turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Stigmatized faces and identities in Cecile Pineda's Face and Ariel Dorfman's Mascara

Bu çalışmada, Cecile Pineda'nın Face ve Ariel Dorfman'ın Mascara adlı eserlerinde biçimsiz yüz özelliklerinden dolayı sosyal çevreleri tarafından dışlanan karakterler Erving Goffman'ın 'damga kuramı' çerçevesinde ele alınmaktadır. Goffman damga kavramını kişilerin fiziksel ve/veya ahlaki özelliklerinin toplum tarafından kabul edilen standartlara uymaması nedeniyle toplum dışı bırakılma süreci olarak tanımlamıştır. Yüz romanında Helio Cara ve Maskara romanında isimsiz anlatıcı, 'normal' olduklarına inanan çoğunluk tarafından damgalanmış iki karakterdir. Bu karakterler yaşama fırsatlarının önemli ölçüde kısıtlandığı aşağılayıcı ve onur kırıcı bir muameleye maruz bırakılmışlardır. Damganın ortaya çıkışı ve sürdürülmesi güç dinamiklerini de içeren daha karmaşık bir sürece işaret eder. Güç, kişinin kendisi ve başkaları hakkında sahip olduğu bilgiyi düzenleyen normlar aracılığıyla işlemektedir. Bu bakımdan, damganın toplumun alt kesimi olarak inşa edilmesi ve kişilerin buna uygun olarak sınıflandırılması, insanların hayatına dil, bilgi ve yasa gibi bir dizi sosyal kurumlar aracılığıyla sızan güç ilişkileriyle yakından ilgilidir. Benzer şekilde, bu romanlar özneler arası ilişkilere hükmeden ve onları toplum tarafından atfedilen damgalanmış özne rolüne teşvik eden güç ilişkileri ile ilgilidir. Jacques Lacan öznenin kimlik oluşturma sürecine dair geliştirdiği fikirleri aracılığıyla toplumsal ve kültürel bir özne olma sürecinde bireyde oluşan varoluşsal eksikliğe ve yarılmaya dikkat çekmektedir. Öznenin toplumsal normlara uyma eğilimi kendi varoluşsal eksikliğine bağlı olarak ortaya çıkan amansız bir 'arzu' ile yakından ilişkilidir. Bu eksiklik aynı zamanda özneyi, kendisine bir ideal olarak sunulan ve eksiksiz bir birey olması için özdeşleşmesi gereken toplumsal 'Öteki' kavramının bir parçası olmaya yönlendirir. Bu çalışmada yer alan damgalanmış karakterler için söz konusu eksikliğe bağlı olan yük iki katına çıkmıştır çünkü onlar hem varoluşsal bakımdan hem de kişiye bir kimlik atfetmekte en belirleyici role sahip organ olan yüz bakımından eksiktir. Toplum tarafından inşa edilen gerçeklik ve yaygın bir şekilde uygulanan yöntemler sonucunda, Yüz romanında Helio Cara'nın ve Maskara romanında yüzü olmayan karakterin kendisine normatif modelleri referans alan bir toplumun kurbanı oldukları ortaya çıkar. Yine de alışılmadık biçimde Helio Cara ve yüzü olmayan karakter damgalanmış kimlikleriyle ilişkilendirilen temsilleri benimsemek yerine sözde farklılıklarının ve yabancılaşmalarının üstesinden gelecek ve böylelikle kendilerini damga kategorisinin kısıtlayıcı tanımlamalarının dışında konumlandıracak bir yol bulmayı başarmışlardır.
