turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Çocuk ve adölesan yaş grubunda graves tanılı hastaların klinik özellikleri ve tedavi sonuçlarının değerlendirilmesi

Giriş: Çocuk ve adölesan dönemde karşılaşılan hipertiroidinin en sık nedeni Graves hastalığıdır ve bu çağlardaki tiroid hastalıklarının %10 15'ini oluşturur. Amaç: Bu çalışmada, kliniğimizde Graves hastalığı tanısıyla izlenen hastaların demografik, klinik, laboratuvar, tedavi ve remisyon sonuçlarının değerlendirilmesi amaçlandı. Gereç ve Yöntem: Dokuz Eylül Üniversitesi Tıp Fakültesi Pediatrik Endokrinoloji Bilim Dalı'nda 1999 2018 yılları arasında Graves hastalığı tanılı 44 hastanın dosya kayıtları retrospektif olarak incelendi. Hastaların cinsiyeti, başvuru yakınmaları, tanı yaşları, ailede tiroid hastalığı öyküsü, başvurudaki fizik muayene, laboratuvar bulguları, görüntüleme incelemeleri, seçilen tedavi yöntemi ve tedavi yanıtları tanımlayıcı istatiksel yöntem kullanılarak incelendi. Hastalar, laboratuvar ve remisyon süreçlerine göre relaps gelişimi açısından risk gruplarına sınıflandırıldı. Bulgular: Çalışmaya, 44 hasta dahil edildi. Çalışmaya dahil edilen hastaların %50'sinin kliniğimizde, %50'sinin ise dış merkezde tanı aldıkları gözlendi. En sık başvuru şikayetleri çarpıntı 23 (%52,3), terleme 23 (%52,3), kilo kaybı 17 (%38,6), tremor 15 (%34) ve sinirlilik 13 (%29,5) idi. Tanı anındaki fizik muayenelerinde; 18 hastada (%40,9) guatr, yedisinde (%15,9) egzoftalmus, dokuzunda (%20,5) hipertansiyon, 19'unda (%43,1) taşikardi bulguları mevcuttu. Hastaların, 23'üne (%52,3) propiltiyourasil, 21'ine (%47,7) metimazol başlandığı, klinik izlemde beş hastanın (%11,4) remisyona girdiği ve hastaların hiçbirinde relaps gelişmediği saptandı. Remisyona girmeyen hastaların ise 10'una (%22,7) total tiroidektomi, dördüne (%9,1) radyoaktif iyot tedavisi uygulandığı gözlendi. Hastalar relaps gelişmesi açısından risk gruplarına ayrıldı ve 10 hasta (%35,7) düşük risk, 17 hasta (%60,7) orta risk, bir hasta (%3,6) yüksek risk grubunda değerlendirildi. Sonuç: Bu çalışma, çocukluk yaş grubunda graves tanısı alan hastalarda literatür verisi ile uyumlu olarak anti-tiroid tedavi ile ilişkili remisyon oranlarının düşük olduğunu, medikal tedavi ile ilişkili gözlenen komplikasyonların düşük ve geçici olması nedeni ile remisyon oranını artırılması amacıyla medikal tedaviye uyumlu hastalarda anti-tiroid tedavinin uzun süreli kullanılabileceğini, medikal tedaviye uyum sorunu olan ve remisyona girmeyen hastalarda alternatif tedavi seçeneklerinin tercih edilebileceğini göstermiştir.
