turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Mersin'de Erken Cumhuriyet Dönemi (1923-1950) köy okulları mimarisi

Cumhuriyet Döneminin en önemli mücadelesi yoksulluk ve cehalet üzerine olmuştur. 1923- 1950 yılları arasında ülke nüfusunun %75'inin köylerde yaşaması, bu köylerin %80'inde okul bulunmaması, Cumhuriyeti kuran kadroların aydınlanma hareketini köylerden başlatmalarına neden olmuştur. Maarif Vekaletince oluşturulan, yerli ve yabancı mimarların görevli olduğu İnşaat Dairesinde, bölgenin geleneksel yapı malzemeleri göz önüne alınarak tip projeler tasarlanmıştır. Söz konusu projeler ülkenin dört bir yanına gönderilmiş, köylerde çalışan öğretmenlerin yönetimi ve yerel halkın yardımı ile inşa edilmişlerdir. Erken Cumhuriyet Dönemi Mimarlık Mirası olarak nitelendirilen bu binalar, okullaşma çalışmaları doğrultusunda, yaygınlaşması ve özellikle köy halkının yardımları ile inşa edilmiş olan kamu yapıları olması açısından oldukça önemlidir. Erken Cumhuriyet döneminde Mersin'de eğitimin ve okullaşmanın yaygınlaştırılması açısından birçok faaliyet gerçekleştirilmiştir. Bu çalışmada da Mersin'de Erken Cumhuriyet döneminde inşa edilmiş olan 23 adet köy okulu incelenmiştir. Mersin köylerinde inşa edilen okulların çoğunun, tip proje olarak Anadolu'nun çeşitli kentlerinde de aynı süreçte, köylülerin maddi desteği ve işgücü ile inşa edildiği görülmüştür. Eğitim sisteminde yaşanan değişimler, taşımalı eğitim sistemine geçilmesi ve köyden kente göçlerin başlaması ile bu köy okulları büyük oranda işlevini yitirmiştir. Atıl vaziyette olan bu eğitim yapılarının yeniden işlevlendirilerek halkın kullanımına sunulması oldukça önemli bir adım olacaktır.
X.-XIV. YÜZYILLARDA İDİL -BULGAR HANLIĞI MİMARİSİ VE SANATI

Bu tez çalışmamızda şu an Tataristan Cumhuriyeti sınırlarında bulunan eski İdil-Bulgar ve Altın Orda devletinin başkenti olan Bulgar şehrindeki mimar ve mimarlık yapılarının gelişimini, yapılışını ve o yapılar üzerine uygulanan süslemeleri ve süslemelerin Bulgar topraklarında yaşayan farklı kültürlerden nasıl etkilendiği incelenmiştir. Çalışmamızda Bulgar şehrinin tam yükseliş dönemi olan X. ve XIV. yüzyıllarını dikkate alarak, o dönemlerdeki İslam kültürünün onların eserlerine, mimarlık sanatlarına nasıl etki yarattığı ve ne gibi katkılar sağladığı incelenmiştir.
Türk ve İslam Eserleri Müzesi'nde bulunan bir grup ahşap eser

