turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Spastik serebral palsili çocuklarda femoral anteversiyonun gövde kontrolü ve yürüme üzerine etkisi

Amaç: Bu çalışmada, spastik serebral palsili çocuklarda yüksek olan femoral anteversiyon açısının gövde kontrolü ve yürüme üzerine olan etkisinin incelenmesi amaçlanmıştır. Materyal ve Metod: 20 spastik serebral palsili çocuk çalışmaya alındı. Katılımcılar Gillette Fonksiyonel Yürüme Değerlendirme Anketi, Rivermead Görsel Yürüme Değerlendirme Anketi, Zamanlı Kalk ve Yürü Testi, 2 Dakika Yürüme Testi (2DYT) ve Gövde Kontrol Ölçüm Skalası ile değerlendirildi. Bulgular: FA ve kalça addüktör spastisesi arasında istatistiksel olarak anlamlı bir fark bulundu. FA ile yürüme parametreleri arasında istatistiksel olarak anlamlı bir fark yoktu. FA ile GKÖS statik oturma, GKÖS dinamik uzanma ve GKÖS toplam arasında istatistiksel olarak anlamlı bir fark vardı. Sonuç: Bu çalışma yüksek femoral anteversiyon derecesinin gövdenin statik oturma ve dinamik erişim aktiviteleri ile kuvvetli bir bağ içersinde olduğunu kanıtlamıştır. Yüksek FA açışı gövdenin statik oturma ve dinamik erişim aktiviteleri üzerine etki eder.
Sodyum valproat tedavisinin tiroid hormonları ve eser elementler üzerine etkisi

Epilepsili hastalarda tiroid hormon dengesi ve eser elementler üzerine valproik asid'in etkisini inceleyen çalışmaların bulguları tartışmalıdır. Bu çalışmanın amacı tekli VPA ile tedavi edilen epilepsi tanılı çocuklarda serum tiroid hormonları ve eser element düzeylerindeki değişimi prospektif olarak değerlendirmektir. Serum tiroid situmülan hormon, serbest tiroksin (ST4), serbest triiyodotironin (ST3), tiroksin (T4), triiyodotironin (T3), tiroglobulin, selenyum, çinko, bakır ve demir düzeyleri tüm hastalarda tedavinin başında ve 6. ayında ve bir kontrol grubunda ölçüldü. Valproik asit tedavisinden önce tüm hastaların tiroid fonksiyonları normaldi. Çalışmanın sonunda ölçülen serum VPA düzeyi terapotik sınırlar (50- 100 mg/L) içinde idi. Hasta grubunda Fe düzeyi anlamlı olarak azaldı. Çalışmanın sonunda ölçülen Cu düzeyi kontrol grubundan anlamlı olarak daha düşüktü (114.81 1. 34 vs 141.25 1. 54 g/dL). Hasta grubunda TSH düzeyi anlamlı olarak artarken, ST4 düzeyi anlamlı olarak azaldı. Çalışmanın sonunda ölçülen TSH düzeyi kontrol grubundan anlamlı olarak yüksek iken, T4 düzeyi anlamlı olarak daha düşüktü (sırasıyla, 2.87 1. 29 vs 2.38 0. 78 and 9.39 1. 77 vs 10 .07 1.19). Çalışmanın sonunda Cu düzeyi T4 ile pozitif olarak korele idi (r:0.41, p: 0 .01). Hasta grubunda ? logCu ile ? TSH arasında negatif korelasyon bulundu (r:-0.36, p: 0 .05). Sonuç olarak; tekli VPA tedavisi, epilepsi tanılı çocuklarda tiroid profili ve serum Cu ve Fe düzeylerinde anlamlı değişikliğe yol açabilir. Tiroid hormonlarındaki değişim serum Cu düzeyindeki değişim ile ilişkili gibi görünmektedir. Valproik asit alan epilepsi tanılı çocuklarda serum tiroid hormon düzeylerinin rutin olarak ölçülmesi yararlı olabilir. Total vücut Cu düzeyinin azaldığı durumlarda VPA'nın dikkatli kullanılması gerekir.
