turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Çocuklardaki çölyak hastalığının annelerin yaşam kalitesi ve depresyon düzeylerine etkisi

Amaç: Çölyak hastalığı olan çocukların sürekli olarak glütensiz diyete uyma zorunluluğu çocukla birlikte ailesine de psikososyal bir yük getirmekte ve özellikle çocuğun birincil bakımından sorumlu annelerin yaşam kalitesini ve psikososyal durumlarını olumsuz etkileyebilmektedir. Bu çalışmada çölyak hastalığı olan çocukların annelerinin, kontrol grubundaki çocukların anneleri ile karşılaştırılarak, yaşam kalitesinin ve depresyon düzeylerinin incelenmesi amaçlanmıştır. Gereç ve Yöntem : Çalışma Erciyes Üniversitesi Çocuk Sağlığı ve Hastalıkları Anabilim Dalı Gastroenteroloji Polikliniğinde 1 Temmuz- 31 Aralık 2015 tarihleri arasında yapılmıştır. Çalışma grubuna; 93 çölyak hastalığı olan çocuğun annesi ile 93 sağlam çocuğun annesi olmak üzere toplam 186 anne alınmıştır. Çalışmaya katılan tüm annlerden sözlü onam alınarak, sosyodemografik veri formu, yaşam kalitesi ölçeği (SF-36) ve Beck Depresyon Ölçeği yüz yüze görüşme tekniği ile uygulanmıştır. Verilerin değerlendirilmesinde SPSS paket programı kullanılmıştır. İstatistiksel analizlerde p<0. 05 değerleri anlamlı kabul edilmiştir. Bulgular: Çölyak hastalığı olan çocukların annelerinde kontrol grubundaki çocukların annelerine göre yaşam kalitesi puanları daha düşük bulunmuştur. (Sırasıyla genel sağlık (32 ve 44), fiziksel fonksiyonellik (50 ve 80), fiziksel rol güçlüğü (50 ve 100), mental sağlık (48 ve 72), enerji (35 ve 60), emosyonel sağlık (33. 33 ve 100), bedensel ağrı (30 ve 70) ve sosyal fonksiyonellik (50 ve 62 .50). Özellikle eğitim düzeyi düşük olan, 4 ve üzeri çocuk sahibi olan, ekonomik durumu kötü olan ve herhangi bir işte çalışmayan çölyaklı çocuk annelerinde yaşam kalitesi puanları daha düşük bulunmuştur. BDÖ'ye göre yapılan değerlendirmelerde de; çölyaklı çocuk annelerinde depresif belirti görülme oranı (% 69.9) kontrol grubundaki annelere göre (%14.0) anlamlı derecede yüksek bulunmuştur. Yapılan ileri analizlerde; 41 yaş ve üzerinde olan, 4 ve üzeri çocuk sahibi olan, ekonomik durumu kötü olan ve köy ve kasabalarda yaşayan annelerde depresif belirti oranları daha fazla bulunmuştur. Sonuç: Annelerin kronik hastalığı olan çocuğu ile uğraşırken yaşam kalitelerinin ve beden-ruh sağlıklarının olumsuz yönde etkilendiği tespit edilmişdir. Çölyak hastalığı olan bir çocuk tespit edildiğinde, annelerinin de yaşam kalitelerinin korunması ya da ruhsal sıkıntılarla karşılaşmalarının önlenmesi açısından takip edilmesinin ve destek olunmasının yararlı olacağı düşünülmektedir.
Anadolu sahası Türk halk hikayelerinde çocuk

'Anadolu Sahası Türk Halk Hikayelerinde Çocuk' konulu tez belirlenen otuz yedi halk hikayesinde mevcut 'çocuk' kavramının değerlendirilmesidir. Hikayelerde 'çocuk' kavramı; çocuğun doğumu, çocuğa ad konulması, çocuğun eğitimi, sosyal çevresi, aile içindeki konumu, giyimi, evlenmesi gibi çeşitli konuların alt başlıklar altında değerlendirilmiştir. Hikayelerdeki çocuk kavramı incelenirken Türk aile yapısı ve bu yapının Türk folklorundaki yeri de değerlendirilmiştir. Değerlendirme ve tespitler şahsi yorumlarımızla birlikte sunulmuştur.
