turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Tanzimat'tan Cumhuriyete Antalya sancağında imar hareketleri (1839-1923)

Bu çalışmada Tanzimat Fermanı'nın ilanından Türkiye Cumhuriyeti'nin kuruluşuna kadar geçen sürede Antalya Sancağı'ndaki imar hareketleri incelenmiştir. 1839- 1923 yılları arasında Antalya Sancağı'nda 23 farklı yapı türünde toplam 135 adet eser inşa edilmiştir. Bu yapılardan 31 cami, 7 kilise, 4 okul, 3 han, 1 deniz feneri, 1 depo, 1 fabrika, 1 gümrük binası, 1 hamam, 1 telsiz telgraf istasyonu ve 1 adet saat kulesi olmak üzere 52'si günümüze ulaşabilmiştir. 29 okul, 9 cami, 8 telgrafhane, 7 hükümet konağı, 6 kilise, 5 hapishane, 4 karakolhane, 3 hastane, 2 gümrük dairesi, 2 karantinahane, 2 köprü, 2 liman dairesi, 1 idaribina, 1 iskele, 1 jandarma dairesi ve 1 medrese olmak üzere 83 yapı ise günümüze ulaşamamıştır. Buradan yola çıkarak yapı türlerini ve sayılarını karşılaştırdığımızdageleneksel yapılarla birlikte Tanzimat mimarlığının getirdiği yeni yapı türlerinin bir arada uygulandığı görülmüştür. İnşa edilen yapıların sayılarına baktığımızda camilerin çoğunlukta olduğu görülmektedir. Camilerde; derinlemesine planlı, kare planlı ve altıgen planlı köşk mescittarzında olmak üzere üç plan tipi görülmektedir. Camilerin bu kadar yoğun inşa edilmiş olması Tanzimat'tan bağımsız olarak ihtiyaçlar doğrultusunda geleneksel uygulamaların devam ettiğini göstermektedir. Sayı bakımından camileri okullar izlemektedir. Ancak inşa edilen okulların büyük kısmı günümüze ulaşamamıştır. Okul inşalarında görülen yoğunlukOsmanlı eğitim sisteminin modernleşme çabalarının sancağa yansıması olarak değerlendirilebilir. Cami ve okullardan başka kilise inşalarının da yoğun olduğu görülmektedir. İnşa edilen kiliselerin tümü dikdörtgen planlı ve tek neflidir. Kiliseinşalarındaki artış 1839 Tanzimat Fermanı ve 1856 Islahat Fermanı ile gayrimüslimlere tanınan haklarla açıklanabilir. Tanzimat'tan sonra Antalya'da inşa edilen yapıların malzeme ve tekniğinebaktığımızda, yöresel malzemenin kullanıldığı görülmektedir. Yapıların banileri belli değildir. Bu durum inşaların halk tarafından gerçekleştirildiğini göstermektedir. Yapıların süsleme programına baktığımızda ise genellikle sade yapılarla karşılaşmaktayız. Özellikle kamu yapılarında herhangi bir süsleme unsuru görülmemektedir. Süslemenin daha çok camilerdeolduğunu söyleyebiliriz. Söz konusu bu süslemeler genellikle klasik dönem unsurlarınıiçermekle birlikte; özellikle kalem işi süslemelerde dönem modasına uygun olarak, vazodan çıkan çiçekler, saat, kandil ve perde gibi motiflere yer verilmiştir. Çalışmamızın sınırlarını oluşturan tarihler içerisinde inşa faaliyetlerinin yanı sıra çeşitli onarımlar da yapılmıştır. Ayrıca dikkati çeken bir diğer husus kentte nüfus artışına bağlı olarak yeni mahallelerin kurulmuş olmasıdır. Sonuç olarak, Antalya'nın başkente olan uzaklığı, kentin coğrafi konumu ve yeryüzü şekillerinin oluşturduğu ulaşım zorluğu nedeniyle Tanzimat'ın etkisi Antalya Sancağı'ndasınırlı kalmıştır. Buna bağlı olarak plan, malzeme ve süslemede geleneksel uygulamalar devam etmiştir.
