turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Migration, settlement and daily life patterns of Syrian urban refugees through time geography: A case of Onder Neighborhood, Ankara

Çoğu ülkeyi etkileyen ve çok konuşulan güncel konulardan biri olan Suriyeli mülteci uluslararası göç dalgasından en çok etkilenen ülkelerden birisi de Türkiye'dir. Bu etki ile beraber Suriyeli mülteciler üzerine birçok farklı disiplin tarafından araştırmalar yapılmaktadır. Ancak bu araştırmaların çoğunluğunun kamplarda yaşayan mültecilere yönelik olduğu ve önemi artmakta olan kentli mülteci kavramına rağmen kentlere yerleşen mülteciler ile ilgili araştırma eksikliği olduğu gözlenmektedir. Literatürdeki bu boşluğu doldurmak adına, bu tez kapsamında, Türkiye'deki kentlere yerleşen Suriyeli mültecilerin kentler üzerindeki sosyo-mekansal etkileri analiz edilmektedir. Bu anlamda tez çalışması, mültecilerin Türkiye'ye geliş, kentlere yerleşme desenlerinin, kentteki gündelik hayat deneyimlerinin, kendi aralarındaki ve Türklerle olan dayanışma ve ilişki ağlarının analizinin hem mültecileri anlamak açısından hem de kentlerdeki etkilerini ortaya çıkarmak açısından önemli olduğu fikrini savunmaktadır. Bu bağlamda tez araştırması kapsamında, sosyal bilimler ile coğrafya disiplinlerinin ortak noktası olarak ortaya çıkan, diğer birçok alanda olduğu gibi göç çalışmalarında da kullanılan ve bu tezin de temel bir parçası olan 'zaman coğrafyası yöntemleri' esas alınarak Ankara Önder Mahallesi'nde yapılan saha çalışması ile Suriyeli mültecilerin göç hareketleri, yerleşme desenleri ve ilişki ağları analiz edilmiştir.
Bicycle transport planning as a part of sustainable mobility

Bisiklet, bir ulaşım aracı olarak tüm dünyada sürdürülebilir ulaşım ile ilişkilendirilmektedir. İçinde bulunduğumuz yüzyılda, yapılan yeni çalışmalarla birlikte güncel tartışmalar göstermiştir ki sürdürülebilir ulaşım sadece çevre sağlığına değil aynı zamanda bireyin ve toplumun sağılığına ve yerel ölçekte çevre kalitesine de bağlı olmaktadır. Sürdürülebilir ulaşım tartışmalarının 2000'li yıllara kadar insanın ve eşyaların etkili bir şekilde taşınmasına bağlı olarak ekonomik büyüme ile ele alınmaktaydı. Fakat, yeni çalışmalar ve gelişmeler gösterdi ki çevresel ve sosyal etkiler, sağlık ve eşitsizlik konuları da ele alınmalıydı. Halk sağlığı ve motorlu ulaşımın yarattığı kirlilik üzerine olan endişeler, sağlıklı ve düşük karbonlu bir hareketlilik şekli olan bisiklete olan desteği artırmıştır. Bunu sonucu olarak, tüm dünyada ülkeler şehirlerindeki sürdürülebilir hareketliliği geliştirmek amacı ile bisikleti kent içinde bir ulaşım aracı olarak destekleyen politikalar uygulamaya başlamışlardır. Tez, kent içi ulaşım aracı olarak bisikleti kullanarak, başarılı şekilde sürdürülebilir hareketliliğe erişebilmek için gerekli ölçütleri incelemeyi amaçlamıştır. Bu çalışma sürdürülebilir hareketlilik ölçütleri kapsamında örnek şehirleri inceleyerek bisikletli ulaşım analiz etmeyi amaçlamıştır. Bu bağlamda, sürdürülebilir hareketlilik ölçütleri dikkate alınarak yapılan literatür araştırması ve incelenen kentler mevcut bisikletli ulaşımın devam ettirilmesi ve ilgili olanlar için bir rehber olması amacını taşımaktadır. Literatür incelemesi ve örnek olarak seçilen kentlerin analizleri, sürdürülebilir hareketliliği geliştirmek için bisikletin kent içi ulaşım aracı olarak teşvik edilmesi için temel bulguları ortaya koymaktadır. Bu doğrultuda Türkiye'de örnek olarak seçilmiş kentlerdeki bisikletli ulaşım incelenmiştir. Bu çalışma, sürdürülebilir hareketliliğin geliştirilmesi bağlamında bisikletli ulaşımın teşviki için gerekli örnek kentlerin analizi ile belirlenen çıkarımlarla sonuçlanmaktadır.
