turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Aydın çeşmeleri

Bu tez projemizde, Batı Anadolu'nun stratejik bir konumda yer alan Aydın İli'nin çeşmeleri araştırılarak Anadolu çeşme mimarisi içerisindeki yeri ortaya konmaya çalışılmıştır. Kataloglama yöntemi ile ele alınan çeşmeler detaylı bir şekilde incelenmiş olup benzer örnekleriyle karşılaştırması yapılarak değerlendirilmiştir. Konu kapsamımızda Aydın iline bağlı on üç ilçe ve köylerinde tespit edilen seksen dört adet çeşme çalışılmıştır. Mevcut çeşmeler XIII. yüzyıl ile XX. yüzyıl başları arasında inşa edilmekle birlikte yoğun olarak XVIII. ve XIX. yüzyıla tarihlenmektedirler. Kataloğa dahil edilen çeşmeler fiziksel biçimlenişleri itibariyle farklılık göstermektedirler. Cephe sayısına göre tek cepheli, iki cepheli, üç cepheli ve dört cepheli örnekler bulunmaktadır. Gövde biçimine göre ise dikdörtgen ve kare prizmal gövdeli olarak ayrılmaktadırlar. Aydın yöresindeki çeşmelerde genel olarak fonksiyonellik ön planda tutulmuş olup basit işçilik sergilemektedirler. Mevcut örneklerin büyük çoğunluğu moloz taş ve tuğlanın birlikte kullanılmasıyla inşa edilmiştir. Az sayıda örnekte ise mermer ve devşirme malzemenin kullanıldığı görülmektedir. Tespit edilen çeşmelerde kullanılan kemer formları çeşitlilik göstermektedir. Yoğun olarak yarım daire ve sivri kemer formlarının uygulandığı yapılarda basık kemer, sepet kulplu kemer, kaş kemer, dilimli kaş kemer, bursa kemeri ve gemi teknesi kemer formlarının kullanıldığı örnekler de mevcuttur. Aydın çeşmeleri genel olarak kırsal mimariye bağlı olarak basit işçilik gösterdiklerinden süsleme bakımından oldukça sade tutulmuşlardır. Tespit edilen çeşmelerde süsleme motifi olarak genellikle servi ağacı, kıvrık dal, yaprak, gülçe, gülbezek, rumi, palmet, karanfil ve lale gibi bitkisel bezemeler tercih edilmiştir. Bu bezemelerin dışında çeşme cepheleri kullanılan kemer, saçak, silme, pilastr ve sütunce gibi mimari elemanlarla hareketlendirilmeye çalışılmıştır.
İstanbul'da camiye tahvil edilen kiliselere yapılan ekler

İstanbul'un Osmanlı Devleti tarafından fethedilmesiyle beraber başlayan süreçte; öncelikle Ayasofya olmak üzere, şehirde bulunan kiliselerden bazıları, muhtelif sebeplerden ötürü cami yahut mescide tahvil edilmiş ve mezkur işlemin akabinde de kazanmış oldukları yeni hüviyetlerinin gerekliliklerine uygun şekilde düzenlenerek, her birinin gerek iç mekanlarına gerekse de dış kısımları ile çevrelerine bir takım ekler yapılmıştır. Çalışmamız kapsamında; uzun ömürleri boyunca uğradıkları değişiklikler ve müdahaleler sonucunda, oldukça fazla katmanlı ve karmaşık bir hale gelen söz konusu mabedlerin tamamı tespit edilerek; zaman içerisinde geçirdikleri değişimler ve bunlara ilave edilen unsurlar incelenmiştir.
Çıralı, Yanartaş 'daki Bizans dönemi yapıları

