turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Çocuk hastalıklarında kullanılan fitoterapötikler

Organizmaya yan etkilerinin olmaması ya da sentetik ilaçlara göre çok az oluşları nedeniyle bitkisel ilaçlar ve bitkisel çaylar uzun yıllardır hastalıkların tedavisinde veya destek tedavi şeklinde kullanılmaktadır. Bu çalışmada infantil kolik tanısı konmuş bebeklere üç ayrı grup halinde rezene çayı, papatya çayı ve simetikon içeren A kodlu preparat verilerek iyileşme oranları karşılaştırılmıştır. Çalışma Ağustos 2005 ile Mart 2006 tarihleri arasında Özel Ankara Gölbaşı Polikliniği Çocuk Sağlığı ve Hastalıkları Bölümüne başvuran yaşları 2 hafta ile 4 ay arasında değişen, sağlıklı, zamanında doğmuş, anne sütü ile beslenen ve infantil kolik tanısı konmuş 108 bebekle yapılmıştır. İçeriğinde sadece rezene veya papatya bulunan Milupa firmasına ait granüle bitkisel çay preparatlarından, beslenme aralarında 150 ml kaynamış suya bir çay kaşığı eklenerek verilmiştir. A kodlu preparat her verilişte kilogram başına 2-3 damla, günde 4 defa aç karnına uygulanmıştır. Tedavi sonucunda düzelme oranları papatya çayı alan grupta % 66.1, rezene çayı alan grupta % 66.7 ve A kodlu preparatı alan grupta % 66.7 bulunmuştur. Bebeklerde herhangi bir yan etki görülmemiştir. Üç tedavi grubundaki düzelme oranları istatistiksel olarak değerlendirildiğinde aralarında anlamlı farklılık saptanmamıştır (p>0.05). Yaşamın ilk 3 ayında bebeklerin üçte birini etkileyen infantil kolik, sağlıklı ve iyi beslenen bebeklerde nöbetler tarzında gelen huzursuzluk ve günde 3 saatten fazla süren ağlamalar ve bu nöbetlerin haftada 3 günden fazla ve 3 hafta sürmesi şeklinde üçlü kuralı kullanılarak tanımlanmıştır (Wessel kriterleri, 1954). İnfantil kolik tedavisinde alışılagelmiş tedaviler yetersiz kaldığında anne ve babalar doğal yollara örneğin bitkilerle tedavilere başvurabilmektedirler. Bitkisel tedavilerin de hekime danışılarak verilmesi uygundur.
Cerrahi öncesi ortopedik tedavi görmüş veya görmemiş dudak damak yarıklı bireylerin 5 yaşındaki alveoler ve oklüzal karakteristiklerinin değerlendirilmesi

Amaç: Unilateral total dudak damak yarıklı bebeklerde uygulanan infant ortopedisinin dental arklarda meydana getirdiği dentoalveoler değişimleri 5 yaşındaki çocuklar üzerinde incelemek ve sağlıklı çocuklarla karşılaştırmaktır. Yöntem: 4-7 yaş aralığındaki non-sendromik DDY'li çocuklara ait maksiller ve mandibular modeller üzerinde doğrusal ve açısal ölçümler yapılmıştır. İO uygulanmış unilateral total DDY'li 21 hasta ve İO uygulanmamış 14 hasta ile unilateral inkomplet DDY'li 17 hastanın ölçümleri sağlıklı 49 çocukla karşılaştırılmıştır. Oklüzal ilişkiler dijital fotoğraflar üzerinde 3 farklı skorlama sistemine göre skorlanmış, bu skorların çalışmada yapılan ölçümlerle arasındaki korelasyon değerlendirilmiştir. Bulgular: İO ve İO bireyler arasındaki karşılaştırmada, maksiller ve mandibular ark genişlikleri, anterior ve posterior palatinal derinlik, küçük segment açısı, büyük segment protrüzyonu açısı, küçük ve büyük segment ark perimetreleri istatistiksel olarak benzer bulunmuştur (p>0.05). Maksiller anterior ve total ark uzunlukları, yarık aralığı, yarık hattı derinliği ve büyük segment açısı, İO grupta İO gruba göre istatistiksel olarak anlamlı şekilde daha fazla ölçülmüştür (p<0.05). İO çocuklarda, gingivoperiosteoplasti uygulanmamış olanların anterior palatinal derinlik ve yarık hattı derinliklerinin, GPP uygulanmış olanlara göre daha fazla olduğu tespit edilmiştir (p<0.05). Sonuç: İO maksiller transversal ark boyutları açısından bir katkı sunmamakla birlikte, yarık aralığının efektif biçimde azalmasını sağlamıştır. Ayrıca, küçük segment üzerinde yer alan kanin dişin daha doğru bir konumda yer almasına olanak tanımıştır. GPP uygulanan DDY'li çocuklardaki anterior palatinal derinlik ve yarık hattı derinliğinin, uygulanmayan çocuklara göre daha az olduğu görülmüştür.
