turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
1980 sonrası Türk romanında aydın göçü

Dünya tarihinde insanların ve toplumların yaşadığı coğrafya ile içinde bulundukları ekonomik koşullar, sosyal ve siyasal konjonktür, kültürel birikim ve çeşitlilik, göçü tetikleyen unsurların ana kodları arasındadır. Bütün dinamikleriyle geniş bir alanı etkileyen göç, temelini oluşturan hareket eylemiyle de hem yaşamdaki dengelerde önemli değişimlere yol açar hem de bilimsel disiplinlerle sanat dallarına yeni kaynaklar sunar. İnsan ve toplumu ilgilendiren her olgu, olay ve durum nasıl ki edebiyatın ilgi alanına giriyorsa göç de ister bireysel ister toplu bir hareket olsun, edebi ürünlerde yansımasını bulur. Tez çalışmasında aydın göçünün, 1980 sonrası Türk romanına nasıl yansıdığı araştırılmıştır. Çalışmanın amacı, romanlarda tanıdığımız aydın kişilerin neden ve nasıl göç ettiğini tespit etmek; göç ettikten sonra geçirdikleri süreçte hangi durumlarla karşılaştıklarını görmek; göçün olumlu ve olumsuz taraflarıyla aydına neler kazandırdığını ya da kaybettirdiğini anlamaktır. Bunun için çalışmada öncelikle farklı disiplinlerin ışığında aydın kavramı ve göç olgusu ele alınmış; romanlardaki aydın göçü, bu temeller üzerinde çözümlenmiştir. Romanlarda aydınların göç etme sebepleri değerlendirilmiş; yurt dışına ya da ülke içine göç etme gerekçeleri tespit edilmiştir. Siyasal sebepli göçlerin öne çıktığı anlaşılmıştır. Türkiye'deki askeri darbe dönemleri, bu göçlerde birincil etkendir ve siyasi krizler, aydınların daha çok yurt dışına göç etmeleri sonucunu doğurmuştur. Dolayısıyla romanlardaki göç olaylarının sonuçları da uluslararası göçe bağlı olarak çeşitlenmektedir. Aydınlar; göç ettikten sonra yalnızlık, yabancılaşma, uyum sorunu, kimlik krizi problemleriyle sıkıntılı süreçler geçirir. Yaşadıkları psikolojik değişimler, onların günlük hayatında görünür hale geldiği gibi romanlarda eser yazan aydınların iç anlatılarına da yansır. Eserlerde kimi aydınlar, yabancı bir yerde yaşamak durumunda kaldığı için iktidarla bir hesaplaşma içine de girer. Aydınların yaşadıkları sancılı süreçleri, yazınsal veya sanatsal üretimlere dönüştürmesi ise göçün olumlu sonuçlarındandır. Batı'da yaşayan aydının, bilimsel ve sanatsal gelişmeleri yakından takip ettiği; Doğu ile Batı'yı mukayese edecek derecede tecrübe edindiği görülür.
Lütfi Divanı'nın tahlili

ÖZ Lutfi, 15. yüzyıl Çağatay Edebiyatının en önemli şairlerinden biridir. Bu tez, onun divanının edebi yönden incelenmesini hedef almaktadır. Eski Türk şiirinin gelişmesini incelemek için divanlar önemli kaynak eserleridir. Divanların incelenmesi tarih boyunca Türk şiirinin gelişmesini de gözler önüne serecek; isabetli bir edebiyat tarihi yazılması için kaynaklık edecektir. Bu tezi hazırlarken, 1983 yılında Günay Karaağaç tarafından doktora tezi olarak hazırlanmış Lutfi Divanı'nın tenkitli metni esas alınmış, Lutfi'nin şiirinde kullandığı mazmun ve mefhumlann tesbitine çalışılmıştır. Neticede Lutfi'nin hem kendi dönemi içindeki yeri, hem de daha sonraki şairlerle ortak ve farklı yönlerini tespit etmek isteyenler için bir basamak teşkil edecek bir tez ortaya konmuştur.
