turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Tip 1 diabetes mellitus'lu çocuklar ve normal çocukların El fonksiyonlarının karşılaştırılması

Amaç: Çalışmanın amacı; 8-12 yaş arası Tip 1 DM'li çocuklarla normal çocukların el fonksiyonlarının karşılaştırılmasıdır. Materyal ve Metot: Bu amaçla 8-12 yaş aralığında Tip 1 DM tanısı konmuş çocuklar (n=46) ile sağlıklı çocuklar (n=51) olmak üzere iki grup çalışmaya dahil edildi. Her iki gruba üst ekstremite eklem hareket açıklığı universal gonyometre ile, kas kuvveti 'Hand-held' dinanometre ile, elin kaba kavrama kuvveti 'Hand-Grip' El Dinamometresi JAMAR ile, parmak kuvveti 'pinchmetre' Baseline ile, elin fonksiyonel değerlendirilmesi Modifiye Jebsen Taylor El Fonksiyon Testi ve Purdue Pegboard testi ile ve yaşam kalitesi Çocuklar İçin Yaşam Kalitesi Ölçeği ile değerlendirildi. Bulgular: Gruplar arası fark 'Independent T-testi' ve kategorik değişkenlerin karşılaştırılmasında 'ki-kare testi' ile değerlendirildi. JTEFT, yazı yazma (p<0,01) ve küçük objeleri toplama (p<0,001) süresi Tip 1 DM grubunun dominant tarafında kontrol grubuna göre anlamlı ölçüde uzun bulundu. Tip 1 DM grubunun non-dominant tarafında yazı yazma (p<0,004), tavla taşı dizme (p<0,03) ve büyük hafif objeleri atlatma (p<0,001) süresi de kontrol grubuna göre anlamlı ölçüde uzun bulundu. Diğer parametrelerde anlamlı farklılık saptanmadı. Purdue-Pegboard fonksiyon testinde de her iki grup arasında anlamlı fark bulunmadı. Çocukların ÇİYKÖ'nden aldıkları puan ortalamaları karşılaştırıldığında; fiziksel sağlık, psikososyal sağlık, duygusal işlevsellik, okul işlevselliği ve ölçek toplam puanı, ebeveynlerinin görüşlerine göre de duygusal işlevsellik açısından gruplar arasında istatistiksel anlamlı bir farklılık saptandı (p<0,05). Sonuç: Tip 1 DM'li çocukların günlük yaşamdaki işlevlerini gerçekleştirebilecek yeterli el fonksiyonlarının olmadığı, ancak ince el becerileri arasında hız, beceri ve koordinasyon parametrelerinde kontrol grubuna göre anlamlı farklılık olmadığı saptandı. Yaşam kalitelerinin kontrol grubuna göre düşük olduğu ancak ebeveynlerin bunu tam olarak göremediği bulundu.
Children channels in youtube: A content analysis study

Bu tez özellikle Türkiye'deki en çok izlenen ilk on çocuk merkezli YouTube kanalının en çok izlenen ilk üç videosunun içerik ve yorum analizini yapmayı amaçlamıştır. Bu amaç doğrultusunda, 27 Şubat 2019 tarihi itibariyle en çok izlenen on çocuk kanalının en çok izlenen ilk üç videosunun içerik analizi yapılmıştır. İçerik analizinin ardından videoların altına gelen yorumlar da videolardaki davranışların videoları izleyen kişilerde yarattığı etkileri görmek amacıyla incelenmiştir. Video başına ortalama izlenme oranlarına göre sırasıyla belirlenen kanallar; Oyuncak Avı, Ceylin-H, Fındık Ailesi, Hayal Ailesi, Oyuncak Oynuyorum, Pırtık, Oyuncak Kraliyeti, Fatih Selim Tube, Cennet Kuşlarım TV ve KızVızVız'dır. Bu kanalların en çok izlenen ilk üç içeriği belirlenmiş, içindeki konuşmaları not edilmiş ve NVivo 12 programı aracılığıyla kodlanmıştır. Kodların sonucunda toplam otuz kanal için on ortak tema bulunmuştur. Bu temalar sırasıyla; Eylemler, Markalar, Duygular, Cinsiyet Rolleri, İzleyiciye Yönelik Hareketler, Olumlu Davranışlar, Olumsuz İçerikler, Ürünler, Dil ve İlişkilerdir. Bu on tema adına incelenen otuz videoda toplam 1.092 kod bulunmuştur.
