turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Refik Fazıl Epikman (1902-1974)

Tezimiz kapsamında Refik Fazıl Epikman hem bir ressam olarak, hem de Türk resminin gelişmesine katkıları olan ressamlar ve resim öğretmenleri yetiştirmiş bir eğitimci olarak ele alınmıştır. Öğrencisi Süleyman Saim Tekcan tarafından 'Hocaların Hocası' sıfatına layık görülmüştür. Çeşitli kütüphanelerde gerçekleştirilen yayın taramaları, internet üzerinde yapılan araştırmalar ve sanatçının ailesiyle, öğrencileriyle kurulan bağlantılar sonucunda, sanatçı hakkında kapsamlı bir değerlendirme yapmak mümkün olmuştur. Epikman'ın yaşamı, eğitimi, eğitimciliği, yazarlığı, sanatı üzerinde durulmuş, Çağdaş Türk Sanatı'ndaki yeri, önemi incelemiştir. 1902 yılında İstanbul'da doğmuş, eski adı Sanayi-i Nefise Mektebi olan Güzel Sanatlar Akademisi'nde İbrahim Çallı'nın atölyesinde yetişmiştir. Paris'te Julian Akademisi'nde Paul-Albert Laurens'in öğrencisi olmuştur. Hocasından etkilenmiş, çalışmalarında biçim ve çizgiye önem vermiştir. Avrupa'ya gitmeden önce resimlerinde akademik desenle birlikte parlak, canlı, yansımalı renk oyunları görülmektedir. Paris'te ve Münih' te bulunduğu yıllarda Kübizm, Konstrüktivizm, Ekspresyonizm akımlarıyla ilgili gözlemler yapmış, 1928'de her türlü yeniliğe açık sanat anlayışıyla İstanbul'a dönmüştür. 1929 yılında Müstakil Ressamlar ve Heykeltraşlar Birliği'nin kurucu üyeleri arasında yer almıştır. Birliğin sergilerinde eserleriyle yer almıştır. Grubu oluşturan sanatçıların eserlerinde değişik akımlara yer verdikleri görülür. ilk yıllarında Kübizmin etkisiyle manzaralar, portreler, kompozisyonlar yapmıştır. Resmimize bir çeşit konstrüktivizm getirmiştir. Araştırmalarımız 1939 yılında 'Yurt Gezileri' çerçevesinde resim yapmak için Hatay'a gönderilmiş olan sanatçının 1940 yılında İkinci Dünya Savaşı Sırası'nda Trakya'da yedek subay olarak görev yaptığını ortaya çıkarmıştır. Ankara Halkevi'nde kurmuş olduğu atölyede resim dersleri vermiştir. Gazi Eğitim Enstitüsü'ndeki ve Amerikan Kültür Demeği Atölyesi'ndeki öğrencileriyle yapılan görüşmelerin kaydı alınmıştır. Sanat ve sanatçılar üzerine dergilerdeki yazıları, yazdığı kitaplar önemlidir. İstanbul ve deniz manzaraları, Ankara ve Anadolu'dan insan, doğa, yerleşim manzaraları, portreler, natürmortlar ve soyut resimler yapmıştır. Epikman 1955'lerden sonra geometrik-soyutlamalar, 1960'lardan sonra lirik-soyutlamalara yönelik çalışmalar yapmıştır. 1968'lerden sonra yeniden figürlü kompozisyonlara dönmüştür. Epikman'ın Ankara'da yaşayan oğlu ile görüşme imkanı bulunmuştur. Sanatçının başka yayınlarda bulunmayan resimlerine ulaşılmış ve bu resimler kataloglanmıştır. 35. Devlet Resim ve Heykel Sergisi'nde 'Şeref Ödülü' aldığının ertesi günü 17 Mayıs 1974 tarihinde hayatını kaybetmiştir.
Marketing strategies for the state museums in Turkey: The case of the Museum of Turkish and Islamic Arts

