turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Know-how sözleşmesi ve tarafların hak ve borçları

Know-How; ticaret alanında sahibine iktisadi fayda ve rekabet etme gücü sağlayan, üçüncü kişilere açıklanabilecek nitelikte, kanun hükmüyle korunmayan, genellikle gizli teknik ve / veya ticari bilgi ve tecrübelerdir. Çalışmamızda; know-how kavramı, tarihsel gelişimi, hukuki niteliği, üçüncü kişilerin saldırılarına karşı korunma yolları, know-how sözleşmesinin tanımı, fonksiyonları, unsurları, bazı sözleşme tipleriyle karşılaştırılması, hukuki niteliği, sözleşmeye uygulanacak hukuk, şekli, türleri, süresi, tarafların hak ve borçları, borca aykırılık ve son olarak sözleşmenin sona ermesi başlıkları etraflıca incelenmiştir.
Ceza muhakemesi hukukunda adli kontrol

Ceza muhakemesi boyunca, şüpheli veya sanığın kaçma veya delil karartma tehlikesinin önüne geçilmesinde tutuklama tedbirine alternatif çeşitli denetim ve gözetim araçları öngörülmüştür. Türk hukukunda adli kontrol olarak adlandırılan bu koruma tedbirleri, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun yürürlük tarihinden beri doktrinde eleştiri konusu olmuştur. Adli kontrol tedbirine ilişkin teorik eleştirilerin çoğunluğu tedbirin hukuki niteliğine ilişkindir. Bu nedenle çalışmanın ilk bölümünde, adli kontrol yükümlülüklerinin koruma tedbiri niteliği, devamındaysa tutuklamanın alternatifi olma iddiası incelenmiştir. Ayrıca birinci bölümde, tutuklamaya alternatif tedbirlere dair tarihsel sürece kısaca yer verilmiştir. Adli kontrol tedbirinin tutuklamayla ilişkisine paralel şekilde adli kontrol yükümlülükleri yoluyla müdahalede bulunulan temel hak ve özgürlükler başlığı altında seyahat özgürlüğü ve özgürlük ve güvenlik hakkına söz konusu tedbirler yoluyla ne şekilde kısıtlama getirilebileceği incelenmiştir. Çalışmanın ikinci bölümünde, adli kontrol kararının maddi ve şekli şartları, adli kontrol kararına itiraz, adli kontrol tedbirinin sona ermesi, denetimli serbestlik hizmetleri mevzuatına göre adli kontrol kararının yerine getirilmesi ve denetimi, Ceza Muhakemesi Kanunu ve Çocuk Koruma Kanunu'nda adli kontrol tedbiri olarak öngörülen yükümlülükler konuları ele alınmıştır. Son olarak adli kontrol yükümlülüklerinin haksız uygulanması dolayısıyla doğan zararın tazmininde uygulamadaki gelişmelere yer verilmiştir.
Haberleşmenin gizliliğini ihlal suçu

Bireyin temel haklarından olan haberleşme özgürlüğü 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun çeşitli maddeleri altında güvenceye alınmıştır. Bu maddelerden biri olan 132. maddede haberleşmenin gizliliğini ihlal suçları düzenlenmiştir. Söz konusu maddede başkalarının haberleşmesinin gizliliğini ihlal etme, başkalarının haberleşmelerinin içeriğini ifşa etme ve kendisiyle yapılan haberleşmenin içeriğini alenen ifşa etme olarak üç ayrı suça yer verilmiştir. Bu çalışma kapsamında haberleşmenin gizliliğini ihlal suçları üç bölümde ele alınmıştır. Birinci bölümde haberleşme ve haberleşme özgürlüğünün tanımı yapılmış, haberleşme özgürlüğünün uluslararası belgelerde ve mevzuatımızdaki düzenlemelerine yer verilmiş; ikinci bölümde haberleşmenin gizliliğini ihlal suçlarının unsurları üzerinde durulmuştur. Üçüncü bölümdeyse haberleşmenin gizliliğini ihlal suçlarının nitelikli hallerine, özel görünüş şekillerine, yaptırım ve muhakemesine ve benzer suçlarla farklılıklarına yer verilmiştir.
Kişisel verilerin korunması hakkının Ioanna Kuçuradı'nin etik yaklaşımıyla incelenmesi