Tarihsel süreç içersinde önemli bir konuma sahip olan İstanbul, çağlar boyunca önemli medeniyetlere ev sahipliği yapmıştır. Zamanla medeniyetlerin kültürel etkileşimi sonucunda kent zengin bir kültür birikimine sahip olmuştur. Kültür birikimini mimariden el sanatlarına kadar sanatın geniş bir yelpazesinde görmek mümkündür. İlk başlarda insanoğlunun temel ihtiyaçlarından doğan el sanatları, zaman içinde toplumların düşünce ve estetik duyguları yansıtmada iyi bir araç olmuştur. El sanatları ürünlerinden ahşap sanatı da bunlar arasında önemli bir yer tutar. Ahşap, doğal özelliklerinden dolayı, estetik ve sıcak dokusuyla geçmişş dönemlerden günümüze kadar sürekli tercih edilen bir malzeme olmuştur. Hayatın birçok alanında kullanılan ahşap, el sanatlarında da vazgeçilmez bir özelliğe sahiptir. Çağlar boyunca el sanatlarında kullanılan ahşap, Türk El Sanatlarında da sıklıkla tercih edilen bir malzeme olmuştur. Türklerin ahşap sanatıyla tanışmaları serüveni oldukça geçmişşe gitmektedir. Orta Asya'daki kurganlardan çıkan ahşap eserler, Türklerde ahşap sanatının ne denli erken başladığını göstermektedir. Türklerin Anadolu'ya gelmeleriyle beraber ahşap işçiliği geleneği devam etmiş ve günümüze dek de süregelmiştir. Türklerde ahşap sanatı İslamiyet'ten önceki dönemlerden Osmanlının son dönemlerine kadar bir değişim ve gelişim süreci geçirdiği, eserlere uygulanan süsleme tekniği ve kompozisyonlardan anlaşılmıştır. İstanbul'un kültür birikimini sergilemede zengin koleksiyonlara sahip Türk ve İslam Eserleri Müzesi'nde bulunan bir grup ahşap eser incelenmiştir. İstanbul, içinde barındırdığı birçok mimari yapı ve müzelerle Türk ve İslam Sanatına ait zengin örnekleri barından önemli bir kenttir. Bu kentte bulunan Türk ve İslam Eserleri Müzesi, ahşap eserlerle beraber Türk sanatına dair pek çok ürüne ev sahipliği yapmaktadır. Araştırmaya konu olan 24 adet ahşap eser kapsamlı bir şekilde incelenmiştir. Eserler katalog bölümünde envanter bilgileri oluşturularak incelenmiştir. Ayrıca konunun daha iyi anlaşılması için değerlendirme ve karşılaştırma bölümlerinde de eserler hakkında bilgi verilmiştir. Elde edilen bilgi ve verilerden yararlanarak son aşamada sonuç bölümünde kısa çıkarımlarda bulunulmuştur. Sonuç bölümünün devamında ise eserlerin mevcut durumlarından yola çıkarak önerilerde bulunulmaktadır.
A critical inquiry: The impact of corporate social responsibility and corporate philanthropy on the development of the cultural sector in Turkey with the case analysis of Koç Holding and the Vehbi Koç Foundation

Bu çalışmada 1990 sonrası Türkiye'de özel sektörün kurumsal sosyal sorumluluk ve kurumsal vakıfçılık politikalarını uygulama davranışlarının kültür sektörü ile ilişkisi ve üzerindeki etkisini incelemek hedeflenmiştir. Özel sektör ve kültür sektörü arasındaki ilişkinin yapı taşlarını ve gelişimini anlamak adına, ilgili yazın taramaları sonucunda kavramsal çerçeve üç başlık altında incelenmiştir: Vakıfçılık ve Kültür ve Sanat Patronajı, Kurumsal Kimlik, İmaj ve İtibar ve Kurumsal Sosyal Sorumluluk ve Kurumsal Vakıfçılık. Bugünün şartlarını hazırlayan kavramsal zeminin anlaşılmasıyla, kültür sektörünün finansal ve yönetimsel anlamda özel sektörün kurumsal sosyal sorumluk, kurumsal vakıfçılık stratejileri ve üçüncü sektör gelişiminden oldukça etkilendiği ortaya çıkmıştır. Kurumsal sosyal sorumluluk ve kar amacı gütmeyen sektör kavramlarının doğum yeri olan ABD bir örnek olarak Türkiye ile karşılaştırma içerisinde incelenmiştir. Bu çalışma ile özel sektör ve kültür sektörü arasındaki ilişkideki motivasyonları ve etkileşimleri ortaya çıkararak bir ihtiyaç analizi sunulması ve ilgili yazına katkıda bulunulması amaçlanmıştır. Özel sektör ve kültür sektörü yakınlaşmasının öncüsü olarak Koç Holding şirketleri ve Vehbi Koç Vakfı kültür ve sanat faaliyetleri bir vaka çalışması olarak ele alınmıştır. Çalışma Koç grubunun kurumsal sosyal sorumluluk ve kurumsal vakıfçılık stratejilerinin dönüşümünü hedef alan bir öneri sunumu ile sonlandırılmıştır. Çalışmanın sonuç bölümünde kültür sektöründe etkin, bir özel sektör kuruluşu ile ilişkili kurumsal bir vakıf olan Vehbi Koç Vakfı özelinde kurum dışı faktörleri inceleyen bir PEST analizi ve iç faktörleri ortaya koyan bir SWOT analizi sunulmuştur.
Osmanlı çinilerinde bahar dalları

