turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Kağıt katkılı seramik bünyelerin araştırılması ve seramik uygulamaları

''Kağıt katkılı seramik bünyelerin araştırılması ve seramik uygulamaları'' başlığı altındaki bu tezde, çamur içerisine karıştırılan katkı maddeleriyle elde edilen, kağıt katkılı seramik çamuru incelenmiştir. Yapılan uygulamalar eşliğinde malzemenin kullanılabilirliği ve geleneksel seramik çamurlarına göre sahip olduğu avantajlar ve dezavantajlar tespit edilmiştir. Seramiğin gelişim süreci incelendiğinde, tarih boyunca kil malzemeye, bitki lifi, kumaş parçaları, saman, ot gibi birçok organik malzeme ilave edilmiş böylelikle şekillendirilmesi zor olan tüm tasarımlar kolaylıkla üç boyutlu hale getirilmiş ve çamurun mukaveeti arttırılmaya çalışılmıştır. Sanatçılar şekillendirme sırasında kullandıkları malzemeyle karşılaştıkları sorunlara farklı çözümler aramışlardır. Günümüzde geleneksel seramik çamurlarına karıştırılan kağıt ile oluşturulan, kağıt katkılı seramik çamuru, kilin sahip olduğu plastik özelliği bozmadan kile ekstra olumlu özellikler kazandırmış ve kilin mukaveetini arttırmıştır. Kağıt katkılı seramik çamurlarında, kile karıştırılan kağıt, selüloz lifleri ile çamuru bir ağ gibi sarar. Seramik çamurunu çevreleyen selüloz lifleri çamurun mukaveetini artırıp, çatlama, esneme, yamulma, bükülme gibi deformasyonların minimum düzeyde olmasını sağlar. Kağıt katkılı seramik bünyelerde yaş ya da kuru halde, bir yerden başka bir yere taşınmaları durumunda çatlama görülmez. İçi dolu olarak şekillendirilen heykel çalışmalarında selüloz liflerinin etkisinden dolayı pişirim sırasında patlama görülmez. Her durumda bünyelerin birbirine eklenebilmesini sağlamakta ve kağıt katkılı olmayan bünyelerin bile tamir ve onarımında rahatlıkla kullanılabilmektedir. Sıra dışı incelikteki bünyelerin oluşturulmasında, büyük duvar panolarının oluşturulmasında, iç mekanlarda ince ve ışık geçirebilme özelliğine sahip aydınlatma elemanlarının yapılmasında kağıt katkılı seramik çamuru normal çamura göre birçok avantaj sağlamaktadır. Tez kapsamı içerisinde yapılan araştırmalar sonucunda oluşturulan uygulamalar, şekillendirilen forma uygun yüzde oranlarıyla kağıt lapası ve seramik çamurunun karıştırılması sonucu meydana getirilmiştir. Geleneksel seramik çamurları ile yapılması güç olan formlar rahatlıkla uygulanmıştır. Kağıt katkılı seramik çamuru bir kağıt kadar ince kullanılabilmiş, ancak kağıtla yapılabilecek kadar ince olan formlar bile bu çamurla kolaylıkla uygulanabilmiştir. Şekillendirme sırasında çamurda yırtılma, kopma ve çatlama gibi olumsuzluklar gözlenmemiştir. Pişirim sonrası çamur içerisindeki kağıtların yanması sonucu bünyenin olduğundan daha fazla hafiflediği görülmüştür. Kağıt katkılı seramik çamuru kullanılarak çamur miktarından maksimum ölçüde tasarruf elde edilmiştir. Kağıt katkılı seramik çamuru, sanatçıların özgün tasarımlarını sorunsuz bir şekilde oluşturmalarına olanak sağlayan bir malzeme olma özelliği ile günümüz seramik sanatçıları tarafından sıklıkla tercih edilmektedir.
Üsküdar as the sight for mosque complexes of royal women in the 16th century

