turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Otizm spektrum bozukluğu tanısı konulan çocuklarda uyku ve beslenme sorunları

Bu çalışmada, OSB tanısı konulan çocuklarda uyku ve beslenme sorunları ve bu sorunların gastrointestinal sistem belirtileri, otizm şiddeti, vücut kitle indeksi, annenin anksiyete ve depresyon düzeyi, annenin yaşam kalitesi ile olan ilişkisi araştırılmıştır. Çalışmaya HÜTF Çocuk ve Ergen Ruh Sağlığı ve Hastalıkları Anabilim Dalı'nda OSB tanısı konulan, 2-6 yaş arası, 54 çocuk (6 kız, 48 erkek) dahil edilmiştir. Hastalar DSM 5 kriterlerine göre OSB tanı geçerliliği açısından sorgulanmış ve Çocukluk Otizm Derecelendirme Ölçeği kullanılarak otizm şiddeti belirlenmiştir. Hastaların uyku sorunları Çocuklarda Uyku Alışkanlıkları Ölçeği, beslenme sorunları Otizm Öğün Davranış Kısa Ölçeği, hastaların annlerinin anksiyete düzeyi Beck Anksiyete Ölçeği, depresyon düzeyi Beck Depresyon Ölçeği ve yaşam kalitesi Otizmde Yaşam Kalitesi Anketi-Ebeveyn sürümü kullanılarak değerlendirilmiştir. Bu değerlendirmeler sonucunda; yapılan istatistiksel analizlerde, OSB'li çocuklarda uyku sorunları annenin anksiyete ve depresyon düzeyi ile pozitif yönde, annenin yaşam kalitesi ile negatif yönde ilişkili olduğu, gastrointestinal sistem belirtileri ile ilişkisinin olmadığı bulunmuştur. Beslenme sorunlarının ise otizm şiddeti, annenin depresyon düzeyi ile pozitif yönde ilişkili olduğu, vücut kitle indeksi ile ilişkisinin olmadığı bulunmuştur. Sonuç olarak, fiziksel ve ruhsal gelişim için temel gereksinim olan uyku ve beslenme, bu alandaki sorunlar için riskli grup olan OSB'li çocuklarda klinisyenler tarafından sorgulanmalıdır. OSB'li çocuklara yaşam boyu bakım veren ebeveylerin ruh sağlığı ve yaşam kalitesi, öncelikle birey olarak ebevynler için ve sonrasında çocuklara uygun bakım ve destek verebilmeleri, darvanış sorunlarının sık görüldüğü bu çocukları uygun ele alabilmeleri için önemli ve değerlendirilmesi gereken bir alandır. OSB'de görülen uyku ve beslenme sorunlarının daha iyi anlaşılması için bu konuda yapılacak ve etyopatogeneze ışık tutacak daha fazla sayıda çalışmaya ihtiyaç vardır. Bundan sonraki benzer çalışmalarda daha geniş örneklem gruplarıyla ve uyku ve beslenme sorunlarına eşlik edebilecek psikiyatrik veya fiziksel durumlara yönelik daha ayrıntılı incelemeler yapılmasına gereksinim duyulmaktadır.
