turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Türk Hukukunda mülki idare amiri-idari kolluk ilişkileri

Türkiye'de kamu düzeninin sağlanması ve korunmasından ülke genelinde İçişleri Bakanlığı, il ve ilçelerde ise devletin temsilcisi sıfatıyla mülki idare amirleri sorumlu ve yetkilidir. Bu nedenle İl İdaresi Kanunu'na göre bütün genel idari kolluk teşkilatları, mülki idare amirlerinin emri altındadır ve önleyici kolluk görevlerinin yerine getirilmesinden, il ve ilçelerin güvenlik ve esenliğinden birinci derece sorumlu olan mülki idare amirlerine karşı sorumludurlar. Türkiye'de kolluk faaliyetlerini yürüten birimler birbirinden tamamen farklı bir yapıya sahiptir. Her ne kadar Jandarma ve Sahil Güvenlik benzer yapıya sahip olsalar da görev ve teşkilat yönünden ayrılmaktadırlar. Tamamen aynı görevi ifadeden birimler olan polis ile jandarma arasındaki farklılık özellikle mülki idare amirlerine bağlılık bakımından kendini göstermektedir. Emniyet teşkilatı sicil, disiplin, atama yönlerinden mülki makamlara bağlı olduğu halde jandarmanın böyle bir bağlılığı bulunmamaktadır. Bu çalışmada, Türkiye'de mevzuu hukuk kapsamında genel idari kolluk görevini yürüten kolluk birimleri ile il ve ilçelerin emniyet ve asayişinden doğrudan sorumlu olan mülki idare amirleri arasındaki hukuki ilişki ortaya koyulmaya çalışılmıştır. Yapılan literatür ve mevzuat taraması neticesinde dağınık bir mevzuatta yer alan ilişkinin kurumlara göre farklılık gösterdiği tespit edilmiştir. Emniyet teşkilatının gelişmiş ülkelerle kıyaslandığında yeterli düzeyde olmasa da, mülki idare amirlerine dolayısıyla sivil otoriteye bağlı ve denetime müsait olduğu; Jandarma ve Sahil Güvenlik' in ise sicil, atama, disiplin gibi yönlerden mülki idare amirlerine bağlılığının bulunmadığı görülmüştür. Bu durumun mülki idare amirlerinin dolayısıyla sivil otoritenin bu kolluk teşkilatları üzerindeki hakimiyetini zayıflattığı kanaatine varılmıştır. Son olarak bazı önerilerde bulunulmuştur. Bunlardan en önemlileri; Jandarma ve Sahil Güvenlik' in İçişleri Bakanlığı'na tam olarak bağlanması, kolluk teşkilatlarında zihniyet değişiminin sağlanması ve mülki idare amirlerinin yetkilerini kullanması konusunda desteklenmesidir.
Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi kararlarının Türkiye'deki işkence suçu üzerindeki etkileri

Tarih boyunca ve günümüze kadar sorgulama ve cezalandırma yöntemi olarak sıkça kullanılan işkence, maddi ve manevi acı ve ıstırap anlamına gelmektedir. İşkence yasağının ihlali, kişilerin maruz kalabileceği en ağır temel hak ihlalleridir. Bu nedenle işkenceyi meşru gören hiçbir kanun yoktur. Türk hukuku bakımından işkence Anayasal olarak yasaklanmış ve Türk Ceza Kanunu'nu kapsamında suç olarak düzenlenmiştir. 1 Haziran 2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu 94 ve 95. maddeleri işkence suçunu düzenlemektedir. Yürürlükten kalkan 765 sayılı Türk Ceza Kanunu ile 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'ndaki işkence suçu kavramları arasında önemli farklar bulunmaktadır. Çalışmada; Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi Kararlarının Türk Hukuku ve uygulamasına etkisi ele alınmıştır. Bu tez üç bölümden oluşmaktadır. Birinci bölümde; genel olarak işkence kavramı, batı hukukunda ve hukukumuzda iskencenin tarihçesi ve işkencenin uluslararası sözleşmelerdeki yeri ve koruma mekanizmalarına değinilmiştir. İkinci bölümde; 5237 sayılı TCK'nın 94. maddesinde tanımlanan işkence suçu tüm unsurlarıyla ele alınmıştır. 5237 sayılı TCK'daki işkence suçu incelenirken eski kanunla yer yer karşılaştırmalar yapılmıştır. Son bölümde ise, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin 3. maddesi kapsamında işkence, insanlıkdışı, asağılayıcı muamele ve ceza kavramları, 3. maddenin uygulanma şartları ve bu maddeye ilişkin bazı uygulama alanları Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'nin Türkiye ve diğer ülkeler hakkında verdiği örnek içtihatlarla açıklanmaya çalışılmıştır.
Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi ve Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi kararlarının Türk idari yargı kararları üzerindeki etkileri

Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi ve Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi Kararlarının Türk İdari Yargı Kararları Üzerindeki Etkileri? konulu bu tez çalışmasını yapmamızın amacı, Türkiye'nin AİHM'nin yargı yetkisini zorunlu olarak tanımayı öngören 11 nolu ek Protokolü imzalaması ve Türkiye ile ilgili bireysel başvuruların artması ile birlikte bu konunun, daha da önem kazanmasıdır. Ancak gerek doktrinde ve gerek uygulamada konunun tam olarak değerlendirilmesinde, uluslararası hukuk ile iç hukuk arasındaki ilişkiler konusunda Türk Hukukunda Anayasanın getirdiği düzenin, 90. madde de 2004 yılında yapılan değişiklikten önce ve değişiklikten sonra tam olarak açıklığa kavuşturulamaması bir takım sıkıntıların yaşanmasına neden olmuştur. Bu nedenle, konunun zorluğu ve kapsamının genişliği göz önüne alınarak bu tez çalışmamızda AİHS ve AİHM kararlarının Türk pozitif hukukuna ve özellikle de uygulama aşamasında bulunan sivil idare mahkemesi kararları üzerinde nasıl bir etki bıraktığı değerlendirilmeye çalışılacaktır. Tez çalışmamızın birinci bölümünde, konumuz ile alakalı sağlıklı bir değirlendirme yapabilmemiz için Uluslararası hukukun iç hukukumuzdaki yeri ve uygulanabilirliği, 2004 yılı Anayasa değişikliğinden önce ve sonra olmak üzere iki yönlü olarak incelenmeye çalışılmıştır. İkinci bölümde ise, özellikle 11. protokolün yürürlüge girmesinden sonra yapısall değişikliğe uğrayan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nde öngörülen koruma mekanizmaları ve işleyişleri üzerinde durularak, özellikle Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'nin yapmış olduğu yargılama süreci ve yetki ve etki alanı açıklanmıştır. Üçüncü ve son bölümde ise; ilk iki bölümde açıkladığımız hususlar göz önünde bulundurularak, öncelikle Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin ölçü norm veya destek norm olarak kullanıldığı örnek Danıştay ve idare mahkemesi kararlarına yer verilerek, sözleşmenin idari yargı kararları üzerindeki etkileri açıklanmaya çalışılmış, daha sonra ise Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi kararların sivil idari yargı sistemimizdeki yeri tartışılmış Askeri Yüksek İdare Mahkemesi tez çalışmamızın dışında bırakılmıştır
Karapara aklama ile mücadelede uluslararası boyut

Günümüz dünyasında karapara aklama suçu, bütün ülkeleri etkileyen, uluslararası alanda büyük bir sorun olarak karşımıza çıkmaktadır. Ama ne yazık ki birçok ülkede karapara konusunda yeterli düzenlemeler yapılmamıştır. Bu çalışmanın amacı, karapara aklama yöntemlerini tespit edip, buna karşı mücadele konusunda ulusal ve uluslararası işbirliğinin önemini vurgulayarak, insanları bilgilendirmek ve bilinçli davranmaya yöneltmektir. Yüksek lisans tezi olarak sunacağımız bu çalışmanın ilk bölümünde karapara, karapara aklama kavramları ve karapara aklama aşamalarını açıklayarak konuya giriş yapılacaktır. Daha sonra, yasal olmayan yollardan elde edilen gelirlerin ne tür yollarla meşruiyet kazandırılıp finansal sisteme nasıl dahil edildiği irdelenecektir. Aynı Bölümde, karaparanın Kayıt dışı Ekonomi ve Organize Suçlarla olan ilişkisi de irdelenecektir. İkinci Bölümde ise, çalışmanın asıl amacı olan uluslararası alanda karapara aklama ile mücadele konusu ele alınacak ve şu anki dünyada karapara aklama sorunlarıyla etkin bir şekilde mücadele eden bazı ülkelerin çabaları incelenecektir. Sonuç bölümünde ise genel bir değerlendirme yapılarak bu araştırmanın genel amacına ulaşılmaya çalışılacaktır.
Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi kararları Işığında Özgürlük ve Güvenlik Hakkı

