turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Bodrum Yarımadası'ndaki Türk eserleri

Ege Bölgesi'nin güneybatısında yer alan Bodrum Yarımadası, sahip olduğu doğal limanları ve bulunduğu coğrafi konum nedeniyle, ilk çağlardan bu yana sürekli bir yerleşim yeri olma özelliğini taşımaktadır. Halikarnassos gibi önemli bir antik kentin üzerine kurulmuş olan Bodrum, Menteşe Beyliği'nin hakimiyetine girdiğinde artık o eski ihtişamını yitirmiş olmasına rağmen, önemini korumuştur. Bir dönem Rodos Şövalyeleri'nin egemenliğine giren kent, XVI. yüzyılda tekrar Türklerin eline geçmişştir. XVIII. yüzyılda bir tersane inşasıyla birlikte bölgede önemli gelişmeler başlamış ve imar faaliyetleri gözle görülür biçimde artmıştır. Günümüze kalabilen Osmanlı yapılarının birçoğu bu dönemde inşa edilmiştir. Merkezde yer alan yapıların, özellikle tersane ve kale arasındaki iç liman çevresinde yoğunlaştığı gözlenmektedir. Bodrum Yarımadası'nda günümüze ulaşabilmiş 27 cami, 6 namazgah, 2 hamam, 1 han ve 1 türbe olmak üzere toplam 37 yapı bulunmaktadır. Bu yapılardan 10'u kent merkezinde, 27'si ise bağlı köylerde inşa edilmiştir. Yapıların birçoğu kendi döneminin mimari özelliklerini yansıtmaktadır. Bunun yanında, bazı yapıların plan özellikleri bakımından Akdeniz'e komşu bölgelerdeki yapılarla olan benzerliği, mimari bir etkileşimi göstermesi bakımından dikkat çekicidir. İncelediğimiz yapıların bir kısmı az ya da çok değişikliğe uğramış olsa da hala ayaktadır. Diğer bir kısmı ise içinde bulunduğu köyle birlikte terk edilmiştir. Terk edilen köylerdeki yapılar tüm dış etkenlere açık olduğundan günden güne daha da yıpranmaktadır. Özellikle namazgahlar, basit kuruluşları ve bulundukları konum nedeniyle bu tahribattan en çok etkilenen yapılar arasındadır. Bir daha geri dönüşü olmayacak zararlara yol açmamak için, bu yapıların hak ettikleri ilgiyi görmeleri ve aslına uygun olarak onarılmaları gerekmektedir.
Trabzon Of ilçesindeki mimari eserler

Tarihi M. Ö. 3000'lere uzanan Of ilçesi, konum itibarıyla önemli bir yer olmuştur. Geçmişte birçok medeniyete ev sahipliği yapmış, günümüzde de bu medeniyetlerden izler taşımaktadır. Yüksek Lisans Tezi çalışma konusu olan 'Trabzon Of İlçesi'deki Mimari Eserler' kapsamında Of ilçesinin çevresinde bulunan kale, camiler, medrese, kütüphane, çeşmeler, köprüler, su kuyuları, dibek taşları çalışılmıştır. Bu araştırma sonunda 18. ve 20. yy. a ait toplam 31 adet mimari eser tespit edilmiştir. Bunlar; kale, cami, medrese, kütüphane, çeşme, köprü, su kuyusu ve dibek taşından ibarettir. Çalışmanın ilk aşamasına, döküman ve kaynak toplamakla başlanılmıştır. Bu çerçevede bölge ile ilgili Türkçe yayınlara kütüphanelerde ulaşılmaya çalışılmıştır. Ardından tez kapsamında 2015 yılında kaynak taraması yapılmış çeşitli kaynaklara ulaşılmıştır. Kaynak taramasından sonra arazi çalışmasına başlanmıştır. Of ilçe merkez ve çevresinde tespit edilen mimari eserlerin fotoğrafları çekilmiş ve ölçüleri alınmıştır. Elde edilen bilgiler ışığında ilk olarak Of ilçesinin coğrafi konumu ve tarihçesi hakkında kısaca bilgi verilmiştir. Tezin katalog bölümünde yapılar türlerine göre ayrılarak çeşitli başlıklar altında tanıtılmıştır. Değerlendirme bölümünde yapılar eldeki veriler ışığında kendi aralarında benzerleri ile ve bölgedeki diğer benzer yapılar ile karşılaştırılmıştır. Sonuç bölümünde yapıların hakkında varılan sonuç kısaca belirtilmiştir. İncelenen eserlerin büyük çoğunluğunu camiler ve çeşmeler oluşturmaktadır. En erken yapı 1790 tarihli Bölümlü Beldesi Büyükcami Mah. çeşmesi, en geç tarihli yapı ise 1940 tarihli Molla Ömer Mescidi' dir. Eserlerin tamamı bir takım onarımlarla günümüze gelebilmiştir. Plan ve mimari açıdan camiler, çeşmeler ve köprüler birbirlerine yakın özellikler gösterir. Of'daki mimari eserlerde en çok taş ve ahşap malzeme kullanılmıştır. Süslemeler taş, ahşap süsleme olup geometrik, bitkisel, figür ve yazı karakterlidir. Kale, Medrese, Kütüphane, Köprüler, Su Kuyuları, Dibek Taşları süsleme bakımından sade olup, mimari formlarını korumaktadırlar. Bölgede bulunan mimari eserlerde daha çok yerel üslup görülmekte olup bunun yanında Taşra özelliklerde göze çarpmaktadır. Of'daki Mimari Eserler hakkında şimdiye kadar toplu ve detaylı bir çalışma yapılmamış ve bu eserlerin bir bölümü literatüre geçirilmemiştir. Yapmış olduğumuz bu tez çalışması ile bölgede yer alan boşluğu büyük ölçüde dolduracağımız kanaatindeyiz.
Resim sanatında çiçek imgesi ve Georgia O'keeffe

