turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Karaman Müzesi Etnografik Seksiyonda sergilenen ateşli ve ateşsiz silahlar

'Karaman Müzesi Etnografik Seksiyonda Sergilenen Ateşli ve Ateşsiz Silahlar' adlı bu çalışmamızda 37 adet ateşsiz silah 31 adet ateşli silah incelenmiştir. Ateşsiz silahlar; 14 adet yatağan, 15 adet kılıç, 5 adet kama, 1 adet meç, 2 adet de kasaturadan oluşmaktadır. Ateşli silahlar ise 22 adet tabanca, 1 adet top ve 8 adet tüfekten oluşur. Çalışmada incelenen örnekler Karamanoğulları Beyliği, XIX. ve XX. yy. Avrupa, Amerika ve Geç Osmanlı Dönemine aittir. Katalog bölümünde eserlerin müzeye ne zaman ve nasıl geldiği, hammaddesi, ölçüleri belirtilerek ayrıntılı tanımları yapılmıştır. Katalog kısmında eserlerin çizimleri, çizimler bölümünde de süslemesi bulunan eserlerin ayrıntılı çizimleri yer alır. Eserlerin yapımında; demir, çelik, deri, kemik, ahşap, boynuz gibi malzemelerin kullanıldığı görülür. Süslemede kazıma, kakma, savat ve taş yerleştirme gibi teknikler uygulanmıştır. Eserlerde bu tekniklerle yapılmış stilize bitkisel, geometrik motifler ve yazı kuşakları yer almaktadır.
20. yy resminde figur soyutlamasi ve Burhan Uygur

20. yüzyıl sonlarına kadar resim sanatında karsılastıgımız insan figürünün varlıgıtanımlanabilir haldeyken, yenidünyayla beraber insanlar figürü artık yasadıgı ortamlardan çıkartıp ona diledigi formu ve rengi vererek yapılandırmıstır. 20. yüzyılda kaybolan, gerçeklik algısı degisen, inançları sarsılan insanların, yeniden bir yapılandırma gerçeklestirecekleriaçıktır. Degerler yükseldikçe ve yasanılan bilinç düzeyindeki tüketim arttıkça, anlamınıögrendikçe kaybeden insanın artık varlık bulamadıgı, dagılmaya basladıgı, sistem - sınıf farklılıklarının dünyayı paylasmada kotalar koydugu düsünülecek olursa insanın yalnızlıgıkarsısında uzayıp incelmesi, egilip bükülmesi, retken renge girmesi, parçalanıp tekrar toparlanması kaçınılmazdır. Bu kurulum, yeni bir gerçeklik, huzur arayısı, uyum, yeni bir dünya yaratmak içinkonumlanacaktır. 20. yüzyıl tüm sorunlarıyla, getirdigi güvensizlikle, sanatçıları soyutlamayagötürmüs, yeni bir dünya yaratma zorunlulugu dogurmustur.. Empresyonistlerle baslayansoyutlama serüveni soyut sanata kadar ulasır. Artık resim için yeni bir dünya yaratılmıstır. nsan-figür yeni kurulan evrende kendi mekanını ve algısını yaratmaktadır. Dogadan iyiceuzaklasan insan, kaybettigi degerlerle beraber yavas yavas silinmeye baslarken, kazandıgıyeni bilinçle, anlam degisimiyle resimsel mekanda tekrar yeni bir boyut kazanır. Gözleri yeniden dikilmis çıplak modelleriyle modigliani eserlerinde insanlara durus'u isaret eder. Durum ve hal, modelin çıplaklıgı, figürün anlamını zorlar ve izleyicide çıplaklıgınötesinde siirsel izler bırakır. Resimsel serüvenleri boyunca sanatçıların hemen hemen hepsinin konu edindikleri figür, kendi izlenimleri dogrultusunda yeniden adlandırılmıs, farklı sekillerde tanımlanmıstır. Algı ve dönem farklılıkları içinde figürün konumlanısı da zihinsel olarak yer degistirmistir. Dünyanın mekansal çizgisi artık sanatçının baktıgı, gördügü ufkun zihinsel çizgisidir. Vefigür orada yeniden yasamaya baslar.. Tıpkı Burhan Uygur'un siirsel çıglıklı mekanlarında yeniden yaratılan figürleri gibi. Uygur, figürleri kaybettikleri masallara sürükler, içlerinidıslarına giydirir ve yeniden yapılandırır masalın da yırtılıverdigi yer? dedigi gibiKarasu'nun iste karsımızda duruvermektedir figürler yeni anlamlarıyla..
Mardin Müzesindeki Türkiye Selçukluları ile tabi Artuklular ve El-Cezİre zengİlerinin sikkeleri (467-708 / 1075-1308)

