turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Çocuklarda tüberküloz enfeksiyonunun tanısında Tüberkülin cilt testi ile Quantiferon-tb gold testinin karşılaştırılması

Dünya nüfusunun yaklaşık 1 /3'ü Mycobacterium ile infektedir. Bu nedenle tüberkülozun erken ve doğru tanısı tüberküloz kontrolünde ve tedavisinde oldukça önemlidir. LTBI' luların yaklaşık %10'unda hayatlarının bir döneminde aktif tüberküloz hastalığı gelişmektedir. Bu oran çocukluk yaş grubunda daha yüksektir. Ancak çocukluk çağı tüberküloz ve ekstrapulmoner tüberkülozun tanısında güçlükler vardır. TCT testi yanlış negatif ve yanlış pozitif sonuçlara yol açabilmektedir. Duyarlılığı, özgüllüğü ve yorumlanması halen tartışmalı olan TCT'den daha iyi olabilecek ve BCG aşılamasından daha az etkilecek yeni tanı yöntemleri için yapılan çalışmalar umut vericidir. Çalışmamızda M. tuberculosis RD1 gen bölgesinden elde edilen ESAT- 6 ve CFP- 10 antijenlerine karşı salgılanan IFN gamma düzeyini ELISA yöntemiyle ölçen QuantiFERON-TB Gold testi kullanılmıştır. 300 çocuktan kan alındı. Çalışmamızda tüberküloz enfeksiyonu tanısında, QTF-G testinin TCT' ne göre daha duyarlı (%92.72, %56.36) ve özgül (%81.63, %60.71) olduğu saptandı. Tüm gruplarda QTF-G testi daha özgül bulundu. Ayrıca QTF-G testinin BCG ile ortak antijenler taşımadığından, önceki BCG aşılamalarından etkilenmediği de gösterilmiştir. Yani doğru tanı konmasında ve kimlere tedavi verilmesi gerektiğinin saptanmasında QTF-G testinin TCT'den daha faydalı olduğu tespit edilmiştir. Sonuç olarak; ülkemizde olduğu gibi aşılamanın rutin olarak yapıldığı ülkelerde, TCT ile birlikte ve/veya TCT' nin doğrulanması amacıyla uygulanabileceği; yüksek risk gruplarında TCT ile BCG arasındaki pozitif uyumun yüksek olması nedeniyle, QTF-G testinin yapılmasının uygun olacağı; klinik olarak tüberküloz düşünülen ancak direkt mikrobiyolojik yöntemlerle tanı konulamayan çocuklarda yüksek duyarlılığı ve özgüllüğü nedeniyle tanıda faydalanılabileceği düşünülmüştür.
Travmatik beyin hasarı nedeniyle çocuk yoğun bakım ünitesinde yatan hastaların demografik ve klinik özellikleri, tedavide hipertonik salin(%3 NaCl)kullanımı ve bu tedavinin plazma sodyum, klor değerleri üzerinde etkileri

Giriş: Travmatik beyin hasarı hastalarının uygun sıvı tedavisi çoğu klinisyeniçin zorluk çıkaran bir durumdur. Literatürde beyin hasarı olan hastaların tedavisindehipertonik salin'in mannitole göre üstün olabileceği gösterilmekedir, ancak klinik pratikte etkileri sınırlı olarak çalışılmıştır. Amaç: Travmatik beyin hasarlı çocuklarda %3 HS tedavisinin serum sodyum ve klor değerleri üzerindeki etkilerini değerlendirmeyi ve hastalarımızın klinik ve demografik özelliklerini analiz etmeyi amaçladık. Metod: Mart 2012 -Temmuz 2014 tarihleri arasında hastanemizde çocuk yoğun bakım ünitesinde TBH nedeniyle tedavi edilen 62 hasta retrospektif olarak değerlendirildi. 62 hastanın 30'u %3 HS ve 4 hasta mannitol almıştı. Serum osmolarite, sodyum ve klordüzeyleri ölçüldü. GKS, idrar çıkışı, yatış süresi, ve klinik sonuç da analiz edildi. Bulgular: 62 hastanın %69.4'ü erkekti ve ortalama yaş 5.6 4. 5 idi (yaş aralığı 0 18y). TBH'larının çoğu trafik kazası veya düşme kaynaklıydı. Ortalama GKS skoru 9 .3 4.4(aralık 3 -15) idi. 62 hastanın 12'si (%19.3) öldü. %3 HS tedavisi alan hastalar diğer tedavilerialan hastalara göre daha optimal plazma sodyum konsantrasyonlarına sahipti; ancak sadece2, 3 ve 4. günde farklılık istatistiksel olarak anlamlı bulundu (p<0.01). Sonuç: Çalışmamız küçük kapsamlı olmakla birlikte bulgularımız HS'in serumsodyum konsantrasyonlarını arttırmak için etkili bir ajan olduğunu göstermiştir. Bu tedavinin uzun dönem sonuçları ve komplikasyonları ile bu tedaviye azami toleransı değerlendiren daha fazla çalışmaya ihtiyaç vardır.
