turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
İş hukukunda gece çalışması

Gece çalışması, iş hukukunda giderek önem kazanan bir kavramdır. Endüstriyel gereklerin yanı sıra sağlık, güvenlik gibi sektörel gerekler de gece çalışmasının yaygınlaşmasına yol açmaktadır. Gece çalışması zor ve yorucudur. İş sağlığı ve güvenliği açısından olumsuz durumlara yol açabilecek niteliktedir. Bu durum gece çalışmasının farklı bir şekilde ele alınıp düzenlenmesi gereğini ortaya çıkarmıştır. Ulusal hukukların yanı sıra uluslararası hukukta da gece çalışmaları düzenlenmektedir. Gece çalışmasına dair koşullar her ülkede yaş, cinsiyet ve işin niteliği bakımından ulusal mevzuat içerisinde düzenlenirken, uluslararası alanda da ortak sosyal politika normları meydana getirilmektedir. Uluslararası Çalışma Örgütü Sözleşmeleri, uluslararası iş hukukunun günümüze kadar olan en önemli kaynağıdır. Avrupa Birliği iş hukukunda yönergeler belirleyici konumda yer almaktadır. Türk İş Hukukunda gece dönemi ilk kez 3008 sayılı İş Kanununda düzenlenmiştir. Bu düzenleme, 1475 sayılı İş Kanunu ve yürürlükte olan 4857 sayılı İş Kanunundaki düzenleme ile aynıdır. Gece kavramı 4857 sayılı İş Kanununun 69. maddesinde tanımlanmaktadır. Buna göre gece çalışma hayatında 'gece' en geç saat 20 .00'de başlayarak en erken saat 06 .00'ya kadar geçen ve her halde en fazla on bir saat süren dönem olarak tanımlamaktadır. İş Kanununun 69. maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca işçiler gece döneminde en fazla yedi buçuk saat çalıştırılabileceklerdir. İşçilerin gece çalıştırılması yedi buçuk saati geçemeyecektir. Gece kavramı ile ilgili olarak yukarıda belirtildiği üzere iş hukuku mevzuatında yalnızca 4857 sayılı İş Kanununda yer alan düzenleme bulunmaktadır. Deniz İş Kanunu ile Basın İş Kanununda ise gece kavramına yönelik olarak tanımlayıcı bir düzenleme yer almamaktadır. 1475 sayılı Kanununun 69. maddesinde her yaştaki kadınlar için getirilen yasak, kadın-erkek eşitliği ve bu konuda günümüzdeki gelişmeler dikkate alınarak kaldırılmış, gece çalıştırma yasağı sadece çocuk ve genç işçiler için öngörülmüştür 4857 sayılı İş Kanununda 6331 sayılı İş Sağlığı ve Güvenliği Kanunu ile bir takım değişiklikler yapılmıştır. 4857 sayılı Kanunda son yapılan değişiklik ile gece çalışmalarının yedi buçuk saati geçemeyeceği kuralına istisna getirilmiştir. Turizm, özel güvenlik ve sağlık hizmeti yürütülen işlerde işçinin yazılı onayının alınması şartıyla yedi buçuk saatin üzerinde gece çalışması yaptırılabileceği kabul edilmiştir.
Vergi hukukunda Non Bis In Idem ilkesinin uygulanması

Tezin amacı, Türk vergi ceza hukukunun vergi kabahatleri ve suçlarına ilişkin hükümlerini non bis in idem ilkesi çerçevesinde ele alınmasıdır. Çalışmada, Vergi Usul Kanunu hükümleri çerçevesinde vergi kabahatleri ve suçları bağlamında non bis in idem ilkesi ele alınmakta ve ana hatları ile açıklanmaktadır. Non Bis In Idem ilkesi, bir kişinin aynı fiili nedeniyle birden fazla dava açılmaması ve hüküm verilmemesini ifade etmekte olup çalışmada ilk olarak ilkeye ilişkin genel bilgiler verilmiştir. Daha sonra Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi kararları ışığında ilkenin değerlendirilmesi yapılmıştır. Çalışmanın kapsamı açısından vergi ceza hukukunun konusunu oluşturan vergi suç ve kabahatlerine neden olan fiiller, unsurları dikkate alınarak incelenmiştir. Ardından da, ilke Türk hukuku çerçevesinde açıklanarak Türk hukukunda vergi suç ve kabahatleri açısından non bis in idem ilkesinin uygulaması değerlendirilmiştir. Çalışmanın sonunda, Türk hukukunda vergi suç ve kabahatleri açısından non bis in idem ilkesinin uygulaması değerlendirilmiştir. Bu hususta vergi hukuku ve kabahatler hukukunda içtimaa ilişkin düzenlemeler de ele alınmıştır.
İptal davasında menfaat şartı