Ülkemizdeki müzelerde envanteri yapılmamış binlerce sikke bulunmaktadır. Bu sikkelerin envanterleri yapılmasıyla elde edilecek bilgilerin, hem numismatik ilmine hem de tarih, sanat tarihi ve iktisat tarihi bilim dallarına katkı sağlayacağı şüphesizdir. Bu nedenle Mardin Müzesindeki İslami sikkeler koleksiyonunda bulunan bazı sikkelerin kataloğunun ve değerlendirmesinin yapılması hedeflenmiştir. Türkiye Selçukluları ile Hısnıkeyfa - Mardin ve el-Cezire Zengi meliklerinin onlara tabi oldukları dönemlerde darp edilen toplam 162 sikke tanıtılmış ve tahlil edilmiştir. Tez giriş ve iki bölümden oluşmaktadır. Girişte tezin konusu ve kapsamı, tezin amacı ve önemi, tezde uygulanan yöntem, konuyla ilgili kaynak ve araştırmalar ele alınmıştır. I. Bölümde Türkiye Selçuklu Devleti ile Hısnıkeyfa - Mardin Artuklu ve el-Cezire Zengilerinin siyasi tarihi ile ilişkileri genel hatlarıyla hulasa edilmiştir. Daha sonra Mardin Müzesindeki Türkiye Selçukluları ile tabi Hısnıkeyfa - Mardin Artuklu ve el-Cezire Zengi sikkelerinin genel değerlendirmesi yapılmıştır. Sikkelerde yazı türü ve imla, ağırlık, çap, darp bordür tipleri, darphaneler, darp tarihi, kalıp tipleri, kondisyon, tasvir ve süslemeler ile sikkelerde bulunan metinler incelenmiştir. II. Bölümde ise Mardin Müzesindeki yukarıda zikredilen sikkelerin sistematik kataloğu yapılmıştır. Bu araştırma ile daha önceki yayınlarda zikredilen bazı bilgilerin yeniden değerlendirilmesi gerektiği görülmüş, ayrıca daha önce yayınlanmayan sekiz sikke tespit edilmiştir.
Darende'deki kültür varlıklarının çağdaş seramik sanatına uyarlanması

Darende, tarih içerisinde ne zaman kurulduğu bilinmemekle beraber Hititlere kadar uzanan geçmişşi, coğrafi ve jeopolitik yapısıyla daima önemli bir konuma sahip olmuş bir ilçedir. Ticaret yollarının geçtiği sarp kayalıkların Tohma ırmağı tarafından derin kanyonlara dönüştürüldüğü fiziki yapısı ve doğal güzellikleriyle daima ilgi odağı olmuş tarih boyunca gündemde kalmayı başarmış önemini yitirmemiştir. Bölgedeki siyasi çekişmelerle sürekli el değiştirmiş çeşitli devlet ve beyliklerin egemenliği altında kalmıştır. Bu tarihi süreç bölgeye önemli bir konum ve kültürel zenginlik katmış birçok farklı kültüre ev sahipliği yapmasını sağlamıştır. Bu çalışmanın amacı: insanlığın ilk ortaya çıkışından bugüne kadar gelen, değişik biçimlerde yüzyıllar boyunca kullanılan seramikle, Darende tarihini kültürel zenginliklerini doğal güzelliklerini bir araya getirmek, gelecek nesillere tanıtmak farklı form ve yüzeylerde oluşturulan tasarımlarla bölgedeki kültürel çeşitliliğe mimari yapıya ilgi uyandırmak, geçmişşle geleceğin sentezini yapmaktır.
Bursa Uluumay Vakfı Osmanlı Halk Kıyafetleri ve Takıları Özel Koleksiyonu'nda yer alan kemer, kemer tokaları, başlık ve tepelikler

