turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Yenidoğan sepsisi geçiren çocuklarda doğum şeklinin atopik hastalık gelişimine etkisi

Yakın zamanda yenidoğan döneminde sepsis geçiren çocuklarda Th1/Th 2 dengesinin Th1 lehine değiştiği ve allerjik astımın daha az görüldüğü bildirilmiştir. Ancak bu çalışmalarda doğum şekli dikkate alınmamıştır. Doğum şeklinin ise Treg hücreleri etkilediği belirlenmiştir. Bu iki bilginin ışığında, yenidoğan döneminde sepsis geçiren çocuklarda IgE aracılı atopik astımın, vajinal yol ile doğan çocuklarda daha az görüleceği hipotezinin araştırılması amaçlanmıştır. Ondokuz Mayıs Üniversitesi Tıp Fakültesi, yenidoğan yoğun bakım ünitesine Ocak 2003 -Ocak 2008 tarihleri arasında kabul edilen 5100 hastanın, yenidoğan sepsisi tanısı konulan, miadında doğmuş 105'i arasından 35 (vajinal yolla doğan 15, sezaryenle doğan 20 ) çocuğa ve kontrol grubunu oluşturmak üzere onların sağlıklı 40 kardeşine ulaşıldı. Çevresel ve genetik etkilerin en aza ineceği düşüncesi ile kontrol grubu olarak yaşı en yakın kardeş alındı. Kardeşlerin dağılımında da 20'sinin vajinal yolla, 20'sinin sezaryenle doğmuş olmasına dikkat edildi. Gruplar astım, alerjik rinit, atopik dermatit sıklığı açısından karşılaştırıldı, sepsis ve doğum şeklinin etkisi olup olmadığı rölatif risk ile belirlendi. Tüm çocuklar allerjik hastalıklar yönünden muayene edildi. Uluslararası Çocukluk Çağı Astım ve Allerji Çalışması sorularının Türkçeye uyarlanmış şekli ailelerle yüz yüze görüşülerek uygulandı. Serum IgE düzeyi, phadiatop düzeyi ve eozinofil sayısına bakıldı. Serum total IgE değeri yüksek olan SVY grubunda 8 (%53), KSVY grubunda 6 (%30); CS grubunda 8 (%40), KCS grubunda 9 (%45); eozinofil değeri yüksek olan SVY grubunda 3 (%20), KSVY grubunda 3 (%15); CS grubunda 3 (%15), KCS grubunda 4 (%20); phadiatopu yüksek olan SVY grubunda 4 (%27), KSVY grubunda 3 (%15); CS grubunda 4 (%20), KCS grubunda 3 (%15) çocuk vardı. Gruplar arasında serum total IgE, eozinofil sayısı ve phadiatop değerleri arasında istatistiksel olarak anlamlı fark yoktu. SVY grubunda 1 (%6), KSVY grubunda 0 (%0), CS grubunda 3 (%15), KCS grubunda 2 (%10) doktor tanılı astımlı; SVY grubunda 0 (%0), KSVY grubunda 0 (%0), CS grubunda 2 (%10), KCS grubunda 1 (%5) doktor tanılı allerjik rinitli; SVY grubunda 1 (%6), KSVY grubunda 0 (%0), CS grubunda 2 (%10), KCS grubunda 2 (%10) doktor tanılı atopik dermatitli; SVY grubunda 0 (%0), KSVY grubunda 0 (%0), CS grubunda 2 (%10), KCS grubunda 1 (%5) çocuk vardı. Bu gruplar arasında istatistiksel olarak anlamlı fark saptanmadı. Rölatif risk değerlerine göre; doktor tanılı astım, allerjik rinit, atopik dermatit tanılarında gerek sepsisin gerekse doğum şeklinin etkisi olmadığı belirlendi. Sonuç olarak; yenidoğan döneminde sepsis geçiren çocuklarda IgE aracılı atopik astımın, vajinal yol ile doğan çocuklarda daha az görüleceği hipotezinin araştırılması amaçlandığı bu araştırmann bulguları gerek doğum şeklinin gerekse de sepsisin atopik hastalık gelişimi üzerine etkisi olmadığı yönündedir.
