turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Kemalpaşa Ulucak Kasabası'ndaki tarihi mezar taşları

İzmir iline bağlı Kemalpaşa ilçesi Ulucak Kasabası'ndaki Ulucak Belde Mezarlığında yaptığımız araştırmalar sonucunda tarihi öneme haiz, yapıldıkları dönemin kültürel özelliklerini taşıyan 256 mezar taşının mevcut olduğunu gördük. Bu mezar taşlarının 113'ü erkeklere 109'u kadınlara aittir. Geriye kalan 34 mezar taşının kitabesinde yazı olmadığı ve kırık olduğu için burada medfun şahısların kimliği ve yaşadıkları tarihler tarafımızdan tespit edilememiştir. Ele aldığımız mezar taşlarının en erken tarihlisi H. 1128 / M. 1715- 1716 en geç tarihli olanı ise M. 1927 yılına ait olduğunu belgelemiş olduk. Yaptığımız incelemeler neticesinde Mezar taşlarının formel bakımından, farklı biçim ve özelliklere sahip beş başlık altında incelenmesini uygun gördük. Ayrıca bu taşlarının süslemelerinde bitkisel şekiller, mimari tasvirler geometrik düzenler ve yazı kullanıldığını tespit ettik. Malzeme olarak ise bu şahidelerin yalnızca ikisinde küfeki taşı, geriye kalan tamamında mermer kullanılmıştır. Kitabeli mezar taşları üzerinde sülüs, ta'lik ve rik'a olmak üzere üç çeşit yazı tipi kullanılmıştır. Taşların baş kısımlarının erkeklere ait olanların da çoğunlukla sarık, kavuk, fes kullanılırken, kadınlara ait olanlarda ise bitkisel motifli, cami tasvirli, omuzlu ve kemer formundaki alınlıklar kullanıldığı görülmüştür.
Türk-İslam şehri olarak Diyarbakır

Şehirlerimizin yeterince incelenmemiş oluşu, araştırmacıların ürettikleri pek çok kav/rama rağmen henüz Türk şehri kavramının oluşmayışı, bizi zengin tarihi olan Hıristiyan ve İslam dünyası eserlerini barındıran müze kent görünümündeki bu şehri incelemeye sevk etmiştir. Kaynak ve arazi çalışmaları sonucunda gerçekleşen araştırmamızın sonunda, şehrin çeşitli devirlerinden birbirine miras kalan dokusunu büyük ölçüde koruduğu, Türk idareciler yönetiminde medreseler, Akkoyunlular dönemin de ise tekke, zaviye ve imaret gibi yapılarla tanıştığı tesbit edilmiştir. Önceleri yollarla birbirinden ayrılmış fiziksel dört bölüme sahip şehrin, Akkoyunlular ile mescid, camii, tekke ve zaviye gibi yapılar etrafında odaklasan Türkmen gruplarınca artık fiziksel sınırlara sahip olmaktan çıkarak sosyal içerikli mahallelere bölündüğü tesbit edilmiştir. Araştırmacılara pek çok konuda ışık tutacak zengin verilere sahip Diyarbakır, tarihi ve eserleri göz önüne alındığında rahatlıkla dünya şehri sıfatını kazanacak ender şehirlerden biri olduğu görülür.
