turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Çocuklarda Tc-99m DMSA ile yapılan statik böbrek sintigrafisinin oksidatif stres ve mononükleer lökosit DNA hasarı üzerine etkilerinin araştırılması

Nükleer tıp tanısal yöntemlerinden Tc-99m DMSA sintigrafisi pediatrik yaş grubunda oldukça sık kullanılan bir görüntüleme yöntemidir. Bu yöntemde iyonizan etkileri olan radyofarmasötikler kullanılmaktadır. İyonize radyasyonun kullanıldığı bazı tetkiklerin etkileri üzerine yapılan çalışmalar bulunmakla birlikte, özellikle statik böbrek sintigrafisi ile çocuklarda yapılan görüntülemelerin böbrek dokusu ve DNA üzerinde yapabileceği etkiler ile ilgili çalışmalar bulunmamaktadır. Bu çalışmada; Tc-99m DMSA sintigrafisinin renal oksidatif stres ile mononükleer lökosit DNA hasarı üzerine etkilerinin incelenmesini amaçladık. Çalışmada Tc-99m DMSA sintigrafisi çekilen 27 olgu değerlendirildi. Her hastadan sintigrafi öncesi bir kez, sintigrafi çekiminden hemen sonra bir kez ve sintigrafi çekiminden 1 hafta sonra bir kez olmak üzere üç defa 3'er ml heparinize venöz kan örneği alındı. Bu kan örneklerinden mononükleer lökosit DNA hasarı, total antioksidan seviye ve total oksidan seviye analizleri yapıldı. Oksidatif stres indeksi hesaplandı. Ayrıca, her hastadan sintigrafi çekiminden önce bir kez ve sintigrafi çekiminden sonra 3 gün içinde bir kez daha olmak üzere toplamda iki kez anlık idrar alındı. Bu idrar örneklerinden de TAS/Kr, TOS/Kr ve NAG/Kr düzeyleri çalışıldı ve OSİ hesaplandı. Serum örneklerinde çalışılan TAS, TOS ve OSİ değerlerinde istatistiksel olarak anlamlı fark saptanmadı (p>0,05). DMSA çekimi öncesinde ve sonrasında alınan idrar örneklerinde çalışılan TAS/Kr, TOS/Kr ve NAG/Kr düzeylerinde de anlamlı fark saptanmadı (p>0,05). DMSA çekimi öncesine göre, çekimden hemen sonra serumda ölçülen DNA hasarının arttığı ancak 1 hafta sonraki kontrolde bu hasarın gerileyerek sintigrafi çekimi öncesindeki düzeylere indiği saptandı. Bu çalışma bize Tc-99m DMSA sintigrafisinin etkisinin oksidatif hasar oluşturmak için yetersiz olduğunu ancak iyonize radyasyonun direkt etkisiyle kısa sürede tekrar onarılabilen bir DNA hasarı oluşturduğunu göstermektedir.
