turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Lower respiratory system infections bacterial agents of adults and children in istanbul, a case study by Medipol Mega Hospital

Bu çalışmanın genel hedefleri, alt solunum yolları enfeksiyonlarından pnömonilerin erişkin ve cocuk hastalardaki yoğunluğunu ve infeksiyon etkeni olan mikroorganizmaların antimikrobiyal duyarlılıklarını araştırmaktır. Araştırmamızda Ocak Mart 2017 arasında hastanemize alt solunum yolu enfeksiyonu şüphesi ile başvuran 200 hastadan alınan alt solunum yolu örnekleri kullanılmıştır. Hastalardan 0-17 yaş arasında olanlar çocuk, 18 yaş ve üstü olanlar erişkin olarak gruplandırılmıştır. Numuneler hem yatan hem de ayaktan hastalardan alınmıştır. İncelemeye alınan numuneler balgam, bronkoalveoler lavaj ve trakeal aspirat olarak ayrı ayrı incelenmiştir. Gerekli inkübasyon dönemi sonrası anlamlı üremeler tiplendirilerek antimikrobiyel duyarlılık testleri yapılmıştır. Elde edilen örneklerin %86'sı Gram negatif çomak olarak belirlenirken %14'ü Gram pozitif olduğu görüldü. Alt solunum yolu enfeksiyonlarında organizmalar arasında şu etkenler saptandı; Pseudomonas spp. 41 ,1%, Klebsiella spp. 29 ,9%, Escherichia coli 15%, Staphylococcus aureus 8%, Streptococcus pneumoniae 5%. Kimi antibiyotiklere karşı duyarlılık görülse de, çalışmamızda hekimler tarafından alt solunum yolları enfeksiyonları tedavisi için çok kullanılan kimi antibiyotiklere karşı da yükselen direnç oranları saptandı. Bu antibiyotiklerin kontrolsüz ve yaygın kullanımından dolayı gelecekte daha da yüksek oranda bir direnç tablosu ile karşı karşıya gelmemiz malesef beklenmektedir.
Eski Mezopotamya ve Anadolu'da çocuk

Tarih öncesi devirler ve tarihin en erken devirlerinden itibaren neslin devamının göstergesi olan çocuk aile içinde önemli bir yere sahiptir. Bu çerçevede Eski Mezopotamya ve Anadolu insanlarının ortaya koyduğu toplumsal gelişim sürecinde aile ve çocuğun üstlendiği etkin roller yadsınamaz. Çünkü toplum çekirdekten iyi yetiştirilmiş çocuklarla sürekliliğini koruyabilir. Nitekim Mezopotamya'da Sumer, Akad, Babil, Asur, Anadolu'da Hitit Öncesi ve Hitit toplumlarından günümüze ulaşan arkeolojik malzemeler, siyasi, sosyal, kültürel ve hukuk içerikli çivi yazılı belgeler bunun en güzel kanıtıdır. Söz konusu belgelerde aile kavramı, anne, baba, çocuk ilişkileri, çocuğa verilen öğütler, doğum, doğum kehanetleri, tıbbi açıdan anne ve çocuk sağlığı, eğitim ve meslek edinme, ders müfredatı, öğrenci-öğretmen ilişkileri, çocuk hakları ve cezaları gibi doğrudan çocuğu ilgilendiren konuları tespit etmek mümkündür. Yine bu yazılı vesikaların hukuk içerikli olanlarından ise çocuksuz ailelerin evlat edinme vasıtasıyla çocuk özlemini giderdikleri anlaşılmaktadır. Dolayısıyla çivi yazılı belgeler adı geçen Mezopotamya ve Anadolu toplumlarında doğumundan ölümüne kadar çocuğa verilen önemi açıkça göstermektedir.
