turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Cihanoğlu ailesine ait mimari eserler

Bu çalışmada Aydın'da yaşamış ayan ailesi olan Cihanoğullarının eserlerini tespit edilerek incelenmesi ve tanıtılması için yazılmıştır. Eserlerin günümüzdeki durumlarının belirlenip bir bütünlük içerisinde ele alınarak farklı bölgelerle karşılaştırmalı bir biçimde ortaya konması amaçlanmıştır. Bu amaç doğrultusunda yapılan çalışmalarda Aydın il merkezinde, ilçelerinde ve köylerinde olmak üzere aileye ait günümüze ulaşan 28 yapı topluluğu tespit edilmiştir. Bu eserlerin içerisinde cami, medrese, çeşme, sebil, hamam, han, sıbyan mektebi, kale, kule ve konak yer almaktadır. İncelenen eserlerin büyük çoğunluğunu ibadethane ve su yapıları oluşturmaktadır. Bu yapılar en erken yapı 1600, en geç tarihli yapı ise 1834'lü yıllara tarihlenmektedir. Eserlerin tamamı bir takım onarımlarla günümüze gelebilmiştir. Plan ve mimari açıdan birbirlerine yakın özellikler gösteren camilerde barok üslupta süslemeler görülmektedir. Eserler tasvirli kabartmaları ve resimleri ile dikkat çekmektedir. Aile kendini korumak için kale ve kuleleri inşa etmiştir. Bu yapıların antik kökenli olduğu ve Cihanoğullarının onardıktan sonra kullandığı anlaşılmıştır. Bu eserlerden kale bir savunma yapısından çok çiftlik düzenlemesidir. Korunmak içinde kuleleri konakların bitişiğinde, dönemin özelliklerine göre inşa ettirmişlerdir. Çeşme, medrese, sebil, han, kule, kale gibi diğer yapılar süsleme bakımından sade olup mimari formlarını korumaktadırlar. 1899 yılında meydana gelen büyük deprem ve 1919 Yunan İşgali ailenin yaptırmış olduğu eserlerini ve şehir dokusunu önemli ölçüde bozmuştur. Kullanımı devam eden eserlerin bu olaylar sonrasında bir takım onarımlar görerek günümüze ulaştıkları anlaşılmıştır.
Dulkadıroğlu Beyliği dönemi mezar taşları ve mezar anıtları

Birçok farklı inanca göre ölüm son değil yeni bir başlangıç ya da aynı hayatın devamı niteliğindedir. Ölen kişinin cesedi ne yapılacağı inanç sistemine göre değişiklik gösterir. O dönemde yaşayan kişilerin zaman içerisinde üç farklı şekilde adetlerini devam ettirmişlerdir. Bunları toprağa gömülme, yakılma, terk edilme şeklinde sıralayabiliriz. Ölen kişinin maddi durumuna, gücüne göre defnedilmesi ve cenaze törenleri yapılması; tüm ziynet eşyalarıyla gömülmesi, başına balbal denilen taş dikilmesi gibi adetler söz konusudur. Ölen kişinin öbür dünyada sıkıntı çekmemesi adına yapılan birçok farklı ritüel bulunmaktadır. Türklerde İslamiyetin kabulünden önce de sonra da ahiret inancı bulunmaktadır. İslamiyetten önce çadır ve kurgan yapıları hakimken; İslamiyetten sonra mezar, türbe ve kümbetler bu yapıların yerini almıştır. Kurganlar toprak içerisinde bir mumya odası bulunduran ve toprak üstünde dikilitaşlar ile çevrili yapılardır. Türbeler ve kümbetlerin üzeri kubbe, konik veya çokgenlerle örtülü mezarlardır. Bu çalışma Dulkadiroğlu Beyliği Dönemi Mezar Taşları ve Mezar Anıtları'dır. Konu ile ilgili daha önce bu kadar detaylı çalışma yapılmadığı literatür araştırılmasıyla incelenmiştir. Çalışmada XIV. yy. dan XVI. yy. a kadar İç, Doğu ve Güney Anadolu'da hüküm sürmüş Dulkadiroğlu Beyliği'nde yapılmış mezar anıtları ve mezarlar incelenmiştir. İnceleme sonucunda bahsedilen yapıların, dönemin sosyo-ekonomik özelliğine ve bulunduğu coğrafi bölgenin etkisine göre değişiklik arz ettiği görülmüştür. Uzun yıllar hakimiyetini sürdüren Dulkadiroğulları, yıllar içerisinde birçok il ve ilçelere yayılmış ve her bir bölgeye izlerini bırakmışlardır. Tüm yapılar, imkan doğrultusunda gidilip detaylı olarak incelenmiş, gerekli çalışmalar yapılmıştır. Günümüzde varlıklarını devam ettiren yapılar olan restore edilmiş ya da unutulmaya bırakılmış eserler, birbirleriyle olan ortak ve farklı özellikleri kıyaslanarak detaylı olarak incelenmiş ve katalog halinde çalışmamız içerisinde sunulmuştur.