Popüler edebiyatta Üsküdar'dan valide sultan ve prenses camileri merkezi olarak bahsedilir. Bu çalışmayı tetikleyen de bu basit gözlemdir. Üsküdar gerçekten de Osmanlı saray kadınlarının yaptırdığı binaların en çok olduğu bölgedir. Bu binalar saraylar, camiler, külliyeler ve diğer küçük ölçekli yapılardır. Bu binaların burada toplanmasının nedeni 18. yüzyılda yerleşmiş bir geleneği işaret eder. Bu araştırma, bu geleneği başlatan ilk yapılarıincelemektedir: tamamı 16. yüzyılda yaptırılan Gülfem hatun, Nurbanu Sultan ve Mihrimah Sultan camileri. Bu külliyelerin neden Üsküdar'da yapıldığı sorusu çok sayıda değişkeni olan bir problemdir. Bu değişkenler arasında camiyi yaptıran şahıs, onun Padişahla ve diğer saraymensuplarıyla ilişkisi sayılabilir. Gülfem Hatun ve Mihrimah Sultan cami külliyeleri için yapılan yatırım Üsküdar'ın 16. yüzyılın ortalarında saray için stratejik önem taşıdığınınbelirtisidir. Yaklaşık 30 yıl sonra yaptırılan Nurbanu Sultan külliyesi ise sadece Üsküdar'ısaray kadınları için geleneksel hale getirmekle kalmamış, aynı zamanda buranın sarayınmimari ajandasına eklenmesini sağlamıştır.
Selçuklulardan yirminci yüzyıla kadar tezhipte, ciltte ve mimaride kullanılmış zencerekler üzerine motiflerin kökenlerine ilişkin bir arştırma (2. cilt)

Türkler, Anadolu'ya yerleşmeleriyle birlikte, kendi kültür, sanat ve birikimlerini, yerli ustalarınkilerle birleştirerek pek çok alanda çeşitli eserler vermeye başlamışlardır. Konumuz Selçuklulardan 20. yüzyıla kadar tezhip, cilt ve mimaride kullanılan zencerekleri kapsamaktadır. Zencerek, zincirleme halkalar şeklindeki süsleme motiflere verilen isimdir. Bir bordürün zencerek olabilmesi için kesintisiz olarak devam etmesi, zencereği oluşturan hatların birbirlerinin alt ve üstlerinden geçmeleri gereklidir. Türk süsleme sanatlarının genelinde görülen zencerekler bu tez kapsamında sadece tezhipte, ciltte ve mimaride olmak üzere ele alınmıştır. Selçuklular Anadolu'ya hakim oldukları 12. ve 13. yüzyıllarda yapılardaki taçkapılarda ve dış cepehelerde, çinili bölümlerde, yazma eserlerde özellikle geometrik uygulamalarıyla dikkati çekerler. Bu uygulamaların bir bölümünü de zencerekler oluştururlar. Üç nokta esasına dayanan ve sonsuzluğu simgeleyen zencerekler, ikili, üçlü, dörtlü, beşli, altılı hatlar şeklinde kullanılırlar. Zencereği eserlerinde yoğun olarak kullanan Selçuklular en basitinden giriftine kadar hemen her alanda uygulamışlardır. Özellikle Selçukluların başkenti Konya'daki mimari eserlerde ve yazmalarda bunların en güzel örneklerine rastlamak mümkündür. Beylikler Devrine ait bazı mimari yapılardan ve özellikle bu konuda çalışmalar yapan kişilerin ortaya çıkartabildikleri yazma eserlerden Anadolu Selçuklularının uygulamalarıyla paralellik gösterdiklerini görmekteyiz. Selçukluların son dönemlerindeki gibi geometrik süslemeler bitkisel kökenli süslemelerle birlikte kullanılmaktadır. Osmanlılar Devrinde 16. yüzyılda Türk Sanatları her dalında zirveye ulaşmıştır. Yapılar ve yazma eserlerde de bu zenginliği görmek mümkündür. Selçuklularda görülen anıtsal taçkapı, süsleme geleneğinin ortadan kalkması, yapıların sadeleşmesi, ancak Mimar Sinan gibi usta mimarlarla oluşturulan muhteşem dini ve sivil yapılarda özellikle kullanılan bitkisel motiflerin ağırlıkta olduğu örnekleri görmek mümkündür. Zencerekler oldukça basitleşmiş, çinili bölümlerde bordur, yazı çerçevesi olarak veya vazolarda kullanılmaktadır. Sivil yapılar ve bazı türbelerle, bazı camilerin zencereklerin dış yüzeylerinde erken dönemlerde basit zencerekler görülür. Yazma eserler ve cilt kapaklarındaysa zencerekler Anadolu Selçuklularında kullanılan zencereklere göre daha basit ve ikili, üçlü iplikler şeklinde görülürler. Barok ve Rokoko etkisinin görüldüğü 18. ve 19. yüzyıllar içinde geometrik zencerekler her alanda da iyice basitleşmiştir, ya da artık kullanılmazlar.
Kastamonu ve çevresi Türk halk işlemelerinin renk, desen ve kompozisyon açısından incelenmesi

