turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Savur'daki mezartaşları

Tarihte önemli bir konuma sahip olan Savur tarihteki birçok uygarlığa ev sahipliği yapmış ve bu uygarlıkların sanat eserlerini bağrında barındırmış ve hala barındırmaktadır. Mezar ve mezarlık kültürü yeryüzünde hayat sürmüş bütün insanlar ölüleri için bazen devasa yapıtlar, küçük mimari eserler bazen de çok basit formda mezarlar yapmışlardır. Bu insanoğlunun öldükten sonra da var olma isteğinin bir tezahürüdür. İnsanların inançlarına göre ölülerini gömme işlemi toplumdan topluma, inançtan inanca, kültürden kültüre farklılık göstermektedir. Toplumların zaman içinde inançları değişse de kültürlerindeki ölü gömme ve mezar anlayışı kısmi bir değişiklik göstermiş veya o inanca ya da kültüre uyumlu hale gelmiştir. Bütün ölü gömme faaliyetlerini doğrudan etkileyen insanların inançları olmuştur. Mezarlıklar ve mezar taşları bulundukları bölgeye ait oldukların milletin ve kültürün mührünü basarlar. Orta Asya'dan Anadolu'nun içlerine kadar uzanan mezar yapma geleneği toplumun ve çağın insanlar üzerinde bıraktığı kültürel değişimi ve etkileşimi sonucunda meydana gelen devinimi mezarlık kültüründe görmek mümkündür. Mardin ve yöresinde İslamiyet'ten başka dinlerinde bulunması kültürel bir etkileşimin meydana gelmesine neden olmuş olup; sanata ve mimariye yansımıştır. Bu yansıma çok az da olsa mezar yapımında göze çarpmaktadır. Savur'daki mezarlar ve mezarlıklar Türk kültürünün farklı zaman dilimlerinde sahip oldukları yansımalar hakkında bize delil sunan en önemli kültür değerlerimizdir. Bu bağlamda bizde Savur ve çevresinde bulunan bu kültürel varlıklarımızın tarihteki yerlerini almaları için böyle bir çalışma yaptık.
Bizans ve Post- Bizans döneminde Dimetoka

Bu çalışma Bizans ve Post-Bizans Döneminde Dimetoka içermektedir. Bizans ve Osmanlı devletlerine başkent olmuş bir şehirdir. Tezin tamamında Dimetoka kalesi, surları, kiliseleri, sivil ve dini yapıları ele alınmış, bunun yanında küçük eserlere de yer verilmiş, ayrıca müzedeki eserler de ele alınmıştır. Tezin sonucunda tarihi Dimetoka'nın kültürel tanıtımı için sonuç ve öneriler elde edilmeye çalışılmıştır.
Konya yöresi düz dokuma yaygıları

