turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Öğretmenlere uygulanan diyabet eğitiminin tip 1 diyabetli çocukların okulda diyabet yönetimine etkisi

Araştırma, öğretmenlere verilen diyabet eğitiminin Tip 1 diyabetli çocukların okulda diyabet yönetimine etkisini belirlemek amacıyla ön test son test kontrol gruplu deneysel tipte gerçekleştirildi. Araştırmanın örneklemini, İstanbul Üniversitesi Cerrahpaşa Tıp Fakültesi ve İstanbul Kanuni Sultan Süleyman Eğitim Araştırma Hastanesi Çocuk Diyabet polikliniklerinde takip edilen ve Aralık 2014- Haziran 2016 tarihleri arasında İstanbul İli resmi ve özel okullarda öğrenim gören 44 ilkokul öğrencisi (20 girişim; 24 kontrol) ve onların sınıf öğretmenleri oluşturdu. Araştırmada veriler araştırmacı tarafından hazırlanan Çocuk ve Aile Görüşme Formu, Öğretmen Görüşme Formu ve Diyabet Soru Formu kullanılarak toplandı. Girişim grubundaki öğrencilerin öğretmenlerine ön test sonrası literatür doğrultusunda geliştirilen 'Okulda Diyabet Eğitimi' ve daha sonra son test uygulandı. Araştırma sonucunda girişim grubunda eğitim öncesine göre eğitimden üç ay sonrasında okulda hiperglisemi görülme oranlarının azaldığı (p<0,001) saptandı. Öğretmenlerin diyabet eğitiminden bir ay sonra 'Diyabet Soru Formu'ndan aldıkları bilgi puan ortalamalarının eğitim öncesi aldıkları diyabet bilgi puan ortalamalarından anlamlı derecede fazla olduğu (p<0,01) görüldü. Öğretmenlere uygulanan eğitim sonrasında, girişim grubundaki öğrencilerde HbA1c düzeyinde -0,36'lık azalma, kontrol grubunda 0 ,59'luk bir artış olduğu ve bu farkın girişim grubu lehine istatistiksel olarak anlamlı olduğu belirlendi (p<0,01). Diyabetli öğrencilerin öğretmenlerine uygulanan diyabet eğitiminin öğrencilerin metabolik kontrolüne olumlu katkı sağladığı görüldü. Bu konuda ulusal çalışmalar yapılarak her diyabetli öğrencinin okuluna ulaşılıp öğretmenlerine diyabet eğitimi verilmesi önerilmektedir.
Trabzon ili ilköğretim çağı çocuklarında işeme disfonksiyonunun değerlendirilmesi

TRABZON İLİ İLKÖĞRETİM ÇAĞI ÇOCUKLARINDA İŞEME DİSFONKSİYONUNUN DEĞERLENDİRİLMESİİşeme disfonksiyonu, İYE ve bunun sonucunda ileride gelişebilecek böbrek yetmezliği gibi önemli komplikasyonları nedeniyle çocukluk çağının önemli sağlık sorunları arasında yer almaktadır. Çalışmamızda Trabzon İli'nde ilköğretim çağı çocuklarında İD sıklığı ve risk faktörlerini belirlemeyi amaçladık. Bu amaçla düzenlenen ankette işeme bozukluğuna yönelik soruların yanı sıra, olası risk faktörlerine ilişkin sorular yer aldı. Ankette, Akbal ve ark. tarafından düzenlenen işeme bozukluğu semptom skorlaması formundan yararlanıldı. Dokuz ve üzeri puan alındığında, İD olarak kabul edildi. Ailelere verilen anketler aynı ay içinde toplandı. Yaşları 6 ile 10 yıl arasında değişen (ortalama 8.38 1.18 yıl), 1645 (%51.4)'i kız olan 3199 çocuk değerlendirmeye alındı. Değerlendirme sonucunda İD görülme sıklığı %11. 2 bulundu. İD sıklığı ve risk faktörleri, cinsiyet yönünden değerlendirildiğinde kız ve erkek çocukları arasında anlamlı fark gözlenmedi (p>0.05). İD, gündüz ve gece idrar kaçırma sıklığının, yaşın artmasıyla birlikte giderek azaldığı belirlendi (p<0.05). Anne, babanın eğitim düzeyinin düşük olması, düşük sosyoekonomik düzey, ailede çocuk sayısının fazla olması, ailede idrar kaçırma sorunu olan bireylerin varlığı, kabızlık, enkoprezis ve İYE geçirme öyküsü gibi risk faktörlerinin İD ile istatistiksel olarak anlamlı bir düzeyde ilişkisi olduğu belirlendi (p<0.05). Bu verilerin ışığında, ailelerin İD ve eşlik eden risk faktörleri konusunda bilgilendirilmesi, tedavisinin sağlanarak çocukların olası komplikasyonlardan korunması gerektiği sonucuna varıldı.
