turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Koblandı Batır Destanı ile Dede Korkut arasındaki ilişkiler

Kazak halkının tarihi kadar eski olan edebiyatı geçmişşten günümüze gelen bir miras özelliği taşımaktadır. Yazının olmadığı çağlarda kopuz eşliğinde söylenilen mısralarda meydana gelen bu edebiyat Kazak tarihinden pek çok unsuru bünyesinde barındırmış. Türk boylarının hemen hepsinin canlarını bezdiren Kalmuk akınları bütün anlatı türküleriyle birlikte destanlarında yerini almıştır. Nitekim Er Targm, Alpamış Batır, Kambar Batır başta olmak üzere Koblandı Batır' da da gördüğümüz bu husus, destanın Orta Asya'nın geniş coğrafyasına yayılmış olmasını sağlayan sebeplerden sadece bir tanesidir. 'Koblandı Batır Destanı ile Dede Korkut Arasındaki İlişkiler' adlı tezimizin giriş bölümü Kazak epik geleneği ve bu gelenekte j ir avların yeri ve önemi yanında Kazak Destanları ve Koblandı Batır üzerinde yapılan çalışmaların tamtımı şeklindedir. Birinci bölümde Koblandı Batır Destanı' nın__yjU32ant-laTlhın tanıtımı yanında bunlar üzerinde yapılan çalışmalar belirtilmiş, söz konusu varyantlar ise iki versiyon halinde değerlendirilmiştir. İkinci bölümde destandaki tarihi tabakalar ile vakadaki olayların geçtiği coğrafya ortaya konulmaya çalışılmış, ayrıca yerli ve yabancı araştırmacıların bu konudaki çalışmalarından da söz edilmiştir. Üçüncü bölümde destanın asıl kahramanı Koblandı ile ikinci derecedeki kahramanları olan Kazan, Karaman, Alşağır, Şoşayhan' in sosyal, psikolojik ve fiziki özellikleri belirtilmiş, bu özellikleri doğuran sebeplere değinilmiştir. Dördüncü bölümde Dede Korkut ile Koblandı Batır arasındaki ilişkiler tespit edildikten sonra her iki anlatının epizotlarının ve motiflerinin dünkü ve bugünkü durumlarının mukayesiyle bu ilişkiler gözler önüne serilmiştir. Ayrıca Marabay - Mergenbay varyantının transkripli metni ve Türkiye Türkçesi ' ne aktarılmış metninden sonra bibliyografya ve kısa sözlük verilmiştir. 404
Kaynak dergisi üzerine bir inceleme

Yeni Türk edebiyatının tarihu bir çerçeve içerisine oturtulmasında dergilerinbütünüyle araştırılmasının önemi oldukça büyüktür. Bu çalışmada Ocak 1948 ile Haziran 1956 tarihleri arasında Ankara'da 113 sayı yayımlanan Kaynak dergisisistematik ve tematik bakımdan incelenmiştir.1948- 1956 yılları arasında yayımlanmış olan ve zamanında önemli bir yere sahip olan Kaynak dergisi, ilk etapta bir şiir dergisi olarak yayın hayatına başlamış ancak 1950 yılından sonra diğer edebi türlere de yer vermiştir. Tanınmış şair ve yazarların yanı sıra genç şairlere sayfalarını açan dergi, yeni şiirimizin gelişmesine büyük katkılar sunmuş, çevirilerle de okuyucularını dünya şairleriyle buluşturmuştur. Bunun yanında hazırlamış olduğu şiir, hikaye ve eleştiri yarışmalarıyla dönemin edebi ortamına renk katmış, düzenlediği anketlerle edebi ortamı hareketlendirmiştir. Kaynak dergisi ile ilgili yapmış olduğumuz bu çalışma Giriş'ten sonra üç bölüm, Sonuç ve Kaynakça'dan oluşmaktadır. Giriş kısmında Türkiye'deki dergicilik faaliyetleri ele alınmış, Kaynak dergisi ile aynı yayın dönemini paylaşan bazı önemli dergiler hakkında bilgi verilmiştir. Birinci bölüm derginin incelenmesine tahsisedilmiş. Kaynak dergisinin tarihçesi, önemi ve mizanpaj özellikleri ile ilgili bilgi verilmiştir. İkinci bölümde derginin sistematik dizini yapılarak kronolojik tasnifi ve yazar soyadına göre fihristi çıkartılmıştır. Üçüncü bölümde derginin tematik dizini yapılarak, dergide yer alan bütün yazılar incelenmiş, hem tür hem de içerik hakkında bilgi verilmiştir.
Cumhuriyet Dönemi Türk edebiyatında roman eleştirisi (1960-1980)

