turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Kadırga Sokullu Camii'nin Sinan'ın altı destekli camileri arasındaki yeri

Mimar Sinan, Klasik Osmanlı Mimarisinin en önemli şahsiyetlerinden başta gelenidir. Kadırga Sokullu Mehmet Paşa Cami-Medresesi de strüktürel bütünlüğü ve yapının araziye uydurulması bakımından Mimar Sinan'ın en güzel eserlerinden biridir. Minaresi de dahil olmak üzere iyi durumda günümüze ulaşmıştır. Altıgen planın Mimar Sinan'dan önce Edirne Üç Şerefeli Camii ile başlayıp Sinan döneminde Sinan Paşa ve Kara Ahmet Paşa camilerinde geliştirilip Kadırga Sokullu camisinde en mükemmel hale getirildiği rahatlıkla söylenebilir. Derinlik, genişlik ve kubbe yüksekliğine oranla azdır fakat bu faktör genel mimariyi bozmamıştır. Sinan'ın Selimiye'de sekizgen planda yakaladığı abidevi mükemmelliğin daha ufak boyutta İstanbul'daki temsilcisidir. Camiyi üstün kılan özellikler arasında süslemelerin yapı ile uyumu da sayılabilir.
İstanbul Üniversitesi Kütüphanesi t. y. 6043 numaralı şecaatname minyatürlerinde hükümdar tasvirleri

Lisans Teziİstanbul Üniversitesi Kütüphanesi T. Y. 6043 Numaralı Şecaatname Minyatürlerinde Hükümdar TasvirleriMesut POLATDokuz Eylül Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü İslam Tarihi ve Sanatları Anabilim Dalı İslam Tarihi ve Sanatları ProgramıAsafi Paşa diğer ismiyle Dal Mehmet Çelebi, Sultan III. Murad Dönemi yıllarında katiplik yapmıştır. Osmanlı'nın Doğu Seferi başladığında devlet memurluğu görevinden beylerbeyliğine kadar yükselmiştir. Osmanlı-Safevi Savaşları'nın on bir yıla yakın bir süre devam ettiği dönemde Asafi Paşa, Şecaatname adlı eserini oluşturmuştur. Şecaatname bir gazavatname türü eseridir. Gazavatnameler padişahların, serdarların, vezirlerin, ordu komutanlarının seferlerini, zaferlerini, kahramanlıklarını konu alan, bu seferlerin hem nesir olarak hem de resimsel olarak tasvirlerinin yapılması ve anlatılmasıdır. Şecatname Osmanlı İmparatorluğu'nun 1578- 1585 yılları arasında yapmış olduğu doğu seferi ve olaylarını anlatır. Bu kitap da yer alan çalışmalardan, hükümdar konulu minyatürlerin incelenmesidir. Bu minyatürler gerek üslup özellikleri bakımından gerekse işledikleri konular açısından dönemin siyasi, toplumsal ve kültürel yaşantısını anlatır. Analizleri yapılacak olan minyatürler üç eşit alana bölünerek incelemesi yapılmıştır. Seçilmiş olan bu minyatürlerden iki adetinin eskiz çalışması yapılmış ve aslına uygun olarak röprodüksiyon çalışması yapılmıştır. Tezimizin Birinci Bölümünde kitap sanatları hakkında bilgi verilerek klasik bir kitabın oluşum safası anlatılmıştır. 16. yüzyılda yazılan manzum eserler ve türleri hakkında bilgi yer almaktadır. İkinci Bölümde Şecaaatname adlı yazma eserin oluşumuna ait bilgiler anlatılmıştır. Eserin fiziksel özellikleri belirtilmiş ve eserin musavviri hakkında bilgiler verilmiştir. Üçüncü Bölümde altı adet el yazması çözümlenmiş analizleri yapılarak değerlendiriliştir. Romancı-Yazar Namık Kemal'in Cezmi adlı romanının konularından faydalanılarak özgün bir minyatür tasarlanmıştır. Dördüncü Bölümde karşılaştırma ve değerlendirme yapılarak minyatürlerin dönem özellikleri incelenmiştir. Son olarak Sonuç Bölümü ve Kaynakça hazırlanarak tez sona ermiştir.
İstanbul Üniversitesi nadir eserler kütüphanesindeki T.6045 numaralı Tarih-i Feth-i Yemen minyatürleri

