turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Une etude autofictionnelle dans L'autre qu'on Adorait de Catherine Cusset

18 ve 19. yüzyılda çok sayıda örneğini gördüğümüz benli anlatılar, yirminci yüzyılda yeniötesici dönemin önem kazanmaya başladığı 80'li yıllara kadar göz ardı edilmiştir. Bu yeni dönemin en belirgin niteliklerinden birisi kuşkusuz öznenin metne geri dönüşüdür. Bu geri dönüş, çağdaş yazın alanında yepyeni söylemlerin kapısını aralayacak ve Prof. Dr. Ali Tilbe tarafından dilimize özkurmaca ya da özkurgu olarak aktarılan yeni bir yazınsal türün doğmasına yol açacaktır. Özyaşamöyküsü ile romansal nitelikleri birleştiren karma bir tür olan özkurmaca yeni bir biçem ve içerik ile özneyi merkeze konumlandırarak, bundan böyle serüvenin dilini değil dilin serüvenini öyküleyen bir söyleme dönüşecektir. Bu yeni tür romandan ve özyaşamöyküsünden ne bütünüyle ayrık ve ne de bütünüyle birbirine içkindir. Gerçek anlamda roman, özyaşamöyküsü ve özkurmaca arasında koparılması zor bir bağ ve etkileşim vardır. Bunun yanında Serge Doubraovsky, özkurmacaya koşut bir alt tür olarak, bir yakınının öyküsünü anlattığı roman türünü gerçek roman olarak tanımlamıştır. Gerçek roman da özkurmaca gibi, roman türünün üzerine örtülmüş bir gerçeklik örtüsüdür. Her ne kadar özkurmaca ve gerçek roman yazınsal olarak varlığını sürdürürse de, günümüzde hala biçimsel ve içeriksel olarak tartışılmakta, ancak türsel üst ulam olarak özkurmaca benimsenmektedir. Bir yapıt, hem kurmaca olup hem gerçekliği içinde barındırması yazar ve eleştirmen çevresinde tartışılırken, okur türün varlığından haz duyarak okumayı sürdürmektedir. Bu dönemin önemli yazarları arasında görülen Catherine Cusset, 2016 yılında L'Autre qu'on adorait adlı romanını yayımlamıştır. Roman aynı yıl içinde İsviçre Goncourt Ödülünü kazanmıştır. Yapıt henüz dilimize çevrilmemiştir ancak özkurmaca ve gerçek roman alanında önemli bir yapıt olduğu açıktır. Bu yeni türün sağladığı ve önerdiği uygulayımları yazar kendisinin yazınsal biçimi ve biçemiyle harmanlayarak oluşan yeni tür ve yazın dünyası için önemli bir örnek sunmuştur. Böylelikle Catherine Cusset bize uygun bir çalışma alanı sağlamıştır. Roman yazarın yakın bir arkadaşının kısa ve üzücü hayatını konu edinmektedir. Yazarın ölen arkadaşına 'sen' adılıyla seslenmesi, yeniötesi dönenim dile verdiği önem ile uyuşmaktadır. Yazarın biçemi ise, okuru romanın yazım sürecine katar ve okur büyük bir coşkuyla, öykünün içindeymiş gibi okuma eylemini sürdürür. Bu romanında, gelişmekte olan özkurmaca ve gerçek roman türüne bir katkı sağlanmıştır. Her ne kadar genel olarak onanmış olsa da, özkurmaca türünün tam olarak herkes tarafından kabul edilmesi ve sınırlarının belirlenmesi için zamana ve yeni örneklere gereksinim vardır. Catherine Cusset gibi yazarlar türün çerçevesinin belirlenmesi ve benimsenmesi açısından başrol oynamaktadırlar. Kuşkusuz okurun da bu yeni ve özel türe gösterdiği ilgi, türün örneklerinin çoğalması açısından başat işlev görmektedir. Bu çalışmamızdan çıkacak sonuçların, özkurmaca ve gerçek roman türünün gelişimine, ülkemizde de bu türün tanınmasına katkı yapması ve yeni araştırmalara örnek oluşturması en büyük beklentimizdir.
The Clash of cultures in the three of Edward Morgan Forster's novels: Where Angels Fear to Tread, A Room With a View and A Passage to India

