turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Ceza muhakemesinde soruşturmanın sona ermesi

Soruşturma safhası, suç işlendiği izleniminin suçun öğrenilme şekillerinden herhangi biri ile cumhuriyet savcısı tarafından öğrenilmesi sonrasında başlayan bir süreçtir. Suç şüphesinin öğrenilmesinden sonra başlatılan soruşturmada, suç şüphesi altına giren kişiye şüpheli denir. Şüphelinin işlediği suç nedeniyle başlatılan soruşturma, bizzat cumhuriyet savcısı tarafından yürütülür. Cumhuriyet savcısı soruşturma işlemlerini bizzat yapabileceği gibi emrindeki kolluk görevlileri vasıtasıyla da yapabilir. Cumhuriyet savcısı suç işlenme izlenimi edinmesi üzerine işin gerçeğini araştırmaya başlayarak kamu davası açmaya yer olup olmadığına karar vermek üzere delil toplama faaliyetinde bulunur. Soruşturma sonunda toplanması gereken delillerin toplanmasından sonra delillerin yapılan incelemesinde kovuşturma şartı olan yeterli şüphenin gerçekleşmesi halinde cumhuriyet savcısı tarafından görevli ve yetkili mahkemeye hitaben iddianame düzenlenir. Yürütülen soruşturma sonunda toplanan delillerin kovuşturma şartı olan yeterli şüpheyi gerçekleştirememesi ya da kovuşturma olanağının bulunamaması halinde ise, cumhuriyet savcısı tarafından kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verilir. Ceza Muhakemesinde Soruşturmanın Sona Ermesi adlı tezimiz, cumhuriyet savcısı tarafından yürütülen soruşturma safhası sonunda verilen kararları kapsamaktadır. Tezimizin birinci bölümünde soruşturma safhasının genel yapısı, ikinci bölümünde soruşturmayı sona erdiren hallerden kovuşturmaya yer olmadığına dair karar ve üçüncü bölümünde soruşturmayı sona erdiren hallerden iddianame ayrıntıları ve ceza mevzuatında yapılan son değişiklikler göz önünde bulundurularak ele alınmaya çalışılmıştır. Ceza Muhakemesinde Soruşturmanın Sona Ermesi adlı çalışmamız ile cumhuriyet savcısı tarafından sona erdirilen soruşturmada ortaya çıkan teorik ve somut olay uyuşmazlığı sorununa çözüm sunulmaya çalışılmış, uygulamada ortaya çıkan sorunlara çözüm getirilmesi amaçlanmıştır.
Uluslararası bir suç olarak soykırım

Uluslararası Hukuk kapsamında ilk kez Birleşmiş Milletler Soykırım Sözleşmesi ile hukuki bir zemin kazanan soykırım suçu; etnik, milli, ırki veya dini bir grubun salt bu nitelikleri nedeni ile kısmen veya tamamen yok edilmesi maksadıyla sözleşmede tahdidi olarak ifade edilen fiillerin gruba yönelik işlenmesi ile gerçekleşmektedir. Soykırım suçu 9 Aralık 1948 tarihinde kabul edilen ve 12 Ocak 1951 tarihinde yürürlüğe giren Birleşmiş Milletler Soykırım Suçunun Önlenmesi ve Cezalandırılması Sözleşmesiyle hukuki düzenleme içerisinde yerini almıştır. Soykırım suçu, uluslararası insancıl hukuk bağlamında en ağır insan hakları ihlallerinin başında gelmektedir. Bu çalışmanın birinci bölümünde, soykırım kavramının ve soykırım suçunun tarihsel süreci anlatılmakta olup ikinci bölümünde de suç olarak tanımlanan soykırım ile ilgili uluslararası ceza mahkemelerinin kararlarından bahsedilmektedir. Üçüncü ve son bölümde ise; çalışmanın amacı çerçevesinde Holokost, Ruanda ve Darfur soykırım örnekleri üzerinden soykırım tartışması yapılarak meselenin detaylı bir şekilde incelenmesi yapılacaktır.
Elektrik piyasasında abonelik sözleşmeleri ve tüketicinin korunması

