turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
3-6 yaş çocuklarda baba mizacı, tutumu ve ruh sağlığının çocuk mizacı ve ruh sağlığı ile ilişkisi

Amaç: Bu çalışmamın amacı 3-6 yaş çocuklarda mizaç ve psikopatoloji gelişimi ile babanın kişiliği, tutumu ve ruh sağlığı arasındaki ilişkileri araştırmaktır. Yöntem: Çalışmamızın örneklemini, Samsun İl Merkezinde bulunan okul öncesi kurumlara devam eden yaşları 36-60 ay arasında değişen 200 çocuk ve ebeveynleri oluşturdu. Çalışmaya katılmak için onam alınan çocukların anneleri; aile ile ilgili bilgileri değerlendirmek için 'Anne için Sosyodemografik Veri Formu', çocuk mizacını değerlendirmek için 'Çocuk Davranış Listesi' ve çocuklardaki psikiyatrik bozuklukların tanınması için 'Erken Çocukluk Envanteri' doldurmuştur. Babaları ise 'Baba için Sosyodemografik Veri Formu', mizaç ve karakterini değerlendirmek için 'Mizaç ve Karakter Envanteri', genel psikopatolojiyi değerlendirmek için 'Kısa Semptom Envanteri' ve tutumlarını değerlendirmek için 'Ebeveyn Tutum Ölçeği' doldurmuştur. Bulgular: Çalışmamızda babanın bütün mizaç ve karakter özelliklerinin, tutum özelliklerinin ve psikopatolojilerinin çocuk mizacı ve psikopatolojisi ile anlamlı bir ilişkide olduğu görülmüştür. Sonuç: Babanın mizaç ve karakter özelliklerinden zarardan kaçınmada artma ve kendi kendini yönetmede azalmanın çocuk mizacındaki olumsuz mizaç özellikleri ile ilişkili olduğu; ayrıca çocukta psikopatoloji gelişiminde diğer mizaç ve karakter özelliklerine göre daha çok ilişkide olduğu görülmüştür. Babanın tutum özelliklerinden ise demokratik tutumunun çocuğun olumlu mizaç özellikleri ve çocuğun psikopatolojisinde azalma ile ilişkiliyken aşırı koruyucu, aşırı izin verici ve otoriter tutumun çocuğun mizacı ve psikopatolojisinde olumsuz sonuçlarının olduğu görülmüştür. Babanın psikopatolojisinin ise bütün psikiyatrik bozuklukların çocukta psikopatoloji gelişiminde artış ve olumsuz mizaç özellikleri ile ilişkili olduğu görülmüştür.
Azerbaycan sözlü edebiyatında laylalar

Bu çalışmada Azerbaycan sözlü edebiyatı türlerinden biri olan 'laylalar' ele alınmıştır. Çocukları uyutmak, sevmek, avutmak için bir ezgiyle söylenen ve anonim olan laylalar Azerbaycan edebiyatında oldukça önemli bir yere sahiptir. Çalışmanın 'Giriş' bölümünde, öncelikle Türk sözlü edebiyatında 'ninni' türü hakkında bilgi verilmiş, ninninin şekil ve muhteva özellikleri ele alınarak kelimenin tarihi seyri incelenmiştir. Azerbaycan sözlü edebiyatındaki laylalarla ilgili açıklamalardan sonra diğer Türk boylarında bu türü karşılayan adlandırmalar ve sözler de bölüme eklenmiştir. 'I. Bölüm'de laylalar metin kısmından hareketle konularına ve söyleyicilerine göre sınıflandırılmıştır. Konularına göre laylalar yedi alt başlıkta toplanmıştır. Laylaların çoğu, 'Dilek ifade eden laylalar' grubuna girmektedir. Daha çok anneler tarafından söylenen laylalarda, annenin çocuğa hitap ederken kullandığı sözlere de yer verilmiştir. 'II. Bölüm'de laylaların dil ve şekil özellikleri ele alınmıştır. Azerbaycan Türkçesinin dil özellikleri layla metinlerinden örnek gösterilerek incelenmiştir. Şekil özellikleri açısından, kafiye, redif, tekrarlar, vezin, başlıkları altında toplanmıştır. Yazıya geçirilmiş laylalar karşılaştırmalı olarak bir araya getirilmiştir. 'Metin' kısmı, çalışmanın 'III. Bölümü''ünde yer almaktadır. Sözlü gelenekte yaşayan ve yazıya sonradan geçirilen laylalar kaynaklarda çoğu kez farklı biçimlerde kaydedilmiştir. Metin bölümünde bu farklılıkların hepsi dipnotlarla gösterilmiştir. Ayrıca laylaların şekil olarak da her zaman geleneksel formunu korumadığı görülmüş, zaman zaman bu kalıpların dışına çıkan layla örneklerine rastlanılmıştır. Çalışmanın 'Sonuç' bölümünde verilerden elde edilen sonuçlar sunulmaktadır. Bu bölümden sonra metinlerde geçen yabancı bazı kelimeler için 'Sözlük' hazırlanmıştır. Faydalanılan eserler 'Kaynakça' bölümde sıralanmıştır. 'Ekler' bölümünde de notalarıyla layla metinlerine yer verilmiştir.
