turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Çocuklarda sağlıkla ilgili fiziksel uygunluk özelliklerinin değerlendirilmesi

Bu araştırmada çocuklarda sağlıkla ilgili fiziksel uygunluğun değerlendirilmesi ve yaş gruplarına göre normlarının oluşturulması amaçlanmıştır. Araştırmaya sağlık açısından beden eğitimi ve spor dersine katılmasında sakınca bulunmayan, test ve ölçüm tarihlerinde 7-15 yaş aralığında 760 erkek, 785 kız öğrenci katıldı. Araştırmada Türk ilköğretim öğrencilerine yönelik oluşturulan fiziksel uygunluk test bataryası uygulanmıştır. Bataryada vücut kütle indeksi, v-otur uzan esneklik testi, mekik ve şınav kas kuvveti ve dayanıklılığı testleri, 20 m sürat koşu testi ve 800 ve 1600 m dayanıklılık koşu testleri uygulandı. Yaş gruplarına göre erkek ve kız öğrencilerin ortalamaları arasında farklılık bağımsızı gruplarda t-testiyle, yaş grupları arasındaki farklılık ise tek yönlü varyans analiziyle test edildi. Varyans analizi sonucu grupları farklılık tespit edilmesi durumunda çoklu karşılaştırma testlerinden Bonferroni kullanıldı. Değişkenler arasındaki ilişki Pearson Korelasyon analiziyle incelendi. Çocukların yaş, boy uzunluğu ve vücut ağırlığı gibi fiziksel özellikleri ile fiziksel uygunluk performansları arasında önemli yüksek korelasyonlar tespit edildi (p<0,05). Özellikler 20 m hız koşu süreleriyle negatif dayanıklılık koşu süreleriyle ise pozitif ilişki tespit edilmiştir (p<0,05). Ayrıca farklı yaş gruplarında fiziksel uygunluk performansının cinsiyetler arasında benzerlik ve farklılıklar gösterebileceğini özellikle 10 yaş öncesi erkek ve kız çocuklarda performans benzerliklerin daha belirgin olduğu görüldü. Sonuç olarak çocuklarda farklı yaş gruplarında cinsiyetler arasında benzer ve farklı fiziksel uygunluk performanslarının olabileceği, vücut kompozisyonu değişkenleriyle diğer fiziksel uygunluk değişkenleri arasında kuvvetli pozitif ve negatif ilişkiler olduğu söylenebilir.
7-12 yaş çocuklarında görülen uyum ve davranış bozuklukları ve benlik saygısı ilişkisi

Bu araştırma 7-12 yaş okul çocuklarında var olan uyum ve davranış bozukluklarını, benlik saygısı düzeylerini saptamak ve bu iki değişken arasındaki ilişkiyi ortaya koymak amacıyla gerçekleştirilen tarama türünde bir çalışmadır. Aynı zamanda, çocukların kendilerinde var olduğunu düşündükleri uyum ve davranış sorunlarını ölçmek amacıyla araştırmacı tarafından 'Davranış ve Uyum Sorunları ölçeği'' geliştirilmiştir. Çocuklann benlik saygısı düzeylerinin ölçülmesine yönelik olarak ise 'Kültürden Arınmış Benlik Saygısı Envanteri' kullanılmıştır. Araştırma, İstanbul İli'nde Milli Eğitim Bakanlığı'na bağlı 6 devlet ve 1 özel ilköğretim okulunun 1., 2., 3., 4., 5., sınıflarında okumakta olan 438 öğrenci ile 2 farklı Korunmaya Muhtaç Çocuk Kurumunda yaşamakta