Obez çocukların adli tıbbi yaş tayini açısından değerlendirilmesi

Adli Tıp açısından yaş tayini önemli konulardan biridir. Obezite, diyabet ve benzeri kronik hastalıkları bulunan dezavantajlı gruplarda kemik gelişiminin kronolojik yaş ile uyumlu olup olmadığının saptanması, aynı şekilde standart olarak kullanılan yaş tayini atlaslarından sapmaların değerlendirilmesi özellikle ceza davalarında hak kayıplarının önüne geçmek açısından önemlidir. Çalışmamızda obez olgularda kronolojik yaş ile kemik yaşı arasındaki fark ve büyüme gelişme sırasında yaş tayini için alınan Tanner kriterlerinin değerlendirilmesi amaçlanmıştır. Gereç ve yöntem: Çalışmada Düzce Üniversitesi Tıp Fakültesi Çocuk Sağlığı ve Hastalıkları polikliniğine 2013 yılı Ocak ayı ile 2016 -Şubat ayı arasında kilo fazlalığı (VKİ persantil eğrisi 95) nedeni ile başvuran, beden muayenesi ve Tanner Kriterleri'ne göre maturasyon değerlendirilmesi yapılmış 274 vakanın (153 kız ve 121 erkek) uygun teknikle çekilmiş olan sol el bilek grafileri pro-retrospektif olarak TW3 atlası ile değerlendirilmiştir. Bulgular: Çalışmada kızlarda obeziteye bağlı kemik yaşı ile kronolojik yaşı arasındaki farkın bir yıldan az, erkeklerde 5,8,9,10,11, 12 yaşlarda bir yıldan fazla olduğu saptandı. Erkeklerde testis gelişimi 2 ve 3 evrelerde ve pubik kıllanma 2,3, 4 ve aksiller kıllanmanın tüm evrelerindeki farkın bir yıldan fazla olduğu, kızlarda sadece pubik kıllanmanın evre 1'de 1 yıldan fazla, diğer parametrelerde 1 yıldan az olduğu saptandı. Her iki cinsiyette tüm parametrelerde farkın istatistiksel olarak anlamlı olduğu saptandı. Tartışma ve Sonuç:Literatür bilgileri de dikkate alındığında obez çocuklarda yaş tayininde bazı yaş gruplarında bir yıl veya daha fazla sapmaların meydana gelebileceği, puberte gelişiminin normal gelişime göre bir yıldan daha fazla süre önce de meydana gelebileceği saptandı. Çalışmamızda obez çocuklarda da TW3 atlasının kullanılmasının mümkün olduğu saptandı. Obez çocuklarda obezitenin düzeyi ve süresi de dikkate alınarak değerlendirmenin yapılması gerektiği düşünülmektedir. Özellikle obez erkek çocuklarda sapmanın bir yıldan daha fazla olabileceğinin de göz önünde tutulmasının ve yaş tayini için gerekli diğer parametreler ile birlikte değerlendirmenin yapılmasının yararlı olacağı düşünülmektedir.
