turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Modern müzecilik açısından bir uygulama örneği: Antalya Anadolu Oyuncak Müzesi

Müze ve müzecilik kavramı, bilimsel anlamda 20. yy.'ın başlarında ele alınmış kavramlar olarak karşımıza çıkmaktadır. Müzeciliğin temelinin atıldığı daha önceki dönemler de ise sadece kişisel koleksiyonları görebilmemiz mümkündür. Bu sebeple genel olarak müzecilik tarihine baktığımız zaman, ilk müze eserlerinin de bu koleksiyonlardan oluşturulduğunu söylememiz mümkündür. Müze ve müzecilik konuları ile ilgili sayamayacağımız kadar çok araştırma yapılmış ve bu çalışmalar, hazırlanan farklı yayın türleri ile akademik platformlardaki yerlerini almıştır. Ancak, modern Dünyada ortaya çıkan birbirinden çok farklı kavramlara sahip müzeler ile ilgili, akademik çalışmalar yeni yeni yapılmaktadır. Bahsettiğimiz bu müzelerden biri de oyuncak müzeleridir. İlk örneklerini çocuk müzeleri şeklinde gördüğümüz bu müzeler, zamanla, çocuk ve oyun müzeleri ve oyuncak müzeleri isimlerini alarak gelişimlerini tamamlamıştır. Bu bağlamda, 'Modern Müzecilik Açısından Bir Uygulama Örneği: Antalya Anadolu Oyuncak Müzesi' başlıklı çalışma ile Türkiye'de çok yeni olan oyuncak müzelerinin gelişimi ve tezin ana konusu olan Anadolu Oyuncak Müzesinin kurulma çalışmaları, Sanat Tarihi disiplini çerçevesinde değerlendirilmiş, bu alandaki boşlukların giderilmesi amaçlanmıştır. Tez kapsamında, yurt içinden beş ve yurt dışından beş farklı oyuncak müzesi, kıyaslama yapılabilmesi açısından incelenmiştir. Anadolu Oyuncak Müzesinin kurulma aşamaları ve tüm teşhir bölümleri detaylı bir şekilde ele alınmıştır.
Representation of Topkapı Palace

Bu tez, Platonik İdealizme dayanan temsil sorununun eleştirel analizi üzerine kurulmuştur. Temsil problemi, tarihsel olarak, orijinal ve kopya kavramları arasındaki sorunlu karşıtlığa sıkı sıkıya bağlıdır. Bu çalışmada, bu ikili karşıtlığın arkasındaki ve temsil sistemi dışında bir gerçekliğin var olduğuna ilişkin savlar eleştirilmiştir. Simülakrum kavramı, orijinal/kopya argümanına karşı bir sav olarak ortaya konmuştur. Bu sav, çağdaş tüketim kültürü ile de ilişkilendirilmiştir. Bu teorik çerçeve içerisinde, Antalya'daki Topkapı Sarayı Oteli örnek çalışma olarak ele alınmıştır. Topkapı Sarayı'nın otelden önceki temsilleri analiz edilmiştir; ki buna Osmanlı minyatürleri, Oryantalist resimler/gravürler ve Topkapı Sarayı Müzesi dahildir. Simülasyon fikrinin, çağdaş mimarlık söyleminde ve pratiğinde önemli yansımaları bulunan model/kopya ikiliğinin dengesini bozuyor olması, bu tezin en temelönermesidir.