Okul çağı çocuklarında 6-n-propiltiyourasil'e duyarlılık derecesi ve çürük aktivitesi arasındaki ilişkinin incelenmesi.

Diş çürüğü, birçok etkene bağlı bulaşıcı bir infeksiyon hastalığıdır. Çocuklardaçürük riskini belirleyebilmek için çürük aktivite testlerinden yararlanılmaktadır. Son yıllarda bu konuda pratik, hızlı, güvenilir ve ekonomik testler geliştirmek amacı ile birçok araştırmalar yapılmaktadır. Klinik çalışmalar bireylerin 6 -n-propiltiyourasil'in acı tadına karşı farklı duyarlılık derecelerinin genetik geçişli olduğunu ve bu özelliğin çocukların beslenme alışkanlıkları ve çürük gelişimini etkileyebileceğini göstermiştir. Bu çalışmanın amacı; okul çağı çocuklarında PROP duyarlılık derecesi ile çürük aktivitesi arasındaki ilişkinin çeşitli çürük aktivite testleri ile karşılaştırmalı olarak incelenmesidir. Çalışmada yaşları 7-12 arasında (yaş ort 9 .97 1.59) değişen toplam 120 çocuğun sosyo-ekonomik düzeyi ve oral hijyen alışkanlıkları, fluorid alımı, DMFT, DMFS, df, dfs ve plak indeksleri, diyet ve beslenme alışkanlıklarıdeğerlendirildi. Çocuklar Kariogram ile 3 ayrı çürük risk grubuna ayrıldı. PROPduyarlılığını belirlemek için tek konsantrasyonda solüsyon testi ve PROP emdirilmişkağıt disk yöntemi birlikte kullanıldı. PROP tat duyusunu etkileyen tüm değişkenler adımsal regresyon analizi ile incelendiğinde DMFT ve dfs en önemli değişkenler olarak bulundu. Buna dayanarak, dfs'ye göre Kariogram ve PROP testlerinin duyarlılığı sırasıyla 0 .85, 0 .70; özgüllüğü 0.32,0. 33 olarak saptandı. PROP duyarlılığı ile DMFT, DMFS, dfs değerleri arasında negatif yönde ileri derece anlamlı bir ilişki bulundu(p<0.01). Sonuç olarak; PROP'u az hisseden çocukların çok hissedenlere göre anlamlı derecede daha yüksek çürük riskine sahip oldukları gözlendi (p<0.01).
