turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Kayseri Anadolu Selçuklu Dönemi camilerinde geometrik bezemeler

Kayseri ilimizin bünyesinde barındırdığı Anadolu Selçuklu Dönemi mimari eserleri incelendiğinde; gerek mimari ve gerekse tezyinat açısından, döneme ait zengin bir kültürel mirasa sahip olduğumuzun farkına varırız. Eserleri incelediğimizde, üzerlerinde barındırdıkları tezyinatın daha çok taç kapı ve mihraplarda, taş malzeme üzerinde kullanıldığını görmekteyiz. Araştırmamız sonucunda, Kayseri ilimizde Anadolu Selçuklu dönemine ait 7 cami tespit edilmiş; bu camiler arasından 6 tanesinin taş üzerine geometrik motif ihtiva ettiği belirlenmiştir. Tespit edilen bu 6 adet cami hakkında öncelikle detaylı bir araştırma yapılmış, motiflerin ve motiflerin bulunduğu yüzeylerin fotoğrafları çekilmiş ve tasnif edilmiştir. Sonuç olarak, 6 adet cami üzerinde geometrik motif içeren 10 mimari unsur ve bunların yüzeylerini süsleyen 45 adet motif incelenmiştir. Geometrik motiflerin, ağırlıklı olarak taç kapı ve mihrap yüzeylerinde bulunması sebebiyle hepsinin rölövesi çıkarılmış, motiflerin ise raportları alınmıştır. Bu estetik değerlerin korunmasının ve gelecek nesillere aktarılmasının hepimize ait bir sorumluluk olduğu düşüncesindeyim.
Başlangıcından XIV. yüzyıla kadar Türk sikkelerinde hayvan figürleri

Başlangıcından XIV. yüzyıla kadar Türk sikkelerinde görülen hayvan figürlerinin ortaya konulması, özelliklerinin belirlenmesi ve tanımlamasının yapılması amacıyla ele alınan bu yüksek lisans tezinde söz konusu sikkeler, sanat tarihi açısından değerlendirilerek sanat tarihi araştırma ve yazım teknikleri kullanılarak tespit edilmiş, ikonografik yöntem kullanılarak tanımlamaları ve açıklamaları yapılmıştır. Çalışma, esas olarak bu alanda önemli sikke koleksiyonlarına sahip olan İstanbul Arkeoloji Müzeleri Teşhirdeki İslami Sikkeler Koleksiyonuna, Yapı Kredi Müzesi Sikke Koleksiyonuna, özel koleksiyonerlerin sikke koleksiyonlarına, konu hakkında yayınlanmış çeşitli yerli ve yabancı kaynakların sikke katalogları ile internet kataloglarına dayanmaktadır. Bu koleksiyonlar taranarak, hayvan figürlü sikkelerin üzerlerindeki tasvirler ele alınmıştır. Bu bağlamda İstanbul Arkeoloji Müzeleri Teşhirdeki İslami Sikkeler Koleksiyonu'ndan konuyla ilgili olarak seçilen hayvan figürlü sikkelerin fotoğrafları çekilerek çalışmaya dahil edilmiştir. Çalışmanın birinci bölümünde söz konusu dönemlerin kısa tarihi ve tarihi coğrafyası İslam öncesi ve İslamiyet sonrası olarak ele alınarak, genel olarak tarihi açıdan dönem özellikleri verilmiştir. Çalışmanın ikinci bölümünde Türklerde sikke darbının ortaya çıkışı ve gelişimi, İslam öncesi ve İslamiyet sonrası dönemler olarak ele alınarak incelenmiştir. Üçüncü bölümde Türk sikkelerinde hayvan figürlerinin kaynakları ile birlikte İslam öncesi ve İslamiyet sonrası dönemde, Türk sikkelerinde görülen hayvan figürleri dönemlerine ve özelliklerine göre detaylı olarak incelenmiş ve sikkeler üzerinde görülen hayvan figürleri ortaya konulmuştur. Dördüncü bölümde bu sikkelerin detaylı kataloglamasına geçilmiş ve sikkeler numaralandırılarak; ait oldukları dönem / hükümdar, figür açıklaması, ön yüz ve arka yüz metinlerinin açıklaması, basıldığı darphane, metali, ağırlığı ve kompozisyon özellikleri detaylı olarak açıklanarak verilmiştir. Beşinci ve altıncı bölümlerde konunun karşılaştırma ve değerlendirmesi yapılarak, sonuç ortaya konulmuştur. Kaynakça bölümünde, çalışmanın ortaya konulmasında yararlanılan kaynaklar; kaynakça, internet kaynakları ve referans kaynakları olarak sınıflandırılmıştır.
Urfalı Hattat Mahmut Dörtbudak'ın hayatı ve eserleri