Terceme-i ta'birname inceleme-metin-sözlük

Eserimiz Terceme-i Tabirname, MK, Ankara Adnan Ötüken İHK Bölümü, 06 Hk 3001 /1'de kayıtlıdır. İstinsah tarihi H. 1261 (M.1844)'dir. Eser 53 varak olup her varakta 11 satır vardır. Yazı harekesiz nesihtir. Ölçüleri: 240 x150; 170x 95 mm'dir.
Emrİ Divanı'nda sosyal hayat

Klasik Türk şiirinde XVI. yüzyıl; şiirin kendisini bulduğu, özgün eserlerin verildiği ve farklı türlerin denendiği bir yüzyıl olmuştur. Sanatsal ifadelerin ustalıkolarak kabul görülmesi ve toplumsal imajların şiirle bütünleşmesi divan şiirine altın çağını yaşatmıştır. Şiirde yakalanmış olan bu ivmenin şairlerinden biri de Emri'dir. Emri, sosyal hayatın hemen her alanından şiirlerini süslemiştir. Şiirlerindetoplumsal imajları sanatsal ifadelerle sıklıkla kullanması, şiirinin canlılığınıkoruması, toplumsal olaylara eğilimi bunun en önemli kanıtlarıdır. Bu çalışma iki bölümden oluşmaktadır. Birinci bölümde XVI. yüzyıl Osmanlı siyasi ve toplum hayatı incelenmiş bu dönemde Osmanlı Devleti'nin sosyo-kültürelve edebi yapısı ele alınmış, toplumun gündelik faaliyetleri ve sanata olan yaklaşımı araştırılmıştır. İkinci bölümde ise; Emri Divanı'ndan hareketle, dönemle ilgili sosyal hayat unsurları ele alınmıştır. Çalışmada amaçlanan: toplumun yaşayış biçimine, bu dönemde kullanılan gündelik unsurlara, inanç ve ritüellere, kısacası o dönemdeki tüm sosyo-kültürel değerlere bir ışık tutarak XVI. yüzyıl ile günümüz arasında bir bağ kurmaktır.
Rumelili Za'İfİ Divanı'nda sosyal hayat unsurları

Bu çalışmada XV. yüzyılın sonu ile XVI. yüzyılın ortalarında yaşamış bir divan şairi olan Rumelili Za'ifi'nin, Divan'ında yer alan sosyal hayat unsurları tespit edilmeye çalışılmıştır. Çalışmada Kamil Akarsu'nun Rumelili Za'ifi Divanı adlı eseri esas alınmıştır. Çalışmanın giriş bölümünde Rumelili Za'ifi'nin; hayatı, sanatı ve eserleri hakkında kısa, öz ve açıklayıcı bilgilere yer verilmiştir. Çalışma giriş bölümünden sonra on bir ana bölümden oluşmaktadır. Çalışma; Osmanlı ToplumYapılanması, Adet, İnanış ve Davranış biçimleri, Eğlence Hayatı, Mimari Yapılanma, Savaş Kültürü, Giyim- Kuşam, Yeme-İçme, Sağlık, Eşyalar, Deyimler ve Atasözleri, Ülkeler, Şehirler ve Milletler şeklinde tasnif edilerek ana bölümlere ayrılmıştır. Divan'da devrin sosyal hayatına dair tespit edilen unsurların şiir geleneğinde nasıl işlendiği ve hangi yönlerden şiire konu olduğu tespit edilerek açıklanmıştır. Bu çalışma ile XVI. yüzyıl Osmanlı'sında yaşayan Za'ifi' nin, devrin sosyal hayatıyla doğrudan alakalı birçok alana ait sosyal unsuru eserinde ele aldığı görülmüştür. Şairin, kuvvetligözlemi sayesinde, sosyal hayatın her alanına dair en küçük nesneyi bile atlamadanşiirine yansıttığı ve estetik bir şiir anlayışı oluşturduğu fark edilmiştir. Kendine hasmizahi yapısıyla şairin, mısralara canlılık kattığı tespit edilmiştir. Böylece şair, divan şiirinin günlük yaşamdan kopuk olmadığını aksine günlük yaşamın bir aynası, tercümanı olduğunu ustalıkla göz önüne sermiştir.