Integration of dolmuş as a paratransit mode to the existing public transport network: Ankara example

Son yıllarda, büyümekte olan ekonomilerin en önemlilerinden biri olan Türkiye'de ekonomik gelişime paralel olarak toplu taşıma teknolojisinde ve kapasitesinde dikkate değer bir gelişme olmuştur. Çeşitli toplu taşıma sistemlerinin gelişimi, bu çeşitli ulaşım türlerinin verimliliğini arttırmak için birlikte planlanması ve işletilmesi anlamına gelen entegre ulaşım sistemleri ihtiyacını beraberinde getirmiştir. Entegre toplu taşıma, katlanarak artan özel araç kullanımı ile yarışabilir, cazip bir toplu taşıma alternatifi kurmak için de gerekli hale gelmiştir. Türkiye'deki büyük şehirlerde entegre ulaşım ile ilgili her projede bir ara toplu taşıma türü olan dolmuşun yaratacağı sorunların farkında olunmalıdır çünkü birçok büyük şehirde kayda değer oranlarda yolcu taşımasından dolayı en önemli ulaşım türlerinden biri olan dolmuş olmadan tamamıyla entegre bir sistem kurulması mümkün değildir. Ancak, bir ara toplu taşıma türü olarak dolmuşun toplu taşımada ve özellikle kullanıcılar açısından erişimde rolüne dair daha iyi bir kavrayış geliştirmek, ayrıca ara toplu taşıma türlerinin varlığının -entegrasyonu rotalarda, servislerde ve ücretlerde zorlaştırdığından- toplu taşıma hizmet kalitesinde çıkardığı sorunları değerlendirmek ve bu sorunların kullanıcıların erişimini nasıl etkilediğini öğrenmek oldukça önemlidir. Ara toplu taşıma işletmelerinin değerlendirilebilmesi için, örnek saha özelinde bir yaklaşım gereklidir; çünkü her bölge kendine özel eğilimlere ve sosyal dinamiklere sahiptir. Bir ara toplu taşıma türü olan dolmuş ile ilgili kullanıcı algısını ve memnuniyetini değerlendirmek için Kasım 2014 ve Mayıs 2015 aylarında ODTÜ kampüsünde 'ODTÜ Yerleşke ve Ulaşım Anketi' adıyla, tür seçimi ve dolmuş ile ilgili sorular da içeren bir dizi anket çalışması yapılmıştır. Anketler kapsamında, 623 kullanıcı ile görüşülmüş ve bu anket verileri dolmuşun kullanımı, kampüse erişimde rolü, diğer toplu taşıma türleriyle ilişkisini anlamak ve mevcut toplu taşıma ağına hem rota hem de bilet entegrasyonunu dikkate alarak- olası bütünleştirme önerileri geliştirmek üzere analiz edilmiştir. Bu çalışmada amaçlanan, Ankara örneğinde tüm ulaşım hizmetlerinin önemli bir kısmını bünyesinde toplayan dolmuş ile ilgili kullanıcıların algısını araştırmak ve ulaştırma ağı içerisinde dolmuşun geleceğine dair olası senaryolar önermektir.
