turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Kağıt sanatları ve Kalender Paşa: I. Ahmed Albümü

Bu araştırmanın konusunu, Kalender Paşa'nın (öl. 1616) Sultan I. Ahmed (s. 1603 -1617) için hazırladığı güzel yazı, kağıt oyma ve çeşitli içeriklerde resimlerin derlemesi olan ve bugün Topkapı Sarayı Müzesi Kütüphanesi'nde bulunan I. Ahmed Albümü (B. 408) oluşturmaktadır. Kalender Paşa'nın yaptığı bilinen ya da Ona atfedilen ve TSMK koleksiyonlarında bulunan diğer iki albüm (H. 2171, B. 409) ve Falname'si (H. 1703) de teknik açıdan karşılaştırılmıştır. İçerikleri, hazırlanma süreç ve amaçları birbirinden farklı olan bu albümleri Kalender Paşa birbirine benzer bir düzende ve biçimde tasarlamıştır. Kalender Paşanın kendi albümleri dışında karşılaştırma için TSMK koleksiyonunda yer alan H. 2248, H. 2165, H. 2156, H. 2153, H. 2160 numaralı albümler ile New York Metropolitan Sanat Müzesi koleksiyonunda yer alan 67.266. 7 numaralı Bellini Albümü'nün H2171'den çıktığı düşünülen sayfaları incelenmiştir. İstanbul Üniversitesi Nadir Eserler Kütüphanesi F.1423 ve F. 1426 albümleri genel teknik yapıları bakımından, Süleymaniye Yazma Eser Kütüphanesi Sultan Ahmed I koleksiyonundaki ciltler ile yine SYEK Hamidiye ve Murakka koleksiyonlarında yer alan çeşitli murakkalar ise yapım tekniklerinin karşılaştırılması amacıyla incelenmiştir. Geçmişte ya da döneminde üretilen güzel yazı, tezhip ya da kağıt oyma örneklerinin, resimlerin, dini, tarihi, edebi metin ya da şiirlerin tek ya da birlikte bir sayfa üzerine yerleştirilmesi ile hazırlanan albümler aynı zamanda bu tek sayfa halindeki çalışmaların korunmasını da sağlar. Kimi albümlerin başında yer alan önsözler, bunların sultanlar, şehzadeleri ya da önemli bürokratlar için / tarafından hazırlandığını anlatır. Bugüne kadar önsözlerinin ve içeriklerinin irdelendiği çalışmalar yapılmış olmakla birlikte, albümlerin hazırlanma süreçleri hakkında yapılmış kodikolojik çalışma yok denecek kadar azdır. Saray nakkaşhanesinde farklı görev yapan sanatkarlar yazma eserlerin hazırlanması için birlikte çalışır. Ancak bu çalışmanın konusu olan Albümün cildinden tezhibine kadar tamamının Kalender Paşa tarafından yapıldığı düşünülmektedir. Kalender'in hazırladığı albümlerin başına yerleştirdiği metinler, önsözler, sanatçıyı ve 'işini' takdim etmesinin yanında bu tasarım süreci hakkında da ipuçları sunar. I. Ahmed Albümünün yapım tekniklerinden yola çıkılarak, bu tür albümlerinin hazırlanması sürecindeki teknik detaylar ortaya konulacaktır. Kodikolojik çalışma için konservasyon alanında bilinen belgeleme yöntemleri kullanılmıştır. Analizler için herhangi bir örnek almak mümkün olmadığından kağıt sanatlarının detayları yalnızca görsel inceleme ile ortaya konulmuştur.