Resim Sanatında Çiçek İmgesi adlı bu çalışma, resim ve alt başlıklarına, resim sanatı tarihinde ele alınan önemli çiçek imgelerinin yorumlanmasına ve sanatçıların eserlerini yönelik bir incelemeyi kapsamaktadır. Aynı zamanda Çiçek İmgesine yönelik olarak yapılan farklı sanatçılara ait olan uygulama çalışmaları ele alınarak farklı üslup ve uygulamalar incelenmiş ve sanatçı bakış açısındaki çiçek imgesinin tasarımının nasıl bir kompozisyon haline dönüştüğü irdelenmiştir. Çalışmanın; Birinci bölümünde, imgeye terimine yönelik terminoloji çalışması yapılmış ve imgeye eş değer diğer kavramlar arasında bağlantılar ve farklılıklar ortaya koyulmaya çalışılmıştır. İkinci bölümde; farklı sanatçıların çiçek imgesine yönelik yorumları ve algılamaları ele alınmıştır. Bu çerçeve içerisinde, imge aktarımının, sanat ortamının da ve sanatçı için nasıl bir değişim gösterdiği ele alınmıştır. Bu sayede ele alınan belirli sanatçıların belirlenen eserleri üzerinde durulmuş, hayatlarında kısaca söz edilmiş ve hayat görüşlerinin eserlerine etkisi üzerinde araştırmalar yapılmıştır. Üçüncü bölümde ise; farklı dönemlerde yaşamış ve farklı üslupları benimsemiş sanatçıların çalışmalarının yorumları bir sonuçla bağlanmış ve uygulamalı eserlere yer verilmiştir.
M. S. ü. Resim ve Heykel Müzesi resim koleksiyonunda bulunan yabancı sanatçılara ait eserler

