turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Şıhlı kasabasında bulunan Türk mimarlık eserleri

Bu Yüksek Lisans -tezinin konusu. Kayseri'nin Develi ilçesine 50 km. mesafedeki Şıhlı Kasabasında bulunan Türk mimarlık eserleridir. Tezin muhtevası, şıhlı Kasabasında bulunan ve 1891/ 92 yılına tarihlenen Haraidiye Medresesi İle söz konusu kasabaya 10 km. uzaklıktaki Havadan Köyünde bulunan Şeyh Hacı İbrahim Tekkesinden oluşmaktadır. Araştırmamızı beş ana başlık altında değerlendirmek mümkündür. Giriş kısmı, birkaç sayfa ile konunun tanımına ve bölgenin coğrafi tarihçesine ayrılmıştır. Havadan Şeyh Hacı İbrahim Tekkesi ana başlığı altında tekkeyi oluşturan yapılar olduğu gibi anlatılmış ve mimari kalıntılara bakılarak sekizgen türbenin resti tüs- yon planı çıkarılmıştır. Üçüncü bölüm olarak kabul edilebilecek olan Şıhlı Hamidiye Medresesi başlığı altında, bugün yıkılmış olan ve medreseyle aynı tarihte yapıldığı eldeki kitabelerden anlaşılan üç çeşmeden ikisi ve H.1225/M.18İO tarihli cami kitabesinden bahsedilmiş, medrese eldeki kaynaklar nisbetinde, bugüne kadar geçirdiği değişikliklerde dikkate alınarak İncelenmiştir. Değerlendirme ve sonuç kısmı. Havadan Şeyh Hacı İbrahim Tekkesi ve Hamidiye Medresesi olarak iki alt başlık altında toplanmıştır. Şeyh Hacı İbrahim Tekkesi hakkında her nekadar 15. yüzyıldan vakfiye kaydı olsa da, mimari özellikleri göz önüne alınarak 17. yüzyılın sonlarına tarihlendirilmiştir. Plan formu olarak Kayseri Köşk Medrese ile olan benzerliğine dikkat çekilmiş ancak, tasarım olarak tekkeden ziyade askeri gayelerle kurulup daha sonra tekke olarak kullanılmış olabileceği kanaatine varılmıştır. Bu özelliği ile yapı, Afyon, Boyalıköy Hanekahına benzetilmiştir. Şeyh Hacı İbrahim Tekkesi İçindeki sekizgen gövdeli, giriş mekanlı ve kubbeyle örtülü türbenin ve tek-IX ke duvarlarının dışında yer alan mescidin Türk Mimarisi içindeki benzer örnekleri anlatılmıştır. II. Abdülhamid dönemindeki siyasal ve sosyal çalkantılar ile, bu dönemdeki reform hareketlerinden ve eğitim sahasındaki batılı uygulamalardan kısaca bahsedilmiştir. İnşasından günümüze kadar eğitim amacıyla kullanılan ve yapıldığı dönemde 'Bölge Okulu' hüviyetindeki medresenin Kayseri eğitim tarihindeki ehemmiyeti anlatılmıştır. Hamidiye Medresesi/ dikdörtgen planlı bir medresedir. Havuzlu ve revaklı bir avlu etrafına sıralanmış hücrelerle klasik denebilecek bir şemayı yansıtmakla beraber portalindeki kademeli kemerlerle de, Barok tesirleri ortaya koyar. Osmanlı mimarisindeki çeşitli medrese planları incelenmiş ve esas değerlendirmeye menzil külliyelerin de görülen medrese planlarıyla başlanmıştır. Ayrıca tesbit edilen birkaç son dönem medresesinden bahsedilerek son dönera medreselerinin genel özellikleri verilmiş ve Hamidiye Medresesinin alıntılar içindeki yeri anlatılmıştır. Son bölüm, metin kısmını açıklayan ek, resim, plan ve çizimlerle beraber kaynakçadan oluşmaktadır.