Çocukluk çağı akut lösemilerinde DNA polimeraz (pol-d1 ve pol-d2) enzim ekspresyonu

Amaç: Bu çalışmada; çocukluk çağı akut lösemilerinde flow sitometri sonuçlarının değerlendirilmesi, DNA replikasyonu ve tamirinde görevli olan DNA polimerazın (PolD 1 ve PolD2) ekspresyonunun normal populasyona göre durumu, prognoz ve diğer klinik tablolarla ilişkisinin araştırılması planlandı. Gereç ve yöntem: Bu çalışmaya, Ocak 2008 ile Kasım 2015 arasında hastanemizde tanı alan 73 akut lenfoblastik lösemi ve 28 akut miyeloid lösemi hastası olmak üzere toplam 101 olgu dahil edildi. Tanı anında DNA PolD 1 ve PolD 2 ekspresyonları Real Time PCR ile çalışıldı. Bulgular: ALL ve AML hastalarının DNA PolD 1 ve PolD 2 ekspresyonları kontrol grubuyla karşılaştırıldığında anlamlı olarak yüksek bulundu (p:0,001). ALL hastalarında relaps, SSS tutulumu ve ex olanlarda hastalarda PolD 1 ve PolD 2 ekspresyonları belirgin olarak düşük saptanırken istatistiksel olarak anlamlı bulunmamıştır (p>0,05). AML hastalarında da DNA PolD 1 ve PolD 2 ekspresyonları relaps ve exitus olanlarda belirgin düşük saptanmış ancak istatistiksel olarak anlamlı değildi (p>0,05). DNA Polimeraz PolD 1 ve PolD 2 ekspresyonu düzeyleri, kontrol grubu ortalamasının 95. persentiline göre düşük ve yüksek olmak üzere 2 gruba ayrıldı ve genel sağ kalıma etkisi araştırıldı. ALL olgularında PolD 1 ekspresyonu yüksek olan hastalarda 5 yıllık sağ kalım %68 olup; PolD 1 ekspresyonu düşük olan hastalarda ise 5 yıllık sağ kalım %54'dür. ALL hastalarında PolD 2 ekspresyonu ise yüksek olan hastalarda 5 yıllık sağ kalım %68 olup; PolD 2 ekspresyonu düşük olan hastalarda %58'dir. AML olgularında PolD 1 ekspresyonu yüksek olan hastalarda 5 yıllık sağ kalım %80 olup; PolD 1 ekspresyonu düşük olan hastalarda ise 4 yıllık sağ kalım %54'dür. AML hastalarında PolD 2 ekspresyonu ise yüksek olan hastalarda 5 yıllık sağ kalım %88 olup; PolD 2 ekspresyonu düşük olan hastalarda %63'dür. Çalışmaya daha fazla hasta dahil edilebilseydi daha anlamlı sonuçlar alınabileceğini düşünmekteyiz. Sonuç: SSS tutulumu, relaps ve ex olan hastalarda tanı aşamasında ölçülen DNA PolD 1 ve PolD 2 ekspresyonları, olmayanlara kıyasla belirgin derecede düşük saptanmıştır ve aynı zamanda DNA PolD 1 ve PolD 2 düzeyleri kontrol grubuna göre düşük saptanan hastalarda daha kötü sağkalım oranları saptanmıştır. Bu durum bizlere tanı aşamasında ölçülen düşük DNA polimeraz düzeylerinin kötü prognostik faktör olarak kullanılabileceğini düşündürmektedir. Sonuç olarak; çalışmamız literatürde çocukluk çağı lösemilerinde DNA polimeraz ekspresyonuna yönelik yapılmış ilk çalışma olup, istatistiksel olarak anlamlı sonuçlar elde edilebilmesi ve DNA polimerazlarının etkilerinin tam olarak ortaya çıkarılabilmesi için hasta sayısı fazla olan büyük çalışmaların yapılması gerektiğini düşünmekteyiz.