Biz de Batı Sanatına karşı ilgi çok eskilere dayanmakla birlikte yoğunlaşmal8. yy. da başlamıştır. 18. yy. daki batılılaşma sürecinde, saray çevresinde resme karşı bir ilgi oluşmaya başlamıştır. Osmanlı sarayında ilgi duyulan başlıca sanatçılar Aivazovski, Fausto Zonaro, Zienı gibi sanatçılar olmuştur. Bu dönemde batılı anlamda askeri okullar yanında sivil okullarda açılmaya başlanmış ve bu okullarda resim dersleri verilmeye başlanmıştır. 19. yy.'ın ilk yeğreğinde saray çevresi ile sınırlı resim sanatı 19. yy.'ın ikinci yarısından sonra sivil alanda da gelişmeye başlamıştır. Saray çevresinde oluşturulan resim kolleksiyonu dışında halka yönelik resim müzesi fikri güzel sanatlar okulu kurulduğu dönemde gündeme gelmiştir. 1881 yılında Müze-i Hümayun'un müdürü olan Osman Hamdi Bey, Güzel Sanatlar Okulu kurulması için girişimlerde bulunarak 1883 yılında Sanayi-i Nefise Mektebi'ni açar. Bunun yanında Eski Eserler Müzesinden başka resim için bir Milli Sanatlar Müzesi kurulması gündeme gelmişse de bu gerçekleşememiştir. Ancak Cumhuriyet Türkiyesinde Atatürk tarafından 1937 yılında bir Plastik Sanatlar Müzesi kurulabilmiştir. Müze kolleksiyonunda 2000'i yerli ve 300'ü yabancı sanatçılara ait esefler bulunmaktadır. Müzede eserleri bulunan yabancı sanatçılar: L. Acquarone, Aivazovski, Pierre Bonnard, Antonio Cordes, Andre Detain, Tom Von Dreger, Francois Hubert Drovais, Francois Dubois, Raffaello Faccioli, L. Franquet, Jules Francois Gilbert, Francois - Claude Hayette, Edouard Kayser, Leopold Levy, Albert Marquet, Claude - Francois Mesgriny, Edouard Pignon, Pindaros, Preziossi, Jean Thorma, Maurice Udrillo, Salvotere Valeri, J. Vernet, Francois Vuagnat, Joseph - Warnia Zarzecki gibi sanatçıların eserleri bulunmaktadır. Müzenin yabancı resim kolleksiyonu 108 adet yağlı boya, 59 adet batılı ustalardan yağlı boya kopya, 3 adet akrilik, 37 adet sulu boya, 58 adet gravür, 1 1 adet karakalem, 6 adet guaj, 8 adet pastel, 14 karışık teknikte yapılmış toplam 303 adet eserden oluşmaktır.
Kocaeli Müzesindeki Bizans devri mimari plastik eserleri

Bu çalısmada Antik Nikomedia Bölgesini kapsayan coğrafyada yer alan günümüz Kocaeli Arkeoloji Müzesi'nde bulunan Bizans Devri Mimari Plastik eserleri konu olarak ele alınmıstır. Türkiye ve Türkiye dısındaki müzelerde bu eserlerin benzer örneği bulunmaktadır. Müzelerdeyapılan incelemelerde belgelenen mimari plastik örnekleri bize bilgi vermektedir. Bizans mimari tas eserleri hakkında kitap, makale gibi arastırmalarda ülkemizdeki eserler ele alınmıstır. Türkiye müzelerindeki eserler söz konusu olduğunda arastırmaların azlığı dikkat çekmektedir. Yaptığımız arastırmalar sonucunda Kocaeli Müzesi'nde tespit ettiğimiz 60 eser üzerindeçalısmak mümkün olmustur. Yayınlanmamıs olan 60 eser ilk kez tarafımızdan incelenerekdeğerlendirilmistir. Mimari plastik eserlerin incelendiği bu çalısmada eserler katalog bölümünde ayrıntılı bir sekilde tasvir edilerek malzeme, teknik, süsleme ve üslup açısından ülkemizde ve yurt dısındaki müzelerde bulunan eserler ile karsılastırılmıs, bu verilerden elde edilen sonuçlara göre tarihlendirilmeye, Bizans sanatı içinde yerleri saptanmaya çalısılmıstır. Müzedeki eserlerin tanıtılması ile Bizans dönemi Nikomedia'sının mimari çalısmaları konusunda fikir sahibi olunmaya çalısılmıstır.
Yunan ve Roma tiyatrosu sahne binasında işlev ve mimari ilişkisi