Kosova'daki kubbeli camiler

Çalışmanın amacı, Kosova'nın fethinden sonra bölgede inşa edilen ve maddi, manevi kültür mirasının önemli bir parçası olan kubbeli camileri tanıtmaktır. Bu tip camilerOsmanlı döneminde şehirlerin gelişmesinde etkili olmuşlardır. Açık pazarların bulunduğu yerlerde inşa edilmiş ve bu nedenle kentsel gelişim için bir çekirdek görevi görmüşlerdir. Kosova'da on bir adet kubbeli cami tespit edilmiştir. Yapılar hakkında detaylı kaynak araştırmaları yapılmıştır. Camiler yerlerinde incelenerek, günümüzdeki durumları belirlenmiştir. Önemli ve sanatsal değerlere sahip bu kültürel miras, sosyo-politiknedenler, doğu olayları ve savaşlar gibi sebeplerle zaman içinde oldukça zarar görmüştür. Çalışmada yapıların geçirdiği tamir ve değişimler de anlatılmıştır. Bu camiler Kosova topraklarında kültürel ve dini çeşitliliğin bir parçası olarak varlıklarını sürdürmeye devam etmektedir.
Safranbolu Yörük köyü Sipahioğlu Konağı'nın mimari ve süsleme özellikleri

Çalışmada, tarihimizde önemli bir yere sahip olan Safranbolu Yörük Köyü yerleşimindeki Sipahioğlu Konağının tarihsel değerlerinin saptanması, süsleme ve mimari programının incelenmesi esas alınmıştır. Geçmişten günümüze değerinden ve karakterinden pek bir şey kaybetmeden bugüne ulaşmayı başaran bu tarihi konak, geleneksel Türk konut mimarisinin en güzel örneklerinden yalnızca birisidir. Safranbolu evleri ile ilgili yayınlanmış birçok eser bulunduğu halde Yörük Köyü ve mimarisi ile ilgili çok fazla eser bulunmamaktadır. Bu nedenle, çalışmada Yörük Köyü Sipahioğlu Konağı'nda geleneksel konut mimarisine ait özellikler tüm yönleri ile incelenmiş ve Safranbolu'da bulunan konaklarla karşılaştırılarak konu derinlemesine ele alınmıştır. 18. yüzyılda inşa edilmiş olan Sipahioğlu Konağı, Yörük Köyü yerleşiminin önemli bir yapısını oluşturmaktadır. Bu konak içerisinde gelişip şekillenen düşünce sonrasında ailenin köye yaptıracağı çamaşırhaneninde şekillenmesine etki edecektir. Bu konak hem süsleme ve plan hem de şekillenen düşünce açısından incelemeye değer bir yapıdır. Yörük Köyü; alışılmış köy yerleşiminden farklıdır. Çevresindeki yerleşimler de bir dere kenarı veya ormanlık alan ile iç içe bir konum tercih edilmesine rağmen Yörük hafif meyilli bir düzlüğün ortasında kurulmuştur. Sağlı sollu sıralanmış konakların boyutları köy kavramının çok ötesindedir. Konakların çoğunun günümüze ulaşmasında kuşkusuz bu coğrafi konumunda etkisi büyüktür. Yalın cephe mimarisi yanında iç mekan da süsleme, duvar resimleri ve ahşap tavan süslemelerinden oluşur. Evlerde çıkma yok ya da çok azdır çünkü zemin düz ve ev sayısı azdır. Konak taş zemin kat ve üzerine iki katlıdır. Süsleme, uygulanan plan ve kullanılan malzeme açısından Geleneksel Türk konut mimarisi içerisinde önemli bir yere sahiptir.