Türk çocuklarında oturma yüksekliği ve oturma yüksekliği/boy oranlarının referans değerleri

Amaç: Vücut oranları büyüme bozukluklarında tanı için yol göstericidir. Bu amaçla oturma yüksekliği ve OY/Boy oranları sıklıkla kullanılır. Bu çalışma klinik uygulamada kullanılabilecek OY ve OY/Boy oranlarının 6 ? 18 yaş Türk çocuklarının referans değerlerini saptamak amacı ile planlanmıştır. Gereç ve Yöntem : İstanbul'un sosyoekonomik düzeyi iyi semtlerindeki okullara devam eden ve izlenen 6-18 yaş 1100 erkek ve 1020 kız çocuğunda elde edilen boy uzunluğu ve oturma yüksekliği ölçümleri ile OY/Boy oranları değerlendirildi. Veriler kesitsel olarak analiz edildi ve denek sayısı yerine ölçüm sayılarından yararlanıldı. Buna göre tüm ölçüm sayısı kızlarda 5657, erkeklerde ise 6008 idi. Çocuk başına ortalama ölçüm sayısı ise 5.5 ? 3.3 idi. Ölçümler eğitimli elemanlar tarafından yapıldı. Verilerin incelenmesinde ve persentil eğrilerin hazırlanmasında LMS yöntemi kullanıldı. Bulgular : Altı-sekiz buçuk yaş arası oturma yüksekliği boyun % 55'i iken püberte yaşlarında düşmeye başlıyor ve 14 yaşında % 53'e iniyordu. Kız çocuklarda hem boy uzunluğu hem de OY 10-13 yaş arasında erkek çocuklardan daha fazla artış gösterirken, 13 yaştan sonra erkek çocuklarda bu iki parametredeki artış kızlara göre ön plana geçiyordu. Sonuç: Kızlarda OY ve boy'un daha erken yaşlarda hızlanması, kızlarda pübertenin erkeklere göre daha erken başlamasına bağlıdır. Gerek kız gerekse erkek çocuklarımız da OY/Boy oranları prepubertal dönemde 0.55-0. 56 iken püberte yaşlarında 0.53-0. 52 değerlerine düşmektedir. Bu durum bize pubertal dönemde gövde uzamasındaki artışın, prepubertal dönemde ise bacak uzunluğundaki artışın ön planda olduğunu göstermektedir. Çalışmamızda Türk çocuklarının OY/Boy oranları Hollandalı çocuklara göre yüksek, Çinli çocuklara göre ise düşük bulundu ve bu ırksal farklılığa bağlandı. Sonuç olarak ülkelere özgü büyüme standartlarının önemi yadsınamaz. Bu çalışma ile 6-18 yaş Türk çocuklarının OY ve OY/Boy oranlarının referans değerlerini Türk hekimlerine klinik uygulama ve araştırmalarında kullanmaları için sunuyoruz.
Rotavirus gastroenteriti olan çocuklarda iki farklı probiyotiğin etkinliklerinin karşılaştırılması

Çalışmaya 01 .09.2009- 01.05. 2010 tarihleri arasında hastanemiz Çocuk Acil ve ÇocukPolikliniğine başvuran son 48 saatte ishal yakınması başlayan ve taze dışkı örneklerinderotavirus antijeni pozitif saptanan 6 ay-5 yaş arası çocuklar dahil edildi. Başvuru anında hastaların demografik özellikleri, tıbbi hikaye, ishal sayısı, kıvamı, kusmanın eşlik edip etmediği, rotavirus aşısı yapılıp yapılmadığı ile ilgili çocuğa ait bilgiler ailelerden alındı. Hastaların fizik muayenelerinde nutrisyon durumu, dehidratasyon derecesi, ateş olupolmamasi, oral tolerans ve gaita karakteristiği not edildi. Rotavirus gastroenteriti tanısı konulan hastalar 3 gruba ayrıldı. 1. gruptaki 25 hastayayaşına uygun ishal diyeti ve Saccharomyces boulardii, 2. Grup 25 hastaya yaşına uygun ishal diyeti ve Bifidobacterium lactis,3. grup 25 hastaya sadece yaşına uygun ishal diyeti verildi. BULGULARÇalışmaya taze dışkı örneklerinde rotavirus antijeni pozitif saptanan 75 hasta dahil edildi. Rotavirus enfeksiyonlarının görülme yaşı ortalama 20.971 2. 88 ay saptandı. Her iki cinsiyetteeşit sıklıkta ve en sık kış mevsiminde görüldü ( %62.7). Yaşına uygun ishal diyeti ve Bifidobacterium laktis alan grupta ishal süresinin diğer iki gruptan daha kısa olduğu (p<0.05), yaşına uygun ishal diyeti ve Saccharomyces boulardi alan grubun hastaneye yatış oranlarının ve kusmanın diğer iki gruptan daha fazla olduğu saptandı. Hastalarımızın %93.3'ü rotavirus aşısı yaptırmamıştı. SONUÇÇalışmamızda rotavirus gastroenteritlerinde yaygın olarak kullanılan probiyotiklerdenSaccharomyces boulardii ve Bifidobacterium lactis'i karşılaştırdık ve Bifidobacterium lactisalan grupta ishal süresinin daha kısa olduğunu, Saccharomyces boulardi alan grubun hastaneye yatış oranlarının ve kusmanın daha fazla olduğunu saptadık. Rotavirus gastroenteritlerinde yaygın olarak kullanılan probiyotiklerden bir kısmının tedavide olumlu etkisi saptanırken, bir kısmının olumlu etkisi saptanmadı. Bu konuda daha fazla çalışma yapılmasına ihtiyaç vardır.
