turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Sivas kenti açık ve yeşil alanlarının incelenmesi

Kentsel yeşil alanlar yaşadığımız çevreye estetik değer katmanın yanı sıra fiziksel, ekonomik ve ekolojik fonksiyonları ile kentli için daha yaşanabilir bir çevre imkanı sunmaktadırlar. Ayrıca yeşil alanların, kentsel yaşam kalitesini de büyük oranda artırdığı bilinmektedir. Hızlı kentleşme ve kırsaldan kente göç eden nüfusun giderek artması kentlerde yapılaşmaya olan eğilimi artırmakta ve aynı zamanda insan ve doğa arasındaki ilişkinin zayıflamasına, kentsel alanlarda bulunan açık ve yeşil alanların ise giderek azalmasına yol açmaktadır. Kentlerde sağladığı sayısız fiziksel, estetik ve ekolojik fonksiyonlarını göz ardı edemeyeceğimiz açık ve yeşil alanların kentli için ihtiyacını karşılayabilecek düzeyde ve yeterli miktarda olması, kaliteli bir yaşam alanı kapsamında önemli rol oynamaktadır. Sivas Kenti açık ve yeşil alanlarının incelendiği bu çalışmada parklar, çocuk oyun alanları, spor alanları, kavşak ve refüj alanları, mezarlık ve şehitlikler, eğitim kurumu alanları, sağlık kurumu alanları, askeri alanlar, resmi kurum alanları, dini tesis alanları ve rekreasyon alanları olmak üzere 12 kategoride değerlendirme yapılmıştır. Kente ait 65 mahallenin sınırları dahilinde ve imar sınırı kapsamında incelemeler yapılmıştır. İmar planında önerilen ve mevcutta halihazır olarak alanda bulunan açık ve yeşil kullanım alanları sayısal ortamda Arcgis programı yardımıyla m2 bazında hesaplanmış, mahalleler düzeyinde ve kent bütününde yeterliliği sorgulanmıştır. Sivas kentinde, yasa ve yönetmelikler kapsamında aktif yeşil alanların tanımında yer alan parklar, çocuk oyun alanları ve spor alanları dikkate alınarak hesaplanan kişi başına düşen aktif yeşil alan miktarı 2,1 m2/kişi olarak bulunurken park, çocuk oyun alanı, spor alanlarına ek olarak rekreasyon alanları yani kent içerisinde veya çevresinde konumlanmış olan imar planı ile belirlenmiş günübirlik piknik, dinlenme ve eğlence alanları eklendiğinde bulunan kişi başına düşen açık ve yeşil alan miktarı ise 3,5 m2/kişi olarak hesaplanmıştır. Yapılan bu çalışma sonucunda Sivas kenti açık ve yeşil alanlarının imar mevzuatında belirlenen kişi başına 10 m2/kişi açık ve yeşil alan standartlarını plan üzerinde yakalayabilmesine rağmen, uygulama sahasında yakalayamadığı ve hatta oldukça altında kaldığı, aynı zamanda kentte açık ve yeşil alanların dağılımında dengesizlik olduğu görülmüştür. Ayrıca imar planları incelenerek imar planında yer alan yeşil alanların gerçek konumunda hayata geçirilip uygulanma oranlarına bakılmış ve açık ve yeşil alanların Sivas kenti için kent estetiği, kent iklimi, kent ekolojisi ve daha birçok açıdan önemi üzerinde durulmuştur.
