Ahmet Tufan Şentürk'ün Hayatı ve Sanatı

Aşkın güzelliği ve vazgeçilmez oluşu, bir anlamda Ahmet Tufan Şentürk'ün yaşama nedeni olan şiirinin beslendiği, en önemli kaynaktır. Onda aşk, olmazsa olmaz, çok önemli bir kavramdır. Bununla birlikte aşkı tek başına yaşanan, kopuk bir duygu olmaktan çıkarıp, günlük hayatın gereklerine, insanın doğasına indirgemek de şairimizin şiirlerinde dikkati çeken en önemli noktalardan biridir. Aşk temasını, insani duygulanmalarla ve yaşantılarla yoğurarak, yeni bir ruh vermeye çalışmıştır. Ondaki aşk, ilahi bir kudret olmaktan çok, yaşanılan, doğal bir süreçtir. Ancak, tasavvuf felsefesini de özümsemiş olan şairimizde aşk, beşeri bir olgu gibi yansıtılsa da asıl amacı ona bu aşkı yaşatma gücünü veren 'ilahi' güce duyduğu minnettir. Onun şiirlerinde çocuk sevgisinin ayrı bir yeri vardır. Çünkü hiçbir zaman baba olmamıştır. Olmayı isteseydi, bunu başarabilirdi. Ancak, onun hissettiği sevgi, aşk temasında da gördüğümüz, beşeriyetten çok, ilahi bir duygulanmadır. Çocuk sevgisini, 'manevi evlatlarım' dediği sevenleriyle gidermeye çalışmıştır. Kurtuluş Savaşı ve Büyük önder Atatürk'ü anlattığı seri halindeki şiirlerinde duygusal, coşkulu bir söylemin yanı sıra, O'ndan uzaklaşmanın, bilim ve çağdaşlık yolundan sapmaların verdiği acıyla birlikte, bir özeleştiri hakimdir. Atatürk'ün bıraktığı mirasa sahip çıkmak demek, ancak onu anlamak ve izlemekle mümkün olacaktır. Bu konudaki aşırı duyarlılığını, hayatının hiçbir devresinde yitirmemiştir. Hatta onun için, Atatürk'e olan sevgi ve saygısının, milli duygularını sürekli canlı tuttuğunu söylemek yanlış olmaz. O, vatanını ve milletini sevmeyi Atatürk'ten öğrenmiştir. Kendisinden sonra gelenlere de özellikle de çocuklara, bu konuda öncülük etmiştir. Bir milletin tarihi, onun geleceğine ayna tutan en önemli unsurlardan biridir. Tarihin ve 123 yaşanılanların canlı tutularak, geleceğin şekillendirilmeye çalışılması ise, duygusal bir yaklaşım değil, tam tersine bilimsel bir öngörüdür. Ahmet Tufan ŞENTÜRK bu konuda örnek alınması gereken önemli bir sanatçıdır. Bir milletin yaşadığı önemli olaylar, onun edebiyatını da elbette ki derinden etkiler, hatta edebi metinler aracılığıyla, o milletin tarihine, sosyal yaşantısına, duyuş ve düşünce hayatını, gerçekçi bir biçimde tahlil etmeye yardımcı olabilir. Onun şiirlerinde dost ve dostluğun önemli bir yeri vardır. Bireysel bir tutumdan çok, toplumsal bir yaklaşımla ele aldığı, barış ve kardeşlik duyguları, aslında tüm dünya insanları için geçerli olan, evrensel bir tutuma dönüşmüştür. Ondaki bu sanatçı duyarlılığı, örnek aldığı büyük ustaların bıraktığı mirasa verdiği değeri de göstermesi bakımından son derece önemlidir. Dili kullanma yöntemleri sadelik ve kendinden emin bir ruh dünyasının göstergesi olarak değerlendirilebilir. Dil konusundaki aşırı titizliği, kendi çizgisinden uzaklaşmadığını, taklit ve tekrarlara düşmediğini de ortaya koymaya yetecek düzeydedir. Kendisinden öncekileri benimsemiş, ancak taklide yönelmemiştir. Tam tersine, halk dilinin söz varlıklarını sıkça kullanarak, bu dilin canlılığını da ortaya koymuştur. Yaşayan bir dille, duygu dolu şiirler yazmıştır. Çünkü onun övündüğü en önemli şey, Türk olmak, Türkçe konuşmaktır. Dilin edebi eserler aracılığıyla yaşatılacağına ve gelecek kuşaklara aktarılacağına inanan sanatçı, eserlerini de bu atmosfer içinde yazmıştır. 124