turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Türk vatandaşlığının istisnai yoldan kazanılması

Vatandaşlık, gerçek kişi ile devlet arasında kurulan hukuki ve siyasi bağ olarak ifade edilmektedir. Vatandaşlık, kişilerin bir devlete olan aidiyetini belirlemektedir. Ancak vatandaşın bir devlete olan aidiyeti değiştirilemez nitelikte değildir. Devletler, kendi vatandaşlığının kazanılma ve kaybedilme yolları ile bir kişinin kendi vatandaşı olup olmadığını milli hukukuna göre tespit etmektedir. Türk hukukunda Türk vatandaşlığının kazanılmasına ilişkin temel düzenleme 5901 sayılı Türk Vatandaşlığı Kanunu'da yer almaktadır. Vatandaşlığının sonradan kazanılması TVK'nın 9. maddesi gereğince yetkili makam kararı, evlat edinilme ya da seçme hakkının kullanılması ile gerçekleşmektedir. Yetkili makam kararıyla vatandaşlığın kazanılması ise bir yabancının vatandaşlığını kazanmak istediği ülkenin kanunlarında belirtilen şartları gerçekleştirerek o ülkenin vatandaşlığını sonradan kazanmasıdır. Türk vatandaşlığının istisnai yoldan kazanılması ise yetkili makam kararıyla Türk vatandaşlığının kazanılması türlerinden biridir. Birçok devlet özel nitelikleri bulunan bazı yabancılara vatandaşlık kanunlarında getirdikleri düzenlemeler ile kolay yoldan vatandaşlık kazanma imkanı sağlamaktadır. TVK'nın 12. maddesinde de bazı yabancılara, yetkili makam kararıyla Türk vatandaşlığının kazanılmasında aranan genel şartlar aranmaksızın, Türk vatandaşlığının istisnai yoldan daha kolay bir şekilde kazanılması olanağı tanınmıştır. 'İstisnai Yoldan Türk Vatandaşlığının Kazanılması' başlıklı çalışmamızda istisnai olarak Türk vatandaşlığının kazanılması, ilgili mevzuat hükümleri çerçevesinde değerlendirilecek ve karşılaştırmalı hukukta istisnai yoldan vatandaşlığın kazanılmasına ilişkin düzenlemeler incelenecektir. Bu kapsamda istisnai yoldan vatandaşlık kazanabilecek kişilerin mevzuatta ne şekilde düzenlendiği ve düzenlemenin uygulamada ortaya çıkarabileceği belirsizlikler üzerinde durulacaktır.
Viyana satım sözleşmesi, Arnavutluk Cumhuriyeti medeni kanunu ve Kosova Cumhuriyeti Borçlar Kanunu'na göre satıcının malı teslim borcu

Bu çalışmanın amacı Viyana Satım Sözleşmesi, Arnavutluk Cumhuriyeti Medeni Kanunu ve Kosova Cumhuriyeti Borçlar Kanunu'na göre, karşılaştırmalı olarak satıcının malı teslim borcunun belirlenmesidir. Satıcının malı teslim borcuna geçilmeden önce, teslim kavramı incelenmeye çalışılmıştır. Viyana Satım Sözleşmesi'nde teslim kavramı hakkında bir tanım bulunmamaktadır fakat teslimin nerede ne zaman ve ne şekilde olacağı hakkında bilgiler mevcuttur. Çalışmanın devamında, malın teslim yerinin belirlenmesi ele alınmaktadır. Viyana Satım Sözleşmesi'ne göre satıcı, malları alıcıya teslim etmek, mallara ilişkin belgeleri alıcıya vermek ve malların mülkiyetini alıcıya geçirmekle yükümlüdür. Ancak, bu borçlardan sadece sözleşmede taraflarca aksinin kararlaştırılmadığı veya herhangi bir düzenleme bulunmadığı zaman bahsetmek mümkündür. Çünkü Viyana Satım Sözleşmesi'nde satıcının malı teslim borcuna ilişkin hükümleri tamamlayıcı hukuk kuralı olarak nitelendirilmektedir. Satıcının malı teslim borcu açısından ise CISG, ACMK ve KCBK büyük ölçüde paralellik göstermektedir.
Avrupa insan hakları sözleşmesi ve Türk Ceza Kanunu açısından yaşam hakkı ihlalleri