Yanartas, Antalya ili, Kemer ilçesine bağlı Çıralı köyünün 4 km. kuzeyinde bir yamaçta 250 m. yükseklikte yer alır. Bugün milli park sınırları içerisinde bulunmaktadır. Çevredeki tüm yamaçlar agaçlarla kaplı olmasına ragmen Yanartas'tayaklasık 2 dönümlük alan düz kayalarla kaplıdır. Bu kayalar arasındaki çatlaklarınbazılarında Khimeira mitosuna esin olan alevler görülmektedir. Alanda Helenistik dönem özellikleri gösteren duvarlar yer alır. Yanartas, Roma döneminde Hephaistos kült merkezi konumundadır. Ancak anıtsal bir tapınaga ait mimari buluntular yoktur. Alanda Roma dönemine ait çesme, hamam, tonozlu mezar ile çok sayıda adak yazıtları görülmektedir. Bizans döneminde bölge, dinsel merkez konumunu sürdürmüstür. Bizans döneminde Roma hamamı, tek nefli bir sapele dönüstürülmüs; alevlere yakın alana üç nefli bir bazilika ile ek yapısı insa edilmistir. Üç nefli bazilika üzerinde üç evre tespit edilmistir. lk evrede figürlü, üçüncü evrede ikonoklastik özellikler gösteren freskolarbulunmaktadır. Kilise Selçuklu döneminde av köskü olarak kullanılmıstır.
Dulkadiroğulları'nın ilmi ve kültürel faliyetleri

Dulkadiroğullan zamanında başta Maraş ve Elbistan'da olmak üzere, şehirlerde, kasabalarda köylerde kısacası hüküm sürdükleri pek çok yerde medrese yapmışlardır. Dulkadirli Beyleri, devlet adamları, dar olanaklar ölçüsünde medrese yapmaya bu kadar önem vermelerinin sebebi ise bilimsel bilgilerden yararlanma yoluyla öğrenci yetiştirmekti. Dulkadiroğullan her alanda olduğu gibi, ilmi faliyetlerde bulunma, toplum yetişmiş elaman ihtiyacını karşılama ve ilmi faliyetleri yayma gibi konularda da Anadolu Selçuklu Devletini örnek alarak ilim ve kültür faliyetlerine ayrı bir önem vermişlerdir.
Mimar Sinan Dönemi yapılarında Taçkapılar

Osmanlı Devletinin 16. yüzyılında, yarım asır kadar süren Baş mimarlık görevinde bulunan Koca Sinan, geniş Osmanlı coğrafyasına bıraktığı sayısız eserlerle ve bu eserlerinde görülen tasarım anlayışıyla Türk Mimarisinin gelmiş geçmişş en büyük mimarı olarak ünlenmiştir. Bu eserlerinde avludan veya sokaktan kapalı mekana geçişi saplayan önemli mimari unsurların başında şüphesiz ki taç kapılar gelmektedir. Kütle biçimlenişinin en önemli öğesi konumundaki taç kapılar dikdörtgen kitleleri, tasarım özellikleri ve bezeme öğeleriyle geleneğin izlerini sürdürmüşlerdir. Mimar Sinan Dönemi Yapılarındaki Taçkapıları konu alan bu çalışma 'giriş', 'katalog', 'değerlendirme' ve 'sonuç'tan oluşan dört ana bölümden meydana gelmektedir. Birinci bölümde konunun tanımı, sınırları ve önemi, konu hakkında yapılan yayın ve araştırmalar, metot ve düzen ve taçkapı elemanları tanıtılarak taçkapı terimi üzerinde durulmuş, Türk-İslam mimarisinde taçkapı gelişimi ile Sinan dönemi öncesi taç kapıların malzeme-teknik ve tasarım özellikleri üzerinde durulmuştur. İkinci bölüm tezin katalog örneklerini oluşturmaktadır. Burada 38 adet cami, 8 adet medrese, 2 adet hamam, 3 adet imaret, 2 adet tabhane, 2 adet darüşşifa olmak üzere toplam 55 adet taçkapı incelenmiştir. Her katalog örneği tanıtılırken başta taç kapıların bulunduğu yapının inşa tarihi, yaptıranı ve mimari tanımı hakkında genel bilgiler verilmektedir. Ayrıca taç kapının yapıdaki yeri, korunma durumu, malzeme ve teknik elemanları hakkında da bilgi verilmiştir. Üçüncü bölüm mevcut örneklerin genel özelliklerinin belirlendiği bölümdür. Değerlendirmede Mimar Sinan dönemi yapılarındaki taç kapıların konumları, malzeme ve teknik tasarımları, inşa unsurları, oran ve modülasyon özellikleri ve süsleme kompozisyonları ele alınarak tipolojik gruplara ayrılmıştır. Burada Mimar Sinan'ın yapı türlerine ve banilerin siyasi kimliklerine göre taç kapıların biçimsel gelişimi ve tasarımı ortaya konulmaya çalışılmıştır. Dördüncü bölümde çalışma sonunda Mimar Sinan dönemi yapılarındaki taç kapıların tasarım ve süsleme özellikleri üzerine tespit edilen bulgulardan bahsedilerek taç kapıların Türk Sanatı içindeki yeri ve önemi belirtilmiştir.
Zelve Açık Hava Müzesi'nde bulunan Balıklı ve Üzümlü Kilise'nin mimarisi ve resim programı