Çocukluk çağı invajinasyon olgularında serum fizyolojik ile redüksiyon

Bu çalışma invajinasyon olgularında serum fizyolojik ile hidrostatik redüksiyonun başarısını ve bu başarıya etki eden faktörleri irdelemek amacı ile yapıldı. Çalışmada 01.01. 2010 01.10. 2012 yılları arasında Yüzüncü Yıl Üniversitesi Çocuk Cerrahisi Kliniğine başvuran invajinasyon tanısı almış ve serum fizyolojik ile redüksiyon denenmiş, 0-16 yaş arası çocuk hastaların dosya bilgileri tarandı. Çalışmaya 100 hasta dahil edildi. Bu hastaların şikayet süresi, hastanede yatış süreleri, tedavi şekli, nüks eden hasta sayısı, ameliyata alınma nedenleri, maliyet, hastaların ağırlığı, cinsiyet ve yaşları arasındaki farklılıklar ortaya kondu. Bunların SF ile redüksiyonun başarısına etkisi incelendi. Ayrıca SF ile redüksiyona kusma, kanlı gaita, invajine olmuş segmentin çapı ve uzunluğunun etkisi de ortaya konuldu. Çalışmaya peritonit, perforasyon, sepsis ve muhtemel barsak gangreni şüphesi nedeniyle redüksiyon uygulanmamış hastalar dahil edilmedi. Sonuç olarak serum fizyolojik ile yapılan redüksiyon işleminin basit, etkili, güvenilir, ekonomik, nüks olgularda tekrarlanabilen, komplikasyon oranı düşük ve yüksek başarı ile uygulanabilen bir tedavi yöntemi olduğu kanaatine varıldı.
Çocukluk çağında germ hücreli tümörlerin retrospektif çalışması

Çocukluk çağı germ hücreli tümörleri primordial germ hücrelerinden kaynaklanan nadir ve heterojen tümörlerdir. Çocukluk çağı malignitelerinin %2-3'ünü oluştururlar. Gonadal ve ekstragonadal yerleşim gösterebilen bu tümörlerde çocukluk çağında erişkin dönemden farklı olarak ekstragonadal yerleşim daha sık görülmektedir. Çalışmamızda İstanbul Üniversitesi Cerrahpaşa Tıp Fakültesi Hastanesi Pediatrik Onkoloji Bilim Dalı'nda 1997- 2017 yılları arasında izlenen germ hücre tümörlü olguların klinik verileri, insidans ve sonuçlarını belirlemek amaçlandı. Germ hücre tümörlü 99 olgunun (67 kız, 32 erkek) epidemiyolojik verileri, tümörün primer yerleşim yeri, histopatolojisi, başvuru şikayetleri, tümör belirteç yükseklikleri, evrelemesi, tedavi yöntemleri, nüks ve sağkalım oranları retrospektif olarak değerlendirildi. Olguların tanı anı yaş ortalaması 5,9 5, 7 yaş idi. Her iki cinsiyet için de iki pik yaş dönemi mevcuttu. 48 olgu gonadal, 51 olgu ekstragonadal yerleşimliydi. En sık yerleşim yeri over ve sakrokoksigeal bölge idi. En sık histopatolojik tip matür kisitik teratom ve yolk sak tümörü idi. 2 olguda uzak organ metastazı görüldü, 7 olgu nüks etti, 1 olgu eksitus oldu. 5 yıllık genel sağkalım oranı %98,9; olaysız sağkalım oranı %91, 3 saptandı. Gonadal germ hücre tümörlü olguların olaysız sağkalım oranlarının ekstragonadal germ hücre tümörlü olgulara göre daha yüksek olduğu gözlendi. Yeterli cerrahi tedavi ve kemoterapi ile metastatik hastalıkta bile çok iyi sonuçlar alındı. Germ hücre tümörlü olgularımızın özellikleri ve sağkalım oranları literatürdeki bulgularla uyumlu bulundu.