2-12 yaş aralığında effüzyonlu otitis media'lı ve sağlıklı çocuklarda multifrekans timpanometri ölçümlerinin karşılaştırılması

2-12 Yaş Aralığında Effüzyonlu Otitis Media'lı ve Sağlıklı ÇocuklardaMultifrekans Timpanometri Ölçümlerinin KarşılaştırılmasıAmaç: Effüzyonlu otitis media, çocuklarda yaygın görülen bir otolojik hastalıktır. Tedavi edilmediği bazı durumlarda, işitme kaybı, dil ve konuşma, bilişsel, eğitim ve davranış problemlerine neden olabilmektedir. Ayrıca timpanik membran retraktesine, perforasyonuna ve kolestatoma yol açabilmektedir. Bu sebeplerden dolayı, EOM' un erken dönemde tanılanması ve tedavi edilmesi önem arz etmektedir. Çalışmamızda multifrekans timpanometri testi uygulanarak, EOM ' lu ve normal işitmeye sahip çocuklar arasında rezonans frekansı karşılaştırılması yapılıp, EOM' a özgü timpanometrik değerlerin ortaya çıkarılması amaçlanmıştır. Böylelikle EOM tanısında multifrekans timpanometri etkinliğinin ortaya çıkarılması hedeflenmiştir. Gereç ve Yöntem: Bu araştırma Ege Üniversitesi Tıp Fakültesi Hastanesi Kulak Burun Boğaz Ana Bilim Dalı'na başvuran 2-12 yaş arasındaki 194 (388 kulak) katılımcı ile gerçekleştirilmiştir. Effüzyonlu otitis media teşhisi konulmuş 95 çocuk çalışma grubunu, otoskopik muayene sonucu herhangi kulak patolojisi saptanmayan ve işitme ile ilgili şikayeti olmayan 99 çocuk kontrol grubunu oluşturmaktadır. Tüm katılımcılara standart (226 Hz) ve multifrekans timpanometri testleri, Grason Stadler Tympstar Ver. 2 cihazıyla uygulanmış olup, uyum sağlayabilen çocuklarda, saf ses odyometri testi uygulanmıştır. Bulgular: Çalışmamızdaki effüzyonlu otitis medialı grubun multifrekans timpanometri sonuçları, normal işitmeye sahip grubun sonuçlarına göre anlamlı derecede düşük olarak elde edilmiştir (p<0.05). Çalışma grubunun rezonans frekans değerlerinin medyanı sağ kulakta 450 ,000, sol kulakta ise 500, 000 olarak elde edilmiştir. Kontrol grubunun rezonans frekans değerlerinin medyanı her iki kulakta da 900, 000 olarak elde edilmiştir. Rezonans frekans değerleri ile yaş ve cinsiyet arasında anlamlı bir fark saptanamamıştır (p>0.05). Ayrıca her iki grubun rezonans frekans sonuçları ile timpanometri, saf ses odyometri sonuçları arasında istatistiksel olarak anlamlı bir ilişki elde edilmiştir (p<0.05). Sonuç: Multifrekans timpanometri testi, EOM tanısının konulmasında kullanılabilecek ayırt edici bir test yöntemidir. Multifrekans timpanometrinin sağlamış olduğu en değerli bilgi olan rezonans frekans değerinin, effüzyonlu otitis medialı çocuklarda daha düşük değerler verdiği gözlenmektedir. Multifrekans timpanometrinin, kliniklerde kullanımının ve MFT ile ilgili yapılan çalışma sayısının kısıtlı olduğu bilinmektedir. Bu sebeple yeterli veri bulunmamaktadır. Multifrekans timpanometrinin, tek bir frekansta yapılan standart timpanometri testine göre daha detaylı ve keskin sonuçlar verdiği düşünülmektedir. Böylelikle multifrekans timpanometrinin klinik anlamda kullanımının yaygınlaşması hedeflenmektedir. Ayrıca araştırmamızın, diğer patolojilerin varlığında multifrekans timpanometrinin etkinliğinin araştırılacağı diğer çalışmalara da yol göstermesi ümit edilmektedir.
