turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Osmanlı Saray sanatının desen repertuvarı

Osmanlı saray sanatının desenleri ayrıntılı olduğundan, tez konusu seçilen örneklerle sınırlandırılarak yazılmıştır. Bu konunun araştırma konusu olarak seçilmesindeki amaç; erken dönemden başlayarak desen ve motiflerin 1900'lü yıllara kadar uzanan değişim sürecini incelemektir. Önceleri Doğu etkisi altında olan sanat anlayışının, İslamiyetle tanışılmasından sonra gösterdiği değişim örneklerle desteklenmektedir. Geç döneme gelindiğinde Batı etkisi kendini yavaş yavaş göstermektedir. Bunun sonucunda bezemelerde Avrupa etkili süslemeler yer alır. Tezin amacı, saray nakkaşhanesinin desenlerindeki dönemler arası geçişi ve değişimi ele almaktır. Bu araştırma yapılırken farklı kaynaklardaki bilgiler karşılaştırılmış, desenler; renk, çizgi, kompozisyon yönünden ele alınmıştır. Araştırma boyunca kullanılan yöntemler; literatür taraması, bilgi karşılaştırması, atölye değerlendirmeleridir. Osmanlı'da süsleme sanatlarına çok önem verilmiştir. Özellikle Klasik dönem de Osmanlı Sanatı kendi benliğine kavuşmuştur. 16. yüzyıl Klasik dönemde Kara Memi'nin natüralist üslubu ortaya çıkarmasıyla sanatın tüm alanlarında lale, gül, sümbül, karanfil gibi çiçek desenleri görülmeye başlar. Kanuni Sultan Süleyman'ın şiirlerinin toplandığı Kara Memi imzalı süslemelerde natüralist üslubun en güzel örnekleri görülür.
Bizans İmparatorluğu'nun ekonomi tarihi içinde lüks obje endüstrisinin yeri

İİ YÜKSEK LİSANS TEZ ÖZÜ BİZANS İMPARATORLUĞU'NUN EKONOMİ TARİHİ İÇİNDE LÜKS OBJE ENDÜSTRİSİNİN YERİ Özgür Cem SELVİ Sanat Tarihi Anabilim Dalı Anadolu Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, Ocak 2005 Danışman: Doç. Dr. B. Yelda Olcay UÇKAN İ. S. IH. yüzyılda Roma İmparatorluğu'nun sınırları, tek bir merkezden yönetilemeyecek kadar büyümüştür. Buna ek olarak imparatorluğun içinde bulunduğu ekonomik ve siyasi bunalımlar da imparatorluğun güç kaybetmesine neden olmuştur. İmparatorluğu yaşanan bu bunalımdan kurtarmak için İmparator Konstantinus, İ. S. 330'da Konstantinopolis şehrini imparatorluğun ikinci başkenti olarak inşa etmiştir. Böylece Roma İmparatorluğu, resmen olmasa da fiilen ikiye ayrılmıştır. Batı Roma İmparatorluğu'nun başkenti Roma sürekli fakirleşip zayıflarken Konstantinopolis, coğrafi konumunun getirdiği avantajlarla gelişmiş ve sürekli artan nüfusuyla kısa sürede Ortaçağ'ın en önemli ticaret ve endüstri merkezi haline gelmiştir. Bizans İmparatorluğu'nun endüstriyel üretimi içinde lüks objeler, bugün olduğu gibi Ortaçağ dünyasında da hayranlık duyulan, sahip olunmak istenen ve Bizans imparatorlarının büyük önem verdikleri eserlerdir. Bu çalışmada, Bizans ekonomik ve ticaret tarihi hakkında bilgiler vererek Konstantinopolis, dolayısıyla da Bizans lüks obje endüstrisinin ortaya çıkışı, imparatorluk içindeki önemi, bu endüstriyi oluşturan zanaatkarların Üretim koşulları ve imparatorluk içindeki yerini ortaya koymak amaçlanmıştır. Çalışmanın bu konuyla ilgili bundan sonraki çalışmalara ve bu konuyla ilgilenenlere faydalı bir kaynak olması en büyük dileğimdir.
