turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
0-5 yaş arası çocukların uyku özelliği ve bunu etkileyen faktörler

Çocukların uyku-uyanma özellikleri ilk bir yılda hızlı bir şekilde gelişmekte ve çocukluk dönemi boyunca olgunlaşmaya devam etmektedir. Uyku, yaşam şeklinden ve kültürel belirteçlerden etkilenmektedir. Ülkemizde beş yaşından küçük çocukların uyku özelliklerini ortaya koyan geniş çaplı çalışmalara rastlanmamıştır. Bu çalışmada beş yaşından küçük sağlıklı 700 çocuğun ebeveynine anket uygulanmıştır. Bu çocukların uyku özellikleri ve bunu etkileyen parametreler araştırılmıştır. Elde edilen sonuçlar diğer ülke ve kültürlerle karşılaştırılmıştır. Bu veriler ışığında, bu çalışmadaki çocukların beyaz ırk ülkelerine göre toplam uyku ve gece uykularınındaha kısa olduğu, daha geç uyudukları, daha geç uyandıkları, uykuya daha zor ve uzun sürede daldıkları, gece daha sık uyandıkları, ancak gündüz uyku süre ve sayılarının daha iyi olduğu görülmüştür. Çalışmaya katılan çocukların Asya ülkelerine benzer uyku özelliklerine sahip oldukları, ancak gündüz uykularının daha az olduğu ve gece uyanma sayılarının daha sık olduğu görülmüştür. Beyaz ırkülkeleri ve Asya ülkelerine göre gece en sık uyanan çocukların, çalışmamızdakiçocuklar olduğu dikkat çekmiştir. Çalışmaya katılan ailelerin yarısına yakını çocuğunda uyku problemi olmadığı, sadece %12,9'u ciddi problem olduğunu ifade etmiş olup bu sonuçlarla bile uyku sorunu açısından en kötü ülkeler arasında olduğumuz görülmüştür. Ciddi uykuproblemlerin en düşük olduğu yaş dönemi 3-6 aylık dönem olup, en yüksek olduğu dönem ise 9-12 aylık dönemdir. Uyku ortamlarının uygun şartlarda ve uyku öncesi rutinlerin yaygın olması ile çalışmaya katılan ailelerde uyku hijyeni uygulamalarının yaygın olduğu görülmüştür. Ancak çalışmaya katılan çocukların hemen hemen hepsi uyku sırasında ebeveyn 100 varlığına ihtiyaç duyması, uyku öncesi rutinlerin sabit olmaması, çocuk uykuyadalana kadar ebeveynlerin sakinleştirici metotları uygulaması, ilerleyen yaşlara kadar gece beslenmelerinin devam etmesi gibi uyku problemleri için risk oluşturan uygulamaların yaygınlığı dikkat çekmiştir. Ancak bu uygulamaların ailelerin çocuklarında ciddi sorun algısıyla anlamlı bir ilişkisi olmadığı görülmüştür. Aileler tarafından en sık belirtilen uyku problemlerinin uykuya dalmaktazorluk, gece sık uyanma ve geç uyku saatleri olduğu görülmüştür. Çalışmaya katılan çocukların uyku özelliklerinin iyi olmadığı, ancak ailelerinbunu sorun olarak görmedikleri dikkat çekmiştir. Bu çocuklara uyku hijyeni ve iyi uyku özellikleri kazandırmak için ailelerin eğitilmesi ve farkındalıklarının arttırılması gerektiğini düşünmekteyiz.