Tip 1 diyabetli çocukların okulda diyabet yönetimiyle ilgili yaşadıkları güçlükler

5-18 yaş grubu Tip 1 diyabetli çocukların okul ortamında diyabet yönetimiyle ilgili yaşadığı güçlüklerin belirlenmesi amacıyla yapılmış, tanımlayıcı tipte bir araştırmadır. Kocaeli Üniversitesi Araştırma ve Uygulama Hastanesi Çocuk Sağlığı ve Hastalıkları Anabilim Dalı, Çocuk Endokrin Polikliniği'nde yürütülen çalışmada 152 tip diyabetli çocuk veya ebeveyni araştırmaya dahil edilmiştir. Şubat 2013- Mayıs 2013 ayları arasında hastaneye kontrole gelen 5-10 yaş grubu çocuğun ebeveynine, 10-18 yaş grubu çocuğun ise kendine literatür ve uzman görüşü doğrultusunda araştırmacı tarafından geliştirilen diyabet kontrolü soru formu yüz yüze görüme yöntemiyle uygulanarak, okulda diyabet kontrolünde yaşadıkları sorunlara yönelik veriler elde edilmeye çalışılmıştır. Elde edilen veriler sayı ve yüzdelik dağılımlar ile değerlendirilmiştir. Araştırma sonuçlarına göre; araştırma kapsamına alınan çocukların diyabet tanı yaşlarının 6-9 yaş dönemi, 1-2 yıldır diyabet hastalığı olan çocukların olduğu grubun çoğunluğu oluşturduğu belirlendi. Çocukların %86,8'inin okulunda sağlık hizmet birimi ve %90,8'inin okulunda görev yapan sağlık görevlisi/ hemşire bulunmamaktaydı. Çocukların %54,6'sının anne ya da babası diyabet uygulamaları geel sağlık durum takibi ve çocuğun diyetine uygun öğün teminini sağlamak için okula gelmektedir. Çocukların %61,2'si okulda diyabet hastalarına yönelik bir uygulama olması gerektiğinin düşünmektedir. Sonuç olarak, okula başlamasıyla metabolik kontrollerinin olumsuz yönde etkilenen diyabetli çocuklar bu dönemde ailesinin dışında bir yardımcıya ihtiyaç duymaktadır. Ayrıca okulun diyabetli çocuklara sunduğu imkanların artırılması, okul personeli ve öğrencilerin de diyabet konusunda bilgilendirilmesi gerektiği, diyabetli çocuk ve ailesinin de belirli aralıklarla diyabet eğitimleri düzenlenmesi gerektiği düşünüldü. Ayrıca bu çalışma ile diyabetli çocuklardan yola çıkılsa da diğer tüm çocuklar için de sağlığı koruma ve geliştirmeleri adına okullarda sağlık eğitimlerine yönelik çalışmaların ve okul sağlığı hemşireliğinin gerekli olduğu düşünülmektedir.
