turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Classical-era Ottoman gardens

Bu çalışmada İstanbul ve çevresinde bulunan klasik çağ (1574-1603) Osmanlı bahçelerinin, özellikle imparatorluk bahçelerinin biçimi ile işlevinin tanımlanması amaçlanmıştır. Bu bahçeler hakkında doğrudan bilginin elde edilmesinde, İstanbul'da bulunan Avrupalıların derlenmiş gezi yazılarında, Evliya Çelebi'nin Seyahatnamesi'nden, merkez devletinin çıkarttığı Osmanlı belgelerinden ve başta çiniler ile Topkapı Sarayı nakkaşhanesinde üretilen minyatürler olmak üzere Osmanlı sanat eserlerinden yararlanılmıştır. Osmanlı klasik çağında bahçıvanlık, birçok uzmanlaşmış lonca ile amatör bitki üreticisi tarafından uygulanan, yerleşik ve sayılan bir sanattı. Bahçeler işlevsel oldukları kadar da gösterişliydi. İmparatorluk bahçelerinden saraydaki tüketimi karşılamak üzere ürün çıkartılırdı. Osmanlı siyaset törenleri sıklıkla bahçe ortamında gerçekleşirdi. Ayrıca sultanlar ile seçkinler, bahçeleri şarap içmeye ve şiir okumaya dayalı özel akşam eğlenceleri için kullanırlardı. Güzel sanatlar ve boğaziçi boyunca çoğalan mesirelerin aracılığıyla bahçe sekliyle ilgili bilgi yayılmıştır. Buna rağmen şekil hakkında genelleme yapmak zordur. Osmanlıların bıraktıkları izlenimler, fotoğraf niteliğinde olmaktan çok, bahçelerinin yansıtacağını umdukları ideali tanımlamaktadır. IV
Sakıp Sabancı Müzesindeki 19. yüzyıla ait 103-0297 envanter numaralı Delailü'l-Hayratın tezhip sanatı açısından değerlendirilmesi

İnsanoğlu varoluşundan bu yana sürekli gelişim ve değişimler ortaya koymuştur. Kimi değişimler asırlar boyunca meydana gelmişken kimi değişimler ise daha kısa zaman aralıkları içinde gerçekleşmiştir. Bütün bu yaşananlar günümüzde çeşitli bilim dalları ile dönemlere ayrılmakta ve niteliklerine göre ele alınmaktadır. XIX. yüzyıl da Avrupa, Asya, Uzakdoğu ve Amerika kıtası kendi kültür ve gelenek yapısına göre bir değişim sürecinden geçmişştir. Bu değişimden en çok etkilenen alanlardan biri de sanat olmuştur. Osmanlı sanatının her dalı da bu değişimden payını oldukça yoğun biçimde almıştır. Araştırma konusu Sabancı Müzesindeki XIX. yüzyıla ait 103- 0297 envanter numaralı Delailül Hayrat ile sınırlandırılmıştır. Eser cild, tezhip ve minyatür sanatları açısından değerlendirilmiş ve muadilleriyle kıyaslama yapılmıştır. XIX. yüzyıl tezhip ve minyatür sanatının değişimi ile ilgili bilgi birikimi edinilmeye çalışılmış ve aktarmaya gayret edilmiştir. Bu araştırma ile müzelerde koruma altında olan yazma eser, inceleme, çözümleme ve çizimleri yapılarak daha kolay anlaşılabilir ve ulaşılabilir hale getirilmeye çalışılmıştır.