İnsanın onuruna yaraşır şekilde yaşamanın koşulu olarak kalkınmanın önemsendiği çağımızda, büyük veri endüstrine ve getirdiği iş modellerine şahitlik edilmektedir. Bu endüstri ile bambaşka bir boyut kazanan kişisel verilerin işlenmesi etkinliği ise insanları, hızla verileşen hayatın olağan akışında başka başka etik soru ve sorularla karşı karşıya bırakmaktadır. Kişisel verilerin korunması hakkı ise kişisel veri işleme etkinliğinin insanın değerine verdiği ya da vereceği zararı giderme veya önlemeyi amaçlamaktadır. Ancak ilginçtir ki büyük veri endüstrisine aşina olunan yüzyılımızda halen kişisel verilerin korunması hakkının sunduğu korumanın kapsamına ve temel insan haklarıyla ilişkisine ilişkin tartışmalar bulunmaktadır. Bu kapsamda tez çalışmasında, kişisel verilerin korunması hakkının temel bir insan hakkı olup olmadığı sorusu, İoanna Kuçuradi'nin etikten beslenen insan hakları anlayışı çerçevesinde cevaplanmaya çalışılacaktır. Bu hakkın insan hakları ile ilişkisi araştırılacaktır. İnsan hakları fikri ile insan haklarını korumanın birbirinden farklı şeyleri kastettikleri akılda tutularak, kişisel verilerin korunması hakkına ilişkin hukuki düzenlemeler Kuçuradi'nin görüşleri çerçevesinde değerlendirilecektir. İnsan haklarıyla ilişkisi kurulan bu hakkın korunması için alanı düzenleme kabiliyeti bulunan otoritelerin veri işleme etkinliğinin yarattığı sorunları etik bir sorun sorun olarak ele alıp almadıkları araştırılacaktır.
Anayasa Mahkemesi kararları ışığında askeri yargı

Ülkemizde askeri mahkemeler, yasal dayanaklarını Anayasada bulmaktadır. Bu mahkemelerin kuruluş esasları ve işleyişlerine egemen olacak kuralların neler olacağı Anayasada gösterilmiştir. 1982 tarihli Anayasamızın 145. maddesinde 'Askeri Yargı, askeri mahkemeler ve disiplin mahkemeleri tarafından yürütülür..... askeri mahkemelerin savaş ve sıkıyönetim hallerinde kuruluşları ve gerektiğinde bu mahkemelerde adli yargı hakim ve savcılarının görevlendirilmeleri kanunla düzenlenir. Askeri yargı organlarının kuruluşu, işleyişi, askeri hakimlerin özlük işleri, askeri savcılık görevlerini yapan askeri hakimlerin mahkemesinde görevli bulundukları komutanlık ile ilişkileri, mahkemelerin bağımsızlığı, hakimlik teminatı, askerlik hizmetlerinin gereklerine göre kanunla düzenlenir' kuralı yer almaktadır. Bu kuraldan çıkarılması gereken sonuç mahkemelerin kuruluş, işleyiş ve hakimlerin özlük işlerinin kanunla düzenleneceği, askeri hakimlerin komutanlıkları ile ilişkilerinin hakimlik teminatı, mahkemelerin bağımsızlığı ve askerlik hizmetlerinin gereklerine göre düzenlenecek olmasıdır. Asıl olan, 'askerlik hizmetinin gereklerinin 'mahkemelerin bağımsızlığı' ve 'hakimlik teminatı' ilkelerinin varlığını tehdit eder noktaya getirmemek ve bu noktaya varma ihtimali olduğunda 'askerlik hizmetinin gerekleri' kavramına bir sınır koymaktır. Bu sınırı tespit edecek olan kanun koyucudur. Kanun koyucu tarafından yaratılan aksaklıkların giderilmesi işi ise Anayasa Mahkemesine düşmektedir. Askeri Yargılama Kanunumuza göre, askeri mahkemeler, 2 askeri hakim ve 1 subay üyeden oluşur. Subay üye, her yılın Aralık ayında nezdinde askeri mahkeme kurulmuş olan komutan veya askeri kurum amiri tarafından o mahkemenin yargı çevresindeki birlik mensupları arasından 1 yıl süre ile ve değiştirilmek kaydıyla seçilir. Subay üyelerin hiçbir hakimlik teminatı yoktur. Disiplin Mahkemelerinin, yargılama usulü, görev ve yetkileri, 477 saydı Kanunda gösterilmektedir. Disiplin mahkemeleri genellikle 3 subaydan, Astsubay ve Eratı yargıladığında 2 subay 1 Astsubaydan oluşan mahkemelerdir. Kanuna göre Disiplin Mahkemeleri; alay, tümen, kolordu, ordu, Jandarma Genel Komutanlığı ve Kuvvet Komutanlıkları ile Genelkurmay Başkanlığı nezdinde kurulur. Genelkurmay Başkanlığının gerekli gördüğü birlik ve kurumlarda da kurulabilir. Disiplin Mahkemelerinin oluşumunda askeri hakim sınıfından bir üyenin bulunmaması, kişi güvenliğini tehdit eden bir durumdur. Anayasanın 19'uncu maddesi ile teminat altına alınmış bulunan kişi hürriyeti ve güvenliğinin korunabilmesi için, olması gereken hukuk bağlamında, Disiplin Mahkemelerinin oluşumunda hakim sınıfından üyelere ağırlık verilmesi; hiç olmazsa tek hakimli mahkeme şeklinde örgütlenmesi sağlanmalıdır. Askeri yargılama tek dereceli olup, istinaf derecesi kabul edilmiş değildir. Bu nedenle ilk derce askeri mahkemelerden verilen kararların incelenme yeri Askeri Yargıtay'dır.
1876 Kanun-ı Esasi'yi hazırlayan hukuksal ve siyasal gelişmeler