Bu çalışma, Urfalı hattatlardan Mahmut Dörtbudak'ın hayatı, eserleri ve diğer çalışmalarını ele almaktadır. Bu şahsa ait eserler incelenerek tanıtılması amaçlanmaktadır. Araştırma, Dörtbudak'ın kendine özgü bir stil oluşturduğunu ve Urfa sanatçıları içerisinde farklı bir konuma sahip olduğunu göstermiştir. Bu şahsın öğretim usulünü takip eden orta yetenekte bir kişinin, hat sanatında ilerleme sağlayacağı saptanmıştır.
Erzurum Yakutiye Medresesi taç kapısı üzerindeki taş kabartmalar üzerine bir araştırma

Çalışmada ''Erzurum Yakutiye Medresesi Taç Kapısı Taş Oyma Süslemeleri'' araştırma konusu olarak ele alınmıştır. Bu çalışma veri toplama açısından alan araştırmasına dayalı bir betimleme çalışmasıdır. Araştırmada, Erzurum Yakutiye Medresesi'nin Taç Kapısı üzerindeki taş kabartmaları tespit etmek, süsleme ve yapım tekniklerini belirlemek, desen ve kompozisyon özelliklerini çizim ve fotoğraflarla belgeleyerek ortaya koymak, kültürel değerlerimizi araştırarak, elde edilen bilgileri doküman haline getirmek, yeni ürünlerin oluşturulmasına kaynak hazırlamak, bu kaynakları gelecek nesillere ulaştırmak amaçlanmıştır. Çeşitli yayınlarda Erzurum Yakutiye Medresesi tanıtılmış olmakla birlikte taş oymalar, süsleme ve yapım teknikleri, desen, teknik, kompozisyon özellikleri açısından ölçüm, çizim ve fotoğraf yolu ile belgelenmemiştir. Bu bizzat tarafımızdan yapıldığı için ve daha önce böyle bir çalışmaya rastlanmadığı için önemlidir. Araştırma sonucunda elde edilen veriler ışığında konu, boyut, teknik ve kompozisyon döküm tabloları oluşturulmuş ve gözlem fişlerine işlenmiştir. Konu döküm tablosunda, en çok kullanılan bezemenin bitkisel bezeme olmakla birlikte, geometrik bezeme, figürlü bezeme ve yazının da kullanıldığı görülmektedir. Boyut döküm tablosunda, 51 cm,72 cm ve 50 cm en ölçüsü ve 13cm, 47 cm ve 56 cm boy ölçüsünün dışında bütün örneklerin farklı boyutta olduğu görülmektedir. Teknik döküm tablosunda, araştırmaya alınan 15 örneğin hepsinde zeminin oyulup motiflerin yüksekte bırakılmasıyla çalışılan yüksek kabartma tekniği uygulandığı görülmektedir. Kompozisyon döküm tablosunda, tablodaki örneklerden en fazla simetrinin kullanıldığı, en az ise grift kompozisyonun kullanıldığı görülmektedir. Tekrardan oluşan kompozisyon örneklerine de yer verilmiştir.
İslam tasvir sanatında hızır minyatürlerinin ikonografik açıdan değerlendirilmesi

