turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Tunceli'deki mezar taşları

Türk sanat tarihinin yanı sıra kültür tarihimiz açısından da büyük önem taşıyan mezar ve mezar taşları, ait oldukları dönemin inanç sistemi başta olmak üzere sosyal, kültürel ve ekonomik özellikleri hakkında da önemli ipuçları veren bir tarihi belge niteliğindedir. Bu tarihi belgelerin önemli bir kısmını üzerinde taşıyan Tunceli'de başta il merkezi ve köyleri olmak üzere diğer tüm ilçe ve köylerinde gerçekleştirdiğimiz yüzey araştırmalarında tespit edilen mezarlıklar ve mezar taşları bölgenin kültür tarihi hakkında önemli veriler elde etmemizi sağlamıştır. İTunceli'deki Mezar Taşları? başlığı altında elde edilen bu veriler yüksek lisans tez kurallarına göre bilimsel anlamda bir değerlendirmeye tabi tutulmuştur. Öncelikle ilin coğrafi konumu ve tarihçesiyle çalışma alanın tanıtımı sağlanmış ardından mezar ve mezar taşları hakkında detaylı bilgiler sunulmaya çalışılmıştır. Katalog bölümünün hemen öncesinde ise Tunceli'deki mezar ve mezar taşı geleneğinin şekillenişinde etkili olan Alevi inanç sisteminden bahsederek katalog ile değerlendirme ve sonuç bölümü öncesi akıllarda oluşabilecek bazı soru işaretlerinin giderilmesi sağlanmıştır. Katalog kısmında Tunceli ili ve ilçelerindeki mezarlıklar ile bunlar da yer alan 81 adet mezar ve mezar taşının gözlem fişlerine göre tanıtımları verilmeye çalışılmıştır. Değerlendirme ve sonuç bölümünde ise sandukalı, şahideli sandukalı, pehle taşlı ve figür şeklinde olmak üzere dört farklı tipolojiye ayırdığımız mezarların, tipolojileri, yapım teknikleri, kitabeleri, süslemeleri, usta ve atölye problemi ile diğer tüm özellikleri göz önünde tutularak kendi aralarında ve benzer örnekleriyle karşılaştırmaları yapılmıştır. Bu bölümün ardından yararlandığımız kaynakların alfabetik listesi verildikten sonra, Gps ile koordinatları alınıp, planları çıkarılan mezarlıkların ve önem araz eden mezar taşlarının çizimleri ile fotoğrafları katalog düzenine göre sıralanmıştır. Böylece tezin amacına uygun olarak bölgenin mezar ve mezar taşı geleneği en iyi şekilde tanıtılmaya çalışılıp, yok olma telhisi ile karşı karşıya olan bu milli değerlerimizin sanat tarihi içindeki önemleri saptanarak Türk Sanatındaki yerleri bir nebze de olsa vurgulanmaya çalışılmıştır.
Çaldıran savaşının 18. yüzyıl yorumu: Cihil Sütun Sarayı kabul salonundaki duvar resmi

Bu çalışmada 18. yüzyıl özellikle Kaçar döneminin resim sanatı anlayışı bağlamında öncellikli Safevilerin başkenti İsfahan'da bulunan Çihil Sütun Sarayının resim programı ve bu program içinde Çaldıran Savaşı tartışılmıştır. Yapıtın sanatçısı Aka Sadık veya Sadık El-Vad'ın saptanabilen diğer eserleri irdelenmiş, Sadık'ın 18. yüzyıl İran resim sanatının temsil diliyle bağdaşan üslubu tartışılmıştır. Tezin asıl konusu olan sarayın duvar resimlerinden Çaldıran savaşının resmidir. Tezde 'Zafer'le bitmeyen bir savaşın saray duvarında yer almasının olası nedenleri tartışılmıştır. İran topraklarında yaşayan Türkmen devletlerinin Şiiliği benimsemeleri ve Kerbela olayına dayalı 'mazlum' kavramına başka anlamların yüklenmeleri 'zafer' kavramının anlam değiştirmesine ve toplum hafızasında mazlum düşmenin bir zafer olarak algılanmasına neden olmuştur. Çaldıran savaşının Kerbela olayıyla olan temel benzerlikleri bu savaşı toplum zihniyetinde neredeyse kutsallaştırmış ve savaşın tasviri şahsi eşyalardan duvar resimlerine kadar yaygın bir şekilde üretilmiştir. İlginç bir şekilde aynı yıllarda Kerbela olayının tasvirlerinin de yaygınlaşması bu paralelliği desteklemektedir.