Kamu hukukunun objesi olan devlet aygıtının bünyesinde örgütlenmisbulunan idare cihazının hukuk alemindeki tezahürlerinden büyük bir kısmı, idari eylem ve idari sözlesmelerden ziyade idari islemlerden olusmaktadır. dari islemlerise iptal davasının objesidir ve iptal davasının açılması bakımından aranacak biryahut birkaç sart veya bu davaların açılmasının kosulsuz olması, topyekun idariislemlerin hukuki sıhhatine; hukuk aleminde doguracagı etkilerin geçerliligine ve geçerlilik süresine; idari islemlerin istikrar kazanıp-kazanmamasına ve idari islemteorisi ile pratigine tesir edeceginden, bütün olarak kamu hukuku sistemi de bu durumdan etkilenecektir. Hukuk devletinin tesisi bakımından bir idari islemin iptalimaksadıyla tüm vatandaslara dava açma hakkını tanımak ile, bu davanın açılmasınımenfaat ihlali seklinde bir alakanın varlıgına baglamak arasında az önce bahsedilen etkiler bakımından büyük farklılıklar olacagı kuskusuzdur. Bu bakımdan menfaat ihlali sartı kamu hukuku sistemini ve teorisini önemli ölçüde etkilemekte olup, bu çalısmada esas olarak menfaat ihlali sartının kuramsal ve içtihadi temelleri ortaya koyulmaya çalısılmıstır. Çalısmanın ilk bölümünde iptal davasının ve menfaat ihlali sartının kanuni ve teorik temelleri islenmistir. Bu bölümde Cumhuriyet Dönemi'nin basından bu yana Türk hukuk sisteminde menfaat ihlali sartının düzenlenme biçimine yer verilmis;daha sonra menfaat bagının nitelikleri irdelenmis ve hukuk devleti ilkesinin tesisi ile menfaat ihlali sartının iliskisine ve birbirlerine olan etkilerine deginilmistir. kinci bölümde ise menfaat ihlali sartının yargı organları önünde görülmekte olan davalarda nasıl yorumlandıgının ve uygulandıgının tespitine çalısılmıstır. Bu bölümde somut bazı olaylarda ve durumlarda menfaat ihlali sartınınuygulanmasında istikrar kazanmıs veya istikrar kazanmaya aday birçok Danıstaykararına yer verilmis ve bu kararlar degerlendirilmistir. Çalısmada netice olarak, menfaat ihlali sartının iptal davasının niteligi ileislevi arasında çok adil bir denge kurdugu sonucuna varılmıstır.
Türk hukukunda telekomünikasyon yoluyla yapılan iletişimin denetlenmesi tedbiri

Teknolojinin hızla gelişmesi, bir yandan hayatlarımızın kolaylaşmasını sağlarken; diğer yandan işlenen suçların aydınlatılmasını ve sorumlulara ulaşılmasını da bir o kadar güçleştirmiştir. Toplumdaki adalet ve güven duygusunu korumak isteyen devlet, hem suç işlenmesinin önüne geçmek için tedbirler almak hem de işlenen suçları hukuka uygun yöntemler kullanarak açığa çıkarmakla yükümlüdür. Bu yöntemlerden biri de, telekomünikasyon yoluyla yapılan iletişimin denetlenmesidir. Ceza muhakemesi hukukunda telekomünikasyon yoluyla yapılan iletişimin denetlenmesi, gizli bir koruma tedbiri olarak karşımıza çıkmaktadır. Hukukumuzda ilk kez 4422 sayılı Çıkar Amaçlı Suç Örgütleriyle Mücadele Kanunu ile düzenlenen bu tedbir, yürürlük süresi boyunca yalnızca örgütlü suçlara ilişkin uygulama alanı bulmaktaydı. 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun yürürlüğe girmesi ile iletişimin denetlenmesi tedbiri, genel bir düzenlemeye kavuşturulmuştur.
Vergilerin kanuniliği ilkesi ve Türk Vergi Hukukundaki bazı vergi kanunlarda Maliye Bakanlığı'na verilen yetkilerin değerlendirilmesi