2014-2017 yılları arasında Cerrahpaşa Tıp Fakültesi Deri ve Zührevi Hastalıkları Polikliniğine başvuran çocuk hastalarda görülen deri hastalıklarının prevalansı

yılları arasında İstanbul Üniversitesi Cerrahpaşa Tıp Fakültesi Deri ve Zührevi Hastalıkları Anabilim Dalı polikliniğine ayaktan başvuran 0-16 yaşları arasındaki hastalar retrospektif olarak değerlendirildi. Bulgular: Bu çalışmada 2014- 2017 yılları arasında polikliniğimize başvuran toplam 5489 çocuk hasta analiz edildi. Kız/erkek oranı 1 .3/1'di. Yaş ortalaması 9.71 5. 21 idi. Toplam 195 dermatoz kaydedildi. En sık kaydedilen hastalık grubu ekzemalardı (% 24 .4). En sık tanı alan hastalık akne vulgaristi (% 13 .7). Tartışma: Bu çalışmada elde edilen demografik veriler literatürde bildirilen verilerle karşılaştırıldığında; yaş, cinsiyet, mevsimsel dağılım ve sık görülen hastalıklar literatürle benzer bulundu. Literatürden farklı olarak kaydedilen tanı sayısı ve saç hastalıkları için başvuran hasta sayısı fazla idi. Sonuç: Çocuklarda görülen deri hastalıklarının yaş grupları, cinsiyet, mevsim gibi faktörler ile ilişkisini bilmek, çocuk sağlığına yönelik alınabilecek tedbirler açısından önemlidir. Bu çalışma ile çocuk hastalarda görülen deri hastalıklarıyla ilgili epidemiyolojik çalışmalara katkı sağlanması amaçlanmıştır.
Çocuklarda basınç yarası prevalansı ve risk faktörlerinin belirlenmesi

Amaç: Basınç yarası, yetişkinlerde olduğu gibi çocuklarda da önemli bir sağlık sorunudur. Ancak çocukların anatomik ve fizyolojik farklılıkları basınç yarası prevalansını etkileyebilir. Bu araştırmanın amacı, çocuklarda basınç yarası prevalansı ve risk faktörlerini belirlemektir. Yöntem: Kesitsel ve analitik tipteki araştırmanın örneklemini, Çukurova Üniversitesi Balcalı Hastanesinde 21 Ocak 2015 tarihinde yatarak tedavi edilen 143 çocuk hasta oluşturdu. İlgili kurumdan etik kurul ve çalışma izni alındı. Veriler 'Bireysel Özellikler Formu' ve 'Çocuklar İçin Braden Q Basınç Yarası Risk Değerlendirme Ölçeği' kullanılarak gözlem ve yüz yüze görüşme yöntemiyle toplandı. Verilerin analizinde Frekans, Yüzde, Ortalama, Standart sapma, Kolmogorov - Smirnov dağılım testi Pearson Ki-Kare testi ve Fisher Exact test ve Spearman Korelasyon Analizi kullanıldı. Sonuçlar % 95 güven aralığında, p<0, 05 anlamlılık düzeyinde değerlendirildi. Bulgular: Çalışmaya dahil edilen 143 hastanın 17 (% 12 )'sinde basınç yarası gelişti. Yaş ortalaması 66 ,2 61,6, Vücut Ağırlığı ortalaması 19,7 16, 5 olup, Beden Kitle Endeksine göre çoğunluğu zayıf (12 çocuk,% 70,6) olan örneklemin % 64,7( 11 çocuk)'si erkekti. Basınç yarası gelişen çocukların hemoglobin ortalaması 9,5 1, 6 g/dl, albumin ortalaması ise 2,7 0, 2 g/dl olarak belirlendi. Glasgow Koma Ölçeği Puanı 10,7 4,6 ve 'Braden Risk Puanı' ortalaması ise 15,3 5,2 'orta derecede risk' olarak bulundu. Yüzde 58 ,8'i yoğun bakımda tedavi edilen çocukların çoğunluğunun (%52,9: 9 çocuk) nörolojik sorunu, %70, 6 (12 çocuk) ise kronik sorunu vardı. Basınç yarası 1. Evrede olan hasta oranı %47, 1 (8 çocuk) bulundu. Sonuç: Bu çalışmada basınç yarası prevalansı % 12 bulundu. Basınç yarası gelişen çocukların çoğunda BKI ve albumin düzeyinin düşük olması nörolojik ve kronik hastalıklarının bulunması basınç yarası için riskli olduklarını gösterdi. Ancak, basınç yarası gelişmiş çocukları temsil eden örneklemlerde çalışılmasına ve ileri araştırmalar yapılmasına gereksinim vardır. Bu araştırmadan elde edilen sonuçlar araştırmanın yapıldığı kurumda basınç yaralarını önlemeye ve tedavisine yönelik kanıt oluşturmak üzere değerlendirilecektir.