İstanbul Süleymaniye Kütüphanesi'nde bulunan kıt'a-hat levhaları ve tezhipleri

Bu araştırmada İstanbul Süleymaniye Kütüphanesi'nde bulanan 59 adet sülüs, nesih ve muhakkak hatla yazılan kıt'a-hat levhaları ve tezhipleri, Türk-İslam san'atları içerisinde mümtaz bir yere sahip olan hat ve tezhip san'atı yönünden incelenmektedir. Seçilen bu eserler, dönemlerinin tüm özelliklerini yansıtmalarından dolayı Türk kitap san atları alanında büyük öneme sahiptirler. Üç bölümden oluşan bu araştırmanın birinci bölümünde, hat san'atının tarihi gelişimi, Türk-İslam Medeniyeti'nde hat san'atının önemi, ekol sahibi Türk-Hat üstadları, Aklam-ı Sitte, hat san'atının kullanım alanlarıyla beraber, tezhib ve ebru san'atı hakkında teferruatlı bilgiler verilmiştir. İkinci bölümde, konuyla doğrudan ilişikli olarak Türk-Hat san'atında kıt'a ve levha geleneği, levha ve kıt'a çeşitleriyle levhalarda kullanılan tekniklerle alakalı bilgiler verilmiştir. Üçümcü bölümde ise, katalogta yer alan eserlerin tahlilleri ve incelemeleri yapılmıştır. İncelenen eserler envanterleriyle birlikte dönem özellikleri, ekolleri, kağıt, yazı, dil özellikleri, motif ve desen özellikleri bütün yönleriyle ele alınmış eserlerin karşılaştırma ve değerlendirilmesi yapılarak çalışma sonlanlandırılmıştır.
Osmanlı Dönemi İstanbul fotoğraflarında Bizans dini mimarisi

Fotoğraf elde etmenin ilk başarılı yöntemi sayılan 'dagerotip'in, Parisli Ressam L. J. Mande Daguerre tarafından 1839'da bulunmasını takiben dünyanın diğermerkezlerinden çok önce, Osmanlı İmparatorluğu'nun pek çok köşesinin ve İstanbul'un fotoğraflarının çekildiği bilinmektedir. Gerek gelen fotoğrafçıların çalışmaları gerekse yerleşik stüdyoların çekimleri açısından İstanbul, dünya fotoğraf tarihinde ayrıcalıklı bir konuma sahiptir. Fotoğraf stüdyolarının açılması açısından İstanbul Avrupa'nın gerisinde kalmamıştır. İlk fotoğrafçıların çoğu yabancılardır. ama girişken Osmanlılar da çabucak durumu kavrayarak yeni sanatı öğrenmişler. Basile Kargopoulo (1826-1886) stüdyosunu 1850'de kurup 1886'da ölümüne kadarçalıştırmıştır. J. Pascal Sebah ile Policarpe Joaillier ise kentin on dokuzuncu yüzyılfotoğrafçıları arasında en tanınmış olanlardır. Bir levanten olan Sebah, stüdyosunu1857'de, Fransız A. Laroche'a ortak olarak açmış, sonra 1884 -85'de Joaillier ile debirleşmişlerdi. Abdullah Biraderlerin ilk stüdyoları 1875'e kadar çalışmış, sonra onun yerine kurulan 'Abdullah Freres'de 1899'a kadar çalışıp, 'Sebah ve Joaillier'esatılmıştır. Nikolaos Andriomenos (1851-1929), kariyerine 'Abdullah Kardeşler'inyardımcısı olarak başladı, sonra stüdyoyu 1875' de kendisi devralmıştır. İsveçliGuillaume Berggren (1835-1920)'de 1870'lerde İstanbul'da stüdyo işletmiş kişilerarasındaydı. Osmanlı dönemi gezginlerine sunulan çok çeşitli fotoğraf ve resimlikartpostallar arasında İstanbul'un Osmanlı öncesi anıtlarının özellikle