turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
2011-2014 yılları arasında çocuk nöroloji servisine yatan epilepsi hastalarının özellikleri

2011- 2014 YILLARI ARASINDA ÇOCUK NÖROLOJİSİ SERVİSİNE YATAN EPİLEPSİ HASTALARININ ÖZELLİKLERİAMAÇ: Erken çocukluk dönemi epilepsi olgularının demografik ve klinik özelliklerini, seçilen tedavi modalitelerini, olguların nöbet prognozlarını ve nörogelişimsel prognozlarını incelemek ve etkili prognositik faktörleri saptamak amaçlandı. YÖNTEM: İstanbul Tıp Fakültesi Çocuk Sağlığı ve Hastalıkları Anabilim Dalı Çocuk Nörolojisi Bilim Dalı'na 1 Ocak 2011- 31 Aralık 2014 tarihleri arasında başvurmuş ve Çocuk Nörolojisi servisine yatışı yapılmış hastaların epikriz raporları retrospektif olarak incelendi. Çalışma grubumuzu yatışı esnasındaki kronolojik yaşları 1-60 ay arasında olan ve en az iki yıl takip edilmiş 173 epilepsi tanılı hasta oluşturdu. Olguların prenatal, natal ve postnatal dönemlerine ait bilgiler, hastanemiz bilgisayar veri tabanından, hastaların geçmişş epikrizlerinden ve poliklinik dosyalarından elde edildi. Nöbet prognozu ve nörogelişimsel prognoz ile bu veriler istatiksel olarak değerlendirildi. BULGULAR: Çalışmaya %42,2'si (n=73) kız ve %57,8' 1 (n=100) erkek olmak üzere toplam 173 hasta dahil edildi. Çalışma grubumuzdaki hastaların ilk kez nöbet şikayeti ile hastaneye yatırıldıklarındaki kronolojik yaşları 14,2 13,4 ay idi. 94 hasta (%54,3) ilaca yanıtlı, 79 hasta (%45,7) ise ilaca dirençli olarak değerlendirildi. 35'inin (%20,2) nörogelişimsel prognozunun normal,138'inin (%79,8) ise anormal olduğu saptandı. İlaca direnç açısından erkek cinsiyetin, başlangıçta nörolojik muayene bulgusu olmasının, elektroensefalografide epileptiform deşarj varlığının istatistiki olarak anlamlı olduğu saptandı. Nörogelişimsel prognoz açısından da nöbet başlangıç yaşının küçük olmasının, spazm tipinde nöbet geçiriyor olmanın, perinatal risk faktörü varlığının, başlangıçta anormal nörolojik muayene bulgusu olmasının, mikrosefalik olmanın, manyetik rezonans görüntülemede ve elektroensefalografide patolojik bulgu olmasının istatistiki olarak anlamlı olduğu saptandı. YORUM: Gerek faklı tedavi modalitelerinin erkenden denenebilmesi gerek ailelere öngörüsel bildirim yapma gerekliliği gibi konular göz önüne alındığında nöbet prognozunun ve nörogelişimsel prognozun öngörülebilirliği önem kazanmaktadır. Çalışma verilerimiz literatür ile büyük oranda örtüşmekle birlikte bu konuda daha fazla olgu ile daha çok merkezli çalışmalara ihtiyaç olduğu düşünülmektedir.