Elektrik enerjisi temini kamu hizmeti niteliği gösteren evrensel bir hizmettir. Ülkemizde ilk dönemlerde kamu kesimince sunulan elektrik enerjisi temini daha sonra özelleştirilmiş ve regülasyona tabi tutulmuştur. 4628 sayılı Kanun ile elektrik piyasasının çerçevesi çizilmiş, 6446 sayılı Kanun ile elektrik piyasası bugünkü yapısına kavuşmuştur. Elektrik piyasası faaliyetleri üretim, iletim, dağıtım, toptan ve perakende satış, ithalat ve ihracat, piyasa işletimi olarak belirlenmiştir. Tüm bu faaliyetlerin ayrışması, bir kısmının özelleştirilmesi ve regülasyon faaliyetleri elektrik piyasasının karmaşık bir hukuki rejime tabi olmasına sebep olmuştur. Elektrik enerjisinin tam ikamesinin mümkün olmaması ve piyasanın rekabette açılması elektrik enerjisi sağlayan tüketicinin korunması ihtiyacını arttırmıştır. Tüketicinin korunmasına ilişkin genel düzenlemelerin yanında elektrik piyasası mevzuatında bir takım özel düzenlemelerin de bulunduğu görülmektedir. Bu sebeple özellikle tüketiciler ile görevli şirketler arasında akdedilen abonelik sözleşmelerinin EPDK tarafından hazırlanan standart sözleşmeler haline getirildiği de görülmektedir. Ancak söz konusu düzenlemelere rağmen tüketicilerin çözüm bekleyen pek çok sorunu varlığını sürdürmektedir.
Avrupa Birliği ve Türk hukukunda sigorta sözleşmesinden doğan uyuşmazlıklarda mahkemelerin milletlerarası yetkisi

Yabancılık unsuru taşıyan sigorta sözleşmelerinden doğan uyuşmazlıklarda Türk Mahkemelerinin milletlerarası yetkisi, 5718 sayılı Milletlerarası Özel Hukuk ve Usul Hukuku Hakkında Kanun'da mevcut özel düzenleme niteliğindeki kurallar çerçevesinde belirlenmektedir. Çalışmamızda yabancı unsurlu sigorta sözleşmelerinden doğan uyuşmazlıklarda Türk mahkemelerinin milletlerarası yetkisi konusu incelenmekle beraber, MÖHUK'un genel milletlerarası yetki sistemine de kısaca değinilmiştir. Ayrıca sigorta sözleşmelerinden kaynaklanan uyuşmazlıklarda, tarafların MÖHUK'un 47. maddesi çerçevesinde yetki anlaşması yapmak suretiyle yabancı bir ülke veya bir Türk mahkemesini yetkili kılıp kılamayacakları hususu, taraflarca yetki itirazının ileri sürülme biçimi, konusu, tarafları ve sebebi aynı olan davanın birden fazla mahkemede açılması halinde ortaya çıkacak milletlerarası derdestlik sorunu, Avrupa Birliği Hukuku mevzuatında yer alan Brüksel I Tüzüğü hükümlerine göre, sigorta sözleşmesinden doğan uyuşmazlıklarda üye devlet mahkemelerinin milletlerarası yetkisi, yetki anlaşması imkanı ve şekli, yetki itirazı ve milletlerarası derdestlik konuları da incelenmiştir.
Anonim şirketlerde tasfiyeden dönme