17. yy İstanbul Divanyolu üzerinde yeralan veziriazam külliyeleri

Devleti'nin başkenti olan İstanbul da Divanyolu üzerine 16. Yüzyılın son çeyreğinde yapılmaya başlanan vezir külliyelerinin 17. Yüzyıl itibariyle dönemin siyasi ve mimari açıdan güç gösterisinin yapıldığı yapı toplulukları olmuştur. Osmanlı Devleti içerisinde 17. Yüzyıl itibariyle bozulmaya başlayan otorite sonucu, siyasi iktidar yarışı hız kazanmıştır. Bu yüzyılda göreve gelen vezirler cami merkezli külliyeler yerine, kendilerine bağlı ulema yetiştirmek amacıyla medrese merkezli külliyeler inşa ettirmiştir. Külliyelerin inşa edildiği konumlar ise Topkapı Sarayına giden Divanyolu üzerinde veya bu yol ile ilişkili bölgelerde yer almaktadır. Divanyolu üzerinde inşa edilen vezir külliyeleri ile ilgili çeşitli çalışmalar bulunmaktadır. Ancak detaylı ve toplu bir şekilde, külliyelerin imar organizasyonu ile neden sonuç ilişkisi bağlamında 17. Yüzyılı kapsayan yeterli bir bilimsel çalışma mevcut değildir. Tez çalışmamda, inşa edilen vezir külliyelerinin, konum seçimleri, gelişen plan tipolojileri, Türk Mimarisine katkıları, vezirlerin siyasi güçlerinin mimariye yansımaları ve bazı banilerin tarikat mensupları ile ilişkilerinin yapılar üzerinde etki göstermesi gibi konuların, Sanat Tarihi ve Mimarlık bölümlerine bilimsel destek sağlamak amaçlı, belgelenmesi ve tanıtılması amaçlanmıştır. Ayrıca bu çalışmada Divanyolu üzerinde inşa edilmiş vezir külliyelerinin dönem özellikleri bakımından, bölgesel ve genel özellikleri ile 17. Yüzyıl Osmanlı Devleti siyasi iktidar yarışının mimariye ve imar faaliyetlerine olan etkileri ortaya konulmaya çalışılmıştır. Bu sebeplerden dolayı vezir külliyeleri adlı tez çalışmasına farklı bir bakış açısı ile değerlendirilmelerde bulunulmuştur. 17. Yüzyılda İstanbul Divanyolu üzerinde yapılan vezir külliyeleri toplu halde incelenerek diğer külliyelerden farkı, benzerliklerinin yanında vezir külliyelerini ortaya çıkaran etkenler incelenmiştir. Bu amaç sayesinde, Sanat Tarihi araştırmacıları için 17. Yüzyıl mimari ve siyasi tarih arasındaki kopukluğun giderilmesi hedeflenmiştir.
Balkanlar'da Osmanlı Dönemi maden sanatı: XV.-XVIII. yuzyıllar arası üretilmiş gümüş taslar

Çalışmanın konusu 'Balkanlarda Osmanlı Dönemi Maden Sanatı: XV- XVIII. Yüzyıllar Arası Üretilmiş Gümüş Taslar' dır. Konuya ilişkin gerek bölgesel, gerekse de dönemsel sınırlar belirgindir. Ayrıca, 'maden sanatı', araştırmanın evreninin sınırlarını, 'gümüş taslar' ise seçili örneklemi ve kapsamını belirlemektedir. Tarih boyunca Balkan yarımadası jeo-stratejik konumundan ötürü oldukça önemli ve ilgi çekici bir bölge olmuştur. Siyasal ve askeri açıdan Osmanlı Devleti XV. yüzyılla birlikte Balkanlarda kurumsal ölçekte bir yerleşik hakimiyet kurmuş ve XVIII. yüzyıla kadar da sürekli büyüyen-gelişen bir süreç izlemiştir. Öte yandan bu üç yüz yıllık süreçte siyasal alanda olduğu gibi sanatsal alanda da İmparatorluk başkentinden başlayarak sanatsal alanda kurumsal-örgütlü sanat faaliyeti gelişmiş ve önemli göstergeler oluşturmuştur. Osmanlı egemenliğinde ve Balkanlı-Osmanlı çoğul kültürü içinde konu olan eserler oluşmuşlar ve bu tezde savunulan Osmanlı-Saray kaynaklı süsleme üsluplarını bizlere aktarmışlardır. Balkanlarda maden sanatı üretim faaliyetinin Osmanlı döneminde g:rek üretim tipi, gerek biçimi, gerekse süsleme dağarcığı