turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Topkapı Sarayı, harem dairesindeki onsekizinci yüzyıl, batı etkili çiçek buketleri

'Topkapı Sarayı Harem Dairesindeki 18. yüzyıl Batx Etkili Çiçek Buketleri' konulu tezimizde, hem Osmanlı süsleme sanatının geleneksel yapısının gelişmesi açısından, hem de batı sanatına açıklık açısından elverişli bir mekanın örne- lerinden. yararlanarak, genellikle kabul görmüş, 18. yüzyıl batı süsleme sanatının dönemin Osmanlı süsleme sanatını etkilediği savını irdelemeyi amaçladık. Bu amacı gerçekleştirebilmek için, çalışmamızda bir yandan önce çiçeğin ve çiçek süslemelerinin Osmanlı toplumunun gelişmeleri içindeki yerini belirlerken, diğer yandan da batıda süsleme sanatının gelişmesini, özellikle 18. yüzyılda çiçek süslemelerinin özelliklerini örnekleyerek inceledik. Tezimizde 18. yüzyılda Osmanlı süsleme sanatının genel görünümünü ve çiçek süslemelerini, bu dönemdeki yapısını araştırıldıktan sonra, konumuzu oluşturan mekanın, Topkapı Sarayı Harem Dairesi'nin tarihsel gelişmesini belirledik. Haremde tezimizin konusunu oluşturan çiçek buketlerinin bulunduğu altı mekandaki örnekleri saptadık ve batıdan örneklediğimiz desenlerle karşılaştırarak etkilerin boyutlarını irdeledik. Bu karşılaştırmada genel olarak şu yöntemi uyguladık: İlk önce, eldeki kaynaklardan yararlanarak mekanın ve süslemelerin yapım tarihlerini saptadık. Daha sonra, örneklerin özelliklerini belirledik. Bu özellikleri: 86 - a) haremde örneklediğimiz başka tarihlerde yapılmış çiçek süslemeleriyle, b) harem dışından seçtiğimiz belirgin Osmanlı yapılarındaki aynı dönemin süslemeleriyle, c) dönemin batı süsleme sanatındaki örneklerle karşılaştırdık. Harem dairesindeki 18. yüzyıl çiçek buketlerinin incelemesinden yola çıkarak bu karşılaştırmalarla ulaştığımız sonuç şöyle özetlenebilir: 1- 18. yüzyıl Osmanlı süsleme sanatı konu, biçim, renk ve motif açılarından batı süsleme sanatından etkilenmiştir. 2- Osmanlı toplumunun dinci ve baskıcı yapısı ve geleneksel Osmanlı dış mimarisinin elverişsiz küçük, kapalı iç mekan yaratan yapısının 19. yüzyıla kadar direnmesi batı süsleme sanatının etkisini sınırlamaktadır. 3- Dinsel yasak nedeniyle insan ve hayvan figürlerinin yokluğu, batıdan aktarılan çiçek motiflerinin öneminin abar tılmasına yol açmaktadır. Ancak bu önem, geleneksel Osmanlı çiçek türlerinin ve motiflerinin sürmesine bağlı kalmaktadır. 4- Düşünsel temelden yoksun, bir 'taklit' düzeyinde kalan batı etkileri, çiçek motiflerinde gözlenebildiği gibi, gerçek bir kültürel senteze varamamakta, 'Osmanlı rokokosu' 'ikici' ve 'geçici' kalmaktadır.