Eski Alman destanlarında Türk algısı

Büyük Hun İmparatorluğunun ikiye ayrılmasıyla birlikte Kuzey Hunlarının batıya göç etmesi kavimler göçünün kıvılcımı oldu. Hunların Karadeniz'in kuzeyinden geçerek Avrupa'ya gelmeleri, Avrupa'nın siyasi haritasının tamamen değişmesine sebep olmuştur. Avrupa'da Hunlar, özellikle de Attila döneminde siyasi olarak hakim durumdadır. Cermenler, Hun hakimiyetini en çok hisseden kavimlerin başında gelir ki bu durum destanlarında da görülmektedir. Başta sözlü olarak ortaya çıkan bu ürünlerin yazıya aktarılması belirli bir olgunluk dönemi geçirdikten sonra olmuştur. Bugün Alman kültürün temellerini oluşturan Cermen destanlarının merkezinde Attila ve Hunlar bulunmaktadır. Bizans ve Latin kronikleri ile kilise öğretilerinde bahsedilen zalim, gaddar Attila algısı Cermen destanlarında bulunmamaktadır. Tezimizde ele aldığımız; Hildebrand ve Nibelungen destanlarında zor da kalanlara sığınak olan, Attila'ya rastlarken, Waltharius destanında siyasi olarak güçlü fakat merhametli bir Attila görmemiz mümkündür. Genel olarak Cermen destanları Attila ve Hunların sosyal hayatları ile ilgili zengin bilgiler vermektedir. Netice itibariyle Hunlarla iç içe yaşan ve Hun sarayında çeşitli görevlerde bulunan Cermenler'in Attila algısı ile Hunlara belirli bir mesafeden bakan Bizanslı ve Batı Romalı müelliflerin Attila imajları birbirine benzememektedir.
Sanatta özerklik düşüncesinin oluşumu ve sanatın özerk siyaseti

Sanatın, toplumsal olarak siyasal, ekonomik ve ahlaki alanlardan bağımsız, özerk bir konuma sahip olup olmadığı konusu son iki yüzyıldır tartışılmakta ve günümüzde de çeşitli toplumsal bağlamlarda farklı yaklaşımlarla ele alınmaya devam etmektedir. Sorunun önemli bir veçhesi sanatın nasıl tanımlandığı ile ilgili gözükmektedir. Zira sanat, özgül bir kavrayış tarzına bağlı olarak tarih boyunca farklı şekillerde algılanan ve üretilen bir olgu olmuştur. Bu çalışmada ilk olarak, sanatta özerklik düşüncesinin oluşum süreçleri, sanatın Klasik Çağ'dan on sekizinci yüzyıl sonlarına kadar nasıl tanımlandığı ve algılandığı, özerk bir alan olarak kurumsallaşma girişimleri, düşünsel ve toplumsal düzlemdeki dönüşümlerle arasındaki etkileşim ve kültürel pratik olarak toplumsal rolü göz önüne alınarak analiz edilmiştir. On dokuzuncu yüzyıldan itibaren ise, sanatın özerk olarak kurumsallaşması ile oluşan sanat-hayat geriliminin diyalektik niteliği anlaşılmaya çalışılmıştır. Modern dönemde, sanatın, ne yalnızca bir müessese olarak kurumlaşmasına, ne de sanatsal özerkliğin savunulması ya da reddi ikiliğine indirgenebilecek, karmaşık bir özerklik siyasetine sahip olduğunun ortaya konulması hedeflenmiştir. Son bölümde ise, günümüzde özerklik temelli, eşitlikçi bir sanat siyasetini savunabilmenin mümkün olup olmadığı, kurulan tarihsel çerçeveden ve Jacques Ranciere'in Estetiğin Huzursuzluğu kitabındaki tezlerinden hareketle tartışılmıştır.