II. Meşrutiyet dönemi Türkçe dersi müfredat programlarının çocuk kimliğinin inşasında rolü

Bu araştırmada II. Meşrutiyet dönemi Türkçe dersi müfredat programlarının çocuk kimliğinin inşasındaki rolü belirlenmeye çalışılmıştır. II. Meşrutiyet döneminde Türkçe ders kitabı olarak okutulan beş adet kitapta yer alan metinler çocuk kimliğini inşa etmede önemli olan değerler açısından incelenmiştir. İncelenen bu metinlerde yer alan değerlerin çocuk kimliğini inşa etmedeki rolü belirlenmeye çalışılmıştır. Nitel araştırma yöntemlerinden doküman analizi tekniği kullanılmıştır. Elde edilen veriler, kategorileştirilerek betimsel olarak incelenmiştir. II. Meşrutiyet dönemi Türkçe ders kitaplarında yer alan metinler toplumsal, ahlaki, dini değerler ve eğitim değeri açısından incelenmiş; elde edilen verilerle II. Meşrutiyet dönemi Türkçe dersi müfredat programlarının çocuk kimliğini inşa etmedeki rolü belirlenmeye çalışılmıştır.
Pulmoner hipertansiyonu olan çocuklarda serum homosistein, asimetrik dimetilarjinin ve nitrik oksit düzeyleri

Bu çalışma, PAH'nu olan ve olmayan hasta grupları ile sağlıklı kontrol grubunda Homosistein, ADMA ve NO düzeyleri çalışılarak, bu belirteçlerin ekokardiyografi ve kateter anjiografi bulgularıyla olan ilişkilerini araştırmak amacıyla yapılmıştır. Çalışmaya, PAH tanısı alan 30, soldan sağa şantı olup PAH gelişmemiş 20 DKH ile 20 sağlıklı kontrol grubundan oluşan toplam 70 olgu dahil edilmiştir. Olguların detaylı öykü ve fizik incelemeleri, antropometrik ölçümleri, tele, EKG, EKO, kateter anjio ve tam kan bulguları daha önceden hazırlanmış olan formlara kaydedilmiştir. Tüm olgulardan alınan kan örneklerinde Homosistein, ADMA ve NO düzeyleri ELISA yöntemiyle çalışılmıştır. PAH olgularının 15'i (%50) kız, 15'i (%50) erkek olup yaşları 12 ay ile 26 yıl arasında, DKH olgularının 12'si (%60) kız, 8'i (%40) erkek olup yaşları 2 ay ile 16 yıl arasında değişmekteydi. PAH olgularının homosistein düzeylerinin, DKH ve sağlıklı kontrol olgularından yüksek olduğu (p<0,05), ADMA düzeylerinin sağlıklı kontrol grubuna göre yüksek (p<0,05), DKH grubuna göre ise istatistiksel olarak anlamlı olmasa da yüksek olduğu saptanmıştır. NO düzeyleri açısından gruplar arasında farklılık olmadığı saptanmıştır (p>0,05). PAH grubundaki olguların siyanotik ve asiyanotik şeklinde ayrılan alt gruplarının karşılaştırmasında ise Homosistein düzeylerinin siyanotik olgularda anlamlı biçimde yüksek olduğu belirlenmiştir. PAH olgularının SPAB, DPAB, OPAB, Rp ve Rp/Rs değerlerinin DKH grubuna göre daha fazla olduğu saptanmıştır (p<0,05). PAH'lu grubun EKO ölçüm değerleri ve hemodinamik parametreleri ile Homosistein, ADMA ve NO düzeyleri arasında korelasyon olmadığı görülmüştür. PAH grubunda artmış Homosistein ve ADMA düzeylerinin PAH'na yol açan diğer faktörlerle birlikte PAH gelişimine katkıda bulunduğunu, bu biyobelirteçlerin PAH olgularının izlemlerinde kullanılan standart izlem parametrelerine ilave edilmesi ve daha geniş PAH topluluklarına uyarlanması için kullanılırlığının büyük, çok merkezli ve prospektif çalışmalarla gösterilmesinin gerekli olduğunu düşünmekteyiz.