Yaşam hakkı, insan hakları içerisinde en üstün haktır. İkinci Dünya Savaşı sürecinde yaşanan vahşet, insan hakları alanında küresel güvence ihtiyacını doğurmuştur. İHEB Bildirgesi ile başlayan süreç Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi ile devam etmektedir. Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin 2'nci maddesi yaşam hakkının temel güvencesidir. Sözleşme, taraf devletlere; bireyi öldürmeme, yaşam hakkını korumaya yönelik tedbirler alma ve ölümün meydana geldiği hallerde etkin soruşturma yapma görevi yüklemektedir. Kolluk, kamu düzeninin koruması ve yeniden sağlaması ile görevlidir. Kolluk kuvvetlerinin aşırı ve orantısız güç kullandığı hallerde yaşam hakkı ihlalleri meydana gelmektedir. Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi yargılamalarında Türkiye aleyhine verilen kararlarda karşılaşılan en ciddi sorunlar; kişilerin, resmi görevliler tarafından kayıp edilmesi, faili meçhul cinayetler, etkin ve yeterli soruşturma yapılmaması ve failler bakımından yaratılan cezasızlık halidir. Uluslararası düzenlemelere rağmen Türkiye'de yaşam hakkı ihlalleri devam etmektedir.
6502 Sayılı Tüketicinin Korunması Hakkında Kanun bakımından taksitle satış sözleşmesinde cayma hakkı

Taksitle satış sözleşmeleri sahip olduğu özellikler nedeniyle tüketimi teşvik etmekte ve buna bağlı olarak günümüzde oldukça yaygın şekilde kullanılmaktadır. Tüketiciler taksitle satış sözleşmelerinin sağladığı ödeme kolaylığı nedeniyle aceleyle karar vererek ekonomik güçlerinin çok üstünde bir borcun altına girebilmektedir. Bunun neticesinde tüketiciler, sözleşme ilişkisini sonlandırmak isteyebilmektedir. Bu noktada kanun koyucu, tüketicilere sözleşmeyi sonlandırabilme hakkı tanımak amacıyla cayma hakkı kurumunu düzenlemiştir.
Geçerli fesih sebeplerinden işçi davranışları

4857 sayılı İş Kanunu ile belirsiz süreli iş sözleşmesinin feshinde işverenin geçerli bir sebebe dayanması zorunluluğu getirilerek, işçiye bir ölçüde iş güvencesi sağlanmıştır. Buna göre, otuz veya daha fazla işçi çalıştırılan işyerindeki belirsiz süreli iş sözleşmesi ile çalışan ve en az altı aylık kıdemi olup, işletmenin 'bütününü' sevk ve idare eden 'işveren vekilleri' ve 'yardımcıları' sıfatını taşımayan bir işçinin iş sözleşmesi, ancak işçinin yeterliliğinden veya davranışlarından ya da işletmenin, işyerinin veya işin gereklerinden kaynaklanan geçerli bir sebebe dayanarak feshedebilecektir. Geçerli sebep; işçinin yeterliliğinden veya davranışlarından ya da işletmenin, işyerinin veya işin gereklerinden kaynaklanabilir. İşçinin yeterliliğinden veya davranışlarından kaynaklanan geçerli sebeplerle, işçinin ahlak ve iyi niyet kurallarına uymayan davranışlarından ve benzerlerinden kaynaklanan haklı sebeplerin benzer kavramlar olması; ancak fesih yapılırken hangi sebebe dayanıldığının, feshin gerek usulünü gerek sonuçlarını tümüyle farklılaştırdığından iki kavramın birbirinden ayrılması önem taşımaktadır. Çalışmanın ilk bölümünde fesih kavramı ve fesih türleri genel olarak açıklandıktan sonra iş güvencesi hükümleri kapsamı içinde ve dışında fesih prosedürü açıklanmaya çalışılmıştır. Tezimizin ana kısmı olan ikinci bölümde, işçinin davranışlarından kaynaklanan geçerli fesih sebepleri incelenmiş, Yargıtay'ın on yıllık uygulaması esas alınarak bu kavramlar somutlaştırılmaya çalışılmıştır. Çalışmanın son bölümünde ise süreli fesih yoluyla iş sözleşmesi sona erdirilen işçinin başvurabileceği yollar ve feshin sonuçları üzerinde durulmuştur.
Anonim ve limited şirketlerde pay kavramı ve pay devri