Bu tez çalışmasının konusu, on beşinci yüzyıldan başlayarak, on sekizinci yüzyılın sonuna kadar tarihlenen çeşitli el yazmalarının içerisinde bulunan Hızır konulu minyatürlerin analojik bir bakış açısıyla değerlendirilmesidir. Ulaşılabilen bu minyatürler; kutsal metinler, edebi ve tarihi kaynaklarda anlatılan olayların aslına uygun olarak yansıtılıp yansıtılmadığı incelenmiştir. Hızır'ın farklı konular içerisinde hangi özellikleriyle tasvir edildiği ve tarih boyunca doğan üslup farklılıkları incelenerek, ikonografik olarak yorumlanmıştır. Üretildiği dönemin kültürel, ekonomik ve soysal yapısının görsel bir belgesi olan minyatür sanatı, el yazması kitapların içerisinde can bularak, anlatılmak istenileni resim diline aktarmıştır. Bu çalışmada Hızır'ın dahil olduğu konular içerisinde en çok tavir edilen sahne, çoğunlukla İskender ve İlyas peygamberin de eşlik ettiği ab-ı hayatı araması olmuştur. Hamse-i Nizami, Hamse-i Dihlevi, Hamse-i Cami, Şehname, Divan-ı Şirazi, Falname ve Zübdetü't-Tevarih gibi eserlerin içerisinde bulunan Hızır konulu tasvirlerin hemen hepsinde benzer ikonografik özelliklerin yer aldığı görülmektedir. İncelenen minyatürler aynı coğrafyada birbirine yakın üsluplarda tasvir edilmiştir. Fakat farklı coğrafyalar incelendiğinde üslup bakımından farklılıklar olduğu tespit edilmiştir. Timurlu ve Safevi dönemi minyatürlerinde konular nakışçı bir üslupla tasvir edilirken Osmanlı minyatürlerinde daha sade bir biçimde tasvir edildiği görülmektedir.
Savur'daki mimari eserler

Mardin ilinin kuzeyinde, il merkezine 47 km. uzaklıkta olan Savur ilçesi 1049 km'lik yüz ölçüme sahiptir. Mardin - Savur - Midyat - Hasankeyf - Cizre kervan yollarının üzerindeki ilçe, stratejik olarak önemli bir yere sahiptir. Yazılı kaynaklarda ilk kez adına Ajsur kaynaklarında rastlanan Savur'da günümüze kadar birçok medeniyete ait izle? görülmektedir. Yüksek Lisans Tezi çalışma konusu olan Savur 'daki Mimari Eserler kapsamında Savur ilçe merkezinde ve köylerinde bulunan kaleler, manastırlar, kiliseler, camiler, mezar anıtları, köprüler, çamaşırhaneler, hanlar, evler, çeşmeler çalışılmıştır. Bu araştırma sonunda Savur ilçe merkezinde ve köylerinde toplam 38 adet mimari eser tespit edilmiştir. Bu eserlerin çoğu ilçe merkezinde, Dereiçi, Başkavak ve Hisarkaya köylerindedir. Yapıların dağılımı şöyledir. 2 kale, 3 manastır, 4 kilise, 1 şapel, 3 camii, 4 mezar anıtı, 2 köprü, 5 çamaşırhane, 4 han, 9 ev ve 1 çeşmedir. Çalışmanın ilk aşamasına, doküman ve kaynak toplamakla başlanılmıştır. Bu çerçeve de bölge ile ilgili bugüne kadar yayınlanan tüm eserlere ulaşılmaya çalışılmıştır. Ardından tez kapsamında 2001 Ağustos ayında bölgede arazi çalışmalarına başlanılmış, bu çalışmalara 2001 Ekim ve 2002 Şubat aylarında devam edilmiştir. Araştırmalar sonucunda Savur merkez ve köylerinde tespit edilen mimari eserlerin fotoğrafları ve diaları çekilmiş ve tümünün rölöve ölçümleri alınmıştır. Elde edilen bilgiler ışığında ilk olarak Savur'un coğrafi konumu ve tarihçesi hakkında kısaca bilgi verilmiştir. Tezin katalog bölümünde yapılar türlerine göre ayrılarak çeşitli başlıklar altında tanıtılmıştır. Değerlendirme bölümünde yapılar eldeki veriler ışığında kendi aralarında benzerleri ile ve bölgedeki diğer benzer yapılar ile karşılaştırılmıştır. Sonuç bölümünde yapıların genel bir tarifi ve özelliklerinden bahsedildikten sonra varılan sonuç kısaca belirtilmiştir. Savur'daki mimari eserlerde en çok taş malzeme kullanılmış bunun yanında ahşap ve tuğla malzemeye de yer verilmiştir. Süslemeler taş süslemeler olup, geometrik, bitkisel, mukarnas ve yazı karakterlidir. İlçedeki mimari eserlerde Türk ve Hıristiyan sanatlarının yanı sıra bölgesel ve yöresel özelliklerde göze çarpmaktadır. Birinci derecede kentsel sit alanı ilan edilen ilçenin mimari eserleri hakkında şimdiye kadar detaylı bir çalışma yapılmamış ve bu eserlerin çoğu literatüre geçirilmemiştir.
Anadolu Selçuklu sanatında gezegen ve burç tasvirleri