D. N. Mamin-Sibiryak'ın Privalov'un milyonları ve Dağdaki Yuvalar isimli romanlarında manevi değerler

Tezimizin konusu 19. yüzyıl Rus edebiyatının önemli ama geri planda kalmış yazarlarından D. N. Mamin-Sibiryak'ın (1852 - 1912) 'Privalov'un Milyonları' ve 'Dağdaki Yuvalar' isimli romanlarındaki manevi problemlerdir. 19. yüzyılın II. yarısında önemli eserler vermiş olan Mamin-Sibiryak, o dönem yazarlarından farklı olarak Rusya'nın Moskova, Peterburg gibi merkezi şehirlerine uzak olan Ural bölgesini eserlerine konu edinmiş, 20. yüzyıla doğru gidildikçe gelişimi ivme kazanmış kapitalizme ve onun yol açtığı manevi tahribata dikkat çekmek istemiştir. Yazar, aslında, Ural bölgesi üzerinden tüm Rusya'nın profilini çizmiş, paranın insanlar üzerindeki olumsuz etkisini göstermeye çalışmıştır. Yazar, Rus edebiyatı için yeni bir tip sayılabilecek fabrikatör karakterini yaratmış, kendi sefahatlerine olan düşkünlükleri sonucu, köylülerle aralarında oluşan iletişimsizliği gözler önüne sermeye çalışmıştır. Eserlerinde genellikle olumsuz karakterler yaratarak, paranın onları nasıl yozlaştırdığını, kültürlerinden ne şekilde uzaklaştırdığını kaleme almıştır. Ancak bunun yanı sıra olumlu karakterlere de yer vererek, Rusya'nın gelecek iyi günlerine yönelik umudunu koruduğunu göstermiştir. Para ve iktidar hırsının yönlendirdiği kişiler arasındaki çekişmeleri ortaya koymuş ve sadakat duygusunu evlilik kurumu üzerinden sorgulanmıştır. Yazar eserlerinde, kapitalleşen, maddeleşen Rusya'nın gün geçtikçe maneviyatını yitirdiğini hissettirmiştir. Tüm bu söylenenleri, oldukça anlaşılır, sade bir üslupla okuyucuya aktarmış, deyim ve atasözleriyle zenginleştirdiği diliyle kendi kültürünü yakından tanıdığını kanıtlamıştır.
Narrating mother-daughter relationships: A kleinian analysis of Joyce Carol Oates's later novels

Anne-kız ilişkisi, kariyeri elli yılı aşmış olan ünlü Amerikalı yazar Joyce Carol Oates'un eserlerindeki önemli temalardan biridir. 2000'li yıllarda yayımlanan I'llTakeYouThere (2002), Missing Mom (2005) ve Mudwoman (2012) 1 başlıklı romanlar, yazarın anne-kız ilişkisinin özellikle psikolojik yönleri üzerine yoğunlaştığını göstermektedir. Bu üç roman, bebeklerin doğumdan sonraki ilk yıl içinde anneleriyle geliştirdikleri ilişkilerin yetişkinlik dönemine de yansıdığını savunan Avusturya kökenli İngiliz psikanalist ve kuramcı Melanie Klein'ın nesne ilişkileri kuramına göre incelenebilir. Klein'a göre, bir bebek psikolojik gelişim sürecinde başlıca iki aşamadan geçer: 'paranoid-şizoid konum' ve 'depresif konum.' İlk konumda, bebek annesini bölük pörçük algılar: bu aşamada 'iyi meme' ve 'düşman meme' algısı ortaya çıkar. Bebek gereksinimleri karşılandığında, örneğin karnı doyurulduğunda, 'iyi meme' algısı yaratır; ancak bu gereksinimleri giderilmezse engellendiğini hisseder ve 'düşman meme' algısı yaratır. Tatmin ve kızgınlık, sevgi ve nefret arasında gidip gelen bebek zamanla ikinci önemli aşama olan 'depresif konum'a girmeye başlar. Bu konumda artık annesini bir bütün olarak görmeye ve 'iyi meme' ve 'düşman meme'nin aynı annede var olduğunu kavramaya başlayarak suçluluk hissi gibi duygular içine girer, çünkü 'iyi meme'nin kendi kızgınlığı yüzünden yok olduğunu zanneder. Bebeğin suçluluk hissi onu 'onarım' yapmaya ve kaybettiğini düşündüğü 'iyi meme' için yas tutmaya yönlendirir. Oates'un adı geçen üç romanının ortak özelliği, ana karakterlerinin annelerinin yokluğuyla başa çıkmaya çalışmalarıdır. Bu tez, romanların ana karakterlerinin Klein'in kuramındaki psikolojik aşamalara benzerlik gösteren içsel süreçlerden geçtiklerini savunmaktadır. Tez, Oates'un romanlarda anne-kız ilişkilerinin ne derece çapraşık olduğunu gösteren farklı öyküler yarattığını ve bu farklılıkları anlatım tekniğine de yansıttığını tartışacaktır.
