turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Ankara 1. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesi'nde görülen dava dosyalarının incelenmesi ve çocuk suçluluğunun değerlendirilmesi

Ülkemizde 18 yaşını doldurmamış her birey çocuk sayılmaktadır. Çocuk suçluluğu, ülkemizde kanunlarla çocuk olarak tanımlanmış kişilerin işlediği suçlar için yapılan tanımdır. Çocuk Koruma Kanunu'na göre, Çocuk ağır ceza mahkemesi, çocuklar tarafından işlenen ve ağır ceza mahkemesinin görev alanına giren, ağırlaştırılmış müebbet hapis ve on yıldan fazla hapis cezalarını gerektiren suçlarla ilgili davalara bakar. Araştırmamızda Ankara 1. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesi'nde 2007- 2010 yılları arasında karara bağlanan 351 davaya ait 91 dava dosyası ve dava dosyalarına ulaşılamayan 260 karar kartonu incelenmiştir. Elde edilen bilgiler SPSS 16.0 programında değerlendirilmiştir. Araştırmamız sonucunda suça sürüklenen çocukların yaş ortalaması 16,10 (sd=1,41) olup, mağdurların yaş ortalaması 21, 69 (sd= 12 ,93)'tür. Mağdur yaş grupları ile suça sürüklenen çocukların yaş grupları arasında istatistiksel açıdan anlamlı farklılık bulunmaktadır (p< 0 ,001). Suça sürüklenen çocukların sosyo-kültürel ve ekonomik durumları kötü bulunmuş olup, en çok işlenen suç türü mala karşı işlenen suçlar %51, 3 ve cinsel suçlardan %22, 8 oluşmaktadır. Çocuk suçluluğunda en önemli amaç çocuğun suç işlemesini engellemek ve çocuğun suçu işlemesinden sonraki süreçte topluma tekrar kazandırılıp hayatına normal bir birey olarak devam edebilmesi için gerekli sürecin sağlanmasıdır. Eğitim, anne-baba destek programları, toplumu çocuk suçluluğu konusunda bilinçlendirme ve önyargılardan kurtarma, çocuk ve gençler için oluşturulacak gençlik merkezleri, çocuk suçluluğunun önlenmesinde önemlidir. Riskli çocukların sosyal izlemleri sürekli devam etmeli ve bu sayede çocukların suça sürüklenmesi engellenmelidir.
Atopik dermatitli çocuklarda t regulatuvar hücre düzeyi

Atopik dermatit çocuklarda yaygın görülen kronik, enflamatuvar bir hastalıktır. İmmünolojik ve çevresel faktörlerin birlikte rol aldığı karmaşık bir yapıya sahiptir. Regulatuvar T hücreler tolerans ve immün regulasyonda önemli rol oynarlar. Atopik dermatitte bu hücrelerin rolüyle ilgili olarak yayınlanmış az sayıda çalışma bulunmaktadır. Bu çalışmanın amacı atopik dermatitli çocuklarda periferik kan CD4+CD25high+FOXP3+ Treg hücre düzeyini belirlemek ve hastalığın patogenezinde etkili olup olmadığını değerlendirmektir. Çalışmamıza atopik dermatit tanı kriterlerine uygun, yaşları 1-60 ay arasında (median: 7 ay) değişen 16'sı kız, 25'i erkek toplam 41 hasta dahil edildi. Hastaların tümünde atopik dermatit aktif dönemdeydi ve hastaların hiçbiri son 3 ay içerisinde topikal ve/veya sistemik bir tedavi almamıştı. Kontrol grubu ise yaşları 1-60 ay arasında (median: 12 ay) değişen 8 kız ve 12 erkekten meydana gelmekteydi. FOXP 3 molekül ekspresyonu, her hastadan tam kan örneği alınarak (2 cc), 3 renkli boyama yöntemiyle flow sitometri'(FC 500 Cytomics, Miami USA) de çalışıldı. Atopik dermatitli çocuklarda periferik kan CD4+CD25high+FOXP3+ Treg hücre yüzdeleri kontrol grubuna göre istatistiksel olarak anlamlı derecede düşük, CD4+CD25high+FOXP3+ Treg hücrelerinin ortalama floresan yoğunluğu ise yüksek saptandı (p<0.001). Periferik kanda CD4+CD25high+FOXP3+ Treg hücre yüzdelerinin düşük bulunması bu hücrelerin atopik dermatit' li deride birikmesinin sonucu olarak karşımıza çıkabilir. CD4+CD25high+FOXP3+ Treg hücre yüzdeleri düşük iken ortalama floresan yoğunluklarının yüksek olması ise bu hücrelerin periferik kanda aktif fonksiyon göstererek immün yanıtı regüle etme çabasından kaynaklanıyor olabilir. Elde ettiğimiz bu sonuçlar atopik dermatit patogenezinde CD4+CD25high+FOXP3+ Treg hücrelerin rolü bulunduğunu düşündürmektedir.
