turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
'Tschick' ve 'Deliduman' adlı Türk-Alman ergen romanlarının, gençlik kültürleri açısından incelenmesi

Bu çalışmada Türk gençlik edebiyatı türünün bilinen romanlarından Deliduman romanı ile Alman gençlik edebiyat türünün ödül almış Tschick romanının gençlik kültürleri ve eserlerdeki karakterlerin karşılaştırmaları yapılmıştır. Yapılan karşılaştırmalar her iki eserdeki ergenlik çağındaki gençlerin ergenlik psikolojisi, ergenlik bunalımları ve dil üslupları Türk-Alman gençlik kültürlerine değinilerek yapılmıştır. Çocuk ve gençlik yazın türüne ait eserler Türkiye ve Avrupa'da çok fazla araştırma konusu yapılmadığı düşünülmüştür. Bundan dolayı Deliduman ve Tschick eserlerinin gençlik kültürleri, ergen roman ve Türk-Alman gençlik kültürleri açısından çocuk ve gençlik yazını türüne katkı sağlayacağı değerlendirilmiştir. Tezin ilk bölümü gençlik yazınbilim kavramı, gençlik yazın türleri, ergen roman kavramları, Türk ve Alman ergen romanları ele alınarak Türkiye ve Avrupa'da tarihsel ve kavramsal açıklamaları yapılarak bu türlerdeki eserlere değinilmiştir. Tezin ikinci bölümünü gençlik kültürleri, gençlik alt kültürleri ve alt kültür özelliklerinin yazına yansımaları işlenmiştir. Üçüncü bölümde Deliduman ve Tschick eserinin dil ve biçim incelemesi, içerik çözümlemesi ve karakter analizleri yapılmıştır. Dördüncü bölümde her iki eserin karakter açısından benzerlikleri ve farklılıkları yapılmıştır. Daha sonra Türk-Alman gençlik kültürlerine değinilmiştir. Beşinci bölüm ise eserlerdeki kültür izlerine ve sorun odaklarına değinilmiştir. Tezin sonuç bölümünde gençlik kültürleri çerçevesinde karşılaştırma yapılan her iki eserin Türk-Alman gençlik kültürleri açısından önemine, ergenlik çağındaki gençlerin yaşadıkları süreçteki problemlere, ergenlik çağındaki bireylerin ve onların ailelerinin hem bilgilenmek hem de bu süreci keyifli geçirmek için gençlik kültürleri ile ilgili yazılan eserlerin okunması gerektiği düşünülmüştür.
Antalya ili Alanya, Gazipaşa, Gündoğmuş ve Akseki ilçelerindeki sağaltma ocakları ve uygulamaları