Bu araştırmada; Konya ve çevresinde, dokumanın yapıldığı Konya merkez ve 31 ilçe ile bunlara bağlı yaklaşık 230 köyde araştırma yapılarak, Düz Dokuma diye adlandırdığımız kilim, cicim, zili ve sumak teknikli dokumalar yerinde incelenmiş ve belgelendirilmiştir. Amacımız, Konya yöresi dokumacılığının tarihi gelişimini hazırlamak, hem yöre dokumacılığının bugüne kadar geçirdiği değişmeleri göstermek, bir yandan da halkımıza yöre dokumacılığının eski ve bugünkü önemini göstererek, dokumacılığın yeniden canlandırılmasını sağlamaktır. Giriş bölümünde, konunun tanımı, önemi, amaçları, kapsamı, bu konuda bugüne kadar yapılmış çalışmalar, yöntem ve düz dokuma yaygılar hakkında bilgiler verilmiştir. İkinci bölümde, Konya ilinin coğrafi durumu, kısa tarihçesi, ekonomik ve sosyal yapısı konusunda bilgiler aktarılmıştır. Üçüncü bölümde, Anadolu-Türk düz dokuma yaygılarının tarihi gelişimi üzerinde durulmuş; dördüncü bölümde ise, bugüne kadar üzerinde çok durulmayan Konya dokumacılık tarihi konusunda yazılı kaynaklardan ve arazi çalışmaları sırasında elde edilen bilgilerden faydalanılarak Konya yöresi düz dokuma yaygılarının tarihi gelişimi yazılmaya çalışılmıştır. Beşinci bölümde, Anadolu-Türk Düz Dokuma Yaygıları tek tek ele alınarak teknik özellikleri hakkında bilgiler verilmiştir. Altıncı bölümde, teknik özellikler ve Konya yöresi düz dokuma yaygı türleri anlatılmıştır. Değerlendirme ve Karşılaştırma bölümünde, elde edilen veri ve bulgular ışığında, Konya yöresinde uygulanmakta olan düz dokuma yaygılar; malzeme ve elde edilişi, boya ve boyanın elde edilişi, dokuma tekniği ve çeşit özellikleri, motif ve kompozisyon özellikleri, kullanılan motifler ve sembolik anlamları bakımından bu örneklerin diğer yöre ve erken tarihli halı ve düz dokumalarla olan benzerlik ve farklılıklarının karşılaştırılması yapılmıştır. Sekizinci bölümde, Konya yöresi düz dokuma yaygılarında kalitenin bozulması, bozulma nedenleri ve kaliteyi geliştirme çabaları konusunda yapılan ve yapılabilecekçalışmalar, alınacak önlemler üzerinde durulmuştur. Sonuç bölümünde, araştırma ile varılan sonuçlar toplu olarak ele alınmıştır. Onuncu bölümde, Konya yöresi düz dokumaları için sözlük denemesi yapılarak yöresel terimler ve adlandırmalar tespit edilmeye çalışılmıştır. Katalog bölümünde, yukarıdaki bölümlerde teknik ve çeşitgruplaması yapılan ürünler sıralı halde verilmiştir.
Eyüp Sultan Türbesi çinileri üzerine bir araştırma

Araştırma, İstanbul Eyüp Sultan Türbesi çini süslemeleri üzerine yapılmıştır. Eyüp Sultan Türbesi'nin içindeki çini süslemeleri anlatılmakta olup, türbe içindeki çini süslemelerinin, kompozisyon, malzeme, teknik, konu, motif ve renk özellikleri incelenmiştir. Araştırma beş bölümden oluşmaktadır. Birinci bölümde araştırmanın problemi, amacı, alt problemleri, sayıtlıları ve sınırlılığı üzerinde durulmuştur. İkinci bölümde araştırmanın, modeli, evren ve örneklemi, veri toplama tekniği, verilerin analizi, süre ve olanakları üzerinde durulmuştur. Üçüncü bölümde, İstanbul'un tarihi, coğrafi özellikleri, Eyüp Sultan Türbesi ile ilgili bilgiler, çini süslemeleri üzerinde durulmuştur. Dördüncü bölümde, araştırmada yer alan çini örneklerinin kompozisyon, malzeme, teknik, konu, motif ve renk özellikleri inceleme formları değerlendirmeye alınmıştır. Beşinci bölümde araştırmanın sonuç ve önerileri yer almaktadır. Ayrıca araştırmada yararlanılan kaynaklar yer almakta. Ekler kısmında ise örnekleri değerlendirmeye alınan inceleme formu bulunmaktadır. Türbedeki çini süslemeleri Türk Kültürüne büyük katkı sağlamakta ve Türk Kültürel zenginliğimizin bir mirası olmaktadır.
Space as protagonist in the narrative of the Iliad