Ortaöğretimde sanat tarihi eğitimi-öğretimi ve problemleri (1957-2005)

Bu araştırma, Ortaöğretimde Sanat Tarihi'nin durduğu konumu anlamaya çalışarak, dersin ortaöğretime konulduğu zamanlardan bugüne kadarki sürece ışık tutarak, Sanat Tarihi'nin nasıl anlaşıldığı ve anlaşılması gerektiğine dair cevaplaraulaşmak amacıyla yapılmıştır. Bu amaçla da, Van il merkezinde görev yapan Sanat Tarihi mezunu eğitimciler ile Sanat Tarihi dersi gören ortaöğretim öğrencilerinin görüşlerine başvurulmuştur. Araştırmada, Sanat Tarihi dersinin ilk müfredatının belirlendiği 1957 yılınıbaşlangıç olarak alıp, dersin ilk müfredatı ve değişen 1991 yılı müfredatına tam metin olarak yer verilmiştir. Zira böyle bir araştırmada müfredatta yer alan konuların neler olduğu ve nasıl verildiğini bilmek gerekmekteydi. M. E. B.'nin Sanat Tarihi dersi ile ilgili yapmış olduğu çalışmalara ulaşılabilen ölçüde yer verilmiştir. Ayrıca, ortaöğretim için hazırlanmış Sanat Tarihi ders kitapları listesi yer almıştır. Diğerkonu başlıklarımızı ise şunlar oluşturmuştur.;Sanat Tarihi mezunlarının istihdam sorunları ve istihdam yerleri ile Üniversite bünyesinde açılan Sanat Tarihi bölümlerinin listesi. Araştırmamızda yer alan anket uygulaması, 2006- 2007 eğitim-öğretim yılında Van ili merkezinde bulunan Sanat Tarihi mezunu öğretmenler ile Anadolu Güzel Sanatlar Lisesi Resim bölümü öğrencilerini kapsamaktadır. Araştırmanın örneklemi olarak; telefon iletişimi ile bilgi aldığımız 13 ilköğretim okulu ve bu okullarda eğitim veren 16 öğretmen, 1 Sanat Tarihi öğretmeni ile, 1 ortaöğretim okulu ve 17 öğrenci alınmıştır. Araştırmada veri toplama amacıyla uyguladığımız anketi hazırlamak içindanışman hocam, Yrd. Doç. Dr. Osman AYTEK N ile soru havuzu oluşturulmuştur. Sosyoloji bölümünden aldığımız uzman görüşleri ile soruların son şekli verilmiştir. Böylece öğrencilere toplam olarak 11, eğitimcilere ise 9 soruluk bir anket hazırlanmıştır. Ankete konu olan öğrencilerin Sanat Tarihi dersini sevdikleri halde, az olan dersin kredisinden memnun oldukları, Arkeoloji kavramının Sanat Tarihi'ne göre daha net anlaşıldığı gözlemlenmiştir. Eğitimcilerin Sanat Tarihi'ni sevdikleri, ve Ortaöğretimde gördükleri Sanat Tarihi derslerinden dolayı seçtikleri gözlemlenirken, eğitimcilerin zamanla SınıfÖğretmenliğine alıştıkları, fakat imkan olduğunda branşlarına dönmek istedikleri görülmüştür. Eğitimcilerin severek Sanat Tarihi eğitimi aldıkları halde, mevcut uygulamadan dolayı başkalarına Sanat Tarihi'ni tavsiye etmemeleri dikkat çekici bir sonuç olarak ortaya çıkmıştır. Ayrıca eğitimciler, Ortaöğretimde Sanat Tarihi derslerinin olması gerekliliğini de vurgulamışlardır. Böylece tezimiz; Sanat Tarihi disiplininin Ortaöğretimde durduğu konumumevcut uygulamalar, yapılmış çalışmalar ve bizim yaptığımız anket uygulamaları ile anlamaya ve algılamaya çalışarak, nerede durması gerektiği ile ilgili de cidditartışmaların yapılmasının ve çözüm için gayretli adımların atılmasının gereğivurgulanmaya çalışılmıştır.