Anonim şirketlerde tasfiyeden dönme, ilk defa 6102 sayılı Türk Ticaret Kanunu'nun 548'inci maddesi ile düzenlenmiştir. Bu hükme göre, anonim şirketin tasfiyeden açıkça dönmesi için, genel kurul kararı gereklidir. Şirketin, genel kurul kararı ile fesholunduğu veya esas sözleşmesinde öngörülen sürenin bitmesi nedeniyle sona erdiği hallerde, malvarlığının dağıtımına başlanmadığı müddetçe tasfiyeden açıkça dönülebilir. Anonim şirketin, iflas nedeniyle sona erdiği hallerde de, mahkemenin iflasın kaldırılmasına hükmetmesi ve bu kararın kesinleşmesi üzerine, anonim şirket tasfiyeden örtülü olarak dönebilir. Bu son ihtimalde ayrıca genel kurulun devam kararı almasına gerek yoktur. Tasfiyeden dönülebilecek sona erme halleri, Kanunda sınırlı sayı ilkesine göre düzenlenmiştir. Ancak olması gereken hukuk bakımından, Kanundaki bu kapsamın genişletilmesi gerekir. Tasfiyeden dönen şirket ve bu şirketin pay sahipleri, ticari hayata kaldığı yerden devam eder. Bu kararın alındığı ana kadar gerçekleştirilen işlemler, devam kararından etkilenmeden geçerliliklerini korur. Tasfiyeden dönme kararının hükümsüzlüğü söz konusu olursa, anonim şirket, yeniden tasfiye aşamasına döner. Bu durumda şirket ya tasfiyeyi tamamlayarak terkin yolunu ya da usulüne uygun ve geçerli bir biçimde yeniden tasfiyeden dönme kararı alma yolunu tercih eder.
Milletlerarası özel hukukta şekil

Bu çalışmanın amacı, yabancılık unsuru içeren hukuki işlemlerin şekline uygulanacak hukukun belirlenmesidir. Çalışmamızın temelini oluşturan şekle uygulanacak hukukun tespiti, kanunlar ihtilafı alanında sık rastlanan, bu nedenle de derinlemesine inceleme yapılmasının ihtiyaç olduğu alanlardan biridir. Zira uluslararası gelişmelerin hız kazandığı günümüz küresel dünyasında, yabancı unsurlu hukuki ilişkiler her geçen gün artış göstermektedir. Bu tür ilişkilere girişmenin kaçınılmaz olması, taraflar arasında yapılacak hukuki işlemlerin geçerliliğini ve hukuki sonucu gerçekleştirmeye yönelik iradenin bürüneceği şekli önemli hale getirmektedir. Milletlerarası özel hukukta hukuki işlemlerin şekline uygulanacak hukukun tespiti bir yandan milletlerarası ticaretin gelişimine hizmet ederken diğer yandan da ticari hayatın dışında kalan toplumsal hayata hizmet etmektedir. Bu nedenle şekil sorunu, vatandaşlıkları farklı olan veya vatandaşlıkları aynı olup da bir şekilde yabancı hukuk düzeni ile irtibatlı hale gelen kişiler arasında kurulan hukuki ilişkiler bakımından ortaya çıkabilmektedir. Çalışmanın araştırma aşamasında yabancılık unsuru içeren nişanlanma, evlenme, ölüme bağlı tasarruflar, kambiyo senetleri, taşınır ve taşınmaz mallar üzerindeki ayni hak işlemleri ile ispat şekline uygulanacak hukuk konuları incelenmiştir. Sonuç itibariyle, yabancılık unsuru ihtiva eden hukuki işlemlerin şekli şartlarının hangi hukuka göre tayin edilmesi gerektiği sorusu, gerek konuyla alakalı milletlerarası sözleşmeler, Türk hukuk mevzuatı, doktrini ve mahkeme kararları ve gerekse mukayeseli hukukta farklılık arz eden ülke örnekleri ortaya konularak yanıtlanmaya çalışılmıştır. Nitekim yapılan araştırma sonucunda hukuki işlemlerin şekli açısından, locus regit actum ve lex causae bağlama noktalarının ne denli önemli olduğu da tespit edilmiştir.
Anayasal bir hak olarak bireysel başvuru yolunun etkinliğinin istatistiksel veriler ışığında değerlendirilmesi

