turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Edinilmiş mallara katılma rejiminin tasfiyesinde şirket payları

1 Ocak 2002 tarihinde yürürlüğe giren 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu ile birlikte, edinilmiş mallara katılma rejiminin tasfiyesinde şirket payları ve bu payların değerlemesi gerek yargı kararlarında gerekse öğretide, tasfiyenin en çetrefil konularından biri olarak görülmektedir. Zira şirket payları, medeni hukuk, ticaret hukuku, icra hukuku, vergi hukuku, iktisat gibi pek çok alanı ilgilendirmektedir. Bu çalışmada, tasfiyede parasal bir değer olan eşlerden birinin ya da her ikisinin sahip olduğu şirket payları ayrıntılı olarak incelenmekte olup, şirket paylarının değerlemesiyle ilgili gerek ticaret hukuku gerekse ekonomi alanına ilişkin kavramlar ele alınmakta ve şirket değerlemesinde kullanılan yöntemler örneklerden hareketle değerlendirilmektedir. Şirket değerlemesinin yapılmasında aktif değerler ve pasif değerlerin kapsamı, değinilmesinde yarar görülen ayrıksı durumlar, öğreti ve yargı kararlarından hareketle açıklanmaktadır. Buna ek olarak edinilmiş mallara katılma rejiminin tasfiyesinde şirket paylarının edinilmiş mal ya da kişisel mal olmasına göre; denkleştirme, değer artış payı, katılma alacağı hesabında nasıl dikkate alınacağı incelenmektedir. Şirket payının edinilmiş mal olması halinde, şirketin mal rejiminin sona erme anındaki malvarlığı durumu dikkate alınmakta, şirket bu durumu ile tasfiye anındaki değerine göre hesaplamaya dahil edilmektedir. Şirket payları, ülkemizde yaygın olarak kurulan sermaye şirketi anonim şirket olduğundan, anonim şirket esas alınarak incelenmiştir. Zaten anonim şirketlere ilişkin olan kurallar büyük oranda diğer sermaye şirketlerine de kıyasen uygulanmaktadır.
Tanınmış markanın kullanılması zorunluluğu ve kullanılmaması nedeniyle kısmen iptali

Bu tez çalışmasında ulusal ve uluslararası alanda hakkında herhangi bir hukuki düzenleme bulunmayan, doktrinde ve yargı kararlarında bir görüş birliğine ulaşılamamış, tanınmış markaların kullanılması zorunluluğu ve kullanılmaması nedeniyle kısmen iptali konusu ele alınmaktadır. Bu konunun hukuki açıdan tanınmış markalar için belirsizlik oluşturmasının sebebi, ulusal ve uluslararası düzenlemelerin tanınmış markalara diğer markalara oranla daha geniş bir koruma getirme düşüncesini taşımasıdır. Bu husus ve mevcut düzenlemeler göz önüne alındığında bu çalışmanın amacı, tanınmış markaların kullanılması zorunluluğunun kapsamını belirlemek ve kullanılmayan tanınmış markaların kısmen iptal edilmelerinde hukuken korunan bir yarar olup olmadığını tespit etmektir. Tez kapsamında 556 sayılı Markaların Korunması Hakkında Kanun Hükmünde Kararname ile doktrin görüşleri ve yargı kararları esas alınmıştır. Ayrıca gerek kaynak düzenlemeler olan 40/94 sayılı Tüzük ve 89/104 sayılı Yönerge ile karşılaştırılmalı olarak inceleme yapılmış, gerekse konu hakkındaki uluslararası anlaşmalara yer verilmiştir. Yürüklükteki ulusal mevzuatımız olan 556 sayılı Markaların Korunması Hakkında Kanun Hükmünde Kararname kapsamında öncelikle tanınmış markalara ilişkin hükümler (m. 7, f. 1, b. ı; m. 8, f. 4; m. 9, f. 1, b. c; m. 42, f. 1, b. a ve b; m. 61) incelenmiştir. Daha sonra markanın kullanılması zorunluluğu ve bu zorunluluğa aykırılık halinde gündeme gelecek olan yaptırıma ilişkin hükümlerin (m. 14 ve m. 42, f. 1, b. c) incelenmesine geçilmiştir. Ne var ki, Anayasa Mahkemesi bu hükümlerden KHK m. 42, f. 1, b. c hükmünü 24.07. 2014 tarihli kararıyla iptal etmiştir. Söz konusu Anayasa Mahkemesi kararı da çalışmada ayrıntılı olarak incelenmiştir. Konu tüm yönleriyle ele alındığında, hem Anayasa Mahkemesi'nin söz konusu iptal kararı sonucunda oluşan boşluğun yasama organı tarafından doldurulmasına kadar geçecek süre içerisinde bu boşluğun nasıl doldurulması gerektiği hususunda görüş beyan edilmiş, hem de çalışma konumuz kapsamındaki temel sorulara cevap aranılarak hukuki belirsizliklerin giderilmesine katkı sağlanmaya çalışılmıştır.
Limited ortaklıklarda müdür kararlarının genel kurul onayına sunulması