Madeni eserler içinde spesifik bir alan oluşturan takı, köklü geçmişşiyle sanat tarihi araştırmalarında önemli bir yere sahiptir. Takının kullanımına ilişkin ilk örnekler insanlık tarihi kadar eskiye dayanmaktadır. Osmanlı Devleti'ne gelindiğinde bu tarihi akış içinde takı geleneğinin zarafet ve inceliklerle dolu örnekleriyle karşılaşılmaktadır. İnsanın kendini ifade edebildiği kişisel bir sanat formu olarak görülen bu takılar, aynı zamanda görsel bir kültür öğesidir. Ne yazık ki bugün popüler bir araştırma konusu olarak görülmeyen takıların, yeni yeni çeşitli akademik çalışmalarda kendine yer bulduğu anlaşılmaktadır. Ancak bu alana ilişkin eksik parçaların tespiti bizi bu çalışmaya sürüklemiş ve Osmanlı dönemi takılarıyla kuyumculuk sanatının eksik bulunan bir halkasını tamamlamak adına Bursa Uluumay Vakfı Osmanlı Halk Kıyafetleri ve Takıları Özel Koleksiyonu'nda Yer Alan Kemer, Kemer Tokaları, Başlık ve Tepelikler adlı bu çalışmanın literatüre kazandırılması hedeflenmiştir. Bu tez çalışmasında öncelikle takının tanımı, tarihsel süreçteki gelişimi, bilinen üretim ve süsleme teknikleri, takının kullanım alanları gibi başlıklar altında takı sanatının hususiyetleri ortaya konmuştur. Kullanılan maden çeşitleriyle kıymetli ve yarı kıymetli taşların özellikleri de belirtildikten sonra tüm bu bilgiler ışığında katalog bölümüne geçilmiştir. Katalog bölümünde yer alan 65 adet takı, kullanılan malzeme, teknik, form, motif ve kompozisyon gibi özellikleriyle ele alınmıştır. Katalogda verilen bu bilgilerin daha iyi kavranabilmesi adına değerlendirme bölümünde takılar önce kendi içinde sonra Anadolu'nun çeşitli yerlerindeki benzer örnekleriyle mukayese edilmiştir. Geleneklerimiz ve evrensel metotlar neticesinde ortaya konulan bu takıların incelenmesi, Türk İslam kuyumculuğunun belgelenmesi ve bundan sonra yapılacak yeni tasarımlar için yol gösterici olması bakımından önem arz etmektedir.
Remembering and forgetting in the funerary architecture of Mustafa Kemal Atatürk: The construction and maintenance of national memory

Bu tez çalısması milli bellek kavramını Mustafa Kemal Atatürk'ün aziz naasınınbarındırıldıgı bes mimari mekanlarından yola çıkarak sorgular. Bu mekanlar sırasıyla 10 Kasım 1938 tarihinde vefat ettigi Dolmabahçe Sarayı'ndaki yatak odası, 16 -19Kasım 1938 tarihleri arasında kullanılan Dolmabahçe Sarayı'nın MuayedeSalonu'nda kurulan katafalk, 20-21 Kasım 1938 tarihleri arasında Ankara'daki cenaze töreni için kullanılan Bruno Taut tarafından tasarlanan katafalk, Etnografya Müzesi'ndeki geçici kabri, 10 Kasım 1953 tarihinden itibaren kullanılan mezar veozole Anıtkabir'dir. Bu baglamda tez, hem Türk Cumhuriyetin erken dönemlerindemilli bellegin insaasını hem de Atatürk'ün aziz naası için tasarlanan ve yaratılanmekanlar aracılıyla, milli bellegin yapısall ve ideolojik sürdürülebiliginin araç ve yöntemlerini anlatır.
3. Selim - 4. Mustafa ve 2. Mahmud dönemi (1789-1839) Osmanlı cami ve mescidleri (2. Cilt)

