turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Kabahatler Kanunu hükümleri ışığında vergi kabahatlerinde katılma ve birleşme

Kabahatleri suç olmaktan çıkarma eğiliminin, vergi hukuku alanındaki etkisi sebebiyle vergi kanunlarında da vergi suçları ve vergi kabahatlerinin ayrı ayrı düzenlenmesi zorunluluğu ortaya çıkmıştır. Türk Ceza Hukukunda 2005 yılında yürürlüğe giren Türk Ceza Kanunu ve Kabahatler Kanunu ile bir takım yenilikler getirilmiştir. Bu kanunlardaki bazı hükümlerin amacı özellikle ceza hükmü içeren kanunların uygulanmasında birlik sağlamaktır. Suç sayılan eylemler konusunda özel kanunlardaki ayrık kuralların uygulanmayacağı yönünde farklı bir uygulama ve düşünce olmamakla beraber, kabahatler açısından durum farklıdır. Kabahatlere uygulanacak bir kısım kuralları belirlemek amacıyla yapılan çalışmada yöntem olarak, literatür taraması ve yargı kararlarının incelenmesi seçilmiş, Ülkemizde ceza hukuku alanında 2005 yılında kabul edilen suç ve kabahat ayrımına dair iki rejimin vergi kabahatleri açısından uygulanıp uygulanmadığı araştırılmıştır. On yıllık bir uygulama geçmişşi olan Kabahatler Kanunu'nun, özellikle kabahatlerin özel görünüş hallerinden olan katılma ve birleşmeye ilişkin genel hükümlerinin uygulanması konusu incelenmiş, sonuç olarak uygulama konusunda doktrinde farklı görüşler bulunduğu, yargı organlarınca Kabahatler Kanunu'nun genel hükümlerinin vergi kabahatleri açısından göz önüne alınmadığı anlaşılmıştır. Ayrıca bu konuda kanun metinlerinin karşılaştırmalı olarak tartışıldığı yeterli sayıda akademik araştırma bulunmadığı görülmüştür. Yaşanan tartışmalara topluca yer vermek ve bu konuda farkındalık yaratmak amacıyla hazırlanan tez, Kabahatler Kanunu'nun katılma ve birleşmeye ilişkin genel hükümlerinin vergi kabahatleri açısından da uygulanmasının zorunlu olup olmadığını, bir başka ifade ile vergi hukuku ile kabahatler hukukunun etkileşimini konu edinmektedir. Bu bağlamda, bölümlerde, öncelikle ceza ve kabahatler hukukunun hükümleri, arkasından vergi usul hukukunun aynı konudaki hükümleri incelenip tartışılmıştır. Kabahatler Kanunu ile Vergi Usul Kanunu, özel ve genel kanun ile kanunların uygulama önceliği açısından karşılaştırılmış ayrıca Vergi Usul Kanunu'ndaki kimi uygulamaların 'ne bis in idem' ilkesine aykırı olup olmadığı da tartışılmıştır.
Evliliğin genel hükümleri ve sadakat yükümlülüğünün sona ermesi

İşbu tezin ana konuları 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu kapsamında evlenme, evliliğin genel hükümleri, evliliğin genel hükümlerinden özel olarak sadakat yükümlülüğü sadakat yükümlülüğünün sona ermesi ile bağlantılı olarak evliliğin sona ermesidir. Toplumun temelini oluşturan aile ve varlığını meydana getiren evlenme ve süreç devam ederken oluşturduğu evlilik birliği toplumsal süreklilik açısından çok büyük önem teşkil etmektedir. Bu kapsamda çalışmamızın ilk bölümünde, evlenme niteliği ve şartlarına değinilerek pozitif hukuk ve doktrin kapsamında değerlendirilmiştir. İkinci bölümde evliliğin genel hükümleri sadakat yükümlülüğü ön planda tutularak incelenmiştir. Üçüncü bölümde evliliğin sona ermesi ile sadakat yükümlülüğünün sona ermesi arasındaki bağlantı incelendikten sonra evliliğin sona ermesi yolları incelenmiştir. Çalışmanın sonucunda, evlenmenin bir sözleşme, sadakat yükümlüğünün dürüstlük kuralının evlenme hukukuna bir yansıma olduğu bulunmuştur. Bunun yanında özellikle son bölüm kapsamında sadakat yükümlülüğünün varlığının her daim sadece evlilik varlığı ile bağlantılı olmadığı ortaya konulmuştur. Tartışmalı olan konular teker teker incelenmiş ve bu konular hakkında görüş ve çözüm önerilerimiz vurgulanmıştır.
Anayasa yargısının siyasi kökenleri ve demokratik meşruluğu sorunu

