turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Türkiye' deki çocuklarda enterovirüs ve parechovirüse bağlı viral aseptik menenjit sürveyansı

Amaç: Enterovirüsler, aseptik menenjit olgularının %85-95' ine neden olur. Enterovirüslere bağlı viral aseptik menenjit çocuklarda uzun dönemdesekellere neden olabilir. Son yıllarda parechovirüse bağlı olarak da VAM olgularıtanımlanmıştır. Ülkemizde VAM' ye neden olan etkenlere yönelik tek merkezli bölgesel küçük çalışmalar yapılmış olmasına rağmen ülke genelini yansıtacakenterovirüse bağlı VAM sürveyansı mevcut değildir. Parechovirüs epidemiyolojisi ile ilgili ise ülkemizde henüz epidemiyolojik araştırma rapor edilmemiştir. Bu nedenle çalışmamızda ülkemizdeki enterovirüs ve parechovirüse bağlı VAM sıklığınıgöstermeyi amaçladık. Gereç ve Yöntem: Ülkemizdeki 37 merkezde, Mayıs 2006- Ocak 2009 tarihleri arasında menenjitten şüphelenilen hastalardan beyin omurilik sıvısı örnekleri toplanmıştır. BOS kültüründe ve polimeraz zincir reaksiyonu yöntemi ile etken olarak bakteri tanımlanmamış ve Dünya Sağlık Örgütü'nün bakteriyelmenenjit tanımına uymayan olgulara ait toplam 657 BOS örneği çalışmaya alınmıştır. Enterovirüs ve parechovirüs RNA BOS' da reverz transkriptaz-PZR yöntemi ile çalışılmıştır. VP1 bölgesinin direkt DNA dizisi aracılığıyla da enterovirüslerinspesifik genotipleri tanımlanmıştır. Bulgular: Toplam 657 BOS örneğinin hepsi parechovirüs açısından negatifsaptanmıştır. On üç BOS örneğinde (%2) enterovirüs saptanmıştır. Bu örneklerin 10 tanesinde enterovirüs serotipi tanımlanamamıştır. Tanımlanan enterovirüslerinserotipleri ise ekovirüs 14 (n:1), ekovirüs 9 (n:1) ve koksakivirüs B4' dür (n:1). Enterovirüs saptanan hastaların yaşları 1 ay-126 ay arasında değişmiştir. Bu hastalarda klinik bulgular olarak ateş (%69), ense sertliği (%38), Kernig bulgusu(%23), Brudzinski bulgusu (%23), bilinç değişikliği (%23), döküntü (%15) ve fokal nörolojik bulgular (%7) saptanmıştır. Sonuç: İncelenen BOS örneklerinde parechovirüs saptanamamıştır. Enterovirüssıklığı ise literatüre göre daha düşük saptanmıştır. Bu sonucun nedeni olarak, çalışmaya alınan hastaların büyük kısmının ateş odağı araştırması açısından lomberponksiyon yapılan hastalardan oluşması olarak düşünülmüştür. Bu çalışma ülkemizde yapılan ilk enterovirüs ve parechovirüse bağlı VAM sürveyansıdır. Ülkemizde enterovirüs ve parechovirüse bağlı VAM sıklığı, dolaşan enterovirüs veparechovirüslerin yaygınlığı ve filogenetik analizinin yapılması ve bu sayede olasısalgınların erken kontrolünü sağlayabilmek için sürdürülebilir ulusal sürveyansçalışmalarına ihtiyaç vardır.