6102 sayılı Türk Ticaret Kanunu'nun 124. maddesi uyarınca şirketler şahıs şirketleri ve sermaye şirketleri olmak üzere iki ayrı şekilde sınıflandırılmıştır. Kanunda anonim ve limited şirketler sermaye şirketleri olarak sayılmıştır. Sermaye şirketleri, sermayesi belirli ve paylara bölünmüş olan şirketlerdir. Bu çalışmada anonim ve limited şirketlerde pay kavramı incelenmiştir. Paylar, anonim ve limited şirketin temelini ve pay sahipliği statüsünü oluşturmaktadır. Anonim şirketlerde payı temsilen ve paydan ayrı olarak ileri sürülemeyen pay senetleri bastırılmaktadır. Çalışmamızda anonim şirketlerde pay senetleri türleri ve payın devri konuları ele alınacaktır. Diğer yandan TTK'nın 595. maddesindeki düzenleme ışığında limited şirketlerde pay devri açıklanacaktır. TTK'nda her bir sermaye şirketi için pay devri konusunda ayrıntılı düzenleme yapılmıştır. İşbu çalışmada öğreti ve yargı uygulaması dikkate alınarak anonim ve limited şirketlerde pay devrine ilişkin usul ve esaslar ayrıntılı olarak ele alınmıştır.
Önleyici, koruyucu faaliyetler ve meşru menfaatler bağlamında işçiye ait kişisel verilerin işlenmesi

İşçi ve işveren ilişkisinde, işçi hem hukuki hem de ekonomik açıdan işverene bağımlıdır. Bu durumun bir sonucu olarak, işveren tarafından işçinin kişisel verilerinin hukuka aykırı olarak işlenme ihtimali yüksektir. 6698 Sayılı Kişisel Verileri Koruma Kanunu, 07.04. 2016 tarihinde Resmi Gazete'de yayınlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu kanunda, genel düzenlemelere yer verilmiştir. Ancak, işçinin kişisel verilerinin ne şekilde korunacağına ilişkin doğrudan özel bir düzenleme yapılmamıştır. Bu nedenle, çalışmamızda Uluslararası düzenlemelere de değinilerek 6698 Sayılı Kanun'un iş ilişkilerine ne şekilde etki edeceği irdelenmiştir. Bu çalışmada, 6698 Sayılı Kişisel Verilerin Korunması Kanun'un madde 5 /2'nin f bendinde ifade edilen meşru menfaat kavramının ve madde 28 /1'in ç bendinde belirtilen kamusal yararı gerektiren hallerde uygulanan önleyici koruyucu faaliyetlerin, iş ilişkilerinde nasıl değerlendirilmesi gerektiği üzerinde durulmuştur. Bu kapsamda, Kanun'da belirtilen söz konusu genel hükümler, uygulamadaki örneklerle somutlaştırılmaya çalışılmıştır. 6698 Sayılı Kişisel Verileri Koruma Kanunu'nun madde 5 /2'nin f bendini ve madde 28 /1'in ç bendini içeren hükümlerin iş hayatında uygulanabilirliği, emsal mahkeme kararları ve Kişisel Verileri Koruma Kurulu kararları ışığında incelenmiştir.
Konya Mahkemesi'nde hak arama yöntemleri (1691-1704)