Rıfat Ilgaz'ın hikayelerinde mizah ve hiciv

Gülmek insanın doğasında vardır. İnsanlar olaylara veya durumlara bakarken gülerek karşılık verir ya da gülme ile tepkisini gösterir. Çok eski tarihlerden beri gülme üzerine var olan düşünceler içinde hoş karşılayanlar olduğu gibi genellikle insanı ciddiyetten uzaklaştırması ve çok çalışmasına engel olur düşüncesiyle de yasaklandığı dönemler olur. Dini kitaplarda gülme üzerine yazılanlar ve peygamberlerin çok gülmemesi gülmeye olumsuz bakılmasına sebep olur. Bazı filozlar ise gülmeyi amacı ve ortaya çıkışını baz alarak gülmeyi çeşitlendirir. Gülmeyi doğuran durumlardan olan komik üzerine de düşünceler vardır. Gülmek nasıl alay ya da neşe karşısında ortaya çıktığı duruma göre sınıflandırılıyorsa komik için de benzer sınıflandırmalar yapılır. Gülmeyi doğuran unsur olan komik sözel ve sözel olmayan, karışık kategorilerde incelenir. İnsanlar, toplum normları ya da yönetici baskısı sebebiyle baskı altında tuttuğu düşünce ve duyguları mizah yoluyla dışa vurur ve rahatlama sağlar. Gülmenin tarih serüveninde uğradığı yasaklar ve baskılar mizah ve hiciv içinde geçerli olur. Ama ne zaman baskı artıysa mizahın da arttığı görülür. Buna en güzel örnek yazar ve şair olan Rıfat Ilgaz'dır. Rıfat Ilgaz Türk edebiyatında mizah ve hicvin gelişmesine verdiği ürünleriyle önemli katkıda bulunmuştur. Özellikle de hikayeleriyle hem güldürür hem de hicveder. Hastalığı sebebiyle sanatoryumlarda, yazıları sebebiyle hapishanelerde geçen zorlu hayatı onu doğruyu söylemekten alı koymamıştır. Çevresinde gördüğü, yaşadığı her şey ona yazı malzemesi olur. Hikayeleri konu tasnifi içerisinde mizah ve hiciv açısından incelenince Türk Edebiyatında mizah ve hicve verdiği katkı görülür. Rıfat Ilgaz'ın bakışı mizahidir. O toplumun gözünü açmak için yazar. Dil oyunları ve durum komiği ile hikayelerinde mizahı ve hicvi etkili bir şekilde kullanır.
Ahmet Ümit'in ve Petros Markaris'in polisiye romanlarında sosyal hayat

Bu çalışmada Ahmet Ümit'in ve Petros Markaris'in eserlerinde toplumsal yaşamın nasıl sunulduğu incelenmiştir. İlk bölümde toplum-edebiyat ilişkisi ele alınarak dedektif/polisiye edebiyatın ilk ortaya çıktığı ve geliştiği ülkelerdeki tarihine ve geçirdiği aşamalara kuşbakışı bir göz atılmıştır. Sonrasında, polisiye edebiyatın ele alınan ülkelerde ve yazarlar da ne şekilde geliştiğine değinilmiştir. Çalışmamızda ana kaynak olarak yazarların polisiye romanları kullanılmıştır. Bununla birlikte, belirli durumlar siyasi ideolojiler, yolsuzluk, ekonomik durumu vb. ve verilen örnekler, her defasında, mevcut gerçeklik bağlamında yorumlanarak sunulmaya gayret edilmiştir. Ele alınan ülkelerde polisiye roman ile günlük yaşam birbirine bağlanarak şu görüş savunulmuştur: Edebiyat ile toplum arasında yadsınamaz bir bağ vardır ve polisiye edebiyat yaklaşık bir buçuk yüzyıldır toplumsal romanın yerini almıştır.