Kişi özgürlüğü ve güvenliği hakkı, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin esas unsurlarından birini oluşturmaktadır ve son dönemlerde Türkiye'nin en çok mahkum edildiği Sözleşme maddelerinden olan adil yargılanma hakkı ve mülkiyet hakkından sonra ön sıralarda yer almaktadır. Bu çalışma iç hukuktaki eksikliklerin Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'ne uygun hale getirilmesi amacıyla yargı alanında yapılan hızlı ve köklü değişikliklere rağmen Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'ne yapılan başvurularda ve özgürlük ve güvenlik hakkının ihlali ile ilgili olarak verilen kararlarda azalmanın meydana gelmemesinin nedenlerini ortaya koymayı amaçlamaktadır. Çalışmamızın birinci bölümünde, özgürlük, güvenlik ve hak kavramları üzerinde durulmuş, kişi özgürlüğü ve güvenliği hakkı kavramı ve tarihsel gelişimi inceleme konusu yapılmıştır. İkinci bölümde, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin 5. maddesinde yerini bulan kişi özgürlüğü ve güvenliği hakkı, Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi kararları çerçevesinde incelenmiş, kişi özgürlüğü hakkının hangi unsurlardan oluştuğu, Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'nin kişi özgürlüğü ve güvenliği hakkına ilişkin yaklaşımlarına yer verilmiştir. Üçüncü bölümde, Türkiye hakkında Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'ne yapılan başvurular ve sonrasında verilen ihlal kararlarının yıllara göre dağılımına ilişkin istatistikler, Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'nin Türkiye hakkında verdiği emsal nitelikteki kararlar araştırılmıştır.
765 ve 5237 sayılı Türk Ceza Kanunları'nda rüşvet suçu

Rüşvet, kamu görevlisinin görevinin gerektirdiği kurallara aykırı bir biçimde, bir işi yapmak veya yapmamak üzere bir kimseyle anlaşarak yarar sağlaması olarak tanımlanabilir. Çalışmada rüşvetin tanımı konusundaki tartışmalara yer verilerek rüşvet olgusu ele alınmış, rüşvetin tarihçesi ve sebepleri tespit edilerek, yabancı devletlerin rüşvet suçu ile ilgili kanuni düzenlemeleri ile uluslararası düzenlemeler incelenmiştir. Çalışmada, 765 sayılı eski ve 5237 sayılı yeni Türk Ceza Kanunlarında düzenlenen rüşvet suçu anlatılmış; suçun hukuki yapısı, unsurları, tarafları, özel görünüş şekilleri, öngörülen cezalar ve yargılama usulü bakımından analizi yapılmış, her iki kanun rüşvet suçu yönünden karşılaştırılarak aralarındaki farklar tespit edilmiştir. Çalışmada tüm bu açıklama ve değerlendirmeleri ortaya koymak amacıyla, 765 sayılı ve 5237 sayılı Türk Ceza Kanunlarında rüşvet suçuna ilişkin hukuki eserler incelenmiş, konunun uygulayıcısı hukukçular ile görüşmeler yapılmış, 765 sayılı eski Kanun ile 5237 sayılı yeni Kanun dönemindeki ilgili Yargıtay kararlarından yararlanılmıştır. Böylece, rüşvet konusunda iki kanun arasındaki benzerlik ve farklar ortaya konarak, 5237 sayılı yeni Türk Ceza Kanunundaki rüşvet suçuna ilişkin düzenlemenin değerlendirmesi yapılmış, caydırıcılık yönünden yeni düzenlemenin olumsuz olduğu, önceki kanundan geriye gidildiği kanaatine varılmıştır.
Koruma tedbiri olarak arama