Kapadokya bölgesi, Ihlara Vadisi'ndeki Bizans Dönemi kaya mimarisi

Doktora tez çalışmasının konusunu Ihlara Vadisi'ndeki Bizans dönemi kaya mimarisi oluşturmaktadır. Tezde, Aksaray ili, Güzelyurt ilçesine bağlı Ihlara Vadisi'nin Ihlara ve Belisırma yerleşimlerindeki kayaya oyma kilise ve ibadet mekanları ile sivil yapı toplulukları, tarih, kültür, sosyal yapı, mimari, ikonografi ve yerleşim anlayışı çerçevesinde ele alınarak değerlendirilmiştir. Ihlara ve Belisırma'daki yirmi kilise, daha önce araştırmacılarca, içerdikleri resim programları ile özellikle üslup ve ikonografik açıdan ele alınarak çalışılmış, resim programı olmayan yapılar çalışmaların kapsamı dışında bırakılmıştır. Ihlara Vadisi kiliseleri, duvar resimleri ve yazıtları ile sosyal yapıya ışık tutmaları açısından önem taşırlar. Duvar resimlerindeki bani tasvirleri ve yazıtlarda yer alan unvanlar bölgedeki sanat hamiliğinin, yerel elitlerin ya da yerel aristokrasinin varlığının da en önemli göstergeleri olarak karşımıza çıkar. Ancak vadideki kiliselerin mimari özellikleri ve sosyal içerikli yapıların varlığı da vadinin sosyal yapısının anlamlandırılabilmesi ve yerleşim mimarisinin değerlendirilebilmesi açısından ayrıca önemlidir. Bu sebeple gerek vadide tarafımızdan yürütülen yüzey araştırmalarında gerekse Aksaray Müze Müdürlüğü'nün tescil çalışmalarında tespit edilen yeni kilise, ibadet mekanı ve sivil yapı toplulukları da tez kapsamına dahil edilmiş, bu bağlamda tezde otuz dokuz (39) kilise ve yedi (7) sivil yapı topluluğu, sosyal yapı ve yerleşim mimarisi ile ilişkilendirilerek değerlendirilmiştir. Tez, Ihlara Vadisi'nin Bizans sanatı, kültürü ve tarihindeki yerini, bu zamana kadar yapıldığı gibi sadece duvar resimleriyle değil, mimari ve sosyal yapısıyla da bir bütün halinde ele alarak vurgulamayı amaçlamıştır.
Resim sanatında kompozisyon kurgusu ve tematik kavram olarak doğanın irdelenmesi

Bu tez çalışmasında manzara resminde doğayı temel alan Batı ve Türk sanatında gelişim süreci ele alınmıştır. Konunun içeriği geniş bir zaman dilimini kapsasa da belli akım ve dönemlerde manzara resmi ağırlıklı olarak irdelenmiştir. Sanat tarihinin özellikle Rönesans döneminde doğanın tiyatral anlatım biçimi olarak arka planda kullanıldığı kompozisyon kurgusu Batı Avrupa'daki imparatorlukların çöküşüyle sonuçlanan süreçte doğanın araç olmaktan çok amaç haline gelen bir içerik anlayışıyla işlendiğine şahit oluruz. Bu siyasal mücadelelerden sonra Romantizm, Natüralizm, Sembolizm sanat akımlarını etkileyen sosyal ve ekonomik nedenler insanın psikolojik durumlarını doğadaki nesne ve canlılar ile yansıtması sonucunu doğurmuştur. Bu nedenle 18. yüzyıldan 20. yüzyıla kadar olan süreçte sanatçılar toplumsal yıkımlara alternatif olarak doğanın vermiş olduğu zengin renksel ve biçimsel elemanları analitik bir bakış açısıyla irdeleyerek alternatif, teknik üsluplar bulmaya çalışmışlardır. Ancak endüstri devriminin insan toplulukları üzerindeki baskısı, sanatçıların daha da ileri giderek izlenimci anlayışta doğanın, fiziksel prensipler eşliğinde saf renk ve biçimlerinin bilimsel öngörü ile birleştiği geometrik tanımlama biçimleriyle yeni bir kompozisyon kurgusu icat ederek, resimde plastik değerleri ortaya çıkaran ve devrim niteliğindeki farklı estetik anlayışlara yönelmişlerdir. İzlenimcilerin etkisinde kalan sanatçılar ve bunlardan özellikle Paul Cezanne, doğa kaynaklı biçimsel tekniği ile 20. yüzyıl modernizminin ilk adımlarını doğa kökenli kompozisyon kurgusuyla atmıştırBu bağlamda uygulama çalışmaları kapsamında, Post-Empresyonizm akımı etkisinde geliştirdiğim üslup ile ürettiğim farklı mekanları konu alan manzara resimleri, sanat tarihindeki bu anlayışlardan özümsenen biçimsel anlayışın içinde yer almaktadır. Teknik açıdan Cezanne'ın yordamının etkisinde kalarak yaptığım resimler doğayı yapısall açıdan çözümlemeyi amaçlayan bir anlayışın ürünüdür.