Bu çalışmanın amacı, literatür taraması kapsamında vergi kanunlarında Maliye Bakanlığı'na verilen yetkilerin vergilerin kanuniliği ilkesi çerçevesinde değerlendirilmesidir. Konu bütününde vergilerin kanuniliği ve vergilendirme yetkisi beraber ele alınmıştır. Vergilendirme yetkisinin sadece yasama organına ve sınırlı olarak Bakanlar Kurulu'na verildiğinden böyle bir yetkisi olmayan Maliye Bakanlığı'na vergilendirme yetkisi verilemeyeceği açıktır. Ancak vergi mevzuatında bazı kanun maddelerinin ucu açık bırakıldığından, yani kesinlik ifade etmediğinden vergilendirme yetkisinin dolaylı olarak Maliye Bakanlığı'na geçtiği kanaati oluşmaktadır. Ayrıca yargının bu konuda verdiği kararlar da bulunmaktadır. Çıkarılan bir verginin sadece kanuna dayanması yetmemekte aynı zamanda Anayasaya uygun olması da gerekmektedir. Bu nedenle Gelir Vergisi Kanunu, Kurumlar Vergisi Kanunun, Vergi Usul Kanunu, Katma Değer Vergisi Kanunu, Amme Alacaklarının Tahsili Usulü Hakkında Kanun incelenerek, Maliye Bakanlığı'na verilen yetkiler tek tek gözden geçirilmiş neticede bazı kanun maddeleri kesin olarak sınırlarını ifade etse de bazı kanun maddelerinde tam olarak yetki sınırı çizilememiştir. Bu da kanunların daha kesin ifadelerle, yoruma mahal bırakmayarak ve yetki karmaşasına da yol açmayarak yani kanunilik ilkesine tam bağımlı bir şekilde hareket edilerek gerçekleştirilebilir.
Uluslararası ceza hukuku bağlamında hukuka aykırı sürgün ve nakletme savaş suçu

Savaşların ve silahlı çatışmaların doğal sonucu olan zorunlu göç hareketleri, bazen de devletlerin silahlı çatışma stratejisi olabilmektedir. Roma Statüsü'ne göre, uluslararası nitelikteki silahlı çatışmalar sırasında devlet görevlilerinin sivilleri göçe zorlaması bir savaş suçu ve aynı zamanda insancıl hukukun ağır ihlalidir. Çalışmada, hangi şartların varlığı halinde, zorunlu göçün savaş suçu sayıldığı incelenmiştir. Ayrıca Uluslararası Ceza Mahkemesi ve Roma Statüsü'nün cezasızlığı önleme noktasındaki etkinliği ülke örnekleri ve hukuka aykırı sürgün ve nakletme savaş suçu kapsamında değerlendirilmiştir. Çalışmada öncelikle uluslararası ceza hukuku, uluslararası suçlar, savaş suçları ve insancıl hukuk kavramları incelenmiştir. Daha sonra, zorunlu göç hareketlerinin savaş suçu teşkil ettiği durumlara bakılmıştır. Uluslarası toplum düzeninin sağlanması ve korunması sürecinde uluslarası nitelikteki ceza mahkemelerinde alınan kararlar ve uluslarası sözleşmelerde yer alan düzenlemeler ışığında hukuka aykırı sürgün ve nakletme savaş suçu analiz edilerek, çalışma detaylandırılmıştır. Nihayet, cezasızlık konusu hukuka aykırı sürgün ve nakletme savaş suçuyla ilişkilendirilerek, çalışma sonlandırılmıştır.
AT Rekabet Hukukunda dikey anlaşmalar hakkında 2790/1999 sayılı Grup Muafiyet Tüzüğü ve Türk Rekabet Hukukuna yansımaları