Çocuk kliniklerinde çalışan hemşirelerinin 3-6 yaş grubu hastanede yatan çocuklara yaş dönem özelliklerine göre yaklaşımları

Çocukluk döneminde hastaneye yatma çocuklar için önemli bir stres faktörüdür. Hastaneye yatmaya uyumu kolaylaştırmak için çocuk kliniklerinde çalışan hemşirelerin, çocukların duygusal, zihinsel ve sosyal gereksinimlerinin farkında olmaları gerekmektedir. Yaş dönemlerine göre bu gereksinimlerin göz önünde bulundurulması, bakım ve uygulamalarda kullanılması önemlidir. Bu araştırma, çocuk kliniklerinde çalışan hemşirelerinin 3-6 yaş grubu hastanede yatan çocuklara yaş dönem özelliklerine göre yaklaşımlarının belirlenmesi amacıyla tanımlayıcı olarak yapılmıştır. Araştırma, Ankara il merkezinde bulunan çocuk hastanelerinde çalışan 268 hemşire ile yapılmıştır. Veriler araştırmacı tarafından hazırlanan tanımlayıcı anket bilgi formu ve 'Çocuk Hemşirelerinin Rol ve İşlevlerini Uygulama Ölçeği' ile toplanmıştır. Değerlendirmede yüzde, Ki-kare, Mann-Whitney U, Kruskal-Wallis, Bonferroni, Spearman Rho Korelasyon Testleri kullanılmıştır. Araştırma sonucunda hemşirelerin %84'ünün kadın, %50.7'sinin bekar, %38.8'inin çocuk sahibi ve %57.8'inin lisans mezunu, yaş ortalamaların 31 .0 7.3, meslekte çalışma sürelerinin 6.0 (min=0.1; max=39.0) yıl, çocuk kliniğinde çalışma sürelerinin 3.0 (min=0.0; max=36.0) yıl olduğu belirlenmiştir. Hemşirelerin hastanede yatan 3-6 yaş grubu çocukların yaş dönem özelliklerinin farkında oldukları, hastalık ve hastanede yatmaya çocukların verdikleri tepkileri bildikleri belirlenmiştir. Hemşirelerin 'Çocuk Hemşiresi Rol ve İşlevleri Uygulama Ölçeği'nde hemşirelik rolü'(puan ortalamaları yüksek bulunmuştur. Çocuk sahibi hemşirelerin iletişimci ve işbirliği rolü, rehabilite edici rolü, danışman rolü, yönetici ve koordine edici rolü'(puanı arasında istatistiksel olarak anlamlı bir farklılık tespit edilmiştir (p<0.05). Elde edilen veriler doğrultusunda; çocuk hemşirelerine belirli aralıklarla çocuk gelişimi ile ilgili eğitimler verilmesi, duyarlılıklarının arttırılması ve konuyla ilgili farklı çalışmaların yapılması önerilebilir.