6360 sayılı kanun sonrası mahalleye dönüşen kırsal yerleşmelerin yerleşik alanlarının çevre düzeni/nazım imar planı kararları kapsamında yeniden değerlendirilmesi: Trabzon Ortahisar örneği

Sanayi devriminin ve endüstri alanındaki gelişmelerin etkisiyle dünyada ve ülkemizde yerleşim alanları üzerinde bir takım değişimler yaşanmıştır. 1950'li yıllardan sonra henüz savaştan yeni çıkmış olan ülkemiz sosyal, ekonomik, siyasal açıdan sancılı bir dönemin etkilerini ortadan kaldırmaya çalışırken, aynı zamanda kentleşme sürecine ayak uydurmaya çalışmıştır. Kentleşmeyle birlikte, göç hareketinin hızlanmaya başlaması ve insanların kırsal yerleşim alanlarından iş imkanlarının daha yüksek olduğu kentsel yerleşim alanlarına göç etmesi ile kent-kır ayrımı bariz bir şekilde görülmeye başlamıştır. Kent ve kır yerleşimleri arasındaki nüfus, işgücü, hizmet koşulları gibi özellikler arasındaki fark giderek büyümeye başlayınca 'Metropoliten Kent ' olgusunu gündeme getirmiştir. 1960 sonrasında planlı döneme geçiş yapan ülkemiz, planlama anlamında yasal düzenlemelere girişmiş ve tüm dünyada yankı uyandıran metropoliten kent olgusu ülkemizin siyasal gündemine oturmuş ve bir takım hukuki adımlar atılmıştır. 1984 yılında ilk adımı olan '3030 Sayılı Büyükşehir Belediyesi Kanunu' ile 'Büyükşehir Belediyesi' hukuki anlamda tanımlanmış ve 20 yıl yürürlükte kalmasının ardından 2004 yılında 5216 Sayılı Yasa ile bir takım düzenlemelere gidilmiştir. 8 yıl yürürlükte kalan bu yasanın ardından yeniden bir düzenlemeye gidilerek 2012 yılında onaylanan '6360 Sayılı Yasa' ile Büyükşehir Belediyelerinin sınırları, yetkileri, görevleri gibi bir takım maddelerde düzenlemelere gidilerek bugünkü halini almıştır. Hala yürürlükte olan '6360 Sayılı Yasa' ile birlikte özellikle kırsal yerleşimler üzerinde olumsuz etkiler ortaya çıkmıştır. Bu çalışma kapsamında yasal süreçlerin kırsal yerleşimler üzerinde oluşturduğu etkileri ve tanımlanan yasal dayanaklar çerçevesinde analizlerle desteklenerek kırsal yerleşim alanlarının sınır tespiti yapılmıştır.
