turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
İslam aile hukukunda tahkim müessesesi ve hakemin boşama yetkisi

İslam dininde evliliğin devamı esastır. Evliliğin devam etmesi için başvurulacak tüm çareler tükenmedikçe boşanma bir çözüm olarak öngörülemez. Kuran'da eşlerin geçimsizliği durumunda boşanma aşamasına gelinmeden önce izlenmesi gereken belli bir prosedürün varlığına işaret edilir. Eşlerin, geçimsizliğisona erdirmek için gösterecekleri gayretin sonuçsuz kalması durumunda Kuranailenin yakınlarına da sorumluluk yükler ve aileye eşlerin arasını düzeltmek üzerehakem göndermelerini bildirir. Gönderilen bu hakemler durumu birebir taraflardan edindikleri bilgiler doğrultusunda incelerler. Öncelikle tarafların arasını düzeltmeye çalışırlar. Bu konudaki girişimleri sonuçsuz kaldığı ve ayrılıktan başka çözüm yolubulunamadığı takdirde tefrik söz konusu olur. Bu durum da hakemler geçimsizliğesebep olan tarafa bağlı olarak ıvazlı ya da ıvazsız şekilde bir bain talakla taraflarıayırırlar. Bundan sonra hakemlerin kararlarının hakime arz edilmesi de kararınmahkeme kararı gibi müeyyideli bir hüküm halini alması ve tarafların itiraz haklarını kullanabilmeleri bakımından gereklidir. Tahkim usulünü bilmek ve uygulamak bu usulün güvene dayalı, hızlı ve pratik bir çözüm yolu olması bakımından aile hukuku için son derece önemlidir. Böyle bir usulün uygulanması ile hem genel yargının üzerindeki yük hafifletilebilirhem de çok uzun süren boşanma davaları ya da küçük nedenlere dayanarak gerçekleştirilen boşanmalarla tarafların görebilecekleri zarar ortadan kaldırılmış olur.
Yabancı çingenelerin Türkiye'ye giriş, ikamet, seyahat özgürlükleri ile Türkiye'den sınır dışı edilmeleri

Doğa, Aydoğan, Yabancı Çingenelerin Türkiye'ye Giriş, kamet ve Seyahat Özgürlükleri ile Türkiye'den Sınır Dışı Edilmeleri, Yüksek Lisans Tezi, Danışman: Prof. Dr. Fügen Sargın, 169 s. Bu çalışmada ulusal ve uluslararası alanda Türkiye'ye yönelik artan olumsuz eleştiriler karşısında, yabancı çingenelerin ülkeye giriş, ikamet, seyahat özgürlükleri ve sınır dışı edilmeleri incelenmiştir. 1982 Anayasasının 16. maddesi ve 90 /son maddesi nedeniyle çalışma konusu hak ve özgürlükler öncelikli olarak uluslararası evrensel ve bölgesel antlaşma ve sözleşmeler düzeyinde ele alınmıştır. Ardından Türk mevzuatında yabancı çingenelerin Türkiye'ye giriş, ikamet ve seyahat özgürlükleri ile sınır dışı edilmeleri incelenmiştir. Türk mevzuatında, Pasaport Kanunu'nun ilgili hükümlerinde yer alan şartların yerine getirilmiş olması durumunda, yabancı çingenelerinnormal yollardan Türkiye'ye girişini engelleyen özel bir düzenleme bulunmamaktadır. Ancak idareye çok geniş bir alanda takdir yetkisi tanıyan Pasaport Kanununun 8. maddesi nedeniyle, yabancı çingenelerin geri çevrilmeleri olasılığı bulunmaktadır. Benzer Y SHK hükümlerinde, yabancı çingenelerinşekildeTürkiye'de ikamet ve seyahat özgürlükleri konusunda özel bir sınırlamabulunmamaktadır. Ancak ikamet tezkeresi talebinde bulunan yabancıçingenelerin, idarenin takdir yetkisi dahilinde bu taleplerininreddedilmesi olasılığı bulunmaktadır. Yabancı çingenelerin mülteci statüsü talep ederek veya vatansız olarak Türkiye'ye girişleri, ikamet ve seyahat özgürlükleri ise özel bir sınırlamaya tabi değildir. Türkiye'ye göçmen olarak giriş yapmak isteyen yabancıçingeneler konusunda, Anayasa ve Temel Hak ve Özgürlüklere lişkinUluslararası düzenlemeler karşısında, skan kanununun 4. maddesi, 2848 Sayılı Kanunun 3. maddesine Ek 3657 Sayılı kanunun 1. maddesi ve skanMuafiyetleri Nizamnamesi'nin 9 maddesi, ayrımcılık içermektedir. Y SHK 21/3 hükmünün, hem ulusal hem de uluslararası alandaayrımcılık içerdiği yönündeki eleştirilere katılma olanağı bulunmamaktadır. skan Kanunu Tasarısı ile yürürlükten kaldırılması öngörülen skanKanununun 4. maddesi dışında Türk Yabancılar Hukuku mevzuatında yabancı çingenelerin Türkiye'ye giriş, ikamet ve seyahat özgürlüklerini ve sınır dışı edilmelerini sınırlayıcı herhangi bir düzenleme bulunmamaktadır.
Medenİ yargılama hukukunda kişisel verilerin ve sırların korunması