açısından belirgin özellikler yansıttığı görülebilmektedir. Farklı etnik köken ve dinden toplulukların aynı toplumsal birlik içinde yaşadığı Osmanlı dönemi Balkanlarında sözü edilen toplulukların geçmişşe dayalı gelenek, adet ve rituelleri, Osmanlı döneminde de yaşamış, üretim tiplerini ve biçimlerini yönlendirmiş, öte yandan Osmanlı hakimiyeti ile başlayan yeni siyasal ve ticari örgütsel yapı sanatsal alanda bu birikimle bütünleşmiştir. Atölyelerin sayısal ve bölgesel ölçeği büyümüş üretim potansiyeli tüm Balkan coğrafyasında egemen tek bir birleşik pazar ve ticaret koşulları sayesinde artmıştır. Öte yandan kilise ve manastırların kurumsal kimliklerini yaşatabilmeleri sayesinde ve siyasal alanda eskisi kadar olmasa da sosyal ve iktisadi alandaki güçleri sayesinde sanatsal üretimi yönlendiren talebin başlıca kaynağını oluşturdukları görülmektedir. Gümüş tasların analizleri ile ortaya konan belirlemeler sonucunda söz konusu tasların tam da Balkanlı bir bireşimi yansıttıkları görülür. Malzeme, biçim, işlevsel ve teknik açıdan homojen özellikler yansıtmalarına karşın söz konusu tasların dekoratif içerikleri bölgenin ve içerdiği kültürel dokunun ne derece etkileşime açık- geçirgen ama bir o kadar da seçici olduğunu göstermektedir. Bitkisel kompozisyonlarda Osmanlı-saray kaynaklı süsleme üsluplarının - Baba Nakkaş Üslubunun- yetkin örneklerini uyumlu ölçeklerde fakat farklı bir dilde-bireşimde figürlü süslemelerle bir arada bulunabilmektedir. Çalışmadan edinilen sonuçlar doğrultusunda, eserlerin, bölgeye özgü işlevleri, ve dekoratif içerikleri kadar kendileştirdikleri Osmanlı süsleme sanatı beğenisi de belirlenebilmekte ve tam da Balkanlı bir bireşimi yansıttıkları görülmektedir.
Sinop Arkeoloji Müzesi'ndeki bir grup Osmanlı Dönemi Sikkesi

ARKEOLOJİ MÜZESİ'NDEKİ BİR GRUP OSMANLI DÖNEMİ SİKKESİHemen hemen her dönemde hükümdar ve devletlerin maddi ve kültürel sembolü olan sikkeler, üzerinde barındırdıkları yazı ve motifler ile dönemin üslup ve inanış biçimleri hakkında bilgi vermektedir. Sikkelerin üzerinde yer alan yazı ve motiflerden padişahların tahta çıktığı yıllar, fethettikleri topraklar, ekonomi ve sosyal yapı hakkında bilgi vermektedir. Katalog kısmında sikkeler incelenirken farklı örnekler olmasına dikkat edilmiştir. Kronolojik olarak ele alınan sikkeler ilk olarak tek tek fotoğraflanmış, çizimleri yapılmış ağırlık ve ölçüleri alınmış, dönemi belirlenmiş, malzeme ve teknik olarak farklı başlıklar altında değerlendirilmiştir. İncelenen bu sikkeler dönem olarak Sultan Çelebi Mehmed Han, Sultan II. Murad Han, Fatih Sultan Mehmed Han ve Sultan II. Bayezid Han dönemlerini kapsamaktadır ve en erken tarihli örnek Sultan Çelebi Mehmed Han (H.806/M.1402) döneminde, en geç tarihli örnek ise Sultan II. Bayezid Han (H.886/M.1481) döneminde darp edilmiştir. Katalog kısmından sonra değerlendirme ve sonuç bölümünde Sultan Çelebi Mehmed Han, Sultan II. Murad Han, Fatih Sultan Mehmed Han ve Sultan II. Bayezid Han dönemlerine ait 1050 adet sikke darp yeri, darp tarihi, darp dönemi, malzeme, teknik ve süsleme olarak detaylı bir şekilde değerlendirilip karşılaştırılmıştır. Sonuç olarak Sinop Arkeoloji Müzesi'ndeki 1050 adet Osmanlı Dönemi sikkesi ayrıntılı bir şekilde incelenerek, yazı, süsleme ve kompozisyonları tasnif edilip bilimsel bir çalışma ortaya koymak amaç edilmiştir.