12 haftalık eğlenceli atletizm programının 10-14yaş aralığında olan hafif derecede zihinsel engelli çocukların motor gelişimleri üzerinde etkileri ile ebeveynlerin çok boyutlu destek ve stres algılarına etkisinin araştırılması

Bu araştırma ''12 Haftalık Eğlenceli Atletizm Programının 10-14 YaşAralığında Olan Hafif Derecede Zihinsel Engelli Çocukların Motor GelişimleriÜzerinde Etkileri İle Ebeveynlerin Çok Boyutlu Destek Ve Stres AlgılarınaEtkisinin Araştırılması'' amacıyla yapılmıştır. Çalışmanın örneklem grubunu 10 kontrol, 10 deney grubu olmak üzere 20 hafif derecede zihinsel engelli öğrenci oluşturmuştur. Tesadüfi örneklem yöntemi ile öğrenciler iki gruba ayrılmıştır. Kontrol grubunun yaş ortalamaları10,90 2, 28 yıl; deney grubunun yaş ortalamaları 11,80 1, 47 yıldır. Deney grubuna 12 hafta süreyle haftada 2 gün eğlenceli atletizm eğitim programı uygulanmış, kontrol grubuna bu sürede eğlenceli atletizm eğitimiuygulanmamıştır. Tüm katılımcıların motor becerilerini 'Brian Mackenzie 101 Performance Evaluation Tests ve MEB Psikomotor Beceriler KabaDeğerlendirme Formu ön ve son testlerde ölçülmüştür. Ebeveynler için stres algısını Algılanan Stres Ölçeği ve Çok Boyutlu Algılanan Sosyal Destek Ölçeği kullanılmıştır. Yapılan istatistiksel analizler sonucunda veriler normal dağılım göstermediği için parametrik olmayan istatistiksel yöntemlerden Wilcoxon İşaretli Sıra Test İstatistiği ve tanımlayıcı istatistikler kullanılmıştır. Çalışmanın anlamlılık düzeyi p<0. 05 olarak alınmıştır. Ayrıca analiz sonuçları incelendiğinde deney grubunun motor beceri testlerinden altıgen engel, yan yöndeğiştirme, 505 çeviklik, zig-zag, çeviklik ''T'' drill, hızlı ayak, duvar squatduruşu, kalça-gövde statik esneklik, gövde-boyun statik esneklik, el pençekuvvet, sağlık topu, sıçrama testlerinde son test puanlarının lehine anlamlı bir fark bulunmuştur (p<0.05) Deney grubunda denge sağ göz açık testlerinde, leylek duruşu sol göz açık performanslarında anlamlı gelişme tespit edilmiştir. Deney grubu denge açıkgöz sol ve kapalı göz sağ-sol testlerinin ve leylek duruşu sağ göz açık ve sağ-sol göz kapalı ön ve son test uygulamasında anlamlı fark bulunamamıştır. Kontrol grubunda ise denge sağ-sol göz açık ve sağ-sol göz kapalı performanslarında ve leylek duruşu sağ-sol göz açık ve sağ sol göz kapalı performanslarında ön ve son test puanlarının lehine anlamlı bir fark bulunmamıştır. Kontrol grubuna uygulanan Mackenzie 101 Performanstestlerinde kontrol grubunda ön test son test uygulamalarında anlamlı gelişme
Serebral palsili çocuklarda apolipoprotein E genotipi ve interlökin-6 polimorfizminin değerlendirilmesi

Serebral palsi gelişmekte olan beyinde progresif olmayan bir lezyon sonucu gelişen ama yıllar içinde progresyonu değişebilen, aktivite kısıtlılığına yol açan, kalıcı motor işlev, postür ve hareket bozukluğudur. Bu motor bozukluğa duyusal, bilişsel, davranışsal sorunlar, konvülsiyon ve sekonder kas iskelet sorunları eşlik edebilir. Son yıllarda serebral palsi ile ilgili çok sayıda genetik araştırma yapılmıştır. Çalışmamızda serebral palsi ile ilgili olduğu düşünülen Apolipoprotein E ve İnterlökin- 6 genlerindeki polimorfizmleri araştırdık. Çalışmamıza toplam 78 serebral palsili olgu ve 60 kontrol dahil edildi. Tüm olgular hazırlanan değerlendirme formu doğrultusunda değerlendirildi ve genetik analizler gerçekleştirildi. Olguların klinik özellikleri ile polimorfizmler arasındaki olası ilişkiler tartışıldı. Çalışmamızda Apolipoprotein E polimorfizminin serebral palsi ile ilişkili olabileceği sonucuna ulaştık.