Tezin konusu dikey sınırlamalara ilişkindir. Topluluk Rekabet Politikasının dikey sınırlamalarla ilgili kırk yıla yakın bir geçmişşi olduğu dikkate alındığında, gerek tarihsel sürecin gerekse tezin konusunu oluşturan 2790/ 1999 sayılı Tüzüğün Komisyon 'ca kabulü öncesinde ve sonrasında dikey sınırlamalar ile ilgili getirilen düzenlemelerin ve bunların ekonomik ve hukuki yansımalarını nedensellik bağı çerçevesinde ele alınması ve tartışılması rekabet hukuku açısından önem taşımaktadır. Avrupa Birliği-Türkiye ilişkilerinde Rekabet Hukukunun yeri değerlendirildiğinde, 1963 Ankara Antlaşması ve 1971 Katma Protokol ile başlayan 1995 Gümrük Birliği Antlaşmasıyla güçlenen Türkiye'nin Avrupa Birliği ile uyumlu rekabet hukuku düzenlemeleri yapma mükellefiyetinin yasaların yakınlaştırılması ilkesi doğrultusunda ortaya çıktığını görmekteyiz. Bu anlamda Türk Rekabet Kurulu 2002/ 2 sayılı Dikey Anlaşmalara İlişkin Tebliği yürürlüğe koymuştur. Bu açıklamalar ışığı altında Avrupa Toplulukları Dikey Anlaşmalara İlişkin Muafiyet Tüzüğü ve Türk Rekabet Hukukuna yansımaları üç bölüm halinde tezde inceleme konusu yapılmıştır. Birinci bölümde, AT Rekabet Hukukunda dikey anlaşma kavramı incelenmiştir. İnceleme sırasında Roma Antlaşması 81 inci madde kapsamında dikey anlaşmalar ele alındıktan sonra son kısımda Roma Antlaşması 81(3) üncü maddesi kapsamında muafiyet kavramı ve unsurları üzerinde durulmuştur. ikinci bölümde, Avrupa Toplulukları Antlaşmasının 81/3. maddesinin dikey anlaşmalara ve uyumlu davranışlara uygulanması hakkında 2790/ 1999 sayılı Komisyon tüzüğü detaylı olarak değerlendirilmiş, Tüzük öncesinde ve sonrasında Avrupa Topluluğu'nda izlenen sistemler karşılaştırmalı olarak ele alınmıştır. İkinci bölüm, Dikey Muafiyet Tüzüğü'nün ve getirdiği yeniliklerin incelenmesiyle son bulmuştur. Üçüncü bölümde, muafiyet düzenlemesinin Türkiye açısından değerlendirilmesi yapılmış, Türk Rekabet Hukuku açısından dikey anlaşmalar ve Rekabet Kurulunun 2002/ 2 sayılı Dikey Anlaşmalara İlişkin Tebliği ele alınmış, Tebliğ hükümleri ve getirdiği yenilikler tartışılmıştır.
İlaç hukukunda tazminat sorumluluğu

İnsanları hastalıklardan korumak ve hasta olanları tedavi etmek amacıyla üretilmiş olan ilaçların, üretimden kullanılmasına ve sonuçlarına kadar geçen süreçte yapılan hatalar sonucunda insanlarda ilaç kullanmaktan kaynaklanan maddi ve manevi zararlarının tazmini amacıyla sorumluların kusurlu veya kusursuz olup olmadıklarının belirlenmesi ve kusurlu iseler, sorumluluk oranlarının tespiti, sorumluluk oranında bir tazminata nasıl hüküm verilmesi gerektiği ilaç hukukunda tazminat sorumluluğu olarak yerini almıştır. İlaç, Anayasa tarafından güvence altına alınan sağlık hakkı (madde 17 -56) ile ilgili bir üründür. Ülkemizde bir ilaç yasası olmamasına karşın çeşitli yasa ve yönetmelikler ile genel düzenlemeler vardır. İlaç hukukunda tazminat sorumluluğuna sahip olan kişi ve kurumlar olarak karşımıza; ilaç üreticilerinin tazminat sorumluluğu, hekimlerin tazminat sorumluluğu, eczacıların tazminat sorumluluğu, klinik araştırmacıların tazminat sorumluğu, klinik araştırma etik kurullarının ile üyelerinin tazminat sorumluluğu ve idarenin tazminat sorumluğu başlıkları altında bu tez çalışması yapılmıştır.
Türk idari yargı düzeninde adil yargılanma hakkı