Bu çalışmada medeni yargılama hukukunda kişisel verilerin ve sırların korunması konusu kapsamlı ve ayrıntılı bir şekilde incelenmiştir. Öncelikle kişisel veri kavramının tanımı ve unsurları belirlenerek, hangi bilgilerin kişisel veri olarak değerlendirilebileceği tespit edilmiştir. Ardından sır kavramı tanımlanarak, ticari sır ve meslek sırrı kavramları özel olarak incelenmiştir. Kişisel verilerin korunması hakkı ve sırların korunması menfaati ile ilgili bilgiler verilerek, bunların anayasal hal ve ilkeler ile medeni yargılama hukukuna hakim olan ilkelerle ilişkisi üzerinde durulmuştur. Kişisel verilerin korunması hakkı ve sırların korunması menfaatinin medeni yargılama hukuku çerçevesinde değerlendirilmesi, tarafların kişisel verilerinin ve sırlarının üçüncü kişilere karşı korunması, tarafların kişisel verilerinin ve sırlarının birbirlerine karşı korunması ve üçüncü kişilerin kişisel verilerinin ve sırlarının korunması olmak üzere üç ana başlık altında yapılmıştır. Son olarak, medeni yargılama hukukunda kişisel verilerin ve sırların korunmasına ilişkin bazı özel ve bağlantılı durumlar üzerinde durulmuştur. Bu çerçevede, elektronik ortamda, çekişmesiz yargıda, tahkim yargılamasında, arabuluculuk sürecinde ve icra hukukunda kişisel verilerin ve sırların korunması konuları genel hatlarıyla ele alınmıştır.
Nakit dışı ödeme usulleri çerçevesinde para borcunun banka havalesi yoluyla ödenmesi