Tip 1 diyabetli çocuklarda erken myokardial bozukluğu göstermede brain natriüretik peptidin yeri

Amaç: Tip 1 DM hastalarında ekokardiyografi ve doku doppleri ile kardiyak işlevlerdeğerlendirilerek NT-proBNP kan düzeyinin erken miyokard fonksiyon bozukluğunu gösterip göstermediğini araştırmak. Gereç ve Yöntemler: Hasta grubu olarak Düzce Üniversitesi Tıp Fakültesi Araştırma uygulama Hastanesi Pediatrik Endokrinoloji Polikliniğine başvuran ve takipli olan, Tip 1 diyabetli 40 çocuk seçildi. Ortalama yaş 11,4 2, 6 yıl, ortalama diyabet süresi 3,6 2, 5 yıl idi. Aynı zamanda hasta grubu ile benzer yaş, cinsiyet ve sosyodemografik özelliklere sahip sağlıklı 40 çocuk konrol grubu olarak alındı. Her iki grubun ekokardiyografi ve doku doppleriyapıldı, kan NT-proBNP düzeyleri analiz edildi. Tip 1 diyabet olan olguların kontrol grubundan farklı olarak HbA1c düzeyleri, tiroid işlevleri (TSH, fT4), idrar mikroalbümindüzeyleri analiz edildi. Gruplar arasında ortalamalar yönünden farkın önemliliği Student's t testi ile gruplar arasında ortanca değerler yönünden farkın önemliliği ise Mann Whitney U testi ile incelendi. Sürekli değişkenler arasında istatistiksel olarak anlamlı korelasyon olup olmadığıSpearman'ın Korelasyon testiyle araştırıldı. p<0, 05 için sonuçlar istatistiksel olarak anlamlı kabul edildi. Bulgular: 40 Tip 1 DM hastasının diyabet süresi ortalama 3,6 2, 5 yıldı ve hastalarınaçlık kan şekeri 108- 312 mg/dl arasında değişmekteydi (ortalama 206, 5 mg/dl). Tip 1 DM hastalarında HbA1c düzeyi ortalama %8,5 1, 17 olup, %6'sının üzerinde olması nedeni ile kötü glisemik kontrollü olarak değerlendirildi. Kontrol grubunun lipit değerleri normal iken hasta grubunda özellikle total kolesterol değeri ortalama 159, 0 mg/dl ( 37,25) idi. Kontrol grubunda NT-proBNP düzeyi ortalama 63,1 pg/ml ( 7,42) iken hasta grubunda 79,8 pg/ml ( 8,3) idi ve iki grup arasında istatistiksel fark yoktu. Her iki grubun ekokardiyografik incelemelerinde; Tip 1 DM hastalarında sol ventrikül sistol ve diyastol sonu çapında minimal azalma olup kontrol grubuna göre önemli bulundu. EF değerleri kontrol grubunda %66, 0 ( 4,75), Tip 1 DM hastalarında 65,0 ( 4,00) idi. Ayrıca her iki grupta sol ventrikül kütlesi ve kütle indeksi hesaplandı ve gruplar arasında anlamlı fark yoktu. Sol ventrikül diyastolik işlevini göstermek amaçlı her iki gruba da doppler ekokardiyografi yapıldı. Sol ventrikül septumu, lateral, anterior, posterior, inferior duvarparametreleri ölçüldü. Her iki grupta da belirgin diyastolik disfonksiyon görülmedi. Tip 1 diyabetli tüm olgular içerisinde NT-proBNP düzeyi ile diyabet süresi, HbA1cdeğeri, lipit profili ve sol venrikül kütle indeksi karşılaştırıldığında bu parametreler ileNT-proBNP arasında anlamlı bir korelasyon gözlenmedi. Sonuç: Sonuç olarak Tip 1 diyabetik hastalarda sol ventrikül diyastolik fonksiyonlarının bozulduğu ve bunun diyabetik kardiyomiyopatinin habercisi olduğu söylenebilir. Doppler ekokardiyografi ile klinik semptomlar ortaya çıkmadan Tip 1 diyabetik hastalarda kardiyak durumu seri olarak izlemek, çok hassas ve noninvaziv bir şekildediyastolik fonksiyonları değerlendirmek mümkündür. Erken dönemde NT-proBNP'ninuyarıcı rolü belirlenemedi.
Uludağ Üniversitesi Çocuk Nöroloji Bilim Dalı'na başvuran epileptik hastalar arasında çocukluk çağı epileptik sendrom tanılı hastaların sıklığının ve özelliklerinin belirlenmesi

Sendromlar, nöbet tipleri, klinik bulgular, nörofizyoloji ve nörolojik görüntülemeler temel alınarak sınıflandırılır. Her epileptik sendromun kendine özel bir hikaye, prognoz ve tedavisi vardır. Bu çalışma Aralık 2011 - Haziran 2011 tarihleri arasında Uludağ Üniversitesi Tıp Fakültesi Çocuk Sağlığı ve Hastalıkları Bilim Dalı, Çocuk Nöroloji Bilim Dalı polikliniğinde 6 ay boyunca izlenen 4400 epileptik hasta arasında çocukluk çağı epileptik sendrom tanılı hastaların sıklığının ve özelliklerinin belirlenmesi amacıyla yapıldı. Bunlar arasında yaşları 3 ay 17,5 yaş arasında değişen 100 hasta epileptik sendrom tanısı aldı. Hastaların hikayeleri, fizik ve nörolojik muayeneleri, rutin EEG bulguları, radyolojik görüntüleme özellikleri ve psikoelementer özellikleri Epilepsiler ve Epileptik Sendromların ILAE' ye göre irdelenerek epileptik sınıflandırma yapılmış, sıklığa ait veriler tamamlanmıştır. Olgularımız arasında Rolandik epilepsi (n:34) en sık görülen epileptik sendromdur. Olgularımız sırasıyla Çocukluk çağı absans epilepsisi (n:27), West sendromu ( n:13), Lennox-Gastaut sendromu (n:10), Dravet sendromu (n:4), ESES (n:4), Juvenil myoklonik epilepsi (n:4), Landau-Kleffner sendromu (n:2), Juvenil absans epilepsi (n:2) tanılarını almışlardır. Hastalara uygun doz antiepileptik tedavi başlanmış ve kontrollerde tedavi yanıtı değerlendirilmiştir. Epileptik nöbeti olan olguların prognozu büyük ölçüde nöbetlerden sorumlu epileptik sendromun tipine bağlıdır. Yaptığımız çalışmada değişik epileptik sendromu olan 22 olguda (%22) antiepileptiklere direnç saptandı ve bu olgularda nöbet kontrolü kısmen sağlanabildi.