Effects of 8-week core stability training on junior male soccer players´ static balance performance

Bu çalışmanın amacı Merkez Sabitleme antrenmanının çocuk futbolcularda statik denge performansına etkisini araştırmaktır. Futbol alanında yapılan çalışmaların çoğu yetişkinler üzerinde yürütülmüştür. Denge yürüme, koşma, eğilme gibi temel beceriler ile doğrudan ilişkilidir ve futbol içindeki hareket kalıpları bu tip hareketlerden oluşur. Merkez sabitleme antrenmanları ana gövdede ki denge ile ilişkili kasların gelişmesi için düzenlenmiş bir antrenman yöntemidir. 15 sporcu deney grubunda ( MYAS = 148. 67 ay, SDYAS = 3 .37, MDENEYİM = 35.20 AY, SDDENEYİM = 17 .83) yer alırken, 12 sporcu kontrol grubunda yer almıştır (MYAS = 145. 33 ay, SDYAS = 3 .91, MDENEYİM = 26.50 ay, SDDENEYİM = 15 .44). Denge ölçümü için Kuvvet Platformu kullanılmıştır. Statik denge performansının değerlendirilmesinde salınımın platform merkezine oluşturduğu Anterio-Posterior ve Medio-Lateral uzaklık çift ve tek ayak duruşlarda değerlendirilmiştir İki ayağında yerde olduğu salınımlar incelendiğin istatistik analizler herhangi bir bağımsız değişkenin tek başına ya da etkileşimli olarak anlamlı bir şekilde statik denge performansını etkilemediğini göstermiştir. Tek ayak üzerindeki duruş pozisyonlarında ise, gözlerin açık ya da kapalı olmasının anterio-posterior yönde denge performansı üzerinde istatistik olarak anlamlı bir fark oluşturduğu gözlemlenmiştir F (1,25) =8.45, p <.05. Anterio-posterior düzlemde gözlemlenen bir diğer anlamlı etkide ilk ve son testler arasındaki farklardır F(1,25) =4.28, p<.05. Son olarak görsel durum ve ilk-son testlerin etkileşimli bir biçimde tek ayak üzerindeki statik denge performansını yatay düzlemde etkilediği görülmüştür F (1, 25) =6.35, p<.05. İlk ve son testler arasındaki farklar da istatiksel olarak anlamlı bir fark görülmese de salınımların azaldığı ve bu düşüşün genel olarak deney grubunda daha fazla olduğu gözlemlenmiştir. Sabit zeminli hareketlerin kullanıldığı program statik dengeyi geliştirmek için yetersiz kalmıştır. Sunulan antrenman programına sabit zemini ortadan kaldıracak Bosu ve denge tahtası gibi antrenman gereçlerieklendiğinde statik dengenin gelişimine katkı sağlanabilir.
Pediatrik diyabetik hastalarda paraoksonaz gen polimorfizm analizi

Diyabetes Mellitus dünya genelinde, komplikasyonları nedeniyle mortalite ve morbiditeye neden olan hastalıklar sıralamasında ilk sıralarda yer alır. İnsidansının artması nedeniyle tıp dünyasında önemli bir yere sahiptir. Multifaktöryel etiyolojiye sahip DM'un ilişkili olduğu gen polimorfizmlerinin çocukluk yaş grubunda belirlenmesi hastalığın genetik alt yapısının anlaşılmasına yardımcı olacaktır. Çalışmamızda DM'lu hastalar da Paraoksonaz 1 55 (PON 1 55) ve PON1 192 polimorfizmlerinin DM ile ilişkisinin olup olmadığını ve farklı genotip gruplarında açlık glikozu, Hemoglobin A1c (HbA1c), kolesterol ve yüksek yoğunluklu lipoprotein ile korelasyonunu belirlemeyi hedefledik. Çalışmada 3-15 yaş aralığında Diyabetes Mellitus tanısı almış 75 hasta ve bu gruba yaş ve cinsiyet açısından eş 54 sağlıklı kişide PON1 55 ve PON1 192 polimorfizmlerini inceledik. DNA izolasyonunun ardından, PCR ve RFLP yöntemleri ile bireylerin genotiplerini belirledik. Hasta ve kontrol grubundan ayrıca HDL, LDL, total kolesterol, glikoz ve sadece hasta grubundan HbA1c düzeyi için kan örnekleri aldık. İstatistiksel analizler SPSS 16.0 kullanılarak yapıldı. Kategorik verilerin analizinde Chi-kare testi, numerik verilerin analizinde t-testi kullanıldı. İncelenen polimorfizmlerde hasta ve kontrol grupları arasında istatistiksel olarak anlamlı fark gözlenmedi (p>0,05). PON1 55 ve PON1 192 gen polimorfizmleriyle HDL, total kolesterol, glikoz seviyeleri arasında zayıf ilişki tespit edildi (p>0,05). Hasta grubunda, HbA1c düzeyi %6,6 ve üstü olan hastalarda PON1 55 polimorfizm genotip sıklığı HbA1c düzeyi %6,5 ve altında olan hastalara göre istatistiksel olarak anlamlı ölçüde yüksek bulundu (p<0,05). PON1 192 polimorfizmiyle HbA1c düzeyi arasında anlamlı ilişki saptanmadı (p>0,05). Sonuç olarak Diyabetes Mellitus ile paraoksonaz gen polimorfizmleri arasında anlamlı ilişki bulunamasa da mevcut literatür bilgilerimize göre paraoksonaz gen polimorfizmi ve DM ilişkisi konusunda çocuk yaş grubunda yapılan ilk çalışma olması bakımından da önemlidir.