Aytül Akal'ın çocuk kitaplarının eğitsel iletiler açısından incelenmesi

Bu araştırmanın amacı, Aytül Akal'ın çocuk kitaplarını eğitsel iletiler açısından incelemektir. Araştırmanın yöntemi nitel araştırma yöntemlerinden doküman incelemesidir. Araştırmada örneklem seçiminde rastgele örneklem türü kullanılmıştır. Bundan hareketle Aytül Akal'ın 8 masal, 8 öykü ve 8 roman kitabı rastgele örneklem metoduyla seçilmiştir. Sonraki süreçte doküman incelemesi ilkeleri temel alınarak öncelikle incelenen kitaplarda eğitsel iletiler tespit edilmiş ve bu eğitsel iletiler sunuluş biçimlerine göre ve amaçlarına göre tasnif edilmiştir. İncelenen kitaplarda tespit edilen eğitsel iletiler sunuluş biçimlerine göre 'Doğrudan Aktarılan İletiler ' ve 'Dolaylı Yoldan Aktarılan İletiler ' şeklinde sınıflandırılmıştır. Sunuluş biçimlerine göre dolaylı/doğrudan aktarılan iletiler şeklinde tasnif edilen iletiler amaçlarına göre ise 1. Kişisel Gelişimi Destekleyen Eğitsel İletiler, 2. Toplumsal Gelişimi Destekleyen Eğitsel İletiler, 3. Ulusal Düşüncenin Gelişimini Destekleyen Eğitsel İletiler, 4. Çevre Bilinci Gelişimini Destekleyen Eğitsel İletiler, 5. Evrensel Düşüncenin Gelişimini Destekleyen Eğitsel İletiler biçiminde gruplandırılmıştır. Aytül Akal'ın incelenen 24 kitabının cümle ve paragraflarında toplam 230 eğitsel ileti tespit edilmiştir. Bu iletilerden 181 tanesi örtük ileti olup dolaylı aktarım yoluyla okuyucuya aktarılmıştır. Tespit edilen iletilerden 49 tanesi ise açık ileti olup doğrudan aktarım yoluyla okuyucuya aktarılmıştır. Yazarın kitaplarında en çok tespit edilen eğitsel ileti grubu 'Kişisel Gelişimi Destekleyen Eğitsel İletiler'dir. Söz konusu kitaplarda en az tespit edilen eğitsel ileti grubu ise 'Ulusal Düşüncenin Gelişimini Destekleyen Eğitsel İletiler'dir. Aytül Akal, kaleme aldığı eserlerinde yarattığı karakterler, işlediği konu, seçtiği anlatım biçimi ve yapıtlarında cümle ve paragrafların içinde sindirdiği iletilerle çocuk okurların ve eğitimcilerin dikkatini çekebilmiş bir yazardır. Yazarın yapıtlarında işlediği konular günlük hayatta yaşadığımız herhangi bir olay veya durum olabilmektedir. Akal, ailemizden birini veya çevremizdeki herhangi bir kişiyi anımsatan karakterlerini, mizahi bir anlatımla okuruna sunar. Yazar, yapıtlarının olay örgüsünde sosyal hayatımızda yaşadığımız herhangi bir çatışma durumundan hareketle okuruna çeşitli yaşam alanlarına yönelik eğitici iletiler sunmaktadır. Bundan hareketle yazarın çocuk kitaplarının içerdikleri zengin eğitsel iletiler dolayısıyla çocuk okurların karakter gelişiminde ve değerler eğitiminde ebeveynler ve eğitimciler tarafından kullanılabileceği düşünülmektedir.
