turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Spastik hemiparetik ve diparetik serebral paralizili çocuklarda ikili görevin yürüme hızı ve kadansa etkisi

Bu çalışmanın amacı spastik hemiparetik ve diparetik serebral paraliziliçocuklarda ikili görevin yürüme hızı ve kadansa olan etkisini incelemektir. Bu çalışmaya yaş ortalaması 13,73 3, 51 yıl olan, Kaba Motor Fonksiyon Sınıflandırma Sistemine göre 1 ve 2'nci seviyedeki 21 hemiparetik ve 21 diparetik serebral paralizili çocuk dahil edilmiştir. Serebral paraliziliçocukların yürüme hızı ve kadansını tekli ve ikili motor görev ile değerlendirmek için 10 metre yürüme testi ve kadans ölçümü uygulanmıştır. Tüm testler aynı fizyoterapist tarafından yapılmıştır. Bu çalışma sonucunda spastik hemiparetik ve diparetik serebral paralizili çocukların tekli motor göreve göre ikili motor görev sırasında yürüme hızları ve adım sayılarında azalma olduğu görülmüştür. Tekli motor görev sırasındaki kadans ölçümünde spastik hemiparetik çocukların adım sayısınındiparetik çocuklara göre daha düşük olduğu bulunmuştur. Spastik hemiparetik ve diparetik çocukların ikili motor görev sırasındayürüyüş hızları ve kadanslarında azalma olduğu belirlenmiştir.
Çocukluk çağında kronik hepatit B enfeksiyonunda mannoz bağlayan lektin gen polimorfizminin rolü

Önlenebilir kronik hastalıklar arasında kronik hepatit B önemli yer kaplamaktadır. Koruyucu hekimlik hizmetlerine rağmen çocuk ve adölesan yaş grubu gerek vertikal gerekse de horizontal olarak bulaş riskinin en çok olduğu popülasyondur. Hepatit B enfeksiyonunun seyrini etkileyen faktörler bulaş yolu, virüse ait virülans faktörleri ve konağın immün sistemidir. Mannoz bağlayan lektin kompleman sistemi lektin yolundan aktive ederek doğal bağışıklıkta rol alır. Mannoz bağlayan lektin eksikliğinin birçok enfeksiyöz ve otoimmün hastalıkla ilişkili olduğu anlaşılmıştır. Bu çalışmada çocuklarda kronik hepatit B enfeksiyonu seyrinde mannoz bağlayan lektin gen polimorfizmi ve serum düzeyinin rolü araştırılmıştır. Çalışmaya kronik hepatit B tanısı ile izlenmekte olan 2-18 yaş grubun 67 hasta alındı ve bu hastalar immuntoleran, kronik inaktif ve tedavi grubu olmak üzere üç gruba ayrılarak incelendi. Tüm hastalarda mannoz bağlayan lektin gen polimorfizmi ve serum düzeyleri çalışıldı. Hastaların klinik, laboratuar ve histopatolojik özelliklerinin ve kronik hepatit B enfeksiyonu seyrinin mannoz bağlayan lektin gen polimorfizmi ve serum düzeyi ile ilişkisi incelendi. Hastaların %8,9'unda homozigot, %11'9'unda heterozigot kodon 54 mutasyonu saptandı ve çalışma grubunda MBL mutasyon sıklığı toplum ortalamasına göre fazla bulundu. Serum MBL düzeyleri mutasyon varlığı ile ters korelasyon göstermekteydi. Kodon 54 mutasyonu sıklığı ve serum MBL düzeyi gruplar arasında farklılık göstermedi, ayrıca tedaviye yanıtlı ve yanıtsız hastalar arasında da farklı değildi. İstatistiksel anlam taşımamakla birlikte MBL serum düzeyi düşük olan hastalarda karaciğer histolojik aktivitesinin daha fazla olduğu görüldü. Sonuç olarak, MBL genindeki kodon 54 polimorfizmi kronik hepatit B tanılı çocuk hastalarda ortalamanın üzerinde bir sıklıkta görülmektedir. Bu mutasyonun hastalığın kronikleşmesine zemin oluşturduğu ancak kronikleşmiş hastalığın çocukluk yaş grubundaki progresine etkisi bulunmadığı görülmüştür.