Hemiparetik serebral palsili çocuklarda robotik yürüme eğitiminin etkilerinin incelenmesi

Bu çalışma robotik yürüme rehabilitasyonun hemiparetik serebral palsili çocukların yürüyüşü, dengesi ve motor fonksiyonları üzerine etkisini araştırmaktadır. Çalışmaya düzenli olarak haftada 3 kez fizyoterapi ve rehabilitasyon programına devam eden 5-12 yaş arasındaki 24 çocuk dahil edildi. Robotik eğitime katılmayı kabul eden ailelerin çocukları çalışma grubunu (n=12), diğer çocuklar (n=12) ise kontrol grubunu oluşturdu. Tüm çocuklar 12 hafta boyunca haftada 3 kez FTR programına katılırken, çalışma grubundaki çocuklar ayrıca 30X3 dk/hf Innowalk Pro ile yürüme eğitimine katıldılar. Çocukların dinamik pedobarograf ile yürüyüşleri, istirahat ve egzersiz sırasında vastus lateralis kasının oksijenasyonu, periferal oksijen saturasyonu ve kalp hızındaki değişim near infrared spektroskopi ile değerlendirildi. Ayrıca çocuklar tek ayak üstünde durma süresi, pediatrik denge testi, 10 m ve 6 dk'lık yürüme testi, kaba motor fonksiyon ölçümü, alt ekstremite fonksiyonel kas testi ve fonksiyonel değerlendirme anketi-yürüme skalası ile değerlendirildi. Tüm değerlendirmeler tedavi öncesinde, tedavi sonrasında ve tedavi tamamlandıktan 3 ay sonra her iki gruba tekrarlandı. Her iki gruptaki çocukların tedavi öncesi değerlendirmeleri benzerdi (p<0,05). Tedavi sonrası çalışma grubunda dinamik ayak açısının azaldığı, yürüme hız ve enduransının arttığı, denge becerilerinin ve fonksiyonel performanslarının geliştiği ve periferik O2 saturasyonunda artış olduğu görüldü (p<0,05). Bu gelişimlerin tedavi tamamlandıktan 3 ay sonra da denge ve fonksiyonel performans becerilerinde korunduğu bulundu (p<0,05). Kontrol grubunda ise 6 dk yürüme mesafesinde, kısmen kaba motor fonksiyonel beceriler ve fonksiyonel kas gücünde artış olduğu (p<0,05) ancak kazanılan becerilerin tedavi tamamlandıktan sonra korunmadığı görüldü (p>0,05). Sonuç olarak; hemiparetik serebral palsili çocukların yürüyüş hız ve enduranslarının, denge ve fonksiyonel becerilerinin geliştirilmesinde robotik rehabilitasyonun kullanılabileceği gösterilmiştir.