Kemoterapi alan kanserli çocuklarda oral mukozit gelişimi ve beslenme durumu ilişkisi

Bu çalışma, hastanede yatarak kemoterapi tedavisi alan çocuklarda, tedavinin oral mukozit oluşumuna etkisi ve beslenme durumu ile ilişkisini değerlendirmek amacıyla planlanmış ve yürütülmüştür. Çalışmaya Hacettepe Üniversitesi Onkoloji Hastanesi Pediatrik Onkoloji Servisi'ne kemoterapi almak için yatan, 2-18 yaş arası 60 çocuk hasta alınmıştır. Hastalar kemoterapi almak için yattıkları ilk gün ve ilaç aldıkları son gün izlenmiş, bu hastalardan 13'ü mukozit ne denli yattıklarında, yeniden izleme alınmıştır. Hastaların kemoterapinin ilk, son ve mukozit günü için antropometrik ölçümleri alınmış, biyokimyasal ve hematolojik bulguları değerlendirilmiştir. Ayrıca 24 saatlik besin tüketimi alınarak, kemoterapi öncesi, son günü ve mukozit başlangıcı ile karşılaştırılmıştır. İştah durumu 5'li likert sistemi ile değerlendirilmiş, gastrointestinal sistem sıkıntısı varlığı sorgulanmıştır. Hastaların tümünde ve ayrıca mukozit gelişen grupta yaşa göre ağırlık ve Beden Kütle İndeksi değerlerinde kemoterapinin son günü azalma gözlenmiştir (p<0.001). Kemoterapi öncesi iştahı az olanların oranı %8.3 iken, bu oran kemoterapinin son günü %60.0'a yükselmiştir. Mukozit gelişen grupta ise bu oranlar %7.7 ve %84.6'dır. Kemoterapi alan 60 çocuğun kemoterapi öncesi ve son günü için enerji ve besin ögeleri alımlarının yaşlarına göre karşılama yüzdeleri değerlendirildiğinde; enerji, protein, yağ, karbonhidrat, posa, A, B1, B2, B6, B12 ve C vitaminleri, folik asit, kalsiyum, demir, çinko, bakır alımlarında tümü için istatistiksel olarak önemli düzeyde azalma bulunmuştur (p<0.001). Mukozit gelişen grupta ise özellikle enerji, protein, yağ, karbonhidrat, posa alımları ile A, B6, B12 vitaminleri, ile folik asit ve mineral alımlarında azalmalar bulunmuştur (p<0.001). Sonuç olarak kemoterapinin yan etkileri nedeniyle çocuklarda iştah azalması ve beslenme durumu bozukluğu, dolayısıyla ağırlık kayıpları oluşmaktadır. Mukozit görülen dönemde bu bulgular daha da ağırlaşmıştır.