19. yüzyıl Avrupa resim sanatında adebi konulu resimler

19. yüzyıl Avrupa resminde edebi konulu eserlerin ele alınışında, seçilen konuların dönemin koşullan ve akımın genel anlayışı ile paralellik gösterdiği anlaşılmaktadır. Seçilen konuların sanatçının bireyci yaklaşımının yanında, dönemin sanatsal üslubunun etkisiyle biçimlendirildiği görülmektedir. Neoklasik akımın, edebi konulu resimlerinde, David örneğinde olduğu gibi biçim ve içerik açısından tümüyle Antik çağın model alındığı görülürken, David' den sonra daha bireyci yaklaşımlar görülür. Ortaçağ' m model alınması Romantik akımın bir boyutunu oluştururken, diğer taraftan bireyci yaklaşımların etkili olduğu görülür. Resim konusu olarak seçilen edebi eserler Ortaçağ' dan Romantik çağa kadar çeşitlilik gösterirken, ressamların yaklaşımı da fantastik, yüce, trajik gibi çeşitli duygular uyandırmaya ve daha çok insanın iç dünyasına, duygularına yöneliktir. 19. yüzyılın ortalarında etkin olan Ön-Raffaellocular ise, resimlerinde edebi konulan en çok tercih eden, biçimsel açıdan özgün bir yaklaşım sergileyen önemli bir gruptur. Ortaçağ canlandırmacılığı, ahlaki ciddiyet ve sembolizm Ön-Raffaeüocu resimlerin en belirgin özelliklerindendir. Bunun yanı sıra grubun eserleri fotoğraf gerçekçiliği taşımaktadır. Realizm akımında ise edebi konulu resimler daha az tercih edilmiş, konular, günlük yaşamın sıradanlığında aranmış, olağan olaylar ve kişiler resim konusu olarak ağırlık kazanmaya başlamıştır.