Obezite ile ilişkili dermatozların çocuk obez hastalarda araştırılması

Bu çalışmada obezite ile ilişkili dermatozların çocuk obez hastalarda ne sıklıkta ve nasıl gözlendiğinin belirlenmesi ve bu dermatozların insülin direnci ile ilişkisinin saptanması amaçlanmıştır. Çalışma Ekim 2016 -Mayıs 2017 tarihleri arasında Kahramanmaraş Sütçü İmam Üniversitesi Tıp Fakültesi Hastanesi polikliniklerinde takip ve tedavi edilen çocuk obez hastalarda yapılmıştır. Çalışma öncesinde bilgilendirilen ailelerin çocukları çalışmaya dahil edilmiştir. Çalışmaya alınan 212 çocuğun 111 tanesi hasta grubu, 101 tanesi de kontrol grubundan oluşmaktadır. Hasta grubun 14 tanesinin vücut kitle indeksi persantil değerleri 85-95 arasında olup aşırı kilolu grubu, 97 tanesi VKİ persantil değerleri 95'in üzerinde olup obez grubu oluşturdu. VKİ persantil değerleri 5-85 arasında olan normal kilodaki 101 çocuk da kontrol grubunu oluşturdu. Veri toplama aracı olarak, araştırmacı tarafından geliştirilen sosyodemografik özellikleri içeren form dolduruldu, açlık insülin ve glikoz düzeylerine bakıldı ve dermatolojik muayene bulguları not edildi. Verilerin analizi SPSS paket programı sürüm 22'de yapıldı. İstatistiksel olarak p<0. 05 anlamlı kabul edildi. VKİ artmış olan çocuklarda tespit edilen dermatozların görülme sıklığı sırasıyla: keratozis pilaris, stria distensae, hiperhidroz, akantozis nigrikans, plantar hiperkeratoz, distrofik selülit, hirşutizm, bakteriyel enfeksiyonlar ve akrokordon idi. İnsülin direnci artmış olan çocuklarda tespit edilen dermatozların görülme sıklığı sırasıyla: keratozis pilaris, stria distensae, akantozis nigrikans, hiperhidroz, plantar hiperkeratoz, hirşutizm, bakteriyel enfeksiyonlar, seboreik dermatit ve akrokordon idi. Çalışmamızda keratozis pilaris, akantozis nigrikans ve akrokordonun Fitzpatrick deri tipine göre deri rengi koyulaştıkça görülme sıklığında artış olduğu saptandı. Çalışmamıza katılan olgularda obezite ile ilişkilendirilmiş dermatozların birçoğunun sıklığında artış saptadık Ancak obezite ile ilişkilendirilmiş olan hidraadenitis süpürativa, lenfödem, staz dermatiti ve adipozis dolorozaya çocuk obezlerde rastlamadık. Bu nedenle erken dönemde obeziteyle mücadele ile birçok deri morbiditesinin önlenebileceği kanaatindeyiz.
