turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Trabzon ve ilçelerinde camiler

Trabzon'un fethiyle birlikte, Osmanlının uygulamış olduğu fetih geleneği doğrultusunda şehrin en büyük kilisesi camiye dönüştürülüp cuma namazı kılınmıştır. Fetih sonrasında farklı bölgelerden getirilen Müslümanlar merkeze yerleştirilerek şehirde İslamiyet'in yayılması sağlanmıştır. Erken dönemlerde Müslümanların yoğunlaştığı yerlerde eğer bir kilise varsa camiye dönüştürülmüş, yok ise küçük mahalle mescitleri inşa edilmiştir. 1514 yılına gelindiğinde ise Gülbahar Hatun Camii'nin inşasıyla birlikte şehrin farklı noktalarında büyük ölçekli camiler yükselmeye başlanmıştır. Özellikle de 18. yy'dan itibaren kırsal bölgelerde artan Müslüman nüfusa paralel olarak cami inşası hız kazanmıştır. Plan olarak Osmanlının erken, klasik ve geç döneminde görülen plan tipleriyle benzerlik arz eden örnekler olsa da, bölgedeki camiler esas itibariyle kuzey-güney doğrultuda uzayan dikdörtgen planlıdır. Coğrafya, iklim ve yerel geleneklerin etkisi altında gelişen cami mimarisinde, yapı malzemesi olarak taş ve ahşap, teknik olarak ise yığma taş, ahşap yığma, ahşap hatıllı yığma taş, muska dolma ve göz dolma teknikleri görülmektedir. Dışarıdan bakıldığında sade bir evi andıran camiler, sahip oldukları iç kısımdaki süslemelerle bölgedeki cami mimarisinin estetik seviyesini yansıtmaktadırlar. Taş ve ahşap yüzeylere oyma, kabartma, kalem işi veya ajur tekniğiyle uygulanan süslemelerde ağırlıklı olarak bitkisel ve geometrik motifler kullanılmıştır. Bunun yanında bazı camiler de yazı, nesneli ve mimarı elemanlı motiflerde mevcuttur. Genelde benzer olan, özelde ise bazı farklılıkları bünyesinde barındıran söz konusu camiler, Türk İslam mimari geleneğinin Trabzon'daki en güçlü temsilcileri olmuştur. Hazırlamış olduğumuz 'Trabzon ve İlçelerinde Camiler'' başlıklı çalışmayla, bahsetmiş olduğumuz mimari geleneği cami mimarisi üzerinden yansıtmış olduk. Ayrıca incelemiş olduğumuz yapıları plan, mimari, malzeme, teknik ve süsleme özellikleri açısından ayrıntılı şekilde ele alarak Trabzon cami mimarisinin genel özelliklerini ortaya koymuş olduk.
Kuşadası, Kadıkalesi/Anaia kazıları Ege kaplarından halka bant bezemeli ince kazıma Bizans seramikleri

Kadıkalesi Kazıları 2001 yılından beri Prof. Dr. Zeynep Mercangöz tarafından sürdürülmektedir. Tezimizin konusunu Ege Kaplarından Halka Bant Bezemeli İnce Kazıma Bizans Seramikleri oluşturmaktadır. Tez kapsamında 136 ağız, 173 kaide, 410 gövde parçasından oluşan 719 'İnce Kazıma' seramik parçası taranarak bunlar da bezemeleri esas alınan 152 kadarı tezin kataloğuna dahil edilmiştir. Üretim özellikleri ve motif repertuarı bakımından tamamen benzer olan örnekler çalışma kapsamı dışında bırakılmıştır. Bütün seramiklerin önce el ile daha sonra da dijital çizimleri yapılmış ve son olarak katalogları hazırlanmıştır. Bu teknik hazırlığın sonucunda elde edilen bulgular ve kaynaklardan edinilen bilgiler ışığında seramiklerin sınıflandırılması yapılmıştır. Seramik parçaları bezeme ve tekniklerine göre sınıflandırılmışlardır. Kadıkalesi ya da Anaia'da 'Halka Bant Bezemeli İnce Kazıma' seramiklerinin ayırt edici özelliklerinin olup olmadığı sorularına cevap arandığı tezde konunun karşılaştırmalı bir değerlendirmesi yapılmaya çalışılmıştır.
Kazimir Maleviç'in sanatsal stratejileri. 20. yüzyılın ilk çeyreğinde, Çarlık Rusya'sından SSCB'ne yürütülen kültür politikaları bağlamında süprematizm