Türk Ticaret Kanunu'nun m. 625/ 2 hükmünde belirli kararlar ve münferit sorunlar kavramlarına yer vermiştir. Ancak bu kavramların tanımını yapmamıştır. Buna ilişkin olarak hükmün gerekçesinde de herhangi bir açıklamaya yer verilmemiştir. Tezimiz kapsamında öncelikle hangi kararların genel kurul onayına tabi kılınabileceği incelenecektir. Bu kapsamda işlevler ayrılığı ilkesi temelindeki tartışmalara yer verildikten sonra TTK m. 625/ 2 kapsamında genel kurul onayına sunulabilecek kararların sınırı açıklanacaktır. Bir kararın genel kurul onayına tabi kılınmasının müdürlerin temsil yetkisine etkisinin olup olmayacağı sorusunu da cevaplandırmaya çalışacağız. TTK m. 625/ 2 hükmünün ikinci ve üçüncü cümlesinde sorumluluk hukuku bakımından oldukça fazla soru işareti yaratan düzenlemelere yer verilmiştir. Yönetimle ilgili kararların alınması sürecine dahil olan ortakların sorumluluğu ile birlikte genel kurul onayının müdürlerin sorumluluğuna olan etkisi genel kurul onayı bağlamında en çok tartışılan hususların başında gelmektedir. Çalışmamızda TTK m. 625/ 2 kapsamındaki tartışmalı noktalara değinmek suretiyle hükmün uygulanmasına ışık tutmayı amaçladık. Ayrıca söz konusu hükmün gerekçede ifade edildiği üzere limited ortaklıklarda genel kurul ile müdürler arasındaki uyumu sağlamak için uygun bir hüküm olup olmadığı ile limited ortaklıklardaki gereksimlere cevap verip veremeyeceği hususunu ele almaya çalıştık.
2005 tarihli Irak Anayasası'nın yapım süreci ve belli başlı özellikleri