Kentsel tasarımda iletişimin yeri, önemi ve bir iletişim tasarımı gerekliliği

'Kentsel Mekanda İletişimin Yeri, önemi ve Bir İletişim Tasarımının Gerekliliği' konulu bu tez çalışması, kent mekanında yaşanan iletişim kavramını ve iletişim öğelerini ele almaktadır. Bu ele alış kentin fiziksel yapısı ve öğeleri ile de paralel olarak yürütülmüştür. Bu çalışma, kentsel mekandaki iletişimi tanımlayıp, iletişimin gerekliliğini ortaya koyarak, iletişim kavramının kentsel mekanda nasıl ele alınması gerektiği konusunda bir yaklaşım ortaya koymayı amaçlamaktadır. Kent mekanı, içinde yaşayan insanlar ve eylemler ile bir bütündür. Toplumun içinde bulunduğu sosyal ilişkiler ve kültür özellikleri tarafından yaratılan mekan, kentsel yaşamın sürdürüldüğü sahnedir. Sosyal bir varlık olan insanın yaşamında diğer insanlar, objeler ve mekanlar ile iletişim daima yer almıştır, ancak günümüzün artan iletişim koşulları hayatımızın her alanında çok sayıda veri ve bilgi ile karşılaşmamıza neden olmaktadır. Gelişen teknoloji ve küresel politikalar nedeniyle bilgi alışverişi, her türlü yaşam alanımızda büyük yer kaplamaktadır. Bu noktadan hareketle, çalışmanın ilk bölümünde iletişim kavramı ele alınmaktadır. İletişim türleri, koşulları ve kentsel iletişim alt kavramları ile açıklanmaktadır. İkinci bölümde kentsel mekan ele alınmaktadır. Özel alanlar ve kentsel iletişimin yoğun olarak yaşandığı kamusal alanların tanımlanmasının ardından kamusal alanların başlıca parçaları olan yol mekanları ve meydanlar irdelenmiştir. Kentsel mekanların tasarım süreçleri, davranış ortamları, mikro ortamlar, okunabilirlik ve tasarım kriterleri üzerinden incelenmiş, kent estetiği ve kentsel kalite kavramları üzerinde durulmuştur. Kent mekanının ele alınması sırasında kentsel işaretlerin tarihsel süreçleri ve tasarım kriterlerine de değinilmiştir. Üçüncü bölümde, daha önceki iki bölümde ayrı ayrı ele alınmış olan iletişim ve kentsel tasarım kavramları bir bütün olarak ele alınarak, kentsel tasarımdaIV iletişim tasarımı ve süreci konusu irdelenmiştir. Kent mekanında iletişim tasarımının yeri ve önemi, kent kimliği üzerinde etkiler ile bağlantılı olarak tanımlanmıştır. Dördüncü bölümde kentsel iletişim tasarımı ile ilgili örnekler üzerinde durulmuştur. Yurtiçi ve yurtdışında konu ile ilgili yapılan uygulamalar ve getirilen sınırlamalar ele alınmış, iletişim tasarımına katılım başlığı altında Japonya'nın Sapporo kentinde yapılan özendirici çalışmalar ile bir meslek kuruluşu ve bir firma incelenmiştir. Yurt içinde yapılan çalışmalar başlığı altında Beyoğlu Belediyesi tarafından gerçekleştirilmekte olan 'Güzel Beyoğlu Projesi' üzerinde durulmuş, belediye ile yapılan görüşme sonucunda edinilen bilgiler aktarılmıştır. Sonuç ve öneriler bölümünde konuya ilişkini bir sonuç tespiti ile çözüm önerisinin ardından, Bağdat Caddesi üzerinde belirlenen bir aralıkta kentsel iletişim öğelerine ait mevcut durum tespiti yapılmış ve öneriler getirilmiştir. Örnek çalışma alanı olarak Bağdat Caddesinin seçilme nedeni taşıt trafiği yanı sıra yoğun yaya trafiğine de hizmet veriyor olması ve taşıdığı yoğun ticari kimliktir. Cadde, kentsel imaj açısında da belirgin özelliklere sahiptir.
Tokat meydan area: An urban redevelopment proposal

TOKAT MEYDAN BÖLGESİ: KENTSEL YENİLENME ÖNERİSİ YARAMIŞ, Engin Yüksek Lisans Tezi, Mimarlık Bölümü Tez Yöneticisi: öğr. Gör. İlhan Kural Şubat 1988, 94 sahife Bu çalışmada, Tokat Meydan Bölgesi için bir kentsel yenilenme önerisi geliştirilmiştir. Kentin gelişiminin tanımlanması için, kentin Türkiye ve bölgesindeki yeri ve kent formu belirleyicileri incelenmiştir. Çalışma alanının oluşum, var olan durum ve beklenen gelişimi, çalışmanın diğer bölümünde açıklanmıştır. Arazi kullanımı, ulaşım, koruma ve yeni gelişim yenilenme önerisinin öğeleridir. Kentsel yenilenme önerisi çalışmasında, her öğe için bir amaç ifadesi, temel ilkeler tanımlanması ve bir öneri yolu izlenmiştir. Yeni ve var olan gelişim arasındaki uyum çalışma alanının karakteristiklerini göz önüne alan dönüşümlerle sağlanabilir. Böyle bir sürecin sonucu, kent içinde çevresel kalitelerin iyileştirilmesi ve kentsel çevre içinde sürekliliğe varılması olacaktır.