GNAL polimorfizmlerinin dikkat eksiklikliği hiperaktivite bozukluğu olan çocuklarda araştırılması

Dopaminerjik reseptörler DEHB etyopatogenezinde önemli bir rol oynarlar. D1 benzeri reseptör ailesinin striatumda cAMP artışı sağlaması için Golf proteini gereklidir. Bu çalışmada Golf'ün kodlandığı gen olan GNAL'deki rs8095592 ve rs 3892113 polimorfizmlerinin DEHB tanısı alan çocuklarda incelenmesi amaçlanmıştır. Ayrıca bu polimorfizmlerin DEHB tipi, tanı alma yaşı ve aile öyküsü ile ilişkisinin araştırılması planlanmıştır. Çalışmaya Gazi Üniversitesi Çocuk-Ergen Ruh Sağlığı ve Hastalıkları Anabilim Dalı'na başvuran DSM-IV'e göre DEHB tanısı konmuş 6-18 yaş arası 100 hasta ve 7-18 yaş arası 81 sağlıklı kontrol dahil edilmiştir. IQ değeri 70'in altında ve özgül öğrenme güçlüğü tanısı alan hastalar çalışma dışı bırakılmıştır. Hastalardan venöz kan örneği anlınmış, gen analizi yapılmış, GNAL'ye ait rs8095592 ve rs 3892113 polimorfizmleri incelenmiştir. rs8095592 ve rs 3892113 polimorfizmleri açısından hasta ve kontrol grubunda herhangi bir istatistiksel anlamlı farklılık bulunmamıştır. Ancak hasta grubunda ailede DEHB öyküsü bulunanlarda rs8095592'de GG genotipinin istatiksel olarak anlamlı bir şekilde arttığı saptanmıştır. Ayrıca rs8095592'de GG genotipinin, rs3892113'de ise TG genotipinin dikkat eksikliği baskın tip DEHB tanısı alanlarda görece yüksek olduğu; rs 8095592'de GG genotipinin 8 yaş ve 67 öncesinde tanı alanlarda arttığı saptanmıştır. Ancak bu farklılıklar istatistiksel olarak anlamlı bulunmamıştır. Sonuç olarak; rs8095592 polimorfizminin DEHB genetiğinde önemli bir oynayabileceği, bu bölgede A alleline sahip olmanın ailede DEHB öyküsü olanlarda DEHB için bir koruyucu faktör olabileceği düşünülmüştür. Ancak bu bağlantıların kanıtlanması için yeni çalışmalara ihtiyaç duyulmaktadır.
Hacettepe Üniversitesi Çocuk Allerji Bilim Dalı'nda pletismografi yapılan hastaların retrospektif incelenmesi

Amaç: Bu çalışmada pletismografi yapılan hastaların medikal kayıtları geriye dönük olarak araştırılarak; hastaların tedavi prosedürleri, pletismografi endikasyonları, pletismografi sonuçlarına göre tedavideki değişikliklerin belirlenmesi, tedaviye yanıt durumlarının araştırılması amaçlanmıştır. Gereç ve Yöntem: Çalışmamızda 2005- 2013 yılları arasında Hacettepe Üniversitesi Hastanesi Pediatrik Alerji ünitesinde pletismografi yapılan 40 hasta ile ilgili veriler geriye dönük olarak incelenerek hastaların demografik ve klinik verileri, hastanın ilk değerlendirildiği bölüm, pletismografi endikasyonu, pletismografinin allerji polikliniğinde kaçıncı muayenede istendiği, hastaya kaç kez pletismografi yapıldığı, pletismografi esnasındaki SFT değerleri, pletismografi öncesi ve sonrası almakta olduğu tedavi ile fizik muayene ve radyoloji bulguları değerlendirilmiştir. Bulgular: Çalışmamızda pletismografi yapılan hastalarda ortalama yaş 11.6 2, 7 olarak tespit edilmiştir. Hastalarda ortalama tanı yaşı ise 8,6 4, 1 olarak belirlenmiştir. Pletismografi endikasyonları incelendiğinde 15 hastada (%37.5) restriksiyon şüphesi, 10 hastada (%25) tedaviye rağmen semptomatik olma, 23 hastada (%57.5) reverzibilite olmaması, 1 hastada (%2.5) operasyonun etkisinin gözlemlenmesi, 1 hastada (%2.5) enfeksiyon etkisinin izlenmesi, 7 hastada (%17.5) ağır astım, akciğer fonksiyonlarının incelenmesi amacıyla pletismografi işlemi yapılmıştır. Kronik akciğer hastalığı ile birlikte astım varlığında tanı yaşı daha yüksek olarak bulunmuştur. astım ile kronik akciğer hastalığı birlikteliği olanlarda sRaw, RV değerleri daha yüksek iken sGaw, VC ve TLC değerleri daha düşük bulundu. Bronkodilatasyon sonrasında tüm popülasyonda sRaw, RV ve TLC değerlerinde azalma tespit edilirken; sGaw, FEV1, FEV1/FVC, FEF25- 75 değerlerinde artış tespit edildi. Göğüs hastalıklarına başvuranlarda pletismografi endikasyonunun daha erken konulduğu görülmüştür. Anormal akciğer radyolojik bulguları mevcut olan hastalarda akciğer radyolojik bulguları normal olan hastalara göre pletismografi sayısı daha fazla bulunmuştur. Tartışma: Kronik akciğer hastalığı ile astım birlikteliğinde astım tanısı gecikebilmektedir. Spirometri gibi tekniklerin yanında pletismografinin özellikle 5 yaş üstü çocuklarda- kullanımının artırılması ve bu kullanımların prospektif çalışmalara konu olması ile çeşitli hastalıkların tanı ve tedavi sürecinde pletismografi kullanışlı bir teknik haline gelebilecektir.