Çocuk diş hekimliğinde 'ask-tell-ask' yönteminin etkinliğinin davranış yönlendirmesi açısından değerlendirilmesi

Bu tez çalışmasında 3-5 yaş grubu dental kaygılı çocuk hastalarda 'ask-tell-ask' davranış yönlendirme tekniğinin 'tell-show-do' yöntemi ile muakayese edilerek etkinliklerinin değerlendirilmesi hedeflenmiştir. Gazi Üniversitesi Diş Hekimliği Fakültesi Pedodonti Anabilim Dalı İlk Muayene Birimine başvuran 3-5 yaş grubu hastalarda girişimsel dental tedavi tecrübesi bulunmayan, pulpitis ile ilişkili diş ağrısı hikayesi olmayan, mental-gelişimsel-nöropsikiyatrik bozukluğu bulunmayan 52 hasta çalışmaya dahil edilmiştir. Çocukların dental kaygı düzeylerinin tespit edilmesinde 'Venham Resim Testi' kullanılmıştır. Çocuk hastalar iki gruba ayrılarak ask-tell-ask ve tell-show-do davranış yönlendirme tekniği kullanılarak fluorid vernik uygulaması yapılmaya çalışılmıştır. Yapılan analizler sonucu 3-5 yaş grubu çocuklarda davranış uyumu açısından 'ask-tell-ask' ve 'tell-show-do' davranış yönlendirme teknikleri arasında istatistiksel olarak anlamlı düzeyde bir fark olmadığı tespit edilmiştir. Yaşın artmasıyla birlikte çocukların davranış yönlendirme tekniklerini daha rahat kabul ettikleri bulgulanmıştır. 'Ask-tell-ask' ve 'tell-show-do' teknikleri ebeveyn kabulü yönünden karşılaştırıldığında aralarında istatistiksel olarak anlamlı düzeyde bir fark olmadığı tespit edilmiştir. Ülkemizde 'ask-tell-ask' davranış yönlendirme tekniğinin etkinliğini değerlendiren ilk araştırma özelliği taşıyan bu tez çalışması ile aynı alanda yapılacak çalışmalara öncülük etmek amaçlanmıştır.
Sokakların çocuk oyun alanı olarak kullanılabilirliğine ilişkin bir yöntem denemesi: Süleymaniye örneği

Çocuğun fiziksel ve sosyal gelişiminde ana-babadan aldığı genler kadar, çevrenin de etkisi büyüktür. Yakınlık, uzaklık, yükseklik, alçaklık, sertlik, yumuşaklık, karanlık, aydınlık gibi kavramları çocuk oyunla görür, algılar ve öğrenir. Çocuk için oyun bir yaşam tarzıdır. Çocuğun dış dünya ile iletişim sağladığı ilk mekan ise evinin etrafındaki 30 ile 50 m. lik alandır. Bu nedenle çocuğun yakın mekanı çocuğun oyun ihtiyaçlarına, güvenliğine, karşılık verebilecek şekilde düzenlenmiş alanlara yer vermelidir. Ancak kentleşmenin getirdiği sorumluluklar ve güçlükler yetişkinlerin olduğu kadar çocukların da sırtına bir yük gibi binmiştir. Eskiden seyrek ve sakıncasız taşıt araçları, sokakta sakinlerinin, çocukların ve satıcıların bir arada bulunmalarını elvermekte, çocuk komşularını ve mahallesini yavaş yavaş keşfedebilmekteyken, günümüz kentlerinde yaşayan çocuklar, bu ilişki biçimlerinin ve bu yerlerin tümüyle yabancısıdırlar. Gelişimini tamamlamış eski kent merkezleri çocuğun yakın mekanında 'uygun çocuk oyun alanlarına' firsat tanımadığı gibi artan motorlu taşıt ve onun getirdiği emniyetsiz ortam ise çocuğa evinin önündeki sokağı da çok görmektedir. Oysa bir takım kurallar, trafik düzenlemeleri ve yerel yönetim -halk dayanışması ile trafik kontrol altına alınabileceği gibi, sokakta; otopark, oturma- dinlenme alanı, çocuk oyun alanı gibi ihtiyaçlar da karşılanabilecektir. Böylece- Hollanda, Danimarka, Norveç ve Almanya'nın öncülük ettiği ve Woonerf; oyun sokağı olarak adlandırılan yöntem ile- sokak yaşayanları arasında sosyal ilişkilerin güçlenmesine yardımcı olunabileceği gibi, çocuklar için de güvenli ve gerekli bir ortam yaratılmış