Olumsuz çocukluk çağı deneyimi olan ve olmayan annelerin çocuklarıyla bağlanma örüntülerinin incelenmesi

Bağlanma teorisine göre, bebekler kendilerine güven ve rahatlık veren bağlanma ilişkileri geliştirirler. Bağlanma nesnesi çocuk için güvenli bir temel oluşturur. Güvenli bağlanma kurulması, çocuğun başkalarına güven duymasına ve kendine güvenmesine olanak sağlar. Annedeki istismar ve ihmal öyküsü, bebekleri ile geliştirdikleri bağlanma şeklini etkileyebilir. Bu çalışmanın amacı, istismar öyküsü olan ve olmayan annelerin bebekleriyle olan bağlanma örüntülerini araştırmaktır. Pediatri polikliniğine başvurmuş 94 anneye Olumsuz Çocukluk Çağı Deneyimleri Anketi ve Ana-Babaya Bağlanma Anketi uygulandı. Tüm anne ve çocuklarına, bağlanmalarının değerlendirmesi açısından Yabancı Durum Testi uygulandı. 94 annenin yarısında, çocukluk çağı istismar öyküsü vardı. Bu 47 annenin istismar tipleri dağılımında: %61,7' si fiziksel istismar, %53,19' u duygusal istismar, %29,78' i ihmal ve %6,38'i cinsel istismardı. Bazı anneler, birden fazla istismar tipine sahiplerdi. İstismar öyküsü olan annelerin %66'sı çocuklarıyla güvenli bağlanma geliştirmişken, istismar öyküsü olmayan grupta bu oran %80, 9 idi. İstismar öyküsü olan ve olmayan grup arasında istatistiksel anlamlı bir fark yoktu. Her iki gruptaki anneler, kendi anneleri ile olan bağlanmaları açısından değerlendirildiğinde, iki grup arasında istatistiksel anlamlı fark yokken, annelerin kendi babaları ile olan bağlanmaları arasında istatistiksel olarak anlamlı fark vardı. İstismar öyküsü ile bağlanma şekli arasında istatistiksel olarak anlamlı bir fark olmasa da, çocuklukta istismar öyküsü olan annelerde daha çok güvensiz bağlanma gözlendi. Eğitim düzeyi, bağlanma şekli geliştirilmesinde koruyucu bir faktör olabilir. Ayrıca kuşaklar arası etkileşimin, anne-çocuk bağlanmasını etkilediği söylenebilir.