Mardin Müzesi geç antik çağ kandilleri

Kandiller, günlük yaşamda aydınlanmadan, dini törenlerde adak malzemesine, mezarlarda ölü hediyesine kadar birçok alanda insanoğlunun hayatında kullanılmıştır. Kandiller kullanıldıkları dönemin özelliklerini, sanatını, ekonomik durumunu en iyi şekilde yansıtan ve tarihleme konusunda kesin sonuçlar verebilen malzemelerdendir. Mardin Müzesinden seçtiğimiz Geç Antik Çağ'a tarihlenen 106 adet kandil çalışmamızın konusunu oluşturmaktadır. Konumuzu oluşturan kandillerin çok az bir kısmı teşhir salonlarında sergilenmekle birlikte büyük çoğunluğu müze depolarında muhafaza edilmektedir. Mardin Müzesindeki kandilleri çalışmamızdaki amaç; kandillerin daha önce çalışılmamış olması, buluntu yeri, tarihi, nitelikleri gibi konularda yeterli bilginin olmaması ve bu eserlerin kataloğunun çıkartılarak daha sonraki yıllarda yapılacak çalışmalara katkı sağlayacağı düşüncesidir. Kataloğumuzdaki 106 adet kandilden Dara Antik Kenti Kazısı (7), Midyat-Aktaş Mevkii Nekropol Kazısı (8), Mor Yakup Kazısı (1), satın alma (89) yoluyla müzeye kazandırılmıştır. Müzeye satın alma yoluyla kazandırılan kandiller ile Dara Antik kentinde yapılan kazılarda ele geçen kandiller arasındaki gerek form, gerekse süsleme açısından büyük benzerlikler bulunması satın alma yoluyla kazandırılan kandillerin Dara Antik Kenti ve civarından geldiği düşüncesini akla getirmektedir. Çalışmamızda kandiller formlarına göre tipolojilere ayrılarak Tip 1, Tip 2, Tip 3 vb. on üç başlık altında incelenmiş ve katalog bölümü oluşturulmuştur. Değerlendirme bölümünde ise kandiller form, bezeme, teknik vb. bakımdan ülkemiz ve çeşitli ülkelerdeki benzer örnekleriyle karşılaştırılma yapılmıştır. Tüm bu veriler ışığında Mardin Müzesinde bulunan Geç Antik Çağ Kandilleri hakkında bilgi verilmeye çalışılmıştır.
Kütahya iline ait düz dokuma örnekleri

Araştırma konusu olarak Kütahya iline ait cicim ve zili örnekleri seçilmiştir. Kütahya ili Anadolu topraklarının çoğunluğunda olduğu gibi dokumacılık yapılan bir ildir. Araştırmada Veli Akkan'ın özel koleksiyonunda bulunan otuz adet cicim ve zili örnekli dokumalar ele alınmıştır. Bu dokumalar teknik, kompozisyon, hammadde, kullanım amacı, renk ve motif açısından her bir dokuma için hazırlanan eser inceleme formlarına işlenmiştir. Bu bilgiler çizelgelere aktarılmış ve analiz edilmiştir. Ele alınan bu dokumaların çizimleri yapılarak yöreye ait motif, kompozisyon ve renk özelliklerinin kalıcı olması sağlanmaya çalışılmıştır. Araştırma sırasında elde edilen verilere dayanarak göz motifinin yoğunlukla kullanıldığı belirlenmiş ve yöreye uygun dokuma tekniği ve motiflerle Ned Graphics Texcelle programı ile altı adet tasarım yapılmış ve bu tasarımlardan bir tanesi dokunmuştur. Böylelikle üretimi neredeyse durmuş olan yöre dokumalarının teknik, renk, motif ve kompozisyon özelliklerinin gelecek nesillere aktarımını sağlamak amaçlanmıştır.
