turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Turkish fathers perception of child competence

Türk Babaların Çocuk Yeterliği ile ilgili Algıları Berta Şenkal Moreno Bu çalışma babaların çocuk yeterliği ile ilgili düşüncelerini ortaya koymaya yönelik kültürlerarası bir araştırmanın parçasıdır. Araştırma özellikle Türk babalarının algısının sosyo-ekonomik statüye ve çocuğun cinsiyeti ile yaşma göre değişip değişmediği sorusunu yanıtlamayı amaçlamıştır. Buna ek olarak, babaların bir çocuğun yeterli olabilmesi için gösterdikleri nedenler incelenmiştir. Özgün formu Amerikan olan görüşme formunu Türkçe'ye uyarlamak ve babaların görüşme sorularına verdikleri yanıtları gruplamada kullanılacak kodlama şemasını geliştirmek için 84 ana-baba ile bir pilot çalışması yapılmıştır. Faktör ve içerik analizleri yoluyla yapılan bu çalışma yeterlikle ilgili 11, yeterlik nedenleriyle ilgili 10 faktörü açığa çıkarmıştır. Ana çalışmanın örneklemi, yaşları 24 ile 53 arasında değişen 73' ü köylü, 133' ü şehirli 206 babadan oluşmuştur. Tanımlayıcı analizler şunu göstermiştir ki 'kendine yetebilmek' ve 'okuldışı ilgi alanlarına sahip olmak,' eğitim düzeyi ve mesleki konumu yüksek olan, ve şehirde yaşayan babalar tarafından anlamlı derecede daha fazla; ancak 'uyumluluk' ve 'işle ilgili olmak' anlamlı ölçüde daha az söz edilmiştir. Anlamlı sayıda daha fazla baba görüşmeye erkek çocuk ile başlamıştır. 'Okul dışı ilgi alanları' erkek çocuklar için, 'aile ile ilgili olmak' ise kız çocuklar için daha çok söz edilmiştir. 'Kişilik özellikleri' ve 'aile özellikleri' ergenlik öncesi yaşlardaki çocuklar için, 'kendine yetebilmek' ve 'uyumluluk' ergenlik yaşındaki çocuklar için daha çok söz edilmiştir. Her iki cinsiyet ve yaş grubu için de 'eğitimle ilgili olmak,' 'sosyal yeterlik,' 'uyumluluk' ve 'kişilik özellikleri' en fazla sözü edilen faktörler olmuştur; ancak 'uyumluluk' bunlar arasında en önemli faktör olarak seçilmiştir. Çocuk yeterliğinin altında yatan faktörler arasında 'ailenin çocukla ilgili tutumları' ve 'psikolojik aile ortamı' en fazla sözü edilen nedenler olmuştur. (249 kelime) vm
Zihinsel özürlü çocuklarda bellek ve dil gelişimi bozukluğu arasındaki etkileşim

Bu çalışmada, temel olarak eğitilebilir zihinsel engelli çocuklar ile normal zihinsel kapasitedeki çocukların bellek ve dil gelişimi karşılaştırılmıştır. Bellek kapasitesinin ölçümünde görsel ve işitsel anımsama, tanıma ve anlamsız sözcüklerin anında tekrarı olarak tanımlanan fonolojik bellek ölçümleri üzerinde durulmuştur. Ayrıca dil gelişiminin başka bir boyutu olan okuma konusu da dikkate alınarak deney grubu kendini içinde, okumayı bilen ve bilmeyenler olmak üzere iki bölümde ayrılmış, bunların sözel test puanları ile fonolojik bellek puanları, işitsel ve görsel anımsama ve tanıma puanlarının farklılaşıp f arklılaşmadığına bakılmıştır. Yapılan deneyde alt özel sınıflarda ve Eğitilebilir ve Çocuklar İş okulunda okuyan U2 öğrenci deney grubuna denek olarak seçilmiştir. Bu öğrenciler, fonolojik bellek testi de berhangibir yanlış yorumlamaya yol açmaması için önce artikülasyon bozuklukları olup olmadığı konusunda test edilip, sonra deney grubuna dahil edilmiştir. Kontrol grubu öğrencileri de denek grubundaki öğrencilerin sosyo-ekonomik ve kültürel düzeylerine yakın olabileceği düşünülen ilk ve ortaokullardan sağlanmıştır. Yapılan istatistiksel analizler sonucunda elde edilen verilerden, deney ve kontrol grubunun sözel puanları ile fonolojik bellek, işitsel anımsama ve tanıma puanları arasında anlamlı bir farklılaşmanın olduğu ancak görsel anımsama açısından anlamlı farklılık bulunmasına karşın tanıma boyutunda böyle bir farklılaşmanın olmadığı bulunmuştur.