Tanzimat (1839) ve Islahat (1856) Fermanları ile kabul edilen ilke ve kurallar Osmanlı Devleti 'ni, içinde bulunduğu krizden kurtaramamiştır. Bu durum siyasi, idari ve hujcuki yapıda köklü reformlara ihtiyaç duyulduğunu göstermiş ve Abdülaziz döneminde (1861-1876) terakkinin formülü olarak hızlı bir kanunlaştırma hareketine girişilmiştir. Böylece hem adli ve idari yapıda, hem de hukuki yapıda modern usul ve ilkelerin, pozitif yasaların ve yasa yapma sürecinin ortaya çıktığım görüyoruz. Yine aynı dönemde parlamenter organların çekirdeği sayılabilecek temsil meclisleri de kurulmuştur. Bu kanunlaştırma hareketi sonunda ilk Osmanlı Anayasası Kanun-ı Esasi ile taçlanmıştır. Ancak toplumsal bir projenin ürünü olarak ortaya çıkan modernleşme çabalan, tasarlanan ilerlemeyi yaratmamıştır. Aksine, geleneksel yapı ile varılan uzlaşma sebebiyle arkaik yapının kendisini yeniden üretmesi söz konusu olmuştur. Yine bu dönemde, modernleşmenin meşruluğunu sağlayan bir araç olarak din siyasallaşmaya başlamıştır ve halen de toplumsal siyasetimizin bir hastalığı olarak varlığım devam ettirmektedir. 19. yüzyılda Avrupa'da yaşanan siyasal ve ekonomik gelişmeler Osmanlı İmparatorluğu'nu, Avrupa' run ekonomik periferisi-pazan haline getirmiştir. Siyasal açıdan ise ulusçu hareketlerin çatışma alam olmuştur. Bu sebeple Osmanlı İmparatorluğu'nun siyasal varlığı, 'Doğu Sorunu' adı ile uluslararası politikanın ana gündem maddelerinden birini teşkil etmiştir. 1870'li yıllara kadar Avrupa büyük güçleri ve Osmanlı Devleti dış politikalarının temelini 'statükonun korunması' üzerine inşa etmişlerdir. Fakat bu dönemden sonra Osmanlı ve Avusturya gibi ortaçağ imparatorlukları, modern siyasal gelişmeler karşısında hızla çözülmeye başladılar. Dünya sistemindeki bu gelişmeler Osmanlı İmparatorluğu'ndaki iç siyasal gelişmeleri de etkilemiştir. Bu etkileşim, adli ve idari yapıda reformları, hukuki yapıda batı referanslı pozitif düzenlemeleri, siyasal ve ekonomik yapıda liberal açılımları beslemiştir. Yaşanan siyasal ve hukuksal gelişmeler, 23 Aralık 1876' da, Osmanlı İmparatorluğu'nu anayasalı monarşiye çevirecek Kanun-ı Esasi'yi doğurmuştur.
Uluslararası mal satımına ilişkin Viyana Sözleşmesi ve Türk Borçlar Kanunu ışığında satım sözleşmelerinde alıcının yükümlülükleri