Geleneksel Türk evlerinde kullanılan unsurların çağdaş mimariye yansıması

Geleneksel Türk evinin kültürel özünün ve mimari özelliklerinin günümüz çağdaş mekanlara olan etkisini araştırmaya yönelik bu çalışmada aşağıdaki saptamalar kısaca şöyle görülmektedir. Hızla değişen sosyal yapı içinde; kültürel süreklilik teknoloji veya maddi kültür bileşenlerinde değil hala paylaşılan sosyal kültürel değer ve manevi kültür bileşenlerinde aranmalıdır. Çağdaş Türk evinin özü geleneksel biçimlerde değil onu yaratan kültürel özün bulup yeniden ifadelendirilmesi ile mümkün olabilir. Geçmişin uyumlu konut çevreleri yaratan geleneksel Türk evinin özünü oluşturan mahremiyeti, kişisel mekan egemenlik sınırı gibi davranış mekanizmaları ve Türk toplumunun geçmişşten kaynaklanan bağımsız mekan içe dönük dışa kapalılık şekilde somutlaşan kültür bileşenleri bugünün çağdaş Türk evinin kültürel özünü oluşturmaya devam etmektedir. Geçmişin uygarlık ve deneylerinden yeni bir gelenek yaratma inancı, yeni mekan yaratma bilincinin temel taşıdır. Anlam ve içeriği ülke ve geleneklerinden tekniği çağ ve uygarlıktan alarak geleceği çözümleyebiliriz. Zaman ve yerin en belirgin yöneticisi İfadesi gelenek ve göreneklerdir. Bunlar çağdaş ve soyut mimarlık düşüncesini yaratan ve yöneten unsurlardır. Bu da her şeyden önce köklü bir çevre kültürüne bağlıdır. Günümüzde her konuda olduğu gibi mimari çevre konusunda da yeni uygulamaların süreklilik içinde oluşabilmesi için geçmişşin birikimlerinin iyi yorumlanması gerekmektedir. Yeni kimlikli sağlıklı geçmişşe saygılı ve geçmişşe uyumlu çevrelerin tasarlanmasında tarihten gelen çevre kültürünün kalıcı değerlerinin öncelikle kavramsal yüzeylerde doğru bir biçimde ortaya konması zorunlu görünmektedir. Ancak bu değerlerin bilinmesi ile sağlıklı çevre yorumları yapılabilecektir.
Ankara'daki Türk Dönemi yapılarında devşirme malzeme kullanımı

Tez çalışmamızın birinci bölümünde, çalışmanın amacı ve ilgili konu hakkındaki yayın bilgileri yer almaktadır. Çalışmamızın ikinci bölümünde, sanat tarihi disiplini terminolojisi içerisinde devşirme ve spolia kavramları incelenmiş, Anadolu mimarlığında devşirme malzeme kullanımını örnekleyen yapılar üzerinde durulmuştur. Ayrıca yapı kalıntısı yakınına veya yapı kalıntısı üzerine inşa edilen yapılarda devşirme malzeme uygulamasına yönelik çeşitlilikler şematize edilerek açıklanmıştır. Çalışmamızın üçüncü bölümünde, Türk egemenliği süresince Ankara'daki Roma ve Bizans dönemine ait yapı ve yapı kalıntılarının yoğunluğu araştırılmıştır. Böylece devşirme malzeme stokuna yönelik tespitler değerlendirilmiştir. Çalışmamızın dördüncü bölümünde, Ankara'da devşirme malzeme kullanımına yönelten nedenler üstünde durulmuş, zorunluluklar ve estetik kaygılar irdelenerek tartışılmıştır. Çalışmamızın beşinci bölümünde, Ankara'daki devşirme malzeme kullanıldığı tespit edilen Türk dönemi yapılarına ait katalog oluşturulmuştur. Devşirme malzemelerin yapıdaki yerleri, plan ve kesitlerde harflerle belirtilmiştir, ek olarak bilgiler ve fotoğraflarla desteklenmiştir. Çalışmamızın son bölümünü değerlendirme, sonuç ve özetler kısmı oluşturmaktadır.