0-12 ay grubundaki çocukların ebeveyn ve/veya bakıcılarının çocukları sevme ve avutma biçimleri

Araştırmamızın amacı 0-12 ay grubunda ağlayan bebeklerin ebeveyn ve bakıcılarının yaklaşımlarını, ağlama ve uyumama durumunda nasıl tepki verdiklerini, bebekleri sevme, bebeklere sevgi gösterme biçimleri ve sarsılmış bebek sendromu ile ilgili bilgilerini belirlemektir. Çalışmamızda Trakya Üniversitesi Tıp Fakültesi Hastanesi pediatri ve pediatrik cerrahi poliklerine başvuran 0 12 ay grubunda bebeğe sahip ebeveynler ve/veya bakıcıları hedeflenmiştir. Araştırmaya söz konusu hastanenin ilgili polikliniklerine 01.12. 2017 ve 28.02. 2018 tarihleri arasında başvuran 0 12 ay grubunda bebeği olan toplam 400 ebeveyn ve/veya bakıcı katılmayı kabul etti. Veriler 44 adet sorudan oluşan, araştırmacılar tarafından hazırlana bir anket ile toplanmıştır. Çalışmaya katılan ebeveynlerin %59.5'i 'bebek zaman zaman öylesine ağlar' diye belirtti; buna katıldığını belirten annelerin oranı %74.3, babaların oranı %1.2'si olarak bulundu. 'Sarsmak bebeklere ne zarar verir? sorusuna ebeveynlerin % 94 .75'i 'beynine ve başına zarar gelir' derken, %5.25'i 'hiçbir şey yapmaz' diye yanıt verdi. Annelerin %36.6'sı, babaların %37'si bebek ağladığında kendilerini çaresiz, sinirli, kızgın ve öfkeli hissettiklerini ifade ettiler. Ebeveynlerin %64.5'i bebeklerini avutma yöntemi olarak kollarında, ayaklarında ve battaniyede sallama, sevme yöntemi olarak %59,25'i havaya hoplatma ve zıplatmayı kullandıklarını belirtti. Sarsılmış bebek sendromu kavramını ebeveynlerin büyük bir kısmı daha önce hiç duymadıklarını ifade ettiler (%76,5) . Çalışmamızdan elde edilen bulgular sonucu ailelerin, bakım veren kimselerin bebekleri sevme ve avutma tutum ve biçimleri sonucu onları sarsabildikleri ve sarsma ile, sarsılmış bebek sendromu ile ilgili yeterli bilgi sahibi olmadıkları görülmüş olup, burdan hareketle bebeğin doğumu ile birlikte ailelere bu konuda bilgi vermek, farkındalık kazandırmak, sarsmayı önleyebilmek ve gerektiğinde de ilk müdahaleyi yaparak gerekli kuruluşlara yönlendirmek konusunda aile hekimlerine büyük görev düştüğü tespit edilmiştir.