Bu çalışmada, kaydi paranın banka havalesi yoluyla aktarılmasının alacaklı ile borçlu arasındaki ilişki üzerindeki etkileri ve bu ödeme işleminden doğan başlıca riskler ele alınmıştır. Konu üç ana bölümde incelenmektedir: Birinci bölüm, banka havalesi yoluyla yapılan ödemenin gerçekleşebilmesi için gerekli olan hukuki temellerin açıklanmasına ayrılmıştır. Bu kapsamda öncelikle, para borcu, nakit dışı ödeme ve banka havalesi kavramlarına değinilmiş, daha sonra havale tutarının borçludan alacaklıya aktarılmasına olanak sağlayan hukuki kurgu ortaya konulmuştur. İkinci bölümde ise, banka havalesi yoluyla yapılan ödemenin, borçlu ile alacaklı arasındaki bedel ilişkisinde ifa etkisi doğurması bakımından bir araya gelmesi gereken koşullar incelenmiştir. Bu kapsamda öncelikle, banka havalesi yoluyla aktarılan kaydi paranın, borcun konusuna uygun olup olmadığı, banka havalesi yoluyla yapılan ödemenin borçlanılan edime yer ve zaman bakımından uygunluğu ve borca kişi unsuru bakımından uygunluk başlığı altında, banka havalesinin ifa etkisi doğurması için, ödemenin kim tarafından ve kime yapılması gerektiği ortaya konulmuştur. Çalışmamızın üçüncü bölümü, havale tutarının alacaklıya aktarılmasının bir önceki bölümde belirlenen koşullara uygun şekilde gerçekleşmemesinin sonuçlarına ayrılmıştır. Bu kapsamda ödemenin borca uygun olamamasından doğan sonuçlar, esasen ödemenin zamanında gerçekleşmemesi ve ödemenin hiç gerçekleşmemesi şeklinde iki alt başlık altında incelenmektedir. Ödemenin zamanında gerçekleşmemesinin sonuçları başlığı altında, borçlunun gecikmeden doğan zarardan sorumluluğu ele alındıktan sonra, gecikme riskinin borçlu ve banka arasındaki ilişkide kim tarafından üstlenileceğine yer verilmiştir. Ödemenin hiç gerçekleşmemesi başlığı altında ise, havale tutarının kaybı riskinin bedel ve karşılık ilişkilerindeki dağılımı incelenmektedir. Bu kapsamda bedel ilişkisinde, edim hasarının alacaklıya geçişi ve para borçlusunun hangi durumda para borcundan kurtulmuş sayılacağı belirlenmeye çalışılmıştır
Vergi kabahat ve suçlarında iştirak ve içtima

Ceza hukukunda kural olarak ne kadar fiil gerçekleşmiş ise o kadar suç vardır ve faile o kadar ceza verilmesi gerekir. Ancak cezada orantılılık ve adalet ilkesi doğrultusunda iştirak ve içtima gibi suçun özel görünüş biçimleri de düzenlenmiştir. Faillerin bir kabahat veya suçta ortak hareket etmeleri suça iştiraki meydana getirir. Kabahat veya suçların bir failde toplanması ise suçların içtimaın konusuna girer. 213 sayılı Vergi Usul Kanunu vergi kabahati ve vergi suçlarına ilişkin olarak özel hükümler içerdiği için iştirak ve içtimaa ilişkin olarak öncelikle bu hükümler uygulanacaktır. Bununla birlikte genel kanun niteliğinde olduğu için 5326 sayılı Kabahatler Kanunu ve 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu hükümleri de uygulamada yer bulmaktadır. Kabahat ve suçun özel görünüş biçimlerinden olan iştirak ve içtima kavramlarının, vergi ceza hukuku açısından uygulama şekillerinin açıklanmasının amaçlandığı bu çalışmada öncelikle kabahat ve suça ilişkin genel bilgiler verilmiş, daha sonra iştirak ve içtima kavramları; KK, TCK ve VUK hükümleri karşılaştırılarak incelenmiştir.
Türk ceza yargılamasında mağdur çocuk