Tire'de erken dönem Osmanlı mimarisinin analizi

Anadolu'nun tarihi kentlerinden biri olan Tire, geçmişşi Antik Çağ'a kadar uzanan zengin bir mimari mirasa ev sahipliği yapmaktadır. XIV. yüzyılın başlarında Türk hakimiyetine giren kent, gerek Aydınoğulları gerekse de takip eden Osmanlı dönemindeki inşa faaliyetleriyle zenginleşerek Aydın Sancağı'nın merkezi ve Batı Anadolu'nun en önemli kentlerinden biri durumuna gelmiştir. Türk dönemindeki mimari zenginliğe karşılık, XIV.-XVI. yüzyıllar arasına tarihlendirilen Tire yapılarından pek çoğunun kitabe ve vakfiyesinin bulunmayışı, önemli tarihlendirme sorunlarına neden olmaktadır. Bu çalışma kapsamında, öncelikle yapıların mimari özellikleri ve kentsel konumları ile tarihi kayıtlar dikkate alınarak tarihlendirme sorunları çözülmeye çalışılmış; Erken Osmanlı döneminde inşa edildiği tespit edilen yapıların da bir bütün halinde incelenerek niteliğinin analiz edilmesi ve gerek Tire'nin, gerekse de dönemin mimari gelişimi içerisinde değerlendirilmesi hedeflenmiştir. Erken Osmanlı döneminde inşa edilen yapılar, Tire'nin mimari ve kentsel gelişiminde önemli bir yer teşkil etmektedir. Özellikle, kentin Osmanlılaşma sürecinde Halil Yahşi Bey tarafından gerçekleştirilen imar faaliyetleri, kentin günümüze de ulaşan ana kurgusunu oluşturmaktadır. Erken Osmanlı dönemine ait dokuz cami, iki medrese, yedi türbe, iki hamam, bir bedesten ve iki han, malzeme kullanımından ziyade mekan tasarımları ve süsleme özellikleriyle ön plana çıkmaktadır. Bu yapılar, dönemin mimarisiyle karşılaştırıldığında ise kentin mimari kimliğine ve yaşanan değişime dair önemli veriler sunmaktadır.
Fransız Milli Kütüphanesinde bulunan 'Sefername' (Turc-127) el yazmasının minyatürleri

Bu tezin konusunu Fransız Milli Kütüphanesinde (BnF turc-127) bulunan 'Safarnama' el yazmasının minyatürlerinin incelemesi ve değerlendirilmesi oluşturmaktadır. Eser kütüphaneden temin edildikten sonra günümüz alfabesine transkripte edilmiştir. Sefername 1602 veya 1605 yılında Basra Valisi olarak görevlendirilen Çerkez Ağa Yusuf Paşa'nın İstanbul'dan Basra'ya uzanan yolculuğu esnasındaki serüvenini anlatmaktadır. Yusuf Paşa'nın Celali İsyanlarını bastırmak için uğradığı çeşitli şehir, kasaba ve köylerin anlatıldığı 'Sefername' hem nazım hem nesir olarak, menziller ve o dönemin mimari eserleri hakkında da bilgi vermektedir. Tam olarak bilinmeyen sebeplerden dolayı yarım bırakılan bu kitapta, Osmanlı'nın Bağdat minyatür üslubunun son dönemini yansıtan yedi adet minyatür vardır. Bu el yazması eserde, Paşanın gittiği önemli dini kişilerin kabirleri, yaşadığı tarihi olaylar, ziyaret ettiği devlet adamlarıyla ilgili minyatürler nakşedilmiştir. Bu çalışmada, eserin nasıl bir ortamda yazılıp resimlendiği hakkında bilgi verdikten sonra fiziksel özelliklerine de değinilmiştir. Eserin minyatürleri, dönemin Osmanlı eyalet üslubu olan Bağdat üslubu ve Osmanlı minyatür sanatı açısından ele alınıp ayrıntılı olarak tanımlanmıştır. Ayrıca hem ikonografik hem de kompozisyon, tema, renk ve figür özellikleri incelenmiştir. İnceleyeceğimiz eser paşaların ve yerel yöneticilerin hamiliğinde oluşturulan 'Minyatürlü Sefernameler' açısından önem arz etmekte; hareketli kültür ortamına sahip Bağdat ve Bağdat üslubu hakkında önemli bilgiler sunmaktadır.