Trabzon merkez ilçedeki tarihi su yapıları

Tarihin eski dönemlerinden itibaren önemli bir şehir kimliği taşıyan Trabzon, ayrıca liman kenti özelliği olması açısından önemlidir. 1461 yılında Osmanlı Devleti tarafından fethedilen şehir farklı bir kültürel kimliğe bürünmüştür. Fetihten sonra şehirde her alanda kültürel değişim ve gelişmeler olurken özellikle mimari alandaki gelişmeler dikkat çekicidir. Bu mimari yapıların içerindeki su yapıları da önemli bir yere sahiptir. Bu yapılar içerisinde hamamlar, çeşmeler, köprüler, su kemerleri şehrin tarihi ve kentsel dokusunun gelişimi hakkında bilgiler sunmaktadır. Bu tez çalışmasında Trabzon il merkezinde bulunan su yapıları incelenmiştir. Çalışma kapsamında günümüze kadar ulaşmış 10 hamam 21 çeşme 3 köprü 3 su kemeri örneği ayrıntılı şekilde anlatılmaya çalışılmıştır. Bununla birlikte günümüze ulaşamamış 3 hamam ve 17 çeşme de kataloğa dahil edilmiştir. Çalışmamız dahilindeki yapılar farklı dönemlerde inşa edilmiş olsa da bunların çoğunluğu Osmanlı dönemine ait olup, yine bir kısmı da bu dönemde onarılarak kullanılmıştır. Bu yapıların katalog bölümünde yeri, tarihi, yaptıranı, kitabesi, ayrıntılı tanımı ve günümüzdeki durumu tanımlanmıştır. Detaylı şekilde tanımlamaları yapılan yapılar, belli bir düzen çerçevesinde değerlendirmeleri yapılmış, Anadolu ve İstanbul'daki benzer örneklerle desteklenmiştir. Son olarak sonuç bölümünde konu tümüyle ele alınarak senteze ulaşılmıştır.
A Study on portal composition and its contribution to façade design in Anatolian Seljuk buldings

öz ANADOLU SELÇUKLU BİNALARINDA PORTAL KOMPOZİSYONU VE CEPHE TASARIMINA KATKISI ÜZERİNE BİR ÇALIŞMA Caner, Çağla Yüksek Lisans, Mimarlık Bölümü Tez Yöneticisi: Prof. Dr. Ömür Bakırer Haziran 2002, 207 sayfa Anadolu'da, Anadolu Selçuklu döneminde inşa edilmiş olan anıtsal yapılarının cepheleri; biçimleri, artikülasyonları, kompozisyonlarıyla ayırt edilebilir özellikler gösterirler. Her ne kadar, hiçbir iki cephe kendisini oluşturan elemanlarıyla ve cephe kompozisyonundaki artikülasyonuyla aynı görünmese de, dikkat çekici derecede benzerlikler sergilerler. Cephe kompozisyonlarının genel formulasyonunda, girişler bir başka isimlendirmeyle portaller ; yalnızca kendi elemanlarıyla değil, aynı zamanda üzerinde bulundukları cephenin birincil elemanı, vurgulayıcı bileşeni olarak da Anadolu Selçuklu cephe kavramını yansıtmaları bakımından ilgi çekicidirler. Bu çalışma Anadolu Selçuklu cephelerini mimariyle ilişikilendirerek analitik bir araştırma önermeyi hedeflemektedir. Böylelikle hem temel çeşitlilikler hem de bununla ilişkili olası alt çeşitliliklere yoğunlaşacaktır. Bu bağlamdaportaller yerleşimlerine, ait oldukları yapıların dolaşım sistemi ve plan şemalarıyla ilişkilerine, kendilerinin ve üzerinde bulundukları cephenin ardındaki mekanlara ve cephe kompozisyonuyla bağdaşma ve birleşmelerine göre değerlendirileceklerdir. Bununla beraber bu çalışma, Anadolu Selçuklu portallerini yalnızca cephe kompozisyonunun vurgulayıcı elemanı alarak temel sınıflandırmalara koymayı değil, aynı zamanda portallerin kendi bileşenleriyle - malzemesi, çerçevenin formu ve kademelenmesi, kavsara, mihrabiyeler, kemerler, inşa kitabeleri ve diğer ilgili detaylar - sergilediği çeşitliliklerle olası sınıflandırmaları ortaya çıkarmayı ve portal kompozisyonlarındaki gelişmelerin cephe kompozisyonlarındaki gelişmelerle paralelliğini araştırmayı ve değerlendirmeyi hedeflemektedir.