olan 187 çocuk olmak üzere toplam 625 çocuk üzerinde uygulanmış ve değerlendirilmiş, elde edilen veriler araştırmada kullanılan ölçeklerin geçerlik-güvenirlik analizlerinde kullanılmıştır. Okullardan seçilen 438 öğrencinin verilerinden yararlanılan ve araştırmanın bağımlı değişkenlerinin bağımsız değişkenlere göre farklılaşmasının sınandığı karşılaştırma istatistiklerinde Pearson-Korelasyon Katsayısı, t-testi, Varyans Analizi yapılmıştır. DAVUY ve KABSE ölçeklerinin geçerlik çalışmalan kapsamında; item-total korelasyon katsayısı ve item-remainder korelasyon katsayısı ile Cronbach alfa katsayısı hesaplanmıştır. Ayrıca her maddenin ayırt edici olup olmadığı t-testi ile sınanmıştır. Araştırmada; DAVUY'un genel toplamı ve 4 alt boyutu ile KABSE'nin genel toplamı ve 6 alt boyutu arasındaki ilişkiye bakılmıştır. Ayrıca; DAVUY ve KABSE'nin genel toplamı ve alt boyutları ile demografik bilgiler arasındaki ilişki incelenmiştir. Araştırma sonuçlarına göre, toplam benlik saygısı ile davranış ve uyum sorunlarının toplamı arasında negatif bir ilişki izlenmektedir. Davranış ve uyum sorunlarının toplamı arttıkça toplam benlik saygısı azalmaktadır. Ill
Adolesan ve çocukluk çağı sporcularda yaz mevsimi sonrası yaş gruplarına göre d vitamini durumlarının değerlendirilmesi

Büyüme çağındaki çocukların D vitamini gereksinmesinin yüksek olduğu bilinmekle birlikte yeterli D vitamini alıp almadıkları bilinmemektedir. Bu tez çalışmasında adölesan ve çocukluk çağı sporcularda yaz mevsimi sonrası yaş gruplarına göre D vitamini durumlarının değerlendirilmesi amaçlanmıştır. Araştırma, Fenerbahçe Spor Kulübü'nden lisanslı (6-10 yaş ve 12-18 yaş grubu)erkek futbol oyuncuları üzerinde yapılmıştır. Araştırma Şubat - Kasım 2016 tarihleri arasında yürütülmüştür. Araştırmaya, futbol dalında gönüllü 20'şer erkek sporcu alınmıştır. Herhangi bir kronik hastalığı, spor yer alanması olmayan, D vitaminisuplemanı ve sigara kullanmayan, lisanslı gönüllü sporcular dahil edilmiştir. Araştırmacı tarafından araştırmaya katılan tüm sporcuların genel bilgileri alınmış, Kasım 2016 tarihinde sporcuların yaptıkları antrenman süreleri, spor yer alanma durumları, sigara kullanımları, D vitamini suplemanı ve ergojenik destek kullanımları gibi konuları içeren anket, yüz yüze görüşme yöntemiyle uygulanmıştır. Yapılan araştırmaya katılan futbolcuların D vitamini analizlerinden elde edilen değerler incelendiğinde futbolculardan 22'sinde (%55) D vitamini yetersizliği, 10'unda(%25) D vitamini eksikliği saptanmış olup yalnızca 8'inde (%20) D vitaminin yeterli olduğu görülmüştür. 12-18 yaş arası sporcuların D vitamini düzeyi 6-10 yaş arası çocuklardan anlamlı şekilde daha yüksektir. Boy, ağırlık ve BKİ ile D vitamini düzeyleri arasında pozitif yönlü, orta kuvvette ve anlamlı bir ilişki söz konusudur.