Icast - R: Uluslararası çocuk istismarını sorgulama- retrospektif yöntemi ile 2014- 2015 Eğitim- Öğretim yılında, Tıp Fakültesi dönem ı öğrencilerinde çocuk istismarının ve ihmalinin geriye dönük sorgulanması

Çocuk istismarı ülkemizde ve dünyada önemli bir sorundur. Ülkemizde çocuk istismar ve ihmalinin yaygınlığını bildiren kesin veri henüz bulunmamaktadır. Bunun sağlanması; uluslararası kabul görmüş ortak bir anketin kullanılması ile olabilir. Çalışmamızda; 'Uluslararası Çocuk İstismarını ve İhmalini Önleme Derneği- ISPCAN' tarafından hazırlanan, uluslararası kabul görmüş 'ICAST- R, Genç Erişkinler İçin Retrospektif Ölçeği' kullanarak Tıp Fakültesi Dönem I öğrencilerinde 18 yaşından önce istismara uğrama yaygınlığını saptamayı hedefledik. Ayrıca ülkemizde ICAST-R ölçeği ile yapılmış olan ve yapılacak çalışmalardan elde edilen veriler ile birlikte ülkemizde çocuk istismarı yaygınlığının saptanmasına katkıda bulunmayı amaçladık. Ölçeği tam olarak cevaplayan 173 öğrencinin %51,4'ü 18 yaşından önce fiziksel, duygusal ya da cinsel istismar türlerinin en az biri ile karşılaştığını belirtmiştir. Fiziksel, duygusal ve cinsel istismara uğrama oranları sırası ile %23,1, %40, 5 ve %11 olarak saptanmıştır. 18 yaşından önce en az bir tür istismara uğrama ile erkek cinsiyet arasında istatistiksel olarak anlamlı ilişki saptanmıştır. Fiziksel ve duygusal istismara uğrama ile erkek cinsiyet arasında istatistiksel olarak anlamlı ilişki saptanmıştır. Cinsel istismara uğrama ile cinsiyet arasında ilişki saptanmamıştır. Ülkemizde çocuk istismarını ve ihmalini önlemeye yönelik çabalar artmaktadır. Ancak çocuk ihmal ve istismarı günümüzde de yaygın olarak görülmekte ve önemli bir sorun olmaya devam etmektedir. Çocuk ihmal ve istismarının yaygınlığının ve risk faktörlerinin belirlenmesi farkındalığın artırılması için önem taşımaktadır. Ülkemize ait güvenilir verinin elde edilebilmesi için bu alanda yapılmış daha çok çalışmaya ihtiyaç vardır.