Üniversite yerleşkelerinin kentsel mekan kurgularının biçimlenmesinde kentin etkisi

Üniversiteler her ülkede içinde bulundukları toplumun ekonomik ve sosyal yapısını, siyasal ve kültürel özelliklerini yansıtan ve o ilin aynı zamanda en önemli kentsel öğelerinden biri olma görevini taşımaktadır. Üniversite yerleşkeleri kentteki konumlarına ve bu konumların birbirleriyle, fiziksel, sosyal, kültürel ve hatta siyasal faktörlerin etkisi altında kurdukları sebep sonuç ilişkilerinin sonucunda farklı stratejiler ortaya koyarak, mekansal kurgularını ortaya koyarlar ve böylelikle kente, kentliye, öğrenciye bir hayat sunmaktadır. Tüm bu süreci başlatan kentin kendisidir; kent üniversiteye bünyesinde yer açmasının ardından kampüs sınırlarının içerisinde başka bir dünyayı kendisinden koparak ya da kopmayarak kurmasına izin verir. Bu noktada ilişkilerin tamamı kent ve üniversite arasında olurken aktif olarak şekillendiren ise birinci ve ikinci dereceden kullanıcıları ile kentin ortaya koyduğu fiziksel koşullardır. Sebep sonuç ilişkisinin sonunda ortaya çıkan kurgu bizim ürünümüzü ortaya koyarken, tüm bu etkenlerin özelliklerini yansıtır. Bu sebepleri göz önünde bulundurarak dönemlere göre sosyal hayatları, eğitime bakış açılarını, ekonomik, kültürel ve hatta stratejik konumlarını inceleyerek tarih boyunca yaşanılan değişimleri ve bu değişimlerin yarattığı mekanlar arasındaki farkı belirlemek mümkündür. Toplumda verimliliğin artması, işsizliğin azalması, ekonomik gelişmenin sağlanması, sosyokültürel gelişimler, kişisel gelişim, sosyal ve fiziksel altyapı beklentileri, kültürel etkinliklerin artması, yaşam kalitesinin iyileşmesi gibi sosyal ve kültürel beklentilerin yanı sıra kentsel bir imge olarak da üniversitenin kent ile ilişki nasıl kurulması gerektiği her dönem her konumda tartışılmaktadır. Dönem, konum ve stratejinin etkisiyle üniversitenin kent ile kurduğu ilişkilerin sonuçları da farklılık göstermektedir.
Spatio-temporal structuration of art and cultural events mediated urban experience in Beyoglu

15 yılı aşkın bir süredir, kültürler üstü şekillenen ve paylaşılan ilgilere cevap veren birçok etkinlik, İstanbul Beyoğlu'nda yer edinmişlerdir. Bu etkinlikler, İstiklal ve çevresindeki mahallelerde dinamik bir kümelenme örüntüsü oluşturmaktadırlar. Bu tez, mekanlar üstü örgütlenen kültürel etkinlerin bir araya getirdiği karşılaşmalara ve aynı zamanda, bu etkinliklerin belli yerlerde konumlanarak oluşturduğu mekansal yapılanışa vurgu yapar. Bunun için, bu tez iki argümanı irdeler. İlki, mekanlar üstü örgütlenen kültürel etkinlerin oluşturduğu ilişki örüntüleri, kültür odaklı kentsel deneyimde bazı dışlayıcı mekanizmaları devreye sokmaktadır. İkincisi, Beyoğlu'nun açık mekan örüntüsünün mümkün kıldığı ritim, kentte bir araya gelişlere, etkileşimlere ve karşılaşmalara farklı bir boyut katarak, kentin sosyal dokusunda yeni ilişki yapılarını şekillendirme potansiyeli taşmaktadır. Bu anlamda, bu mekansal örüntü, ilk etapta gözlemlenen dışlayıcı mekanizmaları belli ölçüde devre dışı bırakacak sosyal etkileri yaratabilir. Açık mekan dokusunun karşılaşmalar ve bir araya gelişler üzerindeki düzenleyici rolüne işaret etmek için, bu tez 141 seçili etkinliği birbirlerine ve konumlandıkları mekansal çevreyle kurduğu semantik ilişkiyi analiz eder; ve açık mekan örüntüsünün etkinliklere katılan seyirci ve yeni karşılaşmalar ve bir araya gelişler üzerindeki etkin rolü olduğunu önerir. Bu yüzden, bu etkinliklerin mekansal yapılanışı sadece içinde bulunduğu global ve lokal sanat çevrelerinin dinamiklerinden beslenmez. Etkinliklerin mekansal yapılanışı kendi başına bu dinamikleri etkiler değiştirip ve dönüştürür.