Çocuklarda kronik böbrek hastalığı ve böbrek nakli sonrası genotoksik hasarın biyoizlenmesi

Kronik böbrek hastalığı, böbrek fonksiyonlarında şiddetli ve geri dönüşümsüz azalma ile karakterize çok ciddi bir hastalıktır. KBH'nın bir sonucu, artan kanser riskidir. Kanser riski, genomik hasarın artışıyla ilişkilendirilebilir. KBH çocuklarda genomik hasarın incelendiği herhangi bir çalışma bulunmamaktadır. 17 PreD, 15 HD ve 17 Tx hastası çocuğun lenfositlerinde Comet, Modifiye Comet, MÇ, FISH kombine MÇ, bukkal epitelde MÇ Yöntemlerini kullanarak genomik hasarı ve ölçümü yapılan biyokimyasal parametrelerin genotoksisite parametreleriyle ilişkisini değerlendirdik. Kontrol grubumuz yaş ve cinsiyet uyumlu 20 sağlıklı çocuktan oluşturuldu. Comet Yöntemiyle belirlenen bazal DNA hasarının Tx, HD ve PreD gruplarında arttığı, pürin baz hasarının PreD ve Tx gruplarında HD grubundan daha yüksek olduğu, primidin baz hasarının ise hasta gruplarında benzerlik gösterdiği saptandı. MÇ Yöntemiyle belirlenen DNA hasarının Tx, HD ve PreD gruplarında arttığı, fakat hasarın HD ve PreD gruplarında Tx grubuna göre daha yüksek olduğu saptandı. 3 hasta grubunda da MÇ oluşumunda hem anojenik hem de klastojenik mekanizmaların rolü olduğu belirlendi. HD grubundaki mikroçekirdek artışında anojenik etkilerin daha baskın olduğu belirlendi. Bukkal epitelde MÇ Yöntemiyle belirlenen DNA hasarının da Tx, HD ve PreD gruplarında arttığı belirlendi. BUN, kreatinin, TAS, ürik asit ve ferritin değerleri ile genotoksisite parametreleri arasında etkileşim saptandı. Regresyon analizi sonuçları, hasta gruplarından birinde olmanın Comet, MÇ, S MÇ, S MÇ ve bukkal MÇ sıkılığını arttırdığını göstermektedir. Elde ettiğimiz veriler, farklı biyolojik hedeflerdeki genotoksik etkilerin tayininde bukkal MÇ ve lenfositlerdeki MÇ Yöntemlerinin birbirlerini tamamlayıcı nitelikte olduğu düşündürmektedir. Elde ettiğimiz sonuçlar; kronik böbrek hastalığı olan çocukların genotoksik hasar riskinin arttığını ve bu durumun kanser insidansındaki artışa katkıda bulunabileceğini ortaya koymaktadır.