Osmanlı dönemi tuz üretim ve ticaretinde Tuzla köyü

Bu tez çalışması bugün Çanakkale İli Ayvacık İlçesi sınırları içerisinde bulunan ve kuruluşu 14. yüzyıla dayanan Tuzla yerleşimini özellikle Osmanlı Döneminde Tuz üretimi açısından değerlendirmeyi amaçlar. Osmanlı Devleti'nin, Avrupa'ya açılma aşamasında Çanakkale yöresinin Türkleşmesi süreciyle beraber Sultan Orhan döneminde yaklaşık olarak 1326 tarihiyle Karesi hakimiyetinin bitmesi ardından Osmanlı Devletinin üçüncü padişahı Sultan I. Murat döneminde (1360-1389) Tuzla iskan edilen önemli yerleşimlerden biri olmuştur. Sultan I. Murat Tuzla da adına inşa ettirdiği Hüdavendigar Cami bölgenin en erken mimari örneklerinden biridir. Söz konusu bu cami dışında Sultan I. Murat saltanatında sonra tahta oturan Sultan I. Bayezid (1389-1403) bu camiye Erken dönemin nadir örnekleri arasında yer alan bir medrese inşa ettirmiştir. Camiye Erken Dönemde yine I. Murat tarafından bir de ılıca yaptırılmıştır. Bu ılıca'nın cami ve medreseye gelir getirmek için Tuzla'da bir tür vakıf sistemi kapsamına alındığı anlaşılır. Bu yapılar etrafında zamanla bir yerleşimin geliştiği anlaşılmaktadır. Tuzla yerleşimi ayrıca Osmanlı devletinin yüzyıllar boyunca tuz ihtiyacını karşılayan yerlerden biri olmasıyla da öne çıkar.
Ankara'da Osmanlı Devri ticaret yapıları

'Ankara'da Osmanlı Devri Ticaret Yapıları' isimli bu tez çalışmasında; 15. yüzyıldan başlayarak 19. yüzyıla kadar Ankara şehrinin merkezini oluşturan Ankara Kalesinin çevresinde bulunan ticaret merkezlerinde yer alan bedesten ve hanların günümüzdeki mevcut durumları incelenmiştir. Bu yapılar hakkında detaylı bir araştırma yapılmamış olup, neredeyse tamamı tahribatlar ve yıkımlarla zarar görmüş, Cumhuriyet döneminden itibaren yenilenmiştir. Mevcut yapılar içerisinde bazıları ise günümüzde bakımsız halde bulunmakta ve giderek tarihi dokusunu kaybetmektedir. Ankara'nın merkezindeki plan ve yapısall özelliklerini devam ettiren 10 yapının Türk Sanatının içindeki yeri ve önemi incelenerek, eserlerin ayrıntılı tanımı yapılarak plan ve fotoğraflarla desteklenmiştir. Arşiv kayıtlarından ve yapılar ile ilgili kaynaklardan faydalanılarak bir değerlendirme yapılmıştır. Değerlendirme bölümünde; yapılarla ilgili genel bir analiz yapılarak bir sonuç elde edilmek istenmiştir. Sonuç bölümünde ise araştırmada bilimsel olarak bir çıkarım ortaya konmaya çalışılmıştır. Ankara'da bulunan Osmanlı Devri Ticaret Yapıları, diğer Osmanlı şehirlerinde inşa edilen şehir içi hanları ve bedestenlerle benzerlik göstermektedir. Yapılar inşa edildiği dönemdeki şehrin ekonomik yapısına göre şekillenmiştir. Bu yapılarda dönemin mimari özellikleri yansıtılmış, taş, tuğla, ahşap gibi ana malzemeler kullanılarak gerek süsleme gerekse tasarım açısından bir üslup meydana getirilmiştir. Yapıların bazıları günümüzde müze ve benzeri amaçlarla kullanılarak korunmaya ve gelecek kuşaklara aktarılmaya çalışılmaktadır. Yapıların tamamı Sanat Tarihi açısından korunmaya ve varlığını sürdürmeye değer eserlerdir. Aynı zamanda yapılar uzun bir dönemi kapsayan bir devletin mevcudiyeti sonlandıktan sonra sanat anlayışını anlamak açısından önemli tarihi bir vesikalardır.
