gruplarında çok sayıda devşirme malzeme kullanımı görülmektedir. Sütun, sütun başlıkları, paye, lento, söve, levha, lahit vb. birçok malzeme yeni yapılarda, aynı veya farklı işlevlerde değerlendirilmiştir. En yoğun devşirme malzeme kullanımı, kervansaray yapılarında görülmektedir. Özellikle Konya ve çevresindeki kervansaraylarda dekoratif ve işlevsel unsurlar dahilinde kullanılmıştır. Araştırma konumuz kapsamında, Konya Kadınhanı Kervansarayı'nın iç ve dış cephelerinde yer alan devşirme malzemeler; işlevi ve niteliği bakımından incelenmiştir. Yapılan inceleme sonrasında yapı bütününde dört farklı devşirme malzeme kullanım nedeni saptanmıştır. Kullanılan devşirme malzemeler, bilinçli ve mimari bir program dahilinde yapıya dahil edilmiştir.
Fotoğrafta zaman ve anlatı, Paul Ricoeur'ün üçlü Mimesis'i odağında nan Goldin ve Jeff Wall örnekleri

Çalışmanın öncelikli amacı fotografik nesnenin zamansal boyutlarını betimlemek ve Paul Ric ur'ün edebi metin ve anlatıların zamansal düzenlenişini açıklamak üzere önerdiği Üçlü Mimesis kavramının fotografik nesneye uyarlanabilirliğini sorgulamaktır. Bu amaç doğrultusunda öncelikle zaman kavramının fotoğrafla doğrudan ilintili alanlarda, farklı yaklaşımlar içerisinde ele alınma biçimlerine değinilmiştir. Bilimde, felsefede ve sanatsal üretimlerde zamanın betimlenişi ve farklılık içeren tanımları kronolojik ve tematik düzlemlerde örneklerle ele alınmıştır. Sonrasında felsefeci Paul Ric ur'ün Zaman ve Anlatı başlıklı yapıtında, sosyal bilimlerle, özellikle yazınsal ve tarihsel anlatıların yapısıyla doğrudan bağlantı kurarak kurgulamaya çalıştığı 'zamanı öyküleme yoluyla biçimlendirme' önerisi ele alınmıştır. Kurgusal ve tarihsel metinlerin çözümlemesi için üçlü bir mimetik yapı kuran bu kavrayışın belgesel ya da kurgusal fotografik nesneyi analiz etmek üzere kullanılabileceği savından hareketle, fotoğrafın bu mercekte ele alınamayacağını öne süren ve yine bu mercekte analiz edilebileceğini savlayan karşıt kuramlar tartışılmıştır. Bu kuramları çarpıştıran bir değerlendirmenin ardından, fotoğrafın bir metnin, bir anlatının, bir öykünün zamansallığını edinebileceği fikrine varılmıştır. Fotoğrafın bir anlatının zamansallığını edinebileceği tezini doğrulamak üzere, Paul Ric ur'ün önerdiği Üçlü Mimesis yapısı odağında Nan Goldin'in belgesel ve Jeff Wall'un kurgusal üretimleri incelenmiştir. Böylelikle fotoğrafın gerçeğin doğrudan ve nesnel bir karşılığı olmadığı, kodlanmış bir mesaj, üslup içeren bir temsil, öznelliğin ifadesini belgede de, kurguda da taşıyan bir metin olarak okunabileceği, bir anlatının zamansallığını edinebileceği fikri savunulmuştur.
Against all evil: Byzantine portable objects of private protection from Turkey

Bu tez, Bizans'ta koruma kavramını ve bu kavramın yüzyıllar boyunca gelişimini Bizans kültürünün maddi kalıntıları çerçevesinde inceler. Bu çalışmada, 'koruma' terimi, somut ya da soyut bir kötülüğe karşı büyüsel ve sözde tıbbi koruma anlamında kullanılmaktadır. Bu inceleme için kullanılan ana malzeme, Türk müze ve koleksiyonlarında bulunan, çoğunluğu yayınlanmamış, altıncı ve on dördüncü yüzyıllar arasına tarihlenmiş kolye, şişe, jeton, sikke, aplik, rozet ve küçük ikonaların oluşturduğu bir grup objedir. Bizans'ta koruma kavramı çeşitli bağlamlarda ve farklı yaklaşımlarla çalışılmıştır. Bu çalışmaların çoğunda obje tipleri arasında bir bölünme görülmüştür; benzer objeler çoğunlukla bir grupta toplanıp birincil işlevlerinin ilgili olduğu bağlamda çalışılmışlardır; yani muskalar büyü, hacı objeleri hac ve taşınabilir ikonalar ibadet bağlamlarında gözlemlenmiştir. Oysa birincil kaynaklar ve maddi kalıntılar koruma kavramının büyü, hac ve kişisel ibadete ait birçok uygulamayla ilişkili olduğunu ortaya koymaktadır. Bu nedenle, bu tez, daha önce saydığımız bağlamlarda çalışılmış olan küçük objeleri koruma işlevleri açısından bir arada inceler. Bu tezin ortaya koyduğu genel sonuçlardan biri, koruma objelerinin yüzyıllar boyunca Bizans toplumunda yaygın olarak ve kesintiye uğramadan kullanıldığıdır. Bu çalışmada objelerin üzerinde bulunan imgeler ve yazıların, ister büyüyle ister dinle alakalı olsun, insanların zihninde doğaüstü güçle iletişimi sağladıkları için, objenin koruma işlevi açısından temel olduğu sonucuna varılmıştır. Objelerdeki imge ve yazıların ve bu objelerin bulundukları arkeolojik tabakaların da gösterdiği gibi doğaüstü güçle iletişim kurma ihtiyacı, insanların kurtuluşa erişme isteği ve iblislere karşı olan yoğun korkusundan doğmuştur. Buna ek olarak, bu tezde koruma objelerinin yapımında en çok kullanılan metal olan kurşunun koruma bağlamındaki rolü incelenmiştir. Kurşunun kullanılmasının çeşitli sebeplere bağlı olduğu sanılmaktadır; muskaların yapımında kurşunun sözde bağlayıcı ve büyülü güçlerinin etkili olduğu düşünülürken, hacı ve ibadet objelerinde kurşunun doğal özellikleri ve kolay elde edilebilirliği sebebiyle tercih edildiğine kanaat getirilmiştir. Genel olarak baktığımızda, bu çalışma Bizans toplumundaki farklı sınıflardan gelen bireylerin korku ve beklentilerine ve günlük yaşamdaki sıkıntılarla baş etme yöntemlerine ışık tutar.