Çocuklarda Sevoflurane ve Desflurane'ın periferik lenfositler üzerine genotoksik etkilerinin 'Comet assay' yöntemiyle araştırılması

Anestezik gazlarin kromozomal degisikliklere neden olduğunu gosteren pek cok klinik ve sitogenetik calisma yapilmistir ancak cocuk hasta grubunda yapilanlar sinirlidir. Biz calismamizda, sik kullanilan inhalasyon anesteziklerinden olan Sevofluran ve Desfluranin cocuklarda olasi genotoksik etkilerini arastirmayi hedefledik. Arastirma icin cabuk, basit ve ucuz bir gorsel teknik olan Comet Assay yontenimini kullanarak periferik kandan elde edilen lenfositleri inceledik. Bu deneyde agaroz jelin icerisine gomulen hucreler deterjan ve tuz solusyonlarinda parcalanirlar. Hasarli DNA molekulu elektroforez ortaminda yurutulur. Kirik iceren DNA molekulleri super sarmal yapidan kurtularak anoda dogru hareket eder. Fluoresan boyalarla boyanan hucreler mikroskopta incelendiklerinde kuyruklu yildiza benzer bir goruntu olustururlar. Kuruk kismindaki DNA yogunlugu olusan DNA hasarini gosterir. Calisma kapsamina, premedikasyon uygulanmayan, anestezi suresi en az 120 dakika olan pediatrik cerrahi girisim uygulanacak 1-10 yas arasi 26 cocuk alindi. Aneztezi oncesi Heparinli enjektore alinan 3 mL venoz kan ornekleri kontrol olarak kabul edildi. Satndard induksiyon sonrasi olgular rastgele iki gruba ayrilarak Oksijen/Hava icinde Desfluran uygulanan grup ve Sevofluran uygulanan grup olarak incelendi. Anestezi baslangicindan 60 dakika, 120 dakika, 1. gun, ve 5 gun sonra alinan kan orneklerinden periferik lenfositler izole edilerek Comet Assay yontemiyle incelendi. Lenfositler fluoresan mikroskopta degerlendirildi ve gorsel siniflama yapilarak % kuyruk faktorleri hesaplandi. Her iki grupta kontrol degerleri farkli degildi. Hem Desfluran hem de Sevofluran grubunda anestezi baslangicindan 60 dakika, 120 dakika, 24. saat, ve 5. gunlerde alinan kan orneklerinde bazal degerlere yakin veya ayni sonuclar elde edildi. Desfluran ile Sevofluran arasinda tum zamanlar kan orneklerinde istatiksel olarak anlamli fark bulunmadigi goruldu. Sonuc olarak, standard bir anestezi suresi boyunca Sevofluran ve Desfluran anestezisi uygulanan cocuk hasta gruplarinin lenfositlerinde cekirdek yapinin etkilenmeyerek hasarlanmadigi gosterildi.