Televizyon izlemenin 1-6 yaş çocuk sağlığı üzerindeki etkilerine yönelik annelerin tutum ve davranışlarının belirlenmesi

Televizyon İzlemenin 1-6 Yaş Çocuk Sağlığı Üzerindeki Etkilerine YönelikAnnelerin Tutum ve Davranışlarının BelirlenmesiAmaç: Bu araştırma televizyonun bir-altı yaş grubu çocukların sağlığı üzerindeki olumsuz etkileri ile annelerin konuya ilişkin tutum ve davranışlarının belirlenmesi amacıyla tanımlayıcı olarak yapılmıştır. Materyal ve Metot: Araştırma evrenini 2013 yılı Erzurum ili, Horasan ilçesi, Farabi Aile Sağlığı Merkezi'ne ve Horasan Aile Sağlığı Merkezi'ne kayıtlı bir-altı yaş toplam 4377 çocuk, örneklemini ise bir-altı yaş çocuğu olan 353 anne oluşturmaktadır. Araştırma verileri hazırlanan bilgi formu ile elde edilmiştir. Verileri değerlendirmedebağımsız gruplarda t testi, Mann Whitney U testi, bağımsız gruplarda tek yönlü varyans analizi, Kruskal Wallis Analizi, Pearson ve Yates düzeltmeli Ki-kare analizi kullanılmıştır. Bulgular: Çocukların çoğunluğunun iki saat ve üzerinde televizyon izlediği, uzun süreli televizyon izlemeleri durumunda %61.2'sinin sağlık problemleri yaşadığı tespit edilmiştir. Annelerin yaş gruplarına göre, bir-altı yaş grubu çocukların televizyon izleme konusundaki tutum puan ortalamaları arasında anlamlı düzeyde fark olmadığı(p>0.05), davranış puan ortalamaları arasında ise anlamlı düzeyde fark olduğu(p<0.001) tespit edilmiştir. Annelerin eğitim, çalışma, ekonomik durumuna, aile tipine ve bir-altı yaş arasında sahip oldukları çocuk sayısı ve cinsiyetine göre, bir-altı yaş grubu çocukların televizyon izleme konusundaki tutum ve davranış puan ortalamaları arasında anlamlı fark olduğu saptanmıştır (p<0.001). Sonuç: Çocukların; önerilen sürenin üzerinde televizyon izlediği, uzun sürelitelevizyon izleme durumunda göz ve uyku sağlığı başta olmak üzere bir takım sağlık problemleri yaşadıkları bulunmuştur. Annelerin eğitim düzeyinin, aile tipinin, sahip olduğu çocuk sayısının, çalışma ve ekonomik durumunun, çocukların televizyon izleme alışkanlıkları üzerinde önemli bir etken olduğu belirlenmiştir. Annelerin çocuklar üzerinde televizyonun psikososyal, bilişsel, fiziksel, önemli etkileri olabileceğininfarkında olmalarını sağlayacak, eğitim programlarının düzenlenmesi yararlı olacaktır.
