turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Otizm spektrum bozukluğu tanısı alan çocukların annelerinde görülen depresyon-anksiyete belirtileri ve damgalanma algısı

Amaç: Çalışmamızda, otizm spektrum bozukluğunun, bu bozukluğa sahip çocukları annelerinde içselleştirilmiş damgalanma algısı, depresyon, anksiyete belirtileri ve yaşam kalitesi üzerine etkisi araştırılmıştır. Yöntem: Araştırmamız, 20 Nisan- 25 Aralık 2017 tarihleri arasında, Dicle Üniversitesi Tıp Fakültesi Çocuk ve Ergen Ruh Sağlığı ve Hastalıkları Anabilim Dalı polikliniğine başvuran ve OSB tanısı ile en az 6 ay süreyle takip edilen 69 hastadan oluşmaktadır. Hastaların bireysel ve ailesel özelliklerini değerlendiren sosyodemografik veri formu klinisyen tarafından dolduruldu. Hastaların annelerine Beck Depresyon Ölçeği, Beck Anksiyete Ölçeği, Ruhsal Hastalıklarda İçselleştirilmiş Damgalanma Ölçeği ve Otizmde Yaşam Kalitesi Anketi-Ebeveyn Sürümü uygulandı. Bulgular: Araştırmada bulunan 69 hastanın 58'i erkek (%84), 11'i kız (%16) çocuktu ve yaş ortalaması 4,5 1, 3 yıl idi. Babaların yaş ortalaması 37 ,1 6,6; annelerin yaş ortalaması 32,7 5, 6 olarak tespit edildi. Hastaların annelerinin içselleştirilmiş damgalanma algısı, depresyon ve anksiyete belirtilerinin orta düzeyde olduğu saptandı. Hastaların annelerinin yaşam kalitesi ve yaşam memnuniyeti puanları düşük bulundu. Özel eğitim alan hastaların annelerinde içselleştirilmiş damgalanma algısının daha yüksek olduğu saptandı. Annelerin eğitim düzeyi arttıkça içselleştirilmiş damgalanma algısının azaldığı tespit edildi. İçselleştirilmiş damgalanma algısı ile anksiyete ve depresyon belirtileri arasında anlamlı pozitif ilişki saptandı. Anksiyete belirtileri ile depresyon belirtileri arasında anlamlı pozitif korelasyon tespit edildi. İçselleştirilmiş damgalanma algısı, anksiyete ve depresyon belirtileri ile anne yaşam kalitesi ölçeği, çocuk sorunlu davranış ölçeği ve yaşam memnuniyeti skoru arasında anlamlı negatif ilişki olduğu saptandı. İçselleştirilmiş damgalanma algısı, anksiyete ve depresyon belirtileri arttıkça annenin yaşam kalitesinin düştüğü sapandı. Hastaların sorunlu davranışları arttıkça içselleştirilmiş damgalanma algısı, depresyon ve anksiyete belirtilerinin arttığı tespit edildi. 10 değişken veri ile uygulanan faktör analizinde 3 ana faktör tespit edildi. Bu faktörler anne zorlukları, yaş ve annenin eğitim düzeyi olarak değerlendirildi. Sonuç: Bu çalışmayla otizm tanısıyla takip edilen çocukların annelerinin eğitim düzeyi arttıkça içselleştirilmiş damgalanma algısının azaldığını saptadık. Annelerin depresyon belirtileri arttıkça anksiyete belirtileri ve içselleştirilmiş damgalanma algısının arttığını gösterdik. Annelerin içselleştirilmiş damgalanma algısı arttıkça yaşam kalitesinin düştüğünü saptadık. Çocukların sorunlu davranışlarının annelerde içselleştirilmiş damgalanma algısını arttığını gösterdik. Yaptığımız faktör analizi ile çalışmamızda annenin yaşadığı zorlukların en büyük faktör olduğunu saptadık. Bizim çalışmamız; çocuğunda otizm tanısı olan annelerin içselleştirilmiş damgalanma algısı, anksiyete-depresyon belirtileri ve yaşam kalitesini araştıran bir çalışma olarak bu sorunların ele alınması gerektiğini vurgulamaktadır.