Bu arastirma, Turk ve Islam Eserleri Muzesi'nin koleksiyon, hizmetler ve cesitli programlardan olusan icerigini gelistirmeye ve bu icerigi kamuyla bulusturabilmek icin en verimli yollari bulmaya yarayabilecek olasi pazarlama yaklasimlarina isik tutmaktadir. Mumkun olan pazarlama girisimlerini muzede uygulayabilmek icin, SWOT analizi uzerinden, pazarlama karmasi ve pazarlama denetimini iceren bir pazarlama odakli stratejik planlama hazirlanmistir. SWOT analizi stratejilerin belirlenmesi acisindan cok onemlidir; bu tez dahilinde muzenin ic guc ve kaynaklarinin ve etkilenebilecegi cevresel kosullarinin incelenmesine olanak sağlam istir. Bahsi gecen muzede pazarlama yaklasimli bir inceleme yapilmadan once, Türkiye'deki muzeciligin tarihsel boyutu ve mevcut kosullari incelenmis, ve muzelerin kendine ozgu yapilari ozelinde pazarlama odakli stratejik planlama icin kullanilabilecek araclar ve mecralar muze pazarlama teorileri uzerinden tartisilmistir. Türkiye'de Kultur Bakanligi'na bagli her muze farkli ozelliklere sahip olsa da, izleyici odakli pazarlama stratejilerinin uygulanabilirligi bu diger muzelerin de bircogunda limitli kalmaktadir. Bu sebeple, bu arastirmada tesbit edilen sorunlar ve oneriler, yonetimsel ve mali acidan benzerlik gosteren diger bircok devlet muzesin icin de gecerlidir.
Sivas'daki Selçuklu medreselerinin taş bezeme düzenleri

Ali BAYHAN 2002- Sayfa : Jüri : Jüri : Jüri : Türkler, Anadolu'ya yerleşmeleriyle birlikte, kendi kültür, sanat ve birikimlerini, yerli ustalarınkilerle birleştirerek pek çok alanda çeşitli eserler vermişlerdir. Selçuklular Anadolu'ya geldiklerinde karşılaştıkları taş malzemeyi kullanarak, Orta Asya'da tuğla malzemeyle gerçekleştirdikleri bezemeleri, burada taşa uygulamışlardır. İlk olarak Divriği Kale Mescidi (1180) taçkapısında, tuğlanın farklı dizilişleriyle elde edilen bezeme örneğinin taşa uygulandığını görürüz. Selçuklular daha sonra bir gelişim süreci izleyerek taş işçiliğinde muhteşem örnekler ortaya koymuşlardır. Önemli merkezlerden birisi olan Sivas'ta da bu dönemde dört muhteşem medrese yapılmıştır. Bunlardan 1217 tarihli İzzeddin Keykavus Darüşşifası, ilk dönem özellikleri gösterir. 1271 tarihli Çifte Minareli Medrese, Buruciye Medresesi ve Gök Medrese, son dönem yapıları olup süsleme bakımından birçok unsuru üzerlerinde toplamışlardır. Selçuklu eserlerinde ön cephenin daima önemle belirtilmiş olması bu eserlerde daha da vurgulanmıştır. Taçkapıyı çeviren bordürlerde ve diğer bezeme alanlarında, bitkisel bezemenin kaynağı rumidir. Özellikle Gök Medrese'de kullanılan rumili kompozisyonlar, daha sonraki yapılarda da aynen uygulanmıştır.
Giresun Müzesi'nde bulunan bir grup Bizans sikkesi

Çalışmamızın konusunu, 'Giresun Müzesi'nde Bulunan Bir Grup Bizans Sikkesi' oluşturmaktadır. Bu amaçla, 2013- 2017 yılları arasında yapmış olduğumuz çalışmada Giresun Müzesinde bulunan sikkeler tanıtılmaya çalışılmıştır. Müze koleksiyonunda bulunan ve tez kapsamında yer alan 100 adet sikke incelenerek sınıflanmış ve daha sonra katalog çalışması yapılmıştır. Bu sınıflamaya göre incelenen sikkelerin 51 adedi, I. Anastasios'un sikke reformu sonrasında basılmaya başlanmış ve başkent Konstantinopolis'in 1204 yılında Latinler tarafından işgal edilmesine kadar geçen süreye tarihlenmektedir. İncelenen sikkelerin 49 adedi ise 1204 yılında Konstantinopolis'in işgal edilmesiyle kurulan, İznik ve Trabzon İmparatorluklarına ait sikkelerdir. Bu sikkeler kendi içinde değerlendirildiğinde 4 adet sikke İznik İmparatorluğuna, 45 adet sikke ise Trabzon İmparatorluğuna aittir. Ardıl devletler tarafından bastırılan sikkeler, Bizans sikke ikonografisi içinde değerlendirilmiş olsa da bu sikkeler kendine has sikke birimi ve ikonografisine sahip olmuşlardır. Özellikle bu durum Trabzon İmparatorluğuna ait sikkelerde oldukça belirgindir. Bu nedenle, tez kapsamında incelenen 100 adet sikke Bizans İmparatorluğu ve Trabzon İmparatorluğu sikkeleri olmak üzere iki grupta değerlendirilmiştir.
1980 sonrası Türk sanatı'nda sanatçının yaratımında kendilik temsili