Edebi eleştirinin amacı, bir eserin olumlu ve olumsuz yanlarını göstererek başarılı ve estetik olanı belirlemek, sanatçının eser vermesi için gereken sanat ortamını hazırlamaktır. Edebiyatımıza Batı literatüründen girmiş bir kavram olan eleştiri, Tanzimat'tan itibaren müstakil bir tür olarak görülmüştür. Cumhuriyet döneminde eleştirmenlerin artışı, akademisyen eleştirmenlerin yetişmesi, eleştiri kuramıyla ilgili çalışmalar, eleştirinin nitelik ve nicelik açısından gelişmesini sağlamıştır. Eleştirmenlerin edebi türlerin eleştirisinde uzmanlaşmaları da bu gelişmeyi olumlu yönde etkilemiştir.1960- 1980 arası yazılarda eleştiri edebi bir tür olarak kabul edilmiş, bir eserin edebi ölçülere göre değerlendirilmesi gerekliliği dile getirilmiştir. 1960'tan önce var olan eleştiri ve eleştirmenin varlığı/yokluğu tartışmaları, bu dönemde de devam etmiştir. Dönem içerisinde romanımızın edebi bir tür olarak geldiği nokta, romancımızın nitelikleri üzerinde tartışılmıştır. Roman eleştirileri tek bir roman üzerinde yapılmakla birlikte bir romancının birden fazla eserinin değerlendirilmesi şeklinde de yapılmıştır. Köy, kent, kentte bireyin psikolojik çatışmalarını konu alan romanlar hakkında yazılan eleştiri yazıları çoğunluktadır. Özellikle köy romanlarının eleştirisinde, eleştirmenlerin öznel ve ideolojik bakış açıları etkili olmuştur. Köy romanı konusundaki yazılarda, birbirinden farklı görüşler ortaya konulmuş, şehir romanı köy romanı tartışmaları yapılmıştır. Dönemin siyasi ortamı da roman eleştirilerini etkilemiş, özellikle 12 Mart dönemini anlatan romanlara dikkat çekilmiştir.1960- 1980 yılları ülkemizin gerek siyasi gerek ekonomik ve kültürel bakımdan hızla değiştiği bir dönemdir. Bu tezde, böyle bir dönemin bütün kültür, sanat ve edebiyat dergilerinde yer alan roman üzerine yapılmış eleştirileri tasnif edilerek incelenmiş, romanlar tematik özelliklerine göre değerlendirilmiştir. Çalışmada, yalnızca bir durum tespiti yapılmamış; eleştiri, edebi bir tür olarak özellikleriyle birlikte incelenip eleştiri yazılarının ortak ve benzer özellikleri, başarılı yönleri ve zaman zaman başarısızlıkları gerekçeleriyle birlikte ortaya konulmaya çalışılmıştır.
Orhan Pamuk romanlarında oryantalizm