Modern Türk öykücülüğünde İslami söylem (1960-1990)

1960- 1990 döneminde Türk öykücülüğünde kendilerine has bir anlayışla İslami duyarlıklı öyküler yazan; Necip Fazıl Kısakürek, Sezai Karakoç, Rasim Özdenören, Mustafa Kutlu, Cahit Zarifoğlu, Hüseyin Su, Ali Haydar Haksal, Durali Yılmaz, Şevket Bulut, Yaşar Kaplan, İsmail Kıllıoğlu, Ali Nar, Kadir Tanır, Fuat Altınsoy, Ali Karaçalı, Metin Önal Mengüşoğlu, Kamil Doruk, Mustafa Miyasoğlu, Mehmet Ay, Ali Erkan Kavaklı, Ali Ulvi Temel, Ahmet Kekeç, Ali Kemal Temizer, Ali Kemal Nacaroğlu, Sadık Yalsızuçanlar, İslam Yaşar, Hüsnü Aktaş gibi yazarların metinlerinde İslamcılık ideolojisinin içerdiği modernleşme, gelenek, kimlik ve mekan hakkında söylemler bulunmaktadır. Bu çalışma bu dönem içinde yazılmış olan öyküleri söylem analizi yöntemiyle incelemeyi amaçlamaktadır. Yazarların öyküleri, İslamiyet'in modern öykü türünde nasıl temsil edildiğini ve İslami edebiyat içinde neden öykü türünün öne çıktığına dair veriler sunmaktadır. Çalışmada 'İslamcılık', 'söylem', 'İslami edebiyat' gibi kavramlar öncelikle açıklanmış olup daha sonra İslami duyarlıklı öykü metinlerinin doğuşu, özellikleri ve biçimi ele alınmıştır. Modern İslami duyarlıklı öykü anlayışı, Batılılaşma veya modernleşme ile İslam'ın birbirinden ayrı medeniyet anlayışını temsil ettiğini ileri süren içeriklere sahiptir. Çalışmanın metin inceleme kısmında belirlenen üç söylem biçimi olarak modernite-gelenek, kimlik ve mekan hakkında çözümleme yapılmıştır. Modernite söylemiyle yazarların Batılı değerlerin yabancılaşma ve yozlaşma olduğu tezini öne sürdüklerine dikkat çekilmiştir. Kimlik söylemi analizinde yazarların Türkiyenin modernleşme sürecinde Müslüman öznenin 'yabancı', 'yersiz-yurtsuz' gibi bir kimliksizleşme süreci yaşadığını savundukları görülmüştür. Mekan söylemi analizinde yazarların modernleşmenin olduğu kentleri kötü gösterdiği; taşra, tabiat ve ev'i olumlu imgelerle işledikleri tespit edilmiştir. Bu öykü anlayışı, dönemin siyasal, toplumsal, kültürel ve sanatsal gelişmelerinden etkilenmiş ve değişimler göstermiştir. Öykü metinlerinde 1950 sonrasında Türk öykücülüğü içinde gelişen biçimsel yenilikler takip edilmiş ve bunlar uygulanmıştır. Öykülerde modernist bir dil ve anlatım tavrı sergilenmiştir. Ayrıca dergicilik çerçevesinde gelişen bu öykücülük, yerli ve milli olma, mahremiyeti esas alma, kasaba edebiyatı anlayışını benimseme gibi mahiyetlere sahiptir.