Çocuklarda inflamatuar üveit ve tedavisi

Giriş ve Amaç: Üveit, uvea dokusunun inflamatuar hastalığı olarak tanımlanır. Kronik ve tekrarlayıcı olma eğiliminde olup tedavisi zordur. Uygun tedavi edilmediğinde ömür boyu görme kaybı oluşturması nedeni ile önemli bir durumdur. Çalışmanın amacı, romatolojik hastalıklarla beraber görülen inflamatuar üveiti, çeşitlerini, tedavisini ve tedaviye yanıtı incelemektir. Hastalar ve yöntem: Bu çalışmada Erciyes Üniversitesi Tıp Fakültesi Çocuk Romatoloji Bilim Dalı'nda 2006- 2016 tarihleri arasında izlenen inflamatuvar üveitin eşlik ettiği 0-18 yaş arası 40 hasta dosyası retrospektif olarak incelendi. Tüm hastalara Göz Hastalıkları Anabilim Dalı Üvea-Behçet Birimi tarafından oftalmolojik muayene yapıldı. İnflamatuar üveit, çeşitleri, tedavisi ve tedaviye yanıtı irdelendi. Bulgular: Hastaların %72.5'i (n:29) kız, %27.5'i (n:11) erkek; ortalama başvuru yaşı 8.0 3. 9 yıl idi. Hastaların %67.5'inde romatolojik hastalık saptanırken, %32.5'i ise idiopatik üveit tanısı ile takip edildi. Topikal tedavi ve kısa süreli steroid tedavisi ile remisyona girmeyen 23 (%57.5) hastaya metotreksat tedavisi verildi. MTX tedavisi ile %34. 8 oranında remisyon sağlandı. Remisyon sağlanamayan 15 (%65.2) hastanın almakta olduğu tedavilere Tümör nekrozis faktör-alfa blokeri tedavisi eklendi. Bunların 14'ünde (%93.3) MTX ve adalimumab tedavisi ile remisyon sağlandı ve bu tedaviye devam edildi. Bu hastalarda takip süresince atak gözlenmedi. On dört (%35) hastada komplikasyon gelişti. Komplikasyon sıklığı beş yıldan önce tanı alan hastalarda %75 iken, son 5 yıl içinde tanı alan hastalarda %25 idi. Sonuç: Enfeksiyöz olmayan inflamatuvar üveitli çocuklarda üveitin en sık JİA ile ilişkili olduğu ve bu çocuklarda komplikasyonları önlemek için erken tanı ve uygun tedavinin geciktirilmeden başlanmasının önemli olduğunu düşünüyoruz.