oz 1980 Sonrası Türk Sanatı'nda Sanatçının Yaratımında Kendilik Temsili başlıklı bu çalışma, yakın dönem Türk sanatının ana izleklerinden birini irdelemektedir. 1980 sonrası dönemde toplumun hemen her kesiminde karşımıza çıkan bireysel yönelim sanata da yansımış, sanatçı iç dünyasına, kendisine evrilen bir sürece girmiştir. Bu dönemden itibaren yoğunluk kazanan ve günümüze dek büyük bir ivmeyle yükselişe geçen, sanatçının yaratımında kendilik temsilinin ortaya çıkış nedenleri ve bu temsilin ele almış biçimleri sosyo-kültürel ve psikolojik olguları içinde banndırmaktadır. Bu olgunun ortaya çıkış nedenleri farklı eksenlerde yürüyen, ancak paralel yol alan ve 1980 sonrasının toplumsal değişimini de içine alan bir yapıdadır. Bu değişimin temel dinamikleri, 1980 askeri müdahalesinin ardından gelen depolitikleşme süreci ve toplumun bütün kurumlarını içine alan bireycilik, bireyselleşme ve birey olma çabalarında görülebilmektedir. Sanatta bireyselleşmeyi, bireysel yol alışları ve kendine yönelmeyi tetikleyen bu durum, 1990'lardan itibaren küreselleşme ve postmodernist teorilerin aracılığıyla çeşitlenmiş; bir birey olarak sanatçının kendi dünyasını merkeze alarak, kültürel kimlik, cinsel kimlik, toplumsal bellek, kişisel mitoloji, kurmaca kimlik gibi, kimi zaman politik yönelimleri de içine alan, farklı mecralara doğru evrilmiştir. Bu olguların tümünü içinde barındıran ve bir kavram olarak kendilik temsili, 1980 sonrası çağdaş Türk sanatım belirleyen ve çerçevesini çizen önemli bir olgudur. Bu çalışma, bu olguları yapıtlarında kullanan sanatçıları büyüteç altına almakta ve bu yönelimlerini hangi bağlamlar çerçevesinde ürettiklerini irdelemeye çalışmaktadır. m
The Neolithic of Central and Northwestern Anatolia, thrace and its relations with Southeastern Europe

Prehistorik alanda yapılan ilk çalışmalardan itibaren, 'Neolitik' kavramının tanımlanması tartışma konusu olmuştur. Günümüzde, halen bu tartışmalar ve çatışmalar güncelliğini korumaktadır. Bu tez çalışmasında, Kuzeybatı Anadolu Bölgesindeki Neolitik yerleşimler incelenmiştir. Son dönemlerde, M. Özdoğan (1997; 1998 c& d; 1999b), T. Efe (1990; 1994; 1995; 2000) ve. J. J. Roodenberg (1995b& c& d; 2000a& b) tarafından yapılan araştırma ve yayınlar yardımıyla, Kuzeybatı Anadolu Neolitik Dönemini tanımlamak mümkün olmuştur. Böylesi bir tanımlama ile 'Neolitikleşme' sürecinin kendiliğinden gelişen bir olay mı, yoksa; bir yerden, büyük bir olasılıkla Ön Asya'dan, bir başka yere göçedenlerce ortaya çıkarılan bir olgu mu olabileceği anlaşılabilir. Ayrıca, bu çalışmada, benzerlerinde eksikliği hissedilen net ve açık bir zaman dizini sunmak hedeflenmiştir. Bu teze, mimari ve çanak çömlek bulgularını içeren eksiksiz bir bireşim dahil edilmiştir. Bu çerçeve dahilinde, Orta Anadolu'da (Can Hasan 1 Mimari ve seramik dışında kalan diğer buluntular hakkında detaylı incelemenin yüsek lisans tezi sınırlarının dışma taşacağı düşünülmektedir. Yalan zamanda çıkan, TAY adı verilen ve yerleşimlerin, buluntulanyla beraber envanterlenmesi esasına dayanan yayın, bu amaca hiznıet etmektedir. Bu nedenle yeni bir envanter yapmak gereksizdir. IVIll, Suberde, Musular, Erbaba, Köşk Höyük) Göller Bölgesinde, Marmara'da ve Türk Trakya'sında Hoca Çeşme, Aşağıpınar ve Yarımburgaz yerleşimleri değerlendirilmiştir. İki ana yerleşim olma özelliği taşıyan ve detaylı bir biçimde arkeolojik verileri değerlendirilmiş ve kaydedilmiş olan Aşıklı Höyük (Esin, 1991; 1991 et al; 1992b) ve Çatal Höyük -doğu- yerleşimleri teze dahil edilmezken, Kuzeybatı Anadolu Neolitik dönemi kültürel ve kronolojik bulgularıyla değerlendirilecektir. Değerlendirme bu bölgenin, diğer coğrafık alanlarla olan kültürel bağlantıları ve temaslarının incelenmesini içerecektir. Kuzeybatı Anadolu Neolitik dönemi ve Balkanlar ve Orta Anadolu Neolitik dönem karakteristik özellikleri bakımından kıyaslanacaktır. Böylece farklı bölgeler arasındaki etkileşim ve ilişkiler anlaşılmış olacaktır.
Ankara Ahi Elvan Camii ve Alaaddin Camii ahşap süslemeleri üzerine bir araştırma