Batılılaşma dönemi Türk sanatında manzara tasvirinin Türk halı sanatına yansıması

'Batılılaşma Dönemi Türk Sanatında Manzara Tasvirinin Türk Halı Sanatına Yansıması' konulu bu çalışmada; 19. yüzyıl ve 20. yüzyıl başlarında, Anadolu'da Kırşehir, Kula, Ladik ve Bandırma'da dokunan manzaralı halılar ele alınmıştır. Manzara kompozisyonu, mihraplı halılarda mihrap nişinde, mihrapsız halılarda zeminde üst üste birkaç sıra tekrarlanır. Kula ve Bandırma manzaralı halılarında, manzara ünitelerinin zemin ya da mihrap nişinin iki yanına çekilmesi bir diğer düzenlemedir. Manzara üniteleri, kent dokusu içinden seçilerek alınan ve simetrik olarak tekrarlanan, aynı düzenin uygulaması şematik sokak kesitlerinden oluşmaktadır. Manzara ünitelerinde yan yana tasvir edilen ağaçlar çoğunlukla geometrik forma büründürülmüş bazen de geometrik bir kurgunun içinde natüralizme yaklaşan formdadır. Ağaç sayısı genellikle dört, nadir olarak da üç ya da beş olabilir. Şematik evler, ağaçların arasında yer alır. Kırşehir ve Ladik halılarında evler primitif görünümdedir. Genellikle birkaç kontürle belirginleştirilmiş kırma çatıları ve cephelerinde kapı ve pencereleri betimleyen üç düşey açıklık vardır. Kula halılarında ise evler derinlik kazanmıştır ve mimari ayrıntıları seçilmektedir. Ev sayısı genellikle ikidir. Nadir olarak üç ya da dört olabilir. Şematik ev ve ağaçların önünde uzanan yatay veranda ile kompozisyon tamamlanır. Yabancı araştırmacılar tarafından cemetery rug, grave rug ve friedhofteppiche gibi isimlerle anılan bu halılar, Türk halı sanatı terminolojisinde de mezarlıklı halı ismiyle bilinmektedir. Yaptığımız çalışmada incelediğimiz örnekler, yatay ünitelerde mezarlık ile ilgili motiflerin yer almadığını ortaya koyar. Bu halılarda görülen kompozisyon, bitkisel ve geometrik dekorlara alternatif olarak, Anadolu insanının duygu dünyasında gelişerek ilmeklerinde ifade bulduğu, şematik öğelerle oluşturulmuş manzara motiflerinden ibarettir.