Uluslararası mal satımına ilişkin sözleşmeler, sözleşmenin tarafları olan alıcı ve satıcı açısından çeşitli haklar ve yükümlülükler doğurur. Uluslararası nitelik taşıyan satım sözleşmelerine dair devletlerin iç hukuk kurallarının birbirleriyle uyumlu olmaması, çeşitli problemlerin doğumuna neden olmaktadır. Söz konusu sorunları gidermek amacıyla uluslararası alanda ortak bir hukuksal zemin oluşturma çabaları 'Uluslararası Mal Satım Sözleşmeleri Hakkında Birleşmiş Milletler Antlaşması' ortaya çıkarmıştır. Günümüzde 89 ülkenin taraf olduğu Sözleşme Türkiye tarafından 1 Ağustos 2011 tarihinde onaylanmıştır. Dört kısımdan ve 101 maddeden oluşan Viyana Satım Sözleşmesi'nin, üçüncü kısmı esas olarak alıcı ve satıcının haklarını ve yükümlülüklerini, bununla birlikte sözleşmeye aykırı tutumlarla ilgili düzenlemeleri içermektedir. Sözleşme md.53 alıcıya ait yükümlülükleri ana hatlarıyla ifade etmiş ve alıcıya 'semeni ödemek' ve 'malları teslim almak' gibi iki temel yükümlülük yüklemiştir. Söz konusu bu iki yükümlülük, bünyesinde birden çok hukuksal işlemi barındırmaktadır. Sözleşme, diğer maddelerde bedelin ödenmesi yükümlülüğü ve malların teslim alınması yükümlülükleri ile ilgili detaylandırmaya giderek bu yükümlülüklerin çerçevesini çizmiştir. Bu çalışmada alıcının yükümlülükleri, sözleşmeye aykırı davranışları ve satıcının hakları ile ilgili 'Türk Borçlar Kanunu' hükümleri ile Viyana Sözleşmesi hükümleri karşılaştırmalı olarak ele alınmıştır.
Tıbbi malpraktisten doğan cezai sorumluluk

Doktorun cezai sorumluluğu, doktorun mesleğini yerine getirirken işlediği suçlardan dolayı sorumluluğunu ifade eder. Hukuk kuralları herkese uygulanmak durumunda olup, kasten ya da taksirle hastanın ölümüne ya da yer alanmasına neden olan doktor da hukuk kuralları çerçevesinde yargılanacaktır. Doktorun tedavi amacıyla hareket ediyor olması sonucu değiştirmeyecektir. Bu risk, doktorluk mesleğinin kutsallığı içerisinde var olan bir risktir. Zira, kutsal bir görev yerine getiren doktorlara toplumun güvenmesi ve sağlığını emanet etmesi esastır. Bu da etkin bir adalet sistemi ve sorumluluk anlayışının oluşturulması ile mümkündür. Çalışmamızın esasında bu hususlar vardır. Bu çalışmada, tıbbi uygulama ve tıbbi hata kavramları ile tıbbi uygulamaların hukuka uygunluğu, rıza, tıbbi zorunluluk halleri, tıbbi uygulamanın özen yükümlülüğüne uygun bir şekilde yerine getirilmesi, doktorun cezai sorumluluğu ve doktor suçları ayrıntılı olarak incelenecektir. Çalışmada, tıbbi hata kavramı, rıza, komplikasyon ve doktorun cezai sorumluluğu kavramları anlatılmak suretiyle doktorun cezai sorumluluğu ve sorumsuzluk halleri ayrıntılı şekilde aktarılacaktır. Çalışmada Türk Hukuk Sistemi'nin yanı sıra çeşitli ülkelerde uygulanan sistemlerden ve doktor hatalarından kaynaklanan sorumluluğun tarihçesinden de bahsedilecektir. Doktor suçları da soruşturma ve kovuşturma usulüyle birlikte aktarılmaya çalışılmıştır.
Zincirleme Suç