İlk çağlardan günümüze, insanoğlu dış etkilerden ve iklimlerin olumsuzluklarından korunmak amacıyla yaptığı ürünleri bezeyerek güzelleştirmeyi ihmal etmemiş, bu durum el sanatlarının ortaya çıkmasına neden olmuştur. El sanatlarının konusuna giren işlemenin pek çok tanımı olmakla birlikte, bir bez ya da kumaş üzerine, koton, ipek veya sırma gibi malzemelerle, çeşitli teknikler kullanılarak, düz ya da kabartılı olarak yapılan tezyinat olarak tanımlanabilmektedir. İşleme sanatının tarihine bakıldığında, Türkler' de işleme sanatının çok köklü bir geçmişşe sahip olduğu bilinmektedir. Türk halklarının yaşadıkları muhtelif coğrafyalarda işleme konuları ve kullanılan teknikler yüzyıllar içerisinde değişmiş olmasına rağmen günümüze kadar varlıklarını devam ettirmişlerdir. Türk insanı sosyal hayatında, giyim-kuşamında, gelenek ve örflerinin devamını sağlayan törenlerde kullandıkları malzemelerinde işlemeli örneklere rastlamak mümkündür. Kültürel birikimin bir sonucu olarak ortaya çıkan bu eserler, geçmişş ile gelecek arasında köprü vazifesi yapmaktadır. Türk işleme sanatının gelecek kuşaklara aktarılabilmesi için işleme sanatının geçmişşinin bilinmesi bir gerekliliktir. Bu araştırmayla, Kastamonu ve çevresi Türk Halk İşlemelerindeki bezemelerin renk, motif ve kompozisyon özellikleri açısından değerlendirilmesi amaçlanmaktadır.
İzmir Türk mimarisinde duvar resimlerinin korunması ve restorasyon sorunları

Batılılaşma Dönemi ile birlikte klasik Osmanlı anlayışı ve zevki değişmiş, sanat yeni bir boyut kazanmaya başlamış ve Avrupa stilleri Türk sanatında uygulanmaya başlamıştır. Bu uygulamaların çeşitliliği mimaride görülürken duvar resimleri de klasik Osmanlı tarzından farklı olarak gelişen ve değişen bir sanat dalı olarak sahneye çıkmıştır. İstanbul ve ardından Anadolu'nun çeşitli bölgelerine yayılan duvar resimleri İzmir ve çevresindeki yapılarda da karşımıza çıkar. Bu resimlerden kimileri dış dünyayı olduğu gibi kopyalamaya yeltenmeyen büyütülmüş minyatürler olarak kendini gösterirken, kimileri ise batılı bir kavram olan natüralizm ve bunun alt başlıklarını oluşturan perspektif, ışık-gölge gibi öğeleri içinde barındırmışlardır. Bu çalışma, İzmir Türk Mimarisinde yer alan ve çoğunlukla Batılılaşma Dönemine tarihlendirilen duvar resimleri ve onların gördüğü onarımları konu almaktadır. Çalışmada; İzmir merkez ve çevresinde yer alan ev, cami, şadırvan, konak, köşk gibi yapılarda bulunan duvar resimlerini tespiti ile bunlara ait eski belgelerin incelenmesi, eski ile yeni fotoğraflar arasında karşılaştırma yapılmak suretiyle eserlerin özgün niteliklerinin araştırılması ve yapılan restorasyonların hangi aşamalardan geçtiğinin belirlenmesi amaçlanmıştır. Halen hiç onarım görmemiş duvar resimli yapılara da katalog içinde yer verilmiştir. Böylelikle konu bir bütün halinde ele alınıp, yapılarda bulunan resimlerin birbirleri ile olan benzerlik ve farklılıkları ortaya konulmaya çalışılmıştır. Çalışmamda ayrıca bozulma durumundaki duvar resimlerinin bir bölümü için örnek restorasyon önerileri sunulmuştur.
Fütürizmden siber punka:yirminci yüzyıl sanatında teknolojinin değişen yansıması