Bu tezin amacı, 20. yüzyılın ilk yarısındaki belli başlı ingiliz romancılarından, roman eleştirmeni E. M. Forster'in romanlarında değişik kültürlere ait karakterlerin birbirleri ile etkileşmesini ve kültür çatışması sonucunda kişilerin yaşamlarında nasıl bir değişme olduğunu göstermektedir. E. M. Forster'in üç romanı, Where Angels Fear to Tread, A Room with a View ve A Passage to India değişik kültürden kişilerin etkileşimine daha çok yer verdiği ve bundan doğan çatışmaları daha net gösterdiği için seçilmiştir. Tezin bölümlerinde E. M. Forster'ın adı geçen üç romanı ayrı ayrı ele alınıp, farklı kültürlerin temsilcisi olan karakterlerin gösterdikleri olumlu veya olumsuz değişmeler, 'kültürler çatışması' temasından ayrı kalmamak koşulu ile incelenmektedir. Her bölüm, ele aldığı romanda E. M. Forster'ın 'çatışma' temasını simgeler ve imgeler yardımıyla nasıl ön plana çıkardığını göstermektedir. Tezin birinci bölümü, Where Angels Fear to Tread adlı romandaki kişilerin yaşamlarındaki bazı değer ve anlamların eksikliğini italyan ve ingiliz davranış biçimlerini karşılaştırarak nasıl gördüklerini göstermektedir. Sonuçta, romandaki kişiler, önemli bir değişime uğrarlar. ikinci bölüm, A Room with a_ View adlı eserde, kişinin katı toplumsal kuralları bir tarafa iterek duygularını ön plana çıkardığı sürece aşkı tutabileceği gerçeğini italyan ve ingiliz karakterlerin etkileşimi ile göstermektedir. Yine bu bölümde de, kişi değişik bir kültür ve yaşam biçimi ile karşı karşıya kaldığında, yaşamında yanlış ve eksik olan değerleri daha net görebilmektedir. Ill üçüncü bölüm, A Passage to India adlı eseri ele alır- Bu kitap E. M. Forster'ın sanatsal gücünün doruğu olarak kabul edilir. A Passage to India adlı eser yazarın evrensel sevgi, dostluk ve kardeşliği elde etme çabalarının boş ve ümitsiz olduğunu göstermektedir. Farklı kültürlerin temsilcileri bu romanda da bir araya gelmekte; fakat yanlış anlama, önyargı, ırk, din, dil ve tarih farklılıkları sebebiyle umut edilen kardeşliğe ve anlayışa ulaşamamaktadırlar. Bu acı gerçeği, kişiler değişik kültür ortamlarına girdiklerinde anlayabilmektedirler. Sonuç olarak, bu çalışma, E. M. Forster'ın evrensel dostluk, kardeşlik ve sevgi çabalarının yaşam ve kültür değerlerinin farklı olması sebebiyle sonuçsuz kaldığını göstermektedir. Bu sonuçsuz arayış, 20. yüzyıl insanının içinde bulunduğu durumdur. Karamsar sonuca, değişik kültürlerin etkileşimi ile ulaşılmaktadır.
Dina Rubina'nın romanlarında temel motfiler

XXI yüzyıl Rus edebiyatının önde gelen önemli kadın yazarlarından biri olan Dina Rubina, Özbekistan'ın Taşkent şehrinde doğmuştur. Uzun yıllar Rusya'da yaşayan ve sonra İsrail'de yaşamını devam ettiren yazar sadece bu ülkelerin sosyo-kültürel, siyasi, iktisadi, günlük yaşamlarını ve özelliklerini değil, aynı zamanda seyahat ettiği ülkelerdeki izlenimlerini de iyi bir edebi malzeme olarak kullanmasını bilmiştir. Eserlerinde söz konusu halkların kültürel unsurlarını da yansıttığı görülmektedir. Örneğin; bu halkların konuştukları dilleri de eserlerinde yer yer kullandığı görülmektedir. Bu yüzden Dina Rubina'nın edebi sanatının zengin, bir o kadar da çeşitli ve kültürel özelliklere sahip olduğu söylenebilir. D. Rubina eserlerinde kimlik, birey, toplum, toplum psikolojisi, zaman ve olay örgüsü gibi unsurları ve rengarenk motifleri kullanarak sanatında zenginlik dokusu oluşturmaktadır. Yazar tarafından en çok tercih edilen motiflerin başında, folklorik ve mitolojik motiflerin geldiği görülmektedir. Rubina'nın eserlerinde fal, büyü, rüya, kehanet gibi mitolojik motiflerin yanı sıra masal, efsane, destan, halk inanışları gibi folklorik unsurları da özenle kullanıldığı görülmektedir. Farklı toplumlara ait zengin kültürel birikime sahip olan yazar, eserlerinde bu motifleri kaynak olarak kullanmıştır. Bu da yetkin bir yazar olmasından kaynaklanmaktadır. Yazarın modern tarzda yazılan romanlarında bu tür öğelerin bulunması, romanlarının sosyo-kültürel açıdan zenginleşmesine sebep olmuştur.
1908-1928 yılları arasında batı dillerinden Osmanlı Türkçesine çevrilen romanlarda mukaddime geleneği