Eski Türk inancı temelinde şekillenen Türk halk hekimliği ve onun bir kolu olansağaltma ocakları üzerine geçmişşten günümüze birçok çalışma yapılmıştır. Önceleri tıp alanında uzmanlaşmış kişiler tarafından çalışılırken, halk biliminin bir bilim dalı olarak kabul edilmesi ve araştırma alanın genişletilmesi ile halk bilimcilerinin çalıştığı konular arasına girmiştir. Halk bilimcilerin devreye girmesi sayesinde bu geleneği sürdüren kişilerden birebir temas ile elde edilen bilgiler, Anadolu'da ve diğer Türk topluluklarında zengin bir kültür birikiminin gözler önünü serilmesini sağlamıştır. Anadolu'da ve Türk toplulukları arasında çeşitli isimler ile anılarak geleneksel yöntemler ile rahatsızlıkları sağaltan kişiler bulunmaktadır. Usta-çırak ilişkisi ile mesleklerininesillerdir sürdüren, halkın en güvendiği kişiler arasında olan bu şahsiyetler modern tıbbıngelişmesine katkıda bulunmuşlardır. Bu sebeple insanlar modern tıp olanaklarının yetersiz olduğu yerlerde, modern tıbba başvurulmak istenilmediği durumlarda rahatsızlıklarının teşhis ve tedavisi için geleneksel uygulamalar ile rahatsızlıkları sağaltan kişilere müracaat etmektedir. Hem kadın, hem de erkek olarak sağaltma görevi üstlenen kişiler gelenekselsağaltma yöntemleri ile sağaltma işlemini gerçekleştirirken çeşitli bitkisel, hayvansal ve maddesel ürünlerden hazırladıkları emler ile dertlilere deva olmaya çalışmaktadır. Halk arasında şifa verme gücü olduğuna inanılan türbeler, yatırlar, ağaçlar ve sular daocak olarak kabul edilmektedir. Eski Türk inancındaki kültler temelinde şekillenen, yeni din algısı ile yeni bir kalıba sokulan bu mekanları insanlar çeşitli rahatsızlıkları için ziyaret ederek, buralarda bir takım uygulamalar yaparak dertlerine deva aramaktadır. Son yıllarda köyden kente göçün artması, teknolojik imkanların gelişmesi ve insanların bilinçlenmesi gibi nedenler geleneksel yöntemler ile rahatsızlıkları sağaltankişilere, mekanlara müracaat edenlerin sayısını azaltmıştır. Ancak insanlar modern tıptan bir sonuç alamadıkları zaman eş, dost ve akrabalarının tavsiyeleri ile ocaklı kişilere, türbe, yatır, ağaç ve su kaynaklarına müracaat etmektedir. Bu çalışma Antalya ili Alanya, Gazipaşa, Gündoğmuş ve Akseki ilçelerinde Türk halk hekimliğinin bir kolu olan sağaltma ocaklarının ve uygulamalarının tespit çalışmasıdır. Saha çalışması sırasında bölgeyi iyi tanıyan kişilerin kılavuzluğunda sağaltma yetilerine sahip kişiler, sağaltma gücü olduğuna inanılan türbeler, yatırlar, sular ve ağaçlar tespit edilmiştir. Derleme yöntemi ile kaynak kişilerden tespit edilen bilgiler kayıt cihazları ile kayıt altına alınmıştır. Kayıt altına alınan bilgiler sağaltma uygulamalarının karşılaştırmalarının daha iyi anlaşılabilmesi için aynı rahatsızlığı sağaltan ocaklar arasında verilmiştir. Bu çalışmanın temel amacı, yöre halkının rahatsızlıklar karşısında sonra çare olarak ziyaret ettikleri sağaltma ocaklarını ve uygulamalarını tespit etmektedir. Elde edilen veriler ile derleme alanı içerisinde canlılığını sürdüren ocaklar ve uygulamalarının gözler önüne serilmiştir.
Mahalli Trbzon fıkraları

Bu çalışma, Türk fıkraları hakkında yapılan genel bir değerlendirme ile mahalli Trabzon Fıkraları üzerinde yapılan derleme ve tasnifi içermektedir. Çalışmanın birinci bölümünde: komik unsuru ve fıkra üzerinde genel bilgi verilmiş, ikinci bölümünde; fıkra, tanımı ve tasnifi üzerine yapılan çalışmalar hakkında bilgi verilmiş, üçüncü bölümünde; Türk edebiyatı tarihi içinde fıkranın yerinden bahsedilmiş, dördüncü bölümünde; fıkraların diğer Flalk edebiyatı anlatı türleriyle ilişkisinden söz edilmiş, beşinci bölümünde; Mahalli Trabzon Fıkralan'nda geçen fıkra tipleri hakkında bilgi verilmiş, altıncı bölümünde; fıkra metinleri verilmiştir. Çalışmamızın sonunda dizine ve yararlanılan kaynaklara yer verilip sonuç kısmında Mahalli Trabzon Fıkralarının genel bir değerlendirmesi yapılmıştır.
Klasik Türk şiirinde şeyhülislamlara sunulan kasideler

