turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Niğde müzesinde bulunan İslami dönem figürlü sikkeler

Sosyo-kültürel, ticari ve iktisadi hayatın incelenmesinde hanedanlıkların bastırdıkları sikkeler Sanat ve Tarih anabilim dallarında önemli bir yere sahiptir. Bu düşünceyle, Niğde Müzesi'nde Bulunan İslami Dönem Figürlü Sikkeler konusu üzerine çalışmaya karar alınmıştır. Niğde Müzesi'nde Bulunan İslami Dönem Figürlü Sikkeler ile ilgili olarak daha öncesinde bilimsel bir çalışma yapılmamıştır. Bilimsel bir çalışma yapılmamış olması bu tezin önemini ortaya koymaktadır. Çalışmada figürlü sikkelerin katalog halinde düzenlenmesi, figür ve şekillerin belirlenmesi, detaylı fotoğraflarının çekilmesi, yazıların okunması ile elde edilen veriler ortaya konularak genel bir değerlendirme ve sonuç yapılması amaçlanmıştır. Müzenin depo bölümünde ve teşhir vitrininde muhafaza edilen toplam 72 sikke tezin konusunu oluşturmaktadır. İncelenen sikkeler; Eyyubi, Artuklu, Zengi, Erbil Beyliği ve Anadolu Selçuklu devletlerine ait sikkelerdir. Sikkeler incelenirken devletler kronolojik olarak ele alınmış olup sikkeler sıralanırken hükümdarlar kronolojik olarak ele alınmıştır. Böylece figürlerde görülen değişim çizgisi izlenebilmektedir. Değerlendirme yapılırken ele alınan sikkeler üzerindeki figürler gruplandırılmıştır.
Toplumsal dönüşümden grotesk imgeler

Toplumsal Dönüşümden Grotesk İmgeler adlı bu çalışma, Türkiyedeki toplumsal dönüşüm olgusu ve bu değişime bağlı olarak ortaya çıkan yeni yaşam modelleri, yeni davranış biçimleri ve tutumları ile bu tutumların ortaya çıkardığı yeni grotesk imgeler ve çağdaş resim arasındaki bağlantıya odaklanmaktadır. Dünyada yaşanılan toplumsal olgularla bağlantılı olarak Türkiye de ortaya çıkan toplumsal dönüşümler, farklı sosyologların değerlendirmeleriyle çağdaş toplum kuramlarından biri olan Postmodernizmin imge serüvenlerinden geçmektedir. Günümüz sanatı gerek Postmodern imgeler, gerekse de geçerliliğini hala korumakta olan modern imgeler yelpazesiyle sanatçıya çok geniş imge olanakları sunar. Bu imgeler daha da genişletilerek Orta Çağ Sanatından, Grotesk ve Fantastik Sanata kadar bir yayılım gösterebilmektedir. Çağının tanığı olan sanatçının belki de en temel görevi, yaşadığı çağın gerçekliğini, geçmişşin mirasıyla harmanlayarak yeni sanatsal bilgiler, yeni imgeler ve yeni değer yargıları üretmesidir. Yeni imgelerin ortaya çıkmasında, sanat akımları ve sanatçılar kadar tarihsel ve güncel sanat kuramları da zengin birer kaynakça sunmaktadır. Metafor, alegori gibi imge yaratma tarzları ya da görünenin altındaki derin yapıyı inceleyen göstergebilim, yeni sanat biçimlerini yaratmak konusunda temel kaynaklardır. Rapor kapsamında üretilen resimler, tarihten günümüze, siyasetten sanata, edebiyat ve sanat kuramlarından siyasi kuramlara kadar uzanan bir imge dağarcığının tuval yüzeyine yansımasıdır.