Amasya dini yapılarında malzeme kullanımı

Amasya şehir merkezinde, Türk devrinde inşa edilen dini yapıların malzeme ve teknik özellikleri açısından incelenmesinden oluşan bu çalışma, giriş, dört bölüm ve sonuçtan oluşmaktadır. Bu tez, şehir merkezindeki dini yapılar ele alınarak tamamlanmıştır. Girişte konunun tanımı, amacı, sınırları, kaynaklar ve yöntemle ilgili bilgilere yer verilmiştir. Birinci bölüm konuya hazırlık niteliğinde olup, Amasya şehri tanıtılmaya çalışılmış ve tarihi, coğrafyası, kültür ve medeniyeti hakkında bilgiler verilmiştir. İkinci bölüm konuya girişin yapıldığı bölümdür. Burada malzeme ve tekniğin tarihi gelişimi incelenerek, malzeme seçimini etkileyen faktörler örnekler verilerek anlatılmaya çalışılmıştır. Üçüncü bölüm katalog kısmı olup burada, Müslüman Türklere ait dini yapılar inşa tarihlerine göre incelenmiştir. Bu incelemede eserler kısaca tanıtılmış, her bir yapının, plan özellikleri ve geçirdiği onarımlar göz önünde bulundurularak inşa malzemesi hakkında bilgiler verilmiştir. Dördüncü bölümde katalogda yer alan yapılar kendi aralarında, malzeme ve teknik özellikleri dikkate alınarak karşılaştırılmış, yapısall ve malzeme özellikleri açısından değerlendirmeye tabi tutulmuştur. Tezimiz, Vakıflar Genel Müdürlüğü Arşivindeki bilgi ve belgelerden, yapıların planlarından ve fotoğraflardan yararlanılarak tamamlanmıştır. Sonuç bölümünde, elde edilen veriler özetlenerek çalışma sona erdirilmiştir.
Bayburt kale kazısı seramik buluntuları

Bölgede tarih öncesi ve tarih sonrasını aydınlatan arkeolojik kazılar ve yüzey araştırmaları son yıllarda artış göstermiştir. Bu, 'Bayburt Kale Kazısı Seramik Buluntuları' adlı tez çalışmasında, Bayburt Kalesi kazılarından çıkarılan bütün ve kırık envanterlik seramik buluntular incelenerek, sanat tarihi açısından önemi, kullanılan malzeme, teknik, süsleme ve form özelliklerinin Bayburt ve yakın çevresinde bulunan yerleşimler ile karşılaştırılarak bölge içi kültürel etkileşimi ortaya çıkarılmaya çalışılmıştır. Bayburt'a ait seramik eserlerin ilk kez ayrıntılı olarak ele alındığı bu çalışmada, Bayburt Kalesi 2006- 2007 ve 2017- 2018 yılları kazılarında ortaya çıkarılan farklı dönemlere ait seramik buluntular sınıflandırılmıştır. Katalog bölümünde ayrıntılı olarak incelenen 64 adet seramik eserin 36 adetini; tabak-çanak, kandil, şamdan, pithos, vazo, testi, figürün, koku kabı, merhem kabı, minyatür kaplar, maşrapa ve yağdanlık oluşturmaktadır. Eserlerin 28 adetini farklı form ve hamur özelliklerine sahip, 17 -19. yüzyıl arasına tarihlendirilen lüleler oluşturmaktadır. Lüleler, iyi arıtılmış, az gözenekli hamur yapısına sahip, kırmızı, devetüyü, gri, beyaz renk hamurlu ve astarlıdır. Bayburt lülelerinde çanak şekillerine göre; silindirik çanaklı, yuvarlak çanaklı, lale çanaklı, zambak çanaklı, basık yuvarlak çanaklı, nervür çanaklı ve yivli çanaklı olmak üzere 7 tip form belirlenmiştir. Hamur renklerine göre kaledeki lüle kullanımının 17. ile 20. yüzyılın başı arasında olduğu anlaşılmaktadır. İncelenen seramikler içerisinde çoğunluğu günlük kullanım seramikleri oluşturmaktadır. 