Bu çalışmada Osmanlı Devleti'nde 1691- 1704 yılları arasında mahkemeye yansıyan ve Konya Şeriye Sicillerine kaydedilen davalar incelenmiştir. Şeriye Sicilleri üzerinden mağdurlar ile ilgili yapılmış pek çok çalışma bulunmasına rağmen, madunlar üzerine yapılmış bir çalışma bulunmamaktadır. Tezin birinci ve ikinci bölümünde madun ve mağdur kavramları tartışılmış, Osmanlı'da madun denilebilecek bir özne ya da sınıfın varlığı aranmıştır. Diğer taraftan mağdurların profilleri ile mağduriyete sebep olan durumlar üzerinden, sürekli mağduriyet yaşayan grupların varlığı sorgulanmıştır. Ancak sürekli mağduriyet yaşayan bir gruba rastlanmadığı gibi, devletiyle bağı kopmuş ve ötekileşmiş bir madun kesiminin varlığına da ulaşılamamıştır. Bu bağlamda, öncelikle Osmanlı Devleti'nde adalet mekanizmasının işleyişi incelenmiştir. Daha sonra dönemin şartlarının adalet mekanizmasının işleyişine yaptığı etki, incelenen davalar özelinde ele alınmıştır. Sicillerin içeriği incelenerek toplumdaki hangi grupların mağduriyet yarattığı ve buna karşılık hangi grupların -kendini korumakta yetersiz kalarak- mağduriyet yaşamaya daha eğilimli olduğu üzerinde durulmuştur. Osmanlı'da sürekli mağdur diyebileceğimiz bir kesimin olmadığı, toplumun her kesiminden insanların mağdur olabileceği görülmüştür. Tezin üçüncü bölümünde ise mağduriyet ortaya çıktıktan sonra kişilerin, yaşadıkları mağduriyete verdikleri tepkiler; mahkemede kendilerini ifade ediş biçimleri ve hak arama yolları üzerinden incelenmiş, adalet mekanizmasının işleyişinin mağdurlara hak arama süreçlerinde yardımcı olup olmadığı konusu sorgulanmıştır. Sicillerden yola çıkarak Osmanlı'da maduniyetin oluşmamasının sebepleri bu bölümde incelenmiştir. Maduniyetin ortaya çıkmasını engelleyici unsurlar, adalet mekanizmasının hak aramayı kolaylaştırması, toplumun her kesimden, kişilerin yararlanması için daima açık tutulan mahkemeler ve bir temyiz mahkemesi gibi faaliyet gösteren Divan-ı Hümayun'un varlığı olarak belirlenmiştir. Divan sayesinde halkın sorunlarından haberdar olan devlet, halkın şikayetlerini dinlemiş, sorunlarına çözüm bulmaya çalışmıştır. Böylelikle devlet, halk ile arasındaki bağı sıkı tutmuş ve halk açısından ulaşılabilir olmuştur. Bu anlamda Osmanlı'da devletten uzaklaşan ve ötekileşen bir madun sınıfının ortaya çıkması için uygun koşullar oluşmamıştır.
İlaç markalarının karıştırılma ihtimali

Temel insan haklarından olan sağlık hakkının gereği olarak, hastanın mevcut sağlığının korunması, hastalığının tespit edilmesi ve o hastalığın iyileştirilmesi için tedavi edilmesi gerekmektedir. Bu amaçlar doğrultusunda hekimler tarafından ilacın hastalığa uygun tespit edilmesi ve hastanın doğru ilaca ulaşması önem taşımaktadır. İlaçlar çoğunlukla hekimlerin önerileriyle ve eczacılar aracılığıyla hastaya ulaştırılmaktadır. Bu nedenle hekimlerin hastalığı tedavi edecek ilacı doğru tespit etmesi, eczacıların o ilacı hastaya ulaştırması ve hastanın da hekimin önerdiği ilacı kullanması için ilaç markalarının karışıklığa yol açmayacak nitelikte olması beklenmektedir. İlaçlar nitelikleri itibariyle diğer ürünlerden farklı olduğundan, karıştırılması halinde hasta bakımından ciddi sonuçlara sebebiyet verebileceğinden ilaç markalarının tescilinde karıştırılma ihtimalinin özellikle dikkate alınması gerekmektedir. Bu kapsamda yapılacak değerlendirmede ilaç markalarındaki ilgili kesimin de belirlenmesi önem arz etmektedir.
Kişisel Verilerin Korunması Hukukunda ticari elektronik ileti