Yurt içinde, III. Selim, IV. Mustafa, ve II. Mahmud dönemi cami ve mescidlerinin 69 tanesinin halen ayakta olduğu tespit edilmiştir. 30 tanesinin yerine yenilerinin yapıldığı görülmüştür. 23 tanesinin tamamen ortadan kalktığı belirlenmiştir. 198 cami ve mescid tamir edilmiştir. Arşiv belgelerinden tespit edilen 118 cami ve mescidin yeri şu anda açığa kavuşturulamamıştır. Yurt dışında aynı dönemle ilgili olarak 43 cami ve mescidin ayakta olduğu, 5 tanesinin yerine yenisinin yapıldığı, 5 tanesinin tamamen yok olduğu ortaya konulmuştur. 75 cami ve mescid tamir edilmiştir. Arşiv belgelerinden 25 tane cami ve mescid belirlenmiştir. Batılılaşma dönemi içinde yer alan, araştırdığımız cami ve mescidlerde barok, rokoko ve ampir üslup özellikleri görülmektedir. Ancak bu üsluplar, Avrupa'dan olduğu gibi alınmamış, farklı biçimlerde uygulanmıştır. Adı geçen üsluplar daha çok İstanbul ve yakın çevresinde uygulama alanı bulmuştur. Bu üslupların uygulanmasında ayrıca azınlık mimarlardan yer alannılmıştır. Devletin sosyal yapısının pek sağlam olmadığı bu dönemde mimari hareketlilik sürekliliğini kourmuştur. III. Selim döneminde, ayanların, İstanbul dışında mimari alanda üslupların uygulanmasında öncülük yaptığı görülmüştür. IV. Mustafa dönemi için, bu konuda bir değerlendirme yapmak güçtür. II. Mahmud döneminde ise yöneticiler ve vatandaşlar tarafından, yurt içinde ve yurt dışında imar faaliyetlerinin devam ettirildiği anlaşılmaktadır.
Muğla Müzesi'ndeki İslami Dönem sikkeler

Sikkeler, bilinmeyeni ortaya çıkaran, tarih araştırmalarında tarihçiler için oldukça büyük öneme sahip malzemelerdendir. Tarihçiler ana kaynak niteliğinde olan sikkeler aracılığıyla, tarihsel kronolojiyi belirler veya mevcut kronolojiyi doğrulayarak, aynı zamanda tarihsel dönemin ekonomisine ışık tutarak bilinmeyeni ya da yanlış bilinenin düzeltilmesini sağlarlar. Sikkelerle ilgili çalışmalar genellikle müzeler aracılığıyla gerçekleştirilmektedir. Bu yüzden bu araştırma için Muğla Müzesi tercih edilmiştir ve araştırmanın konusu Muğla Müzesi'ndeki İslami Dönem Sikkelerdir. Muğla Müzesi'ndeki İslami Dönem Sikkeler kapsamında müze envanterine 'İslami Sikke' olarak kayıt edilmiş, satın alma yoluyla müzeye ulaştırılmış toplamda 153 adet sikke incelenmiştir. Bu sikkeler, 6 Emevi, 2 Abbasi, 1 Anadolu Selçuklu, 42 Artuklu, 56 Eyyübi, 4 İlhanlı, 16 Memlük, 26 Osmanlı sikkesi kronolojik olarak dönemlendirilmiştir. Yapılan araştırmada Menteşe Beyliği'nin önemli merkezlerinden olan Muğla'da maalesef bu beylik dönemine ait hiçbir sikke tespit edilememiştir. Ancak şaşırtıcı bir şekilde nümismatik sitelerde, akademik çalışmalarda rastlayamadığımız 1 Emevi sikkesi tespit edilmiştir. Bu sikke, literatüre yeni bir bilgi olarak katkı sağlaması ihtimali açısından önemlidir.
Orta Asya'dan hayvan ve hayvan çıkışlı desenlerin tekstilde kullanım yerleri

