turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Akut astım atağı nedeniyle hastaneye yatırılan çocukların yaşa göre değerlendirilmesi

Astımlı hastalarda; viral solunum yolu enfeksiyonları, allerjenler, sigara, hava kirliliği, ağır egzersiz, duygu durum değişiklikleri, nonsteroidal anti-inflamatuar ve beta bloker ilaçlar gibi genel ve kişiye göre değişen faktörler akut atakları başlatabilir. Tekrarlayan astım atakları akciğer gelişimini bozmaktadır. Bu nedenle günümüzde astımlı çocuklarda akut atakların önlenmesi, akciğer gelişiminin korunması açısından en önemli tedavi hedefini oluşturmaktadır. Çalışmamızda akut atak nedeniyle hastaneye yatırılan çocukların özelliklerinin incelenerek, özellikle hastane yatışı gerektiren akut ataklarının önlenmesi için gerekli parametrelerin belirlenmesi amaçlanmıştır. Ocak 2015 -Eylül 2018 tarihleri arasında Gazi Üniversitesi Tıp Fakültesi Çocuk Sağlığı ve Hastalıkları Anabilim Dalı servislerine astım atağı tanısıyla yatırılan daha önce en az iki astım atağı geçiren 2-18 yaş arası hastalar çalışmaya dahil edilmiştir. Servise yatırılan hastalar içinde beş yaşından küçük olanlar, erkek çocuklar, ev iç sigara dumanına maruz kalanlar, düzenli kontrole gitmeyenler, profilaktik tedavi almayanlar, atak sırasında evde atak tedavisi başlamayanlar, evde atak tedavisi olarak ventolin+İKS başlayanlar daha fazla oranda görülmüştür. Hastaların %32,7'sinin yatışta astım tanısı aldığı görülmüştür. Küçük yaş grubunda tanı alma oranın daha düşük olduğu saptanmıştır. Tüm hastalarının %52'sinin tanısı alerji uzmanları tarafından konulmuştur. Profilaksi alan ve astımşiddeti hafif olan hastaların da orta-ağır-hayatı tehdit eden astım sebebiyle hastaneye yattığı saptanmıştır. Çocuk hastalarla karşılaşan hekimlere ve ebeveynlere eğitim verilerek, yatış için risk oluşturan durumların ortadan kaldırılması gerekmektedir. Aynı zamanda profilaksi ilaçlarının ve evde başlanan atak tedavisi yöntemlerinin yeniden gözden geçirilmesiyle yatış gerektiren atak sayıları azaltılabilir.
Çocuk acil servisimize başvuran akut nörolojik sorunlu hastalarda bilgisayarlı beyin tomografisinin kullanımı

Çocuk Acil Servisimize Başvuran Akut Nörolojik Sorunlu Hastalarda Bilgisayarlı Beyin Tomografisinin KullanımıÇocuk acil servisimize başvuran akut nörolojik sorunlu çocuklarda, bilgisayarlı beyin tomografisi kullanımının sıklık, endikasyon, tanı veya tedaviye katkı, aşırı ve gereksiz kullanımını belirlemektir. Haziran 2012 Haziran 2013 tarihleri arasında Gazi Üniversitesi Tıp Fakültesi Hastanesi Çocuk Acil Servisi'ne akut nörolojik sorunlarla başvuran ve BBT incelemesi yapılan hastaların kayıtları geriye dönük olarak incelendi. Hastaların yaş, cinsiyet, başvuru zamanı, hastaneye başvuru nedeni, eşlik eden semptomlar, önceden bilinen hastalıkları, fizik muayene bulguları, radyoloji tarafından acil ve sonrasında rapor edilen sonuçları, konsültasyon istemleri, ardından çekilen Beyin MR raporları, tanıları, uygulanan acil cerrahi ya da tıbbi tedavileri, hastaneye yatış kayıtları ve prognozları incelendi. Bir yıllık sürede