olunacaktır. Eski bir kent merkezi olan Süleymaniye 'de-seçilen yoğun kullanımlı konut alanında- edinilen bilgiler ile yaklaşık 700 civarında çocuk yaşadığı sonucuna ulaşılmıştır. Alanda mevcut çocuk oyun alanı olmadığı gibi var olan sanayi ve ticaret fonksiyonlannın yarattığı yoğun ulaşım kullanımı nedeniyle sokakların çocuk oyun alanı olarak kullanımını da engellemektedir. Bu çalışmada 6-14 yaş grubundaki çocuklarla yapılan yüz-yüze görüşmeler ve anketlerle, çocukların yoğun olarak hafta içi okul sonrası, hafta sonlan tam gün, erkek ve kızların birbirlerinden ayrılarak evlerinin önündeki sokakları kullandıkları, ancak hareket halindeki araçların kendilerini rahatsız ettiği sonuçlarına ulaşılmıştır. Bir önceki bölümde anlatılmak istenen yöntemlerle ise sokakların çocukların oyun alanı ihtiyaçlarına çözüm olabileceği vurgulanmaya çalışılmıştır. Vffl
Çocuklarda migren ve sağ-sol şant sıklığı

Migren baş ağrısı çocukluk çağı baş ağrılarının en önemli ve en sık görülen tipidir. Çocukların %3-10'unu etkilemektedir. Erkeklerde 3-5 yaş aralığında daha fazla iken 5 yaşından sonra kızlarda giderek daha sık görülmekte ve 9-11 yaşında her iki cinste prevalans eşitlenmektedir. Son yıllarda erişkinlerde yapılan çalışmalarda migren hastalarında, özellikle auralı migrenlilerde sağ-sol şant oranı yüksek olarak bulunmuştur. Ayrıca, semptomatik sağ-sol şant hastalarında da auralı migren oranı yüksek oranda saptanmaktadır. Literatürde çocukluk çağında bu konuyu araştıran çalışmaya rastlanmamıştır. Çalışmamızda çocukluk çağı yaş grubunda auralı ve aurasız migren hastalarında sağ-sol şant oranı ve sağ-sol şantın migren baş ağrısının bazı klinik özellikleri ile ilişkisinin araştırılması amaçlanmıştır. Bu amaçla çalışmaya; 20 auralı migren (yaş ortalaması 12 ,22 2,94; %50'si erkek, %50'si kız), 20 aurasız migren (yaş ortalaması 11 ,1 2,58; %55'i erkek, %45'i kız), 20 kontrol (yaş ortalaması 11 ,10 3,09; %60'ı erkek, %40'ı kız) olmak üzere yaş ve cinsiyet açısından eşleştirilmiş 60 çocuk alındı. Üç grup kontrastlı-transkranial doppler ve transtorasik ekokardiyografi kullanılarak tespit edilen sağ-sol şant oranları açısından karşılaştırıldı. Ayrıca şantı olan ve olmayan çocuklar migren baş ağrısının bazı klinik özellikleri, tarafımızdan hazırlanan migren bilgi formu ve yüz/çizgi ağrı skalası kullanılarak karşılaştırıldı. Auralı migren grubunda, aurasız migrenli hastalara ve kontrol grubuna göre transkranial dopplerde şant ve transtorasik ekokardiyografide patent foramen ovale daha yüksek oranda bulundu. Tüm çalışma grubu için tespit edilen sağ-sol şant nedeni 1 hasta dışında patent foramen ovale idi. Çalışmamızda ayrıca sağ-sol şantı olan çocuklarda olmayanlara göre aylık migren atak sıklığı, atak süresi, şiddeti, ailede baş ağrısı öyküsü açısından fark yoktu. Şantı olan hastalarda valsalva manevrası ile atağın tetiklenme oranı %39, şantı olmayan hastalarda %9 olarak bulundu. İki grup arasında istatistiksel olarak anlamlı fark yoktu. Çalışmamız çocuklarda migren ile sağ-sol şant ilişkisini araştıran ilk çalışma olması nedeniyle önemlidir. Çalışmamız göstermiştir ki erişkinlerde olduğu gibi sağ-sol şant oranı çocuklarda da auralı migrenli grubunda daha yüksektir. Auralı migren baş ağrısının oluşumu ile sağ-sol şantın nedensel ilişkisine dair yapılacak çalışmalar migren kliniği ve tedavisine dair yeni bilgileri ortaya çıkaracaktır.