İstanbul Takkeci İbrahim Ağa Camii'nde yer alan çinilerin desen özellikleri

Türk-İslam devleti olan Karahanlıların Orta Asya'da, İran'a damgasını vurmuş Büyük Selçukluların, Malazgirt Savaşı ile Anadolu'ya sahip olan Anadolu Selçuklularının ortaya koydukları eserlerde çiniye yer verdikleri görülmektedir. Beylikler devrinde ve üç kıtada hüküm süren ve bir dünya devleti kuran Osmanlıların da yaptıkları eserleri çiniyle bezedikleri günümüze ulaşan eserlerden anlaşılmaktadır. Türk çini sanatı sürekli gelişen bir dinamizm ile Osmanlılar döneminde en güzel örneklerini vermiştir. 16. yüzyılda çini üretim merkezi İznik olmuştur ve burada yapılan çiniler devrin renk, desen ve kompozisyon bakımından en kaliteli eserleri olarak karşımıza çıkmaktadır. Çalışma konusu olarak seçilen Takkeci İbrahim Ağa Camii, Arakiyeci İbrahim Ağa, İbrahim Çavuş Camii olarak da anılmaktadır. İstanbul'da Topkapı semtinde sur dışında bulunan caminin banisi kitabesinden anlaşıldığı gibi İbrahim Çavuş olup, kitabe 1591- 92 tarihlidir. Yapı kompleksi cami, mektep ve sebilden oluşmaktadır. Kare plana sahip caminin en önemli özelliği çalışmanın ana konusu olarak ele alınan iç mekandaki çini bezeme programıdır. Duvar yüzeyleri üst sıra pencerelerine kadar benzer ya da farklı motif ve desenlerin tekrarından oluşan 16. yüzyıl sır altı tekniği ile yapılmış İznik çini panoları ile kaplanmıştır. Harimi kaplayan çinilerin bir çoğunluğu sökülüp çalınmış ve daha sonra yerlerine taklitleri konulmuş durumdadır. Bu çinilerden bazılarının yayımlanmış kaynaklara göre Lizbon Salazar Müzesin'nde olduğu ifade edilmektedir. Bu çalışmada ele alınan çinilerin desen analizlerinin yapılarak Gelenekli Türk Sanatı ve Sanat Tarihi literatürüne kazandırılması amaçlanmaktadır.
Artvin ve Erzurum illerindeki Bagratlı dönemi Hıristiyan dini mimarisinde taş bezeme

Tarihi kaynaklara göre, Tao-Klarceti olarak bilinen Artvin, Erzurum ve Ardahan illeri 9. yy. ın ortalarından, 16. yy. daki Osmanlı hakimiyetine geçinceye kadar uzun bir süre, I. Aşot tarafından kurulmuş Tao-Klajeti Beyliği'nin topraklarını oluşturmuştur. Ortaçağ Gürcü sanatının gelişiminde kültürel bir merkez olarak tarihi Tao-Klarceti bölgesi, Ortaçağ Gürcü devletinin beşiği konumundadır. Azize Nino buralardan geçerek 330'lu yıllarda Gürcistan'da Hıristiyanlığı yaymaya başlamıştır. Bölgedeki ilk Gürcü Hıristiyanlık merkezleri olan; Kirazalan, Ardanuç, Ferhatlı, Bağcılar, Pırnallı, Oğuzyolu, Karostav ve Anaçlı daha 4 ve 6. yy. da Gürcü kralları Mirian ve Vahtang Gorgasali döneminde kurulmuştur. 9 -10. yy.'a tarihlenen ve Tao-Klarceti'deki Hamamlı, Altıparmak, Penek, Çamlıyamaç, Bağbaşı, Tekkale, İşhan ve Cevizli gibi büyük piskoposluk katedral ve manastırların cephelerinde görülen plastik bezeme programları araştırma konumuzu teşkil etmektedir. Tao-Klarceti bölgesinde daha birçok manastır ve kilise yapısı mevcuttur. Ancak araştırma konumuz dışında kalan manastır ve kiliselerin birçoğunun plastik bezeme konusunda fakir olduğu görülmektedir. Bu dönemde bölgede yapılan manastır ve kiliselerin zor şartlar ve ekonomik yetersizliklerden dolayı, esasen yöreden sağlanmış taş malzemelerle inşa edilmesi ve bunların düzgün olmayan yüzeylerinin de plastik bezemeye elverişsizliği ile açıklanabilir. Örneğin; Opiza, Daba, Handza, Gunatlis, Midznazori, Tskarostavi, Baretelta, Berta ve Şatberdi manastırları gibi birçok manastır ve kilise bu açıdan oldukça zayıftır. Bölgedeki anıtsal mimarlık örnekleri bugüne kadar pek çok açıdan incelenmiş ve değerlendirilmiş ancak; yapılan çalışmalarda plastik bezemeye yeterince yer verilmediği veya plastik bezeme konusunun tüme yönelik bir bakış açısıyla ve detaylı olarak ele alınmadığı görülmektedir. Bu nedenle araştırmamıza konu olan yapıların plastik bezemeleri tez konumuzu oluşturmaktadır. Buna bağlı olarak; tezimizin katalog bölümünü oluşturan yapıların plastik bezeme örnekleri ile komşu sanat çevrelerinden, Ermeni, Bizans ve Anadolu Selçuklu mimarisinde görülen plastik bezeme örnekleri arasında karşılaştırma yapılmış ve değerlendirilmiştir. Bölgedeki Bagratlı mimarisinin; malzeme, teknik ve süslemelerdeki ikonografik temaları da dikkate alarak; tarihi, kültürel ve mimari plastik bezeme açısından, farklı kültürler arası etkileşimine dikkat çekilmeye çalışılmıştır.