Bizansresimleri şaşılacak kadar çoktur. Fotoğraf ve Resimli Kartpostalın Altın Çağıİstanbul'daki Bizans etüdlerinin Altın Çağı'yla da çakışmıştır. Istanbul çeşitliAvrupalı bilim adamları incelenmiş, dönüşte seyahat kitapları ve bilimsel metinleryayınlamışlardır. Bu çalışmaların hepsi görsel açıdan zengindir. Yazarları ele aldıkları yapıları hem çizim ve hem de resimlerle doğru biçimde belgelemeye, kartpostallarla da yaşamı ve manzaraları aktarmaya çalışmışlardır. Ayasofya, Aya İrini ve Kariye Camii'ne ek olarak, daha az bilinen anıtlar da, örneğin Bodrum Camii, Zeyrek Camii ve Gül Camii gibileri de fotoğraflarakonu olmuştur. Tezimizin konusunu da bu görseller oluşturmaktadır.
Osmanlı arşivindeki İstanbul cami ve türbelerinin tamirleriyle ilgili belgeler

Türk İmar Tarihi'nde inşai hareketler kadar restorasyon faaliyetleri de üzerinde önemle durulması gereken konulardan biridir. Teze konu olan İstanbul Cami ve Türbeleri' nin bir kısmı devlet ileri gelenleri tarafından yaptırıldıktan sonra vakfedilmiştir. Zaman zaman meydana gelen yangınlarda veya zelzelelerden sonra hasar gören yapılar ya ta'inir ettirilmiş ya da yeniden yaptırılarak ihya edilmiştir. Dünya' nm en güzel şehirlerinden biri olan İstanbul, stratejik konumu ve tarihsel kimliğinin kendisine kazandırdığı özel imtiyaz ve ilginin yanı sıra, Osmanlı İmparatorluğu'na 469 yıl merkez olması bakımından da büyük bir gelişmeye mashar olmuştur. Bu bakımdan, devletin ömrü boyunca İmparatorluğun en büyük şehri olma özelliğiniş koruduğu gibi bu müddet zarfında şehir anıtsal cami' 1er, saraylar, konaklar, narin evler, hanlar, hamamlar, imaret ve medreseler ve daha bir takım eserlerle donanmıştır. Çoğu bir san'at eseri olan İstanbul yapıları pek sık meydana gelen yangınlardan, zaman zaman da doğal afetlerden çok fazla zarar görmüşlerdir. İstanbul yapılarının zarar gömesinin çeşitli sebepleri arasında, ahşap inşaatın esas tutulması gelmektedir. Buna rağmen cami', medrese, hamam gibi binalar hariç, evler, konaklar, bazı mescidler hatta bir kısım hanlar bile ahşap yapılmıştır. Yangınlar ve tabii afetler İstanbul'un binlerce yapısını yok etmekle kalmamış, bugün mevcud olan san'at eserlerinin de pek çoklarının ilk şekillerini değiştirmeye de sebep olmuştur. Çeşitli sebeplerle zarar gören ya da ta'inire muhtac olan cami' ve türbelerle ilgili belge ve defterlerin bir kısmı T. C. Başbakanlık Osmanlı Arşivi'inde bulunmaktadır. Cami' ve türbe ta'iniratlanyla ilgili olan belgelerin çok oluşu sebebiyle tez konusu İstanbul'daki Osmanlı hanedanı ve sadrazamlarının yaptırdıkları eserlerle sınırlandırılmıştır. Mevcud belge ve defterler latin harflere çevrilerek tasnif edilmiştir. Bu tasnif sırasında yapının kime aid olduğu hangi semtte bulunduğu, ta'inire muhtac olan yerlerin isimleri, gerekli malzemeler, kaça mal olacağı ve hangi bütçeden karşılanacağına dair hususlar değerlendirilmiştir.