Hikaye türünün ortaya çıkışında Fransız edebiyatından yapılan çeviriler ve yansımaları (1860-1901)

Yenileşme devri Türk edebiyatı Batı edebiyatının, özellikle Fransız edebiyatının etkisi altında gelişmiştir. Bu süreç boyunca Türk edebiyatında edebi tür ve muhteva açısından ortaya çıkan arayışlarda çeviri faaliyeti son derece etkili olmuştur. İlk çeviri eserler gazete ve dergilerde yer almışlar daha sonra kitap halinde yayımlanmıştırlar. Tez çalışması kapsamında öncelikle 1860- 1891 yılları arasında yayımlanan edebiyat dergilerindeki Fransız edebiyatından çevrilen hikayeler tespit edilmiştir. Çeviri eserlerin tespitinin ardından çevirmenlerin bu eserleri Türkçeye kazandırırken hangi türden çeviri tekniklerine başvurmuş oldukları tespit edilmeye çalışılmıştır. Seçilen eserler arasında farklı çevirmenlerce nakledilen aynı eserler Fransızca aslıyla mukayese edilerek çeviri farklılıklarına ve kişisel tasarruflara dikkat çekilmiştir. Fransızca hikayelerin Türk hikayeciliğine hangi yönlerden etkide bulunduğunun tespiti için mevcut eserler tematik ve yapısall düzeyde tasnif edilmiştir. Tez çalışmasının son aşamasında Türk hikayeciliğinin kazanmış olduğu yeni duyuş ve ifade tarzları üzerinde durulmuştur. Romantik ve realist yaklaşımlardan gelen dikkatlerin hangi ölçülerde yerli eserlerde karşılık bulduğu betimlenmiştir. Nihai olarak ise Fransız ve Türk yazarlar arasında motif ve tematik düzeylerdeki benzerliklere dikkat çekilmiştir.
Anadolu'da kadın masalları

Yıllar boyunca zevkle dinlediğimiz masallara, bilimsel gözle bakmak zordu. Ama daha zor olanı toplumun bize biçtiği 'kadın' olmanın bilincine varıp masallara 'kadın' olarak bakmaktı. Kadın gözüyle bakınca, o güne dek hep dinlediğimiz, fakat farkına varamadığımız ayrıntılar su yüzüne çıktı. Birçok şey öğrendik. Bildiğimiz, yaşadığımız ve bu arada çözümlediğimiz, bazen bilincinde olmadığımız günlük yaşamımızın akışı içerisinde yer alan pek çok sorunun binlerce kadın tarafından binlerce kez yaşandığını şu veya bu biçimde bazen kendi çözümlerimize benzer şekilde çözüme ulaştırıldıklarını gördük. Tüm bunlar olup biterken izlediğimiz rotayı, çalışmaya aktardık. Bu yolda ilk adımımız, masallar üzerinde bilgi edinmekti ki; bunu Giriş bölümünde ortaya koyduk. Masalın sözcük anlamından başlayıp kaynakları, genel özellikleri, biçimi ve diğer özellikleri üzerinde durduk. Giriş bölümünün ikinci adımı, masalların sınıflandırılması, dünyada ve bizde masalın tarihi gelişimi ve masal üzerinde yapılan çalışmalardan oluşuyordu. Üçüncü adımda, masalın toplumla, ilişkisi ve başka türlerle olan etkileşimi üzerineydi. Daha sonra masal ve kadın ilişkisi üzerinde durduk. Tüm bunların bu çalışmaya giriş olarak yer almasının nedeni, ana konuya geçmeden önce sağlam bir temel oluşturmak ve daha sonra ayrıntılara girdiğimizde bocalamamaktı. Bunun için ulaşabildiğimiz tüm kaynakları inceleyerek öz ama tam bilgi vermeye çalıştık. Çalışmanın ikinci bölümü olan 'Az Gittik Uz Gittik' bölümüne başlarken, incelediğimiz masallar arasında seçim yapıldı ve bu masallar arasından, ana kahramanı kadın olan ve kadın sorunlarına değinip, bu çalışmanın amacına uygun konuları olan masallar ayrıldı. Hayvan ve çocuk masalları ile menkıbeler daha baştan konunun dışında tutuuldu. Masallarla bir bütün olan tekerlemeler ise, bir başına bir çalışma konusu olduğundan ve masaldan ayrıldığında özün değişmesine neden olmadığından bu çalışmanın alanı dışında kabul edildi ve ayrı tutuldu. Sonuçta, çalışma otuz altı tane masal üzerinde odaklanarak gerçekleştirildi. Gelişme bölümünde bu masallar sınıflandırılıp, bu sınıflandırmaya yol açan nedenler kadın gözüyle yorumlandı. Yine bu bölümde masallardaki kadınların durumları ortaya konulmaya çalışıldı. Bunun ardından masallardaki ilişkiler ve kadın tipleri ile bu kadınları doğrudan etkileyen diğer tipler incelendi. Sonuç bölümünde, ulaşılan tüm bulgular ve varılan yargılar açıklandı. Böylece kadın gözü ile Anadolu masallarındaki kadın, günümüz kadınlarıyla ilişkilendirmeye çalışarak, bilimsel olmaya çalışan bir bakış açısıyla yayınlanmış oldu. Sonuç bölümünün ardından, baz aldığımız masalların özetleri yerleştirildi ki, böylece yazılanlara temel alınan noktalar, kaynakları rahatlıkla görülebilsin.