Tekirdağ eski vali konağı binasının arkeoloji ve etnoğrafya müzesi olarak kullanımı gelişimi ve önerileri

Çalışmamızın ana temasını tarihsel ve kültürel değerlere sahip yapılara müze işlevinin verilmesi ve bu konudaki uygulamalar incelenerek nasıl bir sonuca ulaşıldığını irdelemektir. Bu konu için seçilen Tekirdağ eski vali konağı binasının Arkeoloji ve Etnografya Müzesi işlevine dönüştürülmesi ; yapısall. işlevsel, sergileme, teknik ve estetik yönden incelenmeye çalışılmıştır. Binanın geçirdiği restorasyon aşamaları ve yapılan değişiklikler ile müze işlevine ne kadar cevap verdiği araştırılmaya çalışılmıştır. Konu ile ilgili olarak I. Ulusal Dönem mimari yapısı olan Tekirdağ Arkeoloji ve Etnografya Müzesinin dönem özelliklerinin daha iyi anlaşılması için Cumhuriyet Dönemi Mimarlığı incelenmiştir. Bu dönem mimari akımın geçirdiği bütün aşamalar örnekleri ile anlatılmaya çalışılmıştır. Ayrıca tarihi miras niteliğindeki yapılara yeni işlev verilmesi, bu tür yapıların genişletilmesi, yeni fonksiyon verilirken karşılaşılan sorunlar irdelenmiştir. Asıl amaç tarihsel yapıların müze işlevine dönüştürülürken karşımıza çıkan mekansal ve işlevsel olumlu veya olumsuz yönlerin ortaya çıkarılarak eksiklerin tamamlanmasıdır.
Şevket Dağ

Bu çalısmada, Türk resim sanatının sivil kusak temsilcilerinden SevketDag'ın hayatı ve eserleri incelenmistir. Arastırmanın ilk bölümünde, sanatçının yasadıgı dönemin siyasi ve toplumsal olayları degerlendirilmistir. Osmanlı mparatorlugu'nun ayakta kalmasavası verdigi bir dönemde yetisen sanatçı, yasanan siyasi ve toplumsalgelismelere sahit olmus, yeni kurulan Türkiye Cumhuriyeti'nin heyecanını sanatınayansıtmıstır. Çalısmanın bir sonraki bölümünde Türk resim sanatının genel durumu ele alınmıstır. Son bölümde Sevket Dag'ın hayatı ve eserleri incelenmis, var olan kaynaklar düzenlenerek hayatı boyunca resim sanatına içtenlikle bağlı olan sanatçının tanıtılması amaçlanmıstır. Sanatçının, ulasılan yüz yirmi dört tane eseri; stanbul, Ankara ve zmirResim Heykel Müzeleri koleksiyonu, kamu kuruluslarının koleksiyonları ve özel koleksiyonlardan elde edilmistir. Tamamı küçük boyutlu yaglı boya resimlerde klasikgelenege bağlı olunmakla birlikte ısık ve renk, izlenimci bir duyarlılıkla ve akademiksanatın yönlendirici etkisiyle ele alınmıstır. stanbul kentinin degisik köselerinin, eskisokaklarının ve mesire yerlerinin konu edildigi peyzajları ve natürmortları yanında figür betimlemelerini kendine özgü resimsel üslup özellikleriyle veren sanatçı, özellikle enteryör temalı çalısmalarıyla resim sanatında özel bir yere sahiptir. Yapıiçlerine sövele kurup resim yapmanın geleneklere aykırı sayıldıgı bir dönemdestanbul'un tarihi camilerini konu alan Sevket Dag'ın, cami konusuna olan egilimiyöresel bir kültür begenisinin ürünü sayılarak mahalli olarak nitelendirilmistir. Çarsı, han ve bedestenlerin kaynaklık ettigi diger enteryör temalı resimlerde yapının mimari karakterinin ve malzeme özelliklerinin tamamıyla ifade edildigi, ısıgın yapı içindeki yansımalarının gölgeli bölümlerle yarattıgı karsıtlık çarpıcı renklerle ifade edilmistir. Hiçbir yabancı etkinin görülmedigi, yerel bir karakter tasıyan eserleriyleresmin klasik tür sınıflandırması dısında özel bir tema ressamı olan Sevket Dag, Türk Resim Sanatı'nın önemli bir simasıdır.