İstanbul'da bulunan Osmanlı Dönemi armalı ve madalyalı mezar taşları

İstanbul'da bulunan 'Osmanlı Dönemi Armalı ve Madalyalı Mezar Taşları' konulu bu çalışmamızda İstanbul il merkezinde bulunan armalı, madalyalı ve sembol tasvirli mezar taşlan incelenmiştir. Çalışmamız İstanbul'un farklı bölgesindeki türbe ve hazinelerdeki 54 mezar taşı ile sınırlandırılmıştır. Belirli bir sınıfın mensubu, saray ve yüksek rütbeli askerler ve aileleri için yapılan armalı mezar taşlan kitabelerine göre 18. yüzyıl ile 20. yüzyıllar arasına tarihlenmektedir. 19. yüzyıl boyunca da Osmanlı arma gelişimini mezar taşları üzerinde izleyebilmekteyiz. 19. yüzyıl başında arma kompozisyon anlayışı, 19 yüzyıl sonunda II. Abdülhamit döneminde Klasik Osmanlı Arması standardına ulaşmıştır. Çalışmamızda katalog bölümünde her mezar taşının yeri, kimin için yapıldığı, mezar tipi, malzeme, yapım ve süsleme teknikleri ayrıntılı biçimde belirtilmiştir. Buna göre armalar taşların özellikle baş taşı ile lahitlerin uzun ve kısa kenarlarında yer almaktadır. Bu taşlarda dört mezar form tipi tespit edilmiştir. a-Üstü kapalı sembolik lahit b-Üstü açık sembolik lahit. c-Kapak taşlı mezar. d-Toprak mezar. Ayrıca mezar taşlan üzerinde kompozisyonda dört farklı tipin varlığı anlaşılmıştır. a-Alt merkezdeki çiçek grubundan çıkan ışık demeti şeklinde dizilmiş arma elemanları. b-Orta merkezde yaprak uçları içe doğru kıvrılmış palmet motifinin çevresine dizilmiş arma elemanları. c-Alt Merkezde Bulunan Davulun Çevresinde Işık Demeti Şeklinde dizilmiş arma elemanları. n d-Orta merkezde bulunan davulun çevresinde dizilmiş arma elemanları. e-Merkezde üçgen biçimli kalkanın çevresine dizilmiş arma elemanları. f-Merkezde bulunan kürenin çevresine dizilmiş arma elemanları. g-Merkezde oval formlu kalkan çevresinde dizilmiş arma elemanları Sonuç olarak Osmanlılar Batılılaşma döneminde ibrahim Mütefferika'nın şimşir ağacından hazırladığı ve bir harita üzerine basılan batılı üsluptaki ilk armadan sonra II. Mahmut döneminden itibaren çeşitli alanlarda kullanımının arttığı görülmüştür. Bu çalışmalarda yer alan armanın, mezar taşlarındaki kullanım biçimleri, türleri. anlamlan, gelişimi ortaya çıkmış armalarla ilgili eksik bilgi ihtiyacımızı mezar taşları sayesinde bir ölçüde tatmin etmiş olmaktayız.