Haldun Taner'in öykülerinde tespit edilen değerlerin Türkçe öğretim programında (1-8. sınıf) yer alan kök değerlerle uyumu

Haldun Taner'in eserlerindeki değerlerin Türkçe Öğretim Programında belirtilen değerlere yer vermesi açısından inceleme yapılan bu çalışmada yazarın incelenecek eserleri olasılık temelli seçkisiz örnekleme yöntemi ile belirlenmiş ve Haldun Taner'in yazmış olduğu 'Şişhaneye Yağmur Yağıyordu, On ikiye Bir Var, Yalıda Sabah, Sancho'nun Sabah Yürüyüşü' adlı kitaplarda yer alan 30 öyküden 14'ü incelenmiş ve bu öyküler araştırmanın çalışma grubunu oluşturmuştur. Belirlenen kitaplar eğitim ve sosyal bilimlerde yaygın olarak başvurulan doküman incelemesi, içerik analizi ile incelenmiştir. Araştırma kapsamındaki incelenen kitaplarda tespit edilen değer verilerinin analizinde doküman incelemesi ve içerik analizinden yararlanılmış, araştırmacı tarafından tespit edilen bu veriler daha sonrasında MS Office Excel programından faydalanılarak betimsel istatistiki yöntemlerden olan yüzde ve frekans kullanılarak çözümlenmiştir. Çalışmanın ana hattı beş bölümden oluşmaktadır. Birinci bölümde, araştırmanın 'problemi, alt problemleri, amacı, önemi, varsayımları, sınırlılıkları ve tanımları' başlıklarına yer verilmiştir. İkinci bölümde araştırmanın temelini oluşturacak alanda daha önce yurt içi ve yurt dışında ortaya konmuş tez- makale çalışmalarına, değer kavramının önem ve sınıflandırmasına dair özelliklerine, Milli Eğitim Bakanlığı'nın değer ile ilgili kanun, tebliğ ve genelgelerine, Türkçe Öğretim Programı'na, eserleri incelenen yazar Haldun Taner hakkında bilgilere değinilmiştir. Üçüncü bölümde çalışmanın örneklemini oluşturan verilerin toplanması ve analiz edilmesinde izlenen yollar hakkında bilgi verilmiştir. Dördüncü bölümde problem durumunu oluşturan dört kitap ve içerisinde yer alan 14 öykü için tek tek madde başlığı oluşturulmuş, her başlık altında o öyküde tespit edilen değerler alıntı yapılarak sayfa numaraları ile örneklenmiş ve tablo şeklinde gösterilmiştir. Beşinci bölümde incelenen öykülerden elde edilen sonuç ve önerilere yer verilmiştir. Tez çalışmasına konu olan dört kitap içerisinde yer alan 30 öykü incelendiğinde on altı öykü değer eğitimini örnekleyen ifade bulundurmaması, argo ve olumsuz ifadelere rastlanması nedeniyle alan uzmanlarının görüşü alınarak araştırma dışı bırakılmıştır. Bu nedenle araştırmanın çalışma grubunu 14 öykü oluşturmaktadır. Türkçe öğretim programında belirlenen 'adalet, dostluk, dürüstlük, öz denetim, sabır, saygı, sevgi, sorumluluk, vatanseverlik, yardımseverlik' değerlerine göre yapılan incelemeler sonucunda bu değer maddelerinin dört kitapta tekrar etmesi ile ortaya çıkan frekans toplamı 137 olarak tespit edilmiştir. Doküman incelmesiyle tarama yapılarak incelenen metinlerdeki değerlerin Türkçe Dersi Öğretim Programı'nda (1-8. Sınıf) belirtilen amaçlarla ve değerlerle uyum içerisinde olduğu elde edilen verilerden anlaşılmaktadır. Çalışma grubunu oluşturan bu öykülerin bireylere yönelik değerler eğitimi çalışmalarında katkı sağlayacağı araştırma sonuçlarından gözlenebilmektedir.