Bireysel başvuru kurumu 23 Eylül 2012 tarihinden beri hukuk sistemimize girmiş olağanüstü bir hak arama yoludur. Anayasa m.148/3'te bireysel başvurunun tanımı açıkça yapılmıştır. Buna göre bireysel başvuruyu Türkiye Cumhuriyeti Anayasasında güvence altına alınmış temel hak ve özgürlüklerden AİHS ve buna ek protokollerde mevcut olan hak ve özgürlüklerden biri veya bir kaçının kamu erkince ihlal edilmesi halinde herkesin başvurabileceği olağanüstü bir hak arama yolu olarak tanımlayabiliriz. Çalışmamızın amacı bireysel başvuru yolunun etkin olup olmadığını tartışırken etkinliği meselesini istatistiksel verilerden faydalanarak rakamsal olarak AHİM'e yapılacak başvuruları azaltıp azalmadığını görmektir. Bireysel başvuru kurumunun uygulanmaya başlandığı 2012-2019/ 1 tarihleri arasında AYM'ye toplam 221. 494 başvuru olmuştur. Bu başvurulardan 7.440 tanesinde en az bir hak ihlali yapıldığına karar verilmiştir. Bir an bireysel başvuru kurumunun hukukumuzda halen uygulanmadığını düşünüldüğünde zikredilen 221. 494 kişi AYM yerine AHİM'e başvurmuş olacaktır. AHİM verilerine bakıldığında ise AHİM'in hak ihlallerine ilişkin Türkiye aleyhine 1995- 2018 yılları arasında yani 24 yılda toplam 3.128 ihlal kararı verdiği görülmektedir. Anayasa Mahkemesinin en az bir hakkın ihlal edildiğine ilişkin vermiş olduğu 7.440 başvuru şayet bireysel başvuru kurumu olmamış olsaydı büyük bir ihtimalle AHİM'e taşınacaktı ve kuvvetle muhtemeldir ki AHİM tarafından da hak ihlali kararı verilecekti. Bireysel başvurunun hak olarak tanındığı günden bugüne yaklaşık 7 yıllık süre zarfında AYM'nin verdiği ihlal karar sayısı AHİM 24 yılda verdiği ihlal karar sayısından 2.3 kat daha fazladır. Bu durum göz önünde bulundurulduğunda etkin şekilde kullanılacak bireysel başvuru yolunun ülkemiz adına uluslararası hukuk vitrinindeki yerini ve ülke ekonomisi maliyetine oldukça katkı sağlayacağı ortadadır. Bu veriler bireysel başvuru kurumunun hukuk sistemine giriş amacına hizmet ettiğini göstermektedir. AHİM, Hasan UZUN/ Türkiye kararıyla 2013 yıllından beri bireysel başvuru yolunu doğrudan ulaşılabilen elverişli, etkili bir yol olarak kabul etmektedir. Aksi takdirde AHİM Azerbaycan örneğinde olduğu gibi bu yolu tüketilmesi gereken bir iç hukuk yolu olarak görmeyecek ve doğrudan başvuruları almaya başlayacaktır.
Marka hakkının kullanımıyla ithalatın önlenmesi