Kentsel mekan tasarımında merdivenli sokaklar üzerine tipolojik bir yaklaşım

Günümüz kentlerinde artan taşıt trafiği karşısında, yayalar ve taşıtlar arasındaki dengenin sağlanması gerekliliği önemli bir sorun haline gelmiştir. Özellikle dokusu tarihi bir kimlikle şekillenmiş kentlerde ve kent merkezlerinde bu dengenin sağlanması büyük bir ihtiyaçtır. Bu çalışma kapsamında sokaklar ve yayalar konusu genel hatlarıyla ele alınarak, yaya ulaştırma ağı üzerine tatbik edilmiş ikinci bir doku teşkil eden ve farklı kotlardaki alanlara erişimi sağlayan ve üstü örtülü olmayan merdivenli sokaklar kentsel mekan tasarımı ve kentsel yaşama hareket katmaları yönünden incelenmiştir. Bu inceleme sonunda merdivenli sokakların mekansal algılanması, çevre ve tipolojisi ile ilişkisi üzerine mekansal bir çözümleme yaklaşımının ortaya koyulması amaçlanmıştır. Çalışma, tamamen yaya kullanımına ait olan ve bir yayalaştırma uygulaması gerektirmeyen merdivenli sokakların, fiziksel özellikleri nedeniyle her türlü dış eyleme imkan veren mekanlar olmamakla beraber, kullanıcılar için düşey sirkülasyon elemanı olması dışında iletişim, sosyal ve kültürel eylemleri barındırdığına da dikkat çekmektedir. Çalışma ayrıca, motorlu taşıt yollarından ayrılmış yaya mekanlarının yeniden oluşturma fikrini desteklemekte ve bu yönde merdivenli sokakların etkin bir rolde, tipolojik özelliklerine göre, yayada hareket isteğini destekleyen, çevresel kaliteyi arttıran, diğer kentsel alanlar ve yapılarla ilişkilendirilmiş, özgün biçim ve formlarda tasarlanması gerektiğini ve kullanıcı tipinin, mekansal tipolojiyi belirlemedeki en önemli etken olduğunu savunmaktadır. Bu doğrultuda birinci bölümde çalışmanın amacı, kapsamı ve yöntemi ele alınmaktadır. İkinci bölümde farklı ölçeklerde mekan kavramı tanımlanmış, kentsel doku ve sokak ilişkisi araştırılarak kentsel mekan içindeki yayalaştırma olgusu üzerinde durulmuştur. Üçüncü bölümde ise merdivenli mekan ve merdivenli sokak kavramları tanımlanmış, tarihsel süreç içinde bu mekanların ortaya çıkışı ile kent yaşamındaki rolleri araştırılmıştır. Dördüncü bölümde merdivenli sokakların kullanımı ve tasarımına ilişkin mekansal standartlar ve tasarım ilkeleri ile tasarımı yönlendiren temel etkenler ele alınmıştır. Beşinci bölümde ise mekansal algılama ve çevre ilişkisi yönünden merdivenli sokak tipolojisi üzerine mekansal bir çözümleme yapılmıştır. Bu mekansal çözümleme yaklaşımı çerçevesinde Beyoğlu ve Üsküdar'da bir örneklem çalışması yapılmış ve tipoloji ile kullanıcı ilişkisi ortaya koyulmuştur. Böylece tipoloji, kullanıcı ve çevre üçlemesinin tasarımdaki rolüne varılmıştır. Altıncı ve son bölüm olan sonuç bölümünde ise çalışma doğrultusunda merdivenli sokak tipolojisi ve yaya mekanı kavramları üzerinde genel bir değerlendirme yapılarak tasarıma ve yayalaştırma olgusuna yönelik öneriler yapılmıştır.