Semboller toplumların ve kavimlerin çok önemli kültürel verileridir. Bu veriler sanatsal tasarımlar olup incelenmesi gereken belgelerdir. Özellikler Orta Asya kültürleri ve halkları semboller, kendilerinin toplumsal armalarıdır dolayısı ile bağımsızlıklarını gösterir sembollerdir, aynı zamanda sanatsal desenler olarak kullanılmaları altlarında mitolojik izler taşımaktadır. Mitolojik kaynaklı hayvan figürleri konusunu ele almadan önce, Hayvan Üslubunun doğuş sebeplerini ve bu konudaki görüşleri incelemek gerekir. Hayvan Üslubunu 'bozkır üslubu' olarak nitelendirmek yanlış olmaz. Çünkü bu üslup Orta Asya'nın bozkırlarında göçebe hayatı yaşayan topluluklarda görülmeye başlanmış, Ön Asya'ya ve Orta Avrupa'ya kadar yayılmıştır. Bu sosyo-kültürel, sanatsal anlayışı kavrayabilmek, halkların kültürel unsurlarının, en tabii duygularını, toplumsal etkileşimler ve yetenekler ile oluşumlarını araştırmak için diğer başka kültürel verileri araştıran bilim dalları ile alakalı olmak gerekmektedir. Büyük Asya coğrafyasını göz önünde bulundurursak, sosyoloji, antropoloji, kültür tarihi, sanat tarihi, toplumlarının ilgili unsurlarını açıklayıcı olabilmektedir. Hayvan ve hayvan çıkışlı figürler, motifler, desenler, figürler ve tamgalar kullanım alanları, sosyo-kültürel alandaki yeri ve sanatsal etkileri örneklerle ele alınmıştır.
Amorium antik kenti mezar stelleri

Frigya Bölgesi'nde yer alan Amorium, Romalıların Anadolu'ya geldikleri ilk yıllarda Roma'nın doğu sınırındaki önemli kentlerden bir olmuş; Bizans döneminde bir imparator sülalesi çıkarmış, İstanbul ve Selanik'ten sonraki en önemli Anadolu kenti halini almıştır. Orta Anadolu platosunda, doğu ile batı arasında bir bağlantı noktası konumundaki Frigya kentlerinden Amorium, kültürlerin birbirleriyle iletişim ve etkileşime geçtikleri bir köprü vazifesi de görmüş olmalıdır. Bir Frigya fenomeni olan Frig kapı betimli mezar taşlarını konu alan çalışmaların bir kısmında, Amorium kapı betimli mezar taşı örnekleri yer almakta, ancak kentteki tüm mezar taşlarını kapsayan bir çalışma bulunmamaktadır. Ayrıca yapılan çalışmaların kataloglamaya yönelik epigrafik çalışmalar oldukları ve sosyal konulara fazla girmedikleri görülmektedir. Amorium mezar taşlarının tamamı antik şehir içinde orijinal konumlarındanfarklı yerlerde ele geçmişştir. Bir bölümü antik dönemdeki ikinci kez kullanıldıklarıbiçimiyle bulunmuşken, bir bölümü de 20. yüzyıl yapıları içinde tespit edilmiştir. Nekropollerde bulunanların sayısı ise oldukça azdır. Amorium kapı betimli mezar taşları M. S. 2 yüzyıl başları ile M. S. 3 yüzyılın sonları arasındaki zaman dilimi içinde üretilmiştir. Mezar taşları, biçim ve üzerlerindeki bezemelerle bölgenin diğeryörelerindeki kapı betimli mezar taşları ile farklılıklar göstermektedir. Bu haliyleAmorium Frig kapı betimli mezar taşları, şehrin kendine has bir atölyeye sahip olduğuna işaret etmektedir. Mezar taşları üzerindeki bezemeler ve yazıtlar vasıtasıyla, Amorium halkının etnik ve kültürel yapısı da bir ölçüde anlaşılabilmektedir. Yazıtlarda az sayıdaki Frigkökenli ismin yanında Grek ve Latin isimlerinin bir arada kullanıldığı görülmektedir. Bununla birlikte kapı betimli mezar stelleri üzerinde Frig etkilerinin hissediliyorolması, Amorium'da kültür benzeşmesi olgusunun varlığına dair izler olarak görülebilir.
Yunanistan'da Trakya Bölgesi yüksek lisans ve doktora tezleri kaynakçası