Disleksik çocuklarda denge eğitiminin postüral stabilite üzerine etkisi

Amaç: Disleksik hastalarda denge egzersiz programı ile denge parametrelerindeki değişikliklerin objektif olarak gösterilmesidir. Gereç-Yöntem: Çalışma 8-11 yaşları arasında Çocuk ve Ergen Psikiyatrisi tarafından klinik olarak disleksi tanısı almış 16 çocuk ile bu hastaların yaş, cinsiyet ve vücut kitle indeksi dağılımına benzer olarak seçilen 16 sağlıklı kontrolle gerçekleştirildi. Disleksik çocuklara 6 hafta boyunca haftada 2 kez 45'er dakika fizyoterapist eşliğinde germe, güçlendirme ve denge-koordinasyon egzersizleri ve 1 kez de Balance Master cihazında 20 dakikalık denge eğitimi hekimce uygulandı. Dengenin nicel ölçümü tedavi öncesi ve sonrası Balance Master cihazındaki statik ve dinamik denge testleri uygulanarak yapıldı. Aynı zamanda yaşıtlarına göre standart bir metin ile okuma hızları değerlendirilip, Pediatrik Sağlıkla İlgili Yaşam Kalitesi Ölçeği ölçeği ile de yaşam kalitesi skorları belirlendi. Bulgular: Gövde salınım hızları gözler açık ve kapalıyken, sert ve köpük zeminde disleksi grubunda belirgin yüksek saptandı (p<0,05). Disleksi grubunda tedavi sonrası tedavi öncesine göre statik ve dinamik denge parametrelerinde anlamlı olarak iyileşme saptandı (p<0,05). Disleksik grupta kontrol grubuna göre doğru ve toplam okunan kelime sayısı anlamlı olarak düşük bulundu (p<0,001), tedavi sonrası ise öncesine göre doğru ve toplam okunan kelime sayısı anlamlı olarak yüksek saptandı (p<0,001). Sonuç: Altı haftalık rehabilitasyon programı ile disleksik çocuklarda denge ve yaşam kalitesi parametrelerinde iyileşme yanı sıra okuma kalitesinde de gelişim saptanmıştır.
Belediyelerin çocuk hizmetlerinin incelenmesi: Maltepe ve Gaziosmanpaşa ilçe belediyeleri örneği

Gerek ulusal mevzuat gerekse de Türkiye'nin taraf olduğu uluslararası belgelerde belediyelere çocukları doğrudan ya da dolaylı etkileyecek tüm alanlarda, onlar için daha yaşanabilir ve gelişimlerinin daha sağlıklı gerçekleşmesi için birçok görevler ve önerilerin şart koşulduğu bilinmektedir. Diğer bir deyişle, özellikle çocuk haklarının yerelden yürütücüsü olarak da görülen belediyelerin bu noktada önemli konumları bulunmaktadır. Çalışmada amaçlanan da, belediyelerin çocuklar için yaptıkları hizmet çeşitlerini ortaya koymak, mevzuata uygunluklarını tespit etmek ve arka planda çocuk haklarına yaptıkları katkıları gözlemlemektir. Buradan yola çıkılarak Çocuk Hakları Sözleşmesi'nde bahsi geçen haklar temelinde belediyelerin çocuklara yönelik hizmetleri, İstanbul'un çocuk nüfusu ve kentleşme hızı ile birlikte riskli alanları da içinde barındıran ve dolayısıyla çocuklara daha fazla odaklanmaları gerekliliğinin düşünüldüğü iki ilçe belediyesi; Maltepe ve Gaziosmanpaşa ilçeleri çalışma kapsamına alınmıştır. Teori kısmında Türkiye'nin geçmişşten günümüze çocukla ilgili belli başlı hem merkezi hem yerel örgütlenmelerine değinilmiş, ulusal ve uluslararası belgelerde çocuk ve kent buluşmasında belediyelere düşen rollere yer verilmiştir. Uygulama kısmında yöntemsel olarak, bahsi geçen iki belediyenin 2009- 2013 dönemi Faaliyet Raporları, Stratejik Planları, Bütçe Performans Programları incelenerek hem çocuk hizmetleri hem de sosyal harcama verileri tespit edilmiştir. Çalışmanın sonucunda iki ilçe belediyesinden Gaziosmanpaşa Belediyesi'nin sosyal harcamalarının az bir farkla Maltepe Belediyesi'nden yüksek çıkmış olduğu görülmekle birlikte hizmet dağılımlarında Maltepe Belediyesi'nin toplum refahı hizmetlerine Gaziosmanpaşa Belediyesi'nden daha fazla harcama yaptığı belirlenmiştir. Ayrıca çocuklara yönelik hizmetlerde ilçelerin refah seviyelerindeki farkın da etkisi ile Maltepe'de çevre bilinçlendirmesi ve kültürel etkinlik odaklı çocuk çalışmaları yoğunluk kazanırken, Gaziosmanpaşa'da alt düzey gelir grubu çocukların psiko-sosyal gelişimlerine ve ailelerine odaklı hizmetlerin ön plana çıktığı anlaşılmıştır.