Denizli Müzesi tarafından Hierapolis antik kenti kuzey nekropolde gerçekleştirilen koruma ve onarım çalışmaları

Kültür varlıklarının korunması konusunda artık neden sorusunun değil nasıl sorusunun cevabı aranmaktadır. Kültür varlığının yok olması ya da değerini kaybetmesinin önlenmesinde risk yönetimi bir gerekliliktir. Kültür varlığının korunmasında, kültür varlığının değerlerine zararlı etkenlerin, doğal ya da insan faktöründen kaynaklanan risk unsurlarının tanımı, nitelikleri ile etki alanları gibi özelliklerinin incelenerek değerlendirilmesi başlangıç olacaktır. Bu çalışmada Kuzey Nekropolde Müze Müdürlüğü tarafından koruma ve onarım çalışması yapılan yirmi iki adet anıt mezar incelenmiştir. Bunun için Hierapolis kuzey nekropolünde risk altında bulunan kültür varlıklarının sürdürülebilir korunması çalışmalarına katkıda bulunmak amaçlanmıştır. Bu çalışmanın 'Giriş' bölümünde; araştırmanın amacı, kapsamı ve gerekçesi, kaynaklar incelenmiştir. 'Kuramsal Dayanaklar' kısmında; kültür varlıklarını koruma ve onarımın süreçleri ele alınarak gerekliliklere bakılmıştır. İkinci bölümde havza ve nekropol ile ilgili geçmişş incelenmiştir. Konu bütünlüğünü ve bakışı netleştirmek amacıyla anıt mezarların dönem, özellik ve tipolojisi sınıflandırılmıştır. Koruma ve onarım çalışmalarında yapılanlar eser özelinden nekropol geneline toplanmıştır. Dönemin yasal özellikleri ile bugünkü durum ortaya konarak kıyaslama imkanı sağlanmıştır. Yapılan çalışmaların geçmişşi ve süreçleri tasniflenmiştir. 'Tespit ve Değerlendirme' bölümünde; nekropol alanı genelinde ve her eser için ayrı olarak riskler gerekçeleriyle tanımlanmış, risk analiz yöntemi ve risk unsurlarının mezar anıtlarına etki derecelerini belirleme yöntemi açıklanmıştır. Risk unsurlarının anıt mezardan nekropol alanı geneline dereceleri belirlenmiş ve risk unsurları risk analizi yöntemi ile değerlendirilerek risk derece cetveli oluşturulmuştur. Yapılan çalışmalar tasniflenmiş, koruma ve onarım çalışması yapılan anıt mezarların bugünkü durumu tespit edilmiş ve görülen riskler ayrıca araştırılmıştır. Risk yapılarının günümüz anlayışıyla değerlendirilmesi anıt mezardan nekropol alanına tümevarımla ayrı ayrı yapılmıştır. Yapılan koruma ve onarım çalışmalarının risk ve afet çalışmalarıyla birlikte ele alınma yöntem ve gerekliliği irdelenmiştir. Son bölümde, mezar anıtlarının risklere karşı koruma önerileri verilmiştir. Bunların ardından geniş kapsamlı katalog bölümü gelmektedir. Her bir anıt, bir sayfa arkeolojik ve fiziksel özellikleri; bir sayfa mevcut durumu; plan ve cephe çizimi ve fotoğrafları ile birlikte sunulmuştur.