Tiyatro sanatı, Dionysos kültünün içinde gelişmiştir. Buna göre başlangıçta, tiyatronun Dionysos kültünün bir parçası olduğunu söyliyebiliriz. Dionysos kültü, diğer kültlerden farklı birçok özelliğe sahipti. Bu kültün dini faaliyetleri Dithyrambos, tragedya, satir oyunları ve komedya gösterileriydi. Bunlar Dionysos festivallerinde yer alıyordu. Thespis adında bir Dionysos rahibinin koronun içinden ilk aktörü ayırmasıyla, Aiskhylos'un buna ikinci aktörü, Sophokles'in ise üçüncü aktörü eklemesiyle, tragedya sanatı oluşmuş ve Euripides tarafından artistik formu verilmiştir. Komedya da Dionysos'a dair komos alaylarından gelişmiş ve Aristophanes'le birlikte en yüksek noktasına erişmiştir. En parlak ve verimli dönemi M. Ö. 5. yüzyılda görülen bu drama formlarının, M. Ö. 4. yüzyılda ilerlemesi durmuştur. Bununla birlikte, Hellenistik dönemde yeni komedya denilen bir tür ortaya çıkmıştır. Bu arada Dionysos kültü geniş bir alana yayılmış, özellikle Anadolu'da korunmuştur. Güney İtalya ve Sicilya draması, değişik formlarda oluşmuş ve bunlar çeşitli yollardan taşınabilir sahnesiyle Roma'ya ulaşmıştır. Bu şekilde Roma draması değişik türlerin birleşiminden oluşmaktadır. Klasik dönemde sahne, tiyatronun en son oluşan kısmıdır. Değişken ahşap formlardan, taşa dönüşmüştür. Daha sonra farklı yapıdaki Hellenistik sahne gelişmiştir. Roma döneminde de Güney İtalya ve Sicilya'nın popüler farslarının taşınabilir sahnesi Roma'ya ulaşarak Roma sahnesinin temelini oluşturmuştur. Böylece Roma sahne konstrüksüyonu farklı bir kaynaktan gelişmiştir. Yunan tiyatrosunun orkestradan gelişmesine karşın, Roma tiyatrosu sahne kısmından gelişmiştir. Bu durumda klasik dönem ve Roma dönemi boyunca, paraskenialı klasik dönem sahne binası, proskenionlu Hellenistik sahne binası ve scaenae fronslu Roma sahnesi olmak üzere başlıca üç değişik tür karşımıza çıkar. Bunların hepsi çeşitli etkenlere bağlı olarak, farklı noktalardan gelişmiştir ve farklı işlev özellikleri göstermektedir. m
Kapadokya bölgesi duvar resimlerinde yer alan müneccim kralların tapınması sahnesi

Kapadokya bölgesinde 9. ve 13. yüzyıllar arasına tarihlendirilmesi tartışmalı olan duvar resmi programlarında Üç Müneccim Kralın Tapınması sahnelerini oluşturan 20 adet kayaya oyma kilise bu tezin konusunu oluşturmaktadır. Çalışmada Üç Müneccim Kralın Tapınması sahnesinin bulunduğu Ağaçaltı, Pürenli Seki, Kokar, Bahattin Samanlığı, Eğritaş, Kale Manastır, Ahmatlı, Çömlekçi, El Nazar, Karanlık, Çarıklı, Elmalı, Eski Tokalı, Yeni Tokalı Kılıçlar, Aziz Euthatios, Ayvalı, Haçlı, Tağar ve Archangelios olmak üzere Göreme, Ihlara, Güzelyurt çevresinde bulunan 20 kilisenin genel özellikleri, ikonografisi ve sahne şeması işlenmiştir. Çalışmada Kapadokya duvar resimlerinin Bizans Sanatı içindeki yerini belirlemek için sanat tarihi değerlendirmesini tamamlayıcı unsurlar olarak tarih ve malzeme-teknik konuları üzerinde durulmuştur. Duvar resimlerinin büyük çoğunluğunda ustalar, baniler ve eserler hakkında yeterli bilgi olmaması nedeniyle tespitlerde resimler üslup ve ikonografi özellikleri ile tanımlanmaya çalışılmıştır. Çalışmada yirmi kilisede bulunan Müneccim Kralların Tapınması sahnesi, ikonografi ve üslup özelliklerine göre değerlendirilmiştir. Çalışmanın sonucunda tarih, ikonografi ve üslupla ilgili değerlendirmeler, 9. ve 12. Yüzyıllar arasına atfedilen yirmi kilisenin kendi içlerinde bir bütünlük oluşturmadığını gerek ikonografi gerekse üslup açısından aralarında farklılıklar olduğu ve farklı zamanlarda üretildikleri saptanmıştır.
1830-1920 yılları arasında süreli yayınlarda Türk resim sanatı eleştirisi