Van Gölü havzası hıristiyan dini mimarisi'nde taç kapı formları

İVan Gölü Havzası Hıristiyan Dini Mimarisi'nde Taçkapı Formları? çalışmasında Ermeni Mimarisi'ne ait taçkapı unsurunun ne kadar sıklıkla ele alındığını anlamak, bu yapı unsurlarının tipolojisini çıkarmak ve farklı medeniyetlerle benzerliklerini ortaya koyup sonuçta da bu eserlerin genel durumu hakkında fikir sahibi olabilmek amacıyla, Bitlis ve Van'da arazi çalışmaları yapılmış ve bu kapsamda On Dört'ü günümüze ulaşan, 3'ü ise günümüze ulaşamayan toplam 17 taçkapı tespit edilmiştir. Taç kapıların Ermeni mimarisi içerisindeki yeri ile Selçuklu ve Osmanlı mimarisine ait taçkapı unsurlarıyla benzerlikleri ve farkları tespit edilmiştir. Taç kapıların gerek mimari çizimlerinin yapılarak gerekse de fotoğraflarının çekilerek belgelenmesi işlemleri tamamlanmıştır.
Kayseri ve çevresinde bulunan İslami devir beyaz mermer kitabe geleneği

Bu tez çalışması, Kayseri ve çevresinde Türk-İslam mimarisinde inşa edilen eserlerin omurgasını oluşturan kitabeler, malzeme yönünden incelenmiştir. Dayanıklılığı, zarafeti ve zengin görünümü ile soylu malzeme olarak bilinen mermer, Kayseri ve çevresi olarak sınırlandırılan Niğde, Nevşehir ve Sivas şehirlerinin yalnızca kitabelerinde tercih edilmiştir. Bu nedenle, çalışmada 'Kayseri ve Çevresinde Bulunan İslami Devir Beyaz Mermer Kitabe Geleneği' konusu ele alınmıştır. Danişmendli, Selçuklu, İlhanlı, Beylikler, Osmanlı ve Cumhuriyet dönemlerinde inşa edilen bu mimari eserlerin beyaz mermer kitabeleri ayrıntılı olarak değerlendirilmeye çalışılmıştır. Mimari eserlerdeki beyaz mermer kitabe geleneğinin daha önce çalışılmamış olması, bu bölgeye özgü olması ve bu detayın bilimsel olarak incelenmesi çerçevesinde yapılan çalışmayla Kayseri'de 90, Nevşehir'de 10, Niğde'de 15 ve Sivas'ta 19 yapı olmak üzere toplamda 134 yapı değerlendirilmiştir. Bu kentler içerisinde mimariye bağlı olarak incelenen beyaz mermer kitabelerden toplamda 208 adet bulunmaktadır. Kronolojik olarak incelenen beyaz mermer kitabelerin metinleri transkripsiyonu yapılmış, günümüz Türkçesi ile karşılıkları verilmiş ve bugünkü durumları değerlendirilmiştir. İncelenen beyaz mermer kitabelerin yapıları tanıtıldıktan sonra konum, yazı stili, dil, ölçü, malzeme ve teknik açıdan tanımlanarak değerlendirilmiştir.