Roma İmparatorluk Döneminde Pontus-Bithynia Eyaleti'nde Agonlar ve Agonistik sikkeler

Bu tezin amacı Roma İmparatorluk Dönemi'nde Pontus-Bithynia Eyaleti'nin kentlerinde düzenlenen agon'ları sikkeler, yazıtlar ve antik yazarlar ışığında tespit etmektir. Ortaya çıkışından Geç Antik Çağ'a kadar agon geleneği ana hatlarıyla ele alındıktan sonra söz konusu eyaletin kentlerinde saptanan agon'lar her yönüyle değerlendirilmiştir. İmparator kültüyle ve kentte tapınım gören tanrı/tanrıça/kahraman kültleriyle bağlantılı gösterişli büyük agon'ların yanı sıra, gymnasion'larda düzenlenen daha mütevazı yerel agon'lar da tespit edilerek; yarışma kategorileri, agon düzenleyen görevliler ve atletler detaylı olarak ele alınmıştır. İncelenen bir diğer konu ise eyaletin kentlerinde basılan agonistik sikkelerin ikonografik olarak değerlendirilmesidir.
Saraybosna Ulusal Müzesi koleksiyonundaki Osmanlı halk takıları

Kuyumculuk tarihi oldukça gerilere giden Saraybosna'nın bu süreçte kaydettiği gelişim bazı yönleri ile ilgi çekicidir. Osmanlı döneminde Saraybosna, Türkler için özellikle de kuyumculuk alanında önemli bir konuma sahiptir. Diğer yandan Saraybosna'nın bu rolünü pekiştiren en önemli unsurlardan birisi de Bosna Hersek bölgesinin sahip olduğu altın ve gümüş madenleri olmuştur. Bosna Hersek, sahip olduğu bu madenler sayesinde erken dönemlerden itibaren bir çekim merkezi konumundadır. Saraybosna'nın sahip olduğu coğrafi konum, kentin Ortaçağ'da kesintisiz bir şekilde hem doğudan hem de batıdan beslenmesini sağlamıştır. Batıda Dubrovnik, doğuda ise önce Bizans sonrasında ise Osmanlı İmparatorluğu farklı kültürel ve sanatsal değerlerin aktarıcısı olmuştur. Osmanlı dönemiyle birlikte Saraybosna'ya daha önce Bizans İmparatorluğu vasıtası ile ulaşan doğu etkisi artık daha yoğun bir şekilde kesintisiz aktarılmıştır. Dubrovnik'in ise rolü çok fazla değişmeden kalmış, batı etkisi bu sayede Saraybosna'ya ulaşmıştır. Osmanlı hakimiyeti ile birlikte farklı bir kent görünümüne sahip olan Saraybosna'da kuyumculuğun ulaşabildiği noktayı ve önemini yansıtması açısından kent merkezi Başçarşı'daki Büyük ve Küçük Kuyumculuk çarşılarının varlığı önemlidir. Kuyumcu loncasına ait yazılı belgelerin ışığında, esnafının örgütlenmesi ve üretim faaliyetlerinin izlenmesi mümkün olabilmiştir. Osmanlı hakimiyeti sonrasında granülasyon ve telkari gibi bazı tekniklerde Saraybosnalı kuyumcuların ulaştığı gelişim dikkat çekicidir. Diğer taraftan XVI. yüzyılda ehl-i hıref defterlerinde Boşnak kökenli kuyumcu ustalarının en kalabalık gurubu oluşturmaları, İstanbul ve Saraybosna arasındaki karşılıklı etkileşimi doğrulamaktadır. Ayrıca Boşnak kökenli Mehmed ustanın XVI. yüzyılın ikinci yarısında İstanbul'da serzergeran olarak çalışması Boşnak kökenli ustaların kuyumculukta ulaşmış oldukları noktayı göstermesi açısından önemlidir. Osmanlı zevki doğrultusunda takılar üreten ustaların, telkari tekniğini oldukça ileri seviyeye getirdikleri anlaşılmaktadır. XIX. yüzyılda kuyumculuk merkezi konumundaki Saraybosna'da üretilen takılar Bosna Hersek ve çevresine yayılmış durumdadır. Toplumun farklı gelir düzeyine sahip zümreleri için üretim yapan ustaların özellikle de geniş kitlelere hitap eden ve mütevazı ölçülerdeki takıları kırsal kesimlerde de üretilmiştir. Kent merkezinde üretilen takılarda yoğun İstanbul etkisi görülürken, kırsal kesimde üretilen takılar yerel özellikleriyle ile ön plana çıkmıştır. Saraybosna Ulusal Müzesi koleksiyonunda yer alan, XIX. ve XX. yüzyıla ait Osmanlı halk takıları İstanbul'daki takı zevki ile büyük paralellikler göstermektedir. Katalog bölümünde tanıtılan kemer tokaları, kemerler, fes süsleri, yanak dövenler, küpeler, tepelikler, gerdanlar, hamaylılar ve yüzükler yerel zevklerle birlikte İstanbul'daki beğeni ile birlikte şekillenmiştir. 1878 yılında Bosna Hersek'te Osmanlı idaresinin sona ermesine rağmen takı beğenisi ve giyim-kuşam tarzında modern döneme kadar köklü bir değişiklik olmamıştır. Özellikle modern Saraybosna'da geleneksel yöntemlerle telkari ürünlerin üretimi hala devam etmektedir.