Edirne tekkeleri

Osmanlı Devleti'ne uzun süre başkentlik yapan Edirne; askeri, ekonomik, ticari, sosyal ve kültürel açıdan büyük gelişme kaydetmiş önemli şehirlerdendir. Şehirde, idarenin Osmanlılara geçmesiyle birlikte kurulmaya başlamış birçok tekke yapısı olduğu bilinmektedir. Balkan Savaşları ve Rus İstilası, 1752 ve 1757 depremi, yangınlar, ihmalsizlik ve bakımsızlık, Yeniçeri Ocağının kaldırılması, Tekke ve zaviye kanunu, işlevini yitirme ve gözden düşme ile değişen imar politikaları v. b. nedenlerden dolayı yüzyıllar içinde yıkılarak günümüze ulaşamamışlardır. Bu araştırmada amacımız, kaynaklarda adı geçen, kalıntıları fark edilen tekkeleri bir bütün halinde kent dokusunun tarihi yapısına göre incelemek, bu türdeki inanç yapılarının yoğunluğunu belirlemektir. İEdirne Tekkeleri? adlı bu çalışmada Edirne'de Tasavvufi hayatın merkezini oluşturan 91 tekke mimari özellikleri bakımından incelenmiştir. Belirlenen bu tekkeler çizim ve fotoğraflarla belgelenerek, bağlı oldukları tarikatlar, mevcut olan yapı elemanlarının tanımlanması, plan tipi, mimari özellikleri ve v. b. özellikleri ile ayrıntılı bir biçimde değerlendirilmiştir. Dört bölümden oluşan tezin kurgulanması şu adımlar doğrultusunda olmuşturİlk bölümde, konunun önem ve niteliği, çalışma yöntemi, yararlanılan kaynak ve araştırmalar ile tarikat yapılarının değişik terimleri tanımlanmış ve Edirne'deki tarikatlar hakkında bilgi verilmiştirİkinci bölümde; Katalog başlığı altında; Kısmen mevcut olanlar, Kısmen bilgi Edinilenler ve Sadece İsmi Belirlenebilenler olmak üzere üç bölümde incelenmiştir. Üçüncü bölümde, şehir dokusundaki dağılımları, kronolojik gelişimleri, plan ve mekan düzenleri, malzeme-teknik, cephe düzeni, yapı elemanları ve süslemeleri bakımından ele alınmıştır. Dördüncü bölümde ise; Bu yapıların genel dağılımını gösteren tablo, grafik ve haritalar yardımıyla genel bir değerlendirmesi yapılarak diğer örneklerle benzerlikleri ve farklılıkları vurgulanarak sonuca gidilmiştir.
Batı Anadolu bölgesinde bulunan Antik Dönem yapılarından dönüştürülmüş bazilika planlı kiliseler

Geç Antik ve Bizans dönemleri mimarisinin önemli olgularxndan olan yapı elemanlarının ve yapıların ikinci kullanımı, dönemin sosyo-ekonomik koşullarının bir sonucu olarak ortaya çıkmıştır. M. S. 4. yüzyıldan başlayarak, çok sayıda antik dönem yapısının özgün işlevlerinden farklı işlevler yüklenerek ve bunun için gerekli mimari değişimlerlerden geçerek ikinci kullanıma açıldıkları görülmektedir. Bunlar arasında antik dönem yapılarından dönüştürülmüş bazilika planlı kiliseler önemli bir çoğunluğu oluşturmaktadır. Tez bu yapıların dönem mimarisindeki yerinin belirlenmesini amaçlamaktadır. Bu amaçla, tezin coğrafi sınırlarını oluşturan Batı Anadolu Bölgesinde bulunan antik dönem anıtsal yapılarından dönüştürülmüş 12 bazilika planlı kilise incelenmiştir. Tez ayrıca, bölgenin kısa bir tarihçesini, dönemin sosyo-ekonomik koşullarını, ikinci kullanım olgusunun araştırılmasını, antik dönem anıtsal yapıların geç antik dönemdeki durumlarını içeren bölümlerle desteklenmiştir. Bu çalışmanın sonucunda Batı Anadolu Bölgesi için antik dönem yapılarından dönüştürülen bazilika planlı kiliselerin dönem mimarisindeki yerinin belirlenmesi ve tarihlendirilmesinin yanı sıra bu yapıların dönüştürül- mesindeki mimari süreç de saptanmıştır.