Bu çalışma yirminci yüzyılda görüşlerinin temeline teknolojiyi koyan iki temek sanat akımı;Fütürizm ve Siberpunk'ı konu edinmiştir. Tarihsel süreçleri, politik anlayışları ve resim, sinema, heykel, manifestoları ile öne çıkan edebi eserlerinden yola çıkarak teknoloji ve sanat arasındaki ilişkiyi sorgulamaktadır. Tezin odak noktası, Fütürizm ve Siberpunk'ın teknolojiyi ele alışındaki benzerlik ve farklılıklardan yola çıkarak birbirlerinde ütopik ve distopik anlamda tamamen ayrılışlarınıincelemektedir. Bu akımların ortaya çıkışında etkin olan sosyal kültürel ve politik şartlarıdikkatle inceleyen bölümlere teknolojinin toplumsal algılanışına kapsamlı bir şekilde yer verilmiştir. Genel analizi desteklemek amacı ile ayrılan bölümlerde, akımlar için dönüm noktası sayılan sanatsal örneklere yer verilirken son bölümde bu çalışmaların estetik anlamdakarşılaştırılmaları yapılmıştır. Bu nedenle bu çalışma iki önemli sanat akımının teknoloji algısına ışık tutarak, Siberpunk ve Fütürizm akımlarının sistematik bir karşılaştırmasını, disiplinler arası bir bakış açısı ile yapmış ve bu alanda var olan bir eksikliğin giderilmesine katkıda bulunmayı amaçlamıştır. Anahtar kelimler: Sanat, Teknoloji, Fütürizm, Siber Punk, Bilim Kurgu
Çanakkale'de 18. ve 19. yüzyıl konut mimarisi

Çanakkale'nin tescili yapılmış konutları üzerindeki bu çalışmamızda 89 yapının katalogu yapılmıştır. Bu yapılar özelliklerine göre konak, sıra ev ve çiftlik evi olarak sınıflandırılmıştır. Çanakkale konutlarında dış, iç ve orta sofalı plan tipleri uygulanmış olmakla birlikte en yaygın olanı İç Sofalı Plan tipidir. Odalar pek çok işlevleri barındıran bir bütün değil işlevlerine göre yemek odası, oturma odası, yatak odası gibi ayrılmış mekanlardır. Taş, tuğla, ahşap, demir bu konutlarda kullanılan malzemelerdir. Çanakkale'nin yakın kasabalarında üretilen tuğlaların konutlarda yoğun olarak kullanıldığı görülmüştür. Ancak Selanik ve Mürefte gibi yerlerden daha kaliteli tuğlaların getirtildiği saptanmıştır. Kesme taş malzemenin kullanımı da moloz taşa göre oldukça az olup sadece ön cephe ile sınırlıdır. Ahşap, kat ve odaları ayırmak amacıyla her yapıya girmiş bir malzemedir. Demir malzeme giriş katı pencere ve kapılan ile birinci kat balkonlarında kullanılmıştır. Çanakkale konutları cephelerinde açıklık/kapalılık-içeri/dışarı karşıtlığı görülmez. Giriş katı ile diğer katlar, aynı sayıda ve doğrultuda pencere ve kapı açıklığına sahiptirler. Kapalı çıkmalar da olmakla birlikte, çoğunlukla yerini balkonlara bırakmıştır. Subasmanlar ile kalkan duvarlar Çanakkale konutlarının vazgeçilmez özelliğidir. Neo-Klasik akımın üçgen alınlık, diş sırası, yumurta dizisi, iyon ve korint tarzı sütun ve plasterleri; Art Nouveau'nun uzayan bitkisel bezemeleri ve panoları; Oryantalist akımın ay-yıldızlan; Eklektik akımın seçmeci motifleri; I. Ulusal Mimarlık Akımının bitkisel bezemeli çinileri, eliböğründeleri ve kemerleri cephelerde yer almıştır.
Osmanlı Devleti'nin Kuruluş Döneminde Gelibolu'da sosyal ve kültürel hayat