XIV-XIX yüzyıl İtalyan seramikleri ile Osmanlı seramikleri arasındaki etkileşimler

14. ve 19. yüzyıllar arasında İtalyan şehir devletleri ile Batı Anadolu Beylikleri ve Osmanlı Devleti, siyaset, sanat ve ticaret alanında birbirleriyle iletişim içerisinde olmuştur. Özellikle Beylikler Dönemi'nden itibaren gerçekleşen önemli ticari faaliyetlerin sonucunda, birçok farklı ürün iki ülke arasında ihraç ve ithal edilmiştir. İhracat ve ithalatta sıkça kullanılan ve kendi dönemlerinin sanatsal özelliklerini en iyi yansıtan ürünler olan seramikler, sanatsal etkileşimin görüldüğü en önemli malzeme olmuştur. Beylikler ve Osmanlı Devleti'nin önemli liman kentleri olan Ayasuluk, Balat, İstanbul ve İzmir'de çok sayıda İtalyan seramiğinin bulunması, Osmanlı Devleti'yle gerçekleşen ticarette ne kadar fazla kullanıldığını ve önemini gözler önüne sermektedir. İki ülke arasındaki bu yoğun ticari faaliyetlerin sonucunda, her iki ülkenin seramik grupları birbirleriyle etkileşim içerisinde olmuştur. Beylikler ve Osmanlı seramikleri, İtalyan seramikleriyle motif, süsleme kompozisyonu, form tipi ve üretim tekniği açısından etkileşim göstermektedir. Bu etkileşim, kimi zaman seramiklerin tamamen taklit veya kopya edilmesiyle, kimi zaman da seramikler taklit edilmeden sadece bazı özelliklerinin alınıp yeni seramik tiplerin ortaya çıkmasıyla gerçekleşmektedir.
Giresun ili, Tirebolu ilçesi, Gazi Paşa Caddesi üzerinde bulunan geç dönem Osmanlı yapıları

Tez çalışmasının konusunu, Giresun ili, Tirebolu İlçesi, Gazipaşa Caddesi üzerinde bulunan Geç Osmanlı Dönemi yapıları oluşturmaktadır. Çalışma, Tirebolu'daki tek tescilli cadde Gazipaşa'da, 19. yüzyıl ortasından 20. yüzyıl başına tarihlenen, mimari eserler üzerine özel bir değerlendirmeyi içermektedir. Caddede, Geç Osmanlı Dönemi'ne tarihlenen mimari eserlerden günümüze ulaşmış, 7 çeşme, 1 su terazisi, 1 hamam, 2 cami, 2 askeri bina ile geleneksel konutlardan seçilen 14 ev araştırmaya dahil edilmiştir. Bahsedilen bu 27 örnek haricinde caddede önceden konumlanmış fakat günümüze ulaşamamış diğer yapılarında, dönem kaynaklarından tespit edilerek teze eklenmiştir. Tespit edilen tüm dini, sivil, askeri, sosyal ve eğitim yapılarının buradaki uygulanış biçimleri irdelenmiş, aynı dönemde inşa edilmiş genel örneklerle, üslupsal benzerlik ya da farklılıklar üzerine karşılaştırmaya gidilmiştir. Dolayısıyla Geç Osmanlı Dönemi'nde, geniş uygulama sahasına sahip çeşitli üslupların, Karadeniz taşrasında küçük bir alanda toplanmış mimari eserlere varsa yansımaları, konum ve toplum ilişkisi bağlamında monografik açıdan değerlendirilmiştir. Buradan hareketle Osmanlı Devleti'nin taşradaki geç dönem imar organizasyonu, küçük bir ölçekte ortaya koyulmaya çalışılmıştır.