Kentsel bir sorun alanı olarak sokakta çalışan / çalıştırılan çocuklar: Isparta incelemesi

Türkiye'de çalışan çocuklarla ilgili yapılan çalışmaların çoğu belirli sektörlerdedir. Fakat sokakta çalışan çocuklarla ilgili yapılan çalışmalar ise oldukça sınırlıdır. Bu çalışma kentsel sorun alanları sokakta çalışan / çalıştırılan çocuklar boyutuyla ele almaktadır. Bu konuda yapılmış araştırmalara farklı bir katkı getirebilme beklentisi doğrultusunda araştırma, kentsel sorunlara çocuk odaklı bakan, nitel bir çalışma özelliği taşımaktadır. Çocukların deneyimlerini, duygularını, algılarını düşüncelerini anlayabilmek için farklı konu başlıkları altında görüşmeler yapılmış ve değerlendirilmiştir. Araştırmada, katılımcı çocukların ailelerinin, gelir ve eğitim düzeyi oldukça düşük, ailelerin çok çocuklu ve kırsal alandan göç etmiş oldukları tespit edilmiştir. Ailelerin çocuklarının temel ihtiyaçlarını gidermekte zorluk çektiği, bu nedenle çocukların sokakta çalışmak zorunda kaldıkları edinilen bulgulardandır. Yine, çalışan çocuğun, sokakta çalışmaya ilişkin olumsuz tutumu, sorunlu aile yapıları içinde oluşları, eğitim almaya dair istekleri ve geleceğe yönelik umutsuzlukları çalışmada öne çıkan bulgulardandır.
Pediatrik onkoloji hastalarına periferik damar yolu açılırken terapötik oyun ile verilen eğitimin anksiyete düzeyine etkisi

Araştırma, pediatrik onkoloji hastalarında periferik damar yolu açılırken oluşan anksiyeteyi azaltmada, girişim öncesi terapötik oyun yöntemi ile verilen eğitimin etkisini belirlemek amacıyla yarı deneysel olarak gerçekleştirildi. Araştırmanın evrenini 2012 Eylül- 2013 Mart tarihleri arasında İstanbul Tıp Fakültesi Çocuk Hematoloji-Onkoloji Servisi, Cerrahpaşa Tıp Fakültesi Çocuk Hematoloji-Onkoloji Servisi ve Amerikan Hastanesi Pediatri Servisi'nde hematolojik-onkolojik hastalığı nedeniyle tedavi görmekte olan 40 çocuk hasta oluşturdu. Araştırma örneklemini de çalışma kriterlerine uyan ve çalışmayı kabul eden bu 40 çocuk hasta oluşturmuştur. Örneklem grubu (kontrol=20, deney=20) randomize olarak belirlendi. Deney grubundaki çocuklara girişim öncesi oyuncak Chemo-Duck kullanılarak uygulanan terapötik oyun yöntemi ile damar yolu açma işlemi anlatıldı. Veriler Çocuk İle İlgili Bilgi Formu ve Çocuklar İçin Durumluk-Süreklilik Kaygı Envanteri ile elde edildi. Veriler Ki-kare ve Fisher kesin olasılık testi, iki grup kıyaslamasında t testi, ikiden fazla grup ortalamasının karşılaştırılmasında tek yönlü varyans analizi, arasındaki farkların kıyaslamalarında da Post-Hoc Tukey HSD testi ile değerlendirildi. Araştırma sonucunda kontrol ve deney gruplarının süreklilik kaygı puan ortalamalarının her iki grupta da benzer olup orta seviyede kaldığı, istatistiksel yönden gruplar arasında anlamlı bir fark olmadığı (p 0 ,05), durumluk kaygı puan ortalamalarının deney grubunda kontrol grubuna göre düşük olduğu (Kontrol: 43.40 5 .42, Deney: 31.50 4 .73) ve bu farkın istatistiksel yönden anlamlı olduğu bulundu (p < 0 ,001). Yaş, cinsiyet, okuma/yazma durumu, kardeş sayısı, sağlık güvencesi, alınan tanı, tanının süresi, tanıyı