Arşiv belgeleri ışığında Nusretiye Camii

Osmanlı tarihinin dönüm noktalarından olan 19. yüzyılın ilk otuz senesinde Sultan olan II. Mahmut, Batılılaşma çabalarıyla özdeşleşen tarihi şahsiyetlerdendir. Onun, tarihi yarımada dışında, Tophane'de yaptırdığı Nusretiye Camii, dönemin ruhunu yansıtan önemli eserlerdendir. Kışla yapısıyla bir bütün oluşturacak şekilde inşa edilen caminin dini temsiliyeti, hünkar kasrının dünyevi temsiliyetiyle birleştirilerek cami tipolojisinde yeni bir biçim ortaya çıkarılmıştır. Barok üsluptan Ampir üsluba geçişi simgeleyen eserlerin öncüsüdür. Caminin içindeki kuşak yazısı ve kitabeler, hat sanatının seçkin örneklerini oluşturur. Camiyi inşa ettiği bilinen Krikor Amira Balyan, bu yüzyılda 4 kuşak boyunca büyük ölçekte eserlerle anılan Balyan ailesinin atasıdır. Caminin isimlendirilmesi, Yeniçeri Ocağı'nın kaldırılışıyla ilişkilendirilir. Dönemin olaylarına bakıldığında, caminin açılışından hemen sonra Yunan ayaklanmalarına karşı kazanılmış zaferler olduğu da görülür. İsimlendirmeyle ilgili bir arşiv belgesi, önerilen adların değerlendirilerek içlerinde 'Cami-i Nusret'e karar kılındığını belirtir. Devlet Arşivlerinde yapılan araştırmalarda, caminin inşaat defterleri bulunamamış, caminin geçirdiği tamirler ve mefruşatla ilgili 58 adet belgeye ulaşılmıştır. Caminin inşasının tamamlandığı 1826 yılından, tespit edilebilen son tamir belgesi tarihi olan 1909'a kadarki 83 yıllık zaman dilimi içinde, sadece camiyle ilgili olduğu tespit edilen toplam masraf 273 bin 237 kuruştur. Ayrıca şadırvanın yeniden inşası ve sonrasında keşfiyle ilgili 2 belge bulunur. Belgelerin birinden, camiye bağlı bir sıbyan mektebi olduğu öğrenilmektedir. Cami ilk yapıldığı sırada 34 kişi olan görevli sayısı, takip eden dönemlerde artmıştır. Caminin açılışından 9 ay sonra, o tarihte yeni bitirildiği anlaşılan sebil binası için ilk defa görevlendirilecek olan kişilerin, minare kandilcileri ve 8 müezzin olduğu tespit edilmiştir.
Anadolu Selçukluları döneminde Türk-İslam şehri olarak Konya (3 cilt)

Diğer Anadolu şehirleri gibi Konya'nın da şehir dokusuna yönelik olarak yapılan çalışmaların sınırlı, konu ile ilgili araştırma ve yayınların şehre yönelik türn verilerin kullanılmasından uzak oluşu, esM doku ile eserlerin hızla yok edilmesi bizi Selçuklu dönemi payitahtı olan bu şehri incelemeye yöneltmiştir. M. Ö. 2000 yıllarından itibaren varlığını sürdüren, zengin tarihi ve kültürel bir mirasa sahip olan Konya, ayrıca kurum ve yapı çeşitliliği ile yapım etkinlikleri yoluyla bir şehrin çeşitli yönleri ile açığa çıkarılması konusunda yapılan bu çalışmada amaca en uygun şehir olarak görülmüştür. Konya'nın toplumsal ve fiziksel yapısı açığa çıkarılmaya çalışılırken fiziksel çevre ile toplumsal yapı birbirinin belirleyicisi