Thalassemia'lı çocuklarda ferritin miktarının değişimi

Talasemili Çocuklarda Ferritin Miktarının Değişimi Akdeniz bölgesinin hastalığı olan Akdeniz anemisi adı ile anılan Beta Talasemi major hastalığının ferritin ile olan ilişkisinin belirlenmesi için bu araştırma planlanmıştır. Bu çalışmada 71'i bayan 72'si erkek 143 anemi hastası ile 10'u erkek 10'u bayan 20 diyaliz hastası olmak üzere 163 denek serumu kullanılmıştır. Sonuçlara göre erkek diyaliz hastalarının serum ferritinleri 1350 ng/ml; bayan diyaliz hastalarının serum ferritin miktarları 2432 ng/ml bulunmuştur. Beta talesimililerin serumlarında ferritin miktarları bayanlar için 3480 ng/ml, erkekler için 3 1980 ng/ml dir. Erkek Talasemililerde 22 yaşından itibaren, bayan talasemililerde ise 13 yaşından İtibaren serum ferritin miktarının azaldığı görülmüştür. En yüksek serum ferritin değerlerine 14 yaşındaki bayan ve 16 yaşındaki erkek beta Talasemililerde rastlanmıştır.
Akut bronşiyolit nedeniyle hastaneye yatırılan çocuklarda Bordetella pertussis sıklığı ve klinik tabloya etkisi

Amaç: Boğmaca, gram negatif kokobasil olan Bordetella pertussis'in neden olduğu küçük bebeklerde yüksek morbidite ve mortalite ile seyir eden aşı ile önlenebilir endemik bir hastalıktır. Son yıllarda yüksek aşılama programı uygulanan ülkelerde bile boğmaca vakalarında artış bildirilmiştir. Respiratuar sinsityal virüs veya influenza gibi diğer solunum yolu patojenlerinin eşlik ettiği hastalarda boğmacanın teşhisi zor olabilir. Bu hastalarda, boğmacanın akut solunum yolu belirtileri bronşiyolit veya diğer nonspesifik akut solunum yolu enfeksiyonu belirtileri ile örtüşebilir. Bu çalışmada akut bronşiyolit nedeniyle hastaneye yatırılan çocuklarda etken olarak Bordetella pertussis sıklığının saptanması, varlığının klinik ve laboratuar özelliklere etkisinin araştırılması hedeflenmiştir. Materyal ve metod: Bu çalışmaya Ankara Üniversitesi Tıp Fakültesi, Çocuk Enfeksiyon Hastalıkları Servisine, Ocak 2012 ile Aralık 2015 arasında, akut bronşiyolit tanısıyla yatırılan hastalardan, yaşı 24 ay ve altında olan ve solunum yolu sekresyonunda PCR incelemesi ile hem virüsler hem de bakterilerin araştırıldığı hastalar dahil edildi. Hastaların dosyalarından geriye yönelik demografik veriler, klinik belirti ve bulgular, laboratuar bulguları ve klinik izlem bulgularına ait veriler alındı. Bulgular: Araştırma döneminde akut bronşiyolit tanısıyla yatırılan 847 hastadan solunum yolu sekresyonunda PCR incelemesi ile hem virüs hem de bakteri araştırılması yapılmış 380 hasta saptandı. Bu hastaların 326'sında (%85.8) solunum yolu PCR panelinde en az bir viral ve/veya bakteriyel solunum yolu etkeni pozitif olarak saptandı. Respiratuar sinsityal virüs A/B, rhinovirüs, parainfluenza virüs, adenovirüs, bocavirüs ve metapneumo virüs A/B, sırasıyla, en sık saptanan viral etkenlerdi. Bordetella pertussis pozitifliği yalnızca 5 hastada (%1,5) saptadı. Bordetella pertussis pozitif olan hastaların hepsinde, rhinovirüs (n=2), influenza A (n=1), coronavirüs OC43 (n=1), RSV A/B (n=1) gibi bir virüsün eşlik ettiği saptandı. Bordetella pertussis pozitifliğinin hastalarda anlamlı bir klinik veya laboratuvar farklılığa neden olmadığı görüldü. Sonuç: Bordetella pertussis bronşiyolit nedeniyle hastaneye yatırılan hastalarda nadir bir patojendir. Kısmen aşılanan bebeklerde boğmacanın klinik bulguları atipik olabilir ve bir solunum virüsü ile birlikte eş zamanlı bulaşma, boğmaca tanısı koymada ilave bir zorluk oluşturabilir. Bordetella pertussis saptanması hastaların karantina altına alınması ve etkene uygun antibiyotik tedavi verilmesi açısından önemlidir.