2005 Irak Anayasası, yeni bir anayasa şeklinde ortaya çıkmıştır. Onu daha önceki anayasalardan farklı kılan, referandum sonucuyla halkın onayını alarak uygulamaya geçmesidir. Anayasanın temel ilkelerinde ilk göze çarpan konu, federal sistemin eklenmesidir. Bu yeni sitemin yanında parlamenter sistem de bulunmaktadır. Parlamento halk tarafından seçilmektedir. Yeni anayasanın temel kaynağı İslam dinidir ve bunun yanında başka kaynaklar da bulunmaktadır; örneğin adalet ilkeleri ve gelenekler. 2005 Anayasasıyla getirilen yeni sistem, Arapça dilinin yanında Kürtçeyi de resmi dil olarak benimsemiştir. Anayasa çoğulcu siyasi parti sistemini yürürlüğe geçirmiştir; ancak ırkçılık ve terör fikirlerine hitap eden partiler yasaklanmıştır. Haklar ve hürriyetlere gelince, Anayasa temel hak ve özgürlükleri ayrıntılı bir şekilde düzenlemiştir. Anayasa, vatandaşlık hakkının kapsamını genişletmiştir. Buna göre, Iraklı bir baba veya anneden gelen çocuk Irak vatandaşı sayılmaktadır.. Geçmişte bu hak sadece Iraklı bir babadan gelen çocuğa verilmekteydi. Anayasa, kuvvet ayrılığı ilkesine dayanmıştır, ancak bazı maddeler bu ilkeyle çelişki halindedir. Devletin temel organlarından yasama organı, iki meclisten oluşmaktadır: birincisi Millet Meclisi, ikincisi ise Federal Meclistir. Millet Meclisi, kadınların sayısının dörtte birden az olmama şartıyla kurulur. Meclis, nitelikli çoğunlukla toplanır ve salt çoğunlukla kararlarını alır. Yürütme organına gelince, Anayasada, cumhurbaşkanına kısıtlı yetkiler tanınmıştır. Cumhurbaşkanı seçimi Millet Meclisi tarafından yapılır. Yürütmenin diğer kanadı Bakanlar kuruludur. Bu kurul Millet Meclisin önünde sorumludur. Yargı organına gelince yüksek yargı kurulu ve federal yüksek mahkeme iki yeni sistem olarak eklendi. Anayasaya göre yargı bağımsızdır ve çeşitli tür ve dereceli mahkemelerden oluşur. 2005 Irak Anayasası, anayasacılığın gereklerini tam olarak karşılayan bir anayasa değildir. Kuvvetler ayrılığı iktidarın sınırlanması, hukuk devleti, anayasanın üstünlüğü ile temel hak özgürlüklerin güvence altına alınması gibi birçok konuda eksikliklerin bulunduğu söylenebilir. Irak'ın yazılı bir anayasası olmakla birlikte, anayasal bir devletten söz etmek mümkün değildir. Anayasal devletin gerçekleştirilememesi iki nedene dayanmaktadır. Birincisi bizzat anayasanın kendisinden kaynaklanmaktadır. Yürürlükteki 2005 Anayasası, anayasacılığın gereklerini tam olarak karşılamamaktadır. İkincisi uygulamadan kaynaklanmaktadır. 2005 Irak anayasasının tam olarak uygulamaya geçirildiği söylenemez. Anayasanın yürürlüğe girmesinden önce başlayan ve Anayasanın kabulünden sonra da devam eden iç karışıklık, terör ve güvenlik sorunları nedeniyle siyasi istikrar sağlanamamış ve bunun bir sonucu olarak Anayasa tam olarak hayata geçirilememiştir. Kısacası Irak'ta normatif Anayasa ile anayasa gerçekliği arasında diğer ülkelerden farklı olarak daha fazla bir ayrışmanın bulunduğu görülmektedir.
18 Numaralı Kırşehir Şer'iyye Sicili'nin (H.1325-1326, R.1323, M.1907-1908) transkripsiyonu, İslam Hukuku açısından tahlil ve değerlendirmesi