Çocuk hastalarda daimi birinci büyük azı dişlerinin klinik ve radyografik kayıtlarının değerlendirilmesi: Bir retrospektif çalışma

Amaç: Bu çalışmanın amacı birinci büyük azı dişlerinin genel sağlık durumlarını, tedavi ihtiyaçlarını, girişimsel ve koruyucu tedavi mevcudiyetini ve tedavi sonrası prognozlarını saptamaktır. Gereç ve yöntem: Bu araştırma için gerekli verilerin toplanması, olgu-kontrol araştırma yöntemine göre du zenlendi ve veriler tek bir araştırıcı tarafından toplandı. Çalışmamızda, Malatya İli'nde, İnönü Üniversitesi Diş Hekimliği Fakültesi Pedodonti Anabilim Dalına 2011- 2016 yılları arası başvuran rastgele seçilmiş bir kısım hastanın daha önceden başka bir sebeple çekilmiş panaromik radyografileri ve klinik hasta takip kayıtları kullanıldı. Bulgular: Birinci büyük azı dişlerinin restoratif, endodontik ve cerrahi tedavi ihtiyaçları ve bu dişlere uygulanan girişimsel tedaviler alt çenede üst çeneye kıyasla daha fazla bulunmuştur (p<0,001). Üst çenede alt çeneye göre daha fazla sayıda sürmemiş diş bulunmaktadır. Flor, fissür örtücü ve restoratif tedavi uygulaması açısından kızlar ve erkekler arasında istatistiksel açıdan anlamlı farklılık bulunmuş (p<0,001) ancak, kanal tedavisi ve çekim uygulanması açısından kızlar ve erkekler arasında istatistiksel açıdan anlamlı farklılık bulunmamıştır (p>0,05). Sağlıklı birinci büyük azı dişi oranı yaşla birlikte azalmaktadır. En fazla restoratif ve endodontik tedavi ihtiyacı 8-12 yaş aralığında bulunurken, çekim ihtiyacı en fazla 12-18 yaş aralığında bulunmuştur. Sonuç: Birinci büyük azı dişlerine, ilk çıkan daimi dişlerden olması, ailelerin bu konudaki farkındalıklarının az olması ve çocukların yetersiz ağız bakımı sonucu yeterli önem gösterilmemektedir. Buna bağlı olarak bu dişlerin çürükleri ve girişimsel tedavileri yüksek prevalans sergilemektedir ve bu sıklıkla karşılaşılan bir durumdur.
Çocuğun davranış problemleri ile ebeveyn çatışmasını algılayışı arasındaki ilişki

Bu çalışmada, çocuğun davranış problemleriyle ebeveyn çatışmasını algılayışı arasında ilişkinin incelenmesi amaçlanmışta. Ayrıca; çocuğun davranış problemlerini değerlendirmede ebeveynler ile öğretmenler arasında bir ilişki olup olmadığı ve çocuğun davranış problemleri ile epeveyn çatışmasını algılayışı arasındaki ilişki; yaş, cinsiyet, başarı durumu gibi farklı değişkenler açısından incelenmiştir. Örneklem, klinik düzeyde bir sorunu tanımlanmamış, 9-12 yaşları arasındaki, 79'u kız, 65'i erkek 144 çocuk ile bu çocukların sınıf öğretmenleri ve ebeveynlerinden birini içermektedir. Katılımcılar, çeşitli sosyo-ekonomik seviyede olan, İstanbul'daki Devlet İlköğretim Okulları'ndan ve yine istanbul'daki Özel ilköğretim Okullar'ından random olarak seçilmiştir. Çocuklara, demografik bilgileri içeren Kişisel Bilgi Formu ile CPIC, ebeveynlere CBCL (4-18 Yaş Çocuk ve Gençler İçin Davranış Değerlendirme Ölçeği) ve sınıf öğretmenlerine TRF uygulanmıştır. Araştırmada verilerin çözümü ve yorumu için, Kaykare Çözümlemesi, Pearson Korelasyon Matriksi, t Testi ve bir boyutlu Varyans Analizi istatistik işlemleri kullanılmıştır. Yapılan bu çalışmaya göre; çocukların davranış problemleri ile çocuğun ebeveyn çatışmasını algılayışı arasında 0.05 düzeyinde anlamlı ilişki olduğu saptanmıştır. Çocukların ebeveyn çatışmasını yüksek düzeyde algılaması, davranış problemlerine sahip olma olasılıklarını arttırmaktadır.