Obstetrik brakiyal pleksus yaralanması olan çocuklarda bilişsel fonksiyonların incelenmesi

Bu çalışmanın amacı, Obstetrik brakiyal pleksus yer alanması olan çocukların bilişsel ve yürütücü fonksiyonlarını incelemektir. Çalışmaya 6-12 yaşları arasında brakiyal pleksus yer alanması olan 23 çocuk; sağlıklı 22 çocuk katılmıştır. Bireylerin bilişsel fonksiyonlarını değerlendirmek için Dinamik Ergoterapi Biliş Ölçeği Çocuk Versiyonu, yürütücü fonksiyonlarını değerlendirmek için Aileler ve Öğretmenler için Çocukluk Çağı Yürütücü Fonksiyon Envanteri kullanılmıştır. Brakiyal pleksuslu ve sağlıklı çocukların bilişsel ve yürütücü fonksiyonları arasındaki fark Mann Whitney U Testi ile incelenmiştir. Sağlıklı çocukların bilişsel ve yürütücü fonksiyonları, brakiyal pleksuslu çocuklara göre istatistiksel açıdan daha yüksek bulunmuştur (p<0,05). Brakiyal pleksuslu çocukların bilişsel fonksiyonlarının oryantasyon haricindeki tüm parametreleri sağlıklı çocuklara göre daha düşük bulunmuştur (p<0,05). Brakiyal pleksuslu çocukların değerlendirilen yürütücü fonksiyonlarından olan çalışma hafızası ve inhibisyon becerileri sağlıklı çocuklara göre daha zayıf bulunmuştur (p<0,05). OBPY sonrası yaşanan duyusal etkilenim ve kortikal değişiklikler nedeniyle, çoklu sensorimotor süreçlerin etkileşimiyle ortaya çıkan bilişsel ve yürütücü fonksiyonlar etkilenmektedir.
Mekan kurgusunun kullanıcılar üzerindeki psikolojik etkilerinin örneklerle incelenmesi

Mekan insanların fiziksel, psikolojik ve sosyal gereksinimlerini gidermek üzere içinde yaşadığı doğal ve yapay bir çevredir. İnsanlar bu çevrenin sınırlarını somut veya soyut olarak duyulan ile algılarlar. Tüm mimari mekanlar insanlar üzerinde pek çok etkiye sahiptir. Bunların en önemlilerinden biri de psikolojik olanlarıdır. Biliyoruz ki, insanlar gereksirıimlerini yeterince karşılayabildikleri sürece mutludurlar. Eğer insanlar mekanın kötü psikolojik etkileri nedeniyle gereksinimlerini yeterince iyi bir şekilde karşılayamayacak olurlarsa mutsuz da olurlar. Mimarlar, insanların gereksinimlerine en iyi şekilde yanıt verecek ve onlar üzerinde olumsuz bir etki yaratmayacak koşullarda onları mümkün olduğunca mutlu ve huzurlu kılacak tasarımlar gerçekleştirerek, insanların daha mutlu ve psikolojik açıdan da daha sağlıklı olmalarına yardım edebilirler. Mimarların bu amaca ulaşabilmek için farklı mekanların ve farklı mekansal etkenlerin insanlar üzerindeki psikolojik etkileri hakkında bilgi sahibi olmaları gereklidir. Bu çalışma ile mimarların dikkati bu noktaya çekilmeye gayret edilmiştir. inamlmıştır ki, mekanın psikolojik etkileri ne kadar dikkate alınırsa, mekanların ve dolayısıyla kullanıcının kendisi o kadar nitelikli olacaktır.