From diplomatic gift - exchange to the Turkish market: Clocks

Bu çalışma, 18. ve 19. yüzyıllarda Avrupalılar tarafından gönderilen diplomatik hediye veya Avrupalı saat ustaları tarafından Osmanlı pazarı için yapılıp gönderilen saatleri ele alır. Osmanlı Devleti ve Avrupa arasındaki yoğun diplomatik ilişkilerin, özellikle geçici ve kalıcı Avrupa elçiliklerinin kurulmasını ve elçi ziyaretlerin arttığı bu dönemde, Avrupalılar tarafından diplomatik hediye olarak gönderilen saatler zamanla Osmanlı pazarı için üretilen bir obje haline gelir. Hediye vermek Osmanlı'da kabul törenlerinin ön koşuludur. Tekstil ürünleri, mücevherat, mobilya gibi değeri yüksek ve uygarlıkların sanatsal ve kültürel kimliğini yansıtan objeler genellikle diplomatik hediyelerdir. Saatler de Avrupalı hükümdarlar tarafından divan-ı hümayuna verilen hediyeler arasındadır. Fakat, diğer hediyelerden farklı olarak saat sadece bir hediye değil; aynı zamanda Osmanlı Devleti ve Avrupa arasında kültürel ve sanatsal bileşimi yansıtan bir sanat eseridir. Osmanlı Devleti'ne sayısız saat gönderilmiştir fakat özellikle Avrupalıların Osmanlı pazarında satmak için saat üretmesiyle sayıları artmıştır çünkü Osmanlıların saati günlük hayatın bir objesi olarak görme hevesi 19. yüzyıl'da saat yapım endüstrisine karşı merakı da artırmıştır. Bu nedenle, bu çalışma Avrupa ve Osmanlı Devleti arasındaki karşılıklı sanat ve kültür değişimi hakkında daha kapsamlı yorumlar yapabilmek amacıyla, özellikle Topkapı Sarayı, Dolmabahçe Sarayı Müzeleri saat koleksiyonları ve özel koleksiyonlara odaklanarak, Osmanlılar için üretilen Avrupa saatleri ile Osmanlıların kendileri için ürettikleri saatlerin sanatsal analizini yapmayı amaçlamaktadır.
Uşak çeşmeleri

'Uşak Çeşmeleri' konulu Yüksek Lisans tezi kapsamında Uşak il merkezinde tespit edilen 30 çeşme örneği incelenmiştir. Bu çeşmelerden 15'i cephe çeşmesi, 10'u köşe çeşmesi ve 5'i meydan çeşmesidir. Çeşme örneklerinin bir tanesi 18. yüzyıl, 20 tanesi 19. yüzyıl ve 9 tanesi ise 20. yüzyılın başına aittir. Çeşmelerin 9 tanesinin kitabesi bulunmakta olup, 21 tanesinin kitabesi mevcut değildir. Çeşmeler ağırlıklı olarak 19. yüzyılın sonlarına aittir. Çeşmelerin daha çok 20. yüzyılda yapılmış olmaları, Osmanlı Klasik Dönem çeşme tasarımının dışına çıkılmamasına mani olmamıştır. Çeşmeler; ortada kitabesi olan nişi çevreleyen bir kemer, ayna taşında bir musluk, musluktan akan suyun biriktirdiği bir yalak, yalağın iki yanında dinlenme taşı formunda cephe düzenine sahiptir. Cephe gerisinde uzanan su haznesi ve genellikle düz dam ya da kırma çatı ile tamamlanan örtü sistemi yoğun olarak görülür. Çeşmelerin cephelerinde yoğun bir bezeme görülmez. Birkaç örnekte devşirme malzeme kullanılarak süsleme yapılsa da, Klasik Dönem Osmanlı süsleme unsurları kullanılmamıştır. Çeşmelerde daha çok, kullanılan malzemenin ritmik veya düzensiz olarak sıralanmasıyla