Çalışma 145 sayfa ve altı bölümden oluşmaktadır. Gerek doğa gerekse insan kaynaklı tahribatlarla günden güne yok olan Ahi Elvan ve Alaaddin Camii minber süslemelerinin korunması ve belgelenmesi zorunluluktur. Bu amaçla yapılmış olan çalışmada, belirtilen ahşap eserlerin motif ve süsleme teknikleri incelenmiştir. Araştırma kapsamında Türk ahşap işçiliği hakkında genel bilgiler verilerek Ahi Elvan ve Alaaddin Camii ahşap süslemelerinde kullanılan; teknik, kompozisyon ve motifleri ele alınmıştır. Elde edilen veriler tablolar halinde sınıflandırılarak konuya ait fotoğraf ve çizimlerle birlikte sunulmuştur. Maddi kültür değerlerimizden 13. yüzyıl ahşap örneklerini barındıran Ahi Elvan ve Alaaddin Camileri ahşap süslemelerinin fotoğraf ve çizimlerinden oluşan belgelerin, kültürümüzü gelecek kuşaklara aktarılmasına yardımcı olacağı düşünülmektedir.
Giresun camilerinde tezyinat

Tarih araştırmalarında, sanat eserleri önemli bir yer tutar. Hangi döneme ait olursa olsun, eserlerde, dönemin kültürel yapısına ait ipuçları bulmak mümkündür. İslam sanat tarihinde dini yapılar, geniş yer tutmaktadır. Bu yapılar, hem mimarileri hem de süslemeleriyle, birincil kaynak olmaları bakımından önemlidir. Yaptığımız araştırmalarda Giresun'un tarihi yapılarında bulunan süsleme unsurlarının müstakil bir çalışma olarak ele alınmadığı görülmüştür. Giresun ilimizde de çok sayıda tarihi cami mevcuttur. Araştırma, bahse konu camilerin kültürel miras olarak tanınırlığını artırma amacıyla yapılmıştır. Bu çalışmada Giresun camilerinde bulunan süsleme unsurları fotoğrafları çekilmek suretiyle incelenmiştir. Elde edilen veriler katalog sistemiyle ortaya konmuştur. Süslemeler, yapıların mihrap, minber gibi sembolik değeri olan kısımlarında yoğunlaşmıştır. Giresun camilerindeki tezyinat, yapıldıkları dönem özelliklerini yansıtmaktadır. Bu çalışma ile sanat eserlerine karşı olan duyarlılığın artırılmasına katkıda bulunulduğu düşünülmektedir.
Arşiv belgelerine göre Konya'daki Selçuklu cami ve medreselerinin tamir ve onarımları