Türkiye'de çocuk istihdamının belirleyicileri

Çocuğun işgücüne katılımı ve doğurduğu sonuçlar her zaman iktisadi literatürün dikkat çeken bir konusu olmuştur. Bu alana bu kadar ilgi gösterilmesinin temelinde çocuk işgücünün gelişime üzerinde doğurduğu olumsuz sonuçlar yatmaktadır. Küreselleşme ve sahip olduğu ucuz işgücü kaynaklarının getirisini artan oranda içselleştirme niyetli gelişmekte olan ülkelerin varlığı ile birlikte bu sorun giderek daha ciddi boyutlara ulaşmıştır. Yeni gelişen ekonomisi, görece yetersiz denetim şartları ve genç nüfusu ile Türkiye de ekonomisinde çocuk işgücünün kayda değer yer tuttuğu ülkeler arasındadır. Çocuğun işgücüne katılımının önüne geçmek ancak bu sorunun belirleyicilerini saptamak ve bulgular ışığında sosyoekonomik politikalar üretmekle mümkün olacaktır. Bu çalışmada Türkiye için çocuk istihdamının belirleyicileri işgücü arzı odaklı olmak üzere hem teorik hem de uygulamalı analizlerle özetlenmiş ve tartışılmıştır. Çalışmanın ilk bölümünde çocuk işgücü kavramı özetlenmiş, çeşitli açılardan farklı tanımlamalara yer verilmiş ve Türkiye ve dünyadaki çocuk istihdamı rakamları tartışılmıştır. İkinci bölümde Türkiye'de daha önce bu alanda yapılmış çalışmalar özetlenmiştir. Üçüncü bölümde çocuk istihdamını açıklayan çoğu teorinin dayanak noktası olan hanehalkı üretim modeli giriş düzeyinde özetlenmiştir. Dördüncü bölümde çocuğun işgücüne katılımını özetleyen teorilere yer verilmiştir. Beşinci bölümde uygulamada tahmin edilen model özetlenmiştir. Son bölümde ise Türkiye'de çocuk istihdamının belirleyicileri ile ilgili bulgular elde edilmiştir.
Acil servise başvuran 18 yaş altı minor kafa travmalı çocuklarda PECARN, CATCH ve CHALICE kriterlerinin retrospektif olarak karşılaştırılması

Minor kafa travması ile başvuran hastalarda, intrakraniyal yer alanmaları saptamada beyin bilgisayarlı tomografi altın standart haline gelmiştir fakat yaygın ve gereksiz kullanımı sağlık giderlerinde artışa sebep olmaktadır. PECARN, CATCH ve CHALICE kuralları seçici BT istemi için geliştirilen en çok kabul görmüş klinik karar verme kurallarıdır. Amaç toplumumuzda PECARN, CATCH ve CHALICE kurallarının tanısal performanslarını değerlendirmek, geçerliliklerini saptamaktır. Çalışmamızda 01/02/2014-12/12/ 2017 tarihleri arasında retrospektif olarak, Uludağ Üniversitesi Tıp Fakültesi Hastanesi Acil Tıp Kliniği'ne minör kafa travması nedeniyle başvuran ve Glaskow Koma Skalası skoru 13-15 olan 18 yaş altı hastaların öyküsü, fizik muayene bulguları, BT sonuçları ve tedavileri retrospektif olarak incelendi. Toplam 530 hastada olmak üzere PECARN 158, CATCH 169 ve CHALICE 59 hastaya uygulanabildi. Hastaların 44'ünde patolojik BT bulgusu saptandı. PECARN kuralının duyarlığı %72.4, özgüllüğü %54.5, CATCH kuralının duyarlığı %57.8, özgüllüğü %50, CHALICE kuralının duyarlığı %87.7, özgüllüğü %20 olarak bulundu. Kuralların uygulanabildiği popülasyonlara bakıldığında CHALICE kuralının PECARN ve CATCH'a göre patolojik BT sonuçlarını saptamada daha belirleyici olduğu anlaşılmıştır.