Bu çalışmada, demokratik hukuk devleti anlayışının yerleşmesinde hayati öneme sahip olan anayasa yargısının siyasi kökenleri irdelenerek, demokratik olarak meşru olup olmadığı üzerinde durulmuştur. 'Anayasal demokrasi'yi oluşturan 'anayasalcılık' ve 'demokratikleşme' kavramlarının tarihsel gelişimine mercek tutulmuş ve temelde bu iki kavram arasında bir 'oksimoron' ya da bir çelişki olduğu tespitinden hareketle, bu iki kavram ikileminde anayasa yargısının nasıl kurulduğu ortaya konulmaya çalışılmıştır. Devamında, bu iki kavrama benzer nitelikteki 'Türk anayasal gelişme tezleri' anlatılmaya çalışılmış ve bu tezler ikileminde 1961 Anayasasında, Türk Anayasa Mahkemesinin nasıl ele alındığı, 1961 Anayasasını ortaya koyan kurucu iktidar sıfatındaki Temsilciler Meclisinin zabıt tutanakları incelenerek ortaya konulmaya çalışılmıştır. Ayrıca, Türk Anayasa Mahkemesinin siyasi kökenleri ortaya konulurken, Ran Hirschl'in 'Hegomonik Korunma' adlı tezi ile Şerif Mardin'in ortaya koyduğu 'Merkez-Çevre' ilişkisi üzerinde durulmuştur. Neticede, 1961 ve 1982 anayasalarında Türk Anayasa Mahkemesinin anayasal denetim yapma kurgusunun kurucu iktidarlar tarafından nasıl ele alındığına değinildikten sonra, Türk Anayasa Mahkemesi ile Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin siyasi parti kapatma kararları üzerindeki yaklaşım farkları ortaya konulmaya çalışılmış ve Türk Anayasa Mahkemesinin 'ideoloji temelli' kararlar verdiği tespitinden hareketle, Türkiye'de politik sahada bir merkez-çevre ilişkisinin hala devam ettiği sonucuna varılmıştır. Aynı zamanda, Türk Anayasa Mahkemesi tarafından verilen siyasi parti kapatma kararları üzerinden 'yargısal aktivizm' kavramı ile, yine Türk Anayasa Mahkemesinin bir jüristokrasiye dönüşüp demokratik temayülleri yok etme boyutuna ulaştığını ifade eden 'hakimler hükümeti' kavramı açıklanmaya çalışılmış ve Türk Anayasa Mahkemesinin demokratik meşruluğunu pekiştirmek için, kararlarında aktivist bir tavır takınmak yerine 'kendi kendini sınırlama' yaklaşımını göstermesi gerektiği üzerinde durulmuştur.
Seçim sistemleri ile siyasi partiler arasındaki ilişkiler