Bu tez, Homeros'un İlyada destanının anlatımında kullanılan mekanlar üzerinden destanın aktarımında rol oynayan dinamikleri incelemektedir. İlyada destanının anlatımında, mekanlara karakterler yükleyerek onların hikaye kurucusu olarak nasıl yeniden üretildiği araştırılmaktadır. İlyada destanında anlam yüklenmiş mekanlar, diğer insan ve tanrı karakterleri gibi, kurgulanmış kimliği olan ve hikaye sırasında anlam aktaran karakterlere dönüşürler. Anlatımı görselleştirmede sahip oldukları önemin yanı sıra, İlyada'nın anlatımı mekanları sadece bir arka plan olarak kullanmaz; diğer karakterlerle sürekli iletişim halinde kendi özünde anlam ve amaç barındırır. Olay örgüsünü karakterlerin kullandığı mekanlara atıfla aktarararak, İlyada destanı bu mekanlar üzerinden yürütülen politikaları, karakterler arasındaki hiyerarşileri ve Truva savaşının gidişatını anlatır. İnsanlar ve tanrılar tarafından kullanılan mekanlar, anlatımlarında işlevleri ve karakterleri yansıtılacak biçimde kullanılır. Mekan kurgusunda Truva'yı, Akha kampını ve aralarında kalan savaş alanını kullanan anlatım, devinimleri görselleştirir. Diğer yandan beden tarafından tutulan mekan, bu mekanın çevresiyle ve diğer karakterlerin bedenleriyle ilişkisi üzerinden, karakterlerin düşünme biçimlerini ve zihinsel haritalarını şekillendirir.
Dolmabahçe Sarayı'nın iç süslemelerinde kullanılan teknikler ve mekanlardaki dağılımı

19. yüzyıldan itibaren Osmanlı Devleti'nin her alanında hız kazanan Batılılaşma hareketi, mimariye ve diğer sanat dallarına da yansımıştır. Yabancı sanatkarlar ile yurtdışında eğitim gören sanatkar sayısının artması, teknolojik gelişmeler gibi etkenlerle beraber yapıların iç süsleme programlarında da değişim görülmeye başlanır. Tam anlamıyla Batılı tarzda yapılan Dolmabahçe Sarayı'nda da hem mimari, hem de iç süsleme programıyla bu değişikliğin devam ettiği gözlenir. Bu çalışmanın amacı, mevcut yayınların ve bilgilerin, son yıllarda yapılan restorasyon çalışmalarından elde edilen bulgularla tekrar irdelenerek, Dolmabahçe Sarayı'nın dekorasyonunda kullanılan süsleme biçimlerini, malzeme ve yapım tekniği bilgileriyle bir arada sunmaktır. Bu amaçla konuyla ilgili yayınlar ile Milli Saraylar Hazine-i Hassa Arşivi ve Başbakanlık Osmanlı Arşivi belgeleri tarandı. Örneklemeler için yerinde incelemeler yapıldı, mevcut durumları fotoğraflandı ve Dolmabahçe Sarayı Mabeyin-i Hümayun bölümünden başlayarak, belirli bazı mekanlardaki süsleme programı tanımlanmaya çalışıldı.
1950-1970 sanat ortamında 'iş ve istihsal sergisi'