Süprematizm'in yirminci yüzyılın ilk çeyreğindeki oluşum ve gelişim sürecini, Çarlık Rusyası, devrim yılları ve Stalin Dönemi'ne özgü kültür politikaları bağlamında inceleyen bu çalışma, siyaset, sanat ve felsefe ilişkisini konu almaktadır. Kübizm ve Fütürizm'in Rusya'daki alımlanışı temel alınarak ortaya konan Süprematizm, Kazimir Maleviç tarafından resim ve tasarım alanlarına sirayet eden soyutlama üzerine kurulu bir sanatsal sistem olarak sunulmuş; devrimlerin ardından yeni yaşamı inşa etme maksadıyla mimariye açılmış ve bir dünya görüşüne dönüştürülmüştür. 1930'larda Sosyalist Realizm tartışmalarının gölgesinde figüratif çalışmalara yönelen Maleviç, sanat tarihi ve Süprematizm arasında bir bağ kurarak sanatsal ve kuramsal üretimlerini uyumlu hale getirmeye çabalamıştır. Modern Batı sanatı kanonuna dahil edilerek apolitik bir soyut sanat anlatısı içinde genelleştirilen veya siyasi devrimlerle ilişkilendirilerek devrim sanatı ve Rus avangardı gibi başlıklar altında yorumlanan Süprematizm'i dönemselleştirerek çözümlemeyi amaçlayan bu çalışma, Maleviç'in üretimlerini üç farklı döneme özgü etik, estetik ve politik tartışmalar bağlamında değerlendirmektedir.
Third cinema movement as a virtuality

1960'lı yıllarda Avrupa'da olduğu kadar Latin Amerika'da da kapitalist sisteme karşı mücadele güç kazanıyordu. Aktivistler tarafından sinema mücadele alanlarından biri olarak kabul ediliyordu. Bu bağlamda, Fernando Ezequiel Solanas ve Octavio Gettino, sinemayı devrimci hale getirmenin, sinema aracılığıyla kitleleri mücadeleye çekmenin bir biçimi olarak Üçüncü Sinema Hareketi'ni ortaya çıkardılar. Solanas ve Getino, yayımladıkları manifestoda (Towards a Third Cinema, 1968) Üçüncü Sinema Hareketi'nin en önemli hedeflerinden birinin devrimci öznellikler yaratmak olduğunu belirttiler. Ben bu tezde, Üçüncü Sinema Hareketi'nin sinema anlayışının ve iddialarının bugün de etkisini koruduğunu iddia ediyorum. Bu bağlamda, öncelikle hareketin teorisi, Maurizio Lazzarato'nun ve Gilles Deleuze'ün çalışmalarından yararlanılarak yorumlanmıştır. Ardından, hareketin maddi zemini yeniden tesis edilmesi için günümüzde yani Post-Fordist dönemde kapitalizmin işleyişi analiz edilmiştir. Bu analizde, Post-Fordist dönemde öznellik üretiminin her geçen gün artan önemine dikkat çekilmiştir. Son olarak, bu temelde, Deleuzcü sinema anlayışı özetlendikten sonra Üçüncü Sinema Hareketi'nin temel özelliklerini barındıran üç film sırasıyla incelenmiştir; The Man with a Movie Camera (Dziga Vertov, 1928), The Battle of Chile (Patricio Guzman, 1975) ve The Hour of the Furnaces (Fernando Solanas and Octavio Getino, 1968). Bu incelemeler ağırlıklı olarak 'hareket-imge', 'zaman-imge' ve 'duygulanım' gibi Deleuzcü kavramların yol göstericiliğinde yapılmıştır. Üçüncü Sinema Hareketi'nin sinemayı ve alıcılarını olduğu kadar tarihi ve hatta evrenin kendisini de hem aktüellik hem de virtüellik olarak da ele aldığı dolayısıyla öznellik üretiminin de bu temelde gerçekleştirildiği gösterilmiştir.
İslam resim sanatında Hz. Ali ve Havername