Bu çalışma, Türk Edebiyatında uzun süredir eser veren ve postmodernist anlayışı benimseyen Orhan Pamuk'un romanlarındaki oryantalizm unsurlarını ve Doğu-Batı karşıtlıklarını ele almaktadır. Temelde 'ben' ve 'öteki' ayrımına dayanan oryantalizm, Batı ülkelerinin Doğu ülkelerine uyguladığı araştırma çalışmaları ve hakimiyet kurma amacını ifade eder. Çok eski zamanlardan beri Batının Doğu medeniyetleri üzerindeki düşünüş biçimi olarak varlığını korumuştur. Günümüzde de devam etmekte olan bu düşünce ve davranışlar bütünü, hem Doğu hem de Batı edebiyatlarını etkilemiştir. Bu bağlamda, kendisini Batıya yakın hisseden Doğulu yazar Orhan Pamuk'un tüm romanlarına yansıttığı oryantalist detaylar bu tezin konusunu oluşturmaktadır. Çalışmanın amacı, oryantalizmin Türk edebiyatına etkilerini Orhan Pamuk'un romanları bağlamında incelemek ve yazarın kendi toplumuna yaklaşımının açıklamaktır. Romanlarında karakterler aracılığıyla tespit edilen Doğu-Batı karşıtlıklarından yola çıkarak Türkiye'nin hem kendi içinde hem de Batı medeniyetinin karşısında nasıl bir oryantalistleşme süreci geçirdiği ortaya konmaya çalışılmıştır. Çalışma üç ana bölüme ayrılmış olup birinci bölümde genel hatları ile oryantalizm kavramı ve gelişme süreci irdelenmiştir. İkinci bölüm, Orhan Pamuk'un hayatına ve yazınsal özelliklerine genel bir bakış sunmaktadır. Çalışmanın ana bölümü olan üçüncü bölüm ise Orhan Pamuk'un tüm romanlarındaki Doğu-Batı zıtlıklarının tartışıldığı kısımdır. Tespit edilen karşıtlıklar ve Doğuyu sosyo-kültürel aşağıda konumlandıran ifadeler farklı başlıklarda sunulmuştur.
Sennur Sezer'in şiirlerinde kadın

Türk şiirinin en uzun soluklu şairlerinden olan Sennur Sezer, ilk kitabı Gecekondu'dan (1964) son kitabı İzi Kalsın'a (2011) kadar bütün şiir kitaplarında kadını, kadının duygularını, sezişlerini, hayatı algılayışını, değer yargılarını, deneyimlerini ve yaşam biçimlerini tüm yönleriyle anlatmıştır. Şiirlerinde kadının toplumsal yaşamdaki rolünü, aile yaşamını ve anneliğini irdeleyen Sezer, kadının ev işlerinden çalışma yaşamındaki problemlerine, yoksulluktan birey olarak kendini gerçekleştirme mücadelesine kadar birçok konuyu ele almıştır. Sezer, toplumcu şiir anlayışına özgü bir duyarlılıkla kadın sorunlarını geniş kitlelere duyurmayı amaçlamış; kadının yaşadığı eşitsizliği, sömürüyü ve haksızlığı şiirlerine yansıtmıştır. Bu çalışmada, Sennur Sezer'in Gecekondu (1964), Yasak (1966), Direnç (1977), Sesimi Arıyorum (1982), Bu Resimde Kimler Var (1986), Afiş (1991), Kirlenmiş Kağıtlar (1999), Dilsiz Dengbej (2001), Akşam Haberleri (2006) ve İzi Kalsın (2011) adlı şiir kitaplarında yer alan kadın izleğinin ele alınış ve işleniş biçimi detaylıca tahlil edilip incelendikten sonra şairin sanat anlayışı ve poetik görüşleri çerçevesinde yorumlanmıştır. Şairin toplumcu gerçekçi dünya görüşüne bağlı olarak şiirlerinde kadını, kadının mağduriyetini ve kadın sorunlarını anlatmaya sorumluluk ekseninde yaklaştığı; kadını yaşam mücadelesi içinde tüm rolleriyle birlikte şiirine taşıdığı tespit edilmiştir.
Urfa türkülerinin dil ve anlatım özellikleri