Serebral palsili çocuklarda kranial antropometrik değerlerin sağlıklı çocuk kraniumu ile karşılaştırılması

Çalışmanın amacı, serebral palsili çocuklarda kranial antropometrik değerlerin sağlıklı çocuk kraniumu ile karşılaştırılmasıdır. Serebral palsili çocuklar ile sağlıklı çocukların kraniumu arasındaki asimetri, uzunluk, genişlik ve yükseklik farklarının karşılaştırılmasıdır. Çalışmaya toplamda 79 gönüllü çocuk dahil edildi. Serebral palsi hastası olan, 1-12 yaş aralığında, 44 (n=44, 19 kadın, 25 erkek) gönüllü çocuk çalışmaya davet edildi. Sağlıklı çocuklarda 35 (n=35, 15 kadın, 20 erkek) gönüllü çocuk çalışmaya dahil edildi. Çocuklar, sağlıklı ve serebral palsili olarak iki gruba ayrıldı. Ailelere onam formu imzalatıldı ve çocuğun demografik özellikleriyle alakalı anket doldurtuldu. Çocukların kafaçapı ve vücut antropometrik değerleri esnemeyen mezura ölçüldü. Kafatası yüksekliği, uzunluğu ve genişliği dijital kranial kaliper ile ölçüldü. Çocuklarda var olan kafatası asimetrisi değerlendirildi. Bütün veriler kayıt altına alınarak istatistiksel olarak değerlendirildi. Sağlıklı ve serebral palsili çocukların kafatası çap ölçümleri arasında istatistiksel olarak anlamlı bir fark bulunmuştur (p<0.05). Grupların arasında kafatası yükseklik, genişlik ve uzunluk ölçümleri arasındaki istatistiksel olarak anlamlı bulundu (p<0.05). Vücut antropometrik ölçümleri istatistik sonuçları arasında boyun, göğüs ve el arasında anlamlı bir fark bulunamadı (p>0.05). Diğer alınan ölçümler arasındaki farklar istatistiksel olarak anlamlıydı (p<0.05). Kafatası asimetri yönü değerlendirildiğinde iki grup arasında istatistiksel olarak anlamlı fark bulundu (p<0.05). Çalışamada serebral palsili çocuklar ile sağlıklı çocukların kafaçapları, kafatası uzunluk, yükseklik ve genişliği arasında fark olduğu görülmüştür.