bilme/bilmeme, ameliyat olup/olmama, fiziksel engel varlığı/yokluğu, alınan tedavi türü ve sıklığı, aylık uygulanan test sayısı ve aylık hastaneye yatış sayısı değişkenlerinden hiçbirinin çocukların durumluk-süreklilik kaygı düzeyini etkilemediği, ancak bütün çocuklarda değişkenler ne olursa olsun- işlem öncesi uygulanan terapötik oyun ile verilen eğitimin durumluk kaygı düzeyini düşürdüğü bulundu. Periferik damar yolu açma gibi girişimler sırasında çocukların anksiyetesini azaltmak amacıyla girişim öncesi terapötik oyun yöntemi ile eğitim verilebilir ve bu yöntem sağlık kuruluşlarında kullanılabilir.
Görsel algı becerilerinin gelişimine yönelik örnek bir program modelinin hazırlanması ve anasınıfı çocuklarında görsel algı gelişimine etkisinin incelenmesi

Görsel-Algı Becerilerinin Gelişimine Yönelik Örnek Bir Program Modelinin hazırlanması ve anasınıfı çocuklarında görsel algı gelişimine etkisinin incelenmesi. Bu araştırma; görsel-algı becerilerinin gelişimine yönelik için örnek bir program modelinin hazırlanması ve bu programın anasınıfı çocuklarının görsel-algı gelişimine etkisinin incelenmesi amacıyla yapılmıştır. Araştırma evrenine, Ankara ili Yenimahalle ilçesinde Mili Eğitim Bakanlığı'na bağlı ilköğretim okullarında anasınıfına devam eden çocuklar seçilmiştir. Araştırma örnekleminde; Müjgan Karaçalı İlköğretim Okulu anasınıfına devam eden 31 çocuk deney grubunu, İstiklal İlköğretim Okulu anasınıfına devam eden 39 çocuk kontrol grubunu oluşturmuştur. Araştırmaya katılan çocukların görsel algı gelişim düzeyini belirlemek ve grupları eşitlemek için araştırmada Frostig Görsel Algı Testi ön test olarak kullanılmıştır. Ön testin değerlendirilmesi sonucunda deney ve kontrol gruplarının görsel algı becerileri yönünden eşit olduğu görülmüştür. Araştırmacı tarafından; göz-motor koordinasyonu, şekil-zemin algılama, şekil sabitliğini algılama, mekan ile konumu algılama ve mekan ilişkilerini algılama boyutlarında görsel algı becerilerini geliştirecek örnek program hazırlanmıştır. Deney grubu ile haftada üç gün, 30'ar dakika örnek programla çalışılmıştır. Çalışma 8 hafta sürmüştür. Deney ve kontrol gruplarına son test olarak Frostig Görsel Algılama Testi tekrar uygulanmıştır. Testlerden elde edilen verilerin istatistiksel çözümlenmesi için; standart sapmaları hesaplanmış, ortalamalar arası farkları bulunmuş ve 't' testi yapılmıştır. Deney ve kontrol gruplarının son test sonuçlarına göre; deney grubunun, göz- motor koordinasyonu, şekil-zemin algılama, şekil sabitliğini algılama, mekan ileII konumu algılama ve mekan ilişkilerini algılama boyutlarında 0.05 düzeyinde anlamlı bir gelişme gösterdiği görülmüştür. Deney grubunun ön test ve son testlerinin karşılaştırılmasından elde edilen sonuçlara göre; görsel algılamanın tüm boyutlarında 0.05 düzeyinde anlamlı bir gelişme görülmüştür. Kontrol grubunda anlamlı bir gelişme olmadığı sonucu bulunmuştur. Bu araştırma için hazırlanarak görsel algılama gelişimine etkisinin incelendiği örnek program, okul öncesi eğitimcilere benzer etkinlikleri düzenleyip uygulayabilecekleri yönünde örnek oluşturabilecektir.