Bu araştırmanın amacı, Türk sanatının yüzyıllara dayanan figüratif geleneğinin temel eğilimlerinin neler olduğunu belirli araştırma soruları yoluyla ortaya koymak ve buradan hareketle, Batı'ya dönük sanatsal değişimin temel göstergelerini anlamlandırmaktır. Bu amaçla araştırmanın her bölümünde, içeriğin kapsamına yönelik araştırma soruları sorularak kuramsal bir çözümleme yöntemi uygulanmıştır. Araştırmanın Türk sanatında geleneğe bağlılık ve modernleşme arasındaki gerilime tanıklık eden olaylardan biri olarak ele alınan 'İş ve İstihsal Sergisi', bu dönüşümün önemli göstergelerinden biri olarak bağlamın merkezine oturtulmuştur. 1954 yılında, Yapı ve Kredi Bankası'nın onuncu yıldönümü nedeniyle düzenlediği ''İş ve İstihsal'' konulu resim ve afiş yarışması, birçok anlamda Türkiye'de modern sanattan çağdaş sanata geçişin ilk ödüllendirildiği jürili etkinlik olarak bilinmektedir. Etkinlik, dönemin toplumsal ve siyasi ortamı bağlamında etkileşimler ve değişimler gibi çeşitli başlıklarda ele alınmıştır. Yarışmada Aliye Berger'in birinci olması nedeniyle soyut sanatın destek bulması ve Lhote Kübizmini savunan akademik anlayışın güç kaybetmeye başlaması, yarışmanın Türk sanatını etkileyen önemli sonuçları arasındadır. Araştırmanın sonuç bölümü, girişte bağlamı oluşturan soruların bölümler arasında kurulan bağlantıları üzerinden yazılmıştır. Bu sonuçlar arasında; Türk sanatında geleneğin oluşumu, değişen ve değişmeyen kültürel değerler, Batıyla kurulan sanatsal iletişim, soyut sanatın Avrupa ve Amerika'daki gelişimi, Türk sanatında Batıya dönük sanat anlayışının oluşumu, ve serginin değerlendirilmesi ve Türk sanatı açısından önemi gibi kısımlar bulunmaktadır. Bunlardan ayrıca önem taşıyanlar, sergi bağlamında yaşanan sanatsal değişimler, serginin Türk sanatı açısından önemi ve 1950- 1970 sanat ortamıdır. 1950 -70'li yıllar, serbest ekonomi ve politik ortamın olanaklarından yararlanan bankalar ve galeriler gibi özel kurumların, Cumhuriyet döneminde sanata devlet tarafından verilen destek ve girişimleri sahiplendikleri bir dönemdir. Bu yıllar aynı zamanda, bu özel kurumların sanata mekan bulunması için çaba içerisinde oldukları ve sanatçıya teşvik edici girişimlerde bulundukları dönüşüm yılları olmuştur. Kurumların bilinçli koleksiyonerlik ve galericilik çabaları, İstanbul dışında İzmir ve Ankara'da da sanat faaliyetleri konusunda öncü niteliktedir. Türk sanatı anlamında kimlik kaygılarının gelenekle ilişkisinin şekillendiği ve bireysellik arayışlarıyla sergilenme imkanı bulduğu bu dönem aynı zamanda özel kurumlar olan galerilerin arttığı, örgütlendiği ve galericiliğin bir meslek haline geldiği dönem olmuştur.
Fotoğrafta toplumsal belgeselden kişisel belgesele geçiş süreci ve kişisel belgeciler

'Fotoğrafta Toplumsal Belgeselden Kişisel Belgesele Geçiş Süreci Ve Kişisel Belgeciler' adlı bu çalışma ile; fotoğrafın icadından, günümüze kadar, odak noktasına insanı yerleştiren bir yaklaşımla gerçekleştirilen belgesel fotoğrafın geçirdiği dönüşüm; sanat tarihi, felsefe, psikoloji, fotoğraf tarihi ve sosyal bilimsel verilerden yararlanılarak, bu sürecin yorumlanması ve belirli tespitlerde bulunulması amaçlanmıştır. Çalışmanın ilk bölümünde, fotoğrafın icadına zemin hazırlayan Sanayi Devrimi'nin önemi ve bu hareketin beraberinde getirdiği modernleşme sürecinin, ekonomik ve politik etkilerinin toplumsal yapıda yarattığı değişimle birlikte toplumsal belgesel fotoğrafın ortaya çıkışı, amacı ve sağladığı insani yararlara değinilmiştir. Kişisel belgesel fotoğrafın konu edildiği ikinci bölümde, moderniteden, postmoderniteye geçişin nedenleri ortaya konularak, 20. yüzyılın postmodernist tavrının sanatsal faaliyetlere yansıması ve öznellik kuramları açısından, sanatçının yaratım sürecinde öz kimliğinin önemi vurgulanmış; bu yaklaşımla işler üreten fotoğrafçılar ve çalışmalarına değinilmiştir. Üçüncü bölümde ise, toplumsal ve kişisel belgesel fotoğrafların kendilerine özel yaklaşımları dikkate alınarak; seçilen fotoğraflar üzerinden karşılaştırmalı bir okuma gerçekleştirilmiş ve fotoğrafçının öznel yaklaşımını kendi varoluşu üzerinden kurması ile kendisini bir gözlemci olarak konumlandırması arasındaki farkların fotografik yansımaları yorumlanmıştır.
Çankırı'da Türk mimarisi