Anemik çocuklarda parvovirus B19 DNA'sının retrospektif araştırılması

Parvovirus B19; Parvoviridae ailesinden, küçük, zarfsız, tek iplikli bir DNA virüsudur. Eritema infeksiyozum, geçici aplastik kriz, kronik anemi, pansitopeni, artrit ve hidrops fetalis gibi klinik tablolara yol açabildiği gibi asemptomatik özellik gösterebileceği de bildirilmiştir. İstanbul Tıp Fakültesi Çocuk Sağlığı ve Hastalıkları Anabilim Dalı polikliniklerine Haziran 2012 ve Eylül 2017 tarihleri arasında çeşitli klinik tablolarla başvuran 0-18 yaş grubundaki hastaların Tıbbi Mikrobiyoloji Anabilim Dalı moleküler biyoloji laboratuvarına gönderilmiş olan Parvovirus B19 DNA testi sonuçları incelenmiştir. Bu hastaların geriye dönük hemogram sonuçları değerlendirilerek çalışma bulguları elde edilmiştir.0- 18 yaş grubu 118 hastanın 14'ünde (%11.9) Parvovirus B19 DNA saptanırken, 104'ünde (%88.1) Parvovirus B19 DNA saptanmamıştır. Parvovirus B19 DNA pozitif ve negatif olan 2 grup; makrositik anemi ve normositik anemi görülme oranı bakımından karşılaştırıldığında istatiksel olarak anlamlı bir fark bulunmamıştır (p>0.05). 0-6 yaş grubu hastaların 6'sında (%7.7) Parvovirus B19 DNA saptanırken, 72'sinde (%92.3) Parvovirus B19 DNA saptanmamıştır. Parvovirus B19 DNA pozitif saptanan 6 hastanın hemogram sonuçları incelendiğinde; 2'sinde (%33.3) makrositik anemi, 2'sinde (%33.3) normositik anemi ve kalan 2'sinde (%33.3) ise normal hemogram bulguları gözlenmiştir.7- 12 yaş grubu hastaların 5'inde (%18.5) Parvovirus B19 DNA saptanırken, 22'sinde (%81,5) Parvovirus B19 DNA saptanmamıştır. Parvovirus B19 DNA pozitif saptanan 5 hastanın hemogram sonuçları incelendiğinde; 2'sinde (%40) normositik anemi, 3'ünde (%60) ise normal hemogram bulguları gözlenmiştir.13- 18 yaş grubu hastaların 3'ünde (%23) Parvovirus B19 DNA saptanırken, 10'unda (%77) Parvovirus B19 DNA saptanmamıştır. Parvovirus B19 DNA pozitif saptanan 3 hastanın hemogram sonuçları incelendiğinde; 2'sinde (%66.6) normositik anemi, 1'inde (%33,3) ise mikrositik anemi bulguları gözlenmiştir. Çalışmamız ve benzer çalışmalar bir arada değerlendirildiğinde altta yatan hematolojik bir hastalık varlığında ya da immünsüpresyon durumlarında eritroid aplazi veya aplastik kriz gibi klinik tablolar sonucu anemik laboratuvar bulguları ön plana çıkarken; altta yatan bir hastalığı olmayan kişilerde hemogram bulguları bakımından vaka ve kontrol grupları arasında anlamlı bir fark olmadığı gözlemlenmiştir.
Suça sürüklenen çocukların okul dönemlerinin incelenmesi ve bu dönemde barındırdıkları risk faktörlerinin belirlenmesi: Ankara, İstanbul ve İzmir Jandarma Çocuk Merkezleri örneği

Okul hayatı, çocuğun sağlıklı toplumsallaşması ve gelecek hayata hazırlanması konusunda çok önemli bir yer teşkil etmektedir. Bu çalışmada, suça sürüklenen çocukların okul dönemleri incelenerek, suça sürüklenmelerinde okulun etkisi araştırılmış ve bu çocukların okul dönemlerinde barındırdıkları riskler tespit edilmiştir. Sonrasında ise bu risklere göre çocukları suçtan uzak tutacak koruyucu faktörlerin neler olabileceği değerlendirilmiştir. Ayrıca çocuklarla yapılan görüşmelerde ailelerine ilişkin de önemli bilgiler elde edildiğinden çalışmada ailesel risk faktörlerine de yer verilmiştir. Çalışma sonucunda elde edilen sonuçlara göre, ailesel risk faktörleri genel olarak ailelerin çocuk yetiştirme konusundaki yetersizliklerinden ve ekonomik açıdan sorunlar yaşamasından kaynaklanmaktadır. Okula ilişkin risk faktörlerinde ise genelde çocukların okulla sıkı bağlar kuramamasının etkileri görülmektedir. Bu risk faktörleri göz önüne alındığında, aileyi ilgilendiren koruyucu faktörler; ailelerin çocuk yetiştirme konusunda eğitilmesi gerekliliğini işaret etmektedir. Okula ilişkin koruyucu faktörler ise çocuk ile okul arasında sıkı bağlar kurulmasının zorunlu olduğunu göstermektedir. Ayrıca çalışmada elde edilen bulgular çocukların okul hayatlarındaki olumsuzların, suça sürüklenmeleri üzerinde dolaylı etkilerinin olduğu yönündedir.