Erken Osmanlı köprüleri

Mimarlık tarihi açısından önemli yapılardan birisi köprülerdir. Köprüler; halkın sosyo-ekonomik ihtiyaçları, orduların geçiş yerleri ve kervanların yol güzergahları dikkate alınarak inşa edilmişlerdir. Yapısı itibariyle konumlandırıldığı akarsuyun coğrafi özelliklerine göre şekillenen köprüler çeşitli dönemlerde farklı uygarlıklar tarafından inşa edilmelerine karşın yöresel üslup farkları dışında genel karakter olarak birbirleri arasında benzerlik göstermektedir. Bu da köprü mimarisinde evrensel bir plan anlayışının olduğunu ortaya koyar. Erken Osmanlı Dönemi'nde inşa edilmiş olan köprüler de evrensel köprü yapım teknikleri ve dönemin sanat anlayışı dikkate alınarak yapılmışlardır. Erken Osmanlı köprüleri Artuklu ve Anadolu Selçuklu devirlerinde yapılan köprülerin bir devamı olarak nitelendirilebilir. Bu dönemde özellikle Edirne ve Bursa şehirlerinde önemli akarsular üzerinde köprülerin inşa edildiği görülmektedir. Osmanlının erken dönemlerinde inşa edilmiş olan ve günümüzde hala işlevini devam ettiren, insanların ihtiyaçlarına cevap veren köprüler bulunmaktadır. Bu da bize söz konusu dönemde yapılmış olan köprülerin oldukça sağlam bir şekilde inşa edildiğini göstermektedir. Erken Osmanlı köprülerini ele aldığımız bu tezde bu dönemde yapılmış olan köprülerin mimari ve süsleme özelliklerin tanımı ve diğer dönemlerde yapılan köprülerle karşılaştırılması yapılmıştır. Kitabesi bulunmayan yapıların yerleri, tarihleri ve isimleri ortaya konmaya çalışılmıştır. Söz konusu yapılar bir bütün içersinde ele alınarak dönem özellikleri vurgulanmıştır.
19. yüzyıl sonu ve 20. yüzyıl başlarında Konya evlerinin mimari gelişimi ve değişimi

Araştırmamızın konusunu, 19. yüzyıl sonu ve 20. yüzyıl başlarında Konya il merkezinde inşa edilen konutlarda; geleneksel, gelişen ve değişen mimari öğeleri tespit etmek oluşturmaktadır. Bu amaçla evlerde gelişen ve değişen mimari elemanlar irdelenerek; nerede, nasıl, hangi unsurlar kullanılarak ortaya çıktıkları belirlenmiştir. Bu dönemde yaşanmaya başlanan kültürel, teknolojik, ekonomik ve siyasi faktörlerin ortaya çıkardığı gelişim ve değişim süreçleri; insanları, yaşam çevrelerini, konutları etkilemiştir. Ev sahiplerinin sosyo-kültürel ve ekonomik durumları da konutların şekillenmesinde etkili olmuştur. Geleneksel evlerde yeni ilaveler veya terk edilen mimari detaylar bulunmaktadır. Ayrıca yeni inşa edilen evlerde gelişim ve değişimin mimari uygulamaları görülmektedir. Bazı evlerde geleneksel yapı unsurları ağırlıklı kalmışken, başka örneklerde gelişim ve değişimin mimari elemanları ön plana çıkmıştır. İncelemeler arşiv, literatür ve arazi çalışmalarına dayanmaktadır. Haritalar, rölöveler, plan, kesit, görünüş, tablolar, şekiller ve fotoğraflar evlerin anlaşılmasında katkı sağlayan materyallerdir. Çalışmada elde edilen verileri üç başlıkta; geleneksel, gelişen ve değişen evler olarak sıralayabiliriz. Geleneksel evleri oluşturan ve incelenen örneklerde kullanılmaya devam eden mimari unsurlar: (Yığma kerpiç, bağdadi, kerpiç dolgulu hımış teknikleri; yüklük, gusülhane, çiçeklik, ağzıaçık, gömme dolapların yer alması; sedirli oturma düzeni; tek yönlü iki veya üç cepheli çıkmalar; merdiven üstü minderlik; sofaya açılan Bursa kemerleri; hayat kullanımı; döşeme ve tavanlarda ahşap kirişleme; tavanlarda düz veya çıtalı tavanlar) olarak izlenmektedir. Gelişimi