Hattat İsmail Zühdi hayatı, sanatı ve eserleri

İsmail Zühdi Efendi'nin Osmanlı Hat Sanatı Mektebinde celi sülüs devrimini gerçekleştiren başta Mustafa Rakım Efendi olmak üzere diğer celi mektebi hattatları üzerindeki etkisinin araştırılması ve incelenmesi
KAPADOKYA BÖLGESİ KİLİSELERİNDE İKONAKLAZMA DÖNEMİNE AİT BEZEMELER

Kapadokya bölgesi, doğa ve tarihin bütünleştiği bir bölgedir. Bölge milyonlarca yıl önce Erciyes, Hasandağı ve Melendiz Dağı'nın püskürttüğü lav ve küllerin oluşturduğu yumuşak tabakaların senelerce yağmur ve rüzgar tarafından aşındırılmasıyla bugünkü şeklini almış bir tabiat mucizesidir. Coğrafi olaylar peribacalarını oluştururken, tarihi süreçte, insanlar da bu peribacalarının içlerine ev, kilise oymuş, bunları fresklerle süsleyerek, binlerce yıllık medeniyetin izlerini günümüze taşımışlardır. Kapadokya M. S. 64 yılından sonra Roma İmparatorluğu'nun zulmünden Anadolu'ya kaçan hıristiyanlar için eşsiz bir sığınma merkezi olmuş, bu durum İmparator I. Konstantin, selefi Diocletianus'un Hıristiyanlara karşı yürüttüğü yıldırma politikasını bırakıp 312 yılında Hıristiyanlığı kabul etmesine kadar devam etmiştir. Bu dönemde bölgede çok tanrılı inanç sistemi ile Hıristiyanlık beraber yaşamıştır. VI. ve VII. yüzyıllardan itibaren Kapadokya'da ilk resimli kiliseler inşa edilmeye başlanmış olmakla birlikte, tasvir sanatlarının kullanılıp kullanılmaması, Bizans yönetiminde uzun zaman tartışma konusu olmuştur. Kapadokya ekonomik ve sosyal anlamda bir çöküş yaşamış ve sanatsal üretim ise durma noktasına gelmiştir. Kilise süslemelerinde resim programını meydana getiren bezemelerin oluşumunda, bölgede sıklıkla zikzak, dama, boş kare, üzüm, balık, haç motifleri daha sonra Hz. İsa'nın ya da azizlerin yaşamından alınan sahneler yer almıştır.
Kuşadası, Kadıkalesi/Anaia Kazısı cam buluntuları yoluyla Bizans camcılığı

Kadıkalesi kazıları 2001 yılından beri Prof. Dr. Zeynep Mercangöz tarafından sürdürülmektedir. Tezimizin konusu 2001- 2016 kazı yılları arasındaki cam buluntular ile Bizans camcılığına veri oluşturmaktadır. Çalışmamızın amacı Kadıkalesi camlarının form ve işlev olarak tiplere ayrılması, kaledeki cam üretimine ve ticaretine ilişkin verilerin yanı sıra tarihlendirmelerine dair öngörülerde bulunmaktır. Tezimiz Kadıkalesi kazısının 2001- 2016 yılları arasındaki cam eserlerini tasnif edip bir tipoloji oluşturmak ve kaledeki cam üretimine ilişkin verileri ortaya çıkarmaktı. Bu doğrultuda 264 adet cam buluntuya katalogumuzda yer verilip tiplere ayrıldı. Aydınlatmaya yönelik, kandiller ve pencere camları; günlük kullanıma yönelik, kadehler, bardaklar, şişeler ve kaseler; süs amaçlı eserler arasında bilezikler ve boncuklar. 