Çocuklar için serbest zaman aktivite anketinin uyarlaması: Geçerlik ve güvenirlik çalışması

Bu çalışmanın amacı Telford, Salmon, Jolley ve Crawford tarafından 2004 yılında geliştirilen 'Çocuklar İçin Serbest Zaman Aktivite Anketi'nin Türk kültürüne uyarlanması, geçerlik ve güvenirliğinin saptanmasıdır. 2017- 2018 eğitim-öğretim yılında Ankara ilinde ortaokullara devam eden ve yaşları 11 ile 14 arasında değişen toplam 405 öğrenci çalışmaya katılmayı gönüllü olarak kabul etmiştir. Anketin uyarlanması sürecinde, sırasıyla İngilizce'den Türkçe'ye çevrilmesi, Türkçe'den İngilizce'ye geri çevrilmesi, türkçe ifadelerin anlaşılırlığının test edilmesi için pilot uygulama, bazı aktivitelerin çıkarılması, bazı aktivitelerin eklenmesi, anketin anlaşılırlığının test edilmesi için 2. pilot uygulama gerçekleştirilmiştir. Sonrasında geçerlik çalışması için 104 öğrenciye bir haftalık 'Fiziksel Aktivite Günlüğü' dağıtılmış ve 7. günün sonunda günlük formu öğrencilerden geri toplanırken Çocuklar İçin Serbest Zaman Aktivite Anketi uygulanmıştır. Güvenirlik çalışması için 301 öğrenciye bir hafta arayla iki kez anket uygulanmıştır. Geçerlik düzeyinin saptanması için sınıf içi korelasyon katsayıları hesaplanmış ve anketin düşük şiddetli aktiviteleri içeren bölümünün geçerli olmadığı (p>0,05), orta şiddetli, yüksek şiddetli ve orta-yüksek şiddetli fiziksel aktiviteleri içeren bölümünün ise geçerli olduğu ve sınıf içi korelasyon katsayısının 0,50 ile 0,95 arasında değişmekte olduğu görülmüştür. Güvenirlik analizleri sonucunda ise sınıf içi korelasyon katsayılarının farklı şiddetteki aktivite türlerinde tüm yaş düzeyleri için (11-14) 0,52 ve 0,91 arasında değiştiği görülmüştür. Sonuç olarak; Çocuklar İçin Serbest Zaman Aktivite Anketi'nin 11-14 yaşları arasındaki çocuklarda düşük şiddetli aktivitelerin değerlendirilmesinde kullanılamayacağı ancak orta şiddetli, yüksek şiddetli ve orta-yüksek şiddetli fiziksel aktivitelerin değerlendirilmesinde hem geçerli hem de güvenilir bir anket olduğu belirlenmiştir.
Serebral palsili çocuklarda yürüme bandında eğitiminin postüral kontrol, denge ve yürüme zaman-mesafe özellikleri üzerine etkilerinin araştırılması

. Bu çalışmanın amacı; spastik diplejik serebral palsili çocuklarda fizyoterapi ve rehabilitasyona ek olarak uygulanan yürüme bandı eğitiminin postüral kontrol parametreleri, denge ve yürüyüşün zaman-mesafe özellikleri üzerine etkilerinin araştırmaktı. Çalışmaya Kaba Motor Fonksiyon Sınıflama Sistemi'ne göre seviyeleri I, II olan, yaşları 6-15 yıl arasında değişen 12 spastik diplejik SP'li çocuk dahil edildi. Çocuklar rastgele örneklem yöntemi ile iki gruba ayrıldı. Çapraz tasarımlı olan çalışmada, birinci aşamada, birinci gruptaki çocuklara (n=6) 12 hafta boyunca haftada 3 kez 45 dakikalık fizyoterapi ve rehabilitasyon programı, ikinci gruptaki çocuklara (n=6) 12 hafta haftada 3 kez boyunca FTR'ye ek olarak 20 dakikalık yürüme bandı eğitimi verildi. Onikinci haftanın sonunda tedaviye 4 haftalık ara verildikten sonra gruplar çapraz olarak yer değiştirdi ve çalışmanın 2. aşamasına geçilerek, 12 hafta boyunca 1. gruptaki çocuklara FTR'ye ek yürüme bandı eğitimi, 2. gruptaki çocuklara sadece FTR programı uygulandı. Tüm değerlendirmeler, tedavi başında, ilk aşamanın sonunda, 2. Aşamanın başında ve 2. aşamanın sonunda uygulandı. Postüral kontrol ve yürüme, postürografi ile modifiye denge duyu interaksiyonu klinik testi, ayakta ağırlık aktarma testi, stabilite limitleri testi, ritmik ağırlık aktarma testi, oturmadan ayağa kalkma testi, yürüme testi, tandem yürüme testi, basamak çıkma testi ve öne hamle testi ile, denge zamanlı kalk ve yürü testi ve pediatrik denge ölçeği ile, kaba motor gelişim, Kaba Motor Fonksiyon Ölçütü D ve E alt testleri ile değerlendirildi. Gövde kontrolü, Gövde Kontrol Ölçüm Skalasıyla değerlendirildi. Fonksiyonel kas kuvveti değerleri kaydedildi. Tedavi öncesinde her iki grubun ölçümleri arasında anlamlı fark yoktu (p>0,05). Tedavi sonrasında, FTR'ye ek yürüme bandı eğitimi ile birlikte postüral kontrol parametrelerinde, dengede ve yürüyüş özelliklerinde anlamlı artış görüldü (p<0,05). Yürüme bandı eğitimiyle birlikte ağırlık merkezi hizalanmasında, arkaya doğru yönelmede ve gövde kontrolünde anlamlı farklılıklar olduğu görüldü (p<0,05). Bu nedenle SP'li çocuklarda postüral kontrol, denge ve yürüyüşü hedefleyen terapilerde, FTR'ye ek olarak yürüme bandı eğitiminin faydalı olabileceği düşünüldü.