Tarihi Urfa camii minberleri

Mimarinin özünü teşkil eden cami yapılarında bu eserler kadar önemli olan mimari elemanlardan biri de minberlerdir. Çalışmanın amacı, Urfa'da bulunan tarihi cami minberlerinin özelliklerini, bu minberlerin cami içerisinde konum ve yerlerini, şekillerini, malzemelerini, tekniğini ve üzerindeki süslemelerini tespit edip, kataloglarını yapmak, benzerlik ve farklılıklarını ortaya koymaktır. Çalışmamızda, tarihi Urfa Camii minberlerini en erken tarihliden başlayıp 20. yüzyılın başlarına kadar olanlar incelenmiş ve değerlendirilmiştir. Tarihi Urfa Camii minberlerini konu olarak seçmemizin nedeni, bugüne kadar Urfa'daki tarihi camilerin bütününü kapsayan detaylı bir çalışmanın olmamasıdır. Tarihi Urfa Camii minberleri ile ilgili çalışmamızı Urfa'daki tarihi camilerde yer alan minberler ile sınırlanmıştır. Bu camilerde bulunan 31 adet minber incelenip, kataloğu yapılmıştır. Çalışmanın amacı Urfa'da bulunan tarihi cami minberlerinin aynı döneme ait diğer tarihi cami minberlerinden farkını, konumunu tespit edip incelemektir. Minberlerin şekillerine göre tipolojisi yani sınıflandırılması yapılmıştır. Bunların süslemeleri, malzeme ve teknikleri incelenmiştir. Kataloğu hazırlanan minberlerin, tarihlendirilmesi yapılmıştır. Bütün bunlar çizim ve fotoğraflarla desteklenmiştir. Minberlerin tanıtımında genel olarak şu sıra izlenmiştir. Öncelikle minberin ait olduğu caminin konumu, inşa tarihi ve bani-mimar-usta bilgilerini içeren kısa bilgiler yer almaktadır. Daha sonra minberlerin kitabe, bani, inşa tarihi, yeri ve konumu, kullanılan malzeme, yapılan süslemeler, kullanılan teknik ve minberin bugünkü durumu ile ilgili detaylı bilgi verilmiştir. Çalışmamızın sonunda aynı döneme ait diğer bölgelerdeki camii minberleri ile Urfa tarihi cami minberlerinin benzerlik ve farkı ortaya konulmuş, minberlerin yeri ve konumu tespit edilmiş, tipolojisi yani çeşitleri tanımlanmış, malzemeleri, teknikleri, süslemeleri, kitabeleri incelenmiş, değerlendirilmiş ve sonuçlandırılmıştır.