Konjenital kalp anamolisi olan 8-11 yaş grubu çocuk ve ebeveynlerin yaşam kalitelerinin belirlenmesi

Bu araştırma konjenital kalp anomalisi olan 8-11 yaşları arasındaki çocuğun ve ebeveynin yaşam kalitesini belirlemek amacıyla tanımlayıcı olarak planlandı. Araştırma Ege Üniversitesi Hastanesi ve Şifa Üniversitesi Bornova Eğitim ve Araştırma Hastanesinde gerçekleştirildi. Araştırmada örneklemini 103 çocuk ve ebeveyni oluşturdu (n=103). Araştırma verilerinin toplanmasında çocukların ve ebeveynlerinin sosyodemografik özellikler formu, SF-36 yaşam kalitesi ölçeği ve KINDL yaşam kalitesi ölçeği kullanıldı. Verilerin değerlendirilmesinde çocukların ve ebeveynlerinin sosyodemografik özelliklerini incelemek amacıyla yüzdelik dağılımlar, ölçek puan ortalamalarını karşılaştırmak amacıyla bağımsız gruplarda t testi, ölçek puanı ile sosyodemografik özelliklerin karşılaştırılmasında Kruskal Wallis varyans analizi yapıldı. Araştırmada elde edilen bulgulara göre;KINDL yaşam kalitesi ölçeğinden alınan toplam puan ortalaması 64 .21 16.31'dir. Çocukların KINDL yaşam kalitesi ölçeğinin alt boyut puan ortalamaları incelendiğinde; en yüksek puan ortalamasının 79.24 21. 29 ile 'arkadaşlar' alt boyutunda, en düşük puan ortalamasının 40.04 26. 30 ile 'kronik hastalıklar' alt boyutundan olduğu saptandı. Ebeveynlerin ise SF-36 yaşam kalitesi ölçeğinin 'fiziksel fonksiyon' alt boyutundan 59.51 28. 14 puan ile en yüksek ve 'fiziksel rol gücü' alt boyutundan 44.66 41. 66 ile en düşük puan ortalaması aldıkları saptandı. Araştırma sonucunda konjenital kalp anomalisi olan çocukların ve ebeveynlerinin hastalığa, hastalık sürecine, tedavilere ve kronik hastalıkla mücadele etmeye bağlı yaşadıkları zorluklar nedeniyle yaşam kalitelerinde azalma olduğu saptandı. Çocukların ve ebeveynlerin yaşam kalitesini artırmaya yönelik eğitimler düzenlenmesi, ebeveynlerin baş etme durumlarının güçlendirilmesi ve araştırmanın daha farklı yaş gruplarında tekrarlanması önerilmektedir.
Epilepsi hastalığı olan çocukların annelerinde depresyon ve anksiyete

doğuştan veya sonradan edinilmiş bozukluklardan kaynaklanan santral sinir sistemi işlevsizliğinin neden olduğu, tekrarlayan nöbetlerle seyreden, çocukluk ve ergenlik döneminde en yaygın görülen kronik nörolojik hastalıktır. Nöbetler hastalığın temel belirtisidir. Epilepsi kronik bir hastalıktır ve tanısı koyulan çocuklarda kognitif fonksiyonlar ile davranışsal fonksiyonları etkiler. Epilepsinin etkisi sadece nöbet geçiren çocuklar ile sınırlı değildir, belirli bir dereceye kadar bütün aileyi etkilemektedir. Nöbetlerin başlaması ile ilgili tahmin edilemeyen zamanlama, akademik başarının oluşamaması, sosyal damgalanma çocuk için olduğu kadar aile için de çok önemli sorunlar yaratmaktadır. Ailede bir hastalık veya aile bireyleri ile ilgili bir belirsizlik olduğunda bütün aile etkilenir. Bir çocuğa kronik hastalık tanısı konması uzun dönemde ebeveyn ve diğer aile üyeleri üzerinde ruhsal ve psikososyal risklerin ortaya çıkmasına neden olmaktadır. Bu çalışmanın amacı epilepsinin, epilepsili çocukların annelerinin psikolojik profilleri üzerinde nasıl etki ettiğini göstermektir. Çalışmamıza epilepsi tanısı ile takipli hastaların anneleri ( n=100) ve sağlıklı kontrol grubu (n=100) olan toplam 200 olgu dahil edildi. Epilepsi tanısı ile takipli hastaların annelerine ve sağlıklı kontrol grubuna depresyon için Beck Depresyon Envanteri, anksiyeteyi değerlendirmek için State-Trait Anksiyete Envanteri ve Beck Anksiyete Envanteri uygulandı. Sonuçlar psikiyatri uzmanı tarafından değerlendirildi. Beck depresyon puan ortalaması çalışma grubunda 15 ,04 11,08; kontrol grubunda ise 13,90 10, 77 olarak bulundu. Çalışma grubunda puan ortalaması kontrol grubuna göre yüksek olmakla birlikte depresyon bakımından istatistiksel anlamlı farklılık saptanmadı (p>0.05). Beck anksiyete puan ortalaması çalışma grubunda 12 ,61 10,50, kontrol