Çocukluk çağında demir eksikliğinin çinko ile ilişkisinin değerlendirilmesi

Demir ve çinko, çocuk büyüme ve gelişmesinde çok önemli elementlerdir. Prasad ve ark. çinko eksikliğinde çocuklarda büyüme, gelişme geriliği, jeofaji, gecikmiş puberte, orta derecede anemi olabileceğini tanımlamışlardır Aynı şekilde demir eksikliğinde de çocuklarda büyüme, gelişme geriliği tanımlanmıştır. Biz bu çalışmada DE ve/veya DEA olan çocuklarda çinko eksikliğinin de eşlik edebileceği düşüncesinden yola çıkarak bu çocuklarda serum çinko düzeylerini ve serum çinko düzeyi ile diğer biyokimyasal, hematolojik parametreler arasındaki ilişkiyi inceledik. Amacımız demir eksikliğine çinko eksikliğinin de eşlik edip etmediğini saptamak ve demir ile çinko içeren preparatların kullanımının yararlı olabileceğine dikkatleri çekmektir. Çalışmamıza DE ve/veya DEA olan 6 ay-18 yaş aralığında 51'i erkek, 47'si kız olmak üzere 98 hasta alındı. Kontrol grubu olarak herhangi sağlık problemi olmayan ve tetkiklerinde DE ve/veya DEA saptanmayan 55'i erkek 45'i kız toplam 100 olgu alındı. Hastalardan kan sayımı, demir, TDBK, ferritin ve çinko tetkikleri için kan alındı. Çinko Özel Biruni Laboratuvarı'nda, diğer tetkikler ise Cerrahpaşa Tıp Fakültesi Çocuk Merkez Laboratuvarı'nda çalışıldı. Gruplara göre çinko düzeyleri ve çinko eksikliği görülme oranı arasında istatistiksel olarak anlamlı farklılık bulundu (p<0,05); çalışma grubunun serum çinko düzeyleri kontrol grubuna göre daha düşük saptandı. Bu bize DE ve/veya DEA olan çocuklarda olmayanlara göre çinko düzeyinin daha düşük olduğunu gösterdi. Çalışma grubunda; anemi varlığına göre çinko düzeyleri ve çinko eksikliği eşlik etmesi arasında istatistiksel olarak anlamlı farklılık bulunmadı (p>0,05). Bu bize DE'li hastalarda çinko eksikliği veya çinko düzeyi düşüklüğünün DE'nin derecesi ile ilişkili olmadığını ve DE'nin henüz erken döneminde klinik olarak anemi semptomları ortaya çıkmadan eşlik ettiğini gösterdi. Bu sonuçlarla DE olan çocuklarda özellikle henüz anemi klinik ve laboratuvar bulgularıyla ortaya çıkmadan, aneminin eşlik etmesine bakılmaksızın DE'nin erken döneminde çinko düzeyinin de anlamlı oranda düşük olduğunu saptadık. Dolayısıyla demir ve çinkoyu birlikte içeren preparatların kullanımının DE ve çinko eksikliğinin klinik bulgularının düzelmesinde daha etkili olabileceğini düşündük.
Kekeme ve kekeme olmayan çocukların anne-çocuk ilişkisini reddedici algılama düzeylerinin öz-kavramlarına etkisinin karşılaştırılması