Mukaddime geleneğinin çeviribilim bağlamında ele alındığı bu tezde, 1908- 1928 yılları arasında Batı dillerinden Osmanlı Türkçesine çevirisi yapılan romanlara yazılan önsöz ve son sözler incelenmiştir. Tezde, çevirmenlerin ve yayıncıların belirli bir dönemdeki çeviri politikalarını çeviri eserlere yazılan önsözler ve son sözler tanıklığında ortaya koymak amaçlanmıştır. Belirtilen tarihlerdeki çeviri romanları tespit etmek için öncelikle bibliyografik çalışmalar taranmıştır. Başlıca kaynak, Seyfettin Özege tarafından hazırlanmış olan Eski Harflerle Basılmış Türkçe Eserler Kataloğu (1971, 1973, 1975, 1977, 1979 - 5 cilt)'dur. Bunun dışında, telif ve çeviri roman listeleri içeren; ancak temel kaynak olarak yine bu kataloğu alan başka bibliyografik çalışmalar da gözden geçirilerek çeviri romanların çevirmen adına göre alfabetik olarak bir listesi hazırlanmıştır. Bu listede yer alan 713 romandan önsöz/son söz'lüleri belirlemek amacıyla başta Atatürk Üniversitesi Kütüphanesi ve Atatürk Kitaplığı olmak üzere birçok kütüphane kataloğu incelenmiş ve 693 çeviri romana ulaşılmıştır. Bunların 150'sinde sadece önsöz, 20'sinde hem önsöz hem son söz, 24'ünde ise sadece son söz görülmüştür. Çevirmen, yayıncı ya da yazar tarafından yazılan ve esere ilave edilen çeviri metin dışındaki tüm metinler önsöz veya son söz olarak kabul edilmiş ve bunların çeviri yazısı yapılmıştır. Gideon Toury'nin 'süreç öncesi çeviri normları'nın kuramsal çerçeveyi oluşturduğu bu çalışmada önsözler ve son sözler, ismi belirtilen normlar ışığında incelenmiş; çevirmen ve yayıncıların eser seçimini belirleyen birçok etken tespit edilmiştir. Romanların asıl kaynak dilden mi ara dilden mi çevrildiği, ara dilden çevrilmişse bunun nedenlerinin de ifade edildiği görülmüştür. Yapılan tespitler, çevirisi yapılan romanların rastgele seçilmediğini, çevirmen ve yayıncıların belirli politikalar benimsediklerini ve genelde erek kültürü ön planda tuttuklarını göstermiştir. Bu durum da önsözler ve son sözlerin hatta kitap kapaklarının, çeviri tarihini aydınlatan ve bir dönemin, bir çevirmenin, bir yayıncının çeviri politikalarını tespit etmeye yarayan önemli birer kaynak olmasının göstergesidir.
Analyse de la narration et des personnages dans 'Le Jardin des Plantes' de Claude Simon

Bu tez, 1985te yapıtlarının tümü için Nobel Edebiyat ödülü alan Claude Simon'un 1997'de yayınladığı ' Le Jardin des Plantes ' adlı romanındaki anlatı ve kişiler üzerine bir çözümleme çalışmasıdır. İncelenen roman, yazarın önceki romanlarıyla benzer izlekler ve anlatı teknikleri içerdiğinden bu çalışmada öncelikle bu benzerlikler örneklerle ortaya konmuş ve böylelikle romanın kolay anlaşılmasına bir katkı amaçlanmıştır. Daha sonra, anlatı çözümlemelerinde kullanılan terimler, Greimas, Todorov ve Barthes gibi tanınmış yabancı; Yücel, Kıran gibi Türk anlatıbilimcilerin kuram ve düşünceleriyle verilmiştir. Burada tutumumuz görüşleri karşılaştırmak ya da karşıtlaştırmak değil, çalışmamıza ışık tutacak olanları birbirini destekler ve geliştirir bir biçimde vermek olmuştur. Son bölüm, çalışmamızın uygulama kısmını oluıturur. Burada, çağrışım, karşıtlık, uyum, yineleme, montaj gibi Simon anlatısının işlevsel ögeleriyle; parçalı anlatım, epigraf, metin yüzeyinde asılı kalan söz ve imge kırıntıları, sinema uyarlaması gibi biçimsel özellikler Le Jardin des Plantes'dan örneklerle işlenmiştir. Anlatıcının konumu, bakış açısı ve odaklama biçimi ile kimliğine dair çözümlemelerin de yapıldığı bu bölümde roman kişilerinin dış görünüşleri, değer yargılan ve bu kişileri oluştururken Simon'un yararlandığı temel anlatı yöntemleri yine bol örnekle ortaya konmuştur. ııı
Roman sanatının kökeni: Don Kişot örneği bağlamında ve kökensel olarak Defoe'nun Moll Flanders, Richardson'ın Pamela ve Fielding'in Joseph Andrews eserlerinin incelenmesi