Seçim sistemleri ile siyasi partiler arasındaki ilişki, siyasal sistemin istikrarını etkileyen en önemli konulardan biridir. Nitekim seçim sistemleri öncelikli sonuçlarını siyasi partiler üzerinde doğurarak siyasal sistem üzerinde etkili olurlar. Seçim sistemlerinin siyasi partiler üzerindeki etkisi iki boyutludur. Bunlardan birincisi seçim sistemlerinin parti sistemleri üzerindeki etkisi, ikincisi ise seçim sistemlerinin parti tutarlığı, yani parti iç yapısı üzerindeki etkisidir. Seçim sistemleri ile siyasi partiler arasındaki ilişkinin açıklanması ise ancak çeşitli gözlemlerden çıkan ampirik bulguların genel mahiyetli hipotezlere dönüştürülmesini gerektiren siyaset bilimi yöntemi ile mümkündür. Dolayısıyla bu çalışmada asli olarak siyaset bilimi yöntemi kullanılmıştır. Seçim sistemleri eskiden olduğu gibi bugün de bir siyasal sistemin şekillendirilmesinde büyük rol oynarlar. Doğru bir ifadeyle seçim sistemlerinin parti sistemi üzerindeki etkisinin kökleri, derinlerde boğulmuş olabilir, ancak bunlar, elverişli aşamalar olan dönüşüm süreçlerinde, net bir biçimde parti sistemini şekillendirme fırsatı sunarlar. Dolayısıyla ne kadar tartışılırsa tartışılsın demokratik yönetimlerde seçim sistemleri, anayasal mühendisliğin en kullanışlı araçları olma özelliğini korumaktadır.
Yanılmanın ceza sorumluluğuna etkisi

Yanılgı konusu, suç teorisinde haksızlık ve kusur konularının önemli ve tartışmalı bir parçasını oluşturmaktadır. Bu konuda pek çok farklı teori ortaya çıkmıştır ve çeşitli hukuk düzenlerinde değişik düzenlemeler yer almaktadır. Tezimizin amacı, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 30'uncu maddesinde düzenlenen yanılgı kavramının içeriği, hukuksal niteliği ve görünüş biçimleri hakkında açıklamalarda bulunmak, yanılmanın hukuksal sonuçlarını saptamak ve sonuç olarak madde hakkında olan ve olması gereken hukuk bağlamında eleştiri ve önerilerde bulunmaktır. Bunun için öncelikle ceza sorumluluğu açısından önem taşıyan yanılgı türlerinin ayırımı üzerinde durulacak, sonra da yasal hükümlerin hangi teori çerçevesinde çözümleneceği belirlenecektir.
Anonim şirketlerde oy hakkında imtiyaz

Bir sermaye şirketi olan anonim şirkette pay sahibi olanların en önemli katılma haklarından birisi olan oy hakkının, sermayeye katılım oranının ötesinde kapsam itibariyle daha güçlü şekilde tanınmasıyla ortaya çıkan oy hakkında imtiyazlar, ilk kez 6102 sayılı Türk Ticaret Kanunu ile ayrıca ve açıkça düzenlenmiştir (TTK m.479). Oy hakkında imtiyazın, Türk anonim şirketlerine hakim olan eşit işlem ilkesi ve orantılılık ilkesine istisna teşkil etmesi, imtiyazın bu türünün güçlü sınırlamalarla düzenlenmesini gerektirmiştir. Oy hakkında imtiyazın tanınmasına müsaade eden kanun koyucu, bu hakkın korunması amacıyla başta imtiyazlı pay sahipleri özel kurulu olmak üzere, pay sahiplerine çeşitli dava hakları bahşetmiş; bunu yaparken imtiyazlı olmayan pay sahiplerini de ihmal etmemiştir.
İslam Yargılama Hukukunda hakim