Beyin tümörlü çocuklarda sanal gerçeklik egzersizlerinin denge üzerine etkisi

Beyin tümörü olan çocuklarda denge problemleri sıklıkla görülmektedir. Çalışmamızın amacı, bu çocuklarda denge eğitiminin etkisini incelemek, aynı zamanda egzersiz oyun sistemleri ile konvansiyonel yöntemlerin etkinliğini karşılaştırmaktır. Çalışmamıza 6-18 yaşları arasında, 30 hasta alındı, hastalar Wii Fit ve Konvansiyonel olmak üzere randomize bir şekilde iki gruba ayrıldı. Her iki gruba da 1 saat X 2 gün/hafta, toplam 8 hafta fizyoterapist gözetiminde egzersizler yaptırıldı. Değerlendirmeler egzersiz programına başlamadan önce ve 8. haftanın sonunda yapıldı, hastalık etkisi, süreli performans, fonksiyonel kapasite, denge ve günlük yaşam aktivitesi testleri kullanıldı. Wii Fit Grubu ve Konvansiyonel Grubun hastalık etki değerlendirmesinde gruplar arası ve grup içi değişimlerinde istatistiksel olarak anlamlı farklılık bulunmadı (p>0,05). Wii Fit Grubunda süreli performans (p<0,05) ve fonksiyonel kapasite (p<0,05) testlerinde anlamlı farklılık elde edildi ancak gruplar arasında anlamlı bir fark görülmedi. Her iki grubun denge testlerinde gelişme sağlandı, bu gelişme Wii Fit Grubu'nda (p 0) istatistiksel olarak daha anlamlı olduğu halde gruplar arasında fark yaratmadı. Grupların günlük yaşam aktivitesi total skorunda fark görülmezken, sadece sosyal iletişim skorunda Wii Fit grubu lehine anlamlı farklılık bulundu. Uygulanan tedavi programı hastalık etki ölçeklerinde herhangi bir değişiklik yaratmamasına rağmen hastaların süreli performans testleri, fonksiyonel kapasitesi ve denge becerilerinde gelişme sağlandı. Özellikle Wii Fit grubunda bu gelişmelerin daha fazla olduğu görüldü. Bu sonuçlar beyin tümörü olan çocukların hastalığın tüm etkilerine rağmen fizyoterapi ve rehabilitasyondan yarar sağladığını göstermektedir.
Bir grup okul öncesine devam eden çocuğun aile resimlerinin yorumlanması

Bu araştırmada amaç, 3-6 yaş aralığında ilkokul bünyesinde anaokuluna devam eden öğrencilerin aile algılarını, iç dünyalarını da dikkate alarak tespit edebilmektir. Çalışmada yaklaşık olarak 60 öğrenciden aile temalı resim yapmaları istenmiştir. Resimlerden yorumlamaya uygun olan 24 tanesi seçilmiş ve öğrenciler resimleri hakkında konuşturulmuştur. Elde edilen bilgilere göre, öğrencilerin yapmış olduğu resimlerde aile olgusu anlaşılabilmiştir. Kendisini sözel olarak ifade etmekte zorluk çeken bazı öğrenciler, yapmış oldukları resimlerde bu özelliklerini farkında olmayarak ifade etmişlerdir. Aynı şekilde, sosyal ilişkilerde başarılı ve uyumlu öğrenciler de resimlerinde fazla sayıda kişiye yer vererek ya da başarılarını sembolize eden nesneler çizerek kendileri hakkında önemli ipuçları vermişlerdir. Görüldüğü üzere, resim çocuğun iç dünyasına ışık tutmaktadır. Ailelerinin ve hatta kendilerinin bile anlamakta zorluk çektikleri bir takım davranışlarını, arkadaşlık ilişkilerini, aile içindeki konumlarını ve yaşam algısını gözle görülür bir şekilde bizlere sunmaktadır. Bu amaçla, çocuğun çizgisel gelişim aşamalarının, ilgi ve ihtiyaçlarının, sanatsal potansiyellerinin bilinmesi biz eğitimcilere büyük kolaylıklar sağlayabilir. Bu yönüyle çocuk resimleri çocuğun tanınmasında, gelişmesinde ve ruh sağaltımında araçsal bir işleve sahiptir.