Bu çalışmada 9-12 yaşlan arasında olan çocukların kekeme olup olmamaları, cinsiyetleri ve anne-çocuk ilişkisini reddedici algılama düzeylerine göre, öz-kavramı düzeylerinin farklılaşıp farklılaşmadığını belirlemek amaçlanmıştır. Ayrıca çocukların kekeme olup olmamaları ve cinsiyetlerine göre, anne-çocuk ilişkisini reddedici algılama düzeyleri arasında fark olup olmadığı incelenmiştir. Araştırmanın evrenini Adana ilinde yaşayan 9-12 yaşları arasındaki kekeme ve kekeme olmayan çocuklar oluşturmaktadır. Araştırmanın örneklemini 1999 yılında Ç. Ü. Tıp Fakültesi Çocuk Psikiyatri Polikliniği'ne başvuran 9-12 yaşlan arasındaki kekeme çocuklar ile Adana İli Merkez ilçelerinde bulunan ilköğretim okullannda okuyan 9-12 yaşları arasındaki kekeme ve kekeme olmayan çocuklar oluşturmuştur. Uygulama 69'u kekeme olan, 78'i ise kekeme olmayan toplam 147 çocuk üzerinde yapılmıştır. Çalışmada, çocukların anne-çocuk ilişkisini reddedici algılama düzeylerini ölçmek için Aile Kabul-Reddetme Ölçeği, öz-kavramlan hakkında veri toplamak amacıyla da Piers-Harris Çocuklar İçin Öz-Kavramı Ölçeği kullanılmıştır. Aile Kabul-Reddetme Ölçeği'nin araştırma kapsamında geçerlik ve güvenirlik çalışmalan yapılmıştır. Araştırma sonucunda, anne-çocuk ilişkisini reddedici algılama düzeylerinde kekeme olup olmamaya göre anlamlı bir farklılaşma olduğu, cinsiyete göre ise anlamlı bir fark olmadığı belirlenmiştir. Bulgular kekeme olup olmama ve cinsiyet etkileşiminin anne-çocuk ilişkisini reddedici algılama düzeyi üzerinde etkili olduğunu göstermiştir. Öz-kavramı mutluluk ve gözde olma alt ölçeği puanlarında kekeme olup olmama yönünden anlamlı bir farklılık saptanmış, Fiziksel Görünüm alt ölçeği puanlarında cinsiyet yönünden anlamlı bir farklılaşma olduğu gözlenmiştir. Bulgular kekeme olup olmama ve cinsiyet ortak etkisinin konformite alt ölçeği dışında öz-kavramı düzeyleri üzerinde etkili olmadığım göstermiştir. Kekeme ve kekeme olmayan çocukların anne-çocuk ilişkisini farklı düzeylerde reddedici algılamalarına göre, öz-kavramı alt ölçeklerinde anlamlı farklılık saptanmıştır. Bulgular kekeme olup olmama ve anne-çocuk ilişkisini farklı düzeylerde reddedici algılamalarının etkileşiminin öz-kavramı üzerinde etkili olmadığını göstermiştir.
Çocuklardaki akut gastroenteritte akut faz belirteçlerinin ayırıcı tanıdaki rolü

Çocuklarda akut gastroenteritler, ülkemiz için hala önemli bir halk sağlığı sorunudur. AGE'nin tedavisinde antibakteriyel ve antiparaziter tedavi seçilmişvakalarda verilmelidir. Antibakteriyel ve antiparaziter tedavi planlamada fizikmuayenenin, anemnezin yanında özellikle etyolojiye yönelik yapılan tetkiklerinönemi büyüktür. Tam teşekküllü hastanelerden uzakta yaşayan hastaların AGEetyolojisine yönelik tetkik yaptırma imkanı bulunmamaktadır. Bu hastalara fizik muayene, anemnez ve laboratuvar tetkiklerinin değerlendirilmesiyle bakteriyel, paraziter veya viral etkenli AGE ayırıcı tanısı yapılmaya çalışılmaktadır. Çoğu zaman, AGE'lerde antimikrobiyal tedavi ayırıcı tanı yapılmadan ampirik olarakbaşlanmakta, dolayısıyla gerekli gereksiz medikal tedavi verilmektedir. Bu çalışmadarutinde bakılabilen akut faz belirteçlerinin bakteriyel, paraziter ve viral AGE'lerinayırıcı tanısında nasıl bir rolü olduğunu göstermek amaçlanmıştır.