Marka ve diğer sınai mülkiyet hakları ile malların serbest dolaşımı ve rekabet kuralları arasında, bu alanların yapısından kaynaklanan bir çatışma bulunmaktadır. Markanın sağladığı haklar ulusal niteliktedir. Marka, marka sahibine, markalı malların diğer kişiler tarafından satışını önleme veya markalı malların dolaşımına müdahale etme imkanı sağlar. Bu ticaretin ve etkin rekabetin engellenmesi sonucunu yaratır. Serbest ticaretin gelişimini sağlamak amacıyla 'hakkın tüketilmesi' kavramı ortaya konmuştur. Bu kavram ulusal hukuk tarafından tanınan marka hakkının kullanımını özellikle, marka sahibinin markalı malın dağıtımını kontrol hakkını sınırlar. Hakkın tüketilmesi prensibi uyarınca, marka, hak sahibine bir ülkede markalı olarak marka sahibi tarafından veya onun izni ile piyasaya sunulmuş malların kullanımını yasaklama yetkisi vermez. Bu prensip ile üçüncü kişiye, bir ülkede marka sahibi tarafından veya onun izni ile markalı olarak piyasaya sunulmuş malı satın alıp tükenme prensibini kabul eden bir başka ülkede satma imkanı sağlanmaktadır. Bu durumda, marka sahibi üçüncü kişiye karşı bu ülkedeki fikri ve sınai mülkiyet hukukuna dayanarak yasal işlem yapamayacaktır. İthalatçının marka sahibinin vereceği bir lisansa ihtiyacı olmayacaktır. Marka ve diğer sınai mülkiyet hakları pazardaki etkin rekabeti engellemek için kullanılabilir. Bugün, çoğu hukuk sistemi bu tip hakların kullanımını kendi rekabet politikaları çerçevesinde değerlendirmektedir. Rekabet kuralları markanın sağladığı inhisari hakkın kötüye kullanılmasına izin vermez. Hak sahibi, münhasır hakkını kartel veya pazar paylaşımı yaratmak, pazara girişi engelleyen tekelci uygulamalar oluşturmak için kullanamaz. Ancak, bu kapsamda, markanın kullanımına ilişkin yasak davranışların ve izin verilen davranışların arasındaki sınırı belirlemek büyük önem taşımaktadır. Rekabet uzmanları, rekabeti korumak amacıyla yaratıcılığın ve yeni yatırımların devamını sağlamak için markanın korunması amacı arasında bir denge sağlama çabasındadırlar. Bu nedenle, rekabet politikası bu iki menfaat arasında uygun bir denge sağlayacak şekilde belirlenmelidir.
Türk Yabancılar Hukukunda yabancıların ikameti

Bu çalışmada, yabancıların ikamet ve seyahatleri, Türk yabancılar hukuku çerçevesinde incelenmiştir. Bu kapsamda ilk olarak yabancı ve ikamet kavramları üzerinde durulmuştur. Konunun incelenmesi sırasında, Türk yabancılar hukukunun genel ilkeleri de esas alınmıştır. Yabancıların ikamet ve seyahatleri ile ilgili uluslararası ve ulusal düzenlemelere de yer verilmiştir. 4 Nisan 2014'te yürürlüğe giren 6458 sayılı Yabancılar ve Uluslararası Koruma Kanunu ile yabancıların almaları gereken vize ve ikamet izinleri ayrıntılı olarak düzenlenmiştir. Çalışmada yabancıların ülkede yasal olarak ikamet edebilmesini sağlayan ikamet izni incelenmiştir. Buna ilişkin olarak ikamet izninin zorunluluğu, muafiyeti, başvuru yolu, süreleri ve diğer hükümleri incelenmiştir. Ayrıca 6458 sayılı kanun ile düzenlenen altı farklı çeşit ikamet izni, verilme nedenleri, şartları, verilmeme nedenleri ve süreleri ayrıntılı olarak incelenmiştir.
Afganistan Ceza Kanunu'nun İslam Ceza Hukuku açısından değerlendirilmesi