Sis'i Akdeniz'den Kapadokya'ya bağlayan kervan yolu kaleleri

Sis'i Akdeniz'den Kapadokya'ya bağlayan kervan yolu Çukurova'nın en önemli yollarından biridir. Bu çalışmada sözü edilen kervan yolunu ve yol üzerinde bulunan kentleri koruyan kaleler tespit edilmiş, özelliklerine göre sınıflanmış ve çizimleri yapılmıştır. Kalelerden elde edilen veriler, çeşitli kaynaklarla desteklenerek konuya bütünlük kazandırılmıştır. Çalışmada, yirminci yüzyıl başına kadar Sis hakkında bilgi veren kaynaklar özetlenmiş, Sis'in tanıtımı yapılarak ismi, coğrafyası ve tarihi hakkında bilgiler verilmiştir. Kale hakkında genel bilgiler yanında, kervan yolu güzergahı üzerinde tespit edilen kale harici eserler tanıtılmıştır. Çalışmanın ana konusu katalog kısmında, kervan yolu üzerinde yer alan kaleler, önce coğrafi ve tarihi açıdan tanıtılmış sonra da bölümlere bölümlerde kısımlara ayrılarak mekanlar detaylı şekilde tek tek incelenmiştir. Tanıtımlar plan ve fotoğraflarla desteklenmiştir. Kaleler, hem kendi aralarında hem de bölgede bulunan benzerleri arasında karşılaştırma ve değerlendirmeye tabi tutulmuştur. Günümüzde birçoğu sağlam olan kalelerin ilk inşa tarihleri tam olarak tespit edilememiştir. Buna karşılık kalelerde yapılan ekleme ve tamiratlarda, bölgede hüküm süren bütün uygarlıkların izlerini görmek mümkündür.
Erken Dönem Osmanlı camilerinde alçı süsleme sanatı

Alçı süsleme Anadolu Türk Sanatı'nda en erken örneklerini Selçuklu Dönemi'nde vermiş, ancak bu dönemde saraylar dışında fazla ilgi görmemiştir. Anadolu Selçukluları izleyen Beylikler ve Erken Osmanlı dönemlerinde ise, başta camiler olmak üzere dini mimaride yaygınlık kazanmıştır. Bu çalışmada, Erken Osmanlı Dönemi'nin 1300- 1453 yılları arasında Bursa ve Edirne'deki camilerde kullanılan alçı süslemeleri, bütün yönleriyle ele alınarak incelenmiştir. Bu devir yapılarında görülen alçı süsleme, öncelikli olarak zaviyeli camilerin tabhane mekanlarında ocaklı ve nişli duvar kaplamaları olarak karşımıza çıkmaktadır. Bursa'daki yapılardan Yeşil ve Yıldırım camilerinde bu şekilde alçı süslemeyi görmekteyiz. Edirne'de Yıldırım Camisi'nde ise alçı süsleme doğrudan ocakta kullanılmıştır. Alçı süsleme, ocaklı ve nişli duvar kaplamalarının dışında mihraplarda da görülmektedir. Edirne'de Gazi Mihal ve Şah Melek camilerinin mihraplarında görülen alçı süsleme bazı tamirlerden geçerek günümüze ulaşmıştır. Bursa'daki camilerde ise, döneminde alçı süsleme görülen mihraplar günümüzde tamamen boyanarak haklarında zor hüküm verilecek hale gelmişlerdir. Bursa Timurtaş Paşa Camisi'nde ise alçı süsleme diğer örneklerden farklı olarak cümle kapısı frizinde karşımıza çıkmaktadır. İncelemiş olduğum yapıların hepsinde alçı süslemeler kalıplama tekniğinde alçak ve yüksek kabartma olarak yapılmıştır. Tek örnek olarak Bursa Yeşil Camisi'nin tabhane mekanı duvar kaplamasında alınlık kısmının ortasında ajurlu bir kabaradan bahsetmek mümkündür. Kalıplama tekniğinin uygulandığı alçılarda süsleme olarak; bitkisel, geometrik, yazı, mukarnas ve nadir de olsa figürlü süslemeyi görmekteyiz. Ayrıca birçok örnekte, camilerin gerek ocak, niş gibi duvar kaplamalarında gerekse mihraplarında geometrik ve mukarnas süslemelerin aralarında az da olsa alçı ile çini bir arada kullanılmıştır.