Çocuklarda bruksizm sıklığı ve aile farkındalığının değerlendirilmesi

Uyku bruksizmi, sebepleri üzerinde hala tartışmalar olan, popülasyonda oldukça sık görülen ve gerek fizyolojik gerekse sosyal açıdan hayatı etkileyen multifaktöriyel bir rahatsızlıktır. Özellikle uykuda olması sebebiyle fark edilmesi çok güçtür. Uzun süre fark edilememesi oluşturacağı semptomların giderilmesini zorlaştırmaktadır. Çocukların şikayetlerini zor ifade edebilmeleri de bu durumu daha komplike hale getirmektedir. Bu problemin erken safhalarda tedavi edilmesi önem arz etmektedir. Aksi takdirde bulgular artmakta ve daha çok sistemi etkilemektedir. Bu çalışmanın amacı; çocuklarda farklı dentisyon tiplerinde uyku bruksizmi sıklığı ve aile farkındalığının değerlendirilmesidir. Bu tez çalışmasında, Gazi Üniversitesi Diş Hekimliği Fakültesi Pedodonti Anabilim Dalı Kliniği'ne başvuran sıradan 600 hastanın, uyku bruksizmi görülme sıklığı ve ebeveynlerinin farkındalığı incelenmiştir. Hastalar, tüm dentisyon dönemi gruplarından her bir gruba 200 çocuk düşecek şekilde seçilmiştir. Çalışma sırasında hasta velilerine anket uygulanmış, hastalarda genel ağız, temporomandibular eklem ve baş boyun muayeneneleri yapılmıştır. Uyku bruksizmini takip etmeyen hasta ebeveynleri, çocuklarını gece uykularında bir hafta boyunca düzenli olarak takip etmeleri konusunda uyarılmış, bu süre sonunda telefonla aranmıştır. Verilerin değerlendirilmesi amacıyla ki kare testi ve lojistik regresyon analizi yapılmıştır. Uyku bruksizminin ailesel farkındalığında uyku bruksizmi görülme sıklığı istatistiksel olarak anlamlı şekilde etkili bulunmuştur. Dentisyon grupları arasında herhangi bir fark bulunamamıştır. Uyku bruksizmi görülme sıklığında, hastanın uyandığında şakak ağrısı şikayeti ve uyku bruksizminin ailesel farkındalığı istatistiksel olarak anlamlı şekilde etkili olduğu tespit edilmiştir. Dentisyonlar karşılaştırıldığında zararlı alışkanlıklar ile uyku bruksizmi sadece süt dentisyonda etkili gözlenmiştir. Süt dentisyonlarda uyku bruksizmi ve farkındalığı arasında, karma dentisyonda ise şakak ağrısı ile uyku bruksizmi arasında istatistiksel olarak anlamlı ilişki bulgulanmıştır. Sonuç olarak, uyku bruksizminin belirlenmesinde ailenin farkındalığı önemli bir etkendir. Çalışmada kullanılan yöntem polisomnografi, EMG gibi yöntemlerin çocuklardaki dezavantajlarına göre ucuz, kolay ve herkese uygulanabilir olması sebebiyle, bruksizmin teşhis edilmesinde güvenilir bir yöntem olarak görülmektedir.
Psikiyatrik yakınması olmayan çocuklarda anne sütü alım sürelerinin yürütücü işlevlere ve bilişsel düzeye etkisinin değerlendirilmesi