Osmanlı minyatür sanatı, Orta Asya'dan Anadolu'ya asırlardır devamlılığı sürdürmüş bir gelenektir. Minyatür şüphesiz, üretildiği dönemin birçok verisini bünyesinde barındıran en net belgelerdir. İncelenen eser, Koca Sinan Paşa'nın Yemen ve Tunus seferlerini konu almaktadır. Dolayısıyla söz konusu seferlerin en net belgeleri, incelenen eserin minyatürleri olmuştur. Bu bilgiler doğrultusunda, Osmanlı Devleti'nde 16. yüzyılın en önemli belgelerinden olan Tarih-i Feth-i Yemen'in 88 konu başlığı altındaki 107 minyatürü inceleme konusu olmuştur. Araştırmanın ilk aşamasında, konuyla ilgili kaynaklar tespit edilmiştir. Daha sonra söz konusu eserin minyatürleri, İstanbul Üniversitesi Nadir Eserler Kütüphanesi'nden temin edilmiştir. Çalışma aşamasında ilk olarak Osmanlı minyatür sanatının genel hatlarından bahsedilmiştir. Bir sonraki süreçte yazma eserin özelliklerine değinilmiştir. İncelenen minyatürler katalog başlığı altında tanımlanmıştır. Değerlendirme bölümünde minyatürlerin konuları, kompozisyon özellikleri, kompozisyonu oluşturan unsurları irdelenmiştir.
Professional demarcation in new media art in Turkey

Yeni Medya Sanatı, Medyum-sonrası durumun sanatsal medyum hiyerarşilerini geçersiz kıldığı bir dünyada profesyonel sınırları muğlak bir alan olarak varlığını sürdürmektedir. Bu terim, Çağdaş Sanat alanı ile bazı ortak pratiklere sahip, ancak aynı zamanda ondan bağımsız bir grup uzman ve kurumun varlığına işaret eder. Bu tez, Türkiye'de Yeni Medya Sanatı'nın güncel kapsamını ve profesyonel ideolojisini anlamak için, alanı tanımlayan profesyonellerin retorik taktiklerinin yakından incelenmesi gerektiğini savunur. Thomas F. Gieryn'in 'sınır-çalışması' kavramını, alanın kültürel repertuvarının alt gruplar arasında çeşitlilik gösterip göstermediğini ve uluslararası repertuvarla uyumlu olup olmadığını incelemek için kullanır. Çalışma, Türkiye'de Yeni Medya Sanatı alanının profesyonel ideolojisinin, özellikle 1990'ların ortalarından itibaren dünyayla parallel olarak geliştiğini, ancak bu gelişimin yekpare olmadığını göstermektedir. Küratör/prodüktörlerin ortak ideolojisi dört ayırt edici özelliğe sahiptir: Demokratikleştirme potansiyeli, sanat-bilim-teknoloji kesişimleri, etkileşim ve disiplinler arası işbirliği. Süjeler bu kavramları kariyer yönelimlerine bağlı olarak iki farklı şekilde kullanmakta ve böylece ortaya iki ana repertuvar varyantı çıkmaktadır. Sanatçıların ortak ideolojileri küratör/prodüktörlerinkine benzemekle birlikte, kültürel repertuvarları bireysel mesleki kimliklerinin çeşitliliğinden ötürü görece daha esnek ve heterojen bir yapı ortaya koymaktadır. En önemlisi, her iki grupta da hangi kültürel repertuvar varyantının kullanıldığı, Türkiye'ye özgü sanat fonlama koşulları ile pozitif bağıntı içindedir.
Ordu ili Ünye ilçesi Hacı Osman Ağa Camii haziresindeki mezar taşları