gösteren mimari öğelerde: iç sofalı plan tipinin (Tip 3) yaygınlaşması, oda ve sofa boyutlarının büyümesi; planlamada yeni mekanların mutfak, hela, çeşme gibi konut içinde yer alması; kırma ve beşik çatı kullanımı ve buna uygun ahşap saçak ve metal yağmur olukları, şeklinde görülmektedir. Değişim, malzemede taş, tuğla, kiremit, ithal karo kullanımıyla ortaya çıkmaktadır. Ayrıca; planlamada merdiven evinin ilavesi, oda içi mobilyalı kullanım, bahçelerin kalkması, ev içinde mutfak, banyo, helaların sonradan ilavesi, cihannümalar, balkonlar, üç veya beş köşeli çıkmalar, sayılabilir. Süslemelerde ise değişim Barok, Neo-klasik, Ampir üsluplarda görülmektedir. Cephelerde; dalgalı saçak, plastr sütun, yatay kat ayrımları, düz ve şaşırtmalı köşe taşları, üçlü girişler, basık kemerli kilit taşları, iri akant yaprakları, üçgen alınlıklar, pencerelerde basık, yuvarlak, üç merkezli kemerler, kapı üstlerinde basık ve yuvarlak kemerler, balkonlarda Bursa kemerleri ve ahşap süslemeler, figürlü süsleme, demir parmaklıklarda 'S' ve 'C' kıvrımları, şeklinde tespit edilmiştir. Tarihi Konya kentinin 19. yüzyıl sonları ve 20. yüzyıl başlarında geleneksel konutları ile gelişim ve değişim mimarisinin özelinde durularak, kentin cadde, sokak, mahalle düzenlemesi ve evlerin yapısall unsurları ortaya konulmaya çalışılmıştır.
Mimar Sinan'ın İstanbul'daki camiilerinin minber bezemeleri

Kültürel varlıklar bir milletin belleğinde yeri ve önemi itibari ile son derece önemli tarihi eserlerdir. Bu eserler sanatsal birikimleri ile günümüzde ayna tutan medeniyet izleridir. Bu toplumun uygarlığı, sanat eserleri ve kültür varlıklarıyla simgelenir. Kültür sanat tarihimizin önde gelen önemli sanatkarı Mimar Sinan, eserleri ve yakalamış olduğu estetik değer ile insanlığı kendisine hayran bırakmaktadır. Mimarlık tarihinin en sade ve ideal formlarını yakalayarak büyük bir zenginlik elde etmiştir. Sadelik içinde zenginliği arayan Sinan, yapılarında bezemeye çok az yer veren mimar olmuştur. Bezeme unsurunu en az oranda kullanmasına rağmen eserleri şaşılacak derecede zengin ve gösterişlidir. Tez çalışmama öncelikle literatür taraması yaparak başladım. İstanbul ile sınırlarıma yapmış olduğum tezimde Mimar Sinan'ın yapılarının listelerini çıkararak başladım. 500'e yakın eser üreten Sinan İstanbul'da 53 adet camii inşa etmiştir. Bu camilerden 43 tanesi günümüze ulaşmıştır. Günümüze ulaşmış camilerden 43 tanesi günümüze ulaşmıştır. Günümüze ulaşmış camiler tek tek incelenerek minberlerinin dönemini yansıtıp yansıtmadığını yerinde tespit ettim. Sonrasındaki araştırmalarımda Sinan Minberleri hakkında bir çalışmanın olmadığını, çok büyük ve önemli camilerin minberlerin hakkında dahi bir tespit yapılmadığını gördüm. İncelemelerimde Sinan üslubunu yansıtan on beş minberin bulunduğunu, iki minberi detaylarda bu üslubu yansıtmadığını düşünerek Vakıflar Bölge Müdürlüğü arşivine ulaştım. Yapmış olduğumuz arşiv taraması sonucunda herhangi bir kayıda ulaşamadık. Bu iki cami ile emin olamadığımız için inceleme yaptığımız camilerin içerisine ekledik. Yapmış olduğu eserlerde bezeme elemanlarını sınırlı tutan Sinan, döneminin nakkaşhane ustalarının elinden çıkan desenlerde minberleri mücevher gibi işlenmiştir. Minberlerinde ve desenlerinde hiçbir zaman tekrara gitmemiş, her camiinin mimarisi ile bütünlük teşkil edecek mimari çözülmemler ile minberleri işlenmiştir.