AYDIN Bihter. Türk İdari Yargı Düzeninde Adil Yargılanma Hakkı, Yüksek Lisans Tezi, Ankara, 2012 Adil yargılanma hakkı birçok uluslararası sözleşme ve ulusal anayasalarda güvence altına alınmış temel bir insan hakkıdır. Hukuk devletinin temel unsurlarından olan ve demokratik toplumda çok önemli bir rol oynayan adil yargılanma hakkı hukuk, ceza ve idare hukuku alanındaki davalarda, yargılamaya ilişkin kuralları belirlemektedir. Adil yargılanma hakkının tüm unsurlarıyla birlikte etkin olarak korunmasını Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi mümkün kılmıştır. Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin 6. maddesinde düzenlenen bu hak, Sözleşmede yer alan diğer hakların korunabilmesi için de kilit bir rol oynamaktadır. Adil yargılanma hakkını konu edinen akademik çalışmalarda genellikle bu hakkın ve unsurlarının ceza yargılaması ilgili olarak ele alındığı, ancak bu hakkın idari yargıya yönelik olarak irdelenmediği görülmüştür. Tezin bu anlamda katkısı olacağı ümit edilmektedir. Tez üç bölümden oluşmaktadır. Birinci bölümde adil yargılanma hakkı kavramından ve uluslararası belgeler ile Kanun-ı Esasi'den 1982 Anayasasına kadar Türk Anayasalarında adil yargılanma hakkının nasıl düzenlendiğinden bahsedilecektir. İkinci bölümde Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi kararları ışığında hakkın koruma alanı ele alınacaktır. Son olarak üçüncü bölümde ise adil yargılanma hakkının unsurları idari yargıya bakan yönüyle incelenecektir.
Türk iş hukukunda destekten yoksun kalma tazminatı

Çalışma hayatı, işveren ve çalışan gibi birçok unsurun mal veya hizmet üretimi gerçekleştirmek üzere faaliyette bulunduğu bir alandır. Çalışma hayatının sağlıklı bir şekilde işlevini devam ettirebilmesi öncelikle iş sağlığı ve güvenliğinin sağlanmasına bağlıdır. İş sağlığı ve güvenliği çerçevesinde alınan tedbirler sayesinde, işçilerin sağlık ve güvenlikleri koruma altına alınmaktadır. Söz konusu tedbirlerin alınmaması işçilerin iş kazalarına veya meslek hastalıklarına maruz kalmasına neden olmaktadır. İş kazası veya meslek hastalığı sonucu ölüm halinde, ilgili mevzuat uyarınca hak sahiplerine iş kazası ve meslek hastalığı sigortasından gelir bağlanmaktadır. Meydana gelen iş kazaları neticesinde Sosyal Güvenlik Kurumu'nun yaptığı yardımların yanında hak sahiplerinin yararlanabildiği başka bir imkan 'destekten yoksun kalma tazminatı'dır. 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 53. maddesi kapsamında belirtilen bu tazminatı isteyebilmek için ölen işçi ile davacı arasında herhangi bir sözleşmesel veya yasal bakım yükümlülüğünün bulunması gerekmemektedir. İş kazası neticesinde hayatını kaybeden işçinin desteğinden mahrum kalan kişiler, ölüm nedeniyle meydana gelen zararlarını iş kazasından sorumlu olan işverenden talep edebilmektedir. Bununla birlikte; iş kazası neticesinde ölen işçinin desteğinden mahrum kalan kişilerin, işverenden destekten yoksun kalma tazminatı talep edebilmeleri belli şartların bir araya gelmesine bağlıdır.
Osmanlı esnafının sosyo ekonomik ve kültürel hukuku

Bu çalışmanın amacı Osmanlı Devleti'nde faaliyet gösteren esnafların sosyo-ekonomik ve kültürel hukuklarını tespit etmektir. Bu amaçla çalışma dört ana bölüm üzerine kurgulanmıştır. Birinci bölümde Osmanlıda esnaflığın tarihsel temeli, sosyal ve kültürel bağlamlar göz önüne alınarak incelenmiştir. İkinci bölüm, esnaflık ve esnaflığın toplumsal ve kültürel özelliklerine ayrılmıştır. Üçüncü bölümde esnafın piyasa içinde görevini icra ederken tabi olduğu ekonomik koşullar tahlil edilmiştir. Son bölümde esnafın anılan hukuka uygun davranıp davranmadığının kontrol edildiği denetim mekanizması, esnaf tarafından işlenen suçlar ve bunların gerektirdiği cezalara ayrılmıştır. Sonuç olarak Osmanlı Devleti'nde esnaflığı belirleyen sosyal ve kültürel hukukun temellerinin tarihsel olarak fütüvvet ve ahiliğe dayandığı anlaşılmıştır. Ekonomik hukuk ise esnafın, halkın temel ihtiyaçlarının iyi bir şekilde karşılayacağı tüketici odaklı bir anlayışla biçimlenmiştir. Denetim mekanizması bu sistemi koruyacak şekilde inşa edilmiştir. Toplumu olumsuz bir şekilde etkileyen esnaf ihlalleri, gerektiğinde ağır cezalarla engellenmeye çalışılmıştır. Bu anlayış Osmanlı ekonomik ve toplumsal yapısının uzun süre devamlılığını sağlamıştır.
Ticaret şirketlerinin birleşmelerinde koruyucu tedbirler