Açık kalp cerrahisi uygulanan çocuk hastalarda pompa başlangıç solüsyonu olarak kullanılan HES'in (130 / 0,4) böbrek fonksiyonlarına etkisinin incelenmesi

Kardiyopulmoner bypass kullanılarak yapılan cerrahiler sonrası hipovolemi ve buna bağlı perfüzyon defisitlerinde organ yetmezlikleri sıktır. Renal yetmezlik en sık görülen komplikasyonlardan biridir. HES, hipovoleminin düzeltilmesinde etkili olmasına rağmen, renal fonksiyonlar üzerindeki etkileri tartışmalıdır. Her ne kadar düşük molekül ağırlıklı HES (130/ 0,4) solüsyonunun böbrekler üzerinde etkisinin olmadığı belirtiliyorsa da çocuklar üzerindeki deneyim yeterli değildir. Bu çalışma, açık kalp cerrahisi geçiren çocuklarda başlangıç solüsyonu olarak kullanılan HES'in Ringer Laktat solüsyonu ile karşılaştırarak böbrek fonksiyonlarına etkisini incelemek amacıyla yapılmıştır. Çalışmamıza 2-16 yaş arası açık kalp ameliyatı geçirecek 24 hasta dahil edildi. Hastalar randomize olarak kullanılacak pompa başlangıç solüsyonuna göre iki gruba ayrıldı. KPB 'ta başlangıç solüsyonu olarak I. grupta ringer laktat kullanıldı. II. grupta ise HES (130/0,4) solüsyonu kullanıldı. İndüksiyon sonrası, KPB döneminde, operasyon sonunda, postoperatif 24. ve 48. saatlerde hastaların hemodinamik verileri kaydedildi. Böbrek fonksiyonlarını değerlendirmek için BUN, Kreatinin, serum ve idrar elektrolitleri, serum sistatin C ve ß-2 mikroglobülin değerleri kaydedildi. FENa ve KKr hesaplanarak verilere dahil edildi. Operasyon sonu, 24 ve 48. saatlerde verilen mayi, kan ve kan ürünleri, idrar ve drenaj miktarları ile inotropik destek ve diüretik gereksinimleri ayrıntılı olarak kaydedildi. Çalışma sonunda HES(130/0,4) grubunda BUN değerlerinde postoperatif 24. saatte anlamlı artış saptarken kreatinin, serum ve idrar elektrolitlerinde iki grup arasında farklılık gözlemedik. Her iki grupta ß-2 mikroglobülinin KPB sonu ve sistatin C'in KPB sonu, operasyon sonu ve postoperatif 48. saat değerlerinde anlamlı düşüş tespit ettik. Ringer laktat grubunda, sistatin C değerlerinde göreceli olarak daha fazla düşüş gözledik. Her iki grupta da hem sistatin C hem de ß-2 mikroglobülin değerleri normal sınırlar arasındaydı. Gruplar arasında sıvı, kan ve kan ürünleri, inotropik destek ve diüretik gereksinimi açısından fark saptanmadı. Gruplar arasında drenaj ve idrar miktarları açısından benzer sonuçlar olduğunu gözledik. Her iki grupta da böbrek fonksiyonlarında bozulma tespit etmedik. Sonuç olarak; HES(130/0,4) solüsyonunun pediatrik hastalarda pompa başlangıç solüsyonu olarak kullanılmasının böbrek fonksiyonları üzerinde olumsuz etkisi olmadığı kanısına vardık.