Ceza yargılamasının temel amacı insan hakları ihlaline yol açmadan gerçeğin ortaya çıkarılmasıdır. Devletle sanık arasındaki sıkı ilişki nedeniyle mağdur uzun yıllar boyunca unutulan bir süje olarak kalmıştır. Konu hakkında uluslararası alandaki çalışmalar ve özelikle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu ile mağdurlar çeşitli haklarla donatılarak yargılama faaliyetlerinin bir süjesi haline getirilmişlerdir. Suç mağdurunun çocuk olması ise onu özel olarak korunmaya ihtiyacı bulunan birey haline getirir. Yetişkinlere oranla daha zayıf ve istismara açık olmaları sebebiyle özel olarak korunmaya ihtiyaçları vardır. Yargılama sürecinde bazı kurallarda çocuğa ilişkin özel usuller kabul edilmiştir. Bu sayede mağdur çocuğun, hukuki güvenliği sağlanmaya ve ikinci kez mağdur olması engellenmeye çalışılmıştır. Çalışmamızda ilk olarak mağdur çocuk kavramı ve kavramın içeriklerine yer verilmiş, çocuk hukukuna hakim olan ilkeler ve uluslararası hukuk bakımından mağduriyetin önlenmesine ilişkin uygulamalar ile çocuk mağdurun ceza yargılaması yönünden hakları incelenmeye çalışılmıştır.
İşverenin işgüvenliği uzmanı bulundurma yükümlülüğü

Dünyada ve ülkemizde 'İş Sağlığı ve Güvenliği' giderek önem kazanmaya başlayan bir kavramdır. Bu kavram sadece işveren ile işçi arasındaki bireysel bir meseleden ziyade iş hukukunun gelişimine de bağlı olarak toplumu da ilgilendiren bir mesele haline gelmiştir. Söz konusu kavramın başta insan sağlığı olmak üzere toplum barışına kadar birçok konuda etkileri görülmektedir. İş Sağlığı ve Güvenliği kavramı Dünya'da yaşanan Sanayi Devrimi ile birlikte giderek önem kazanmaya başlamış olup; bu kavramın tarihsel gelişim süreci de toplumlara göre farklılık göstermiştir. İş Sağlığı ve Güvenliği Hukuku da ülkemizde ise hala gelişmekte olan bir alandır. İşçi ile işveren arasındaki bağ ve ilişki, İş Hukuku'nun doğal ve zorunlu bir sonucudur. Bu anlamda işverenin Anayasa ve yasalar ile 'işçiyi gözetme' borcu bulunmaktadır. İşveren, gözetme borcu gereği iş sağlığı ve güvenliğinden doğan her türlü yükümlülüğünü ve dolayısıyla 'iş güvenliği uzmanı bulundurma yükümlülüğü'nü de yerine getirmelidir. Aksi halde işverenlerin kanunlardan kaynaklı şekilde idari, hukuki ve cezai sorumluluğu doğduğu gibi meydana gelebilecek kazalardan ötürü vicdani sorumluluğu da doğacaktır. Bu anlamda tez konumuzun kapsamını İş Güvenliğine ilişkin yasal düzenlemeler kapsamında İşverenin İş Güvenliği Uzmanı Bulundurma Yükümlülüğü oluşturmaktadır.
Türk Toplu İş Hukukunda uzlaştırma ve arabuluculuk