Serebral palsili çocukların kaba motor ve fonksiyonel seviyeleri ile pulmoner kapasite arasındaki ilişkinin incelenmesi

Bu çalışmanın amacı, Serebral palsili çocukların kaba motor seviyeleri ve fonksiyonel seviyeleri ile pulmoner kapasite arasındaki ilişkinin incelenmesidir. Çalışmaya, İstanbul'da bir özel eğitim ve rehabilitasyon merkezine devam eden, 50 serebral palsili çocuk (26 erkek, 24 kız) ve bu çocukların 30 sağlıklı kardeşleri (16 kız, 14 erkek) dahil edildi. Serebral Palsili çocukların yaş ortalaması 9 2, 79 yıl, boy ortalaması 126,26 20, 09 ve kilo ortalaması 33 ,58 14,40'tır. Sağlıklı çocukların olduğu grupta ise yaş ortalaması 9 ,40 2,12, boy ortalaması 127,37 21, 9 ve kilo ortalaması 33 ,40 8,98dir. Yaş, boy, kilo açısından iki grup arasında istatistiksel olarak anlamlı fark yoktur. (p>0,05) Hastaların demografik özellikleri kaydedildi. Olgular Kaba Motor Fonksiyon Sınıflama Sistemine ve serebral palsi tiplerine göre sınıflandırıldı. Fonksiyonel seviye Pediyatrik Fonksiyonel Bağımsızlık Ölçütü ile değerlendirildi. Pulmoner kapasite ölçümü için SpiroAnalyzer ST-75 spirometre kullanıldı. Çalışmanın sonuçlarına göre, Serebral Palsi grubu içinde KMFSS ve WeeFIM ölçekleri değerleri karşılaştırıldı ve aralarında korelasyon bulundu. ( p . 0.01 ) Serebral palsili çocuklar ile sağlıklı çocukların solunum parametreleri karşılaştırıldı, VC, FVC, FEV1, FEV1/FVC, MEF75, MEF50 ve MEF25 değişkenleri açısından istatistiksel olarak anlamlı fark bulundu. (p<0,05) Ayrıca, değişkenlerin ortalamalarına göre, her değişken için sağlıklı çocukların serebral palsili çocuklara göre tüm solunum parametresi değerlerinin daha yüksek olduğu bulundu. KMFSS'e göre, seviye I-II de olan çocuklar ve III-V arasında olan serebral palsili çocukların solunum parametreleri karşılaştırıldı ve FVC, FEV1, FEV1/FVC, PEF, MEF75 değerleri arasında istatistiksel olarak anlamlı fark bulundu. (p<0,05) Serebral Palsili çocuklarda, KMFSS ile solunum parametreleri değerleri arasında korelasyona bakıldı. KMFSS ile FVC, FEV1, MEF75 ve MEF25 değişkenleri arasında korelasyon bulundu. (p<0,05) Weefim ile solunum parametreleri değerleri arasında korelasyona bakıldı. FVC, FEV1, MEF75 ile motor skor toplamı arasında korelasyon bulundu. (p<0,05) Kognitif skor alt toplamı ile VC, FVC, FEV1, FEV1/FVC, PEF, MEF75, MEF50 ve MEF25 arasında korelasyon bulundu. (p<0,05) Total FIM ile VC, FVC, FEV1/FVC, MEF50 ve MEF25 arasında korelasyon bulundu. (p<0,05) Çalışmanın sonucunda, serebral palsili çocukların solunum değerlerinin normal gelişim gösteren yaşıtlarından daha düşük olduğunu ve fonksiyonellik ile ilişkili olduğunu dolayısıyla serebral palsinin pulmoner kapasiteyi etkilediği sonucuna vardık. Serebral palsili çocuklara uygulanan rehabilitasyon programlarına solunum rehabilitasyonun da dahil edilmesi ile motor ve fonksiyonel seviyenin gelişimine ek olarak pulmoner kapasitelerinin de gelişimine yardımcı olunabilir.
Kanser tanısı ile izlenen çocukların hastalık algısı: Projektif resim çizme yoluyla inceleme