acil servisimize 4.575 hasta başvurmuş, çalışmaya yaşları 1 ay-18 yaş arasında değişen, 146 kız, 240 erkek olmak üzere 460 BBT çekilen 86 hasta dahil edilmiştir. BBT çekim endikasyonları sırasıyla travma %78.4, nöbet geçirme %6.9, bilinç değişikliği %4.1, baş ağrısı % .1 ve diğer %7,2 sebeplerdi. Hastaların 156'sında (%40,4) BBT sonucu anormal olarak raporlanmıştır. Bu hastaların 110'unda önemli bulgular, 26'sında tesadüfen saptanan bulgular, 20'sinde ise daha önceden bilinen bulgular olduğu saptandı. BBT sonucu normal olan hastaların6127'sine beyin MR çekilmiş; 16'sı normal bulunurken 11'inde birer olgu olmak üzere parankimal kanama, aksonal zedelenme, kitle, sinüzit, ventrikül dilatasyonu ve gliotik sinyal değişikliği gibi bulgular rapor edildiği saptandı. Hastaların 120'sinin (% 1) yataklı servislere yatırıldığı ve yalnızca 11'ine (%2,8) acil cerrahi müdahale yapıldığı saptandı. Çocuk acil servislerinde, akut nörolojik sorunları değerlendirmede BBT günümüzde halen sık kullanılan bir inceleme yöntemidir. Bununla birlikte acil cerrahi müdahale ile sonuçlanan olgu sayısı oldukça azdır. Öykü, klinik ve nörolojik muayene bulguları ile desteklenmediği sürece BBT'nin aşırı ve gereksiz kullanıldığı kanaatine varılmıştır.
Preterm ve term doğan okul çağı çocuklarında fonksiyonel kapasite pulmoner fonksiyonlar ve yaşam kalitesinin karşılaştırılması

Amaç: Çalışmamız, orta ve hafif derece preterm doğan okul çağı çocuklarının solunum kapasitesi, egzersiz kapasitesi, fiziksel uygunluk düzeyi ve yaşam kalitesi gibi fonksiyonel sonuç ölçümlerini birlikte değerlendirmeyi ve sağlıklı term yaşıtlarıyla karşılaştırmayı amaçlamaktadır. Yöntem: Çalışmamıza, 8-12 yaş arası kronik hastalığı olmayan 18 ODP, 23 HDP ve 23 term doğan çocuk dahil edildi. Çocukların vücut kompozisyonu, postür düzgünlükleri, ağrı algılaması, solunum fonksiyonları, solunum kas kuvvetleri, göğüs kafesi hareketlilikleri, periferal kas kuvvetleri, egzersiz kapasiteleri, fiziksel uygunlukları ve yaşam kaliteleri ölçüldü. Bulgular: Çocukların doğum haftaları ODP grubun 29.94 1. 05 hafta, HDP grubun 34.26 1. 32 hafta idi. Preterm gruplarda postür bozukluğu ve ağrı algılaması term gruptan daha fazla, göğüs kafesi hareketliliği, abdominal kas kuvveti ve fiziksel uygunluk düzeyi ise daha düşük bulundu (p<0.05). ODP, HDP ve term grubun 6DYM değerleri sırasıyla, 617.00 63. 60 m, 621.76 57. 10 m, 667.13 79. 79 m olarak bulundu (p>0.05). 6 DYT' de ODP ve HDP grupları term gruba göre solunum frekansı, algılanan bacak yorgunluğu şiddeti fark değeri ve maksimal kalp hızına ulaşma yüzdesi açısından anlamlı olarak daha yüksek değerlere sahipti (p<0.05). Sonuç: Çalışmamızdan elde edilen veriler; orta ve hafif derece preterm doğan çocukların daha fazla ağrı hissettiğini, postür, göğüs kafesi hareketliliği, egzersiz kapasitesi ve fiziksel uygunluklarının bozulduğunu göstermektedir. ODP ve HDP doğan çocukların birçok açıdan etkilendiğinin gösterilmesi, uygun fizyoterapi rehabilitasyon programlarının oluşturulmasında çok kapsamlı değerlendirmelerin gerektiğini ileri sürmektedir.