Çölyak hastalığı olan çocuklarda beslenme durumunun değerlendirilmesi

Çölyak hastalığı genetik olarak yatkın bireylerde, glutene maruziyet sonucu gelişen otoimmün aracılı, ince bağırsak mukozasının hasarı sonucu oluşan bir hastalıktır. Çölyak hastalığının tek tedavisi yaşam boyu glutensiz diyet tedavisidir. Buğday, arpa ve çavdar glutenin ana kaynaklarıdır. Bu çalışmanın amacı, çölyak hastalarının beslenme durumunu saptamak, antropometrik ölçümlerini ve glutensiz özel ürün tercihlerini değerlendirmek amacıyla yapılmıştır. Araştırmaya Hacettepe Üniversitesi İhsan Doğramacı Çocuk Hastanesi Gastroenteroloji, Hepatoloji ve Beslenme ünitesinde Çölyak hastalığı tanısı ile izlenen 6-18 yaş arası ek bir sağlık sorunu olmayan 120 hasta katılmıştır. Bireylere genel özellikleri, antropometrik ölçümlerini, geriye dönük 24 saatlik besin tüketim kayıtları ve glutensiz ürün besin tüketim sıklıklarını değerlendirmeye yönelik anket formu uygulanmıştır. Enerji, makro ve mikro besin ögeleri alımı geriye dönük 24 saatlik besin tüketim kayıtları kullanılarak hesaplanmış ve gereksinimler beslenme rehberlerine göre kıyaslanmıştır. Yirmidört saatlik geriye dönük besin tüketim kaydı BEBİS 7.2, antropometrik ölçümler WHO AntroPlus ve istatistiksel analiz SPSS 22.0 paket programı kullanılarak değerlendirilmiştir. Hastaların yaş ortalaması 11,49 3, 76 yıldır. Araştırma kapsamına alınan hastaların %30'u erkek, %70'i kızdır. Hastaların tanıda en sık başvuru nedenleri büyüme ve gelişme geriliği (%37,5), diyare (%30,8), konstipasyon (%8,3)'dur. Hastaların tanı yaşı ortalama 7,3 4, 2 yıldır. Hastaların %29,5'inin yaşa göre vücut ağırlığı Z skoru malnütrisyon, %15,8'inin yaşa göre boy uzunluğu Z skoru bodur olarak saptanmıştır. Hastaların enerji gereksinimini karşılama yüzdesi ortalama %77,9 26, 7 olarak bulunmuştur. Hastaların besin tüketim kaydından alınan verilere göre diyetlerinde posa, B1 vitamini, kalsiyum ve demir alımının yetersiz olduğu gösterilmiştir. Glutensiz ürünlerin ve tahılların ortalama tüketim miktarları, glutensiz ekmek 108,6 110, 5 g/gün, pirinç 34,3 27, 3 g/gün, patates 102,6 79, 2 g/gün, glutensiz un 12,6 2, 5 g/gün, düşük proteinli ekmek 67,4 65, 5 g/gündür. Ancak hastalar amarant, kinoa, kurubaklagil unu tüketmemektedir. Toplam enerji alımının %24,8 14,8'i glutensiz özel ürünlerden karşılanmaktadır. Hastaların %95,8'i bu ürünleri süpermarketlerden, %3,3'ü internetten, %0,9'u derneklerden edinmektedir. Bu çalışmanın sonucunda çölyak hastalığı olan hastaların beslenme durumlarını değerlendirmenin gerekliliği vurgulanmıştır. Çölyak hastalığı alanında uzmanlaşmış bir diyetisyen tarafından hastalara besin ögesi yetersizliklerini önlemek amacıyla ayrıntılı diyet eğitimi verilmelidir. Diyette düşük proteinli glutensiz özel ürünler yerine, karbonhidrat, posa, yağ asidi, vitamin ve mineral içeriği açısından daha iyi kaynaklar olan alternatif tahıllar kullanılmalıdır. Çölyak hastalarında obezite, malnütrisyon, anemi, vitamin-mineral yetersizlikleri gibi komplikasyonların önlenmesinde ve tedavisinde beslenme tedavisi ve glutensiz diyet eğitimi önemlidir.