Tez çalışmamızda Ordu İli, Ünye İlçesi, Hacı Osman Ağa Camii Haziresinde yer alan 80 adet mezar taşı incelenmiştir. Osmanlı dönemine tarihlenen bu mezar taşları Ünye merkezine 1 km mesafededir. İlk defin işleminin 1696 tarihinde yapıldığı hazirede son defin işlemi ise 1910 yılında yapılmıştır. Osmanlıca ve Arapçanın kullanıldığı kitabeler Celi Sülüs ve Celi Talik Hatla yazılmıştır. Mezar taşlarından 43 tanesi erkek, 17 tanesi ise kadına aittir. Çoğunlukla bitkisel bezemenin kullanıldığı kitabeler stilize edilmiş Barok ve Rokoko üslubunu yansıtmaktadır.
Hasankeyf ve çevresinde çok amaçlı kullanım gördüğü düşünülen bir grup kaya oyma mekan

Hasankeyf, Üst Paleolitik Dönemden günümüze kadar Roma, Bizans, Sasani, Emevi, Abbasi, Hamdani, Mervani, Artuklu, Eyyübi, Karakoyunlu, Akkoyunlu ve Osmanlılar gibi devletlere ev sahipliği yapmıştır. Tarih boyunca önemli idari ve ticaret merkezlerinden biri olan Hasankeyf farkı kültürlerin, inançların ve dillerin bir arada yaşayıp kaynaştığı Ortaçağ dünyasının önemli yerleşim merkezlerinden biri olmuştur. Bölgede Ilısu Barajı ve HES Projesi nedeniyle birçok arkeolojik alan ve anıtsal eser çeşitli araştırmacılar tarafından incelenip değerlendirilmiştir. Ancak insanlık tarihi ve bölgenin kültürel varlığı açısından büyük öneme sahip olan kaya oyma mekanlar, bilimsel yönden bir türlü hak ettiği değeri bulmamıştır. Bu nedenle tez konumuzu oluşturan, Hasankeyf ve çevresindeki bir grup kaya oyma mekan, 2019 yılında yapımı tamamlanan Ilısu Barajı sonrası birçoğunun sular altında kalmasından dolayı bir kez daha önem kazanmıştır. İncelediğimiz kaya oyma mekanlar çizimleri, plan tipleri, mimarileri ve genel özellikleri itibariyle ayrıntılı bir şekilde ele alınmıştır.'Hasankeyf ve Çevresinde Çok Amaçlı Kullanım Gördüğü Düşünülen Bir Grup Kaya Oyma Mekan' başlıklı tez çalışmamız, Geç Roma Dönemi ve sonrasında kullanım gördüğü düşünülen, 9 adet çok kullanımlı kaya mekan, 3 adet kaya mezar ve 1 adet kaya kiliseden oluşan toplam 13 adet kaya oyma mekan örneğini içermektedir. Söz konusu mekanların yapılan tespitler sonucunda, farklı zamanlarda ve farklı topluluklar tarafından yaşam alanı, mezar odası veya ibadet yeri gibi farklı amaçlar doğrultusunda kullanım gördüğü anlaşılmaktadır.
Saray'dan Otağ'a: Damad İbrahim Paşa'nın banİlik ve hamİliği (1718 - 1730)