Gastrointestinal sistem kanaması nedeniyle endoskopi yapılan çocuk olguların değerlendirilmesi

Gastrointestinal sistem endoskopisi, çocukluk çağı GİS kanamalarında hem tanısal hem de terapötik amaçlarla kullanılan hassas ve güvenilir bir yöntemdir. Bu klinik çalışmanın amacı; GİS kanaması nedeniyle endoskopi yapılmış olguların klinik ve laboratuar bulgularını, tedavi ve prognoz durumları belirlemektir. Bu çalışmaya Ocak 2009 -Ocak 2016 yılları arasında Çocuk Gastroenteroloji kliniğinde GIS kanama nedeniyle incelenmiş ve endoskopi yapılmış, tıbbi kayıtları tam olan hastalar alınmıştır. Çalışmaya 188'i erkek, 186'sı kız toplam 374 hasta (yaş ortalaması 9,09 5, 07 yıl, 1 ay-18 yıl arası) katıldı. Çalışma grubumuzda üst GİS kanaması olan 110'u erkek, 116'sı kız toplam 226 hasta (yaş ortalaması 7,94 5, 12 yıl) vardı. Üst GİS kanaması ile gelen hastalarda saptanan patolojinin endoskopik lokalizasyonu; 169 olguda (%74,8) mide, 101 olguda (%41,7) özofagus ve 52 olguda (%23) duodenum idi. Endoskopi yapılan 226 olgunun 149'unda biyopsi alınarak histopatolojiye gönderildi. Bu olgularda saptanan belli başlı histopatolojik bulgular; 95 olguda (%63,8) duodenit, 94 olguda (%63,1) gastrit, 58 olguda (%38,9) H. Pylori pozitifliği, 28 olguda (%18,8) özofajit olup 17 olguda (%11,4) histopatoloji normaldi. Üst GİS kanamalı hastalarımızda konulan belli başlı endoskopik tanılar; Gastrit (%43,8), özofajit (%27,9), Kardiyoözofagial Sfinkter gevşekliği (%19), Midede Ülser (%18,6) Duodenit (%9,7), Özofagusda varis (%7.5) Duodenumda Ülser (%7,1) olup, %11, 1 vakada da normal GİS endoskopisi raporlandı. Çalışma grubumuzda alt GİS kanaması olan 78'i erkek, 70'i kız toplam 148 hasta (yaş ortalaması 10,93 4, 52 yıl) vardı. Olgularımızın belli başlı kolonoskopi bulguları; 51 olguda (%34) kolonda ülser, 22 olguda (%14,9) rektal ülser, 14 olguda (%9,5) polip, 7 olguda (%4,7) ileumda lenfoid hiperplazi ve 4 olguda (%2,7) hemoroid saptanmış olup, 42 olguda (%28,4) ise normal kolonoskopi raporlandı. Kolonoskopi yapılan hastaların 134'üne histopatoloji açısından biyopsi yapıldı. Histopatoloji bulguları; 44 olguda (%32,8) kolit, 9 olguda ileit (%6,7) ve 8 olguda polip (%6) olup 76 (%56,7) olguda ise normal histopatoloji görüldü. Alt GİS kanamalı olgularımızda konulan tanılar; 50 olguda (%33,8) inflamatuar bağırsak hastalığı, 24 olguda (%16,2) rektal ülser, 15 olguda (%10,1) polip ve 3 olguda (%2) hemoroid idi. 42 olguda (%28,4) kanama nedeni bulunamadı. Üst ve alt GİS kanamalı olgularımız birbirleri ile karşılaştırıldığında; alt GİS kanamalı olguların yaşlarının anlamlı derecede daha büyük olduğunu gördük. Bunda kanamaya yol açan hastalıkların ve dolayısı ile ortaya çıkış yaşlarının farklı olması etkili olmuş olabilir. Olguların hemoglobin ve hematokrit değerleri, üst GİS kanamalı olgularda alt GİS kanamalı olgulardan anlamlı derecede düşük idi. Bu durum kanamaya yol açan hastalıkların ciddiyeti ile ilişkili olabilir. Sonuç olarak; gastrointestinal hastalıkların tanı ve tedavisinde vazgeçilmez bir yeri olan GİS endoskopisinin, tıp ve teknolojideki ilerlemelerle önümüzdeki yıllarda çok daha önem kazanacaktır.