Çankırı'da Türk Mimarisi adlı çalışmamda, daha önce bu konuda ayrıntılı bir ölçüde çalışma yapılmaması özgün verilerle ilk defa karşılaşılmış, bu da tezimize ayrı bir değer katmıştır. Tezimizde, Çankırı'nın coğrafi konumu, tarihi, mimari ve süsleme özellikleri ele alınmıştır. Yaptığımız kaynak araştırmalarında bölge hakkında önceki dönemlerde bir takım çalışmalar yapıldığı görülmüş fakat bu çalışmaların yüzeysel boyutta olduğu anlaşılmıştır. Yapılan araştırmalar genelin dışında bir yapı tipinin gelişimi ele almış, bunun yanı sıra belli dönemlere ait yapılar değerlendirilmiştir. Bu çalışmalar Çankırı'nın genel mimarisi hakkında bilgi vermemektedir. Oysa ki Çankırı tarihi, kültür ve sanatı ile çok yönlü ve gelişmiş bir şehrimizdir. Tarih boyunca Çankırı birçok medeniyete ev sahipliği yapmıştır. Medeniyetler arası ilişkiler sonucunda kültürel ve sanatsal yönden çeşitlilik göstermektedir. Çankırı'yı mimari yönünden değerlendirecek olursak başta cami olmak üzere birçok tipte yapı ortaya çıkmıştır. Bu yapıların kendilerine özgü plan ve üst örtü gibi farklı türde işlevsel fonksiyonları bulunmaktadır. Çankırı'da merkez ve köyler arasında yapı tipleri, süsleme ve boyut açısından farklar görülmektedir. Bu durum süsleme unsurunda da göze çarpar. Monografi niteliğindeki çalışmamızda, Çankırı'daki mevcut yapıları çeşitli kaynaklardan gözden geçilerek tespit edilmiş ve bu eserler yerinde incelenmiş gerekli kayıtlar tutulmuştur. Eldeki kaynaklar yardımıyla eserlerin tarihi, konumu ve onarım tarihleri tespit edilmiştir. Bu yapılar için fotoğraflar yerinde çekilerek bilgisayar ortamında düzenlenmiştir. Yaptığımız bu çalışmamızda öncelikle yapılar merkezlere göre belli bir kronolojiye göre sıralanmış olup, her yapı tipi kendi türünün içerisinde bu şekilde değerlendirilmiştir. Bu sıralamada yapılar Selçuklu Dönemi'nden başlanarak ele alınmıştır. Selçuklu Dönemi'nden önce olan eserler günümüze pek gelmemiştir. Bunlar sadece incelenen kaynaklarda geçmektedir. Çalışmamızda tamamen yenilenen ve özgün unsuru bulunmayan bazı yapılar değerlendirmeye girmemiştir. Bazı yapılar da kaynaklarda geçmişş olmakla birlikte bunlar günümüze gelmemiştir. Kaynaklarda adı geçen yapılar isim olarak belirtilmiştir. Bu yapılar hakkında incelediğimiz kaynaklardan çeşitli bilgiler edinilmiştir. Ayrıca bazı yapı türleri çalışmamızın dışında kalmıştır. Kervansaray ve zaviye türü yapılar günümüze gelmeyip bunlar konumuzun dışında tutulmuştur.
Batı Anadolu'da tümülüsler; tarihsel ve mimari özellikleri, koruma ve takdimine yönelik öneriler