Toplu pazarlık, taraflara etkili mücadele silahları verildiğinde işlevlerini yerine getirebilir. Grev ve lokavt yapma imkanının bulunmadığı durumlarda, tarafların serbest toplu pazarlık yapmaları mümkün değildir. Toplu iş uyuşmazlıklarının çözümünde, taraflara grev ve lokavt yapma imkanının sağlanması kaçınılmaz ise de, özellikle grev bu mücadelenin taraflarını olduğu kadar ulusal ekonomiyi, kamu düzenini ve hatta siyasi düzeni olumsuz yönde etkileyebilmektedir. Bu nedenle tarafların grev aşamasına gitmelerini önleyici barışçı çözüm yollarının bulunması gerekmektedir. Tüm ülkelerde toplu iş uyuşmazlıklarının barışçı çözüm yolu olarak, uzlaştırma, arabuluculuk ve tahkim müesseselerinden faydalanılmaktadır. Ülkemizde ilk kez 1909 tarihli Tatil-i Eşgal Kanununda toplu iş uyuşmazlıklarında barışçı yollara başvurma imkanı verilmiş, barışçı yol olarak uzlaşma kurulu düzenlenmiştir. 3008 sayılı İş Kanunu döneminde (1936-1963), grev ve lokavt yapma imkanı bulunmadığından, toplu iş uyuşmazlıklarının barışçı çözüm yollarına gerçek anlamıyla 1961 Anayasasına uygun olarak çıkartılan 275 sayılı Toplu İş Sözleşmesi Grev ve Lokavt Kanununda yer verilmiştir. Grev ve lokavt aşamasından önce zorunlu olarak başvurulan ve sonuçları tarafları bağlayıcı nitelikte olmayan, toplu iş uyuşmazlıklarının barışçı çözüm yollarından uzlaştırma ve arabuluculuk müesseselerinin ülkemizdeki yasal düzenlemesi, uygulaması ve uygulamada ortaya çıkan sorunların inceleneceği 'Türk Toplu İş Hukukunda Uzlaştırma ve Arabuluculuk' isimli bu çalışma 3 bölümden oluşmaktadır. Birinci bölümde; toplu iş uyuşmazlıkları ve barışçı çözüm yolları, ikinci bölümde; 275 sayılı Toplu İş Sözleşmesi Grev ve Lokavt Kanunu döneminde (1963-1980) ülkemizde uygulanan uzlaştırma sistemi, üçüncü bölümde ise; 2822 sayılı Toplu İş Sözleşmesi Grev ve Lokavt Kanunun yürürlüğe girmesinden (1982) sonra ülkemizde uygulanan arabuluculuk sistemi incelenmiştir.
Bağlantılı haklar

Bu tezde, Türk Hukukunda bugüne kadar çok az incelenmiş olan bir konu, bağlantılı haklar konusu incelenmiştir. Türk Hukukunda bağlantılı haklar iki başlık halinde incelenmektedir. Bunlardan birincisi Komşu Haklar diğeri ise film yapımcılarının haklarıdır. Komşu haklar ise icracı sanatçılar, fonogram yapımcıları ve radyo televizyon kuruluşlarının haklarından oluşur. Bu çalışmada öncelikle fikri haklar ve bağlantılı haklar tarihi süreç olarak incelenmiştir. Ardından, kavram olarak anlatılmış, bağlantılı hakların, hukuki niteliği ve hükümleri değerlendirilmiştir. Bağlantılı haklar üzerindeki sınırlama ve istisnaların incelenmesinin ardından, bağlantılı hakların korunması anlatılmıştır. Son bölümde ise bağlantılı hakların korunması, davalar ve zamanaşımı incelenmiştir. Bu incelemeler sonunda, gerek eser sahibinin gerekse bağlantılı hak sahiplerinin haklarının korunmasının gerekliliği ve bunun için uluslararası düzenlemelerin zorunluluğu ve zorlukları dile getirilmiştir.
Osmanlı vergi sisteminde öşür