Epilepsili çocuğa sahip ebeveynlerin bakım yükü ve umutsuzluk düzeyinin incelenmesi

Çocuğa Sahip Ebeveynlerin Bakım Yükü ve Umutsuzluk Düzeyinin İncelenmesiAmaç: Bu çalışma, epilepsili çocuğa sahip ebeveynlerin bakım yükü ve umutsuzluk düzeyinin incelenmesi amacıyla yapılmıştır. Materyal ve Metot: Tanımlayıcı nitelikte olan çalışma, Mayıs 2017 -Temmuz 2018 tarihleri arasında yapılmıştır. Çalışmanın verileri ise Ekim 2017 -Ocak 2018 tarihleri arasında Sağlık Bilimleri Üniversitesi Van Eğitim ve Araştırma Hastanesi Çocuk Nöroloji ve Genel Çocuk Polikliniklerine hafta içi mesai saatleri içerisinde başvuran epilepsili çocuğa sahip 384 ebeveynden toplanmıştır. Verilerin toplanmasında Sosyodemografik Veri Formu, Zarit Bakım Yükü Ölçeği ve Beck Umutsuzluk Ölçeği kullanılmıştır. Veriler değerlendirmesinde sayı, yüzdelik ve ortalamaların incelenmesinin yanı sıra, değişkenlerin istatistiksel karşılaştırması için bağımsız gruplarda t testi, tek yönlü varyans analizi ve pearson korelasyon analizi kullanılmıştır. Bulgular: Bu araştırmada ebeveynlerin bakım yükü puan ortalaması orta düzeyde (40 9.63) ve umutsuzluk puan ortalaması ise hafif düzeyde (7.97 4 .43) olduğu saptanmıştır. Katılımcıların akrabalık durumu, eğitim düzeyi, çalışma durumu, aylık geliri, epilepsi ve bakımı hakkında eğitim alma, ailede bakıma muhtaç başka kişi varlığı ve çocuğun eğitim düzeyi ile başka kronik hastalığa sahip olma durumunun hem bakım yükü hem de umutsuzluk üzerinde etkili olduğu belirlenmiştir (p<0.05). Hastalığın tanı süresi, çocuğun hastaneye yatış sayısı ve bakım verme süresi ebeveynlerin bakım yükü ile umutsuzluk düzeyi arasında anlamlı ilişki bulunmuştur (p<0.05). Bakım yükü ile umutsuzluk arasında pozitif yönlü, düşük düzeyli ilişki bulunmuştur (p<0.05). Ebeveynlerin medeni durumu, yaşanan yer, aile tipi ve diğer aile üyelerinden yardım alma durumu ile epilepsili çocukların cinsiyeti ve sağlık güvencesinin olup omaması bakım yükü üzerine etkili olmadığı belirlenmiştir (p>0.05). Çocukların cinsiyeti ile ebeveynin cinsiyeti umutsuzluk üzerinde etkili olmadığı belirlenmiştir (p>0.05). Sonuç: Bu çalışma sonuçunda epilepsili çocuğa bakım veren ebeveynlerin ve epilepsili çocukların bazı demografik özelikleri bakım yükü ve umutsuzluk düzeyi üzerinde etkili olduğu belirlenmiştir. Bakım yükü ve umutsuzluk arasında pozitif yönlü düşük düzeyli bir ilişki bulunmuştur.
Expectations of young learners and teenagers in terms of language teaching materials

Bu çalısma çocukların ve gençlerin ingilizce derslerindeki materyalbeklentilerini arastırmaktadır. Her iki yas grubuna ait özellikler belirtilirken, ögrencilerin de ne tarz aktivite türlerinden hoslandıklarına da açıklık getirilmistir. Eger seçilen aktivite türleri ve kullanılan materyaller her bir yas grubuna hitap edebilecek nitelik tasırsa, ögrenme eglenceli, hatırda kalan ve ilginç bir deneyim olarak gerçeklesir. Arastırma bes bölümden olusmaktadır. ilk bölümde çalısmanın amaçlarına yer verilirken, ikinci bölümde bu alanda yapılan geçmişs arastırmalaradeginilmistir. Çocuklar tanımlanırken, alanda sözü geçen egitim psikologlarının vefilozoflaın fikirlerinden kronolojik olarak bahsedilmistir. Daha sonra gençlertanımlanmıs ve nasıl ögrendikleriyle ilgili düsünceler açıklanmıstır. Son olarak dil ögretim materyalleri ve özellikleri detaylı olarak incelenmiştir. Üçüncü bölüm veri toplama ve analizi bölümleri olan ön ve son testleri ve onların sonuçlarını içermektedir. Ayrıca her yas grubu için önerilen ders planları veislenisleri de buradadır. Bölüme sonuç bölümüyle özetlenmistir. Dördüncü bölüm her iki gruba yönelik önerilen aktivite ve materyalkullanımlarına deginmistir. Son bölümde arastırmayla ilgili sonuçlar yer almaktadır. Çalısmada kullanılan ön test, son test ve gözlemci değerlendirmelerinin Türkçe ve ingilizce karsılıklarıekler bölümüne konulmustur.