Okul dışı sportif etkinliklere katılan 11-13 yaşları arasındaki çocukların okul içi ve okul dışı adım sayılarının incelenmesi

Okul dışı sportif etkinliklere katılan ve 11-13 yaşları arasındaki kız ve erkek çocukların, toplam hafta, hafta içi, okul içi, okul dışı, hafta sonu, cumartesi, pazar, spor yapılan günler ve spor yapılmayan günlerde adım sayılarını incelemek ve önerilen düzeyde olup olmadığını belirlemektir. Çalışmaya yaş ortalaması 11,95 0,89 yıl olan 41 erkek çocuk ile yaş ortalaması 12 0,79 yıl olan 39 kız çocuk katılımıştır. Çocukların boy ve vücut ağırlıkları ölçümü yapılmış ve ActiGraph wGT3x-BT marka akselerometreler, elastik kemer aracılığı ile çocukların baskın olan el bileğine takılmıştır. Cihaz duş, uyku ve yüzme haricinde 7 gün boyunca takılı tutulmuştur. Verilerin analizinde cinsiyetler arasındaki farkın incelenmesinde bağımsız gruplarda iki ortalama arasındaki farkın anlamlılık testi, yaş grupları arasındaki farkın incelenmesi için ise tek yönlü varyans analizi yapılmıştır. Bulgularda çocukların okul dışı, hafta sonu ortalama ve pazar günü hariç diğer zaman dilimlerinin ortalama adım sayıları arasında cinsiyetler arasında istatistiksel olarak anlamlı fark elde edilmiştir (p<0,05). Kız çocukların tüm zaman dilimlerine ait adım sayılarına bakıldığında yaş grupları arasında istatistiksel olarak anlamlı fark bulunmamıştır (p>0,05). Erkek çocukların spor yaptıkları günler hariç diğer zaman dilimlerinin ortalama adım sayılarında yaş grupları arasında istatistiksel olarak anlamlı fark elde edilmiştir (p<0,05). Ayrıca hafta içi ile hafta sonu, okul içi ile okul dışı ve spor yapılan ile yapılmayan günler arasında istatistiksel olarak anlamlı düzeyde fark elde edilmiştir. Kız çocukların en fazla sayıda önerilen adım sayısına ulaştıkları günün spor yapılan günlerin olduğu görülmüştür. Hafta içi ve spor yapılan zaman dilimlerinin önerilen adım sayısının üzerinde olan erkek çocuk sayısının diğer zaman dilimlerinden daha yüksek olduğu görülmektedir. Sonuç itibariyle spor yapılan günlerin diğer zaman dilimlerine göre daha yüksek ortalama adım sayısına ulaşıldığı ve çocuklar okul dışı sportif etkinliklere katıldıkları günlerde daha fazla sayıda önerilen adım sayısına ulaştığı görülmektedir.
Serebral vasküler malformasyon tanılı çocuk hastaların demografik, morfolojik ve klinik özelliklerinin retrospektif değerlendirilmesi

Amaç: Çalışmamızda Ege Üniversitesi Tıp Fakültesi Pediatrik Yoğun Bakım Ünitesi ve Beyin Cerrahisi'nde 2009 -Nisan 2015 tarihleri arasında izlenen serebral vasküler malformasyon tanılı çocuk hastaların demografik, morfolojik ve klinik özelliklerinin geriye dönük olarak değerlendirilmesi amaçlanmıştır. Gereç ve Yöntem: Çalışmamız 2009 -Nisan 2015 tarihleri arasında EÜTF pediatrik yoğun bakım ünitesinde ve beyin cerrahisinde izlenen serebrovasküler malformasyon tanılı çocuk hastalar arasında geriye dönük olarak gerçekleştirildi. Hastaların dosyaları tarandıktan sonra hastaya ait demografik, morfolojik ve klinik veriler kaydedildi. Serebral vasküler malformasyon tipi, hastaların başvuru şekli, lezyonun yerleşim yeri, lezyon boyutu, venöz