turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Geç Roma ve Erken Ortaçağ'da Ravenna kentindeki Hıristiyan mimarisi ve resim sanatı

Kuzeydoğu İtalya'nın Emilia-Romagna bölgesinde bulunan Ravenna, tarihi boyunca Batı Roma İmparatorluğu ve Ostrogot Krallığı'na başkentlik ve Bizans İmparatorluğu'na eyalet başkentliği yapmış, dünyaca ünlü eşsiz Bizans mozaiklerine ve UNESCO Dünya Mirasları listesindeki 8 adet yapıya ev sahipliği yapan bir kenttir. Ravenna adeta, Roma İmparatorluğu'nun İtalya'da tekrar varlığını sürdürmesinin bir nişanesidir. Kentteki dini yapılar genellikle üç nefli Bizans bazilikaları tipinde, dış görünümü oldukça sade, iç mekanı ise çok gösterişli, manevi dünyanın zenginliğine değinen bir anlayışla inşa edilmiştir. İç mekanlar yoğun bir şekilde göz alıcı mozaik kompozisyonlarıyla süslenmiştir. Eski ve Yeni Ahit konularının yanı sıra imparatorluk yönetiminde bulunan isimlere yer verilen cam tesseraların kullanıldığı mozaik sahnelerinde, altın sarısı, yeşil ve çivit mavisi renkler ağırlıklı olarak görülmektedir. Ostrogot Krallığı hakimiyeti altındaki Ravenna'ya özellikle Theodoric döneminde kazandırılan yapılar, geleneksel mirası korumakla beraber kentin mimari dokusuna yeni bir renk kazandırmıştır. Kuzey kökenli Ostrogotlar'ın Ravenna'ya geliş süreci, Theodoric ve ailesinin Bizans ile olan bağlantısı ve kenti sahiplenme süreci çalışmanın bir parçası olmaktadır. Şüphesiz ki Theodoric, Ravenna tarihinde iz bırakmış ve halen kentin gündelik yaşamına gölgesi yansıyan en önemli isimlerden biridir. Theodoric, Constantinopolis'te yetişmesi sebebiyle taşıdığı Bizans kültürünün yanı sıra, Ostrogot geleneğine sahip çıkmaya çalışmış, bu tavrı hem mimariye hem de yönetime yansıtmıştır. Başkent Constantinopolis ile olan güçlü bağlar mimari dokuya da yansımıştır. Özellikle malzeme ve işçilik açısından görülen benzerliklerin en önemli sebebi ise Constantinopolis'ten Ravenna'ya gitmiş olan zanaatkarlardır. Ravenna'daki Geç Roma ve Erken Ortaçağ'a ait yapıların, Romanesk mimari örneklerinin öncüsü olduğu düşünülmektedir.
Bizans mimarisinde ve görsel sanatlarında kapılar

Gündelik hayatın içinde en çok kullanılan mimari öğe olan kapı, her uygarlıkta kendine özgü bir gelişim göstermiştir. Sınırlayıcı ve mutlak gerekli bir mimari eleman olmasının dışında çoğu zaman kapıya sembolik anlamlar da yüklenmiştir. Bizans İmparatorluğu'nda kapı, maddi varlığı ile büyük ölçüde çağdaşlarına model oluşturmuş; aynı zamanda Kutsal Kitap'tan aldığı ilhamla dinsel bir simgeye dönüşmüştür. Bizans İmparatorluğu döneminde üretilmiş kapılardan günümüze ulaşan örnekler büyük ölçüde kutsal mekanlara ve şehir surlarına ait kapılardır. Bronz, mermer ve ahşap malzeme ile yapılmış kapılar, başta İstanbul olmak üzere imparatorluğun önemli merkezlerinde ve manastır bölgelerinde karşımıza çıkmaktadır. Kapıların süsleme programı da yapıldığı binaya uygun olarak seçilmiştir. Kapı çerçeveleri bezeme açısından genelde kapı kanatlarıyla aynı içeriği ve üslubu taşımazlar. Bizans görsel sanatlarında kapı formu, işlevine bağlı olarak mimari bir yapı içerisinde görselleştirilmiştir. Dogmaya hizmet eden bir sanat olarak Bizans sanatında, Cennet ve cehennem gibi öte dünyaya ilişkin kapılar ve bunların anahtarları da sıklıkla betimlenen öte dünya kapılarıdır. Elyazmalarını süsleyen resimler, duvar resimleri, mozaikler, fildişi levhalar konuya bağlı olarak kapı formunun karşımıza çıktığı sanat dallarıdır.
Bodrum Sualtı Arkeoloji Müzesi'nde bulunan bir grup Bizans sikkesi