12-14 yaş aralığındaki çocuklarda egzersizin yaşam doyumu üzerine etkisinin incelenmesi

Bu çalışmanın amacı, 12-14 yaş aralığındaki çocuklarda egzersizin yaşam doyumu üzerine etkisini belirlemektir. Araştırma 12-14 yaş aralığındaki çocuklarda egzersizin yaşam doyumu üzerine etkisini inceleyen betimsel-tarama modeli içermektedir. Çalışmanın evren ve örneklemini Kahramanmaraş ili Gençlik Hizmetleri İl Müdürlüğü'nde 12-14 yaş aralığında farklı branşlarda spor yapan (Voleybol, Futbol, Basketbol, Güreş, Judo, Taekwondo ve her branşta 40 sporcu olmak üzere toplam 240 gönüllü katılımcı) sporcular oluşturmuştur. Araştırmada 12-14 yaş aralığındaki çocuklarda egzersizin yaşam doyumu üzerine etkisini belirlemek için araştırmacı tarafından geliştirilen kişisel bilgi formu ile Rogers ve Morris (2003) tarafından geliştirilmiş, Gürbüz ve ark. (2006) tarafından Türkçe geçerliliği ve güvenirliliği yapılmış olan Rekreasyonel Egzersiz Güdüleme Ölçeği ve Diener ve ark. (1985) tarafından geliştirilmiş olup Türkiye koşullarında geçerlik ve güvenirlik çalışması Dağlı ve Baysal tarafından yapılmış olan Yaşam Doyumu Ölçeği kullanılmıştır. Araştırma verileri değerlendirilirken tanımlayıcı istatistiksel metotları kullanılmıştır. Verilerin istatistiksel analizi SPSS istatistik paket programında yapılmıştır. Niceliksel verilerin arasındaki ilişkiyi saptamak için öncelikle normallik testi yapılmıştır. REMM alt boyutlar ve Yaşam Doyumu Ölçeği ile demografik parametrelerin alt grupları arasındaki ilişkinin varlığının sorgulanmasında t testi ve Anova-Tukey testi kullanılmıştır. Daha sonra değişkenler arası anlamlı bir ilişki olup olmadığını saptamak için korelasyon testi uygulanmıştır. İstatistiksel analiz sonuçlarına bakıldığında; cinsiyet değişkenine göre erkeklerin kadınlardan daha yüksek yaşam doyumuna sahip olduğu görülmüştür. Anne ve baba eğitim durumu değişkenine göre istatistiksel olarak anlamlı bir farklılık görülmemiştir. Branş değişkenine göre, takım sporu yapanların bireysel spor yapanlara göre sosyal ve eğlence doyumu daha yüksek olduğu fakat beceri gelişimi bireysel spor yapanların takım sporu yapanlara göre daha yüksek olduğu görülmüştür. Yaş değişkenine göre; 13 ve 14 yaşlarındaki bireylerin ortalaması 12 yaş grubuna göre yüksek olduğu bulunmuştur. Gelir durumu değişkenine göre ise orta düzeyde bir gelire sahip bireylerin yaşam doyumunun daha yüksek olduğu görülmüştür.
Obez çocuklarda irisin düzeylerinin, non-alkolik yağlı karaciğer hastalığı, fiziksel aktivite düzeyi, glukoz ve lipid metabolizması parametreleri ile ilişkisi

İrisin, beyaz yağ dokusunun kahverengi yağ dokusuna dönüşümünü, termojenezin artmasını ve enerji harcanmasını sağlayan bir miyokindir. Bu çalışmanın amacı obez çocuklarda serum irisin düzeylerinin, non-alkolik yağlı karaciğer hastalığı, fiziksel aktivite düzeyi, glukoz ve lipid metabolizması parametreleri ile ilişkisi saptamaktır. Yaşları 11-18 yıl olan ve pubertesi başlamış toplam 60 obez çocuk (31 kız, 29 erkek) çalışmaya dahil edildi. Bu hastaların 30'unda NAFLD vardı. Kontrol grubunu yaş ve cinsiyet açısından benzer 28 sağlıklı çocuk (14 kız, 14 erkek) oluşturdu. Median irisin düzeyi tüm obez grupta (5,26(4,2-6,1) g/ml) olup, kontrol grubundan (7,5(6,46-9,1) g/ml) düşüktü (p<0,05). Hem NAFLD'si olan hem de NAFLD'si olmayan hastaların median irisin düzeyi kontrol grubundan düşüktü (p<0,05). NAFLD'si olan ve olmayanlar arasında ise irisin düzeyi farklı değildi (p>0,05). Serum irisin düzeyleri ile VKİ, bel çevresi, kalça çevresi, bel/kalça oranı, kol çevresi, deri kıvrım kalınlıkları, AST ve ALT düzeyleri arasında negatif, HDL-K ile pozitif korelasyon saptandı. Sonuç olarak; obez çocuklarda serum irisin düzeyleri düşüktür. NAFLD'si olan ve olmayan hastalar arasında serum irisin düzeyleri farklı değildir. İrisin düzeyleri, yağ dokusu parametreleri ve ALT-AST düzeyleri ile negatif ilişkili idi. Obezlerde saptanan düşük serum irisin düzeyleri, bu hastalarda kas kitlesinin ve/veya kahverengi yağ dokusunun azalmış olması ve karaciğer hasarının olması ile ilişkili olabilir.