ve arteryel drenajı, Spetzler Martin derecelendirilmesi, uygulanan tedavi şekilleri, komplikasyonlar kaydedildi. Aileler ile hastaların mevcut durumlarına ilişkin telefon görüşmesi yapılarak tedavi başarısı, tedavi sonrası komplikasyonlar belirlendi. Bulgular: Cinsiyet dağılımı olarak % 53 kız, % 47 erkek hastadan oluşmaktaydı. AVM' li hastaların ortalama yaşı 10.3 yıl iken, kavernomlu hastaların ortama yaşı 8.8 yıldı. Hastaların yoğun bakım yatış süreleri ortalama 4.9 gündü. İnvaziv mekanik ventilasyon gereksinimi ortalama 1.5 gün olarak saptandı. AVM tanılı hastaların başvuru şekli: % 58 baş ağrısı, % 16 konvülziyon, % 16 nörolojik defisit, % 8 kanamaydı. Kavernom tanılı hastalarda % 66 konvülziyon, % 33 baş ağrısıydı. AVM tanılı hastaların lezyonları % 83' ünde hemisferik yerleşimli, % 4'ünde talamusta, % 4'ünde serebellar bölgede, % 4 pineal bölgede, % 4 ponsta yerleşimliydi. Kavernomlu hastaların hepsinde lezyon hemisferik yerleşimliydi. AVM tanılı hastaların % 70'inde (n=17) kanama eşlik etmekteydi. AVM'lerde kanama oranı yüksek olup, AVM'lere kanamanın eşlik etmesi istatistiksel olarak anlamlı saptandı (p<0.05). AVM tanılı hastaların %58'ine (n=14) cerrahi tedavi, %12'sine (n=3) endovasküler tedavi, %4'üne (n=1) radyocerrahi, %16'sına (n=4) endovasküler+cerrahi tedavi uygulandı. Kavernom tanılı hastaların hepsine cerrahi tedavi uygulandı. Kavernomlarda komplikasyon oranı daha fazlaydı, bu da istatistiksel olarak anlamlı bulundu.(p<0.05). Sonuç: Konjenital serebrovasküler malformasyonlar pediatrik yaş grubunda intrakranyal lezyonlar arasında önemli bir grubu oluşturur. AVM'de kanama oranı kavernoma göre daha yüksektir. Kavernomda komplikasyon oranı AVM'ye göre daha yüksektir. Serebrovasküler malformasyonları erken tanımak ve tedavi etmek önemlidir.
Öğretmen anne-babaların çocuklarını ve öğrencileriyle olan ilişkilerinin incelenmesi

Bu araştırmanın amaçları şunlardır: Öğretmenlerin okul dışındaki zamanlarda çocuklarıyla ilişkilerinin nasıl oluğunu belirlemek. Öğretmenlerin, mesleklerinin çocuklarıyla ilişkilerini nasıl etkilediğiyle ilgili görüşlerini almak. Öğretmen çocuklarının anne babalarıyla olan ilişkilerinin değerlendirmesini tespit etmek. Görüşmelerde sorulan sorularla da bu amaçlara ulaşmak hedeflenmiştir. Elde elden verilerle şu bilgilere ulaşılmıştır: Öğretmenlerin çocuklarıyla ne kadar ilgilenebildikleri. Öğretmenler çocuklarının ihtiyaçlarını karşılamada yeterli olup olmadıkları. Öğretmenler çocuklarının dersleriyle yeteri kadar ilgilenmektedirler. Bunlardan başka şu bilgilere de ulaşılmıştır: Öğretmen çocuklarının anne-babalarının mesleklerinden olumlu ve olumsuz etkilenmektedirler. Öğretmen çocuğu olmak akademik başarıyı, arkadaşlarla ve anne-babalarla olan ilişkilini etkilemektedir. Öğretmenlere ve öğretmen çocuklarına, öğretmenlerin kendi çocuklarının öğretmeni olmasıyla ilgili sorular sorulmuştur, veriler elde edilmiştir. Bu iki görüşmeden üçüncü bir grupla da görüşme yapılmıştır. Bu gruptakiler öğrencilik hayatında kendi öğretmenin çocuğuyla aynı sınıfta olmuş kişilerdir. Bu görüşmeyle aynı sınıfta bulunan öğretmen ve çocuğunun diğer