Hoşap Kalesi kazısı tütün lüleleri (2007-2015)

Arkeolojik kazılarda ortaya çıkarılan her bir buluntu geçmişşin önemli bir parçasıdır. Bu buluntular kendi içerisinde incelenir, tipolojisi belirlenir, kayıt işlemleri yapılır ve sonra diğer parçalarla olan ilişkisi bilimsel çalışmalarla araştırılıp irdelenerek, toplumsal yaşamdaki yerine yönelik yorumlar yapılabilir. Bunu yapabilmek için Sanat Tarihi, Arkeoloji, Tarih, Antropoloji, Halk bilimi gibi disiplinler arası bilgi akışı yapan alanlardan faydalanıp arkeolojik buluntuların sosyal ve kültürel etkisine vurgular yapılabilir. Geçmişten günümüze sosyokültürel değerlerin devam etmesini sağlayan birçok sanat eseri vardır. Bu eserler arasında 'Tütün Lüleleri' de yer almaktadır. Tütün lülelerinin ortaya çıkmasında bazı önemli faktörler rol oynamıştır. Bu faktörlerin başında tütün tohumu gelir. Tütün tohumu ve bitkisi Amerika'dan Avrupa'ya, oradan da Osmanlı topraklarına gelmiştir. Bu tohumun ürünü olan tütünün zamanla dünyada önemli sayıda kullanıcı kitlesi oluşmuştur. Böylelikle tütünün yoğun bir şekilde kullanılmasıyla birlikte zamanla tütün içme aletleri de çeşitli malzeme ve teknikler kullanılarak yapılmaya başlanmıştır. Bu içim aletlerinin belki de zamanında en çok tercih edileni ve keyif vereni lülelerdi. Büyük emeklerle yapılan arkeolojik kazılarda çok sayıda eser tarihimize kazandırılmaktadır. Bu eserlerden biri de etnografyanın adeta birer yaşayan şahidi olan tütün lüleleridir. İşte bu yüksek lisans tezi ile tütün lüleciliğinin önemli buluntuları arasında yer alan Hoşap Kalesi Tütün Lülelerini belli bir disiplinle tez haline getirerek yazılı kayıtlarda yerini alsın istiyor ve bu tip arkeolojik eserlerimize sahip çıkmayı amaçlıyoruz. Osmanlı Arkeolojisi ve endüstri tarihinin yapı taşları arasında yerini alan tütün yetiştiriciliği ve lülecilik sanatı günümüz açısından araştırılması iyi yapılması gereken bir alan olmakla birlikte; korunup, tanıtılarak gelecek nesillere aktarılması gerekmektedir. Bu çalışmayı yayınlamakla Hoşap Kalesi tütün lüleciliği adına bir başlangıç yapmayı planladık. İnanıyoruz ki, tezimizin sayfalarını çevirdikçe, farklı tipolojisiyle bizlerin ilgi, alaka ve beğenisini kazanan birer arkeolojik miras olarak geçmişşe ışık tutan bu buluntuları gördükçe, siz de aynı düşünceyi paylaşacaksınız. Çalışmamızın konusu olan ve Van'da sürdürülen Hoşap Kalesi kazı çalışmaları sonucu bulunan tütün lüleleri önemli buluntular arasındadır. Bu buluntular tez çalışmasıyla belli bir disipline göre değerlendirilmiş olup kendi içerisinde gruplandırılmıştır. Ayrıca diğer yörelere ait lülelerin benzer ve farklı özellikleriyle karşılaştırmalar yapılmış, Osmanlı Arkeolojisi içerisindeki yeri tespit edilmeye çalışılmıştır.