Kistik fibrozlu çocuklarda sistemik antibiyotik, lökotrien reseptör antagonisti ve makrolid grubu antibiyotiklerin enflamatuvar yanıta etkisi

İCystic fibrosis transmembran regulatör protein ? geninde mutasyonlar, salgıların akışkanlığında azalma ve akciğerlerden bakterilerin mukosiliyer yolla uzaklaştırılamamasına neden olarak bakteriyel kolonizasyona yol açmaktadır. Kistik fibrozda Pseudomonas aeruginosa enfeksiyonu periferik kan hücrelerinde T yardımcı hücrelerinin polarizasyonunu ve akut enflamatuvar yanıtı yönlendirdiği bildirilmektedir. Kistik fibrozlu hastalarda anti-enflamatuvar etki gösteren montelukast ve makrolid grubu bir antibiyotik olan azitromisinin uzun süreli profilaktik tedavide kullanımı tartışmalıdır. Bu çalışmada, kistik fibrozlu çocuklarda uzun süreli (6 ay) montelukast ve azitromisin tedavilerinin immünolojik açıdan enflamatuvar yanıta olan etkileri prospektif olarak araştırılmıştır. Kistik fibrozda enflamatuvar yanıtın niteliğini belirlemek amacıyla kontrol grubu olarak kistik fibroz dışı bronşektazili çocuklar seçilmiş, tedavi seçeneklerinin etkinliğini değerlendirmek için de akut solunum yolu enfeksiyonu alevlenmesi nedeniyle tedavi edilen kistik fibrozlu olgular ile karşılaştırılmıştır. Olguların demografik, klinik, laboratuvar verileri, uygulanan tedavi öncesi ve sonrası hücresel immün profilleri, serum immünoglobulin seviyeleri ve akım hücreölçer'de yeni bir yöntem olan Sitometrik Boncuk Yöntemi ile Th1/Th 2 sitokin seviyeleri (IL-2, IL-4, IL-5, TNF, IFN, IL-10) saptanmıştır. Kistik fibrozlu hastalarda tekrarlayan akut solunum yolu enfeksiyonları, süregen enflamatuvar yanıtı tetikleyerek parenkim dokusunu zedelemektedir. Bu durumda akut solunum yolu enfeksiyonlarının önlenmesi prognostik açıdan önem taşımaktadır. Bu çalışmada, profilaktik olarak montelukast ve azitromisin tedavisi alan kistik fibrozlu hastaların, periferik kan mononükleer hücre profillerinde, serum immunoglobulin düzeylerinde ve serum sitokin düzeylerinde tedavi öncesi ve sonrasında istatistiksel olarak anlamlı fark saptanmamamıştır. Buna karşın montelukast ve azitromisin profilaksisi, kistik fibrozlu olguların, kullanıldığı 6 ay süresince akut solunum yolu enfeksiyonu alevlenmesi geçirmemelerini sağlayarak hastaların klinik skorlarını iyileştiren, hiç yan etkisi gözlenmeyen yararlı tedavi seçenekleri olarak kabul edilebilir.
Evlilikler de planlı çocuk sahibi olup olmamanın çiftlerin üzerinde olan uyum, duygu ve davranışlarına etkisi

Bu araştırmanın amacı, evliliklerde çiftlerin birbirine olan uyum, duygu ve davranışlarının çocuk sahibi olmalarıyla beraber değişiminin incelenmesidir. Ek olarak, araştırmada çiftlerin planlı olarak çocuk sahibi olup olmadıkları, gelir düzeyleri, nerede yaşadıkları gibi değişkenlerin evlilik uyumu ve evlilikte yetkinlik düzeyleri üzerindeki etkisi araştırılmıştır. Çalışmanın örneklemini Türkiye genelinde planlı olarak çocuk sahibi olan 50 çift ile planlı olmayarak çocuk sahibi olan 50 çift olmak üzere toplamda 100 çift oluşturmuştur. Araştırma verileri Evlilik Uyumu Ölçeği ile Evlilikte Yetkinlik Ölçeği kullanılarak elde edilmiştir. Aynı zamanda bireylerin sosyo-demografik özelliklerini belirlemek amacıyla araştırmacı tarafından Kişisel Bilgi Formu oluşturulmuştur. Araştırmada sosyo-demografik özelliklere göre bakıldığında; planlı olarak çocuk sahibi olan çiftlerin evlilikte yetkinlik düzeyleri planlı olarak çocuk sahibi olmayan çiftlerin evlilikte yetkinlik düzeylerine oranla daha yüksek olduğu, evli olan bireylerin yaşları arttıkça; evlilikte yetkinlik düzeyleri de artmakta olduğu şeklinde sonuçlara ulaşılmıştır. Araştırmada yer alan bireylerin çalışma durumu, eğitim durumu, gelir düzeyi gibi sosyo-demografik özelliklere göre de anlamlı sonuçlar elde edilmemiştir. Ayrıca; planlı olarak çocuk sahibi olan kadınlar ve erkeklerin evlilik uyumu ölçeğinden aldıkları puanlar arasında pozitif yönde bir ilişkili olduğu, planlı olarak çocuk sahibi olmayan kadınlar ve erkeklerin evlilik uyumu ölçeğinden aldıkları puanlar arasında da pozitif yönde bir ilişkili olduğu ve çiftlerin evlilikte yetkinlik düzeyleri arttıkça; evlilik uyum düzeyleri de artmakta olduğu sonuçlarına da ulaşılmıştır. Araştırmanın sonunda yer alan tartışma bölümünde bulgulara dayalı olarak araştırmacılara, alanda çalışan psikolojik danışmanlara yönelik önerilerde bulunulmuştur.