Kemoterapi tedavisi nedeniyle hastanede yatan çocukların bakım vericilerine kemoterapi tedavisine bağlı oluşabilecek sorunlara yönelik verilen planlı hemşirelik eğitiminin etkinliğinin değerlendirilmesi

Kemoterapinin yan etkilerine bağlı ortaya çıkan sorunlar, çocuğun yaşam kalitesini azaltarak tedavi sürecini uzatarak sağlık iş yükünü arttırabilmektedir. Kanserli çocukların bakım vericilerinin tedavi sürecinde çocukla birebir ilgilenmeleri, bakımından sorumlu olmaları kemoterapi tedavisine bağlı görülebilecek sorunların önlenebilmesi, erken dönemde belirlenmesi, bildirilmesi gibi konularda önemli roller oynamalarına neden olmaktadır. Kemoterapi tedavisi nedeniyle hastanede yatan çocukların bakım vericilerine kemoterapi tedavisi nedeniyle oluşabilecek sorunlara yönelik bilgi gereksinimlerinin karşılanmasında planlı hemşirelik eğitiminin etkinliğinin değerlendirmesi amacıyla ön test son test deneysel desende yapılan çalışmanın örneklemini çocuğu yeni kanser tanısı alan ve araştırmaya gönüllü katılmayı kabul eden 40 bakım verici oluşturmuştur. Veriler anket formu ve Hasta ve Hasta Yakınları İçin Kemoterapi Bilgilendirme Kitapçığı ile 14.12.2014-20.12. 2015 tarihleri arasında toplanmıştır. Değerlendirmede sayı, yüzde, Kruskal Wallis, Wilcoxon testleri kullanılmış ve anlamlılık düzeyi p<0. 05 olarak kabul edilmiştir. Bakım vericilerin eğitim öncesi konu ile ilgili bilgi puanlarının düşük olduğu eğitim sonrasında ise tüm eğitim başlıklarında bilgi puanlarının arttığı, eğitim öncesi ve sonrası bilgi puanları aralarındaki farkın istatistiksel olarak anlamlı ve verilen planlı hemşirelik eğitiminin etkili olduğu belirlenmiştir (p<0.05). Pediatrik hematoloji-onkoloji kliniklerinde kemoterapi tedavisine başlanmadan önce kemoterapi yan etkilerine yönelik planlı hemşirelik eğitimlerinin verilmesi ve konu ile ilgili farklı eğitim çalışmaları yapılması önerilebilir.
Çocuk enfeksiyon servisinde pnömoni tanısıyla yatırılarak takip edilen hastaların retrospektif olarak değerlendirilmesi

Gereç ve yöntemler: Çalışmaya Çocuk Enfeksiyon Hastalıkları Servisinde klinik olarak toplumdan edinilmiş pnömoni tanısı konulup yatırılarak tedavi edilen 1 ay-18 yaş arası 184 hasta alınmıştır. Hastaların demografik özellikleri, klinik ve laboratuvar bulguları, akciğer grafileri, tedavi ihtiyaçları ve süreleri ile gelişen komplikasyonlar değerlendirildi. Bulgular: Hastalarımızın erkek/kız oranı 1,55 olarak belirlendi. Hastaların %56, 5 oranıyla en fazla kış mevsimlerinde başvurduğu görüldü. Hastaların çoğunluğu (%60,3) sigaraya maruz kalmaktaydı. Hastaların 76'sı (%41,3) başvurudan önce antibiyotik kullanmamaktaydı. Başvuru sırasındaki solunum sayıları hesaplandığında ortalama 40,2 13, 4 SD/dk olup, 44 (%23,9) hastada kendi yaş grubu ve DSÖ kriterlerine göre takipne mevcuttu. Başvuru SpO2 değeri ortalaması 91,8 4, 9 SD olarak saptandı ve 77 (%41,8) hastanın SpO2 değeri 92'nin altında bulundu. Takipneik hastaların %86,3'ünde SpO2 değeri 92'nin altındaydı. Çalışmaya alınan hastalardan 72'sinde (%39,1) en az bir yandaş hastalık mevcuttu. En sık nörolojik hastalık (%15,8) tanısı eşlik etmekteydi. Semptomlar en sık öksürük (%95,1), ateş (%61,4), hırıltılı solunum (%56,5) ve balgam (%52,8) idi. Hastaların başvuru şikayetlerinin başlangıcı ile yatış arasında geçen süre ortalama 9,1 13, 7 gün olarak saptandı. En çok tercih edilen inhaler tedavi hipertonik salin inhalasyonu (%96,7) idi. Hastalarda en çok