Eserlerin çini ile süslenmesi ilk kez M. Ö. 4000 yıllarında eski Mısır'da görülmektedir. Türk mimarisinde ise çini bezemenin 8 .-9. yüzyıl Uygurlara kadar uzanan eski bir tarihi vardır. Bu kadar uzun bir geçmişşe sahip olan çini sanatı asıl büyük gelişimini Anadolu Türk mimarisinde göstermiştir. Çininin mimariye bağlı olarak kullanılıp geliştirilmesi Büyük Selçuklular döneminde başlamış, Anadolu Selçukluları döneminde büyük bir ihtişama ulaşmıştır. Osmanlı mimarisinde, yapıların içinde ve dışında süsleme elemanı olarak kullanılan 16 .-17. yüzyıl İznik sıraltı çinileri teknik, üslup ve motif bakımından dünyaca ün yapmıştır. Bu yüzyıllarda süsleme anlayışında önemli bir değişim meydana gelmiştir. Bu değişim, Kanuni Sultan Süleyman döneminde sarayın baş nakkaşı Kara Memi tarafından meydana getirilen natüralist üsluptur. Üslubun önemli motiflerinden biri olan bahar dalı, özellikle duvar çinilerinde çok kullanılmıştır. İlk örneklerini tezhip sanatında gördüğümüz motif, 16. yüzyıl ikinci yarısından itibaren çok sayıda farklı malzeme üzerinde karşımıza çıkmaktadır. 16 .-17. yüzyıl çinilerinde çeşitli kompozisyonlarına rastladığımız bahar dalı motifinin, 20. yüzyılda az sayıdaki örneğinde farklı ve benzer kompozisyonlarla uygulanmaya devam ettiğini görülmektedir. Çalışmamızda, Osmanlı dönemine ait çini süslemelerinde bahar dalı motifinin görüldüğü 31 yapı, mimari ve süsleme özellikleriyle birlikte incelenmiştir. Yapılan araştırmada, bahar dalı motifinin görüldüğü 139 çini pano üzerinde 70 farklı kompozisyon tespit edilmiştir. Diğerleri ise aynı yapılarda kullanılan ve birbirlerinin eşi olan panolardır. Çinilerdeki örnekler teknik, renk ve kompozisyon özellikleri açısından değerlendirilerek, tasarımlardaki çeşitlilik belirlenmiştir.
16-18. yüzyıl minyatürlerinde Osmanlı arabaları