Neoliberalization of social housing in Turkey: The case of Kayaşehir

Bu tez çalışması, Türkiye'de AKP döneminde sosyal konut alanında yaşanan dönüşümleri incelemektedir. Eleştirel kent coğrafyacılarının sağladığı ve neoliberalleşme süreçlerinin hem metalaştıran ve piyasalaştıran, hem de bağlama özgü özellikler taşıdığını ortaya koyan teorik çerçeveyi kullanan bu çalışma, Türkiye'de sosyal konut alanının neoliberalleşme sürecinin özelliklerini ortaya koymayı amaçlamaktadır. Çalışma, AKP döneminde sosyal konut alanında yaşanan dönüşümlerin bir yandan konut kooperatifleri ve gecekondu tipi konut biçiminin düşüşünü ve gecekondu alanlarında ortaya çıkan kentsel dönüşüm projelerini, diğer yandan da TOKİ'nin sosyal konut programının ortaya çıkışını içerdiğini ortaya koymaktadır. Bu dönüşümleri incelerken, çalışma Türkiye'de sosyal konut alanının neoliberalleşme sürecinin metalaşma ve piyasalaşma, devletin artan gücü ve kabiliyetleri ve yeniden dağıtım şeklinde üç özelliği olduğunu ortaya koymaktadır. Son olarak, bu çalışmada, sosyal konut alanının neoliberalleşmesinin bu üç özelliğinin, TOKİ'nin en büyük sosyal konut projesi olan Kayaşehir'de kendini gösterme biçimleri incelenmektedir.
Kıyıların planlama ve uygulama sorunları

Dünyanın ve toplumumuzun hızlı değişimi, yaşam biçimini de etkilemiş ve bir takım yeni gereksinimlerin etkinliğini arttırmıştır. Bu değişim doğayı ve doğal dengeleri de olumsuz yönde etkilemiştir. Ülkemizde doğal kaynakların sömürüsü ve bu sömürüden doğan sorunlar söz konusu; bu sorunlar da bizi ülkesel kaynakların ve mekanın rasyonel kullanımını gerçekleştirmek için ilkeler belirlemeye ve bu ilkeler doğrultusunda politikalar izlemeye itmektedir. Bu çalışmada günden güne tahrip edilen, doğal dengeleri bozulan kıyılarımızın koruma ve kullanım kurallarım koyan yasal düzenlemelerin bir eleştirisi amaçlanmaktadır. Bu alandaki bir eleştirinin ülkemiz pratiğinde somutlaştırılması amacıyla da Çeşme kıyıları ve özellikle Çiftlikköy örnek çalışma alanı olarak seçilmiştir. Öncelikle kıyı mekanı ve kıyıya ilişkin tanımlar ele alınmaktadır. Farklı kıyı tipleri ve oluşumları incelenmektedir. Ülkemizde de kıyıların genel özellikleri ve farklılıkları ortaya konmaktadır. Bunda amaç tüm ülke genelinde standart uygulama yapılmasının sakıncalarına dikkat çekmektir. Daha sonra bu konudaki tek tip kıyıyı baz alan yasal düzenlemeler tarihi süreç içinde ele alınmaktadır. Kurumsal yapı ve yasal deneyimler eleştirilmektedir. Çalışma alam olarak seçilen Çeşme- Çiftlikköy'de tez içersinde incelenen bu süreç ele alınmaktadır ortaya çıkan planlama, uygulama problemleri sınanarak, somutlaştırılmaktadır. Yoğun kullanım talebi karşısında sürekli, gözle görünür değişimler gözlenen kıyı mekanının düzenlenmesi kuşkusuz kaynak kullanım dengesinin ülke düzeyinde bellipolitikalarla sağlanması ve gereğinde etkin bir mekan koruma ilkesinin benimsenmesi ile gerçekleşecektir. Buradaki koruma kavramı ; doğanın özgün yapısıyla korunduğu bölgelerimizden kamunun eşit koşullarda, özgürce ve olabildiğince fazla yararlanmasıdır. Kısacası; doğanın insanlarımız, toplumsal - ekonomik çıkarlarımız ve kalkınmamız için sonsuza dek bozulmadan, manevi-maddi yararlarımıza açık tutulmasıdır. Bu konuda ülkesel hedeflerin ortaya konması, ilkelerin belirlenmesi, bunların ışığında yapılacak yasal düzenleme ve örgütlenmelerin kullanıcıyla mekanı bütünleştirmeyi amaç edinmesi ve çevreyi, insan-çevre ilişkisini daha sağlıklı bir düzeye çıkarması gereklidir.