Divan edebiyatında kaside sunma geleneği, bu edebiyatın ilk dönemlerinden itibaren görülmektedir. Şairlerin bir kişiyi övmek, yermek veya ondan himaye ummak gibi vesilelerle çeşitli devlet adamlarına sundukları kasideler belli bir maksatla kaleme alınmışlardır. Hemen her şairin divanında yer alan kasideler, divan şiirindeki şair-patron ilişkisini göstermesi bakımından da önem arz etmektedir. Belirli formlarda yazılan kasidelerde genel olarak tasvir mahiyetinde yazılan giriş bölümünün ardından medhedilecek şahsiyetin iyi vasıfları, güzel meziyetleri sıralanır ve aynı zamanda medhedilen şahsiyetle ilgili bir prototip oluşturulur. Bu bölümlerin ardından bazı kasidelerde fahriye ve tegazzül denilen bölümler de yer alır. Bu bölümlerden sonra da övülen kişiye dua edilen kısma geçilir. Burada da övülen kişinin vasıflarından bahsedilir. Kasidenin sunulduğu kişinin çoğu özellikleri, benzetildiği olağanüstü ve mitolojik varlık ve şahsiyetler, hayatı boyunca yaptığı iyi ve güzel işlerden hareketle o şahsiyetin divan şiirinde nasıl algılandığı ortaya konulur. Çalışmamızda, kaside ve kaside sunma geleneği, Osmanlı'da şeyhülislamlık kurumu hakkında bilgi verilmiş şeyhülislamlar tanıtılmıştır. Divan edebiyatında şeyhülislamlara sunulan kasidelerden hareketle onların divan şairlerince nasıl algılandığının ve nasıl bir şeyhülislam profilinin oluşturulduğunun ortaya konması amaçlanmıştır. Ayrıca ele alınan şiirler şekil ve içerik bakımından incelenmiştir.
Ahmet Hamdi Tanpınar'ın Huzur ile marcel Proust'un Kayıp Zamanın İzinde Swannların tarafı romanlarının karşılaştırılması

Türk ve Fransız Edebiyatları'nın en önemli temsilcilerinden olan Ahmet Hamdi Tanpınar ve Marcel Proust'un birer romanlarının karşılaştırıldığı bu çalışmanın giriş bölümünde söz konusu yazarların hayatı ve eserleri hakkında bilgi verilmiştir. Daha sonra romanların ana hatlarıyla olay örgüsü üzerinde durulmuştur. Birinci bölümde Ahmet Hamdi Tanpınar'ın roman anlayışı değerlendirildikten sonra, Huzur ve Swannların Tarafı'nda estetik roman ögeleri tespit edilmiştir. İkinci bölümde romanların yapı bakımından mukayesesine geçilmiş; tematik yapı, zaman, mekan, nesne-insan ilişkisi üzerinde durulmuştur. Üçüncü bölümde romanlardaki çağrışımlar ile resim, müzik ve mimari sanatlarına yapılan göndermeler değerlendirilmiştir. Dördüncü bölümde romanlardaki en önemli simgeler belirtilmiş ve ana hatlarıyla cümle yapısı incelenmiştir. Beşinci bölümde ise romanlar üslup bakımından karşılaştırılmıştır.
Türk romanında aşk (1872-1900)

Bu çalışma, Türk edebiyatında 1872- 1900 yılları arasında kitap olarak yayınlanmış romanlarda aşk duygusunu incelemektedir. Çalışmanın amacı Türk romanının ilk örneklerini bilimsel metotlar kullanarak incelemek ve bu eserlerde işlenen aşk ilişkilerinden yola çıkarak aşk türlerini, roman karakterlerinin aşk hallerini tespit etmek ve bu tespitlerden yola çıkarak genellemelere ulaşmaktır. Belirlenen bu amaçlar doğrultusunda dönem içinde yayınlanan roman türünde yazılmış edebi metinler, edebiyat biliminin yöntemleri kullanılarak taranmış, elde edilen bilgiler tasnif ve tahlile tabi tutulmuştur. Yapılan incelemeler sonucunda ulaştığımız sonuçlar Türk edebiyat tarihinin 19. yüzyılın son dönemlerinin aydınlatılmasına katkı sağlayacak aynı zamanda Türk romanının ilk örneklerinde duygusal ilişkilerin niteliği ve niceliği hususunda edebiyat araştırmacılarına önemli bilgiler verecektir.
Yeni Türk şiirinde destan