Elif Şafak'ın romanlarında şahıs kadrosu

türü, Tanzimat'la birlikte edebiyatımıza girmiş ve o dönemden günümüze kadar en fazla gelişme gösteren bir tür olmuştur. Kurguya dayalı bir tür olan romanda olay, şahıslar, zaman, mekan, dil ve anlatım unsurları bulunur. Bu unsurların her biri çok önemlidir. Tek tek ele alınıp incelenebilecek öneme sahiptir, ancak olayın ortaya konmasında üzerinde durulması gereken en önemli unsur şahıs kadrosudur. Biz de bu çalışmamızda romanımızın geldiği noktada önemli bir romancı olarak gördüğümüz Elif Şafak'ın romanlarını şahıs kadrosu yönüyle incelemeye çalıştık. Konunun daha iyi anlaşılması için öncelikle yazarımız Elif Hanımın hayatı hakkında bilgi verdik. Yazarın eserlerinden yola çıkarak da sanat anlayışını ortaya koymaya ve buna bağlı olarak da tezimize konu olan romanları ve diğer eserlerini de tanıtmaya çalıştık. Tezimizin konusu yukarıda da belirttiğimiz gibi Elif Şafak'ın romanlarında şahıs kadrosudur. Biz de bu incelememiz sırasında genellikle Nurullah Çetin'in Roman Çözümleme Yöntemi adlı eserindeki şahıs kadrosunu inceleme ölçütlerinden ve bilgilerinden ve başka aydınlarımızın eserlerinden yararlandık. Son bölümde ise romanın edebiyatımıza girişinden günümüze kadar izlediği gelişim sürecini ortaya koyduk. Ayrıca 150 yıllık bu geçmişşi kendi bakış açılarına göre değerlendiren aralarında Elif Şafak'ın da bulunduğu birkaç aydınımızın yazılarına yer verdik. En son olarak da 18 Şubat 2006 Cumartesi günü Kare Kitap'ın organizasyonuylaAnkara'daki söyleşiye katıldım. Tezimle ilgili sorularımı kendisine sordum. Bu bağlamda son bölümde bu söyleşinin metnine de yer verdik. Çalışmamızın eksiksiz ve doyurucu olması için çok gayret ettiysek degözümüzden kaçan hatalar ya da yerler olabilir. Bu tür kusurlardan dolayı özür dilerim.