Osmanlı dönemi öncesi Anadolu'da boyalı nakışlar

Anadolu Selçuklu Dönemi Nakışları ve bu üslubun uzantılarının, Anadolu Türk Sanatı'nda özellikli bir yeri olmasına karşın, bu konudaki araştırmalar yok denilecek kadar azdır. Anadolu Selçuklu Dönemi mimari süslemesi denildiğinde akla yoğunluklarına göre taş, çini, sırsız ve sırlı tuğla, son olarak alçı gelmektedir. Her ne kadar alçı hariç, adı geçen süsleme türleri kadar yoğun şekilde uygulanmamışsa da, yaptığımız çalışmalar Anadolu Selçuklu mimari süslemesinde boyalı nakışların, aslında göz ardı edilemeyecek kadar önemli bir yeri olduğunu meydana çıkarmıştır. İlk örnekleri Orta Asya'da Budist ve Manihaist tapınaklarda bulunan nakış ve duvar resmi geleneği, Müslümanlığın kabulünden sonra da Türk devletlerinin sanatlarında devam etmiş, Anadolu'da değişik bölgelerde pek çok üslup yaratacak kadar denemelere gidilmiştir. Bu köklü miras, Anadolu'da Selçuklular sonrasında Aydınoğulları ve Karamanoğulları'na geçmişş, seçilen üsluplar bu dönemlerde de beğenilerek kullanılmış ve asıl zengin örnekleri Osmanlı Dönemi'nde vermiştir. Nakışlar 12 .-13. yüzyıl boyunca Anadolu'da doğuda Ahlat'tan batıda Selçuk'a; kuzeydoğuda Sivas, Divriği, Erzurum, Kars-Ani; Orta Anadolu'da Konya ve çevresinde; güneyde Antalya ve Alanya bölgelerine kadar geniş bir yayılım alanı içinde; direkt duvar örgüsü üzerine ve sıva veya sıva ile astar yüzeyine yapılmıştır. Bu teknikler içinde asıl gelişmesini Osmanlı Dönemi'nde gösterecek malakari örneklere de yer verilmiştir. Nakışlarda geometrik, bitkisel, yazı ve figürlü bezemeye Taşlanmaktadır. Özellikle dönem kaynaklarında adı geçen nakkaşların eserleri hem kendi içinde, hem de etki çevreleri olan Orta Asya ve Iran üsluplarını yoğurarak kendine has üslubunu yaratmıştır.
Mardin Müzesi'nde Bulunan Lüleler

Mardin Müzesi binası 1895 yılında Antakya Patriği Behnam Banni tarafından Süryani Katolik Patrikanesi olarak yaptırılmıştır. 1995 yılında Mardin Müzesi olarak kullanılmaya başlanmıştır. Müzedeki eserler; M. Ö. 4000'den, M. Ö. 7. yüzyıla kadar olan döneme ait eserlerdir. Salonlarda Eski Tunç, Pers, Hellenistik, Roma, Bizans, Büyük Selçuklu, Artuklular ve Osmanlı devirlerine ait tabletler, silindir ve damga mühürler, figürinler, takılar, altın, gümüş ve bakır sikkeler, gözyaşı şişeleri kandiller ve lüleler sergilenmektedir. Lülenin kelime kökeni Farsçadır ve emzik anlamına gelir. Genellikle pişmiş topraktan yapılan tütün veya benzeri maddelerin içlerine doldurularak içildiği araçlardır. Lüle; ağızlık, çubukluk ve lüle olmak üzere üç parçadan oluşur. Duman yoluna veya çanağa çubuk takılır. Lüle, Amerika'nın keşfiyle tanınmış ve Avrupa, Afrika ve Asya'da da giderek evrensel bir alışkanlığa dönüşmüştür. Osmanlı İmparatorluğu'nda 1600'lerden itibaren kullanılmaya başlanmıştır. Kazılarda yoğun olarak ele geçen lülelerle ilgili çalışmalara 19. yüzyılın 2. yarısından itibaren başlanmıştır. Mardin Müzesi'nde yer alan, araştırma yaptığım bütün, bütüne yakın ve kırık 100 lüle bulunmaktadır. 17. 18. ve 19. yüzyıllara tarihlendirme yaptığım lülelerde 9 tip tespit edilebilmiştir. Araştırmasını yaptığım lülelerin büyük bölümü halktan satın alma olup bir kısmı Nüsaybin Mor Yakup Kilisesi kazısından çıkarılmıştır.