Şüphelinin, sanığın veya hükümlünün yakalanması ve suçun iz, eser, emare veya delillerinin elde edilmesi için bir kimsenin konusunda işyerinde, kendisine ait diğer yerlerde, üzerinde, özel kağıtlarında, eşyasında, aracında 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu ile diğer kanunlara göre yapılan bir araştırma işlemi olan adli arama, ceza muhakemesinde önemli bir işlev görmektedir. Yüksek lisans tezi niteliğindeki bu çalışmanın amacı, ceza muhakemesinde maddi gerçeğin ortaya çıkartılması için başvurulan en önemli araçlardan biri olmakla birlikte özel hayatın gizliliği, konut dokunulmazlığı, kişi özgürlüğü ve vücut dokunulmazlığı gibi birçok temel hak ve özgürlüğe doğrudan müdahale oluşturan arama koruma tedbirini ayrıntılı bir şekilde açıklamak, bu tedbirin uygulamada aksayan yönlerini tespit etmek, teori ile uygulamayı karşılaştırmak ve hukuka aykırı aramanın sonuçlarını ortaya koymaktır. Yukarıda belirtilen çerçevede çalışmamız üç bölümden oluşmaktadır. Birinci bölümde arama kavramı, aramanın hukuki niteliği, aramaya hakim olan ilkeler ve uluslararası belgelerde arama ele alınmıştır. İkinci bölümde, aramanın amacı, aramanın şartları, arama yapılacak yerler, arama yapılabilecek kişiler ve aramanın zamanı incelenmiştir. Üçüncü bölümde ise, aramanın yapılması, aramanın sona ermesi, hukuka aykırı arama ve arama kararına karşı başvurulabilecek kanun yolları açıklanmıştır.
Yargının idari denetiminin hakimin bağımsızlığı, teminatı ve takdir hakkına etkisi

Yargı, ayrı ve bağımsız bir erk olarak devlet yapısında önemli bir denge unsurudur. Bu gücü kullananların bağımsızlık ve teminat gibi bir kısım haklardan yararlanması, takdir haklarına yasal çerçeve dışında müdahale edilmemesi, bu durumun üstün hukuk normları ile koruma altına alınması, yargı bağımsızlığının temini için vazgeçilmez bir zorunluluktur. Sahip olunan imtiyazlar ancak ifa edilen yargı görevi için kullanıldığı takdirde amaca hizmet etmektedir. Yerine getirilen görev sırasında bir takım itham ve yakınmalara yol açılacağı kuşkusuzdur. Ancak yargı mensupları hakkındaki iddiaların araştırılarak karşılanması suretiyle yapılan görev, muhatapları ve kamuoyunca takdir edilerek kabul görecek ve yargıya duyulan güven bu şekilde artırılacaktır. Çalışmada öncelikle; denetime genel bir bakış açısı ile yaklaşılarak yargısal ve idari denetim ayırımı üzerinde durulmuştur. Yargısal denetim şekilleri tanıtıldıktan sonra, idari denetimi gerçekleştiren Adalet Bakanlığı Teftiş Kurulu anlatılmıştır. Kıt'a Avrupa sisteminden Fransa ve İtalya Adalet Teftiş Kurullarına ilişkin açıklamaya, sistemimize benzerliği nedeniyle burada yer verilmiştir. Bundan sonra; yargının bağımsızlığı ile hakimin bağımsızlığının ilişkisi, hakimin teminatı ve takdir hakkının kapsamı ile bu kavramların yargının idari denetiminin sınırlarının belirlenmesindeki önemine vurgu yapılmıştır. Son olarak ise; yargının idari denetim sistemi ile Teftiş Kurulu'nun çalışmasından doğrudan yararlanan Hakimler ve Savcılar Yüksek Kurulunun oluşumu, Avrupa Birliği İstişari Ziyaret ve İlerleme Raporları ile Yargı Reformu Stratejisine göre değerlendirilmiştir. Bu hususta yapılan eleştiri ve öneriler göz önünde bulundurulmak suretiyle yerine getirilecek olan yargının idari denetiminin, hakimin bağımsızlığı, teminatı ve takdir hakkına olumsuz bir etkisinin bulunmadığı sonuç ve kanaatine ulaşılmıştır.
Terörizmin finansmanı ile mücadelede mali sistem ile önleyici tedbir ve düzenlemelerin önemi