öğrenciler tarafından nasıl gözlemlendiği belirlenmiştir. Araştırmanın evreni Erzurum ilinden seçilmiştir. Örneklemini ise üç farklı grup oluşturmaktadır. Bunlar; anne-baba olan öğretmenler, öğretmen çocukları, öğretmeninin çocuğuyla aynı sınıfta olan kişilerdir. Her örneklem grubu için farklı görüşme formu kullanılmıştır. Görüşme tekniğiyle elde edilen veriler yazıya aktarıldıktan sonra betimsel analizle incelenmiştir. Araştırmada sonuçlarda şu bilgilere ulaşılmıştır: Öğretmenlerin, kendi çocuklarını okuttukları zaman sınıf içinde çocuğunu geri planda tutmaktadır. Öğretmenler çocuklarına sınıf içinde önemli görevler vermemektedir. Çocuklarına karşı daha kuralcı ve sert davranmaktadırlar. Bu şekilde onun farklı ve ayrıcalıklı olmadığını göstermeyi amaçlamaktadırlar. Bayan öğretmenler okuldan sonra çocuklarının birçok ihtiyaçlarını karşılamak için yeterli zamanı bulamamaktadır. Öğretmenler evde çocuklarına karşı daha kolay sinirlenmekteler. Öğrencilerine gösterdikleri sabrı çocuklarına gösterememektedirler. Ayrıca, öğretmenlerin mesleki bilgilerinden ve tecrübelerinden dolayı çocuklarına karşı anlayışlı davrandığı belirlenmiştir. Derslerinde de profesyonel yardımcılardır. Öğretmen çocuklarına karşı hem anne babanın hem de toplumun beklentileri yapabileceklerinden fazla olmaktadır. Yaşıtlarından olgun davranmaları, örnek öğrenci olmaları, sürekli başarı beklenmesi gibi durumlarla karşı karşıya kalmaktadırlar.
Akut lenfoblastik lösemi tedavisi gören çocuklarda dental maturasyon seviyelerinin ve orofasiyal bulguların değerlendirilmesi

Akut lenfoblastik lösemi, her yaşta çocukları etkileyen ve hayatı tehdit eden hematolojik bir hastalıktır. Tedavisi, kemoterapi ve kimi zaman radyoterapi ile birlikte gerçekleştirilmektedir. Bu çalışmanın amacı, ALL tedavisinin, çocukların dişsel gelişimlerinde ve orofasiyal bölgede meydana getirdiği değişikliklerin belirlenmesidir. Çalışmada yaşları 7-16 arasında değişen (yaş ort 10,34 2, 94 ) ve iki gruba ayrılan- Grup I, Grup II - toplam 64 çocuğun dişsel gelişim seviyeleri, oral sağlık durumları ve orofasiyal bölgede meydana gelmiş değişimleri klinik ve radyografik muayene ile değerlendirildi. Diş gelişimleri Demirjian metoduna bağlı olarak, Molar İnsizal Hipoplazi varlığı ise Wetzel ve Reckel'in oluşturmuş olduğu derecelendirme sistemine göre değerlendirildi. Oral sağlık durumunun belirlenmesi amacıyla DMF indeksi, Silness-Löe plak indeksi, dişeti oluğu kanama indeksi, dişeti oluğu-dişeti cebi derinliği ölçümleri yapıldı. Her iki grubu oluşturan çocukların DMF, DMF, df ve df değerlerinde istatistiksel olarak anlamlı bir fark saptanmamıştır. Her iki grubu oluşturan çocukların kronolojik yaşları ile Demirjian yöntemiyle elde edilen diş yaşları arasında pozitif yönlü ve ileri derecede anlamlı ilişki saptanmış; bununla birlikte Grup I'i oluşturan çocukların sağlıklı çocuklara nazaran gecikmiş diş yaşına sahip oldukları saptanmıştır. Sonuç olarak; ALL tedavisi, literatürde önceden bildirilmiş kuron/kök anomalileri ya da hipoplazi gibi dişlerde bir takım düzensizliklere yol açtığı gibi dişsel gelişimi de olumsuz etkileyebilmektedir.