Okullarda fiziksel aktivite arttırıcı danışmanlık hizmetlerinin fiziksel aktivite düzeyi üzerine etkilerinin incelenmesi

Amaç: Araştırma, T. C. Sağlık Bakanlığı Türkiye Fiziksel Aktivite Rehberi(2014)'in Oyun ve fiziki etkinlikler derslerinde yardımcı olacağı düşüncesiyle geliştirilen programın çocukların fiziksel aktivite bilgi ve davranışlarına etkisini belirlemek amacıyla yapılmıştır. Yöntem: Bu çalışma, Antalya İlindeki tam zamanlı bir devlet okulunda 9-10 yaşları arasındaki 4. sınıfta okuyan 51 çocuğa ön test-son test tekniği ile yapılan deneysel bir araştırmadır. Deney (n=26) ve kontrol gruplarına(n=25), danışmanlık öncesi ve sonrası Hareket Sayıcı (RT3-Akselometre) ölçümleri, Fitnessgram testi, Fiziksel Aktivite Anketi (AAP1-AAP2), Çocuklar İçin Yaşam Kalitesi Ölçeği, Bouchard Ölçeği uygulanmıştır. Ölçümler sonucu gruplar arası karşılaştırmalar normalite testine bağlı olarak t-testi ya da Mann-Whitney U testi kullanılmıştır. Hareket sayıcı, Fitnessgram testleri, anketlerden elde edilen puanlar arasındaki ilişkiler, normalite testine göre Spearman ya da Pearson korelasyon katsayısıyla incelenmiştir. Bulgular: Yapılan ön testlerde gruplar birbirine benzer sonuçlar elde etmiş (p>.05), uygulama sonrasında Hareket Sayıcı testinde deney grubunun total kalori ve aktivite kalori değerlerin, Fiziksel Aktivite Anketi 1 ve 2 puanları, Bouchard 3 Günlük Fiziksel Aktivite ölçeğinden elde edilen puanların kontrol grubuna göre anlamlı derecede yüksek çıkmıştır (p<.05). Fitnessgram testleri ile ÇİYKÖ çocuk ve veli puanlarında gruplar arası anlamlı bir fark bulunmamıştır (p>.05). Bouchard Anketi ile Fiziksel Aktivite Anketi 1 ve 2 yüksek ilişki bulunmuştur (p<.01). Hareket Sayıcı Total K. ve Aktivite K. değerleri ile Bouchard Aktivite Anketi değişkenleri arasında zayıf ilişki vardır ( p<.05). Sonuç: Sağlık Bakanlığı Türkiye Fiziksel Aktivite Rehberi (2014) ile yapılan danışmanlık hizmetleri sonucu araştırmaya katılan çocukların fiziksel aktivite bilgi ve davranışlarına olumlu katkı sağladığı belirlenmiştir.
Çocuk hastalarda düşme riskinin belirlenmesinde humpty dumpty ve buçh düşme ölçeklerinin karşılaştırılması

Çocuk Hastalarda Düşme Riskinin Belirlenmesinde Humpty Dumpty ve BUÇH Düşme Ölçeklerinin KarşılaştırılmasıÖzetAmaç: Hastanede yatan hastalarda düşmelerin önlenmesinde öncelikli adım düşme riskinin geçerli ve güvenilir bir ölçüm aracı ile tanılanmasıdır. Bu çalışmanın amacı, çocuk hastaların düşme riskinin değerlendirilmesinde Humpty Dumpty ve BUÇH ölçeklerinin kestirim geçerliliğini belirlemektir. Yöntem: Metadolojik türdeki bu çalışma Ekim 2016 -Nisan 2017 tarihleri arasında Ankara'da bir çocuk hastanesinin yoğun bakımlar ve acil servis dışındaki tüm yataklı servislerinde yapıldı. Örneklemi 0-18 yaş grubu yatarak tedavi gören çocuklar oluşturdu. Çalışmaya alınma kriterlerini karşılayan ve düşmeyen 200 hastanın verileri Ekim 2016 -Nisan 2017 tarihleri arasında prospektif olarak, 2014- 2015 yılları arası düşen 16 hasta verileri retrospektif olarak elde edildi. Veriler BUÇH ve Humpty Dumpty düşme riskini tanılama ölçekleri ile toplandı. Her iki ölçeğin kestirim geçerliliği; duyarlılık, özgüllük, pozitif kestirim değeri, negatif kestirim değeri ve ROC eğrisi altında kalan alan değerlerine dayalı olarak değerlendirildi. Bulgular: Humpty Dumpty