12-14 yaş grubu futbolculara uygulanan antrenman programlarının fizyolojik ve biyomotorik özellikleri üzerine etkilerinin araştırılması

Bu araştırmanın amacı; 8 haftalık antrenman programının 12-14 yaş grubu erkek çocukların fizyolojik ve biyomotorik özellikleri üzerine etkilerinin araştırılmasıdır. Araştırmaya, Antalya 75. yıl ilköğretim okulunda eğitim gören 12-14 yaşla- rındaki deney grubu 22 öğrenci, kontrol grubu 22 öğrenci, toplam 44 erkek öğrenci gönüllü olarak çalışmaya katılmıştır. Deney gurubunun yaş ortalamaları 13,01 0, 81 yıl, boyları 153 0, 1 cm., vücut ağırlıkları 42,2 5, 6 kg. kontrol gurubu yaş ortalamaları 12,48 0, 81 yıl boyları 152,4 2, 1 cm. vücut ağırlıkları 44,1 2, 3 kg. dı. Yapılan bu çalışmada öğrencilere toplam 8 hafta süre ile haftada 3 gün (her birim antrenman 60 dk.) olmak üzere, eğitsel oyun formunda fiziksel kapasiteleri ve gelişim özelliklerini de göz önüne alarak egzersiz programı uygulanmıştır. Çocukların fizyolojik ve biyomotorik kapasitelerini değerlendirmek için boy uzunluğu, vücut ağırlığı, el kavrama kuvveti, bacak kuvveti, sırt kuvveti, 20 metre sürat, dikey sıçrama, MaxVO2, FVC, FEV1, vücut yağ yüzdesi, istirahat kalp atım sayısı, esneklik testleri uygulandı. Araştırma sonucunda, deney grubunun ön test ve son test değerleri karşılaştırıldığında vücut ağırlığı ölçümlerinde istatistik açıdan anlamlı bir fark tespit edilememişken (p>0,05), boy uzunluğu, el kavrama kuvveti, bacak kuvveti, sırt kuvveti, 20 metre sürat, MaxVO2, vücut yağ yüzdesi, dikey sıçrama testi, FVC ve FEV1, istirahat kalp atım sayısı ve esneklik değerlerinde istatistiksel açıdan anlamlı fark tespit edilmiştir (p<0.01). Elde ettiğimiz verilere dayanarak; 8 haftalık düzenli egzersiz eğitiminin 12-14 yaş grubu çocukların bazı fizyolojik ve biyomotorik parametreleri üzerine olumlu etkileri olduğu söylenebilir.