Osmanlı İmparatorluğu topraklarında Batılı anlamda Türk resim sanatından bahsetmek için 19. yüzyılın ilk yarısının ortalarına inmek gerekir. 1830 yılında ilk defa yurt dışına eğitim için gönderilen öğrencilerin, döndükten sonra aldıkları sanat eğitimini tuvallerine yansıtması ile Batılı anlamda bir Türk resim sanatının başladığı söylenebilir. Aynı zamanda askeri okullarda okutulan resim dersinin bu oluşuma katkısı yadsınamaz. Aldıkları eğitimi kendi yetenekleri ile birleştiren askeri okul öğrencileri yerel duyarlılığa sahip ilk yapıtların ressamı olur. Avrupa'ya resim eğitimine gönderilen öğrenciler, Avrupa'dan gelen yabancı ressamlar ve 1883'te açılan Sanayi-i Nefise Mektebi'nin rehberliği ile Batılı anlamda Türk resim sanatı kendi çizgisini oluşturur. Türk resminin bu gelişim çizgisinin en iyi takip edilebildiği yayınlar ise Osmanlı-Türk süreli yayınları olur. Türk resim sanatının 1830- 1920 yılları arasında kalan kısmını, süreli yayınlar aracılığı ile aydınlatma çabasının bu tez ile karşılık/sonuç bulduğu düşünülmektedir. Osmanlı topraklarındaki ilk resim sergileri, ilk özel atölyeler, Sanayi-i Nefise Mektebi etkinlikleri, karma/toplu sergiler ile bireysel sergiler konusunda elde edilen bilgiler paylaşılarak, Türk resim sanatına katkı yapmış olmak umulmaktadır.
Akşehir eski evlerinde cephe düzenlemesi

'Akşehir Eski Evlerinde Cephe Düzenlemesi' adlı bu çalışmada, Akşehir eski evlerindeki cephe düzenlemeleri araştırılmak üzere on yedi ev belirlenmiştir. Kentin mimari mirasının önemli bir bölümünü oluşturan Akşehir eski evleri 19 yy sonu ile 20 yy başlarında yapılmıştır. Çalışmamızda bu tarihlerde yapılan Akşehir eski evlerindeki cephe tasarımlarında uygulanan mimari çözümlemeler, estetik anlayışlar ve yerel özellikler irdelenmiştir. Çalışmanın birinci bölümünü; konunun tanımı, çalışmanın amacı, yöntem ve teknikler, konu ile ilgili kaynaklar ile Akşehir tarihi ve coğrafyası oluşturmaktadır. İkinci bölümü oluşturan katalog kısmında; evlerin, genel tanımları, yapı malzemesi ve tekniği, giriş düzenlemeleri ve kapıları, pencere düzenlemeleri, çıkmalar, demir parmaklıklar, çatı formu, cephe tasarım özellikleri ve süslemeler alt başlıklar halinde incelenmiş, çizimlerle ve fotoğraflarla desteklenmiştir. Üçüncü bölümde değerlendirme kısmında incelediğimiz başlıklar çerçevesinde cepheyi oluşturan unsurlar değerlendirilerek, Akşehir eski evlerinde cephe düzenlemelerini oluşturan etkenler belirlenmiş, Akşehir eski evlerinin cephe düzenlemelerinin analizi yapılmıştır. Sonuç bölümünde de Akşehir eski evlerinde cephe düzenlemelerinde görülen özellikler ortaya koyulmuştur.
The crusader castles of Cyprus and their place with in the crusading history

Kültürlerin, dinlerin ve zıt fikirli toplumların karşılaşmalarıyla tarafların farklı manevi ve maddi birikimleri bir sentez oluşturur. Böyle bir birleşme gerçek amacın karşıdakine zarar vermek olduğu savaşların belki de ender kazançlarından biridir. Kutsal Topraklan kurtarma düşüncesiyle başlayan Haçlı Seferleri de sadece bir Levanten kültürü oluşturmakla kalmamış aynı zamanda yakın doğunun topraklarını Latin Krallığı'nın sanat ve mimarlığıyla donatmıştır. Kıbrıs da destek ve sığmak olarak Latinlerin büyük fayda sağladığı ve güzel Gotik kiliseler, güçlü ve ulaşılmaz kalelerle bu kazancın geri döndüğü çok önemli ve stratejik bir yer olmuştur. Kaleler, özellikle de kuzeydeki üç zirve kalesi olan St Hilarion, Buffavento ve Kantara kaleleri Kıbrıs'ta Latinlerin inşa ettiği haçlı kültürünü ve mimarlığını belki de en iyi yansıtan örneklerdir. Kıbrıs'taki haçlı kaleleri tabii olarak, haçlıların gelirken beraberlerinde getirdikleri batılı savaş ve kale inşası deneyimiyle Kutsal topraklarda karşılaştıkları doğu birikimlerinin visentezidir. Bu kaleleri anlayabilmek için haçlı olma fikri, Avrupa ve Levanten kültüründeki feodal sistem ve şövalyelik kavramları ve haçlı kalelerinin tip ve karakteristikleri gibi konular da bağlamı aydınlatması açısından önemlidir. Bütün bunların ışığında bu çalışma Kıbrıs'taki haçlı kalelerinin haçlı tarihindeki yeri ve önemini bulmayı amaçlamaktadır.
Antik Priene kenti konut mimarisinde açık ve kapalı mekan ilişkilerinin özellikleri