İslam Resim Sanatında Hz. Ali Ve Havername? Başlıklı Tezde Hz. Ali'nin İslam Sanatının En Yaygın Alanlarından Birini Teşkil Eden Resimli El Yazmalardaki GörselBetimlemeleri Tartışılmıştır. Hz. Ali'nin Yaşam Öyküsü 'Gerçek'ten 'Efsane'ye DoğruGelişen Bir Seyir İzler. İslam Kültüründe Hz. Ali, Dini/Tarihi Ve EfsaneviNitelikleriyle Yer Alır. Tezde Hz. Ali'nin Kimliğinde Barındırdığı Farklı NiteliklerininResimli El Yazmalara Yansıyan Biçimleri Tartışılmıştır. Hz. Ali'nin Resimli YazmalaraYansıyan İmgelerinin Neler Olduğu Ve Yer Alma Biçimi Tartışılırken YazmalarınHitap Ettiği Çevreye Göre Hz. Ali'nin İmgesinin Betimlenmesinde Tercih Edilen KimiTutum Ve Simgelerin Kullanılıp Kullanılmadığına İlişkin Gözlemlerde Bulunulmuştur. Hz. Ali, Konusu Din, Tarih, Edebiyat Olmak Üzere Farklı İçerikte Ve Kendi YaşamÖyküsüyle Doğrudan İlgili Olmayan Resimli El Yazmalarda Kimi Zaman Dini/TarihiKimi Zaman Da Efsanevi Nitelikleriyle Yer Almıştır. İslam Resim Sanatında Hz. Ali'nin Yaşam Öyküsüne Adanmış Bilinen 'ilk' ve 'tek' Resimli Eser Havername' dir. Günümüze Ulaşan Resimli Havernamelerde Hz. Ali Destan Kahramanı Kimliğiyle YerAlır. Hz. Ali Havername Resimlerinde İslam Dinini Yaymak Üzere Hayali Ülkelerdekiİslam Düşmanlarıyla Savaşan Bir Din Savaşçısı Ve Kahramanı Olarak Betimlenmiştir.
Demre Aziz Nikolaos Kilisesi kazılarında ele geçen Terra Sigillata ve Red Slip seramikler (1998-2004)

Demre Aziz Nikolaos Kilisesi 1998- 2004 yılları arasındaki kazı sezonlarında ele geçen terra sigillata ve red slip seramikler, çalısmamızın konusunu olusturmaktadır. Malgruplarına ayrıldığı tespit edilen bu seramikler, mal gruplarına göre hamur, üretim teknikleri, tipoloji, kap islevi, astar ve bezeme bakımından değerlendirilerek kataloglanmıstır. Konu kapsamında 1657 parça incelenmis ve 347 kap tespit edilmistir. Terra sigillata seramiklerde, Doğu Sigillata A, Doğu Sigillata B, Doğu Sigillata C, Doğu Sigillata D ve Batı Sigillataları olmak üzere bes mal grubu ve yedi hamur, red slip seramiklerde ise Geç Roma A-B, Geç RomaC, Geç Roma D, Mısır A, Mısır B ve Myra üretimi yerel red slip seramikleri olmak üzere altı mal grubu ve altı hamurbelirlenmistir. Terra sigillata ve red slip seramiklerin çarkta, kulpların elde, yalnızca Kıbrıs üretimi red sliphacı matarası parçalarının kalıpta üretildiği tespit edilmistir. Yapılan tipolojide terra sigillata seramiklerde varyasyonları ile birlikte yirmi altı ağız, on dört halka dip tipi, red slipseramiklerin ithal mal gruplarında varyasyonları ile birlikte seksen sekiz ağız, üç düz dip, on beshalka dip tipi, iki tip kulp, Myra üretimi yerel red slip seramiklerde ise varyasyonları ile birlikte dokuz ağız, iki düz dip ve iki halka dip tipi, bir kulp tipi ve bir kapak tipi belirlenmistir. Yemek servisine yönelik tabak, çanak, kase, sıvı servisi için testi, sürahi, hem terra sigillata hemred slip seramiklerde, sebze-meyve ezme, hazırlama ve belki de kurutmada kullanılanmortarium, leğen, yemek pisirilen çömlek, yiyecek depolamaya yönelik küpler, ayrıca bir kapak ve hacı mataraları ise yalnızca red slip seramiklerde belirlenen türlerdir. Terra sigillata örneklerin astarları kap yüzeyine ince ya da kalın sürülerek düzgün bir biçimdeuygulanmıs, mat ya da parlak niteliklidir. Bezemelerde mühür baskı tekniğinde bitkisel motiflerle rulet baskı tekniğinde çentik bezeme ve geometrik motifler görülür. Red slipseramiklerin astarları da kap yüzeyine ince ya da kalın sürülerek düzgün bir biçimdeuygulanmıs, mat ya da parlak niteliklidir. Bezemelerde mühür baskı tekniğinde haç motifi, ruletbaskı tekniğinde çentik bezeme, damla, dalga ve çizgi motifleri, kabartma tekniğinde figürlü ve geometrik bezemeli örnekler görülür, ayrıca aplik üzerine parmak baskı tekniği ile bezenen bir örnek, astar üzerine akıtma tekniğinde bej renkli astar üzerine kahverengi boya ile bezenen iki örnek vardır. Mal grupları, Myra'nın Roma döneminde, diğer yerlesimlerle olan seramik ticaretine isaret eder. Myra'da henüz bu döneme ait seramik fırını tespit edilmemis olmasına rağmen, seramiklerinhamurları incelendiğinde, yerel örnekler ayırt edilebilir.
İstanbul, Kartal'da Bizans Dönemi hamam yapısı