ölçeğinin (13, 5 kesme noktası ile) duyarlılık, özgüllük, pozitif ve negatif kestirim değerleri sırasıyla %87,5, %60, %14,8, %98,3; BUÇH ölçeğinin (15, 5 kesme noktası ile) %100, %33,5, %10,7, %100; (16, 5 kesme noktası ile) %87,5, %41,0, %10,6, %97, 6 olarak bulundu. ROC eğrisi altında kalan alan Humpty Dumpty için 0 ,739, BUÇH için 0,657 olarak saptandı. Sonuç: Çocuk hastaların düşme riskini değerlendirmede iki ölçek arasında Humpty Dumpty ölçeği daha iyi kestirim değerleri sundu. Ayrıca çalışma bulguları Humpty Dumpty ve BUÇH ölçekleri arasında doğrudan ilişkiyi ve bu ölçeklerin eş zamanlı geçerliliğine kanıt sağladı.
Çocukluk çağı over tümörleri

Amaç: Çocukluk çağında görülen primer over tümörlerinin klinik, radyolojik ve histopatolojik özellikleri ile tedavi sonuçlarının retrospektif olarak incelenmesi amaçlandı. Hastalar ve yöntem: Hacettepe Üniversitesi Tıp Fakültesi Çocuk Onkolojisi Bilim Dalı'nda 1975- 2015 yılları arasında primer over tümörü tanısı konulmuş 124 vakanın klinik özellikleri, laboratuvar ve radyoloji bulguları, histopatolojik tanıları, tümörün yerleşimi, tümör evrelemeleri ile tedavileri ve sonuçları incelendi. Bulgular: Çalışmaya alınan 124 hastanın ortanca yaşı 11.0 yıl (1.73-17.63) idi. Hastaların %23.4'ü (n=29) matür teratom, %16.9'u (n=21) disgerminom, %13.7'si (n=17) mikst germ hücreli tümör, %11.3'ü (n=14) endodermal sinüs tümörü, %10.5'i (n=13) embriyonal karsinom, %9.7'si (n=12) immatür teratom tanısıyla izlendi. Hastaların %3.2'si (n=4) sınıflandırılamayan germ hücreli tümör, %3.2'si (n=4) granuloza teka hücreli tümör, %3.2'si (n=4) ise seröz kistadenom (n=1), sınırda ''borderline'' müsinöz tümör (n=1), sertoli leydig hücreli tümör (n=2), %1.6'sı (n=2) teratokarsinom, %1.6'sı (n=2) gonadoblastom, %0.8'i (n=1) malign teratom, %0.8'i (n=1) adenokasinom tanısı almıştı. Lateralizasyon incelendiğinde sağ over yerleşimli 66 hasta (%53.2), sol over yerleşimli 51 hasta (%41.1), primeri bilinmeyen bir hasta (%0.8), bilateral olan altı hasta (%4,8) saptandı. Çalışmada FIGO ve COG evreleme sistemlerine göre evreleme yapıldı. FIGO evreleme sistemine göre tanı anında hastaların %56.5'i evre I, %14.5'i evre II, %23.4'ü evre III, %5.6'sı evre IV ile başvurdu. COG evreleme sistemine göre ise hastaların %57.2'si evre I, %10.4'ü evre II, %25.8'i evre III, %6.6'sı evre IV tanısı aldı. Primer over tümörlü 124 hastanın on yıllık genel yaşam hızı %82. 5 ve olaysız yaşam hızı %76. 3 saptandı. Yaşam analizlerinde yaş (p< 0 .017), histopatolojik tip (p< 0 .001), FIGO evre (p:0,019), COG evre (p: 0 .003), kemoterapi protokolü (p: 0 .049) önemli faktörler olarak bulundu. Matür teratom, erken evre hastalar ve başka merkezde tedavi alıp sevk edilen hastalar analiz dışında bırakıldığında 74 hastada tedavi analizi yapıldı. Yıllara göre kullanılan tedavi protokollerinde on yıllık genel ve olaysız yaşam hızları, sırasıyla VAC protokolü için %66. 7 ve %50, PVB protokolü için %57. 1 ve %42.9, BEP protokolü için %82. 5 ve %78. 5 olarak bulundu. Sonuç: Merkezimizde izlenen over tümörlü çocuklardaki yaşam hızları, benzer çalışmalarla karşılaştırılabilir düzeylerde bulundu. Yakın yıllarda kullanılan BEP protokolü ile tedavi daha başarılı bulundu. İleri evrelerde yaşam hızlarının düşük bulunması buna yönelik iyileştirmeleri gerektirmektedir.