Terörizm, insanlığın son yıllarda karşılaştığı en büyük sorunlardan birisidir. Bu çalışmada terörle mücadelenin en önemli safhalarından olan terörizmin finansmanının önlenmesi konusu mali sistem ile önleyici tedbir ve düzenlemeler açısından ele alınmıştır. Tezimizde bilgiler literatür incelemesi yapılarak elde edilmiştir. Tezimizde mali sistem ile önleyici tedbir ve düzenlemelerle ilgili yerli ve yabancı yazılı kaynaklar kullanılmıştır. Terör örgütleri maddi varlık sağlamak, bunları gizlemek ve iletmek için mali sistemi kullanmaktadırlar. Bu nedenle terörizmin finansmanın önlenmesinde mali sistemin fonksiyonu çok önemlidir. Terörizmin finansmanı ile mücadelede önleyici bir yapı oluşturulabilmesi için mali kuruluşlarla yetkili resmi otoriteler arasında koordinasyon ve işbirliğinin kurulması da çok önemlidir. Terörizmin finansmanı ile ilgili önleyici tedbir ve düzenlemelerin birçoğu mali sistemi ilgilendirmekte ve yükümlülük olarak kabul edilmektedir. Terörizmin finansmanı ile mücadelede önleyici tedbir ve düzenlemeler en az müsadere ve hesapların dondurulması gibi adli tedbirler kadar önemlidir. Son yıllarda, Türkiye'de önleyici tedbir ve düzenlemeler ile ilgili uluslararası standartlar ölçüsünde kanunlar çıkartılmıştır. Ancak, bu kanunların etkin biçimde uygulanması için yetkili kurumların kendi aralarında ve mali sistemi oluşturan kuruluşlarla işbirliği ve koordinasyonu artırmaları gerekmektedir.
Türk Hukukunda denetimli serbestlik ve uygulamalırı

Ceza mevzuatının iki temel amacı vardır. Bunlardan bir tanesi kamu düzenini tesis etmek, diğeri ise hangi sebeple olursa olsun suç işlemiş insanları topluma kazandırmaya çalışmaktır. İnfaz sisteminin amacı da budur. Türkiye Avrupa Birliği sürecinde çok önemli reformları, yasal düzenlemeleri yapmıştır. Ceza Hukukumuz ve genel toplum hayatımız bakımından Denetimli Serbestlik yeni bir konudur. Tüm dünyada geçerli olduğu üzere denetimli serbestliğin dört ana amacı vardır, bunlar, hükümlülerin iyileştirilmesi; topluma veya mağdura verilen zararın onarılması; faillerin cezalandırılması ve toplumun korunmasıdır. Bunun için denetimli serbestlik hizmetlerinin geliştirilmesi büyük bir gerekliliktirTürkiye'de denetimli serbestlik hizmetlerinin temel amacı ve hedefleri adli makamların talimatları doğrultusunda toplumda suçların izlenmesi, yeniden suç işleme riskini azaltarak toplumun korunması, onarıcı yargı süreci ve uzlaştırma yolu ile mağdura yardımcı olunması ve etkin izleme yolu ile suçlunun ıslah edilmesidir. Modern cezaevi sistemi anlayışında hapishaneler de birer eğitim kurumu olup temel amaçlarından biri mahkumların topluma yeniden kazandırılmasıdır. Bu amaç doğrultusunda denetimli serbestlik hizmetlerinin geliştirilmesi büyük bir gerekliliktir. Denetimli serbestlik hizmetleri, hapis cezasına alternatif yöntemler arasında tek yöntem olmasa da toplumda suçluların denetimi açısından temel bir role ve öneme sahiptir. Bu nedenle hapis cezasının alternatifi olan yöntemlerin başarısı, denetimli serbestlik hizmetlerinin profesyonelliğine bağlı olacaktır. Bu çalışmada sistemin yararları ve aksayan yanları örneklerle ele alınmış ve çözüm önerileri getirilmiştir.
Avrupa Birliği'nde polis işbirliği ve Türkiye'nin uyumu