Osmanlı Devleti'nin Rumeli topraklarında ilk ele geçirdiği yer olması bakımından Geliboluönemli bir yere sahiptir. Gelibolu'yu ele geçirmeleri ardından Osmanlı Türkleri Rumeli ve Balkan topraklarında hızla ilerlemeye başlarlar. İstanbul, o dönemde Bizans hakimiyetindebulunduğundan Anadolu'daki Türkler'in Gelibolu vasıtasıyla Rumeli topraklarına geçmelerimümkün olur. Bu sebeple, tarih boyunca gerek Anadolu'dan Rumeli'ye geçiş gerekseMarmara Denizi ve Karadeniz'e geçişi sağlaması bakımından stratejik öneme sahip olmuştur. Gelibolu, Selim II dönemine kadar da Osmanlı donanmasının merkezi üssü olmuştur. 1352 yılında Türklerin eline geçen Gelibolu vasıtası ile Türkler, Avrupa içinde bulunduğu içsavaş, kıtlık, salgın hastalıklar, mezhep çatışmaları gibi sebeplerin de tesiri ile hızla Balkan topraklarında ilerlediler. Oldukça planlı hareket ettiği görülen Türkler, bu fetih hareketlerindeözellikle stratejik olarak önem gösteren bölgelerin fethine öncelik verdiler. Anadolu'da Bursa, İznik, İzmit gibi İpek Yolu güzergahında yer alan hem stratejik hem de ticari açıdan önemliyerlerin ardından Gelibolu ve bundan kısa süre sonra da Balkan toprakları için tehdit oluşturabilecek noktada yer alan Edirne'yi ele geçirdiler. Türkler, yalnız ele geçirmeklekalmayıp, uyguladıkları iskan politikası ile de ele geçirdikleri bu yeni topraklarda kalıcı hale geldiler. Kendi müesseselerini de hızla tesise giriştiler. Bu çalışmada, Gelibolu'nun Türkleri tarafından fethinden önceki sosyal-siyasi durumu, Türkler tarafından ele geçirilişi, Türk idaresi altındaki durumu, önde gelen bilim-kültüradamları, Osmanlı-Türk tarihi için önemi ve Erken Osmanlı dönemine ait mimari eserlere yer verilmiştir.
Dolmabahçe Sarayı'nın inşa süreci, mekan ve teşkilat

Sultan II. Mahmud döneminde yaşanan önemli siyasi gelişmeler sonrasında, özellikle de 1826'da Yeniçeri Ocağı'nın lağvedilmesinin hemen akabinde birçok alanda olduğu gibi saray teşkilat ve teşrifatında değişikliklere başlanmış; geleneksel saray mimarisi ve sanat anlayışında yeni bir aşamaya geçilmiştir. Sultan Abdülmecid babası döneminde başlatılan yenileşme hareketlerine Tanzimat Fermanı'nı ilan ettirerek yeni bir boyut kazandırmış; daha önceden saray teşkilat ve teşrifatında başlatılan yenilikler devam ettirilmiştir. Bu dönemin koşullarına uygun bir mimari ile inşa olunan Dolmabahçe Sarayı, Tanzimat sürecinin mimari, sanat, teşkilat ve teşrifat düzeni bakımından ifadesidir. 160 yıllık geçmişşi olan Dolmabahçe Sarayı, araştırmaya açılan yeni kaynak malzeme nedeni ile bu tezde farklı bir bakış açısıyla ele alınacaktır. Tezde öncelikle sarayın inşa süreci, mimari kadrosu ve yerleşim düzenine ilişkin sorulara birinci derece kaynak malzeme ışığında cevap aranacaktır. Ardından da bu sarayın var olduğu ve kullanıldığı süreçlerde nasıl bir saray yapılanması olduğu yine arşiv belgeleri değerlendirilerek aydınlatılmaya çalışılacaktır.
Restorasyon sürecinde yerin ruhu kavramı ve iç mimarlık ilişkisi üzerine bir değerlendirme - Eskişehir Kurşunlu Külliyesi Kervansarayı