Osmanlı minyatürlerinde fantastik yaratıklar

Bu tez Osmanlı Kültür çevrelerinde anlatılan hikaye, masal ve efsane gibi olgularda adı geçen ve özellikle de minyatür sanatındaki tasvirlerde karşılaşılan fantastik yaratıklar hakkında ikonografi bağlamındaki araştırmadan oluşmaktadır. Söz konusu bu fantastik yaratıklar ilk insandan günümüze kadar birçok yaşamsal olgular dahilinde oluşturulmuş tiplemelerdir. Bunlar kimi zaman bir dini inanışın çevresinde geliştiği gibi kimi zamanda tamamen insanların hayal gücüyle ortaya çıkmıştır. Daha önce yapılan araştırmalardan hareketle ele alınan figürlerin ikonografik geçmişşi ve akabinde Osmanlı kültürü içindeki yerleri üzerinde durulmuştur. Amaç, Osmanlı dönemi minyatürlü el yazmalarında bulunan fantastik yaratıkların sınıflandırmasını yaparak, bu yaratıkların kökenleri ve Osmanlı öncesi kültürlerle olan ilişkilerini ortaya çıkarmaktır. Konunun somut delilleri olan minyatürlerin ayrıntısıyla ele alınması konunun anlaşılmasını sağlamıştır. Minyatürlerin yer aldığı yazma eserlerin de ayrıca değerlendirilmiş olması bu yaratıkların manadaki yerlerinin kavranmasını kolaylaştırmıştır. Böylelikle bu yaratıklar ile ilgili daha geniş çaplı düşünmüş hem de minyatür sanatındaki işleniş tarzı gözden geçirilmiştir. Fantastik yaratıkların yer aldığı çok sayıda minyatür mevcuttur. Ancak hepsinin değerlendirilmesinin mümkün olmaması nedeniyle sadece Osmanlı dönemi ve kültür çevresindeki gelişimleri hakkında değerlendirmelerde bulunulmuştur. Dolayısıyla Osmanlı kültür çevresinde yer alan minyatürlerin içinden en göze çarpanları seçilmiştir. Bunların yanı sıra bahsi geçen figürlerin sadece minyatür sanatında yer almadığı görülmüştür. Bu nedenle insanlığın genel algısındaki yerleri ve resim, heykel, mimari gibi sanat eserlerinde de görülen örnekler üzerinde durulmuştur.