Tezimde Bodrum Sualtı Arkeoloji Müzesi'nde bulunan Bizans dönemine ait sikkelerin tanıtılması hedeflenmiştir. Bu hedef doğrultusunda 108 tanesi altın, 1 tanesi gümüş, 107 tanesi bronz ve 8 tanesi billion olmak üzere toplamda 224 Bizans sikkesi incelenmiştir. Bodrum Sualtı Arkeoloji Müzesi bölgenin en eski arkeoloji müzesi olması sebebiyle Bodrum'un yanı sıra bütün Karia Bölgesi'nden ele geçen Bizans Sikkeleri'ni bünyesinde barındırmaktadır. Bu sebeple öncelikle Karia Bölgesi'nin tarihi coğrafyası için ayrı bir bölüm oluşturulmuştur. Sonraki bölümlerde Bizans Nümizmatiği'ne ana hatlarıyla yer verilmiş ve son olarak katalogda yer alan sikkelerin geliş yerleri belirtilmiş ve istatistikleri çıkartılmıştır.
Pertevniyal Valide Sultan'ın baniliği

Bu çalışmanın konusunu Osmanlı padişahlarından Sultan II. Mahmud'un eşi ve Sultan Abdülaziz'in annesi olan Pertevniyal Valide Sultan'ın mimari kuruculuk faaliyetleri oluşturmaktadır. Pertevniyal Valide Sultan'ın yaptırdığı mimari eserler hakkında daha önce detaylı bir çalışma yapılmamıştır. Bu çalışmada Pertevniyal Valide Sultan'ınvakfiyeleri ve arşiv belgeleri ışığında inşa ettirdiği, onardığı, günümüze ulaşan ve ulaşamayan tüm eserleri önce kendi içerisinde daha sonra çağdaşı olan yapılarla karşılaştırmalı olarak ele alınmıştır. Bu çalışmanın ana kaynaklarını teşkil edenPertevniyal Valide Sultan'a ait vakfiye ve arşiv belgelerinden hareketle, Pertevniyal Valide Sultan'ın imparatorluk toprakları içerisinde 4 cami, 5 çeşme, 1 sebil, 1 kütüphane,1muvakkithane, 1 adet zaviye, 3 adet mektep, 2 adet türbe, 2 adet hastane inşa ettirdiği ve 2 adet cami, 1 adet çeşme ve 1 adet türbeyi tamir ettirdiği tespit edilmiştir. Pertevniyal Valide Sultan'ın İstanbul'da toplam 14 yapı yaptırarak, özellikle İstanbul'da mimarifaaliyetlerine ağırlık verdiğini görmekteyiz. Pertevniyal Valide Sultan mimari faaliyetleriniİstanbul'da yoğunlaştırsa da, Balkanlarda Sırbistan'ın Seniçe şehrinde ve Konya, Samsun, Şebinkarahisar, Tarsus gibi Anadolu'nun çeşitli yerlerinde de birçok hayır eserleriyaptırmış, harap durumda olan eserleri ise tamir ettirmiştir. Pertevniyal Valide Sultan'ınAksaray'daki külliyesi, konumu nedeniyle Aksaray Meydanı'nın oluşmasında önemli rol oynamıştır. Pertevniyal Valide Sultan, Aksaray'da yaptırmış olduğu Pertevniyal Valide Sultan Külliyesi ile eser bırakmış olan son valide sultan özelliğini taşımaktadır.
Siyah kalem minyatürlerinde giysi ve eşya