Bu çalışmada Nevşehir ilinin Avanos ilçesine bağlı Zelve Açık Hava Müzesi'nde bulunan Balıklı ve Üzümlü Kilise'nin mimarisi ve resim programı konu edilmiştir. Kilise birbirine paralel dikdörtgen iki neften ve güneyde bir kişinin ibadet edebileceğiek bir şapelden oluşmaktadır. Vadide yer alan dini yapıların resim programında konulu sahne olmaması, vadiyi ve bu çalışmanın konusunu oluşturan Balıklı ve ÜzümlüKilise'yi tanımlamada dikkate alınması gereken önemli bir husustur. Erken dönemlerden itibaren ikonalara gösterilen ilginin bir ibadet sorunsalıolduğunu düşünen ikon karşıtlarının ibadet mekanlarını süslemede haç, balık, kuzu gibi sembolik tasvirler ile bitkisel-geometrik motifleri tercih ettikleri bilinmektedir. Çalkantılı dönemlerden geçen imparatorluk sınırlarında III. Leon'untahta geçmesinin ardından 726/ 730 yıllarında ikonoklast ferman kabul edilmiş, 843 yılına kadar ikon karşıtlığı bir devlet politikası haline gelmiştir. Bu dönem aralığınatarihlenen kiliselerin en belirgin özelliği kiliselerin resim programlarında yoğun olarakhaç, bitkisel-geometrik bezemeler ile sembolik hayvan tasvirlerinin yer alması; İsa, Meryem ve kaynağını İncil'den alan konulu sahnelere rastlanmamasıdır. Bu verilerin ışığında Balıklı ve Üzümlü Kilise'de yer alan haç, balık tasvirleri ile geometrik bezemeler ikonoklazma dönemi sanat anlayışı ile bağdaşsa da araştırmacılarvadide pre-ikonoklazma döneminde ikon karşıtı inananların varlığını savunmaktadırlar. Kilise ayrıca vadide ikonoklazma döneminden sonra resim programı değiştirilen tekkilisedir.
Osmanlı İmparatorluğu cam sanatı ve çeşm-i bülbüller

Bu çalışmada, cam sanatının tarihsel geçmişşi ana hatlarıyla ortaya konmuş, Osmanlı İmparatorluğu'nun çeşitli dönemlerindeki cam sanayi kurma girişimleri çeşitli kaynaklardan edinilen bilgiler değerlendirilerek anlatılmıştır. Osmanlı İmparatorluğu'nun 19. yüzyılda kurmaya çalıştığı cam sanayinin en önemli rakipleri olan Venedik ve Bohemya camcılığının genel gelişimi, ürün kimliği ve Beykoz camcılığının gelişmesindeki etkileri izlenebilmektedir. Türk camcılık tarihinin en önemli izlerini taşıyan Beykoz İşi cam ürünlerden Çeşm-ibülbüller gerek form, gerek üzerlerine işlenmiş desen olarak incelendiğinde geleneksel Osmanlı biçimlerinde yapılmış ve Osmanlı üslubuna göre bezenmişoldukları görülür. Çeşm-i bülbül denilen bu filigranlı camlar Osmanlı beğenisini ve sanat anlayışını yansıtırlar. Çeşm-i bülbülün Osmanlı İmparatorluğu döneminde ve günümüzdeki öneminebakıldığında onun biçimlendirilmesinde kullanılan özel camcılık teknolojisi kadar, özel yaratıcılık, ustalık gerektiren uzun ve karmaşık yapımından da kaynaklandığıgörülür. Bütün bu değerlendirmelerden anlaşılıyor ki, Çeşm-i bülbüller 19. yüzyılda Osmanlı İmparotorluğu'nun uluslararası cam sanayi yarışından günümüze kadar yaşayarak ve gelişerek ulaşabilmiş olan önemli bir projenin ürünleridir.
Yanya merkez Osmanlı mimarisi