Az gören çocuklarda ip atlama ve kuvvetlendirme eğitiminin etkinliği

Bu çalışmanın amacı az gören çocuklarda ip atlama ve kuvvet eğitiminin fiziksel uygunluk ve yaşam kaliteleri üzerine etkisini incelemektir. Çalışma Denizli ilinde bulunan görme engellilere özel eğitim veren bir okulda gerçekleştirildi. Eğitim Kurumları Yaptırma ve Yaşatma Derneği Denizli Görme Engelliler İlkokulu/ Ortaokulu'nda gerçekleştirildi. Çalışmaya 10-14 yaş aralığındaki 19 az gören öğrenci (11 kız, 8 erkek) katıldı. Öğrenciler randomize olarak eğitim ve kontrol grubu olmak üzere iki gruba ayrıldı. Eğitim grubundaki öğrencilere 8 hafta boyunca haftada 2 gün ip atlama ve kuvvetlendirme eğitimi verildi. Kontrol grubuna ise 8 hafta boyunca herhangi bir eğitim uygulanmadı. Eğitime başlamadan önce ve eğitim bittikten sonra Mekik Testi, Şinav Testi, 1 mil koş/ yürü testi, Pediatrik yaşam Kalitesi Envanteri değerlendirilmesi yapıldı. Eğitim grubunda eğitim sonrasında mekik ve 1 mil koş/yürü testinde anlamlı gelişme bulundu (p<0.05). Diğer taraftan şınav testi ve PedsQL sonuçlarında eğitim sonrasında fark görülmedi(p>0.05). Kontrol grubunda ise tüm parametrelerde istatistiksel açıdan anlamlı fark görülmedi (p>0.05). İlk değerlendirme ve son değerlendirme sonuçları arasındaki fark değerleri açısından gruplar karşılaştırıldığında iki grup arasında fark bulunmadı (p>0.05). Çalışmamızdan elde edilen sonuçlar, ip atlama ve kuvvet egzersizlerinin az gören çocukların kassal kuvvetini ve aerobik kapasitesini olumlu yönde etkilediğini gösterdi.