Bu çalışmanın konusunu III. Ahmed'in (hük. 1703 -1730) sadrazamı Damad İbrahim Paşa'nın (sad. 1718 -1730) banilik ve hamilik etkinlikleri oluşturur. Tez çalışması temel olarak dönemin siyasi ve kültürel ortamı ile İbrahim Paşa'nın banilik ve hamilik politikaları arasındaki ilişkiler üzerine odaklanır. Bir Osmanlı sadrazamının banilik ve hamilik tercihlerini belirleyen dinamikler disiplinler arası okuma yöntemi ve karşılaştırmalı kültür tarihi verileri kullanılarak ele alınır. İbrahim Paşa'nın banilik ve hamilik tercihlerinde III. Ahmed'in ilgi ve beğenilerinin rolüne değinilir. Osmanlı geleneğinin ve sadrazamlık görevinin İbrahim Paşa'nın banilik ve hamilik girişimleri üzerindeki etkileri tartışılır. İbrahim Paşa'nın doğum yeri olan Muşkara'nın gelişimine olan desteği Taşra kentlerinin imarı kapsamında ele alınır. Osmanlı ve Safevi İmparatorlukları arasındaki siyasi ve askeri ilişkilerin Osmanlı-İran kültürel rekabeti üzerine olan etkileri tartışılır. Geniş bir şair çevresinin himayesini üstlenen İbrahim Paşa'nın edebi hamiliğine yer verilir. Böylece İbrahim Paşa'nın şiiri politik bir söylem aracı olarak banilik ve hamilik etkinliklerinde kullanmasına vurgu yapılır. İbrahim Paşa'nın döneminde gerçekleştirilen şenlikler, eğlenceler, sohbetler, zaferler, elçi kabulleri ve alaylar kamusal temsiller bağlamında incelenir. Son olarak İbrahim Paşa'nın politik bir söylem aracı haline dönüşen banilik ve hamilik girişimleri 1730 isyanı ve sonrasında yaşanan gelişmeler ekseninde değerlendirilir.
Gaziantep mevlevihanesi vakıf müzesinde bulunan kilimlerin tahlilleri

Gaziantep, geçmişşten günümüze kadar birçok medeniyetin yanı sıra Türk-İslammedeniyetlerine de ev sahipliği yapmıştır. Gaziantep in tarihi olarak mühim olmasındabulunduğu bölgenin önemi büyüktür. Mezopotamya gibi ilk uygarlıklara ev sahipliği yapanbölge; Akdeniz arasındaki konumu, aynı zamanda güneyden ve Akdeniz den doğuya ve kuzeye giden yolların birleştiği bölgede oluşu sebebiyle bölgenin tarihini şekillendirmiştir. Mevlevi tarikatının temeli, Hz. Mevlana nın ebedi aleme doğuşundan sonra, sevenleri, sözleri, vaazları ve eserlerinden yarar sağlayanların bir araya gelmesiyle oğlu Sultan Veled önderliğinde atılmıştır. Bu tarikatı 'Mevlevilik' olarak isimlendirmişlerdir. Mevlevihaneler, Mevlevi tarikatlarının sahip olduğu yapılardır. Gaziantep Mevlevihanesi inşa yapısıyla zaviye görünümlü bir mevlevihanedir. 1980 li yıllarda halı, kilim, el yazması Kur an-ı Kerim, şamdan gibi teberrükat eşyaları ile dolmaya başlayanVakıflar Genel Müdürlüğü nün deposu, birkaç ilde Vakıf Müzeleri açma fikrini zorunlu hale getirmiştir. Tarihi çok eski zamanlara dayanan 'Dokumacılık', insanın hayvan postlarını incederi, kiriş ve bağırsakla dikmeyi öğrenmesiyle birlikte başlamakta ve sonrasında hayvansal ve bitkisel lifleri çekip bükerek iplik yapmasıyla devam etmektedir. Düz dokuma yaygı ve halı geleneği, Orta Asya da Türklerin yaşadığı bölgelerde ortaya çıkmış ve gelişimini bu bölgede sürdürmüştür. Daha sonrasında Selçuklularla beraber Anadolu ya gelmiş ve buradagelişmeye devam etmiştir. Düz dokumalar arasında bulunan 'kilim', arkası ve önü aynı olan, çözgü ipliklerinindesen iplikleriyle kapatıldığı düz dokumalardır. Anadolu nun neredeyse her bölgesinde budokumalara rastlanmaktadır. Gaziantep Mevlevihanesi Vakıflar Müzesi nde bulunan kilimler 18 -20. yüzyılları arasında tarihlendirilmektedir. Bu dokumalar geç dönem özelliği taşımaktadır. Kilimlermüzede teşhir salonu ve depoda olmak üzere 31 adettir. Müzede bulunan kilimler Konya, Kars, Malatya, Sivrihisar ve Bulgar-Göçmenyörelerinden olup, o yörelere özgü motifleri içermektedir. Bu dokumaların incelenmesindecinsleri, boyutları, teknikleri, motif, renk ve kompozisyon özellikleri incelenerek literatüre geçmesi amaçlanmıştır.
Böcek istilasına uğramış kitap ve el yazma eserlerin düşük sıcaklıkta bakım ve onarımının yapılması