'Yanya Merkez Osmanlı Mimarisi' başlıklı çalışmamızda Balkanlar'da önemli konuma sahip, Yanya kent merkezinde yer alan yapılar incelenmiştir. Yunanistan'ın kuzeybatısında konumlanan Yanya, taşra kenti olarak nitelendirilmekle beraber Osmanlı dönemine ait dini, sivil, eğitim, ticari ve askeri gibi farklı türde yapılara sahiptir. Tezimizde sadece Yanya'nın merkezinde bulunan 14. ve 19. yüzyıllar arasındaki yapılar incelenmiştir. Bölgede günümüze ulaşan 25 yapı bulunmaktadır. Bunlar; Yanya Kalesi, Arslan Paşa Külliyesi, Veli Paşa Külliyesi, Fethiye Külliyesi, bağımsız inşa edilen Kanlı Çeşme Camisi, Gazi Evrenos Bey Zaviyesi, Ali Paşa Türbesi, Hamidiye İnas Kız Rüştiyesi, Han, Hazine Binası, Saat Kulesi, Ali Paşa Sarayı, Ali Paşa Müzesi, Süvari Kışlası, Baruthane ve Karakol Binası'dır. Eserler arasından Arslan Paşa İmareti ile hamamının, örtü sisteminin çoğunluğu yıkılmıştır. Gazi Evrenos Bey Zaviyesi, Fethiye Medresesi ve Ali Paşa Sarayı'ndan ise geriye zemin ve duvar kalıntıları gelebilmiştir. Bugüne ulaşamayan fakat tespit edebildiğimiz 10 yapı belirlenmiştir. Bunlar; Namazgah, Bayraklı Camisi, Osman Çavuş Camisi, Mehmet Ağa Camisi, Hamidiye Gureba Hastanesi, Askeri Hastanesi, Yanya Hastanesi, Mekteb-i İdadi-i Mülkisi, Kışla ve Hükümet Konağı'dır. Günümüze ulaşan ve ulaşamayan yapıların haricinde bu zaman kadar sadece isimleri gelen yapıların ve vakıflarında listesi çıkarılmıştır. Tüm incelediğimiz yapılar ışığında tez çalışmamızın amacı; Yanya şehrini tanıtmak ve burada yer alan geçmişşten günümüze kadar gelen yapıların mevcut durumlarını tespit etmektir. Bu kapsamda tezimizin ileride bölgede yapılacak çalışmalara da ışık tutacağını umuyoruz.
'Word, image & architectural historiography in W. G. Sebald's Austerlitz (2001)'

Bu c alıs ma, mimarlık tarihi yazımı sürecinde disiplinler arası etkileşimin anlaşılmasına yönelik bir girişimdir. Bu amaçla da W. G. Sebald'ın son düz yazı eseri Austerlitz (2001)' i 'ölüm' ve 'sonraki yaşam' gibi kavramlar üzerinden inceler. Bu süreçte, yazınsal ve görsel anlatıların izlerini takip ederek, mimarlık tarihi yazımı ile edebi yazın sürecinin kesişiminde nasıl etkileştiklerini kendisine konu edinir. Bu bağlamda, Sebald'ın Austerlitz'i gelenekselin dışına çıkarak sosyal ve kültürel zeminleriyle incelenmiş bir yapılı çevre tasviri sunar. Hatırı sayılır bir mimarlık kritiği sunmanın yanında, bu çalışma, yapılı çevrenin aynı anda birden fazla bağlamının olduğunu unutulmuş ve göz ardı edilmiş tarihlerine değinerek göz önüne serer. Böylelikle, 'gerçeklik' kavramını ve yazılı ya da görsel belgelerin pozisyonlarını sorgular ve kurmaca yazınla harmanlar; başka bir deyişle edebiyatın olanaklarından yararlanır.
Delhi'deki Babürlü türbeleri