Bu çalışma; Avrupa Birliği içerisinde kuruluşundan günümüze kadar, polis işbirliği alanında gerçekleştirilen çalışmalar, faaliyet gösteren yapılar ile getirilen yasal düzenlemeler çerçevesinde, AB'ne üyelik yolunda müzakerelere başlayan Türkiye'nin bu alan hükümlerine uyum düzeyini incelemeyi amaçlamıştır. Küreselleşme ve hızlı teknolojik gelişmelerin etkisiyle, sınırların kalktığı bir dünyada, güvenliğin sağlanması ve sürdürülebilmesi oldukça güçleşmiştir. Özellikle 1990'ların başından itibaren, Avrupa başta olmak üzere dünyanın birçok bölgesinde yoğunluğu ve etkinliği artan terörizm ve diğer örgütlü suçlarla mücadele edebilmek için, uluslararası düzlemde polis işbirliği çalışmalarına ağırlık verilmiştir. Sınıraşan suçlarla mücadele sürecinde, devletlerin egemenlik anlayışları ile polislik uygulamalarının yeniden yapılandırıldığı görülmektedir. Son elli yılda birçok alanda başarılı bütünleşme faaliyetleri gerçekleştiren Avrupa Birliği, uluslararası polis işbirliği alanına büyük katkı sağlayan örnek uygulamaları yaşama geçirmiştir. TREVI Grupları, Schengen Grubu ve Europol ile polis işbirliğine dair diğer yapılanmalar bu alanda ön plana çıkan çalışmalardır. AB Konseyinin 1999 yılında gerçekleştirdiği Helsinki Zirvesinde resmen aday ülke ilan edilen Türkiye, 3 Ekim 2005 tarihinde üyelik müzakerelerine başlamıştır. Katılım Ortaklığına ilişkin hazırlanan resmi belgeler doğrultusunda, Türkiye'nin polis işbirliği alanına uyum düzeyi tespit edilmeye çalışılmıştır. Son olarak, AB üyeliğinin Türk Polis Teşkilatına sağlayacağı kazanımlar değerlendirilmiştir.
Kişisel kimlik tespit unsurlarına ait veritabanlarının adli araştırmalar açısından faydaları ve Türkiye'deki uygulamaların değerlendirilmesi

Hukuk devletlerinde suç araştırması kapsamında delilden suçluya gidilmesi amaçlandığından, günümüzde maddi delilin tespit edilmesine yönelik çalışmalar ağırlık kazanmış bulunmaktadır. Ancak, bir delilin bir anlam ifade etmesi, delil ve kişi bağlantısının ortaya konulmasına ihtiyaç göstermektedir. Delil ve kişi bağlantısının daha sonradan elde edilebilecek veriler yardımıyla kurulabilmesi mümkün olduğundan, parmak izi ve DNA profili gibi kişisel kimlik tespit unsurlarının yasalar çerçevesinde veri tabanlarında arşivlenerek suç faillerinin tespit edilmesi, bir hukuk devletinin suçla mücadelesi için büyük önem taşımaktadır. Kişisel kimlik tespit unsurlarının arşivlenmesiyle ilgili düzenlemelerin, veri mahremiyetinin korunması kaygısıyla ülkemizde oldukça sıkı kurallar çerçevesinde oluşturulduğu görülmektedir. Başta şüpheliler olmak üzere suçların aydınlatılmasına katkıda bulunacak bir takım kişilerin parmak izlerinin arşivlenmesinin önündeki engeller 2007 yılında PVSK'da yapılan düzenlemelerle giderilmiş olmasına rağmen, kişilerin DNA profillerinin arşivlenmesi mevcut yasal düzenlemeler içinde mümkün olamamaktadır. Yasal mevzuatta yapılabilecek bazı değişiklikler, veri tabanlarından daha geniş ölçüde yararlanmanın önündeki engelleri kaldıracaktır. Bu kapsamda CMK'nın DNA verilerini elde etme ile ilgili 75, 76 ve 79'uncu maddelerinde kolluk ve savcılıkların yetkilerini artıran bir düzenlemenin yapılmasının; önemli bir kimlik tespit unsuru olan avuç izinin arşiv taramasının gerçekleştirilmesi için PVSK'nın 5'inci maddesi kapsamına alınmasının; DNA profillerinin arşivlenmesi konusundaki boşluğun giderilmesi için CMK'nın 80'inci maddesinde kişilerden elde edilen DNA profillerinin arşivlenmesine yönelik değişikliğin yapılmasının suçluların tespitinde kişisel kimlik tespit unsurlarından daha etkin olarak faydalanılmasına yardımcı olacağı değerlendirilmektedir.
Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi kararları çerçevesinde Türkiye'nin terörle mücadelede insan hakları sorunu