36 adet seramik kabın 14 adeti yeşil sırlıdır. Günlük kullanım seramiklerinde hamur yüzeyi genelde perdahlıdır. Astarlama yöntemi sırsız kapların 4 tanesinde kullanılmıştır. Kapların tamamının benzer hamur özelliklerine sahip olması, ana malzemenin bölgenin toprak yapısı özelliğini yansıtması ve kalede üçayak buluntuları kapların yerli üretim olduğunu göstermektedir. Üretim yapıldığının göstergesidir. Kaplardaki çark izlerinden ve kapların ölçü orantısızlığından tamamının çark yapımı olduğu anlaşılmaktadır. İncelenen seramikler, Bayburt Kalesi seramik çeşitliliğini yansıtmaktadır. Seramik eserlerin 33 adeti 12-19 yüzyıla tarihlendirilen İslami Dönem eserleridir. Ayrıca seramikler, kalede mimari süs unsuru olarak da kullanılmıştır. Fakat kazılarda, mimaride kullanılan seramikler bütün halde ele geçirilememiştir. Mekanlar içerisinde ortaya çıkarılan tandırların küfle sisteminin ve sarnıçlarda yağmur sularının sarnıç içine geçişi sağlayan künk sisteminin dipsiz çömleklerlerin iç içe geçirilmesiyle oluşturulduğu belirlenmiştir.
Battalgazi Evi kazısı sırlı ve sırsız seramikleri

Battalgazi Makamı Malatya ili, Battalgazi İlçesi, Karahan Mahallesi, Çarşamba Mevkii'nde bulunan güneyden kuzeye doğru eğimli ve doğusunda Almasuyu, batısında Derme Suyu'nun sınırladığı bir alan da yer almaktadır. Türbe ve mescit kısmı kısmen de olsa toprak yüzeyinde görülmektedir. Battalgazi Evi Kazısı sırlı ve sırsız seramikleri adlı bir yüksek lisans çalışması olup dört bölümden oluşmaktadır. Birinci bölümde Battalgazi İlçesinin tarihi, ikinci bölümde seramiğin tarihi gelişimi ve Türk seramiklerindeki aşamalar ele alınmıştır. Bu bölümde seramiğin üretim şekli ve teknikleri, motifleri, kap biçimleri üzerinde durulmuştur. Üçüncü bölümde, Battalgazi Evi arkeolojik kazısında elde edilen seramikler içinden seçilen 87 adet seramik parçasının kataloğu bulunmaktadır. Eserlerin mevcut ölçüleri, malzeme, renk ve motifleri katalogda detaylı ele alınmış, değerlendirme ve tarihlendirmeleri karşılaştırma yolu ile yapılmıştır. Dördüncü bölümde ise Battalgazi Evi kazısı seramiklerinin malzeme, sır kullanımı, bezeme tekniği, motif, kompozisyon bütünlüğü, kap biçimleri, tipoloji ve kronoloji ele alınmış olup devamında çizim ve fotoğraflar eklenmiştir. Tümlenebilir eser bulunmadığı için fragmanlardan örnekler seçilmek zorunda kalınmıştır. Battalgazi Evi seramikleri, çinilerde olduğu gibi 12. yüzyıl sonlarından itibaren Malatya'da üretimi yapılmaya başlamıştır. Anadolu Selçuklu dönemi ve Erken Osmanlı dönemi belki Beyliklere ait çok sayıda sırlı ve sırsız seramiğe ulaşılmıştır. Eserlerin genel Selçuklu seramik sanatı çerçevesinde değerlendirilmesi gerekmektedir. Bu seramiklerin tasnifi ve değerlendirilmesi yapılırken seramiğin bilinmeyen yüzü olan Malatya bölgesi örneklerinin de çoğalmasını sağlamıştır. Buluntuların çoğu geçiş dönemi seramikleri diyebileceğimiz 13. ve 14. yüzyıl seramiklerinden oluşmaktadır. İncelediğimiz örnekler içerisinde az sayıda Bizans Dönemi seramiklerinde görülen motiflerinde olması, kültürler arası etkileşimi göstermektedir. Bu örnekler Hem Anadolu Selçuklu dönemi örneklerinden kopmamış olduğunu hem de Anadolulu diğer halkların izlerini taşıyan yeni eklentilerle değişen ve gelişen kültürün sürekliliğini göstermektedir.