Bir ağız ve diş sağlığı merkezi'ne başvuran 7-14 yaş arası çocuklarda anksiyete düzeyleri ve etkileyen faktörler

Ülkemizde çocukluk çağı sağlık sorunları içinde TUİK'in 2014 verilerine göre 7-14 yaş grubu çocuklarda % 24.5 ile ağız ve diş sağlığı sorunları ilk sırada yer almaktadır. Bunun temelinde ailelerin ağız diş sağlığına yönelik uygulama eksiklikleri yer aldığı gibi anksiyete de görülebilmektedir. Hemşirelik alanında yapılmış doğrudan çocuklarda diş tedavisine bağlı anksiyete araştırmasına rastlanmamıştır. Literatürde dental anksiyetesi olan bireylerin daha az sıklıkta dişlerini fırçaladıkları, diş bakımı ile zayıf uyum yaptıkları görülmüş, diş çürükleri ile dental anksiyete arasında pozitif bir ilişki olduğu belirlenmiştir. Bu çalışmada bir ağız-diş sağlığı merkezine başvuran 7-14 yaş arası çocuklarda anksiyete düzeyleri ve bunu etkileyen faktörlerin belirlenmesi amaçlanmıştır. Veriler, araştırmacılar tarafından oluşturulan 30 sorulu sosyo-demografik soru formu ve Fleisig, Rabian, ve Peterson (1991) tarafından geliştirilen ve Jokic-Begic, Jurin ve Korajlija (2011) tarafından revize edilen, Seçer (2013) tarafından Ülkemiz için Türkçe geçerlilik ve güvenirlilik çalışması yapılmış olan, 15 maddeli likert tipi 'Çocuklarda Anksiyete Duyarlık Ölçeği ' kullanılarak toplanmıştır. Verilerin değerlendirilmesinde yüzdelik, ortalama, nonparametrik önemlilik testleri, korelasyon testi kullanılmıştır. Araştırmanın bağımlı değişkeni çocukların anksiyete düzeyleri, bağımsız değişkenleri yaş, cinsiyet, geliş nedeni vb. sosyo-demografik özelliklerdir. DMFT indeksi muayene esnasında diş hekimi tarafından belirlenmiştir. Araştırmanın evrenini Kırıkkale Ağız-Diş Sağlığı Merkezi'ne başvuran 7-14 yaş grubu çocuklar oluşturmuştur. Minitab 16 programında yapılan power analizinde örneklem büyüklüğü 406 olarak hesaplanmış, çalışma 408 çocukla tamamlanmıştır. Çalışma sonucunda çocukların orta düzeyde kaygılı oldukları saptanmıştır. Yaş, diş hastanesine geliş nedeni, yapılacak işlemin açıklanma durumu ile anksiyete düzeyi arasında istatistiksel düzeyde anlamlı ilişki olduğu gözlenmiştir. DMFT indeksi ile anksiyete düzeyi arasında da pozitif yönde korelasyon olduğu saptanmıştır. Yaş, anne çalışma durumu, diş fırçalama alışkanlığı, diş fırçalama süresi, diş ipi kullanımı, bebeklik döneminde uzun süre emzik ve biberon kullanımı, her gün abur-cubur tüketiminin DMFT indeksini etkilediği belirlenmiştir.