Hazırlamış olduğumuz yüksek lisans tezinde, şirket birleşmeleri ve 6102 Sayılı Türk Ticaret Kanunu'nun getirmiş olduğu koruyucu tedbirler ile koruyucu tedbir niteliğindeki davalar ele alınmıştır. Bu çalışmanın ilk bölümünde şirket birleşmelerine genel bakış mahiyetinde temel özellikler sunulmuştur. Daha sonra şirket birleşmelerinin öncesi ve sonrası işlemler ele alınmıştır. Üçüncü bölümde ise çalışmamızın ana kaynağını oluşturan koruyucu tedbirler ve davalar incelenmiştir. Ayrıca son bölümde birleşmeye katılan şirketlerde yabancılık unsurunun bulunması halinde uygulanacak hukuk kurallarına kısaca değinilmiştir. Bu çalışmada Türk Ticaret Kanunu ve gerekçesi başta olmak üzere, doktrinde yer alan tartışmalar ve görüşler temel kaynak olmuştur.
Kat mülkiyetinde ortak gider ve ifası

Kat Mülkiyeti Yasası, yürürlüğe girdiği haliyle, tek parsel üzerinde her biri ayrı gayrimenkul niteliğinde olan bağımsız bölümler ile bu bölüm maliklerinin aralarındaki ilişkiyi ortaya koyan özel bir mülkiyet rejimini ifade etmektedir. Yasaların, mevcut uyuşmazlıkları kısa ve etkili yoldan çözüme kavuşturma hedefi kapsamında, kat mülkiyeti yasası da yürürlüğe girdiği dönemde, uygulamadaki sorunları göz önüne alarak hazırlanmış, yasa metni, tek yapı düşüncesiyle, tek parsel esasına göre düzenlenmiştir. Değişen ekonomik koşullarla birlikte, kırsal kesimden büyük şehirlere göçün yaygınlaşması ile yaşanan nüfus artışı, tek parsel üzerinde blok inşaatların kurulmasını beraberinde getirmiştir. Toplu yapı kavramının yaygınlaşması ile, toplu yapı inşaatları sadece tek parsel üzerinde değil, birden fazla yapıların birden fazla imar parseline inşaası suretiyle gerçekleşmeye başlamıştır. Toplu yapı uygulamasının artması ile ortaya çıkan sorunlar, uyuşmazlıkların daha süratli ve etkili çözümlenmesi için Kat Mülkiyeti Yasası'nda yeni düzenlemelere yer verilmesini zorunlu kılmıştır. Bu düşünceden hareketle yasa koyucu, 5711 sayılı yasa ile birden fazla imar parseli üzerine kurulu toplu yapılar açısından da kat mülkiyeti yasasını uygulanabilir hale getirmiştir. Tek parsel ve birden fazla parsel üzerinde kurulu yapılarda, uygulamada karşılaşılan en sık uyuşmazlık, ana gayrimenkule ait ortak yer ve tesislere ilişkin giderlerin kat malikleri tarafından üstlenilmesi ile ilgilidir. Bu bakımdan, inceleme konusu olarak, Kat Mülkiyeti Yasası'nda ortak gider ve ifası seçilerek, konu, yasanın ilgili maddeleri değişiklik öncesi ve son şekliyle, öğreti ve Yargıtay kararları doğrultusunda aktarılmıştır. Kat mülkiyeti ilişkisinin, özellikle kat maliklerinin ortak yerler üzerindeki hakları ve yükümlülükleri bakımından, paylı mülkiyet rejimini bünyesinde barındıran niteliği gereği, konu ile ilgili olduğu ölçüde paylı mülkiyet esaslarına da değinilmiştir.
Vergi Hukukunda belgelendirme ve ispat yükü