Erzurum il merkezi okul çağı çocuklarda obezite prevalansı ve beslenme alışkanlıkları ile ilşkisi

Erzurum da Yaşayan Okul Çağı Çocuklarda Obezite Prevalansı ve Beslenme Alışkanlıkla ile İlişkisinin Araştırılması. Atatürk Üniversitesi. Tıp Fakültesi. Çocuk Sağlığı ve Hastalıkları AD. Erzurum 2014. Obezite vücutta aşırı yağ depolanmasıyla ortaya çıkan fiziksel ve ruhsal sorunlara neden olabilen enerji metabolizma bozukluğudur. Çocukluk çağı obezitesi özellikle gelişmiş ülkelerde olmakla birlikte bütün dünyada artan bir prevalansa sahiptir. Dünya Sağlık Örgütü obeziteyi 'global bir epidemi' olarak tanımlamış ve bir halk sağlığı problemi olduğunu vurgulamıştır. Bu çalışma yaklaşık 760. 000 nüfuslu Erzurum ilinde 6-16 yaş grubu çocuklarda obezite prevalasını saptamak ve obeziteye yol açan risk faktörlerinden beslenme alışkanlıklarını belirlemek amacıyla yapıldı. Obezite ve fazla tartılı olma durumunu saptamak için TJ Cole ve arkadaşlarının geliştirdiği uluslararası referans değerleri kullanıldı. Bu yaş grubunda fazla tartılı olma prevalansı %9.3, obezite prevalansı % 2.5 olarak bulundu. Kızlarda fazla tartılı olma prevalansı % 10.1, obezite prevalansı % 2.4 iken erkeklerde fazla tartılı olma prevalansı % 8.5, obezite prevalansı % 2.6 idi. Obezite için en önemli risk faktörleri olarak; yüksek sosyoekonomik seviye, anne ve/veya babanın obez olması, kardeşte obezite varlığı, kahvaltı öğününü atlama, fast-food tüketimi, düzenli ana öğün ve ara öğün yapmama olarak tespit edildi.
Çocukluk çağında çölyak hastalığı klinik bulgularının değerlendirilmesi:Tek bir merkez deneyimi

Çölyak hastalığı genetik yatkınlığı olan bireylerde, gıdalarda bulunan glutenin alınmasıyla ortaya çıkan, temel olarak ince bağırsağı etkileyen ve malabsorbsiyonla seyreden otoimmün bir enteropatidir. Çölyak hastalığı tanısında klinik değerlendirme önemlidir. Bu çalışma ile erken dönem başvuru semptomları öncelikli olmak üzere tüm belirti ve bulgular irdelenerek çocuk hasta gören hekimlerin Çölyak hastalığı tanısını daha erken dönemde tespiti ve tedavisinin yapılarak komplikasyonlarını azaltılması amaçlanmıştır. Bu çalışmaya Haziran 2008 -Haziran 2016 yılları arasında Mersin Üniversitesi Çocuk Gastroenteroloji, Hepatoloji ve Beslenme Kliniğinde ESPGHAN kriterlerine uygun olarak Çölyak hastalığı tanısı alan 160 hasta dahil edildi. Retrospektif yapılan çalışmada olguların demografik özellikleri, antropometrik ölçümleri, laboratuar değerleri, kemik mineral dansiteleri, endoskopi ve biyopsi sonuçları kaydedildi. Çalışmaya alınan 160 hastanın 107'si (%66,9) kız ve 53'ü (%33,1) erkekti. Ortalama yaşı 8,6 4, 02 yıldı. En sık başvuru yakınmaları sırasıyla, karın ağrısı (%46,2), büyüme geriliği (%27,5), kronik ishal (% 10,0) ve kabızlık (%8,7) olarak saptandı. En sık saptanan anormal fizik inceleme bulguları sırasıyla; boy kısalığı (%23,8), solukluk (% 15 ,6), karın şişliği (%5,0) idi. Olguların 100'ü (%62,5) glutensiz diyet uyumu gösterirken, 60'ında (%37,5) diyet uyumu yoktu. Çalışmaya alınan 160 Çölyak hastasının 53'ünde (%62,4) demir eksikliği anemisi, 5'inde (%5,9) Diabetes Mellitus ve 1'inde (%1,2) epilepsi saptandı. Demir eksikliği anemisi, kızlarda daha sık izlendi. İnce barsak biyopsisinde (% 10,6) helicobacter pylori gastriti saptandı. Biopsi sonuçlarına göre sırasıyla olguların 59'u (% 45,0) Marsh evre 3b, 47'sı (% 35,9) Marsh evre 3a, 15'i (%11,5) Marsh evre 3c ve 8'i (% 6,1) Marsh evre 2 ile uyumluydu. Çölyak hastalığının en önemli tek tedavisi glutenin diyetten çıkarılmasıdır. Çölyak hastalığı çok geniş spektrumda semptomlarla karşımıza çıkabilmektedir. Bu semptomlarla başvuran hastaların Çölyak hastalığı olabileceği şüphesiyle değerlendirilmesi toplumda tanı almamış olan büyük orandaki Çölyak hastalarını ortaya çıkaracaktır. Bu da erken tedavinin başlanması ve ileride gelişebilecek komplikasyonların önlenmesini sağlayacaktır.