Pediatrik hastalarda kalp damar cerrahisi sırasında ve sonrasında mortalite ve morbidite için risk faktörlerinin retrospektif değerlendirilmesi

Giriş: Pediatride kardiyak cerrahi prosedür sayısının artması ve bakımda ulaşılan çeşitli gelişmelere karşın mortalite ve morbidite halen azaltılmaya çalışılmaktadır. Mortalite ve morbiditeye etki eden faktörlerin belirlenmesi amacıyla 18 yaş ve altında kardiyak cerrahi operasyonu geçirmiş hastaları retrospektif olarak inceledik. Metodlar: Ocak 2014 -Temmuz 2014 tarihleri arasında Hacettepe Üniversitesinde kardiyak cerrahi ameliyatına girmiş olan 18 yaş ve altındaki hastalar çalışmaya alındı. Demografik özellikleri, ameliyat öncesi ekokardiyografi ve kardiyak kateterizasyon ölçümleri, ameliyat sırasındaki özellikleri, laboratuvar bulguları ve ameliyat sonrası bakımda görülen mortalite-morbidite oranları hastane verilerinden retrospektif olarak elde edildi. Sonuçlar: Yüksek ASA değeri olan, düşük kilolu, daha genç ve yaşa göre kilo yüzdeliği daha düşük olan hastalarda mortalite daha yüksek saptandı (sırasıyla p<0.001, p<0.001, p<0.001, p<0.001). Yüksek ürik asit, laktik asit ve beyaz kan hücresi sayısı ile ameliyat öncesi düşük ph seviyesi olan hastalarda mortalite daha yüksek saptandı (sırasıyla p:0.005, p:0.001, p <0.001 ve p:0.047). Ayrıca ameliyat sırasında veya postoperatif takibinde kaybedilen hastaların kreatinin, ürik asit ve laktif asit seviyeleri daha yüksek, trombosit ve pH seviyeleri daha düşük saptandı (sırasıyla <p.0.001, p<0.001, p<0.001, p:0. 001 ve p:0.008). Kaybedilen hastalarda mekanik ventilatör süresi, sepsis sayısı, inotropik kullanma durumu, diyalize girme ihtiyacı ve revizyona girme sayısı daha yüksek saptandı (sırasıyla p<0.001, p<0.001, p<0.001, p<0. 001 ve p:0.00). Aristotle Komplekslik Skoru yükseldikçe mortalite oranları da yükselmektedir; fakat yukarıda bahsedilen tüm oranlar komplekslik skorunun etkisinden bağımsız olarak elde edilmiştir. Sonuç: Ameliyat öncesinde ve sonrasında bozulmuş laboratuvar bulguları ayrıca yaş ve yaşa göre kilo değerleri kardiyak ameliyata giren pediatrik hastalarda ameliyatın kompleksliğinden bağımsız olarak mortalite ile yüksek oranda ilişkilidir.