Osmanlı Devleti kalıcılığını uygulamalarda gösterdiği hukuk sistemi, toprak sistemlerini ve bu sistemlerin doğal uzantısı olan vergilendirmelerle sağlamıştır. Örfi hukukla idare edilen devletler genel itibariyle örf ve geleneğe, devleti yönetenlerin emir ve buyruklarına, içtihatlara, devletin önde gelenlerinin oluşturduğu bir kurul/heyet veya meclisin yasama çalışmalarına dayanan bir sistemle yönetilir. Şeri hukukun ise öncelikle faydalandığı kaynak Kuran'dır. Kuran'dan sonra dayandığı ikinci kaynak ise sünnet adı verilen, İslam dini Peygamberi Hz. Muhammet'in sözleri ve davranışlarıdır. Osmanlı Devleti'nin arazi sistemi incelendiğinde, toprak sisteminin temelinde İslam arazi hukukunun olduğu görülmektedir; ancak devletin güçlenmesi ile birlikte fethedilen topraklar artmış ve bu artışla birlikte, Osmanlı'dan önce hüküm süren Anadolu Selçuklu Devleti, Büyük Selçuklu Devleti, Anadolu Beylikleri ve Bizans İmparatorluğu toprak yönetim modellerinin de Osmanlı İmparatorluğu toprak modeline etki ettiği ve Osmanlıların tüm bu toprak modellerinden kısım kısım yararlanarak topraklarının taksimatını yaparak, yönettikleri bilinmektedir. 16. yüzyıl Osmanlısında vergiye bakış, devletin amme giderlerini karşılamak amacıyla vatan topraklarında yaşayan herkesin özel varlıkları üzerinden aldığı pay şeklindedir. Osmanlı hukukunda vergilerin Müslümanlardan ve gayri Müslimlerden alınan vergiler şeklinde de sınıflandırıldığı görülebilir. Öşür vergisi de Müslüman halkın zirai ürün mahsullerinden 1/5 ila 1/10 nisbetinde zekatın alınması şeklinde tanımlanabilir. Öşür vergisi Osmanlı devletinde ayrıntılı olarak tahsilat zamanı ve tahsilat oranı da üzerinde ayrıca durulmuş mevzulardır.
Yasak sorgu yöntemleri ve bunların sonucunda elde edilen delillerin hukukumuzda ve Batı Hukukundaki geçerliliği

KAMU YÖNET M BÜLÜMÜKT SAD VE DAR B L MLER FAKÜLTESULUDAĞ ÜN VERS TES, BURSAYASAK SORGU YÖNTEMLER VE BUNLARIN SONUCUNDA ELDE ED LENDEL LLER N HUKUKUMUZDA VE BATI HUKUKUNDAK GEÇERL L ĞHakan NANKUL Suçların aydınlatılmasında ve suçluların ortaya çıkartılmasında bilimsel yöntemlere rağmen, sanık beyanı bu konudaki öneminden günümüzde fazla birşeykaybetmiş değildir. Bunun sonucu olarak hazırlık soruşturmasını yürüten kolluk tarafından yapılan sanık sorgulamasının önemi tartışılmazdır. Kolluk, sorguda birtakımsorgu teknik ve taktiklerini uygulamaktadır. Hukuka aykırılık sınırına varmadığı, sanığın iradi karar verebilme hürriyetini ihlal etmediği sürece kolluğun sorgusundauyguladığı teknik ve taktikler hukukidir ve hazırlık soruşturmasının gereklerinden biridir. Sorgulayan kişinin sanığa karşı zor kullanması ya da yasak sorgu yöntemlerinebaşvurması hallerinde sanığın iradi karar verme hurriyeti korunmamış olmaktadır. Oysasanığın kendini suçlamama esası, bir takım hukuka aykırı yöntemlerle, sanığın kendialehine sonuç doğuracak davranışlara zorlanmasını yasaklamaktadır. Bu yasaklakorunmak istenen fayda; sanığın kendi kaderini belirleme ve bunun kişiselsorumluluğunu taşıma hususlarıdır. Hukuk devleti suç ile suçlularla mücadele ederken kendi koymuş olduğu kurallara uymak zorundadır. CMUK'nun 135/a maddesindeaçıkca yasak sorgu yöntemleri sayılmıştır. Bunlar kötü davranma, işkence, zorla ilaç verme, yorma, aldatma, bedensel cebir ve şiddette bulunma, bazı araçlar uygulama, kanuna aykırı menfaat vaadinde bulunma olarak ifade edilebilir. Eğer bu yöntemleri kullanarak suça ulaşmış, suçluyu yakalamış, delil bulmuşsanız hukuka aykırı bir işlemyapmıştırsınız demektir ve bunların muhakemede kulanılmaması gerekmektedir. Sonuç olarak sanığın ifadesi, ancak, sanığın kendi serbest iradesinin sonucu olarak olarak ortaya çıkabildiği durumlarda bir delil olabilir. Sanığın serbest, hüriradesine dayanmayan, yasak sorgu yöntemleriyle elde ettiğiniz delillerin hiçbirgeçerliliği bulunmaz. Bu durum da açıkca CMUK'da gösterilmiştir. Danışmanı: Prof. Dr. Doğan ŞENYÜZ Sayfa sayısı: 110
Tüzel kişiliği olmayan ortaklıklarda yönetim