Bu çalışmada, Anadolu Selçuklu süslemeciliğinin kapsamında yer alan gezegen ve burç tasvirlerinin repertuarı tespit edilmiş ve düşünceyi şekillendiren tematik unsurların ne olduğu sorusuna yanıt aranmıştır. Bunun gerçekleştirilebilmesi için Antik dönemden başlayıp 14. yy'a kadar sürüp gelen göksel veriler değerlendirmeye tabi tutulmuştur. Bütün bunlar, bölümlere ait ana başlıklar ve onların alt başlıkları altında incelenmiştir. Araştırmanın temel bölümleri şunlardan meydana gelmektedir. I. bölümünde araştırmanın tanımı, kapsamı ve yöntemi gibi birimlerin tanımları yapılmaktadır. Takip eden kısımda birinci el kaynaklar ve günümüzde yapılan araştırmalara yer verilmiştir. II. Bölümde Kozmos, Kozmogoni, Kozmoloji, Astronomi ve Astroloji gibi kavramların tammlanyla birlikte Türk Kozmolojisi, islami Kozmoloji ile Büyük Selçuklu Kozmolojileri ele alınmıştır. İÜ. Bölüm katalog kısmından meydana gelmektedir. Katalog konulara göre düzenlenmiştir. Bu düzenleme; gezegenler, burçlar, gezegenler, burçlar ve evren şeklindedir. Taş malzemeden başlayarak madeni malzemeye varıncaya kadar astral içeriğe sahip bulunan malzemenin tamamı kataloga dahil edilmiştir. IV. Bölümde Anadolu Selçuklu dönemine ait gezegen ve burç tasvirleri bağımsız konu başlıkları altında değerlendirmeye tabi tutulmuş ve Selçuklu öncesine ait kozmolojik birikimler ile Selçuklu dönemine intikal eden astral malzeme vurgulanmıştır. V. Bölüm değerlendirmeden meydana gelmektedir. Değerlendirme bölümünde kozmolojik anlatımdaki malzeme, kompozisyon, sanatkar ve coğrafya konularında kısa tespitler yapılmıştır. VI. Bölüm, sonuç kısmı olarak düzenlenmiştir. Bu bölümde kozmolojik oluşumların arkasındaki kadim kültürel yapılanmanın mevcudiyetiyle, bölgesel kültür değişiminin izleri ortaya çıkmıştır.
Antalya'da Neapolis Bazilikası