Marmara Denizi'nin kuzeyinde yer alan Kartal'ın kuruluşu Geç Roma-Erken Bizans dönemine kadar uzanmaktadır. Bizans dönem kaynaklarında hakkında sadece 8. yüzyıl başlarına ait bilgiler bulunan yerleşim, Bithynia'nın önemli limanlarından birine sahiptir. Kartal'da Dragos Tepesi'nin güney eteklerinde yer alan ve Kilise-Hamam-Konut olmak üzere üç binadan meydana gelen yapı kompleksi hakkında yeterince araştırma bulunmamaktadır. Bu nedenle tezimizde; ele aldığımız hamamın ayrıntılı mimari tanımı yapılmış, sorunları saptanmış ve yapıdaki mimari öğeler yardımıyla bu sorunlara çözüm önerileri getirilmiştir. Hamam, U planlı bir koridorun kuzeyden çevrelediği, birbirine paralel beş mekanın kuzey-güney doğrultusunda yerleştirilmesiyle oluşturulmuş basit sıra tipi plan şemasına sahiptir. Yapı malzeme teknik açısından incelenmiş, başkent ve Anadolu'daki örneklerle karşılaştırılmıştır. Hamamda 3 -13. yüzyıllara tarihlenen sırlı, sırsız seramik kaplar, damgalı tuğlalar, kiremit parçaları, pencere şebekeleri, mimari plastik parçalar, opus sectile parçaları, bronz sikkeler ve cerrahi alet gibi pek çok buluntuya rastlanmıştır. Sonuç olarak, basit sıra tipi planının uygulanmış olduğu hamamın, başkent etkisinde 5. 6. yüzyılda inşa edildiği ve 13. yüzyıl başına kadar var olduğu anlaşılmıştır.
Mimar Sinan yapısı menzil külliyelerinden; İzmit Pertev Paşa Külliyesi