Sanat, kişiler arasındaki iletişimi direk sağlayabilen ve insanoğlunun yaratılışından bugüne kadar etkisini sürdürebilen bir kültür mirasıdır. Bu geniş alanda Türk El Sanatlarının yeri ve etki ettiği alanın genişliği göz ardı edilemeyecek kadar büyüktür. Birçok sanat dalına öncülük eden Türk el sanatları kullandığı malzemeler ve gereçler ile de her zaman dünyaya örnek olmuştur. Bu süreç içerisinde elle yazılan eserler yerlerini teknoloji sürekli gelişmesi ile birlikte basılı eserlere bırakmıştır. Geçmiş dönemlerde organik boyalar ile deri üzerine, el yapımı kağıtlara yapılan el yazma eserler daha şimdilerde kimyasallar ile ağartılan kağıtlara kimyasal boyalar ile basılmaya başlamıştır. Bu gelişim sürecinde bizim de teknolojiye ayak uydurmadan kalmamız olanaksızdır. Önemli olan bu değişim süresini; insanlık hayatını kolaylaştırmak ve bilimi geliştirmek için en faydalı şekilde kullanmaktır. Geçmiş dönemlere ait bazı eserler halen kütüphanelerde arşiv niteliğindedir. Bu eserlerin orijinallerine erişmek oldukça zordur ve onları halka açmak oldukça zararlıdır. Çünkü her kapağın açılışı onu daha da yıpratarak ömrünü azaltmaktadır. Bu tarz eserlerin bakım ve onarımının yapılması oldukça önemli bir görev ve ciddiyet isteyen bir çalışmadır. Kağıdın hammaddesi selüloz ve bitki lifleridir. En saf hali ile selülozun; kağıt için dayanıklılığı yeterli olmasına rağmen, içerisine eklenen kimyasallar, onun zayıf hale gelmesine neden olabilir. Bunlara ek olarak; çevresel etmenler; ısı, ışık, nem gibi, insansal etkenler ve organizmaların da etkisi ile kağıt üzerindeki tahribat oldukça fazlalaşır ve düzeltmek için yeni yöntemlerin geliştirilmesi gerekmektedir. Bu çalışmada büyük bir tarihsel geçmişşe ve esere sahip olan ülkemiz de raflarda, depolarda böcek istilasına uğramış; kitap ve el yazma eserleri için yeni gelişen bir teknik olan; dondurma tekniği ile böceklerden arındırılması ve daha sonraki bakım onarım teknikleri hakkında bilgi verilmesi amaçlanmıştır. Çalışma müzeler, üniversitelerin ilgili bölümleri, belediyeler için kaynak olması açısından önemlidir. Yapılan araştırmanın sonucunda, dondurma tekniğinin eserlere zarar veren birçok böcek türü üzerinde oldukça etkili olduğu sonucuna varılmıştır. Süleymaniye Yazma Eserler Kütüphanesi görevlileri ile gerekli izinler alındıktan sonra yapılan görüşmelerde bu sonucu desteklemektedir. Yapılan görüşmeler de dondurma tekniğinin hiçbir kimyasala gerek kalmadan uygulanan bir teknik olduğu için hem eser, hem çevre hem de insan sağlığı açısından birinci tercih sebebi olduğu belirtilmiştir.
Cumhuriyet Dönemi Türk heykel sanatında kadın imgesinin kültürel yansımaları