16 .-18. Yüzyıl Minyatürlerinde Osmanlı Arabaları? başlıklı tezde, bu yüzyıllara ait minyatürlerde tasvir edilen arabalar incelenmiştir. Çalışma 16 .17.18. yüzyıl hakkında bilgi veren çeşitli kaynaklar ile desteklenmiştir. Osmanlı toplumunda kullanılan arabaların, form ve biçimlerinin tasvirler ile nasıl şekillendiği çizimleri verilerek ortaya konulmuştur. Türk minyatür sanatının önemli bir dönemi olan 16. - 18. yüzyılları arasında Surnameler başta olmak üzere, çeşitli resimli el yazma eserler ve Albümlerde araba unsuru tasvirlenmiştir. Minyatürlerde araba formu; padişah ve erkanı tarafından kullanılan arabalar, askeri amaçlı arabalar, alay ve gösteri amaçlı arabalar olarak çeşitlilik arz etmektedir. Günlük kullanıma yönelik arabalar sosyal hayatı kolaylaştırmıştır. Gündelik hayatta kullanılan kağnı, hanto, talika, koçu gibiarabaların yanı sıra saray ahalisi tarafından kullanılan saltanat arabaları ihtişamları ile tasvirlere yansımıştır. Şehzadelerin sünnet düğünlerinin anlatıldığı 1582 Surname-i Humayun ve 1720 Surname-i Vehbi'de padişahların önünden geçen, esnafların kullandıkları arabaları tasvir eden minyatürler dönemin meslekleri hakkında detaylı görsel anlatımı ortaya koymuştur. Tasvirlerde askeri amaçlı kullanılan top arabaları ise özellikle 16. yüzyıl tasvir örneklerinde savaş, kuşatma, savunma amaçlı kullanılmıştır. 17. yüzyıl ve 18. yüzyıla gelindiğinde ise top araba sayılarının azaldığı görülmektedir. Saltanat arabaları, gösteri amaçlı ve askeri amaçlı arabalar başta olmak üzere, çeşitli araba örneklerinin niteliklerini, ortaya koyan çalışma, Osmanlı arabaları hakkında yeni bulunacak dokümanlar ile daha kapsamlı hale gelebilecektir. Ayrıca Osmanlı'nın zerafetini de ortaya koyan tören arabaları çağın beğenisi ve ihtiyaçları ile ele alınabildiği taktirde bir dönemin yansıması olan arabalar yeniden can bulabilecektir.
Osmanlı arşiv belgeleri ve arkeolojik kalıntılar ışığında Gelibolu Yahudi Cemaati

Bu tezde, Çanakkale İli, Gelibolu İlçesi'nde 12. yüzyıldan günümüze değin yaşamış Yahudi Cemaatinin somut olan ve olmayan kültür varlıkları, Osmanlı arşiv belgeleri kapsamında ve arkeolojik çalışmalar ışığında Gelibolu'daki Yahudilerin varlığını gösteren ilk izlerden başlanarak Osmanlı Dönemi'ne kadar ele alınmıştır. Bu çalışmayla Osmanlı arşiv belgelerindeki dolaylı ya da dolaysız Gelibolu Yahudilerini konu alan dokümanlar incelenerek Gelibolu Yahudi Cemaatinin tarihi ortaya konulmuş, Gelibolu Yahudi Mahallesi'nin sınırları tespit edilerek buradaki dini ve sivil mimarlık örnekleri incelenmiş, Gelibolu Yahudi Mezarlığı'ndaki 315 mezar taşının envanteri çıkartılarak 50 adet mezar taşının kataloğu hazırlanmış, Yahudi mezar taşlarının tipolojileri, bezeme kompozisyonları incelenerek, Gelibolu'daki diğer mezar taşları ve İslam eserleriyle karşılaştırılmıştır. Gelibolu Yahudi Cemaatinin somut olmayan kültür varlıkları olarak müzik, yemek kültürü ile atasözü, deyim ve deyişleri cemaat üyeleriyle yapılan görüşmeler neticesinde derlenmiştir.
Divriği kalesi kazısı alçı buluntuları (2010-2016)