Hindistan'da kurulan ve bölgeyi uzun yıllar hakimiyeti altında bulunduran Babürlüler, arkalarında çok sayıda mimari eser bırakmışlardır. Bunların arasında türbe yapıları, abidevi ölçekleri, çok birimli plan şemaları, cephe düzenleri, kullanılan malzeme ve süsleme özellikleri bakımından dikkat çekici oldukları kadar İslam Türbe mimarlığının sıra dışı örneklerini de teşkil ederler. Hayranlık uyandıran bu mezar yapılarının ortaya çıkışında, kadim kültürlerin buluştuğu münbit bir havza olarak Delhi bölgesi önemli bir rol oynamıştır. Bu çalışmada, Babürlü döneminde Delhi'de inşa edilen türbeler arazi çalışmalarına dayalı olarak yerlerinde incelenmiş; ölçüleri alınmak ve resimleri çekilmek suretiyle pek çoğunun planları çizilmiştir. Babürlü kaynakları ve Avrupalı gezgin ve araştırıcıların çalışmaları ile modern araştırmalar gözden geçirilerek yapılar etraflıca tanıtılmaya çalışılmıştır. Çalışma, Giriş, Katalog, Değerlendirme ve Sonuç bölümleri ile çok sayıda plan, kesit ve resmin sunulduğu Ekler bölümünden oluşmaktadır. Tarihsel çerçevenin oluşturulması bakımından Giriş'te Babür'ün siyasi serüveni ile Babürlü tarihi ve mimarisi genel hatlarıyla ele alınmış; ayrıca Delhi tarihine yer verilmiştir. Katalog'da, Babürlü dönemine tarihlenen Delhi türbeleri, strüktür tarzı ve plan şemaları bakımından tipolojik bir tasnife tabi tutulmuş; yapıların topografik durumları, mimari ve tezyini özellikleri ile kitabeleri ve tarihlendirilmeleri gibi hususlar, alt başlıklar halinde irdelenmiştir. Çalışmamızda, türbelerin İslam ve Türk türbe mimarisindeki yerleri, diğer türbe yapıları ile etkileşimleri, aralarındaki benzerlikler ve farklılıklar üzerinde durulmuş, Hind coğrafyasındaki yerel mimari geleneklerin etkileri irdelenerek değerlendirilmeye çalışılmıştır. Ayrıca, Delhi türbelerinin Babürlü mimarisinin gelişimindeki yeri ve önemi üzerinde durulmuştur. Tezin sonuna, çok sayıda çizim ve resim eklenerek yapıların daha iyi kavranabilmesi amaçlanmıştır.
Bizans dönemi Dorylaion'u ile Anadolu Selçuklu şehri Sultan Eyüğü/ Sultan Öyüğü'nün fiziki yapıları