Sevinç Çokum'un romanlarında halk kültürü aktarımı

Kültür bir milletin tarih süreci içerisinde oluşturduğu maddi ve manevi her türlü ürünler toplamıdır. Millet olabilmenin şartları ise dil, din birliği, bir toprak parçası üzerinde ortak bir geçmişşe ve ortak bir ülküye sahip olmaktır. Bu vasıflara sahip insan topluluğu millet olarak nitelendirilir. Millet, zaman içinde oluşturduğu maddi ve manevi kültür birikimini korur ve yeni kuşaklara aktarıp yaşatabilirse millet olma vasfını da sürdürebilir. Aksi halde, başka kültürlerin egemenliği altına girerek millet olma özelliklerini zamanla kaybederek yok olur. Birer kurmaca metin olan romanlar insandan yola çıkarak insanın içinde var olduğu toplumu anlatırlar. Romancı hem kendini hem de içinde yaşadığı toplumu tanıyıp bu toplumun halk kültürü ürünlerine eserlerinde yer verir. Bu vesile ile kullandığı folklorik malzemeyi okuyucusu aracılığıyla gelecek kuşaklara aktarır. Biz buna kültür aktarımı diyebiliriz. Öyle ise her romancı aynı zamanda kültür aktarıcısıdır. Ancak her romancı kültür aktarımı konusunda aynı hassasiyette ve donanımda değildir. Bu çalışmada Sevinç Çokum'un romanlarını kültür aktarımı yönüyle inceleyip; kültür unsurlarını romanlarına ne denli aktarıp, bunları romanlarında nasıl işlediği değerlendirilmiştir. Bu değerlendirme sonucunda yazarın, kültürel unsurları romanlarında bilinçli olarak ve yoğun biçimde kullandığı görülmektedir. Buradan yola çıkarak Sevinç Çokum'un Türk kültürünün temel kodlarına vakıf, bunları romanlarında en iyi biçimde kullanmış olan bir kültür aktarıcısı olduğunu, böylelikle eserleri aracılığıyla toplumsal bir işlevi yerine getirdiği söylenebilir. Üç bölümden oluşan bu çalışmanın birinci bölümünde; yazarın hayatına ve romanlarının özetine yer verilmiştir. İkinci bölümde; Kültür ve kültür aktarımıyla ilgili açıklamalar yapılmış, üçüncü bölümde ise romanlarda hangi kültür unsurlarının aktarımlarında bulunulduğu tespit edilip örnekleriyle aktarılmıştı.
Gümüşhane ve yöresi ağızları

Bu çalışmada, Türkiye Türkçesi ağızları içinde önemli bir noktada bulunan Gümüşhane ve yöresi ağızları ele alınmıştır. Çalışmamıza konu olan Gümüşhane ili, Doğu Karadeniz Bölgesi'ni Doğu Anadolu'ya bağlayan en önemli geçit ve Anadolu'daki birçok sahaya göre Türk yerleşiminin çok erken olduğu bir yöre olarak karşımıza çıkmaktadır. Çalışmamızda, Gümüşhane yöresi ağızlarının ses-şekil özelliklerinin tespit edilmesi ve derlemelerden hareketle elde ettiğimiz söz varlığının ortaya konması amaçlanmıştır. Bu bağlamda; Merkez, Kürtün, Torul, Köse, Şiran ve Kelkit ilçelerinden derlemeler yapılarak Gümüşhane yöresinde yer alan bu bölgelerin ağız özellikleri bir bütün halinde tespit edilmek istenmiştir. Doktora tezi olarak hazırlanan bu çalışma, ana başlıklar olarak 'Giriş', 'İnceleme', 'Sonuç', 'Metinler' ve 'Sözlük' kısımlarından oluşmaktadır. 'Giriş' bölümünde ilk etapta tezimiz için esas aldığımız derlemelerin elde edilmesi ve tezin oluşum süreci anlatılmıştır. Ayrıca bu bölümde, Gümüşhane ilinin tarihi, etnik yapısı, Gümüşhane adı, Gümüşhane yöresi ağızlarıyla ilgili günümüze kadar yapılan çalışmalar ve Gümüşhane ve yöresi ağızlarının Anadolu ağızları içindeki yeri hakkında bazı bilgiler verilmiştir. 'İnceleme' bölümünde, Gümüşhane yöresinden derlenen metinlerin incelenmesiyle ortaya çıkan ve yazı dilinden farklılık arz eden ses-şekil özellikleri incelenerek metinler bağlamındaki örneklerle desteklenmiştir. 'Sonuç' kısmında, incelenen metinler ışığında Gümüşhane ve yöresinden elde ettiğimiz genel ses-şekil özellikleri maddeler halinde ele alınmıştır. 'Metinler' bölümünde, yöredeki farklı birimlerden derlenen ve bu çalışmaya kaynaklık eden 73 adet metin bulunmaktadır. 'Sözlük' bölümünde, derlemelerden hareketle elde ettiğimiz söz varlıkları metinlerdeki cümle örnekleri ile de desteklenerek ortaya konulmuştur.