Tez çalışması olarak ele aldığımız Mehmet Siyah Kalem Minyatürleri, Topkapı Sarayı Müzesi Kütüphanesi'nde 2153 ve 2160 numaralı murakkalar arasında yer almaktadır. 'Siyah Kalem Minyatürlerinde Giysi ve Eşya' ana başlıklı çalışmamız 4 ana bölüm altmda sunulmuştur. Giriş bölümünde genel olarak konunun amacı ve önemine yönelik açıklamalar yapılmış, konunun metin kısmım oluşturan ana detaylar diğer maddelerde ayrıntısı ile anlatılmıştır. İkinci bölümde, Mehmet Siyah Kalem Minyatürleri numaralandırılarak katalog haline getirilerek açıklamaları yapılmıştır. Tezin ana konusu oluşturan 'giysi ve eşya' üçüncü bölümde detaylı bir şekilde ele alınmıştır. Özellikle giysi ve eşyalardaki detaylar bütünden ayrılan ayrıntılı çizimlerle ortaya çıkartılıp, Türk Dünyası ile bağlantıları araştırılıp bulunmaya çalışılmıştır. Sonuç olarak bu incelemelerin ışığında Mehmet Siyah Kalem'in sanatında ortaya koyduğu giysi ve eşya bağlanımdaki tüm ayrıntılar gözden kaçırılmadan detaylandınlıp aktarılmaya çalışılmıştır.
Kuşadası, Kadıkalesi /Anaia Kazısı'nda ele geçen Bizans Dönemi günlük kullanım seramikleri

Kuşadası, Kadıkalesi/Anaia, kazıların başlangıcı olan 2001 yılından önce araştırmacı ve gezginlerin proto-historik bir höyük üzerine oturan ve 12 .-13. yüzyıla tarihlenen bir kale olarak tanımladıkları bir Bizans yerleşimidir. Kazıların başlangıcıyla birlikte ortaya çıkarılan mimari yapılar ve buluntular bu tanımlamanın yetersiz kaldığını göstermektedir. Batı Anadolu'da yapılan kazı ve araştırma sonuçlarına bakıldığında özellikle Geç Bizans Dönemine ait sırsız seramik literatürünün yetersiz olduğu görülmektedir. Tez kapsamında yapılan çalışma sonrasında özellikle Geç Bizans Dönemine ait yeni form tipleri tespit edilmiştir. Yemek veya sıvı servis kapları grubu içinde yer alan, dalga bezemeli servis kapları formları, Anaia üretimi olduğu düşünülen amphoralar ve testiler grubunda yer alan bazı formlar sırsız seramik literatürüne kazandırılmıştır. Bunun yanı sıra şu ana kadar bir seramik fırını bulunamamakla birlikte Kadıkalesi/Anaia'da bir seramik üretimin olduğu düşünülmektedir. Bir liman kenti olan Kadıkalesi/Anaia'nın özellikle Geç Roma-Erken Bizans Döneminde deniz ticareti rotasında kullanılan bir liman olduğu, bu ticaretin Arap akınlarının başladığı 7. yüzyıldan itibaren kesildiği anlaşılmaktadır. Laskarisler döneminde yeniden önem kazanan yerleşimin, özellikle 13. yüzyıl- 14. yüzyıl başına kadar olan süreçte deniz ticaretinin tekrar canlandığı, değerlendirilen sırsız günlük kullanım seramikleri ile kanıtlanmıştır.
Kınık ve çevresindeki Türk Dönemi eserleri