İstanbul Kılıç Ali Paşa Camii kalemişi programı

Dini yapıların farklı kültürlerde, farklı iklim ve coğrafyalarda nasıl şekillendiğini, Dinin içeriğinin mimariye olan etkilerini görmekteyiz. İslamın ilk zamanlarında, şu an İslamın sembollerinden biri olan cami kavramı yoktu. Mescid denilen yerlerde toplanılır genellikle cuma namazları icra edilirdi. Zamanla bu mekanlar, heybetli birer mimari yapılara dönüşmüştür. Osmanlı Devleti'nde güç ve iktidar kavramlarının merkezine oturtularak, dini mimariye olan etkilerini görmekteyiz. Fetihlerle beraber kültürlerin birbirlerinden etkileşimleri mimarinin hızla gelişmesine sebebiyet vermiştir. XVI. yüzyıl Osmanlı Devleti'nin en parlak dönemi olarak kabul edilir. Siyasi ve sosyal alanlardaki getirileri açısından bu yargının doğru olup olmadığı tartışılabilir; özgün Osmanlı mimarisinin sanatsal olarak en olgun dönemi XVI. yüzyıl olduğu tartışılmazdır. Bu gerçeğin tartışmasız en önemli kahramanlarından biri olan Mimar Sinan, bu asıra eserleriyle damgasını vurmuştur. XVI. yüzyıl mimarisini Mimar Sinan'dan ayıramayız. Asker olan Sinan'ın dehası, saray tarafından da fark edilmiş ve döneminin 'Hassa Ocağı'nın başına getirilmiştir. Sinan, yaşamı boyunca eserlerinde farklı arayışlar içinde olmuştur. Bu arayışlarla, çıraklık eserim dediği, Şehzade camii'ni, kalfalık eserim dediği, Süleymaniye camii'ni, ustalık eserim dediği Selimiye camii'ni inşa etmiştir. Sinan'ın kendi hayal gücünün tamamını kullanmadığı, eserlerinin oluşmasında sipariş veren kişilerin isteklerinin göz ardı edilmediği görülmektedir. Selatin camilerinde, geleneksel yapıdan çıkmadan yenilikler yapmaya devam etmiştir. Kılıç Ali Paşa camii'nde özellikle böyle bir camii olduğu anlaşılıyor. Mimarisi kilise mimarisiyle benzeşir. Tezyinatları bakımından da Sinan'ın diğer camilerine göre daha süslenmiş bir yapıdır. Çini hat yazıları döneminin önemli hattatları tarafından yazılmıştır. Çini desenleri de yine devrinin klasik örneklerindendir. Camii zaman içerisinde onarım görmüş fakat çok büyük değişikliklere uğramamıştır. Konumuz olan kalem işleri ise orjinal dönemden günümüze ulaşmamıştır. Fakat her dönem farklı tezyinatlar yapıldığını son iki dönemden ve eski gravür resimlerinden anlıyoruz.2010- 11 yıllarındaki restorasyon çalışmaları, şimdiye kadar yapılmış en kapsamlı çalışmalardır. Bu çalışmalarda raspa yapılmış, alttan çıkan dönem kalem işleri nitelikli ve özgün dönem olarak kabul edilmiştir. Mevcut bulunan kalem işi desenleri, hünkar mahfili dışında tamamen kazınıp alt dönem kalem işi desenlerinin canlandırılması yapılmıştır.