Yeni Türk Edebiyatı sahasında, 1839- 2000 yılları arasında yazılmış olan destanlar, toplumsal dinamiği canlandırması, alternatif tarih oluşumunu sağlaması, kolektif şuuraltını beslemesi ve sosyal yönlerine işaret etmesi bakımından oldukça mühimdir. Bu çalışmada, Yeni Türk Edebiyatı sahasındaki destanların tanımlaması, tasnifi, motif indeksinin çıkarılması, tematik ve biçimsel özelliklerinin belirlenmesi, tipolojisinin oluşturulması hedeflenmiştir. Yazılmış destanlardan hareketle, modern dönem destanlarına bütüncül olarak yaklaşılmış, ilk hedefte bir tespit yapılmış, destanların mitolojik, tarihi ve sosyolojik incelemesi gerçekleştirilmeye çalışılmıştır.
İstanbul Üniversitesi Nadir Eserler Kütüphanesi ty1337 numarada kayıtlı Lugaz Mecmuası inceleme çeviri yazılı metin

Klasik Türk Edebiyatı şairleri tarafından genellikle mesnevi nazım şekliyle tertip edilen lugaz, 15. yüzyıldan itibaren gelişmeye başlamış ve 18. yy'da en verimli dönemini yaşamıştır. Üzerine çalışma yaptığımız bu eser ise çoğunluğu 17. 18. ve 19. yüzyılda yaşamış şairlerin lugazlarını kapsaması itibariyle önem arz etmektedir. Eser, İstanbul Üniversitesi Nadir Eserler Kütüphanesi Türkçe Yazmalar 1337 numarada kayıtlı lugaz mecmuasıdır. Mecmua 51 varak olup 249 lugazdan oluşmaktadır. Bu çalışmada 249 lugaz, çeviri yazı yöntemiyle latin harflerine aktarılmış, lugaz türü ve lugazın Türk edebiyatındaki yeri hakkında da bilgi verilmiştir. Söz konusu 249 lugazın içerik ve şekil bakımından da incelemesi yapılmıştır. Çalışmada, şairi bilinmeyen lugazlarla birlikte şu şairlere ait lugazlar bulunmaktadır: Nali, Reşid, Vehbi, Fenni, Itri, Şehdi, Nabi, Maili, Ferdi, Şehri, Vasli, Şuri, Emin, Necib, Neyli Efendi, Zihni, Mahtumi, Haşmet, Abdi, Azmi, Lutfi, Hilmi, Gubari, Rif'ati, 'İzzet, Sa'di, Lebib, Madih, Sami, Nedim, Cami, Hulusi, Kami, Yümni, Şakir.
II. Meşrutiyet Dönemi kadın dergiciliği ve Türk kadını dergisi