Osmanlı İmparatorluğu XVI. yüzyılda en parlak devrini yaşamıştır. Mimar Sinan'ın da yaşadığı bu dönemde Osmanlı İmparatorluğu her bakımdan zirveye ulaşmıştır. Çok gelişmiş sosyal iktisadi ve kültürel çevre içinde yetenekli bir kadroyla çalışma fırsatı bulan Mimar Sinan; dönemin padişahlarına, hanım sultanlarına, sadrazamlarına ve birçok devlet adamına siparişleri üzerine eserler inşa etmiştir. Bu kişilerden biri de Kanuni Sultan Süleyman döneminde vezirlik yapmış Pertev Mehmet Paşa'dır. Pertev Mehmet Paşa ölümünden bir süre önce Mimar Sinan'a İzmit'te çalışmanın konusunu oluşturan külliyeyi yapmasını vasiyet etmiştir. Paşanın ölümünden sonra 1572'de yapımına başlanan külliye 1579 yılında sona ermiştir. Külliye; cami, hamam, kervansaray, sıbyan mektebi, çeşme ve imaretten oluşmaktadır. Yapı topluluğundan yalnız cami ve çeşme döneminin özelliklerini koruyarak gelmiştir. Sıbyan mektebi ise yapılan onarımlar sonucu yenilenmiş ve özgünlüğünü kaybetmiştir. Hamamın ise harap halde bir bölümü günümüze gelebilmiştir. Kervansaray ve imarette tamamen ortadan kalkmıştır. Osmanlı İmparatorluğu'nun ekonomisinin de güçlendiği bu dönemde önemli ticaret yolları üzerinde padişah ve vezirler tarafından birçok menzil külliyesi inşa edilmiştir. İzmit Pertev Paşa külliyesi de bu menzil külliyerinden birisi olması bakımından önemlidir. Bu dönemde Mimar Sinan'ın devlet adamlarına yaptığı diğer eserler oldukça görkemli yapılarken; İzmit Pertev Paşa Camisi oldukça sade olması bakımından dikkat çekicidir. Ayrıca külliye Mimar Sinan'a ait olmasına rağmen çok bilinmemekle beraber yeterince araştırılmamıştır. Çalışmayla ilgili olarak kütüphanelerden kaynaklar ve tezler elde edildikten sonra Vakıflar Genel Müdürlüğü'nden ve Kocaeli Kültür ve Tabiat Varlıklarını Koruma Bölge Kurulu Müdürlüğü'nden külliye ile ilgili planlara, eski eser fişlerine ve eski resimlere ulaşılmıştır. Külliyeyi oluşturan yapı topluluğu yerine gidilerek fotoğrafları çekilmiştir. Bu doğrultuda yapılan çalışma sonucu; külliyenin mimarisi üzerinde durulmuş, mimari sorunlara değinilmiş; Mimar Sinan'ın diğer eserleriyle karşılaştırılarak yapı topluluğu aydınlatılmaya çalışılmıştır.
İstanbul Üniversitesi Nadir Eserler Kütüphanesi nekty6045 no'da kayıtlı tarih-i feth-i yemen adlı eserin minyatürlerinin incelenmesi

Feth-i Yemen adlı eser, Sinan Paşa'nın Yemen Serdarlığı sırasında müellif Mustafa Rumuzi'ye yazmasını istediği, Nisan 1569'dan Mart 1571 tarihine kadar orada geçirdiği zamanda yaptığı fetihlerin, ve benzeri olayların yazıldığı el yazmasıdır. Eserin müellifi Mustafa Rumuzi eseri Yemen Deftarlığı döneminde yazmıştır. Eser bugün İstanbul Üniversitesi Nadir Eserler Kütüphanesi'nde bulunmaktadır. Minyatürlerinin 20 tanesi çift sayfaya yapılmış olmak üzere 86 minyatürü vardır. Minyatürlerin sanat tarihi inceleme yöntemi ile bir bütün olarak değerlendirilmesi, minyatürlerinin dönemi içerisinde değerlendirilip, uslüp özelliklerinin belirlenmesi amaçlanmıştır. İstanbul Nadir Eserler Kütüphanesi'nde incelenen nüshanın, dijital ortama aktarılmış verileri alınarak çalışmaya başlanmıştır. Üç ana bölümden oluşan tezimizin birinci bölümünde; minyatür sanatının doğuşu ve Türk minyatür sanatının başlangıçlarına yer verilmiştir. Yine bölüm içerisinde Osmanlı dönemi minyatür sanatının önemli eserlerine değinilmiştir. İkinci bölümde; nüshanın hamisi ve müellifi hakkında bilgiler verilmiş, müellifin eseri yazma sürecinden bahsedilmiştir. Üçüncü bölümde; cilt, kapak, ölçüleri hakkında bilgi verilerek nüshanın tanımlaması yapı lmıştı ve nüsha içerisindeki minyatürlerin serlevha kısımlarının okunmasına ve betimlenmesine olan katolog kısmına yer verilmiştir. Değerlendirme ve sonuç başlığı altında benzer diğer yazmalarla karşılaştırılması, üslup, kalite bakımından irdelenmesi yapılmış ve varılan sonuç yazılmıştır. Çalışmanın son bölümünü ise; çalışmada kullanılan kaynakların açık künyesi ve özgeçmişş eklenmiştir.
Sanat yapıtlarında ölüm teması