Gaziantep bölgesindeki çocuklarda dilate kardiyomiyopati ile anjiyotensin dönüştürücü enzim gen polimorfizminin araştırılması

Bu çalışma; Gaziantep Bölgesi'ndeki çocuklarda idiyopatik dilate kardiyomiyopati ile ACE I/D gen polimorfizmi arasında bir ilişki olup olmadığını tespit etmek amacıyla yapıldı. Çalışmada, idiyopatik dilate kardiyomiyopati tanısı konmuş, yaş ortalaması 3 4. 2 yaş olan 29 hasta (16 erkek, 13 kız) ve kontrol grubu olarak, yaş ortalaması 7 8. 53 yaş olan 100 (50 erkek, 50 kız) çocuk olmak üzere toplam 129 kişiden oluşan araştırma grubu bireylerinden elde edilen genomik DNA'lar kullanıldı. Gaziantep Bölgesi'ndeki dilate kardiyomiyopatili çocuklarda gen polimorfizmi araştırmasında, ACE I/D gen polimorfizmi dağılımında bölgesel farklılık olduğu ancak genel olarak en az görülen ACE genotipinin II ve en sık görülenin ID genotipi olduğu görüldü. İdiyopatik DKMP hastalarında, ACE geni I/D polimorfizmi genotipi dağılımına göre yapılan istatiksel analizde, II genotipini taşıyan hastaların ID genotipini taşıyanlara göre 7.625 kat ve DD genotipindeki hastalara göre 11.5 kat daha fazla hastalık riski taşıdığı görüldü. Hastaların, tanı anındaki ejeksiyon fraksiyonları ile genotip polimorfizimleri arasında anlamlı fark saptanmamıştır. DKMP hastalarının, tanı anındaki yaşları ile genotip polimorfizimleri arasında yapılan karşılaştırmada, II genotipini taşıyan hastaların ID genotipini taşıyan hastalara göre ve ID genotipindeki hastalarında DD genotipindeki hastalara göre daha erken yaşta DKMP hastalığını yakalandığı görüldü. Buna göre; I allelini taşımak DKMP hastalığına erken yaşta yakalanma riskini artırmaktadır sonucuna varıldı. Hastaların EF' larındaki iyileşme oranlarına baktığımızda, II genotipindeki hastaların ID ve DD gen polimorfizmini taşıyan hastalara göre iyileşme oranlarının daha yüksek olduğu görüldü. DKMP hastalığına yakalanma riski açısından allel sıklığı yönünden istatistiksel olarak anlamlı bir farklılık bulunmadı. Sonuç olarak çalışmamızda, Gaziantep Bölgesi'nde çocuklardaki DKMP hastalığında, ACE II genotipinin bir risk faktörü olduğu görülmüş olmakla birlikte, olgu sayısının azlığı göz önünde bulundurulduğunda, daha geniş serili çalışmalara ihtiyaç olduğu görülmektedir.
Çocuk edebiyatına psikopedagojik ve sosyopedagojik açıdan yaklaşım

Bu çalışmada, çocuk edebiyatının sosyopedagoji ve psikopedagoji bilimlerine uygulanabilirliği üzerinde durulmaktadır. Çocuğa ve çocukluğa bakış açısının geçirmiş olduğu evrim sonucunda bu dönemin hayatın hemen her dönemini etkileme gücüne sahip olduğu yargısı yaygınlaşmıştır. Çocuğun gelişim evrelerini sağlıklı atlatabilmesi onun sadece bugününü değil yetişkinlik dönemini de olumlu yönde etkiler ; fakat tam aksi durum söz konusu olduğunda ise ; çocuk, sosyal ve ruhsal açıdan problemleri olan bir birey olarak hayatını sürdürmek zorunda kalır. Çocuk edebiyatı, çocuğun gelişim evrelerini sağlıklı geçirebilmesi konusunda önemli bir role sahiptir. Çocuğa, çocuk ruhuna erebilmek için onu en iyi yansıtan çocuk edebiyatına başvurmak kaçınılmazdır. Bu durum, çocuk edebiyatı yazarlarına pek çok sorumluluk yüklemektedir. Çocukta, ruhsal ve sosyal açıdan olumsuz izler bırakmamak için çocuğun gelişim evrelerini, ihtiyaç ve beklentilerini göz önünde bulundurarak yazmak zorundadırlar. Çocuğu iyi tanımalı ve onun dünyasıyla yetişkin dünyası arasında köprü oluşturabilmeliler. Sosyopedagoji ve psikopedagojinin hedef kitle yelpazesi oldukça geniştir, her yaş grubundan bireyi iyileştirmeyi amaçlamaktadırlar ; fakat her ikisi de özellikle çocuklarla ilgilenmektedir. Problemli çocuğa sosyal hayata entegrasyon, yeniden eğitim, yeniden adaptasyon ve rehabilitasyon hizmetleri sunarak yardımcı olmayı hedefleyen sosyopedagoji ve psikopedagoji, bunları yaparken çocuk edebiyatını araçsallaştırabilir. Bu düşünceden hareketle yapmış olduğumuz çalışmada sosyopedagoji vepsikopedagojinin uygulama alanlarında çocuk edebiyatının araç olarak kullanılabilirliğini kuramsal ve uygulamalı olarak sunmak amaçlanmaktadır.