2001- 2016 yıllarında Kadıkalesi kazısında; 4591 adet pencere camı, 3786 adet kandil, 1667 adet bardak, 883 adet Anaia şişesi, 471 adet şişe, 132 adet kase parçası, 258 adet kadeh, 1508 adet bilezik parçası ve 3 adet cam boncuk bulunmuştur. Bu buluntuların yanı sıra çeşitli ağız ve kaideler ele geçirilmiştir ancak bunların kesin olarak hangi kap formuna ait oldukları bilinmediğinden sadece sayısal dökümleri yapılarak sınıflandırmaksızın kayıt altına alınmıştır. Bu bağlamda söz konusu yıllarda 874 adet profil veren parça, 6339 adet profil vermeyen cam parça incelenmiştir. Cam buluntuların zenginliği, fritler, cüruflar, hatalı üretilmiş parçalar ve pota parçası olabilecek buluntular kaledeki cam üretimini kanıtlayan buluntulardır. Bunun yanı sıra kalın cidarlı şişelerin bir liman kenti olan Anaia'nın şarap ticareti gibi şimdilik ne olduklarını bilmediğimiz parfüm ya da tıbbı sıvıların içine konulup ticaretinin yapılmış olabileceği gibi varsayımlar kaledeki cam ticaretinin de varlığını gösteren ipuçlarıdır. Son yıllarda yapılan çalışmalarla Kuşadası, Kadıkalesi Kazısı cam buluntuları Bizans günlük yaşamına ışık tutarken, Orta Çağ cam ticareti hakkında güncel veriler sunmaktadır. Bu buluntuların sayısal çokluğunun yanında, pek azı tümlenebilir olsalar da Orta Çağ cam objelerindeki biçim ve renk zenginliği önemlidir.
19. yüzyıl Osmanlı sosyal yaşamında sanat eseri olarak yeni objeler

oz Osmanlı İmparatorluğu'nun Avrupa'daki gelişmeleri izlemesi İstanbul'un fethiyle başlamış; 16. yüzyılda fetih ve kuşatmalar Akdeniz ve Doğu Avrupa'ya yönelmiştir. Savaşlar, anlaşmalar, elçi kabulleri, nüfus aktarımları, ticaret, devşirmeler, yabancı sanatçıların Saray'da çalışması gibi ilişkiler, Osmanlı ile Avrupa arasında bağların güçlenmesine neden olmuştur. 19. yüzyılda Osmanlı 'Batılılaşmış', Batıda da Doğu'ya karşı bir merak uyanmıştır. Osmanlı kentlerinde Batı köken ve esinli eşyalar tercih edilirken Avrupa'da Doğu'ya özgü eşya ve giysiler yaygınlaşmıştır. Sultan HI. Ahmed dönemi (1703-1730) Avrupa ile ilişkiler açısından bir dönüm noktası kabul edilmektedir. 18. yüzyıl ile başlayan bu süreçte, gelişen teknoloji ile bağlantılı olarak Batı'ya olan ticari bağımlılık artmıştır. Öte yandan devlet politikası gereği uygulanan ıslahat çalışmaları için Avrupa ürelerinin model alınması ile önce kurumlar Batılılaşmış, sonra Saray ve Sarayın ilişkide olduğu soylu kesim Batılı etkileri gündelik yaşama geçirmeye başlamıştır. 19. yüzyılda gündelik yaşama sıçrayan Avrupa etkileri sonucu evlere giren yeni objelerin sanat açısından incelenmesiyle; ortaya çıkan yeni eşya formları ve yeni malzemelerden üretilen geleneksel formlar, kurulan fabrikalar ve Osmanlı pazarına yönelik Avrupa ticaretinin şuurları ortaya çıkmaktadır. Tez, 19. yüzyılın Avrupa ve Osmanlı açısından genel bir tablosunu çizmekte, bu dönemde Osmanlı yaşantısına giren yeni objelerin sanatsal eğilimlerdeki değişimi ne yönde etkilediğini ve ne oranda kabul gördüğünü araştırmaktadır. 111