Bu çalışmada, Afganistan Ceza Kanunu'nda kısas ve had ile ilgili öngörülen taziri cezalar, İslam Ceza Hukuku açısından değerlendirilmektedir. Çalışma, giriş ve üç bölümden oluşmaktadır. İlk olarak Afganistan Ceza Kanunu hakkında genel bilgiler verilmekte ve söz konusu ceza kanununu ortaya çıkaran amiller incelenmektedir. Çalışmanın, mukayeseli bir çalışma olması bakımından önce İslam Ceza Hukuku açısından had, kısas ve diyet konuları ele alınmaktadır. Ayrıca Afganistan Ceza Kanunu'nda had ve kısasla ilgili öngörülen taziri cezalar incelenerek, özel olarak Hanefi fıkhı ve gerekli görüldüğü yerlerde de diğer mezheplerin görüşleriyle mukayeseler yapılmaktadır. Çalışmanın çıkış noktası, Afganistan'da Ceza Kanunu nasıl ortaya çıkmıştır? Afganistan Ceza Kanunu'nda kısas ve hadlerle ilgili cezalar nasıl ele alınmıştır? Afganistan Ceza Kanunu'nda taziren öngörülen cezalar, İslam Ceza Hukuku Açısından değerlendirildiğinde, benzer yönleri ve ayrıldığı noktalar nelerdir? gibi sorulardır. İşte bu soruların cevabı, özellikle 1919'dan itibaren çıkartılan nizamnameler, anayasalar ve ceza kanunları ile birlikte, diğer kaynaklar ve İslam hukukunun temel kaynakları araştırılarak, verilmeye çalışılmaktadır. Şimdiye kadar Afganistan'da bu konuyla ilgili özgün bir çalışmanın yapılmamış olması dolayısıyla tezimiz, bundan sonra yapılacak çalışmaları güçlendirecek bir araç olarak kullanılabilir. Anahter Kelimeler: Had, Kısas, Diyet, Tazir, Nizamname.
Mücbir sebep nedeniyle borcun ifa edilememesi

Bu tezin konusunu 'mücbir sebep nedeniyle borcun ifa edilememesi' oluşturmaktadır. Mücbir sebep kavramı Roma hukukuna dayanmakta olup özellikle sürekli sözleşmeler açısından önem taşımaktadır. 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nda genel olarak mücbir sebebin tanımına yer verilmemiş, hüküm ve sonuçları düzenlenmemiştir. Hakim görüşe göre, Türk hukukunda mücbir sebep kaçınılmaz ve öngörülemez olarak borçlunun borcunu ihlali sonucunu doğuran harici olaydır. Mücbir sebep sürekli veya geçici olabilir. Mücbir sebep sürekli nitelikte ise mücbir sebebin ortaya çıktığı andan itibaren borçlunun sözleşme ile taahhüt ettiği edimi ifa etmesi mümkün değildir. Buna karşılık, mücbir sebep geçici ise mücbir sebep teşkil eden olay devam ettiği sürece borcun ifası ertelenir. Mücbir sebep sona erdikten sonra borçlu borcunu yerine getirmekle yükümlüdür. Türk hukukunda ifa engelleri yeknesak bir biçimde düzenlenmemiştir. Bu sebeple, mücbir sebebin sürekli veya geçici olarak ifa imkansızlığına neden olmasına göre uygulama alanı bulacak hukuki kurumlar birbirinden farklıdır. Mücbir sebep sürekli ise borçlunun sorumlu olmadığı sonraki imkansızlık (TBK m. 136) meydana gelir. Mücbir sebep geçici ise borçlu, kural olarak kusursuz temerrüde (TBK m. 117 vd.) düşmüş olur. Ancak, alacaklı mücbir sebep sona erene kadar mütemerrit borçludan aynen ifayı talep edemez.
4734 sayılı Kamu İhale Kanunu'nda doğrudan temin alım usulü