Kınık ve çevresi tarihin ilk dönemlerinden itibaren rağbet gören bir yerleşim yeri olmuştur. Karesi Beyliği'nin 1300 yılında kurulmasıyla birlikte bölge Türklerin eline geçmişştir. 1345 yılında Orhan Bey'in Bergama'yı almasıyla birlikte Osmanlı Devleti'nin sınırları içine dahil edilmiştir. 24 oğuz boyundan biri olan 'Kınık' Anadolu topraklarında birçok yerleşim yerinin adı olmuştur. Bunların arasında ilçe hükmünde olan tek yer, çalışmamızın konusu olan İzmir İline bağlı Kınık'tır. Kınık ilçe merkezi, kasaba ve köylerinde yapılmış olan bu çalışma, tarihi ve estetik değeri bulunan Türk eserleri incelenerek oluşturulmuştur. Bu bakımdan çalışmamız Giriş, Katalog, Değerlendirme ve sonuç, Eklerden oluşmaktadır. Katalog, mimari eserler ve mezar taşları olarak tasnif edilmiştir. Mimari eserler içinde; camiler, hamamlar, çeşmeler, köprüler, su kemerleri gibi yapılar incelenmiştir. Mezar taşları bölümünde ise hazire ve mezarlıklarda yer alan taşlar ölçükeri alınıp resimleri çekilip, kitabeleri okunmak suretiylekatalog içinde yer almıştır. Çalışmanın genelinde eserlerin genel özellikleri, süslemeleri, tarihlendirilmesi gibi hususlar üzerinde durulmuş, mevcut kitabelere dayanarak bugün yanlış bilinen tarihlendirmeler düzeltilmiş ve bir değerlendirme yapılmaya çalışılmıştır.
Eugène Emmanuel Biollet-le-duc (1814-1879) ve etkileri

Eugene Emmanuel Viollet-le-Duc (1814-1879) mimar, mimari restorasyon uzmanı, araştırmacı, kuramcı, eğitimci ve yazar kişiliği ile 19. yüzyılın ikinci yarısından itibaren önce Fransa'da daha sonra da tüm dünyada en etkin ve ünlü mimarlardan biri olmuştur. Yoğun mimari etkinliklerinin yanı sıra yazdığı çok sayıda kitapla, mimarlığın, Ecole desBeaux-Arts'ın önderliğinde benimsenen neo-Klasik üslubu yineleyen biçimlenişine karşı, Fransa için ulusal özellikler taşıması nedeniyle ortaçağ mimarlığının mantığıyla biçimlenmesigerektiğini savunmuştur. Onun çalışmalarıyla Fransa'nın Ortaçağ yapıları incelenmiş, belgelenmiş, korunmuş ve restore edilmiştir. Viollet-le-Duc, Gotik mimarlığın strüktürel mantığının ve biçimselgeometrisinin akılcı prensiplerini belirlemeye çalışmıştır. Çağdaşlarının aksine, Gotikmimarlığı tekrar eden mimari biçimler üretmeyi değil, bu mimari mirasın dehasıyla her çağın ihtiyaç ve teknolojisine göre dönüşebilen; ulusal, akılcı ve modern yapılar yapmayı amaçlamıştır. Dünya üzerinde yaygınlaşan bu düşünceleri 19. yüzyıl mimarlığında büyük etki yaratmış, neo-Gotik mimarlık uygulamalarına ve özellikle mimari restorasyon kuramına ve mimarlıktaulusal kimlik arayışlarına kaynak olmuştur. Viollet-le-Duc'ün akılcı ve geleceğe bakanmimarlık anlayışı, 19. yüzyılın neo-Klasik ve historisist tutumundan modernizme geçişte önemli bir rol oynamıştır. Corbusier, F. L. Wright gibi modernizmin öncülleri kendilerine esin kaynağı olan Viollet-le-Duc'ü modern mimarlığın ilk kuramcısı olarak kabul etmişlerdir. Osmanlı İmparatorluğu'na hiç gelmemiş olan Viollet-le-Duc'ün Osmanlı mimarlığını da onun düşüncelerini benimseyen ve uygulayan mimarlar ve mimarlık tarihçileri yoluyla etkilediği tespit edilmiştir. Osmanlı mimarlığı 18. yüzyıldan sonra modernleşme amacıyla Avrupa'nınbenimsediği üslupları takip etmiş, neo-Klasik, neo-Rönesans, neo-Gotik, neo-Barok ve Oryantalist üslupların mimari elemanlarından seçmeci bir tutumla biçimlenmiştir. 1873 Dünya Fuarında Osmanlı mimarlığının tanıtılması amacıyla hazırlanan Usul-i Mimari-iOsmani kitabı Osmanlı mimarlığının kendi kimliğine dönüşünün başlangıcıdır. Viollet-le-Duc'ün öğretilerini uygulayan öğrencisi Leon Parvillee Osmanlı mimarlığının kurallarını, Celal Esat Arseven de Osmanlı mimarlığının diğer İslam ülkelerinin mimarlığından ayrılan özelliklerini belirlemişlerdir. Mimari eğitim ve uygulama alanında Osmanlı kimliğinin ulusal bir mimarlık olarak benimsenmesinde Viollet-le-Duc'ün düşüncelerini benimsemiş olan Alexandre Vallaury ve Kemalettin Bey etkin olmuşlardır.
Trakya Üniversitesi İlhan Koman Heykel ve Resim Müzesi