Bu çalışmada, Türk halk müziğinde özel bir yeri olan Urfa türkülerinde tespit edeceğimiz dil ve anlatım özelliklerinin, Irak Türkmen coğrafyasında bulunan Kerkük ve Telafer ağızlarıyla olan münasebetini ortaya koymayı amaçladık. Önce yörenin müziğine hakim kaynak kişilerden bilimsel derleme kurallarına uygun olarak türküler derlendi. Türküler, yörenin ses özelliklerini yansıtan bir çeviri yazı ile metin haline getirildi. Yörenin mahalli sanatçılarının, türküleri plaklara okurken yerel ağızdan hangi bakımdan ayrıldıklarını tespit etmek amacıyla, Urfa türkülerine ait plaklar da dinlenerek yazıya geçirildi. Metinlerde geçen her kelime fişlendi, fonetik ve morfolojik özellikleri bakımından incelendi ve bunlardan bir dizin-sözlük oluşturuldu. Türküler, biçim ve üslup yönünden incelenerek anlatım özellikleri tespit edildi. Kerkük ve Tellafer ağızları üzerine daha önce yapılmış incelemelerden yararlanarak Urfa, Kerkük ve Tallafer ağızları ses ve biçim bilgisi bakımından karşılaştırıldı. Bu üç ağızdaki ortak dil özellikler tespit edildi. Her üç ağızda da Türkiye Türkçesi yazı dilindeki seslerin dışında ortak seslerin bulunduğu; genelde ünlü uyumunun var olduğu; ünlü değişmeleri, orta hece ünlüsünün değişmesi, orta hece ünlüsünün düşmesi, ünsüz değişmeleri, ünsüz benzeşmeleri, ünsüz türemesi, ünsüz ikizleşmesi, ünsüzlerin yer değiştirmesi gibi ses olaylarının görüldüğü; morfolojik bakımından iyelik eklerinin, şahıs eklerinin, öğrenilen geçmişş zaman, ve geniş zaman eklerinin aynı olduğu ve daha birçok ortak özelliğin bulunduğu tespit edildi. Sonuç olarak, elde bulunan malzemeye dayanarak vermeye çalıştığımız bazı ses ve şekil bilgilerinin ortaklığı göstermektedir ki: Urfa, Kerkük, Tellafer yöresi ağızlarında hakim olan dil, Oğuzcanın Azeri Türkçesi özelliğini taşımaktadır. Urfa, Kerkük, Tellafer ağızları Azeri Türkçesi sahasında bulunmakta ve bu dilin güneybatı kolunu oluşturmaktadır. Urfa türkülerinde anlamla anlatım bütünlüğü ustaca sağlanmıştır. Kendine özgü farklı bir üslubu vardır. Onun bu farklı üslubunun yaratılmasında, özgün duygu ve düşünceye; çevreye, tabiata ve medeni hayata ilişkin konulara yer verilmesinin yanı sıra, konuşma dilinin kısa cümle, devrik cümle, soru cümlesi, seslenme kelimeleri, deyimler gibi ögelerinden yararlanılmasının; uyak, ölçü, ses tekrarı gibi ahenk unsurlarının ustaca kullanılmış olmasının önemli rolü vardır. Ayrıca içten, sade, alçakgönüllü bir dil kullanımı, türküleri yalnız yaşatmakla kalmamış, aynı zamanda onların etki alanını genişletmiştir. Kısacası Urfa türkülerinin değişik çevrelerce tutulup sevilmesinde bu anlatım ustalıklarının payı büyüktür.
On dokuzuncu yüzyıl İngiliz seyahat edebiyatında Osmanlının; Osmanlı seyahat edebiyatında da Avrupalıların yansımaları

Bu çalışmamızda, öncelikli olarak seyahat edebiyatın tanımı üzerinde durduk, sonra da hangi metinlerin seyahat edebiyatı içerisinde yer alıp alamayacağı ve bu türün, anlatıldığı dönemlerin gerçekleriyle ne kadar örtüşüp Örtüşmediği konusunu aydınlatmaya çalıştık. Bunları yaparken Seyahatin tarihsel süreç içerisinde geçirdiği evreler de ilgi alanımızın dışında kalmadı. İkinci olarak, seyahatnamelerin ışığı altında iki farklı toplumun birbirlerini tanıma ve birbirlerine yaklaşım süreçlerini inceledik. Bu incelememizde genelden yola çıkmamıza rağmen, Doğudan ve Batıdan iki yazarın eserlerini ele alarak çalışmamızı özelleştirdik ve bu yazarların seyahat eserleri üzerinden farklı iki toplumun Özelliklerini derinlemesine incelemeye çalıştık. Son olarak da elde ettiğimiz verilerle, iki toplumun mukayesesini yaparak farklılıkları ortaya koymaya çalıştık.
Altay Türkçesi ile Türkiye Türkçesinin karşılaştırmalı ses ve şekil bilgisi