Akut lenfoblastik lösemi tedavisinde kullanılan L-asparaginaz ve kortikosteroide bağlı hiperlipidemi

Bu çalışma ALL tedavisinde kullanılan kortikosteroid ve L-asparaginaza bağlı hiperlipidemiyi araştırmak amacıyla yapıldı. Çalışmaya, Şişli Etfal Eğitim ve Araştırma Hastanesi 1. Çocuk Kliniği'nde tanı konulan ve tedavileri halen devam etmekte olan 23 hasta alındı. Hastaların yaşları 2-13 yaş arasında, yaş ortalaması 6,17 3, 18 yıl olarak bulundu. Erkek/kız oranı 11/12 idi. Çalışmaya alınan hastalar 2 grupta incelendi. Bir gruba, kemoterapi protokolünün prednizolon + L-asparaginaz'ı kapsayan Faz I tedavisi, diğer gruba deksametazon + L-asparaginazı kapsayan Faz IV tedavisi uygulandı. Tüm hastalardan tedavinin başlangıcında ve tedavinin 7 ,14,21,27. Günlerinde açlık kan örmekleri alındı. Bu örneklerde biyokimyasal olarak kan şekeri, total kolesterol, TG, HDL, VLDL, LDL, amilaz düzeyleri ölçüldü. Bütün parametrelerin tedavi başlangıcındaki ve tedavinin 7 ,14,21,27. Günlerindeki değerleri karşılaştırıldı ve istatistiksel olarak anlamlı fark olup olmadığınaa bakıldı. Deksametazon+ L-asparaginaz tedavisi uygulanan grupta kan şekeri, total kolesterol, TG, HDL, LDL değerlerinde tedavinin başlangıcı ile devam eden günlerde istatistiksel olarak anlamlı fark bulundu. Amilaz değerinde tedavi başlangıcı ile tedavinin 20. Günü arasında anlamlı bir fark bulundu. VLDL içinse, tedavinin başlangıç ve tedavinin diğer günleri arasında anlamlı bir fark saptanmadı. Prednizolon+ L-asparaginaz tedavisi alan grupta, tüm parametrelerde tedavi başlangıcı ile tedavinin 7 ,14,21,27. Günleri arasında istatistiksel olarak anlamlı fark bulunmadı. ALL tedavisinde kullanılan kortikosteroid ve L-asparaginaz ile hafif veya ciddi hipertrigliseridemi görülebilir. Hipertrigliserideminin oluşmasında tedavi protokolu ile ilaç dozunun etkisi yoktur. Uzun süreli izlemde henüz ne gibi sonuçlar doğuracağı bilinmediğinden, kortikosteroid ve L-asparaginaz tedavisi alan hastalardan tedavi öncesi, tedavi sırası ve tedavi sonunda yapılacak rutin tetkikler içinde kan lipidleri de yer almalıdır. Sonuç olarak altta yatan hastalığın ciddi doğasına bakarak, kortikosteroid ve L-asparaginaz tedavisine bağlı hipertrigliserideminin bening ve geçici olması nedeniyle, ALL tedavi protokolünde değişiklik yapmaya gerek olmadığı kanısına vardık.