Şizofreni hastalığında serum BDNF, VEGF ve neuritin 1 seviyelerinin rolü

Bu çalışmanın amacı şizofreni hastalarının alevlenme ve remisyon döneminde serum BDNF, VEGF ve Neuritin 1 düzeylerinde farklılık olup olmadığının ve çocukluk çağı travmaları ile bu parametreler arasındaki ilişkinin incelenmesidir. Gereç ve Yöntem: Çalışma Ondokuz Mayıs Üniversitesi Psikiyatri Polikliniği'ne başvuran ve DSM-V tanı ölçütlerine göre şizofreni tanısı almış alevlenme dönemindeki 30 hasta, remisyon dönemindeki 30 hasta ve 30 kişilik sağlıklı kontrol grubu ile yapılmıştır. Çalışmaya katılan tüm bireylere Çocukluk Çağı Travmaları Ölçeği (CTQ-28) uygulanmıştır. Hastalar ayrıca Pozitif ve Negatif Sendrom Ölçeği ile değerlendirilmiştir. Gruplar serum BDNF, VEGF ve Nrn1 (Neuritin 1) düzeyleri yönünden karşılaştırılmıştır. Bulgular: Serum BDNF ve Neuritin 1 seviyeleri ortalamalarının remisyon grubunda kontrol grubuna göre yüksek olduğu tespit edilmiştir. Serum VEGF düzeyi açısından ise üç grup arasında farklılık saptanmamıştır. Gruplarda serum BDNF ve VEGF değeri ortalamaları ile PANSS puanları ortalamaları arasında korelasyon olmadığı tespit edilmiştir. Alevlenme grubunda Nrn 1 düzeyi ortalaması ile PANSS pozitif puanı ortalaması arasında düşük derecede pozitif yönde korelasyon olduğu gözlenmiştir. BDNF, VEGF ve Nrn 1 seviyeleri ile çocukluk çağı travması arasındaki ilişki değerlendirildiğinde, sadece remisyon grubunda serum VEGF düzeyi ile CTQ toplam puanı arasında düşük derecede pozitif yönde korelasyon olduğu saptanmıştır. BDNF ve Nrn 1 seviyesi ile CTQ toplam puanı arasında korelasyon tespit edilmemiştir. Sonuç: Şizofreni hastalarında alevlenme ve remisyonda BDNF, VEGF ve Nrn 1'de herhangi bir fark bulunmazken, BDNF ve Nrn 1, remisyon grubunda kontrol grubuna göre daha yüksekti. Remisyon ve relapsda BDNF, VEGF ve Nrn1'in seyrini ortaya koymak için uzunlamasına çalışmalara gereksinim vardır.