Fazıl Hüsnü Dağlarca'nın şiirlerinde çocuk teması

Fazıl Hüsnü Dağlarca (1914- ), Cumhuriyet dönemi Türk şiirinin yaşayan en önemli şairlerinden biridir. 87 yaşındaki şairin sahip olduğu yüz dokuz eserinden yirmi dört tanesi çocuklara yöneliktir. Şiir kitaplarının sayıca üstünlüğünün tartışılmaz bir gerçek olması yarımda onu, 'Türk Çocuk Edebiyatı' sahasında da vazgeçilmez bir şair ve çocuk şiirinin usta bir kalemi olarak da görmek gereklidir. O, çocuk şiirinde, sahip olduğu yenilikçi anlayışı ve çocuk şiirlerinde kullandığı yöntem ve teknikle de çağdaş çocuk şiirini yaratmış bir şairimizdir. Dağlarca'yı çocuklar için şiir yazmaya yönelten en önemli özelliği, yaşamın içinde şiirin ta kendisi olan -çocuklara duyduğu sevgisidir. Şaire göre hiçbir şey hayat ve hayatın bize sunduğu küçük bir varlık olan çocuk kadar şaşırtıcı olamaz. Fazıl Hüsnü Dağlarca'nın çocuk şiirleri, insan, doğa ve hayvan sevgisi, çevre bilinci, öğrenme ve okuma tutkusu, aile, yurt ve Atatürk dizeleriyle örülmüş ve tüm çocuklara armağan edilmiştir.
Dikkat eksikliği hiperaktivite bozukluğunda atomoksetin tedavisine yanıt ve dirençte CYP2C19 ve SLC6A2 polimorfizmlerinin rolü

Amaç: Bu çalışmanın amacı; Dikkat Eksikliği Hiperaktivite Bozukluğu olan, atomoksetin kullanan çocuk ve ergenlerde CYP2C 19 enzim geni ve SLC6A 2 geninin farklı polimorfizmlerinin etkisini araştırmaktır. Gereç ve Yöntem: Çalışmaya DEHB tanısı konan 100 hasta ve 80 sağlıklı kontrol dahil edildi. Atomoksetin dozu, 0.5 mg/kg/gün olarak başlandı, 1 haftalık aralıklarla yükseltilerek ve 1.2 mg/kg/gün dozunda titre edildi. Tedaviye yanıt, tedaviye başladıktan 2 ay sonra klinik görüşme, Klinik Global İzlenim Ölçeği, Conners Anne Baba Derecelendirme Ölçeği ve Conners Öğretmen Derecelendirme Ölçeği ile değerlendirildi. Yan etkilerin değerlendirilmesinde Barkley Stimulan Yan Etki Değerlendirme Formu kullanıldı. Hasta ve kontrollerden periferik venöz kan örnekleri alındı ve SLC6A 2 geni için rs12708954, rs3785143 tek nükleotid polimorfizmleri ve CYP2C 19 genotipleri incelendi. Bulgular: rs12708954 ve rs3785143 genotiplerinin hastalık şiddeti üzerine etkisi incelendiğinde gruplar arasında anlamlı fark bulunmadı. rs12708954 genotipi ve tedavi yanıtı arasındaki ilişki değerlendirildiğinde gruplar arasında istatistiksel olarak anlamlı farklılık bulundu. Tedaviye yanıtın heterozigot bireylerde normal bireylerden daha iyi olduğu ve cinsiyete göre düzeltildiğinde farkın devam ettiği belirlendi. rs3785143'ün tedavi yanıtı ile ilişkisi incelendiğinde; rs12708954'e benzer şekilde, heterozigot bireylerin normal bireylerden daha iyi tedavi yanıtı olduğu görüldü. Her iki grupta da heterozigot olan bireylerde yan etkilerin daha fazla bulunduğu gözlendi. CYP2C 19 c.991G>A polimorfizmi olmayan bireylerde Conners Ebeveyn Derecelendirme Ölçeği ve Conners Öğretmen Derecelendirme Ölçeği puanlarında anlamlı düşüş olduğu bulundu. Sonuç: Bu çalışmada, atomoksetin tedavisi sırasında SLC6A 2 ve CYP2C 19 genlerindeki polimorfizmlerin tedaviye yanıtı etkileyebileceği tespit edilmiştir. Ancak bu konuda yapılacak geniş çaplı araştırmalara ihtiyaç duyulmaktadır.