Korunma ve bakım altında bulunan çocukların duygusal zeka düzeylerinin bazı değişkenler açısından incelenmesi

Araştırmada, korunma ve bakım altında bulunan çocukların duygusal zeka düzeylerinin bazı değişkenler açısından incelenmesi amaçlanmıştır. Araştırmaya İstanbul, Trabzon, Samsun, Giresun, Gümüşhane ve Rize illerinde Aile ve Sosyal Politikalar İl Müdürlüğüne bağlı kuruluşlarda korunma ve bakım altında bulunan 141'i kız, 86'sı erkek olmak üzere toplam 227 çocuk katılmıştır. Korunma ve bakım altında bulunan çocukların duygusal zeka düzeylerini belirlemek amacıyla ''Bar-On Duygusal Zeka Ölçeği Çocuk ve Ergen Formu'' ile çocukların demografik verilerini toplamak amacıyla ''Kişisel Bilgi Formu'' kullanılmıştır. Verilerin analizinde SPSS programı kullanılarak frekans dağılımı tablolarına, betimsel istatistiklere yer verilmiş, normal dağılım gösteren durumlarda Tek Yönlü Varyans Analizi ve Bağımsız Örneklemler T-Testi; anlamlı farklılığın olması durumunda, farklılığın hangi gruptan kaynaklandığını saptayabilmek amacıyla LSD testi kullanılmıştır. Normal dağılım göstermeyen durumlarda Kruskal Wallis H-Testi ve Mann Whitney U-Testi uygulanmıştır. Araştırma sonucunda, yaş, cinsiyet, sınıf düzeyi, korunma ve bakım altına alındığı yaş, korunma ve bakım altında bulunduğu süre, aynı/başka kuruluştaki kardeş durumu değişkenlerine göre, duygusal zeka boyutlarının en az birinde, istatistiksel açıdan anlamlı bir farklılık olduğu; kardeş sayısı, doğum sırası, hizmet aldığı kuruluş, ebeveynin hayatta olma durumu, kuruluşa gelmeden önceki bakım veren, ziyaret ve izin durumu değişkenlerine göre istatistiksel açıdan anlamlı bir farklılık olmadığı saptanmıştır.