İnsülin bağımlı Diabetes mellitus lu hastalarda serum myostatin düzeylerinin değerlendirilmesi

Amaç: İnsülin bağımlı (Tip 1) diabetes mellitus' lu çocuklarda serum myostatin düzeyi ve metabolik parametreleri değerlendirip İnsülin bağımlı (Tip 1) diabetes mellitus' lu çocuklarda sarkopeni ile olan ilişkiyi göstermeyi amaçladık. Yöntem: Necmettin Erbakan Üniversitesi Meram Tıp Fakültesi Çocuk Endokrinoloji Kliniği'nde İnsülin bağımlı (Tip 1) diabetes mellitus tanısı ile takip edilen 8-16 yaş aralığında 44 hasta çalışmaya dahil edildi. Herhangi bir kronik hastalığı bulunmayan 45 çocuk kontrol grubu olarak dahil edildi. Antropometrik ölçümler, pubertal evreleme yapıldı. Diyabetli çocukların değerlendirilmesinde rutin olarak yapılan glukoz, insulin, c-peptit, HbA1C, lipid profili AST, ALT, kreatinin tetkikleri alındı. Kreatinin kinaz düzeyi çalışıldı. Kontrol grubunda rutin olarak yapılan glukoz, lipid profili AST, ALT, kreatinin tetkikleri alındı. Kontrol grubunun insulin, c-peptit, HbA1C, kreatinin kinaz düzeyleri çalışıldı. Hasta ve kontrol grubunda serum myostatin düzeyi çalışıldı. Hasta ve kontrol grubuna vücut analizi yapıldı. Yağsız vücut kütle oranı tespit edildi. Bulgular: Hasta ve kontrol grupları arasında 'Myostatin' düzeyi açısından istatistiksel olarak anlamlı bir farklılık bulunmaktadır (p<0,01). Hasta grubunda yer alan katılımcılara ait ortalama 'Myostatin' değeri (33, 17 ng/ml) kontrol grubunda yer alan katılımcılara ait ortalama 'Myostatin' değerinden (13, 60 ng/ml) anlamlı derecede yüksektir. Hasta ve kontrol grupları arasında 'CPK' değişkeni açısından istatistiksel olarak anlamlı bir farklılık bulunmaktadır (p<0,05). Hasta grubunda ortalama 'CPK' değeri kontrol grubuna göre düşüktür. Katılımcıların myostatin değerleri ile 'HbA1c', 'C-peptid', 'İnsülin' ve 'CPK' değişkenleri arasında istatistiksel olarak anlamlı bir ilişki bulunmasa da (p>0,05) HBA1c ile pozitif, CPK, insülin ve C-peptit düzeyleri ile negatif korelasyon bulundu. Sonuç: Serum myostatin düzeyleri, insülin bağımlı (Tip 1) diyabetes mellitus' lu çocuk ve adolesanlarda kas kütlesinden bağımsız olarak, kontrol grubuna göre daha yüksekti ve HbA1c ile pozitif korele bulundu. Bu sonuç özellikle kötü kontrollü insülin bağımlı (Tip 1) diyabetes mellitus' lu çocuk ve adolesanlarda serum myostatin düzeylerinin kas kütlesi ve metabolizması üzerinde olası yeni patolojik etkileri olabileceği anlamına gelebilir. Konu ile ilgili daha fazla çalışmaya ihtiyaç vardır.
İnönü Üniversitesi Turgut Özal Tıp Merkezi çocuk acil ünitesine son yedi yılda ilaç zehirlenmesi nedeni ile başvuran hastaların değerlendirilmesi ve risk faktörlerinin belirlenmesi

Amaçlar:İlaç zehirlenmeleri çocukluk çağının önlenebilir morbidite ve mortalite nedenidir. Bu nedenle her ülkenin kendi zehirlenme durumunu belirlemesi, kendine özgü risk ve tehditlere göre önlemler alması gerekmektedir. Bu çalışmada; çocukluk çağı ilaç ile zehirlenmelerinin demografik yapısının ve klinik özelliklerinin belirlenmesi, tanı ve tedavi değişikliklerinin araştırılması ve mortalite üzerine etkili olan faktörlerin saptanması ile mevcut tablonun ortaya konulması hedeflenmiştir, böylece zehirlenmelerin önlenmesi, tanı ve tedavi uygulamalarına katkıda bulunulması amaçlanmıştır. Gereç ve yöntemler: Turgut Özal Tıp Merkezi çocuk acil servisine Ocak 2009 - Haziran 2016 tarihleri arasında getirilen yaşları 1 ay-18 yaş arasında değişen (ortalama 44 18 ay) 655 zehirlenme olgusu geriye dönük olarak değerlendirildi. Çalışma, Malatya ili ve çevre illerden hastaların başvurduğu, Turgut Özal Tıp Merkezi çocuk acil servisine 01.01.2009-01.06. 