Gelişmekte olan ülkelerde çocuk çalıştırılması ve mücadele stratejileri

Günümüzde Dünya'da milyonlarca çocuk çeşitli gerekçelerle çalıştırılmaktadır. Ancak, bir toplumun gelişebilmesi, ancak o toplumdaki çocukların eğitim alarak yetişmelerine bağlıdır. Çocuklar çalıştırılarak ve eğitim gibi birçok etkinlikten uzaklaştırılarak, hem kendi gelişimleri hem de bulundukları toplumun gelişimi olumsuz yönde etkilenmektedir. Bu anlamda çocukların çalıştırılması ulusal ve uluslararası düzenlemelere konu olan ve mücadele stratejileriyle çözümlenmesi istenilen bir sorundur. Dünya'da çocuklar tehlikeli işler de dahil olmak üzere her türlü işlerde çalıştırılmaktadır. Küresel ölçekte bakıldığında özellikle az gelişmiş ve gelişmekte olan ülkelerde yaygın olan bu sorunun farklı boyutlarda birçok nedeni bulunmaktadır. Bu bağlamda, çocukların çalıştırılmasının temel nedenlerine bakıldığında; işgücü piyasasındaki yapısall değişimler, gelir dağılımındaki adaletsizlik, işsizlik ve yoksulluk gibi ekonomik nedenlerin yanında; geleneksel yapı, nüfus artışı, göç ve eğitim gibi sosyal nedenler ve oluşturulan yapısall uyum politikaları, esneklik ve beraberinde getirdiği kuralsızlaşma gibi siyasal nedenler sayılabilmektedir. Buna göre, küreselleşmenin bir sonucu olan bu esnek, kuralsız ve eğreti yapılanma, özellikle az gelişmiş ve gelişmekte olan ülkelerde yoksulluğu beraberinde getirdiği gibi çocuk çalıştırılması sorununu arttırıcı bir özellik taşımaktadır. Dünya'da çalıştırılan çocuklar temelde aile gelirine katkı sağlamak amacıyla işgücü piyasasına itilmekte, ancak kısa vadede aile açısından olumlu olarak görülen bu durum, uzun vadede aksine çok daha büyük sorunlara yol açmaktadır. Küçük yaşta çalıştırılmaya başlayan ve eğitim hakkı elinden alınıp vasıflı olarak yetişemeyen çocuk, ileriki yaşamında da eğitimsiz olmasının sonucunu görmekte, işsizlik olgusu ile karşılaşmaktadır. Bunun sonucunda da yoksul duruma düşen birey, tekrar kendi çocuğunu çalıştırma yoluna giderek bu kısır döngüden çıkamamaktadır. Bu anlamda, bir toplumun gelişebilmesi de ancak eğitimli olarak yetişen çocukların varlığından geçmektedir. Çocuklar, çalıştırıldıkları süreçte her türlü istismarla karşılaşmaktadır ki bu durum onların fiziksel, zihinsel ve ahlaki gelişimlerini olumsuz etkilemektedir. Sonuç olarak, çocukların iyi bir geleceğe sahip olması için Uluslararası Çalışma Örgütü bu sorunla mücadele etmektedir. Bu anlamda sorun ile mücadele kapsamında stratejilerin oluşturulması, toplumsal bağlamda bilincin arttırılması, kurumsal yapıların güçlendirilmesi ya da yenilerinin oluşturulması önem taşımaktadır. Ayrıca verilecek olan ekonomik destek, eğitim, rehabilitasyon, sosyal güvenlik ve sağlık hizmetleri de çocukların çalıştırılmaması konusunda etkili yöntemlerdir. Toplumun olduğu kadar ve sosyal tarafların da katılımının sağlanması ve bu konunun hukuki düzenlemeler bağlamında desteklenmesinde, sorun ile mücadelede etkinliğini göstermektedir.