Sağlıklı pediatrik populasyonda (0-18 yaş aralığında) mediastinal ve hiler lenf ganglionlarının çok kesitli bilgisayarlı tomografi görüntüleri ile değerlendirilmesi

Amaç: Artan tanısal incelemeler ve teknolojik gelişmeler sayesinde görülebilen mediastinal ve hiler lenf nodları ile daha sık karşılaşılmaktadır. Mediastinal ve hilar lenf nodları ile ilgili pediatrik toraks BT hakkında yayınlanmş yeterli çalışma bulunmadığından, lenf nodu dağılımını araştırma ve yaş grupları arasında kısa ve uzun çap ölçümlerini karşılaştırma gereği duyduk. Hastalar ve Yöntemler: 90 erkek, 60 kadın olmak üzere sırası ile 150 hastaya ait toraks BT tetkikleri çalışma kapsamına alındı. Travmatik yer alanma sonrası acil polikliniğe başvuran hastalar 0 -24, 25 -60, 61 -120, 121- 180 ve 181- 216 aylara göre beş gruba ayrıldı. Kontrast madde ve 1 mm kolimasyon kullanılarak çok kesitli BT cihazları ile toraks BT görüntülemesi gerçekleştirildi. Lenf nodlarının uzun ve kısa aksları, yaşlara göre hasta grupları, lenf nodlarının dağılımı ortaya kondu. Tüm incelemeler PACS sistemi üzerinde incelendi ve istatistiksel analiz SPSS 22 kullanılarak gerçekleştirildi. Değişkenlerin dağılımı Kolmogorov Simirnov testi ile test edildi, korelasyon analizinde Spearman korelasyon analizi kullanıldı. Bulgular: Ortalama yaşlar grup 1, 2, 3, 4, 5 için sırasıyla 11 .53 10.1, 39 .4 11.1, 84 15.9, 154 .9 17.6, 190 9. 3 ay idi. Görünebilir lenf nodlarının en sık saptandığı bölgeler subkarinal (%64), sağ alt paratrakeal (%57), sağ trakeobronşial (%56), sağ üst paratrakeal (%49) ve sol trakeobronşial (%39) bölgelerdi. Maksimum kısa ve uzun çaplar grup 1, 2, 3, 4 ve 5 için sırasıyla 4, 6, 6, 8, 8 mm ve 9, 12, 11, 13, 16 mm idi. En üst mediastinal, prevasküler, subkarinal, sağ ve sol paratrakeal ve sağ ve sol trakeobronşial bölgelerdeki lenf nodlarının hem kısa hem de uzun çapları yaş ile korelasyon göstermekteydi (p<0,05). Sonuç: En üst mediastinal, alt paratrakeal, subkarinal, trakeobronşial istasyonlardaki lenf nodlarının hem kısa hem de uzun çapları yaş ile artış göstermektedir. 5 yaşından küçük çocuklarda maksimum kısa ve uzun çap sırası ile 6 ve 11mm olduğundan 6x11 mm'den büyük olan lenf nodları dikkatle değerlendirilmelidir. Ayrıca 10 yaştan büyük çocuklar için maksimum kısa ve uzun çap 8 ve 12 mm olduğundan 8x12 mm'den büyük olan lenf ganglionları dikkatle yönetilmelidir.