2016 tarihleri arasında getirilen 0-18 yaş aralığındaki ilaca bağlı zehirlenme olgu dosyaları geriye dönük taranarak yapıldı. Bulgular: Çalışmamızda409'u kız (%62.4), 246'sı erkek (%37.6) olmak üzere toplam 655 olgu analiz edilmiştir. İlaç zehirlenmesi olgularının tüm acil hasta başvurularına oranı % 1,08 olarak tespit edilmiştir. Toplam 655 olgunun % 6 .11'inin 1 ay-2 yaş aralığında, %52.2'si 2-7 yaş aralığında % 4.9'unun7- 13 yaş aralığında, % 36 .8'inin ise 13-18 yaş aralığında olduğu saptandı. İlaç zehirlenmelerin % 62 .1'inin kaza, % 33'ünün intihar girişimi, % 4 .9'unun ise kullanım hatası sonucu ortaya çıktığı tespit edildi. İlaç zehirlenmelerin %94.8'inin ev içi, %5.2'sinin ev dışı ortamda gerçekleştiği belirlendi. Tüm ilaç ile zehirlenme olguları arasında cinsiyet açısından fark saptanmıştır (%62. 4 kız, %37. 6 erkek). Hastanemiz çocuk acil servisine başvuran olguların 562'si il içinden 93'ü il dışından gelmiştir. İlaç zehirlenmelerin yaz ve ilkbahar aylarında arttığı görülmüştür. Zehirlenmelerin zirve yaptığı 2-7 yaş grubunda erkekler (181 kişi) kızlardan (161 kişi) fazla iken 13-18 yaş grubunda kızların (211 kişi) erkeklere (30 kişi) göre daha fazla olduğu görülmüştür. Çalışmamızda 1ay- 7 yaş grubu zehirlenmelerin tamamının kaza gibi tedbir alınarak önlenebilecek zehirlenmeler olduğu görülmüştür. Buna göre ilaçların muhafaza edilmesi, ambalajlanması, zehirleme potansiyeli yüksek ilaçların belirlenmesi, ev içi güvenlik tedbirlerine yönelik eğitim verilmesi, sağlık personelinin ilaç zehirlenmeleri konusunda bilgilerinin güncellenmesi ve hizmet içi eğitilmesi, çocuklara ve ebeveynlere eğitim verilmesi, ilaç zehirlenmelerini önleyici sağlık politikaları geliştirilmesi gerekmektedir.
60-72 aylık çocukların, popüler kültür öğeleri ve teknoloji kullanımındaki tercihleri

Günümüz ebeveynleri ve çocukları neleri düşünüp, neye karar vermesi gerektiğini, hangi yiyecekleri yiyip, hangi kıyafetleri giyeceğini, neleri alıp nelerden vazgeçmesi gerektiğine karar verirken tek başına değildirler. Popüler Kültürün yayılmasındaki en büyük ve en tesirli alan olan kitle iletişim araçlarının, kararlarımızı verirken etkili olduğu söylenebilir. Bu araştırma, ebeveyn ve çocuk görüşleri alınarak, popüler kültür öğelerinin, çocukların günlük yaşamdaki tercihlerini ne oranda belirlediğini araştırmayı amaçlayıp, çeşitli istatistiksel tekniklerle analiz edilmiştir. Araştırmanın örneklemini 2016- 2017 eğitim öğretim yılında İstanbul Maltepe sınırları içerisinde okul öncesi eğitim kurumuna devam eden 249 çocuk ve 121 ebeveyn oluşturmaktadır. Çocuklara ve ebeveynlere ayrı ayrı anket uygulanmıştır. Çalışmaya katılan ebeveynler, '60- 72 Aylık Çocukları Olan Ebeveynlerin Çocuklarının Medya Kullanımına İlişkin Görüşleri Anketi', çocuklara ise '60- 72 Aylık Çocukların Medya Kullanım Anketi' uygulanmıştır. Çocuklarla yapılan anket birebir görüşme şeklinde yapılmıştır ve sorular görselleştirilmiştir. Çalışmada istatistiksel analiz teknikleri üç ana grup altında incelenmiştir. İlk iki analizde, çocukların verdiği cevaplar, 'Yüzde ve Frekans Dağılımı' ve 'T-Testi' ile üçüncü analizde ebeveynlerin verdiği cevaplar ki-kare testi ile analiz edilmiştir. Bu araştırma sonucunda elde edilen verilere göre, ebeveynlerin eğitim düzeyi arttıkça çocukların televizyon izleme sıklığı azalmaktadır. Ebeveynlerin yaş aralığı arttıkça çocukların televizyon izleme sıklığının artmaktadır. Birlikte yenilen akşam yemekleri, ebeveynlerin çocuklarıyla birlikte oyun oynaması ve çocukların dışarıda, açık alanda oyun oynaması çocukların televizyon izleme sıklığını azaltmaktadır. Ebeveynlerin çocuklarıyla birlikte popüler programları izlemesi çocukların televizyon izleme sıklığını arttırdığı bulgularına ulaşılmıştır. Çocuklar zamanının büyük bir kısmını televizyon izleyerek ve bilgisayar oyunu oynayarak geçirmektedir. Çocuklar televizyon programlarında yer alan dizileri, sporcuları, şarkıcıları, televizyon programlarını, çizgi filmleri önemli derecede tanımaktadır.