Hastanede yatan çocuklarda malnütrisyon oranının ve nütrisyonel risk skorlamasının belirlenmesi

Bu çalışmada, Çocuk Sağlığı ve Hastalıkları Kliniği'nde takip edilen çocukların yatıştaki ve taburculuktaki beslenme durumlarının incelenmesi, hastane yatışının vücut ağırlığı kaybına olan etkisinin incelenmesi ve hastanın olası vücut ağırlığı kaybını tahmin ederek malnütrisyon olasılığını saptamak amaçlanmıştır. Gereç ve Yöntem: Çalışmaya, Akdeniz Üniversitesi Tıp Fakültesi Çocuk Sağlığı ve Hastalıkları Kliniği'ne Ekim 2012 Ağustos 2014 tarihleri arasında yatışı yapılan, 1 ay-18 yaş arası, yatış süresi 3 günden uzun olan, çalışmaya katılmak için onam alınan toplam 500 hasta dahil edildi. Hastaların yatış ve taburculuk vücut ağırlık ve boy ölçüm değerleri kaydedildi. Hastaların yatış ve taburculuk anındaki nütrisyonel durumları belirlendi. Hastaların yaş, cinsiyet, tanı, ağrı, dispne, ateş, kusma, ishal varlığı ve hastanede kalış süreleri izlem formlarına kaydedildi. Bulgular: Hastaları Gomez sistemine göre sınıflandırdığımızda yatış antropometrik değerlerine göre; 139 (%27,8) olgu hafif, 80 (%16) olgu orta, 39 (%7,8) olgu ağır derece malnütrisyonlu olarak değerlendirildi. Waterlow sistemine göre sınıflandırdığımızda ise yatış değerlerine göre; 99 (%19,8) olgu akut, 99 (%19,8) olgu kronik ve 101 (%20,2) olgu akut+kronik malnütrisyonlu olarak değerlendirildi. Olguların vücut ağırlık değişimi incelendiğinde; 183 (%36,6) olgunun vücut ağırlığı azalmamış, 317 (%63,4) olgunun vücut ağırlığı azalmış olarak saptandı. Gomez ve Waterlow yöntemine göre sınıflandırılan hastaların nütrisyonel durumları kötüleştikçe hastanede kalma sürelerinin uzamış olduğu ve bu ilişkinin istatistiksel olarak anlamlı olduğu saptandı. Hastaların yatış ve taburculuk antropometrik ölçüm değerleri karşılaştırıldı. Taburculukta, Gomez sistemine göre 60 (%12) hastanın, DSÖ VKİ Z skor sistemine göre 77 (%15,4) hastanın nütrisyonel durumunun 1 derece daha kötüye gitmiş olduğu saptandı. Olguların vücut ağırlığı değişim yüzdeleri hesaplandı. Tanının, yatış anındaki nütrisyonel durumun, yaş grubunun, ağrı, dispne, ateş, kusma ve ishal varlığının vücut ağırlık kaybına olan etkisini bulmak amacıyla lojistik regresyon analizi kullanıldı. Vücut ağırlığı kaybında eşik değer %2 ve %4 olarak kabul edilerek 2 farklı model geliştirildi. Sonuçlar: Hastaneye değişik nedenlerle yatan hastalarda malnütrisyon oranı azımsanmayacak düzeyde idi. Hastaneye yattığında belirgin bir malnütrisyonu olmayan ancak hastanede kalış sürecinde malnütrisyon gelişen hasta oranı da yüksekti. Hastaneye yatışın, hastada geliştirebileceği olası malnütrisyon riskini öngörebilmek için 2 farklı model geliştirildi. Malnütrisyonun gözden kaçmaması için muayene edilen her hastanın beslenme durumunun değerlendirilmesi alışkanlık haline getirilmeli ve muayenenin bir parçası olarak kabul edilmelidir