Halife Abdülmecid Efendi ve sanatı

'Halife Abdülmecid Efendi ve Sanatı' başlıklı bu tezde, Abdülmecid Efendi'nin yaşamı, farklı sanat dallarındaki faaliyetleri, sanat koruyuculuğu, Osmanlı sanatındaki yeri ve önemi incelenmiştir. Tanzimat döneminin ikinci padişahı, otuz ikinci Osmanlı imparatoru Sultan Abdülaziz'in oğlu olan Abdülmecid Efendi hanedanın son veliahdı ve halifesidir. Abdülmecid Efendi 1868 yılında Dolmabahçe Sarayı'nda doğmuş resim, müzik, hat, edebiyat gibi farklı sanat dallarında yapıtlar vermiştir. 1924'te hanedanın diğer üyeleriyle beraber ülke dışına çıkarıldıktan sonra, İsviçre ve Fransa'da yaşamış; 1944'te Paris'te yaşama veda etmiştir. Sanatçı babası Sultan Abdülaziz'in yönlendirmesiyle, resim sanatıyla profesyonel anlamda ilgilenmeye başlamış; çeşitli isimlerden resim dersleri almış; yaşadığı mekanlarda resim atölyeleri oluşturmuştur. İstanbul'da gelişen sergileme faaliyetlerinde yer alan sanatçı; Galatasaray Sergileri ve Sanayi-i Nefise Mektebi'nin düzenlediği bazı etkinliklere katılmış olmanın yanı sıra; eserlerini Atina, Paris, Viyana ve Nice'te sergilemiş; ödüller kazanmıştır. Abdülmecid Efendi sanatçılara koruyuculuk yapmış; sergi, dernek, atölye ve sanat kurumlarını maddi ve manevi anlamda desteklemiştir. Tezde, sanatçının yüz beş eseri konu, teknik ve üslup açısından incelenmiş; tarihi olmayan eserler tarihlendirilmiştir. Abdülmecid Efendi portreler, günlük yaşam sahneleri, tarihi konulu eserler, anatomi çalrşmaları, hayvan figürlü resimlerden başka; manzara, natürmort, tuğra ve arma çalışmalarında bulunmuştur. Yapıtlarının konusu 11 isviçre ve Fransa'da yaşadığı yıllarda değişen sanatçı portre, natürmort ve deniz peyzajlarının yanında hayali çok figürlü kompozisyonlar betimlemiştir. Sanatçı yapıtlarında farklı çalışma teknikleri uygulamış olmakla birlikte; realizm, klasisizm, romantizm ve empresyonizm sanat akımlarının etkilerinin görüldüğü eserler üretmiştir. İnsan figürü üzerine yeni denemelerin yapıldığı bir dönemde, Abdülmecid Efendi yaptığı portreler ve büyük boyutlu kompozisyonlarıyla Türk sanatında, figürlü resmin önde gelen isimlerinden olmuştur. Sanatçı, yapıtlarıyla modern Türk resmine giden yolda öncü adımlar atmıştır. Abdülmecid Efendi'nin doğu ve batı olmak üzere iki ayrı kültürle, gelenekselin moderne dönüşüm evresindeki ilişkileri bağlamında ortaya koyduğu tüm bu sanatsal etkinlikleri Türk sanatına çok önemli katkılarda bulunmuştur.