Trauma-language relationship in Arundhati Roy's 'The God of Small Things'

Bu yüksek lisans tezinde 1961 doğumlu Hint kadın yazar Arundhati Roy'un ilk ve tek romanı olan Küçük Şeylerin Tanrısı romanındaki karakterlerin geçirdikleri ruhsal sarsıntıları ve bu sarsıntıların okuyucuya aktarımı sırasında kullanılan dili incelemek amaçlanmaktadır Roy'un romanı küçük olayların nasıl büyük trajedilere dönüşebileceği hakkındadır. Romanının temel amaçlarından birisi karakterlerin geçirdikleri ruhsal sarsıntıları okuyucusuna yansıtmaktır. Roman kendine özgü zaman tasviri ve dili aracılığıyla travma kurbanlarının yaşadıklarını okuyucuya okuyucu kendisi yaşıyormuş gibi hissettirmektedir. Yazarın bu ruhsal sarsıntıları okuyucuya yansıtabilmek için kullandığı yöntem romanda zaman kavramının ve dilin düzensiz kullanımıdır. Yazar eserinin konusunu işlerken Malayalam lehçesi, kuralsız büyük-küçük harf kullanımı, tekrarlar, geçmişşe dönüşler ve önsemeler, metinlerarasılık, ve çocuk dili gibi yöntemler kullanmaktadır. Romandaki dil ve zaman algısının anılan yöntemlerle bozulması sayesinde okuyucunun roman karakterlerinin yaşadıkları travmaları tecrübe etmesi sağlanmaktadır.
1980 sonrası İngiliz romanında tarihin kurgusallaştırılması

Edebi türler arasındaki sınırların belirsizleştiği bir dönem içerisinde İngiliz tarihsel romanı da çeşitli değişiklerden geçerek sürekli bir devinim ve dönüşüm halindedir. Walter Scott ile İngiliz edebiyatında yer almaya başlayan tarihsel roman 1980'li yıllarda hem biçim hem de içerik açısından farklılıklar göstermiştir. Öyle ki, tarihsel roman sadece geçmişş olayları ve dönemi kurgusal anlamda temsil eden bir alt tür olmaktan çıkıp, içerisinde felsefi ve edebi kuramların yer aldığı, anlatısında da diğer roman türlerinde yer alan, modern ve postmodern roman olarak nitelendirilen romanlarda sıklıkla kullanılan anlatı tekniklerinden de yararlanılarak yazılmaya başlanmıştır. Bu durum yeniliğe ve dönüşüme daha fazla açık olan bu türün çeşitli varyasyonlarını da ortaya çıkmıştır. Bu yüzden, özellikle 1980 sonrası yazılan İngiliz tarihsel romanlarının incelendiği bu çalışmada, yenileşen tarihsel romanlar hem biçem hem de içerik açısından değerlendirilerek, bu alt anlatı türünü tanımlamadaki güçlüklerin tespit edilmesi ve çalışmada yeni tarihsel roman olarak adlandırdığımız seçili romanların deneysel özelliklerinin ortaya konulması amaçlanmıştır. Tarih yazımcı üstkurmaca, tarihi romans, üst tarihsel romans, Yeni Viktorya romanı gibi tanımlamaların tümünü kapsayan yeni tarihsel roman türü hakkındaki tartışmaları belirlemek açısından ilk bölümde çağdaş kuramcı ve düşünürlerin görüşleri çerçevesinde bu romanları tanımlama tartışmasına yer verilmiştir. Çalışmada yeni tarihsel romanın kurgu içerisinde tarihi sorgulama, kurgulama ve yeniden inşa etme misyonları üzerinde durulmuştur. Bu bağlamda, ikinci bölümde bir şairin yaşamı, eserleri ve ölümü üzerinden yapılan tarihsel spekülasyonlar aracılığıyla tarihsel olanı ve olabileceği deneysel bir şekilde anlatan Peter Ackroyd'un Chatterton (1987) romanı, yeni tarihsel roman olarak sanat