Bu çalışmada, Yunanistan'ın Batı Trakya bölgesindeki camiler, tapınaklar, çeşmeler, mektepler v. s hakkında hazırlanmış olan yüksek lisan ve doktora tezlerinin analizi yapılacaktır. Çalışma bölgesi, Kastanies'ten başlayıp Kavala'nın girişinde bitmek üzere belirlenmiştir.
Azerbaycan Milli Bilimler Akademisi'nde M - 156 numarada kayıtlı olan el yazma eser: Nizami Gencevi'nin 'Hamse'si

XVIII. yüzyılın ikinci yarısına ait olan isimleri bilinmeyen farklı katipler tarafından yazılmış M-156 numarali 'Hamse' nüshasıdır. Eser bugün Bakü'deNizami Gencevi'nin adını taşıyan El Yazmaları Enstitüsinin kütüphanesinde bulunmaktadır. El yazmada İsfahan ve Tebriz minyatür mektebine ait toplamda 48 minyatür bulunmaktadır. Eserin dijital versiyonu yoktur. M-156 Numaralı 'Hamse' Bakü'deEl Yazmaları Enstitüsinde incelenmiştir. Üç ana bölümden oluşmuş bu tezde'Hamse'nin yüzlerle nüshası bulunma yerleri ve detaylı bilgi listesi M-156 numaralı'Hamse'de bulunan minyatür ve tezhip listesi gösterilmiş, ana bölümlerinde ise ilk olarak yazarın hayatı ve edebi kişiliği ile ilgili açıklama verilmiştir. İkinci bölümde'Hamse' ye dahil olan 5 eser hakkında özet geçilmiştir. Üçüncü bölümde Azerbaycan Milli Bilimler Akademisinin El Yazmaları Enstitüsinde bulunan'Hamseler' ilgili genel bilgi verilmiştir ve tez konusu M-156 Numaralı 'Hamse'nüshasını cildi, ölçüleri minyatürleri detaylı incelemek el yazmanın tamamlanmasınıyapılmıştır. Çalışmanın son bölümünde varılan sonuç ve burada kullanılan kaynakların açıkkünyesi verilmiş ve özgeçmişş eklenmiştir. Anahtar kelimler: Nizami Gencevi, Hamse, Minyatür, cilt
XIX. yüzyıl Beyoğlu yapılarında heykel ve figürlü kabartmalar