Pediatri servisinde yatan çocuklara periferik damar yolu açma işlemi öncesinde uygulanan terapötik oyun yönteminin anksiyete ve korku üzerine etkisi

Araştırma, pediatri kliniğinde yatan 7-12 yaş çocuklarda periferik damar yolu açma girişimi öncesi uygulanan terapötik oyun yönteminin çocukların anksiyete ve korku düzeyine etkisini belirlemek amacıyla randomize kontrollü olarak yapıldı. Araştırma, Edirne Sultan 1. Murat Devlet Hastanesi Çocuk Hastalıkları ve Çocuk Cerrahisi Kliniği'nde Ekim 2016 -Mart 2017 tarihleri arasında 7-12 yaş arası 84 çocuk ile gerçekleştirildi. Araştırmanın verileri, ''Veri Toplama Formu'', ''Çocuklar için Durumluk-Süreklilik Kaygı Envanteri, ''Tıbbi İşlem Korku Ölçeği'', ve ''Gözlem Formu'' kullanılarak elde edildi. Verilerin analizi için frekans, yüzde, ortalama ve standart sapma, Ki-kare testi, Wilcoxon testi, Mann-Whitney-U testi ve Spearmen Korelasyon Analizi kullanıldı. Periferik damar yolu açma işlem sonrasında çocukların durumluluk kaygı puan ortalamalarının kontrol grubu: 37 .00 3.71, deney grubu: 34 .90 2.42, süreklilik kaygı puan ortalamalarının kontrol grubu: 31 .07 3.09, deney grubu: 29 .16 2.90, tıbbi işlem korku puan ortalamalarının kontrol grubu: 44 .44 5.14, deney grubu: 41.69 3. 33 olduğu ve deney grubundaki çocukların kontrol grubundaki çocuklara göre daha az kaygı ve korku yaşadıkları bulundu (p<0,005). Deney grubundaki çocukların işlem sonrası kaygı ve korku düzeylerinin azaldığı ve aralarındaki farkın istatistiksel olarak anlamlı olduğu bulundu (p<0,001). Sonuç olarak, periferik damar yolu açma işlemi öncesi uygulanan terapötik oyun yönteminin korku ve kaygıyı azaltmada etkili olduğu bulundu. Çocuklarda invaziv işlemlere yönelik oluşabilecek korku, anksiyete gibi olumsuz tepkileri azaltmak için terapötik oyun yönteminin kullanılarak çocuğun ve ebeveynlerin işlemlere hazırlanması önemlidir.
Konjenital kalp hastalığı olan çocuğa sahip ailelerin algılanan sosyal destek ile umutsuzluk ve yaşam kalitesi düzeyleri arasındaki ilişki

Araştırma, konjenital kalp hastalığı olan çocuğa sahip ailelerin algılanan sosyal destek ile umutsuzluk ve yaşam kalitesi düzeyleri arasındaki ilişkiyi değerlendirmek amacıyla yapılmıştır. Bu araştırma kesitsel-tanımlayıcı bir çalışmadır. Araştırmanın örneklem grubunu Ege Üniversitesi Kalp ve Damar Cerrahisi Anabilim Dalı'na başvuran, konjenital kalp hastalığı nedeniyle ameliyat olan çocuğa sahip toplam 100 ebeveyn oluşturmuştur. Veriler sosyodemografik özellikleri belirlemeye yönelik bir hasta tanıtım formu, 'Short Form- 36 (SF-36) Yaşam Kalitesi Ölçeği', 'Beck Umutsuzluk Ölçeği' ve 'Çok Boyutlu Algılanan Sosyal Destek Ölçeği' kullanılarak elde edilmiştir. Verilerin değerlendirmesinde; Kruskal-Wallis testi, Mann-Whitney U testi, bağımsız iki örnekli t testi ve Spearman korelasyon analizi kullanılmıştır. Araştırma verilerine göre, ebeveynlerin yaşam kalitesi puan ortalamaları; fiziksel fonksiyon 84 .65 19.94, fiziksel rol güçlüğü 26 ,50 22,21, emosyonel rol güçlüğü 16 ,50 21,77, enerji/canlılık/vitalite 45 ,65 22,48, ruhsal sağlık 49 ,36 20,10, sosyal işlevsellik 50 ,25 24,55, ağrı 74 ,72 24,54, genel sağlık algısı 62,50 19, 94 bulunmuştur. Algılanan sosyal destek puan ortalamaları; aileden alınan