Ticari elektronik iletiler, istenmeyen iletilerin en yaygın türlerinden biridir. Elektronik ticaretin büyümesi, iletileri daha da yaygınlaştırmıştır. Elektronik ticaret hukuku, ticari elektronik ileti gönderimini ve içeriğini belirli kurallara bağlamıştır. Ticari elektronik ileti gönderimi aynı zamanda kişisel veri işleme faaliyeti teşkil eder. Dolayısıyla ileti gönderiminde kişisel verilerin korunması hukukunun normları da dikkate alınmalıdır. Fakat her iki hukuk dalının faaliyet için olumlu irade beyanı araması ve konunun disiplinler arası niteliği karışıklığa sebep olmaktadır. Bu nedenle, bu çalışmada ticari elektronik ileti gönderimi kişisel verilerin korunması hukukunun bakış açısıyla değerlendirilmiştir. Söz konusu sorunun çözümü için öncelikle kişisel verilerin korunması hukuku incelenmiştir. İkinci olarak ticari elektronik ileti ile ilgili kavram ve müesseselerin kişisel verilerin korunması hukuku bakımından ne anlam ifade ettiği belirlenmiştir. Daha sonra iki hukuk dalına ait normların ticari elektronik ileti gönderimine nasıl uygulanacağı tespit edilmiştir. Böylece ticari elektronik ileti gönderiminin kişisel verilerin korunması hukuku bakımından nasıl incelenmesi gerektiği ortaya konulmuştur. Bu bağlamda elektronik ticaret hukukunun ticari elektronik ileti göndermeye cevaz veren kurumları kişisel verilerin korunması hukukundaki veri işleme şartlarını sağladığı saptanmıştır. Bu sayede kişisel verilerin korunması hukukunun veri işleme şartı dışındaki gerekliliklerine alanın ruhuna daha uygun meşru bir zemin bulunmuştur. Aynı zamanda tek bir faaliyet için iki ayrı olumlu irade beyanına gerek olmadığı tespit edilmiştir.
Adli yargıda tutuklama

152 ADLİ YARGIDA TUTUKLAMA Tutuklama, suçlu olduğu konusunda henüz kesin hüküm bulunmayan, ancak, suç işlediği konusunda kuvvetli şüphe bulunan kişinin özgürlüğünün ceza yargılamasının gerçekleştirilebilmesi ya da muhtemel bir mahkumiyetin İleride yerine getirilebilmesi için yazılı hukuktaki şartlarla ve hakim kararıyla geçici olarak kaldırılmasıdır. Tutuklamanın şartlarını 'maddi şartlar' ve 'şekli şartlar' olarak iki bölümde incelemek mümkündür. Tutuklamanın şekli şartları; açılan davanın kamu davası olması, yargılama şartının gerçekleşmiş olması, sanığa teminat belgesi verilmemiş olması ve hakim tarafından verilmiş bir tutuklama kararı bulunmasıdır. Tutuklamanın maddi şartları ise; sanığın suçluluğu hakkında kuvvetli belirtiler bulunması, kaçma şüphesini uyandıracak vakıalar bulunması ve sanığın delilleri karartma şüphesinin bulunmasıdır. 3842 sayılı kanunla CMUK.'nun 104. maddesinde kaçma ve delilleri karartma karinelerine yer verilmiştir. Buna göre; soruşturma konusu olan suçun kanunda öngörülen cezasının üst sınırının yedi yıldan az olmayan hürriyeti bağlayıcı cezayı gerektirmesi, sanığın ikametgahının veya meskeninin bulunmaması ya da kim olduğunu ispatiayamaması halinde kaçacağı veya delilleri karartabileceği kabul edilmiştir. Ancak, bu karinenin varlığı halinde dahi hakim tutuklama kararı vermek zorunda değildir. Altı aya kadar hürriyeti bağlayıcı cezayı gerektiren suçlarda sanık ancak suçun toplumda infial uyandırması, sanığın ikametgahının veya 153 meskeninin bulunmaması ya da kim olduğunu ispatlayamaması halinde tutuklanabilir. Tutuklama kararlarına karşı İtiraz yolu açıktır. Kural olarak tutuklama kararlarına her zaman itiraz mümkündür. Ancak, sanık Cumhuriyet Savcısının İtirazı üzerine itiraz mercii tarafından tutuklanmış ise bu karara karşı ancak bir hafta içinde acele itiraz yoluna başvurulabilir. Tutuldu sanık, teminat karşılığında serbest bırakılabilir (CMUK. m. 117 -122). Teminatla salıvermenin şartları; sanığın delilleri karartma şüphesi nedeniyle tutuklanmamış olması, teminat gösterilmesi ve Türkiye'de oturmaya sanığın kendisine bir vekil tayin etmesidir. Teminatla salıverilen sanığın kaçma hazırlığında bulunması, usulüne uygun olarak yapılan davete mazeretsiz olarak uymaması ya da yeni tutuklama nedenlerinin ortaya çıkması halinde yeniden tutuklanması mümkündür. Tutuklama kararı, tutuklama sebeplerinin ortadan kalkması, tutuklama kararının ortadan kalkmış olduğunun başka bir karar ile tespit edilmesi, CMUK.'nun 126. maddesi gereğince Cumhuriyet Savcısının tutukluluğa son vermesi ve kanunda yazılı olan sürelerin dolması üzerine sona erer. Tutuklama kararının hükmü sona erdiğinde bu kararın sanığa tebliğine gerek olmaksızın hemen yerine getirilmesi gerekir.
İptal davalarında hukuka uygunluk denetiminin sınırları