Kuşadası, Kadıkalesi Kazısı 2007-2010 sezonu cam buluntuları

Kadıkalesi kazıları 2001 yılından beri Prof. Dr. Zeynep Mercangöz tarafından sürdürülmektedir. Tezimizin konusu 2007- 2010 kazı yılları arasındaki cam buluntuları oluşturmaktadır. Çalışmamızın amacı Kadıkalesi camlarının form ve işlev olarak tiplere ayrılması, kaledeki cam üretimine ve ticaretine ilişkin verilerin yanı sıra tarihlendirmelerine dair öngörülerde bulunmaktır. Çalışmamız Kadıkalesi kazısının 2007- 2010 yılları arasındaki cam eserlerini tasnif edip bir tipoloji oluşturmak ve kaledeki cam üretimine ilişkin verileri ortaya çıkarmaktı. Bu doğrultuda 284 adet cam buluntuya katalogumuzda yer verilip tiplere ayrıldı. Aydınlatmaya yönelik, kandiller ve pencere camları; günlük kullanıma yönelik, kadehler, bardaklar, şişeler ve kaseler; süs amaçlı eserler arasında bilezikler ve boncuklar, ticarete yönelik eserler arasında ise cam ağırlıklar yer almaktadır. 2007- 2010 yıllarında Kadıkalesi kazısında; 537 adet pencere camı, 363 adet bilezik, 298 adet bardak, 142 adet kandil, 113 şişe, 103 anaia şişesi, 73 adet kadeh, 43 adet kase parçası ve 2 adet cam ağırlık ve 1 adet cam boncuk bulunmuştur. Bu buluntuların yanı sıra çeşitli ağız ve kaideler ele geçirilmiştir ancak bunların kesin olarak hangi kap formuna ait oldukları bilinmediğinden sadece sayısal dökümleri yapılarak sınıflandırmaksızın kayıt altına alınmıştır. Bu bağlamda söz konusu yıllarda 319 adet profil veren parça, 2103 adet profil vermeyen cam parça incelenmiştir. Cam buluntuların zenginliği, fritler, cüruflar, hatalı üretilmiş parçalar ve pota parçası olabilecek buluntular kaledeki cam üretimini kanıtlayan buluntulardır. Bunun yanı sıra kalın cidarlı şişelerin bir liman kenti olan Anaia'nın şarap ticareti gibi şimdilik ne olduklarını bilmediğimiz parfüm ya da tıbbı sıvıların içine konulup ticaretinin yapılmış olabileceği gibi varsayımlar kaledeki cam ticaretinin de varlığını gösteren ipuçlarıdır.
19. yüzyıl saray, köşk ve kasırlarındaki hat sanatı örnekleri

19. yüzyıl Osmanlı Devleti'nde batılılaşma hareketlerinin her alanda yoğun bir şekilde görüldüğü yüzyıldır. Siyasi, askeri ve eğitim alanlarının yanı sıra mimari ve sanatta da köklü değişiklikler görülmektedir. Sivil mimari çağı olarak ele alabileceğimiz 19. yüzyılda yeni yapı türleri ortaya çıkmıştır. Bu dönemde çok sayıda saray, köşk ve kasır inşa edilmiştir. Dolmabahçe Sarayı, Beylerbeyi Sarayı, Yıldız Sarayı, Çırağan Sarayı, Aynalıkavak Kasrı, Ihlamur Kasırları, Maslak Kasrı, Küçüksu Kasrı, Şale Köşkü, Abdülmecid Efendi Köşkü gibi birçok yapı dönemin sanat anlayışı hakkında bilgi vermektedir. 19. yüzyılda barok, rokoko, ampir, oryantalizm ve neo-klasik gibi üsluplar Batı'dan alınmıştır. Fakat Osmanlı Devleti Batı'dan almış olduğu bu üslupları kendi geleneksel sanat anlayışıyla birleştirip özgün bir üslup ortaya koymuştur. Bu dönemde Batı resmine olan ilgi oldukça artmış fakat hat sanatı hiçbir zaman önemi kaybetmemiştir. Hat; cami, medrese, mektep, tekke, çeşme, hamam, han ve saray gibi dini, sivil ve askeri birçok yapıda karşımıza çıkmaktadır. Hatlar genellikle dini yapılarda cümle kapılarının üstünde, kubbelerde, pencere alınlıklarında, mihrap ve minberlerde doğrudan yapıya nakşedilmiş olarak karşımıza çıkarken aynı zamanda büyük levhalar şeklinde de yapılardan bağımsız bir şekilde görülmektedir. Dönemin ünlü hattatları tarafından ta'lik, sülüs, celi sülüs, nesih ve kufi gibi pek çok yazı türünde eser ortaya koyulmuştur. Hatların konuları bulunduğu yapıya göre değişiklik göstermektedir. Camilerde genellikle ibadetle alakalı sözler, ayet ve hadisler, saray, köşk ve kasırlarda şiirler, özlü sözler, devlete ve padişaha övgü ve tavsiyeler, askeri yapılarda fetihlerle alakalı ayet ve hadisler karşımıza mevcuttur. 19. yüzyıldan sonra padişahların tuğralarının da kullanımı artmıştır. Padişahların baniliğini yaptığı saray, kasır ve köşklerin bir kısmında bulunan tuğralar genellikle yapıların dış cephelerinde yer alırken iç mekanlarda da örnekli bulunmaktadır.