Çocuklarda ağız solunumunun maksiller ark boyutları ve palatal morfoloji üzerine etkilerinin üç boyutlu analizle değerlendirilmesi

Amaç: Bu çalışmanın amacı, dijital modellerde üç boyutlu bir analiz kullanarak, ağız solunumunun maksiller ark boyutları ve palatal morfoloji üzerine olan etkilerinin incelenmesidir. Yöntem: Araştırmamızda, çalışma grubuna Kulak Burun Boğaz kliniği tarafından solunum paterni objektif bulgularla konulmuş, ağız solunumu yapan 17 erkek (yaş ortalaması 8 ,65 0,80), 17 kız (yaş ortalaması 8 ,63 0,98); burun solunumu yapan 17 erkek (yaş ortalaması 8 ,70 0,94), 17 kız (yaş ortalaması 8 ,70 0,98) toplam 68 birey dahil edildi. Maksiller dental alçı modeller, üç boyutlu lazer tarayıcı ile tarandı. Her dijital modelde, maksiller ark morfolojisini analiz etmek için üç boyutlu ölçümler yapıldı. Maksiller ark ve palatal kubbede, ark uzunluğu ; ark genişliği (D3, D4, D5, D6); palatal derinlik (H3, H4, H5, H6); total ve bölgesel yüzey alanı ve hacim ölçümleri yapıldı. Gruplar arası ve grup içi farklılıklar bağımsız örneklem Student t-testi ile test edildi (p 0.05). Bulgular: Araştırmanın sonuçlarına göre, gruplar arası ark uzunluklarında bir değişim gözlenmezken, ark genişlikleri (D3, D4, D5, D6) çalışma grubundaki bireylerde anlamlı düzeyde daha küçük olduğu saptandı (p 0.001). Çalışma grubunda, birinci premolar (H4), ikinci premolar (H5) ve birinci molar (H6) seviyesinde daha yüksek ve keskin palatal kubbe gözlendi (p 0.01). Çalışma grubunda hem palatal yüzey alanının hem de palatal hacminin önemli ölçüde daha küçük olduğu saptandı (p 0.001). Palatal yüzey alanı ve palatal hacim, kontrol grubuna kıyasla, çalışma grubunda sırasıyla %13. 5 ve %27. 1 daha küçük olarak ölçüldü. Cinsiyet ayrımı gözetilerek yapılan değerlendirmede, çalışma grubu kızlarında erkeklere kıyasla, özellikle 5-6 bölgesinin açısal (A5, A6) ve derinlik (H5, H6) ölçümlerinde daha fazla değişiklik gözlendi. Sonuç: Ağız solunumu paterni olan çocuklar, normal solunum paterni olanlara göre, maksiller arkta belirgin bir daralma, palatal yükseklikte artış, palatal yüzey alanı ve hacimde azalma gösterdi. Cinsiyet ayrımı gözetilerek yapılan değerlendirmelerde ise ağız solunumundan kızların daha fazla etkilendiği sonucuna varıldı.