Çalışmanın konusunu, Antik Priene kenti konut mimarisinde açık ve kapalı mekanın oluşum süreçleri ve açık-kapalı mekan ilişkilerinin özelliklerinin belirleyen toplumsal, sosyo-kültürel, ekonomik ve coğrafi koşulların incelenmesi oluşturmaktadır. Çalışma için Priene kentinin seçilmesinin nedeni ait olduğu Helenistik döneme has olan tüm mimari elemanları bünyesinde barındırmak suretiyle sınırlı bir alanda önceden tasarlanarak kurulmuş ve kalıntılarının günümüzde de incelenebilecek düzeyde olduğu bir kent olmasıdır. Çalışma kapsamında Priene kentinin içinde bulunduğu coğrafi koşullar, geçirdiği tarihsel süreç ve bu süreç içerisinde etken olan sosyo-kültürel ve ekonomik özelliklerin yanında kentin mekansal özellikleri ve konut mimarisi incelenmiştir. Priene konut mimarisinde temel belirleyici öge olan açık mekan, ailenin mahremiyeti, kadın-erkek ayrımı, konutta evcil köle kullanımı ve aile dışı sosyal ilişkilerin konut içerisinde sürdürülmesi ihtiyacı gibi toplumsal etmenlerin yanında coğrafi ve iklimsel koşulların etkisiyle konut içerisinde yer almıştır.
'Türk Ressamı' Jean-&Eacute;tienne Liotard (1702-1789)

18. yüzyılda Fransa'da başlayan ve diğer Avrupa merkezlerine yayılan Türk modasının resim sanatındaki en önemli temsilcilerinden biri olan İsviçreli ressam Jean-Etienne Liotard (1702-1789) ve onun Türk konulu eserleri bu çalışmanın konusunu oluşturmaktadır. Rokoko sanatçısı Liotard, İsviçre'de yaşayan Fransız Protestan kökenli bir ailenin çocuğu olarak 22 Aralık 1702'de Cenevre'de dünyaya gelmiştir. Hayatının büyük bir kısmını Cenevre'de geçirmiş, ilk resim eğitimini Daniel Gardelle'den (1673-1753) almıştır. Bir süre sonra ailesi, Jean Baptiste Messe'nin (1687-1767) yanında öğrenim görmesi için onu Paris'e göndermiştir. Sonrasında farklı ülkelere yaptığı seyahatlerde gerçekleştirdiği ilginç çizimleri ve pastel boya yaptığı portreler onu 18. yüzyıl sanatçıları arasında üne kavuşturmuştur. 1738 yılında Doğu Akdeniz'e yapılan bir geziye katılarak İzmir ve İstanbul'a gelen ressam 1742 yılına dek Türkiye'de kalmıştır. Burada geçirdiği dört yıldan sonra Avrupa'ya dönmüş ve gezdiği ülkelerde çok sayıda seçkin kişiyi Türk kıyafetleriyle resmetmesinden dolayı peintre turc olarak anılmıştır. Türkçe öğrenmeye çalışan, Türk kıyafeti giyip sakal bırakan Liotard'ın bir portre ressamı olarak Türk yaşantısına duyulan ilginin arttığı yıllarda yaptığı, Avrupalı ve Osmanlı seçkinlerinin, soylularının portreleri Osmanlı-Avrupa tarihinin, kültür sanat alışverişinin çok yönlü okunabilir sonuçları olarak bugüne ulaşmıştır.
Batılılaşma dönemi İstanbul sebillerinde süsleme