Doğu Dağlık Kilikia su kanalları ve su köprüleri

Bu çalışmanın konusu, 'Dağlık Kilikia'daki Su Kanalları ve Su Köprüleri'dir ve 1994- 1997 yıllan arasında Dağlık Kilikia'da Doç. Dr. Serra Durugönül başkanlığında yapılan araştırmalarının sonuçlarından biridir. Bölgede su yollan, kanallar, tüneller ve galeriler gibi yapısall özelliklerinin yanıısıra, geçgileri ile de incelenmiştir. Bunlara ek olarak çeşme yapıları ve su sarnıçları da arkeolojik bir bakış açısı ile araştırılmışlardır. Bir bütün olarak, tez bölgedeki su sistemlerinin hidrolik ve arkeolojik tanımları ve tarihlenmesinden oluşmaktadır. Hellenistik dönemde Doğu Dağlık Kilikia bölgesinde gelişen taş mimarinin en iyi korunmuş örneklerinden olan su sistemleri bu mimari geleneğin Roma dönemindeki devamını oluşturmaktadır. Bunlar, bölgenin Roma döneminde birçok bakımdan gösterdiği gelişmeyi yansıtmaktadırlar. Bölgenin başlıca büyük merkezleri olan Olba/Diokaisareia, Olba/Uğuralanı, ile Elaiussa Sebaste/Korykos, aynı zamanda bölgedeki başlıca üç su sistemine işaret etmektedir. Bu merkezlerin giderek önem kazanmaları ve bununla birlikte nüfus yoğunluğunun artması, bölgede büyük ölçekli su yollarının yapılmasının bu diğer nedeni olmalıdır.
Ortaçağ Çarşamba Türk tarihi ve mimari eserleri

Çarşamba, M. Ö 4000'lere kadar bilinen bir tarihe sahiptir. Çarşamba'nın tarihini aydınlatan ilk arkeolojik buluntular Geç Demir Çağına ait olup Salıpazarı-Konakören Köyü yakınındaki Garpu mevkiinde bulunan kaleden elde edilmiştir. Bölge Hititler ve Frigyalılardan sonra M. Ö. VII. yüzyılda ticaretle uğraşan Miletoslu denizcilerin yerleştiği ve yaşadığı yerler olarak bilinmektedir. Bu dönemde bölge İskitlerin hakimiyeti altına girmiştir. Arkeolojik olarak kanıtlanamasa da İskitlerden önce bölgede iki topluluğun yaşamış olma ihtimali yüksektir. Bu topluluk Gaşkalar ve Kimmerlerdir. Çarşamba ve çevresinde Gaşka ve Kimmerlerden bir kalıntı olmasa da bölgede İskitlerden kalma önemli belgeler ele geçirilmiştir. Böylece Türklerin Çarşamba'daki varlıkları çok eski dönemlerden beri sürdürdükleri Salıpazarı Konakören mevkiinde bulunan İskitlere ait tamgalardan anlaşılmaktadır. Çarşamba ve çevresinde Malazgirt Savaşı'ndan sonra Danişmendli Beyliği'nin hüküm sürdüğü bilinmektedir. Daha sonra Anadolu Selçuklularının hakimiyetine giren bölgede Türk-İslam dönemi yerleşimine ait en eski izler Selçuklulara aittir. Bunun en önemli delili bugüne kadar varlıklarını korumuş olan Gökçeli ve Şeyh Habil camileridir. Anadolu Selçuklularından sonra bölgede varlık göstermiş diğer bir Türk Beyliği Taceddinoğulları