yapılan cephe süslemeleri kullanılmıştır. Sade çeşmelerin yanı sıra iki cepheli, büyük depolu ve ebatlarıyla dikkat çeken çeşme örnekleri de bulunur. Çeşme cephelerinde kullanılan kemerler hemen göze çarpmaktadır. Uşak çeşmelerinde kullanılan kemerler: sivri kemer, yuvarlak kemer, basık sivri kemer, basık kemer, düz atkı kemer, kaş kemer, parabolik kemer ve yalancı kemer olmak üzere sekiz kemer çeşidi kullanılmıştır. Kemerlerde kullanılan malzeme ile süsleme yapılmasına pek rastlanmaz. Uşak Çeşmelerinde kullanılan malzeme: taş, tuğla ve mermerdir. Yoğun olarak kesme taş kullanılmış; tuğla malzeme ise süsleme amaçlı ya da mimaride yardımcı malzeme olarak görev almıştır. Ancak Karga Çeşmesi'nin tamamında tuğla malzeme kullanılmıştır. Mermer malzeme ise daha çok ayna taşı, yalak, kitabe ve dinlenme taşlarında görülmektedir.
Pop sanat bağlamında Richard Hamilton

Kültür, tarihsel toplumsal gelişme süreci içinde yaratılan bütün maddi ve manevi değerlerin bir sonraki nesillere aktarılması için gerekli olan araçların bütünüdür. Kitle kültürü ise toplumu meydana getiren bireylerin, bireysel olarak davranmalarını yüzeyselleştirerek onları benzeştiren bireyler toplamı olan bir toplum olarak hareket etmesine olanak sağlayan kültürdür. Kitle kültürünün yaratmış olduğu bu yüzeyselliğin tüketme gereksinimi de beraberinde tüketim kültürünü yaratmıştır. Kitle ve tüketim kültürünün oluşmasını sağlayan sürecin ticarileşmiş ve sanayileşmiş biçimi olarak da popüler kültür ortaya çıkmaktadır. Popüler kültürün mekanizması çoğunlukla ihtiyaç olsun olmasın çabucak tüketilmeyi ve alınıp satılmayı temel almaktadır. Bu açıdan bakıldığında popüler kültürün sanayileşme ve teknolojik gelişme ile yakın ilişki halinde olduğunu söylemek mümkündür. Popüler kültürde meydana gelen bu anlamdaki gelişmeler popüler sanat anlayışını da dolaylı olarak etkilemektedir. Popüler sanat anlayışında sanatçı insanın gündelik yaşamını ilgilendiren sıradan olayları eserlerine konu edinmiştir. Bunu yaparken de dönemin popüler imgeleri olan dönemin yıldızlarını, ünlü yiyecek içecek markalarını, dönemin siyasi ve toplumsal sorunlarını, bilim ve teknoloji alanındaki gelişmeleri eserlerine taşıyarak kitle iletişim araçlarının yaygınlaşması ile de eserlerinin daha büyük kitlelere duyurulması ve ulaşmasını hedeflemiştir. Bu çalışma ile popüler kültür anlayışında meydana gelen sanat yaklaşımına değinilerek, Richard Hamilton'ın sanat anlayışı incelenmiştir. Hamilton'ın eserleri incelenirken özellikle geçmişş sanat dönemlerinde yer alan eserleri sanatında yeniden yorumlanması tezin ana iskeletini oluşturmaktadır. Bu anlamda Hamilton'ın eserlerindeki içerik, bağlam, bir kültür unsuru olarak aslında üreticisinden başkasına ait olmayarak, tüketilemeyecek olan bir şeyi tüketim nesnesine dönüştürerek popüler kültür nesnesi haline getirmesi Pop Sanat açısından son derece önem arz etmektedir.