Altay Türkçesi, Güney Sibirya bölgesinde Altay dağları eteklerinde yaşayan, Altay Türklerinin dilidir. Türk lehçelerinin tasnifinde Kuzeydoğu/Güney Sibirya Türk lehçeleri arasında gösterilen Altay Türkçesi zamansal ve mekansal olarak Türkiye Türkçesinin en uzak akrabalarından biridir. Her iki Türk dilinin kökenleri Eski Türkçeye dayanmakla birlikte dil içi ve dil dışı nedenlerle Altay Türkçesi ile Türkiye Türkçesi arasında dilbilgisel farklılıklar oluşmuştur. Altay Türkçesi ile Türkiye Türkçesi arasında görülen ses ve şekil bilgisel farklılıklar iki temel nedene dayanır. Her iki Türk dili tarihsel olarak farklı dil içi gelişim süreçlerinden geçmişş; bu da Eski Türkçe kaynaklı bazı özelliklerin bir lehçede korunurken diğerinde kaybolmasıyla sonuçlanmıştır. Farklılıkların diğer sebebi ise Altay Türkçesi ile Türkiye Türkçesinin tarih boyunca diğer dillerle kurduğu ilişkilerden kaynaklanmaktadır. Altay Türkçesindeki Moğolca ve Rusça; Türkiye Türkçesindeki Arapça ve Farsça unsurlar farklılıkların önemli bir bölümünü oluşturmaktadır. Özellikle Altay Türklerinin hemen tamamının Altay Türkçesi ve Rusça olmak üzere iki dilli olmasından dolayı Altay Türkçesindeki Rusça tesiri yapısall boyutlara ulaşmıştır. Bu çalışmada, Altay Türkçesi ile Türkiye Türkçesi arasındaki ses ve şekil bilgisel farklılıklar ele alınmaktadır. Giriş ve sonuç bölümleri dışında iki ana bölümden oluşan çalışmanın birinci bölümünde sesbilgisel farklılıklar, eş zamanlı ve art zamanlı bakış açısıyla iki alt başlıkta incelenmiştir. Biçimbilgisel farklılıklar başlığını taşıyan ikinci bölümde ise Altay Türkçesi ile Türkiye Türkçesinde kelime yapımı ve kelime türleri konularında görülen farklılıklar yine iki alt başlıkta ele alınmıştır. Çalışmada, Altay Türkçesi merkeze alınmakla birlikte, Altay Türkçesinde bulunup Türkiye Türkçesinde bulunmayan ve Türkiye Türkçesinde bulunup da Altay Türkçesinde bulunmayan unsurlara da dikkat çekilmiştir.
Rüstem Behrudi -şiirleri üzerinde dil ve üslup incelemesi-