tarihinin sorgulanması açısından incelenmiştir. Üçüncü bölümde A. S. Byatt'ın Possession (1990) romanı, geçmişşte yaşadığı varsayılan karakterler ve gerçek şairleri temsil eden karakterler üzerinden edebiyat tarihinin tartışılması açısından değerlendirilmiştir. Yeni tarihsel bir roman olarak Possession deneysel anlatı yöntemi ve stratejileriyle tarihsel bilgi edinim serüvenini ortaya koyar. Dördüncü bölümde David Mitchell'in Cloud Atlas (2004) romanı ise 19. yüzyıldan uzak geleceğe uzanan bir tarihsel süreç içerisinde geçen, birbiriyle bağlantılı altı farklı hikayeyi anlatırken, anlatılan tarihsel dönemlere ışık tuttuğu romanı incelenmiştir. Sonuç olarak, incelenen eserler bağlamında 1980 sonrası yazılan İngiliz romanlarında kuramların ve anlatıda deneyselliğin etkisini artırdığı görülmüştür. Deneysel anlatım tekniklerinin kullanıldığı bir alt tür olan yeni ve çağdaş tarihsel romanların özellikleri tespit edilerek tarih ve edebiyatın bir araya getirilerek daha kuramsal bir yapıya büründüğü, bu romanların biçem ve içerik açısından ortak özellikleri ve ayrıştıkları noktalar ortaya konulmuştur.
Postmodern etik: Don Delillo'nun romanlarında bireyin ahlaki sorunsalı

Bu çalışma, postmodern etik yaklaşım açısından Amerikan yazınında bugünün ahlaki sorunlarının nasıl ele alındığını ve ne tür eleştiriler temelinde irdelendiğini göstermeyi amaçlamaktadır. Bu irdeleme öncelikle etik ve ahlak kavramlarının içeriğinin açımlanmasını ve aralarındaki farkın belirlenmesini gerektirmektedir. Buna göre etik, insan ilişkilerinin temelini oluşturan değerleri, normları, kuralları ahlaksal açıdan araştıran bir felsefe disiplinidir. Ahlak ise bir kültür çevresi içinde kabul görmüş, belirlenmiş ve tanımlanmış değerler ve amaçlarla, bu değerlerin nasıl yaşatılacaklarını, söz konusu amaçlara nasıl ulaşılacağını ortaya koyan kurallar öbeğidir. Çalışmada temel olarak, günümüz Amerika'sındaki toplum yaşamında bireyin, sistemin öngördüğü inanç ve değerlere artık tutunamaz olmasının yol açtığı kaos ve çaresizlik içinde ahlaki seçimlerinde karşılaştığı belirsizliğin ve bunun sonucu olan absürd, tutarsız olan ve olumsuzlukla sonlanan deneyimleri ve etik açıdan içinde bulunduğu durum gösterilmeye çalışılmaktadır. Bu amaçla etik tarihi ve yazınsal gelişim arasındaki ilişki irdelenmektedir. Aydınlanma felsefesine göre, insanın 'akıl' temelinde kendisi için en yüksek tatminin peşinden koşması genel olarak toplumun iyiliğine katkıda bulunabilecek kurallara temel oluşturacaktır. Bu kuralların tüm ahlak sistemleriyle rasyonel ve evrensel olarak bağdaşabilir olduğu öngörüsü, modernizmin etik yaklaşımına da temel oluşturmaktadır. Postmodern bakış açısına göre, aklın tüm insanlarda özdeş olması nedeniyle genelin çıkarına uygun kuralların akla dayandırılabilir olması özünde olanaksızdır. Çünkü postmodernizm belirsiz ve aporetik olmayan bir etik kod olasılığına inanmamaktadır; böyle bir etik kodun kusursuz, yani evrensel ve sarsılmaz temellere sahip olarak, bir gün oluşturulabileceği beklentisi kuşkulu görünmektedir. Bu verilerin ışığında, çalışmada, postmodern Amerikan