Bubi'nin sanatına analitik bir yaklaşım

Bu çalışmada, Davit Hayon'un çocukluk ve gençlik yıllarındaki etkilenmeleri özellikle okul çevresi, farklı sosyo-ekonomik ve kültür ortamlarından gelen sınıf arkadaşları ile ilişkilerinin sanatına yansımalarını ele almaktadır. Çocukluk ve gençlik döneminde kendini 'öteki' hissetme duygusunun, onun ileriki yıllarda oluşacak kişiliğine, tercihlerine ve özellikle de bir sanatçı olarak 'Bubi' kimliğinin oluşmasına katkıları incelenmeye çalışılmıştır. Yıllar sonra çağdaş sanat ortamında bir yer edinmesine rağmen sanatçı, kimi zaman yine kafasını dağıtmak ve rahatlatmak için, bir meditasyon uygulaması yapar gibi, resimler ve heykeller yapmaktadır. Sanatı kavrama biçimi başlangıç zamanıyla hemen hemen aynıdır. Ne yapacağını baştan bilmez, kendini bırakır, sadece konsantre olur, oyun oynuyor gibidir. Çocuk yaşlarda oynadığı resim yapma oyununu sürdürür, resme başlarken hiçbir önyargısı yoktur, resmin kendi kendini yapmasına izin verir. Bubi, otodidakt olmanın tüm olanaklarını kullanır. Sanki 'Ümmi'dir. Sanat tarihi içinden söz almadığı gibi kendi yaptıklarını da unutmaya çalışır. 'İnsanlar tekrarlayabilmek için öğrenirler bu nedenle unutmayı bilmeli' der.
Topkapı Sarayı Müzesi kütüphanesindeki H. 2155 numaralı murakka

Timuri, Türkmen ve Safevi hanedanlarının hamiliğinde geliştirilen murakka yapımcılığı, 16. yüzyıldan itibaren Osmanlı Saray nakkaşhanesinde de ilginç Örnekler vermiştir. Tezin konusu olan Topkapı Sarayı Müzesi Kütüphanesi'ndeki H. 2155 no. lu murakka 18. yüzyıl sonlarında düzenlenmiştir. Eserin yan kağıdında bulunan nottan da anlaşıldığı gibi, murakkayı düzenleten, dönemin ünlü bir ta'lik hat ustası olan Şeyhülislam Veliyyüd-din Efendi'nin oğlu Mehmed Emin Efendi'dir. Bu murakkada 16. yüzyıla ve 17. yüzyıl başlarına ait Safevi minyatür ve mürekkep resimlerinin yanı sıra, 18. yüzyıla ait Osmanlı resimleri ile Timuri, Safevi ve Türk hattatlarının çalışmaları yer almaktadır. Murakka hem Osmanlı döneminde tasarlanmış yaprakları, hem de üzerlerinde taşıdıkları mühürlerle de belirlenen orijinal Safevi tasarımlı yaprakları içermektedir. Yaprakların kenarlarına 18. yüzyılın ebru kağıtları geçirilmiştir. Ayrıca murakkada, vassale yöntemiyle yan yana getirilmiş farklı dönem üsluplarını yansıtan, çoğunluğu Safevi müzehhiplerine ait tezhip ve halkar çalışmaları yer almaktadır. Ta'lik yazıyla nazım ve nesir olarak yazılmış hat örneklerinin çoğunluğu, nasihat içeren Farsça cümlelerden oluşur. Murakka düzenlenirken resim-metin ilişkisi de gözetilerek, resimlerin konularına uygun metinler, resimlerin etrafına veya karşısına özenli bir tasarımla yerleştirilmiştir. VI Murakkada bulunan kimi Safevi kalem-i siyahı resimleri, Osmanlı nakkaşlannca renklendirilmiş, zemine dönemin zevkine uygun manzaralar ilave edilmiş ve figürlerin yüzlerinde oynanarak Osmanlı tiplerine uydurulmaya çalışılmıştır. Cildi 1 8. yüzyıl Avrupa seraseri kumaş kaplanmış olan bu murakka, dönemin aydın kişiliği olan Mehmed Emin Efendi için düzenlenmiş, değerli yapıtlar içeren bir murakkadır.