Kamu hizmeti faaliyetini yerine getirirken idareye birey karşısında bir takım üstün yetki ve ayrıcalıklar tanınmıştır. Örneğin, idare, tek yanlı işlemleri ile idare edilenlere yükümlülükler getirebilmekte, haklar tanımakta, bu şekilde hukuk aleminde değişiklikler yapabilmekte; ayrıca tek yanlı olarak tesis ettiği bu işlemleri re'sen icra edebilme yetkisine de sahiptir. İşte, idarenin, bu üstün yetkilerini suiistimal edip bireyin temel hak ve özgürlüklerini ihlal etmesinin önüne geçmek ve hukuk alanında kalmasını temin etmek için idari işlemlerin yargısal denetimi ilkesi öngörülmüştür. Kuvvetler ayrılığı ilkesinin zorunlu bir sonucu olarak idarenin eylem ve işlemlerini denetleyen idari yargının bir sınırı olmalıdır. Bu ilke uyarınca yargı, yasama ve yürütme karşısında bağımsız olduğu gibi yürütmenin bir parçası olan idare de, yargı karşısında bağımsızdır. Söz konusu sınır, gerek Anayasanın 125. maddesinde gerekse 2577 sayılı Kanunu'nun 2. maddesinde düzenlenmiş olup, bu hükümlere göre idari yargının yetkisi, idari işlemlerin hukuka uygunluk denetimi ile sınırlı olup, idari işlemlerin yerindelik denetimi bu yetkinin kapsamı dışındadır. Hukuka uygunluk denetiminin, önceden konulacak kurallarla belirlenebilen kesin ve her olaya uygulanabilecek bir sınırı bulunmayıp, her somut olayın özelliklerine göre değişkenlik arz ettiğinden objektif ve istikrarlı içtihatları ile meseleyi somutlaştırmak yargı merciine düşmektedir.
Pyotr Kropotkin'in anarko-Komünizm anlayışı

Bu tezin amacı Kropotkin'in görüşlerinden yola çıkarak anarşizmin eşitlik ve özgürlük anlayışını ortaya koymaktır. Birinci bölümde Kropotkin'in karşılıklı yardımlaşma teorisi ve evrimci etik anlayışı ele alınarak düşünürün insan doğası ve birey ve toplum ilişkilerine dair görüşlerine yer verilmiştir. Kropotkin, modern toplumun yaşadığı tüm sorunların kaynağını devlet iktidarı ve kapitalist üretim ilişkilerini olmak üzere iki ana iktidar odağında görmektedir. Bu nedenle ikinci ve üçüncü bölümlerde Kropotkin'in devleti ve kapitalizmi hangi temelde eleştirdiği ve yerine nasıl bir alternatif sunduğu incelenmiş, Bakunin ve Proudhon gibi döneminin diğer anarşistlerden hangi noktalarda ayrıldığı ortaya konmaya çalışılmıştır. Ardından Kropotkin'in anarşist komünist topluma geçiş için sunduğu devrim teorisi ele alınmıştır. Son olarak, döneminin diğer anarşistleriyle kıyaslayarak Kropotkin'in toplumsal cinsiyet eşitliğine yaklaşımı incelenmiştir.
Ceza muhakemesi kanunu ve ilgili yönetmelikler çerçevesinde yargı mensuplarının moleküler genetik incelemeler konusundaki yaklaşımlarının değerlendirilmesi