Bu tez çalışmasında II. Meşrutiyet döneminde çıkarılan Türk Kadını dergisi incelenmiştir. II. Meşrutiyet Dönemi, kadın hareketleri açısından önemli atılımların hayata geçirildiği dönemdir. Türk kadınının kimlik edinme ve cemiyethayatında sesini duyurma çabası, basın dünyasında ciddi gelişmeleri beraberinde getirmiştir. Kadın dergileri de bu gelişmelerin sonucu olarak kadınların seslerini duyurdukları çalışmaların başında gelmektedir. Türk Kadını dergisi, kadının ilerlemesi için matbuatı zorunlu görmüş ve bu amaçla yayın hayatına başlamıştır. Kadın-Erkek ayırt etmeden herkese sayfalarını açan dergi, Türk kadınının hem iyi bir eş hem iyi yetiştirilmiş bir anne hem deeğitimli, hak aramayı bilen bir fert olarak cemiyet içinde yer edinmesi yönünde çalışmalara yer vermiştir. Çalışmamızda ilk olarak Tanzimat'tan II. Meşrutiyet'e Türk kadınının geçirdiği değişim evreleri ele alınmıştır. Daha sonra II. Meşrutiyet dönemindekifeminist cereyanın düşünce akımlarıyla ilişkisi, kadın dernekleri ve kadın dergileri hakkında bilgi verilmiştir. İkinci bölümde Türk Kadını dergisinin kimlik ve şekil bilgisi, muhtevası ve yazar kadrosu hakkında bilgi verilmiştir. Üçüncü bölümde Türk Kadınıdergisindeki edebi türlerin künyeleri verilmiştir. Dördüncü bölümde Türk Kadınıdergisinde ele alınan konular türler başlığı altında incelenmiştir. Beşinci bölümde seçme metinlere yer verilmiş, altıncı bölümde ise çalışmadan çıkarılan sonuç belirtilmiştir.
Suited for translation: Orhan Pamuk's novels in a globalized world

Bu çalışmanın amacı, uluslararası okurlar göz önüne alınarak çevrilmek üzere yazılan romanların biçimsel ve anlatısal açıdan nasıl şekillendiğini ele almaktır. Bu kapsamda, Orhan Pamuk'un Kar, Masumiyet Müzesi, Kafamda Bir Tuhaflık romanları vaka incelemesi olarak analiz edilmektedir. Bu çalışma, Pamuk'un söz konusu romanlarının uluslararası başarısında her ne kadar edebi nitelikleri, üzerine yazılan makaleler ve metin dışı unsurlar önemli rol oynasa da bahsi geçen bu romanlarının çevrilmek üzere uyarlandığını ve yazıldığını ileri sürmektedir. Ancak, bütün romanlarının çevrilmek üzere yazıldığını iddia etmek doğru olmaz çünkü Pamuk'un ileri dönem eserleri ilk eserlerine göre farklılık göstermektedir. Bu amaçla, ilk dönem eserleri Cevdet Bey ve Oğulları ile Sessiz Ev romanlarının daha ziyade Cumhuriyetçi edebiyat çizgisi içerisinde konumlandırılabileceği örnekler üzerinden tartışılacaktır. Bu çalışmanın kuramsal zeminini 'öz çeviri' kavramı (Paker 2004; Akbatur 2010) ve 'çeviri doğan romanlar' (Walkowitz 2015) kavramı belirlemektedir. Öncelikle minör edebiyat içerisinde yer alan çeşitli yazarların ileriki çeviri süreçlerini göz önünde bulundurarak eserlerini en baştan nasıl çeviriye uyarladığını ele alıp ardından Orhan Pamuk'un bu yazma biçimine ait eserlerinde rastlanılan unsurlara değinilecektir. Pamuk'un 'çeviri doğan' romanlarında, kendi ülkesinin sosyo-kültürel ve politik meselelerini hedef kitle için nasıl çevirdiği ve anlatı dilini nasıl uyarladığı ele alınmaktadır.
Mustafa Kutlu'nun hikayelerinde köyden şehre göç olgusu