Zincirleme suç, birden çok suçun 5237 Sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 43. maddesinde belirtilen sübjektif ve objektif nedenlerle bir araya geldiği ve tek suç gibi nazara alındığı bir ceza hukuku kurumudur. Suçların içtimaının bir türü olan zincirleme suçta bu nedenle öncelikle birden çok suçun varlığı tespit edilmeli ve daha sonra diğer koşulların gerçekleşip gerçekleşmediği araştırılmalıdır. Tezin ilk bölümünde birden çok suçun hangi ölçütlerden yararlanılarak belirlenebileceği ve zincirleme suçun hukuki niteliği tartışılmıştır. Sübjektif şart, zincirleme suça özelliğini veren en önemli unsurdur. Objektif şartlar ise Mülga Türk Ceza Kanun'dan farklı düzenlenmiş ve 'mağdur' da zincirleme suçun bir unsuru haline gelmiştir. Mağdurun aynı olması şartının zincirleme suçun uygulama alanının daralmasına neden olmaması için 'mağduru belli bir kişi olmayan suçlar' adı altında bir suç türü de kanunda yerini almıştır. Ancak aynı suçun birden çok kişiye karşı aynı zamanda işlenmesi durumunda da zincirleme suç hükümleri uygulanmaktadır (TCK m.43/2). Fikri içtima ile zincirleme suçun bu türünün benzerliği uygulamada sorunlara yol açtığı gibi, doktrinde de eleştirilmiştir. Ancak işkence, yağma, kasten adam öldürme ve kasten adam yaralama suçları açısından zincirleme suç hükümleri uygulanamaz (TCK m.43/3). Zincirleme suç, bu suçlar açısından bir özellik göstermemektedir ve madde gerekçesinde de konuya ilişkin bir açıklama yer almamaktadır. Tezin ikinci bölümünde zincirleme suçun şartları, zincirleme suçun uygulama alanı dışında kalan suçlar ve konuya ilişkin tüm tartışmalar detaylı bir şekilde incelenmiştir. Zincirleme suç hukuki bir faraziyeye dayanmaktadır. Bu nedenle sadece kanunda belirtilen hallerde tek suç gibi nazara alınır. Bunun dışında her suç bağımsızlığını korur. Tezin üçünce bölümünde zincirleme suçun tek suç oluşturduğu durumlar ele alınmış ve ayrıca bazı ceza hukuku kurum ve kavramlarıyla zincirleme suç karşılaştırılarak uygulamada meydana gelebilecek kavramsal kargaşaların önüne geçilmesi hedeflenmiştir.
Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi ışığında Karabağ sorunu

Temeli eskilere dayanmakla birlikte, 1988 yılından başlayan Ermenistan ? Azerbaycan Dağlık Karabağ sorunu 1990 yılından itibaren savaşa dönüşmüştür. Savaş 1994 yılına kadar çok ağır bir şekilde devam etmiştir. Uluslararası örgütlerin girişimiyle 1994 yılının mayıs ayından itibaren ateşkes anlaşması imzalanmıştır. Fakat aradan geçen 14 seneyi aşkın sürede taraflar arasında kalıcı barış sağlanamamıştır. Bu savaş sonucunda Azerbaycan topraklarının %20'ye yakını Ermenistan tarafından işgal edilmiş, işgal bölgesinde yaşayan bir milyonu aşkın insan yurtlarını terk etmek zorunda bırakılmış, mülteci konumuna düşmüştür. Halen çok ağır şartlar altında çadırlarda, eski tren vagonlarında yaşamaktalar. Bu çalışmada Karabağ'ın tarihi incelenmiş, Karabağ sorunun ortaya çıkışı, sorunun savaşa dönüşmesi ve barış için uluslararası örgütlerin girişimleri değerlendirilmiştir. Savaş sırasında ve savaştan sonra Ermeniler tarafından bölgede gerçekleştirilen İnsan Hakları ihlalleri incelenmiş, bu ihlallerin Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi açısından değerlendirilmesi yapılmıştır. Karabağ savaşında hakları ihlal edilen bir milyonu aşkın Azerbaycan vatandaşının başta mülkiyet hakkı olmak üzere, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi ile teminat altına diğer haklarının korunması için zaman kaybetmeden Avrupa İnsan Hakları Mahkemesine başvurması gerektiği önerilmiştir. 20 yılı aşkın süredir devam eden Dağlık Karabağ sorunun bir an evvel çözülmesi ve bölgeden sürülen bir milyonu aşkın insanın kendi topraklarına dönmesi ve savaş sırasında esir alınan yüzlerce insanın iade edilmesi gerekmektedir.
Örgütlü suçlarda yargılama sistemi