eski çağlardan beri Anadolu'nun sayılı kültür merkezlerinden biri olmuştur. Bu durum Anadolu Selçukluları ile daha da gelişip genişlemiş ve en önemli anıtsal sanat eserlerini bırakmışlardır. Bu çalışmada Konya il merkezinde yer alan Anadolu Selçuklu Dönemine ait günümüzde hala ayakta olan cami ve medrese örnekleri ele alınmıştır. Anadolu Selçuklu Mimari'sinin başkent Konya'da yapılmış eşsiz eserlerinden olan bu yapıların geçirmiş olduğu tamir, onarım ve restorasyon çalışmaları kronolojik bir sıra takip edilerek günümüze kadar olan süreçte anlatılmıştır. Arşiv belgelerinin incelenmesiyle, yapılması düşünülen onarım ve restorasyon çalışmalarının bir kısmının gerçekleştirildiği bir kısmının ise girişimden öteye geçemediği daha ziyade yapıların bakım ve korumalarının yapılarak ayakta tutulmaya çalışıldığı görülmüştür. İncelediğimiz yapıların sırası ile tamir ve problemlerinin önemine yer verilmiştir: 1. Alaeddin Camisi: Yapının höyük üzerinde yer alması, sürekli oturma ve kayma yapabilecek bir zemin yapısına sahip olmasından dolayı zeminden kaynaklanan çökmeler ve bozulmalar caminin strüktürünü bozmuş ve 1980- 1995 onarımlarında yapı adeta yeniden yapılmıştır. Betonarme çatı üzerine kurşun kaplanmıştır.2. İplikçi Camisi: Tarihi süreçte en çok onarım gören Selçuklu yapılarından birisidir. Karamanoğlu döneminde bugünkü planına kavuşan yapının dış ölçüleri hariç, planı, iç ve dış örtüsü tamamen değişmiş ve minare ilave edilmiştir. 3. Sahip Ata Camisi: 1871'de, yangın sonrası onarımlarla bugünkü planına kavuşmuştur. Selçuklu Camisi'nden taç kapı, mihrap ve ahşap kapı kanatları günümüze gelmiştir. Mevcut yapı XIX. yüzyıl özellikleri taşımaktadır. 4. Ali Gav Medresesi: XIII. yüzyıl erken medreselerinden olan yapı geniş ölçüde yıkılmış, ana eyvan ve iki kubbeli mekan günümüze gelmiştir. Kubbeli avlu ve etrafındaki mekanlar restitüsyona göre tamamlanmıştır.5. İnce Minareli Medrese: Konya yapıları içerisinde özgün özelliklerini koruyan yapıların başında gelmektedir. 1901' de yıldırım düşmesi sonucu yıkılan mescidi ve sıbyan mektebi 2000'li yıllarda tamamlanmıştır. Yapının kurşun örtüsü özgün görünümünü bozmaktadır.6. Karatay Medresesi: XX. yüzyıl başlarında çok harap olan yapının 1930'lu yıllarda korunması için müze müdürü Yusuf Akyurt tarafından çalışmalar yapılmıştır. Daha sonra gerçekleştirilen restorasyonlarda öğrenci hücrelerinin arası açılarak sergi salonu haline getirilmiş ve üst örtüsü bilinmeyen mekanlar olduğu gibi bırakılmıştır. Kubbesi kurşunla kaplanmış ve sağlamlaştırılması yapılan çinilerin eksik olan kısımlarında desenlerin orijinal görünümünde ve renginde restorasyon olduğu anlaşılacak şekilde devam ettirilerek tamamlanmıştır. Kuzeybatı köşesinde yer alan mekan tamamlanmıştır. Üst örtüsü tanımlamayan mekanların restorasyon çalışmaları sürdürülmektedir.7. Sırçalı Medrese: En çok tahrip edilen Selçuklu yapılarından birisidir. Taçkapı cephesi ve ana eyvan dışındaki kısımlar Mahmut Akok projelerine göre restore edilmiştir.
Türkiye'de çağdaş müzeciliğin yansımaları üzerine bir değerlendirme: Sadberk Hanım Müzesi örneği