Çocukluk çağı selim epilepsi tanıları ile izlenen hastalarda, nöromotor olgunlaşmanın değerlendirilmesi

Amaç: Epilepsi, merkezi sinir sistemini etkileyerek bilişsel ve davranışsal sorunlara yol açabilen kronik bir bozukluktur. Bu çalışmada klinisyenler tarafından iyi prognozlu olarak bilinen 'Çocukluk Çağı Selim Epilepsi' tanılı hastaların zeka gelişimleri ve nöromotor olgunlaşmalarının değerlendirilmesi amaçlanmaktadır. Hastalar ve yöntem: Çalışmamıza İstanbul Tıp Fakültesi Çocuk Sağlığı ve Hastalıkları Anabilim Dalı Çocuk Nöroloji Polikliniği'nden takip edilen 6-12 yaş arasındaki selim epilepsi tanıları ile izlenen 30 çocuk, kontrol grubu olarak da yaş grubu hasta grubu ile benzer, bilinen nörolojik sorunu olmayan 30 çocuk alındı. Zeka düzeyleri değerlendirmesi için WİSC-R Testi kullanılırken, nöromotor olgunlaşma değerlendirmesi için INPP Tarama Testi kullanıldı. Bulgular: WİSC-R testinde selim epilepsi grubu, kontrol grubuna göre istatistiksel olarak anlamlı derecede düşük puanlar almıştır. INPP Tarama Testinde, her biri 30 kişilik olan hasta ve kontrol gruplarından; 4'er tane patolojik skor alan katılımcı saptandı. Hasta ve kontrol grubu INPP Tarama Testi skorları arasında istatistiksel olarak anlamlı bir fark yoktu. Hasta grubunun nöbet sıklıkları ile INPP Tarama Testi skorları arasında da anlamlı bir ilişki saptanmadı. INPP Tarama Testinde patoloji saptadığımız hastaların (n:4) , INPP Tarama Testi patolojik olmayan tüm katılımcılar ile karşılaştırılmasında; WİSC-R performans puanları sınırda anlamlı olarak düşük saptanmıştır. WİSC-R sözel ve performans bölümlerinde düşük puan alan katılımcıların; nöromotor olgunlaşmasının da geciktiği yönünde bulgular elde edilmiştir. Sonuç: Çocukluk Çağı Selim Epilepsi tanılarını gerçekten 'selim' olup olmadığı konusunda daha çok klinik araştırmaya gereksinim vardır. INPP Tarama Testi beyin maturasyonu hakkında fikir veren, klinisyenler tarafından uygulanabilir pratik bir testtir. Ancak testin standardizasyonu için daha geniş hasta grupları üzerinde çalışmalar yapılmalıdır.
Ebeveynler arası çatışma ve boşanmanın çocuklarda görülen psikiyatrik bozukluklar ile ilişkisi: Risk ve koruyucu faktörler

Amaç:Boşanma, eşlerin birlikte yaşamaktan vazgeçerek yasal olarak karı-koca olmadıklarını tanımladıkları bir ayrılık durumu ve aile fonksiyonlarının bütünüyle değiştiği dinamik bir süreçtir. Bu çalışmada boşanma ve çatışmanın çocuğun iyilik hali üzerindeki etkileri araştırılıp, ebeveyn kabul-red algısı, risk ve koruyucu faktörler ile çocukta görülen psikiyatrik bozukluklar arasındaki ilişkilerin araştırılması amaçlanmıştır. Yöntem: İstanbul Tıp Fakültesi, Çocuk ve Ergen Psikiyatrisi polikliniklerinde takip edilen 8-18 yaş arası, bilişsel gelişim geriliği ve otizm spektrum bozukluğu tanılarını almayan 86 olgu çalışmaya alınmıştır. Ebeveyn Kabul-Red/Kontrol ölçeği Anne ve Baba formu, Okul Çağı Çocukları İçin Duygulanım Bozuklukları ve Şizofreni Görüşme Çizelgesi Şimdi ve Yaşam Boyu Versiyonu, Güçler ve Güçlükler Anketi uygulanmıştır. Bulgular: Çok çatışmalı boşanmış aile çocuklarında baba red algısı daha fazla görülmüştür. Baba reddi yaşayan çocuklar babalarını soğuk ve mesafeli, ihmalkar ve aşırı izin verici olarak tanımlamışlardır. Babaları ile olan ilişkilerinde red algılayan olgularda depresyon ve yaygın anksiyete bozukluğu daha fazla bulunmuştur. Çok çatışmalı grup olgularda anne red algısı olmamakla birlikte annelerini soğuk ve mesafeli olarak tanımlamışlardır. Çocuk yaş grubunda boşanmaya uyumun daha kötü olduğu görülmüştür. Boşanma sırasında ergenlik döneminde olan olgularda depresyon, panik bozukluk ve sosyal fobi daha fazla saptanmıştır. Boşanma sonrası ilk iki yıl içinde depresyon en fazla görülen psikiyatrik bozukluk iken, üç ve üzeri yıl geçen olgularda yaygın anksiyete bozukluğu ve karşıt olma karşıt gelme bozukluğu daha fazla görülmüştür. Sonuç:Ebeveynler arası yaşanan çatışma, çocuktaki baba reddi algısı ile ilişkili bulunmuştur. Baba reddi algılayan çocuklarda depresyon, anksiyete gibi içe atım bozuklukları çalışmamızda daha sık görülmüştür. Ebeveynler arası çatışmadan sonra çocuğun iyilik hali üzerinde en fazla etkili olan risk faktörleri; velayeti almayan ebeveynin çocuğun hayatında yer almaması, boşanmanın üzerinden geçen süre ve boşanma sırasındaki çocuğun yaşı olarak bulunmuştur. Çocuğun iyilik hali üzerinde etkili koruyucu faktörler ise; ebeveynler arasındaki iletişimin kalitesi, tedavi imkanlarına ulaşım ve iyi sosyal destek olarak belirlenmiştir.