yazınında, postmodern çağda ortaya çıkan kaos ve anlamsızlık ortamında umutsuzca yaşamını değiştirmeye çabalayan bireyin ahlaki davranışı incelenmektedir. Birey etik kodlar çerçevesinde çözemediği sorunları ile ilgili olarak 'asal ahlaki benliğinin' önerdiği ahlaki seçimler yapabilmektedir, çünkü günümüzde tek bir doğru ya da gerçeğin geçerliliği de kuşkulu görünmektedir. Tek bir Büyük Anlatının yerini artık çok sayıda yerel küçük anlatı almaktadır. Bu bağlamda, tezde, çağdaş Amerikalı yazar Don DeLillo'nun yapıtlarında bireyin ahlaki seçimlerinde ve toplumsal ilişkilerinde belirleyici olan korku, güvensizlik ve kısmen paranoyanın etkileriyle yaşamını nasıl bir etik tavır ile sürdürmeye çalıştığı gösterilmektedir. Sonuç olarak, günümüzde birey yaşama ilişkin yitirilmiş anlamın peşinden koşmaktadır ve hala umudunu yitirmemiştir.
A study on pragmatic, lexical and grammatical-textual equivalence of Orhan Pamuk's translated work, İstanbul: Memories and the city

Bu çalışma Pamuk'un İstanbul: Hatıralar ve Şehir adlı kitabı ve bu kitabın İngilizce çevirisi arasındaki eşdeğerliğin ne ölçüde sağlandığını belirlemek amacıyla yapılmıştır. Çalışmada üç tür eşdeğerlikten söz edilmiştir: edimsel eşdeğerlik, sözcük düzeyinde eşdeğerlik ve dilbilgisi düzeyinde eşdeğerlik. Analize başlamadan önce İstanbul: Hatıralar ve Şehir adlı kitap okunup kitapta yer alan ögelerden hangilerinin çeviri sürecinde çevirmen için olası bir problem kaynağı olacağı saptanmıştır. Analiz üç bölümde gerçekleştirilmiştir: edimsel eşdeğerlik, sözcük düzeyinde eşdeğerlik ve dilbilgisel eşdeğerlik. Edimsel eşdeğerlik incelenirken dikkat edilen hususlar şunlardır: kitapta anlatılanların erek okuyucu tarafından anlaşılır ve tutarlı olup olmadığı, kitabın kesiti, kitaptaki olayların geçtiği mekanlar ve eski kullanımların nasıl çevrildiği, kaynak ve erek kitabın fonksiyonun ne derece örtüştüğü. Sözcük düzeyindeki eşdeğerlik incelenirken dikkat edilen hususlar da şunlardır: kaynak dilde olup hedef dilde olmayan sözcükler, mecazi kullanımlar, bütünün parça yerine kullanıldığı sözcükler, parçanın bütün yerine kullanıldığı sözcükler, özel isimler, ödünç sözcükler, yeni sözcükler, eşdizimler, güzel adlandırma, mübalağa ve kültürel ögelerin nasıl çevrildiği. Dilbilgisel düzeyde eşdeğerlik; sözcük düzeni, zamir, zaman, çokluk ekleri, kayma, bağlaçlar ve anlamı saklı olan cümleler göz önünde bulundurularak incelenmiştir. Analiz sonuçlarına göre, çevirmen kaynak metin ve erek metin arasındaki eşdeğerliği büyük ölçüde sağlamıştır. Edimsel eşdeğerlik düzeyinde, çevirinin erek/hedef okur tarafından anlaşılabilecek hale getirildiği; kaynak ve erek/hedef metin fonksiyonlarının örtüştüğü; çevirmenin zaman zaman kaynak metin kesitinden uzaklaştığı ve eski kullanımları güncelleştirdiği görülmüştür. Sözcük düzeyinde eşdeğerlik açısından bakıldığında, çeşitli yöntem ve teknikler kullanılarak kaynak ve erek metin arasında eşdeğerliğin büyük ölçüde sağlandığı görülmüştür. Dilbilgisel düzeyde eşdeğerliği sağlamak içinse kaynak dilin yapısında bir takım yer değiştirmeler yapıldığı gözlemlenmiştir.