Anne sütü içeriğinde bulunan dokosaheksaenoik asit ve araşidonik asit'in nöronal gelişim üzerine olumlu etkisinin yanında emzirme esnasında anne-bebek arasında kurulan ilişki çocukta bilişsel gelişimi hızlandırır. Bu çalışmada psikiyatrik yakınması olmayan çocuklarda anne sütü alım süresinin bilişsel düzeye ve yürütücü işlevlere etkisinin değerlendirilmesi amaçlanmıştır.8- 13 yaş arasında 6 aydan az sadece anne sütü alan grup (n=35) ile yaş ve cinsiyet olarak eşleştirilmiş 6 ay ve daha fazla sadece anne sütü alan gruptaki (n=36) olguların sosyodemografik özellikleri ayrıntılı bir formla, klinik değerlendirilmeleri Okul Çağı Çocukları için Duygulanım Bozuklukları ve Şizofreni Görüşme Çizelgesi-Şimdi ve Yaşam Boyu Şekli ile değerlendirildi. Katılımcıların ebeveynlerine Güçler Güçlükler Anketi, Conners Anababa Derecelendirme Ölçeği (CADÖ-48), Öğrenme Bozukluğu Belirti Tarama Listesi; çocuklara ise Çocukluk Çağı Anksiyete Tarama Ölçeği ve Depresyon Ölçeği verildi. Çocukların zeka düzeyini değerlendirmek için WISC-R testinin 4 alt testi, yürütücü işlevleri değerlendirmek için Stroop Testi, Wisconsin Kart Eşleme Testi ile Sözel Akıcılık Testi uygulandı. Çalışmamızda, 6 aydan az sadece anne sütü alan grup ile 6 ay ve daha fazla sadece anne sütü alan çocukların WISC-R testi, Stroop, WKET ve Sözel Akıcılık Testi sonuçları karşılaştırıldığında iki grup arasında istatistiksel olarak anlamlı bir farklılık saptanmadı. Bu sebeple çalışmada sadece anne sütü alım süresinin az ya da yeterli olmasının çocuğun bilişsel düzeyine ve yürütücü işlevlere etkisinin olmadığı düşünülmektedir. Sonuç olarak anne sütü alımının bilişsel düzeye ve yürütücü işlevlere etkisini inceleyen geniş kapsamlı ve prospektif çalışmalara ihtiyaç duyulmaktadır.
Çocuk yoğun bakım ünitesinde izlenen olgularda akut böbrek yetmezliği gelişme sıklığı, nedenleri ve ölüm oranı

Akut böbrek yetmezliği, çocuk yoğun bakım ünitesinde sık karşılaşılan ve hayatı tehdit eden sorunlardan biri olmasına rağmen; YBÜ'de yatan çocuk hastalarda ABY sıklığı, nedenleri ve sonuçlarıyla ilgili yapılmış yeterli sayıda çok merkezli çalışma bulunmamaktadır. Bu çalışmada; çocuk YBÜ'de yatan hastalarda görülen ABY sıklığı, nedenleri ve ölüm oranının 2 yıl boyuncaprospektif olarak incelenmesi amaçlanmıştır. Çalışmaya yaşları 1 ay ile 17 yaş (ortalama 60,5 61, 9 ay) arasında değişen toplam 300 hasta alındı. Çocuk YBÜ'de ABY görülme sıklığı %15 olarak bulundu. ABY'nin, olguların %51'inde YBÜ'ye yattıktan sonra ve çoğunluklayatışın ilk haftası içinde geliştiği görüldü. YBÜ'de yatış süresi; ABY olan olgularda, ABY olmayanlara göre daha uzundu. Yoğun bakım hastalarında görülen ABY'nin en sık nedenlerinin sepsis, kardiyak cerrahi ve nefrotoksikilaçlar olduğu görüldü (sırasıyla; %20, %17, 7 ve %11). ABY olan olguların%46'sında ÇOYS mevcuttu ve bu hastalarda ölüm oranı %76 idi. Olguların%44'ü oligürikti. Prerenal ve renal ABY sıklığı sırasıyla %18 ve %82 olarak bulundu. Diyaliz tedavisi hastaların %47'sine uygulandı. ABY'li olgularda % 36 oranında ölüm görüldü ve hiçbir olguda ölüm nedeni ABY değildi. ABY; kritik çocuk hasta bakımındaki gelişmelere rağmen, çocuk YBÜ'desıklıkla görülen problemlerden biri olarak kalmıştır. ABY'nin sıklığı, nedenleri ve sonuçlarının bilinmesiyle; riskli hastaların belirlenerek, koruyucu önlemlerin alınması ve tedavinin erken dönemde başlanması sağlanacaktır.