Tarihi yapılar, yapıldığı dönemin bilimsel, sanatsal, teknolojik ve toplumsal mesajlarını günümüze iletebilen, geçmişşin birer tanığıdır. Bu durumu yaratan ve onların özgün kimliğini açığa çıkaran güç, tarihi yapının 'Yer'le kurduğu bağdan kaynaklıdır. Bu bağ restorasyon süreçlerinde, 'Yerin Ruhu' nun korunması şeklinde ifade edilmekte ve günümüzde bu bakış açısının eksikliğiyle yapılan restorasyonlarda tarihi yapının vermek istediği mesaj yitirilmektedir. İç mimarlığın yerin ruhu kavramını bilerek, mekansal ilişkileri daha küçük ölçekte ve detay hakimiyeti katarak sorgulayan ve bugünkü çağdaş gereksinimleri öngörebilen yapısı sayesinde restorasyonda yerin ruhunun korunmasına katkı sağlayacağı düşünülmektedir. Bu amaçla; bu tez çalışması, birinci bölümünde iç mimarlık mesleği ve tarihi çevre koruma ilişkisini, ikinci bölümünde yerin ruhu kavramı ve yerin ruhunun korunmasında öne çıktığı düşünülen belli başlı kuramsal yaklaşımları, üçüncü bölümünde ise bu yaklaşımların yol göstericiliğinde Eskişehir Kurşunlu Külliyesi Kervansarayı restorasyonunu değerlendirmektedir. Tezin sonuç bölümü, örneklem alanı üzerinden değerlendirmelerle, iç mimarlığın restorasyon süreçlerinin neresinde yer aldığını ve restorasyonda yerin ruhunun korunmasına nasıl katkı sağlayabileceğini göstermektedir.
Denizli camilerindeki mimari betimlemeler

18. yüzyılın ikinci yarısından itibaren Anadolu'nun birçok şehrinde duvar resimli yapılar inşa edilmiştir. Bu resimli yapılar, özellikle Ege bölgesinde, dış cephelerinde herhangi bir süslemesi olmayan, ahşap destekli olarak inşa edilmiş ve 'köy camileri' denilen yapılarda yoğun olarak görülmektedir. Bu camiler, iç mekanlarında kalem işi tekniğiyle yapılmış, bitkisel bezemeler, natürmortlar, mimari tasvirlerden; Kabe, cami ve çeşitli manzara kompozisyonları, sembolik tasvirlerden; cennet, cehennem, mizan ve tarikat objeleri keşkül, teber, sikke ve barutluk gibi zengin tasvirler barındırmasıyla önemlidir. Bu çalışmada Denizli camilerindeki Kabe, cami ve çeşitli manzara kompozisyonlarından meydana gelen mimari betimlemeler, bu betimlemelerin yakın tarihte yapılmış benzer süsleme özelliklerine sahip farklı sanat eserleriyle olan ilişkisi ve resimlerde yer alan mimari betimlemelerin Osmanlı manzara resim geleneği içindeki yeri ve özgünlüğü tartışılmaktadır.
Cevat Ülger'in hayatı, camileri ve sanat anlayışı