Design criteria of technology development zones- a case study in İzmir technology development zone

oz Ülkeler arasında ekonomik ve siyasal güç yarışının en önemli kozlarından birini teknoloji ve bilgi oluşturmaktadır. Günümüzde bu rekabetin yoğunlaşması üretim bilgisine sahip olan ülkeleri avantajlı kılmaktadır. 'Bilim Parkı', 'Araştırma Parkı' ya da 'Teknopark' kavramları, kuruluşu organize edenlere, yönetenlere ve ülkelerin ihtiyaçlarına ve büyüklüklerine göre farklı olabilir. Anlamı ne olursa olsun, ülke ekonomisine Ar&Ge ile yüksek katkıda bulunması, üniversitelerin eğitim, öğretim ve arastama faaliyetlerini desteklemesi ve sanayiye hızlı bilgi akışı sağlaması gibi hususlar 'Teknoloji Geliştirme Bölgeleri'ni 'Organize Sanayi Bölgeleri'nden ya da 'Serbest Bölgeler'den çok farklı kılmaktadır. Ekonomik istikrarsızhğma rağmen, Türkiye gelişmekte olan bir ülke olarak dünya ekonomisinde güçlü bir yere sahiptir. Global ekonomik senaryo ve Türkiye'nin endüstriyel gelişmesi, yeniliklerin gelişmesi ihtiyacıyla birlikte global pazardaki rekabet ortamına ulaşmak isteyen firmalar içindeki Ar-Ge fonksiyonlanmn artışını göstermektedir. Teknoloji Geliştirme Bölgeleri, üniversiteler ve sanayi kuruluşları arasındaki etkiyi sağlayan güçlü bir platform niteliğindedir. Bu tezin konusu, 4691 sayılı kanunla birlikte yasal olarak tanımlanan Teknoloji Geliştirme Bölgelerinin tasarım Mterlerinin güncel bir bakış açısıyla saptanması ve bunun ışığında İzmir Teknoloji Geliştirme Bölgesi'nin tasarlanmasıdır. Bunun için öncelikle kavramı anlamak ve tanımlayabilmek adına biri tanımlar, diğeri yasal farklılıklar olmak üzere iki açıdan yaklaşılmış, bir yandan da mevcut örnekler incelenerek gerelcsinim ve kapasite irdelenmiştir. Örnek olarak seçilen bölge genel anlamda ülke ekonomisine etki edecek olsa da, konumu nedeniyle İzmir'deki sanayi- üniversite işbirliği ağırlıkta olacağından bölge potansiyelini maksimum düzeyde değerlendirebilmek için her açıdan bölgeyi irdeleyen bir ön arastama yapılmıştır.
Toprak kaynağının sürdürülebilir kullanımı : Ankara ili Ayaş ilçesinde toprak kaynaklarının yapılı çevreye dönüşümü

İnsanoğlu yüzyıllar boyunca doğayı sınırsız bir kaynak olarak görmüş, kirletmiş ve çevre sorunları paralelinde doğal kaynakların tükenme tehlikesiyle sonuçlanan süreç, sürdürülebilir kalkınma anlayışını ortaya çıkarmıştır. Kalkınma-doğal kaynak dengesini kuran, doğal kaynakların tüketilmeden, kalkınmanın yararlarının gelecek kuşaklara aktarılmasını öngören bu anlayış içinde, kırsal kalkınmanın sürdürülebilirliği; toprak kaynaklarının korunarak verimli kılınmasına bağlıdır. Canlı, üretilemeyen, çoğaltılamayan ve yaşamın vazgeçilmez unsuru olan, ekolojik sistem bütününde önemli bir işlev gören toprak, aynı zamanda tarımsal üretimin de temelidir. Kıt kaynak olan toprak kaynağının önemi, insan yaşamı ve gelecek nesiller için sürdürülebilir kullanımının gerekliliği her geçen gün artmaktadır. Bu çalışmada, 'Kırsal kalkınmanın temel kaynağı olan toprak kaynakları, araştırma alanında 1990 yılından günümüze kadar geçen sürede sürdürülebilir kullanılmış mıdır?' ve 'Tarım topraklarının yapılı çevreye dönüşümü ne boyuttadır?' araştırma sorularına cevap aranmaktadır. Ankara İli Ayaş İlçesi örneğinde; 1990- 2012 yılları arasında meydana gelen arazi kullanımındaki değişimler, CORINE arazi sınıflandırma sistemi kapsamında ele alınmış, 2012 yılı sonrasında ise tarım topraklarının imar planları yoluyla yapılı çevreye dönüşümü incelenmiştir. Yapılan incelemeler sonucunda, Ayaş ilçesi topraklarının verimli olduğu, ancak, gerek tarım topraklarının arazi kullanım yetenek sınıflarına uygun olmayan ve amaç dışı kullanımlar neticesinde, gerekse belediyelerce onaylanan imar planları yoluyla yapılı çevreye dönüştüğü görülmüştür.