Kırsal kesimlerden kentlere göç olgusu, tarihin en eski çağlarından bu yana kesintisiz olarak devam etmesine rağmen, Sanayi İnkılabı'ndan sonra daha da hızlanır. 1950 sonrası kentleşmenin hızlanması ile birlikte Türkiye'de de kırdan kente doğru yoğun göç dalgaları yaşanır. Ancak sanayileşme sürecini sağlıklı bir şekilde atlatamadan kentleşmeye çalışan ülkelerde olduğu gibi Türkiye'deki kentleşme hareketi de -en başından beri- sorun olagelir. Bu yüzden, birçok sanatkar gibi Mustafa Kutlu da Türkiye'nin toplumsal değişim ve dönüşümünün bir parçası olan kırdan kente göç olgusuna kayıtsız kalmayarak özellikle 1950 -sonrası göçü- ilk hikaye kitabından (Ortadaki Adam/1970) son hikaye kitabına kadar (Hesap Günü/2015) doğrudan olmasa bile satır aralarında dile getirmiştir. Fakat Mustafa Kutlu, köyden şehre göç olgusunun bir tarafına saplanıp kalmamış göçü bütün boyutlarıyla göçü dile getirmeye çalışmıştır. Biz de bu tezimizde Mustafa Kutlu'nun hikaye ve deneme kitapları ile köşe yazılarından ve Kutlu üzerine yazılan yazılardan hareketle Mustafa Kutlu'nun göç öncesi ve sonrasında göç olgusu ve göçmenlere bakış açısını karşılaştırmalı bir şekilde incelenmeye çalıştık.
Tekilliğin gözü: Halid Ziya'nın Kırık Hayatlar romanında karşılaşmanın etiğine doğru

Bu tez çalışması, Halid Ziya'nın 1901 yılında Servet-i Fünun gazetesinde tefrika etmeye başladığı Kırık Hayatlar romanında bakışın anlatımının, romanın etik pozisyonundaki belirleyiciliğine odaklanmaktadır. Konusu itibariyle merkezine aldığı ve altını olduğu on dokuzuncu yüzyıl tababet söylemi üzerinden hakikatin bilinebilirliğini sorunsallaştıran roman, karakterlerin ötekilerle karşılaşma anlarında öne çıkardığı görme biçimleri üzerinden de başkasını bilebilmenin imkanını irdelemektedir. Anlatıdaki ana karakterler olan Ömer Behiç ile Vedide'nin etraflarını biliş ve değerlendirişlerini gösteren bakış, öznelliğiyle karakterlerin ötekileri hakkındaki bilgilerinin sınırlılığını açık eder. Öznel bir deneyim olarak kurulan Ömer Behiç ile Vedide'nin bakışları, bu özelliğiyle anlatıdaki bilme yöntemlerini de kişiye özgü kılar. Böylece karakterlerin tekil bakışlarının anlatımı, onların diğer karakterlere yönelik yargılarını geçersizleştirir. Başkasını anlamanın, bakışın romandaki dilsel ve anlatısal kurulumu üzerinden imkansızlaştırılması, romanda inanılabilecek mutlak bir hakikatin ve insan-odaklı bir ahlakın yokluğunu imlemektedir. Anlatıda bilme arzusu ve bilememe halinin kurduğu bu sürekli açmaz ile bunun sonucunda karşılaşılan hakikat/ahlak yokluğu, romanın trajik bir roman olarak okunmasını da mümkün kılmaktadır.
Tanzimat Dönemi Türk Tiyatrosu etrafında direktör Ali Bey'in hayati, eserleri ve edebİ kişiliği