Trakya Üniversitesi müzeciliğe verdiği önemi, bünyesinde kurduğu müzelerle tescillemiştir. Trakya Üniversitesi, Sultan II. Bayezıd Külliyesi Sağlık Müzesi, Trakya Üniversitesi Lozan Anıtı, Meydanı ve Müzesi ve İlhan Koman Heykel ve Resim Müzesi olmak üzere bünyesinde bulunan üç tane müze ile bu alanda Türkiye Üniversiteleri arasında önemli bir yere sahiptir. İlhan Koman Heykel ve Resim Müzesi kendi örnekleri içinde en iyilerden bir tanesidir. Trakya Üniversitesi II. Beyazıd Külliyesi Sağlık Müzesi bünyesinde bulunan Çağdaş Resim ve Heykel Müzesi ;20.07. 2011 tarihinden itibaren Karaağaç yerleşkesi eski Rektörlük binasına taşınarak gerçek çehresine kavuşmuştur Bünyesinde 14 heykeltıraşın 19 eseri ve 150 ressamın 182 eseri sergilenmektedir. Aynı zamanda Müze, Türk ve yabancı sanatçıların birçok önemli eserini bünyesinde barındırması açısından önemli bir koleksiyona sahiptir. Müze yerli ve yabancı birçok ziyaretçinin dikkatini çekmeyi başarmış durumdadır. Edirne'yi ziyaret etmeye gelen misafirlerin mutlaka ziyaret ettiği bir sanat galerisi haline gelmiştir. Hazırladığımız çalışma bu bağlamda bir kaynak eser olmakla birlikte, araştırmacıların ve akademisyenlerin müzede sergilenen eserler ve sanatçılar hakkında bir Sanat Tarihçi gözüyle bilgilenmesini sağlayacaktır.
Osmanlı minyatürlerinde dervişler ve kıyafetleri

Bu çalışmada, Osmanlı minyatüründe XVI. yüzyıl ile XVIII. yüzyıl arasında yapılmış olan derviş tasvirlerinin, kıyafetleri ve aksesuarları ile beraber değerlendirilmesi amaçlanmıştır. Minyatürler ışığında tespit edilen derviş kıyafetleri ile günümüze ulaşan kıyafetler karşılaştırılmıştır. Konu bakımından çeşitlilik gösteren, şenlik, savaş, dini içerikli ve kıyafet albümü niteliği taşıyan yazma eser ve murakkalardaki minyatürlerde yer alan dervişlerin sadece tek bir figür olarak değil, büyük bir topluluğun temsilcisi olarak da tasvir edildikleri düşünülmektedir. Her derviş bağlı olduğu tarikata uygun giyinip, hareket etmektedir. Bu bağlamda hem tarikatların giyimi incelenmiş, hem de dönemin sanat anlayışına uygun olarak farklı zamanlarda yapılmış olan derviş tasvirleri gerçekçilik açısından değerlendirilmiştir. Klasik Osmanlı minyatür üslubundan başlayıp, eyalet üslubunu temsil eden yerel sanatçıların, saray dışında çalışan çarşı ressamlarının ve batılılaşma dönemi nakkaşlarının eserlerine bakıldığı vakit, Osmanlı minyatüründe değişen zamana ve zevke rağmen derviş konulu tasvirlerin sevilerek yapıldığı belirlenmektedir.
Hemedan'da Türk Dönemi yapılarındaki inşa, usta ve onarım kitabeleri