Osmanlı dönemindeki şer'iyye sicilleri, genellikle o dönemi anlama konusunda en önemli bilgi kaynaklarından biri olarak kabul edilir. Tezimizin konusu, 18 numaralı Kırşehir şer'iyye sicilidir. Tezde öncelikle Osmanlı hukuk sistemi ve şer'iyye sicilleri hakkında kısa bilgiler verilmiş, daha sonra sicildeki davaların özetleri, ardından sicilin transkripsiyonu ve son bölümde de davaların konularına göre değerlendirmesi yapılmıştır. Sicilin orijinal metni de tezin sonuna eklenmiştir. Tezin amacı, Osmanlı döneminde resmi olarak yürürlükte olan İslam hukukunun nasıl uygulandığının, farklı din ve ırktan insanların bir arada yaşadığı bir toplumda insanlar arasında vuku bulan davalar neticelendirilirken İslam hukukunun nasıl işletildiğinin ve İslam hukukuna aykırı herhangi bir uygulamanın olup olmadığının belirlenmesidir. Bu sicilde; vekalet, velayet, vesayet, veraset, aile hukuku, vakıf, lukata, ru'yet-i hilal gibi konularda farklı dava örnekleri mevcuttur.
T. H. Marshall'ın Sosyal Yurttaşlık Teorisi Işığında Yurttaşlık Hakları ve Toplumsal Eşitlik

İngiliz Sosyolog Thomas Humprey Marshall 1949 yılında Cambridge Üniversitesi'nde yaptığı konuşmada yurttaşlık kavramına yeni bir bakış açısı getirdi. Yurttaşlık haklarını üç farklı tarihi eksende inceleyen Marshall, esas olarak yurttaşlığın toplumsal eşitliğe olan etkisine odaklandı. Yurttaşlık, refah ve kapitalizm arasındaki gerilime dikkat çeken Marshall, yurttaşlıkla birlikte piyasa ekonomisinin olumsuz sonuçlarının dengeleneceğini öne sürdü. Günümüzde birçok eleştirinin odak noktası olsa da Marshall'ın yurttaşlık modeli yirminci yüzyılda sosyal hakların gelişimine ilişkin en iyi tanımlardan biri ve medeni, siyasi ve sosyal haklar arasındaki bağlantıyı anlamak için önemli bir çerçeve olmayı sürdürmektedir. Yurttaşlığın tarihsel dönüşümüne kısaca değinilen bu çalışmada, Marshall'ın sosyal yurttaşlık modeli ve bu modele getirilen eleştiriler irdelenmektedir.
Özel ceza kanunlarında silah kullanma yetkisi

İnsanlığın temel ihtiyaçları, geçmişşten günümüze yeme, içme, barınma ve güvenlik ihtiyaçları olmuştur. İnsanların toplu halde yaşadığı düzen içerisinde düzenin devamlılığının sağlanması amacıyla bir yöneten ve yönetilen olgusu çerçevesinde devlet düzeni oluşturulmuştur. En ilkelinden en modernine devletin asli görevleri arasında yer alan bu düzeni sağlamak ve korumak ancak güvenlik hizmetlerinin yerine getirilmesi ile mümkün olmaktadır. Devlet, bu asligörevini oluşturduğu kurumlar ve kolluk kuvvetleri ile sağlamaktadır. Kamu düzeninin sağlanması adına icra ve inzibat gücü olarak görev yapan kolluk kuvvetlerinin zor ve silah kullanma yetkisi 1982 Anayasasında yer almıştır. Polise zor ve silah kullanma yetkisi veren en temel düzenleme 2559 sayılı PVSK olmakla birlikte 3713 sayılı Terörle Mücadele Kanunu ve 5607 sayılı Kaçakçılıkla Mücadele Kanunu da kolluğa silah kullanma yetkisi veren özel ceza kanunları arasında yer alır. Ancak bu kanunlarda kolluğa verilen zor ve silah kullanma yetkileriincelendiğinde kanunlar arasında bir birliktelik bulunmamakla birlikte 3713 sayılı Terörle Mücadele Kanununun 2006 tarihli Ek Madde 2'de yer alan kolluğun silah kullanma yetkisineyapılan düzenleme demokratik hukuk devletinin temel ilkeleri arasında yer alan insan haklarına saygılı devlet düzenine aykırı nitelik taşımaktadır. Kolluğa verilen silah kullanma yetkisiningörevlilerce son çare olarak düşünülmesi, kolluğun herhangi bir direnişle karşılaşması halinde bu direnişi kırmak adına zor kullanmanın aşamalarını iyi bilerek pratikte uygulayabileceği bir düzenin varlığı şarttır.
Vadeli işlem sözleşmelerinde ifa ihlalleri