Divriği, Sivas'ın güneydoğusunda, Doğu Anadolu bölgesinin Yukarı Fırat bölümünün İç Anadolu sınırına yakın kesiminde, Fırat nehrinin kollarından biri olan Çaltı ırmağı ile birleşen derenin vadi tabanında ve yamaçlarında yer alır. Divriği Kalesi kazısı sırasında, çok sayıda ve çeşitte buluntu açığa çıkarılmıştır. Bunlar içerisinde 2010- 2016 yılları arasında ele geçen ve bezemesi tanımlanabilen 233 alçı parça da yer almaktadır. Bu çalışmada, Divriği Kalesi kazısı sırasında ele geçen alçı buluntular, bütün yönleriyle ele alınarak incelenmiştir. İncelemiş olduğum alçı süslemeler en çok kalıplama tekniğinde yapılmıştır. Kalıplama tekniğinin uygulandığı alçı parçalarda süsleme olarak; bitkisel, geometrik, yazı, kabara, mukarnas ve nadir de olsa figürlü süslemeyi görmekteyiz. Alçıların teknik ve desen özellikleri incelendiğinde; Kubadabad Sarayı ve Keykubadiye Sarayı'ndaki alçı örnekleriyle benzerlikler gösterdiği gözlemlenmiştir. Alçı eserler arasında yapılan bu karşılaştırmalar, ortak bir alçı süsleme anlayışının hakim olduğunu kanıtlar niteliktedir. Alçı süsleme, malzemenin kolay şekil alması ve malzemenin ucuz olması sebebiyle Mengücekliler Döneminde de yaygın olarak kullanılmıştır. Çalışmamızda Mengücekliler Dönemi alçı süsleme programı ve kullanılan teknikler, ele geçen örneklerle belirlenmiştir. Ancak malzemenin dayanıksız olması sebebiyle örnekler günümüze parçalar halinde gelmiştir. Bu nedenle çalışmamızda alçının kullanım yeri hakkında tespitlerimiz çıkarımdan öteye gidememiştir.
Kültür endüstrisi ve sanat ilişkisi içerisinde esin, taklit, alıntı, çalıntı

Sanatta taklit ve sahtecilik meselesi tarih boyunca birçok yaklaşımla ele alınarak günümüze kadar gelmiş, sanatın giderek estetik bir ilişki iletişim biçimine dönüşmesi, yeni üretim tekniklerinin sanat alanına girişi ve sanatsal biçimler arasındaki etkileşimin kuramsal temellere tam olarak oturtulamamasıyla birlikte başlangıçtaki anlam ve içeriği değişmiştir. Bu süreç, kültür endüstrisinin etkisiyle birlikte sanat eserinin bir tüketim ürünü gibi alınıp satılabilmesine olanak sağlamıştır. Sanatın eserinin bir tüketim ürününe dönüşmesi zamanla yerini tüketim ürünü olarak üretilen sanat eserlerine bırakmıştır. Bu durum, kendi içinde özgünlük barındıran eserlerden farklı olarak sadece ticari amaçla üretilmiş birbirinin kötü kopyası eserlerin ortaya çıkmasına sebep olmuştur. Bu çalışmada kopyalanamayan değerli bir sanat eseri için gereken nitelik olan özgünlük/orijinallik kavramı, temelde tescilli ve anlatımsal özgünlük olarak ikiye ayrılarak irdelenmiştir. 'Kültür Endüstrisi' kavramından hareketle sanat eserinin metaya dönüşmesi ve bunun sonucunda ortaya çıkan eserlerin benzerliği ele alınmıştır. Hangi eserlerin kopya, hangi eserlerin anlatımsal özgünlük ile oluşmuş sanatsal bir esinlenme olarak kabul edilebileceği tartışılmıştır. Sanatın bugün geldiği noktada özgünlük kavramının varlığını sürdürüp sürdüremediği eleştirel bir yaklaşımla sorgulanmıştır. Bir eser hangi amaçla üretilirse üretilsin özgün olabilir. Dolayısıyla kültür endüstrisi ve sanat ilişkisi bağlamında oluşan yığınlaşmayı sadece ticari amaçla veya popüler kültür amacıyla üretilmiş eserlerin değil, yeni ve özgün olarak ortaya sürülen fakat içinde sanatçıya ait bir üslup barındırmayan kopya eserlerin oluşturduğunun altını çizmek gerekir. Bu nedenle bu çalışma, sanatçının süreçteki yer alma düzeyinin, özgünlük kavramı ile sıkıca bağlı olduğunu ve özgünlük arayışlarının bu kapsamda değerlendirilmesi gerektiğini bir öneri olarak sunmaktadır.
Dedeağaç Etnoğrafya Müzesi