Ebeveynlerin sağlık okuryazarlığı düzeyinin çocukluk dönemi aşılarına yönelik tutum ve davranışlarıyla ilişkisi

Bu araştırma ebeveynlerin sağlık okuryazarlığı düzeyinin çocukluk dönemi aşılarına yönelik tutum ve davranışlarıyla olan ilişkisini tespit etmek amacıyla tanımlayıcı olarak yapıldı. Araştırma Kırıkkale ili merkez ilçesinde 0-12 aylık yaş grubunda çocuğu olan 279 ebeveynle yürütüldü. Örneklemde yer alan ebeveynleri belirlemek için lot kalite tekniği kullanıldı. Araştırmanın yapılması için Kırıkkale ili Sağlık Müdürlüğünden ve Kırıkkale Üniversitesi etik kurulundan yazılı izin alındı. Araştırmanın verileri tanımlayıcı soru formu ve Avrupa sağlık okuryazarlığı ölçeği kullanılarak yüz yüze görüşme tekniğiyle toplandı. Verilerin analizinde sayı, yüzdelik, minimum ve maksimum değerler, ortalama, standart sapma ve ki-kare kullanılmıştır. Ebeveynlerin ortalama yaşı 30 ,18 6,16, ortalama çocuk sayısı 1,74 0, 83 ve ortalama çocuk yaşı 7,79 3, 74 aydır. Araştırmaya katılan ebeveynlerden annelerin %41,2'si (n=115), babaların %43'ü (n=120) üniversite mezunu iken annelerin yarısından fazlasının çalışmadığı babaların ise yaklaşık 1 /3'ünün memur olduğu belirlenmiştir. Ebeveynlerin sağlık okuryazarlık puan ortalaması Avrupa sağlık okuryazarlık ölçeğine göre 30,57 8, 30 olduğu tespit edilmiştir. Ebeveynlerin %62,8'inin genel sağlık okuryazarlık düzeyinin yetersiz ve sorunlu-sınırlı olduğu belirlenmiştir. Ebeveynin anne ya da baba olma durumu ile sağlık okuryazarlık düzeyleri arasındaki fark istatistiksel olarak anlamlıdır (p<0,05). Babaların sorunlu-sınırlı sağlık okuryazarlık düzeyinin yüksek olduğu görülmüştür. Ebeveynlerin en uzun yaşadıkları yer ile sağlık okuryazarlık düzeyleri arasındaki fark istatistiksel olarak anlamlıdır (p<0,05). Köy/kasabada yaşayanların yetersiz sağlık okuryazarlığı oranının daha yüksek olduğu görülmüştür. Ebeveynlerin %98,6'sı çocuklarına aşı yaptırmıştır ve %96,8'inin aşı kartı bulunmaktadır. Ebeveynlerin aşı yaptırmanın gerekli olduğunu düşünme durumu ve zorunlu aşılama programları hakkındaki düşünceleri ile sağlık okuryazarlık düzeyleri arasındaki fark istatistiksel olarak anlamsızdır (p>0,05). Ebeveynlerin sağlık okuryazarlık düzeylerinin çocuklarını aşılatma durumuyla ilişkisinin olmadığı belirlenmiştir. Köy/kasabada yaşayanların ve babaların sağlık okuryazarlık seviyelerinin artırılması için eğitim programları düzenlenebilir. Aşılar konusunda aile sağlığı merkezinde görev alan hemşirelerin ebeveynleri bilinçlendirici eğitimler düzenlemesi önerilebilir.