Dağlık bir bölge olan Hemedan eyaleti İran'ın batı ve merkezi dağlarının bulunduğu yerde, Zagros dağ silsilesinin devamı olan Elvent dağının doğu eteğinde kurulmuştur. Güney Azerbaycan içinde yer alan Hemedan arkeolog ve tarihçilere göre bugünkü İran'ın en eski şehirlerinden biridir. Hemedan bölgesi Türk dönemi kitabelerinin konu alındığı bu çalışmada bölgedeki Türk dönemi kitabeleri ana hatları malzeme, üslup, teknik, dil ve içerikleri olmak üzere, tespit edilebilen bütün yönleriyle incelenmiştir. Çalışmada Hemedan bölgesi Türk sanatı örneklerinden otuz adet kitabe tespit edilmiş ve değerlendirilmiştir. Bu kitabeler Anadolu sahasındaki aynı dönem Türk kitabeleri ile karşılaştırılmaya çalışılmıştır.
Mora yarımadası'ndaki kaleiçi camiler ve mescitler

Osmanlı Devleti, 1460-1699/1715- 1829 yılları arasında Mora Yarımadası'na hakim olmuştur. Mora Yarımadası'nın fethinden itibaren buradaki şehirlere görevliler tayin edilmiş ve Müslüman nüfus yerleştirilmiştir. Osmanlı Devleti, fetihten hemen sonra kalelerde bulunan en büyük kiliseleri camiye çevirmiştir. Müslüman nüfusun ihtiyacına göre daha sonra yeni cami ve mescitler yaptırılmıştır. Cami, mescit ve bu kurumlarda çalışanların giderlerini karşılamak için vakıflar kurulmuştur. Bu çalışmanın ana kaynağını, Türkiye Cumhuriyeti Cumhurbaşkanlığı Devlet Arşivleri Başkanlığı ve Vakıflar Genel Müdürlüğü Vakıf Kayıtlar Arşivi'ndeki defter ve belgeler oluşturmaktadır. Amacı ise Mora Yarımadası'nda Osmanlı dönemine ait kale içi cami ve mescitlerin arşiv belgeleri yoluyla tespit edilmesi ve kurumların işleyiş süreçlerinin açıklanabilmesidir. Aynı zamanda sözü geçen vakıf ibadet mekanlarının, cami ve mescit bulunduran kalelerin tarihi hakkında bilgi vermektir. Bu tez çalışmasında, Mora Yarımadası'nın fethi, idari yapısı, elden çıkış süreci işlenmiştir. Ardından kale, kale-şehir, kale-cami ilişkisi hakkında bilgiler verilmiştir. Daha sonra Mora Yarımadası'ndaki kaleler, kalelerdeki cami, mescit, bunların vakıfları ve çalışanlarıyla ilgili detaylar ve değerlendirmeler aktarılmıştır. Çalışmanın sonucunda elde edilen bulgular üzerinde durulmuştur. Yapılan incelemelerde Mora Yarımadası'nda cami ve mescit bulunduran 15 kale, bu kalelerde 30 cami ve 7 mescit tespit edilmiştir. Cami ve mescitler padişah, sefere katılan paşa ve kale sakinleri tarafından yaptırılmıştır. Cami, mescit ve vakıflara çeşitli görevliler atanmıştır. Bu görevlilerin ücretleri günlük ve yıllık olarak hesap edilmiştir. Cami ve mescitlerin giderleri için kurulmuş olan vakıfların çoğu zaman yetersiz kaldığı görülmüştür. Çünkü cami ve mescit çalışanlarının ücretleri bağlı bulundukları vakıflardan ziyade bulundukları yerin mukataa gelirlerinden karşılanmıştır. Ayrıca cami ve mescit tamirleri için gerekli olan giderler uzun yıllar karşılanmamıştır.
Demre Aziz Nikolaos Kilisesi duvar ve zemin kaplamaları