Özel gereksinimleri olan çocukların sağlık, eğitim, rehabilitasyon ve sosyal alanlardaki karşılanmamış gereksinimleri

Bu araştırmanın amacı özel gereksinimleri olan çocukların sağlık, eğitim, rehabilitasyon ve sosyal gereksinimleri içinde karşılanmamış gereksinimlerinin ve 'hizmet açığının' saptanması ve gereksinimlerin karşılanmamasında çocuğa, aileye, sağlık, eğitim ve sosyal hizmet sistemlerine ait nedenlerin belirlenmesidir. Araştırmanın örneklemi gelişimsel pediatri öğretim üyeleri ya da yan dal uzmanlık öğrencileri tarafından yaklaşık 1,5 saat süren bir görüşme ile değerlendirilmiştir. Bu değerlendirmede çocuğun var olan birinci ve üçüncü basamak sağlık hizmetleri, reçeteli ilaçlar, diş sağlığı, göz sağlığı, ruh sağlığı, fizik tedavi ve rehabilitasyon, konuşma terapisi, tıbbi malzemeler, işitme cihazları, ortez, protez, tekerlekli sandalye, evde sağlık bakımı, genetik danışmanlık alanlarındaki hizmet gereksinimleri ve hizmet açığı, bu araştırma kapsamında geliştirilen 'Hizmet Gereksinimi Uzman Formu' ile belirlenmiştir. Araştırmamızda örnekleme giriş koşullarını karşılayan 156 özel gereksinimi olan çocuğun gelişimsel gecikme alanları ve sorunları, sağlık, eğitim, rehabilitasyon ve sosyal alanlardaki gereksinimleri ve karşılanmamış gereksinimleri incelenmiştir. Örneklemi oluşturan çocukların tamamının birinci ve üçüncü basamak sağlık, eğitim ve rehabilitasyon hizmeti alanlarında gereksinimlerinin olduğu ve bu gereksinimlerin %60'ının yeterince karşılanmadığı ya da karşılanmasının geciktiği saptanmıştır. Karşılanmamış gereksinimlerin çoğunluğunun sağlık ve eğitim sistemi ile ilişkili olduğu görülmüştür. Araştırmanın, ülkemizde ve benzer ülkelerde özel gereksinimi olan çocuklar için gereken hizmetlere ulaşmalarını kolaylaştıran hizmet modellerine ışık tutması beklenmektedir ve bu nedenle önem taşımaktadır.
İlköğretim öğrencilerinin kültürel etkinlikleri ile özerklikleri arasındaki ilişki

İLKÖĞRETİM ÖĞRENCİLERİNİN KÜLTÜREL ETKİNLİKLERİ İLE ÖZERKLİK DÜZEYİ ARASINDAKİ İLİŞKİ Şener Demir, Tülin Bu çalışmada çocukların kültürel etkinliklerinin neler olduğu belirlenerek sosyoekonomik düzey ve cinsiyet açısından karşılaştırmalar yapılması, aynı zamanda bu etkinlikler ile özerklik düzeyi arasındaki ilişkinin belirlenmesi amaçlanmıştır. Betimsel nitelikte olan araştırmada ilköğretim 4. ve 5. sınıfa devam eden alt SED'den 79, orta SED'den 76 ve üst SED'den 74 olmak üzere toplam 229 çocuk yer almıştır. Araştırma grubuna araştırmacı tarafından geliştirilen Kültürel Etkinlikler Envanteri ve Özerklik Anketi uygulanmıştır. Elde edilen veriler SPSS programında çözümlenmiştir. Kültürel Etkinlikler Envanterindeki bazı maddeler ANOVA tek boyutlu varyans analizi ile, bazı maddeler ise kay kare yöntemi ile incelenmiştir. Ayrıca kültürel etkinlikler ile özerklik arasındaki ilişki Pearson korelasyon katsayısı hesaplanarak test edilmiştir. Araştırmada anket ve envanterler uygulandıktan sonra her SED'den 6'şar olmak üzere toplam 18 çocukla derinlemesine görüşme yapılmıştır. Bu araştırmadan elde edilen bulgular çocukların kültürel etkinliklerinin çeşidinde ve çocukların bu etkinliklere katılma sıklıklarında sosyoekonomik düzeyler ve cinsiyetler arasında farklılıklar olduğunu, aynı zamanda kültürel etkinliklere katılma ile özerklik düzeyi arasında ilişki olduğunu göstermiştir.