İlk çağlarda insan, ölümün gücüne inanmış ondan kaçılamayacağını yaşamın bütün yollarının ölüme açıldığını bilmiştir. Zamanla değişen yaşam şekillerine bağlı olarak insan, ölümle savaş halinde onu yenme çabası içine girmiştir. Ölüme çare bulamadığı, ölümden sonra ne olduğunu bilmesinin imkansızlığıyla, ölümü doğa olaylarına atfettiği kutsallıkla birleştirip, toplumsal ritüele dönüştürmüştür. Ölümsüzlük arayışı, insanı yaratmaya, dönüştürmeye, türetmeye, simgeler oluşturmaya itmiştir. İnsanın yaratıcılığını körükleyen ölüm korkusu zamanla iktidarların elinde bir silaha dönüşmüştür. Ölüm korkusunun ve gücünün farkına varan iktidarlar, bu gücü tanrıların elinden alarak dünyanın geri dönülemez değişimini başlatmışlardır. Hırs, intikam ve ölümsüzlük peşinde koşan iktidarın eline öldürme hakkı geçince savaşlar, yıkımlar, toplu katliamlar, dönüştürmeler yaşamın amacına dönüşmüştür. Yaşamın asıl anlamını oluşturan ölüm unutulmuş, insanlar kendi hırslarını gerçekleştirmek isteyenlerin hizmetine girmiş ve onlar için ölmeye, öldürmeye başlamışlardır. Egemenleri yükseltmek ve ölümsüzleştirmek dışında hiçbir kıymeti olmayan bu ölümler insanı doğadan geri dönülemez bir şekilde koparmıştır. Kendiyle birlikte her şeyi tanınmaz bir anlamsızlığa sürükleyen insan neden ve niçin yaşadığını bilemeyen insanlar yığınına dönmüş, dünyada ölümü unutarak, unutturarak yaşamaya başlamıştır. Gelişen teknolojiyle birlikte ölüm bir hastalığa dönüştürülmüştür. Bu tez kapsamında; ölümün yaşamı anlamlandıran, ona yön veren asıl parçası olduğu ama zamanla ölümsüzlük peşine düşen insanın ölümü nasıl dönüştürdüğü ve ölümden uzaklaştırdığı, ölümü hırs, intikam, güç silahı haline getirdiği, anlamsızlaştırdığı, aslında ölümün anlamsızlaşmasının yaşamın anlamsızlaşması anlamına geldiği üzerinde durularak, bu değişim dönüşümün sanat ve sanatçıya yansımları incelenecek. Sonuç olarak; insanı sürekli değişmeye iten, dönüştüren, arayışa sürükleyen ama iktidarların elinde bir silaha dönüştürülüp, parçalanarak anlamsızlaştırılan ölümün, yaşama yeniden kazandırılması ve ölümün en doğal haliyle yaşanılması gerektiği ve bunun önemine ulaşılacak.
Erken Bizans sanatında Mandorla tasvirleri

Erken Bizans döneminin ilk yıllarında Hristiyanlığın kabulüyle sanatsal anlayışta Hristiyanlık öğretisini açıklayan dini tasvirler kullanılmaya başlamıştır. Bu dönemde Tanrı'nın karakteri, İsa'nın ilahi kimliğini ve Meryem'in kutsal bakireliğini vurgulama problemi ortaya çıkmıştır. Pagan kültlerin etkisi, konsül sonuçları ve bir takım bilimsel araştırmaların Hristiyan felsefesi üzerindeki etkisi sonucu mandorla tasvirleri yüksek ilahi mesaj içeren bir tasvir olarak yorumlanmaya başlamıştır. Orta Çağ'dan itibaren vesica piscis olarak bilinen ve geometrik açıdan bademe benzemesinden dolayı adını İtalyan dilindeki mandorla kelimesinden almıştır. Orta ve Geç Bizans döneminde farklı biçimlerle sık görülen bu tasvirin Erken Bizans döneminden önce Pagan ikonografilerinde kullanıldığı anlaşılmıştır. Pagan ikonografiden itibaren dini anlatılara uygun biçimde gelişme gösteren mandorla, Erken Bizans döneminde mozaik, fresko ve taşınabilir eserlerde karşımıza çıkmıştır. Ulaşılabilen araştırmalarda dil birliğinin olmadığı fakat çağdaş araştırmaların yoğun olarak mandorla terimini kullandığı tespit edilmiştir. Erken Bizans dönemine tarihlenen sanat eserleri üzerindeki mandorla tasvirlerini inceleyen kapsamlı bir çalışma bugüne kadar yapılmamıştır. Bu nedenle mandorla tasvirinin kökenini ve Erken Bizans dönemine tarihlendirilen eser türleri üzerindeki mandorla tasvirlerini inceleyen detaylı bir katalog çalışması yapılmıştır. Biçimsel özelliklerinin sunduğu geometrik şekle göre sekiz farklı tip tespit edilmiştir. Tespit edilen tipler mandorlayı tanımlayan diğer unsurlarla beraber incelenerek ikonografik açıklaması yapılmaya çalışılmış ve dört farklı ikonografik anlam içerdiği tespit edilmiştir.
Kocaeli çeşmeleri