sosyal destek 25 ,06 5,33, arkadaştan alınan sosyal destek 22 ,52 6,50, özel insandan alınan sosyal destek 21 ,97 7,25, genel sosyal destek ortalaması 69,55 15, 47 saptanmıştır. Umutsuzluk düzeyi puan ortalaması 6,15 4, 23 olarak elde edilmiştir. Çalışmada, ebeveyn yaşı, eğitim durumu, konjenital kalp hastalığı olan çocuğun yaşı, cinsiyeti, gebelikte tanı varlığının yaşam kalitesini etkilemediği (p>0,05); ebeveyn cinsiyeti ve konjenital kalp hastalığı olan çocuğun tanısının yaşam kalitesini etkilediği saptanmıştır (p<0,05). Yine, ebeveyn cinsiyeti, yaşı, KKH olan çocuğun cinsiyeti, tanısı, gebelikte tanı varlığı, ebeveynlerin ameliyatı öğrendiklerinde ve çocuklarını yoğun bakım ünitesinde gördüklerinde oluşan hislerinin umutsuzluk düzeyini etkilemediği (p>0,05); KKH olan çocuğun yaşının umutsuzluk düzeyini etkilediği elde edilmiştir (p<0,05). Ebeveyn cinsiyeti, yaşı, eğitim durumu, KKH olan çocuğun cinsiyeti, gebelikte tanı varlığının sosyal destek düzeyini etkilemediği (p>0,05); KKH çocuğun yaşı ve tanısının sosyal destek düzeyini etkilediği bulunmuştur (p<0,05). Sonuç olarak, KKH olan çocuğa sahip ailelerin algılanan SD ile umutsuzluk ve yaşam kalitesi düzeyleri arasında dolaylı bir ilişki olduğu düşünülmektedir. KKH olan çocukların ebeveynlerinin yaşam kalitesini yükseltmek, sosyal destek düzeyini arttırmak ve umutsuzlukla baş etmelerini sağlamak amacıyla profesyonel destek sağlanmalıdır.
An analysis on the nutritional status of junior and pubescent swimmers receiving consultancy on nutrition and the change in their body compositions in the wake of consultancy

Bu çalışma sporcu beslenmesi konusunda eğitimli ve ilgili bir diyetisyenden beslenme danışmanlığı alan çocuk ve ergen yüzücülerin danışmanlık alma sıklığına göre vücut bileşimlerinin değişimini incelemek amacıyla yapılmıştır. Çalışmamızda 2007- 2012 tarihleri arasında (5 yıllık dönemde) beslenme danışmanlığı alan 170 yüzücünün %54.1'i erkektir. Yaş ortalaması ise 12.68 2. 15 olarak bulunmuştur. Yüzücülerin Diyetisyene geliş sıklığına bakıldığında; %59.4'ünün 2-4 kez, %27.1'i 5-8 kez, %13.5'u 9 ve üstü kez diyetisyene geldiği görülmüştür. Yüzücülerin hedeflerine göre dağılımına bakıldığında %39.1'inin performans artışı, %36.1'i kasların güçlemesi ve %19'unun da kilo vermek cevabını verdikleri bulunmuştur. Yüzücülerin ilk ve son ölçüm sonuçlarına bakıldığında boy, kilo, kas, su ve BMR ölçüm ortalaması arasındaki farklar istatistiksel olarak anlamlı bulunmuştur. Sonuçta; araştırmaya katılan yüzücülerin beslenme alışkanlıkları önemli oranda sağlıklı yönde değişmiştir. Özellikle kilo alması veya kilo vermesi gereken yüzücülerin hedeflerine ulaştıkları söylenebilir. Sporcuların antropometrik ölçümleri diyetisyen takibi ile istenilen doğrultuda gelişmiştir. Bu çalışma bilimsel araştırmalarla desteklenmiş beslenme bilgileri öncülüğünde, sporcuların, sporcu ailelerinin ve antrenörlerin beslenme eğitimi almalarının gerekliliğni ortaya koymaktadır. Sporcunun, antrenörlerin ve sporcu ailelerinin beslenme eğitimi alacağı en iyi kaynak diyetisyenlerdir. Etkin beslenme eğitimlerinin sürekliliği alınan eğitimlerin alışkanlıkları değiştirmesi için gereklidir. Sporcuların başarısı ve sağlığı için beslenmenin önemi vurgulanmalıdır.