Acile başvuran pediatrik travmalı hastalarda demografik özellikler ve mortaliteyi etkileyen faktörler

Amaç: Bu geriye dönük çalışmada, travma ile başvuran pediatrik yaş grubundaki hastaların demografik özelliklerini ve mortaliteye neden olabilecek faktörleri inceleyerek mortalitenin azaltılmasına yönelik önlemlerin alınmasında öneriler sunarak literatüre katkıda bulunmayı amaçladık. Materyal ve Metot: Bu çalışma, 1 Ocak 2016 ile 31 Aralık 2016 tarihleri arasında Ondokuz Mayıs Üniversitesi Tıp Fakültesi Erişkin Acil Servisine başvuran pediatrik travma hastalarının adli dosya ve hastane otomasyon kayıt sistemi verileri geriye dönük olarak incelenmesi ile gerçekleştirildi. Bulgular: Çalışmamızdaki 415 hastanın 289'u erkekti. Ortanca yaş 11.3 yıldı. En sık tespit edilen travma mekanizması yüksekten düşmelerdi. Travma mekanizmalarının cinsiyete göre dağılımı anlamlı istatistiksel farklılık gösterdiği bulundu. Travma olguları özellikle yaz aylarında artış göstermekteydi. Artmış mortalitenin toraks ve batın travmasıyla ilişkili olduğu bulundu. Tanısal görüntüleme yöntemi olarak en sık bilgisayarlı tomografi kullanılmaktaydı. Subaraknoid kanama varlığı mortalite riskini 62.3 kat artırmaktaydı. Hastaların 8'i (%1.9) hayatını kaybetti. Skorlama sistemleri mortaliteyi öngörmede istatistiksel olarak anlamlı bulundu. Sonuç: Pediatrik travma hastaları, yetişkin hasta gruplarına oranla kendilerine has anatomik ve fizyolojik farklılıkları sebebiyle travmaya açık haldedirler. Hasta triyajının hastane öncesi dönemde erken ve en uygun travma merkezlerine yapılması, skorlama sistemleri ile kritik hastaların erken tanınıp standart tedavi protokolleri ile yönetimiyle mortalite oranında ve travma sonrası iyileşme sürecinde daha yüz güldürücü sonuçlar elde edilecektir.
Alt üriner sistem semptomu olan obez çocuklarda mesane kapasitesi ve standart üroterapinin mesane kapasitesine ve yaşam kalitesine etkisinin incelenmesi

Amaç: Alt üriner sistem semptomu olan obez çocuklarda fonksiyonel mesane kapasitesini ve standart üroterapinin mesane kapasitesine ve yaşam kalitesine etkisini incelemek amacıyla yapılmıştır. Gereç ve Yöntem: Yarı deneysel tipteki araştırma, Temmuz 2017 Şubat 2018 tarihleri arasında, Manisa Celal Bayar Üniversitesi Hafsa Sultan Hastanesi Çocuk Cerrahisi Polikliniği'nde yürütülmüştür. Araştırma örneklemini 6-18 yaş arası alt üriner sistem semptomları ile polikliniğe başvuran ve BKİ'ne göre guruplara ayrılan; 24 obez (BKİ 95 persantil üzeri olan) ve 27 normal kilolu (5 < BKİ < 85 persantil olan) çocuk oluşturmuştur. Araştırmada veri toplama aracı olarak Çocuk Tanıtım Formu, İşeme Bozukluğu Semptom Skoru, İşeme-Hacim Çizelgesi (2 günlük), KINDL ve PIN-Q ölçekleri kullanılmıştır. Standart üroterapi öncesinde ve standart üroterapiden bir ay sonra tüm çocuklara anket formları uygulanarak sonuçlar değerlendirilmiştirBulgular: AÜSS olan obez ve normal kilolu çocukların fonksiyonel mesane kapasiteleri açısından aralarında istatistiksel olarak anlamlı bir fark olmadığı bulunmuştur. AÜSS olan çocuklarda bir aylık standart üroterapinin fonksiyonel mesane kapasitesini ve yaşam kalitesini istatistiksel olarak anlamlı ölçüde arttırdığı, İBSS' nu ise istatistiksel olarak anlamlı ölçüde azalttığı bulunmuştur. Standart üroterapi sonrası AÜSS olan obez çocukların % 20,8' i, AÜSS olan normal kilolu çocukların ise % 14,8' i tedaviye kısmi yanıt vermiştir. Sonuçlar: AÜSS olan çocuklarda obezite durumunun fonksiyonel mesane kapasitesi ve standart üroterapinin başarı düzeyi üzerine etkisi olmadığı ve standart üroterapinin, AÜSS olan çocuklarda semptomların azalmasında, yaşam kalitesinin ve fonksiyonel mesane kapasitesinin artmasında etkin bir tedavi yöntemi olduğu görülmüştür.