Enerji etkin tasarımda kentsel açık alanların potansiyellerinin değerlendirilmesi: Beşiktaş 4. Levent örneği

20. yüzyılın ortalarından itibaren başlayan çevresel hareketle birlikte gündemimize giren sürdürülebilirlik yaklaşımları 21. yüzyılda hemen hemen her alanda kendine yer bulmuş durumdadır. Kentler bu çerçevede karşımıza çıkan en önemli sorun ya da potansiyel alanlarından biridir. 2050 yılında dünya kent nüfusu oranının % 66 olacağı düşünülmektedir. Bu durum kentlerin enerji ihtiyacının giderek artacağı anlamına gelmektedir. Bu doğrultuda farklı disiplinlerden bilim insanları ortaya çıkan sorunlara çözüm yolları aramakta, farklı yöntemler geliştirmektedirler. Yeni yerleşmelerin enerji etkin tasarım kriterleri açısından ele alınarak planlanması, mevcut yerleşmelerin de bu doğrultuda iyileştirilmeye çalışılması büyük önem arz etmektedir. Klasik arazi kullanım yaklaşımları ve tek işlevli bölgeleme mantığı ile yapılan çalışmalar bugünün sorunlarına ve gelecekte karşı karşıya kalınacak sorunlara çözüm sunmakta yetersiz kalmaktadır. Bu noktada kentsel açık alanlar planlamanın çözüm sunmakta zorlandığı ve yetersiz kaldığı konularda karşımıza bir değerlendirme alanı olarak çıkmaktadır. Kentsel tasarım ise kentsel açık alanların sağlayabileceği faydaları keşfedebilmek, potansiyelleri değerlendirebilmek ve yeni çözüm önerileri sunabilmek için önemli bir uygulama aracıdır. Bu çalışma ile kentsel tasarım ve enerji etkin tasarım yaklaşımları, mahalle sürdürülebilirlik değerlendirme araçları ile kentsel açık alanlar ve sınıflandırılması kavramları birlikte değerlendirilerek enerji etkin tasarımda kentsel açık alanların rolü ve olası potansiyeller araştırılmıştır. Tezin giriş bölümünde çalışmanın amacı, hipotez ve hangi yöntemler ile konunun ele alındığı anlatılmıştır. İkinci bölümde sürdürülebilirliğin tarihsel gelişimi üzerinden sürdürülebilirlik kavramı ve ölçülebilirliği, kentsel sürdürülebilirlik ile uluslararası yeşil sertifika sistemlerinin mahalle sürdürülebilirlik değerlendirme araçları incelenmiştir. Tezin üçüncü bölümünde kentsel tasarım ve enerji etkin tasarım yaklaşımları anlatılarak, dördüncü bölümde kentsel tasarımın konusu olan açık alanlar ve bunların sınıflandırma kriterleri üzerinde durulmuştur. Oluşturulan kavramsal çerçeve doğrultusunda örnek alanın değerledirilmesi beşinci bölümde yapılmıştır. Değerlendirme ve sonuç bölümünde enerji etkin tasarım kriterlerinin kentsel açık alanlarda kullanılmasının daha etkili hale getirilmesi için enerji temelli tasarım çerçevesi önerilmiştir. Tez çalışması kapsamında önerilen çerçeve ile kentsel tasarım ölçeğinde karar alma ve uygulama süreçlerine entegre edilebilecek enerji verimliliğine ilişkin bir yaklaşım sunulmuş, böylelikle kavramdan uygulamaya dönük sistemli bir yöntem ortaya konulmuştur.
Yerleşme birimlerinde kentsel dönüşümün enerji korunumu açısından değerlendirilmesi: Zeytinburnu Sahilpark projesi

Sanayileşme ile birlikte artan köyden kente göç hızı, kentlerde hızlı ve kontrolsüz gelişmeye bağlı olarak bozulmalar meydana getirmiş, niteliksiz konut stokları oluşmaya başlamıştır. Yaşanan 1999 Marmara depremi sonrasında, mevcut binaların güvenliği sorgulanmıştır. Ülkemizin deprem kuşağında yer alması nedeniyle beklenen depremler söz konusudur. İstanbul'da olması beklenen deprem, önlem alınmadığı takdirde ülke ekonomisinde büyük hasara yol açacaktır. Böylece, İstanbul'un ekonomi anlamında üstlendiği görev ve burada yaşayan nüfusun büyüklüğü nedeni ile mevcut yapı stoklarının iyileştirilmesi adına kentsel dönüşüm uygulamaları başlamıştır. Sanayileşmenin bir diğer çıktısı ise, artan enerji tüketim değerleridir. Enerji kaynaklarının büyük bir bölümü, kömür, petrol, doğalgaz gibi fosil yakıtlardan oluşmaktadır. Ancak her geçen gün artan enerji talebi karşısında bu kaynaklar yakın gelecekte tükenecektir. Tükenme tehlikesinin yanı sıra, enerji üretimi sırasında ortaya çıkan atıklar da çevre kirliliğine yol açmaktadır. Bu nedenle fosil yakıtlar yerine, enerji talebini karşılayabilecek, tükenme riski olmayan ve çevresel kalitenin korunmasına yardımcı olabilecek yenilenebilir enerji kaynaklarının kullanımı önemlidir. Ayrıca mevcut enerji kaynaklarının verimli kullanılması da enerji korunumu açısından oldukça önemlidir. Bu çalışmada, sanayileşmenin iki önemli problemi olan çarpık kentleşme ve artan enerji talebine çözüm olarak getirilen kentsel dönüşüm ve enerji korunumu kavramları bir arada düşünülmektedir. Sonuç olarak, kitlesel bir hareket olan kentsel dönüşüm kavramının, binalarda tüketilen enerji değerlerini azaltmak adına bir fırsat olarak değerlendirilmesi gerektiğinden bahsedilmiştir. Kentsel dönüşüm projeleri oluşturulurken hem kent ölçeğinde hem de bina ölçeğinde alınacak kararlar, şehir ve bölge plancıları ve mimarlar gibi disiplinlere önemli sorumluluklar yüklemektedir.