Travmaya uğramış çocukların suçluluk-utanç duyguları ve bağlanma tarzlarının incelenmesi

Amaç: Cinsel istismar maruziyeti sonrasında çocukların yaşadığı suçluluk-utanç duygularının yaşamları üzerindeki olası etkilerini incelemek, cinsel istismar mağdurlarının bağlanma paternleriyle suçluluk-utanç duyguları ve ortaya çıkan psikiyatrik tanıların ilişkisini değerlendirmektir. Yöntem: Olgu ve karşılaştırma gruplarının her birinde yaş ve cinsiyet açısından birbirine eşitlenmiş 33 çocuk/ergen bulunmaktadır. Çalışmada Sosyodemografik veri formu, Okul Çağı Çocukları için Duygulanım Bozuklukları ve Şizofreni Görüşme Çizelgesi- Şimdi ve Yaşam Boyu Şekli- Türkçe Uyarlaması, Suçluluk-Utanç Ölçeği, Test of self-conscious affect for children and adolescents/ Çocuklar ve Ergenler için özbilinçlilik duygulanımları testi, Çocuk Ana-baba İlişki Ölçeği, Ana-babaya Bağlanma Ölçeği kullanılmıştır. Bulgular: Olgu grubundaki katılımcıların anneleri daha çok çalışan annelerden oluşmaktadır. Ancak çalışma koşulları genellikle ağırdır. Olgu grubunun ebeveynlerinin boşanma oranları karşılaştırma grubuna göre oldukça yüksektir. Olgu grubunda intihar düşüncesi olan katılımcıların oranı karşılaştırma grubuna göre istatistiksel olarak anlamlı derecede yüksektir. Olgu grubundaki kızların utanç puanlarının karşılaştırma grubundaki kızlara oranla yüksek olduğu, ek olarak cinsiyet açısından farklara baktığımızda, kızların erkeklere göre suçluluk ve utanç puanlarının daha yüksek olduğu bulunmuştur. Olgu grubundaki ergenlerin ebeveynlerine bağlanma kalitesinin karşılaştırma grubuna göre daha zayıf olduğu ancak az sayıda olan çocuk katılımcılarda bu durumun tersine olduğu görülmüştür. Çalışmamızın sonuçlarına göre utanç puanları arttığında çocukların genel işlevselliği azalmaktadır. Ayrıca anne-baba ile bağlanma kalitesi arttığında utanç ve suçluluk puanları azalmaktadır. Sonuç: Bulgularımız bağlanma kalitesi ve cinsel istismar maruziyetinin yakından ilişkili olduğunu destekler niteliktedir, ancak sebep-sonuç ilişkisinin daha net anlaşılabilmesi için uzunlamasına çalışmalara ihtiyaç vardır. Travma ve suçluluk-utanç ilişkisinin de daha iyi anlaşılabilmesi için gözlemsel çalışmalar yapmak daha objektif olabilir.
Dikkat eksikliği ve hiperaktivite bozukluğu olan çocuklarda göz muayene bulgularının incelenmesi

Dikkat eksikliği hiperaktivite bozukluğu çocukluk çağında en sık görülen nörodavranışsal bozukluktur. Çocuklukta başlayan ve okul performansında, entellektüel performansta, sosyal beceride ve mesleki performansta bozulmaya neden olan uygunsuz dikkatsizlik, hiperaktivite ve dürtüsellik gelişimiyle tanı alır. Dikkat eksikliği hiperaktivite bozukluğu tanısı konulmamış ancak konverjans ve akomodasyon anormalileri nedeniyle okurken ya da sınıfta dersi dinlerken çoğunlukla azalmış veya hiçbir şekilde sağlayamadıkları odaklanmaları olan çocuklar rapor edilmiştir. Önceki çalışmalarda DEHB'nin fiksasyonda artmış sakkadik göz hareketleri ve konverjans yetmezliği gibi çeşitli göz hareket bozuklukları ile ilişkili olabileceği gösterilmiştir. Şimdiye kadar birkaç çalışma DEHB hastalarında görsel fonksiyon ve oküler özellikler üzerine yapılmıştır. Tanı almamış refraktif kusurlar, konverjansın yakın kırılma noktası, şaşılık ve dikkat eksikliği ve hiperaktivite bozukluğu ilişkisini saptamak amacıyla planlanan bu klinik araştırmada, 4-16 yaş arasında olan Haziran 2016 Ağustos 2016 tarihleri arasında Mersin Üniversitesi Tıp Fakültesi Çocuk ve Ergen Ruh Sağlığı Hastalıkları Anabilim Dalı polikliniğinde dikkat eksikliği ve hiperaktivite bozukluğu tanısı almış 58 hasta ile Mersin Üniversitesi Tıp Göz Hastalıkları Anabilim Dalı polikliniğine başvuran 58 hastadan oluşan kontrol grupları oluşturuldu. Dikkat eksikliği ve hiperaktivite bozukluğu olan hastalar ile kontrol grubu refraktif kusurları, konverjans, şaşılık açısından değerlendirildi. Çalışmaya alınan hastalarda sferik ve astigmatik refraktif kusurlar, sferik ekivalan, anizometropi, konverjansın yakın kırılma noktası, şaşılık, cinsiyet, yaş verileri açısından gruplar arasında istatistiksel anlamlı farklılık saptanmamıştır (p 0.05). Konverjansın yakın kırılma noktası 10-16 yaş aralığında kontrol grubunda hasta grubuna göre istatiksel olarak anlamlı yüksek bulunmuştur (p<0.05). Çalışmamızdaki konverjansın yakın kırılma noktasının ve refraktif kusurun insidansı genel popülasyondaki insidans ile benzer bulunmuştur. Elde ettiğimiz sonuçlar konverjans yakın kırılma noktası ve dikkat eksikliği ve hiperaktivite bozukluğu arasında zayıf bir ilişkinin olduğunu göstermektedir. Daha fazla hastanın katılımıyla yapılacak çok merkezli çalışmalar bu hastalık ve konverjans yakın kırılma noktası arasındaki ilişkiyi daha anlaşılır ve net bir şekilde ortaya koyabilir.