3-6 Yaş çocuğu olan annelerin tuz tüketimine ilişkin tutum ve alışkanlıkları

öz Bu çalışmada 3-6 yaş çocuğu olan 180 annenin karşılıklı görüşme sırasında verdikleri cevaplardan tuz tüketimine ilişkin tutum ve alışkanlıkları, bu 180 çocuğun (86 kız, 94 erkek) ve ailelerinin bazı genel beslenme davranışları belirlenmiştir. Ayrıca bu çocukların besinlerden ve tuzdan sağladıkları sodyum miktarları saptanmıştır. Çocukların sodyum tüketim ortalamaları annelerin kaydettikleri besin tüketim formundan hesaplanmış ve kişi başına tuzdan sağlanan sodyum katılarak ortaya konmuştur. Annelerin %53.87'si yemeklerini alışkanlıktan dolayı tuzlu veya tuzsuz pişirdiklerini ifade etmişlerdir. Yetişkinlerin sofrada yemeklerine tuz ilave etme durumu ile çocukların sofrada tuz ilave etme davranışları arasında istatistiksel olarak da anlamlı ilişki bulunmuştur. Çocukların tuz tüketim miktarlarına anne eğitim durumunun etkisi önemsiz bulunmuştur. Birey başına hesaplanan tuz tüketimi günlük 30.96 gr'dır. Çocukların tuzdan ve besinlerden sağladıkları günlük ortalama sodyum miktarı 2604 mg olarak tespit edilmiştir. Erkek çocukların kızlara oranla daha fazla tuz tükettikleri ortaya çıkmıştır (pO.001). Çocukların enerji tüketim durumları ile sodyum tüketimleri arasındaki kolerasyon katsayısı 0.37 olarak bulunmuş ve önemli olduğu saptanmıştır. Çocukların tuzdan sağladıkları sodyum günlük tüketimin yaklaşık % 60 .62' sini oluşturmaktadır. Çocukların sodyum tüketimlerinin istenen değerlerde tutulabilmesi için öncelikle annelerin bu konuda bilgilendirilmesi, çocukların sodyumu düşük yiyecekler tüketmeye özendirilmesi, sodyum tüketimi konusunda toplumdaki her yaş ve grupta çeşitli araştırmaların yapılarak gerekli önlemlerin alınması önerilmektedir.
Koruma ve bakım altında bulunan çocukların spora yönelik tutumlarının özgüven ve sosyal uyum düzeylerine etkisinin incelenmesi

Bu araştırmanın amacı, koruma ve bakım altında bulunan çocukların spora yönelik tutumlarının özgüven ve sosyal uyum düzeylerine etkisinin incelenmesidir. Çalışma grubuna, Ankara, Yozgat, Kayseri, Kırşehir ve Çorum illerinde, Çocuk Evleri Sitesi Müdürlüklerinde koruma ve bakım altında bulunan 13-18 yaş arası kız ve erkek toplam 270 çocuk katılmıştır. Katılımcılardan, yaş, cinsiyet, yaşadığı şehir, okul durumu, spor yapma durumu, koruma ve bakım altında bulundukları süre ve madde bağımlılığı bilgilerini elde etmek amacıyla sosyo-demografik bilgi formunu, spora yönelik tutum ölçeğini, özgüven ölçeğini ve sosyal uyum ölçeğini uygulamaları istenmiştir. Elde edilen veriler, SPSS 24.0 paket programına işlenerek analiz işlemleri bu program aracılığı ile işlenmiştir. Normallik durumunun belirlenmesi için normal dağılım eğrilerine, çarpıklık-basıklık katsayılarına ve Kolmogorov-Smirnov testi sonuçlarına bakılmıştır. İlişkisel analizlerin yapılması için; Pearson Momentler Çarpımı Korelasyon katsayısı, bağımsız gruplar t-testi, tek yönlü varyans analizi, Tukey HSD testi uygulanmıştır. Yapılan çalışmada, Koruma ve bakım altında bulunan çocukların spora yönelik tutumları ile özgüven düzeyleri arasında anlamlı ve pozitif yönde bir ilişki olduğu belirlenmiştir. Koruma ve bakım altında bulunan çocukların spora yönelik tutumları ile sosyal uyum düzeyleri arasında herhangi bir ilişki olmadığı sonucuna ulaşılmıştırKoruma ve bakım altında bulunan çocukların spora yönelik tutumlarının cinsiyet değişkenine göre anlamlı farklılık gösterdiği sonucuna ulaşılmıştır. Spora yönelik tutumun spor yapma değişkenine göre anlamlı ve pozitif yönde bir ilişki olduğu tespit edilmiştir. Çocukların koruma ve bakım altında bulundukları sürenin, spora yönelik tutumları üzerinde bir etkisinin olmadığı görülmektedir. Sonuç olarak, koruma ve bakım altında bulunan çocukların, spora yönelik tutumlarının, özgüven, spor yapma durumu, cinsiyet değişkenlerini olumlu yönde etkilediği sonucuna varılmıştır.