Özel öğrenme güçlüğü olan çocuklarda çift görev odaklı denge egzersizlerinin denge ve öğrenme üzerine etkisinin araştırılması

ÖZEL ÖĞRENME GÜÇLÜĞÜ OLAN ÇOCUKLARDA ÇİFT GÖREV ODAKLI DENGE EGZERSİZLERİNİN DENGE VE ÖĞRENME ÜZERİNE ETKİSİNİN ARAŞTIRILMASI Çalışmamızın amacı ÖÖG olan çocuklarda çift görev odaklı denge egzersizlerinin denge ve öğrenme üzerine etkisinin araştırılmasıdır. Çalışmaya 8-16 yaş arası ÖÖG tanısı almış 27 çocuk dahil edildi. 13 kişi çalışma ve 14 kişi de kontrol grubu olarak belirlendi. Kontrol grubu 12 hafta boyunca Milli Eğitim Bakanlığı ÖÖG Destek Eğitim Programına devam ederken çalışma grubuna ise buna ek olarak 12 hafta boyunca fizyoterapist eşliğinde çift görev odaklı denge egzersizleri yaptırıldı. Değerlendirmeler egzersiz programı öncesi ve sonrasında yapıldı. Genel denge değerlendirmesine Pediatrik Berg Denge Ölçeği ile bakıldı. Daha detaylı denge-koordinasyon değerlendirmesi farklı duysal inputların da eklendiği Tandem Yürüyüş Testi ve Parmak-Burun İzleme Testi ile yapıldı. Çift görev odaklı egzersizlerin öğrenme üzerine etkisi Öğrenme Bozukluğu Belirti Tarama Testi ile ölçüldü. Yaşam kalitesi ölçümü için Pediatrik Sağlıkla ilgili Yaşam Kalitesi İndeksi kullanıldı. Ayrıca lateralizasyon bozukluğu için dominant el-ayak-göz değerlendirmesi yapıldı. Laksite ve ayak ark yüksekliği oranı ek fiziksel problemlerin tespiti açısından değerlendirildi. İstatistiksel analizler sonucunda çalışma grubunda denge ve öğrenme üzerinde anlamlı gelişme bulunmuştur (p<0,05). Özellikle okul sorunları, yaşam kalitesi değerlendirmesinde dikkat çekici oranda düşük çıkmıştır. Çocukların yarıya yakınında lateralizasyon bozukluğu tespit edilmiş fakat bunun öğrenme üzerindeki etkisine bakılmamıştır. Ayrıca çocukların yarısında laksite ve orta derece pes planusun eşlik ettiği görülmüştür. Çalışmanın sonunda, denge-koordinasyon ve motor problemler yaşayan ÖÖB tanılı çocuklarda kognitif ve duysal olarak zenginleştirilmiş denge egzersizlerinin önemi vurgulanmıştır. ÖÖB tanılı çocukların fizyoterapi açısından değerlendirilmesinin önemi ve uygun müdahalelerin yapılması gerektiği ortaya çıkartılmıştır.