Türk toplumunda yenileşme hareketlerinin evveliyatını birçok araştırmacı Lale Devri'nden başlatırken bazıları ise daha öncesine kadar götürmektedir. Gerçek anlamda yenileşmenin/Batılılaşmanın olduğu ve büyük bir ivedilik kazandığı devir ise On Dokuzuncu asrın başlarından itibaren, özellikle 3 Kasım 1839'dan sonraki dönemdir. Devletin üst kademelerinden başlayarak devam eden bu süreçte, topluma lokomotif vazifesini ise münevverler, bilhassa edipler üstlenir. Ediplerin fikirlerini cemiyete aktarmak için tercih ettikleri edebi türlerin başında ise gazete ve tiyatro gelir. Ali Bey, seyahat, tercüme, sözlük, mizahi hikaye türlerinde eser vermekle beraber asıl ustalığını tiyatroda gösterir. Yazarın tiyatro sahasındaki çalışmaları telif, tercüme ve uyarlama şeklinde olup ayrıca tiyatro sanatçılarına diksiyon dersi verdiği de bilinen bir husustur. Yazar tiyatro eserlerinde, özünden kopmaya başlayan ve Batılılaşmayı yanlış anlayan insanların halini, ailedeki kültürel yozlaşmaları, ebeveynlerin birbirlerine karşı sevgi ve saygıyı kaybedişlerini, güvensizlikleri, cemiyetin alt tabakasındaki insanların hayatlarını, can sıkıcı tipleri, ayrıca İstanbul'daki Rum, Ermeni, Çingene gibi Müslim veya gayr-i Müslim topluluk veya cemaatlerin, azınlıkların hayat tarzlarını konu olarak alır. Yazarın dil konusundaki hassasiyeti ve vukufu, eserlerinde samimi, canlı ve tabii bir sahne diline ulaşmasını sağlar. O, tiyatro dilinin bütün incelik ve hünerlerini eserlerine yansıta bilmiş öncü şahsiyetlerdendir. Ali Bey, Türk basın tarihinde ilk mizah gazetesi olarak bilinen Diyojen'in ilk muharrirlerindendir. Onun, Diyojen'den başlayarak Hayal ve Çıngıraklı Tatar isimli mizah gazetelerine yazdığı yazılar, uzmanlarca Türk mizahının Batılı tarzdaki ilk örnekleri olarak kabul edilir. Bu çalışmada, Ali Bey'in hayatı araştırılmış, tiyatro terimi ve Türk tiyatrosundan hareketle, yazarın tiyatro eserleri merkeze alınıp bütün eserleri incelenmiş ve edebi kişiliği tespit edilmeye çalışılmıştır.
Moğolistan Zamaar Köyündeki Şoroon Bumbagar Mezarında bulunan köktürklere ait çince yazıtın incelenmesi

2009 yılında Moğol ve Rus araştırma ekibi tarafından Göktürklere ait bir kurganda yapılan kazıdan Çince mezar taşı ve birçok obje keşfedilmiştir. Kurganda keşfedilen ahşaptan ve kilden yapılmış heykeller kutsal sayılan hayvanlara aittir. Ayrıca, kurganda keşfedilen Tölös boyundan P'u Ku kabilesinin bir üyesi olan P'u Ku Yi Tu adlı askerin mezar taşı yazıtından, bu askerin Tutuk Çin askeri görevi üstlendiği öğrenilmişti. Çin tarih kaynaklarına göre, P'u Ku kabilesinin Tola nehrinin doğu yakasında yaşadığı kaydedilmişken çıkarılan kurgan, mezar taşı ve birçok heykel Ulan Bator'un kuzeybatısında bulunmuştur. Bu durum, P'u Ku kabilesinin merkezi hakkında bilinen eski gerçekleri değiştirmektedir. Bu tez çalışmasında, mezar taşı üzerinde yazılı olan eski Çince yazıt incelenmiştir. ve Göktürklere ait olan bu Çince yazıt Türkçeye çevrilmiştir. Yazıtta geçen tarihi olayların yanı sıra kişi adları, unvanlar, yer, bölge, deniz, dağ vb. adlarla ilgili de tarihsel araştırma yapılmıştır. İlk olarak, P'u Ku kabilesinden olan P'u Ku Yi Tu adlı askerin cesur ve itaarkar olduğu kaydedilmiştir. Katıldığı savaşlar sonucu aldığı onur unvanları incelendiğinde P'u Ku kabilesi ve Çin hanedanının yakın ilişki kurduğu görülmektedir. Ardından yazıtta, Çin yönetimine bağlı askerlerin imparatora sadık kalması, anne babaya hürmet göstermesi ve yabancı uyruklu askerlerin bile Çinlileşmiş olduğu yansıtılmıştır. Göktürklere ait Çince yazıtın incelenmesi hakkında yaptığım bu tez çalışmasının Göktürklerle Çinliler arasındaki ilişkiye katkıda bulunmasını umuyorum.
Sabahattin Ali'nin Değirmen adlı öykü kitabında kelime grupları