Otizm spektrum bozukluğu olan çocuklarda serum S100B, NT-3 ve BDNF düzeyleri

Otizm spektrum bozukluğu olan çocuklarda serum S100B, BDNF, NT-3 düzeylerinin normal kontrollerle karşılaştırılarak S100B, BDNF, NT-3 düzeyleri ile OSB tedavisi, belirti şiddeti ve bozukluğun başlangıç tipi gibi değişkenler arasındaki ilişkinin incelenmesi amaçlanmıştır. Tüm katılımcılar iki çocuk ve ergen psikiyatristi tarafından DSM 5 tanı kriterlerine göre değerlendirilmiştir. Mart 2014 - Mayıs 2015 tarihleri arasında polikliniğimize başvuran, içleme kriterlerini sağlayan ve dışlama kriterlerini sağlamayan 0-6 yaş arası OSB hastalarından 52 olgu ve kontrol grubundan 29 olgu çalışmaya dahil edilmiştir. OSB tanısı konulan ve kontrol grubu olarak çalışmaya katılmayı kabul eden olgulara kendi hazırladığımız sosyodemografik veri formu uygulanmıştır. Ayrıca OSB belirti şiddetini belirlemek amacıyla Çocukluk Otizm Derecelendirme Ölçeği uygulanmıştır. Çalışmaya katılmayı kabul eden tüm ailelerden yazılı onam alınmıştır. Elde edilen verilerin değerlendirilmesinde Pearson Ki-Kare testi, Tanhane T2 testi ve Kruskal Wallis testi istatistiksel yöntem olarak kullanıldı. Çalışmamızda OSB, tedavisiz OSB, ağır derecede OSB ve doğuştan tip OSB gruplarında serum S100B düzeyi yüksek saptanırken, tedavili OSB grubunda serum NT-3 düzeyi anlamlı olarak yüksek saptanmıştır. Bu bulgular OSB'de altta yatan nöropatolojik süreci göstermesi ve tedavi ile nörorejenaratif süreçlerin başladığını göstermesi açısından önemlidir. Bu bulgular OSB'nin altında yatan nöropatolojik süreçlerin aydınlatılmasında, tedaviye yanıtın değerlendirilmesinde ve takibinde yararlı katkılarının olacağını düşündürmüştür.