Cerrahi girişim geçiren pediatrik hastalarda uygulanan volüm kontrollü ventilasyon ve volüm garantili basınç kontrollü ventilasyon modlarının akciğer dinamiği ve atelektazi gelişimi üzerine etkilerinin karşılaştırılması

Cerrahi girişim geçiren pediatrik hastalarda uygulanan volüm kontrollü ventilasyon ve volüm garantili basınç kontrollü ventilasyon modlarının akciğer dinamiği ve atelektazi gelişimi üzerine etkilerinin karşılaştırılmasıAmaç: Cerrahi girişim geçiren pediatrik hastalarda uygulanacak olan VKV ve VG-BKV modlarının akciğer dinamikleri, oksijenasyon, hemodinamik parametreler, atelektazi gelişimi ve postoperatif pulmoner komplikasyon oranları üzerine etkilerini karşılaştırarak; çocuklarda akciğer koruyucu ventilasyon stratejilerinin geliştirilmesi ve mekanik ventilasyon kaynaklı olası risk ve komplikasyonların azaltılması amaçlanmıştır. Gereç ve Yöntem: Etik kurul onayı sonrası, genel anestezi altında minör cerrahi geçirecek 50 hasta (1 ay-24 ay) sırayla çalışmaya alındı. Standart monitorizasyonun ardından, anestezi indüksiyonu sevofluran inhalasyonu ile sağlandı. Prospektif gözlemsel olarak planlanan çalışmamızda, anestezi cihazındaki mod seçimi hastalara genel anestezi uygulayan anestezi uzmanının tercihine göre VKV ya da VG-BKV olarak belirlendi. Entübasyon sonrası ve ekstübasyon öncesi dönemlerde 12 akciğerbölgesi ultrasonografi ile incelendi. Tüm hastaların hemodinamik verileri, anestezisüreleri, tidal volüm, solunum sayısı, Ppeak, Pmean, Pplat, kompliyans ve direnç değerleri 10 dakika aralıklarla kaydedildi. SpO2'de düşme görülen hastalar çalışma dışı bırakıldı. Postoperatif dönemde pulmoner komplikasyon gelişimi sorgulandı. P<0. 05 istatistiksel olarak anlamlı kabul edildi. Bulgular: VKV modu ile solutulan hastalarda operasyon süresince Ppeak değeri anlamlı derecede yüksek bulunurken; Pmean değeri VG-BKV modu ile solutulan hastalarda daha yüksekti. Gruplar arasında hemodinami, kompliyans ve direnç parametrelerinde fark yoktu. VKV ile solutulan hastalarda operasyon sonunda atelektazi oranında artış saptandı (P<0.05) ve üç hastada postoperatif pulmoner komplikasyon gözlendi. Sonuç: VG-PKV modunun cerrahi girişim geçiren pediatrik hasta grubunda solunum mekaniği parametreleri ve postoperatif pulmoner komplikasyon gelişim oranı açısından VKV moduna göre daha avantajlı olduğu düşünülmektedir.