grubunda 8,17 5, 36 olarak bulundu ve iki grup arasında anksiyete bakımından istatistiksel olarak anlamlı farklılık saptandı (p<0.05). Annelerin durumluluk anksiyete seviyelerinin değerlendirilmesinde kullanılan STAI 1 ortalama puanı çalışma grubunda 42 ,89 7,95, kontrol grubunda 41,20 7, 35 olarak bulundu, iki grup arasında durumluluk anksiyetesi açısından istatistiksel anlamlı farklılık saptanmadı (p>0,05). Süreklilik anksiyetesini değerlendiren STAI 2 testinde ise ortalama puan çalışma grubunda 50 ,05 6,93, kontrol grubunda 46,86 6, 37 olup, iki grup arasında süreklilik anksiyetesi bakımından istatistiksel anlamlı farklılık saptandı (p<0,05). Sonuç olarak epilepsi aile üyelerinin ruh sağlığını tehdit eden, ailelerin yaşam kalitesinde azalmaya ve psikolojik profillerinde bozulmaya neden olan kronik bir hastalıktır ve ailelerin psikolojik destek almaları konusunda farkındalık yaratılması gerekmektedir.
6-16 yaş arası obez olguların demir parametrelerinin normal kilolularla karşılaştırılması inflamatuvar belirteçler ve insülin direnci ile ilişkisinin araştırılması

Gelişmiş ülkeler başta olmak üzere obezite sıklığı tüm dünyada giderek artmaktadır. Demir eksikliği de halen dünyada en sık görülen beslenme yetersizliğidir. Obezite ile demir eksikliği arasındaki ilişkiyi araştıran değişik çalışmalar olmakla birlikte, çocuklarda bu konuda yapılan çalışmalar azdır. Çalışmalarda mekanizma net olmamakla beraber obez çocuklarda demir eksikliğinin daha sık olduğu saptanmıştır. Beslenme ile demir alımının düşük olması ve/veyaobezite ile ilişkili inflamasyona bağlı olarak hepsidin konsantrasyonunun artması buna bağlıdemirin biyoyararlanımının azalması olası mekanizmalar olarak düşünülmüştür. Literatürdeobezitenin komplikasyonu olarak oluşabilen insülin direnci ile demir parametreleri arasındaki ilişkiyi araştıran bir çalışmaya da rastlanmamıştır. Bu çalışmada obez çocuk ve adolesanların demir parametreleri, özellikle demir eksikliğinin erken ve hassas göstergesi olan sTfR düzeyleri de çalışılarak, normal kilolukontrol grubu ile karşılaştırılmış, demir parametrelerinin insülin direnci, prohepsidin ve inflamatuvar sitokinlerden CRP ve IL- 6 ile ilişkisi araştırılmıştır. Çalışmaya yaşları 6-16 yıl arasında değişen, 50 basit obezite tanılı ve 60 sağlıklı çocuk ve adelosan olmak üzere toplam 110 olgu alındı. İki grup yaş ve cinsiyet açısından birbiriyle benzerdi. Tam kan sayımı, serum demiri, demir bağlama kapasitesi, ferritin düzeyi, sTFR, prohepsidin, CRP, IL-6, insülin ve açlık kan şekeri düzeyleri çalışılan olguların hiçbirinde demir eksikliği saptanmadı. Obez çocukların serum demir ve TSİ değerlerinin kontrol grubuna göre anlamlı düşük, RDW ve ferritin düzeylerinin ise anlamlı yüksek olduğu bulundu. sTFR ve prohepsidin ile demir parametreleri arasında ilişki saptanmadı. Obez grubun CRP ve IL- 6 düzeylerin kontrol grubuna göre anlamlı yüksek olduğu, VKİ ile CRParasında pozitif ilişki olduğu bulundu. CRP' nin serum demir ve TSİ ile negatif, RDW ile pozitif ilişkili, ayrıca inflamatuvar belirteçler olan IL-6, ferritin, prohepsidin düzeyleri ile pozitif ilişkili olduğu saptandı. CRP' nin insülin ve HOMA-IR değerleri ile de pozitif ilişkili olduğu bulundu. İnsülin direnci olan obezlerin serum demir düzeylerinin insülin direnciolmayanlara göre anlamlı düşük olduğu saptandı. Sonuç olarak çalışmamızda demir eksikliği saptanmamasına rağmen obez çocuk veadelosanların kontrol grubuna göre demir düzeylerinin daha düşük olduğu, insülin direncininbu yatkınlığı arttırdığı bulundu. Çalışmamız obez çocuk ve adolesanlarda demir eksikliğinibelirlemede sTfR' nin çalışıldığı 2., prohepsidin düzeylerinin bakıldığı ilk çalışma olması açısından önemlidir. Olgu sayısının arttırılması ve daha düşük sosyoekonomik düzeydekiobezlerin de değerlendirilmesiyle demir parametreleri açısından daha anlamlı sonuçlara ulaşılabileceği düşünülmektedir.