İKocaeli Çeşmeleri? konulu Yüksek Lisans tezi kapsamında İzmit'te tespit edilen 23 çeşme örneği incelenmiştir. Bu çeşmelerden 4 tanesi müstakil, 19 tanesi bitişiktir. Çeşmeler, 14. yüzyıldan 19. yüzyıla kadar olan bir süreç içerisinde tarihlendirilmektedir. Kitabesi olmayıp tarihi bilinmeyen 16 tane çeşme vardır. Çeşmeler; ortada kitabesi olan nişi çevreleyen bir kemer, aynalı taşında bir musluk, musluktan akan suyun biriktiği bir yalak, yalağın iki yanında dinlenme taşı formunda cephe düzenine sahiptir. Cephe gerisinde uzanan su haznesi ve genellikle düz dam, tonoz ya da kubbe ile tamamlanan örtü sistemi yoğun olarak görülür. Çeşmelerin cephelerinde yoğun bir bezeme görülmez. Çeşmelerde daha çok, kullanılan malzemenin ritmik veya düzensiz olarak sıralanmasıyla yapılan cephe süslemeleri kullanılmıştır. Sade çeşmelerin yanı sıra iki ya da üç cepheli, büyük depolu ve ebatlarıyla dikkat çeken çeşme örnekleri de bulunur. Çeşme cephelerinde en çok göze çarpan unsur hemen hepsinde yuvarlak ya da sivri kemer kullanılmasıdır. Kemerlerde kullanılan malzeme ile süsleme yapılmasına pek rastlanmaz. Kocaeli çeşmelerinde kullanılan malzeme taş ve tuğladır.
Tarihi ve kültürel varlıkların turizm sektöründeki önemi ve eski Bursa evleri

Osmanlı ve Türk Evleri tarihi ve kültürel özelliklerimizi bugüne dek ulaştıran en önemli unsurlardan birisidir; bu nedenle de çok büyük bir önem taşımaktadırlar. 'Tarihi ve Kültürel Varlıkların Turizm Sektöründeki Önemi ve Bursa Evleri' başlıklı bu çalışmada, turizm ve çevre ilişkisinden yola çıkılarak eski yapıların önemi ve turizm amaçlı kullanımları vurgulanmaktadır. Bursa Evleri, eski Türk evlerine örnek olarak ele alınmış ve Türk evleri özellikleri içinde değerlendirilmiştir. Birinci bölümde tarihi ve kültürel yapıların turizm sektöründeki yeri ve ekonomik açısı incelenmiştir. ikinci bölümde tarihi ve kültürel varlıkların korunması ile ilgili yasa ve kurumlar tedbirler belirtilerek, Avrupa'da eski binaların korunması ve İngiltere'de 'Stretch House'un turizm alanında kullanımı örneklenmiştir. Üçüncü bölümde Osmanlı evleri ve Türk evlerinin mimari ve yapısall özellikleri açıklanmaya çalışılmış, bölgelere ve devirlere göre Türk evlerinin farklılaşması, Türk evlerinde plan ve strüktür ve Türk evlerine diğer mimarilerin etkisi belirtilmiştir. Dördüncü bölümde 'Bursa Evleri' adı altında inceleyebileceğimiz evlerin genel özellikleri ve bugünkü durumları ile ilgili açıklamalar yer almaktadır. Bursa eski evlerinin korunması ve modern, yeni yüzlere dönüştürülmesi ile ilgili belediye ve dernek kararlan da aynı bölümde belirtilmektedir. Beşinci Bölümde Bursa eski evlerinin korunma ve restorasyonu ile ilgili ka-rarlar anlatılmakta ve Bursa Belediyesi ve Bursa Eski Eserleri Sevenler Derneği'nin çalışmaları açıklanmaktadır. Özetle, bu çalışma 'Türk Evi' karakteri bozulmadan, eski evlerimizin korunması, restore edilmesi ve çağdaş işlevlerle kullanılması konusunu vurgulayan bir çalışmadır.