2000'ler ve sonrası Avrupa filmlerinde fotoğrafın tematik olarak kullanım alanları

Sinema günümüzde en büyük içerik ve anlam üreticilerinden biri haline gelmiştir. Bu durum sinemanın ortaya çıkış tarihi düşünüldüğünde çok hızlı bir süreç olarak ilerlemiştir. Fotoğraf her zaman sinemayı desteklemiştir. Üretilen bu anlamlar, uzun bir tarihsel süreç sonucu şu an ki halini almışlardır. Günümüzde fotoğrafın ve sinemanın ilişkisini daha iyi anlayabilmek içinde bu tarihi süreç bilinmelidir. Avrupa'nın karışık ve zengin tarihinden beslenerek günümüze gelen bu iki teknolojik aletin ve günümüzün yeni sanat üreticilerinin ilişkisi teknoloji iler beraber gelişerek devam etmiştir. Üretilen anlamlar anlatım dilinin git gide gelişmesi ile beraber zenginleşmiştir. Burada devreye tema girmektedir. Metafor ise onun en büyük yardımcısıdır. Metafor ve temaların günümüzdeki en büyük üreticisi konumunda olan sinema köklerinden asla kopmamıştır. Fotoğraf ile ilişkisi devam etmiştir. Avrupa sineması buna en iyi örnektir. Avrupa Sineması temaları ve metaforları diğer sinemalardan çok daha yoğun kullanmaktadır. Bu bağlamda sinemanın ve fotoğrafın temasal ilişkisini inceleyebilmek için günümüz Avrupa sineması detaylı bir şekilde incelenecektir. İnceleme yöntemi olarak Lackoff ve Johnson'ın metafor teorisi olan Kognitif Linguistik görüşü seçilmiştir. İncelenen filmler 2000'ler ve sonrası Avrupa sineması ait filmlerdir. Seçilen filmlerin içinde fotoğraf tema ve metafor olarak kullanılmıştır. Filmler sıra ile Palermo Shooting, Arakhi The Killing of a Japanese Photographer, İmpassioned Eye, The Decisive Moment, Uzak ve Photographtır.
Osmanlı Şehirleşmesinde Mimari Düzenler ve Bursa Örneği

Bu tez çalışmasında Bursa örneğine bağlı kalarak, Osmanlı Şehirleşmesi ve bu şehirleşmeye katkısı olan mimari düzenler kronolojik ve sistematik bir şekilde ele alınıp değerlendirilmeye çalışılmıştır. Araştırmada özellikle Bursa Şehri'nin esas alınması Osmanlı'nın ilk başkenti olması ve şehrin sosyal, kültürel ve ekonomik açıdan incelenmeye değer görülmesidir. Osmanlı şehirleşmesinde Mimari düzenler ve Bursa Örneği adlı tez çalışması beş bölümde incelenmiştir. Giriş bölümü başlığı altında konunun tanımı, sınırları, konu ile ilgili yayınlar, metot ve düzen ile ilgili bilgiler verilmiştir. Birinci bölümde ise Bursa şehrinin coğrafi durumu ve tarihçesi hakkında bilgi verilmiştir. İkinci bölümde Osmanlı şehirleşmesi Osmanlı şehirlerinde yönetim, Osmanlı şehirlerinde nüfus ve Osmanlı şehirlerinde mahalle yapısı, kültür ve zihniyeti, inanç ve yaşam biçiminin Osmanlı şehirleşmesine nasıl yansıdığının Bursa şehrine bağlı kalacak şekilde değerlendirilmesi yapılmıştır. Üçüncü bölümde Erken Osmanlı Dönemi ilk yerleşim yerleri olan Karacahisar, Bilecik, Yarhisar, Yenişehir, Göynük, İznik ve Bursa'nın Mimari Gelişimi değerlendirilmiştir. Dördüncü bölümde Bursa'da külliye düzenleri Osmanlı şehir ilişkisi başlığı altında külliyeler, camiler, medreseler, tekke ve zaviyeler ile kent çarşısı ve ticaret yapılarının Osmanlı şehirleşmesine katkısı hakkında bilgi verilmiştir. Son bölüm olan beşinci bölüm katalog kısmından oluşmaktadır. Kronolojik bir sıraya göre düzenlenen yapı gruplarında külliyeler esas olarak alınmıştır. Bursa şehrinin fiziki yapılanmasında önemli rol oynayan külliyeler ile bu külliyelerin şehirle nasıl birleştirilerek sosyal merkez işlevi gördüğü ele alınmış ve daha sonra diğer yapı grupları olan camiler medreseler, tekke ve zaviyeler ile kent çarşısı ve ticaret yapılarının şehirleşmeye nasıl katkıda bulunduklarının değerlendirilmesi yapılmıştır.