/ SONUÇ Antik devirde yaygın olarak kullanılan bir ölü gömme biçimi olan tümülüs tipi mezar anıtlarının tarihsel ve mimari özelliklerini tanıtmayı amaçlayan ve bu eserlerin korunma, değerlendirilmelerine yönelik noktaları vurgulayan bu çalışma doğrultusunda yapılan araştırmalar sonucu bazı veriler elde edilmiştir. Çalışmanın literatür taraması ile elde edilen bilgileri, tamamen tümülüslerin tanıtımı, mimari özellikleri ve bunların Batı Anadolu genelinde nerelerde grup 1 andıklar mı belirtmeye yöneliktir. Bu yolla bölge için 'Tümülüs Dağılım Haritası' (levha 74-) oluşturulabilmiştir. Çalışmanın orijinal malzeme verileri ile oluşturulan kısmında ise konuya, tümülüslerin detaylı incelenmesinin yanı sıra korunma durumları ve koruma önerileri açısından da bakılmıştır. Elde edilen sonuç, hemen hemen her tümülüste yoğun bir tahribatın bulunduğu ve bununla ilgili acil tedbirler alınmadığı takdirde bu tarihi eserlerin, yok olma tehlikesi ile karşı karşıya olduğudur. Çalışmada bu sorun merkez alınarak çeşitli koruma ve değerlendirme önerileri getirilmiştir. Bu önerilerin bilimsel bir bakış açısıyla uygulama aşamasına konulması, zaman yitirilmeden gerekmektedir.
Antalya'nın Akseki ve Elmalı ilçelerindeki Türk dönemi sivil mimarlık örneklerindeki süsleme özellikleri

Türkler, yüzyıllar boyunca edindikleri kültür birikimlerini, geldikleri Anadolu topraklarının zengin mirasıyla kaynaştırmışlardır. Sosyal yaşamın kültür hayatını doğrudan ilgilendirdiği düşünülürse, insan hayatının büyük bir bölümünün geçtiğievler de Anadolu'daki kültür alaşımının gösterge alanları olarak değerlendirilebilir. Anadolu topraklarındaki geleneksel evlerde ortak bir bakış açısının izlerini sürmek mümkündür. Farklılıklar ise, yörelerin sağladığı olanakların çeşitliliğindearanmalıdır. Anadolu'da çeşitli coğrafi konumlar, birbirinden farklı iklim koşulları ve bunlara bağlı olarak çeşitli yapı malzemeleri bulunduğundan dolayı, oluşan ev geleneğinin geniş bir yelpazeye sahip olduğu söylenebilir. Bu yelpazenin parçaları olan ev geleneğinin özgün örnekleri Antalya'nın ilçeleri olan Elmalı ve Akseki'de de bulunmaktadır. Elmalı Finike ve çevresinin yaylası konumundadır. Geniş ve verimli topraklara sahip olması su imkanlarının bulunmasından dolayı tarımyapılabilmektedir. Tarım toplumunun yaşadığı Elmalı'da en gelişmiş plan tipi içsofalıdır. Dış sofalı plan tipindeki evlerle de karşılaşılmaktadır. Akseki'de evlerinönünde bulunan bahçeler Elmalıda genellikle avluyla ilişkilendirilmiştir. Elmalıevlerindeki süsleme programı da özgün örneklerden oluşmaktadır. Akseki, Alanya'nın ve Manavgat'ın yaylası durumunda olan Antalya'nın doğusunda bir ilçedir. Toprağın azlığı nedeniyle tarım çok az miktardayapılabilmektedir. Bundan dolayı el sanatları gelişmiştir. Halkın büyük bir bölümü de ticaretle uğraşmaktadır. Ticaret yapabilmek için büyük şehirlere giden insanlarınufukları genişlemiş evlerinde farklı uygulamalara girişmişlerdir. Elmalı'da hiç rastlanmayan üç katlı, orta sofalı konaklar Akseki'de bulunmaktadır. İç sofalı plan tipinde iki katlı evlere de rastlanmaktadır. El sanatlarındaki yeteneklerinden dolayıkonutlarda zengin bir süsleme programı uygulanmıştır.
Manastır şehrindeki Osmanlı mimarisi