Beyliğidir. Taceddinoğulları Beyliği de Çarşamba Ordu Köyü civarında hüküm sürmüştür. Bu beyliğe ait Ordu Köyü Camii, günümüze ulaşmayan kayıtlarda adı geçen bir Buk'a, kale kalıntısı ve Hasan Bey'e ait sonraki dönemlerde yenilen bir türbe bulunmaktadır. Taceddinoğullarından sonra Osmanlı'nın Karadeniz'e olan seferleri sonucunda Çarşamba, Osmanlı Devleti'ne bağlı Arım Kazası olarak varlığını devam ettirmiştir. Yukarıda tarihini kısaca özetlediğimiz Çarşamba ve çevresinin ortaçağ Türk tarihi ve mimari eserleri tezin ana çalışma konusunu oluşturmuştur. Bu bağlamda öncelikle bölgenin ortaçağ tarihi ile ilgili yazılı kaynaklar derlenmiştir. Daha sonra bu döneme ait mimari eserler yerinde görülerek mevcut durumları tespit edilmiş, plan-mimari, süsleme açısından detaylı olarak incelenmiş ve Türk-İslam mimarisindeki yerleri tespit edilmeye çalışılmıştır. Çalışma konusuna ait tüm veriler çağdaş kaynaklar, arşiv belgeleri çizim ve fotoğraflarla desteklenmiştir.
The visibility of late-ottoman rulers: Tthe ideological transition of urban representation in southern Arab provinces

Bu çalışma, Geç Osmanlı Döneminde otorite geçişlerinin kent içerisinde lider figür temsilini nasıl etkilediğini, Filistin ve Suriye üzerinden Güney Arap Vilayetleri'ndeki mimari, kentsel ve altyapısall müdahaleler üzerinden incelemektedir. Çalışma, odağını geç on dokuzuncu yüzyıl ve erken yirminci yüzyıldaki kentsel müdahalelerin modernizasyonu üzerine kuracaktır. Bu müdahaleler Osmanlı Devleti'nin çeperle ilişkisini değiştirme ve geliştirmeye odaklanmıştır. Bahsedilen bu odak, Sultan II. Abdülhamid'in dönemindeki yaklaşımlar ve İttihat ve Terakki Cemiyeti'nin yönetimde yetkili olduğu dönemdeki yaklaşımlar üzerinden kıyaslanarak, iktidarın temsilini ön plana alan mekansal müdahalelerin farklılaşması ve farklı iktidar güçleri arasındaki olası rövanşizm üzerinden genişletilecektir. Yüzyıl dönümünde gelişim halindeki kent politikalarını yansıtabilmek için yerleşimlerin sonraki durumlarının da çalışmada yer alması önemlidir. Olası farklılıklar belirli örnekler üzerinden sorgulanacak ve bu örneklerin önceki ve sonraki yönetimler sırasındaki durumlarına yönelik tespitlerle, Osmanlı kentsel alanında ve yönetiminde bulunan farklı iktidarların bu örnekler üzerinden nasıl ilerlediği metodolojik bir biçimde incelenecektir. Bu sorgulamalar, geç on dokuzuncu ve erken yirminci yüzyılda gerçekleşen güç kaymalarının ademi merkeziyetçi politikaları nasıl etkilediği ve Osmanlı'nın güney eyaletlerini nasıl biçimlendirdiğini aydınlatma amacıyla araçsallaştırılacaktır.