Kurum bakımında bulunan korunmaya muhtaç çocukların davranış sorunları

Çocuklarda davranış sorunları, biyolojik, ruhsal ve toplumsal etkenlerin sonucu olarak ortaya çıkar. Diğer bir ifade ile; çocuklarda davranış sorunları temelde, çocukların yaşamlarında karşılaştıkları örseleyici olgu ve olaylar ile engellemelere karşı geliştirdikleri savunma mekanizmalarıyla tepki göstermeleridir. Korunmaya muhtaç çocukların yaşantısal deneyimlerinin bir kesitinde çeşitli örseleyici olay ve olaylarla karşılaşmış ve psikososyal ve fizyolojik gereksinimlerinde yoksunluk içinde kalmışlardır. Bu nedenle korunmaya muhtaç çocuklar davranış sorunları bakımından bir risk grubu oluşturmaktadırlar. Korunmaya muhtaç çocuklara yönelik olarak yaygın ve eski hizmet türü kurum bakımıdır. Oysa, kurumların yapısall niteliklerinden dolayı, çocuklar üzerinde olumsuz etki yaptığı bilimsel araştırmalarla kanıtlanmıştır. Bu araştırmada, Adana iline bağlı sosyal hizmet kurumlarında korunup bakılan 7-12 yaş arası korunmaya muhtaç çocukların davranış sorunları M. Rutter ve Bill Yule ve 13-18 yaş arası korunmaya muhtaç çocukların davranış sorunları MEB Rehberlik Araştırma Merkezi'nce geliştirilen ölçekler kullanılarak saptanmıştır. Araştırmada 7-12 yaş arasında 69 ve 13-18 yaş arasında 125 korunmaya muhtaç çocuğun davranış sorunları, cinsiyet; kuruma geliş yaşı; yakınlarının olma durumu ve kardeşleriyle görüşme sıklığı; yakınları tarafından ziyaret edilme durumu ve ziyaret sıklığı; yakınlarının yanına izne gitme durumu ve sıklığı, özel eşyaya sahip olma durumu bakımından ele alınmıştır. Bunlara ek olarak 13-18 yaş arası çocukların, okula ya da işe gitme durumu ve kaldıkları kurumun niteliği açısından da davranış sorunları incelenmiştir. Yukarıdaki değişkenlerden izne gitme ve özel eşyaya sahip olma durumu 7-12 yaş grubunda, kuruma geliş yeri ve kurumun niteliği ise, 13-18 yaş grubunda, davranış sorunlarına etki eden faktörler olarak belirlenmiştir.
Türkiye' deki 7-14 yaş futbol oynayan çocukların fiziksel performans ve beden kompozisyonu norm çalışması

Bu çalışmada; Türkiye'deki 7-14 yaş aralığındaki Futbol eğitimi alan çocukların bağıl yaş etkisine göre fiziksel performans ve beden kompozisyonu normlarının oluşturulması ve incelenmesi amaçlanmıştır. Çalışma; 7 yaşında 525 çocuk, 8 yaşında 786 çocuk, 9 yaşında 972 çocuk, 10 yaşında 1111 çocuk, 11 yaşında 1108 çocuk, 12 yaşında 940 çocuk, 13 yaşında 716 çocuk ve 14 yaşında 414 çocuk olmak üzere toplam 6572 futbol okulu çocuğu ile gerçekleştirilmiştir. Çocukların 10, 20 ve 30m. Sürat, çeviklik, durarak uzun atlama, dayanıklılık ve Beden Yağ yüzdesi ölçümleri alınmıştır. Ölçümler çocukların yaş ile bağıl yaş aralıklarına göre karşılaştırılmış ve normlar oluşturulmuştur. Gruplar arası karşılaştırmalar için One Way Anova yöntemi kullanılmış. 0,05 ve 0,01 düzeylerinde anlamlılık araştırılmıştır. Bağıl yaş etkisi, Boy uzunluğu, beden ağırlığı, patlayıcı kuvvet, çabukluk ve sürat parametrelerini ileri düzeyde etkilediği, BKI, Yağ% ve dayanıklılık parametrelerini daha az etkilediği söylenebilir. Parametrelerin yaş içi karşılaştırmalarında genellikle; 1. ve 2. Çeyrek yaşların 3. ve 4. Çeyrek yaşlar ile farklı olduğu, 1. Çeyreğin 2. Çeyrek ile ve 3. Çeyreğin 4. Çeyrek ile benzer oldukları görülmektedir. Çalışmamızın, altyapılarda çocuklara fiziksel performans değerlendirmeleri yapılırken, bağıl yaş etkisini azaltacağı düşüncesindeyiz.