10-12 yaş erkek yüzücülerde dinamik germe egzersizlerinin esneklik gelişimi ve yüzme performansına etkisi

Bu araştırmanın amacı, 10-12 yaş grubu erkek yüzücülerde 8 haftalık dinamik germe egzersizlerinin esneklik gelişimi ve yüzme performansına etkilerini belirlemektir. Araştırma Konya ilinde çeşitli kulüplerde düzenli olarak yüzme antrenmanları yapan 10-12 yaş aralığı toplam 30 erkek çocuk katılımcı ile gerçekleştirilmiştir. Araştırmaya katılan çocuklar 15'er kişilik deney grubu ve kontrol grubuna ayrılmıştır. 8 hafta süresince haftada 5 gün DG'ye yüzme antrenmanlarına ek olarak dinamik germe egzersizleri, KG'ye ise sadece yüzme antrenmanları uygulanmıştır. 8 haftalık antrenman programı öncesi ve sonrası gruplara boy uzunluğu, vücut ağırlığı, beden kütle indeksi, otur-uzan, kol esnekliği, köprü, kalça fleksiyon ve ekstansiyon, diz fleksiyon, omuz fleksiyon ve ekstansiyon, gövde öne fleksiyon, gövde geriye ekstansiyon ve 25-50- 200 m yüzme testleri uygulanmıştır. Elde edilen bulguların analizinde SPSS 18 istatik paket programı kullanılarak; ilişkili analizlerde Paried Samples T-Testi, ilişkisiz analizlerde Independent Sample T-Testi uygulanmıştır. Araştırmanın sonunda DG'nin otur-uzan, kol esnekliği, köprü, kalça fleksiyon ve ekstansiyon, diz fleksiyon, omuz fleksiyon, gövde fleksiyon esnekliği ve 25-50- 200 m serbest teknik yüzme performanslarında anlamlı düzeyde farkın olduğu belirlenmiştir (p<0,05). KG'de ise hiçbir esneklik parametresinde anlamlı düzeyde değişim olmadığı tespit edilmiştir (p 0,05). Gruplar arası karşılaştırmalarda deney grubunun, kontrol grubuna göre gövde geriye ekstansiyon değerleri anlamlı derecede yüksek, 25 m yüzme ve 50-100-150- 200 m geçiş dereceleri ise anlamlı düzeyde düşük bulunmuştur (p<0,05). Sonuç olarak 10-12 yaş grubu erkek yüzücülerden bir gruba 8 hafta süre ile sadece yüzme antrenmanı, bir gruba da yüzme antrenmanlarına ek olarak dinamik germe egzersizleri yaptırılmış ve program sonunda dinamik germe egzersizi uygulanan grubun esneklik ve yüzme performanslarında olumlu etkiler tespit edilmiştir. Elde edilen bu bulgular ile yüzme antrenmanlarının öncesinde yapılan dinamik germe egzersizlerinin, büyüme ve gelişme çağında olan sporcuların esneklik ve performans gelişimlerinde önemli ölçüde katkı sağladığı söylenebilir.
Şanlıurfa bölgesinde 0-18 yaş arası sağlıklı çocuklarda karaciğer, dalak, böbrek ve tiroid boyutlarının sonografik olarak değerlendirilmesi

Karaciğer, dalak, böbrek ve tiroid hastalıklarının tanısında ve takibinde bu organların boyutlarının değerlendirilmesi önemli ve güvenilir parametrelerdendir. Özellikle çocukluk yaş grubunda hızla büyüyen organların boyutlarının normal olup olmadığının bilinmesi gerekmektedir. Bu çalışmanın amacı Şanlıurfa bölgesinde sağlıklı çocuklarda karaciğer, dalak, böbrek ve tiroid boyutlarının normal sınırlarının sonografik olarak saptanması ve bu değerlerin yaş, boy, vücut yüzey alanı ve cinsiyet ile ilişkisinin belirlenmesidir. Çalışmaya polikliniğimize ultrasonografi tetkiki için başvuran, ölçülen organlarla ilişkili herhangi bir hastalığı bulunmayan, 0-18 yaş aralığında 333 kız, 347 erkek olmak üzere toplam 680 çocuk dahil edildi. Tetkike başlamadan önce katılımcıların boy ve kiloları ölçüldü ve vücut yüzey alanı hesaplandı. İşlem sırasında ultrasonografi ile her katılımcının karaciğer, dalak, böbrek ve tiroid boyutları ölçüldü. Elde edilen değerlerin yaş, boy, vücut yüzey alanı ve cinsiyet ile ilişkileri araştırıldı. Şanlıurfa bölgesine ait sağlıklı çocuklarda normal karaciğer, dalak, böbrek ve tiroid boyutlarının normal aralıkları belirlendi. Her iki cinsiyet arasında organ boyutları açısından fark saptanmadı. Sol böbrek boyutları ve parankim kalınlığı sağdakinden, sağ tiroid volümü ise soldan fazla idi. Karaciğer, dalak, böbrek ve tiroid boyutları yaş, boy, kilo ve vücut yüzey alanı ile güçlü korelasyon göstermekte idi.