oz Çalışmanın amacı, Antalya'nın kuzeybatısındaki Doyran beldesi sınırlan içindeki Neapolis kentinin, henüz akademik literatüre geçmemiş erken dönem kilisesinin mimari tanıtımını gerçekleştirmektir. Doyran beldesi ve çevresi hakkında daha önce yayımlanmış araştırmalar bulunmasına karşılık, bunlar Neapolis yerleşmesinin Bizans dönemini ve yerleşmedeki kiliseyi kapsamamaktadır. Bu nedenle yapılan çalışma, Neapolis kilisesi üzerine yayımlanmış ilk belge niteliğini taşıyacaktır. Söz konusu kilise, 1999 yılından 2002 yılına kadar olan dört sezon boyunca ziyaret edilmiştir. Arazi çalışmaları süresince kilisenin ayrıntılı ölçüleri alınmış, fotoğrafları çekilmiş ve kilise içinde bulunan mimari plastik parçalar çizilmiştir. Alman ölçüler doğrultusunda, 2000 yılı sonunda, bilgisayar ortamında çizilen kilisenin rölöve ve restitüsyonlarının sağlamaları 2001 ve 2002 yıllarında arazide yapılmıştır. Neapolis kilisesi üzerine hazırlanan çalışma üç ana bölümden oluşmaktadır. İlk bölüm, Neapolis antik yerleşmesinin coğrafi konumu, tarihi ve çevresinde bulunan diğer Bizans dönemi dini mimarlık örneklerinin tanıtımını kapsamaktadır. İkinci bölüm, Antalya bölgesindeki mahalli kiliseler arasında ünik özellikler gösteren kilisenin mimari çözümlemesini ve restitüsyon önerisini içermektedir. Son bölümde ise kilise içinde bulunan mimari plastik parçaların değerlendirilmesi ve katalogu yer almaktadır. Kilisenin çağdaşı kiliselerle karşılaştırılarak Akdeniz Bölgesi'nin mimarlık tarihi içindeki yerinin belirlenmesi yukarıdaki üç bölümün ana hedefidir. iv
Bitlis Tatvan'daki hıristiyan dini mimarisi

Türkiye Cumhuriyeti Devleti sınırlarının Doğu Anadolu Bölgesi'nde bulunan Tatvan İlçesi Bitlis İli'ne bağlıdır. Tarih boyunca gölgede birçok uygarlık birbirini izlemiştir. Bölge günümüzden yaklaşık olarak beş bin yıl öncesine kadar gitmektedir. Geçmişten günümüze kadar gelindiğinde Hurriler, Asurlar, Persler, Sasaniler, Bizanslılar, Emeviler, Abasiler, Selçuklular, Akkoyunlular, Karakoyunlular, İlhanlılar ve Osmanlılara kadar bölge sık sık el değiştirmiştir. Bitlis'in Tatvan İlçesi'ne bağlı Koruklu, Göllü, Dibekli, Tuğ, Kıyıdüzü, Çanakdüzü köyleri ve Tatvan İlçesi'nin Çağlayan Mahallesi ve Düzcealan Köyü'ne bağlı Çamaltı mezraları çalışılmıştır. Bölgede üç manastır ve on kilise tespit edilmiştir. Bu çalışma bölgede yer alan manastır ve kiliselerin tamamını bir bütünlük içerisinde Sanat Tarihi metodolojisi açısından ilk defa ele alarak, gerek mimari gerekse süsleme açısından bilim dünyasına tanıtılması yönüyle önem taşımaktadır. Araştırmamızda amaç olarak belirlediğimiz, Bitlis Tatvan İlçesi'ne bağlı köylerdeki Hıristiyan Dini Mimarisi'ne ait eserleri tespit ederek, gerek plan gerekse mimari özelikleri bakımından incelenmesi gerçekleştirilmiştir. Kiliselerin günümüzdeki son durumları saha çalışmalarıyla ortaya konulmuş, plan çizimleri gerçekleştirerek görsel malzemeyle desteklenmeye çalışılmıştır. IV Değerlendirme aşamasında eserlerin öncelik olarak Ermeni mimarisindeki yerine değinilmiştir. Elde edilen veriler ışığında plan tipleri belirlenmiş, bölge ve dışındaki diğer eserlerle karşılaştırılarak bir sonuca ulaşılmaya çalışılmıştır. Bölgede yaptığımız çalışmalarımız sırasında gerek arazi şartları gerekse güvenlik sorunları gibi bazı nedelerle zaman zaman sıkıntılı anlar yaşanmıştır. Tesip edilen 13 manastır ve kiliselerde 10 yapıda saha çalışılması gerçekleştirilebilmişken, 3 yapıya gidilememiştir. Toplam 13 yapıdan 3 ayrı plan tipi tespit edilmiştir. Bunlardan 9'u tek nefli, 2'si merkezi, 2'si ise Kapalı Haç Plan tipinde inşa edilmiştir. Süsleme unsurundan oldukça yoksun olan kiliselerde ağırlıklı bir şekilde moloz taş malzeme kullanılmıştır.
Kırım bahçesaray'daki Türk-İslam eserlerinde süsleme