Kent estetiği oluşumunda yer oluşturma ilkelerinin Koblenz/ İzmir kentleri bağlamında karşılaştırmalı olarak irdelenmesi

Kentsel yapılanma pratiğinin bir parçası olan yer oluşturma kavramı ve ona eklemlenen estetik değer olgusunun günümüz kentlerindeki yansımaları ele alındığında, 'yer oluşturma ilkeleri' ve yine mekana tasarım boyutunda katılan'estetik değer'in bugünün pratiğinde arka planda kaldığı yorumu yapılabilecektir. Göz ardı edilen bu ilkesel yaklaşımların kentlerin imaj ve kimlikli yapısına zarar vererek, kentsel kaliteden yoksun mekanlar oluşturacağı düşüncesi ile çalışma kapsamında, gelişmiş ve gelişmekte olan ülke deneyimlerinden faydalanarak söz konusu ilkelerin mekan'ı yer'e dönüştürme başarısı üzerine tariflediği yöntem ele alınmak istenmektedir. Her iki ülke deneyiminin de kendine özgü koşulları, farklı planlama süreçleri ve kendi öz değerleri olduğu kabulu ile her bir temsil kendi içlerinde bağımsız olarak değerlendirilmekte, birebir eşleştirme yapılmamaktadır. Çalışmada benimsenen bu yöntem ile kentlerin yer oluşturma ve kent estetiği kapsamlarındaki deneyimlerinin'kendi içlerinde' nasıl bir bütünlüğe ve işleyiş sistemine sahip olduğu tartışılarak, mevcut deneyimlerin ne tür ilkesel kurgulara olanak verebileceği sonucuna varılmaktadır. Bu tartışmalar sonucunda varılan noktada ise, her iki deneyimin sahip olduğu sosyal, ekonomik, toplumsal nitelikler ile yasal ve yönetsel dayanaklar, bölgeye özel geliştirilen strateiler değerlendirilerek; gelişmiş ve gelişmekte olan ülkelerde kentsel gelişim ve planlama pratiği arasındaki farklılaşmalar, mevcut kurumsal yapı, toplumsal değerlerin kentsel mekan üzerindeki yansımaları, mekansal pratik ve estetik değer algılarına ilişkin tespitlere ulaşılmaktadır.