Kubad Abad Sarayı kazılarında bulunan çiviler

Konya Beyşehir'deki Kubad Abad Saray Külliyesi, Ortaçağ Türk dönemine ait kırk yılı aşkın süredir devam eden kazılardan biridir. Dünya çapında şöhrete sahip çinileriyle tanınan Kubad Abad Sarayının metal buluntuları çok zengin bir repertuara sahiptir. Bunlar içinde çiviler, sayıca en büyük grubu oluşturur. Çiviler, bağlantı aracı olarak mimaride, üst yapı kuruluşlarında, binicilikte, mobilyalarda, gemi inşasında ve onarımında, savaş aletlerinde olmak üzere pek çok farklı alanda kullanılmıştır. Buna karşın Ortaçağ-Türk dönemine ait çivilerin niteliğine ve sınıflandırılmasına ilişkin herhangi bir çalışma gerçekleştirilmemiştir. Bu çalışmada, 1981'den beri devam eden kazılar sırasında ele geçen binlerce çivi arasından en iyi veriyi sağlayacak 277 örnek kronolojik, morfolojik, terminolojik ve tipolojik olarak incelenmiştir. Kubad Abad Sarayı'nda bulunan çiviler demirden, dövme tekniği ile üretilmiştir. Bunlar iki ana kısımdan oluşur. Birinci kısım, sivri uçlu gövde bölümünü ihtiva eden iğnedir. İğne bölümü dörtgen kesitli olarak dövülmüştür. Çivinin düzgün şekilde çakılabilmesine olanak sağlayan ve çekiç ile vurulan bölüm olan kabaralar ise genellikle dairesel ve dörtgen kesitlidir. Çiviler, kabara formu göz önüne alınarak iki ana tip altında incelenmiştir. Kültür tabakalarının geç dönemde yaygınlaşmış bir şekilde zirai faaliyetlerle tahrip edilmiş olması nedeniyle sadece buluntuların tarihi konusunda değil asli yeri hususunda da stratigrafi bizlere sağlıklı bilgiler sunmaz. Tarihlendirme konusunda tespitte bulunmamıza olanak sağlayan en önemli buluntular in-situ durumdaki çivilerdir. Bunlar çoğunlukla hatıl boşluklarında bulunmuş olup, kiremitler üzerinde de görülür. Çalışmamızda ele aldığımız çiviler Geç Helenistik, Roma, Bizans ve Eski Türk Dönemi kazılarında ele geçen örnekler ile biçim, form, teknik ve kullanım alanları göz önüne alınarak karşılaştırılmış, Kubad Abad Sarayı'nda görülmeyen ancak diğer Ortaçağ dönemi kazılarında karşılaşılan farklı tipler tespit edilmiştir.