Karadeniz'in kuzeyinde yer alan Kırım farklı kültürlere ev sahipliği yapmış önemli bir bölgedir. Kırım'da sanat ve mimari, Türk-Moğol ve Altın Orda Devleti'nden gelen zengin kültürel değerler üzerinde Osmanlı ve Rus etkili olarak gelişmiştir. Kırım Hanlığı'nın merkezi olan Bahçesaray, kültürlerarası etkileşimin en yoğun yaşandığı yerdir. Bahçesaray topraklarında Türk-İslam dönemine ait çok sayıda cami, han, türbe, medrese, saray gibi mimari eser yer almaktadır. Bu eserler mimarileri ve süsleme özellikleri açısından Sanat Tarihi için oldukça önemlidirler. XV. yüzyıl başlarından XIX. yüzyıl sonlarına kadar tarihlendirilen mimari yapılarda süsleme taş, ahşap, kalem işi, nakışlı cam, alçı, çini ve malakari olmak üzere yedi alt başlıkta toplanmaktadır. Bunlar arasında taş ve boya ile yapılan süslemeler motif bakımından daha zengindir. Bahçesaray mimari yapıların bazılarında silmeler dışında herhangi bir süsleme elamanı olmamasına karşın bazılarının duvar, taçkapı, kapı, minare, mihrap gibi unsurları geometrik, bitkisel, yazı, figürlü ve sembolik süslemeler, silme ve manzara tasvirleri ile süslenmiştir. Sonuç olarak Kırım Bahçesaray'da günümüze ulaşan mimari eserlerdeki süslemelerin Türk-İslam süsleme sanatının gelişimine ilişkin önemli örnekler oldukları saptanmış, Türk süsleme sanatının gelişimine katkıda bulunduğu anlaşılmıştır.
Trabzon Müzesi kalem işleri

Geleneksel Türk Sanatlarımız içinde önemli bir yer tutan kalem işi süslemeler zengin motif ve kompozisyon örnekleri ile mimari süslemelerde en çok kullanılan unsur olmuştur. Trabzon Müzesi kalem işi süslemeleri Batılılaşma Dönemi motif ve kompozisyon çeşitliliğini sergilemektedir. Geleneksel Kalem işi işçiliğinin somut örneklerini oluşturan Trabzon Kostaki Köşkü kalem işi süslemeleri, süslemelerin özellikleri, yapım teknikleri incelenerek üzerlerindeki desenler belirlenmiş, motif, renk ve teknik özellikleri tablolar halinde düzenlenip, motif örneklerinde bulunan burç figürlerinin çizimleri yapılarak belgelenmiştir. Yapmış olduğumuz literatür taramasında yoğun olarak bitkisel motiflerin çizimleri yapıldığından hayvansal figürlerin içinde bulunan burç figürlerinin çizimleri yapılmıştır. Çalışmada alan araştırmasına dayalı betimleme yöntemi izlenmiş olup kaynak taraması ile kavramsal çerçeve oluşturulmuştur. Süslemelerde kullanılan motif ve kompozisyon özellikleri tablolar halinde sunulmuştur. Kalem işi süslemenin örneklerini oluşturan, fotoğraf çekimleri, çizimleri günümüzdeki haliyle belgelenmiştir. Genellikle 18. Ve 19. Yüzyıl sivil mimarinin örneklerinden birini oluşturan Trabzon Kostaki Köşkü Kültürel Değeriyle, sosyal yaşam şekliyle, el sanatlarıyla biçimlenmiş estetik görüntü ön planda tutularak oluşturulmuştur. Kalem işi süslemenin nadide örneklerini sergileyen Kostaki Köşkünün gerek yapım ve süsleme teknikleri açısından gerekse yapıldığı yüzyılın kalem işi süslemelerinin örneklerini sergilemesi bakımından bu çalışmanın daha sonra yapılacak araştırmalara kaynaklık edebileceği düşünülmektedir.
Palace architecture and its rhetoric in Seljuk Anatolia: The conceptualization of Kubadabad