Bu araştırma, kanser tanısı ile izlenen çocukların kansere ilişkin algılarını belirlemek amacıyla projektif resim çizme yöntemiyle nitel tipte yapılmıştır. Araştırma Mayıs-Kasım 2017 tarihleri arasında İstanbul Üniversitesi Çapa Tıp Fakültesi Onkoloji Enstitüsü Pediatri Hemotoloji ve Onkoloji servislerinde izlenen 36 çocuk ile gerçekleştirilmiştir. Çocukların resimlerinde %83,3'ü kendini %25'i hemşire çizdiğini belirtmiştir. Çocukların %50'si kendini tam ve %36,7'si de kendini yatağın içinde çizmiştir. Çocukların %58,3'ü üzgün, %44,4'ü neşeli, %30,6'si belirsiz, %19,4'ü yorgun ve %11,1'i de kızgın yüz ifadesi çizmişlerdir. Çocukların yarısına yakını (%44,4) iğne/ ilaç figürü, %19,4'ü güneş figürü, %16,7'si hastane binası, %13,9'u çiçek, hayvan ve %8,3'ü de ağaç figürü çizmiştir. %66,7'si ise 5 renk ve üzeri boya ile tamamlamıştır. Çocukların %66,7'si çizimini kağıdın tamamını kullanarak yapmıştır. Hastalık algısına ilişkin çizilen resmi yorumlayan çocuklardan 20'i olumlu algı iletirken, 28'si de olumsuz algı iletmiştir. Olumlu algı ana teması; 'Sağlığına kavuşma inancı' (n=14) ve 'Mutlu hissetme' (n=12) alt temalarından oluşmaktadır. Çocukların resim yorumlarına göre oluşturulan olumsuz hastalık algısı (n=28) ana teması ise; 'Mutsuz ve üzgün hissetme' (n=24), 'Damar yolu korkusu' (n=9), 'Geçmiş yaşama özlem duyma' (n=7), 'Yorgun ve bıkmış hissetme' (n=3) ve alt temalarından oluşmaktadır. Hastalık algısına ilişkin çizilen resimlerin psikolog yorumlarına göre çocukların hastalık algıları 14 olumlu, 30 olumsuz algı olacak şekilde iki ana temada toplanmıştır. Olumlu ve olumsuz algıların alt temaları psikolog ve araştırmacı tarafından literatür doğrultusunda belirlenmiştir. Olumlu algı temaları; 'Ümit' (n=13), 'Benlik saygısı' (n=4) ve 'Kabullenme' (n=1) temalarından oluşmaktadır. Olumsuz algı ana teması; 'Beden imajında bozulma' (n=15), 'Depresyon' (n=15), 'Anksiyete' (n=13), 'Ümitsizlik-karamsarlık' (n=10) ve 'Agresyon' (n=3) alt temalarından oluşmaktadır. Araştırma sonucunda çocukların hastalığa karşı olumlu ve olumsuz algıları saptanmıştır. Elde edilen bulgular değerlendirildiğinde, birçok çocuğun hastalığa karşı olumlu ve olumsuz algıları bir arada taşıdığı söylenebilir. Çocukların birçoğu hastalığa karşı ümit taşırken aynı zamanda hastalık nedeniyle depresyon, anksiyete gibi olumsuz algıları da yaşamaktadırlar.
2007-2017 yılları arasında akciğer tüberkülozu tanısı ile takip edilen olguların demografik ve klinik özelliklerinin retrospektif değerlendirilmesi

Amaç: Tüberküloz insanların bilinen en eski hastalıklarından biridir ve günümüzde dünyada enfeksiyona bağlı ölümlerin en sık ikinci nedeni olarak varlığını sürdürmektedir. Dünya Sağlık Örgütü verilerine göre ülkemizdeki insidansı yüz binde 0-24. 9 olan bu hastalık tüm dünyada olduğu gibi ülkemizde de oldukça önemli bir halk sağlığı sorunudur. Bu çalışmanın amacı ülkemizde çocukluk çağı yaş grubunda da önemli bir sağlık sorunu olan bu hastalığa karşı yürütülen çalışmalara katkıda bulunmak üzere kliniğimizde takip ve tedavi edilen akciğer tüberkülozu tanılı pediatrik olguların demografik ve klinik özelliklerinin değerlendirilmesidir. Yöntem: Çalışmada Ondokuz Mayıs Üniversitesi Tıp Fakültesi Çocuk Sağlığı ve Hastalıkları Anabilim Dalında Temmuz 2007 -Temmuz 2017 döneminde akciğer tüberkülozu nedeniyle takip ve tedavi edilen 1 ay-18 yaş arası olguların demografik ve klinik özellikleri retrospektif olarak değerlendirilmiştir. Akciğer tüberkülozuna akciğer dışı organ tutulumu eşlik eden olgular da değerlendirmeye alınmış, ancak izole akciğer dışı tüberküloz olguları çalışma dışı bırakılmıştır. Bulgular: Çalışmada yaş ortalaması 8.8 5. 