Fuzulİ'nin Hadİkatü's-Süeda'sında yer alan minyatürler

Aşk ve ızdırap şairi olarak nitelendirilen Fuzuli, Ehl-i Beyt sevgisini ölümsüzleştirdiği Hadikatü's-Süeda isimli eserinde bir anlamda ızdırabın destanını yazmıştır. İslam Tarihi'nin en trajik olayı olarak değerlendirilen Kerbela hadisesine dair tarihsel birikimin ortaya koyulmasının yanı sıra, oldukça çetin acılarla imtihana tabi tutulan peygamberlerin kıssalarıyla da girizgah yapılan eser, adeta baştan sona fecaatlerin harmanlandığı bir eser hüviyetine sahip olmuştur. Sünni ve Şii kesimden herkesi derinden etkileyen bu eserin okuyucular tarafından ne denli talep gördüğü nüsha sayısının fazlalığıyla açığa çıkmaktadır. Türk edebiyatının en fazla istinsah edilen eserleri arasındaki Hadikatü's-Süeda'nın nüshaları içerisinde minyatür ihtiva edenlerinin de sayıca çokluğu dikkat çekmektedir. Eserin muhtevası göz önünde bulundurulduğunda, musavvirlerin gerek peygamberlerin elem dolu ibretlik kıssalarını gerekse baştan sona hüzün verici Kerbela hadisesini resmetmeyi iştiyakla tercih ettikleri anlaşılmaktadır. Zira yurt içi ve yurt dışı müze ve kütüphanelerde mevcut toplam 11 minyatürlü nüshadaki minyatürlerin ekseriyetinin, 16. yüzyıl sonları ile 17. yüzyıl başlarına tarihlendirilen yaklaşık 20 yıllık bir süreçte ve Bağdat okulu olarak adlandırılan minyatür okulunda hazırlandığı düşünülmektedir. Osmanlı İmparatorluğu'nun Bağdat hakimiyeti döneminde kurulduğu bilinen bu minyatür okulunda hazırlanan söz konusu minyatürler, bu okula dair karakteristiği sergilemeleriyle de önem arz etmektedir. Hadikatü's-Süeda sadece minyatürlü nüshalarının çokluğuyla değil, resmedilmek üzere sıklıkla tercih edilen içeriğiyle de ön plandadır. Zira minyatürlerde bütünüyle ızdıraba yönelik hadiselerin görselleştirildiği anlaşılmaktadır. Oldukça çeşitli konu yelpazesine sahip Türk İslam minyatür sanatı kapsamında, ender sayılabilecek şekilde tamamı ızdırap konulu minyatürlerden oluşan çok sayıda minyatürlü nüshasıyla Hadikatü's-Süeda ehemmiyetli bir konuma sahiptir. Bu çalışmada Hadikatü's-Süeda'nın mevcut minyatürlü nüshalarının tespit edilerek, nüshalardaki minyatürlerin temin edilmesi aşamalarını müteakip minyatürlerin ikonografik tahlilleri gerçekleştirilmiştir.
Marc Chagall'ın dinsel konulu vitrayları

Bu çalışmada Marc Chagall'ın dinsel konulu vitraylarının bulunduğu Fransa Assy Notre-Dame de Toute Grace, Fransa Moissac Eglise Abbatiale Saint-Pierre Chapelle du Saint Sacrement, Fransa Metz Saint-Etienne Katedrali, Kudüs Hadassah-Hebrew Üniversite Hastane Sinagogu, ABD New York Birleşmiş Milletler Binası, ABD Tarrytown Pocantico Hills The Union Kilisesi, İngiltere Tudeley All Saints Kilisesi, İsviçre Zürich Fraumünster, Fransa Nice Ulusal Mesaj Müzesi, Fransa Reims Notre-Dame Katedrali, İngiltere Chichester Katedrali, Fransa Sarrebourg Şapeli ve Almanya Mainz Saint Stephan Kilisesine ait pencereleri incelenmiştir. Chagall Vitraylarında teknik ve kompozisyon incelenmesinin yanı sıra çizimlerin ikonografik çözümlemesi yapılmıştır. Genel olarak değerlendirildiğinde, Chagall vitraylarının sembolik birer formülleme olduğu, derin anlamlar içerdiği belirlenmiştir. Chagall, ışık ve renklerin uyumu ile dini vaazlarını ve barış hayalini camlara yansıtarak 20 yy. vitray sanatına farklı bir boyut kazandırmıştır.