Klaritromisin kullanan pediatrik hastalarda ilaç-ilaç etkileşimi

İlaç-ilaç etkileşimleri pediatrik hastalarda önem kazanmaktadır. Pediatrik hastaların sık kullandıkları ilaç gruplarından biri de antibiyotiklerdir. Makrolid grubu antibiyotikler alt ve üst solunum yolu, yumuşak doku ve otitis media enfeksiyonlarında kullanılır; penisilin allerjisi olan hastalarda tercih edilmektedir. Klaritromisinin ilaç-ilaç etkileşimleri sonucunda QT intervalinden yükselme, miyokard depresyonu görülebilmektedir. Çalışmamızın amacı pediatrik olgularda klaritromisinin ilaç-ilaç etkileşim sıklığını incelemektir. Çalışma 01-01-2015/31-12- 2015 tarihleri arasında İstanbul ili Ümraniye ve Üsküdar ilçelerinde serbest eczanelere başvuran ve reçetelerinde klaritromisin bulunan pediatrik yaş grubu 60 erkek ve 40 kız hasta olmak üzere 100 birey üzerinde yürütülmüştür. Araştırmada ilaç-ilaç etkileşim oranı %18 olarak bulunmuş ve cinsiyet açısından anlamlı fark bulunmamıştır. Klaritromisin ilaç-ilaç etkileşimlerinin %60'ı lidokain ile olduğu tespit edilmiştir. Sonuç olarak %72,3'ü diğer ilaç-ilaç etkileşimi, %27, 7 si ise Klaritromisin-ilaç etkileşimi olarak bulunmuştur. İlaç-ilaç etkileşimlerinin önlenmesinde hekimlerin ve eczacıların farmakovijilans sistemine katılım oranlarını artırmaya yönelik eğitimler, hasta ve/veya hasta yakınlarına çoklu ilaç kullanımının zararları, akılcı ilaç kullanımı konusunda eğitimler verilmelidir.
Sokakta yaşayan madde bağımlısı çocuklarda öfke ve saldırganlık düzeyi

Araştırma sokakta yaşayan madde bağımlısı çocuklarda öfke ve saldırganlık düzeyini belirlemek amacıyla tanımlayıcı olarak yapılmıştır. Araştırma Ekim 2013 -Mart 2014 tarihleri arasında 103 sokakta yaşayan ve madde kullanan çocukla yapılmıştır. Çalışmada veri toplama aracı olarak; birey tanıtım formu, 'Saldırganlık Ölçeği', 'Sürekli Öfke ve Öfke Tarz Ölçeği', 'Bağımlılık Profil İndeksi ' kullanılmıştır. Çocukların %67'sinin aileyle olan anlaşmazlıklardan dolayı sokakta kalmayı tercih ettikleri, %35'inin sokakta kaldığı süre içinde şiddete maruz kaldıkları, %70.9'unun madde etkisi altında kendine zarar verdiği, %69.9'unun madde kullanımı nedeniyle yasal sorun yaşadığı belirlenmiştir. Çocukların SÖ toplam puanı 146 .78 25.91, SÖÖTÖ, sürekli öfke alt ölçeğinin puan ortalaması 31.05 9. 00 iken, öfke içe vurum alt ölçeğinin 19 .02 4.55, öfke dışavurum alt ölçeğinin 23.04 6. 19 olarak bulunmuştur. Çocukların SÖ toplam puan ortalaması ile sürekli öfke ve öfke içe vurum alt ölçeği arasında pozitif yönde anlamlı ilişki, öfke kontrolü ile negatif yönde anlamlı bir ilişki bulunmuştur (p<0.05). BAPİ ile öfke kontrol alt ölçeği arasında negatif yönde anlamlı bir ilişki saptanmıştır (p<0.05). Çalışma sonuçlarımız madde kullanımının sokak çocuklarında öfke kontrolünü olumsuz yönde etkilediğini, sürekli öfke ve öfke içe vurumunun saldırganlığı artırdığını ortaya koymuştur.
