Febril konvülziyonlu çocuk hastaların 1 yıllık izlemi boyunca denver II gelişimsel tarama testinin değerlendirilmesi

Febril konvülziyon çocuklarda görülen en sık konvülziyon tipidir ve çocukluk çağı nörolojik bozuklukları arasında en üst sırayı alır. FK; 3 ay ile 5 yaş arası dönemde merkezi sinir sistemini tutan bir enfeksiyon olmaksızın ya da belirlenmiş bir başka neden olmadan, önceden afebril konvülziyon geçirmemiş çocuklarda ateşli bir hastalık sırasında görülen konvülziyon olarak tanımlanmıştır. İlk FK sonrası hastaların %30-40'ında rekürrens görülmektedir. Bazı çalışmalarda FK sonrası epilepsi gelişme riski normal popülasyona göre artmış bulunmuştur. FK'ların benign bir tablo olduğu görüşü hakim olmakla birlikte yapılan çoğu çalışmada geçici veya kalıcı nörolojik sekeller oluşturabileceği, mental foksiyonları etkiyebileceği ve hipokampusta bir takım hasarlara neden olabileceği de gösterilmiştir. Çocuğunun konvülziyon geçirdiğine şahit olmak aileler için korkutucu bir deneyimdir. Ailelerin çoğu, geçirilen bu ateşli havalenin çocuklarının beyninde ve gelişiminde hasara neden olacağını düşünmektedir. Çocukların nörogelişimsel değerlendirilmesinde kullanılan testlerden biri Denver II Gelişimsel Tarama Testidir. Kullanıldığı üç temel alan şunlardır; sağlıklı gözüken çocukların olası sorunları yönünden taranması, gelişimsel gerilik olduğundan kuşkulanılan işlevleri nesnel şekilde saptama olanağı vermesi ve riskli bebeklerin izlemi. DGTT II yapılırken çocuğun yaşına göre yapması gereken bir takım yetiler aileye sorulur ya da testi yapan tarafından hastaya uygulatılmasına dayalı olarak kaydedilir ve sonuçlarına göre hastaya puanlama yapılır. Çalışmamızın amacı; FK'nun çocukların nörogelişimi üzerine olan etkisini DGTT II kullanarak ortaya koymaktır. Bu çalışma Ocak 2013 -Temmuz 2013 tarihleri arasında Cumhuriyet Üniversitesi Tıp Fakültesi Eğitim ve Araştırma Hastanesi Çocuk Nörolojisi Kliniğinde FK tanısıyla yatan 28 hasta üzerinde yapıldı. Çalışmaya aldığımız hastalara yattıkları dönemde ve bir yıl sonrasında DGTT II uygulandı, yaş, cinsiyet ve konvülziyon sayısı ve kontrolde nöbet tekrarı, akrabalarında nöbet öyküsü sorularak kaydedildi. Olguların %64,3'ü erkek, %35,7'si kız, ortalama yaşları 18.42 10. 48 ay idi. Bu hastaların DGTT II puanları incelendiğinde %53.6'sı normal, %39.3'ü şüpheli ve %7.1'i ise anormal bulundu. Aynı hastaların bir yıl sonraki kontrol DGTT II puanlarına bakıldığında; %67.9'nun normal, %28,6'sının şüpheli ve %3,6'sın ise anormal puan aldığı tespit edildi. Çalışmaya alındığında 15 hastanın DGTT II puanı normal bulunurken kontrol sonrasında 14'ü normal, 1 tanesi ise şüpheli bulundu. Kontrol öncesi şüpheli bulunan 11 hastanın 4'ü normal 1'i ise anormal bulunurken, kontrol öncesi anormal bulunan 2 hastanın 1'i şüpheli 1'i ise normal bulundu. Hastaların %78.6'sında bir yıl sonra nöbet tekrarının olduğu görüldü. Uzun süreli antiepileptik tedavi, hastaların %78.6'sına verilmezken, %14.3'üne fenobarbital, %7.1'ine valproik asit başlanılmıştır. Hastaların %64.3'nün ailesinde nöbet geçiren bireylerin olduğu bulundu. Sonuç olarak; FK geçiren çocuklar DGTT II ile değerlendirildiğinde, FK'nun çocukların nöromotor gelişimlerinin olumsuz olarak etkilenmediği saptadı. Ailelere febril konvülziyonla ilgili bilgi verilirken en çok kaygılandıkları bu durumun ayrıntılı bir şekilde anlatılmasının onlarda oluşan anksiyetiyi azaltacağına ve gereksiz medikal işlemlerin yapılmasının da önüne geçileceğine inanmaktayız.