Pediatrik açık kalp cerrahisinde preoperatif steroid kullanımının postoperatif antienflamatuar etkisi

Modern kalp cerrahisinin başlangıcı olarak kabul edilen kardiyopulmoner bypassın kullanılmaya başlanmasından bu yana, birçok faktör ile sistemik enflamatuar proçesin aktivasyonu sonucu, vücutta yaygın olarak multiorgan fonksiyon bozuklukları oluşabilir. Kardiyopulmoner bypassa girilmesi ile kompleks ve çok komponentli bir enflamatuar cevap oluşur. Bu durum erişkinlere nazaran bağışıklık sistemleri nispeten zayıf olan çocuklarda daha sık görülmektedir. Gerek pediatrik gerekse erişkin kalp cerrahisinde, kardiyopulmoner bypass sonucu gelişen immun sistemin aktivasyonunda rol alan etkenlerden biri de sitokinlerdir. İnterlökin- 6 (İL-6) ve Tümör Nekrozis Faktör alfa gibi proinflamatuar sitokin salınımı sonucu sistemik enflamatuar yanıt aktive olabilmektedir. Uzun yıllardır iltihabi reaksiyonu baskıladığı bilinen ve bu nedenle geniş kullanım alanı bulmuş olan steroidlerin kardiyopulmoner bypass öncesi kullanımı, birçok mekanizmayla enflamatuar yanıtı baskılamaktadır. Bu çalışmanın amacı; Kardiyopulmoner bypass altında opere edilen asiyanotik konjenital kalp hastalarında operasyon öncesi steroid kullanımının, enflamatuar mediatörler olan interlökin- 6 ve tümör nekrozis faktör alfa seviyelerine etkisi, postoperatif ekstubasyon süreleri ile ilişkisinin değerlendirilerek anti-inflamatuar etkinliğinin olup olmadığının araştırılmasıdır.
Tip 1 diyabetes mellituslu çocuklar ve adölesanlarda P dalga dispersiyonu, QT intervali, QT dispersiyonu, QTC ve QTC dispersiyonunun otonomik fonksiyon bozukluğunun erken tanısındaki rolünün değerlendirilmesi

Bu çalışmada, Tip 1 Diyabetes Mellituslu (Tip 1 DM) çocuk ve adölesanlarda diyabetin neden olduğu kardiyak otonomik fonksiyon bozukluğunun erken tanısında, p dalga dispersiyonu, QT intervali, QT dispersiyonu, QTc ve QTc dispersiyonunun duyarlılığının saptanması ve bu değerlerin başta diyabet süresi olmak üzere bazı belirteçlerle ilişkisinin araştırılması amaçlandı. Çalışmaya Haziran 2009 - Haziran 2010 yılları arasında Uludağ Üniversitesi Tıp Fakültesi Çocuk Endokrin Polikliniğine başvuran, Tip 1 DM tanısı almış, 150 çocuk ve adölesan ile kontrol grubu olarak çocuk kardiyoloji polikliniğinde masum üfürüm tanısı alan 100 sağlıklı çocuk ve adölesan alındı. Tüm vakalara elektrokardiyografi çekilerek, kalp hızı, Pd, QT, QTd, QTc ve QTcd hesaplandı. Hastaların yaş, cinsiyet, tanı yaşı, diyabetik olma süresi, HbA1c düzeyleri gibi klinik ve demografik özellikleri incelendi ve bu özelliklerin Pd, QT, QTd, QTc ve QTcd üzerine etkileri araştırıldı. Hasta ve kontrol grubu arasında yaş ve cinsiyet açısından fark yoktu. İzlem sürelerine göre; Grup 1, 2 ve 3'te QTd ve QTcd, izlemdeki HbA1c düzeylerine göre; Grup 2 ve 3'te QTd ve QTcd, izlemdeki kan şekeri düzeylerine göre; Grup 2 ve 3'te QTd ve QTcd kontrol grubuna göre daha yüksek saptandı. Çalışmamızda literatürle uyumlu olarak Tip 1 DM'li çocuklarda Pd anlamlı şekilde daha yüksek saptandı. Sonuç olarak; Tip 1 DM'de KOFB, hastalığın herhangi bir döneminde ortaya çıkabilir ve ciddi morbidite ve mortaliteye neden olabilir. Bu olgularda EKG değerlendirilmesiyle semptomlar ortaya çıkmadan KOFB tanısı konabilir. Bizim hastalarımızda da literatürle uyumlu olarak, KOFB semptomu olmayan diyabetik hastalarda kontrole göre Pd, QT, QTd, QTc ve QTcd anlamlı şekilde yüksek bulunmuştur.