Alexiad üzerinden Bizans edebiyatında düzyazı

Alexiad Üzerinden Bizans Edebiyatında Düzyazı başlıklı tez, Bizans Prensesi Anna Komnena'nın, babası Alexios Komnenos'un hayatını anlattığı Alexiad eserine ışık tutma kaygısıyla yazılmıştır. Mevcut çalışma, Alexiad'ı farklı iki yönden ele alarak, Bizanslı olmak, Bizans'ta düzyazı edebiyatı, tarih yazımı ile edebiyat ilişkisi gibi konularda belli bakış açılarını sunmayı ve mümkünse yenilerini eklemeyi amaçlamıştır. Tezi oluşturan üç ana bölümün ilkinde, Bizanslılık ve Bizans'ın devraldığı kültürel ve edebi miras üzerinde durulmuş, ikinci kısımda Alexiad eserinin tarihsel yönüne odaklanılmış, üçüncü bölümde ise kitap, diğer boyutları bir nevi yok sayılarak, sadece bir edebi metin olarak incelemeye tabi tutulmuştur. İlk bölümde Bizans İmparatorluğunun devraldığı Yunan ve Roma geleneklerini, Hıristiyanlıkla birlikte kültür ve edebiyat bağlamında nasıl yorumladığı, Bizans edebiyatının evrim süreciyle birlikte ortaya konmuş; söz konusu düzyazı edebiyat türlere ve dönemlere ayrılarak, genel bir kanı yaratılmak istenmiştir. İkinci bölümde, çalışmaya adını veren Alexiad'ın kapsamlı analizine başlanmış ve eserin tarihi boyutu, gerek Bizans tarih yazımındaki yeri, gerekse kitapta sunulan bilgilerin niteliği ve kaynakları bakımından sunularak, Anna Komnena'nın yapıtının tarihi bir eser olarak ne vaat ettiği belirtilmiştir. Üçüncü kısımda ise, Anna Komnena'nın eser boyunca süregelen edebi kaygısına işaret edilerek, Alexiad'ı edebi bir yapıt olarak görmenin imkanı, sanatın ve edebiyatın ne olduğu, ayrıca tarih yazımının edebi karakteri hakkındaki değinmelerle birlikte, kitabın ayrıntılı edebi çözümlemesiyle verilmiştir. Sonuç itibariyle Alexiad'ın tam anlamıyla ne bir tarih ne de bir edebi eser olduğu, ancak yapıtı iki açıdan da incelemenin önemine vurgu yapılarak, Anna Komnena'nın epik öğelerle dolu, edebi kaygıların hakim olduğu bir yaşam öyküsü yazdığı fikrine yaklaşılmıştır.