7 yıl olan 81 olgu (%63 erkek, %37 kz) değerlendirildi. Olguların %64.1'inde izole akciğer tüberkülozu, %35.9'unda ise akciğer tüberkülozuna eşlik eden akciğer dışı tüberküloz vardı. Akciğer dışı tüberküloz olgularında en sık tüberküloz plörezi (%21), tüberküloz lenfadenit (%6.2), dissemine tüberküloz (%3.7), abdominal tüberküloz (%2.5), tüberküloz menenjit (%1.2) ve tüberküloz artrit (%1.2) saptandı. Akciğer tüberkülozlu olgularımızın %71.6'sında Bacille-Calmate-Guerin skarı, %77.8'sinde tüberkülin deri testi pozitifliği saptandı. Olguların %53'ünün tüberkülozlu hasta ile temasları mevcuttu (%30. 9 ev içi temas, %9.9 ev dışı temas). Akciğer tüberkülozlu hastalarda yapılan aile taraması sonucunda 10 (%12.3) kişide yeni aktif tüberküloz saptandı. Olguların %91.4'ü semptomatikti ve en sık öksürük (%81.5) ile başvurmuşlardı. Tüm olgularımıza akciğer grafisi çekilmişti ve % 96 .3'ünde patolojik bulgu vardı. Olguların %21'inde Aside rezistan basil pozitifliği, %33.8'inde Polimeraz zincir reaksiyonu pozitifliği, %39.5'inde tüberküloz kültür pozitifliği saptandı. ARB negatif gelen 18 (%56.2) olguda TB kültüründe üreme oldu. İlaç yan etkileri incelendiğinde; olgularımızın %8.6'sında yan etki görüldü, ancak gerekli müdahale ile tümü düzeldi. Olgularımızın ikisi (%2.5) kontrollere gelmemiştir, altısının (%7.4) tedavisi halen devam etmektedir ve kalan 73 (%90.1) olgu ise tedavisini tamamlamış ve iyileşmiştir. Sonuç: Mevcut verilerimize göre tüberküloz bölgemizde hala çok önemli bir problemdir. Tüberkülozun her hastalığı taklit edebileceği ve ayırıcı tanıda akılda tutulması gerektiği unutulmamalıdır. Yeni tanı alan olgularda aile taraması ve gerekli bildirimlerin yapılması öncelikli konulardır.
Ondokuz Mayıs Üniversitesi Tıp Fakültesi Çocuk Acil Polikliniğine başvuran ilaç ile zehirlenme olgularının değerlendirilmesi

Amaç: Bu çalışmanın amacı, hastanemizin Çocuk Acil Polikliniğine başvuran ilaç içme olgularının klinik ve demografik özelliklerinin incelenmesidir. Yöntemler: Ocak 2005 -Aralık 2009 tarihleri arasında Çocuk Acil Polikliniğine başvuran yatırılarak tedavi edilen 0-18 yaş arası ilaç içme olguları geriye dönük olarak incelendi. İlaç içme olguları hakkındaki bilgiler Çocuk Acil Poliklinik protokol defterlerinden olguların dosya numaraları belirlenerek, dosyalarda yer alan epikrizler ve Nucleus Hastane Bilgi Yönetim Sisteminde yer alan hasta bilgileri incelenerek elde edildi. Hastaların yaş, cinsiyet, zehirlenmenin olduğu ay ve yıl, hastaneye geliş süreleri, toksik madde ile temas yolu, semptomlar, klinik bulgular, zehirlenme zamanı, gözlem süresi, komplikasyonlar, hastanede yatış süresi, yoğun bakım gereksinimi, uygulanan tedavi ve sonuçları açısından değerlendirildi. Bulgular: Ocak 2005 -Aralık 2009 tarihleri arasında ilaç içme nedeniyle 1.795 olgu başvurmuş olup dosyasında yeterli bilgiye sahip 1.684 olgu dosyası incelenmiştir. Aynı zaman diliminde çocuk acil servisine başvuran olgular göz önüne alındığında (57. 785 olgu), ilaç içme olguları tüm olguların % 3 .1'ini oluşturuyordu. Yaş dağılımı 0-18 yaş (0-216 ay) ve yaş ortalaması 114,33 74, 64 ay olan 1.684 olgunun 1 .069'u (%63,5) kız, 615'i (%36,5) erkek idi. Zehirlenmeye en çok neden olan ilaç grubu santral sinir sistemi ilaçları (%33,9) olup, ikinci sıklıkta (%12,9) tarımda kullanılan ilaçlar, insektisitler ve pestisitler yer almaktaydı. Olguların 1 .233'ünün (%73,2) bir ilaç, 453'ünün (%26,8) çoklu ilaç alımı ile zehirlendiği tespit edildi. Tek ilaç alımına bağlı zehirlenmede en sık saptanan etken madde amitriptilin %18, 8 olup, ikinci sıklıkta %4,69 fare zehiri yer almakta idi. Zehirlenmeye neden olan toksik madde alım yolu en sık ağızdan olup olguların %98,2'sini oluşturmaktaydı. Tüm zehirlenme olguları içinde en çok görülen semptom 268'inde (%15,9) bulantı/kusma, 228'inde (%13,1) bilinç değişikliği ve 99'unda (%5,8) huzursuzluk olarak saptandı. 