Kapadokya Bölgesi müzelerindeki Bizans Dönemine ait madeni haçlar

Haç işareti Tarih Öncesi ve Tarihi Çağlarda farklı anlamlar yüklenerek çeşitli formlarda işlenerek kullanılmıştır. Hristiyanlık tarihinde İsa'nın çarmıha gerilmesiyle birlikte önemli bir simge haline gelmiştir. Hristiyanlarca 4-5. yüzyıldan itibaren dinsel bir sembol olarak bronz, gümüş, altın, demir, kurşun, ahşap gibi malzemelerden farklı teknik, bezemelerde ve formlarda işlenerek kilise ve evlerine koyulmuş, askı halkasıyla veya aplike olarak boyunlarına ve elbiselerine takılarak kullanılmıştır. Sikke, ağırlık, madalyon, buhurdan, kandil, polykandilion, lahit, mezar taşları ve mimari öğeler gibi malzemeler üzerinde çeşitli teknik ve formlarda işlenerek de kullanıllanıldığı günümüze ulaşmış eserlerden bilinmektedir. Bu çalışmada; Kapadokya Bölgesi içerisindeki Aksaray, Ereğli, Hacı Bektaş, Kayseri, Kırşehir, Nevşehir, Niğde ve Ürgüp Müzelerinde muhafaza edilen Bizans Dönemine ait 174 adet madeni haç eser ele alınmıştır. Haçlar; bronz, kurşun, gümüş ve altın gibi malzemelerden çeşitli boyutlarda kalıba döküm ve kesim tekniğinde yapılmıştır. Dökümlerinde taş veya bronzdan kalıplar kullanılmıştır. Üzerlerindeki geometrik, figürlü ve simgesel süslemeler kabartma veya kazıma teknikleri ile oluşturulmuştur. Bazı örneklerde süsleme için dairesel yuvalar açılmıştır. Latin, Yunan, Petrus, Christomonogram ve Staurogramm gibi formlara ait haçlar tür olarak; Pandantif Haçlar (102), Röliker Haçlar (48), Adak Haçı (1), Takdis Haçları (3), Tören Haçları (5) ve diğer haçlardan (15) oluşmaktadır. 5 bölümden oluşan çalışmanın birinci bölümde; Çalışmanın konusu, amacı, yöntemi, konuyla ilgili kaynak ve araştırmalar ile Kapadokya Bölgesinin Tarihi ve Coğrafyası hakkında; İkinci bölümde, haçın tanımı yapılarak ortaya çıkışı, tarihsel gelişimi, tür ve formları hakkında bilgi verilmiştir. Üçüncü bölümde; Haçların türlerine göre kataloğu oluşturulmuştur. Dördüncü bölüm değerlendirme bölümü olup beş alt başlıktan oluşturulmuştur. Haçlar tür, form, bezeme, malzeme ve teknik bakımından değerlendirilerek Türkiye, Balkan Ülkeleri ve diğer ülkelerde çeşitli müze ve koleksiyonlarda bulunan ve çeşitli kazılardan elde edilen benzer örnekleriyle karşılaştırma ve tarihlendirme önerileri yapılmıştır. Sonuç bölümünü oluşturan beşinci bölümde ise; daha genel bir değerlendirme yapılarak, Kapadokya Bölgesi'nin Bizans Dönemi haç eserleri; tarihleriyle birlikte tür, form, bezeme, malzeme ve teknik özellikleriyle ortaya konulmaya çalışılmıştır.