XX. yüzyıl Azerbaycan tarihinin hem siyasal hem sosyal açıdan en karışık dönemi olarak bilinmektedir. Azerbaycan bu zorlu süreçte bünyesinde milli düşünceye, ülkesine ve ilkelerine sahip çıkan şair ve yazarlar yetiştirmeyi başarmıştır. Bu şairlerden birisi de Rüstem Behrudi'dir. Behrudi, XX. yüzyıl Azerbaycan edebiyatının önde gelen şairlerinden biridir. Turancılık, azat düşünce, Türkçülük onun en temel idealleridir. Şairin kaleme aldığı 'Yeddi Reng Bir Rengdi Daha ' adlı şiir kitabında 175 şiir ve 31 makale yanında kitapla aynı başlığı taşıyan şiirleri, 'Din Sevdim Din Üstüne ' adlı şiir kitabında, 41 şiir, 38 makale, 'İblis Melekden Gözeldir ' adlı şiir kitabında toplam 95 şiir 6 makale bulunmaktadır. Araştırmamızı şairin, 'Yeddi Reng Bir Rengdi Daha', 'Din Sevdim Din Üstüne', 'İblis Melekden Gözeldir' adlı şiir kitaplarından seçtiğimiz yüz şiir üzerinde gerçekleştirdik. Bu şiirleri iki temel başlık altında ele aldık. Bunlar Ferdi Tema ve Konular, Sosyal Tema ve Konulardır. Çalışmamızda şiirlerdeki bilinmeyen kelimelerin anlamları dipnot olarak gösterildi. Tezimiz beş bölümden oluşmaktadır. Birinci bölüm Rüstem Behrudi'nin Hayatı, Rüstem Behrudi'nin Kültürel Ve Edebi Faaliyetleri ve Rüstem Behrudi'nin Eserleri, ikinci bölüm; Rüstem Behrudi'nin Şiirlerinde Muhteva, üçüncü bölüm; Rüstem Behrudi'nin Şiirlerinde Yapı, dördüncü bölümde; Dil Ve Üslup, beşinci bölümde ise; Rüstem Behrudi'nin çalışmamızda incelediğimiz şiirleri yer almaktadır. Sonuç bölümünde yaptığımız değerlendirmelerden hareketle şairin üslubu konusunda bir hükme ulaşılmaya çalıştık. İncelemenin sonunda Rüstem Behrudi'den seçtiğimiz ve tezimize de kaynaklık eden yüz şiir yer almaktadır. Çalışmamız son dönem Azerbaycan Edebiyatı'nı, bu dönemin şairlerinden Rüstem Behrudi'yi tanıtmak yanında Türk dünyası edebiyatlarının farklı alan ve konularına ışık tutması açısından da önem taşımaktadır.
Kaşgarlı Mahmud'un Divanu Lügati't-Türk adlı eserinde geçen deyimler ve bu deyimlerin günümüz Türkçesindeki karşılıkları

milletleri tarih sahnesinde ayakta tutan, onların örf, adet gibi kültürel öğelerini sonraki nesillere taşıyan, bu taşıma ile birlikte devamını sağlayan, milli şuurun oluşmasında temel yapı taşı olan canlı bir varlıktır. Dil, bir milletin en önemli varlığıdır. Bireyleri birbirine yaklaştıran dilin birçok işlevi vardır. Belki de bunlardan en önemlisi de geçmişş-şu an-gelecek zaman ekseninde kültürel mirasın taşıyıcılığı konumunda olmasıdır. Halkın ruhunda gelişim görevini durmadan sürdüren, sürdürürken değişebilen dilin hayat bulduğu en önemli alan hiç şüphesiz Halk edebiyatıdır. Halk edebiyatını oluşturan birçok dil birimlerinden biri de deyimlerdir. Halkın kullandığı dilde önemli bir yeri olan deyimleri, Türk dilinin özelliklerini açıklamakta büyük hizmetleri olan Kaşgarlı Mahmud'un Divanü Lugati't-Türk adlı eserinde bulunan deyimler üzerinde çalıştık. Bu tarihi eserimiz hiç şüphe yok ki ulaşabildiğimiz en eski ve en önemli kaynak kaynaklardan biridir Türk dilinin şaheseri sayılabilecek Divanü Lugati't-Türk'ten günümüze kadar olan tarihi süreçte deyimlerin kullanım şekillerini inceledik. XI. Asırdan günümüze değin deyimlerin bazılarının değişerek günümüze ulaştığını, bazılarının ulaşamadığını tespit ettik. Ancak Divanü Lugati't-Türk'te geçen deyimlerin büyük bir çoğunluğunun günümüzde hala canlılığını koruduğunu gördük.
Kültürel sürekliliğin mizah mecmuaları üzerinden incelenmesi: Meddah ve Gülünçlü Sahne-i Meddah mecmuaları örneği