Çocuk kardiyoloji kliniğine başvuran akut romatizmal ateşli hastaların klinik, laboratuar, ekokardiyografik ve elektrokardiyografik verilerinin değerlendirilmesi

Amaç: Akut romatizmal ateş halen gelişmekte olan ülkelerde edinsel kalp hastalığının en sık nedenidir. Çalışmamızda ARA'li hastaların demografik ve klinik özelliklerini değerlendirmek ve ARA tanısında kullanılan ModifiyeJones Kriterleri yanında, kalp tutulumu olan hastalarda P dalga dispersiyonu, QT dispersiyonu ve QTc dispersiyonu değerlerindeki artışın önemini vurgulamaktır. Metod: Çalışmaya 40 akut romatizmal kardit ve 14 akut romatizmal artrit tanılı 54 hasta ile 30 sağlıklı çocuk alınarak 3 grup oluşturuldu. Hastaların başvuru anındaki demografik verilerine ve klinik özelliklerine bakıldı. Hastaların tanı anı ve tedavi sonrasında akut faz reaktanları, ekokardiyografileri ve elektrokardiyografi incelendi. EKG'de P dalga dispersiyonu, QT dispersiyonu ve QTc dispersiyonu verileri karşılaştırıldı. Bulgular: Çalışmamızda en sık görülen major bulgu karditti; en sık olarak ta kardit ve artrit birlikteliği vardı. İlk değerlendirmede ARA'li hastalarda %98. 1 eritrosit sedimentasyon hızı ve %87 C reaktif protein yüksekliği varken tedavi sonrasında ESR ve CRP değerleri düştü. Tanı anında anti streptolizin O %98. 1 oranında görülürken, hiçbir hastanın boğaz kültüründe üreme yoktu. Tanı anında romatizmal karditli hastalarda P dalga dispersiyonunda romatizmal artritli ve kontrol grubuna göre anlamlı yükseklik bulundu. P dalga dispersiyonu tedavi sonrasında romatizmal karditli grupta kontrol grubuna göre anlamlı derecede yüksekti. P dalga dispersiyonu yüksekliği romatizmal karditli hastalarda tedavi sonrasında azalma göstermekle birlikte halen devam etmekteydi. QT dispersiyonu tanı anı ve tedavi sonrasında romatizmal karditli ve romatizmal artritli gruplarda kontrol grubuna göre anlamlı derecede yüksekti. QTc dispersiyonu romatizmal kardit grubunda romatizmal artrit ve kontrol grubuna göre yüksekti. Tedavi sonrasında romatizmal karditli grupta QTc dispersiyon değerleri normale geldi. Tedavi sonrası QTc dispersiyonunda gruplar arasında anlamlı farklılık yoktu. Sonuç: Çalışmamız ARA'in hala önemli bir morbidite nedeni olduğu ve P dispersiyonu, QT dispersiyonu ve QTc dispersiyonu ARA'li hastalarda kalp tutulumu olan hastaların belirlenmesi ve tedavi takibinde basit elektrokardiyografik belirteç olarak kullanılabileceğini gösterdi.