Beyşehir yakınlarındaki Kubadabad saray külliyesi, iyi korunma durumu sayesinde, Anadolu Selçuklu Sultanı Alaeddin Keykubad I (r.1219-1237) dönemi saray mimarisi için ideal bir örnek teşkil etmektedir. Aşağıdaki tez sarayın iktidar ve hükümdarlığa ilişkin mesajlarını ifade etmek için kullandığı retorik yöntemleri ve araçları tanımlayarak mevcut çalışmalara yeni bir bakış açısı sunmaktadır. Tezde bu olağanüstü örnek iki farklı kaynağa dayanarak tartışmaktadır: Tezin birinci bölümü Kubadabad'da kırk yıl boyunca yapılan kazı çalışmalarından elde edilen arkeolojik verileri incelemektedir. İkinci bölüm ise İbn Bibi tarafından yazılmış el-Evamirü'l-Alaiyye fi'l-umuri'l-Alaiyye adlı eserde verilen mimari referansları ve kullanılan retorik ögeleri araştırmaktadır. Bu tartışmalar ışığında, çevre ve/veya doğanın gerek saray mimarisinde gerekse saray edebiyatında görüldüğü üzere on üçüncü yüzyıl Selçuklu Anadolu'sunda kullanılan ana düşünce modellerinden biri olduğu öne sürülmektedir.
Yeşilçam'da deneysel tavır: Alp Zeki Heper ve Metin Erksan filmlerinin çözümlenmesi

Sinemanın gelişim sürecine katkı sağlayan; sosyal, ekonomik, kültürel, siyasal değişimler doğrultusunda ortaya çıkan sinema ve sanat akımlarının dünya sinemasını, dolaylı olarak da sinema seyircilerini etkilemektedir. Sinemadaki tekniksel gelişmeler de farklı sinemasal anlatı dilleri oluşumuna neden olarak bu gelişime katkı sağlamıştır. Farklı bir anlatı üslubunun olması bakımından Deneysel Sinema buna en güzel örnek teşkil etmektedir. Deneysel sinemanın dünyadaki gelişiminde de yeni teknolojik gelişmelerin ve farklı/aykırı anlatı biçimlerinin sinema sanatına katkısı göz ardı edilemez bir etken olmuştur. Sanat alanındaki deneyler/değişimler kendini sinema alanında ''Underground Sinema, Avant-Garde Sinema, Independent Sinema ve günümüzde popüler olarak kullanılan adıyla Experimental Sinema olarak kendini göstermiştir. Sabri Kaliç'e göre 'Her yenilik getirmiş film, bir deneysel filmdir.' şeklinde tanımlama deneysel sinemanın özellik ve sınırlarını belirleme açısından oldukça önemlidir (Kaliç,1992:12). Bu türün günümüzde bilinen en yaygın adı Experimental Sinema olarak bilinmektedir. Çalışmanın amacı, dünyadaki deneysel sinemayı oluşturan unsurların Türk Sinemasının Yeşilçam döneminde bir deneysel tavırın varlığını Bir Kadın ve Sevmek Zamanı filmleri üzerinden ortaya koymaktır. Yeşilçamda deneysel tavrı sorgulama amacında olan çalışma nitel araştırma özelliği taşımaktadır. Elde edilen veriler, mizansen eleştiri yöntemi kullanılarak yorumlayıcı yaklaşımla sorgulanmıştır. Araştırma sonuçlarına göre, Yeşilçam döneminde deneysel sinema özelliklerine deneysel sinemanın tanımlamalarından yola çıkılarak rastlanılmıştır. Dünyada görülen deneysel akımlar kadar özgünlük taşımasa da bulunduğu dönemin klasik sinema anlatısına aykırılık göstererek farklı anlatı üsluplarının geliştirildiği filmlerde deneysel tavır ögeleri gözlenmiştir.
Topkapı Sarayı Müze Kütüphanesi, Hazine 1321 Numaralı Zübdet - ül Tevarih nüshası ve tasvirleri