Terörizm, uzun yıllardan beri Türkiye'nin en önemli sorunlarından biri olmaya devam etmektedir. Bu süreçte terör sorununun çözümü için askeri yöntemlerin kullanıldığı çatışma modeli, Türkiye'nin terörle mücadele stratejisinin ana eksenini oluşturmuştur. Terörizmin sadece silahlı mücadeleyle ile çözülebileceği inancı, Türkiye'nin terörle mücadele stratejisinde insan hakları kavramının ihmal edilmesine yol açmıştır. Özellikle, AİHM'e bireysel başvuru hakkının kabulüyle birlikte, terörle ilgili binden fazla dava Türkiye aleyhine sonuçlanmıştır. Kaybedilen bu davalar sonucunda ise yaklaşık 26 Milyon Euro mağdurlara tazminat olarak ödenirken, Türkiye'nin uluslararası toplumdaki imajı olumsuz yönde etkilenmiştir. İşte bu nedenlerden dolayı, bu çalışmada AİHM kararları çerçevesinde Türkiye'nin terörle mücadeledeki insan hakları sorunu, Türk Hukuk Sistemini oluşturan mevzuat ve yargı kararları irdelenerek araştırılmaya çalışılmıştır. Hazırlanmış olan bu tez beş farklı bölümden oluşmaktadır. İlk bölümde terörizm olgusu farklı başlıklar altında incelenmeye çalışılacaktır. Terörizmin tanımı, terörizmin nedenleri ve terörist örgütlerin amacı bu bölümün konuları olacaktır. İkinci bölümde meşru terör politikalarının temelini oluşturan insan hakları ve terör ilişkisi araştırılma konusu yapılmıştır. Bu bölümde terörizm, insan hakları ve devlet ilişkisi, terörizmin insan haklarına etkileri, insan hakları çerçevesinde terörle mücadele ve terörizmle mücadele modelleri değerlendirilmiştir. Üçüncü bölümde, Türkiye'nin AİHS ve AİHM ile ilişkisinin kısa bir özeti yer alacaktır. AİHS'deki bazı temel hak ve özgürlüklerin terörle mücadele sırasında nasıl korunması gerektiği, AİHM kararlarından örnekler verilerek açıklanmaya çalışılmıştır. Dördüncü bölümde, Türk Hukuk Sisteminde terörle mücadele, çeşitli kanunlar ve yönetmelikler çerçevesinde, üçüncü bölümde belirttiğimiz temel hak ve özgürlüklerin başlıkları altında incelenecektir. Ayrıca temel hak ve özgürlüklerle ilgili Türk yargı organlarınca verilmiş bazı kararlar bu bölümde yer alacaktır. Son bölümde, bugüne kadar terörle mücadele nedeniyle AİHM'de Türkiye aleyhine açılmış davaların Türk Hukuk Sistemine etkileri ve bu kararların kısa bir analizi ile Türkiye ekonomisine doğrudan maliyeti hesaplanmıştır.
Ceza yargılamasında hak arama özgürlüğü

Hak arama özgürlüğü gerek uluslararası metinlerde gerekse Türk Anayasasında yerini bulmuş temel hak niteliği olan bir haktır. Ceza yargılaması ise eksiklikleri hak arama bağlamında da ihlal sayılan, eksiksiz olarak yürütüldüğü durumda kişilerin hak arama safahatının tam olarak ikmal edildiği, kişi hak ve özgürlükleri bakımından hayati önem taşıyan önemli bir faaliyettir. Çalışmada, bu önemli ve ortak özellikleri nedeni ile bir hakla, yargılama faaliyeti birlikte incelenmiştir. Bu çalışmada; öncelikle hak, insan hakları, özgürlük kavramları kavramsal olarak açıklanarak, hak arama özgürlüğü tüm boyutları ile ele alınarak, devamında ceza yargılamasının evrensel ilkelerine değinilerek, hak arama özgürlüğünün, adil yargılanma hakkının, ceza yargılamasıyla ilişkisi, kesişim noktaları açıklanmıştır. Sonraki bölümlerde ise ceza yargılamasının önemli aktörleri olan mağdur, şikayetçi, şüpheli, sanık kişilerin hakları, ihlal noktaları ve bunlara ilişkin, Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi ve yüksek yargı organlarının verdiği kararlara yer verilmiştir. Son bölümde ise ceza yargılaması içinde hak arama özgürlüğünün ihlal edildiği durumlar, karşılaşılan problemler ve çözüm yolları irdelenmiştir. Çalışmamızın sonucunda; hak arama özgürlüğünün etkin olarak uygulanabilmesi için kanuni düzenlemeler yapılması ve gerekli teknik altyapı ile nitelikli personel sağlanması gerektiği tespit edilmiştir.