Amasya Merkez'de 13. yüzyıl Selçuklu yapılarda taş süsleme programı

12. yüzyılın sonlarından 14. yüzyılın başına kadar Anadolu'da hem mimari hem de taş süsleme alanında gerçekleştirilen faaliyetler özellikle 13. yüzyıl Anadolu Sanatı'nda bütün İslam aleminde eşine az rastlanılan bir verimliliği ortaya koymaktadır. Bundaki en büyük etki Selçukluların iran'da tuğla üzerine kullandıkları geometrik formları, Anadolu'da taş üzerine oymalarıyla gerçekleştirilmiştir. Taşın Anadolu'da yoğun olarak bulunması ve kolay işlenmesinden dolayı yapılar üzerinde uygulanan kompozisyonların uygulanışında hem değişiklik hem de çeşitlilik göze çarpmaktadır. Kale, köşk, saray gibi yapılarla birlikte kervansaray, türbe, cami, medrese gibi dini ve sivil nitelikteki Anadolu Selçuklu eserlerinde uygulanan süsleme kompozisyonları uygulandıkları alanlar itibariyle organik bir bütünlük içerisinde verilmeye çalışılmıştır. 13. yüzyılın ilk yarısında Anadolu'da gerçekleştirilen yapılar üzerinde geometrik kompozisyonlar yoğun olarak uygulanırken 13. yüzyılın ikinci yarısıyla birlikte geometrik kompozisyonların yerini bitkisel kompozisyonlar yer almıştır. 12. yüzyılın sonlarında gerçekleştirilen süsleme kompozisyonları, basit geometrik kompozisyonlarla sınırlı kalırken 13. yüzyılın ilk yarısında yerini yıldız sistemlerinin ve geometrik düğüm - geçmelerin oluşturduğu kompozisyonlara bırakmıştır. Bu tip kompozisyonların uygulandıkları alanlar, yapı yüzeylerinde süslemenin neredeyse tamamının toplandığı portaldir. 13. yüzyılın ikinci yarısıyla birlikte hem süslemenin uygulandığı alanlar genişlemiş hem de süsleme unsurlarının çeşitliliği artarak farklı teknik ve üsluplarla işlenmeye başlanmıştır. 13. yüzyılın ilk yarısında; portal üzerine de yoğunlaşan süsleme kompozisyonları 13. yüzyılın ikinci yarısıyla birlikte portal dışına taşarak pencere kenarlarında ve yapıları köşelerden sınırlandıran köşe kuleleri üzerinde yoğunlaşmıştır. 13. yüzyılın ikinci yansıyla birlikte yazı da süsleme unsuru olarak yapı dış cephe yüzeylerini uygulanmıştır. Usta veya yapı kitabesi dışında Kuran'dan ayetlerin yer aldığı sureler, sülüs karakterde ele alınarak genelde bordur veya kemer yüzeylerinde uygulanmıştır. Hayvan figürleri, fantastik yaratıklar 13. yüzyılda da yapılar üzerinde uygulanmaya devam etmiştir. Anadolu Selçukluları, taş süsleme sanatında yeni bir devir açmış, taşı ustalıkla işleyerek önemli eserler vermişlerdir.
21. yüzyılda dijital sanatta resmin yeri

Bu çalışmanın amacı dijital sanatın bir formu olan dijital resmi tarihsel perspektif içinde incelemek, özelliklerini belirttikten sonra çeşitli uygulamalar yapmaktır. Dijital çağın bir ürünü olan dijital sanat yeni gelişmekte olan bir alandır. Dijital görüntü oluşturmam dijital teknolojilerin başlangıcından beri bilim adamlarının ve sanatçıların ilgisini çekmiştir. Bilgisayarda dijital görüntü oluşturma çalışmaları ve dijital teknolojilerde gerçekleşen hızlı. gelişmeler dijital resmin bugün geldiği düzeyi oluşturmuştur, Dijital resim yapmanın çeşitli yol ve yöntemleri vardır. Bunlar sanatçıya yaratıcı olma yolunda yeni ve geniş olanaklar sağlamaktadırlar.