Ulucanlar kapalı cezaevi ve müzeye dönüşüm sürecinin analiz edilmesi

Ulucanlar Cezaevi Müzesi, Kültür ve Sanat Merkezi, siyasi ve kültürel yönden Ankara'nın önemli mekanlarındandır. Kendine özgü mimari özellik gösteren bu mekan cezaevi olmadan önceki kullanım şekli ile cezaevi iken yatan kişiler, yaşanan olaylar ve cezaevinden müze ve kültür sanat merkezine dönüştürülmesi cezaevini önemli kılmaktadır. Bu tezde, Ulucanlar Kapalı Cezaevi'nin müze kültür ve sanat merkezine dönüştürülme çalışmalarının aşamaları, yapının cezaevi halindeki durumu ile müze ve kültür sanat merkezine dönüştürülen hali arasındaki benzerlikler ve farklılıklar, mekana gidilerek gözlenmiş olup, literatür taraması yapılarak detaylı olarak araştırılmıştır. Ulucanlar Kapalı Cezaevi'nin, Ulucanlar Cezaevi Müzesi Kültür ve Sanat Merkezine dönüşüm çalışmalarının nasıl yapıldığı tespit edebilmek için rölöve ve restorasyon projelerine ulaşılmaya çalışılmıştır. Projelere ulaşabilmek için ilgili yerlerle görüşmeler yapılmıştır. Görüşmeler sonucunda restorasyon çalışmalarına katkı sağlamış ilgili kurum ve kuruluşlardan restorasyon projesine ayrıca yapının restorasyon çalışmasına başlanmadan önceki halinin çekilen fotoğraflarına ulaşılmıştır. Çalışma alanında yapılan gözlemler ve çekilen fotoğraflar ile cezaevinin eski haline ait elde edilen fotoğrafları ve cezaevinde kalmış kişilerle yapılan görüşmeler karşılaştırıldığında Ulucanlar Kapalı Cezaevi'nin, Ulucanlar Cezaevi Müzesi Kültür ve Sanat Merkezine dönüştürülme çalışmalarında projenin aslına kısmen bağlı kalındığı, yapının kültürel miras açısından önemi düşünülmeden restore edildiği, mekanın bazı bölümlerinin cezaevi havasından çıkarıldığı tespit edilmiştir.
Land art akımı ve bir uygulama önerisi

Land Art'ın konu olarak seçildiği araştırmada amaç, çağımız sanatı olan Land Art'ı tanımak, bu konuda yapılan çalışmaları sunarak tanıtmak ve araştırma sonunda bir Land Art Projesi sunmaktır. Sanat dünyası, varlığını hep yenilik kavramına göre sürdürmektedir. Sanatçı da daha önce hiç var olmamış bir şey yaptığını hissetmek ister. Modern Sanat'ın geldiği son nokta Land Art'tır. Bu da Land Art'ın incelenmesinin en önemli sebeplerinden biridir. Araştırmamıza ışık tutan eserler Semra Ögel, Edward Lucie Smit, Norbert Lynton ve N. D. Tuncer'in eserleridir. Bu eserlerin amacı Land Art'ı açıklamak ve örneklerini sunmak boyutundadır. Burada araştırmanın hedefi ise, Land Art'ı benimseyerek bir proje önerisi oluşturmaktır. Araştırmada önce Land Art'ın ilk dönemleri olarak da görülebilecek Envıronmental Art incelenmeye çalışılmıştır. Daha sonra Land Art anlayışı ve oluşma süreci üzerine durularak, burada başka akımlarla olan ilişkisine değinilmiş, ardından Sanatçı örnekleri, çalışma yöntemlerine göre gruplandırılarak verilmiştir. Çalışmanın sonunda ise tüm incelemeyi örnekleyecek bir proje önerisi, tüm ayrıntıları ile sunulmak istenmiştir. Bu araştırmada edinilen amaç, ülkemiz sanat dünyasının, tanımak ve uygulamakta geç kaldığı Land Art'ın örneklerini sunarak, bu konuda yapılan araştırmalara katkı sağlamaktır. Ülkemizde henüz Land Art'ın gelişmemesi, yapılan araştırmada aynı eserin birkaç defa kaynak olarak sunulmasına neden olmuştur. Bununla birlikte araştırmada yabancı terimlerin çokluğunu önlemek zor olmuştur. Kimi terimlerin Türkçe karşılığı bulunmamakta, kimilerinin de yeni türetilmiş karşılıkları yetersiz kalmaktadır. Bu sebeple çalışmada bir terim geçtiği ilk paragrafta, parantez içinde Türkçe karşılığıyla birlikte verilecek, aynı terim bir daha tekrarlandığında ise Türkçe karşılığı kullanılmaksızın devam edilecektir. Öncelikle araştırmada benden hiçbir desteğini esirgemeyerek bana araştırma yapmayı sevdiren ve bu konuda yol gösteren değerli danışmanım Yrd. Doç. Erdal Eser'e, yaptığımız sanat sohbetleri ile sanatçı kişiliğinden faydalandığım ve kitaplığını benimle paylaşan sevgili Yrd. Doç. Ahmet Çolakoğlu'na teşekkürü bir borç bilirim.