Obsessif-kompulsif bozukluğun ilkokul ve ortaokul çocuklarında görülme sıklığı: norm çalışması

Bu çalışma, ilk ve ortaokul öğrencilerinde Obsessif-Kompulsif Bozukluğun görülme sıklığını saptamak amacıyla yapılmıştır. OKB'u objektif olarak belirleyebilmek ve görülme sıklığını saptamak için LOI - Çocuk Formu ve LOI - öğretmen Değerlendirmesi ölçeklerinin adaptasyon ve standardizasyonu yapılmıştır. Araştırmada, 918 erkek öğrenci, 844 kız öğrenci olmak üzere toplam 1762 denek yer almıştır. Denekler, üç SED'i temsil ettiği düşünülen ve Ankara ili içinde yer alan Fatos Abla Koleji, Yüksel is Köleji, Kıymet Necip Tesal ilköğretim Okulu'nun ilk ve ortaokul kısımları, Cukuranbar Arjantin ilkokulu ve Merkez Anadolu imam Hatip Lisesi ortaokul bölümünde okuyan öğrencilerden oluşmaktadır. SED, babaların eğitim durumlarına göre belirlenmiştir. Araştırmada Leyton Obsessif-Kompulsif Envanteri-Çocuk Formu (20 Maddelik), Leyton Obsesyon Envanteri-öğretmen Değerlendirmesi, Batıl inançları Belirleme Formu ve Maudsley Obsessif-Kompulsif Soru Listesi kullanılmıştır. LOI-Cocuk Formu'nün faktör analizi çalışmasında 'Temizlik-Düzen','Kontrol Etme','Tekrar Etme' ve 'özel bir Söz- Sayı' olmak üzere 4 faktörü bulunmuştur. Testin test-tekrar test güvenirliği.73, Cronbach alpha katsayısı. 80 bulunmuştur. 100 LOI-Cocuk Formu'nda OKB'un görülme sıklığa % 10.4. LOI- öğretmen Değerlendirmesi Formu'nda % 13.6 bulunmuştur. Batıl inançlar Formu'nda kız öğrenciler erkek öğrencilerden fazla puan almışlardır. Çalışma sonucunda ölçeklerin, OKB'u belirlemek için uyumlu bir bütün oluşturdukları ve OKB'un görülme sıklığını belirlemek acısından oldukça kullanışlı oldukları belirlenmiştir. 101
2 yaş altı genel anestezi alan çocukların davranışsal değişikliklerinin ve okul başarılarının anket yöntemi ile değerlendirilmesi

Bu çalışma ile amaçlanan, genel anestezinin çocuklar üzerinde nörotoksik etkilerinin olabileceğini öne süren ve uzun dönemde davranışsal bozukluklar ile okul başarısına etkilerini gösteren çalışmalardan yola çıkarak, Adnan Menderes Üniversitesi Uygulama ve Araştırma Hastanesi'nde 2000- 2010 yılları arası gerçekleştirilen 2 yaş altı minör ürogenital operasyonlar sırasında uygulanan genel anestezi ile bu ilişkiyi araştırmaktır. Yöntem: Çalışmada, vaka grubu 2000- 2010 yılları arası Adnan Menderes Üniversitesi Uygulama ve Araştırma Hastanesi Çocuk Cerrahisi Anabilim Dalı'nda, 2 yaş ve altında iken genel anestezi ile minör ürogenital cerrahi geçiren 57 çocuktan oluşmaktadır. Kontrol grubu ise Çocuk Sağlığı ve Hastalıkları Anabilim Dalı'na başvuran, daha önce hiç anestezi almamış benzer cinsiyet ve yaş grubundaki 56 çocuktan oluşmaktadır. Etik kurul onayı alındıktan sonra, çocukların anne veya babalarına, davranış şiddetini ölçme ve davranış değişimini değerlendirme amaçlı Eyberg Çocuk Davranış Envanteri ve okul başarısı değerlendirme soruları vaka grubuna hastane bilgi sisteminde kayıtlı telefon numaraları aranarak, kontrol