854 (%50,7) olgunun intihar amacıyla, 830 (%49,3) olgunun kaza sonucu ilaç aldığı tespit edildi. Beş yıllık süre boyunca ilaç içme nedeniyle üç hasta kaybedildi. Mortalite oranı % 0,17 saptandı. Sonuç: Bu çalışmada çocuk acil polikliniğe başvuran olguların % 3 .1'ini ilaç içme olguları oluşturuyordu. Zehirlenmeler özellikle çocuklarda önemli halk sağlığı problemidir. Başlıca ilaç ile zehirlenme nedeni kaza ve ailenin dikkatsizliği nedeniyle meydana gelmektedir. İntihar amaçlı zehirlenmeler daha az sayıdadır. Zehirlenmelerin ilaçların çocuğun ulaşamayacağı yerlerde saklanması ve adölesanlarla ailenin eğitimi ile önlenebileceği kanısındayız.
Futbolda farklı antrenman metotlarının çocukların bazı fiziksel fizyolojik ve teknik kapasiteleri üzerine etkilerinin karşılaştırılması

Bu çalışmanın amacı; sınırlı süreye sahip hazırlık sezonu içinde, interval koşular ile 4x4 dar alan oyunlarından hangisinin 10-14 yaş grubundaki çocukların aerobik kapasite, anaerobik güç, kuvvet, sürat, esneklik ve teknik özelliklerini geliştirmek için daha etkin bir antrenman metodu olduğunun araştırılmasıdır. Çalışma, ailelerinin gönüllülüğü prensibi esas alınarak katılan 24 çocuk üzerinde uygulanmıştır. Öncelikle, 2 hafta boyunca tüm oyuncular için aerobik tabanlı düşük şiddette antrenmanlar uygulanmış, futbolcular 'Dar Alan Oyun Grubu', 'İnterval Koşu Grubu ' ve 'Kontrol Grubu ' olmak üzere rastgele 3 gruba ayrıldıktan sonra 'ilk ölçüm' gerçekleştirilmiştir. İlk testte; katılımcıların fiziksel, fizyolojik ve teknik özelliklerinin belirlenmesi için yaş, vücut ağırlığı ve boy, aerobik kapasite, sürat, bacak kuvveti, dikey sıçrama ve esneklik özellikleri ölçülecek, ayrıca anaerobik güç, vücut kitle indeksi ve toplam 'futbol teknik puanları' hesaplanmıştır. Daha sonra, 6 hafta süresince DAO ve İK grupları 4x4 dakika üzerinden haftada 3 gün boyunca, düzenli olarak dar alan oyunları ve interval koşu çalışmalarına katılmışlardır. KG çalışmalar boyunca sadece düşük yoğunluklu antrenmanlar yapmıştır. 6 hafta süresince, tüm gruplar belirtilen çalışmalar haricinde herhangi bir özel dayanıklılık, güç, kuvvet, sürat, esneklik çalışması ya da teknik çalışma yapmamışlardır. Son olarak; 6 haftalık antrenmanlar sonunda, ikinci bir ölçüm gerçekleştirilmiştir. Verilerin analizinde SPSS (Ver.18) analiz programı kullanılmıştır. Ön test ve son testten elde edilen değerler, ANOVA testi yardımı ile istatistiksel olarak karşılaştırılmıştır. Bütün istatistiksel yöntemler için yanılma düzeyi 0.01 ve 0,05 olarak kabul edilmiştir. Çalışmalar sonucunda, İK ve DAO gruplarında VO2maks, bir pas ile top sürme değerlerinde ve DAO grubunda 10 m sprint, ayak ve diz ile saydırma, pas verme ve dripling değerlerinde anlamlı artış meydana gelmiştir. Grupların paired-samples t testi sonuçlarına göre; İK ve DAO gruplarında dikey sıçrama, bacak kuvveti, 10 m ve 30 m sprint, anaerobik güç, VO2maks, bir pas ile top sürme değerlerinde anlamlı bir artış meydana gelmiştir. Ayrıca DAO grubunda İK grubundan farklı olarak; ayak ve diz saydırma, dripling ve pas verme değerlerinde de anlamlı gelişim tespit edilmiştir.