Paleolitik Dönem'den itibaren veriler sunan Eskişehir ve çevresi doğu-batı yol güzergahı üzerinde bulunması nedeniyle tarih boyunca askeri açıdan önemli bir nokta olmuştur. Eskişehir kent merkezine 3 km uzaklıkta bulunan Şarhöyük'te bulunduğu günümüzde yapılan arkeolojik kazılarla kesinleştirilmiş bulunan Dorylaion yerleşiminin Antik dönemde basılmış sikkelerde ve Bizans dönemi yazılı kaynaklarında adı geçmişştir. Anadolu Selçukluları'nın 1097'de Haçlılarla yaptıkları savaşta Selçuklu Sultanı I. Kılıç Arslan'ın, otağını kurduğu tepeye Sultaneyeğü denilmiş, 1173 yılında Anadolu'ya gelen Arap Seyyahı El Herevi (Öl. 1215 )'nin Sultan-öyukı?/ eyükı? adıyla anıldığı günümüz Eskişehir'inin nüvesini oluşturan Anadolu Selçuklu dönemi şehri 1272 tarihli Cacoğlu Vakfiyesi'nde Sultan Eyüğü biçiminde adlandırmıştır. 12. yüzyıldan itibaren şehrin yazılı kaynaklarda Sultan Höyüğü veya Sultan-önü olarak adlandırıldığı görülmektedir. Osman Gazi'nin beyliğinin merkezini Karacahisar'dan Yenişehir'e taşıması nedeniyle Sultaneyüğü şehrinin Eskişehir adını almış olabileceği konusunda genel bir kabul oluşmuştur. Şarhöyük'te yapılan arkeolojik kazı çalışmalarında Türk Dönemine ait herhangi bir veriye ulaşılamamıştır. Ancak Osmanlı Dönemi evkaf defterinde Şarhöyük'te Yıldırım Bayezid Dönemi'ne tarihlenen (1389-1403) Han Mescidi'nin Şarhöyük Köyü'nde bulunduğunun belirtilmesi Türk Dönemi Şarhöyük yerleşiminin aynı adla fakat farklı bir yerde kurulduğunu göstermektedir. Yapılan çalışma ile Roma ve Bizans dönemlerine ait iki farklı Dorylaion olduğu tespit edilmiştir. Roma dönemine kadar olan Dorylaion yerleşimi Aşağı Çağlan'da bulunan ve üzerinde Dorylaion'a 7 mil yazılı mil taşı ile Porsuk Çayı'nın kuzeyinde yer alan ve eski mezarlık olan günümüz Anıt Park seviyesine gelmektedir. Bizans Dönemi Dorylaion'u hakkında bilgi veren Kinnamus, bu şehri doğal sıcak suyu, hamamları ve stoaları bulunan kalabalık nüfuslu bir yer olarak tarif etmiştir. 2013 yılında Eskişehir Valiliği'nin önündeki meydan düzenlemesi sırasında tesadüfen açığa çıkan ve 875 metre sonra Porsuk Çayı'na karışan kanalizasyonun varlığı Bizans Dönemi Dorylaion'unun gerçekten fazla nüfusa sahip olduğunu kanıtlamıştır. El Herevi, çarşı bölgesindeki yıkık yapılardan bahsederek Bizans Dönemi Dorylaion'unun 12. yüzyılda harap görünümde olduğunu belirtmiştir. 13 yüzyılda şehirde valilik yapan Emir Cacaoğlu Nureddin, han, cami ve dükkanlar yaptırıp daha önce mevcut olduğu anlaşılan on yedi cami ile Şeyh Abd Allah Zaviyesi'ni tamir ettirerek bu faaliyetlerini bildiren vakfiyeyle günümüzde Selçuklu Dönemi Türk şehrinin fiziksel yapısının aydınlatılmasını sağlayan çok önemli bir kaynak bırakmıştır.
Jeff Wall fotoğraflarında gerçeklik ve kurgusallık ilişki üzerine bir inceleme