Türev sözleşmelerin popüler bir örneği olan Vadeli İşlem Sözleşmeleri, organize borsalar tarafından kalitesi ve miktarı standardize edilmiş belirli bir dayanak varlığın, tarafların karşılıklı alım ve satım emirlerinin eşleştiği fiyat üzerinden ileri bir tarihte alımı veya satımı için üzerine anlaşma sağlanan ve her iki tarafın da yükümlülük altına girdiği kategorik bir sözleşme türüdür. Organize borsalarda işlem görmelerinin bir sonucu olarak, merkezi karşı taraf kuruluşu olarak hizmet veren takas merkezi ile takas üyeleri arasında kurulan vadeli işlem sözleşmelerinde, piyasada işlem gerçekleştirmek isteyen katılımcılar hesabına takas üyeleri sözleşmeye taraf olmaktadır. Vadeli işlem sözleşmelerinde müşterinin emrinin borsaya iletilmesi, emirlerin eşleştirilerek sözleşmenin kurulması, günlük değerleme ve teminat sistemi, sözleşmenin sona ermesindeki farklı usul ve yükümlülükler, sözleşmeyi hukuki anlamda olağan bir satım sözleşmesinden ayrıştırmaktadır. Emirlerin eşleşmesi ile, takas merkezi ve takas üyeleri arasında birbirlerine simetrik nitelik taşıyan iki vadeli işlem sözleşmesi kurulmasına ek olarak, müşteri ile takas üyesi arasında kurulan çerçeve sözleşme ve bu sözleşmeye dayanılarak kurulan bireysel sözleşme ilişki ağları da ortaya çıkmaktadır. Vadeli işlem sözleşmesi akışında müşteri emrinin çerçeve sözleşmeye dayanılarak aracı kuruma iletilmesi süreci ile aracı kurumun takas merkezi ile kuracağı sözleşme ilişkileri, temelinde barındırdıkları vekalet, komisyon, alım satım sözleşmelerinin hukuki nitelikleri itibarıyla oldukça farklı uyuşmazlıkların çıkmasına sebebiyet vermektedir. Bu iki aşamalı ilişkide, çerçeve sözleşme ve bireysel sözleşme ilişkisinin temelindeki emir iletme edimi ve sözleşmede taraf olarak müşteri hesabına teminat, teslim ve ödeme yükümlülükleri ile gerekli diğer işlemleri gerçekleştirme yükümlülükleri nitelikleri itibari ile bir ifa teşkil etmektedir. Diğer tarafta müşteri piyasa/takas üyesi ilişkilerinde sözleşmeden kaynaklı yükümlülüklerin yerine getirilmesi hususunda, imkansızlık, ayıp ve temerrüt halleri incelenmesi gereken bir konudur.
Türk Borçlar Kanunu çerçevesinde karşılıklı borç yükleyen sözleşmelerde borçlunun ifa güçsüzlüğü