Türk hukuk sisteminde tüzel kişiliği olmayan ortaklıklara genel olarak adi ortaklık hükümleri uygulandığı için bu çalışmada öncelikli olarak adi ortaklık tanımına ve unsurlarına yer verilmiştir. Daha sonra Anglo-Sakson ülkelerindeki ve Kıta Avrupası ülkelerindeki tüzel kişiliği olmayan ortaklıklar ve bu ortaklıklarda geçerli olan yönetim üzerinde durulmuştur. Nitekim ABD'de son yıllarda yapılan mevzuat değişiklikleri ve bu mevzuat değişikliklerini takiben uygulamada ortaya çıkan gelişmeler, tüzel kişiliği olmayan ortaklıkların mevzuatı açısından oldukça durağan olan Türk Hukuku açısından da yol gösterici olabilecek niteliktedir. Türk hukukunda tüzel kişiliği olmayan ortaklıkların yönetimi, çeşitli uyuşmazlıklara konu olabilmektedir. Ancak Türk hukukunda bu konularla ilgili kanunda (6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu) getirilen düzenlemeler, uyuşmazlıkları çözme açısından yeterli ayrıntıya yer vermemektedir. Bu nedenle ilmi ve kazai içtihatlar ile yabancı hukuk uygulamaları uyuşmazlıkların çözümü açısından oldukça önemlidir. Bu çalışmada 'Tüzel Kişiliği Olmayan Ortaklıklarda Yönetim' konusu üç bölüm altında incelenmiştir. Birinci bölümde tüzel kişiliği olmayan ortaklıklar için uygulama alanı bulan adi ortaklık, adi ortaklığın unsurları ve tüzel kişilik gibi temel kavramlar üzerinde durulmuştur. Daha sonra Anglo-Sakson ülkelerinden İngiltere ve ABD, Kıta Avrupası ülkelerinden Almanya ve İsviçre'deki tüzel kişiliği olmayan ortaklıklar, özellikleri ve yönetimleri açısından incelenmiştir. Tüzel kişiliği olmayan ortaklıklar için getirilen özel hukuki bir mevzuat olmadığından, bu ortaklıklarda adi ortaklıklarla ilgili hükümler uygulama alanı bulmaktadır. Bu nedenle ikinci bölümde, adi ortaklıklarda yönetim ve ortaklar arası ilişkiler konusu değerlendirilmiştir. Üçüncü bölümde ise tüzel kişiliği olmayan diğer ortaklıklar, yani joint venture, konzern, konsorsiyum, kartel, gizli ortaklık ve donatma iştiraki kavram olarak ve yönetim açısından incelenmiştir. Yeri geldiğinde de birbirleriyle olan benzerlikleri ve farklılıkları Yargıtay kararlarıyla birlikte değerlendirilmiştir.
Milletlerarası Özel Hukukta aynı cinsiyetten kişilerin birlikteliği

Günümüzde aynı cinsiyetten iki kişinin birlikteliği, hayat arkadaşlığı, tescil edilmiş hayat ortaklığı ve evlilik yoluyla yabancı hukuk sistemlerinde düzenlenmiş bulunmaktadır. Aynı cinsiyetten kişilerin evliliği ve evlilik dışı birliktelikleri, Türk hukukunda mevcut olmayan ve Türk hukukuna yabancı olan müesseselerdir. Ancak aynı cinsiyetten kişilerin birlikteliklerinden kaynaklanan ve yabancılık unsuru taşıyan uyuşmazlıkların, Türk mahkemeleri önüne gelmesi mümkündür. Söz konusu çalışma, aynı cinsiyetten kişilerin birlikteliklerinden kaynaklanan ve yabancılık unsuru içeren uyuşmazlıkların Türk milletlerarası özel hukuku açısından doğuracağı sorunları ve bunların çözüm yollarını ortaya koymayı amaçlamaktadır.
Multimedya eserlerin fikir ve sanat eserleri hukuku kapsamında korunması