İİslam Yargılama Hukukunda Hakim? adlı bu çalışma 'Giriş' ve 'Sonuç' dışında üç bölümden oluşmaktadır. Giriş kısmında; tezin konusu, amacı, önemi ve sorumluluğu ile araştırmada ele alınan yöntem hakkında bilgi verilmiştir. Birinci bölümde; Fıkıh literatüründe hakim ve hakim de bulunması gereken şartlar konusu ele alınmış, bu bağlamda hakim kelimesinin tanımı ve hakim de bulunması gereken şartlar hakkında bilgi verilmiştir. İkinci bölümde ise; hakimlik mesleğinin usul ve esasları konusu incelenmiştir. Bu bölümde öncelikle hakimlik mesleğinin usul ve esasları konusu işlenerek, bu bağlamda hakimlerin bu görevi yürütürken genel olarak takınmaları gereken durumlar hakkında bilgi verilmiştir. Örneğin günümüzde de oldukça dikkat çeken hakimin hediye kabul etmesi, davetlere katılması, yargılama esnasında taraflara eşit davranması gibi konular bu bölümde işlenmiştir. İkinci olarak da yargılamanın usul ve esasları konusu işlenerek bu kapsamda gerek yargı yeri, gerek mahkemede hakimin yardımcıları, gerekse hakimin yargılama esnasındaki ruhi durumu gibi konular hakkında bilgi verilmiştir. Üçüncü bölümde ise; yargılama usulü açısından hakim konusu işlenerek bu açıdan hakimlik mesleğinin içeriği hakkında bilgi verilmiştir. Bu kapsamda hakimlerin tayinleri, azilleri, görevleri ve kendisine gelen davalar hakkında yapmakla yükümlü olduğu görevler konusu işlenmiştir. Bunların yanında hakimin, hüküm bildirirken dayanakları ve taraflara karşı görevleri konusu hakkında da bilgi verilmiştir.
Software license agreements

Bu tez, yazılım lisans sözleşmeleri ve türleri ile ilgilidir. Çalışmamız giriş, ayrı dört bölüm ve sonuçtan oluşmaktadır. Giriş bölümünde, fikri mülkiyet hukuku açısından, yazılımın önemi ve lisans sözleşmeleri yoluyla lisanslanması ve bu konunun neden ele alındığı belirtilmiştir. Birinci bölümde, yazılım ve yasal koruma yolları ele alınmıştır. Ayrıca lisans sözleşmesinin ana konusu olan yazılımın teknik özellikleri ve unsurları netleştirilmesi gerektiği düşünülen yerlerde incelenmiştir. İkinci bölümde, yazılım lisans sözleşmeleri, yasal nitelikleri ve diğer benzer sözleşmelerle karşılaştırılması incelenmiştir. Üçüncü bölümde, farklı yazılım lisans anlaşmalarının çeşitleri ve temel özellikleri çeşitli sınıflandırmalar altında incelenmiştir ve de özgür ve açık kaynak yazılım sözleşmeleri açıklanmıştır. Dördüncü bölümde, yazılım lisans sözleşmelerinde taraflarının yükümlülükleri ve yazılım lisans sözleşmesinin sona ermesi konusu ele alınmıştır.
Kat mülkiyeti kanununa göre mülkiyetin zorunlu devri

İnsanlar hızla artan nüfus ve kırsal kesimlerden büyük şehirlere uzanan göçler sebebiyle birlikte yaşam kurmak zorunda kalmış ve bu birlikteliğin sorunsuz devam edebilmesi için kurallar koyarak düzenlemeler yapmıştır. Kat Mülkiyeti Kanunu bu anlamda ortak ve toplu yaşamı düzenleyen en önemli kanunlarımızdandır. Günümüz koşullarının gerektirdiği ölçüde değişikliklere uğrayan 634 sayılı Kat Mülkiyeti Kanunu, tanıdığı haklar ve yetkilerin yanında kat maliklerine sorumluluklar da yüklemiştir. Kat maliklerinin bu sorumluluklarını yerine getirmemesi ve başkalarının haklarını ihlal etmesi durumunda bir yaptırımla karşılaşması kaçınılmazdır. Kat Mülkiyeti Kanunu 25. maddesi de şartları oluştuğu takdirde, kat malikine en ağır yaptırımı getiren düzenleme olarak karşımıza çıkmaktadır. Anayasa ile korunan mülkiyet hakkının bir sınırlaması olarak yerini bulan mülkiyetin zorunlu devri, kat mülkiyeti sisteminin devamı için istisnai hallerde uygulama alanı bulabilse de kanunda yerini almıştır. Biz de bu çalışma ile hangi haller ve şartlar altında bu maddenin uygulanabileceğini, hangi hallerin bu ortak yaşamı çekilmez kılabileceğini belirtmeye çalıştık. Bunu yaparken Yargıtay'ın görüşü ile birlikte doktrinde de tartışma yaratan konulara değindik. İnceleme konumuzun paylı mülkiyette paydaşlıktan çıkarma konusu ile benzerliklerini ve farklılıklarını da ortaya koymaya çalıştık.
Anayasa Mahkemesi kararları ışığında kanun hükmünde kararnamenin hukuksal niteliği ve yetki yasaları