Fotoğraf tarihinde kurgusal ve gerçek olan u zerine yapılan tartışmalar hem fotoğrafın hem de doğrudan kurgu ve gerçek kavramlarının kaçınılmaz bir biçimdesorunsallaşmasına neden olmuştur. 'Gerçek nedir?' ve 'kurgu nedir?' soruları bu tartışmaların ilk elden kavram olarak incelenmesini zorunlu kılmıştır. Gerçek ve kurguayrımı Platon'dan beri yapıla gelen bir ayrım olsa da bu ayrımın aslında gu nu mu zfotoğraf sanatında 'sözde bir ayrım' olarak ortaya konması söz konusudur. Gerçek ve kurgu arasındaki bu ayrımın 'sözde bir ayrım' olduğunun bir kanıtı olarak Kanadalıfotoğraf sanatçısı Jeff Wall gösterilebilir. Gerçek ve kurgu olanın bir harmonisi olanWall'un çalışmaları her iki kavramın aslında nasıl 'gidişli gelişli' bir ilişkisi olduğunu göstermektedir. Bu gidişli-gelişli ilişki ise gerçek olmadan kurgu, kurguolmadan gerçek olmayacağını ortaya çıkarmaktadır. Dolayısıyla hem gerçek hem de kurgu birbirlerinin varlık nedenidir ve bu ilişki başka bir kavramın olanağınıyaratmaktadır: kurgusal gerçeklik. Wall'un fotoğrafları kurgusal gerçeklik olarak değerlendirilebilir. Bu nedenle aslında berraklaşan ve göz önu nde bulundurulması gereken 'fotoğrafın gerçekliği'nden, başka bir şey değildir. Bu tezde öncelikle birer kavram olduklarından ötu ru gerçek ve kurgu kavramları kendi kavramsallıkları içindeincelenecek, daha sonra fotoğrafla ve özel olarak Wall'un fotoğraflarının ilgisindeaçımlanacaktır.
Jeff Wall: Sanat tarihi referanslı çağdaş uyarlamalar

Jeff Wall, 1946 Vancouver doğumlu, yarım asırdan fazladır kavramsal fotoğraf alanında önemli çalışmaları bulunan ve buna paralel olarak dönemine damga vuran etkili teorik metinleri ile de tanınır. Bu çalışmada, Jeff Wall'un günümüze kadar periyodik olarak karşımıza çıkan sanat tarihi referanslı çağdaş uyarlamarını ele alarak kavramsal alanda temellenen farklı içeriklerine bakılacaktır. Böylece Kanadalı sanatçı Jeff Wall'un entelektüel düzeyi yüksek çalışmaları ile çok katmanlı fotoğraflar üreterek çağdaş sanatta nasıl bir yer edindiği incelenecektir.
Çok yönlü bir kişilik: Ressam Hüseyin Zekaİ Paşa

Türkiye'de Batılı anlamda tuval resminin gelişiminde önemli bir yeri olan 'Asker Ressamlar' kuşağının güçlü temsilcilerinden olan Hüseyin Zekai Paşa, resimlerinin yanı sıra, arşiv, belgeleme, fotoğrafçılık, müzecilik, koleksiyonculuk, resim öğretmenliği ve sanat yazarlığı gibi farklı alanlardaki çalışmalarıyla sanat tarihimizde öncü bir rol oynamış ve dönemin kültür sanat hayatına önemli katkılarda bulunmuştur. Hüseyin Zekai Paşa'nın yaşamı ve eserleriyle ilgili yeni bilgi ve belgelerin ortaya çıkarılmasını amaçlayan bu tezde, Osmanlı Arşivi'nde yer alan belgeler, dönemin yayınları ve Hüseyin Zekai Paşa'nın 1913 yılında yayımladığı Mübeccel Hazineler isimli kitabı üzerinde durularak, sanatçının çok yönlü kişiliğine değinilmiş, kendi dönemi sonrasını etkileyen sanatsal görüş ve faaliyetleri ele alınmıştır. Yapılan görüşme ve araştırmalar neticesinde Hüseyin Zekai Paşa'nın ulaşılabilen tüm resimleri, çektiği fotoğraflar ve sanatçı hakkındaki belgeler bu çalışmaya dahil edilerek bir katalog çalışması yapılmış, sanatçının eserleri elde edilen yeni bilgi ve bulgular üzerinden değerlendirilmiştir. Hüseyin Zekai Paşa, Harbiye Mektebi'nde öğrenciyken yaptığı bir resim ile II. Abdu lhamid'in dikkatini çekmiş, henüz öğrenciyken Yıldız Sarayı'na yaver olarak alınmıştır. Yaşamının yaklaşık otuz yılını sarayda geçiren sanatçının bu görevi esnasındaki faaliyetleri sadece yaptığı resimlerle sınırlı kalmamış, padişah için fotoğraf albümleri hazırlamasında görev alması ve fotoğraf çekmesi, Yıldız Porselen Fabrikası'nda üretilen porselenlerin resimlemesi, Yıldız Sarayı'nda bir askeri müze kurulması, Alman İmparatoru II. Wilhelm ve İran Şahı Muzaffereddin gibi saraya gelen önemli yabancı konukların ağırlanması, Bursa ve çevresindeki şehirlerde eski eserlerin araştırılmasında görev alması, saray kompleksinde yer alan bazı köşklerin duvar resimlerinin hazırlanması gibi görevleri de kapsamıştır. Zekai Paşa, uzun yıllar boyunca birlikte çalıştığı Şeker Ahmet Paşa'nın 1907 yılında vefat etmesi üzerine saray baş ressamı olmuştur. II. Abdülhamid'in 1909 yılında tahttan indirilmesinin ardından emekli olan sanatçı, bu tarihten sonra kendini tamamen resim, sanat yazarlığı, koleksiyonculuk ve sanat danışmanlığı gibi çalışmalara adamıştır. Zekai Paşa, 1913 yılında matbu anlamda sanat tarihi yazımındaki ilkler arasında değerlendirilen Mübeccel Hazineler isimli kitabını yayımlamış, 1917 yılında Maarif Nezareti tarafından Sanayi-i Nefise Encümeni üyeliğine tayin edilmiş ve bu komisyonun başkanlığını yapmış, 1916, 1917 ve 1919 tarihinde dönemin en önemli sanat etkinliklerinden biri olan Galatasaray Sergileri'ne katılmıştır. Özellikle natürmort ve peyzaj türündeki çalışmalarıyla tanınan Hüseyin Zekai Paşa, emekliliğinin ardından resimsel anlamda en başarılı çalışmalarını üretmiştir.
Medine'de Osmanlı dini imar faaliyetleri: Mescid-i Nebevi örneği (1818-1861)