Çocuklarda sinus maxillaris'in yaşa bağlı olarak gelişimi

Paranazal sinuslar, cavitas nasi ile bağlantılı olan kemiklerin içinde yer alan ve hava içeren boşluklardır. Paranazal sinusların gelişimi ve havalanması hakkında daha fazla bilginin elde edilmesi sinus hastalıklarının değerlendirilmesi ve daha iyi tedavilerin önerilmesi için önemlidir. Bu çalışmada paranazal sinus BT görüntüleri üzerinde, stereolojik metotla ve morfometrik veriler kullanılarak eliptik formülle sinus maxillaris hacim hesaplaması yapıldı. Çalışmanın amacı ise sinus maxillaris'in yaşa bağlı olarak gelişimini ortaya koymak ve metotlar arasındaki farklılıkları tespit etmektir. Bu çalışmada Erciyes Üniversitesi Tıp Fakültesi PACS sisteminden alınan 361 bireyin aksiyal, koronal ve sagittal BT görüntüleri (180 kız, 181 erkek) kullanıldı. Sinus maxillaris'in BT görüntüleri üzerinde Cavalieri prensibi'ne dayanarak stereolojik hacim ölçümleri ve morfometrik veriler ile eliptik hacim hesaplaması yapıldı. Her iki metotla elde edilen hacim değerleri karşılaştırılarak aralarında istatistiksel bir farkın olup olmadığı belirlendi. Çalışmamızda ortalama sinus maxillaris hacmi tüm bireyler ele alındığında 8.11 5. 02 cm3 olarak hesaplandı. Stereolojik metotla ortalama sinus maxillaris hacmi sağda 7.96 4. 92 cm3, solda ise 8.15 4. 99 cm3 olarak hesaplanırken, eliptik formülle sağ ve sol sinus maxillaris ortalama hacmi sırasıyla 7.95 4. 90 cm3 ve 8.28 5. 15 cm3 olarak belirlendi. Ortalama bilateral hacim ölçümleri birbirleri ile karşılaştırıldığında her iki metot içinde sonuçlar arasında istatistiksel olarak anlamlı bir fark belirlendi (p<0.05). Her iki metotla elde edilen hacim değerleri birbirleriyle karşılaştırıldığında metotlar arasında sağ sinus maxillaris için istatistiksel olarak anlamlı bir fark belirlenmezken sol sinus maxillaris için istatistiksel olarak anlamlı bir fark belirlendi (p<0.05). Bu sonuçlar istatistiksel farkın anlamlı olduğunu fakat elde edilen veriler arasında yüksek derecede pozitif yönde bir korelasyon olmasından dolayı sonuçların birbirleri ile uyumlu olduğunu göstermektedir. 3 farklı planda stereolojik metotla belirlenen hacim değerleri birbirleriyle karşılaştırıldığında istatistiksel olarak anlamlı bir fark belirlenmedi. Sonuç olarak, çalışmamızın sinus maxillaris hakkında yapılacak olan diğer araştırmalarla katkı sağlayacağını düşünmekteyiz.