Cumhuriyet dönemi Türk heykel sanatında kadın imgesinin kültürel yansımalarını araştırırken, öncelikle güzel sanatların üç boyutluluğu, derinliği ve hacmi olan, yaşamı, insanı, doğayı tanımlama ve anlamlandırma gayesi barındıran etkinliklerden 'heykelin' tarihimizdeki yeri ve genişlik sahası incelenmeye çalışılmıştır. Bu bağlamda İslamiyet öncesi Türk, Avrupa ve İslam sanat tarihindeki yeri ve konumu belirli süreçler içerisinde değişime uğramış görülmektedir. Kültürel Miraslarımızdan heykel sanatının değişimleri dönem dönem olmuştur. Ülkemizdeki heykel faaliyetlerine bakılacak olunursa, özellikle Kültürel miraslar bağlamında, Cumhuriyet döneminde farklı boyutlara ulaşıldığı görülmektedir. Özellikle Sanayi-i Nefise Mektebi'nin ortaya çıkarttığı sanatsal farkındalığı, önemli sanatçıların düşüncelerinde, yeni döneme geçildiği ve yeni gelişmeleri beraberinde getireceği sosyal bir ortamla karşı karşıya bırakacaktı. Bu dönem sanatçıları, önlerinde Kurtuluş Savaşı gibi bir mücadelenin, toplumsal dayanışmayı da beraberinde getireceği yeni boyutta eserler ortaya koyarak topluma kendilerini ve heykel sanatını kabul ettireceği bir döneme de tanıklık edilecekti. Ayrıca 1880'lerden 1927'li yıllara gelindiğinde metafor ve bedensel değişimlerle karşı karşıya kalınacağı gözlemlenecektir. Daha soyut ve farklı konseptlerle Nü Sanatının gelişimine de tanıklık edeceğiz. Cumhuriyet dönemi Türk heykeli, 1950'lerde ise daha çok bireysel duyguları ağır basan konularla karşımıza çıkacaktır. Cumhuriyet döneminin yakın tarihine gelindiğinde özellikle araştırma konusu olan kadın imgesini aktaran eserlere yönelik dini, ahlaki ve politik olarak gösterilmeyen tolerans ve tahammülü görmüş olacağız. Konunun dikkat çeken tarafı tarihsel süreçler içerisinde değişen siyasi ve dini ortamın cumhuriyetin başların baş tacı yapılan kadın figürünün eserlerde nasıl sömürüye açık hale geldiğinin ve saldırılara maruz bırakıldığının kültürel, sosyolojik ve psikolojik yansımalarına şahit olacağız.
Tokat'taki tekke ve zaviyeler

Yapılan bu tez çalışmasında Tokat'ta ve ilçelerde bulunan günümüze kadar gelebilmiş ve günümüze kadar gelememiş olan tekke ve zaviyelerin mimari özellikleri, mimari tipolojisi ve yapı bünyesinde bulunan süsleme özellikleri değerlendirilmiştir. İncelemesi yapılan bu örnekler Danişmendli 12. yüzyıl döneminden itibaren 15. yüzyıl Erken Osmanlı dönemine kadar tarihi bir süreci kapsadığı görülmektedir. Genel mimari özellikleri incelendiğinde çok fonksiyonlu bir yapı tipolojisine sahip oldukları dikkat çekmektedir. Yapılar içerisinde medrese, mescit ve ocaklık gibi günlük hayatın idame edildiği bölümlerinde mevcut olduğu görülmektedir. Yapılan tez çalışmasında da bu örnek yapıların Beylikler, Selçuklu ve Osmanlı döneminden günümüze kadar gelebilmiş olan örneklerin arasındaki mimari ilişki ve gelişmeler üzerinde durulmuştur. İncelenen birçok yapı örneğinin değişik dönem içerisinde restorasyon gördüğü ve yapıların özgün haline getirilmesi amaçlandığı görülmektedir. Bu sebeple tez çalışması süresinde yapılan bu değişiklikler saptanmış ve incelenmiştir.
1989-1998 yılları Ani Kazıları sırasında ele geçirilen bir grup sikke