Türk Borçlar Kanunu'na göre ifa güçsüzlüğü, borçlunun borcunu yerine getirebilmesi için gereken para veya diğer ekonomik araçlardan yoksun olmasıdır. Karşılıklı borç yükleyen sözleşmelerde taraflar karşı edimi elde edebilmek için borç altına girer. Bu sözleşmelerde edimler arasında değişim ilişkisi vardır. Karşılıklı borç yükleyen sözleşmelerde borçlunun ifa güçsüzlüğüne düşmesi halinde, alacaklının alacağını elde edememesi riski ortaya çıkar. Bu durumdaki alacaklının edimini ifaya zorlanması hakkaniyete aykırıdır. Bu sebeple, Türk Borçlar Kanunu'nun 98. maddesine göre borçlunun ifa güçsüzlüğü halinde, alacaklı alacağı için güvence gösterilinceye kadar ifadan kaçınabilir. Alacaklı, uygun süre içerisinde istediği güvence sağlanmazsa sözleşmeden dönebilir. Bu çalışmanın konusu, Türk Borçlar Kanunu'ndaki ifa güçsüzlüğüne ilişkin hükümlerdir. Bu çalışmanın birinci bölümünde, TBK m. 98 hükmünün hukuki niteliği ve karşılaştırmalı hukuktaki ifa güçsüzlüğüne ilişkin düzenlemeler ele alınmaktadır. İfa güçsüzlüğünün Türk hukukundaki benzer kavramlardan farkları incelenmektedir. İkinci bölümde, karşılıklı borç yükleyen sözleşmelerde borçlunun ifa güçsüzlüğünü düzenleyen TBK m. 98 hükmü açıklanmaktadır. Üçüncü bölümde, borçlunun ifa güçsüzlüğünün özel borç ilişkileri bakımından sonuçları üzerinde durulmaktadır. Bu kapsamda, kira sözleşmesinde TBK m. 332, tüketim ödüncü sözleşmesinde TBK m. 390, hizmet sözleşmesinde TBK m. 436 ve yayım sözleşmesinde TBK m. 500 hükümleri incelenmektedir.
Eser sözleşmesinde eksik işin hüküm ve sonuçları

Eksik iş, taraflarca sözleşmede kararlaştırılmış olan veya dürüstlük kuralı gereği yapılması gereken işin bir kısmının yüklenici tarafından yapılmamış olmasıdır. Eser sözleşmesi ile yüklenici, iş sahibinin bir bedel ödemesi karşılığında, bir eser meydana getirmeyi ve teslim etmeyi üstlenmektedir. Meydana getirilen eserde eksik iş olması halinde, kural olarak, teslim hukuki anlamda gerçekleşmez. Ancak eserdeki eksik işin önemsiz derecede olması halinde teslimin hukuki anlamda gerçekleşebileceği öğretide kabul edilmektedir. Bu çalışmada; eksik iş kavramı, eksik iş kavramının eser sözleşmesinde karşılaşılan benzer kavramlarla karşılaştırılması, eserdeki eksikliğin derecesine göre teslimin hukuki anlamda gerçekleştiği ve gerçekleşmediği durumlar, teslimin gerçekleşmesi ve gerçekleşmemesi halinde uygulanacak hükümler, eserdeki eksik işe rağmen teslimin hukuki anlamda gerçekleşmesi halinde iş sahibinin yükleniciye karşı sahip olduğu haklar kanuni düzenlemeler, öğretideki görüşler ve yargı kararları ışığında açıklanmıştır.
Anonim ortaklıklarda yeni pay alma hakkının kısıtlanması ve devri

Bu çalışma, 6102 sayılı Türk Ticaret Kanunu'nun 461. maddesinde düzenlenen ve 'yeni pay alma hakkı' ya da 'rüçhan hakkı' olarak adlandırılan pay sahipliği hakkını konu almaktadır. Maddeye göre her pay sahibi, anonim ortaklıkta ihraç edilen yeni paylardan öncelikli olarak alma hakkını haizdir. Pay sahibi bu hakkını kendi adına kullanabileceği gibi, üçüncü kişiye de devredebilir. Ayrıca Kanun, yeni pay alma hakkının belirli koşullar altında kısıtlanmasına izin vermektedir. Bu takdirde pay sahibi haktan yararlanamaz. Çalışmanın birinci kısmı yeni pay alma hakkının kısıtlanmasıyla ilgilidir. Burada öncelikle farklı kısıtlama türleri açıklanmış, daha sonra kısıtlamanın hukuka uygun olabilmesi için uyulması gereken kurallar incelenmiştir. Bu bağlamda özellikle haklı sebep kavramı, eşit işlem ilkesi ve hakların sakınılarak kullanılması ilkesi ele alınmıştır. Ayrıca hukuka aykırı kısıtlamanın yaptırımı araştırılmıştır. Konu halka açık anonim ortaklıklar ve şirketler topluluğu yönünden de incelenmiştir. Çalışmanın ikinci kısmı ise yeni pay alma hakkının devri konusuna ayrılmıştır. Bu kısımda hakkın kısmen veya tamamen devrine, yeni pay alma kuponlarına ve halka açık anonim ortaklıklar yönünden Borsa İstanbul Rüçhan Hakkı Kupon Pazarı'na değinilmiştir. Bu incelemeler yapılırken Türk hukuku yanında, maddenin çeşitli yönlerden mehazı olarak kabul edilebilecek Avrupa Birliği hukuku, İsviçre hukuku ve Alman hukukundan da yararlanılmıştır.
Viyana Satım Antlaşması uyarınca satıcının üçüncü kişilerin hak ve taleplerinden ari mal teslim borcu