Bilgisayarlı tomografi ile gerçekleştirilen toraks, abdomen ve pelvis incelemelerinde boyuta bağlı doz tahminleri: Çocuk ve yetişkin hastalar

BİLGİSAYARLI TOMOGRAFİ İLE GERÇEKLEŞTİRİLEN TORAKS, ABDOMEN VE PELVİS İNCELEMELERİNDE BOYUTA BAĞLI DOZ TAHMİNLERİ: ÇOCUK VE YETİŞKİN HASTALARİsmail ÖzsoykalDokuz Eylül Üniversitesi Sağlık Bilimleri EnstitüsüMedikal Fizik Anabilim Dalı, İnciraltı-İZMİRozsoykal@gmail. comAmaç: Bilgisayarlı Tomografi incelemeleri için Hacimsel Bilgisayarlı Tomografi Doz İndeksi hasta boyutunu dikkate alan bir doz bilgisi içermemektedir. CTDIvol bilgisi ve boyuta bağlı dönüşüm faktörlerinin çarpımıyla bulunan Boyuta bağlı Doz Tahminleri, hasta boyutunu da dikkate alıp daha güvenilir doz sonuçları vermekte, ancak bunun yanında karmaşık bir dizi hesaplama gerektirmektedir. Bu çalışma hasta vücudu boyunca otomatik BBDT hesabını yapabilecek bir yazılım geliştirmeyi ve tüm kesitlere ait ortalama BBDT değerleriyle merkezden elde edilen BBDT değerlerini karşılaştırmayı amaçlamaktadır. Gereç ve Yöntem: Toraks, abdomen ve pelvis bölgelerini içeren 55 ardışık pediatrik BT incelemesi üzerinde çalışıldı. Hastanın kesitsel alanına eşdeğer su çapından yola çıkarak her kesite ait fDsu değerlerinin hesaplanması için MATLAB tabanlı bir algoritma kullanıldı. İncelemeye özel CTDIvol parametreleri doz raporlarından alındı. Sadece toraks (1), sadece abdomen (2), sadece pelvis (3), toraks ve abdomen (4), abdomen ve pelvis (5) ve TAP (6) olacak şekilde 6 varsayımsal tarama aralığı için BBDT değerleri hesaplandı. Bu hesaplamalarda iki BBDT değeri belirlendi ve karşılaştırıldı: tüm tarama aralığı üzerinden alınan ortalama BBDT (1) ve her tarama aralığının merkezindeki BBDT (2). Bulgular: Her iki BBDT değerleri arasındaki ortalama karekök farkı 1'den 6'ya kadar olan tarama aralıkları için sırasıyla 0.4, 0.5, 0.3, 1.0, 1.5 ve 0.7 mGy olarak bulunmuş olup bu değerler yine sırasıyla %3, %4, %2, %7, %10, %5 değerlerinde yüzdelik farklara denk gelmektedir. Sonuç: Pediatrik incelemeler için, tüm kesitler üzerinden ortalama BBDT hesabı yapmak yerine, ortalama CTDIvol değeri ve merkezi kesitte hesaplanan fDsu değerini kullanarak kabul edilebilir bir ortalama BBDT yaklaşımı sağlanmıştır.
Çocukluk çağı primer hipertansiyon patogenezinde renin, aldosteron, anjiotensin ve lipid metabolizma genlerinin araştırılması ve genotip-fenotip ilişkisi

Çocukluk çağı primer HT'si obesite prevelansındaki artış ile paralel olarak artmaktadır. Çocukluk çağı HT'sinin erişkin dönem de HT'sine neden olduğu bilinmektedir. Hipertansiyon epigenetik değişimlerin de etkili olduğu bir süreçtir. Bu çalışmada HT etiyolojisinde yer alan faktörler ve gen polimorfizmleri değerlendirilmiştir. Elli hasta, 50 sağlıklı kontrol grubundan oluşan 100 çocuğun alındığı bu çalışmada; yaş, cinsiyet, VKİ, aile öyküsü, kan glukoz ve lipid düzeyleri, HT tanı anındaki KB ölçüm ve persantilleri, kullanılan ilaçlar, tedavi sonrası KB