Hollanda ve Belçika'da pediatrik hastalara aktif ötanazi uygulamaları ve doğurduğu etik tartışmalar

Terminal dönem hastaları için palyatif bakım, pek çok ülkede tartışılıp ülkelerin sosyal sağlık politikalarında yer alırken Avrupa'da sadece Benelüx ülkeleri, ötanaziye izin veren yasalar benimsediler. Hollanda Ötanazi Yasası, 12 yaş ve üzeri yetkin minörlere de bu izni vermekteyken Belçika; 2002 Ötanazi Yasası sadece yetişkinlere izin vermekteydi. Hollanda 2005'den itibaren yasalaşma olmaksızın bir aktif neonatal ötanazi prosedürü olan Groningen Protokolü'nü sağlık politikalarına dahil etmiştir. Belçika, 2014'de Ötanazi Yasası revizyonuyla yaş sınırı olmaksızın karar kapasitesi olan çocuklara da bu izni verecek şekilde yasa kapsamını genişletmiştir. Tıp; iyileştirmeyi, tedavi etmeyi, kötü sağlık koşullarını gidermeye yönelik yöntem ve teknoloji geliştirmeyi amaç edinen, kendi ahlaki sınırları olan bir meslektir. Yetişkin aktif ötanazisi, pek çok ahlaki çerçeve açısından doğru bulunmaz sorgulanırken; bu iki ülkedeki yasalar ve düzenlemeler yenidoğan ve çocuklar gibi savunmasız grupları kapsayacak şekilde genişlemeye başlamıştır. Groningen Protokolü ve Belçika'nın çocukları da Ötanazi Yasası kapsamına alması sebebiyle konu, güncel hale gelmiş; tartışmalara konu olmuştur. Tezin amacı; Belçika ve Hollanda'nın pediatrik aktif ötanazi politikalarının ahlaki meşruiyetini irdeleyen 2005- 2017 yılları arasında literatürde yer almış argüman bazlı makalelerde gerekçelendirmede kullanılan etik kavram ve argümanları belirlemektir. Araştırma zeminini; literatür taramasıyla belirlenen 24 makale oluşturmuştur. İki ülkedeki söz konusu politikayı ahlaken meşru bulanların ve bulmayanların savunmada kullandıkları argümanlar, deskriptif yöntem kullanılarak tanımlanmıştır. Tartışmalarda kullanılan argümanlar, açık şekilde dört tıp etiği ilkesiyle ilişkili görülmüştür. Tartışmalarda; özerklik, kapasite, entelektüel kapasite, karar verme kapasitesi, kararın ağırlığı, bilgilendirilmiş onam, kendini belirleme, hassaslık, baskı, en faydalı olma, katlanılamaz acı, tıbbın iyileştirme amacı, ölümün zarar olup olmadığı, zarar kavramı, tıbbi özen ve hekim sorumluluğu, yaşam kalitesi, palyatif bakım, kaygan zemin etkisi, ayrımcılık, tutarlılık argümanları temellendirmede kullanılmıştır.