Türkiye'de performans sanatının müzelerdeki temsili

Bu çalışma, performans sanatının Batı Sanatında gündeme gelişini ve tarihsel gelişimini incelemekle işe başlar. Araştırmanın ilgi alanlarını ve kapsamını belirten giriş bölümünden sonraki Performans Sanatının Tanımı ve Tarihi başlıklı bölümde performans sanatının yirminci yüzyılın başındaki köklerine ve İkinci Dünya Savaşı sonrası Avrupa'da bağımsız bir dil olarak nasıl ortaya çıktığına ve nasıl evirildiğine değinilmiştir. Böylelikle, çeşitli örnekler üzerinden aktarılan bu tarihsel sanat yapma biçiminin, bugünkü durumuyla ilgili, tarihsel bir temel oluşturulmasına çalışılmıştır. Performans Sanatının Türkiye'deki Tarihi bölümünde de Batı Sanatından gelen etkilerin yanı sıra kendi dinamikleriyle de gelişen Türkiyeli performans sanatçılarının işlerinden bir seçki sunularak, günümüze kadar kapsamı ve yankıları incelenmiştir. Son olarak bu mirasın günümüzde müzelerde ne şekilde, nasıl yer bulduğu araştırılmış ve müzelerde ilgili kişilere sorular yöneltilerek bu konudaki genele hakim bakış açıları üzerinden güncel durum ele alınmıştır. Bu alanda iş üreten sanat profesyonellerinin de yazılarına ya da fikirlerine başvurularak sonuç kısmında, tüm bu veriler hakkında bir değerlendirilme yapılmıştır.
Yozgat Merkez Osmanlı Cami hazirelerinde bulunan mezar taşları

Yozgat Merkez Osmanlı Cami Hazirelerinde Bulunan Mezar Taşları? adlı Yüksek Lisans tezinde, XVI. yy başlarından itibaren şehirleşmeye başlayan Yozgat ilindeki 1779 ile 1895 tarihleri arasında inşa edilmiş camilerin avlularında bulunan hazireler ele alınmıştır. Yapılan çalışmalarda; Çapanoğlu Cami Haziresinde 181 mezar, Cevahir Ali Efendi Cami Haziresinden 31 mezar, Başçavuş Cami Haziresinden 21 mezar, Yozgat Musa Ağa Cami Haziresinden 56 mezar, Tekke Cami Haziresinden 29 mezar, Nakipzade Cami Haziresinden 7 mezar, Tahta Cami Haziresinden 21 mezar, Şeyh Hacı Ahmet Efendi Cami Haziresinden 32 mezar, Alacalıoğlu Cami Haziresinden 5 mezar, Dediklioğlu Cami Haziresinden 4 mezar olmak üzere toplam 10 caminin haziresinde bulunan 387 mezar incelenmiştir. İncelenen mezarlar arasında dört tip mezar karşımıza çıkar. Bunlar; baş ve ayak şahideli çatma lahit mezar, baş ve ayak şahideli yekpare lahit mezar, baş ve ayak şahideli sanduka tipinde mezar ve baş ve ayak