Çocuklarda işeme pozisyonunun üroflowmetri işeme eğrileri üzerine etkisi var mıdır?

İşeme bozukluklarının tanısında ve buna yönelik tedavi şekillerininbelirlenmesinde, üroflovmetri hem poliklinik şartlarında yapılabilmesi hem ucuz denon-invazif olması nedeni ile en sık kullanılan yönemlerinden biridir. Üroflovmetri, işeme sırasında idrar akış hızının birim zaman içerisindekidegişiminin ölçülmesi ve iki boyutlu bir grafik şeklinde görselleştirilmesine dayanan bir ölçüm yöntemidir. Bu çalışmada, sağlıklı ve işeme disfonksiyonlu kız ve erkek çocuklarda farklıişeme pozisyonlarının üroflovmetri işeme parametreleri üzerine etkisi olup olmadığı, eğer varsa hangi pozisyonun çocuklar için sağlıklı işemede daha uygun olduğu değerlendirilmiştir. Alışık olunan işeme pozisyonu ile üroflovmetrik parametreleri her iki grupta ve cinsiyete göre klasik oturma pozisyonuyla karşılaştırdık. Toplam 169 işemedisfonksiynlu ve 176 sağlıklı kontrol grubu çalışmaya alındı. Tüm çocuklara işemealışkanlıkları sorgulandı ve her iki pozisyonda da iki kez üroflovmetik teste tabi tutuldu. Erkekler çocuklara ayrıca ayakta işeme pozisyonu ile de değerlendirildi. İşeme paterni, işenen hacim, maksimum akış hızı, işeme süresi ve maksimum akış zamanı kaydedildi. İşeme sonrası rezidü işeme sonrası ölçüldü. Üroflovmetri sonrası tüm hastalardan pozisyonlarını değerlendiren özelsorularla deneyimlerini değerlendirmeleri ve derecelendirmeleri istendi. Her iki pozisyonda tüm gruplarda kızların Qmax değeri daha yüksekti. İşeme disfonksiyonu olan kızlarda pozisyon değişikliği kalan idrarını anlamlı derecedeetkiledi (p <0.05). Sağlıklı kontrollerdeki çocuklarda pozisyon herhangi birparametreyi etkilemedi. Bütün çocuklar alışkanlık pozisyonunu daha olumluderecelendirdiler ve gelecekteki testleri alışık oldukları konumda tekrarlamakistediklerini bildirdiler.39Alışkın olunan işeme pozisyonu, bazı kültürler için çocuklar arasında farklılık gösterebilir. İşeme sonrası rezidü gibi klinik olarak önemli parametrelerpozisyondan durumdan etkileneceğinden, çömelme işe işeme alışkanlıklarının sık görülen kültürlerde değerlendirme için gerekli adaptörler sağlanmalıdır.