19. yüzyılda Batılı seyyahların gözüyle Arnavutluk'taki Osmanlı Dönemi yerleşim merkezleri

Yaklaşık beş yüzyıl süren Osmanlı hakimiyeti boyunca, Osmanlı kenti etkisi Arnavutluk'taki yerleşim merkezlerine büyük ölçüde nüfuz etmiştir. Bu çalışmada Batılı seyyahların gözünden, Arnavutluk'taki Antik Dönemden beri süregelen önemli ticari ve askeri menzil yolları üzerinde yer alan Osmanlı dönemi yerleşim merkezlerinin, 19. yüzyıldaki durumları tespit edilmiştir. Aynı zamanda yerleşim merkezlerinin öne çıkan özelliklerinin şehircilik ve mimariye etkisi üzerinde durulmuştur. Ancak salt olarak şehirlerin yapısı ve mimari eserlerin incelendiği bir çalışmadan öte, çok daha geniş bir perspektifle Arnavutların kökeni, tarihsel süreç ve coğrafya birlikte ele alınarak irdelenmiştir. Çoğunluğu İngilizlerden oluşan Batılı gezginlerin Arnavutluk'taki Osmanlı yerleşim merkezlerini ziyaret ederek, etraflıca ele alması 19. yüzyıla rastlamaktadır. Bu durum doğrudan 19. yüzyılın ilk yıllarında bölgedeki gücü iyice artan Tepedelenli Ali Paşa ile ilişkilidir. Bu dönemde Batı dünyasında yaygın olan oryantalist bakış açısıyla birlikte, Arnavutluk'taki Osmanlı dönemi yapıları arasında en fazla ilgiyi özellikle Tepedelenli Ali Paşa'nın sarayları ve konut mimarisi görmüştür. 19. yüzyılda Batılı seyyahların gözünden şehirlerin simge yapılarını oluşturan ancak günümüze gelemeyen sarayların nasıl bir görünüme sahip olduğunu, seyyahların ifadeleri ve genellikle gerçekçi bir şekilde betimlenen gravürler sayesinde canlandırmak mümkün olmuştur. Bu çalışma Arnavutluk'taki Osmanlı yerleşim merkezlerinin, Avrupa kültürüyle iç içe olmasına rağmen, makro ölçekte Osmanlı şehir yapısı ile mikro ölçekte ise konut mimarisiyle Anadolu topraklarından çok farklı olmadığını göstermektedir. Osmanlı Devleti'nin ortak mimari kültür ve dili Arnavutluk'ta da geçerlidir.
10-13. yüzyıllarda Ani'de Gürcü sanatı

Araştırma konusu olarak ele aldığımız Gürcülerin Karis Kalaki dedikleri Kars'ın yakınlarında bulunan Ani, Ortaçağın tüm siyasi karmaşası içerisinde özgün ürünler verilen bir şehir olarak karşımıza çıkar. '10-13. Yüzyıllarda Ani'de Gürcü Sanatı' adlı bu çalışma, Gürcülerin Ani'de Ortaçağ sonlarındaki aktivitelerini ortaya koymayı amaçlamaktadır. Konu ele alınırken belirlenen yüzyıllar ve belirlenen coğrafya dışına çıkılmamaya özen gösterilerek örgü, Ani'deki Gürcü eserleri etrafında geliştirilmiştir. Kaynak taramaları, saha araştırmaları yapılmış, konu belirli bir düzen içerisinde ele alınmıştır. Yapılan araştırmalar sonucunda Gürcülerin Ani ile hemen her dönemde ilişkili oldukları saptanmış, özelikle taş süslemesi bakımından Gürcü eserleri ile dönemin Doğu Anadolu taş süslemesini ihtiva eden Türk eserleri arasında paralellik gözlenmiştir. Çalışma, Türk kültürü ile Gürcü kültürünün etkileşimleri üzerine çalışanlara da destek olabilecek niteliktedir. Görüldüğü üzere coğrafi konumu itibarı ile bir geçiş bölgesi olan Ani, kendisine ulaşan her kültürle çoğu zaman karşılaştığı yıkıma rağmen kültürel açıdan daha da zenginleşmiştir.