Ani üzerine bugüne kadar yapılan çalışmaların kentin mimarisi üzerinde odaklaşması, bizi Ani sikkelerinin bir katalogunu hazırlamaya itmiştir. Çalışma, 1989 yılından günümüze değin Prof. Dr. Beyhan KARAMAĞARALI tarafından yürütülen kazılar sırasında ele geçirilmiş, birçoğu etüdlük diyebileceğimiz kondisyonu oldukça düşük bir grup içinden seçilmiş sikkelerden oluşmuştur. Ani kentinin ticaret alanındaki işlev ve önemini ortaya çıkarmak için seçtiğimiz sikkeler, 11 .-14. yüzyıllar arasında Ani'nin ticari açıdan gelişmiş olduğunu belgeler. Ayrıca kentin İpek Yolu üzerinde bulunuşu; Kervansaray, Çarşı, Han ve henüz tespit edilemeyen Darphane binasımn bu yüzyıllar arasında inşa edilmesi de bu görüşü destekler. Ani darplı sikkelerin özellikle Selçuklular' a bağlı Şeddadi yönetimi ve sonrasında Ani' de egemen olan; İlhanlı, Celayirli, Akkoyunlu ve Karakoyunlu dönemlerine ait olması dikkat çekicidir. Konumu itibarıyla hem Kafkasya bölgesinin hem de Nahcivan aracılığıyla İran' in izlerini taşıyan; bir Hıristiyan metropolü ve Ermeni başkenti olan, Türkler'in Anadolu'ya ilk ayak bastıkları yer olarak ayrı bir önem taşıyan Ani' de sürdürülen kazılardan ortaya çıkacak mimari ve küçük buluntuların en önemli grubunu oluşturan sikkeler; kentin, sosyo-ekonomik durumunu, ticari ilişkilerini, kültür ve tarihini değiştirir ya da destekler olması açısından oldukça önemli olacaktır.
Osmanlı Beyliği dışında Batı Anadolu Beyliklerinde mimari süsleme

Yüzyıllar boyunda birçok medeniyete ev sahipliği yapmış olan Batı Anadolu, tarihi ve kültürel açıdan büyük bir öneme sahiptir. Kültürlerin harmanlandığı bu bölgede, zengin sanat ve mimari eserler ortaya konmuştur. Bu topraklarda hüküm sürmüş olan Batı Anadolu Beylikleri, mimari ve süslemede yeniliklerin denendiği dönem olmuştur. Bu yenilikler gerçekleştirilirken eski geleneklere de bağlı kalınmış ve mimari eserlere yansıtılmıştır. Osmanlı Beyliği, yeniliklerin en çok denendiği beylik olmuş, bu yenilikler Klasik Osmanlı Mimarisinin oluşumuna da öncülük etmiştir. Ancak Osmanlı Beyliği, yoğun yapı grubunun çıkması ve yüksek lisans tez kapsamını aşması nedeniyle konumuz dışında tutulmuştur. Batı Anadolu Bölgesinde yer alan Menteşe, Saruhan, Germiyan ve Aydınoğulları Beyliği'ndeki süslemeli yapılar içerisinde, hem dini hem de sosyal amaçlı örnekler görülür. Anadolu beyleri bu dönemde, birçok eser inşa ettirmişlerdir. Bu yapılarda taş, tuğla, çini, ahşap ve alçı süslemeler bulunmaktadır. Süslemelerin özellikle Beylerin kendisi için yaptırdığı yapılarda toplandığı dikkati çeker. Balat İlyas Bey Cami, Manisa Ulu Cami, Birgi Ulu Cami ve Selçuk İsa Bey Cami bunlara örnektir. Sanat Tarihi açısından da ayrı bir öneme sahip olan bu yapılar, mimari ve süsleme açısından yenilikleri beraberinde getirmiştir. İncelenen diğer yapıların, bu örneklere oranla daha sade bir süslemeye sahip olduğu gözlemlenmiştir. Yapılan araştırmalar ve elde edilen veriler, bize Batı Anadolu Beylikleri'nde taş, tuğla, çini ve ahşap süslemenin yoğun olarak kullanıldığını gösterir. Batı Anadolu Beylikler Mimarisi'nde karşılaştığımız bu süslemelerde, Anadolu Selçuklu Dönemi'nin etkisi açıkça kendini hissettirmektedir.
13. Yüzyıl Anadolu Selçuklu mimarisinde Selçuklu sülüsü