Hipospadias genetiğinde SHH yolağının araştırılması

ile Haziran 2017 tarihleri arasında hipospadias tanısıyla ameliyat edilen, takip ve tedavileri sürdürülen 0-16 yaş arası 200 hasta çalışmaya alındı. Bu hastalardan Haziran 2016 ile Haziran 2017 tarihleri arasında ameliyata alınan 48 inden doku örnekleri de toplandı. Kontrol grubu olarak ta; Haziran 2016 ile Haziran 2017 tarihleri arasında sünnet talebi ile başvuran sağlıklı ve fizik muayenesinde ek patoloji saptanmayan 0-16 yaş arası 200 çocuk çalışmaya alındı. Bu çocukların 48 inden de yine doku örnekleri toplandı. Fazla prepüsyal doku, hiçbir periüretral doku alınmadan elektif cerrahi sırasında elde edildi. Hipospadias hastalarından alınan penil dokulardan mRNA kat değişimleri, kanlardan DNA polimorfizmleri çalışıldı. Bu çalışmada, hipospadiak dokularında çalışılan Sonic Hedgehog yol ağı genlerinin mRNA kat değişimlerinde önemli farklılıklar bulduk. Hipospadias tamiri için cerrahi operasyon geçiren 48 hastadan ve elektif şartlarda sünnet olan 48 çocuktan doku örnekleri alınarak yapılan çalışmada, hipospadias grubunda Sonic Hedgehog yolağında görevli genlerden, Sonic Hedgehog, Patched Homolog 1 ve Glioma-Associated Oncogene Homolog 2 genlerinin ekspresyonlarındaki azalma gösterildi (p<0,05). Hipospadias tamiri için cerrahi operasyon geçiren 200 hastadan ve elektif şartlarda sünnet olan 200 çocuktan kan örnekleri alınarak yapılan çalışmada Sonic Hedgehog, Patched Homolog 1 ve Glioma-Associated Oncogene Homolog 2 genlerinin DNA polimorfizmlerinde kontrol grubuna kıyasla anlamlı bir farklılık bulamadık. Son yıllarda hipospadias insidansındaki artış, hipospadias gelişim mekanizmalarının açıklanmasını zorunlu kılmaktadır. Yapılan moleküler çalışmalar hipospadiasa neden olan eksojen hormonların rolünü açıklamamıza yardımcı olacak ve başka erkek gelişim bozukluklarının iç yüzünü kavramamızı sağlayacaktır.
Şanlıurfa ilindeki sensorinöral işitme kayıplı çocuk hastaların etyolojik ve epidemiyolojik degerlendirilmesi

Çocukluk dönemindeki işitme kayıpları başta dil ve konuşma olmak üzere çocuğun bilişsel, sosyal ve duygusal gelişimini olumsuz yönde etkiler. Tanı koymadaki güçlük, tedavi ve rehabilitasyon çarelerinin sınırlı olması hekimi ve çocukların ailelerini sıkıntıya sokar. Dolayısıyla sensörinöral işitme kayıplı çocukları erken tanımak çok önemlidir Çalışmamız Harran üniversitesi Tıp Fakültesi KBB polikliniğine başvuran ve sensörinöral işitme kaybı tanısı alan 71 çocuk hasta ve işitme kaybı anamnezi olmayan polikliniğimize başvuran 30 çocuk üzerinde yapıldı. İşitme kaybı nedenleri sınıflandırıldığında 42 (%59.2) hastada ailesel nedenler, 23 (%32.3) hastada akkiz nedenler saptandı. 6 (%8.5) hastada neden saptanamadı. Ailesel nedenlerden 8 (%11.3)'inde sendromik nedenler tespit edildi. 34 (%47.9) hasta ise nonsendromik olarak değerlendirildi. Hastalarımızdan toplam 59'una connexin 26 (GJB2) ve 32 (GJB1) dizi analizlerine bakıldı. Bakılan 59 hastanın hiçbirinde GJB1 geninde mutasyon tespit edilmedi. GJB2 bakılan 59 hastadan 3 hastada (%5.1) 35 del G mutasyonunu homozigot ve 3 hastada (%5.1) ise GJB2 geninde heterozigot mutasyon tespit edildiSensörinöral işitme kaybı bulunan 71 hastadan 59'una ve kontrol grubu olarak sensörinöral işitme kaybı bulunmayan 30 çocuğa Anti Toksoplazma IgG, Anti Rubella IgG, Anti CMV IgG, Anti HSV- 1 IgG, Anti HSV- 2 Ig G antikorlarına bakıldı. Hasta ve kontrol grubu TORCH yönünden istatiski olarak karşılaştırıldığında sadece HSV- 1 yönünden anlamlı düzeyde farklılık gösterdiği tespit edildi. Hasta grubumuzdan 32 hastanın temporal CT ya da MR'ı tekrar değerlendirilerek tanılar tekrar gözden geçirildi. Hastalardan 7 (%21.9)'sinde 4 farklı iç kulak malformasyonu tespit edildi. 2 hastada mondini deformitesi, 1 hastada koklear hipoplazi, 3 hastada geniş vestibüler akuaduktus, 1 hastada geniş internal akustik kanal tespit edildi. Hastaların ebeveynlerinden %66.2'sinde akraba evliliği tespit edildi. Ailelelerin çocuklarındaki işitme kaybını fark etme yaşı ortalama 20,19 ay olarak tespit edildi.