The use of Bakhtinian Carnivalesque in Angela Carter's Nights at The Circus and Wise Children

Bu tezin amacı, post-modern yazar Angela Carter'ın Sirk Geceleri ve Bilge Çocuklar romanlarında Mikhail Bakhtin'in karnavalesk kavramı kullanımını incelemektir. Çalışma, söz konusu yazarın karnavaleski ataerkil değerleri çarpıtmak için kullandığını göstermeyi amaçlar. Giriş bölümünde, Angela Carter'ın edebi biyografisi ve eserleri hakkında bilgi verildikten sonra, post-modern feminist bir yazar olarak kullandığı fantezi, parodi ve büyülü gerçekçilik teknikleri kısa bir post-modernizm önbilgisi ile açıklanır. Bu bölümde ayrıca Mikhail Bakhtin'in edebi biyografisi ve bunun kuramlarının oluşumuna etkisi üzerine bilgi verilir. Bakhtin'in çok-dillilik, diyalojizm ve kronotopi kuramlarının açıklanmasının ardından karnavalesk kavramı incelenmektedir. Gelişme bölümünde, Angela Carter'ın adı geçen romanlarında, karnavaleskin iki önemli özelliği olan grotesk gerçekçiliği ve karnaval kahkahasını kullanımı irdelenmekte ve Carter'ın bunları kullanma nedeni olarak ataerkil düzeni çarpıtmak, yıkmak ve geçici de olsa yeni bir düzen kurmayı amaçladığı savunulmaktadır. Sonuç bölümünde, Carter'ın ataerkil düzeni yıkarak kurduğu yeni düzenin, kadınlar için daha özgür bir ortam sağladığı fakat bu durumun karnavallar gibi sadece geçici bir süre devam ettiği ve arkasından baskın kültürün kurallarının hüküm sürmeye devam edeceği kanıtlanmaktadır.
Redefining of trauma in Iris Murdoch's 'The Black Prince' and 'The Sea, The Sea'

Travma gerçekleştiği sırada şokun etkisiyle tam anlamıyla anlaşılamayan ancak daha sonra etkisi garip imgeler ve sürekli hatırlamalar şeklinde ortaya çıkan bir olgudur. Yıkıcı ve beklenmedik travmatik bir olay kişinin algısını bulanıklaştırarak onu hassas ve güçsüz hale getirir. Bu tez aşk ve sevdiğin bir kişiyi kaybetme konuları üzerinden travma kavramını irdeler. Sigmund Freud, Jacques Lacan'ın psikanalitik metodlarına ve travma teorisinin prensiblerine dayanarak iris Murdoch'ın The Black Prince ve The Sea, The Sea adlı romanları incelenecektir. Murdoch'ın kitaplarının klasik travma anlatılarının dışında kalması travma kavramına yeni bir tanım kazandırır. Aslında Murdoch'ın bu iki eserinde sıradan diye tanımlayabileceğimiz herkesin başına gelebilecek travmalar işlenir. Ancak savaşlarla, doğal afetlerle, ya da ciddi kazalarla karşılaşmayacak kadar şanslı olsalar bile birçok insan bu 'günlük tavmalarm' trajik sonuçlara sebebiyet verdiğini deneyimlemiştir. Bu tez bu tür travmaların Murdoch'ın The Black Prince ve The Sea, The Sea adlı eserlerinde nasıl yansıtıldığını ve işlendiğini irdeler.