Tez çalışmamızın amacı, bu şehirde XIV. İle XIX. yüzyılları arasında inşa edilen ve günümüzde ayakta olan mimari eserlerini tespit etmek ve tanıtmaktır. Ayrıca, gayemiz yakın geçmişşte değişik nedenlerle yıkılan, büyük ölçüde hasar gören ve terk edilip yok olmaya mahkum olan Türk eserlerimizi belirlemektir. Tez çalışmamız, günümüzde ayakta olan toplam 27 yapıyı kapsamaktadır.
Olympos Piskoposluk Kilisesi ve vaftizhanesi liturjik taş eserleri

Bu çalışmasının konusunu, Olympos Antik Kenti'ndeki Piskoposluk Kilisesi ve Vaftizhanesi'nde tespit edilen liturjik taş eserlerin tanım ve değerlendirmeleri oluşturmaktadır. Kentin kuzeyindeki Episkopeion yapı topluluğunun merkezinde en büyük boyutlu yapı olan transept planlı kilisenin kuzeyinde, üç nefli vaftizhane, güneyinde ise dikdörtgen planlı ek mekan ve trikonkhos planlı rölik şapeli bulunur. Organik bir bağ içinde olan yapılarda tespit edilen liturjik taş eserler templon, ambon, kathedra ve altar gibi önemli kilise düzenlemelerinde kullanılan parçaların yanı sıra nef ayrımında kullanıldığı anlaşılan levha kaidesi, levha, levha yanı ve levha üstü gibi yardımcı öğelerden oluşmaktadır. Yapılan araştırmalar ve değerlendirme sonucunda yapılarda tespit edilen parçaların işlevleri saptanmış ve eldeki verilerle birlikte restitüsyon önerileri yapılmıştır. Erken Bizans Dönemi'ne tarihlendirdiğimiz templon düzenlemesine ait olduğu anlaşılan levha, levha üstü, sütun kaidesi ve arşitravlarla birlikte, düzenlemenin restitüsyon çalışması gerçekleştirilmiştir. Benzer şekilde kilisenin kuzey nef ayrımında yüksek nef düzenlemesiyle birlikte kullanıldığı anlaşılan ve literatürde daha önce benzerine rastlamadığımız, tarafımızca 'Levha Yanı' olarak adlandırılan yardımcı öğelerin ve düzenlemenin de tanım ve değerlendirmeleri yapılarak restitüsyon çalışmaları yapılmıştır. Kentinde içinde bulunduğu Likya Bölgesi'nde varlığını tarihi kaynaklardan öğrendiğimiz gezici taş eser atölyeleri de Olympos örneğinde gördüğümüz levhalarda bulunan kılavuz çizgileriyle birlikte tekrardan değerlendirilerek, bölgedeki araştırmalara katkı sağlanmıştır. Yapılan tüm değerlendirmeler sonucunda yapılarda yer alan taş eserlerin motif, bezeme teknikleri, üslup ve benzer örneklerinden yola çıkılarak 5. yüzyılın ikinci yarısıyla 6. yüzyılın başına tarihlendirilmiştir.
Mimar Sinan'ın çinili bir eseri: Eminönü Rüstem Paşa Cami

'Mimar Sinan'ın Çinili Bir Eseri: Eminönü Rüstem Paşa Cami' adlı bu tezin konusunu oluşturan, Türk İslam çini ve seramik sanatının en önemli gruplarından olan İznik çinilerinin kullanıldığı Eminönü Rüstem Paşa Cami, sadece İznik çinilerinin kullanımı ile değil bu kullanımdaki zenginliği, motif ve kompozisyon bakımından çeşitliliği ile de farklı bir yere sahiptir. Çinilerin, ilgili alanın teknik ve terminolojisi ile sanat tarihi yöntemleri kullanılarak tanımlanmaları; kapladıkları yüzeyler, kompozisyonlar, motifler, renk ve üslupları göz önünde bulundurularak değerlendirilmesinin yapılması; diğer Mimar Sinan yapılarından örneklerle karşılaştırarak kompozisyon yüzey ilişkilerinin araştırılması ve incelenmesi; Mimar Sinan'ın bu cami için uygulamış olduğu süsleme tasarımı, bu tezin konusunu oluşturmaktadır. İznik çini sanatının gelişimi içerisinde değerlendirilerek Türk İslam çini sanatındaki yerinin ortaya konulmasına ve bir bütün olarak Mimar Sinan'ın burada uyguladığı tasarımın anlaşılmasına katkı sağlanacaktır.
Ordu- Perşembe örnekleri ile Osmanlı dönemi mezar taşları