Çocukluk çağı çölyak hastalarında üst gastrointestinal sistem endoskopi bulgularının araştırılması

AMAÇ. Çölyak hastalığı genetik olarak yatkın bireylerde, gluten veya diğer prolaminlere maruziyet sonucu gelişen, genellikle malabsorbsiyonla seyreden ince barsakta karakteristik lezyonlar yapan otoimmun bir hastalıktır. Bu çalışmada çölyak hastalığı olan çocuklarda eşlik etmesi beklenen üst gastrointestinal sistem hastalıklarının endoskopik ve histopatolojik açıdan retrospektif olarak ortaya konması, bu hastaların ve kontrollerin geliş hemoglobin, demir, ferritin, vitamin B12, 25 hidroksi vitamin D, kalsiyum, fosfor ve folat düzeyleri arasındaki ilişkinin değerlendirilmesini amaçladık. YÖNTEM. 2010- 2019 yılları arasında İstanbul Medeniyet Üniversitesi Göztepe Eğitim ve Araştırma Hastanesi Çocuk Gastroenteroloji polikliniğinde serolojik testleri ve ince barsak biyopsisinde histopatolojileri çölyak hastalığı ile uyumlu olup çölyak hastalığı tanısı almış 0-18 yaş 116 hastanın dosyaları tarandı. Hastaların başvuru anındaki çölyak antikorları, hemoglobin, demir, ferritin, vitamin B12, 25 hidroksi vitamin D, kalsiyum, fosfor ve folat düzeyleri ile üst gastrointestinal sistem endoskopik ve histopatolojik bulguları arasındaki ilişki değerlendirildi. Karın ağrısı, bulantı, kusma, iştahsızlık, büyüme geriliği, ishal gibi sebeplerle endoskopi yapılan, çölyak hastalığı olmayan 116 hasta kontrol grubu olarak alındı. BULGULAR. Çölyak Hastalığı tanısı olan 116 hasta (39 erkek, 77 kız; ortalama yaş 7 ,67 4,26) ve kontrol grubunda 116 hasta (39 erkek, 77 kız; ortalama yaş 7 ,88 4,99) olmak üzere toplam 232 hastanın verileri incelendi. Gruplar arasında olgu grubunda endoskopik gastrit oranının kontrol grubundan daha düşük olduğu, patolojik incelemede özofajit ve Helicobacter pylori gastrit oranının benzer olduğu saptandı. Lenfositik gastrit varlığı çölyak hastalarında daha yüksek bulundu. Laboratuvar değerleri karşılaştırıldığında olgu grubunda hemoglobin, demir, ferritin, vitamin B12, kalsiyum ve folat değerleri kontrol grubuna göre düşük bulundu. Hastaların boy standart deviasyon skorları, kilo standart deviasyon skorları ve vücut kitle indeksi değerleri kontrol grubuna göre daha düşük saptandı. Olgu grubu Helicobacter pylori pozitifliği açısından gruplara ayrıldığında, gruplar arasında laboratuvar bulguları açısından anlamlı fark saptanmadı. SONUÇ. Çölyak hastalığı olan çocukların tanı anında boy standart deviasyon skorları, kilo standart deviasyon skorları ve vücut kitle indeksi değerleri düşüktür ve aynı zamanda vitamin ve mineral eksiklikleri mevcuttur. Birçok otoimmun hastalığa eşlik edebilen bu hastalığın diğer üst gastrointestinal sistem hastalıkları ile ilişkisi hala net olarak bilinmemektedir. Bu nedenle tanı amacıyla yapılan endoskopilerde özofagus ve mideden biyopsi örneklerinin alınması oldukça önemlidir.