PKK terör örgütünün çocukları kullanma usül ve yöntemlerinin analizi

Bu tez çalışmasında, PKK terör örgütünün çocukları kullanma usul ve yöntemleri incelenmiştir. Bu kapsamda öncelikle çocukların, PKK terör örgütüne katılma sebepleri, müteakiben terör örgütünün çocukları kullanma nedenleri irdelenmiştir. Ardından PKK terör örgütünün, çocukları hangi yöntemlerle kendi amaçları doğrultusunda araçsallaştırarak kullandığı incelenmiştir. Nihai olarak, örgütün çocukları silahlı dağ kadrosunda kullanması rakamsal verilerle ortaya çıkarılmaya çalışılmıştır. Araştırmada PKK terör örgütünün çocukları, silahsız kanadında ve silahlı dağ kadrosunda, farklı usul ve metotlarla sistematik olarak kullandığı sonucuna varılmıştır.
Juvenil idiyopatik artrit tanılı hastalarda serum endocan düzeyinin hastalık aktivitesi ile ilişkisinin değerlendirilmesi

Juvenil İdiyopatik Artrit, çocukluk çağında en sık göru len romatizmalhastalıktır ve nedeni halen açıklanamamış kronik artritlerle seyretmektedir. Yakın zamanda yapılan çalışmalar, JİA tanılı hastaların kardiyovasku ler hastalık açısından önemli oranda risk taşıdığı ve klinik belirtiler ortaya çıkmadan önce endotel hasarı gibisubklinik değişikliklerin başladığını göstermektedir. Çalışmamızda, JİA tanısı ile izlenen hastalarda, gerek etiyopatogeneze katkı sağlaması açısından gerekse kardiyovasku ler hastalık riski açısından vasku ler dokukaynaklı ve endotel disfonksiyonu için bir belirteç olarak kabul edilen serum Endocandu zeyinin hastalık aktivitesi ile ilişkisinin değerlendirilmesi amaçlanmıştır. Çalışmaya İstanbul Tıp Faku ltesi ve Cerrahpaşa Tıp Faku ltesi Çocuk Romatoloji polikliniğinden takip edilen JİA tanılı 37 kız ve 30 erkek olgu (yaş ortalaması: 10.4 4.9 yıl) ve kontrol grubu olarak sağlıklı, benzer yaş aralığında 16 erkek ve 23 kız sağlıklı olgu (yaş ortalaması: 9.3 4.1 yıl) alındı. Olgular klinikdurumuna göre Aktif JİA (n=27) ve İnaktif JİA (n=40) olarak iki gruba ayrıldı ve kontrol grubuyla birlikte serum Endocan du zeyleri ELISA yöntemiyle çalışıldı. Sonuçlar istatistiksel olarak analiz edildiğinde, JİA olgularında serum Endocan du zeyi medyan değeri (633. 75 ng/l) kontrol grubuna göre (379. 76 ng/l) anlamlı olarak daha yu ksek saptandı (p<0.01). Aktif JİA (618. 70 ng/l) ve İnaktif JİA (687. 36 ng/l)hastaları arasında yapılan kıyaslamada, serum Endocan du zeyi açısından anlamlı fark saptanmadı. JİA aktivite skoru olan CHAQ skoru ile serum Endocan du zeyi arasında anlamlı zayıf negatif korelasyon tespit edildi. Serum Endocan seviyesinin JİA hastalarında yu ksek bulunması, hastalardaendotel hasarına ve vasku ler inflamasyona dikkati çekmektedir. JİA hastalarındaendotel hasarı gerek etiyopatogeneze gerekse kardiyovasku ler hastalık riskineyorumlanabilir ve bu hastaların kardiyovasku ler hastalık riski açısından yakın izlemgerektirdiğini du şu ndu rmektedir.