0?48 aylık çocukların ev kazaları sonucu oluşan yaralanmalarına ilişkin annelerinin davranış ve görüşlerini etkileyen faktörlerin belirlenmesi (Keçiören SGB, Uyanış Sağlık Ocağı, 2007)

Kasıtsız yer alanmalar erken ölümler, morbidite ve iş günü kayıplarına neden olmaları, korunmanın mümkün olması nedeniyle önemli halk sağlığı konularındandır. Bu çalışma, Uyanış Sağlık Ocağı Bölgesinde yaşayan 0-48 ay çocuklardaki ev kazası sıklığını saptamak ve ilgili risk faktörlerini belirlemek amacıyla planlanmıştır. Kesitsel tipteki bu çalışmada küme örneklem yönteminin kullanılarak 543 çocuğa ulaşılmıştır. Veriler beş ayrı form kullanılarak yüz yüze görüşme ve gözlem sonucunda toplanmıştır. Araştırmaya katılan çocukların %54,7'si erkektir, çocukların yaş ortalaması 23,0( 13, 4 ay) aydır. Katılan çocukların %85,5'inin sağlık güvencesi bulunmaktadır, %93,9'unun herhangi bir sağlık sorunu yoktur, %93,7'sine anneleri bakmaktadır. Araştırmaya katılan hanelerde yaşayan 0-48 ay arası çocuklarda son iki haftada ev kazası geçirme sıklığı %18, 2 (n=99) olarak bulunmuştur. Araştırmaya katılan 0-48 ay arası çocuklarda hayat boyu ev kazası sonucu yer alanma sıklığı % 24,5 (n=133) olarak bulunmuştur. Çocukların en sık bahçede ve evin salonunda düşerek yer alandıkları saptanmıştır. Yapılan lojistik modellemeleri sonucunda son iki hafta içinde ve hayat boyu ev kazası sonucu yer alanmayı annenin sağlık algısından, çocuğun sağlık problemi olması durumundan, çocuğun yaşından etkilendiği saptanmıştır. Yaralanma sıklığının yüksek olması nedeniyle bu bölgede çocuklarda ev kazalarını azaltacak müdahale çalışmalarının yapılması gerekmektedir.
Anestezi ile ilgili farklı bilgilendirmelerin çocukları cerrahi işlem geçirecek ebeveynlerin durumluk kaygısına etkisi

Çocukların anestezisi ve cerrahisi hem çocuk hem de ebeveyn için önemli bir kaygı nedeni olmaktadır. Çocukları cerrahi işlem geçirecek ebeveynler, yoğun bir stres ve çaresizlik duygusu hissetmektedirler. Bu araştırmada çocukları cerrahi işlem geçirecek ebeveynlerin kaygılarının azaltılmasında, rutin poliklinik bilgilendirmesi, hekim tarafından detaylı tıbbi bilgilendirme ve detaylı tıbbi bilgilendirme ile birlikte duygusal destek sağlanması gibi üç farklı yaklaşımın ebeveynlerin durumluk kaygısına etkisinin araştırılması amaçlanmıştır. Çalışmada ebeveynlere Spielberger Durumluk Kaygı Ölçeği, Spielberger Sürekli Kaygı Ölçeği ve Beck Depresyon Ölçek'leri anestezi poliklinik muayenesi sırasında ilk test olarak uygulanmış ardından aynı testler operasyon günü çocukların anestezi indüksiyonundan sonra tekrarlanarak detaylı bilgilendirmeyle birlikte duygusal desteğin, Durumluk Kaygı Ölçeğine etkisi incelenmiştir. Ebeveynlere ayrıca son görüşmede yapılandırılmış görüşme tekniği de uygulanarak duygusal desteğin etkisi nitel yönden de araştırılmıştır. Gruplardan elde edilen verilerin analizinde ANOVA yöntemi kullanılmış ve yanılma olasılığı 0.05 olarak alınmıştır. Araştırmanın sonucunda; detaylı bilgilendirme ile birlikte duygusal destek sağlanan ebeveynlerde kaygının önemli bir şekilde azaldığı ve rutin poliklinik bilgilendirmesi ile detaylı tıbbi bilgilendirmenin ise ebeveyn kaygısını azaltmakta etkili olmadığı görülmüştür.