kontrolleri, hedef organ tutulumları incelenmiştir. ACE, renin, anjiotensin, aldosteron, FABP2, ApoB 100 polimorfizmleri değerlendirilmiştir. Hastaların VKİ ortalamalarının 28.6, kontrol grubunun ise 19.2 olduğu görülmüştür. Hastaların VKİ'lerinin kontrol grubundan anlamlı olarak yüksek olduğu saptanmıştır(p<0.001). Soygeçmişş özelliklerine bakıldığında, hasta grubunun %40'ında ailede HT olduğu, kontrol grubunun ise hiçbirinin ailesinde HT öyküsü olmadığı gözlendi. Hastaların ailesinde HT varlığı, kontrol grubuna göre anlamlı olarak farklı bulunmuştur(p<0.001). Ailesinde HT bulunan 20 hastanın, 14'ünde (%70) I. derece yakınında HT varlığı gözlenmiştir. Yapılan biyokimyasal tetkiklerde hasta grubun sadece HDL ortalaması anlamlı olarak kontrol grubundan daha düşük bulunmuştur (p <0.001). Hipertansiyonun en önemli klinik sonuçlarından olan hedef organ tutulumlarını araştırma grubu hastalarda değerlendirdiğimizde 8 hastada (%16) tutulumun varlığı görülmüştür. Bu 8 hastanın 7'sinde yalnızca kardiyak tutulum var iken; 1'inde hem kardiyak hem de renal tutulum olduğu bulunmuştur. ACE, renin, anjiotensin, aldosteron, FABP2, ApoB 100 polimorfizm dağılım farkı (1 homozigot dominant, 1 homozigot resesif ve heterozigot gruplama ile) hasta ve kontrol gruplarında incelendiğinde, istatistiksel olarak anlamlı fark saptanmamıştır. Genotiplerdeki bu üçlü gruplama, hastalarda sıklık olarak yüksek olan homozigot ve diğer şeklinde gruplandırılarak hasta ve kontrol grubu arasındaki fark değerlendirildiğinde de istatistiksel olarak anlamlı fark bulunmamıştır. Bu gen polimorfizm değişikliklerinin, HT ve ilişkili hastalık gruplarında yapılan çalışmalarda çalışmamızdaki sonuçlara benzer ilişkili bulunamayan ve tam aksi şekilde ilişkili bulunan sonuçlar bildirilmiştir. Farklı sonuçların olduğu epigenetik etkileşimlerin olduğu durumlarda, primer HT etiyolojisine yönelik bu çalışmalar daha fazla hasta sayısının dahil edildiği ve farklı populasyonların temsil edileceği hasta ve kontrol gruplarında yapılmalıdır.
Çocuk acil polikliniğine başvuran akrep sokmalarının retrospektif olarak değerlendirilmesi

Giriş ve Amaç: Bu çalışmada, Dicle Üniversitesi Tıp Fakültesi çocuk hastanesi çocuk acil polikliniğine başvuran pediatrik yaş grubunda akrep sokma olgularının; cinsiyet ve yaş dağılımı, başvuru şikayeti ve klinik bulguları, laboratuvar sonuçları retrospektif olarak değerlendirildi, amaç; akrep sokması nedeni ile çocuk acil polikliniğine başvuran pediatrik hastalara yaklaşım konusunu güncelleştirmek; başta kırsal kesimde halkın bilinçlendirilmesi ve dolayısıyla akrep sokması vakalarına bilinçli müdahale yapılarak hayati önem taşıyan bu durumda bölgedeki sağlık personellerinin yeterli ve etkili tedavi becerisini kazandırmayı amaçlamaktadır. Gereç ve Yöntem: Bu çalışmaya 2013- 2017 yılları arasında Dicle Üniversitesi Tıp Fakültesi Çocuk Hastanesi Çocuk Acil Polikliniğine cinsiyet ayrımı gözetmeksizin yaşları 1-16 yaş