Otizm spektrum bozukluğu olan çocuklarda beslenme durumu ve uyku durumunun duyu profili ile ilişkilendirilmesi

Bu çalışma otizm spektrum bozukluğu olan çocuklarda beslenme durumu ve uyku durumunun duyu profili ile ilişkilendirilmesini amaçlamaktadır. Araştırmaya alınan katılımcılar 3-10 yaş aralığındaki otizm spektrum bozukuluğu olan 30 çocuk ile aynı yaş grubundaki normal gelişim gösteren 30 çocuktan oluşmaktadır. Her iki gruba da beslenme durumunun değerlendirilmesi için 24 saatlik besin tüketim kaydı, Besin Tüketim Sıklığı Anketi ve Davranışsal Pediatrik Beslenme ve Değerlendirme Ölçeği uygulanmıştır. Ayrıca her iki grup arasında uyku durumunun değerlendirilmesi için Çocuklarda Uyku Alışkanlıkları Ölçeği ve duyusal işlemlemeyi beslenme ve uyku durumu ile karşılaştırmak adına Duyu Profili Bakım Veren Anketi kullanılmıştır. Her iki gruptaki çocukların antropometrik ölçümleri alınmış ve veriler karşılaştırılmıştır. Otizm spektrum bozukluğu olan çocukların ortalama BKİ-Z skoru, normal gelişim gösteren çocuklardan daha yüksek iken sağ el 2 D:4D oranı ile sol el 2 D:4D oranı daha düşük bulunmuştur (p<0,05). Otizm spektrum bozukluğu olan çocuklarda DPBDÖ'den elde edilen toplam puan ve toplam problem skoru ile ÇUAÖ'den elde edilen toplam puan normal gelişim gösteren çocuklara göre daha yüksektir(p<0,001). Duyu Profili Bakım Veren Anketi'nden elde edilen verilere göre otizmli çocuklar normal gelişim gösteren akranlarından daha fazla duyusal işlemleme problemleri yaşamaktadır. Duyusal işlemlemede muhtemel fark ve kesin fark saptanan çocuklarda DPBDÖ toplam puanı ve ÇUAÖ toplam puanı daha yüksek bulunmuştur. Beslenme ve uyku sorunlarını normal gelişim gösteren akranlarından daha fazla yaşayan otizmli çocuklar duyusal işlemleme açısından uzman terapistlerce test edilmeli ve duyusal hassasiyetleri olan çocuklar beslenme sorunlarının iyileştirilmesi adına multidisipliner yaklaşımla değerlendirilmelidir.
Çocuklarda koroziv madde alımında pasaj grafisinin tanısal değeri

Amaç: Koroziv madde alımına bağlı üst gastrointestinal sistemde gelişen patolojik bulguların baryumlu pasaj grafileri ile değerlendirilmesi. Gereç ve Yöntem: Kliniğimizde 2005- 2007 yılları arasında koroziv madde alımı nedeni ile 179 hastaya çekilen baryumlu pasaj grafileri retrospektif olarak değerlendirildi. Baryumlu pasaj grafileri koroziv madde alımından en az 3 hafta sonra çekilmiştir. Bulgular: 179 hastanın 149'unda ilk pasaj grafisinde özefagusta darlık izlenmezken, 26'sında değişik karakterlerde özefagus darlıkları saptandı. 4 hastanın ilk pasaj grafisinde özefagusta darlık olmaksızın mide çıkış darlığı izlenmiştir. İlk pasaj grafisi normal olan 6 hastada ise geç dönemde özefagus darlığı geliştiği gözlendi. Erken ve geç dönemde gelişen toplam 32 hastadaki darlık formlarına bakıldığında, en sık olarak tek- kısa form izlenmiştir. Sonuç: Üst gastrointestinal traktın baryumlu incelemeleri, koroziv yer alanmaların geç komplikasyonlarını değerlendirmede büyük bir öneme sahiptir. Genel kanının tersine, çalışmamızda erken dönem endoskopide düşük Evreli yer alanmalar saptanan hastalarda da, geç dönemde özefagus darlığı gelişebildiği saptanmıştır.