Türk hukukuna 1971'de yapılan anayasa değişiklikleriyle giren kanun hükmünde kararnameler yürütme organının güçlendirilmesinde önemli bir hukuksal araçtır. Kanun hükmünde kararnameler, güçlü devlet ve güçlü yürütmeye önem veren 1982 Anayasasında bu doğrultuda düzenlenmiş (m. 91) ve Bakanlar Kurulu'nun kanun hükmünde kararname çıkarma yetkisinin kapsamı genişletilmiştir. Olağanüstü dönemlerde çıkarılacak kanun hükmünde kararnamelerin (. 121, 122) anayasaya aykırılığı ileri sürülememektedir. Kanun hükmünde kararnamenin hukuksal niteliğinin belirlenmesi ve yetki yasası ile ilişkisinin saptanması için öncelikle yürütmenin olağan düzenleme yetkisinin kapsam ve sınırlarının belirlenmesi gerekir. Olağan düzenleme yetkisi yasaya bağlı, türevsel bir nitelik taşımaktadır. Yürütme yasalara aykırı düzenleme yapamaz. Yasanın olduğu yerde yürütme ve idarenin yasaya uyma ve yasayı uygulama görevi vardır. Ancak kanun hükmünde kararname ile yürütme organı yasaları değiştirebilmekte ve bir alanda ilk kez yasa gücünde düzenleme yapabilmektedir. Bu nedenle -hangi koşullara bağlanmış olursa olsun- kanun hükmünde kararname çıkarma yetkisinin verilmesi yasama yetkisinin devredilmezliği ilkesinin istisnasını oluşturmaktadır. Bakanlar Kurulu'nun bu yetkiyi kullanmasının önkoşulu, anayasaya uygun bir yetki yasasının varlığıdır. Yetki yasası özel nitelikli bir yasadır ve Türkiye Büyük Millet Meclisi'nin kanun hükmünde kararname çıkarma yetkisi vermesi, yasa yapma yetkisinden farklı bir yetkidir (m. 87). Yetki yasası, kanun hükmünde kararname ve kanun hükmünde kararnamenin Mecliste görüşülüp karara bağlanması anayasada öngörülen sürecin değişik aşamalarıdır. Yetki yasası ile kanun hükmünde kararname arasında sıkı bir bağ vardır ve bu bağ ancak kanun hükmünde kararnamenin Mecliste görüşülmesi ve Meclis iradesinin ortaya çıkması ile kesilir. Kanun hükmünde kararnamenin anayasaya uygunluğu sorunu yetki yasasının anayasaya uygunluğu sorununu da kapsamaktadır.
Medeni yargılama bağlamında tüketici hakem heyetleri

Tezde, tüketici hakem heyetleri, medeni usul hukuku ve tüketici hukuku bakımından incelenmiştir. Tüketici hakem heyetlerinin hukuk sistemimizdeki yerinin tespiti hedeflenmiştir. Tüketici hakem heyetleri, tüketici uyuşmazlıklarının, basit, ucuz, süratli bir biçimde çözüme kavuşturulması amacıyla 6502 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkında Kanun ile kurulmuştur. Tüketici hakem heyetlerinin hukuki niteliği tartışmalı bir konudur. Tüketici hakem heyetlerinin hukuki niteliğinin belirlenmesi, oluşumu, görev alanı, yetki alanı, işleyişi, kararları ve kararlarının denetimi bakımından büyük önem taşımaktadır.
Ceza Hukukunda hukuka uygunluk sebebi olarak bir hakkın kullanılması