2000'li yıllarla birlikte Türkiye'de yoğun bir müzecilik faaliyetinin başladığı görülür. Tarihsel açıdan temel görevi kültürü koruma zemininde gelişen Türkiyemüzeciliği sayısı artan özel müzelerle birlikte kültürün paylaşıldığı yaşatıldığı bilginin üretildiği çağdaş kurumlar olarak varlığını sürdürme çabasına girmiştir. Gerek devletmüzeleri gerekse özel müzeler kendilerini 'çağdaş müze' olarak yeniden tanımlamak zorunda kalmaktadır. Söz konusu çağdaş kavramının müzeolojik çerçevesinin ne olduğu nasıl olması gerektiği sorusuna çözüm önerileri getirebilmek, politikalar üretebilmek için bilimsel çalışmalara gereksinim vardır. Bu tez çalışması Europa Nostra ödülüne layık görülen Sadberk Hanım Müzesiüzerinden Türkiye'de çağdaş müzeciliğin yansımaları üzerine bir değerlendirme yapabilmek amacı taşımaktadır. Tez kapsamında geliştirilen standart çağdaş müzemodel önerisiyle müzeler form, tür, işlev ve değer üretimi olarak dört ana başlık ve alt başlıklar altında incelenmiş hem teorik hem de uygulama açısından önemli kriterlersaptanmaya çalışılmıştır.
Batı Anadolu Hellenistik Dönem anta başlıkları

Anta başlıkları mimari yapılarda hem estetik görünüş sağlarken, hem de taşıyıcı görev üstlenmesi ile o yapıya sağlamlık kazandırmaktadır. Düzenleme olarak plaster başlıkları ile benzerdir. Ancak üç yönde bezemeye sahip olması yönünden onlardan ayrılmaktadır. Anta başlıkları figürlü ve bitkisel bezemeli olmak üzere iki grup halinde yapılmışlardır. Bunlar dönem içerisinde çeşitli gelişim ve stil özellikleri göstermektedir. Bu özellikleri sayesinde bulunduğu yapının tarihlenmesi konusunda fikir vermektedir. Anta başlıkları da tıpkı sütun başlıklarında olduğu gibi, çeşitli tiplerde yapılmıştır. Bunlar sofa, dor, aiol, küçük asya ion, attik, attik-ion ve korint tipleridir. Tiplerin oluşumunda bölgesel ve sanatçı farklılığının yanında, farklı kültürlerle olan etkileşim de önemli rol oynamıştır. Tiplerin gelişimi ise bir tipin diğer tipin oluşumuna katkı sağlaması şeklinde zincirleme olarak devam etmiştir. Örneğin yan yüzde yer alan volüt şeklindeki bezeme giderek bitkiselleşip sarmal dalları oluşturmuştur. Figürlü örnekler ilk önce bitkisel bezeme ile birlikte, daha sonra ise sadece figür ağırlıklı yapılarak gelişimini tamamlamıştır. Bu çalışmada, öncelikle anta başlıklarında mimari süsleme, profil ve stil gelişimini incelmiş ve sonrasında bu başlıkların ait oldukları yapılarla ilgili tarihleme konusunda da önerilerde bulunulmuştur.
13.-14. yy. Anadolu'suna tarihlenen kandil ve şamdanlarda ışık sembolizmi

Ortaçağ İslam düşüncesinde ışık sembolizmi ve geometrik motifler temelinden yola çıkılan aşağıdaki araştırmada, çağın (13.-14. yy.) aydınlatma araçları; kandil ve şamdanlar dekorasyonları nedeniyle ele alınmıştır. Bir başka deyişle, 13 .-14. yy. Anadolu'suna tarihlenen kandil ve şamdanlardan, üzerlerinde geometrik motifler bulunanlar katalog kısmını oluşturmuş, burada yer alan geometrik ve figürlü süslemelerin ışık sembolizmiyle olan bağlan tartışılmıştır. Günümüzde, dünyada çeşitli koleksiyonlara dağılmış bulunan söz konusu kandil ve şamdanların hemen hepsi Anadolu'daki tekke, türbe, medrese veya camiilerden getirilmişlerdir. Bu orijin birlikteliğinin yanı sıra, şamdanlarda görülen diğer belirgin özellik ise hemen hepsinin aynı boy ve ölçülerde, aynı formda ve aynı ağırlıkta olmalarıdır. İlk bakışta göze çarpan bu özellikler, dekorasyondaki bütünlükte de kendini belli eder. Öyle ki, bu gruptaki şamdanların süslemesinde başlıca dört temanın; Oniki ayın işleri, Saray yaşamından sahneler; eğlence, taht ve av sahneleri, Astrolojik semboller ve Geometrik motiflerin yer aldığı görülür. Nerede ve kimin tarafından yapıldıkları belli olmayan bu şamdanlardan, geometrik rozetlere sahip olanlarının motiflerine göre bir katalogunun verilmesi araştırmanın başlıca sonuçlarından biridir. Diğeri ise, söz konusu geometrik ve figürlü süslemenin Ortaçağ İslam düşüncesinde ışık sembolizmi çerçevesinde ele alınmasıdır.
Kariye Camii resimlerinin Palailogos Döneminin sosyal, siyasal ve kültürel ortamındaki yeri