Temel eğitim kurumlarında alınan güvenlik önlemlerinin okul kazalarına etkisinin incelenmesi

Kaza DSÖ'nün tanımlamasına göre, bireyin iradesi dışında süratle etki eden bir güç nedeni ile ortaya çıkan bedensel ve ruhsal zedelenmelere yol açan olaylardır. Güvenlik, insan yaşamında hem fizyolojik hem de psikolojik boyutu olan bir kavramdır. Bu çalışma, temel eğitim kurumlarında alınan güvenlik önlemlerinin, bu okullarda meydana gelebilecek kazalara etkisinin incelenmesi amacıyla kesitsel olarak planlanan tanımlayıcı bir çalışmadır. Araştırma; Milli Eğitim Bakanlığı'na bağlı İstanbul İl Milli Eğitim Müdürlüğü bünyesinde yer alan Güngören ilçesi'nde bulunan 48 temel eğitim kurumundaki 568 yönetici ve çalışanla gerçekleştirildi. Veriler araştırmacı tarafından geliştirilen toplam 82 soruluk 'Temel Eğitim Kurumlarında Alınan Güvenlik Önlemlerinin Okul Kazalarına Etkisinin İncelenmesi Anket Formu' ile toplandı (Cronbach Alpha= 0 .823). Araştırma kapsamındaki okul çalışanlarının, okullarında alınan güvenlik önlemlerini yeterli gördükleri belirlendi. Özel okulların resmi okullara göre daha fazla genel güvenlik önlemlerini aldıkları belirlendi. Okullarda kazaların sık meydana gelmediği, okul dışında öğrencilerin kaza geçirmediği, okulların mesai saatleri dışında kapalı olduğu, okulda güvenlik önlemlerine ebeveynlerin katılmadığı, kazalara yönelik çalışanların eğitim ihtiyacının olduğu, çalışanların okulda kendilerini güvende hissettikleri, kazalara yönelik özel gereksinimi olan çalışan personelin bulunduğu saptandı. Bu sonuçlar; bütün okullarda alınan güvenlik önlemlerinin standart düzeye getirilmesi, ebevenynlerinde güvenlik önlemlerine katılmasının sağlanması ve güvenlik konusunda okulda çalışan tüm personele eğitim verilmesi gerektiğini göstermektedir. Okullarda nitelikli bir öğrenme ortamı oluşturabilmek için hem öğrenciler hem de öğretmenler açısından güvenli bir ortam yaratılması büyük önem taşımaktadır.
Hiperlipidemili çocuklarda prolidaz enzim aktivitesi, apoc2 ve malondialdehid düzeylerinin rolü

AMAÇ: Birçok memeli dokusunda ve mikroorganizmada bulunan prolidaz enziminin prolin aminoasit döngüsünde ve kollajen metabolizmasında işlevi vardır. Aynı zamanda oksidatif durumlarda da plazma prolidaz aktivitesi artmaktadır. ApoC 2 hiperlipidemik kişilerde çok düşük yoğunluklu lipoprotein ve düşük yoğunluklu lipoprotein'nin yapısına katılan apoliporotein çeşididir. Malondialdehid ise hücresel hasarda gerçekleşen lipit peroksidasyon belirtecidir. Bu araştırmada çocukluk çağındaki hiperlipidemili hastalarda plazma prolidaz enzim aktivitesi, ApoC 2 ve malondialdehidin bir arada incelenmesi ve birbirleri ile ilişkisinin araştırılması amaçlandı. GEREÇ VE YÖNTEM: Çalışmaya hiperlipidemi tanısı almış yaş ve cinsiyet uyumlu 40 hasta çocuk ve 40 sağlıklı çocuk dahil edildi. Prolidaz enzim aktivitesi modifiye Chinard yöntemiyle, MDA tiyobarbitürik asit tayin yöntemiyle, ApoC 2 ise ELISA yöntemi kullanılarak ölçüldü. BULGULAR: Gruplar arasında yaş ve cinsiyet açısından anlamlı bir fark bulunmadı (p>0,05). Prolidaz enzim aktivitesi, ApoC 2 ve malondialdehid düzeyleri hiperlipidemi grubunda kontrol grubuna göre anlamlı derecede yüksek bulundu (p<0,05). SONUÇ: Çalışmadan elde edilen sonuçların ışığında hiperlipidemide oksidan moleküllerin çocukluk çağından itibaren oluştuğu ve hücresel boyutta hasarın başladığı düşünülmektedir.