Primer monosemptomatik enürezis nokturnalı çocukların yaşam kalitesi üzerine maternal depresyonun etkisi

Amaç: Bu çalışmada, primer monosemptomatik enürezis nokturnalı çocuğu olan annelerdeki depresyon skorları yüksekliğinin diğer demografik değişkenlerle birlikte, bu çocukların yaşam kaliteleri üzerine etkilerinin değerlendirilmesi amaçlanmıştır. Materyal ve Metod: Çalışmaya, 'Süleymaniye Kadın Doğum ve Çocuk Hastalıkları Eğitim Araştırma Hastanesi' Çocuk Nefroloji polikliniği ve Çocuk polikliniklerine, 4 Eylül 2017- 30 Nisan 2018 tarihleri arasında başvuran ve primer monosemptomatik enürezis nokturna tanısı alan, 6-12 yaş arası çocuklar ve anneleri dahil edildi. Anne ve çocukların demografik özellikleri kaydedildi. Çalışmaya alınan çocuklara yaşa uygun 'Çocuklar İçin Yaşam Kalite Ölçeği' , annelere ise 'Beck Depresyon Envanteri' uygulandı. Bulgular: Çalışma; 29'u kız (%50), 29'u erkek (%50) olmak üzere toplam 58 çocuk ve anneleri ile yapıldı. Çocukların yaş ortalaması, 8.2 1.8 yıl idi. Annelerin yaş ortalaması ise 33.4 5. 7 yıldı. Çocukların ortalama fiziksel sağlık toplam puanları 69 .9 16.1, psikososyal sağlık toplam puanları 68.8 13. 6 ve ölçek toplam puan ortalaması ise 68.8 12. 2 idi. Annelerin ortalama depresyon skorları ise 15.9 10 idi. Cinsiyete göre yapılan ÇİYKO puan karşılaştırılmasında; erkek çocuklarda fiziksel sağlık puanı kız çocuklardan anlamlı olarak daha düşük bulundu (p<0.05) . PsSTP ve ÖTP arasında ise istatistiksel olarak anlamlı bir fark bulunmadı (p 0.05) . Yaşa göre yapılan yaşam kalite ölçeği puan karşılaştırılmasında; 8 yaş altı çocuklarda tüm ölçek skorlamaları, 8 yaş ve üstü çocuklardan anlamlı olarak daha düşüktü (p<0.05). Çocukların fiziksel sağlık toplam puanları ile annelerin eğitim seviyeleri arasında pozitif yönlü anlamlı bir farklılık saptandı (p< 0 .05). Diğer parametreler ile yaşam kalite ölçeğinin diğer puanlamaları arasında anlamlı bir fark saptanmamıştır (p>0.05). Annelerin yaşı ile BDE skorları arasında negatif yönlü zayıf düzeyde anlamlı bir korelasyon saptanmıştır (p < 0 .05). Annelerin yaşı dışındaki diğer parametreleri ile BDE skorları arasında istatistiksel olarak anlamlı fark bulunmadı (p> 0 .05). Annelerin depresyon skorları ile çocukların yaşam kalite ölçekleri arasındaki karşılaştırmada; depresyon skorları ile ölçeğin PsSTP'si arasında istatistiksel olarak anlamlı farklılık bulundu (p<0.05). Depresif olmayan annelerin çocuklarının tüm puan türlerinde daha yüksek puanlara sahip olduğu görülmüştür. Sonuç: Annelerin BDE skorları ile ÇİYKO'nun PsSTP'si arasında istatistiksel olarak anlamlı fark vardır. BDE skorlamasına göre normal olan anne çocuklarının PsSTP'leri daha yüksektir. Primer enürezis nokturna, hem çocuk hem de annede stres oluşturup, olumsuz duyguduruma neden olmaktadır. Bu yüzden bu hastaların tedavisine multidisipliner olarak yaklaşılması, tedavi başarısını olumlu yönde etkileyecektir.