Dogma 95 manifesto and filmmaking as an ordinary act

Ortaya çıkısından bu yana Dogma 95 manifestosu sinemayla ve kültürle ilgili pek çok alandaçesitli tartısmaların dogmasına sebep oldu. Manifesto basta uluslararası basarılar kazananDanimarka filmleri olmak üzere pek çok bagımsız filmin üretilmesinde de önemli bir ilham kaynagı olageldi. Dogma kavramının ortaya çıkısı, kurumsallasması ve yayılmasıyla ilgili bir analiz tarihin en uzun yüzyılının son on yılını anlamakta bize büyük ölçüde yardımcı olacaktır. Dogma programında politika ve estetik her zaman birlikteydi. Manifesto'nun temel problemi filmin ekonomi politigiydi demek mümkündür. Dogma 95 manifestosu açık bir biçimde Hollywood'un oligopolistik pazar ve uluslarası kapital tarafından belirlenen görselideolojisine alternatif bir film üretim stratejisi öneriyordu. Dogma hareketi Avrupa sinemasıbaglamında da farklıydı çünkü kendini küresellesme ve yerel kültürler arasındaki tartısmayahapsetmiyordu. Lefebvre'in fikirleri ısıgında Dogma 95 manifestosunun film üretimi için, daha kapsayıcı ve demokratik bir yapıya sahip, yeni ve taze bir sosyal alan kurgusu önerdiginisöyleyebiliriz. Dogma 95 manifestosu her ne kadar film estetegini göz ardı ediyor gibi görünse de, performans teorisinin öngörülerine dayanan bir analiz bize Dogma 95 manifestosunun kendi politik durusunu da içine alan bir çerçeve önerdigini gösteriyor ve bu çerçeveyi estetikten bagımsız olarak düsünmek mümkün degil. Lars von Trier'inGerizekalılar isimli filmi ütopik Dogma projesinin bir elestirisi olarak okunabilir. Dogma 95 manifestosu kendine dönüslülügü, kapsayıcılıgı ve provakasyonu öne çıkararak sinemanıntemelleri ve gelecegi ile ilgili bir entellektüel sorgulamanın yolunu açıyor.
Sinop Arkeoloji Müzesi'nde sergilenen Türk-İslam dönemi mezar taşları

İSinop Arkeoloji Müzesi'nde Sergilenen Türk-İslam Dönemi Mezar Taşları? adlı bu çalışmamızda, 94 tanesinin baş şahidesi, 11 tanesinin ise ayak şahidesi olduğu toplam 105 mezar taşı örneği incelenmiştir. baş şahidesi örneğinden, 62 tanesi erkek baş şahidesi, 29 tanesi ise kadın baş şahidesidir. Geriye kalan 3 baş şahidesi örneğinin ise kimliği tespit edilememiştir. 11 ayak şahidesi örneğinden ise, 2 tanesi erkek ayak şahidesi, 1 tanesi ise kadın ayak şahidesidir. Geriye kalan 8 ayak şahidesi örneğinin, baş şahidelerinden ayrı olmaları nedeni ile kimlikleri tespit edilememiştir. Ele aldığımız mezar taşları içerisinden en eski tarihli olanı 1696- 97 yılına, en yeni tarihli olanı ise 1916 yılına tarihlendirilmektedir. Mezar taşı örnekleri form bakımından, farklı biçim ve özelliklerine göre on başlık altında incelenmiştir. İncelemiş olduğumuz 94 baş şahidesi örneğinden, başlık kısmının mevcut olduğu örnekler erkek başlık tipleri ve kadın başlık tipi olmak üzere iki başlık altında ele alınmıştır. Erkek baş şahideleri üzerinde kavuk, sarık, fes ve başlık olmak üzere dört değişik tipte başlık çeşidine rastlanmıştır. Kavuk, sarık ve fes farklı biçim ve özelliklerine göre, kendi içerisinde alt gruplar halinde incelenmiştir. Kadın baş şahideleri üzerinde ise kadın fesi olarak tanımlanan tek tip başlık çeşidi bulunmaktadır. Bu başlık tipinde ise iki ayrı uygulama söz konusudur. Yapı malzemesi olarak mermerin ağırlık kazandığı, bunun yanı sıra taş malzemenin de kullanıldığı mezar taşı örneklerine de rastlanılmıştır. Mezar taşları üzerinde sülüs ve ta'lik yazı olmak üzere iki çeşit yazı tipi tespit edilmiştir. Süsleme olarak ise yazı, bitkisel, geometrik ve nesnel karakterli motiflere yer verilmiştir.