Titus Burckhardt ve İslam sanatı yorumu

İslam sanatı artık üzerine sayısız çalışmaların yapıldığı güçlü bir akademik disiplin haline gelmiştir. Bu gücü kazanmasında yapılan öncü çalışmaların önemi büyüktür. Bir yol açmanın ve yeni bir çalışma alanı yaratmanın zorluğu herkesçe malumdur. Bu zorluğu göğüsleyen öncü isimlerden biri de Titus Burckhardt'tır. 1908 yılında Floransa'da dünyaya gelen Burckhardt, Alman asıllı İsviçreli bir sanat tarihçisi ve akademisyendir. Basel'e yerleşen aristokrat bir ailenin mensubu olarak kültür ve sanat çevrelerinin içinde yer almıştır. Heykeltıraş bir babanın ve ressam bir annenin çocuğu olması onu erken yaşlardan itibaren resim ve yontu çalışmalarına sevk etmiştir. Sanatı bir yaşam ve düşün biçimi olarak kabul eden Burckhardt, sanatı icra etmenin yanında, onun hakkında düşünmeyi de bir yaşam felsefesi olarak benimsemiştir. Dünya sanat ve dinlerine duyduğu ilgi, onu bu alanda çalışmalar yapmaya yönlendirmiş, hem Doğu'nun hem de Batı'nın kültür değerleri üzerine birçok kitap ve sanat eseri üretmiştir. Yirmili yaşlarda üzerine düşündüğü Doğu kültürünü ve sanatını daha yakından tanımak için Fas'a gitmiş ve bu ülkenin dilini ve kültürünü uzun yıllar orada kalarak öğrenmiştir. Bu tecrübe nihayetinde ihtida ile sonuçlanmıştır. İslam kültür ve sanatını yakından tanıma imkanı bulan Burckhardt, sanatların özünde bulunan kadim ilkelerin Vahiyle olan bağlantısını ortaya koymaya çalışmıştır. Elbette yalnızca Doğu ve İslam sanatlarına değil aynı zamanda Batı'nın geleneksel sanatlarının incelenmesine de önem veren yazar, çalışmalarının temeline kutsal sanat kavramını yerleştirmiştir. Sanata holistik bir bakış açısı olan yazar, eserlerinde kutsal ve aşkın olanın peşindedir. İzini sürdüğü bu kutsal ve aşkın sanat anlayışının adresi olarak da Gelenekselci ekol çatısını tercih etmiştir. Rene Guenon, Frithjof Schuon ve Ananda K. Coomaraswamy gibi, ekolün kurucu isimlerinden olan Burckhardt, tüm geleneksel sanatların kutsal olanın mesajını ilettiğini savunmaktadır. Sembolizmi, kutsal sanatın kendini bir ifade biçimi olarak gören Burckhardt, eserlerinde tüm kutsal sanatların özelde de İslam sanatının sahip olduğu sembolik dili çözümlemeye gayret göstermiştir. Bu çalışmanın amacı Gelenekselci ekolün ve de Titus Burckhardt'ın kutsal olarak kabul ettiği İslam sanatı hakkındaki iddialarını ele alarak yine İslam sanatı disiplinine bir katkı sağlamaktır.