Bir hakkın kullanımı başlangıçtan günümüze ceza hukukunda önemli sorunlardan birini oluşturmaktadır. Bir hakkın kullanımının ceza sorumluluğunu ortadan kaldırdığı kabul edilmekle birlikte, ceza sorumluluğunun ortadan kalkmasının nedeni konusunda değişik fikirler ortaya atılmıştır. Biz bu çalışmada hakkın kullanılması durumunda suçun unsurlarından birinin mi yoksa ceza sorumluluğunun mu bulunmadığı sorusuna yanıt vermeye çalışacağız. Ayrıca hakkı açıklayan teorileri, maddi şekli hak ayrımını, hakkın kaynağını, sınırlarını, hakkın kullanılmasının şartlarını ve hakkın kullanılmasında sübjektif unsur, hata, sınırın aşılması gibi konuları inceleyeceğiz.
Avrupa Birliği Türk Rekabet Hukuku çerçevesinde pazarda hakim durumun kötüye kullanılması

Avrupa Birliği ve Türk Rekabet Yasası çerçevesinde hakim durumun kötüye kullanılması başlığını taşıyan bu tez çalışması, Türk hukuk sistemi açısından önemli yenilikler içeren rekabet hukukunun temel kavramları üzerinde durmaktadır. Bu çerçevede, Aralık 1994'de yürürlüğe giren 4054 sayılı Yasasının ö. maddesinde düzenlenen hakim durumun kötüye kullanılması, Roma Antlaşması 86. md. ile karşılaştırmalı olarak incelenmektedir. 4054 sayılı Rekabet Yasası, kapsamı ve öngördüğü yaptırımlar ve bu yaptırımları uygulayacak olan Rekabet Kurulu ile Rekabet Yasasına aykırılığın özel hukuk alanındaki sonuçlan açısından, Türk hukukuna önemli yenilikler getirmesinin yanı sıra, Türkiye'de mal ve hizmet piyasalarının işleyişim ve Türk ekonomisi açısından özellikle önem arz eden küçük ve orta ölçekli işletmelerin rekabetçi bir pazarda faaliyet göstermelerini sağlayabilecek unsurlar taşıması açısından da dikkat çekicidir. Rekabet hukukunun amaçlan arasında sayılan ve Türkiye'de de dünyadaki diğer örneklerine paralel sonuçlar doğurması beklenen rekabet düzenlemelerinin, bu hedefleri gerçekleştirebilmesi, ancak rekabet kurallarının etkili bir biçimde uygulanması ile sağlanabilecektir. Bu açıdan, pazarda rekabet kurallarına aykırılığın, bizzat işletmeler tarafından kontrol edilmesini sağlayacak şekilde, işletmelerin bilinçlenmelerini gerektiren bir rekabet kültürünün varlığı ve rekabet kurallarının uygulanmasını sağlayacak bir rekabet örgütünün olması, rekabet kurallanmn etkin uygulanabilmesi açısından vazgeçilmez unsurlar olarak görülmektedir. 4054 sayılı Rekabetin Korunmasına İlişkin Yasanın yürürlüğe girmesi ile bu konudaki yasal boşluğun giderilmesi ve Avrupa Birliği ile Türkiye arasındaki gümrük birliği ile, bu konu, Türk hukuku açısından yeni sayılabilecek bazı kavramların yorumlanmasnıı, bu kavramların diğer sistemlerde nasıl değerlendirildiğinin karşılaştırmalı olarak incelenmesini ve uygulamada ortaya çıkabilecek sorunlara çözüm önerilerinin tartışılmasını gerekli kılmaktadır. Bu çerçevede bu çalışma, AB Roma Antlaşması 86. md. ve Türk Rekabet Yasası 6. md. çerçevesinde 'pazarda hakim durumun kötüye kullanılması'nı karşılaştırmalı olarak incelemek suretiyle Türk Rekabet Yasasının uygulanması sırasında ortaya çıkabilecek olası sorunları ve çözüm önerilerini tartışmayı amaçlamaktadır.
Türk Borçlar Kanunundaki hizmet sözleşmesinin sona ermesinin sonuçları ve 4857 sayılı İş Kanununa tabi işçilere etkisi