arasındaki akrep sokmasına bağlı zehirlenen vakalar alındı. Bulgular: Hastanemizin acil polikliniğine akrep sokması şikayeti ile başvuran 72 hastanın yaş ortalaması 7,64 4, 04 yıl, %43,1'inin erkek, %56,9'unun kız olduğu görüldü. Akrep sokma vakalarının %65,3'ü kırsal alandan, %34,7'sinin de merkeze yakın yerleşim yerlerinden hastanemiz aciline başvurdukları görüldü. Çalışmaya alınan vakaların %51,4'ünün alt ekstremitelerinden, %34,7'sinin ise üst ekstremitelerinden sokulduğu saptandı. Vakaların %70,8'inde ağrı, %22,2'sinden kusma, %58,3'ünde ödem, %41,7'sinde soğuk ekstremite, %23,6'sında terleme, %12,5'inde aşırı tükürük salgılama, %6,9'unda konvülzyon ve %1,4'ününde priapizm klinik bulgularınınolduğu saptandı. Akrep sokması ile başvuran çocukların %25,7'sinin hafif,%71,4'ünün orta ve %2,9'ununda ağır evrelemeye sahip oldukları saptandı. Vakaların %72,2'sine intravenöz%19,4'üne intramusküler şekli ile antivenom uygulandığı saptandı. Vakaların %44,4'üne tetanoz aşısı,%75'ine steroid, %76,4'üne antihistaminik, %65,3'üne analjezik, %66,7'sine antibiyotik tedavisi uygulandı ve %2,8'ine eritrosit süspansiyonu, %1,4'üne trombosit süspansiyonu verildi. Vakaların %11,1'ine prazosin ek ilaç olarak verildiği saptandı. Komplikasyon olarak kompartman sendromu ve güç kaybı çok az vakada görüldü. Vakaların %1,4'üne resüsitasyon uygulanırken %4,3'üne Mekanik ventilatöre bağlanma ihtiyacı olduğu saptandı. Vakaların %32,9'unda yoğun bakım ihtiyacı ortaya çıkarken iki hasta (%2,9) ex olmuştur. Çalışmamızda yer alan çocukların %68,1'nin normotansif kan basıncı, %51,4'ünün normal kardiyak muayenesi, %72,2'si normal solunum muayenesi ve %69,4'ünde bilincin açık olduğu saptandı. Sonuç: Akrep sokması vakaları özellikle Güneydoğu Anadolu bölgesi başta olmak üzere ülkemizde halen önemli bir sağlık problemidir. Özellikle yaz aylarında görülme sıklığı artmaktadır. Solunum, kardiyovasküler, nörolojik ve gastrointestinal sistem tutulumu görülür ve nadiren ölüm ile sonlanabilmektedir.
Tip 1 diabetli çocuk ve ergenlerde psikiyatrik komorbidite sıklığı ve özelliklerinin incelenmesi

amacı, tip 1 diyabetli çocuk ve ergenlerin özelliklerini, psikiyatrik komorbidite ve özelliklerini araştırmaktır. Uludağ Üniversitesi Sağlık Uygulama ve Araştırma Merkezi, Çocuk Sağlığı ve Hastalıkları Anabilim Dalı Endokrinoloji Polikliniğine başvuran, 29'u çocuk ve 30'u ergen olmak üzere 59 katılımcı çalışmada yer almıştır. Katılımcılara Sosyodemografik Veri Formu, Çok Boyutlu Algılanan Sosyal Destek Ölçeği verilerek Hekim 'Hasta Değerlendirme' Formu doldurulmuş ve Okul Çağı Çocukları için Duygulanım Bozuklukları ve Şizofreni Görüşme Çizelgesi-Şimdi ve Yaşam Boyu Versiyonu adlı DSM-IV kriterlerine göre yarı yapılandırılmış psikiyatrik tanı görüşmesi uygulanmıştır. Ortalama HbA1c değeri ergenlerde daha yüksek bulunmuştur (p<0.05). Cinsiyete göre fark bulunmamıştır. HbA1c değeri ile algılanan stres arasında ve HbA1c değeri ile yaş