kullanılan antibiyotik ise SAM (%47,2) dı. Çalışmadaki hastalardan 37'sinde (%20,1) komplikasyon oluştuğu görüldü. En çok karşılaşılan komplikasyon AGE (%35,1) idi. SpO2 değeri ortalaması düşüklüğü ile solunum sıkıntısı, ÇYBÜ ihtiyacı, oksijen tedavisi ihtiyacı ve inhaler tedavisi ihtiyacının arttığı görüldü. Takipneik hastalarda tedavi süreleri uzamış bulundu. Daha küçük yaş grubunda daha fazla oksijen tedavisi ihtiyacı, artmış inhaler tedavi ihtiyacı ve artmış solunum sıkıntısı gelişme durumu mevcuttu, Yaş gruplarına göre tedavi sürelerinin değişmediği görüldü. Preterm doğanlarda oksijen tedavi ihtiyacının, oksijen tedavi süresi, inhaler tedavi süresi, antibiyotik/antiviral tedavi süresi ve yatış süresi ortalaması daha fazla saptandı. Sadece CRP yüksek olan olan grupta yatış süresi daha uzun bulundu, diğer akut faz reaktanları ve tedavi süreleri arasında anlamlı bir ilişki saptanmadı. Yandaş hastalığı olanlarda ortalama oksijen tedavi süresinin inhaler tedavi süresinin, antibiyotik/antiviral tedavi süresinin ve yatış süresinin daha fazla olduğu bulundu. Malnütre hastalarda tedavi süreleri daha uzun bulundu. Sigara maruziyeti olanlarda daha fazla solunum sıkıntısı geliştiği görüldü. Sonuç: Çocukluk çağı pnömonileri günümüzde de önemli mortalite ve morbidite sebebi olup, alınabilecek önlemlerle hastalık oluşumunda azalma sağlanabilir. Prematüritenin önlenmesi, anne sütü alımının arttırılması, malnütrisyonun önlenmesi, çevre kirliliği ve sigara maruziyetinin azaltılması, pnömokok ve Hib başta olmak üzere bağışıklamanın sağlanması pnömoni insidansında azalmaya katkıda bulunacak etmenlerdendir.
Çocuk hastalarda beden kitle indeksi ile diş yaşı arasındaki ilişkinin değerlendirilmesi

Amaç: Bu çalışmada Türk çocuklarında beden kitle indeksleri (BKİ; kg/m2) ve diş yaşı arasındaki ilişkinin iki farklı diş yaşı belirleme yöntemi kullanılarak değerlendirilmesi amaçlanmıştır. Materyal ve Metot: Çalışmaya yaşları 7-13 arasında 284 (139 kız, 145 erkek) çocuk hasta dahil edildi. Hastaların boy uzunlukları ve vücut ağırlıkları boy ölçerli dijital bir terazi kullanılarak ölçüldü. Hastalar, BKİ hesaplandıktan sonra yaşa ve cinsiyete özel büyüme tabloları kullanılarak gruplandırıldı. Çocukların diş yaşları iki farklı metot; Demirjian ve Willems metodları kullanılarak belirlendi. Elde edilen verilerin istatistiksel analizinde Ki-kare testi, Paired T testi, Student's T testi ve tek yönlü varyans analizi kullanıldı. BKİ'nin diş yaşı üzerine etkisinin değerlendirilmesi amacıyla Çoklu Doğrusal Regresyon Analiz modelleri kullanıldı. Bulgular: Yaş farkları Demirjian metoduna göre kızlarda 0,67 1 ,23; erkeklerde 0,61 1 ,56; Willems metoduna göre ise kızlarda -0,11 0,72; erkeklerde -0,02 0, 81 olarak hesaplandı. Çocuklarda BKİ artışı ile her iki metot kullanılarak belirlenen diş yaşı farkları arasında istatistiksel olarak anlamlı bir ilişki gözlendi (p<0,05). BKİ'deki bir birim artışın Demirjian metoduna göre diş yaşında 0,083 yıl, Willems metoduna göre diş yaşında 0,074 yıl hızlanmaya neden olduğu saptandı (p<0,001). Sonuç: Willems metodu, diş yaşının belirlenmesinde Demirjian metoduna göre kronolojik yaşa daha yakın sonuçlar vermiştir. Artan BKİ değerlerine bağlı olarak, çocuklarda diş gelişiminin hızlandığı görülmüştür. Obez ve aşırı kilolu çocuklarda diş gelişimindeki hızlanmanın çocuk diş hekimliğinde ve ortodontide tedavi planlaması sırasında göz önünde bulundurulması önemlidir.