Çocukluk çağı demir eksikliği anemisi tanısı ile tedavi edilen hastaların elektrokardiografik değişikliklerinin değerlendirilmesi

Anemi, hemoglobin, hematokrit veya eritrosit düzeylerinin yaş ve cinse göre belirlenen normal değerlerinin altında olmasıdır. Hemoglobin tarafından dokulara oksijen taşınmasının yetersiz olduğu, pediatri kliniğinde sık karşılaşılan bir durumdur. Yapılan çalışmalar göstermiştir ki, gelişmekte olan ülkelerde 5 yas altı çocuklarda anemi sıklığı %39 olarak bildirilirken 5 -14 yaş arası çocuklarda %48'dir. Anemi tanısı konulan hastaların yarısı demir eksikliği anemisi olarak bildirilmiştir. Demir eksikliği anemisinin klinik spektrumu çok geniştir. En önemli non-hematolojik komplikasyonu ise kardiyovasküler sistem üzerinedir. Demir eksikliği anemisinin kalpte oluşturduğu elektrokardiografik değişikliklerin araştırılması amacıyla; DEA tanısı alan ve tedavi edilen hastaların QT, QTc, Tpe intervali, Tpe/QTc ve QT dispersiyon parametreleri tedavi öncesi ve tedavi sonrası değerlendirilmiştir.
Otizm spektrum bozukluğu olan çocukların sosyal becerilerinin gelişiminde yaratıcı drama yönteminin etkililiğinin incelenmesi

Araştırmanın amacı OSB olan çocukların sosyal becerilerinin gelişiminde yaratıcı drama yönteminin etkililiğini incelenmektir. Araştırmada karma yöntem araştırması tercih edilmiş olup alt deseni olarak sıralı dönüşümsel desen kullanılmıştır. Araştırmanın katılımcıları 8-11 yaş aralığında OSB olan 4 öğrenciden oluşmaktadır. Veri toplama araçları katılımcı bilgi formu, SBDÖ, ÖDKL'dir. Nitel verilerin analizinde ÖDKL'nin betimsel analizi, araştırmacı günlüğünün içeriğine ayrıntılı bakmak ve bir yargıya varmak gerektiğinden tümevarımsal analizi yapılmıştır. Nicel verilerin analizinde ise SBDÖ' den alınan veriler öntest-sontest karşılaştırmaları Wilcoxon sıralı işaretler testi ile yapılmıştır. Karma yöntem araştırması olmasından veriler kendi içinde analiz edilmiş olsa da birlikte yorumlanarak sunulmuştur. Analizler sonucu SBDÖ anlamlılık düzeyi p<.05'e göre öntest-sontest sonuçları arasında olumlu yönlü anlamlı bir fark olduğu, ölçeğin 12 alt becerisinden 3'ünde anlamlı bir farkın olmadığı görülmüştür. ÖDKL sonuçlarına bakıldığında öğrencilerin son oturumlara doğru puanlarını artırdıkları, SBDÖ genel ön test ve son test sonuçlarıyla karşılaştırıldığında sonuçların paralellik gösterdiği ve nicel verilerin nitel verileri desteklediği ifade edilebilir. Araştırma sonucunda yaratıcı drama yönteminin OSB'li öğrencilerin var olan sosyal becerilerinin gelişiminde ve yeni beceriler edinmelerinde etkili olduğu görülmüştür.