6098 sayılı Türk Borçlar Kanununda, hizmet sözleşmesinin sona ermesinin sonuçlarına dair önemli düzenlemeler yer almaktadır. Özellikle ölüm tazminatı, ibra, ceza koşulu, rekabet yasağı sözleşmesi, haksız fesih tazminatı, belirli süreli hizmet sözleşmelerinin haklı sebebe dayanmaksızın sona erdirilmesi ve hizmet sözleşmesinin haklı nedenle feshinde yazılılık şartı gibi İş Hukuku açısından büyük öneme sahip bazı konular Türk Borçlar Kanununda düzenlenmiştir. Bundan dolayı adı geçen konuların 6098 sayılı Türk Borçlar Kanununa tabi işçilere ilaveten 4857 sayılı İş Kanununa tabi işçilere uygulanıp uygulanmayacağının da belirlenmesi ve tespiti gerekmektedir. İşbu çalışmanın konusunu, 6098 sayılı Türk Borçlar Kanununda belirtilen bu düzenlemeler ve söz konusu düzenlemelerin 4857 sayılı İş Kanununa tabi işçilere etkisi oluşturmaktadır.
Türk Ticaret Kanunu'na göre bağımsız denetimin esasları

İşletmelerin gelişmesi daha iyi bir düzen içinde ilerleyebilmesi için gerekli hukuk düzenine sahip olması gerekmektedir. Bu düzenin sağlanması hem işletme içinde hem de işletme dışında yürütülmesi gereken belli başlı kurallar çerçevesinde desteklenmiş ve kabul görmüş hukuk kuralları ile mümkün olmaktadır. Bağımsız denetim de bunlardan bir tanesidir. Daha önce sınırlı alanlarda uygulaması olan bağımsız denetim, çağın gereklilikleri ve teknolojinin hızlı gelişmesiyle birlikte işletmelerde bir ihtiyaç haline gelmiştir. 2012 yılında yeni bir düzenleme yapılarak 6102 sayılı Türk Ticaret Kanunu'nun kabulü ile de bağımsız denetime verilen önem arttırılmış, denetim genişletilmiştir. Yapılan düzenlemeye dayanılarak bu tez çalışmasında genel olarak bağımsız denetim esasları ana hatlarıyla ele alınıp, açıklanmaya çalışılmıştır.
Medeni Usul Hukukunda emarelerle ispat