Beylerbeyi Camii çinileri

Mimarinin en önemli bezeme unsurlarından olan çini sanatı, Osmanlı döneminde zirveye ulaşmıştır. Osmanlı'nın geç dönem yapılarından olan Beylerbeyi Camii çinileri tez konusu olarak seçilmiştir. Ayrıca tez çalışmasında Osmanlı çini sanatı, Osmanlı mimarisi ve caminin mimari özellikleri hakkında bilgiler verilmiştir. Çalışmamızın amacı; camide bulunan çinileri renk, motif ve kompozisyon özellikleriyle incelemek, geleneksel Türk çini sanatı ve Beylerbeyi Camii çinilerini gelecek kuşaklara tanıtmaktır. Çini desenleri ve motiflerinin hepsi çizilmiş ve özelliklerine göre sınıflandırılmıştır. Yapıda toplamda 23 çeşit farklı desende çini bulunmaktadır. Bu çiniler daha sonra diğer yapılardaki çinilerle karşılaştırılmıştır.18. yüzyıl eserlerinden olan Beylerbeyi Camii çinileri, mihrap sofası ve pencerelerin alt kısımlarında bulunmaktadır. Araştırmalar sonucunda Beylerbeyi Camii'nin genelinde farklı yüzyıllara ait İznik ve Kütahya çinilerinin kullanıldığı örnekler görülmektedir. Beylerbeyi Camii geç dönem yapısı olmasına rağmen çeşitli yüzyıllardan çinilerin bir arada uygulanması açısından önemlidir. Camii'de bulunan çiniler farklı dönemlerin özelliklerini taşımakla birlikte daha çok geç dönem örnekleri görülmektedir. Yapı bu haliyle, değişik yerlerden toplanmış çinilerin meydana getirdiği bir sergi niteliğindedir. Unutulmaya yüz tutmuş, geleneksel sanatlarımız içerisinde önemli bir yere sahip olan çini süslemeleriyle bezeli mimari yapılarımız geçmişşle günümüz sanatları arasında köprü vazifesi görmektedir. Günümüze ulaşmayı başaran bu eşsiz sanat eserlerinin sadece ana vatanda değil bütün dünyada yaşayan ve önemsenen değerler arasında olması temennimizdir.
İstanbul'daki 18. yüzyıl Osmanlı mihraplarında üslup ve değişim

Osmanlı döneminde İstanbul'da yer alan dini mimarinin, mimari ve sanat tarihi açısından önemi, kendi içindeki çeşitliliği, kullanılan malzeme ve tekniği, doğal çevre ve kültür etkenleri altındaki farklılıklarını ve benzer yönlerini ortaya koyarak XVIII. Yüzyıl mimari üslubunun geçirdiği evrelerin Sanat Tarihimiz açısından nasıl yansıdığını ortaya koymaya çalışılmakdır. Tezin kapsamı, XVIII. Yüzyıl içerisinde inşa edilen yaklaşık kırk beş cami içerisinden değerlendirmeye uygun olan sekiz adet yapıyı içermektedir. Çalışmaya konu olan kırk beş eser yerinde incelendi, veriler analiz edildi ve sentezlenerek bir değerlendirme yapıldı. Çalışma fotoğraf ve çizimlerle desteklenerek konunun daha iyi algılanması ve anlaşılması sağlanmaya çalışıldı. Tarihte inşa edilen birçok mimari yapı süreç içerisinde yeteri kadar değer verilmediği ve belgelendirilmediği için yok olup gitmişlerdir. Bu noktada kültür hazinemizde önemli bir yer tutan eserleri yerinde inceleyerek gelecek nesillere belgeli şekilde aktarmak ve yaşatmak önemlidir. Cami mihrapları alanında yapılan çalışmalar ise salt plan ve mimari okuma olarak değil, estetik boyut, etkileşme ve farklılaşma gibi konularda değerlendirilmelidir.