Üsküdar Harem semtinin tarihi gelişimi

Bizans döneminde güneşin batışını ve İstanbul'u seyredebilmek için yapılan Heraeum Sarayı, bölgedeki ilk yapı olarak bilinmektedir. Fakat uzun süre ihmal edilen bölge, en güzel ve en hareketli günlerine ancak Kanuni Sultan Süleyman (1520-1566) döneminde kavuşmaktadır. Üsküdar Kaymakamlığı ile Haydarpaşa Garı arasında kalan geniş bir alan Mimar Sinan eliyle Üsküdar Sarayı ile taçlandırılmaktadır. Sultan III. Selim (1789-1807) dönemine kadar çeşitli tamirat ve eklemelerle gelen bu saray, 1800 yılında yıktırılmaktadır. Sarayın yıktırılmasıyla yapılan Selimiye Kışlası, bölgenin gelişimi için yeni bir dönem başlatmaktadır. Aslında bölge yerleşime ilk olarak Sultan III. Osman (1754-57) döneminde kurulan İhsaniye Mahallesi ile açılmaktadır. Fakat kışla ile birlikte kurulan Selimiye Mahallesi, şehirleşme açısından yeni bir anlayış getirmektedir. Bugünkü sokak düzeni, mahallenin ilk kurulduğu döneme aittir. Her iki mahallenin kurulmasından sonra yapılan pek çok eser bugün varlığını sürdürmektedir. Özellikle Sultan III. Selim ile başlayan yenileşme hareketinin yapıların çeşitlilik ve ebatlarında da etkili olduğu görülmektedir. 19. yüzyıl içerisinde Selimiye Kışlası'ndan Haydarpaşa Garı'na kadar eğitim, sağlık, ulaşım, dini ve askeri alanda bırakılan pek çok eser bugün de varlıklarını sürdürmektedir. Üsküdar Sarayı'nın yapıldığı 1551 tarihinden Cumhuriyetin kuruluşuna kadar bölgede yapılan bütün eserlerin asıl işlevleri yanında hiç şüphesiz bölgenin şehirleşmesine de bir katkısı bulunmaktadır.
İzmir ve Manisa çevresindeki Orta Bizans Dönemi Templon arşitavları

Bizans litürjisinin büyük bölümü Orta Bizans kiliselerinde apsis önünde yer alan atlar çevresinde cereyan etmektedir. 'Berna' olarak adlandırılan bu kutsal alan hafif mimari sınırlamayla 'naos'dan ayrılır. Templonun parçası olan yatay taş kirişlerin veya arşitravlann / epistillerin ağırlıklı olarak ön ve alt yüzleri süslenmiştir; bu parçalar çeşitli süsleme özelliklerine sahiptir ve bu çalışma templonun bu önemli parçasının süslemeleriyle ilgilidir. Bizans' m başkenti İstanbul'da söz konusu elemanın kalıntılarına yeterli sayıda rastlanamamaktadır. Aksine, Batı Anadolu'da templon elemanları daha çok sayıdadır. Bu araştırmada İzmir ve Manisa çevresindeki templon arşitravlan incelenmiştir. Bölge müzelerinde bulunan örnekler araştırılmış, çeşitli Türk yapılarında devşirme olarak kullanılan parçalar ve Efes H. İoannes ve Efes Meryem Ana Kiliseleri'nin templon arşitravlan değerlendirilmiştir. Katalog içinde yer alan 71 parça, motif, üslup ve işçilik bakımından birbiriyle ve yakın çevre yörelerinde, Ege'deki yunan adalarında ve Kıta Yunanistan'ın da bulunan örneklerle karşılaştınlmıştır. Orta Bizans'a özgü süsleme programına sahip olan, 9.- 12. yüzyıllar arasına tarihlendirilebilen parçaların çoğu yöresel üslupta yapılmışken, parçaların az bir kısmında da Başkent etkili bir üslup görülmektedir. Sonuç olarak katalogumuzda yer alan parçalar Batı Anadolu bölgesi içinde ele aldığımız bölgelerin Orta Bizans mimari süslemeciliğinde aktif durumda olduğunu ve kendi içlerinde bir bütünlük gösterdiğini belirtmektedir. l