olarak ele alınmış, birinden diğerine yapılan göndermeler ile sanat eseri ve toplumsal yapı şehir bazında değerlendirilmiştir. Fiziksel görüntü olarak ortaya çıkan tarihi - kültürel ortam, sanatçı ve banilerle oluşturulan sanat ortamı, sanatçı ve banilerin bu ortama katkıları üzerinde durulmuştur. Kaynak ve arazi çalışmaları sonucunda gerçekleşen çalışmamızın sonunda şehrin her dönemde iskan edilmiş. olması nedeniyle bir uygarlıktan diğerine miras kalan dokunun bazı eklemelerle korunduğu belirlenmiştir. İç Kale'nin ilM Frig, ikincisi muhtemelen Erken Roma dönemine ait çift sıra surla kuşatıldığı, buranın saraya aynlmış, idari ve askeri bir merkez olduğu tespit edilmiştir. Mevcut veriler, Selçuklular döneminde ilk kez LAlaeddin Keykubad tarafından yenilendiği veya inşa edildiği kabul edilen Dış Kale surlarının daha önce n. Kılıç Arslan döneminde onanldığmı ortaya koymuştur. Anadolu Selçukluları döneminde inşa edildikleri tespit edilen iktyüzseksenbir yapı ilk kez bir arada kitabe ve vakfiyeleriyle ele alınarak, şehir dokusuna katkıları bazında incelenmiştir. Selçuklu döneminde din ve eğitim yapılan ile ticaret yapüannm, şehrin niteliğini ortaya koyacak şekilde yoğun olarak inşa edildikleri tespit edilmiştir. Selçuklular döneminde idari, dini, ticari ve iktisadi bir merkez olan Konya'nın daha LAlaeddin Keykubad döneminde ikinci kez onarılan surların oldukça dışına taşarak büyük bir gelişme gösterdiği izlenmiştir. Şehir, fiziki gelişimine paralel olarak bir sanat ortamı olma niteliği ile de önem kazanmıştır.
İzmit Körfezi savunma yapıları bağlamında Gebze, Eskihisar kalesi

Tez konumuzu oluşturan Gebze, Eskihisar Kalesi, Bizans dönemindeki adı Niketiaton olduğu düşünülen Eskihisar Köyünde yer almaktadır. Tez kapsamında, Niketiaton'un yeri, kalenin tarihi ve mimari özellikleri tartışılmıştır. Bizans dönemi savunma yapıları arasında planı, konut ve bacalı ocak gibi mimari elemanları ile benzeri bulunmayan, iç kale, Bizans mimarisinde yaygın olarak kullanılan malzeme-teknik ve bezeme özelliklerine sahiptir. Kuzeybatı Anadolu'da yer alan diğer savunma yapıları ile yaptığımız karşılaştırmalar sonucunda iç kalenin 13. yüzyıla tarihlenebileceğini önermekteyiz. Sonraki bir tarihte eklenen dış kale, bölgenin tarihsel arka planı göz önüne alındığında, İstanbul'un yeniden Bizans hakimiyetine geçtiği 13. yüzyıl sonuna tarihlendirilebilir. Bizans savunma yapıları üzerine yapılan araştırmaların kısıtlı olması, araştırmamız için yeterli karşılaştırma verilerinin bulunmamasına neden olmuştur. Özellikle kuzeybatı Anadolu'da, Malazgirt Savaşı ile İstanbul'un fethi arasındaki dönemde inşa edilmiş, savunma yapılarının, detaylı olarak araştırılmasının, Bizans ve Osmanlı tarihi ve mimarlığı açısından önemli veriler sunacağı görüşündeyiz.