Diyarbakır Ziya Gökalp Kütüphanesi'ndeki Ortaçağ İslam ciltlerinden bazı örnekler

Toplumun ürettiği zengin bir kültürel mirasına sahip olduğumuzun bilinciyle bu hazineyi koruyup, tanıtmak, faydalanmak ve yararlandırmakla yükümlü olmalıyız. Bu mirasın büyük bir kısmını kütüphanelerimizi dolduran zengin el yazması koleksiyonları oluşturmaktadır. Bir milletin bilim ve kültürünün en somut delilleri o döneme ait kitaplarıdır. Geçmişten bugüne kadar dönemin en güzel örnekleri olan eserler tarihe bir ışık tutmaktadır. Bu önemli değerlerden biri olan Türk cilt sanatı da en güzel örneklerdendir. Tezde incelenen eserler XII. ve XIV. yüzyıl arasına sahip olup, süsleme bakımından geometrik ve yıldız formları ön plana çıkmaktadır. Tez altı bölümden oluşmaktadır. Birinci bölümde 'Giriş' ana başlığında, Konunun Tanımı ve Önemi, Konu ile İlgili Araştırmalar, Araştırmada İzlenen Yöntem Diyarbakır İlinin Tarihçesi anlatılmıştır. İkinci bölümde 'Ziya Gökalp Kütüphanesi' ele alınmıştır, Üçüncü bölümde 'Türk-İslam Cilt Sanatına Genel Bakış' başlığı altında Cilt Sanatı, Cildin Tarihçesi, Malzemelerine Göre Ciltler, Süsleme Tekniklerine Göre Ciltler, Cilt Yapımında Kullanılan Malzemeler, Cilt Yapımında Kullanılan Aletler, Cildin Bölümleri, Cilt Sanatındaki Üsluplar ayrıntılı bir şekilde verilmiştir. Dördüncü Bölümde ' Diyarbakır Ziya Gökalp Kütüphanesi'ndeki Ortaçağ İslam Ciltlerinden Bazı Örnekler' başlığında altında katalog bölümü yer almaktadır. Beşinci bölüm olan 'Değerlendirme' kısmında eserlerin dönem karşılaştırması yapılmıştır. Altıncı bölümde 'Sonuç' kısmıyla Selçuklu dönemi eserlerinin önemi anlatılmaktadır.
Elektronik Jacquard tezgahlarında tapestry dokumaları

Dokuma tezgahlarının tarihi gelişimi düşünüldüğünde Joseph Marie Jacquard'ın karmaşık desenleri dokuyabilmek için geliştirmiş olduğu ağızlık açma sistemi, dokumacılık tarihi için bir devrim niteliğindedir. Geliştirilen bu ağızlık açma sistemi, günümüzde farklı tip makinalar ile uyumlu bir şekilde kullanılmak suretiyle birden fazla sektöre hizmet etmektedir. Joseph Marie Jacquard'ın kendi portresini dokuyarak marifetlerini göstermek istediği bu mekanizma; aslında Jacquard tarafından, tapestry diye adlandırılan resim dokuma sanatının rahatlıkla icra edilebilmesi için geliştirilmiş olduğunu söyleyebiliriz. Tapestry bir dokuma tekniği olmakla birlikte günümüzde üretilen dokuma resimlerinin tümüne, tekniğinden bağımsız olarak düşünüldüğünde, verilen addır. Günümüzden yaklaşık 6 yüzyıl önce, dokuma freskleri gerçekleştirebilmek için ünlü ressamların hazırladığı tapestry kartonlarına ihtiyaç duyulmaktaydı ve aynı zamanda birden fazla tapestry üretiminin gerçekleştirilebilmesi için önemli bir aşamaydı. Buna ek olarak yoğun talep gören ürünlerin tekrardan üretimi aylarca sürdüğünden üretim maliyetleri önemli ölçüde yükselmekteydi. Sadece bu sebepten dahi olsa, tapestryler bulunulan toplumda yalnız soyluların yaşam alanlarında kullanılan, sahip olunması güç sanat eserleri olarak bilinmekteydi. 