Mevcut çalışmada, Yunanistan'ın Dedeağaç şehrinde yer alan Trakya Etnoloji Müzesi hakkında daha önce yapılmamış kapsamlı bir araştırma ve inceleme amaçlanmıştır. Trakya geleneğini ve içerdiği bilgiyi modern toplumun kaygılarıyla ilişkilendirerek, yeni yaklaşımlarla çeşitli eğitici aktiviteler gerçekleştiren bu müze, Trakya geleneğini yeniden değerlendirerek bu gelenek ve bilinci bugünün insanına ve gelecek nesillere aktarmada bir araç olmuştur. Gerçekleştirilen çalışmalar neticesinde, Trakya ve Yunanistan Trakya'sı için büyük bir önem teşkil eden bu müzenin kurucusu sayın Angeliki Giannakidou'nun hayatı ve misyonu incelenmiş ve bu doğrultuda yaşadığı ev ve müzede röportajlar yapılmıştır. Giannakidou'nun müze kurma yolunda yaşadıkları ve bununla birlikte gerçekleştirmiş olduğu faaliyetler detaylı bir şekilde kaleme alınmıştır. Ayrıca müzenin envanteri incelenip bir katalog oluşturulmuştur. Bu katalogda müzede sergilenen eserlerin durumları ve dönemleri hakkında bilgiler verilmiştir.
Bir mimarİ sadanın peşinde: Ahi Evran Külliyesi'nin artikülasyonları

Bu çalışma, mimarlık pratiği içerisinde kendilerine mahsus anlamlar barındıran 'sada' ve 'artikülasyon' kavramlarının, mimari bir dilin üretiminde ne tür tanımlamalar ile karşılık bulduklarıyla alakalıdır. Bu doğrultuda, Türkiye'deki geleneksel yapı teknolojisine ait güncel uygulamaların artikülasyonları üzerinden, mekansal üretimi meydana getiren form ve yapı detayları incelenmektedir. Hususi olarak, taş ve ahşap gibi geleneksel yapı malzemelerinin betonarme ile birlikte çözümlendiği Kırşehir'deki Ahi Evran Külliyesi, mekansal oluşumunu mümkün kılan form ve yapı detaylarının üretiminde kullanılan malzemelerin olanaklarını değerlendirme şeklinden ötürü bu çalışmanın odak noktası konumundadır. Bu çalışmada, bahsi geçen yapının artikülasyonları bağlamında ele alınan malzemelerin ve bunlardan üretilen yapı detaylarının, mimarlık pratiği içerisinde geleneksel yapı teknolojisine ve üretimlerine eklemlenerek mevcut olan ürünlerin farklı mecralarda yeniden gündeme getirilmesi tartışılmaktadır. Bu çalışmayla hedeflenen, dilin ifade kabiliyetini oluşturan artiküler hareketlerin, mimarlığın üretiminde mekansal bütünlüğü meydana getiren yapı detaylarıyla benzerliğini saptamaktır.
An application of depth analysis on Middle Bronze Age palaces at Acemhöyük, Tell Mardikh, and Kültepe

Birçok Orta Tunç Çağ yapısı değişik bakış açısı ve yaklaşımlarla çalışılmış ancak bu yapıların mekansal dokuları nadiren incelenmiştir. Bu tezin amacı, Mekan Dizimi tekniğinin bir alt metodu olan Derinlik Analizinin, Orta Tunç Çağ saraylarındaki mekansal dokuların anlaşılması hususunda yararlılığını sorgulamaktır. Analiz için Orta Tunç Çağ'ın anahtar yerleşimlerinden olan Acemhöyük, Tell Mardikh ve Kültepe'deki saraylar seçilmiştir. Sonuç olarak, mevcut yeterli verinin bulunması halinde, Derinlik Analizinin yapıların mekansal düzenleşiminin anlaşılması adına çok yararlı bir metot olarak karşımıza çıktığı öne sürülmüştür. Metodun bir o kadar başarılı uygulaması da değişik boyuttaki binaların karşılaştırılmasında yatmaktadır.
Nevşehir ve ilçelerindeki çeşme mimarisi