Kapadokya bölgesi resim sanatının gelişim evreleri

Kapadokya Bölgesi Resim Sanatının Gelişim Evreleri konulu çalışmamın ilk bölümü; araştırmanın yöntemi ve izlediği yol, bölgenin tarihçesi, coğrafi konumu ve jeolojik yapısının yanı sıra başlangıçtan itibaren resim sanatı ile bölge resim sanatı hakkındaki bilgileri içermektedir. tkinci bölümde çalışma içinde ele alınan sahnelerin yazınsal kaynaklan incelenerek; üçüncü bölümde bu sahneler tüm kiliselerde ikonografik açıdan incelenmiştir. Dördüncü ve son bölümde tüm çalışmanın üslup açısından bir değerlendirmesi ve araştırmacıların kiliseler için verdikleri tarihlerden sonra İkonografik değerlendirme ile tarihlemeler ile ilgili yorumlar yapılmıştır. Sonuç olarak üç ayrı grubun tespit edildiği bölgede, bu uslupsal ve ikonografik farklılıklar ile dekoratif gelişmeler, aslında Bizans'ın tarihine işaret etmekte olup, Bizans imparatorluğunun sosyal yapısındaki değişmelerin bir sonucudur. Bölgede önce manastırlarda yaşayan din adamları diğer manastırlarla ilişkiler içinde olup geleneksel süsleme ve resimlerle kiliseleri bezemişler ve birinci grubu oluşturmuşlardır. Makedonya ve Kommenoslar dönemi ile başlayan kültürel gelişmeler sayesinde din adamları başkente eğitim için giderek; imparatorluğun içinde güçlenmişlerdir. Sanat ve felsefeyi öğrenen din adamları sayesinde kiliselerde dinin felsefi ve Liturjik yönünü anlatan çeşitli semboller kullanılmaya başlanmışlardır. Bu değişim ise ikinci ve üçüncü grubu oluşturmuştur. İmparatorluğun son dönemi olan Paleologoslar ile anlatımcı karakterli dekoratif süslemeye geri dönülmüştür. Siyasi ve ekonomik açıdan yaşanan çöküntü ile sanat tekrar manastırlarda yetişen din adamlarının eline geçmişştir. Bu dönem son canlanmaIll clup, bölgede Ihlara, Sinosos ve Kırşehir civarında görülmektedir. Bu yüzden çalışmamızda sadece giriş bölümünde ele alınmıştır. Başarısız kopyalardan oluşmuştur. Başkentte bu canlanma daha güçlü ama kısa olmuştur.
'Muğla cami ve mescitleri'

Muğla, geçmişşi M. Ö. 3000li yıllara kadar inen, farklı uygarlıkların yaşadığı bir yerleşim yeri olmuştur. Günümüze ulaşan eserlerin çoğu Osmanlı döneminden kalmadır. İncelenen 22 adet yapıdan yalnızca Ulu Camii Menteşeoğulları Beyliği döneminde inşa edilmiştir. Tez konusunu oluşturan yapılardan 11'i Muğla merkezinde, 11'inde merkeze bağlı olan Karabağlar Yaylası'nda bulunmaktadır. Tezimin birinci bölümünde Muğla'nın tarihine, coğrafi konum özelliklerine ve kent gelişimine kısaca değinilmiştir. İkinci bölümde ise tüm yapıların plan, mekan anlayışı, malzeme-teknik ve süsleme özellikleri detaylıca incelenerek her eserin tarihlendirilmesi yapılmıştır. Kitabesi bulunan yapıların okumaları yapılarak yazılışlarına da ayrıca yer verilmiştir. Üçüncü bölümde, tezimi oluşturan yapılar önce kendi aralarında sonra benzer yapılarla plan, mekan, süsleme ve mimari özellikler bakımından karşılaştırılmıştır. Tezimizin sonuç bölümünde çalışmamız kapsamında yer alan yapıların daha çok 19. yüzyıl Osmanlı mimari özelliklerine sahip oldukları, duvar resimlerine sahip birkaç yapının İzmir yapılarında yer alan süslemelerle oldukça benzedikleri, Karabağlar Yaylası'nda yer alan mescitlerin ise daha çok halk üslubunda yapılmış oldukları sonucuna varılmıştır.