15. yüzyılın aksine günümüze gelindiğinde ise, jakar mekanizmalarının ulaşmış olduğu teknolojik sistemler, bu alanda sanatını icra eden kişilerin bilgi ve becerilerini mevcut teknolojik birikimler ile birleştirerek sinerji oluşturabilme imkanı sunmaktadır. Örneğin; endüstriyel tekstil ürünleri içerisinde yer alan tapestry dokumalarını jakar ağızlık açma mekanizmasının ulaşmış olduğu teknolojik imkanlar ile gerçekleştirmek şimdilerde çok daha kısa sürede gerçekleşmektedir. Çalışmanın hem sonuç kısmında hem de bölüm içerisinde yer verilen değerlendirmelerin kapsamını, içeriğini ve çalışma sınırlarını daha iyi sunabilmek için çalışmanın bütünü iki ana başlık altında toplanmıştır. Çalışmanın hem sonuç kısmında hem de bölüm içerisinde yer verilen değerlendirmelerin kapsamını, içeriğini ve çalışma sınırlarını daha iyi sunabilmek için çalışmanın bütünü iki ana başlık altında toplanmıştır. İlk bölümde, ulaşılan neticelerin teorik alt yapısı ve özellikle tarihi gelişimi ortaya koyulmaya çalışılırken, ikinci kısımda yapılan uygulamalara yer verilmiştir. Uygulamalar sonucunda elde edilen bilgiler, aşamalarıyla sunulmaya çalışılmıştır.
Aksaray'da Türk devri mimarisi

Anadolu'nun ortasında yer alan Aksaray, XII. yy'da Anadolu Selçukluları'nın egemenlği altına girmesiyle beraber Türk-İslam kültür ve sanat ortamının izlerini barındıran yeni bir kimliğe sahip olmuştur. Çalışmada Aksaray'ın kısa bir tarihçesi verilecek, şehrin siyasi ve kültürel olaylar içindeki yeri vurgulanacaktır. Şehri merkezindeki ve köylerdeki mimarlık etkinliğinin XII.-XX. yy'lardaki durumları ortaya koyularak, bu süreçte inşa edilen ve günümüze ulaşan kaleler, camiler, minareler, medreseler, hankahlar, türbeler, hanlar, şifahaneler, hamamlar, köprüler, çeşmeler, yunaklar, su kemerleri, köşkler, fırınlar, okullar, kütüphaneler, kamu binaları, arastaların mimari özellikleri ve yapım teknikleri incelenmiştir. Çalışma kapsamındaki yapılar, kronolojik olarak XII. yy'dan XX. yy ilk yarısına kadar uzanan geniş bir zaman diliminde inşa edilmişlerdir. Araştırmada türk devri mimari eserlerin plan, cephe ve malzeme özellikleri rölövelerle belgelenmiş mevcut duurmları fotograflarla kayıt altına alınmıştır.
Kütahya Erguniyye Mevlevİhanesi ve yetişen sanatçılar

Anadolu'da XIII. yüzyılla birlikte oluşan tasavvufi hareketlerden bir tanesi de mevleviliktir. Mevlana Celaleddin-i Rumi'nin oğlu ve torunları başta olmak üzere onu sevenler, fikirlerinin yayılması için Mevlevilik çatısı altında buluşmuşlardır. Başta yakın bölgelerde oluşturulan dergah ve tekkelerle sayıları yüze yaklaşan bu merkezler, bir taraftan mevleviliği yayarken bir yandan da kültür ve sanat okulları vazifesi görerek bir devrin inkişafını sağlamışlardır. Kütahya Mevlevihanesi, Anadolu'da ilk kurulan mevlevihanelerden birisidir. Germiyanlılar döneminde Ergun Çelebi tarafından kurularak hizmet vermeye başlayan mevlevihane, Osmanlı İmparatorluğu zamanında da gelişimini devam ettirmiş, tekke ve zaviyelerin kapatıldığı 1925 yılına kadar hizmet vermiştir. Kütahya Mevlevihanesi'nde şeyhlik görevini yapan Mustafa Sakıb Dede ve onun yetiştirdiği birçok kişi dönemin en önemli isimleri haline gelmiştir. Bu çalışmada Kütahya Mevlevihanesinin tarihsel süreci, dergahın mimari özellikleri, Kütahya Mevlevihanesi ve onun etrafında gelişen mevlevi kültürü, dergahta yetişen şair, müellif, musikişinas, hattat ve diğer sanat dallarıyla ilgilenen mevleviler, dergahta görev yapan şeyhler, onların eserleri ve yetiştirdikleri kişiler incelenmiştir.