Bu çalışmada genel olarak Osmanlı Devleti'nde 1818/ 1861 yılları arasında Medine'de bulunan ve İslam Peygamberi Hz. Muhammed'in de medfun bulunduğu Mescid-i Nebevi'nin yeniden tamir ve inşa edilmesi incelenmiştir. Osmanlı Devleti 19. Yüzyıl başlarında bir takım iç ve dış gailelerle mücadele etmek zorunda kalmıştır. Bu karışıklıklardan birisi de III. Selim zamanında başlayıp giderek güçlenip Medine'yi de bir süre işgal eden Vehhabi hareketidir. Bu isyan hareketi sırasında Mescid-i Nebevi de kısmen zarar görmüş ve daha önceki Osmanlı Padişahlarının gönderdiği bir takım değerli mücevherler de çalınmıştı. Bu isyanın bertaraf edilmesinden sonra II. Mahmud hem Müslümanlar nezdinde kaybolan itibarını düzeltmek hem de Mescid-i Nebevi'nin hasar gören yerlerini tamir ettirmek için bir takım imar faaliyetlerine başlamıştır. Ancak bu tamir sırasında Mescid-i Nebevi'nin tamir edilmeyecek kadar harap olduğu fark edilince yeniden inşa edilmesi konusunda bir takım eğilimler olmuştur. Fakat bu sıralarda ortya çıkan Yunan İsyanı, ardından patlak veren Rus savaşı ve bu coğrafyayı da yakından ilgilendiren Mısır Valisi Mehmet Ali Paşa'nın isyanı bu çalışmaları engellemiştir. II. Mahmud'dan sonra tahta çıkan Sultan Abdülmecid zamanında tamirat yeniden başlamış ve Mescid-i Nebevi'nin büyük bir kısmı yeniden inşa edilmiştir. Yalnızca Hz. Peygamber'in kabrinin olduğu kısım tamir edilmiştir. Bu tamirat kesintilerle beraber yaklaşık 12 yıl sürmüş ve Sultan Abdülmecid'in vefat etmesinden birkaç ay sonra ancak bitirilebilmiştir.