Farklı eğitim düzeyine sahip annelerin çocuklarını kanserden korumaya yönelik yaptıkları uygulamalar

Farklı Eğitim Düzeyine Sahip Annelerin Çocuklarını Kanserden Korumaya Yönelik Yaptıkları Uygulamalar Amaç: Farklı eğitim düzeyine sahip annelerin çocuklarını kanserden korumaya yönelik yaptıkları uygulamaları belirlemektir. Materyal ve Metot: Araştırma, iki Aile Sağlığı Merkezinde Haziran 2013 -Nisan 2019 tarihleri arasında tanımlayıcı olarak yapıldı. Araştırma evrenini aile sağlığı merkezlerine kayıtlı 0-6 yaş grubu çocuğu olan 5640 anne oluşturmaktadır. Çalışma kriterlerine uyan 359 anne çalışma kapsamına alındı. Verilerin toplanmasında, anket formu kullanıldı. Anket formunun birinci bölümünde ebeveynlerin tanıtıcı bilgileriyle ilgili sorulara yer verildi. İkinci bölümünde annelerin çocuklarını kanserden korumaya yönelik yaptıkları uygulamalar 5 gruba (1. grup beslenme, 2. grup sigara ve zararlı kimyasallar, 3. grup radyasyon, 4. grup tıbbi tetkikler ve bağışıklama, 5. grup güneş ışınları) sınıflandırılarak incelendi. Verilerin değerlendirilmesinde, yüzdelik dağılımlar ve ki-kare testi kullanıldı. Araştırmada etik ilkelere uyuldu. Bulgular: Annelerin %98.2'i çocuklarını kanserden korumak için çocuklarına sebze ve tamamı meyve tükettirdiğini, %69.6'sı çocuklarının yanında sigara içilmesine izin vermediğini ifade etti. Annelerin %84.7'si çocuklarının giysilerini özel üretilmiş deterjanlarla yıkadığını bildirdi. Annelerin eğitim durumlarıyla ek gıdalara başlarken dikkat edilen noktalar, meyve yedirme sıklığı, meyveyi yedirme şekli, hazır gıdaların ve işlenmiş etlerin yedirilme sıklığı, sigaraya yönelik uygulamalar ve çocuğun banyosunda kullanılan sabun ve şampuanlarda dikkat edilen noktalar, izlenen televizyon ve bilgisayarla oynama süresi, çocuğunu hastalandığında doktora götürme, doktorun önerdiği tüm tetkikleri yaptırma, çocuğun güneşlenmesi ile ilgili ve güneş kremi kullanırken dikkat edilen noktalar, çocuğun vücudunda bulunan benleri gözlemleme, benlerin kansere neden olduğunu düşünme durumları arasında istatistiksel olarak anlamlı fark vardır (p<0.05). Sonuç: Annelerin çocuklarını kanserden korumak amacıyla beslenme, sigara ve zararlı kimyasallar, radyasyon, tıbbi tetkikler ve bağışıklama, güneş ışınları gibi konularda önlemler almaya çalıştıkları görülse de, çocukları kanserden korumaya yönelik bazı uygulamalarda yetersiz oldukları görülmektedir. Konu ile ilgili ailelere yönelik bilinçlendirme ve farkındalık oluşturacak yaklaşımlarda bulunulması önerilir.
B12 vitamini eksikliği olan çocukların değerlendirilmesi

Amaç: Hastanemiz Çocuk Sağlığı ve Hastalıkları polikliniklerine başvuran ve B12 vitamini eksikliği saptanan çocukların değerlendirilmesi amaçlandı. Materyal ve Metot: Süleyman Demirel Üniversitesi Tıp Fakültesi Hastanesi Çocuk Sağlığı ve Hastalıkları polikliniklerine, Ocak 2008 ve Haziran 2015 tarihleri arasında herhangi bir nedenle başvuran ve B12 vitamini eksikliği saptanan 0-18 yaş aralığındaki çocuklar hastane bilgi sisteminden tespit edildi. Kayıtlar geriye dönük olarak incelendi. Bulgular: Yakınma ve klinik bulguları nedeniyle B12 vitamini eksikliği düşünülerek tetkik edilen 3.297 hastanın 453'ünde (%13,7) serum B12 vitamini düzeyi 200 pg/mL'nin altında bulundu. Cinsiyetler arasında fark saptanmadı. Tüm yaş gruplarında nörolojik yakınmalar daha fazla gözlendi. En düşük B12 vitamini değerleri 6 ay-2 yaş grubunda saptandı ve salt B12 vitamini eksikliği olan hastalarda makrositer anemi görülme oranının arttığı sonucuna ulaşıldı. Sonuç: B12 vitamini eksikliğinin erken tanı ve tedavisi ile hematolojik ve nörolojik kalıcı sekeller önlenebilir.