Mustafa Ruhi Şirin'in Türk çocuk edebiyatındaki yeri ve eserlerinin eğitsel değeri üzerine bir inceleme

Bu çalışma, günümüz çocuk edebiyatının önemli isimlerinden Mustafa Ruhi Şirin'in çocuk edebiyatımızdaki yerini ve eserlerinde bulunan eğitsel unsurları tespit etmek amacıyla yapılmıştır. Çalışmanın kapsamını Mustafa Ruhi Şirin'in kaleme aldığı tüm eserler oluşturmaktadır. Çalışmanın amacına tam olarak ulaşabilmesi için ayrıca örneklem seçimine gidilmemiştir. Çalışmada, Mustafa Ruhi Şirin'in tüm eserleri, kendisiyle ilgili yapılmış tüm çalışmalar taranmıştır. Bu tarama sonucunda Mustafa Ruhi Şirin'in çocuk ve çocuk edebiyatıyla ilgili görüş ve düşünceleri, eserlerinde yer alan metinlerarası unsurlar, eserlerindeki eğitsel unsur ve iletilerle Şirin'in Türk çocuk edebiyatındaki yeri belirlenmeye çalışılmıştır. Belirlenen eğitsel unsur ve iletiler, başlıklar halinde gruplandırılmış ve numaralandırılarak tasnif edilmiştir. Çalışma sonucunda, Mustafa Ruhi Şirin'in çocuğu hayatının ve çalışmalarının merkezine aldığı, çocuklara yönelik eserler kaleme alırken çocuk bakış açısına uygun bir üslup kullandığı, eserlerinde eğitsel unsur ve iletilerin önemli bir yer tuttuğu tespit edilmiştir. Mustafa Ruhi Şirin'in Türk çocuk edebiyatında gelenekten yararlanan ve genç çocuk edebiyatı yazarlarınca da takip edilen bir konumda olduğu sonucuna varılmıştır.
İlkokul öğretmenlerinin çocukluk çağı epilepsileri hakkında bilgi, tutum ve davranışları

Giriş ve Amaç: Bu çalışmada ilköğretim öğretmenlerinin çocukluk çağı epilepsileri hakkında bilgi, tutum ve davranışlarının belirlenerek koruyucu halk sağlığı politikalarına katkı sağlanması amaçlanmıştır. Gereç ve Yöntem: Çalışmamıza 02.11. 2015 - 07.12. 2015 tarihleri arasında Kahramanmaraş il merkezinde görevli 463 ilköğretim öğretmenleri dahil edildi. Bilgilendirilmiş onam veren katılımcılara anket uygulandı. Öğretmenlerin epilepsi konusunda bilgi düzeyleri toplam 29 puan üzerinden değerlendirildi. Veri analizinde SPSS 20.0 istatistik paket programı kullanıldı. İstatistiksel olarak p<0, 05 anlamlı kabul edildi. Bulgular: Katılımcıların yaş ortalaması 31,8 8, 2 idi. Öğretmenlerin meslekte hizmet süresi ortalama 8,7 yıl olarak saptandı. Katılımcıların %62,2'sinin daha önce epileptik kriz geçirmekte olan bir çocukla karşılaştığı tespit edildi. Çalışmamızda öğretmenlerin epilepsi konusunda bilgi düzeyi puan ortalamasının 14,34 olduğu tespit edildi. Sonuç: Çalışmamızda ilkokul öğretmenlerinin epilepsi hastalığı konusunda bilgi düzeyinin yetersiz olduğu belirlendi. Ayrıca öğretmenlerin epilepsi konusunda ciddi tutum ve davranış yanlışlıklarının olduğu tespit edildi. Öğretmenlere epilepsi hastalığı ve epileptik nöbet konusunda eğitimlerin verilmesi epilepsi mortalite ve morbidite açısından büyük önem arz etmektedir.