İstanbul çevre düzeni planında öngörülen arazi kullanışlarının doğal mekana getirdiği çevresel risklerin irdelenmesi

1950'li yıllardan itibaren Türkiye'de yaşanan ekonomik ve sosyal değişimler kentlerde de etkisini göstererek yaşam mekanları anlayışında değişime ve dönüşüme sebep olmuştur. Kentsel ve kırsal mekan arasındaki ayrım belirginleşerek nüfus kentsel mekanlarda yer seçmiştir. 1960'lı yıllardan itibaren planlı bir döneme giren Türkiye hızlı bir kalkınma çabası ile yatırımlarını Marmara bölgesinde yoğunlaştırmıştır. Marmara Bölgesi'ndeki yatırımların sahip olduğu özellikler doğrultusunda İstanbul büyük bir nüfus olgusu ile karşılaşmıştır. Doğal eşiklere dayanan yerleşim alanları nüfusun ihtiyacı olan doğal kaynakları yok etme noktasına getirmiş ve getirmektedir. Çevresel mekandaki olumsuzlukları engellemek ve yapılaşmaya yön vermek amacıyla oluşturulan yasal mevzuat ve yasal mevzuata dayandırılarak yapılan plan çalışmaları insan-doğa çelişkisini büyüterek doğal eşikleri ortadan kaldırmaktadır.15.06. 2009 yılında İstanbul Büyükşehir Belediyesi tarafından onaylanan 1/100. 000 ölçekli Çevre Düzeni Planı 'sürdürülebilir' ve 'yaşanabilir' bir kent yaklaşımıyla yola çıkmış olmasına rağmen plan kararlarında ve hükümlerinde bu yaklaşımlar yerini otonom kararlarla ekonomik yönelişlere bırakmıştır. Yasal mevzuattaki boşluklar ve yetki karmaşası doğal kaynakların ekonomik kaygılarla kullanıma ve yapılaşmaya açılmasına olanak vermektedir. Bu nedenle tez çalışmasında İstanbul'un sahip olduğu doğal eşikler göz önünde bulundurularak koruma-kullanma dengesini sağlayan, nüfusun ihtiyaçlarını karşılayan, yaşanabilir ve sürdürülebilir bir kent kalkınması ve gelişmesi için vazgeçilmez bir yöntem olan 'Ekolojik Planlama' yaklaşımının gerekliliği vurgulanmaya çalışılmıştır.