En etkili iletişim, dille kurulan iletişimdir. Bu iletişimde de kelimeler ve her zaman kelimeler tek başına yeterli olamadığı için kelime grupları kullanılmaktadır. Türk edebiyatının önde gelen yazarlarından biri olan Sabahattin Ali ve onun eserleri ile ilgili pek çok araştırma, tez bulunmasına rağmen eserleri üzerine dil bilgisi bakımından az sayıda çalışma bulunmaktadır. Bu çalışmada Sabahattin Ali'nin 'Değirmen' adlı öykü kitabındaki ilk 10 öykü kelime gruplarının yapısı bakımından incelenmiştir. Çalışmamız giriş, üç bölüm ve sonuçtan oluşmaktadır. Birinci bölümde Sabahattin Ali'nin hayatı, edebi kişiliği, öykücülüğü ve eserleri hakkında bilgi verilmiştir. İkinci bölümde söz dizimi ve kelime grupları hakkında bilgi verilerek 'kelime grupları' ile ilgili araştırmacıların farklı görüş ve tasniflerine yer verilmiştir. Üçüncü bölümde öykülerdeki kelime grupları tespit edilerek yapıları bakımından ele alınarak sınıflandırılmıştır. Sonuç bölümünde de öykülerde tespit edilen kelime grupları sayısal olarak sunularak değerlendirme yapılmıştır. Bu çalışmayla 'Kelime Grupları' konusundaki incelemelere katkıda bulunmak ve Sabahattin Ali'nin ifade gücünü dile getirmek amaçlanmıştır.
Mitat Enç'in hikayeleri üzerine bir inceleme

Bu tez çalışması, eğitimci yazar Mitat Enç'in hikayelerini tahlil etmek ve yazarın Türk edebiyatındaki yerini tespit etmek amacıyla yapılmıştır. Yazarın bütün hikayelerinin yer aldığı ve ilk kez 1977 yılında yayımlanan Uzun Çarşının Uluları, Türk edebiyatında konusunu bir şehirden ve o şehrin insanlarından alan önemli eserlerden biridir. Çocukluk ve gençlik hatıralarından yola çıkarak hikayelerini kurgulayan yazar, Gaziantep'in yaklaşık yetmiş yıllık tarihine de tanıklık eder. Çalışmanın ilk bölümünde yazarın hayatı ve eserleri hakkında bilgi verilmiştir. Çalışmanın esas amacını oluşturan ikinci bölümde ise, yazarın bütün hikayeleri yapı unsurları bakımından ayrıntılı olarak incelenmiştir. Çalışma neticesinde elde edilen bulgular, sonuç bölümünde değerlendirilmiştir.
Şemseddİn Sivasİ Dİvanı

Osmanlı Devleti'nin altın çağını yaşadığı bir dönemde yaşayan Şemseddin Sivasi, Türk Edebiyatının önemli mutasavvıf şairleri arasında yer alır. O, müeddib, muhaddis, müfessir, fakih, şarih ve müverrih sıfatlarına sahip çok yönlü bir müelliftir. Bu bağlamda kaleme aldığı 23 eserle velud bir yazar olduğunu göstermiştir. Divan, bir şairin şiirlerini barındıran mecmuanın genel adıdır. Bu mecmualar, şairlerin kaleme aldıkları eserler arasında en önemli olanıdır. Divan sahibi olmak şairler arasında büyük bir saygınlığın ifadesidir. Şemseddin Sivasi de divan sahibi mutasavvıf şairler arasında yer almaktadır. Bu çalışma, Şemseddin Sivasi Divanı'nın inceleme ve tenkitli metnini içermektedir. İnceleme kısmında; Divan, şekil ve muhteva yönünden çeşitli alt başlıklar altında tetkik edilmiştir. Tenkitli metin kısmında ise sekiz nüshadan hareketle Divan metni hazırlanmıştır.