Tezimizin amacı, örgütlü suçlar bakımından uygulama alanı bulan istisnai yargılama sistemini ortaya koyarak, bunların ceza muhakemesi hukukunda kabulünün yerinde olup olmadığını tespit edebilmektir. Bu amaç doğrultusunda tezde, tarihsel gelişim ve karşılaştırmalı hukuk ışığında, mevcut mevzuat hükümleri ve bu hükümlerde gerçekleştirilmiş olan değişiklikler incelenerek, örgütlü suçlara özgü istisnai bir yargılama sisteminin gerekliliği sorgulanmıştır. Tezde 'örgütlü suç' konusunu yalnızca bu suçlara özgü yargılama sistemi açısından ele alınmış olup, tezin bölümleri de ceza muhakemesi aşamaları göz önünde bulundurularak belirlenmiştir. Bu bakımdan ilk bölümü, ceza muhakemesine geçilmesinden önceki faaliyet alanları oluşturmakta olup, ikinci bölüm ceza muhakemesinin soruşturma aşamasına ayrılmıştır. Üçüncü ve son bölümde ise, örgütlü suçların kovuşturulmasında görev yapan mahkemeler, tarihsel gelişim ışığında ele alınmıştır. Çalışmada yapılan inceleme sırasında, doktrinde yer alan görüşlerden, Türk hukukunda ve yabancı hukukta görev yapan yargı mercilerinin kararlarından, uluslararası sözleşme metinlerinden, mevzuat hükümlerinden, Meclis görüşmeleri ile tartışma tutanaklarından ve karşılaştırmalı hukuktan yararlanılmıştır. Bu çalışma sonucunda, örgütlü suçluluk bakımından uygulanan yargılama sistemi tarihsel gelişim içinde ortaya konulmuş ve mevcut sistemin olumlu ve olumsuz yönleri tespit edilmiştir. Tez içinde yer verilen tartışmalı konular bakımından, konuyla ilgili çeşitli görüşlere yer verilerek kişisel değerlendirmelerde bulunulmuştur. Tezde, ceza muhakemesi sisteminde, örgütlü suçlara özgü uygulanan yargılama sistemi ayrıntılı şekilde ele alınmış olup, ceza muhakemesi sistemlerinde belli başlı suçlara ilişkin istisnai yargılama yöntemlerinin kabulünün, insan hakları ve ceza muhakemesi hukuku ilkeleri ile bağdaşmaması nedeniyle kabul edilmemesi gerektiği tespit edilmiştir.
Vergi borcundan kaynaklanan yurt dışına çıkış yasağı ve 5766 Sayılı Yasa ile getirilen düzenlemeler

Bu çalışmada, vergi borcundan kaynaklanan yurt dışına çıkış yasağı konusu Pasaport Kanunu ve bu kanunun Anayasa Mahkemesi tarafından iptali sonrasında yürürlüğe giren 6183 sayılı Yasanın 36/A maddesi çerçevesinde incelenmiştir. Çalışma üç bölümden oluşmaktadır: Birinci bölümde; genel olarak verginin tanımı yapıldıktan sonra vergi gelirlerinin devletler açısından öneminden ve tahsiline ilişkin idareye tanınan yetkilerden bahsedilmiştir. İkinci bölümde; yurt dışına çıkma özgürlüğünün Türkiye Cumhuriyeti Anayasası ile uluslararası insan hakları belgelerinde ne şekilde düzenlendiği ve nasıl bir sınırlama rejimine tabi tutulduğu incelenmiştir. Üçüncü bölümde ise; Türk Hukukunda vergi borcundan kaynaklanan yurt dışına çıkış yasaklarına ilişkin başlıca normatif düzenleme olan Pasaport Kanunu'nun 22. maddesi ile bu maddenin Anayasa Mahkemesince iptali üzerine yürürlüğe giren 6183 sayılı yasanın 36/a maddesi ve bu maddenin uygulanma şekli ve koşulları üzerinde durulmuştur. Daha sonra maddenin Anayasa'ya uygunluğu sorunu ele alınmış ve bir hukuk devletinde yurt dışına çıkma özgürlüğüne getirilecek sınırlamaların ne şekilde olması gerektiği konusunda önerilerde bulunulmaya çalışılmıştır.
Children's religious education with reference to freedom of manifestation of belief in the European Union