Anorektal malformasyonlu hastalarda geç dönem başvuru sorunları

Amaç: Beş yaş üstünde ameliyatları tamamlanmış ve bir yakınma ile başvuran anorektal malformasyonlu hastaların tedavisinin sunulmasıdır. Hastalar ve yöntem: 2006- 2013 yılları arasında ARM nedeni ameliyatları tamamlanmış ve bir yakınma ile 5 yaş üstünde kliniğimize başvuran hastaların kayıtları geriye dönük olarak incelendi. Başvuru yakınması ve uygulanan tedavi belirtildi. Barsak eğitim programı sonucu güncel fekal ve üriner kontinans kaydedildi. Bulgular: Değerlendirmeye alınan hasta sayısı 70 (K: 27, E: 47) idi. Yaş ortalaması 9,3 yaş (aralık: 5 -30) idi. Başvuruda, fekal inkontinans (n: 43), fekal ve üriner inkontinans (n: 22), orşioepididimit (n: 3), üriner inkontinans (n: 2), ürolitiazis (n: 2), hidrosalpenks, kloaka anomalisinde gebelik vardı. 31 hastada (%44) ameliyat yapıldı; yeniden ARM onarımı (n: 7), orşiopeksi (n: 5), ileum (n:4), ACE (n: 3), üretroplasti (n: 2), tethered kord (n: 2), anoplasti (n:2), appendikovesikostomi (n: 2), mesane boynu injeksiyonu (n: 2), subüreterik injeksiyon (n: 2), nefrolitotomi (n: 2), ileosistoplasti (n: 2), ACE, mesane Botoks injeksiyonu, mesane boynundan polip çıkarılması. Hidrosalpenks ve orşioepididimit atakları medikal tedavi edildi. Kloaka anomalisinde iki kere sectio yapıldı. On yedi hastada istemli barsak hareketi (24%) ve 53 hastaya (%76) lavman ile boşalım sağlandı. Vezikostomili bir kloaka anomalisinde kısa barsak nedeni ile cerrahi girişim ertelendi. Kırk dokuz hasta işeme, 9 hasta işeme ve temiz aralıklı kateterizasyon, 11 hasta TAK yaptı. Geç dönemde TAK (n: 5) ve lavman (n: 10) yapmayan hastalarda inkontinans gelişti. 33 hasta (%47) temiz, 17 hastada (%25) soiling ve 20 hastada (%28) fekal inkontinans vardı. Soiling kısmi başarı olarak değerlendirildi. Elli altı hasta (%80) kuru idi ve 14 hastada (%20) üriner inkontinans vardı. İBH ile temiz olan ve işeme ile kuru kalan hasta oranları açısından en kötü hastalar sakral 3 vertebranın eksik olduğu veya sakrumu dismorfik olanlar idi. Üriner inkontinans oranı kloakada %67 ve ameliyat edilen spinal anomalilerde %30 idi. Sonuç: Geç dönemde fekal ve üriner inkontinans şikayeti ile gelen ARM hastalarında tedavide başarıyı azaltan nedenler, birden fazla onarım yapılması, onarım sırasında üreter ve üretra yer alanması, sakrum segment eksikliği -özellikle 3 vertebra ve dismorfik sakrum-, ameliyat edilen spinal anomaliler, barsak eğitim programında verilen tedavinin geç dönemde bırakılması idi. En sık yapılan cerrahi girişimler yeniden ARM onarımı ve ACE ve Mitrofanoff kanalı idi. Üriner inkontinans tedavisinde en sorunlu ARM tipi kloaka anomalisi idi.