Çorum çeşmeleri

Çorum, tarih boyunca birçok medeniyete ev sahipliği yapmıştır. Bunun sonucu olarak da bu topraklar üzerinde sayısız kültür mirası bırakılmıştır. Bunlardan kimi günümüze gelebilmiş, kimi de yok olup gitmiştir. Bu mirasın bir parçası olan ve günümüze az da olsa ulaşabilen çeşmeler, tezimizin ana temasını oluşturmaktadır. XVIII., XIX. ve XX. yüzyıllara ait Geç Osmanlı ve Cumhuriyet dönemlerinde yapılan çeşmelerden Merkez'de 7, İskilip'te 20, Osmancık'ta 3 ve son olarak da Mecitözü'nde 2 çeşme tez kapsamına alınmıştır. Tez kapsamına aldığımız 32 çeşmeden 23'ünde toplam 29 kitabe bulunmaktadır. Kitabeler genel özellikleriyle, alçak kabartma yöntemi ile beyaz mermer üzerine işlenmiştir. İncelenen eserlerden Merkez'de sadece Müftü Pınarı Çeşmesi, Osmancık'ta ise Baltacı Mehmet Paşa Çeşmesi II'nin suyu akmaktadır. İskilip ve Mecitözü'ndeki çeşmelerin tamamının suyu akmaktadır. Ele alınan çeşmelerden Çorum'da bulunanlar sade görünümleriyle dikkat çekmektedir. Fakat İskilip'teki çeşmeler diğer örneklere göre cephe düzenlemeleri bakımından biraz daha hareketli tutulmuş, bunlar da ikili ve üçlü kemer dizilimlerine yer verilmiştir. Çeşmelerin büyük bir kısmı kesme taş malzeme ile yapılmış iken Çorum Merkez'de yer alan çeşmelerde tuğla malzemenin de kullanıldığı görülmektedir. Katalogda çeşmelerin detaylı tanıtımları yapılmış, değerlendirme ve karşılaştırma bölümünde ise bunların ortak özellikleri ve yakın örneklerle mukayeseleri yapılarak sonuca ulaşılmıştır.
Ankara Cenab-ı Ahmet Paşa Camii geçirdiği restorasyon aşamaları ve süsleme programı

Geleneksel sanatlar bir toplumun kendine has kültür mirasının önemli göstergelerindendir. Geleneksel Türk sanatlarında Anadolu, oldukça zengin yapıya sahiptir. Bir kültür mirasının içerisinde dini mimari, sivil mimari ve bunlara bağlı sanatsal birikimler oldukça önemli bir yere sahiptir. 16. yy Osmanlı'nın en parlak dönemi kabul edilir. Siyasi alandaki getirileri açısından bu yargının ne derece doğru olduğu tartışılabilir; fakat sanatsal açıdan özgün Osmanlı mimarisinin en olgun devrini 16. yy'da yaşamış olduğu su götürmez bir gerçektir. Bu çalışmada 16. yy'ın önemli anıtlarından Ankara'daki Cenab-ı Ahmet Paşa Camisi üzerinde çeşitli dönemlerde gerçekleştirilen onarım ve ilaveler ile bunlara bağlı meydana gelen değişikliklerin tespiti amaçlanmıştır. Araştırma ve yerinde gözleme dayalı bu tespitler fotoğraf ve çizimlerle desteklenmiştir. Araştırmamızın; Ankara Cenab-ı Ahmet Paşa Camii geçirdiği tüm müdahale çalışmalarının incelenerek belgelenmesi sonucu Türk kültür zenginliğimizin ve kimliğimizin tanıtılmasına ve gelecek kuşaklara kalıcı bir belge olarak aktarılmasına yardımcı olacağı düşünülmektedir. Yapılan araştırma sonucunda; 16. yy klasik Osmanlı mimarisi tarzında yapılmış dönemin başarılı örneklerinden biri olan Ankara Cenab-ı Ahmet Paşa Camii mimari özelliklerinin incelenerek süslemelerinin zaman içinde gerek doğa şartları, gerekse bakımsızlık, hatalı onarım vb. insan kaynaklı etkenler nedeniyle gün geçtikçe tahribata uğradığı tespit edilmiştir. Gelecek nesillere aktarabilecek kaynak oluşturmak ve bu değerli eserimizin daha iyi korunmasına katkı sağlamak için belgelenmesi önem arz etmektedir. Tek kubbeli Osmanlı camilerinin güzel bir örneği olan yapı 1803, 1888, 1940 yıllarında ve yakın tarihlerde esaslı onarımlar görmüştür. Bu onarımlarda yapının daha çok kalem işleri üzerinde yenileme ve eklemeler yapıldığı tespit edilmiştir. 1940'ta yapılan onarımda pencere alınlıklarında yer alan süslemelerde, yapının barok dönem özelliği gösteren kalem işlerinin tekrar canlandırılması söz konusu olmuş; kubbedeki ilk dönem süslemeler ise üzerine sonradan yapılan bezemeler raspalanarak orijinal haliyle sergilenmiştir. Yapı 2008- 2012 yılları arasında geçirmiş olduğu onarım çalışmalarından sonra son halini almıştır.