Satıcı ile alıcı arasında gerçekleşen satım sözleşmesi, alıcının ödeyeceği para karşılığında satıcıdan mülkiyetini iktisap edeceği bir eşya almasını düzenler. Bu sözleşme tipinde alıcının başlıca düşüncesi, bedelini ödeyip teslim aldığı malın mülkiyetine sorunsuz şekilde kavuşmak ve üçüncü bir kişinin müdahalesi olmaksızın malda istediği gibi tasarrufta bulunmaktır. Ancak satıcının tasarruf yetkisindeki bir eksiklik buna engel olur. Eşya üzerinde üçüncü bir kişiye ait hakların varlığı, alıcının tasarruf yetkisini kısıtlar. Satıcının tasarruf yetkisindeki bir eksiklik nedeniyle üçüncü kişilerin maldaki hak ve talepleri alıcının satım sözleşmesinden beklentisini ve malın sahibi olduğuna dair güvenini zedeler. Zapt, üçüncü kişiler tarafından, sözleşmenin kurulması sırasında mevcut olan üstün bir hakka dayalı olarak, alıcının sözleşmeye konu mal üzerindeki tasarruf yetkisini kısıtlayacak şekilde hak iddia edilmesidir. Bu durumda satıcının zapttan doğan sorumluluğu gerçekleşir. Viyana Satım Antlaşması'nın 41 ila 43. maddelerinde satıcının üçüncü kişilerin hak ve taleplerinden ari mal teslim borcu düzenlenmiştir. Zapt, Antlaşma bakımından bu borcun ve dolayısıyla sözleşmenin ihlaline yol açmaktadır. Antlaşmada bu maddelerin bulunduğu bölümün başlığı: Malların Sözleşmeye Uygunluğu ve Üçüncü Kişilerin Hak veya Talepleridir. Viyana Satım Antlaşması'nın 41. maddesi, satıcının üçüncü kişilerin her türlü hak ve taleplerinden ari mal teslim etme yükümlülüğünü düzenlerken, 42. maddesi sözleşmenin kurulması sırasında satıcının bildiği veya bilmemesinin mümkün olmadığı üçüncü kişilere ait sınai veya diğer fikri haklardan ari mal teslimi borcunu hükme bağlamaktadır. Konunun daha önce Literatürdemonografik olarak ele alınmaması nedeniyle, satıcının üçüncü kişilerin hak ve taleplerinden ari mal teslim etme borcu detaylı bir şekilde incelenmiştir.
Yardımcı kişilerin fiillerinden doğan sorumsuzluk anlaşması