Elmalı plain: A review of its environmental setting and archaeological settlements

Elmalı Ovası Kuzey Likya olarak bilinen Güneybatı Anadolu'nun Teke yarımadasında yer almaktadır. Ova coğrafik konumu ile bir geçiş havzası olarak nitelendirebileceğimiz, Toros Dağları ve iç Anadolu Platosu arasında yer almaktadır. Bu çalışma, Elmalı Ovasını çevresel koşulları ve doğal kaynakları ile birlikte değerlendirmekle beraber, ovanın Prehistorik tarihinden başlayarak Islami dönemine kadar uzanan zaman dilimine ışık tutacak tarihi ve arkeolojik verilerin derlenmesini amaçlamaktadır. Bu veriler bölgenin tarihi ile ilgili antik kaynakları, epigrafik ve numismatik bilgileri, ve yapılan arkeolojik çalışmaları içermektedir. Bu çalışmada ayrıca bölgeyi geçen yüzyıllarda ziyaret eden gezginlerin ve bölgeyle ilgili arkeolojik çalışmaların bir tarihçesi de verilmektedir. Çalışma, ovanın sürekli bir yerleşim tarihinin belirlenmesi açısından eksikliklerimizi ve yapılması gerekeni ortaya koymaktadır. Elmalı Ovası zengin doğal kaynakları ile geniş nüfusları barındırabilecek alt yapıyı sahip bulunmaktadır. Eldeki arkeolojik veriler ovanın Kalkolitik, Erken Tunç, Demir Çağları ve Roma döneminde yoğun olarak yerleşikliğini ortaya koymaktadır. Fakat bu veriler ovada sürekli bir yerleşimin devam ettiğine dair kesin kanıt sunmamaktadır. Ova ile ilgili arkeolojik veriler birçok boşluğa işaret etmektedir. Gelecekteki çalışmalar, özellikle bölgede devam etmekte olan Hacımusalar Kazısı ve Araştırmaları ovanın arkeolojik tarihine ışık tutacaktır. in
15. yüzyıl İran minyatürlerinde çalgılar

Bu çalışmada Topkapı Sarayı Müzesi Kütüphanesi, İstanbul Üniversitesi Nadir Eserler Kütüphanesi ve Süleymaniye Kütüphanesindeki 15. yüzyıl İran minyatürlü yazmalarının tespitimiz ardından, bu minyatürlerdeki musiki aletlerinin resimlerini içerenler ayrılmış ve çalışmamızın malzemesini oluşturmuştur. Bu aşama için de 15. yüzyılda İran coğrafyasında hüküm süren devletler hakkında politik ve sanat tarihi açısından gereken bilgiler aktarılmıştır. İkinci aşamamızda seçilen minyatürlede tasvir edilen musiki aletleri, bu dönemde yaşayan ve musiki nazariyatı konusunda çok önemli eserlere sahip olan Abdülkadir-i Meragi'nin (ö. 838 /1435) Farsça telif ettiği Camiu'l-elhan adlı eserindeki bulunan 'Musiki Aletlerinin Adları ve Türleri' başlıklı bölümdeki bilgiler esas alınarak tanımlanmıştır. Musiki aletlerinin görsel kısmı minyatürlerden, teorik bilgileri de Abdülkadir-i Meragi'nin eserinden alınarak değerlendirilmiştir. Bu dönemde kullanılan musiki aletleri hakkında bilgiler verilmiştir.