Spor okullarındaki çocukların beden kitle indeksi ile sürat ilişkisinin incelenmesi

Bu araştırma ile İstanbul'daki spor okullarına devam eden 10 yaş grubundaki kadın ve erkek sporcularda, beden kitle indeksi ile sürat arasındaki ilişkinin incelenmesi amaçlanmıştır. Araştırma, 10 yaşındaki 485'i kadın 485'i erkek toplam 970 sporcu ile gerçekleştirilmiştir. Araştırma kapsamında sporculara beden kitle indeksi hesaplamasının yanında vücut kompozisyon ölçümleri, dikey sıçrama testi, anaerobik güç ölçümü, esneklik testi, sağlık topu fırlatma testi, pençe kavrama kuvveti ölçümü ve 20 metre sürat testi uygulanmıştır. Uygulanan ölçümlerden elde edilen bulgular Pearson korelasyon istatistiğiyle analiz edilmiş ve değerlendirilmiştir. Yapılan analizler incelendiğinde, çalışmaya katılan sporcuların yaş ortalaması 10,14 0, 28 yıl, boy ortalaması 1,41 0, 1 m, vücut ağırlığı ortalaması 37,4 0, 3 kg, oturma yüksekliği ortalaması 73,7 4, 4 cm, BKİ ortalaması 18,8 3, 6 kg/m 2 ve 20 m sürat testi ortalaması 4,3 0, 4 sn. olarak bulunmuştur. Yapılan korelasyon analizi sonucunda, tüm sporcuların (n=970) 20 metre sürat testi ve BKİ değerleri arasında korelasyon katsayısı (r = 0 ,224) pozitif yönde zayıf bir ilişki olarak bulunmuştur. Kadın sporcular arasında pozitif yönde zayıf korelasyon (r = 0 ,163) ve erkek sporcular arasında pozitif yönde orta düzeyde bir korelasyon (r = 0 ,326) tespit edilmiştir. İlçelere göre inceleme yapıldığında Ataşehir (r = 0 ,378) ve Ümraniye (r = 0 ,379) ilçesindeki spor okullarından seçilen sporcuların BKİ ve sürat testi değerleri arasında pozitif yönde orta düzeyde korelasyon, Bakırköy (r = 0 ,231), Fatih (r = 0 ,283) ve Üsküdar (r = 0 ,283) ilçesindeki spor okullarından seçilen sporcularda ise, pozitif yönde zayıf bir korelasyon tespit edilmiştir. Bağcılar (r = 0 ,62) ilçesindeki spor okullarından seçilen sporcuların BKİ ve sürat testi değerleri arasında ilişki görülmemiştir. Bu bulgular ışığında yaz spor okullarına devam eden çocuk sporcularda düşük düzeyde de olsa, BKİ'indeki pozitif artışa paralel olarak sürat özelliğinde bir gelişme temayülünden bahsetmek mümkün görülmektedir. Ancak, bu bulgular doğrultusunda sürat değerleri üzerinde, BKİ değişkeninin güçlü bir belirleyici faktör olmadığı belirtilebilir.
Karaciğer nakilli çocukların ve ailelerinin yaşam kalitesi/yaşam kalitesini etkileyen değişkenlerinin belirlenmesi

Karaciğer nakli olan çocuk ve organ veren donörün, annenin, yaşam kalitelerini değerlendirmek ve yaşam kalitelerini, aile süreçlerini etkileyen etmenleri belirlemek amacıyla planlanan çalışmaya; 50 nakilli, 50 sağlıklı çocuk ve aileleri dahil edilmiştir. Poliklinik ziyaretleri sonrasında, herhangi bir soruna rastlanmayan çocuk annesiyle birlikte araştırmacıya yönlendirilmiştir. Verilerin toplanmasında, Demografik Veri Toplama Formu, Çocuklar İçin Genel Yaşam Kalitesi Ölçeği, SF-36 Yaşam Kalitesi Ölçeği, Genel Sağlık Anketi ve Aile Değerlendirme Ölçeği kullanılmıştır. Nakilli ve sağlıklı çocukların bildirdiği bedensel, duygusal, özsaygı, aile, arkadaş ve okulla ilgili alt boyutlarda yaşam kaliteleri, ailelerin de rapor ettikleri yaşam kalitesi skorları ile birlikte değerlendirildiğinde; nakilli çocukların, yaşam kalitelerini birçok alt boyutta daha yüksek algıladıkları ve benzer şekilde nakil grubundaki ebeveynlerin çocuklarının yaşam kalitelerini, kontrol grubundaki ebeveynlere göre daha yüksek rapor ettikleri görülmüştürÇocuklarına organ veren annelerin algıladıkları yaşam kaliteleri, diğerlerine göre istatistiki açıdan anlamlı yüksek bulunurken, genel sağlık anketi sonuçlarına göre de en sağlıklı sonuçları organ veren annelerin olduğu donör grubu almıştır. Her iki grupta, aile işlevleri değerlendirildiğinde; sağlıklı kabul edilebilecek sonuçlar almışlardır. Sonuç olarak; son dönem karaciğer yetmezlikli çocuklara uygulanabilecek tek tedavi seçeneği olan karaciğer nakli, çocuğun hayatını kurtarmakla kalmamakta çocuğun ve ailenin yaşam kalitelerine olumlu yönde etki etmektedir.