4-6 yaş resimli çocuk kitaplarında çocukluk anlayışının incelenmesi

Öğretmenler tarafından en çok tercih edilen 4-6 yaşa yönelik resimli çocuk kitaplarında çocukluk anlayışını incelemenin amaçlandığı bu araştırmada, 4 ilden 84 öğretmen tarafından önerilen 200 çocuk kitabı 'çocuk kavramı, çocuğun temel gereksinimleri ve yetişkinlerin çocuğa karşı sorumlulukları' kategorilerine göre incelenerek, kitaplarda hakim olan çocukluk anlayışı ortaya konulmuştur. Araştırmanın verileri, içerik ve söylem analizi yaklaşımları ile analiz edilmiştir. İlk aşamada tüm kitaplar içerik analizi ile incelendikten sonra, başkahramanı çocuk olan 60 çocuk kitabı söylem analizi ile yeniden değerlendirilmiştir. Araştırma sonucunda kitaplarda yazarların genel olarak 'eksik, bağımlı çocuk' imajı ile 'minyatür yetişkin' (Sorin, 2005, s.13) anlayışı ikilemini yaşadıkları; bazı durumlarda yetişkin bakış açısıyla düşünmesi beklenilen çocuğun, birçok konuda yetişkinden bağımsız hareket etmemesi gereken pasif bir imajla yansıtıldığı görülmüştür. Modern-katılımcı çocuk anlayışının sınırlı kitapta temsil edildiği görülmüştür. Kitaplarda çocukla ilgili sık sık olumlu/sevimli özelliklere yer verildiği; işbirliği, paylaşma, yardımlaşma, empati, arkadaşlık, hayvan, doğa sevgisi, çevreyi koruma gibi olumlu sosyal becerilerin yüceltildiği görülmüştür. Genel olarak kitaplarda uslu, çevresine zarar vermeyen, yıkıcı davranışlar sergilemeyen, söz dinleyen çocukların daha çok tercih ve teşvik edildiği belirlenmiştir.
8-12 yaş gurubu yüzücülere karada ve suda uygulanan kuvvet antrenmanlarının bazı teknik ve motorik özelliklere etkisinin incelenmesi

Bu çalışma, 8-12 yaş grubu yüzücülere karada ve suda uygulanan kuvvet antrenmanlarının bazı teknik ve motorik özelliklere etkisini incelemek amacıyla yapılmıştır. Çalışma Malatya Gençlik ve Spor İl Müdürlüğüne bağlı Gençlik Hizmetleri ve Spor Kulübü'nde düzenli olarak yüzen 8-12 yaş grubu 18 kız ve 18 erkek olmak üzere toplam 36 yüzücü üzerinde yapılmıştır. Yüzücüler karada kuvvet antrenmanı yapan grup (KKG, n=12), suda kuvvet antrenmanı yapan grup (SKG, n=12) ve kontrol grubu (KG, n=12) olmak üzere rastgele yöntemle üç gruba ayrılmıştır. KKG grubu Theraband, SKG grubuna el ve ayak paleti kullanılarak 6 hafta süreyle haftada 3 gün, günde yaklaşık 40 dakika, 10 istasyondan oluşan çalışma süresi ilk 2 hafta 12 tekrar 3 set, son 4 hafta 12 tekrar 4 set kuvvet antrenman programı uygulanırken, kontrol grubuna herhangi bir kuvvet antrenman programı uygulanmamıştır. 