Şaşılığı olan çocuklarda okülomotor fonksiyonların videonistagmografi ile değerlendirilmesi

Amaç: Çalışmamızda şaşılığı olan çocuklarda okülomotor fonksiyonların değerlendirilmesi ve şaşılığın denge becerilerine olası etkilerinin belirlenmesi amaçlandı. Materyal ve Metot: Çalışmamıza 6 10 yaşları arasında toplam 30 çocuk dahil edildi. Şaşılık tanısı almış 15 çocuk çalışma grubunu, sağlıklı 15 çocuk kontrol grubunu oluşturdu. Tüm çocukların işitme değerlendirilmesi yapıldı, gruplardaki çocuklara yatak başı muayene yöntemleri, Pediatrik Denge Skalası ve videonistagmografi testi uygulandı. Bulgular: Çalışmamızda sakkad testinde, latans açısından gruplar arasında anlamlı farklılık elde edilmedi, tüm çocukların doğruluk ve hız değerleri normal sınırlarda elde edildi. Hiçbir çocukta hipermetrik sakkad gözlenmezken gruplardaki bazı çocuklarda hipometrik sakkad varlığı gözlendi. Gruplar arasında hipometrik sakkad görülme sıklığı açısından anlamlı farklılık elde edilmedi. Çalışma grubunda pursuit test kazançları (0,4 Hz'de sol göz hariç) anlamlı derecede düşük, asimetrileri (0,4 Hz'de sağ göz hariç) anlamlı derecede yüksek elde edildi. Gruplar arasında optokinetik testte kazanç açısından anlamlı farklılık elde edilmedi. Gaze ve spontan nistagmus testi sonuçları ile Fukuda adımlama, yürüme, disdiadokinezi, parmak burun ve past-pointing testi sonuçları tüm çocuklarda normaldi. Çalışma grubunda, kontrol grubuna göre PDS'nin 10. madde (360 derece dönme) ve toplam puanı anlamlı derecede düşük elde edildi. Sonuç: Şaşılığı olan çocukların okülomotor sistemlerinin normallerle benzer özellikler gösterdiği, sadece pursuit sistem fonksiyonlarının normallerle karşılaştırıldığında, şaşılığı olan çocuklarda olumsuz etkilendiği sonucuna varıldı. Bu durumun günlük yaşam aktivitelerinde denge becerilerini etkileyebileceği çalışmamızda gösterildi.
11 yaş grubu futbolcularda uygulanan koordinasyon çalışmalarının bazı biomotor ve teknik becerilerin gelişimi üzerine etkisi

Bu çalışmanın amacı; haftada 3 gün, toplam 8 haftalık çalışmanın sonunda; futbola yeni başlayan, aynı zamanda FTEM çalışmalarında yer alan futbolcuların, normal antrenmanlarının dışında yaptıkları koordinasyon çalışmalarının, bazı teknik becerileri ve biomotor gelişimleri üzerine etkisinin olup olmadığının tespiti ve değerlendirilmesidir. Araştırmaya; Kütahya Yenidoğan İlkokulu futbol takımında bulunan, aynı zamanda FTEM çalışmalarında yer alan; 12 deney, 12 kontrol grubu olmak üzere toplam 24 futbolcu katılmıştır. Araştırmaya katılan futbolculara; 8 hafta süreyle antrenman yapılmıştır; deney grubu, kontrol grubunun yaptığı futbol antrenmanın dışında, koordinasyon çalışması yapmıştır, çalışma öncesinde ve sonrasında, her iki grubunda; esneklik, dikey sıçrama, durarak uzun atlama, 10 metre sürat, 20 metre sürat, çabukluk, toplu çabukluk, top sektirme, pas ölçümleri yapılmıştır. Normallik Analizi yapıldı, verilere normal dağılımın sebep olup olmadığına bakıldı, grupların homojen olduğu görüldü. İki grup arasındaki futbolcuların, bazı teknik becerileri ve biomotor gelişimlerinin karşılaştırılması için; SPSS 21.00 paket programında ?=0. 05 anlamlılık düzeyinde, 2x2 Two-Way Anova testi uygulandı. Test sonuçlarında; gruplar arası test sonuçları, ölçümler arası test sonuçları, ölçüm x grupların test sonuçlarına bakıldı. Gruplar arası test sonuçlarına bakıldığında; hiçbir değerde istatistiki açıdan fark bulunmadı, ölçümler arası test sonuçlarında bakıldığında; durarak uzun atlama, 20 metre sürat, çabukluk, toplu çabukluk, top sektirme, pas, esneklik, 10 merte sürat, ve dikey sıçrama değerlerinde, istatistiki açıdan anlamlı farka rastlanmıştır, ölçüm x gruplar arası test sonuçlarına bakıldığında fark olmasına rağmen, istatistiki açıdan, sadece; çabukluk ve dikey sıçrama değerlerinde anlamlı farka rastlanmıştır. (p<0,05). Bu sonuçlar doğrultusunda, düzenli olarak antrenman yapıldığında; durarak uzun atlama, 20 metre sürat, çabukluk, toplu çabukluk, top sektirme, pas, esneklik, 10 metre sürat, ve dikey sıçrama değerlerinde olumlu değişime görülürken, koordinasyon çalışmasının ise sadece çabukluk ve dikey sıçrama değerlerinde olumlu değişime sebep olduğu görülmüştür.