grubuna ise yüz yüze görüşme şeklinde uygulanmıştır. Bulgular: Vaka ve kontrol kontrol grupları, yaş ve cinsiyet dağılımı açısından benzerdir. Vaka grubunda anne ve baba eğitim düzeylerinin kontrol grubuna göre yüksek olduğu saptanmıştır. Genel başarı, Türkçe, sosyal bilgiler, matematik, fen bilgisi başarıları ve davranış problemi sıklığı açısından anestezi maruziyeti olan grup ile daha önce anestezi almamış grup arasında fark olmadığı tespit edilmiştir. Anestezi maruziyeti olan grupta, genel başarı ve davranış problemi sıklığının ameliyat yaşı veya ameliyat süresine bağlı olarak değişmediği saptanmıştır. Sonuç: Çalışmamızda, 2 yaş altında minör ürogenital cerrahi sırasında anestezi maruziyeti olan çocukların okul çağındaki genel başarılarının ve davranış problemi görülme sıklıklarının, daha önce anestezi almamış çocuklara göre farklılık göstermediği saptanmıştır. Çocukların başarı düzeyi ve davranış problemleri, aile yapısı, etnik yapı, sosyoekonomik düzey, bulundukları çevre, öğrenim gördükleri okul, ek hastalıklar gibi birçok faktörden etkilenebilmektedir. Bu nedenle özellikle ülkemizde, konuyla ilgili daha büyük örnekleme sahip, daha uzun ameliyat sürelerini de içeren, vaka grubunun farklı işlemlerden seçilerek olguların cinsiyet dağılımının daha dengeli olacağı prospektif kohort tarzında klinik çalışmalara ihtiyaç olduğunu düşünüyoruz.
Annelerin ateşli çocuğa yaklaşımı; Ateş konusunda bilgi, tutum ve davranışları

AMAÇ: Çocukluk çağında en sık karşılaşılan sorunlardan biri olan ateş çoğu zaman tedavi gerektirmeyen metabolizmanın savunma mekanizmalarından biridir. Çok yüksek olmayan ateş sırasında ateşin hemen düşürülmesi gerektiğini düşünen aileler, özellikle anneler bu telaş hali içerisinde çocuğa yanlış ve gereksiz uygulamalar yapabilir. Annelerin ateş hakkında bilgi düzeyleri ve ateşe yaklaşımının ortaya konması amacıyla Mustafa Kemal Üniversitesi Tıp Fakültesi Çocuk Sağlığı ve hastalıkları polikliniğine başvuran annelerin ateşli çocuğa yaklaşımı; ateş konusunda bilgi, tutum ve davranışları incelenmiştir. Çalışmanın amacı annelerin ateş konusunda verdikleri tepkileri ve endişelerini anlayarak sağlık personeli ve anneler arasında iletişimi sağlamaktır. Bu sayede ateşin ölçülmesi, evde doğru uygulamaların yapılması konusunda annelerin eğitim yoluyla bilinçlendirilmesi amaçlanmaktadır. METOT: Çalışmada annelerin ateş konusunda bilgi düzeylerinin ve ateş sırasındaki uygulamalarının belirlenmesi amacıyla 2017 mayıs haziran döneminde Mustafa Kemal Üniversitesi Çocuk Sağlığı ve Hastalıkları polikliniğine başvuran 328 anneye anket uygulanmıştır. Elde edilen bulguların istatistiksel analizleri SPSS 23.0 paket programı kullanılarak yapıldı. P<0, 05 olan değerler anlamlı kabul edildi. BULGULAR: Çalışmaya % 73 ,1'si ilköğretim, %13,4'ü lise, %12,4'ü üniversite mezunu olmak üzere 328 anne katıldı. Annelerin %42,1'i 38 C üstünü ateş olarak kabul ettiğini, %85,4'ü