Pediatrik kardiyovasküler cerrahi hastalarında pozisyon değişimi ve aspirasyonun etkinliğinin incelenmesi

Deneysel olarak yürütülen araştırma pediatrik kardiyavasküler cerrahi hastalarında pozisyon değişimi ve aspirasyonun etkinliğini incelemek amacıyla yürütüldü. Araştırma, Haziran-Eylül 2014 tarihleri arasında İstanbul ilinde bir devlet hastanesi pediatrik kvc yoğun bakım ünitesinde yürütüldü. Örneklemi; hastanenin pediatrik kvc yoğun bakımında yatan, araştırmaya vasisinin izin verdiği, örnekleme dahil edilme kriterleri taşıyan 120 pediatrik hasta oluşturdu. Üç grupta incelenen hastalardan, birinci gruptaki hastalara aspirasyon işlemi uygulandı. İkinci gruptaki hastalara son akciğer filmine göre bir öncekinden farklı bir pozisyon verildi. Üçüncü gruptaki hastalar aspire edilip son akciğer filmine göre bir öncekinden farklı bir pozisyon verildi. Hastaların uygulamalar öncesi ve sonrası kan gazı değerleri ve monitördeki saturasyon değerleri incelendi. Veriler bilgi ve izlem formu ile toplandı. Verilerin analizi; yüzdelik dağılımları, t testi ve anova ile yapıldı. Hastaların aspirasyon öncesi SpO2, pH ve PaCO 2 değerlerinin ortalaması aspirasyon sonrası arasındaki fark anlamlı derecede farklı bulundu (p<0,05). Hastaların pozisyon öncesi SpO2, pH ve PaCO 2 değerlerinin ortalaması pozisyon sonrası arasındaki fark anlamlı derecede farklı bulundu (p<0,05). Hastaların aspirasyon ve pozisyon değişimi öncesi SpO2, pH, PaO2, PaCO2, SaO2 ve HCO3 değerlerinin ortalaması aspirasyon pozisyon değişimi sonrası arasındaki fark anlamlı derecede farklı bulundu (p<0,05). Üç grubunda uygulama farkları arasındaki değişim istatistiksel olarak anlamlı bulunmadı (p>0,05). Araştırmada tek başına pozisyon vermenin solunum fonksiyonları üzerinde etkinin yetersiz olduğu, aspirasyon ve pozisyon verme işlemlerinin birlikte yapılmasının hastaların solunum fonksiyonlarını daha pozitif etkileyeceği sonucuna varıldı.
Türk masallarında çocuk motifi

Masallar, belli bir coğrafyaya, belli bir zamana bağlı kalmadan, hayal unsurları ve olağanüstülüklerle örülüdür. Milletlerin kültürel olgularını bünyesinde barındırır. Halkın edebi estetik mamulü olan, eğitici, öğretici, ders verici anlatılardır. Masallarda diğer kahramanların yanında çocuklar da yer alır. Hatta, masallarda çocuk daha ön plana çıkar. Tezimizde, daha çok akademik çalışmalarda derlenen masal metinlerinden yararlandık. İncelememizde çocuksuzluk, çocuğun doğumu, çocuğun ad alması, çocuğun yetiştirilmesi, çocuğun evlendirilmesi ve çocuğun ailesi değerlendirilmiştir. Böylece milletimizin çocuğa bakışı masal metinleri çerçevesinde ortaya konmuştur.