Mezar taşları kültürel miras olarak önemli bir grubu oluşturmaktadır. Yaşadığımız coğrafyada milli kimliğimizin yazılı bir belgesidir. Geçmişle günümüz arasındaki bağlantıyı kurmak ve bilgi edinmek için kullanılan önemli yazılı kaynaklardandır. Ordu İli Efirli Yalı Camii Haziresi ve Beyli Mahallesi Halil Ağa Mezarlığı'nda 81 mezar tespit edilmiştir. Çalışma kapsamındaki hazire ve mezarlıkta 142 adet mezar taşı bulunmaktadır. Bunların 81 tanesi baş taşı, 61 tanesi ayak taşıdır. Bunlardan 45'i erkeklere, 36'sı kadınlara aittir. Mezar taşlarından 13 tanesinde ölen kişilerin isim bilgilerine ulaşılamamıştır. Taşların 69 tanesinin tarihi bellidir. Geri kalan 12 mezar taşının tarih kısmı toprak altında kaldığından ulaşılamamıştır. İncelediğimiz mezar taşları miladi 1750 yılı ile 1958 yılları arasını kapsamaktadır. 18. Yüzyıl ile 20. yüzyıl arasına tarihlenmektedir. Mezar taşlarında ağırlıklı olarak taş ve mermer malzeme kullanımı görülmektedir. Oyma ve kazıma tekniği kullanılmıştır. İşleniş niteliği olarak alçak kabartma ve çizgisel üslubun ağırlıklı olarak görüldüğü eserlerde az sayıda yüksek kabartmaya yer verilmiştir. Yapılan çalışmalar sonunda şahideli toprak mezar, lahit biçimi şahideli mezar ve çerçeveli şahideli mezar olmak üzere üç tip mezar çeşidi saptanmıştır. Mezar taşlarının tamamı plaka gövdeli olarak ele alınmıştır. Şahide başlıkları kavuk, sarık, fes, bitkisel tepelik ve çeşitli kemer formları ile taçlandırılmıştır. Efirli Yalı Camii Haziresine ve Beyli Mahallesi Halil Ağa Mezarlığın' da tespit edilen şahidelerin Anadolu ve Balkanlarda yer alan pek çok örnek ile benzerliği bulunmaktadır. Form, işleniş, tasarım, malzeme ve bezeme üslubu olarak başkent İstanbul ekolünün Anadolu'ya etkisi olarak değerlendirmek mümkündür.
Kırklareli ve ilçelerindeki tarihi su yapıları

Bu araştırmada Anadolu'nun Balkanlar'a açılan kapısı konumundaki Kırklareli'nin Osmanlı Dönemi' ne ait il merkezi ve ilçelerinde bulunan tarihi su yapıları araştırılıp değerlendirilmeye çalışılmıştır. Katalog bölümünde 25 adet çeşme, 1 adet şadırvan, 5 adet hamam olmak üzere 31 adet su yapısı bulunmaktadır. Bunların dışında kaynaklardan edindiğimiz bilgiler ve yerinde yapılan çalışmalar doğrultusunda 22 adet çeşme, 2 adet şadırvan ve 4 adet hamam günümüze ulaşmamış yapılar grubunda değerlendirilmiştir.14-20. yüzyıl arasına tarihlendirilen bu yapılar kendi içinde ayrı ayrı değerlendirilerek plan ve süsleme özelliklerinin ortaya konulması amaçlanmıştır.