Tezin konusu, Likya bölgesinde gerek mimarisi gerekse dekorasyonu ile başkent etkileri taşıyan Aziz Nikolaos Kilisesinin ve kazılarının sonucunda ortaya çıkarılmış opus sectile, opus tesselatum, kakma, mozaik ve yer döşemesinin; görsel materyaller ile belgelenmesi, katalog çizimlerinin yapılması, incelenerek tanıtılması ve sorunlarının ortaya konulması, ayrıca döşemelerin tarihlendirme, estetik ve liturjik anlamlarına ilişkin olabilecek durumlarının açığa çıkarılmasıdır. Kilise içerisinde 20, Kuzey Ek Mekanda 5, Batı Alanda 2 olmak üzere toplam 27 in situ zemin kaplaması ve 1989- 2009 yılları arasında yapılan kazılarda ortaya çıkarılan 11.978 buluntu tez kapsamında değerlendirilmiştir. In situ örneklerin 22'si opus sectile ve kakma'dır. Kuzey Ek Mekanında bulunan opus tesselatum zemin kaplamaları 6. yüzyıl öncesi var olan bazilikaya aittir. Kubbeli bazilika döneminde yapıldığı düşünülen opus sectile ve kakma zemin kaplamaları 9. ya da 10. yüzyıla tarihlendirilmektedir. Kazıda bulunan 996 opus sectile ve 6400 tessera; şekil, boyut ve malzeme yönünden in situ zemin kaplamaları ile benzer özellikler göstermektedir. Kilisenin opus sectile döşemesi Bizans dönemi ile, opus tesselatum döşemesi ise Likya bölgesinde görülen örneklerle benzer özellikler taşımaktadır. Genellikle dikdörtgen veya kare kireçtaşı levhalarla kaplı kilise zemininde opus sectile ve kakmalar bordür ya da pano şeklinde yer alır. Bunların dışında levhalardan bir kısmı devşirme olup, kitabe, pişmiş toprak ve mermerdendir. Kilisenin zemininde mermer kullanımı görülmemesine rağmen kazılar sırasında ortaya çıkarılan, 2515'i mermer olan, 3472 adet iki yüzü düzgün kırık parça vardır. Yer döşemesi olarak adlandırılan bu grup malzemenin, bir bölümü duvar kaplaması için düşünülebilecek inceliğe sahiptir. 0,1 ile 1,8 cm. arasında değişen ölçülerde, yine duvar için kullanılmış olabilecek, değerli mermerlerden geometrik ve bitkisel forma sahip 622 kakma, kazı buluntuları arasındadır. Diğer bir duvar kaplama malzemesi olarak, cam ve taş mozaik 2. ve 3. Güneydoğu Şapel duvarlarının birleştikleri batı noktasında in situ olarak günümüze kadar korunmuştur. Kazılar sonucunda 486 mozaik ortaya çıkarılmıştır. Yapıların iç yüzeylerinin kaplanması ilk çağ uygarlıklarından itibaren süregelen bir gelenektir. Dönem beğenileri ve kullanılan malzeme, kaplamanın niteliğini belirlemektedir. Kilise yüzeylerinin kaplanması estetik bir durumdur ve liturjik anlamlar ifade eder. Döşemelerin görsel olarak konumlandırılması işlevi ile ilişkili olabilir.
Haliç Sadabad Camisi