şahideli lahit mezardır. Mezarı oluşturan unsurlar baş şahidesi, ayak şahidesi, kuzey ve güney yan taşları olmak üzere dört unsur olarak değerlendirilmiştir. Taşlar tepe noktalarda değişik formlarda serpuşlarla sonlanır. Baş şahidelerinin büyük çoğunluk fes şeklinde serpuşlarla son bulmuştur. Ayak şahidelerinin tepesi genellikle farklı formlarda kemerlerle sonlanırken bazı örneklerde farklı başlıklar bulunur. Mezar taşlarında genellikle sarı, gri, kirli beyaz taşlar kullanılmıştır. Taş yanı sıra mermer örneklere de sıkça rastlanmıştır. Mezar taşları üzerindeki kitabelerde genellikle yakarış, dua, kimlik, dua isteme, tarih konuları ele alınmış ve birçoğunda sıralama bu şekilde verilmiştir. Mezar taşları üzerinde görülen en yaygın süslemeler; bitkisel, geometrik, gök cisimleri, figürlü süslemeler ile çeşitli kullanım eşyaları sayılabilir.
Vakfiyesi ışığında Şah Sultan ve Zal Mahmud Paşa Külliyesi: Cami, medrese, türbe ve çeşmesi

Bu çalışmada Osmanlı medeniyetinin en önemli değerlerinden olan Vakıflar'ın bir örneği olarak Şah Sultan ve Zal Mahmud Paşa Vakfı ele alınmıştır. Tezimizde yer alan bu vakıf tarihi kaynak değeri yüksek olan vakfiyeler üzerinden değerlendirilmiştir. 16. yy sonunda kurulan bu vakıfın kurucuları olan II. Selim'in kızı Şah Sultan ile eşi Vezir Zal Mahmud Paşa'nın hayatı ve kurmuş oldukları vakıflar hakkında bilgi verilmiştir. Çalışmamızda temel kaynak olarak kullandığımız vakfiye incelenmiş olup, Başbakanlık Osmanlı Arşivi'nde yer alan ilgili belgeler, kaynak eserler ve literatürde yer alan bilgilerle desteklenmiştir. Zikredilen malzemelerden yola çıkarak, Şah Sultan ve Zal Mahmud Paşa'nın kurduğu vakıfların idaresi konusunda vakfın kuruluşundan Osmanlı Devleti'nin son dönemine kadar olan süreç değerlendirilmiş ve bu vakıflara ait analizler ile kayda geçen müderrisler tablolaştırılmıştır. Bunun yanında Şah Sultan'ın çeyiz listesi ve düğünü için yapılan harcamalar ortaya konmuştur. Bunlara ilaveten banilere ait mimari eserler hakkında bilgi verilmiş ve bu eserlerden günümüze kalanların bir kısmı fotoğraflanmıştır. Bu tez ile vakfiyelerin, biyografi çalışmalarına ve bölge tarihlerinin gün yüzüne çıkarılmasına olan etkisini gösterip, doğru bilinen yanlışları düzelterek yapılacak yeni araştırmalara katkı sağlamış olduğumuzu düşünüyoruz.