Anksiyete bozukluğu tanısı olan çocuk ve ergenlerde nörotrofik faktör düzeyleri

Amaç: Bu çalışmada anksiyete bozukluğu tanısı konulan 8-18 yaş arası çocuk ve ergenlerde beyin kaynaklı büyüme faktörü, glial hücre kaynaklı büyüme faktörü, sinir büyüme faktörü, nörotrofin- 3 (NT-3), vazoendotelyal büyüme faktörü ve fibroblast büyüme faktörü- 2 (FGF-2) serum düzeylerinin aynı yaş grubundaki sağlıklı kontroller ile karşılaştırılması ve bu nörotrofik faktör düzeyleri ile anksiyete bozukluğunun klinik özellikleri arasındaki ilişkinin incelenmesi amaçlanmıştır. Yöntem: Çalışmaya anksiyete bozukluğu tanısı olan 44 çocuk ve ergen hasta grubu olarak, 44 sağlıklı çocuk ve ergen ise kontrol grubu olarak dahil edilmiştir. Katılımcılara Okul Çağı Çocuklar İçin Duygulanım Bozuklukları ve Şizofreni Görüşme Çizelgesi - Şimdi ve Yaşam Boyu Versiyonu Türkçe Uyarlaması uygulanmıştır. Çocukların anksiyete ve depresyon belirtileri Yenilenmiş Çocuk Ansiyete ve Depresyon Ölçeği'nin çocuk ve ebeveyn versiyonları ile değerlendirilmiştir. Hem hasta hem de kontrol grubundan 8 saatlik açlık sonrası sabah 08.30-10. 00 saatleri arasında yaklaşık 5 ml venöz kan alınmıştır. Serum örnekleri ELISA yöntemi ile değerlendirilmiş ve nörotrofin düzeyleri belirlenmiştir. Bulgular: Anksiyete bozukluğu grubunda sağlıklı kontrollere göre serum GDNF ve FGF- 2 düzeylerinin anlamlı ölçüde düşük ve serum VEGF düzeylerinin anlamlı ölçüde yüksek olduğu bulunmuştur. Sonuç: Çocukluk çağı anksiyete bozukluklarının patogenezinde GDNF, FGF- 2 ve VEGF'nin potansiyel bir rolü olabilir. Nörotrofik faktör düzeyleri ile çocuk ve ergenlerdeki anksiyete bozuklukları arasındaki ilişkinin daha fazla araştırmayla doğrulanmasına ihtiyaç vardır.
10-12 yaş yüzücülerde kara antrenmanlarının fonksiyonel kuvvet ve yüzme performansına etkisi

Araştırma 10-12 yaş grubunda en az üç yıllık antrenman geçmişşi olan 15 kadın sporcunun 8 hafta boyunca yüzme antrenmanlarına ek olarak haftanın 3 günü yapılan kara antrenmanlarının, kuvvet ve yüzme performansına etkisinin incelenmesini amaçlamaktadır. Araştırmaya deney ve kontrol grubu olarak 10-12 yaş grubundan toplamda 30 sporcu katılmıştır. Araştırmada tüm gruplara 8 hafta ara ile ön test ve son test olarak kas kuvvet testleri ve yüzme performans testleri (50 m serbest, 400 m serbest, kritik yüzme hızı testleri) uygulanmıştır. Deney grubuna uygulanan kara antrenman programı literatürde yer alan yüzme branşında en çok kullanılan on kas grubuna yönelik olarak hazırlanmıştır. Elde edilen verilere betimsel istatistikler uygulanmistir. Verilerin normal dağılıp dağılmadığı Kolmogorov-Smirnov testi ile incelenmiş ve verilerin normal dağıldığı saptanmıştır. Deney ve kontrol grubunun ön test değerleri arasındaki fark bağımlı gruplarda t testi ile incelenmiştir. Deney ve kontrol grubu ön test değerleri arasında fark bulunduğu için, uygulanan antrenman sonrası incelenen değişkenlerde gruplar arasında fark olup olmadığı gelişim yüzdeleri hesaplanarak incelenmiştir. İlk olarak gruplar arası ön test değerleri karşılaştırılmıştır. Trapezius middle sol-sağ deltoid