Anadolu'da erken hıristiyanlık dönemi vaftizhaneleri: Kilikia, Pamhylia, Likia örnekleri

Bu çalışmada, Anadolu'da Erken Hıristiyanlık Döneminde inşa edilen ve 4 .-6. yüzyıllar arasına tarihlenen vaftizhaneler, Kilikia, Pamphylia ve Lykia Bölgeleri örnekleriyle konu edilmiştir. Vaftiz, Hıristiyan sakramentlerinden birisidir ve bir insanın Hıristiyan olabilmesi için vaftiz olması şarttır. Bu ritüelin belirli kuralları vardır ve bu kuralların doğru uygulanması, ayin için bir gerekliliktir. Kilise babaları ve teologlar, erken dönem vaftiz ayini hakkındaki çalışmalarıyla ritüelin içeriğine dair yazılar kaleme almıştır. Bu yazılardan yola çıkarak ayininin, bölgesel anlamda küçük farklılıkları olduğu öğrenilir. Vaftiz ayininin gerçekleştirildiği yer olan vaftizhaneler, çeşitli plan tiplerinde inşa edilmiştir. Anadolu'daki vaftizhanelerin planları; kare, kareye yakın dikdörtgen, iki nefli, dıştan kare içten tetrakonch, içten ve dıştan trikonch, dıştan kare içten çokgen, kompleks ve bazilikaldir. Bu vaftizhaneler kentlerde tek örnekle temsil edilebildiği gibi, manastır, haç merkezi, piskoposluk sarayı vb. yapı topluluğu içerisinde de yer alabilirler. Anadolu'da inşa edilen vaftizhanelerin vaftiz tekne/havuzları genellikle haç planlıdır. Bunun yanı sıra üç yapraklı yonca, dört yapraklı yonca, yuvarlak ve kare vaftiz tekne/havuzları da mevcuttur. Bu mimari ögeler, monoblok olarak mermer ve taştan yapılabildiği gibi, tuğla ve taştan örülerek mermer ve taş levhalarla da kaplanabilirler. Vaftiz tekne/havuzlarının boyutları, basamak sayıları ve iniş-çıkış yönleri değişiklik gösterir. Belirli bir standartta inşa edilmeyen bu yapılar, yine de bölgesel olarak benzer donanımlara sahiptir. Vaftiz ritüelindeki değişiklikler, 6. yüzyıl sonrasında vaftizhaneleri işlevdışı bırakmıştır. Ritüelin, suya dalmak yerine su serpmek yoluyla uygulanmaya başlanması, vaftiz ayinin kilisenin içerisinde taşınabilir ögelerle yapılmasına neden olmuştur.
20. yüzyıl sonundan günümüze çağdaş sanatta toplumsal bellek etkileşimleri

Bu tezin amacı yakın dönem dünya sanatından bazı örnekler üzerinden sanatın kişisel ve kültürel bellekle olan ilişkisinin incelenmesidir. Yeni teknolojilerin ve politik düzenlerin meydana çıktığı günümüz dünyasında artık yeni zamansallık anlayışları hakimdir, fakat geleceğe dair ilerlemeci ve umut dolu inanç günümüzde yerini bir zaman algısı krizine bırakmış, bu krizde ise belleğe ve anımsamaya yönelik ilgi artmıştır. Tezde bu ilginin sanat pratikleri ile bir ilişkisinin olup olmadığı, varsa da sanatta ne gibi alternatif temsil biçimleri oluşturduğu araştırılmıştır. Sanatta kişisel anlatıların bellekle olan ilişkisi, kültürel hafızanın ve travmatik deneyimlerin çeşitli sanatçıların işlerini nasıl biçimlendirdiği ve son olarak da kamusal alan anıtlarında ortaya çıkan yeni anlayışlar ele alınmıştır.