ateşi koltuk altından ölçtüğünü, %81,1'i termometre kullandığını ifade etti. Annelerin % 39 ,6'sı ateş yüksekliğinde ilk yaptığı uygulamanın ateş düşürücü vermek olduğunu belirtti. Annelerin %88,7'sinin düşmeyen ateşte çocuğu doktora götürdüğü görüldü. Ateşli çocukta annelerin en önemli korku nedeni %81, 7 ile havale geçirmesiydi. Annelerin %71'i ateş düşürücülerini doktor reçetesi ile aldığını, ateş düşürücü olarak %51,8'i parasetamolu kullandığını belirtmiştir. Araştırmaya katılan annelerin %68,6'sı ateş ile ilgili bildiklerini sağlık personelinden öğrendiğini ifade etmiştir. SONUÇ: Çocukluk çağının en sık görülen bulgulardan biri olan ateş konusunda annelerin bilgi düzeyleri belirlenerek bu konuda bilinçlendirilmesi, doğru uygulamalar konusunda eğitilmesinin gereksiz ilaç kullanımını ve yanlış uygulamaları azaltacağı düşünülmektedir.
Konjenital nazolakrimal kanal tıkanıklıklarında refraktif bozuklukların incelenmesi

Konjenital nazolakrimal kanal tıkanıklığı erken çocukluk döneminde sık karşılaşılan bir problemdir ve infantlarda epiforanın en sık nedenidir. Nazolakrimal drenaj sisteminin son noktasında kanalizasyonda yetersizlikle sonuçlanan, matürasyonda gecikmeye bağlı olarak ortaya çıktığı düşünülmektedir. Tek taraflı veya çift taraflı görülebilir. Gözyaşının buruna akışında problemlere bağlı olarak semptomlar tipik olarak hayatın 2-4 haftalarında başlar, spontan veya tedavi sonrası rezolüsyon miktarı ilk bir yılda oldukça yüksektir. Yakın zamanda yapılan çalışmalarla konjenital NLKT'li çocuklarda anizometropi sıklığınının, genel popülasyona göre arttığı öne sürülmektedir. Refraktif kusurlar ve konjenital nazolakrimal kanal tıkanıklığı ilişkisini saptamak amacıyla bu çalışmada, Ocak 2005 Nisan 2015 tarihleri arasında Mersin Üniversitesi Tıp fakültesi Göz Hastalıkları Anabilim Dalı polikliniğinde konjenital nazolakrimal kanal tıkanıklığı tanısı almış 110 hastanın arşiv verileri retrospektif incelendi. Tek taraflı (73 hasta) ve bilateral (37 hasta) konjenital nazolakrimal kanal tıkanıklığı olan ve cerrahi tedavi ile başarı sağlanan hastaların refraktif kusurları değerlendirildi. Çalışmaya alınan hastalarda tıkanıklığın tek taraflı veya çift taraflı olması, cerrahi teknik, başarı elde edilene kadar geçirilen cerrahi sayısı, yaş verileri, takip süreleri dikkate alınarak yapılan analizlerde siferik, sferik ekivalan, astigmatik refraktif kusurlar ve anizometropi açısından gruplar arasında istatistiksel anlamlı farklılık saptanmamıştır (p 0.05). Çalışmamızda anizometropi sıklığı (%1.81) genel popülasyondaki anziometropi insidansı ile benzer bulunmuştur. Elde ettiğimiz sonuçlar anizometropi ve konjenital nazolakrimal kanal tıkanıklığı arasında zayıf bir ilişkinin olduğunu göstermektedir. Daha fazla hastanın katılımıyla yapılacak çok merkezli çalışmalar bu hastalık ve anizometropi arasındaki ilişkiyi daha anlaşılır ve net bir şekilde ortaya koyabilir.