Bursa Türk İslam Eserleri Müzesi'ndeki XV. yüzyıla ait mezar taşlarında bezeme üslubu

İlk olarak mezar taşı geleneği Orta Asya'dan başlayıp, Ön Asya, Anadolu Yarımadası ve Rumeli'de yaşayan Türklerde, şekil ve tezyinat bakımından genel olarak incelenmiştir. Teze giriş teşkil eden bu araştırmadan sonra Bursa Türk İslam Eserleri Müzesi'nde bulunan 50 adet mezar taşından 19 adet taş seçilmiş ve üzerinde ayrıntılı inceleme yapılmıştır. Bu çalışmanın başlıca amacı, taş üzerine hak edilen bezemelerin, motif ve desen bakımından incelenmesidir. Taş üzerinde hak edilen bezemeye genel anlamı ile tezyinat denmektedir. Tezyinat ise, birçok dekoratif sanat veya zanaatı için de barındıran bir kelimedir. Geniş kullanım alanlarına sahip olan tezyinat, özellikle el yazması eserlerin sayfa süslemelerinde, mimari yapıların taş, ahşap, kalem işi ve metal gibi yüzey bezemelerinde, halı-kilim ve bazı dokumalarda kullanım alanları bulmuştur. Tezyinatın yaygın olarak kullanıldığı bu alanlar, malzeme ve tekniğe göre farklılıklar gösterirken, bezemenin temelini oluşturan motif ve desenler bazı istisnalar dışında ortak prensiplere dayanmaktadır. Türk-İslam süsleme sanatında genellikle geometrik desenler tercih edilmiş veya sitilize edilmiş bitki ve hayvan kaynaklı motifler kullanılmıştır. Bu desenler kitap sanatlarında ve mimaride farklı malzeme ve tekniklerle ustaca yorumlanmıştır. Tezyinatın bu geniş kullanım sahası içerisinde mezar taşlarının da önemli bir yeri vardır. Tezyini motifler, devrin sanat anlayışını yansıtan desenlerle mezar taşlarını bezemiştir. Nitekim Fatih devri tezyinatının kendine ait üslubunu mezar taşlarında seyretmemiz mümkündür. Konumuz olan Bursa, Türk İslam Eserleri Müzesi avlusunda sergilenen mezar taşları, tezyinatı yönünden incelenirken; motif gurupları ve desenler çizim şekillerine göre sınıflandırılmıştır. Desenlerin oluşturduğu kompozisyonları ise teker teker alanları belirlenmiş, desenin oluşturduğu helezon ve motif kanaviçeleri belirlenerek kuruluş aşamalarına göre çizilmeleri yapılmıştır.
Multi-functional buildings of the T-type in Ottoman context: A network of identity and territorialization

Bu tez, T-biçimli planları olan Osmanlı binaları ile bunların anlamlarını, on dört, on beş ve erken on altıncı yüzyıllardaki Osmanlı bağlamında, merkez il ve merkezkaçeğilimleri göz önünde bulundurarak ele almaktadır. Çok-işlevli T-tipi binalarınOsmanlı topraklarında ortaya çıkışı, gaza fikriyatı ile harmanlanmış erken Osmanlısınır kültüründe bir devlet oluşumu başlangıcıyla eş zamanlı iken; T-plankullanımının ortadan kalkışı, Osmanlı Devletinin bir imparatorluğa dönüştüğüdöneme denk düşmektedir. Osmanlı Devleti ile, beraberinde getirdiği, çepere dairgüçler arasındaki gerilim, T-tipi bina hamiliğinin hem sosyal hem de yer tutmaya ilişkin etkilerinde belirleyicidir. Bu açıdan tez, bu binaların yerleşimlerinde, coğrafi dağılım ve hami kimliklerine göre ortaya çıkan çeşitlenmelerin oluşturduğu ağaodaklanmaktadır. Böylelikle, yalnizca türlü biçemlerde ifade edilen güç iddiasınınizini sürmek değil, aynı zamanda planın şemasındaki değişiklikler ile onaltıncıyüzyıldaki yok oluşunun ardındaki nedenin ortaya çıkarılması amaçlanmıştır.