Topkapı Sarayı Müzesi Kütüphanesi H.1321 No'lu Zübdet'üt Tevarih yazması, 16. yüzyılda, Topkapı Sarayı Nakkaşhanesi'nde yapılan nadide eserlerden biridir. Bu yazmada bulunan kırk adet minyatürlü sayfa renk, şekil, kompozisyon ve kurgu bakımından incelenmiştir. Silsilename özelliği de taşıyan bu yazmanın bütün minyatürlü sayfaları, anlattığı hikaye bakımından da irdelenip, hikaye-kurgu yaklaşımında 16. yüzyıl nakkaşhanesi nakkaşlarının nasıl bir yol izlediği anlaşılmaya çalışılmıştır.
Mardin Syr 41/2 Deyrü'l Zafaran el yazması minyatürlerinin üslupsal değerlendirilmesi

Çalışma, Süryani adının ve halkının kökeni hakkında yapılan tartışmalarla başlamaktadır. Erken Hıristiyanlık dönemi ve Süryanilerden bahsedilmiş, kiliseler arasındaki teolojik düşünce farklılıklarının sebeplerine değinilmiştir. Çalışmanın ikinci bölümünde Hıristiyan resim sanatında el yazması eserlerin kökeni, tarihsel gelişimi ve üretim yerleriyle koşulları hakkında genel bilgiler verildikten sonra Süryani el yazmalarının kökeni ve tarihsel gelişimi, Süryani yazınsal geleneği, el yazması koleksiyonları, Süryani literatürünü oluşturan konularla el yazmalarının süsleme geleneğine ve en eski resimli el yazmalarına yer verilmiştir. Çalışmanın temeli Süryanilerin resimli el yazması eserlerine dayanmaktadır. Bu doğrultuda Mardin Syr. 41/2 numaralı Deyrü'l Zafaran El Yazması'nı önemli kılan betimleridir. Çalışmanın bu betimlere dair ana sorusu ikonografiden ziyade biçemsel ortaklıklara odaklanmaktadır. Geleneksel ikonografiyi takip eden betimlemelerde konvansiyonel ikonografik çalışmalardan uzaklaşılarak mimari strüktür, topografik biçimler, bitki örtüsü, figürlerin fizyonomisi, giysi kıvrımları kendi içerisinde biçemsel, teknik ortaklıklar ve farklılıkları ekseninde kişisel bir üslup çeşitliliğinin varlığı ortaya konmaya çalışılmıştır. Bu minvalde çalışmanın ortaya koyduğu çıkarımlardan bir tanesi bu el yazması minyatürlerinin birden çok ustanın emeğiyle meydana getirildiğidir. Kendi içerisinde bitkisel ve geometrik olmak üzere gruplandırma yapılan zengin bordür süslemeleri, biçemsel ortaklıklar ve farklılıklar açısından ilişkilendirilebilecekleri el yazması minyatürlerinden örneklerle bu açıdan karşılaştırılmıştır. Ayrıca bu betimlemelerin genel sahne düzeni, figürlerin giysi kıvrımları ve fırça darbelerindeki çeşitlilik açısından da dönemsel, coğrafi, ikonografik açıdan bağlantılandırılabilecekleri örneklerle de karşılaştırmaya dayalı değerlendirme yapılmıştır. Değerlendirme ve sonuç kısmındaysa, el yazması minyatürlerinin her bir detayı incelenerek bir sahnede birden çok ustanın emek vermiş olduğu kanısına ulaşılmış ve ustaların betim özelliklerinin ayırt edici niteliklerinin saptanmış olması dolayısıyla bir üslup çeşitliliği yelpazesi barındırdığı çıkarımına varılmıştır.