Çorum Hasan Paşa Yazma Eser Kütüphanesi'nde bulunan bulut tasarımlı cildler

Bir kitap veya mecmuanın yapraklarını dağılmadan ve sırası bozulmadan bir arada tutabilmek için yapılan koruyucu kapağa cild denilmektedir. Bugünkü manada deriyle kaplı kitap cildini ilk defa Uygurlar yapmıştır. İslam cildindeki gelişme, XII. yüzyıla kadar, Fatımiler, Gazneliler ve Büyük Selçuklular'la devam etmiştir. XI. yüzyıl sonlarından itibaren Anadolu'ya hakim olan Selçuklular, burada XII. ve XIII. yüzyıllarda çok güzel cildler meydana getirip Türk-İslam Cild San'atı içerisinde önemli bir yere sahip olmuşlardır. Anadolu Selçuklu cild san'atı ile Osmanlı cild san'atı arasında köprü vazifesi gören Karamanoğlu Cildi'nin XIV. ve XV. yüzyıllardaki gelişim çizgisi de, Türk Cild San'atı gelişim çizgisi paralelindedir. XVI. yüzyıldan itibaren ise klasik Osmanlı cildciliği Türk ve İslam Cild San'atının en büyük temsilcisi olmuş ve bu durum XX. yüzyıla kadar sürmüştür. Bünyesinde gerek Selçuklu gerekse Osmanlı dönemlerinden önemli binlerce yazma ve matbu eser barındıran Çorum Hasan Paşa Yazma Eser Kütüphanesi'nde, içerisinde yer alan zengin bulut tasarımlı cildleri nedeniyle çalışmamıza konu olmuştur. Örnekler, iki katalog halinde tasniflenmiş ve bulut tasarım çeşitleri belirlenmiştir. Çalışmanın birinci bölümünde; araştırmanın amacı ve önemi, kapsamı, yöntemi ve konu ile ilgili literatür, ikinci bölümde; Türk Cild San'atı'nın tanımı, tarihi gelişimi, bölümleri, çeşitleri, tezyinatı, üslupları, malzeme ve aletleri hakkındaki bilgiler, üçüncü bölümde; Çorum, Hasan Paşa ve Yazma Eser Kütüphanesi'nin tarihçesi, mi'inari yapısı hakkında bilgiler ve çalışmamıza konu olan örneklerin anlatım ve değerlendirmelerinin yapıldığı 2 katalog ardından değerlendirme ve sonuç, bibliyografya, resimler, çizimler ve değerlendirme tabloları yer almaktadır.
Yunanistan Xanth şehri Bizans ve post Bizans Dönemi

Yunanistan Xanth bölgesi Bizans ve Post-Bizans dönemi isimli çalışmada bölgenin coğrafi durumu kültürel yapısı ve bölgede bulunan Bizans ve Post-Bizans dönemi yapıların incelenmesini amaçlamaktadır. Geçmişten günümüze kısa bir Yunanistan Trakya'sı tarihine bakış ve Xanth bölgesinin tarihsel gelişimini inceledikten sonra, tez çalışmasının ana başlığını oluşturan Xanth bölgesi Bizans ve Post-Bizans yapılarını konumlarından geçirdikleri tamiratlara bu eserler hakkında yapılmış araştırmalara bu eserleri detaylı bir şekilde hangi kaynaklardan ulaşabileceğimizi gösteren bir kataloglama çalışması olacaktır. Bölgeye yerleşim neolitik döneme kadar uzanmaktadır. Birçok ulusun geçiş noktası olarak kullandığı alanın asıl yerleşimcileri Trak'lardır. Trak'lardan sonra Roma, sonrasında Büyük İskender, sonrasında Helenler, sonrasında Bizanslılar onlardan sonra da Osmanlı İmparatorluğu ve en son olarak ta 1920'den günümüze Yunanistan hükmü altındadır. Yapılan çalışma neticesinde 7 tane Bizans Dönemi yapı gerekli literatür araştırmasından sonra arazi çalışması ile yerinde incelenmiştir. Yapıların güncel durumları değerlendirilmiştir. Post-Bizans dönemine ait 11 yapı literatür taramasından sonra incenmiş bazı yapıların ziyarete açık olmadığı için iç kısımları incelenememiştir. Ziyarete açık yapılar detaylı bir şekilde incelenmiş ve çalışmanın içerisinde değerlendirilmiştir.