Hukuki bir perspektiften bakıldığında, çocukların dini eğitimi, çocukların ve ebeveynlerin haklarının birleşme noktası olarak değerlendirilebilir. Çocukların dini eğitimi bir yanda çocukların din özgürlüklerini ve eğitim haklarını, bir yandan da ebeveynlerin, hem kendi din özgürlükleri kapsamında inançlarını açıklama özgürlüklerini, hem de çocuklarının eğitiminde inançlarına saygı duyulmasına yönelik haklarını ilgilendirmektedir. Bu haklar, çeşitli hukuki metinlerle koruma altına alınmıştır. Bu çalışma, Avrupa Birliği hukukunda, çocukların dini eğitimi kapsamında, çocuk haklarını ve ebeveynlerin haklarını incelemeyi amaçlamaktadır. Bu amaçla, çalışmanın ilk bölümü 'çocuk' ve 'din' terimlerini, bu terimlere atfedilen hukuki korumanın kapsamını ve inanç açıklamasının görünümlerini içermektedir. İkinci bölümde ebeveynlerin ilgili haklarının çocukların dini eğitimi kapsamında sınırları ve çocukların dini eğitiminin ilgili temel haklarla ilişkisi tartışılacaktır. Son bölümde ise çocukların din eğitimiyle ilişkili haklar, din ve inanç özgürlüğü ve eğitim hakkı, Avrupa Birliği Temel Haklar Şartı, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi ve Birleşmiş Milletler Çocuk Hakları Konvansiyonu kapsamında incelenecektir.
Yabancı para borçları

Para, niteliği gereği birçok borç ilişkisinin konusunu oluşturur. Kişiler borç ilişkisinden kaynaklanan edimlerini parayla ifa edebilir. Para soyut mali gücü sayesinde toplumsal hayat içerisinde metaların değiştirilmesinde ve edinilmesinde önemli bir yer tutar. Borç ilişkisinin gerektirdiği edimlerin para ile ifa edilmesi halinde, paranın itibari değeri nedeniyle borçlu ve alacaklı bakımından sakıncalar doğabilir. Bu durumda taraflar ülkelerin daha fazla istikrar arz eden para birimleri üzerinden borçlanma yoluna gidebilir. Tarafların ifa yerinin yasal para birimi dışında başka bir para birimiyle borçlanmaları halinde yabancı para borçları söz konusu olur. Türk Hukukunda, tarafların yabancı para üzerinden borçlanmaları TBK. m.99 gereği mümkündür. Bu durumda borç ilişkisinin gerektirdiği edimler yabancı para üzerinden ifa edebilir. Ülkede yaşanan enflasyon, ekonomik kriz, devalüasyon gibi ekonomik ve siyasal nedenler dolayısıyla Türk Lirası aşırı değer kayıplarına uğramaktadır. Bu nedenle alacaklılar istikrar arz eden yabancı para birimleri üzerinden borçluları sözleşme yapmaya zorlayabilmektedir. Son dönemde yaşanan ekonomik ve siyasal olaylar nedeniyle Türk Lirası aşırı değer kayıplarına uğramıştır. Borçlular, Türk Lirasının aşırı değer kaybetmesi nedeniyle yabancı para borçlarını ödeyemez hale gelmiştir. Bu nedenle Türk Lirasının kıymeti ve değerini korumak için Türk Parasının Kıymetinin Korunması Hakkındaki Kanun'a dayanılarak Cumhurbaşkanlığı tarafından 12 Eylül 2018 Tarihli 32 Sayılı Kararda Değişiklik Yapılmasına Dair 85 Sayılı Karar yürürlüğe konmuştur. Bu Karar, Türk Lirasının kıymeti ve itibarını korumak için belirli tip sözleşmelerin yabancı para üzerinden yapılabilmesini yasaklamıştır. Çalışmamızda bu güncel gelişmeler doğrultusunda akademik yayınlardan ve mahkeme kararlarından faydalanılarak uygulamaya ve teoriye yönelik olarak yabancı para borçları incelenmiş, yabancı para borçlarına ilişkin sorunlar irdelenmeye çalışılmıştır.