Kaynağını nabati yazıdan alan Arap yazısı tarihsel süreç içerisinde evrilerek bugün bildiğimiz şeklini almıştır. Gelişim aşamalarının gözlemlenebilir olması, Arap yazısının İslam dinine hizmet etmesinden ve bu dinin iletişim aracı olarak birçok coğrafyada kullanılmasından kaynaklanmaktadır. İlhamını İslamiyet'ten ve onun kutsal metinlerinden alan hüsn-i hat; Arap harflerinin ölçülü, güzel ve belirli bir sistem içerisinde yazılmasına hizmet eden sanattır. Tıpkı yazının kendisi gibi, güzel yazı sanatının da gelişim evreleri bulunmaktadır. Kaynağı itibariyle Arap kökenli olmasına rağmen, tarih boyunca olduğu gibi günümüzde de Türk milletinin adıyla anılan hat sanatı da yüzyıllar boyunca birçok aşamalardan geçmişş ve gelişimini sürdürmüştür. Karakteristik ve anatomik gelişimini Osmanlı Türkleri eliyle gerçekleştirmiş olsa da bu gelişimin zeminini hazırlayan Anadolu Selçukluları olmuştur. Sanatın birçok alanında ve çok çeşitli malzemeyle şaheserler meydana getiren Anadolu Selçuklularının mimariye de katkıları önemli ölçüdedir. Güzel yazının ve kutsal metinlerin anıtsal mimaride kullanılması geleneğini sürdüren Anadolu Selçukluları, kendi dönemlerinden önce kullanılan yazı karakterlerini kendi kültür ve sanat zevkleriyle birleştirerek hüsn-i hat yazınına selçuklu sülüsü karakterini kazandırmışlardır.
II. Mahmud'un sanat çevresi

II. Mahmud'un saltanat yıllan (1808 - 1839) Osmanlı tarihinin en hareketli, zaman zaman çok acı - tatlı olaylarının birbirini takip ettiği bir dönemdir. Bu dönemle ilgili olarak çok sayıda akademik faaliyetler yapılmıştır. Bütün bu faaliyetler, II. Mahmud dönemini aydınlatma, daha iyi anlama, daha faydalı bilgilere ulaşma açısından değerli olduğu muhakkaktır. Ama muhakkak olan bir başka şey daha var ki, o da bu devrin Osmanlı sanat tarihi açısından hiç de ciddi bir incelemeye tabi tutulmadığı. Yukarıda sayılan akademik faaliyetler içerisinde zaman zaman bu konulara temas edilmiş olmakla beraber tek başına bu mesele enine-boyuna ele alınmamıştır. Bu durum medeniyet tarihimiz açısından büyük bir noksanlıktır. Genç beyinlerin muhtaç olduğu hamle ruhunun iç karartan siyasi olayları arasında kaybolup gitmesine yol açmaktadır. Biz de bir türlü terk edilmeyen, terk edilemeyen, dünü bugünün anlayışı ile yorumlamak adet ve alışkanlığı da bazı insanları ister-istemez karamsar etmektedir. Çünkü yıkılma, dağılma emareleri görülen, hatta çatırtılar duyulan bir binadan paha biçilmez hazineler çıkması gibi bir şey. İşte II. Mahmud devrinde yaşamış ve eserlerinin büyük kısmını bu devirde vermiş olan 23 hattat ile 12 bestekar o binadan çıkan hazinelerdir. Ayrıca o devirde yaşayanlar bunlardan ibaret de değildir. Daha başkaları da var. Başka sanat dallarında eser vermiş yine birkaç düzine insan daha var. Ama o başkaları ile ilgili elde doyurucu arşiv belgesi henüz yok. Mevcut belgeler ise karışıklığa ve şüphelere sebep olduğundan şimdilik değerlendirmeğe alınmadı. İlerleyen zaman içerisinde inşallah yeni ve daha net belgeler bulunursa onlar da karanlıktan aydınlığa çıkarlar ümidindeyim.