Multimedya eserler, teknolojinin gelişimi ile ortaya çıkmış, karmaşık ve kompleks bir yapıya sahip eserlerdir. Ancak, şu an için multimedya eserleri tanımlayan ve bu tür eserlere özgülenmiş bir koruma sistemini düzenleyen bir hukuk mevcut değildir. Bu husustaki eksiklik, multimedya eserlerin ekonomik değerinin ve gücünün artması ile daha fazla hissedilmeye başlanmıştır. Bu noktada, fikir ve sanat eserleri hukukunun multimedya eserleri koruma hususundaki yeterliliğinin tetkik edilmesi gerekmektedir. Söz konusu çalışma, multimedya eser tanımını tespit etmeyi ve bu tanım çerçevesinde mevcut fikir ve sanat eserleri hukuku sistemi içerisinde multimedya eserlerin eser niteliğini irdelemeyi ve söz konusu sistemin yeterliliğini multimedya eserler bakımından ele almayı amaçlamaktadır.
Ticari işlemlerde taşınır rehni kanunu uyarınca ticari işletme rehni

Bir ayni teminat türü olan rehin, esas itibariyle Türk Medeni Kanunu'nun eşya hukuku kitabında düzenlenmiştir. Taşınırın rehin verilmesinde ilke, zilyetliğin alacaklıya devri suretiyle gerçekleştirilmesidir (TMK m. 939 /1). Ancak ticari yaşamın kendisine özgü gerekliliklerinden bahisle 21/7/ 1971 tarihinde kabul edilmiş olan 1447 sayılı 'Ticari İşletme Rehni Kanunu' taşınır rehnine bir istisna teşkil etmekte ve rehnin tesisi için rehin konusu taşınırın teslimini aramamaktaydı. Nitekim rehin konusu taşınırın tesliminin aranmaması bakımından benzer düşünce ile hareket eden kanun koyucu, küçük ve orta büyüklükteki işletmelerin finansman ihtiyaçlarına katkı sağlamak ve piyasaların güncel ihtiyaçlarını karşılamak amacıyla 20.10. 2016 tarihinde kabul ettiği ve 01.01. 2017 tarihinde yürürlüğe koyduğu 6750 sayılı 'Ticari İşlemlerde Taşınır Rehni Kanunu' ile 1447 sayılı Ticari İşletme Rehni Kanunu'nu ilga etmiştir. Çalışmamızda, 7099 sayılı Kanun (RG. 10 .5.2018/30356) ve Resmi Gazete'de (RG. 22 .5.2018/30428) yayımlanan yönetmelik değişiklikleri ışığında, ticari işletme rehni bahsi incelenecektir. Ayrıca TRK, mülga TİRK'den farklı olarak, sadece ticari işletme rehnini düzenleyen bir kanun değildir. Hatta TRK'da, doğrudan sadece ticari işletme rehinlerine uygulanabilecek sadece birkaç özel düzenleme yer almaktadır (TRK m. 5). Dolayısıyla TRK ve ikincil mevzuatında yer alan diğer hükümler, bünyesine uygun düştüğü takdirde ticari işletme rehinlerinde uygulama alanı bulabilecektir. Bu bağlamda çalışmada, TRK ve ikincil düzenlemeleri ekseninde bir ticari işletme rehninin tesisi, kapsamı, sözleşme hükümleri ve rehnin sona ermesi bahsi, uygulamada ortaya çıkabilecek muhtemel sorunlar eşliğinde değerlendirilecektir.