Vergi Usul Kanunu, mükelleflerin vergilendirme ile ilgili belirli vakıa ve işlemleri belirli belgelere dayandırmalarını ve bu belgelerle ispat etmelerini zorunluluğu getirmektedir. Defter tutmak mecburiyetinde olan mükellefler, defterlerdeki kayıtları belgelere dayandırmak zorundadır. Defter tutmak zorunda olmayan mükellefler de belge almak ve saklamak zorundadır. Bu iki grup mükellef de belgelere ve defterlerindeki kayıtlara uygun olarak beyan usulü ile vergilendirme işleminde rol almaktadırlar. Vergi uyuşmazlıkları, genellikle bu beyanların doğru olup olmadığının kontrolü sırasında ortaya çıkar. İdari aşamada çözümlenemeyen uyuşmazlıklar yargıya intikal eder. Yargı safhasında uygulanacak hükümler açısından İdari Yargılama Usulü Kanununun Vergi Usul Kanununa göre önceliği vardır. Türk Hukukunda, vergi mahkemelerinin idari yargının içinde yer alması nedeniyle idari yargıya ait ilkeler vergiden doğan uyuşmazlıklar için de geçerlidir. Türk hukukunda belge kavramı Hukuk Muhakemeleri Kanununda geniş biçimde tanımlanmış olmakla birlikte, idari yargının en önemli ilkelerinden biri olan yazılılık ilkesi nedeniyle, sadece yazılı hale getirilen belgeler idari yargıda delil olarak değerlendirilir. Vergi hukukunda, usulüne uygun olarak oluşturulan, şekil şartlarını taşıyan ve yetkili makamlara ibraz edilen doküman belge olarak kabul edilir. Bu şartlara uygun bir belgenin gerçeği yansıtmadığı iddiasında ise ispat yükü bunu iddia eden taraftadır.
Sözleşmenin yargısal yoldan uyarlanması

Sözleşmenin Yargısal Yoldan Uyarlanması Kural olarak, bir sözleşme geçerli surette kurulmasından sonra başlangıçta taraflarca kararlaştırılan yükümlülükler aynen yerine getirilmelidir. Fransız MK'da bu esas: 'Kanunen geçerli bir biçimde yapılan sözleşmeler, yapanlar hakkında kanun hükmündedir.' şeklinde ifade edilmiştir. Ancak, sözleşmeye bağlılık ilkesine sıkıca bağlanmanın ve bu ilkeyi katı bir şekilde uygulamanın her zaman adil sonuçlar vermediği tecrübe edilmiştir. Özellikle 1900'lü yılların başlarından itibaren yaşanan siyasi, sosyal, ekonomik çalkantılar bu ilkenin katı bir şekilde uygulanamayacağını göstermiştir. Bu sebeple, sözleşme kurulduktan sonra, borçlu tarafin edimini ifa etmesini, hakkaniyet, doğruluk ve dürüstlük kurallarıyla bağdaştırılmayacak derecede hal ve şartlarda meydana gelen değişiklikler karşısında, sözleşmenin sona erdirilmesi ya da yeni şartlara uyarlanması kabul edilmiştir. Hakim karşısına gelen uyarlama talebi karşısında yaptığı incelemede, ilk olarak, tarafların arasında yapılan sözleşmede ve bu sözleşmeyle ilgili bir kanunda uyarlamaya dair hüküm olup olmadığını araştıracaktır. Sözleşmede ve kanunda herhangi bir uyarlama hükmünün olmaması halinde bir uyarlama boşluğunun varlığı söz konusu olacaktır. Sözleşmede ve kanunda uyarlama boşluğunun varlığı halinde hakim, MK m. F deki esaslara göre bu boşluğu dolduracaktır. Bu sırada kendisine ölçü alacağı hüküm ise MK m.2' de düzenlenen dürüstlük kuralıdır. Hakimin sözleşmeyi uyarlaması, istisnai bir durum olduğu için burada takdir hakkını kullanan hakim, hakkaniyete ve adalete uygun bir karar vermek için gayret etmek zorundadır. Çünkü, sözleşme serbestliği ilkesi gereğince yapılan bir sözleşmeyi kural olarak ancak taraflar değiştirebilir. Hakimin sözleşmeyi uyarlaması ile bu kurala bir istisna getirilmektedir. Dolayısıyla da bu istisnanın uygulanıp uygulanamayacağı hakim tarafindan gayet dikkatli bir şekilde araştırılarak takdir edilmek zorundadır.