Çeşmeler suyun kaynağından bir depoya biriktirilerek ya da borular aracılığıyla getirilerek taş, mermer veya buna benzer malzemeden yapılmış lüleli veyahut musluklu su alma yerleridir. Dönemin sanatsal niteliklerini taşıyan, bulunduğu cepheyi hareketlendiren, meydanlara renk katan, bir başka yapıyı mimari açıdan tamamlayan ve nihayetinde halkın su gereksinimini karşılayan küçük boyutlu sanat eserleridir. Bu amaçlar doğrultusunda inşa edilen Nevşehir İli ve İlçelerinde 47 adet çeşme tespit edilmiştir. Nevşehir Çeşmelerinde yoğun bir süsleme ile karşılaşılmaz. Çeşmelerin tamamına yakınında sivri veya yuvarlak kemerler kullanılmıştır. Çeşmelerde yoğun olarak kesme taş malzeme kullanılmışken, az da olsa mermer malzeme kullanılmıştır.
Gaziantep ili gümüş işlemeciliği

Bu araştırma günümüzde Gaziantep ilinde yapılan gümüş işlemeciliği ile ilgili bir kaynak oluşturacağı ve belgelendirileceği için önem taşımaktadır. Gaziantep ilindeki günümüz gümüş işlemeciliğinin ürün, malzeme ve yapım tekniklerini belirlemek amacı ile bu çalışma yapılmıştır. Bu araştırma model olarak, betimsel bir araştırmadır. Araştırmanın evrenini Gaziantep ilindeki gümüş işlemeciliği ile ilgili faaliyet gösteren atölye ve işletmeler oluşturmaktadır. Araştırmada Türkçe yazılı kaynaklar ve elektronik ortamda yapılan Türkçe kaynaklardan yararlanılmıştır. Günümüzde faaliyet gösteren atölye ve işletme sahiplerinin görüşünü alabilmek için anket uygulanmıştır. Aynı zamanda gümüş işlemeciliğinin Gaziantep'teki geçmişşi ve günümüzdeki durumu ile ilgili gümüş ustaları, işletme sahipleri ile yapılan görüşmelerden elde edilen bilgilerden yararlanılmıştır. Elde edilen veriler incelendiğinde sektörde çalışanların büyük çoğunluğunun 40 yaş üzeri erkek, gümüş işlemeciliğinin meslek ustası veya aile tarafından öğretildiği ancak usta/çıraklık olarak daha fazla önce çıktığı saptanmıştır. Gümüş işlemeciliğinin atölyede yapıldığı malzemenin ürünün kalitesinde çok önemli bir rol oynadığı ve kaynak bulma zorluğunun olmadığı görülmüştür. Gümüş işlemeciliğinin tanıtımının fazla yapılmadığı ve bundan kaynaklı kişilerin ürünlerini kendilerinin pazarladığı saptanmıştır. Araştırmada elde edilen veriler değerlendirilerek çözüm önerilerine yer verilmiştir.
Üsküdar Mihrimah Sultan Külliyesi