Kamu idarelerinin ihtiyaçlarını karşılamak amacıyla yapmış oldukları ihaleler, 1983 yılında çıkarılan 2886 sayılı Devlet İhale Kanunu kapsamında gerçekleştirilmekteydi. Değişen ve gelişen ihtiyaçlara cevap vermeyen, bütün kamu kurumlarını kapsamayan bu kanun, ihale düzenlemeleri açısından yerini uluslararası ihale uygulamaları ile Avrupa Birliği alım usullerine paralel, yeni ve kapsamlı olarak hazırlanan 4734 sayılı Kamu İhale Kanunu'na bırakmıştır. Bu sayede Türk kamu alımları sistemi uluslararası uygulamalara uyum sağlamış, alımlar daha saydam ve hesap verilebilir bir hal almış en önemlisi alımları denetleyen bir kurum olan Kamu İhale Kurumu kurulmuştur. 4734 sayılı kanunun ilk çıktığı dönemde dört türlü ihale usulü düzenlenmiştir. Bu ihale usulleri Açık İhale Usulü, Belli İstekliler Arasında İhale Usulü, Pazarlık Usulü ve Doğrudan Temin Alım Usulüdür. Ancak Kamu İhale Kanunu da değişikliğe uğramış, 2003 yılı değişikliği ile doğrudan temin ihale usulü olmaktan çıkarılıp bir alım usulü şekline dönüşmüştür. Çalışmamızın konusunu doğrudan temin alım usulü teşkil etmektedir. İlk bölümde 4734 Sayılı Kamu İhale Kanun kapsamında yer alan ihalelere ilişkin tanımlar, ihale ve alım süreçlerinin tarihi gelişimi, Kamu İhale Kurumu ve genel olarak Kamu İhale Kanunu düzenlemeleri ile Devlet İhale Kanununda yer alan düzenlemeler ele alınacaktır. İkinci bölümde ise Doğrudan Temin Alım Usulü bütün yönleriyle ele alınacak ve sonuç bölümünde ise doğrudan temin alım usulü sürecinde yaşanan sorunlara ışık tutulmaya çalışılacaktır.
Uluslararası belgelerde ve Türk Hukukunda dernek özgürlüğü

Dernekler, geçmişste daha çok siyasal iktidar üzerinde etkiliyken günümüzde artıksosyal, ekonomik ve kültürel anlamda da önem kazanmaya baslamıstır. Derneklerinvarlıgının toplum içerisinde bu denli önem kazanması, gerek ulusal gerekse uluslararası alanda konuya verilen önemi de arttırmıstır. Bu nedenle çalısmamda önce dernek özgürlügüne yer veren ululslararı belgelere yer verdim. Sonra nsan hakları açısından önemli olaninsan Hakları Avrupa Sözlesmesini, nsan Hakları Avrupa Mahkemesi içtihatları çerçevesinde inceledim. Böylece hem anayasa ve kanunlarda, hem de demokratik bir toplumda dernek özgürlügünün yerini belirlemeyeçalıstım. Türkiye'de ise dernek hareketlerinin istikrarsız bir geçmişsi olmasına ragmen, bu konuda Avrupa Birliğinin ilerleme raporları ve HAM' ın yaptırımlarının da etkisiyle son dönemde olumlu adımlar atılmaya baslamıstır. Bu anlamda yapılan en önemli degisiklik, 2004 yılında adeta bir yasaklar kanunu olan 2908 saylı Dernekler Kanunun yürürlükten kaldırılarak, yerine bugün hala yürürlükte olan 5253 sayılı Dernekler Kanununun çıkartılmısolmasıdır. Çalısmamda Türk Hukukunda derneklerin kurulusuna ve faaliyetlerine getirilen yasaklar çerçevesinde eski Dernekler Kanunu ile yeni Dernekler Kanunu karsılastırılmıstır. Bu konuda mevcut eksiklikler de ortaya konmaya çalısılmıstır.
Türkiye ve Irak Hukuku'nda konsorsiyum ve joint venture