Mesane disfonksiyonlu çocuklarda tanıda ve tedavi yanıtının değerlendirilmesinde idrar sinir büyüme faktörü, beyin kaynaklı nörotrofik faktör düzeyleri ile NGF(ALA35VAL) ve bdnf (VAL66MET) genetik polimorfizmlerinin rolü

Mesane disfonksiyonu ; belirgin üropati ya da nöropati olmaksızın, sıkışma, idrarı tutamama, sık idrara çıkma ile kendini gösteren çocukluk çağında sık rastlanılan bir durumdur. Çocuklarda en sık görülen işeme bozukluğunun aşırı aktif mesane olduğu bildirilmiştir. AAM'nin kesin tanısında ürodinami ile detrusor instabilitesinin gösterilmelidir. Ancak ürodinami invaziv bir yöntem olup, dış faktörlerden de etkilenmektedir. Bu nedenle AAM tanısı için invaziv olmayan ve kolay uygulanabilen belirteçler gerekmektedir. Çalışmanın amacı; AAM tanısı alan çocuklarda, tedavi öncesinde ve sonrasında idrarda NGF/kr ve BDNF/kr düzeylerinin ölçülerek, hastaların tanısında ve monitorizasyonunda güvenilirliklerini değerlendirmek, aynı zamanda NGF ve BDNF gen polimorfizmlerinin belirlenerek hastalık yatkınlığı açısından değerini araştırmaktır. Çalışmaya ürodinami ile AAM tanısı alan 24 hasta ve sağlıklı 30 çocuk alındı. işeme bozukluğu semptom skorlaması doldurtularak idrar ve kan örnekleri alındıktan sonra tedavi başlandı. Tedavi sonrası 3. Ve 6. ayda İBSS ile klinik yanıt değerlendirildi ve idrar örnekleri alındı.. Hastaların NGF/kr ve BDNF/kr değerleri tanıda kontrolden belirgin yüksek saptandı. Tanıda NGF/kr'nin 3. aydabelirgin azaldığı ancak 6. ayda anlamlı farklılık oluşturmadığı, BDNF/kr ise 3. ve 6. aylardabelirgin azaldığı görüldü. İBSS'nun ise tanı sırasında, 3. ve 6 aylarda azaldığı görüldü. NGF/kr ve BDNF/kr'nin sensitivitesi ve spesifitesi sırasıyla NGF/kr %87, 5 ve %100, BDNF/kr ise %87, 5 ve %83, 3 olarak saptandı. NGF ve BDNF genotip ve allel sıklığının, toplumdakinden farklı olmadığı ve genetik polimorfizm varlığının NGF/kr ve BDNF/kr düzeylerini etkilemediği görüldü. Çalışmamızda AAM tanısında NGF/kr ve BDNF/kr oranlarının duyarlılığının ve özgüllüğünün yüksek olduğu, ancak tedavi yanıtının izleminde BDNF/kr'nin daha doğru sonuçlar verdiği, genetik polimorfizmin hastalığa yatkınlık açısından risk oluşturmadığı gösterilmiştir.