Bursa Yeşil Camii çini tezyinatı

Bursa Yeşil Camii yapıldığı dönem içerisinde, insan elinden çıkabilecek tüm becerilerin değişik malzemeler üzerine yansıtıldığı bir eser olmuştur. Cami, asıl şöhretini tezyinatından, özellikle de inanılmaz kalite ve zenginlikteki çini kaplamalarından almıştır. Günümüze kalan çini bezemesiyle Yeşil Cami, Osmanlı mimarisinin Edirne Çağı ve Klasik Devir öncesi meydana getirdiği en zengin süsleme programıdır. Yapının tasarımına eş nitelikte önem arz eden çini bezemesiyle cami, Bursa üslubunun en görkemli şaheseri sayılmıştır. Tezin ana konusunu çini bezemelerde kullanılan teknik, motifler ve motiflerin meydana getirdiği kompozisyonların ayrıntılı çözümlenmesi oluşturmuştur. Selçuklu devrinde sıkça kullanılan mozaik çini tekniğinin devam ettirilmesinin yanı sıra, renkli sırlı çini tekniğinde üretilen çinilere ilk olarak bu külliyede rastlanıldığı ortaya konulmuştur. Ayrıca camide yer alan çini kompozisyonlarda rumi üslubunun hatayi üslubu ile birlikte kullanılması ve bunun zamanla Erken Devir Tezyinatı'na özgü bir nitelik olarak yer edinmesi dikkati çeken diğer bir husus olmuştur. Çalışmamızın en önemli bölümünü, tarafımızdan çekilen fotoğraflar ve bu fotoğraflar üzerinden hareketle CorelDRAW X5 programı ile çizilen kompozisyonlar ve kompozisyon çözümlemeleri oluşturmaktadır. Çalışmamızda ortaya konulan tüm bulgular neticesinde, Yeşil Cami'deki çini bezeme, teknik ve kompozisyonların Türk çini sanatında görülen düzenli ve sürekli gelişimin en önemli göstergesi olduğunu söyleyebiliriz.
Gümüşhane'deki Türk dönemi mimari eserleri

Gümüşhane, gerek Trabzon - Erzurum arasında bir geçiş oluşturması gerekse gümüş ve altın madenlerinden dolayı birçok medeniyete sahne olmuştur. Coğrafi konumu itibariyle savunmaya elverişli bir yer olması buranın önemini bir kat daha artırmıştır. 'Gümüşhane'deki Türk Dönemi Mimari Eserleri' adlı yüksek lisans çalışmasında Gümüşhane il merkezi ile Kelkit, Şiran, Torul, Köse ve Kürtün ilçeleri ve köylerini içine alan yerleşim yerlerinde bulunan Türk Dönemi mimari eserler konu alınmıştır. Araştırmaya konu olan yerlerde yapılan çalışmalar neticesinde; cami, köprü, çeşme, hamam, han, türbe, namazgah, arasta, ev, değirmen, kale gibi Türk döneminde yapılmış olduğu tespit edilen eserlerden ev ve kale dışında kalan mimari eserler üzerinde detaylı incelemeler yapılarak bu yapıların mimarlık ve sanat değerlerinin tespit ve değerlendirilmesine çalışılmıştır. Gümüşhane'de tespit edilen Türk dönemi mimari eserler Osmanlı Devrinden kalmadır. 11 cami, 5 türbe, 10 çeşme, 19 köprü, 2 han, 2 arasta, 1 namazgah ve 6 hamam olmak üzere toplam 56 eser tespit edilmiş, bu eserlerden 54 tanesi incelenmiştir. Çalışma sonucunda her yapının planları çıkartılmış, fotoğrafları çekilmiştir. Daha sonra yapılar hakkında ayrıntılı bilgiler verilerek eserler tanıtılmaya çalışılmıştır. Yapılan bu çalışma ile, Gümüşhane'deki mimari eserlerin incelenerek tek bir eserde toplanmasına çalışılmıştır.