arasında anlamlı düzeyde pozitif bir ilişki (p<0.05) olduğu saptanmıştır. Yaşı daha küçük olan katılımcıların, hastalığın geçici olduğuna ilişkin inançları daha fazladır (p<0.05). Katılımcıların %42.4'ü hastalığın günlük yaşamlarını etkilemediğini, %64.4'ü de okul yaşantılarını etkilemediğini belirtmiştir. Daha önce psikolojik destek alanların ÇDŞG-ŞY ile tanı alma oranları daha yüksektir (p<0.05). ÇDŞG-ŞY' ye göre tanı alanlarda algılanan sosyal destek daha düşüktür (p<0.05). Sonuçlara göre, katılımcıların, %11.9'u psikiyatrik tanı almıştır. Tanı kriterlerini karşılayan psikiyatrik komorbidite beklenenden daha düşük çıkmıştır, görüşmeler esnasında ek olarak katılımcıların ve ailelerinin (%10.1) de psikolojik desteğe ihtiyacı olduğu gözlenmiştir ve bunlar Çocuk ve Ergen Psikiyatrisi'ne destek amaçlı yönlendirilmiştir. Diyabetli hastaların, psikiyatrik tanı almamış olsalar bile, hastalığın getirdiği zorluklar ile baş etmeleri için, psikolojik/psikiyatrik destek ihtiyacında oldukları gözlenmiştir.
Pulmoner balon valvüloplastide başarıyı etkileyen faktörlerin değerlendirilmesi

Amaç: Bu çalışma, pulmoner darlıklı hastalarda; balon valvüloplasti öncesi ve sonrası ekokardiyografik ve anjiyografik bulguların değerlendirilmesi ve balon pulmoner valvüloplastide başarıyı etkileyen faktörlerin belirlenmesi amacıyla yapıldı. Materyal ve Metot: Bu retrospektif çalışmaya; Ocak 2010 - Ağustos 2014 tarihleri arasında orta veya ağır dereceli pulmoner darlık nedeniyle balon valvüloplasti yapılan, 48 pediyatrik hasta alındı. Balon pulmoner valvüloplasti öncesi ve sonrası ekokordiyografik ve anjiyografik ölçümler kullanıldı. Bulgular: 48 hastanın; %45,8'i kız, %54,2'si erkekti. 39 hastada izole valvüler pulmoner darlık izlenirken; 3'ünde valvüler ve infundibuler, 5'inde ise valvüler ve supravalvüler tip pulmoner darlık birlikteliği görüldü. Kalp kateterizasyonu ile pulmoner valvüloplasti öncesi 72,3 26,8 mmHg olarak ölçülen darlık gradiyenti; valvüloplasti sonrası 26,8 19,8 mmHg'ye düştü (P<0,05). Doppler ekokardiyografiyle de pulmoner gradiyent; valvüloplasti öncesi 73,6 22,1 mmHg ölçülürken; işlemden bir gün sonra 34,3 19,2 mmHg olarak ölçüldü (P<0.05). Pulmoner balon valvüloplasti; %85, 4 hastada tam veya kısmi başarılı, %14,6'sında ise düşük başarısız veya başarısız olarak sonuçlanmıştır. Başarısız işlemlerin ağır darlıklarda anlamlı derecede daha fazla olduğu ayrıca balon uzunluğunun azalması ile pulmoner balon valvüloplasti başarısızlığı arasında anlamlı ilişki bulunmuştur (p<0,05). Yaş, ağırlık, anulus çapı, balon çapı, balon/pulmoner anulus çapının balon pulmoner valvüloplastinin başarısına etkisi bulunamamıştır. Sonuç: Yaş, ağırlık, cinsiyet, balon çapı, pulmoner anulus çapı ve balon çapı/pulmoner anulus çapı oranının PBV başarısında rolü olmadığı, pulmoner kapak darlığının ağır dereceli olması ve valvuloplastide kullanılan balon uzunluğunun az olmasının PBV başarısını azalttığı söylenebilir.