Mimar Sinan'ın İstanbul'daki üçüncü, Üsküdar'daki ilk yapısı olan Üsküdar Mihrimah Sultan Külliyesini incelemeye çalıştık. On beş bölümde incelediğimiz külliyenin fonksiyonlarının kurulduğu bölgeye ve yakın çevresine verdiği hizmetler takdire şayandır. Topraklarını zulmederek değil, topraklarına hizmet götürerek büyüyen ve gelişen Osmanlı İmparatorluğu'nun, sadece çok küçük bir alanını kapsayan Üsküdar'ın camileri ve evkafının küçük bir bölümünü oluşturan Üsküdar Mihrimah Sultan Külliyesi yeniden şehirlerini ihya etmek isteyen ve yeniden büyük bir devlet olma yolunda olan Türkiye Cumhuriyeti için güzel bir örnek oluşturmaktadır. Vakfiyelerde yer alan vakfın yürütülme şartları, vakıf görevlilerinde aranacak nitelikler, yapmaları gereken işler, verilmesi gereken ücretler ve görevlileri denetleyecek kişiler gibi konular günümüzde de incelenmeli, dönemimizin koşullarına göre yeniden elden geçirilmeli ve günümüze uyarlanmalıdır. Üsküdar'da çoğu kimsenin ismini dahi bilmediği Mihrimah Sultan Külliyesi'nin yüzleri aşan çalışanları, çalışma sistemleri, kontrol mekanizmaları ve ücretlendirilmeleri gibi bilgilerin tekrardan değerlendirilmesi ve faydalı bilgiler haline getirilmesi yine memleketimiz açısından faydalı olacaktır. Gelir kaynakları Üsküdar Mihrimah Sultan Külliyesi'nin ekonomik yönden gizli yönünü göstermektedir. Dışarıdan bakıldığında bir cami, bir medrese ve bir sıbyan mektebi'nden oluşan mimari açıdan güzel bir yapı topluluğu görünümündeki külliye, adeta buzdağının görünen yüzünü oluşturmaktadır. Vakfiyelerinde yer alan yüz'den fazla köy, dükkanlar, ticari ve sınai işletmeler ve diğer gelir kaynakları külliyenin asıl büyüklüğünü göstermektedir. Akarların fazla olmasının yanı sıra bunların yönetim sistemi de bizler için önemli verilerdir.
16. yy. Türk kitap kaplarının özellikleri

XVI. yy Türk Kitap Kaplarının Özellikleri: XVI. yy Türk klasik cilt sanatı ;Uygurlardan beri süregelen Türk uygarlıklarının ve İslara kültürünün geçirmiş olduğu sanat anlayışlarının zaman içerisinde yoğrulmasıyla oluşmuş ve kendisini bulmuştur. XVI. yy cilt sanatının üslub özelliklerini incelerken, ön dönemlerin üslup ve teknik özelliklerini araştırarak bu yy'da- ki üslup ve teknik özelliklerin VII. yy'dan beri gelişimini sürdüren zengin dekoratif geleneklerden kaynaklandığını tespit ettim. XVI. yy cilt sanatının en önemli özelliği ciltlerin büyük bir bölümünün teknik ve kompozisyonda bel-irgin ilkeler kullanılarak yapılmış olmasıdır. Bu ilkeleri birkaç ana başlık tı toplamak mümükündür: 1. Kapaklar ; Kitap boyotoyla aynı tutularak kesinlikle kitabın sınırını aşmaz. 2. Kapaklar genellikle gömme şemse kompozisyonludur. -240- 3. İç kapaklar genellikle 'kaatığ' tezyinatlıdır. 4. Şemse kompozisyonunun etrafı bazen zencerekle, bazen de kalınca bir bordürle çevrelenmiştir. 5. Kompozisyonlar motiflerin işleniş tarzlarına göre isimler alarak farklı görünümlere sahip olmuşlardır. 6. Ciltlerin şirazesine ayrı bir önem verilerek belirgin desenler kullanılmıştır. 7. Sİrt kesinlikle düz tutularak üzerine yazı yazılmamıştır. 8. Kapaklar oyularak önceden hazırlanmış kalıpların basılmasıyla tezyin edilmiştir. 9. Altın, tezyinatların en çok kullanılan malzemesi olmuştur. 10. Ciltler genellikle Saray Ehli Hiref'inde kayıtlı olan cilt, nakkaş ve müzehhib atelyelerinde ortaklaşa çalışmalar sonucunda, eserler de genellikle mücellit isimlerine yer verilmemiştir.-2A1-' 11. Gömme Şemse Cilt lerinin dışında 'Murassa' Cilt'lerde devrin kompozisyon özelliklerine sadık kalınarak yapılmıştır. XVI. yy'da ulaşılan bu muhteşem teknik ve kompozisyonlar, XX, yy'a kadar zaman içerisinde farklılıklar göstererek gelişerek en son yy'larda gerileme kaydederek ulaşmıştır. XX. yy'da M. S. U.'nde Cilt Sanatı üzerine kurulan atelyeler- de Sayın İslam Seçen gözetiminde Cilt Sanatı canlandırılmaya çalışılmaktadır.