Türkiye müzelerindeki Klasik Osmanlı Dönemi kapalı formlu seramikler

'Türkiye Müzelerindeki Klasik Osmanlı Dönemi Kapalı Formlu Seramikler' başlıklı bu tez çalışması Türkiye'deki müzelerde bulunan ve 15. yüzyıl sonu ile 17. yüzyıl başı içerisinde görülen kapalı formlu seramiklerin tipolojisini oluşturmaktır. Bu bağlamda Türkiye müzelerinden elde edilen dokuz ana tip belirlenmiştir. Yurt dışından elde edilen örnekler çalışma kapsamında benzer örneklerin inceleme, değerlendirme ve karılaştırılması için kullanılmıştır. Araştırmanın ana amaçlarından birisi tipolojidir. Öncelikle kap biçimleri araştırılmış ve bunların diziliminde gövde biçimleri ölçüt olarak belirlenmiştir. Kap gövdeleri basit ve bileşik biçimlerden oluşmaktadır. Daha sonra bu iki grup kendi içerisinde ölçüt, boyut ve oran ile birlikte, ağız biçimi ve eklentiler göz önüne alınarak alt gruplar oluşturulmuştur. Osmanlı Seramik sanatı konusunda inceleme yapmış olan tezlerin içeriklerine bakıldığında form, ya hiç işlenmemiş ya da ikinci planda tutulmuş olduğu anlaşılmaktadır. Kap tipleri konusunun ise tipoloji, işlev ve biçim açısından yeterince araştırılmadığı görülmektedir. Bu konunun tam olarak biçimlenebilmesi için Osmanlı dönemi öncesindeki kültürlerin etkisi araştırılmıştır. Avrupa seramiklerinin Osmanlı seramik kültürünü pek fazla etkilemediği ancak Çin ve özellikle Büyük Selçuklu seramik kültürünün Osmanlı seramik sanatını etkilediği düşünülmektedir.
Bizans tasvir sanatı'nda sütun azizleri: Stylitler

Roma İmparatorluğu hakimiyetindeki topraklarda dini inanış paganizm olmuştur. Hıristiyanlık, İmparatorlukta başlayan yeni dini akım olmuş ve düzeni bozabilecek tehlike olarak görülmüştür. İmparatorlukta hızla yayılan inanış, özellikle İmparator Diokletianus tarafından desteklenen şiddet eylemlerinin artmasına ve saldırılarda çok sayıda inananın ölmesine neden olmuştur. Bu uğurda ölen kişilere martir adı verilmiştir. Saldırılar sonucunda çoğu keşiş baskıdan kaçarak çöllerde yalnız yaşamı tercih etmiştir. Zamanla, özellikle 4 .-5. yüzyıllar da Hıristiyanlığın yasallaşması ve imparatorluğun resmi dini olmasının ardından çoğu dine nazaran konforlu sayılabilecek şekilde varlığını göstermiştir. Baskı ve şiddet eylemlerinin sona ermesiyle Hıristiyanlık inancının temeli ve kutsalı sayılan martirlik anlayışı yok olmaya başlamıştır. Fakat baskılardan kaçarak çöllere giden keşişlerce çilecilik akımının temelleri atılmıştır. Aziz olmak için artık şehit olmaya gerek yoktu ise de vücudu tamamen Tanrıya teslim etmek gerekmektedir. Yalnız kalarak, dünyevi ihtiyaçlarından vazgeçerek, dua ve oruçla yenilenen beden tamamen Tanrıya teslim edilmiş sayılmaktadır. Yeni Ahid de yer alan metinlerde kendi bedeninden bile nefret etmen gerektiği söylenmiştir. Kimisi ağaca çıkarak, kimi kendini zincire vurarak, kimi de sütuna çıkarak bedenlerini Tanrıya adamıştır. Çalışmamız kapsamında, çileciliğin en yaygın kolu olan sütunda yaşayan stylitlerin hayatı, temsilcileri ve Bizans tasvir sanatındaki örnekleri incelenecektir. Çalışmamızın amacı; sanat tarihi bölümü ve özellikle Bizans sanatları ile ilgilenen çalışmacılara katkı sağlayarak, alanımızda yapılan ve yapılabilecek bilimsel çalışmalara katkıda bulunmaktır.