Mimar Sinan'ın ustalık eseri Selimiye Cami mimari süslemeleri ile kalfalık eseri Süleymaniye Cami mimari süslemelerinin karşılaştırılması

Selimiye Cami ve Süleymaniye Cami Mimar Sinan ın en önemli eserlerinden birisidir. Süleymaniye 1550- 57 yılları arasında Mimar Sinan tarafından, Kanuni Sultan Süleyman'ın emriyle yapılmıştır. Kendisi tarafından Kalfalık eseri olarak nitelendirilmektedir. Selimiye Cami ise 1569- 1575 yılları arasında Sultan II. Selim'in emri üzerine Edirne'ye yapılmıştır. Osmanlı-Türk sanatının ve dünya Mimarlık tarihinin önemli anıtsal yapıları arasındadır. Cami, mimari planı ve süslemeleri ile Ustalık Eseri olarak nitelendirilmektedir. Mimar Sinan'ın eserlerinde, İmparatorluğa, Sultana ve İslam dinini bizlere yansıtan bir dünya görüşü vardır. Süleymaniye ve Selimiye gibi önemli yapıtları, Anadolu-Türk toplumunun bugüne uzanan simgesi olarak anlam kazanmaktadır. Bu çalışmada klasik dönemin yaratıcısı sayılan Mimar Sinan'ın Osmanlı sanatındaki önemini ve katkılarını ifade edebilmek için, onun kişiliği, sanatı ve eserlerini anlayabilmek adına araştırmalar yapılmıştır. Sinan gibi yaratıcı bir sanatçının elinde ne denli olanakların var olduğu, ne tür sorumluluklar altında olduğu araştırılmıştır. Kendine özgü üsluplarıyla ve tasarımlarıyla birçok araştırmacının konusu olmuştur. Birinci bölümde Sinan'ın hayatı ele alınmıştır. İkinci bölümde Süleymaniye Cami yakından incelenmiş ve tek tek fotoğraflandırılmıştır. Üçüncü bölümde de Selimiye Cami yakından incelenmiş, süsleme unsurları bölümlere ayrılarak tek tek hangi teknik ve malzemeler kullanıldığı, bu zamana kadar geçen onarımları incelenip araştırılmıştır. Son bölüm de Selimiye ve Süleymaniye'nin birbiriyle olan karşılaştırmaları yapılmıştır.
Türk kültür tarihi çerçevesinde Avrasya bölgesi kaya resimleri

Kültür insanın hayatı boyunca coğrafi çevresinden, geçmişş tecrübelerinden, atalarından edindiği maddi-manevi tüm bilgileri neticesinde ortaya koyduğu ve hayatının her safhasında sergilediği yaşam tarzının aslında bütünüdür. Türk kültürü yani Türklerin ortaya koydukları yaşam tarzı ve düşünce yapısının gelişimine baktığımızda birçok unsurun etkisini görebilmekteyiz. Bu unsurların en önemlisi ise şüphesiz coğrafyadır. Türk tarihine baktığımızda genellikle karşımıza coğrafi olarak Türkistan çıkar. Lakin Türklerin kültürünü incelemek için bakacağımız yer Türkistan'dan ziyade bu kültürün yayılım sahasının tamamını içinde barındıran Avrasya Bölgesidir. Avrasya Bölgesini incelediğimizde Türklere ait kültür unsurlarına ulaşmak mümkün. Bilindiği üzere Türkler konargöçer bir yaşam sürmekteydiler. Bu sebeple az sayıda yazılı eser bırakmışlardır. Bu sonuç bizleri yazılı olmayan maddi kaynaklara bakmaya sevk eder. Yazılı olmayan maddi kaynakların birincisi arkeolojik kazılar neticesinde elde edilen buluntulardır. Arkeolojik buluntular dışında çok daha önemli olan bir diğer kaynak türü ise kaya resimleridir. Kaya resimleri onu çizen toplumun en başta kültürünü, sosyal ve toplumsal hayatını, düşünce yapısını, dini bakışlarını ve buna benzer tüm olguları binlerce yıl sonra bile bizlere yansıtmaktadır. Türkler özgün kültürel yaşantılarını bu eserlere aktarmakla birlikte kaya resimlerini kendilerini gelecek kuşaklara ifade etmek amacı ile yapmışlardır. Kaya resimlerine baktığımızda Türklerin içtimai hayatlarının hemen hemen tamamını görebilmekteyiz. Av ve savaş sahneleri, dini törenler ile birlikte dini tasvirler göç sahneleri, hayvan tasvirleri, damgalar ve kozmolojik simgeler gibi birçok tasvir ve çizime kaya resimlerinde rastlamaktayız. Bu tasvir ve çizimler Türklerin Avrasya bölgesindeki yaşantılarında nasıl bir hayat geçirdiklerini aktarmaktadır. Bu sebeple bu çalışmada kaya resimlerine ve kaya resimlerinin içerdiği motiflere kültürel bir bakış açısı ile bakıp, onları Türk kültür çerçevesi içerisinde değerlendireceğiz.