19. yüzyıl Osmanlı Sarayı'nda ressam Manas Ailesi

'19. yüzyıl Osmanlı Sarayı'nda Ressam Manas Ailesi' başlıklı çalışmada amaç; Ermeni asıllı İstanbullu Manas Ailesi'nin 19. yüzyılda yaşayan ressamlarının etkinliklerini ve Osmanlı resim sanatına katkılarını belirlemektir. 16. yüzyılda İstanbul'a yerleşen Manas Ailesi'nin ressam üyeleri 18. yüzyıldan itibaren Osmanlı sarayı için çalışmıştır. Bu aileden 19. yüzyılda resim alanında etkin olan Zenop Manas, Rupen Manas, Sebuh Manas, Gaspar Manas, Aleksandr Manas ve Josef Manas olmak üzere altı ressam saptanmıştır. Zenop Manas, Sultan III. Selim dönemi (1789-1807) saray ressamı olarak anılsa da resim etkinlikleri hakkında bilgi yoktur. Gaspar Manas'ın Avrupa'da bir Ermeni kilisesi için yapmış olduğu portre ile ressam olduğu kesinleşmiş fakat Osmanlı Sarayı için resim yaptığına dair bir veriye ulaşılamamıştır. Avrupa'da resim eğitimi alan ve genç yaşta ölen Aleksandr Manas da Osmanlı Sarayı için çalışmamıştır. Osmanlı Sarayı'na ressam ve diplomat olarak hizmet eden ve eserleri hakkında ayrıntılı bilgi sahibi olunan Rupen Manas ve Sebuh Manas padişah portreleri yaparak Sultan II. Mahmud döneminden (1808-1839) Sultan Abdülaziz dönemine kadar (1861-1876) etkin olmuştur. Ailenin son saray ressamı Josef Manas ise Sultan Abdülaziz döneminden 20. yüzyıl başına kadar faaliyette bulunmuştur. Avrupai yönetici portre tipinin Osmanlı resim sanatında ilk uygulayıcıları olarak batılı tarzda tuval resmine geçişte önemli rol oynayan bu ressamların katalogta yer verilen 26 eseri ikonografya, üslup, malzeme ve teknik açıdan incelenmiştir. 'Portre ressamı' olarak tanımlanabilecek çalışma kapsamındaki ressamların daha çok padişah portreleri yapmalarından dolayı 19. yüzyılda yerli ve yabancı ressamlar tarafından yapılan diğer padişah portreleri de teknik, üslup ve ikonografya açısından incelenmiş; karşılaştırma malzemesi olarak kullanılmıştır. 19. yüzyıl padişah portreleriyle tarihlendirmeye yardımcı olabilecek bir yöntem denemesiyle 7 grup oluşturulmuştur. Ayrıcaressamların fotoğraftan yararlanmış olabilecekleri düşünülerek padişahların fotoğraflarına da yer verilmiştir. Avrupa'da eğitim alan ve Osmanlı İmparatorluğu'nda açılan gayrimüslim okullarına devam eden gayrimüslim Osmanlı ressamlarının 19. yüzyıldaki etkinlikleri Avrupai tarzda Osmanlı resim sanatı açısından önemlidir. Kurdukları atölyeler, verdikleri dersler, yurtiçi ve yurtdışında düzenlenen sergilere katılmalarının yanı sıra Osmanlı saray ressamlığı da yapıp saray ve kasırların süslemelerinde çalışan bu ressamlar yenileşme taraftarı 19. yüzyıl padişahları tarafından da desteklenmiştir. Batı tarzında Osmanlı resim sanatının benimsenip gelişmesinde gayrimüslim Osmanlı ressamlarını katkısını göstermesi bakımından Manas Ailesi'nin 19. yüzyılda yaşayan ressam üyelerinin etkinlikleri önem taşımaktadır.