Günümüz sosyal ve ekonomik hayatında alacaklı ve borçlu arasındaki ilişkilerde büyük çoğunlukta yardımcı kişilerden faydalanılmaktadır. 6098 Sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 116. maddesinde yapılan düzenlemeye göre borçlu; borcun ifasını veya bir hakkın kullanılmasını yardımcı kişilere bırakabilir ancak bu kişilerin işi yürüttükleri esnada verdikleri zararlardan sorumlu tutulur. Borçlunun yardımcı kişilerin fiilinden doğan sorumluluğunun önceden azaltılmasına veya kaldırılmasına imkan veren anlaşmalara sorumsuzluk anlaşması denilir. Sorumsuzluk anlaşmaları diğer sözleşmeler gibi genel sınırlandırmalara ve kendine özgü başka sınırlandırmalara tabidir. Tezin amacı 116. maddedeki yardımcı kişilerin fiillerinden doğan sorumsuzluk anlaşmalarını doktrin ve yargı kararları çerçevesinde incelemektir.
1917 Tarihli Hukuk-i Aile Kararnamesinden günümüze aileye yönelik hukuki düzenlemeler ve aile politikalarına yansımaları

Tezimizde, 1917 tarihli Hukuk-i Aile Kararnamesi başta olmak üzere Türk aile hukukunun tarihsel süreç içinde hangi merhalelerden geçtiğini araştırdık. Aile konusunu merkeze alarak ilgili hukuk normlarını ve yasalarını inceleyip ailenin kurulması, korunması, ayakta kalabilmesi için yapılması gerekenleri ele aldık. Aile ile ilgili toplumun her kesimince dikkat kesilen sorunlarını objektif bir bakış açısıyla değerlendirdik. Tezimiz genel hatlarıyla üç kısımdan müteşekkildir. Araştırmanın konusunu, amacını ve incelediğimiz kaynakları Girişte ele aldık. Birinci bölümde kavramsal çerçeve olarak aile, Türk ailesinin genel yapısı, günümüz ailesini tehdit eden sorunlar, Türk aile hukukunun gelişimsel sürecinin başlangıç noktası Hukuk-i Aile Kararnamesi ve Kararnamenin özellikleri; İkinci bölümde Hukuk-i Aile Kararnamesinin yürürlükten kaldırılması akabinde yapılan taslak çalışmaları, Medeni Kanun'a uzanan süreç ve ilgili uluslararası antlaşmalar; Üçüncü bölümde Hukuk-i Aile Kararnamesi ile Medeni Kanun'un aile meselesine yaklaşımını, günümüz aile politikaları, geçmişşten günümüze hukuki düzenlemelerin serüveninde gelinen son nokta ele alınmıştır. Sonuç bölümünde çalışmamızda ulaştığımız neticelerden ve önemli gördüğümüz bazı mülahazalarımızı sıralayarak tezimizi nihayete erdirdik.
Konkordato mühletinin sözleşmeler bakımından doğurduğu sonuçlar

Tezde, konkordatoda geçici veya kesin olarak tanınan mühletin niteliğinden hareketle sözleşmeler bakımından doğurduğu sonuçlar, örnek ülke hukukları da dikkate alınarak incelenmiştir. Konkordato mühletindeki borçlunun işlemlerinde özgür olduğu hukuki zemine ve tasarruflarını gerçekleştirirken kullandığı yetkiye, asliye ticaret mahkemesinin ve onun uzayan kolu olan konkordato komiserinin süreçteki rolü de göz önünde bulundurularak değinilmiştir. Konkordato mühleti ne borçlunun asli veya yan edim yükümlülüklerini ihlal eder ne de tarafı olduğu sözleşmeleri sona erdirir. Aksi yöndeki bir kararlaştırma, kısmi hükümsüzlük yaptırımına tabi olacaktır. Konkordatodan umulan iyileşme bağlamında, amaca ulaşılmasını zorlaştıran sürekli borç ilişkilerinin olağanüstü feshi için, 7101 sayılı Kanun ile İcra ve İflas Kanunu'nda önemli bir değişiklik gerçekleştirilmiştir. Konkordato mühletinin bazı borç doğuran işlemlere hatta belli ticari ilişkilere etkileri, genel olarak diğerlerine nazaran özellik arz edebilmektedir. Bunun meydana getirdiği farklı tartışmalara da çalışmada yer verilmiştir.