Tüm inançlarda ve kültürlerde önemli bir yere sahip olan su, yaşam için vazgeçilmez bir kaynak olmuştur. Kullanılmak üzere kaynağından alınan suyun; taşınması depolanması ve hizmete sunulması çeşitli su yapılarını ortaya çıkartmıştır. Osmanlı Döneminde kaynağından alınan sular, havuzlarda toplanarak; sebil, çeşme ve şadırvan gibi mimari yapılar ile halkın kullanımına sunulmuştur. Osmanlı mimarisine özgü ve mimari sanatında önemli bir yere sahip olan sebiller, yapıldıkları dönemin üsluplarını yansıtan, şehir meydanlarını süsleyen, külliye yapılarının avlularını tamamlayan ve cephelerini hareketlendiren ayrıca insanların su ihtiyacını karşılayan zarif ve sanatsal hayır yapıları olmuştur. Osmanlı Devleti, XVIII. yüzyılın ilk yarısından itibaren yönünü Batıdaki ekonomik, bilimsel ve teknolojik gelişmelere çevirmesi, kültürel ve sosyal değişikliği de kaçınılmaz kılmıştır. XVIII. yüzyıldan itibaren, bütün sanat dallarında olduğu gibi Osmanlı mimarisi de nasibini almış; planda, cephe tasarımında ve süsleme kompozisyonlarında geleneksel ve batılı öğelerin bir arada sentezlenerek kullanıldığı bir dönem olmuştur. Klasik üslupta çok sade olan sebil mimarisi, XVIII. yüzyılın ilk çeyreğinde, yuvarlaklaşmaya başlayan plan ve yoğun bezeme anlayışı ile değişmeye başlamış, yüzyılın ortasına doğru ise sebil kurgusuna yeni bir mimari nizam ve estetik anlayış gelmiştir. Bu süreçte değişim, ilk etapta rokoko esaslı motiflerde kendini gösterirken ilerleyen süreçlerde kompozisyon bütününü etkileyen barok üslupta hareketli ve üç boyutlu cephe düzenlemeleri uygulanmaya başlamıştır. Osmanlı mimari süsleme motiflerinde, Rokoko ve Barok etkili; natüralist vazolar, çiçekler, meyve ağaçları, akant/ kenger yaprağı, istiridye kabuğu, oval kartuş ve madalyonlar, volüt, inci ve yumurta dizisi, diş frizi, S-C kıvrımlı panolar, rokay ve arabesk gibi motifler ile süslenmiştir. Bu çalışmada; 1707- 1795 tarihleri arasında İstanbul'da inşa edilmiş ve günümüzde ayakta olan 21 adet sebilin plan, cephe ve süsleme kompozisyonları ayrıntılı incelenip, üslup açısından dönemsel karşılaştırmaları yapılarak farklılıkları irdelenecektir.
Martın Heidegger düşüncesi bağlamında, modern tekniğin nesneleştirdiği sanat yapıtının dirimsel varlığının geri dönüşü

Bu tezin ortaya çıkmasındaki temel sorun, 'sanatın sonunun geldiği' iddiasının nereden kaynaklandığını tespit etmektir. Bu iddianın doğruluğu ya da yanlışlığı tartışılarak, krizin yaşandığı yerden hareketle soruna ilişkin çözüm yolları belirlenmiştir. Her ne kadar bu çalışma dilin yapısı tarafından sınırlandırılmış olsa da, ontolojik temellerini korumaktadır. Çalışmada, Martin Heidegger'in yazmış olduğu kitaplar ve Heidegger'in görüşleri üzerine yazılan, kitap, makale ve tezlerden yararlanılmıştır. Tez genel hatlarıyla dört bölümden oluşmaktadır fakat kökensel olarak üç ana düşünceyi kapsamaktadır. Bu bölümler genel olarak Dasein'ın var-oluşu ve onun otantik varlığındaki Varlıkla kurduğu bağdan hareketle, sanatın dirimsel var-oluşunun kurulması bakımından ele alınmıştır. Bununla bağlantılı olarak modern teknolojinin Ge-stell olarak şeylerin ve bir şey olarak sanatın sonunu getirdiği düşüncesine dayanmaktadır. Tezin ilk bölümlerinde Heidegger'in geleneksel felsefedeki Varlık görüşü eleştirisi ve Dasein'ın Varlık ile kurduğu ontolojik ilişkinin olanağı hakkındaki görüşleri açıklanmıştır. Buna bağlı olarak tezin üçüncü ve dördüncü bölümünde Antik Yunan'da ve Modern Çağda çerçevelemenin tarzları arasındaki fark ortaya konmuştur. Son bölümde poiesis olarak açığa çıkan sanatın şeylerin hakikatinin açığa çıkması için ön koşul olduğu düşüncesi temelinde varılmak istenen hedefe ulaşılmaya çalışılmıştır.