Le Monde du travail dans le 'Au Bonheur des Dames' de Zola

XIX' uncu yüzyılda gerçekleşen Fransız devrimi ve ardından sanayi Devrimi; Avrupa da ve özellikle Fransa'da Toplum ve Ticaret yaşamında yeni örgütlenmeleri gerektirmiş siyasal, toplumsal ve ekonomik alanlardaki değişiklikler ise hızlı bir kentleşme olgusuna yol açmıştır. Böylece 'büyük kent' ve 'kentleşme' kavramları ortaya çıkmış, kentleşmeye paralel olarak üretim ve tüketim kavramlarında da değişiklikler yaşanmış sürekli bir tırmanışa geçen 'arz-talep' ihtiyacı, 'supermarket' tipi mağazaların doğmasını hazırlamıştır. Louis Philippe monarşisi döneminde belli kurallara dayandırılan ticaret, tüccarların mesleklerini belli alanlarda sınırlandırmalarına neden olmuş, gelişmesini önlemiştir. İşte III Napoleon döneminde açılan 'Bon Marche' adlı mağazanın sahibi Aristide Boucicaut'un üretici ve tüketiciler için önerdiği yeni bir örgütlenme modeli: 'mağazaların reyonlarının artırılması, tek fiyat, evlere teslim, satışlardan kar yüzdeleri ve prim' gibi yeni ilkeler günümüzde de yaşamlarını hala sürdüren büyük 'supermarket' tipi mağazaların açıldığı dönemin yenilikleri olarak hatırlanır. Zola, Gerçekçilik akımının çarpıcı romanlarından olan 'Au Bonheur Des Dames' da 'supermarket' in kuruluşu ile birlikte, taşrada yaşayan genç bir kızın, Paris'e gelerek iş bulmasını, büyük mağazadaki çalışma koşullarına ayak uydurmada verdiği mücadeleyi irdelerken; kitabın bütününde 'küçük dükkan-küçük esnaf', 'supermarket-tüccar çekişmesini bireysel düzeyden 'ticari rekabet' düzeyine taşır. Romanın bütününde bu olguyu toplumsal ve ekonomik boyutları ile inceler. Çalışmamızda, romanın bu kurgusal içeriğini, ekonomik boyutu ile bir arada ele aldık. 'supermarket' tipi mağazaların ortaya çıkmasına neden olan olguları ve sonuçları, ticaret yaşamına ne gibi değişiklikler getirdiğini araştırdık. 'Au Bonheur Des Dames' adlı süpermarketin iç ve dış örgütlenmesini, getirilen yenilikleri, satıcıların kazandıkları sosyal ve ekonomik hakları incelerken romanesk içeriği değişen ticaret olgusunu sürekli göz önünde tutarak değerlendirmeye çalıştık. Zolanm büyük bir ustalıkla kullandığı kimi 'metaphore' 1ar, ve nitelemeler-'aydmlık-ışık, zenginlik'- süpermarketin mutluluğu; eskimişliğin-köhneliğin-karanlığm nitelendiği küçük dükkan 'Au Vieil Elbeuf'ün mutsuzluğu simgelemesi romanda yazınsal ve stilistik olgular üzerinde de durmamızı gerektirdi. Araştırmamızda, bu olgulara değinirken günümüzde, daha da ötesi toplumumuzda, Zola'nm değimi ile 'supermarket' canavarlarının yol açtığı kimi olumsuzluklardan dolayı sorulmaya başlanan şu soruya da cevap aradık. Süpermarketler herkese mutluluk mu getirdi?'Prototype' mağaza 'Au Bonheur Des Dames' 'x günümüzdeki örnekleri ile karşılaştırmasını yaptık. Sorunların güncelliğini saptadık. Kuşkusuz çalışmamız böylesine uzun ve uzak geleneği olan 'supermarket' modelini incelememiz için eksiksiz değil, ama edebiyata amatör bir ekonomist gözüyle bakarak bir başka boyut ve yorum getirmek için de belki cesur, ama gerekli bir çaba...