Radyoterapi uygulanmış Dünya Sağlık Örgütü sınıflandırması derece 2 ve derece 3 glial tümörlerin değerlendirilmesi

Derece 2 ve derece 3 glial tümörler diğer erişkin malignitelerine göre genç yaşta ortaya çıkar ve bu nedenle etkiledikleri bireylerin yaşam sürelerinde belirgin kısalma yaratabilirler. Derece 2 glial tümörler doğaları gereği yavaş prolifere oldukları için uzun yıllar takip gerektirirler. Derece 3 glial tümörlere görece daha az tanı konduğundan araştırmalarda genelde derece 4 glial tümörler ile birlikte incelenmektedirler. Bu retrospektif çalışmada her iki hastalığın da kendisine has seyrini ve prognostik faktörleri inceledik. Anabilim dalımızda radyoterapi uygulanmış olan 368 derece 2 ve derece 3 glial tümör tanılı hastanın ortanca 53 aylık (3 - 376 ay) takiplerine ait kayıtlara ulaşıldı. Radyoterapi anında 198 hastanın derece 2; 170 hastanın derece 3 tümörü blunmaktaydı. Hastalarımızın sağkalımları ve sağ kalıma etkili prognostik faktörler analiz edildi. Derece 2 tümörler için oligodendroglial histolojiye sahip olmanın, epileptik nöbet şikayetinin olmasının, tanı yaşının 55'in altında olmasının, tanı anındaki tümör boyutunun, sol temporal lobda tutulumun, yapılan operasyonun genişliğinin, tanıdan itibaren genel sağkalımla ilişkili olduğu tespit edilmiştir. Radyoterapiden itibaren genel sağ kalıma olumlu etkili faktörler arasında oligodendroglial histolojiye sahip olmanın, kadın cinsiyetin, tanı yaşının 55'in altında olmasının, epilepsi şikayeti varlığının, performans durumunun iyi olmasının, sol temporal lobda tutulum olmamasının ve talamik tutulum olmamasının bulunduğu görülmüştür. Derece 2 vakalar için progresyonsuz sağkalımla ilişkili faktörler arasında oligodendroglial histolojinin, tanı yaşının 55'in altında olmasının, tümör boyutunun 6 cm ve üzerinde olmasının, epileptik nöbet şikayetinin, performans durumunun iyi olmasının, IDH1 pozitifliğinin, talamusta tutulum olmasının, sol temporal lobda tutulumun, bulantı kusma şikayetinin ve kognitif defisit varlığının olduğu saptanmıştır. Derece 3 glial tümörler için oligodendroglial histolojiye sahip olmanın, tanı yaşının 55'in altında olmasının, tümör boyutunun 6 cm ve üzerinde olmasının, IDH1 pozitifliğinin, talamik tutulum olmasının tanıdan itibaren genel sağkalım ile ilişkili olduğu görülmüştür. Radyoterapiden itibaren genel sağkalım ile oligodendroglial histolojiye sahip olmanın, tanı yaşının 55'in altında olmasının, tümör boyutunun 6 cm ve üzerinde olmasının, IDH1 pozitifliğinin, talamusta tutulum varlığının ve gliomatosis serebri varlığının ilişkili olduğu izlenmiştir. Oligodendroglial histolojiye sahip olmanın, tanı yaşının 55'in altında olmasının, talamusta tutulum olmasının ve gliomatosis serebri varlığının da progresyonsuz sağkalım üzerine etkili olduğu görülmüştür. Otuz altı hasta tanı anında 18 yaş altında olup pediatrik hastalar olarak gruplandırılmıştır. Tanı anında 19'unun tümörü derece 2 olarak, geri kalan 17'sinin tümörü ise derece 3 olarak sınıflandırılmıştır. Pediatrik vakalar için sağ kalıma etkiyen faktörler araştırılmış ve kısıtlı hasta populasyonumuzda sağkalım ile en anlamlı ilişkinin tümör boyutu ile olduğu bulunmuştur.