Suçlu çocuklarda sosyo-demografik özellikler ile ebeveyn tutum algısının çocuk suçluluğuna katkısı

Amaç: Kanunla ihtilaf halinde olan çocukların aile işlevleri ile suç türleri ve sosyo-demografik özelliklerini karşılaştırmaktır. Yöntem: Ankara'daki çocuk-gençlik ceza-tevkif evinde ve çocuk ıslahevinde bulunan 13-18 yaş arası erkek çocuklarla yüz yüze görüşmek suretiyle araştırma yapıldı. 193 çocuk içinden 181'i (%93,8) araştırmaya katıldı. Aile değerlendirme ölçeği ve sosyo-demografik özellikleri içeren sorular anket yöntemiyle uygulandı. Çocukların suç türleri ile ilgili bilgileri, ceza-tevkif evinde bulunan dosyalarından temin edildi. İstatistiksel analizde t-testi, ANOVA, Kruskal Wallis testi kullanıldı. Bulgular: Kanunla ihtilaf halinde olan araştırma grubunda Aile Değerlendirme Ölçeğinin iletişim dışında kalan diğer alt ölçekleri ile suç türü arasında istatistiksel olarak anlamlı bir ilişki tespit edilmemiştir. Başka bir deyişle çocuk hangi suçtan kanunla ihtilaf haline düşerse düşsün problem çözme, roller, duygusal tepki verebilme, davranış kontrolü ve genel işlevler alt ölçeklerinin ortalama puanları benzer düzeydedir. Babanın üvey olmasının aile işlevlerinden davranış kontrol becerisine olumlu katkı sağladığı tespit edilmiştir. Babanın çalışma süresine göre babanın çalışmaması iletişim becerisini olumsuz etkilemektedir. Ancak babanın günde 9-12 saat arası çalışması rol becerilerini negatif yönde etkilemektedir. Çekirdek aile de yaşayan çocuklarda problem çözme, iletişim, duygusal tepki verebilme, davranış kontrolü ve genel işlevler becerilerinin kalabalık ailede yaşayanlara göre daha iyi olduğu saptandı. İkamet yerinde kiracı olarak yaşayan ailelerin çocuklarının problem çözme becerileri, ev sahibi olanlara göre daha yüksek olduğu tespit edilmiştir. Sonuç ve öneriler: Kanunla ihtilaf halinde olan çocukların aile işlevlerinden iletişim alt ölçeğinden elde ettikleri puan ortalamaları ile suç türü arasında ilişki tespit edilmiştir. Ayrıca aile işlevlerinin ile babanın öz/üvey olma durumu, babanın çalışma durumu, süresi, aile tipi, ikamet edilen konutun mülkiyet durumu gibi bazı sosyo-demografik özelliklerle ilişkili olduğu görülmüştür. Sosyal politikalarla ailelerin barınma, beslenme, güvenlik gereksinimlerinin karşılandığı, sorunlu ailelerin risklerinin erken dönemde saptanarak, aile üyelerinin rehabilite edildiği sistemli yaklaşımlara daha sağlıklı nesiller yetiştirilebilir.