Emare ispatı, uygulanacak hukuk kuralındaki koşul vakıaya yabancı olan çevre vakıaların ispatlanması suretiyle hayat tecrübesi ve mantık kurallarına dayanılarak, hukuki sonuç bakımından önem arz eden asıl vakıanın ispatlanmasına ilişkin faaliyeti ifade etmektedir. Emare ispatının emare vakıa ve emare sonucu olmak üzere iki unsuru bulunmaktadır. Emare ispatının hukuki nitelendirilmesinin, bu ispatın iki unsurunun ayrı ayrı ele alınarak yapılması gerekir. Emare vakıalar ispat konusu teşkil ederken, emare sonucu bir ispat aracı olarak kabul edilmelidir. Emare ispatı, ispat değeri bakımından gücünü tecrübe kurallarından almaktadır. İddia edilen vakıayı ihtimal derecesinde veya kısmen doğrulayabilen ve hakimin kanaat edinmesinde elverişli olan emare sonucu, delillerin yanında bir ispat aracı olarak ispat hukukunda yerini almalıdır. Delillere nazaran ispat gücü düşük olan bu ispat aracından, takdiri delillerle ispatın mümkün olduğu ve yaklaşık ispat ölçüsünün yeterli sayıldığı durumlarda yer alanılabilmektedir. Emare sonucu hiçbir zaman kesinliği yansıtmaz. Ancak bu sonuç, büyük bir ihtimali ortaya koyabiliyorsa; yani ağır basan bir ihtimal söz konusu ise ve muhtemel olduğu kabul edilen bu sonuç genel tecrübe kurallarına uygunsa, hakim bu durumu göz önüne almak ve buna göre hüküm vermek zorundadır. Emare ispatına, çoğunlukla uyuşmazlığa esas teşkil eden ve ispatlanması gereken vakıanın ispatının güç ya da imkansız olduğu durumlarda başvurulmaktadır. Fakat elde komşu vakıalara ilişkin temsil niteliği daha yüksek ispat araçları varsa, taraflar emare ispatına ihtiyari olarak başvurabilmelidir. Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu, yaklaşık ispat ölçüsünü aradığı bazı durumlarda emarelerden açıkça söz etmiş ve iddia edilen vakıayı ihtimal derecesinde göstermeyi veya kısmen doğrulamayı hakimin karar vermesi açısından yeterli saymış ve fakat emarenin tanımını ve ispat gücünü belirtmemiştir. Bu maddelerde dikkat çeken nokta kanun koyucunun, bilinçli olarak emare ve delil kavramlarını bir arada kullanmasıdır. Emarelere dayalı ispatta elde edilen sonuç her ne kadar içerisinde bir şüpheyi banndırsa dahi kuvvetli bir ihtimali ortaya koyabiliyorsa, hukuk hakimi, buna dayanarak kararını verebilir. Oysa ceza yargılamasında hakimin, mahkumiyet kararı verebilmesi için şüphenin yüzde yüz olarak yenilmiş olması ve iddianın sabitliği konusunda tam bir kanaate ulaşmış olması gerekir. Ceza yargılamasında emare sonucunun, kuvvetli bir ihtimali ortaya koyabilmiş olması, hakimin buna dayanarak karar vermesinde yeterli değildir. Yani emare ispatıyla ortaya konulan sonucun, hakimin kararını verebilmesi bakımından ispat değeri, her iki yargılama düzeninde farklılık arz etmektedir.
Avrupa parlamentosu

Yüksek Lisans Tezi AVRUPA PARLAMENTOSUUğur SAMANCIDokuz Eylül Üniversitesi Sosyal Bilimler EnstitüsüAvrupa Birliği Hukuku ProgramıAvrupa Topluluklarının bir kurumu olarak Avrupa Parlamentosu, başlangıçta yalnızca bir danışma organıydı. Avrupa bütünleşmesi ilerledikçe, Parlamento da gelişmiş ve yasama sürecine katılan önemli bir kuruma dönüşmüştür. Bu dönüşüm kurucu andlaşmaları değiştiren yeni andlaşmalarlaaşama aşama oluşmuştur. Çalışmamız, yasama, atama, denetim yetkilerine sahip olan Parlamentonun ayrıntılı olarak incelenmesi amacı taşımaktadır. Bu bağlamda, Avrupa Parlamentosunun oluşumu, örgütlenmesi ve işleyişi ile yetkileri asıl çalışma alanımızı oluşturmaktadır. Bu çalışma üç bölümden oluşmaktadır. Birinci bölümde Avrupa Parlamentosunun tarihsel gelişimi açıklanmıştır. Bu bölümde, Avrupa Parlamentosunun Avrupa Birliğinin demokrasisine olan katkısına da değinilmiştir. İkinci bölümde, Avrupa Parlamentosunun oluşumu ve örgütlenmesi incelenmiştir. Bu incelemede, üyelere ilişkin düzenlemeler, siyasu gruplar, Parlamentonun yönetsel yapılanması, Parlamento komisyonları, delegasyonlarve sekretarya yer almaktadır. Avrupa Parlamentosunun yetkileri üçüncü bölümde incelenmiştir. Bu incelemede yasama usulleri, bütçe süreci, atama yetkileri, denetim yetkileri ve dış ilişkiler konusundaki yetkiler yer almaktadır.