Çocuk gastroenteroloji bilim dalında yapılan karaciğer biyopsilerinin endikasyonlar, komplikasyonlar ve tanı açısından değerlendirilmesi

Amaç: Çocuk Gastroenteroloji Bilim Dalında yapılmış olan karaciğer biyopsilerinin endikasyonları, klinik ve laboratuar veriler, ön tanı, histopatolojik tanıları ve gelişen komplikasyonlar açısından analizi amaçlanmıştır. Gereç ve Yöntem: Çalışma, 2008- 2017 yılları arasında, Çocuk Gastroenteroloji Bilim Dalı'nda ya da diğer bilim dallarında takipli olup çeşitli nedenlerle karaciğer biyopsisi yapılan hastaların bilgilerinin, geriye dönük ve kayıtlı veriler üzerinden incelenmesiyle yürütülmüştür. 0-18 yaş grubu arasında, karaciğer biyopsisi yapılan olgular, çalışma grubunu oluşturmuştur. Bulgular: Toplamda 264 hastaya biyopsi yapılmıştır. 78 hastaya klinik laboratuar incelemelerle spesifik ön tanı belirlenemeden biyopsi yapılmıştır. En sık görülen diğer endikasyonlar; %21, 5 talasemi major hastalarında demir birikimi, %11, 3 viral hepatit, %8 GVHH, %7,2 otoimmün hepatit, %5,7 Wilson Hastalığı, %5,3 neonatal kolestaz, %4,5 metabolik hastalıklar ve %2,3 toksik hepatittir. Biyopsi sonuçlarına göre en sık histopatolojik tanılar; 57 (%21,5) hastada talasemi majör nedeniyle oluşan demir birikimi, 30 (%11,4) hastada viral hepatit, 15 (%5,7) hastada otoimmün hepatit, 14 (%5,3) hastada toksik hepatit, 13 (%4,9) hastada çeşitli metabolik hastalıklar, 12 (%4,5) hastada Wilson Hastalığı, 11 (%4,2) hastada GVHH, 15 (%5,7) hastada çeşitli neonatal kolestazlar, 6 (%2,3) hastada steatohepatit olarak saptanmıştır. 4 (%1,5) hastada komplikasyon gelişmiştir. Bu komplikasyonlar; 2 hastada kanama, 1 hastada karın duvarında hematom, 1 hastada da işlem sırasında KPR ile dönen solunum arresti şeklinde gerçekleşmiştir. Sonuç: Çalışmamızda elde ettiğimiz sonuçlar, özellikle endikasyonlar ve histopatolojik tanıların sıklığı anlamında biyopsi yapılan çocukları inceleyen diğer çalışmalardaki verilerle sıklık açısından farklılıklar taşımaktadır. Ülkelerin sosyoekonomik düzeylerinin aynı olmaması, popülasyonların farklı genetik ve metabolik hastalıklara yatkınlıkları, çalışmalarda hastaların yaş gruplarının aynı olmaması gibi sebeplerden dolayı bu farklılıkların olabileceği düşünülmüştür. Çalışmamızdaki sonuçlara göre, klinik ve laboratuar incelemelerle ön tanı koyulamayan hastalarda biyopsi sonucunda da %73, 4 oranında spesifik hastalıkbulguları elde edilememiştir. Buradan biyopsinin kesin tanı koymadaki önemi anlaşılmakla birlikte, klinik ve laboratuar incelemelerin de son derece önemli olduğu sonucu çıkmaktadır. Merkezimizde biyopsi yapılan hastalarda literatürdeki verilere göre daha az oranda komplikasyon görülmüştür. Çalışmamız 9 yıllık süreçte yapılan karaciğer biyopsisi sonuçlarının tanımlanması açısından önem taşımaktadır.