Ankara Çocuk İzlem Merkezinde 2011-2015 yılları arasında adli görüşmesi yapılan çocuklara verilen hizmetin değerlendirilmesi

Araştırmanın amacı; cinsel istismara uğrayan çocukların adli sürece girişinde örselenmesini en aza indirmek üzere kurulan Çocuk İzlem Merkezlerinden hizmet alan çocukların ailelerinin aldıkları hizmetten ve süreçten memnuniyetleri, ayrıca ÇİM' de çalışan meslek elemanlarının memnuniyeti ve mesleki doyum düzeyini belirlemektir. AnkaraÇocukİzlem Merkezinde beyanı alınan çocukların aileleri, ÇİM' de çalışan Cumhuriyet Savcısı, avukat, adli görüşmeci ve adli tıp uzmanlarının ÇİM' den ve süreçten memnuniyet durumları hazırlanan anketler yoluyla değerlendirilmiştir. Bu amaçla 86 aile, 9 Cumhuriyet Savcısı, 21 avukat, 41 adli görüşmeci ve 17 adli tıp uzmanı çalışmaya katılmıştır. Araştırmaya katılan ailelerin ÇİM' de yapılan adli görüşmeden ortalama memnuniyeti 6 üzerinden 5 ,73 0,75; adli muayeneden 5 ,62 0,93; ruh sağlığı muayenesinden 5 ,77 0,57; tıbbi muayeneden 5 ,75 0,52; aile görüşmesinden 5 ,63 0,98; bulunmuştur. ÇİM çalışanları ve ÇİM' deki süreç ile ilgili farklı alanlarda sorulan sorularda ailelerin 74' ü (%86,2) aldığı hizmetin gereksinimlerini karşıladığını düşünmektedirler. Bütün savcılar, avukatlar, adli görüşmeciler ve adli tıp uzmanları ÇİM sürecini olumlu olarak değerlendirmişler, genel olarak memnun oldukları bulunmuştur. Adli süreçte çocukların tekrar tekrar cinsel istismar olayını anlatmak ve muayene olmasını önlemek için açılan ÇİM kuruluş amaçına büyük oranda ulaşmış olup geliştirilmesi gereken yönler ve yeni çalışmalar yapılmasına ihtiyaç vardır.
Bursa ili İnegöl ilçesi merkez köylerinde 0-3 yaş grubu çocukların beslenme durumları ve bunu etkileyen faktörler

Jüri : Yrd. Doç. Dr. Nevin AKTAŞ Prof. Dr. Suna BAYKAN Doç, Dr. Seniha HASİPEK Bu araştırma 0-3 yaş grubu çocukların beslenme durumları ile bunu etkileyen bazı faktörleri incelemek amacıyla planlanmıştır. Araştırma materyalini Bursa İli İnegöl İlçesi Merkez Bucağı' na bağlı köyler içerisinden %12 örneklemle alman 9 köyden 0-3 yaş grubunda belirlenmiş 255 çocuk oluşturmuştur. Araştırmaya alman deneklerin %55,31'i erkek, %44,71'i kız olup yaş ortalaması 1,8 0,5 aydır. Deneklerin malnütrisyori durumu ile anne sütü alma süresi arasında ilişki bulunamamıştır. 0-12 aylık 100 deneğin 60' ma bu aylarda ek gıdalar verilmeye başlanmış, kalan 40'ı sadece anne sütü ile beslenmiştir. Araştırma kapsamına alman 220 deneğin beslenme durumları incelendiğinde; %54, 99 deneğin protein ve kalori alımları yeterli, %45, 01 deneğin ise protein veya kalori alımları veya her ikisi de yetersiz bulunmuştur. Gomez ve Jellife'in yaşa göre boy ve ağırlık ve Wolanski'nin üst orta kol çevresi standartları ile, yapılan ölçümler kıyaslanarak malnütrisyon derecelendirilmesi yapıldığında, 220 deneğin %23,64'ü malnütrisyonlu bulunmuş, bu orana dahil 2 deneğin ağır malnütrisyon- lu olduğu saptanmıştır. FA0-WH 0 standartlarına göre belirlenen protein kalori mal- nütrisyonu ile GOMEZ- JELLİFE'in yaşa göre boy ve ağırlık standartları ile belirlenen malnütrisyon arasındaki ilişki pozitif bulunmuştur.