İlköğretim ve ortaöğretim düzeyindeki öğrencilerin aerobik ve anaerobik güçlerinin incelenmesi

Bu çalışmanın amacı ilköğretim ve ortaöğretimin değişik sınıflarındaki öğrencilerimizin aerobik ve anaerobik güçlerini ölçerek arasındaki ilişkiyi belirlemektir. Bu araştırmaya Samsun ili merkezde Milli Eğitim Bakanlığına bağlı lise ve ilköğretim okullarından, İl Milli Eğitim Müdürlüğünden yazılı izin almak suretiyle; gönüllü, sağlıklı, aktif olarak spor yapmayan ilköğretim 6, 7, 8. ve ortaöğretim 9, 10, 11. sınıflardan 20 kız 20 erkek öğrenci olmak üzere toplam 240 deneğin katılımı ile gerçekleştirildi. Deneklerin yaş, boy, ağırlık, aerobik ve anaerobik güçleri ölçüldü. Anaerobik güç ölçümü, Wingate anaerobik güç testi ile; aerobik güç ölçümü, Cooper test ile yapıldı. Deneklerin sınıflara göre yaş, boy ve kilo ortalamaları sırasıyla şu şekilde bulunmuştur. Kız deneklerin 6. sınıf 11 .4yıl, 151 .72cm, 42 .03kg; 7. sınıf 12 .35yıl, 156 .35cm, 51 .51kg; 8. sınıf 13 .4yıl, 158 .86cm, 53 .19kg; 9. sınıf 14 .4yıl, 159 .44cm, 52 .11kg; 10. sınıf 15 .35yıl, 158 .66cm, 56 .47kg; 11. sınıf 16 .15yıl, 161 .32cm, 54 .90kg'dir. Bu değerler erkek deneklerde: 6. sınıf 11 .45yıl, 149 .00cm, 41 .08kg; 7. sınıf 12 .4yıl, 156 .66cm, 44 .92kg; 8. sınıf 13 .2yıl, 163 .15cm, 54 .20kg; 9. sınıf 14 .4yıl, 165 .56cm 54 .87kg; 10. sınıf 15 .45yıl, 170 .66cm, 59 .17kg; 11. sınıf 16 .15yl, 171 .77cm, 63 .85kg'dir. Deneklerin sınıflara göre anaerobik güç ve anaerobik kapasite değerleri sırasıyla kız deneklerde: 6. sınıf 318 .04W, 222 .40W; 7. sınıf 370 .79W, 266 .98W; 8. sınıf 393 .81W, 279 .72W; 9. sınıf 387 .14W, 277 .51W; 10. sınıf 411 .06W, 296 .81W; 11. sınıf 407 .32W, 270 .64W'dır. Erkek deneklerde: 6. sınıf 331 .26W, 248 .23W; 7. sınıf 381 .58W, 267 .87W, 8. sınıf 477 .48W, 351 .12W; 9. sınıf 507 .14W, 380 .08W; 10. sınıf 562 .66W, 412 .75W, 11. sınıf 614 .69W, 447 .15W'dır. Deneklerin sınıflara göre aerobik güç (maks. VO2) ortalamaları kız deneklerde; 6. sınıf 35 .67ml/kg. dk, 7. sınıf 34 .87ml/kg. dk, 8. sınıf 34 .84ml/kg. dk, 9. sınıf 33 .96ml/kg. dk, 10. sınıf 35 .11ml/kg. dk, 11. sınıf 34 .98ml/kg. dk; erkek deneklerde ise 6. sınıf 43 .12ml/kg. dk, 7. sınıf 41 .12ml/kg. dk, 8. sınıf 42 .00ml/kg. dk, 9. sınıf 40 .46ml/kg. dk, 10. sınıf 42 .40ml/kg. dk, 11. sınıf 43 .23ml/kg. dk'dır. Deneklerin anaerobik güçleri ile aerobik güçleri arasındaki korelasyonlar erkek deneklerde: 6. sınıf -0.13, 7. sınıf -0.01, 8. sınıf -0.13, 9. sınıf -0.43, 10. sınıf -0.23, 11. sınıf -0.56'dır. Bu korelasyonlar kız deneklerde: 6. sınıf -0.06, 7. sınıf -0.43, 8. sınıf 0 .21, 9. sınıf -0.24, 10. sınıf 0 .27, 11. sınıf -0.12'dir. Sonuç olarak deneklerin aerobik güçleri ile anaerobik güçleri arasında anlamlı bir ilişki bulunamamıştır.