Akut sistit ve akut pyelonefrit tanılı hastalarda mpv düzeylerinin karşılaştırılması

Amaç: Çocuklarda idrar yolu enfeksiyonları solunum yolları enfeksiyonlarından sonra en sık görülen enfeksiyon grubunu oluşturmaktadır. Eğer erken tanınıp yeterli ve uygun tedavi edilmez ise çocuklarda İYE mortalitesi yüksek seyreden bir hastalık grubudur. Alt üriner sistem ve üst üriner sistem enfeksiyonlarının ayrımı takip ve tedavi açısından önemlidir. Bu çalışma ile MPV'nin sistit ve pyelonefrit ayırıcı tanısındaki yerini araştırmayı amaçladık. Yöntem: Kesitsel nitelikteki bu çalışma ile retrospektif olarak ocak 2014 ve ocak 2016 tarihleri arasındaki sistit ve pyelonefrit tanılı hastalar tarandı. Hastaların idrar tetkiki, idrar kültürü, hemogram ve CRP parametreleri analiz edildi. Analiz için SPSS 21 programı kullanıldı. p< 0,05 anlamlı olarak kabul edildi. Bulgular: İYEtanılı hastalarda kız çocuk oranı erkek çocuk oranından fazla idi. Pyelonefrit tanısı alan çocuklarda WBC, CRP, lökositüri parametreleri sistit tanısı alan çocuklara ve sağlıklı kontrol gruba göre daha yüksek idi. MPV değerinin en yüksek olduğu grup sistit tanısı alan hasta grubu idi. Sonuçlar: MPV düzeylerinin sistit ve pyelonefrit ayırıcı tanısında kullanılamadığını fakat üst üriner sistem enfeksiyonlarında hb düzeylerinin daha düşük olduğunu saptadık.
Klinik olarak dikkat eksikliği hiperaktivite bozukluğu tanısı konan çocuk ve ergenlerde, Moxo dikkat eksikliği hiperaktivite testi sonuçlarının uyumluluğunun değerlendirilmesi

Klinik Olarak Dikkat Eksikliği Hiperaktivite Bozukluğu Tanısı Konan Çocuk ve Ergenlerde, MOXO Dikkat Eksikliği Hiperaktivite Testi Sonuçlarının Uyumluluğunun DeğerlendirilmesiDikkat Eksikliği Hiperaktivite Bozukluğu çocuklarda en sık rastlanılan psikiyatrik bozukluklardan birisidir. Zamanında konulmuş doğru bir tanı, doğru bir tedaviyi de beraberinde getirecek ve DEHB'li bireyin hayatını kolaylaştıracaktır. Ancak, tanı koymaya yardımcı araçların subjektif doğası sebebiyle, klinik tanıyı destekleyen testlerin yetersiz olduğu bilinmektedir. Bu araştırmanın amacı, DEHB semptomlarını değerlendiren MOXO computerized continous performance testinin, klinik tanıyı destekleyen sonuçlar verip vermediğini incelemektir. Bu çalışmada özel bir hastane örnekleminde çocuk ve ergen psikiyatristi tarafından DEHB tanısı alan 30 çocuk ve ergenden oluşan deney grubu ve herhangi bir psikiyatrik rahatsızlığı bulunmayan 20 çocuk ve ergenden oluşan kontrol grubuna MOXO d-CPT uygulanarak iki grup arasındaki performans farkları incelenmiştir. DEHB'liler, normallerle kıyasla dikkat, zamanlama, dürtüsellik ve hiperaktivite parametrelerinde daha zayıf performanslar göstermişlerdir. Dikkat parametresinde deney grubunun iyi performans düzeyi kontrol grubuna kıyasla istatistiksel olarak anlamlı derecede düşük bulunmuştur. Çalışma sonuçları MOXO d-CPT'nin klinik tanıyı destekleyen sonuçlar verdiği şeklindeki önceki çalışma bulgularını desteklemektedir. DEHB populasyonunda testin tanıda yardımcı olmada geçerlilik ve güvenilirliliğinin daha büyük örneklemlerde ve izlemsel çalışmalarla araştırılmasına ihtiyaç vardır.