Sağlıklı çocuklarda triküspit anüler düzlem sistolik hareketinin normal değerlerinin belirlenmesi

Giriş ve amaç: Triküspit anüler düzlem sistolik hareketi sağ ventrikül sistolik fonksiyonlarını değerlendirmede kullanılan ekokardiyografik bir ölçümdür. Erişkinlerde normal TAPSE değerleri belirlenmişken çocuklarda referans aralıklarla ilgili yapılan çalışma sayısı yeterli değildir. Bu çalışmada ülkemizdeki sağlıklı çocukların referans TAPSE değerlerinin belirlenmesi amaçlanmıştırYöntem ve gereç: Çalışmada polikliniğimize üfürüm nedeni ile yönlendirilen, yaşları 0-18 arasında değişen 670 sağlıklı çocuk değerlendirildi. Kardiyak problemi olanlar veya başka bir hastalığı olanlar çalışmaya dahil edilmedi. TAPSE ölçümü M-mod ekokardiyografi tekniği kullanılarak ölçüldü. Çocuklarda yaş ve yüzey alanının TAPSE ile ilişkisi araştırıldı. Bulgular: Ortalama TAPSE değerleri 19,96 5, 49 bulundu. Kız ve erkek çocuklar arasında TAPSE değerleri açısından anlamlı bir fark saptanmadı. Artan yaş ve yüzey alanı ile beraber TAPSE değerlerinin arttığı tespit edildi. Ortalama TAPSE değeri yenidoğan yaş grubunda 9 1, 35 iken 13-18 yaş grubunda 26,27 3, 37 bulundu. Çalışmada kalp hızı ile TAPSE arasında ise negatif korelasyon olduğu tespit edildi. Sonuç: Bu çalışmada ülkemizde sağlıklı çocuklarda TAPSE değerlerinin normal aralıkları persantil tablolar oluşturularak sunuldu. Bu referans değerler çocuklarda sağ ventrikül sistolik fonksiyonlarını değerlendirmek için günlük pratikte yol gösterici olabilir.
Yanıklı çocukların ailelerinde taburculuk sonrası yaşadıkları sorunların ve nedenlerin belirlenmesi

Amaç: Çalışmanın amacı, yanıklı çocukların ailelerinde taburculuk sonrası yaşadıkları sorunların ve nedenlerin belirlenmesidir. Yöntem: Çalışma tanımlayıcı kesitsel olarak yapıldı. Çalışmanın örneklemini 15 .01-15.05.2015'de Ege Üniversitesi Tıp Fakültesi Hastanesi Çocuk Cerrahisi Kliniği'ne gelen 162 yanıklı çocuğun ailesi oluşturdu. Veriler, literatür doğrultusunda geliştirilen çocuk ve aile tanıtıcı bilgi formu, taburculuk sonrası ailelerin yaşadıkları sorunlara yönelik bilgi formu ve durumluk anksiyete ölçeği kullanılarak toplandı. Verilerin analizinde SPSS 16.0 paket programı kullanıldı. Verilerin değerlendirilmesinde sosyo-demografik ve yanık özellikleri, yaşanan sorunlar için sayı, yüzde ve ortalama kullanıldı. Sosyo-demografik ve yanık ile ilgili özellikler ile yaşanan sorunlar arasındaki ilişkiyi göstermek için çok gözlü ki-kare testi uygulandı. Yanıklı çocukların ailelerinde yaşanan sorunlar ile durumluk anksiyete puan ortalamalarının karşılaştırılmasında iki ortalama arasındaki farkın anlamlılık testi uygulandı. Bulgular: Çalışmada çocukların % 54 .3'ünün erkek, % 70 .4'ünün sıcak su ile yandığı