10-14 yaş arası çocukların motor beceri düzeylerinin belirlenmesi

Amaç: Yapılan çalışmanın amacı; 10-14 yaş arası çocukların motor beceri seviyelerinin belirlenmesi, MB ile bazı fiziksel özellikler arasındaki ilişkinin incelenmesidir. Yöntem: Çalışmaya 10-14 yaş arasında gönüllü toplam 300 (kız= 150 erkek=150) çocuk katılmıştır. Çalışmaya katılan çocukların MB'leri Dordel Koch Test ile vücut kitle indeksleri formülü ile, vücut yağ yüzdesi Durnin Womersley formülü ile belirlenmiştir. DKT ile VYY ve VKİ arasındaki ilişkiyi belirlemede Pearson Korelasyon Analizi kullanılmıştır. Yaşlar arasındaki motor beceri farkı ANOVA testi ile belirlenmiş, farkın hangi gruptan kaynaklandığı Post-Hoc testlerinden Tukey testi ile tespit edilmiştir. Bulgular: Elde edilen bulgulara göre, bütün yaş gruplarında hem erkek hem de kız çocukların yana sıçrama, esneklik, durarak uzun atlama ve mekik performanslarının orta düzeyin altında zayıfa yakın olduğu belirlenirken, denge ve esneklik performanslarının ise iyi ve orta düzey arasında olduğu tespit edilmiştir. Ayrıca motor becerinin VYY ve VKİ ile negatif yönde anlamlı bir ilişkisinin olduğu belirlenmiştir (p<0.05). Sonuç: Sonuç olarak, günümüz çocuklarının motor becerilerinin orta düzeyde olduğu belirlenmiştir. Ayrıca çocukların kilolu olmalarının motor becerileri sergilemede olumsuz etkilerinin olduğu tespit edilmiştir. Çocukların motor beceriyi geliştiren aktivitelere dahil edilmelerinin fiziksel özelliklerinin istenilen seviyeye getireceğini bu durumun da motor beceriyi geliştireceği düşünülmektedir.
Çocuk uyumu ve annebaba yeterlik ölçeği 2-12 yaş 'ın toplum ve klinik örneklemlerinde Türkçe geçerlik ve güvenirlik özelliklerinin değerlendirilmesi

Amaç: Bu çalışmada, çocuk uyum ve davranış sorunları ile ebeveyn özyeterliğini birlikte değerlendiren, Çocuk Uyumu ve Anne baba Yeterlik Ölçeği'nin, Türkçe geçerlik ve güvenirlik özelliklerinin araştırılması amaçlanmıştır. Yöntem: Çalışmamız, hem toplum hem de klinik örneklemde, 2-12 yaş aralığındaki çocukların anne babaları ile yapılmıştır. Klinik örneklem, Dokuz Eylül Üniversitesi Tıp Fakültesi Çocuk ve Ergen Ruh Sağlığı ve Hastalıkları Anabilim Dalı polikliniğine ilk kez başvuran ya da ilk 1 aylık değerlendirme süreci içinde bulunan 201 kişiden oluşurken; toplum örneklemi ise Balçova ilçesinde yaşayan, 202 kişiden oluşmuştur. Annebabalara; Sosyodemografik Veri Toplama Formu, Çocuk Uyumu ve Anne baba Yeterlik Ölçeği, Güçler ve Güçlükler Anketi, Öz Etkililik-Yeterlilik Ölçeği ve Anne babalık Görevleri Kontrol Listesi ölçekleri uygulanmıştır. Aynı zamanda test-tekrar test güvenirliği ölçümü için, toplum örnekleminde bulunan 58 anne babaya ölçekleri doldurduktan iki hafta sonra aynı araştırmacı tarafından CAPES-TR tekrar uygulanmıştır. Bulgular: Güvenirlik değerlendirme sonuçlarında; CAPES-TR'nin Çocuk Uyumu Toplam Şiddet ve Anne baba Yeterlik alt ölçeklerinin iç tutarlıkları 'yüksek derecede güvenilir' (Cronbach : 0 .904, 0 .923) bulunmuştur. CAPES-TR alt ölçekleri ve faktör