Çocukluk dönemi splenomegali ile seyreden hastalıklarda parankimal eko paterninin klinik bulgular ile korelasyonu

parankimi yüksek frekanslı transdüserlerle incelendiğinde milimetrik mikronodüler görünümler izlenebilir. Bizim çalışmamızda amaç pediatrik poplüyasyonda splenomegali ile seyreden hastalıklarda mikronodüler paternin görülme sıklığını bulmak ve hastalık belirtisi olup olmadığını araştırmaktır. Gereç-Yöntem: Vaka grubu olarak genel pediatri, hemotoloji ve gastroloji polikliniği'nde herhangi bir hastalık nedeniyle takip edilen, splenomegalisi olan 56 çocuk (27 erkek, 29 kız yaş ortalaması 9) çalışmaya dahil edildi. Kontrol grubu olarak herhangi bir lenfoid sistem hastalığı olmayan, dalak boyutları normal olan, sağlıklı 58 çocuk (35 erkek, 23 kız yaş ortalaması 7) çalışmaya dahil edildi. Dalak parankiminin sonografik değerlendirilmesi 13 MHz lineer transdüserle yapılmıştır. Mikronodüler görünümn varlığı ve derecesi sonografik kriterlere göre yapılmıştır. Sonografik görüntüler alındıktan sonra sonogramlar karıştırılmış, anamnezlerine bakılmadan derecelendirilmiştir. Nodüler komponenti olmayan dalak parankimi-Grade 0, çok az miktarda nodülü olan veya nodül olduğna şüphe olan dalak parankimi-Grade 1, nodülleri zor olarak seçilen dalak parankimi-Grade 2, nodülleri belirgin olarak seçilen dalak parankimi-Grade 3 olarak değerlendirilmiştir. Mikronodüler parankimin görülme sıklığı hasta grup ile kontrol qrupta karşılaştırılmış ve hasta grupta laboratuvar değerlerle ilişkisine bakılmıştır. Bulgular. 114 hastadan 27 hastada (%23) grade 0,42 hastada (%36) grade 1,25 hastada (%21) grade 2, 20 hastada (%17) grade 3 olarak değerlendirilen dalak parankimi izlendi. Kontrol grubunda yer alan hastalarda %22. 4 grade 0 (13 hasta) ,%43. 1 (25 hasta) garde 1,%25 (15 hasta) grade 2, %28. 6 (5 hasta) grade 3 dalak parankimi izlenmiştir. Vaka grubunda yer alan hastalarda %25 (14 hasta ) grade 0 ,30.4% (17 hasta) grade 1,%17. 9 (10 hasta),% 26 (15 hasta) da grade 3 dalak parankimi izlenmiştir. Vaka ve kontrol grubunda hastaların parankim grade dağılımı anlamlı (p 0 ,05) farklılık göstermemiştir. Vaka grubunda labaratuvar değerlerlerle parankim grade ilişkisi izlenmemiştir. (p 0 ,05) Sonuç:Splenomegali ile seyreden hastalıklarda mikronodüler görünümlü eko paterni bir enfeksyon veya splenomegali nedeni olmayıp, normal populyasyonda da izlenebilir. Bu durumdan haberdar olmak yalnışlıkla patolojik olarak kabul olunmaması için önemlidir
Fenilketönüri tanılı çocuk ve ergenlerde psikiyatrik bozuklukların yaşam kalitelerinin ve ebeveyn tutum stillerinin değerlendirilmesi