saptandı. Çocukların %72.8'inin %1-10 arasında yanık yüzey alanına sahip, % 46 .3'ünün II. derece yüzeyel yanığı olduğu belirlendi. Ailelerin taburculuk sonrası durumluk anksiyete puanı 47 .03 7.48'dir. Ailelerin %81.5'inin banyo, %77.8'sinin sosyal iletişim, %63.0'nün giyinme, %61,7'sinin ilaç kullanma, %54.3'nün egzersiz yapma, %40.7'sinin beslenme, %34.6'sının pansuman yapma konularında sorun yaşadığı belirlendi. Sonuç: Annenin yaşı, öğrenim durumu ve mesleği ile taburculuk sonrası pansuman yapma; babanın mesleği ile egzersiz yapma, öğrenim durumu ile ilaç kullanma ve pansuman yapma; yaşanılan şehir ile ilaç kullanma, toplam vücut yüzey alanı ve eğitim-danışmanlık alma ile ilaç kullanma arasında istatistiksel olarak anlamlı fark bulundu (p<0.05). Ailelerin taburculuk sonrası yaşadıkları sorunların belirlenmesi ve girişimlerin uygulanması için hemşirelerin düzenli aralıklarla ev ziyareti yapması ya da yanık hemşirelerin telefonla danışmanlık yapması önerilmektedir.
Türkiye'de çocuk evliliklerinin çocuk istismarı kapsamında incelenmesi

Bu çalışmada, sosyal sorun olarak kabul edilen iki farklı olgu; çocuk evlilikleri ve çocuk istismarı birlikte ele alınmaya çalışılmış ve çocuk evliliklerinin çocuk istismarı kapsamında incelenmesi amaçlanmıştır. Araştırmada bu iki olgu arasındaki ilişki nitel veriler kullanılarak ortaya koyulmuştur. Kartopu örnekleme yöntemine göre seçilen araştırmanın çalışma grubunu, İstanbul ve Tekirdağ illerinden belirlenen on dokuz kadın ve bir erkek görüşmeci oluşturmaktadır. Yirmi görüşmeci ile yapılan derinlemesine görüşmeler sonucu elde edilen veriler doğrultusunda çocuk evlilikleri ile çocuk istismarı arasında bir ilişkinin olup olmadığı ifade edilmeye çalışılmıştır. Çalışma süresince görüşmelerden elde edilen sonuçların yanı sıra bilimsel literatür ve nicel verilerle desteklenen araştırma sonuçlarında on sekiz yaşın altında gerçekleştirilen evliliklerde çocuk istismarına yönelik belirti ve bulgularla sıklıkla karşılaşıldığının tespit edilmesi çocuk evliliklerinin çocuk istismarı kapsamında değerlendirilmesi gerektiğini de ortaya koymuştur. Her biri ayrı ayrı çözümü zor olan iki sorunun bir araya geldiğinde daha da kötü sonuçlara yol açabileceği görülmüştür. Tek boyutlu olamayacak kadar karmaşık olan bu sorunların çözüme kavuşturulabilmesi için devlet, medya, üniversite ve sivil toplum örgütleri gibi tüm toplumsal aktörlerin katkısı ve işbirliği ile hem uluslararası hem de ulusal düzeyde belirlenen sosyal politikalar ve uygulamalarla sistemli ve kapsamlı bir mevzuatın oluşturularak dünyanın birçok yerinde yaşanan çocuk evlilikleri sorununun, çok boyutlu, çok aktörlü, mikro, mezzo ve makro düzeyde ortak ve kararlı bir mücadele ile engellenebileceği sonucuna varılmıştır.