Bizans İmparatorluğu'nda yemek ve mutfak kültürü

Bir uygarlığın yemek kültürünü incelemek için, üretim kaynaklarının, ekonomisinin ve coğrafi sınırlarının göz önünde bulundurulması gerekmektedir. Bizans İmparatorluğu tarihi boyunca farklı sınırları ve topraklarında farklı ulusların yaşadığı bir imparatorluk olmuştur. Bu çeşitlilik yemek yeme alışkanları üzerinden görsel kimliğine ve sanatına da yansımıştır. Üç bölümde ele alınarak incelenen Bizans İmparatorluğu'nda yemek ve mutfak kültürünün ilk bölümünde, Roma İmparatorluğu'nun mutfak kültürü ve görsel malzemeleri, seramik ve mevcut mimari kalıntıları üzerinde durulmuştur. Bizans mutfağının temellendirilmesi, tariflerin, kullanılan sofra gereçlerinin özellikle seramiklerin değişimi açısından ilk bölüm Roma İmparatorluğu mutfak kültürüne ayrılmıştır. İkinci bölüm, Bizans İmparatorluğu'nun siyasi durumu, zamanla değişen sınırlar, kıtlık ve istilaların gıda teminine etkisi Erken dönemde Geç Roma, Orta ve Geç dönemlerinde Hristiyanlığın etkisinin mutfak ve yeme içme alışkanlıklarını nasıl etkilediği konusuna odaklanır. Bu veriler arkeolojik buluntularla desteklenmiştir. Özellikle sofra kaplarına ayrı bir önem verilmiştir. Üçüncü bölümde ise, Bizans İmparatorluğu'nda güçlü bir dini kurum olan manastırlar ele alınmış, kompleks içerisinde dini ritüelin bir parçası olan yemekhanelerin konumu ile mimarisi irdelenmiş ve yemekhane kuralları ile gıdaların eşit paylaşımı gibi konular ele alınmıştır. Sonuç olarak, Bizans İmparatorluğu'nda yemek ve mutfak kültürü kaynağını bulduğu Roma İmparatorluğu'ndan her konuda etkiler taşımaktadır. Ancak Geç Antik çağdaki dönüşüm birçok alanda olduğu gibi mutfak kültürü ve yeme-içme alışkanlıklarında da etkisini göstermiştir. Bu duruma devletin resmi dininin Hıristiyanlık olmasının rolü büyüktür.
Myth, landscape and boundaries: The impact of the notion of sacredness of nature on Greek urbanism and architecture

Bu tez, doğanın kutsallığı anlayışının antik Yunan düşüncesi üzerindeki etkisi ve bununşehircilik ve mimarlık üzerindeki yansımalarını, arkaik dönemde yaşanan değişimleri göz önünde bulundurarak ele almaktadır. Arkaik dönem, en temelde, her şeyin hareket halinde olduğu bir dönemden kent-devletinin kuruluşu ve Yunan tapınağının ortaya çıkışıylasonuçlanan bir yurtlaştırma sürecine geçişi temsil etmektedir. Bu geçiş, sadece antik Yunanyaşam biçiminde temel bir değişime değil, aynı zamanda antik Yunan kimliğinin oluşmasınaişaret ettiği için de kayda değerdir. Bu bağlamda, tez sırasıyla antik Yunan kent-devletininkuruluşu, tapınağın ortaya çıkışı ve sütun biçemlerine odaklanmaktadır. Böylelikle, antik Yunan yurtlaştırma sürecinin başlattığı doğa anlayışındaki değişim ve bunun şehircilik ve mimari üzerindeki etkisi incelenmektedir.