Birinci basamak sağlık kuruluşlarında çalışan hekimlerin çocuk ergen ruh sağlığı hastalıkları ile ilgili deneyimleri ve farkındalıklarının değerlendirilmesi

Amaç: Sağlık sistemiyle ilk tıbbi temas noktasını oluşturan birinci basamakta görevli aile hekimlerinin Çocuk Ergen Ruh Sağlığı Hastalıklarının tanısı ve önlenmesindeki rolleri dikkate alınarak konu ile ilgili bilgi düzeyleri, farkındalıklarını belirlemek ve tutumlarını değerlendirmek, bilgi düzeylerinin demografik değişkenlere göre farklılaşıp farklılaşmadığının saptanması amacı ile planlanmıştır. Ayrıca aile hekimlerinin bu konudaki duyarlılıklarının arttırılması ve ihtiyaç duyulan eğitim çalışmalarının düzenlenmesine katkıda bulunmakta amaçlarımızın içinde yer almaktadır. Yöntem: Bu çalışmanın Kocaeli il merkezinde görevli aile hekimlerinin ÇERSH hakkındaki bilgi, farkındalık ve tutumlarını belirlemek amacı ile tanımlayıcı olarak yapılması planlanmıştır. Verilerin toplanmasında; literatür bilgileri doğrultusunda araştırmacı ve sorumlu hoca tarafından geliştirilen bir ölçek formu kullanılması planlanmıştır. Ankette hekimlerin ÇERSH'ye yaklaşım konusunda kendilerini yeterli görüp görmedikleri, tutumları, yeterlilikleri ve mezuniyet öncesi eğitim ve aile hekimliği asistanlığı sürecindeki eğitimlerine yönelik önerileri değerlendirilmiştir. Çalışmanın internet üzerinden tasarlanan anket formuyla gerçekleştirilmesi planlanmıştır. Çalışma Kocaeli Aile Hekimleri Derneğindeki kayıtlı tüm kullanıcılara anket linki gönderilerek, çalışmaya katılım gönüllülük esas olacak şekilde planlanmıştır. Toplam sayısı 546 olan tüm dernek üyelerinin çalışmaya dahil edilmesi hedeflenmiştir. Bulgular: Çalışmaya katılan hekimlerin 153'ünün (%59,1) mezuniyet öncesi herhangi bir ÇERS eğitimi almadığı bulunmuştur. Mezuniyet öncesi ÇERS stajı alanların büyük bir kısmı eğitimlerini psikiyatri stajı dahilinde aldıklarını, yalnızca 29'u (%26, 9) eğitimlerini ayrı bir staj olarak aldıklarını belirtmişlerdir. Katılımcıların %56,6'sının mezuniyet sonrası herhangi bir ÇERS eğitimine katılmadığı bulunmuştur. İstatistiksel olarak mezuniyet öncesi tıp eğitimlerinde ÇERS stajı alanlar ve almayanlar arasında tanı koyma ve tedaviyi yönlendirme ve planlama becerileri açısından anlamlı fark saptanmamıştır. ÇERS stajını psikiyatri stajı dahilinde ve ayrı bir staj olarak alan hekimler tanı yeterliliği açısından değerlendirildiğinde çocuklu çağına özgü belli hastalık gruplarında stajı ayrı bir staj olarak alan grubun ölçek puanları istatistiksel olarak anlamlı düzeyde yüksek bulunmuştur. Sonuç: Katılımcıların ÇERS eğitim süreleri değerlendirildiğinde, katılımcılar arasında ciddi farklılık olduğu gözlenmiştir. Katılımcılar mezuniyet öncesi tıp eğitimindeki ÇERS eğitimlerini değerlendirdiklerinde sadece %5,8'i eğitim sürelerinin yeterli olduğunu düşünmektedir. Çalışmada birinci basamak sağlık kuruluşlarında görevli hekimlerin ÇERS hastalıklarında tanı koyma, tedaviyi planlama, yürütebilme alanlarında kendilerini yetersiz gördükleri bulunmuştur. Çalışma sonuçlarının bu alanlarda farkındalık yaratacağı, birinci basamakta ÇERS hastalıklarına yaklaşımın geliştirilmesine yönelik yapılacak yeni çalışmalara yardımcı olacağı düşünülmektedir.