Epilepsi hastalığı olan çocuk ve ebeveynlerine yönelik hazırlanan modüler eğitim programının hastalık yönetimine etkisi

Araştırma, 'Epilepsi Hastalığı Olan Çocuk ve Ebeveynlerine Yönelik Hazırlanan Modüler Eğitim Programı' 'nın, çocuk ve ebeveynlerin bilgi düzeyi, nöbet öz-yeterliği, yaşam kalitesi, kaygı düzeyi ve hastalık yönetimine etkisini değerlendirmek amacıyla, randomize kontrollü çalışma olarak planlanmıştır. Araştırmaya, Akdeniz Üniversitesi Hastanesi Çocuk Nöroloji Polikliniği'nde Ocak-Haziran 2014 tarihleri arasında epilepsi tanısı ile izlenen, zihinsel yetersizliği olmayan ve araştırmaya katılmayı kabul eden 7-18 yaş grubunda olan toplam 92 çocuk ve ebeveyni katılmıştır. Deney grubunu 42 çocuk ve ebeveyni, kontrol grubunu ise 50 çocuk ve ebeveyni oluşturmuştur. Araştırmada kullanılan EÇEMEP, çocuk ve ebeveynler ile yapılan görüşmeler, uzman görüşleri ve literatür doğrultusunda hazırlanmıştır. Deney grubundaki çocuklar ve ebeveynlerine EÇEMEP interaktif eğitimler şeklinde uygulanmıştır. Uygulama öncesi ve sonrasında deney ve kontrol grubundaki çocuklara ilişkin veriler; Çocuklara Yönelik Epilepsi Bilgi Testi, Epilepsili Çocuklarda Nöbet Öz-Yeterlik Ölçeği, Epilepsiye İlişkin Yaşam Kalitesi Ölçeği kullanılarak araştırmacı tarafından yüz yüze görüşme tekniği ile toplanmıştır. Ebeveynlere ilişkin veriler ise; Aile Tanıtım Formu, Ebeveyne Yönelik Epilepsi Bilgi Ölçeği ve Nöbetlere Yönelik Ebeveyn Kaygıları Ölçeği ile toplanmıştır. Araştırmanın yapılabilmesi için Akdeniz Üniversitesi Tıp Fakültesi Girişimsel Olmayan Klinik Araştırmalar Etik Kurulu ve Akdeniz Üniversitesi Hastanesi onayı ile çocuk ve ebeveynlerinden yazılı onam alınmıştır. Veriler; sayı, yüzde, Chronbach alfa, bağımsız gruplarda t testi, Kolmogorov-Smirnov testi, ki-kare testi, tekrarlı ölçümlerde varyans analizi, Duncan's testleri ve pearson korelasyon analizi kullanılarak değerlendirilmiştir. Uygulama sonrası, deney grubundaki çocukların bilgi, nöbet öz-yeterlik ve yaşam kalitesi puan ortalamalarının arttığı, kontrol grubundaki çocukların puan ortalamalarının ise azaldığı ve grupların puan ortalamaları arasındaki farkın istatistiksel olarak önemli olduğu saptanmıştır (p<0.001). Uygulama sonrasında deney grubundaki ebeveynlerin epilepsiye ilişkin bilgi puan ortalamaları artarken, kontrol grubundakilerin azaldığı ve grupların puan ortalamaları arasındaki farkın istatistiksel olarak önemli olduğu belirlenmiştir (p<0.001). Ancak, uygulama sonrasında deney grubundaki ebeveynlerin kaygı puan ortalamaları belirgin olarak artarken, kontrol grubundakilerin kaygı puanları daha az artış göstermiş ve aralarındaki farkın istatistiksel olarak önemli olduğu bulunmuştur (p<0.001). İzlemlerde, deney grubundaki çocuk ve ebeveynlerin kontrol grubundakilere göre hastalığa ilişkin daha olumlu görüşler kazandığı belirlenmiştir. Sonuçlar doğrultusunda, hemşirelerin multidisipliner yaklaşımla epilepsi hastalığı olan çocuk ve ebeveynlere düzenli eğitim vermeleri önerilmiştir.