Cevat Ülger Cumhuriyet Dönemi mimarlarındandır. Öğretmenlik mesleğinden dolayı farklı kentlerde yaşamını sürdüren Ülger, sanat alanında önemli çalışmalar gerçekleştirmiştir. Mimarlık mesleğinin yanı sıra, yaşadığı dönemin sanat anlayışından kopmadan resim, hat, müzik, vitray, tasarım, karikatür alanlarında çalışmalar yapmıştır. Cevat Ülger, mimari alanı dışındaki çalışmalarında dönemin sanat anlayışına paralel çalışmalar gerçekleştirmiştir. Bu durum sanatçının çalışmalarında belirgindir. Ülger mimari dışındaki çalışmalarında Modern Sanat'tan etkilenmiştir. Bu çalışmalarında geometrik soyutlamacı anlayış oldukça güçlüdür. Cevat Ülger'in eserlerine yönelik bilimsel bir çalışma günümüze değin yapılmamıştır. Bu bağlamda sanatçının hayatı, Türkiye'nin farklı illerinde bulunan camileri ve sanat anlayışı sanat tarihi disiplinine uygun olarak tez kapsamında incelenmiştir. Sanatçının farklı sanat alanlarında ortaya koyduğu çalışmaları değerlendirildikten sonra mimari yapılarının ayrıntılı tanımları yapılarak, fotoğraf ve çizimlerle belgelenmiştir. Ülger, dönemin sanat anlayışlarından etkilenmekle beraber, özgün bir sanat anlayışı ortaya koyma çabası içinde olmuştur. Ülger'in mimari alandaki çalışmalarının büyük bölümü cami tasarımlarından oluşmaktadır. Cumhuriyet Dönemi boyunca cami mimarisinde klasik anlayış hakim olmuştur. Cevat Ülger bu yaklaşımı temel alan mimarlardan birisidir. Sanatçı muhafazakar kimliği ile öne çıkmaktadır. Sanatçının bu görüşü, cami tasarımlarını da etkilemiştir. Bundan ötürü mimari tasarımlarında Klasik Osmanlı Mimarisi'ni esas almıştır. Böylece sanatçı Osmanlı Devleti'nin ulaştığı güce ve geçmişşe olan vurguyu tasarımları üzerinden devam ettirmek istemiştir. Bununla birlikte camilerin cephe ve iç mekan detaylarında bazı yenilikçi yaklaşımlar da görülmektedir. Söz konusu yapıların tasarımında geleneksel inşa teknikleri ile birlikte modern malzeme kullanımına da yer verilmiştir. Ülger yapıların mahalle ile ilişkileri, mimari elemanların birbiri ile oransal uyumu ve iç mekan ahengine dikkat etmiştir. Sanatçı bu yapıların plan ve projelerini gerçekleştirmenin yanı sıra, yapı elemanlarının inşasında bizzat yer almıştır. Bu yapılardan özgün ulaşan mihrap, minber ve vaaz kürsülerinin formunda; süsleme öğelerinde ve malzeme seçiminde, klasik anlayışın belirginliği de ilgi çekicidir. Erken Cumhuriyet Dönemi'nde cami mimarisinde nitelik açısından büyük gelişmeler görülmemesine rağmen, Ülger klasik yaklaşımla ele aldığı projelerinde nitelikli eserler ortaya koymaya çalıştığı anlaşılmaktadır.
Osmanlı mezar taşlarının Bursa ve civarındaki ilk örnekleri

Bu çalışmada, Bursa ve ilçelerindeki mezarlık, hazire ve müzelerdeki, Osmanlı Devletinin kuruluşundan 1550 M. tarihine kadar yapılmış bulunan mezar taşları ele alınmıştır. Birinci bölümü oluşturan katalog kısmında 32 ayrı yerden 125 mezarın katalog bilgileri verilmiş, kısaca tanıtımı yapılmıştır. İkinci bölümü oluşturan değerlendirme kısmı ise dört alt başlıkta toplanmıştır. Bu başlıklar altında katalogda yer alan mezarların Form-tipoloji, Hat Sanatı, Yazı dili ve içeriği ile Süsleme özellikleri değerlendirmeye tabi tutulmuştur. Değerlendirme kısmında tarihi ve coğrafi sınırlari içinde yer yer mezar taşlarının diğer sanat eserleriyle olan benzer ve farklı yönleri mukayese edilmiştir. Böylelikle, Anadolu Selçuklu mezar taşları ile klasik Osmanlı mezar taşları arasında kalan bu dönem anlaşılmaya çalışılmış, değişimin yönü ve bunu etkileyen sebepler üzerine bağlantılar kurulmuştur.