'Türk Hukuku'nda ve Irak Hukuku'nda Konsorsiyum ve Joint Venture' başlıklı bu yüksek lisans tezi üç bölümden oluşmaktadır. Birinci bölümde Türk Hukukunda konsorsiyum kavramı ele alınıp, türleri şirket sözleşmelerinde ve vergi sistemindeki durumu ele alınmıştır. Daha sonra joint venture kavramı ele alınarak joint venture sözleşmelerinin şekil şartları ve unsurları ela lınmıştır. Yine joint venture ilişkisinin hukuki niteliği, türleri ve ortakların hak ve yükümlülükleri ve sözleşme içeriği ele alınmıştır. Son olarak Türk Ticaret Kanunu, Türk Borçlar Kanunu, Kurumlar Vergisi Kanunu ve Rekabet Hukuku çerçevesinde ele alınmıştırÇalışmanın ikinci bölümünde Irak Hukukunda konsorsiyum ve joint venture kavramları ve hukuki niteliği ele alınmıştır. Öncelikle konsorsiyum kavramı hukuki yapısı, özellikleri, yasal yükümlülükleri ve sona ermesi incelenmiştir. Ardından Joint venture sözleşmeleriortak proje kavramı üzerinden ele alınmış ve mahiyeti, yasal yükümlülükleri, türleri, sona erme durumları ele alınmıştır. Ayrıca Irak Hukukunda konsorsiyum ve joint venture kavramları karşılaştırmalı olarak incelenmiş ve her iki sözleşme türündeki eksi ve artı yönler belirlenerek karşılaştırma yapılmıştır. Üçüncü bölümde ise Türk ve Irak Hukuku'nda konsorsiyum ve joint venture sözleşmelerinin benzerlikleri ve farklılıkları ele alınmıştır. Türkiye ve Irak gelişmekte olan ülkelerden biri olarak ticari faaliyetlerde ve alt yapı yatırımlarında son yıllarda çokça bu sözleşmeleri kullanmaktadır. Özellikle devletin üstlenmiş olduğu alt yapı yatırımları ve üst yapı yatırımlarında hizmet veren şirketler tek başına yerine getiremeyeceği projelere ortaklık kurarak girmektedir. Bu nedenle çalışmanın bu kapsamda ele alınması önem arz etmektedir.
Uluslararası belgeler ışığında sosyal güvenlik hakkı: Türk Hukuku bakımından bir değerlendirme

Bir insan hakkı olarak sosyal güvenlik hakkı aynı zamanda devlete pozitif faaliyette bulunma ödevi yükleyen bir sosyal haktır. 20. yüzyılın ikinci yarısında insan haklarının korunması ulusalüstü bir aşamaya geçmişştir. Bu dönemde medeni ve siyasi hakların yanı sıra sosyal haklar da uluslararası ve bölgesel sistemler tarafından koruma altına alınmıştır. Bu bakımdanuluslararası insan hakları hukuku belgeleri içerisinde sosyal güvenlik hakkınınyerini inceleme gerekliliği doğmuştur. İncelemeyi yaparken Türk Hukukunda düzenlenen sosyal güvenlik hakkının uluslararası hukuk karşısındaki durumunun incelenmesi de bir gerekliliktir. Andlaşmalar sadece devletlere yükümlülük getirmemektedir. Aynı zamanda kişilere de sübjektif bir takım haklar tanıyıp, yargı organları önünde doğrudan talep edilebilme ihtimalini ortaya çıkarmaktadır. Sosyal haklar içeren düzenlemeler bakımından da doğrudan uygulanabilir olup olmadıklarının tespiti önemli bir sorun teşkil etmektedir. Hükümlerin doğrudan uygulanır olması için genel olarak bir andlaşmanın iç hukuk bakımındankişilere sübjektif haklar tanıyabilmesi ve yargı organları tarafından hukuk normu olarak uygulanabilmesi gerekmektedir. Sosyal güvenlik hakkını ayrıntılı bir şekilde düzenleyen belgelerUluslararası Çalışma Örgütü ve Avrupa Konseyi Belgeleridir. Söz konusu kuruluşlar sosyal güvenlik hakkını korumayı denetim mekanizmaları kullanarak sağlamaktadır. Sosyal güvenlik hakkı Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nde açıkça düzenlenmese de denetim organı olan Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'nin sosyal güvenlik hakkına ilişkin kararları bulunmaktadır. Devletin sosyal güvenlik hakkını sağlarken getirdiği yasal düzenlemelerin, tarafı olduğu uluslararası belgelerle uyumunun sağlanması gerekmektedir. Aynı zamanda söz konusu yükümlülük Anayasa'nın 90. maddesinden de kaynaklanmaktadır. Söz konusu belgelerdeki düzenlemeler ve denetim organlarının kararları ışığında Türk Hukuku'nda düzenlenen kısa vadeli ve uzun vadeli sigorta kolları değerlendirilmesi gereği ortaya çıkmıştır.