XVIII. Yüzyılın ilk çeyreğinde Kağıthane deresi ve çevresinde gerçekleştirilen imar faaliyetleriyle Osmanlı Batılılaşma dönemi mimarisinin ilk örnekleri verilmişti. Bu mimari yapılardan günümüze çeşitli onarımlarla ulaşabilmiş en önemli eserlerden biri İstanbul ili, Kağıthane ilçesi, Topağaçlar mevkiinde yer alan Haliç Sadabad Camisi'dir. Çalışmada ilk olarak Haliç Sadabad Camisi'nin, bulunduğu mevkiden ve çevresinden kaynaklanan özelliklerini analiz etmek amacıyla, Kağıthane İlçesi'nin İstanbul içindeki yeri, tarihsel gelişimi ve fiziksel biçimlenişi anlatılmıştır. Daha sonra araştırmanın ana temasını teşkil eden Haliç Sadabad Camisi ele alınmıştır. İki alt bölümden oluşan bu incelemede önce yapının tarihçesi hakkında bilgi verilmiştir. Tarihçede; Sadabad Camisi'nin günümüze dek geçirdiği onarımlar, bu onarımların caminin hangi kısımlarını kapsadığı, onarımları yapan kalfalar ve ustalar, onarımlara ayrılan bütçeler ve bu onarımların hangi vakıflar tarafından sağlandığına dair bilgiler Osmanlı arşiv belgelerine dayanılarak verilmiştir. İkinci alt başlıkta yapının mimari özellikleri ele alındıktan sonra plan, malzeme, cepheler, minare, örtü sistemi, üslup ve süsleme özellikleri hakkında da bilgi verilmiştir. Son kısımda ise genel bir değerlendirmeden sonra dönemin diğer camileri ile karşılaştırılması yapılmıştır. Yapılan araştırma sonucunda Haliç Sadabad Camisi'nin günümüze dek birçok kez onarım görmüş olmasına rağmen batılılaşma dönemi eseri olma özelliğini koruduğu tespit edilmiştir. Ayrıca, çalışmada yapıya dair günümüze dek yapılan araştırmalara ek olarak Osmanlı arşiv belgelerinde yeni tespitler yapılmıştır. Bunların başında, yapının 1863 yılı onarımına ilişkin bir keşif belgesinde yapının yeni baştan yapılmadığı, aksine onarımdan geçirildiğini kanıtlar nitelikte olan arşiv belgeleridir.
Yunanistan Trakya'sı Rodop Bölgesi Bizans ve Post Bizans Dönemi

Yunanistan Trakya'sı Rodop Bölgesi Bizans Dönemi Mimari eserlerin incelenmesini amaçlayan bu çalışmada bölgenin genel coğrafi bilgileri, tarihsel sürecine kısa bir bakış yapılmıştır. Bizans dönemi 10 tane yapı, alınan izinler çerçevesinde incelenerek, günümüzdeki durumları hakkında detaylı bilgiler derlenmiştir. Bu çalışma sırasında birçok kazı alanı ziyaret edilmiş. Yapılan çalışmalardan sonra eserlerin durumları literatür taraması yapılarak değerlendirmeye alınmıştır. Bu değerlendirme sonucunda hazırlanan katalogta eserlerin durumları ve dönemleri hakkında bilgiler derlenmiştir. Post-Bizans dönemi 13 tane yapı tespit edilmiştir. Bu yapıların günümüzdeki durumları incelenmiş mimari özellikleri değerlendirilmiştir. Yapıların süslemeleri ve içlerinde bulunan orjinal parçalar değerlendirilmiştir. Çalışma sırasında elde edilen bilgiler kaynaklar doğrultusunda derlenmiş ve kaleme alınmıştır. Yapılan çalışmanın amacına ulaşması ve Yunanistan Trakya'sı Rodop Bölgesi Bizans ve Post-Bizans yapılarını tek bir kaynak altında toplamayı başarmıştır.