Batı'daki ekonomik gelişmeler ve bunu izleyen bilimsel ve teknolojik alanlardaki yenilikler karşısında giderek zayıflayan Osmanlı İmparatorluğu, XVIII. yüzyılın ilk yarısından itibaren kapılarını Avrupa'ya açmak zorunda kalmış, bu süreç 1839 Tanzimat Fermanı'yla birlikte iyice hızlanmış ve XIX. yüzyılın ortalarından itibaren tam bir yoğunluk kazanmıştır. Yönetim, hukuk, eğitim, askeri ve diğer alanlarda yenilikler ve reformlar yapılmış, yeni kurumlar oluşturulmuş ya da Avrupa'dan ithal edilmiştir. Tüm bu yenilik ve değişikliklerin ilk ve en çok yaşandığı yer başkent İstanbul'un en önemli ilçelerinden Beyoğlu ilk sırada yer almıştır. Başkent İstanbul'un ahşap malzemeyle inşa edilmiş yapılarında, yangınlar ve tahribatlar nedeniyle kent her seferinde adeta yeniden kurulmuştur. Bütün bu zorluklar, belediye yönetmelikleriyle ve alınan yeni imar kararlarıyla, ahşap yerine taş yapıya geçilmesini gerekli kılmıştır. İnşa edilecek yapılar içinde, Avrupalı mimarlara ihtiyaç duyulmuştur. Avrupalı mimarlar Osmanlı mimarlık teşkilatının işlevini kaybetmesi sebebiyle bizzat başlangıçta saray tarafından davet edilmiştir. Böylece Avrupa mimarlık kültürü ve mimari üslupları İstanbul'da ve tez konusunu oluşturan Beyoğlu'nda uygulama için hazır bir zemin bulmuştur. XIX. yüzyılın ikinci yarısından itibaren başlayıp, XX. yüzyılın başlarında I. Ulusal Türk Üslubu'nun ortaya çıkışına kadarki süreç içerisinde Beyoğlu ve Galata çevrelerinde çok sayıda Avrupa mimarisinin etkilerini yansıtan binalar inşa edilmiştir. Neobarok, Neoklasik, Neogotik, Art Nouveau ve Eklektik üslupların izleri ve yansımalarının hissedildiği bu örneklerde, özellikle ana caddelere bakan cephelerde ya da giriş cephelerinde aşırı bir bezeme anlayışı hakimdir. Bunu gerçekleştirebilmek için bitkisel ve figürlü bezemeye ağırlık verildiği, yer yer teknoloji ürünü eşya motiflerinden de yararlanıldığı gözlenir. Aslan maskları, insan maskları, grifonlar, ejderler, geyik, koç, kartal, yılan, balıkçıl vb. hayvan figürlerinin yanı sıra girişlerde karşımıza çıkan Antik kökenli karyatidler ile mitolojik içerikli heykeller dikkat çekicidir. Beyoğlu çevresinde görülen, Achille Manoussos, Alexandre Vallaury, Domenico Pulgher, Kambanakis, Raimondo D'Aronco, Viladikoya ve A. Jasmund gibi mimarların Avrupa etkili mimari eserlerinde en dikkat çekici husus, cephelerinin aşırı süslemeye sahne oluşu ve göz alıcı nitelik taşımasıdır. Bu zengin dekorasyonda figürlü bezeme ve heykel özellikle Art Nouveau üsluplu yapılarda bitki ve teknolojik eşya kaynaşımına dayanan stilizasyonla farklı ve özgün bir biçimde işlenmiştir.
Abide-i Hürriyet Anıtı ve çevresi