Bu tez çalışması, kültürel süreklilik, mizah ve yazılı bellekte meddahlık geleneği temaları üzerine kuruludur. Mizahın, güldürme dışındaki önemli işlevlerinden biri olan kültürel sürekliliği sağlama işlevi, meddahlığı temele alan mizah yayınları üzerinden incelenmiştir. Mizah mecmuaları, sözlü döneme ait halk kültürü unsurlarını sayfalarına konu etmiş, bu yolla geleneklerin devamlılığında rol almıştır. 1875 yılında neşredilmeye başlanan Meddah ve 1910 yılında neşredilmeye başlanan Gülünçlü Sahne-i Meddah mecmuaları kültürel sürekliliğin en net şekilde izlendiği mizah mecmualarındandır. Sahne gösterisi ve sözlü kültürün birleşimi olan meddahlık geleneği, bir sahnede bulunan tek kişinin anlatımına dayalıdır. Gelenek etrafında şekillenmiş olan kurgu hikayelerde mizah ve ironi iç içe geçmişş ve bu hikayeler toplum sorunlarına ayna tutan bir görev üstlenmiştir. Günümüzdeki mizah temalı tek kişilik sahne gösterileri meddahlık geleneğinin devamı kabul edilmekte, bununla ilgili çalışmalar yapılmaktadır. Fakat bunun yanında gelenek, yazılı kültür mecralarında da varlığını sürdürmüştür. Sözü geçen mecmuaların gerek mizah tekniğinde gerekse içeriğinde meddahlık geleneğinden esinlenilmiştir. Dolayısıyla Meddah ve Gülünçlü Sahne-i Meddah mecmualarında, meddahlık geleneği üzerinden kültürel süreklilik sağlandığı görülür. Bu durum mecmuaların isimlerinin yanı sıra içeriklerinde de kendini göstermektedir. Osmanlı Dönemi mizah mecmuaları halk muhayyilesinin aksettiği; hem halk kültürünü sürdüren hem de bu kültürün bir parçası olan önemli yayınlardır. Dolayısıyla bu iki mecmuanın incelenmesi kültürel sürekliliğe bir örnek oluşturmanın yanında mizah mecmualarına halk bilimsel bir dikkatle yaklaşılması hususunda da alan için önem arz etmektedir. Çalışma kuramsal çerçevede, meddahlık geleneğinde gülüncü oluşturan mizah tekniğinin, ilk dönem mizah mecmualarında sürekliliğini devam ettirdiği alanlara odaklanılmıştır. Mecmualardaki muhavere bölümleri ve karikatürler incelenerek dil ve üslup, işlenen konular ve mizah alanları gibi başlıklar etrafında meddahlık geleneğini yansıtan unsurlar analiz edilmiştir. Analiz sonucunda hedef kitlesi halk olan basın-yayın organlarının, halkın üretimlerini referans alarak varlıklarını sürdürdüğü sonucuna ulaşılmıştır.
İzzettin Dönmez'in hayatı, edebi şahsiyeti, taşlama anlayışı ve taşlamalarının hikayelerinin incelenmesi

Halk şiirinde taşlama önemli bir yer tutar. Türk Halk Edebiyatında taşlamalarıyla ünlü şairlerimizden Dertli, Seyrani vb. gibi şairler tarafından taşlama geleneği bugünlere kadar taşınmış ve günümüzde yaşayan halk şairleri tarafından da taşınmaya devam etmektedir. Taşlama geleneğini sürdüren şairlerin tanınması, tanıtılması, şairlerin Türk Halk Şiirine sağlamış oldukları katkılar, gelecek nesillere aktarılmalıdır. Çalışmamızda taşlama geleneğini devam ettirmeye çalışan halk şairi İzzettin Dönmez ve şiirlerinde taşlama anlayışı incelenmektedir. Halk şiiri ile ilgili gerekli olan bilgiler sunulup İzzettin Dönmez'in şiirleri ile karşılaştırılmıştır. Türk Halk Şiirinde taşlama geleneği incelenerek İzzettin Dönmez'in taşlamaları işlev, yapı, konu ve bağlam özellikleri açısından değerlendirilmiştir. İzzettin Dönmez'in hayatından, edebi şahsiyetinden, şiirlerinden, taşlamalarından ve taşlamalarının hikayelerinden yola çıkılarak hem Türk Halk Şiirine hem de taşlama geleneğine sağlamış olduğu katkı incelenmiştir.
Kutadgu Bilig'de Dünya metaforu