Giriş ve Amaç; Fenilketonüri, fenilalanin hidroksilaz enzim aktivitesindeki bozukluk sonucu orataya çıkan, otozomal resesif geçiş gösteren metabolik bir hastalıktır. Tedavi edilmediğinde, doğumdan kısa süre sonra, olgularda ağır nörobilişsel bozukluklar meydana gelmekte, psikiyatrik bozukluklar ve davranış sorunları sıklıkla tabloya eşlik etmektedir. Bu çalışmada, erken tanı konulan ve tedavi başlanan, düzenli takibi yürütülen fenilketonürili çocuk ve ergenlerdeki psikiyatrik durumların yarı yapılandırılmış klinik görüşmelerle saptanması, yaşam kalitelerinin ve ebeveyn tutumlarının değerlendirilmesi amaçlanmıştır. Yöntem; Çalışmaya İstanbul Üniversitesi İstanbul Tıp Fakültesi Çocuk Sağlığı ve Hastalıkları Ana Bilim Dalı Beslenme ve Metabolizma Polikliniğinde takip edilen FKÜ tanısı almış 4-18 yaş arası, 58 olgu (25 kız, 33 erkek) ve kontrol grubu olarak aynı yaş grubunda kronik tıbbi ve nörogelişimsel hastalığı olmayan, 65 olgu (35 kız, 30 erkek) dahil edilmiştir. Her iki gruba da sosyodemografik veri formu doldurtulduktan sonra, 'Okul Çağı Çocukları için Duygulanım Bozuklukları ve Şizofreni Görüşme Çizelgesi-Şimdi ve Yaşam Boyu Şekli ' uygulanmıştır. ÇDŞG-ŞY, hem ebeveynlere hem de çocuğa uygulanmıştır. Ayrıca araştırmaya alınan tüm olgulara yaşam kalitesi ölçeği çocuk formu, annelerine de çocukların davranışlarını değerlendirme ölçeği, yaşam kalitesi ölçeği ebeveyn formu, ebeveyn tutum ölçeği uygulanmıştır. Bulgular; FKÜ'lü grupta davranış sorunlarının kontrol grubundan daha düşük olduğu belirlendi. FKÜ'lü olgularda, çocukların davranışlarını değerlendirme ölçeğinde; hem toplam sorun puanı, hem de içe yönelim, dışa yönelim ve tüm alt ölçek puanları kontrol grubuna göre daha düşük bulunmuştur. Yaşam kalitesi ebeveyn bildirimi açısından karşılaştırıldığında; FKÜ grubunun fiziksel sağlık toplam puanı, kontrol grubundan anlamlı olarak daha yüksek bulunurken, duygusal alt ölçek puanı anlamlı olarak daha düşük bulunmuştur. FKÜ'lü olguların duygusal iyilik hallerinin olumsuz etkilendiği, ancak bunun herhangi bir davranış sorununa yol açmadığı görülmüştür. Çalışmamızda, ebeveyn tutum ölçeği ile elde edilen puanlar araştırma ve kontrol grupları arasında karşılaştırıldığında; araştırma grubundaki olguların ailelerinde izin verici alt ölçek puan ortalaması, kontrol grubundan anlamlı olarak daha yüksek, demokratik alt ölçek puan ortalaması ise anlamlı olarak daha düşük bulunmuştur. FKÜ'lü grup ve kontrol grubunda yaşam boyu psikiyatrik bozuklukların görülme sıklığı açısından fark bulunmamıştır. Sonuç; FKÜ tanılı olgularda erken tanı ve tedavi ile birlikte, yaşam kalitelerinin olumsuz etkilenmediği, psikiyatrik bozuklukların görülme sıklığının artmadığı görülmüştür. Bu bulgular FKÜ olgularında erken tanı ve tedaviye uyum ile birlikte normal psikososyal iyilik halinin sağlanabileceğini düşündürmektedir.