Relationship between sense of belonging and social production of space: Analysis of Hasanoğlan High Village Institute

Birey ve toplum ile kentsel alanlar arasındaki bağ gün geçtikçe azalmaktadır. Eskiden en önemli kamusal mekanlardan biri olan sokaklar bugün yalnızca bir ulaşım bağlantısı görevi görürken, parklar ve meydanlar alışveriş merkezleri ile kuşatılmak istenmektedir. Bu dönüşen kent mekanları mekan ile toplum arasındaki bağı azaltırken azalan bağ kentsel alanlardaki talanın hızını da arttırmaktadır. Karşılıklı olarak birbirini olumsuz etkileyen bu ikili ilişkinin sonlanması için gerekli olan ise mekanla toplum arasındaki iletişimin tekrar kurulmasını sağlamaktır. Yani aidiyet duygusunu kazandırmaktır. Bunu sağlamanın belki de en basit yöntemi ise kişinin mekana temas etmesini sağlamaktır. Mekanın fiziksel üretim sürecine katılmasını sağlamak ve bu süreci kolektif bir üretim süreci halinde kurgulayarak mekanın toplumsal olarak da üretilmesini sağlamak birey ve toplum üzerinde aidiyet hissinin kazanılmasını sağlayacak bir araç olarak bu tez kapsamında ele alınmaktadır. Kentsel mekanlar bizim, hepimizin ama her şeyden önce doğanın. Doğayla birlikte üretmek ve bu üretim sürecini paylaşmak, doğaya ve mekana dokunmak mekan ile aramızda kuşkusuz bir bağ oluşturacaktır. Çünkü mekan da doğa da en az ona dokunanlar kadar canlıdır.
Kentsel değişim sürecinde sosyo-ekonomik gelişmelerin kentsel bütünleşme olgusu bakımından değerlendirilmesi

Ülkemizde 1950'lerde başlayan hızlı kentleşme olgusunun kentsel alanlarda ortaya çıkardığı yeni fiziki mekanların oluşmasına ilişkin süreçler, mekansal planlamalar düzeyinde farklı değerlendirmelere neden olmuştur. ülkemizde kentleşme olgusunun sonuçlanması halinde bile 'kentsel bütünleşme' olgusuna ilişkin sorunlar artarak devam edecektir. Kentsel değişmeler surecinde, 'nasıl bir kentsel bütünleşme? sorusu olagelmekte olan bütünleşme olgusunun kavranmasını sürecin geleceği açısından zorunlu hale getirmektedir. Kentsel alanda bütünleşme olgusuna ilişkin yaklaşımlar, bu olguyu özellikle fiziki mekanlarının nitelikleri nedeniyle daha çok gecekondulu gruplar bakımından 'bütünleşememe', 'bütUnleşeraeyen kentli nüfus' ve 'çarpık gelişme' düzeyinde bir bozulma süreci olarak değerlendirmektedir. 'Kentsel bütünleşme' olgusu, farklı toplumsal sınıfların kentsel alandaki diğer gruplarla birlikte ilişki biçimleri düzeyinde ortaya çıkmaktadır. Çalışmada bu süreç, kentli gruplar bakımından göreli de olsa var olan bir bütünleşme olgusu düzeyinde sistem kuramı çerçevesinde modellenmiştir. Böylece kentsel alanda bütünleşme olgusunun farklı gruplar bakımından hangi düzeylerde gerçeklenebildiği araştırılmıştır. Bu yaklaşım özellikle sosyo-ekonomik mekana ilişkin değişkenlerle ilişkilendirilerek geliştirilmiştir. Konu ile ilgili olarak İstanbul, Gültepe bölgesinde örnekleme yöntemi ile alan araştırması da yapılmıştır. çalışmada konuya ilişkin olarak varsayım-ölçütler ile model düzeyindeki kuramsal katkılar yanında, gecekondulu gruplar bakımından bütünleşme sürecinin işleyişi ve yeni yönelimleri de belirlenmiştir. Gecekondulu gruplar bakımından 'varlıklandırma' politikaları düzeyinde sağlanan bütünleşme olgusunun, mekansal planlamaların içeriğinde bulunan kent planlaması süreçlerine uygun nitelikler taşımadığı ortaya çıkmıştır. Bu nedenle fiziksel mekandaki değişmelerin ve 'kentsel bütünleşme' olgusunun, ekonomik modellerin ürettiği mekansal planlama ve politikaları düzeyinde birlikte ve yeniden ele alınması zorunlu olmaktadır.