Bronşiolit tanısı ile izlenen çocukların ebeveynlerinin bronşiolite ilişkin uygulamaları ve yaşadıkları deneyimler

Araştırma bronşiolit tanısı ile izlenen çocukların ebeveynlerinin bronşiolite ilişkin uygulamalarını ve yaşadıkları deneyimleri belirlemek amacıyla Ocak 2018 -Haziran 2018 tarihleri arasında tanımlayıcı ve niteliksel olarak iki bölümde gerçekleştirilmiştir. Araştırmanın tanımlayıcı bölümünde ebevenylerin (n=330) bronşiolit atağı sırasında yaptıkları uygulamalar incelenmiştir. Ebeveynlerin çoğunluğu anne olup, %42,7'si 28-35 yaş arasında, %64,5'i ilk/ortaokul mezunudur. Bronşiolitli çocukların %50,6'sı erkek, %56,4'ünün tanı yaşı bir yaşın altındadır. Çocukların çoğunluğunun ek bir hastalığı, alerji öyküsü ve sürekli kullandığı bir ilaç yoktur. Çocukların %25,2'si daha önce hastane deneyimi olup %62,7'sinin en çok kış mevsiminde hastalığının tekrarladığı saptanmıştır. En sık görülen hastalık bulgusu ile %44, 5 öksürük olarak bildirilmiştir. Ebeveynlerin %76,4'ü çocuk ateşlendiğinde ilk önce ılık uygulama yaptıklarını, %65,5'i ise atak belirtileri başladığında hiçbir şey yapmadan hastaneye götürdüklerini belirtmişlerdir. Ebeveynlerin %86,1'i çocuklarının hastalık süresince bol bol sıvı almalarını sağladıklarını, %86,4'ü çocuklarının terledikçe kıyafetlerini sıkça değiştirdiklerini, %70,6'sı çocukları hırıltılı nefes alıp verdiğinde sırtına belirli aralıklarla vurarak solunumunu rahatlatmaya çalıştıklarını belirtmişlerdir. Araştırmanın nitel bölümünde 12 ebeveyn ile yüz yüze görüşme yöntemi ile veriler toplanmış olup temalar ve alt temalar oluşturularak yaşadıkları deneyimler incelenmiştir. Ebeveynler bronşolit tanısı ilk konulduğunda korku (n=5), panik (n=4) ve endişe (n=4) yaşadıklarını belirtmişlerdir. Ataklar sırasında da yine en sık panik (n=9) ve korku (n=5) yaşadıkları görülmektedir. Tanı sonrası ebeveynler sıklıkla evin fiziksel düzenini değiştirme (n=6) ve sık temizlik yapma (n=3) gibi değişimler bildirmişlerdir. Anneler tanı sonrası en sık duygusal olarak suçluluk (n=4) ve yetersizlik (n=3) yaşarken; babaların korku (n=2) ve yıpranma duygusu (n=2) yaşadıkları görülmektedir. Ebeveynler iş yaşamlarında; izin almada sorun yaşama (n=3) ve iş kaybı korkusu (n=3) yaşadıklarını ifade etmişlerdir. Bununla birlikte arkadaşları ile kalabalık ortamlara girememe (n=4) ve arkadaş kısıtlaması (n=3) arkadaş ilişkilerinde en sık yaşadıkları değişimlerdir. Çocuğun okul yaşamına etkisi olarak; en sık okul devamsızlığı (n=5) ve derslerinden geri kalma (n=5) yaşadıkları dikkati çekmektedir. Ebeveynlerin yarısı eşini suçladığını belirtirken, bazıları tartıştıklarını, bazıları ise destek hissettiğini bildirmiştir. Ebeveynler tamamı bronşiolit hakkında sağlık profeyonellerinin tekrarlı bilgi vermelerini belirtmişlerdir. Sonuç olarak ebeveynlerin bronşiolit atağında yaptıkları uygulamaların ortalamanın üzerinde olacak şekilde doğru ve uygun olduğu belirlenmiştir. Ayrıca atak sırasında ebeveynlerin en sık yaşadıkları duygunun korku olduğu dikkati çekmektedir.