Maden ocaklarında çalışan işçilerin beslenme durumları

Bu araştırma, 2015 Zonguldak ilindeki Türkiye Taşkömürü Kurumu bünyesindeki Armutçuk, Amasra, Üzülmez, Karadon ve Kozlu maden ocaklarında çalışmakta olan işçilerin beslenme durumlarını belirlemek amacıyla gerçekleştirilmiştir. Araştırmanın örneklemini Zonguldak ili Armutçuk, Amasra, Üzülmez, Karadon ve Kozlu maden ocaklarında çalışmakta olan tabakalı örnekleme yöntemi ile belirlenen 389 işçi oluşturmaktadır. Araştırmanın güvenirliğini gerçekleştirmek amacıyla 5 alan uzmanı tarafından anket formunda yer alan maddelerin uygunluğu incelenmiştir. Miles ve Huberman (1994)'ın uzlaşı yüzdesi formülü kullanılmıştır. Uzlaşı yüzdesi formülü, P = 100 şeklindedir. Anket formu uzlaşı yüzdesi %81, 81 bulunarak, araştırma güvenilir kabul edilmiştir. Çalışmada elde edilen verilerin değerlendirilmesi ve tabloların oluşturulması amacıyla SPSS versiyon 16 kullanılmıştır. Süt ürünleri, et-yumurta, kurubaklagiller ile ekmek ve tahıllar grubunda yer alan besinlerin, en yüksek tüketim puanlarının 31-35 yaş grubunda yer alan katılımcılara ait olduğu belirlenmiştir. Araştırma kapsamındaki işçilerin süt ürünleri grubu içerisinde en çok tüketilen besinler sırasıyla peynir, ayran ve yoğurt şeklindedir. Çalışmaya katılan maden işçilerinin et- yumurta, kurubaklagiller grubuna ait en çok tüketimin yumurta ve kurubaklagiller olduğu belirlenmiştir. Sebze ve meyveler grubuna ilişkin en çok tüketimin domates ve salatalık ile patates vb. olduğu belirlenmiştir. Ekmek ve tahıllar grubuna ilişkin en çok tüketimin sırasıyla ekmek ve simit-poğaça olduğu belirlenmiştir. Yağlar ve şekerler grubuna ilişkin tüketim en çok zeytin ve şeker olduğu belirlenmiştir. Evli olanların bekarlara kıyasla sabah kahvaltısı tüketim durumlarının daha düzenli olduğu belirlenmiştir. Et-yumurta-kurubaklagiller, sebze ve meyveler, ekmek ve tahıllar, yağlar ve şekerler grubu ürünlerin tüketiminde üniversite mezunu işçiler en yüksek ortalamaya sahiptir. Eğitim durumu ile besin tüketim puanları arasında paralel ilişki olduğu görülmektedir. Süt ürünleri tüketiminde eğitim seviyesi arttıkça, süt ürünleri tüketim miktarının arttığı belirlenmiştir. Evli işçilerin sebze ve meyveler tüketim puanı, yağlar ve şekerler tüketim puanı bekar işçilerin sebze ve meyve tüketim puanından yüksektir. Araştırmadan elde edilen bulgular doğrultusunda; ilkokul, ortaokul ve lise mezunu işçilere yönelik, süt ürünleri, et-yumurta kurubaklagiller, sebze-meyveler, ekmek ve tahıllar, yağlar ve şekerler tüketimi konusunda beslenme uzmanları tarafından eğitim verilmesi önerilmektedir.