0-12 yaş çocuğu olan annelerin akılcı ilaç kullanımlarının incelenmesi

Çalışma, 0-12 yaş çocuğu olan annelerin çocuğuyla ilgili sağlık davranışları, annelerin akılcı ilaç kullanımı ve kullanımını etkileyen faktörlerin belirlenmesi amacıyla yapıldı. Araştırma, Aralık 2012 -Mart 2013'de, Çukurova Üniversitesi Tıp Fakültesi Balcalı Hastanesi çocuk polikliniklerinde, 450 anne ile yüz yüze görüşülerek yapıldı. Annelerin %30.4'ü hastaneye başvurmadan önce evde ilaç kullandıgını belirtti. Annelerin %40.3'ü hastalık durumunda ilk başvuru merkezi olarak Devlet Hastanelerini tercih etmektedir. Annelerin %32'si antibiyotikleri bitirmeden bırakmamakta, %65.4'ü her zaman prospektüs okumakta, %77.3'ü son kullanma tarihine her zaman bakmakta ve %48.8'i her zaman süspansiyon halindeki ilaçlarda kullanılan ölçek hakkında bilgi almaktadır. Süspansiyon halindeki ilacı hazırlama bilgim var diyen annelerin sadece %46'sı hazırlamayı doğru olarak anlatabildi. Annelerin %6.4'ü ilaçları üzerinde yazan dereceye göre saklamakta ve %42.9'u kullanmadığı ilaçları çöpe atmaktadır. İlacı kullanırken annelerin %74.3'ü saat aralığına her zaman dikkat etmektedir. Annelerin süspansiyon halindeki ilacı doğru hazırlama ve ölçeği hakkında bilgi alma, ilacı sakladığı yer, prospektüs okuma, son kullanma tarihine bakma ile annelerin eğitimi arasında anlamlı ilişki bulundu (p<0.05). Halkın akılcı ilaç kullanımı hakkında bilgi düzeyinin görsel videolar kullanılarak, yazılı broşür dağıtılarak artırılması, sağlık çalışanlarına düzenli hizmet içi eğitimler verilerek bilgilerinin güncel tutulması ve bu konuda halkı bilgilendirmesi, prospektüslerin daha anlaşılır bir dille yazılması, kullanılmayan ve son kullanma tarihi geçmişş ilaçların uygun şekilde imha edilmesi için gerekli yasal prosedür oluşturulup uygulanmaya konması önemlidir.
'Pediatrik Sesle İlgili Yaşam Kalitesi Anketi'nin Türkçe uyarlaması'

Son yıllarda artış gösteren çocukluk çağı ses bozuklukları çocuğun sadece iletişimini değil, sosyoemosyonel durumunu da etkileyerek yaşam kalitesini düşürmektedir. Bu çalışmanın birinci aşamasında, Pediatrik Sesle İlgili Yaşam Kalitesi Anketi'nin Türkçe uyarlamasının geçerlik, güvenirlik testlerini yapmak amaçlanmıştır. Çalışmaya 2-18 yaş arasında ses problemi olan ve olmayan toplam 223 birey dahil edilmiştir. Çalışma ve kontrol grubu arasında PSİYKA toplam ve alt alan puanlarında istatistiksel olarak anlamlı bir fark bulunmuştur (p<0,001). Toplam yaşam kalite puanının kontrol grubunda daha yüksek olduğu görülmüştür. Çalışmanın ikinci aşamasında, ses problemi olan ve olmayan 79 bireyin ses analizi yapılmıştır. Kontrol grubu ile çalışma grubundaki 'ortalama temel frekans (F0)' parametresi, karşılaştırıldığında hem kız bireyler arasında hem de erkek bireyler arasında istatistiksel olarak anlamlı bir fark bulunmamıştır (p>0,001). 'Jiiter local', 'shimmer local', 'gürültü/harmonik oranı', 'harmonik/ gürültü oranı' için çalışma ve kontrol grupları arasında istatistiksel olarak anlamlı fark bulunmuştur (p<0,001). Toplam PSİYKA'nın Cronbach alfa katsayısı 0 ,922; fiziksel fonksiyonel alanının 0 ,894; sosyal-duygusal alanının 0,804 olarak saptanmıştır. Test-tekrar test güvenirlik testinde toplam PİSYKA'nın 0 ,732, fiziksel fonksiyonel alt ölçeğinin 0 ,734; sosyal-duygusal alt ölçeğinin 0,721 olduğu bulunmuştur. Anketin geçerliliği faktör analizi ile belirlenmiştir. Elde edilen sonuçlarla PSİYKA'nın geçerli ve güvenilir olduğu, ses bozukluğu olan çocukların değerlendirmesinde önemli bir rolü olabileceği gösterilmiştir.