Ortaçağ'da Philadelphia/ Alaşehir

Philadelphia'nın İncil'in Vahiy Bölümü'nde, İoannes tarafından Hristiyanlığın ilkyüzyılındaki yedi kilise arasında övgüyle söz edilen bir kent oluşu, yüzyıllar boyunca özellikle Hristiyan din adamlarının dikkatini çekmiştir. Asya eyaletinin yedi kilisesine yapılan birçok seyahat ve yedi kilise hakkında kaleme alınan birçok yapıt bu ilginin bir sonucudur. M. Ö. 150- 138 yılları arasında Bergama Kralı II. Attalos Philadelphos tarafından kurulan kent, M. Ö. 133'de vasiyet üzerine Roma topraklarına dahil edilmiştir. Philadelphia, özellikle Roma döneminden itibaren önemli bir yere sahip olmuştur. M. S. 17 depreminde büyük bir zarar görse de, Tiberius'un desteğiyle yeniden inşa edilmiştir. Nitekim 3. yy. başlarındaTapınak Koruyucusu ünvanıyla onurlandırılmış, büyük festivalleri ve tapınaklarından dolayıKüçiik Atina olarak adlandırılmıştır. Dördüncü yy. ile Türklerin Anadolu'ya girdiği on birinci yy. arası Philadelphia tarihi hakkındaki bilgilerimiz kısıtlıdır. Ancak bu dönemde birçok bölgenin zarar görmesine hatta bazılarının yıkılmasına sebep olan Arap veya Pers saldırılarından kentin pek fazla etkilenmediği düşünülmektedir.11. yy.'dan 14. yy.'ın sonlarına kadar Philadelphia Türklerle yapılan birçok savaşa sahne olmuştur. 12. yy.'dan itibaren Thrakesion Theması'nm önemli bir merkezi haline gelen kent, ana istihkam özelliği kazanarak, İmparatorluğun doğuya karşı yaptığı seferler için bir üsniteliği kazanmıştır. 1335'de Aydınoğulları himayesi altında girmiş olsa da, 1390 /91'deBayezid tarafından ele geçirilinceye kadar Batı Anadolu'da tek Hristiyan şehri olarak varlığını sürdürebilmiştir. Kentte tespit edilebilen Ortaçağ eserleri oldukça azdır ve çoğu yıkıntı halde günümüzeulaşabilmiştir: Şehir surlarının tamamına yakını apartmanlar arasında koybulmuş ve büyük bir kısmı yıkıntı hale gelmiştir. İnşa edildiğinde muhtemelen kentin başkilisesi işlevi gören Aziz İoannes Kilisesi'nden günümüze sadece üç paye ulaşabilmiştir. Henüz bir sene önce kaçak kazı sonucu ortaya çıkarılan mozaikli yapının büyük bir bölümü halen konutların temelialtındadır. Aynı şekilde 1976'da tespit edilebilen 12 hipojeden günümüze ancak 3 tanesigelebilmiştir. 20. yy.'ın başına ait tek bir fotoğrafı bulunan Peygamber Nahum Kilisesi'ninyeri tespit edilememiştir. Azıtepe'deki Theotokos Manastırı ve Ta Derma Huzurevi yıkıntıolmakla birlikte, bir kısmı halen toprak altındadır. Boreine'deki Theotokos Manastırıhakkkında elimizdeki en önemli veriler ise günümüze ulaşabilmiş manastır belgeleridir.
1990'lardan günümüze Türkiye sanatında doğaya yaklaşımlar

Doğa ve sanatın yollarının kesişimi binlerce yıl öncesine dayanır. Doğayı tanıma, keşfetme, doğadan yararlanma ve kontrol altına süreçlerinin her birine sanatın tanıklık ettiğini görüyoruz. Bu çalışma Türkiye'den sanatçıların 1990'lardan günümüze doğa ile ilişkisini; doğal materyali kullanmasını, doğayı mekan olarak dönüştürmesini ve kavramsallaştırmasını araştırırken, doğaya yaklaşımlarını inceliyor. Doğadan kopan modern insanın uluslararası ölçekte sanata doğayı nasıl dahil ettiğini Land Art, Arte Povera gibi akımların doğa ile ilişkilerine değiniliyor. Çalışmanın Türkiye ile ilgili bölümünde 1990 sonrası değişen sanat ortamında, küratörlü sergiler, sanata sorgulayıcı yaklaşımlardan bahsediliyor. Doğa ile bağlantılı küratörlü sergilerle sanatçıların doğa ile kültürel karşılaşmalarını ele alınıyor.