Yozgat İli Akdağmadeni ilçesinde bulunan kamu yapıları

zengin tarihi geçmişşi ile bu tarihi geçmişşin izlerini taşıyarak günümüze getirebilmiş önemli kentlerimizden biridir. Şehir, tarihin ilk çağlarından beri yerleşim birimi olarak birçok medeniyete beşiklik etmiştir. Burada kurulan bu medeniyetler askeri, siyasi, ekonomik ve kültürel açıdan önemli bir merkez olmuştur. Tarihin her döneminden günümüze taşıdığı zengin mirasıyla dikkatti çeken Akdağmadeni ilçe merkezinde yer alan kamu yapıları tezimizin konusunu oluşturmaktadır. Bu çalışmada Akdağmadeni ilçe merkezinde bulunan kamu yapıları Banka, Redif Binası, Halk Eğitim Merkezi Binası, Adliye Sarayı, PTT Binası, Askerlik Şubesi ve Okullar bütün yönleriyle ele alınarak incelenmiştir. Tez; Giriş, Katalog, Değerlendirme ve Sonuç bölümlerinden oluşmaktadır. Birinci bölümde; Konunun tanımı ve önemi, araştırma yöntemi, konuyla ilgili kaynakların değerlendirmesi yapılmıştır ve Tanzimat reformlarının Akdağmadeni üzerine yansımaları incelenmiştir. İkinci bölümde; Tarih İçinde Akdağmadeni ve Kültürel Coğrafyası başlığı ele alınmıştır. Üçüncü bölümde; Tezin katalogunu oluşturmaktadır. Katalog kısmında ise, tezin konusunu oluşturan yapılar alt başlıklar altında bütün yönleriyle tanıtılmıştır. Dördüncü bölümde; Akdağmadeni ilçe merkezinde yer alan kamu yapıları değerlendirme ana başlığı altında yer alan Tanzimat kent reformları alt başlığına ayrılmıştır ve eserler plan özellikleri, cephe, süsleme, malzeme ve teknik alt başlıklarına ayrılarak ele alınıp değerlendirilmiştir. Beşinci bölümde; incelenen bütün yapılar hakkında tespit edilen özellikler doğrultusunda bulgular ortaya konulmuştur.
II. Andronikos Dönemi Konstantinopolis manastırlarinin toplumla ilişkisi ve Philanthropia kavrami (1282-1328)

Çalışma, Bizans İmparatorluğu'nda Latin döneminin ardından (1204-1261) başa geçen Palaiologos ailesine mensup ikinci imparatorun dönemini kapsamaktadır. II. Andronikos, Palaiologos döneminin politik, ekonomik ve sosyal problemlerinin yaşandığı bir zaman diliminde imparatorluğa kültürel ve sanatsal anlamda bir canlılık yaşatmıştır. Onun dönemi Latin döneminde terk edilen ve harap duruma gelen Konstantinopolis manastırlarının aristokrat sınıf, imparator ve ailesi tarafından ihya edildiği bir dönem olarak ilgi çekicidir. Bu dönemde manastırların tüm Bizans İmparatorluğu'nun yaşadığı ekonomik zorlukları paylaşmak durumunda kalışları nedeniyle kaynaklarını kendi varlıklarını sürdürmeye yönelttikleri görülür. Bunun sonucunda manastırlar içlerine kapanmışlar ve philanthropia ile ilgili geleneksel rollerinden uzaklaşmışlardır. Manastırların hayırseverlik faaliyetlerini sürdürmek yerine kendi bünyelerinde yaşayan kişilere ve manastırı yaptıran kişi ve onun soyundan gelenlere karşı görevlerini yaptıkları görülmektedir. Manastırların dış dünyayla ilgili olmaları dönemin yöneticileri tarafından da onaylanmamaktadır. Manastırlar geliştirdikleri biçimlerde toprak elde etmeye devam ederler ve philanthropik görevleri sadece bu kişilere karşı yapmışlardır. Manastırlar sadece ayinlerden sonra kapıya gelenlere duaları karşılığında ekmek ve bazen de şarabın dağıtıldığı kurumlara dönüşmüş, fakir halkla ilgilenmek görevi imparator, aristokrat sınıf ve zenginlere verilmiştir. II. Andronikos döneminde Konstantinopolis şehir surları içinde faal oldukları kaynaklar ışığında tespit edilen manastırların sayısı otuz dokuzdur. Manastırlardan az sayıdaki örneğin typikon'u vardır. Son otuz yıldır araştırmacılar typikon'ların değerli kaynaklar olduğunu görmüş ve sıklıkla kullanmışlardır. Typikon'a sahip olmayan kurumlar için manastırı yaptıran kişinin geldiği sınıf onun yönetim tercihleri konusunda sonuçlara varılmasına yardımcı olmuştur.