Balıkesir il merkezinde çocukluk dönemi astım ve allerjik hastalıkların sıklığı ve hastalıklara etki eden faktörler

Bu çalışma, Balıkesir'de 6-7 yaş ve 13-14 yaş okul çocuklarında alerjik hastalıkların prevalanslarını ve potansiyel risk faktörlerini tespit etmek için yapıldı. Kesitsel tipteki bu çalışmada ISAAC faz 1 standart metodları kullanılarak Balıkesir merkez ilköğretim okullarında öğrenim gören 1334 birinci sınıf ve 2313 sekizinci sınıf öğrencisinin ISAAC anket sonuçları değerlendirildi. Hayat boyu hışıltı, son 12 ayda hışıltı ve doktor tanılı astım sırasıyla 6-7 yaş için %31.5, %19. 8 ve %11. 1 ve 13-14 yaş için %19.3, %12. 8 ve %7.1 idi. Hışıltı ataklarının ağırlığını belirleyen; 4 ve üstü atak geçirme, haftada 1 gece veya daha fazla uyku bozukluğu ve konuşmayı kısıtlayıcı atak sıklığı sırasıyla 6-7 yaş için %6.7, %3.7 ve %5.9 ve 13-14 yaş için %4.2, %1.3 ve %5.1 idi. Hayat boyu nezle, son 12 ayda nezle, son 12 ayda rinokonjunktivit ve doktor tanılı alerjik rinit sırasıyla 6-7 yaş için %37.1, %31.1, %16. 1 ve %15. 4 ve 13-14 yaş için %35.7, %27.7, %18. 0 ve %14. 8 idi. Günlük aktivitenin orta-ağır düzeyde bozulma sıklığı küçük yaş grubunda %12.0, büyük yaş grubunda %9.0 idi. Hayat boyu kronik kaşıntılı lezyon, son 12 ayda kronik kaşıntılı lezyon ve doktor tanılı atopik dermatit sırasıyla 6-7 yaş için %8.6, %5.0 ve %8.8, ve 13-14 yaş için %7.6, %3.7 ve %6.7 idi. Küçük yaş grubunda, kaşıntıya bağlı haftada 1 gece veya daha fazla uyku bozukluğu %0.6 dır. Aynı değer büyük yaş grubunda %1.8 idi. Doktor tanılı alerjik hastalıklardan astımda cinsiyet önemli değilken alerjik rinit ve atopik dermatitte cinsiyetin kız olması risk faktörüdür. Sigara, genetik yatkınlık, kalorifer ile ısınma ve evde hayvan besleme her yaş grubu ve her üç alerjik hastalık için ortak risk faktörüdür. Alerjik hastalıkların prevalansları Türkiye'nin diğer bölgelerinden rapor edilen epidemiyolojik çalışmalara göre yüksek bulundu. Alerjik hastalıklar da genetik yatkınlık yüksekti. Bu çalışma sonuçları ile Balıkesir ilinde alerjik hastalıklara yönelik tedbirler alınabilir ve konu ile ilgili yapılacak olan diğer çalışmalara temel oluşturur.