Mekanik ventilasyonda olan entübe çocuklara uygulanan yatak banyosunun yaşam bulgularına ve oksijen satürasyonuna etkileri

Bu çalışma, mekanik ventilasyona bağlı entübe çocuklara uygulanan yatak banyosunun yaşam bulgularına ve oksijen satürasyonuna etkilerini değerlendirmek amacıyla planlanmış yarı deneysel bir araştırmadır. Araştırmanın evreni, Mart 2012 - Ocak 2013 tarihleri arasında İÜ Cerrahpaşa Tıp Fakültesi Hastanesi Çocuk Sağlığı ve Hastalıkları Anabilim Dalı, Çocuk Yoğun Bakım Ünitesinde tedavi gören hastaları kapsamıştır. Örneklemini ise çalışmanın amacı açıklanarak, bilgilendirme sonrası araştırmaya katılım için yasal temsilcisinden izin alınan ve araştırmanın örneklem kriterlerini karşılayan toplam 60 çocuk oluşturmuştur. Araştırmada hastalara 3 farklı günde 32 C 38 oC'lik suyla silme banyo verilmiştir. Hastaların yaşam bulguları ve oksijen satürasyonu değerleri; banyodan önce, banyo işlemi bittikten hemen sonra ve 30 dk sonra ölçülmüştür. Verilerin toplanmasında 'Yapılandırılmış Hasta Bilgi Formu' kullanılmıştır. Verilerin analizi bilgisayarda, tanımlayıcı ve önemlilik analizleri kullanılarak yapılmıştır. Hastaların yaş ortalamasının 4,77 5,51 yıl, %35'inin 0-1 yaş grubunda, %56,7'sinin cinsiyetinin erkek olduğu saptanmıştır. Çalışma kapsamına alınan hastaların sıklıkla solunum sistemi hastalıkları (%65) nedeniyle mekanik ventilasyonda olduğu, %91,7'sinin endotrakeal tüp ile %46,7'sinin PSV modda mekanik ventilatöre bağlandığı belirlenmiştir. Hastalara ilk yatak banyosunun yatış tarihlerinden ortalama 1,54 3,57 gün sonra uygulandığı ve banyoların ortalama 18,3 dk sürede gerçekleştiği saptanmıştır. Yatak banyosu öncesi ve sonrası değerlendirilen yaşam bulguları karşılaştırıldığında banyodan önce, hemen sonra ve 30 dk sonraki değerlerin birbirinden ileri düzeyde farklı olduğu (p<0,001) gözlenmiştir. Yatak banyosundan 30 dk sonra, vücut sıcaklığı dışındaki tüm bulguların en düşük değerleri elde edilmiştir. Hastalara uygulanan yatak banyosu öncesi (%94,5) ve sonrası oksijen satürasyonu ölçüm değerleri karşılaştırıldığında yatak banyosundan 30 dk sonra en yüksek değerlere (%97,3) ulaşıldığı saptanmıştır. Sonuç olarak bu araştırma sonuçları; mekanik ventilasyona bağlı entübe çocuk hastalara uygulanan yatak banyosunun yaşam bulguları değerlerini olumlu olarak etkilediğini, oksijen satürasyonu değerlerini arttırdığını göstermektedir.