Başlangıcından Anadolu Selçukluları sonuna kadar Türklerde kıyafet biçimleri

Ali BAYHAN 2005 -Sayfa: ÇoA_ Jüri: Prof. Dr. Hamza GÜNDOĞDU i Prof. Dr. Enver KONUKÇU Prof. Dr. Recai KARAHAN Doç Dr. Hüseyin YURTTAŞ Türk kıyafet biçimlerini araştırdığımız bu çalışmada, çeşitli malzemeler üzerinde görülen figüratif süslemelerden yararlanılmıştır. Heykel, duvar resmi, çini, keramik, madeni eserlerin yanı sıra mezarlarda ve kurganlarda bulunan kıyafetler ve kumaş parçaları da bu çalışmamıza yön vermiştir. Çalışmamızın ilk bölümünü giriş kısmı oluşturmaktadır. Konunun sınırlarını belirlediğimiz bu kısımda çeşitli eski uygarlıklarda görülen kıyafet türleri hakkında bilgi sunulmaktadır. Türklerin ilk olarak ortaya çıktıkları dönemlere kadar uzanarak, Anav, Kelteminar, Afanesievo, Andronovo, Karasuk ve Mayemir kültürlerinin başlangıcına değindikten sonra, İskit kültüründe görülen kıyafetler, çalışmamızın ikinci bölümünü oluşturmuştur. İskitlerde görülen başlıca kıyafet parçaları olarak, kimi zaman kumaştan yapılmış başlıklar, kimi zaman da miğferler kullanılmıştır. Beden giysisi olarak kısa tunikler ve iç giysileri ile pantolonlar temel kıyafetleri oluşturur. Ayaklarda ise bilekten bağlanarak kullanılan kısa çizmeler kullanılmıştır. Ön-Türkler ve Hunlarla birlikte, Göktürkler ve Uygurlar çalışmamızın ikinci bölümünde yer alan diğer Türk devletleridir. İskit kıyafetleriyle büyük benzerlikler gösteren Hun giysileri yine çeşitli başlıklardan, tunik tarzında kısa ceketlerden ve iç gömleklerinden meydana gelmektedir. Alta giyilen pantolondan başka, ayaklara çizme giyildiği tespit edilmiştir. Göktürkler de kullanılan kıyafetler arasında uzun boylu kaftanların olması dikkatimizi çeker. Uygurların zengin duvar resimlerinde çok çeşitli ve renkli Uygur kıyafetlerinin tasvirlerini görürüz. Maniheizm ve Budizm dinlerinin dönemin kıyafetlerine nasıl etki ettikleri bu bölümün temel konusunu teşkil etmektedir. Üçüncü bölümde Asya'da yaşamış olan Türk İslam devletlerinde görülen giyim kuşam özellikleri ele alınacaktır. Görsel malzeme sıkıntısı çektiğimiz Karahanlı ve Gazneli kıyafetleri bu bölümün ilk kısmını oluşturmaktadır. Karahanlı ve Gazneli kıyafetlerinin, Göktürklerde görülen uzun kaftanlar şeklinde olduğu tespit edilmiştir. Selçuklu kıyafet biçimleri Büyük Selçuklular ve Anadolu Selçuklularının kıyafetleri olarak, iki ayrı dönem halinde ele alınmıştır. Diğer Selçuklu devletleri kapsam dışında tutulmuştur. Selçuklu kıyafetlerini ağırlıklı olarak çini keramik ve minyatürlerden yola çıkarak yorumlamaya çalıştık. Dördüncü bölümümüz Türk kıyafetlerinin genel özelliklerini ve çeşitlerini ele aldığımız Değerlendirme bölümü olarak, beşinci ve son bölümümüz de çalışma bulgularına değindiğimiz Sonuç kısmını teşkil etmektedir.