İstanbul'da Kariye Camii olarak bilinen eski Khora Manastırı Kilisesi. Theodoros Metokhites tarafından 1315- 1321 yıllarında yeniden inşa edilerek, naos ve narteksleri mozaiklerle, güneydeki mezar şapeli parekklesion ise freskolarla yeniden bezenmişti. Genelde resimler pek çok ayrıntıda Bizans resim sanatının görsel ve üslupsal anlatımına sahipti. Ancak özellikle iç nartekste yer alan ayrıntıyla yer verilmiş olan Meryem'in yaşamına ilişkin öyküler, ne önce ne de sonra, Bizans döneminde bu denli zenginlikte işlenmemiştir. Diğer yandan, burada ismini bilemediğimiz Bizanslı ustaların resimlediği Meryem öyküleri, batıda, Giotto tarafından, italya'daki Padova kentinin Arena kiliseciğinde de neredeyse aynı ayrıntılarla anıtsallaştınlmıştır. Üstelik söz konusu freskolar, Kariye 'dekilerden kısa bir zaman önce, 1305 yılları civarında yapılmışlardı. Politik anlamda gittikçe güçsüzleşen ve küçülen bir imparatorluğa rağmen kültürel alanda oldukça renkli bir dünya sunan Palaiologos Dönemi'nde, 13. yüzyılın ortalarından 14. yüzyılın başlarına kadar görülen doğa gözlemine dayanan ama yine de geleneksel Bizans üslubundan vazgeçmeyen anıtsal bezeme, hesykhastlaxm zaferinden sonra geleneksel üsluba geri dönmüştür. Bizans'ın doğrudan ataları olarak gördükleri Helen ve Roma uygarlığının doğayı gözleme ve insan odaklı kültürlerinden yeni bir yaşam tarzı geliştiren Batı dünyasına karşın, Bizans geleneksel değerlerinden vazgeçmemiştir. Politik sınırların ötesine taşan Bizans sanatının etkiler Doğu Avrupa'da daha baskın iken, Batı'ya doğru gidildikçe azalır. Antikiteyi Arapların çevirileriyle keşfedip, kısmen Bizanslı sanatçı ve bilim adamlarıyla yorumlayan Batı dünyası, sonuçta Doğu'ya göre çok farklı sentezlere ulaşmıştır.
Türk kültüründe hamam geleneği ve Eskişehir hamamları

Suyla temizlenme ve yıkanma hemen hemen bütün eski uygarlıklarda önem verilen bir konu olmuştur. Hamamlar tarihte su medeniyetinin en belirgin kanıtları ve belgeleridir. Türk hamamları ve Türk yıkanma kültürü İslamiyet ile birlikte, özellikle Osmanlı döneminde mimari, sosyal ve kültürel açıdan kendine özgü bir gelişme izlemiştir. Türk hamamları sosyal karakteri de olan kurumlar olarak, çok uzun süre Türk sosyo-kültürel hayatında önemli bir yer tutmuştur. Duşlu, küvetli banyoların evlere girip, yaygınlaşmasıyla birlikte İnsanların yıkanma alışkanlıklarında da değişiklikler başlamıştır. Modernizasyon süreci, insanların yıkanma alışkanlıklarına olduğu gibi sosyal yaşamlarına da yenilikler getirmiştir. Bu süreç hamamları ortadan kaldırmamışsa da, onların sosyal karakterinin giderek zayıflamasına neden olmuştur. Bugün geleneksel yapının korunduğu yerleşim bölgelerinde bazı hamam adetleri devam etmekte ise de hamamların eski sosyal işlevlerinden söz etmek zordur. Bugün Eskişehir'de bulunan hamamların da yukarıda sözünü ettiğimiz sebeplerden ötürü sosyal işlevlerinin zayıfladığını, ancak bazı hamam adetlerinin hala devam ettiğini söylemek mümkündür.