Boy kısalığı olan çocuklarda özbenlik kavramının değerlendirilmesi

Giriş ve Amaç: Çalışmamızda, boy kısalığının fiziksel görünümü etkilemesi ve bireyin özgüven gelişiminde önemli bir dönemi oluşturan çocukluk döneminde dikkatin bedene yönelmiş olması nedeniyle boy kısalığı olan çocukların benlik saygılarının sosyodemografik veriler ile incelenip değerlendirilmesi amaçlandı. Materyal ve Metod: Tanımlayıcı kesitsel tipteki bu çalışma Dicle Üniversitesi Tıp Fakültesi Çocuk Hastalıkları Hastanesi Büyüme ve Gelişim Polikliniğine 01.09. 2018 ve 30.11. 2018 tarihleri arasında başvuran 9-17 yaş arası 180 çocuk hastalarla gerçekleştirilmiştir. Sosyodemografik veri formu ve Piers-Harris Çocuklar İçin Öz-kavramı Ölçeği boy kısalığı olan 180 çocuğa uygulanmıştır. Verilerin analizi SPSS 25.0 paket programı kullanılarak yapılmıştır. Bulgular: Katılımcıların, 101'i (%56,1) erkek, 79'u (%43,9) kadın idi. Yaş ortalaması 151,8 23, 7 ay idi. Katılımcıların 128'i (%71,1) puberteye girmiş, 52'si (%28,9) henüz puberteye girmemiş idi. Çocukların uzunluk ölçümlerinde ortalama boy 138,9 10, 9 cm olarak bulundu. Ortalama z-skoru değeri -2,30 0, 2 SD idi. Piers-Harris çocuklar için öz kavramı ölçeğinden alınan puanların ortalaması 55,2 10, 0 idi. Fiziksel görünüm algısında ortalama puan 6,03 1, 8 idi. Takvim yaşının ilerlemesiyle öz-kavramın azaldığı saptandı. Pubertal geçişin öz-benlik kavramına negatif etkisi görüldü. Kısa boylu çocuklarda fiziksel görünümün zihinsel durum, okul durumu ve mutluluk ile ilişkili olduğu saptandı. Sonuç: Bu çalışmada, boy kısalığı olan çocukların öz benlik kavramlarının düşük olduğu saptanmıştır. Çocukların bedenlerini ve benliklerini sorgulamaya başladıkları puberteye geçiş evresinde öz-benlik kavramında ciddi düşüş görülmektedir. Boy kısalığı olan çocuklarda fiziksel görünüm algısı zihinsel ve okul durumuyla pozitif korelasyon gösterdiği gibi mutluluk da fiziksel görünümle yakından ilişkilidir. Boy kısalığı nedeniyle takip edilen bütün çocuklar psikososyal açıdan değerlendirilmelidir. Özellikle puberteye geçiş evresinde psikolojik destek sağlanmalıdır.