Türkiye'de öncü ve denyesel tiyatronun başlangıç yılları:Absürdizmden siyasal tiyatroya

İki kısımdan oluşan tezin birinci kısmında Türkiye'de öncü ve deneysel nitelikleri taşıyan bir tiyatro harekelinin 1950'li yılların ikinci yansında başladığı ve bu hareketin oluşumunda gençlik tiyatrolarının başat rol oynadığı gösterilmektedir. Türkiye'de öncü ve deneysel tiyatronun oluşumunda gençlik tiyatrolarının başat bir rol oynaması ödenekli ve özel tiyatroların oldukça zayıf kalmasıyla bağlantılıdır. Cumhuriyet dönemi Türk tiyatrosu esas atılımım ancak 1960'larda yapabilecektir. Bu atılınım aktörleri, özellikle sahneleme alanında, amatör tiyatrolardan yetişen veya yurtdışında eğitim gören genç tiyatroculardır. Genç kuşak tiyatrocuların başım çektiği öncü ve deneysel tiyatronun başlıca karakteristikleri şöyle sıralanabilir: l) Batı kaynaklı varoluşçu ve özellikle absürd tiyatro etkisi, 2) Çeşitli biçimleriyle yerli geleneksel tiyatroya dönüş, 3) Absürd tiyatro akımından kopuşla biçimlenen siyasal tiyatronun keşfi. Yerli geleneksel tiyatro öğelerim kullanan öncü ve deneysel tiyatronun absürd tiyatro etkisinden sıyrılıp siyasal tiyatroya yönelmesinde YÖN hareketinin belirleyici bir etkisi olmuştur. 27 Mayıs'ın ertesinde YÖN hareketi Atatürkçülüğün sol ve radikal bir yorumunu yapmış, tiyatrocular dahil geniş bir aydın kesimim etkisi altına almıştır. Böylece, naif Atatürkçü ideallerin epeyce darbe yediği bir dönemin ardından, genç entelijansiya toplumun gidişatı üzerinde söz hakkına sahip olabilmek için gereksinim duyduğu bir referans noktasına yeniden kavuşmuştur. Absürd tiyatro etkisi Demokrat Parti döneminde, Atatürkçü dünya görüşünün yıprandığı bir dönemde artmış, 27 Mayıs askeri darbesinin ardından yaşanan görece özgürlük ortamında gençlik ülkeyi değiştirme iddiasını gündeme getirmeye başlamıştır. Tezin ikinci kısmında absürd tiyatrodan kopuşun veya siyasal tiyatroya yönelişin güçlü örneği olan bir oyun, Sermet Çağan'ın Ayak Bacak Fabrikası incelenmiştir. Bu oyunun seçilmesi bir rastlantı değildir. Gerek oyun yazımı gerekse sahneleme anlamında, Ayak Bacak Fabrikası yerli geleneksel tiyatro öğelerim, absürd öğeleri ve siyasal bir yönelimi içererek Türkiye'deki öncü ve deneysel tiyatroya damgasını vuran başlıca özellikleri açığa vuran bir yapıttır.