İstanbul Selimiye Cami Haziresi

İnsanoğlu'nun tarih boyunca unutulmamak için başvurduğu çeşitli yollardan biri mezar taşlarıdır. Cami, medrese, gibi maliyeti fazla olup uzun süreçlerde gün yüzüne çıkarılan mimari yapılarda belli kalıplarla karşılaşılmaktadır. Mezar taşları ise hem zaruri bir ihtiyaç, hem mimari bir öğe hem de gerçekleşmesi daha kısa süren eserlerdir. Osmanlı'nın kendisinden önce var olanı devralıp, kendisinin bir yere getirmeye çalıştığı sanat anlayışını mezar taşlarında aşama aşama takip etmek mümkündür. Osmanlı hazireleri ele alındığında sadece ölülerin defnedildiği mezarlıklar olmayıp, Türk sanatının bir bölümünü yansıtan tarih hazineleri olduğu görülecektir. Osmanlı mezar taşları pek çok açıdan incelenmeye değer bilgiyi barındırmakla beraber, tezyinat, hat, edebiyat, kıyafet tarihi gibi birçok açıdan da araştırmalara konu olabilecek zenginliği sunmaktadır. Çeşitli sanatçıların farklı sanat anlayışlarını içinde barındıran, 18 -20. yüzyıla ait eserlerin bulunduğu Üsküdar Selimiye Haziresi'nde yer alan mezar taşları, Osmanlı el sanatlarına ışık tutmaları, İstanbul tarihini ve kültürünü yansıtmaları bakımından önemli bir yere sahiptir. Çalışmamızda sadece İstanbul'da yüzlerce olduğu ifade edilen, el değmemiş hazinelerden biri olan bu hazire incelenmiştir. Yapılan inceleme bir hazire çalışması olup mezar sayısı kendi içerisinde tasnif yapabilmesini mümkün kılmaktadır. Haziredeki mezarların tespitinde daha önce yapılmış olan numaralandırma esas alınmış olup bu doğrultuda fotoğrafları çekilmiş, mulajları alınıp çizime dökülmüştür. Saha çalışmasının akabinde katalog oluşturulmuş, çizim ve fotoğraflarla bilgiler desteklenmeye çalışılmıştır. Elde edilen veriler değerlendirmede belirli bir tasnife göre süzgeçten geçirilerek tipoloji oluşturulmuş ve sonuca varılmaya çalışılmıştır.
Osmanlı padişah portreleri: Fihrist-i Şahan ve zeyilleri

Osmanlı Padişah Portreleri: Fihrist-i Şahan ve Zeyilleri başlıklı bu çalışmada, 16. yüzyıldan sonra karşımıza çıkan Osmanlı padişah portreciliği geleneği içerisinde yer alan 19. yüzyılda hazırlanmış Fihrist-i Şahan ve Zeyilleri padişah portre albümü Osmanlı resim sanatı bağlamında incelenmiştir. Bugün Süleymaniye Kütüphanesi Nafiz Paşa kitaplığı 1183 numarada bulunan eserin çağdaşı olan Osmanlı padişah portre albümleri tespit edilerek tanıtılmıştır. Fihrist-i Şahan ve Zeyilleri albümünün metni ve resimlerinin analizi, üslup ve ikonografik özellikleri bakımından incelenip, kompozisyon kurgusu, mekan, mimari, figür tipleri, giysiler, arka plan ve renkleri dikkate alınarak yapılmıştır. Eserde, Solak-zade Mehmed Hemdemi Çelebi'nin (ö. 1657 /1658) 92, Lebib Amidi'nin 48, Said Paşa'nın da 72 beyitlik şiiri bulunmaktadır. Solakzade Hemdemi, I. Osman'dan başlayarak IV. Mehmet'e kadar; Lebib Abdulgafur Amidi, II. Süleyman'dan (1687-91) III. Osman'a (1754-57) ve Said Paşa III. Mustafa'dan (1757-74) II. Mahmut'a (1808-39) kadar olan Osmanlı padişahlarının cülus ve ölümlerini, dönemlerindeki önemli olayları beyitlerle anlatmışlardır. Albümde toplam 32 padişah portresi bulunmaktadır ve ve I. Abdülaziz'in (1861-76) bir fotoğrafı bulunmaktadır. Sultan II. Mahmud geleneksel kıyafetleri ve kıyafet reformu sonrası yeni kıyafetleriyle iki kere betimlenmiştir.