Abide-i Hürriyet Anıtı Şişli ilçesinin kuzeybatı kesiminde birinci çevre yolu ile Şişli-Kağıthane Caddesi arasında kalan üçgen arazi parçası üzerinde bulunmaktadır. Türk medeniyet tarihinde ilk hatıra abidelerinden biri olan anıt, 31 Mart Olayı olarak bilinen Meşrutiyet karşıtı ayaklanmanın bastırılması sırasında ölenlerin anısına yaptırılmıştır. Abide-i Hürriyet Anıtı, yalnızca 31 Mart Olayı'nın anısına yapılmış sembolik bir anıt değil, bu olaylar sırasında şehit olanların defnedilmesi için yapılan bir anıt mezardır. Anıt için yapılan proje yarışmasına dönemin ünlü mimarları katılmış, Muzaffer Bey'in tasarımı birinciliği kazanmıştır. Yapımına 1909'da başlanan anıt, 23 Temmuz 1911'de düzenlenen bir törenle açılmıştır. Anıt; plan bakımından benzeri bulunmayan bir eserdir. Geniş ve merdivenli bir setin üstünde altı köşeli bir kaide bulunmaktadır, bu kaidenin üstünde ise havaya dikilmiş top namlusu şeklinde tasarlanan anıtın gövdesi yükselmektedir. Gövdenin üzerine giriş ekseni yönünde süngülü tüfekler, kılıçlar, cankurtaran simidi ile diğer askeri figürler ve dalgalanan bir bayrağın metal döküm modelleri yerleştirilmiştir. Anıtın alt katı, şehit düşenlerin gömülmesi için düşünülmüş bir mescit odasıdır. Sol köşede bir mihrap vardır ve şehitlerin lahitleri bu mihrap duvarının içindedir. Sonraki yıllarda anıt ve çevresindeki alan, bazı II. Meşrutiyet ve İttihat Terakki Hareketi önde gelenlerinin defnedildiği bir anıt mezarlığa dönüştürülmüştür. Sadrazam Mahmut Şevket Paşa ve iki yaverine ait türbe, Sadrazam Midhat Paşa, Sadrazam Talat Paşa ve yine İttihat ve Terakki Cemiyeti'nin önde gelen isimlerinden Enver Paşa, Midhat Şükrü Bleda, Eyüb Sabri Akgöl, Atıf Kamçıl ve Mustafa Rahmi Arslan'ın mezarları Abide'nin bulunduğu alan içerisindedir. İstanbul'da yaptırılan ilk ulusal anıt olarak kabul edilen Abide-i Hürriyet Anıtı, bir dönemin anlatıldığı, o döneminin önemli kişilerinin mezarlarının bir arada bulunduğu, anıt ve mezar uygulamasının son derece başarılı bir şekilde birleştirildiği önemli bir yapıdır.
Adana Karatepe kilim kooperatifi dokumaları

Geleneksel Türk sanatı eseri olan kilim, Türk Halkının doğumundan ölümüne kadar günlük hayatının bir parçası olmuştur. Batı ve Orta Asya'da yer yaygısı olarak kullanılmıştır. Osmaniye ili Kadirli İlçesine bağlı Karatepe köyü Sarıdüz mahallesinde, kilim vb. dokuma çalışmalarının yaygın olmasından dolayı 1972 yılında Kilim Kalkınma Kooperatifi kurulmuştur. Kooperatif kurulmadan önce kilim, çuval, yer yaygısı, süs eşyası olarak düz dokumalar yaygın olarak dokunduğundan, 1950 yıllarında Karatepe Kız Yusuflu köyünde kök boya ile dokunmuş kilimler yaygınlaşmıştır. Köy halkı Kadirli ilçesinden gelen Boyacı Mevlit adıyla anılan kişiden yardım alarak ipliklerini boyamışlardır. 1970'li yıllardan sonra Halet Çambel'in Karatepe köyüne gelmesiyle köy halkının ufku açılmıştır. Halet Çambel'in köydeki kadınlara doğal boyayı kendilerinin hazırlayabileceklerini anlatarak, köy halkı ile birlikte doğal boya hazırlamaya başlamışlardır. Bu tarihten itibaren köylü kendi doğal boyasını üretmiştir. Bu yöredeki kilimlerin kalitesi günümüze kadar taşınmaya çalışılmaktadır. Kilimlerde hammadde olarak kullanılan yün, iplik haline getirilip, doğal boyalar ile de renklendirilerek kullanılmaktadır. Kilimlerde kullanılan motifler, bu bölgede yaşayan aşiretleri, aileleri ve obaları simgelemektedir. Turistik açıdan, ticari rağbet gören kilimin Osmaniye'de, amaca yönelik üretiliyor olması da kilimlerin bugünlere gelme sebebi olarak bilinir. Karatepe Köyü Kilim Kooperatifi'nde, kilimlerin ana karakterinin bozulmadan günümüze kadar aynı kalitede gelmiş olması önemli bir mirastır. Şöyle ki ticari ihtiyaca göre dokunmaya başlanmasından bu yana eski örneklerle kıyaslandığında daha az motif ve renk çeşitliliği kullanıldığı görülmüştür. Bu kilimler düz dokuma tekniği ile dokunmuştur.