Adli bilimler her çeşit adli olayın bilimsel kanıtlara dayanarak çözümlenmesini amaçlar. Adli olaylarda kimliklendirme yapılmasında yaygın olarak DNA kullanılmaktadır. Ceza yargılamasında şüpheliden delile ulaşmak değil, delilden yola çıkarak şüpheliye ulaşmak amaçlanmaktadır. Soybağı incelemesi ya da şüpheli ? sanığın olay ile ilişkisinin bulunup bulunmaması hususunda duyulan kuşkular, yapılacak moleküler genetik inceleme yoluyla giderilebilmektedir.. Gelişen tıp ve gen teknolojileri sayesinde saç, kan, tükürük vb. materyallerden inceleme yapılarak şüphelinin tespit edilmesi mümkündür. Adli amaçlı moleküler biyolojik incelemeler ülkemizde 10 yılı aşkın süredir uygulamada olmasına karşın konu hakkında 2005 yılına kadar herhangi bir yasal düzenleme yapılmamıştır. 2005 yılı Haziran ayında TCK ile beraber CMK da değişmiş ve bu kanun kapsamında Ceza Muhakemesinde Beden Muayenesi, Genetik İncelemeler ve Fizik Kimliğin Tespiti hakkında Yönetmelik hazırlanarak yürürlüğe girmiştir. Tezimizin amacı, hakim - savcı ve avukatların moleküler genetik incelemelerin talep, uygulanma ve sonuçlarının değerlendirilmesi süreçleri hakkındaki görüşlerinin alınması ve bu görev gruplarının konuya yaklaşımlarının ulusal ve uluslararası mevzuat ışığında değerlendirilmesidir. Bu çalışmada 20 hakim, 30 savcı ve 50 avukata anket çalışması uygulanmıştır. Anket sonuçları değerlendirildiğinde, katılan grupların moleküler genetik ile ilgili edinmiş olduğu bilgileri daha çok mesleklerini icra ederken öğrendikleri, konu hakkında herhangi bir eğitim almadıkları ortaya çıkmaktadır. Adli Tıp Kurumu numunelerin incelenmesi için başvurulan kurum bakımından ilk sırada yer almaktadır. Bu da Adli Tıp Kurumu'na güvenlerini göstermektedir. Buna karşın, konu hakkında eğitim alınması hususunda üniversitelerdeki öğretim üyeleri tercih edilmektedir.
1982 anayasasında olağanüstü hal rejiminin masumiyet ilkesi açısından değerlendirilmesi

Bu çalışmanın amacı, olağanüstü hal döneminde yürütme organına tanınan geniş yetkilerin, anayasal sınırların dışına çıkılması sonucu insan haklarından olan masumiyet ilkesine etkisi incelenmiştir. 1982 Anayasası'nın olağanüstü hal dönemlerinde yürütme organına tanımış olduğu yasa gücünde Kanun Hükmünde Kararname çıkarma yetkisinin, anayasal sınırların aşılması sonucu insan haklarına nasıl etki ettiği örnek olaylarla açıklanmıştır. Olağanüstü hal dönemlerinde, anayasada teminat altına alınmış olan temel hak ve özgürlüklerin sınırlandırılmasında ve durdurulmasında, yürütme organına tanınan yetkilerin kullanılması sırasında uyulması gereken temel ilkeler ve bu ilkelerin sınırına değinilmiştir. Hukuk devleti olmanın doğal sonucu olarak adil yargılanma hakkı ve bu hakkın bir unsuru olan masumiyet ilkesinin ihlali sonucu nasıl bir durumun ortaya çıktığı örnek olaylar üzerinden değerlendirilmiştir. İnsan haklarının, olağanüstü hal rejimlerinde bile uyulması gereken asgari ilkelerinin olduğu, bu ilkelerin amacının insanın doğuştan sahip olduğu, insanı diğer canlılardan ayıran ve ona özgü değeri olan insan onurunu korumak olduğu vurgulanmıştır.