Klinik olmayan öneklemde çocukluk çağı travmatik yaşantıları, obsesif kompulsif belirtiler, dissosiyasyon ve bilişsel süreçler

Bu çalışma çocukluk çağı travmatik yaşantılarının obsesif kompulsif belirtiler, disosiyatif yaşantılar ve bilişsel süreçlerle ilişkisini incelemek amacıyla yürütülmüştür. Çalışmanın örneklem grubunu Yüzüncü yıl Üniversitesinde öğrenim görmekte olan 78'i erkek, 81'i kız 159 kişi oluşturmuştur. Verileri elde etmek amacıyla katılımcılara Dissosiyatif Yaşantılar Ölçeği, Çocukluk Çağı Travmaları Ölçeği (CTQ-53), Padua Envanteri, Beck Depresyon Envanteri, Düşünce-Eylem Kaynaşması Ölçeği, Üst Biliş Ölçeği (ÜBÖ-30), Penn Dini Kaygılar Envanteri uygulanmıştır. Çocukluk çağı travmaları ile Düşünce Eylem Kaynaşması ve Üst Biliş Ölçeği arasında ilişki bulunmamıştır. Padua Düşüncelere Kapılma ve Padua Dürtüler puanları ile CTQ toplam puanı arasında anlamlı ilişkiler bulunmuştur. Disosiyatif yaşantılar ile düşünce eylem kaynaşması ve üst biliş arasında anlamlı ilişki bulunmuştur. Bu sonuçlar normal populasyonda düşünce eylem kaynaşması ve üstbilişsel etmenlerin disosiyatif yaşantıalrla ilişkili olduğunu ortaya koyar. Bununla birlikte bu ilişkileri çocukluk çağı yaşantıları yordamamaktadır. Böylece OK belirtilerle ilişkili oalrak görülen disosiyatif yaşantıların patolojik anlamından çok bir bilişsel süreç olarak görülebileceği düşünülebilir.
Çocuk önkol çift diafiz kırıklarında intramedüller kirschner telleri ile tespit sonuçlarımız

ile Temmuz 2011 tarihleri arasında, K-telleri ile intramedüller tespit uygulanan, 40 önkol çift diafiz kırığı olan çocuk hasta retrospektif olarak değerlendirildi. Yaş ortalaması 10.12 olan hastaların 3'ü kız, 37'si erkekti. Otuz dört hastada kapalı redüksiyon başarısızlığı, 6 hastada izlemlerinde redüksiyon kaybı ameliyat nedenlerimizdi. Otuz dört hastada kapalı kırık, 6 hastada Gustilo-Anderson tip 1 açık kırık mevcuttu. Tüm kırıklar K-telleri ile intramedüller tespit edilmişti. Radiusa fizis hattının proksimalinden retrograt, ulnaya apofiz tipinden antegrat olarak K-teli ile tespit uygulanmıştı. Hastalar ortalama 72,85 gün takip edildi. K-telleri ortalama 2 ayda çıkarıldı. Son kontrollerinde hastalar Price'ın değerlendirme kriterlerine göre değerlendirildi. Price'ın değerlendirme kriterlerine göre 39 hastada çok iyi, 1 hastada iyi sonuç tespit ettik. Komplikasyon olarak; 2 hastada ulna teli giriş yerinde yüzeysel cilt enfeksiyonu, 1 hastada ulnar tel migrasyonu, 1 hastada implant yetmezliği ve 1 hastada hipertrofik skar ile karşılaşıldı. Çocuk önkol çift diafiz kırıklarının cerrahi tedavisinde intramedüller K-telleri ile tespit komplikasyon oranı düşük, uygulaması kolay, düşük maliyetli, etkili ve güvenli bir yöntemdir.