Eco-cıty plannıng and desıgn crıterıa - assessment of Kocakır, Eskişehir project

Hem yeni yerleşim alanlarının planlanmasında hem de şehirlerin dönüşümünde bir model olarak önerilen eko-kent kavramı, aslında kendilerini karakterize eden ve sürekli değişen çevresel, sosyal ve ekonomik sorunlara bir cevap olarak ortaya çıkmıştır. Eko-kent genel olarak, ekolojik olarak sağlıklı kentlerin meydana gelmesi olarak tanımlanabilir. Eko-kentlerin en temel özelliği çevre koruma politikalarının mekansal planlamasıyla entegre edilmesidir. Karbon atıklarından kurtulmak, enerjiyi tamamen yenilenebilir kaynaklardan sağlamak ve doğayı kentle bütünleştirerek yeşil bir kent olarak yeniden yaratmak eko-kent planlamak demektir. Bir eko-kentin temel özellikleri: doğal kent olarak planlanması, iklime uygun hale getirilmesi, çevre kirliliğinin önlenmesi, doğal varlıkların ve biyoçeşitliliğin korunması, yağmur sularının tekrardan kullanılması, ısıtma, soğutma ve ulaşımda yenilenebilir enerji kaynaklarının kullanılması, katı atıkların geri dönüşümünün sağlanması, ekolojik mimarinin ve ileri teknolojinin kullanımı, yerel halkın ekolojik eğitimlerle bilinçlendirilmesi olarak bilinmektedir. Bu doğrultuda eko-kentin planlama ve tasarım kriterleri 3 başlıkta araştırılmış ve tezin ana struktürünü oluşturmuştur. Bu kriterler ekolojik, mekansal ve sosyo-ekonomik olmakla ayrılmış ve her birine uygun olarak göstergeler ve hedefler incelenmiştir. Eko-kent kriterleri performans göstergelerine göre belirlenmiş, farklı ülkelerde farklı organizasyonlar tarafından geliştirilmiş projeler kapsamında değerlendirilmiştir. Çalışma alanı olarak Çevre ve Şehircilik Bakanlığı ve İstanbul Teknik Üniversitesi arasında imzalanan 'Afet Riski Altındaki Alanların Dönüştürülmesi Hakkında Kanun Kapsamında Ortak Hizmet Uygulaması Protokolü' çerçevesinde Kocakır projesi seçilmiş ve bu kriterler bağlamında değerlendirilmiş, sorunları ve potansiyelleri belirlenmiştir.
Bir kentsel öğe olarak izler üzerine bir değerlendirme: Gazi Mustafa Kemal Bulvarı örneği, Mersin

Nitelikli kentsel mekan üretilmesi konusu 1960'larda biliş üzerine yapılan çalışmalarla yeni bir boyut kazanarak bireylerin mekana ilişkin algısı üzerinden şekillenmeye başlamıştır. Günümüze kadar, kentsel algı ve biliş, kentsel mekanı çözümlemenin bir aracı olarak yaygın bir biçimde kullanılsa da, bu çalışmalar kentsel mekanın biçimlendirilmesi sürecine çok sağlıklı bir biçimde tercüme edilememiştir. Bu bağlamda bu tezin amacı, öncelikle kentsel algının önemini ve kentsel imgenin oluşumuna olan katkısını yazın araştırmasıyla ortaya koymak, ardından bu çerçevede yapılan bir kentsel imge analizi sonucunda saptanan sorunlara müdahale etmek ve olanakları değerlendirmek amacıyla oluşturulacak kentsel tasarım ve Şehircilik stratejilerinin üretilmesine yönelik katkı sağlamaktır. Çalışma, bireylerin kent algısına ve kent imgesine, bunların oluşma süreçlerine, bu süreçlere katkıda bulunan etmenlere ilişkin yapılmış akademik çalışmaların sentezini içermektedir. Lynch'in 'Kent İmgesi' çalışması yöntem ve içerik bakımından, bu çalışmayı temel alarak geliştirilen Nasar'ın 'Değerlendirici Kent İmgesi' çalışması ise içerik bakımından çalışmaya rehber olmuştur. Lynch, bireylerin kent imgesini oluşturmak üzere ortak olarak kullandığı temel kent öğelerini ortaya koymuştur. Bu tezde de Lynch'in bu elemanları kent imgesini oluşturan öğeler olarak kabul edilmiş ve bu elemanlardan iz öğesi üzerinde durulmuştur. Kentlerin omurgasını oluşturan iz öğesi, diğer elemanları birleştiren ve ilişkilendiren bir öğe olduğu için seçilmiştir. Alan çalışması olarak da Mersin kentinin ana omurgası konumundaki Gazi Mustafa Kemal Bulvarı ele alınmıştır. Alan çalışmasından elde edilen bulgular doğrultusunda, kentsel imgenin kentin ulaşım sorunu gibi sorunlu yönlerinden olumsuz etkilendiği ve imgenin birbiriyle bağlantısız noktasal öğelerden oluştuğu söylenebilir. Bu tez çalışmasından yararlanılarak, Mersin'in kent imgesine yönelik sorunlarının çözümü için stratejiler üretmek mümkün olabilecektir.