yapılarının ortalama puanlarının test-tekrar test uygulamasında bağımlı örneklem t testi sonuçlarında anlamlı farklılık göstermediği ve CAPES-TR'nin Davranışsal Sorunlar faktörünün çok güçlü (r:0.802, p<0.001) korelasyon gösterdiği; Çocuk Uyumu Toplam Şiddet alt ölçeği, Duygusal Sorunlar faktörü ve Anne baba Yeterlik alt ölçeğinin ise güçlü (r:0.794, p<0.001; r:0.629, p<0.001; r:0.718, p<0.001) korelasyon gösterdikleri ve korelasyon katsayılarının istatistiksel olarak yüksek düzeyde anlamlı oldukları saptanmıştır. Geçerlik değerlendirme sonuçlarında ise CAPES-TR'nin açımlayıcı ve doğrulayıcı faktör analizinde beş faktörlü bir yapı geçerliğine sahip olduğu; GGA, ÖEYÖ ve PTC-TR ile istatistiksel olarak anlamlı düzeyde eş zamanlı ölçüt geçerliğine sahip olduğu; toplum ve klinik örneklemlerini ayırt edici gücünün ise yüksek olduğu saptanmıştır. Sonuç: CAPES-TR'nin 2-12 yaş aralığındaki çocukların anne babaları için iyi düzeyde geçerli ve güvenilir bir gereç olduğunu destekleyen bulgulara ulaşılmıştır.
Sirozlu çocuk hastalarda özofagus varislerinin klinik, laboratuvar ve radyolojik göstergeleri

Sirozlu hastalarda, özofagus varis kanamalarının önlenmesi için varislerin endoskopik izlemi önemlidir. Ancak tüm siroz hastalarına üst gastrointestinal sistem endoskopisi yapmak özellikle çocuk hastalar açısından bakıldığında invaziv bir işlemdir. Bugüne kadar yapılan çalışmalar ÖGD yapıldığında, özofagusta geniş çaplı olan ve/veya üzerinde kırmızı işaretler bulunan ÖV'nin kanama açısından YRÖV olduğunu göstermiştir. Çalışmamızda sirozlu çocuklarda, ÖV ve YRÖV varlığı ile bunların klinik, biyokimyasal ve radyolojik parametreler ile ilişkisi araştırılmıştır. Sirozlu çocuk hastalarda ÖGD'de, %71, 1 oranında ÖV saptanmıştır. Kriptojenik sirozlu hastalarda ÖV oranı %61, Wilson hastalığı olanlarda ÖV oranı %65,7, biliyer atrezili hastalarda ÖV oranı %85, 7 olarak bulunmuştur. ÖV olan hastalarının %20,8'inde YRÖV tespit edilmiştir. Çalışmamızda ÖV olan hastalarda, ÖV olmayan hastalarla karşılaştırıldığında trombosit sayısı ve albumin düzeyi anlamlı derecede düşük bulunmuştur. Asit varlığı, splenomegali sıklığı, ve Child Pugh skoru ÖV olan grupta ÖV olmayan gruba göre anlamlı derecede yüksek bulunmuştur. Bu çalışmada, YRÖV olan grupta YRÖV olmayan gruba göre trombosit sayısı anlamlı derecede düşük, dalak çapı ve dalak katı anlamlı derece büyük saptanmıştır. Dalak çapı ve dalak katı YRÖV varlığı ile ilişkili bağımsız değişken olarak bulunmuştur. YRÖV hastalarında dalak çapı için cutoff değeri 159 mm olarak bulunmuştur. Dalak çapı 159 mm'den büyük olan sirozlu çocuk hastalarda YRÖV olma olasılığı 3,2 kat fazla bulunmuştur. Sirozlu çocuklarda splenomegali, asit varlığı, hipoalbuminemi, yüksek Child-Pugh skoru ve düşük trombosit sayısı ÖV olma ihtimalini güçlendirmektedir. Düşük trombosit sayısının ve dalak çapının 159 mm'den büyük olmasının YRÖV varlığına işaret edebileceğini ancak özellikle çocuk hastalarda endoskopik izlemin hala daha değerli olduğunu düşünmekteyiz.