6 haftalık antrenman öncesi ve sonrası sırasıyla; vücut ağırlığı, boy uzunluğu, VKİ, VYY, biacromial omuz genişliği, oturma yüksekliği, karış ve kulaç uzunluğu, kol boyu, kavrama kuvveti, bacak ve sırt kuvveti, sağlık topu fırlatma, durarak uzun atlama, 30 sn şınav ve mekik testi, hexagon çeviklik, Connor yüzme testleri uygulanmıştır. Antrenman öncesi ve sonrası değerlerin farkına Tek Yönlü Çok Değişkenli Varyans Analizi ile Post-Hoc testlerinden Bonferroni testi uygulanmıştır. KKG'nin karış uzunluğu, kavrama, sırt ve bacak kuvvet, mekik ve şınav hareketi, hexagon test, 50 metre serbest stil yüzme süre değerleri ve karışık yüzme stili hamle sayılarında; SKG'nin VKİ, VYY, kulaç uzunluğu, biacromial omuz genişliği, kol boyu, sağlık topu fırlatma, durarak uzun atlama değerlerinde anlamlı derecede bir fark olduğu belirlenmiştir (p<0,05). Bütün gruplarda vücut ağırlığı, oturma yüksekliği ve 50 metre serbest stil yüzme skor değerlerinde ve kontrol grubunda hiçbir parametrede anlamlı derecede değişim olmadığı tespit edilmiştir (p>0,05). Sonuç olarak; 8-12 yaş grubu yüzücülerin düzenli yüzme antrenmanları ile birlikte kuvvet antrenmanları uygulamaları teknik ve motorik özelliklerin gelişimine olumlu yönden katkılar sağladığı düşünülmektedir. Bu etkilerden dolayı yüzücülere yüzme antrenmanları ile birlikte kuvvet antrenmanları önerilebilir.
Gelişimsel yetersizliği olan ve normal gelişim gösteren çocukların ailelerinin erken okuryazarlığa ilişkin inançları ile erken okuryazarlık ev ortamı arasındaki ilişkinin incelenmesi

Bu çalışmada 4-6 yaş arasındaki gelişimsel yetersizliği olan ve normal gelişim gösteren çocukların ailelerinin ev ortamında çocuklarına sunmuş oldukları erken okuryazarlık ortamları ve ailelerin erken okuryazarlık inançlarının karşılaştırmalı olarak incelenmesi amaçlanmıştır. Çalışmada ailelerden bilgi toplamak amacıyla bu çalışma için hazırlanan Demografik Bilgi Formu, yine bu çalışma için geliştirilen Erken Okuryazarlık Ev Ortamı Ölçeği, ölçüt geçerliği için kullanılan Ev Erken Okuryazarlık Ortamı Ölçeği ve Ebeveyn Okuma İnançları Ölçeği kullanılmıştır. Normal gelişim gösteren çocuğu olan 32 aile ve gelişimsel yetersizliği olan çocuğa sahip 20 aile çalışmaya katılmıştır. Erken Okuryazarlık Ev Ortamı Ölçeği'nin geliştirilmesi aşamasında ise 119 normal gelişim gösteren çocuk ailesi çalışmaya katılmıştır. Araştırmanın analizleri betimsel istatistikler, Kruskal Wallis ve Mann Whitney U testleri kullanılarak yapılmıştır. Çalışmanın sonunda özellikle ebeveynlerin öğrenim durumları başta olmak üzere, ebeveyn yaşları ve aylık gelir düzeyleri ile kullanılan araçların bazı alt boyutları arasında anlamlı ilişki bulunmuştur. Normal gelişim gösteren ve gelişimsel yetersizliği olan çocukların ailelerinin görüşlerine göre EROY-EV'in, EOİÖ'nin ve her iki ölçeğin bazı alt boyutları arasında ilişki bulunmuştur. Normal gelişim gösteren çocukların aileleri, EROY-EV'in 'Yazı İlgisi' ve 'Kitap Okuma Sıklığı' alt boyutlarından gelişimsel yetersizliği olan çocukların ailelerine göre daha yüksek puan almışlardır. Normal gelişim gösteren çocukların aileleri, EOİÖ'nün 'Olumlu Etki', 'Sözel Katılım', 'Okuma Yönergesi' ve 'Bilgi Kaynağı' alt boyutlarında diğer gruba göre daha yüksek, gelişimsel yetersizliği olan çocukların aileleri ise 'Öğretimin Etkililiği' alt boyutunda diğer gruba göre daha yüksek sıra ortalamasına sahiptirler.