anterior sol-sağ, deltoid middle sağ, triceps brachii sol-sağ, gluteus maximus sol-sağ, tensör facia lata sol-sağ, biceps femoris sol-sağ, quardiceps femoris sol-sağ, 400m serbest, 50 m serbest, kritik yüzme hızı değişkenlerinde gruplar arasında istatistiksel olarak anlamlı fark bulunmuştur (p < 0 .05). Deney grubunun ön test ve son test değerleri karşılaştırıldığında trapezius middile sol, deltoid anterior sol-sağ, biceps brachii sol-sağ, brachioradialis sol-sağ, gluteus maximus sol-sağ, tensör facia lata sol-sağ, biceps femoris sol-sağ, quardiceps femoris sol-sağ, 400m serbest, 50 m serbest, kritik yüzme hızı değişkenlerde istatistiksel olarak anlamlı fark bulunmuştur (p < 0 .01). Kontrol grubunun ön test ve son test değeri karşılaştırıldığında Trapezius middile sol-sağ deltoid anterior sol-sağ, deltoid middle sol-sağ, biceps brachii sol-sağ, brachioradialis sol-sağ, triceps brachii sol-sağ, gluteus maximus sol-sağ, tensör facia lata sol-sağ, biceps femoris sol-sağ, quardiceps femoris sağ, 50 m serbest, değişkenlerinde istatistiksel olarak anlamlı fark bulunmamıştır (p > 0 ,05). Deney ve kontrol grubunun gelişimsel değerleri incelendiğinde Trapezius middile sol, deltoid anterior sol-sağ, deltoid middle sol, biceps brachii sol-sağ, brachioradialis sol-sağ, gluteus maximus sol-sağ, tensör facia lata sol, biceps femoris sol-sağ, quardiceps femoris sol-sağ, 400m serbest, 50 m serbest, kritik yüzme hızı değişkenlerinde istatistiksel olarak anlamlı fark bulunmuştur (p < 0 .05). Sonuç olarak 10-12 yaş yüzücülerde kara antrenmanlarının fonksiyonel kuvvet ve yüzme performansına pozitif yönde etkisi vardır.
12 haftalık temel tenis eğitiminin çocuklarda tenis becerisi, kuvvet ve basit reaksiyon zamanı özelliklerine etkisi

Bu çalışmanın amacı, 12 haftalık temel tenis eğitiminin tenis becerisi, kuvvet parametreleri ve basit reaksiyon zamanı özelliklerine etkisinin belirlenmesidir. Çalışmaya 12 yaş grubunda toplam 24 erkek çocuk denek gönüllü olarak katıldı. Gönüllüler kontrol ve deney grubu olarak ikiye gruba ayrıldı. Deney grubuna 12 haftalık temel tenis tekniklerini içeren tenis antrenman programı uygulandı. Kontrol grubuna bu süre boyunca herhangi bir antrenman programı uygulanmadı. 12 haftalık periyottan bir gün önce ve sonra deneklerden veriler alındı. Kuvvet parametreleri olarak el kavrama kuvveti, sırt ve bacak kuvveti, duvarda squat kuvveti testleri; tenis becerisi için ITN forehand ve backhand vuruş ve servis testleri; reaksiyon zamanı parametreleri için görsel ve işitsel basit reaksiyon zamanı testleri uygulandı. Verilerin analizi için SPSS 22.0 programında bağımlı ve bağımsız t testleri kullanıldı. Deney grubunun ölçülen tüm özelliklerinde ön-son testler arasında anlamlı farklılık saptandı (p<0.05). Kontrol grubunun ölçülen hiçbir özelliğinde anlamlılık görülmedi (p>0.05). Deney ve kontrol grupları karşılaştırıldığında ise tüm özelliklerde deney grubu lehine farklılık görüldü (p<0.05). Sonuç olarak 12 haftalık temel tenis antrenmanının kuvvet, reaksiyon ve temel tenis becerilerine olumlu etkileri olduğu söylenebilir.