İstanbul kent çeperinde saçaklanma ve sürdürülebilirlik: Eyüp kent çeperi örneği

Metropoliten alanların dışa doğru gelişerek yayılması, saçaklanma ve kent çeperi olgusunun ortaya çıkmasına neden olmuştur. Saçaklanma alanlardaki hızlı dönüşüm birçok sorunun kaynağını teşkil etmiştir. Çeperdeki değişimin analizi, saçaklanma dinamiklerinin ve bu alanlarda oluşan sorunların belirlenerek, İstanbul Metropoliten Alanı saçaklanma alanlarında oluşan sorunların araştırılması, çalışmanın temelini oluşturmaktadır. Saçaklanma alanlarda ortaya çıkan sorunlar, metropoliten kent çeperinde gelişim ve dönüşüm, ekonomik ve mekansal boyutlarıyla ele alınmıştır Saçaklanma olgusunun anlaşılması için öncelikle kuramsal boyutu araştırılmıştır Metropoliten alanların çevresinde bulanan kırsal alanlar ve yerleşmeler, saçaklanma sürecinde değişerek metropoliten kentin bir parçası haline gelmektedir. Kent çeperindeki değişim süreci ve niteliği, kentin metropolitenleşme ve saçaklanma durumuna bağlıdır. Bu sebeple gelişmiş ve gelişmekte olan ülke metropollerindeki saçaklanma olgusu birbirinden farklıdır. Daha çok gelişmekte olan ülke metropolleri saçaklanma olgusu araştırılmıştır. Metropolleşme sürecinde oluşan alt bölgeler incelenerek, kent çeperi belirlenmiştir. Çeper, metropoliten alanın alt bölgelerden biri olup. merkezden sonra gelen kuşaktır. Kendi içinde kırsal ve kentsel çeper olmak üzere iki kısma ayrılmaktadır. Kent çeperinin belirlenmesi için belirli kriterler kullanılmaktadır. Türkiye'de ve dünyada kent çeperi ve kriterleri ilgili yapılmış olan çalışmalar ve modeller incelenerek, çeper kriterleri-ölçütleri belirlenmiştir. Bu ölçütlerin başında, demografik-ekonomik ve fiziksel ölçütler gelmektedir. İstanbul Metropoliten Alanı kent çeperi için yeni kriterler belirlenmiştir. Oluşturulan kuramsal çerçeveye göre, İstanbul Metropoliten Alanı'nda saçaklanma süreci, saçaklanma alanları ve değişimi araştırılarak, bir saçaklanma modeli oluşturulmuştur. Saçaklanma sürecinde, sosyo-demografik, ekonomik, mekansal dönüşüm ve oluşan sorunlar olarak kontrolsüz yapılaşmanın doğal kaynakları tehdit ederek gelişmesi incelenmiştir. Oluşan sorunların başında doğal kaynakların yoğun olduğu kırsal alanların kontrolsüz bir biçimde yapılaşması gelmektedir. Kent çeperindeki bu gelişmenin daha iyi analiz edilebilmesi için Eyüp Kent Çeperi örneğinde araştırma yapılmıştır. Doğal kaynaklarda oluşan tahriplerin değerlendirmesi için sürdürülebilir gelişme olgusu incelenmiştir Eyüp Kent Çeperinde saçaklanmanın analizi sonucu ortaya çıkan; orman alanları yok edilerek yerleşmeye açılması, içme suyu havzalarının kaçak yapılaşma sonucu kirletilmesi, tarım alanlarının kentsel yapılaşmaya açılarak doğal yapı ve ekolojik dengenin bozulması sorunları, İstanbul kent çeperin ile ilişkilendirilerek sürdürülebilir çevre açısından değerlendirilmiştir. II Türkçe