Bu tezde 11. yüzyıl Karahanlı dönemi ilk Türk İslam eseri olan Kutadgu Bilig'de Dünya metaforu incelenmiştir. Öncelikli olarak metafor tanımları ve istiare/ eğretileme arasındaki benzerliklere bakılmış; metaforun dile işlenişi verilmiş, eser ve yazar hakkında bilgiler verilerek; Kutadgu Bilig'in tüm metni incelenmiş 568 beyit üzerinde özel çalışılmış ve toplam 267 metaforlu beyit tespit edilip açıklamalar yapılmıştır.
Ayıntablı Hafız ve divanı -inceleme-metin-dizin

Bu çalısmada, Divan siirinin 17. yüzyıl sairleri arasında yer alan Ayntablı HafızAbdülmecid-zade'nin, Türkçe Divanı'nın transkripsiyonu ve tahlili yapılmıstır. Öncelikle, Ayntablı Hafız'ın yasadıgı ve yetistigi ortam, hayatı ve edebi kisiligiDivan'dan elde edilen bilgiler ısıgında incelenmeye çalısılmıstır. Çalısmada AyntablıHafız'ın Süleymaniye Kütüphanesi Ali Emiri Manzum No:92'de bulunan Türkçe Divanı, Süleymaniye Kitaplıgı no: 27m, Konya Bölge Yazma Eserler Kütüphanesi no:3375 esas alınmıstır. Metnin tahlili yapılırken; biçim, dil, üslup ve içerik özellikleri degerlendirilmistir. Yapılan biçimsel inceleme sonucunda Ayntablı Hafız Divanı'nın, Divan siirininkarakteristik özelliklerini tasıdıgı görülmüstür. Sonuç Bölümü'nde tahlil çalısmasının genel değerlendirmesi yapılmış vePristineli Nuri'nin, Divanı'na yansıyan sanatı hakkında bir sonuca varılmıstır. Divan'ın tam metninin transkripsiyonu yapıldıktan sonra genel dizin verilmistir.
Helbesta Arjen Arİ

Arjen Ari modern bir Kürt yazar/şairdir. Modern edebiyat sanayi devriminden sonra gelişmiş ve milletler arasında gelişim göstermiştir. Önemi, kurallara bağlı olmamasıdır. Şiirde her konu denenmiştir. Şiirler genelikle serbest tarza yazılmıştır. Arjen Ari Türk Dili ve Edebiyatı bölümünü bitirmiştir. Yani edebiyat hem ruhunda hem kaderinde vardır. Şiirinin mayasını kendi milletinin ve dünyanın tarihinden alıp kendi şiirinin hamurunu yoğurmuştur. Diğer alanlarda kitapları bulunsa da asıl hüneri şiirdir. Modern Kürt edebiyatında bağımsız bir şairdir. Konu ve üslup bakımından Kürt şiirine berrak bir ses, farklı bir renk katmıştır. Bu nedenden ötürü onun şiirleri üzerinde çalışmak istedik. Çalışmamız beş bölümden oluşmaktadır. Birinci bölümde yaşamı ve eserleri hakkında bilgi verdik. İkinci bölümde şiirlerini tema bakımından değerlendirip öne çıkan temalar üzerinde durduk. Üçüncü bölümde şiirlerini yapı bakımından incelerken dördüncü bölümde şiirlerini dil ve üslup bakımından inceledik. Beşinci bölümde ise 'Şiir ve Yorum' adı altında üç kitabındaki şiirleri yorumladık. Bu şekilde Arjen Ari'nin şiir dünyasına yolculuk ettik.