Çocukluk çağı nötropenilerinin klinik izlemi, etiyolojik ve prognostik değerlendirilmesi

Giriş ve Amaç: Mutlak nötrofil sayısının yaşa göre normal değerlerin altında olması nötropeni olarak tanımlanmaktadır. Tesadüfen yapılan kan sayımlarındasaptanıp tamamen benign seyirli olabileceği gibi, sık ve ağır enfeksiyon geçiren hastalarda, immün yetmezlik tanısı olanlarda, çeşitli malign hastalıklarda, aplastikanemide, kemoterapi veya radyoterapi almış hastalarda saptandığında ve ateş eşlik ettiğinde acil durum olarak kabul edilir. Nötropeninin doğruluğundan emin olunduktan sonra hastanın fenotipi, geçirdiği enfeksiyon öyküsü, aile öyküsü, başka sitopenilerin eşlik edip etmediği, organomegali varlığı, periferik yaymada atipik hücre olup olmadığı değerlendirilmeliileri tetkiklere ya da takibe hastanın kliniğine göre karar verilmelidir. Yöntem: Çalışmamızda Kasım 2013 - Kasım 2018 arasında hastanemiz çocuk hematoloji ve onkoloji polikliniğine başvuran, yaşına göre nötrofil sayısı normal değerler altında olan hastalar retrospektif olarak incelendi. Malign hastalık, aplastikanemi, kemoterapi, radyoterapi sebebiyle nötropenik olan hastalar ve tanı almadantakibi bırakan hastalar çalışmamıza dahil edilmedi. Bulgular: Değerlendirilmeye alınan 172 hastanın 63'ü (%36,6)postenfeksiyöz nötropeni, 61'i (%35,4) kronik benign nötropeni, 24'ü (%13,9)konjenital nötropeni, 11'i (%8,6) nutrisyonel nötropeni, 10'u (%5,8) immün yetmezlikilişkili nötropeni, 3'ü (%1,7) ilaca bağlı nötropeni tanısı aldı. Konjenital nötropeni tanılı hastaların %83,3'ü immün yetmezlik ilişkilinötropeni tanılı hastaların %70'i, nutrisyonel nötropeni tanılı hastaların %45,4'ü ilaca bağlı nötropeni tanılı hastaların %33,3'ü ağır veya çok ağır nötropeni ilebaşvurmuşlardır. Kronik benign nötropeni tanılı hastaların %62,3'ü, postenfeksiyöznötropeni tanılı hastaların %50,8'i ağır veya çok ağır nötropeni sebebiylebaşvurmalarına rağmen postenfeksiyöz tanılı hastaların hiçbirinin hastane yatışgereksinimi olmamış ve tamamı remisyona girmiştir. Kronik benign nötropeni tanılı hastaların ise %37,7'si spontan remisyona girmiş, geri kalanın takibine devam edilmektedir. Takibe devam eden hastaların tanı anından çalışmamıza kadar geçen süre ortancası 48 hafta olup hepsi 6 yaşın altındadır. Genetik mutasyon saptanan 14 hastanın 7'sinde (%50) HAX-1, 3'ünde(%21,42) ELANE/ELA2, 2'sinde (14,28) JAG1N, 1'inde (7,14) STAT 1, 1'inde (7,14)G6PC 3 mutasyonu saptanmıştır. Konjenital nötropeni tanısı alan hastalarda en sık saptanan mutasyon HAX- 1 geni olmuştur. Otozomal resesif geçiş göstermesi sebebiyle akraba evliliklerinin sık olduğu ülkemizde beklenen bir sonuçtur.