Roman, kökenlerini epik ve romanslardan alan, çeşitli edebi türleri deneyip bunlardan yepyeni bir tür ortaya çıkaran bir sanattır. Bu sebeple de roman sanatının atası olarak kabul edilen Cervantes'in Don Kişot'undan önce çeşitli Ortaçağ romanslarının kökensel özellikleri, bu romanslarda anlatılan ideal şövalye, diğer karakterler ve olay gelişimi öğelerini birincil kaynaklardan irdelemek büyük önem taşımaktadır. Romanın kökensel özellikleri incelenirken, Don Kişot'un (1605-15) yanı sıra Defoe'nun Moll Flanders (1722), Richardson'ın Pamela (1740) ve Fielding'in Joseph Andrews (1742) eserlerinin kökensel özelliklerinin karşılaştırılması önemlidir. Bu eserler romanın karakteristik özelliklerinden olan yansıttıkları döneme dair eleştirel bakış açılarına sahip olup geleneksel olay örgüsünden sıyrılıp her biri yeni özelliklere bürünmüştür. Bu eserlerdeki bir diğer ortak nokta ise çeşitli parodiler ortaya koymalarında yatmaktadır. Hayal dünyasında yaratılan kurgulardan soyutlanıp gerçeklik duygusunun benimsendiği bu öykülerde karakterler doğruyu ve erdemi sorgularken sıradan günlük hayatlarına devam etmektedirler. Bu dört eser, epik, romans, tragedya tarzında öyküler, yerel deyişler, şiirler, mektuplar ve sonelerden örnekler içerse de bunların hiçbirini benimsemez. Böylelikle bu farklı özelliklerle romanlar, kendilerine yarattıkları bu özgün ve insan merkezli dünyada okuyucularına deneyimlemeleri için yepyeni bir dünya sunar.
Çocuk romanlarının demokratik kültür bilinci edinimine etkisi

Araştırmada, ortaokul 2. sınıfta çocuk romanlarıyla oluşturulan eğitim durumlarının demokratik kültür bilinci edinimine etkisi bakımından araştırılması ve betimlenmesi amaçlanmıştır. Burdur merkezde bulunan Türkiye Odalar ve Borsalar Birliği Ortaokulu'nda gerçekleştirilen araştırmaya deney grubundan 21, kontrol grubundan 21, toplam 42 öğrenci katılmıştır. Deney grubunda 9 kız 12 erkek öğrenci bulunurken, kontrol grubunda 10 kız 11 erkek öğrenci yer almıştır. Araştırmada, deneysel desen kullanılmıştır. Araştırma kapsamına alınan öğrencilere araştırmacı tarafından geliştirilen ölçek uygulanmıştır. Ölçeğin iç tutarlılık güvenirlik katsayısı 0.87 olarak bulunmuştur. Ölçeğin faktör yüklerinin de 0.43-0. 83 arasında değiştiği görülmektedir. Uygulanan ölçek 10 boyut ve 52 maddeden oluşmaktadır. Bu boyutlar, Kişi Haklarına Saygı, Başka İnançlara Saygı, Doğa Bilinci, Canlıların Yaşam Hakkı, Toplumsal Kurallara Uyma, Hoşgörü Kültürü, Özgürlük Düşüncesi, Eşitlik Düşüncesi, Uzlaşma Düşüncesi ve Kültürü, Estetik Bilinçtir. Ölçeğe eklenen yönergede öğrencilerin cinsiyetlerini, anne ve babalarının eğitim durumunu ve mesleğini yazmaları için de bir bölüm oluşturulmuştur. Araştırma verileri toplandıktan sonra verilerin çözümlemesi yapılmıştır. Toplanan veriler üzerinde istatistiksel çözümlemelerin yapılabilmesi için SPSS 20.0 paket programı kullanılmıştır. Çözümlemeler için bağımlı ve bağımsız örneklem t testi kullanılmıştır. Eğitim durumlarını oluşturmak için üç yerli üç yabancı çocuk romanı alan uzmanları tarafından belirlenmiştir. Bu romanlarla oluşturulan eğitim durumları deney grubunda on iki hafta boyunca uygulanmıştır. İstatistiksel çözümlemeler sonucunda deney ve kontrol grubunun demokratik kültür bilinci edinimleri arasında anlamlı bir fark bulunamamıştır. Deney ve kontrol grubundaki kız ve erkek öğrencilerin demokratik kültür bilinci edinimleri arasında erkek öğrenciler lehine anlamlı bir fark bulunmuştur. Gelişim sürecine bakıldığında ise kızların daha yüksek oranda gelişim gösterdiği gözlenmiştir. Araştırma sonucunda çeşitli önerilere yer verilmiştir
Sömürge dönemi sonrası romanlarda toplumların kimlik ve benlik inşaası

Bu tezin amacı, sömürgeleştirilmiş toplumların, sömürge sonrası dönemlerde yaşadıkları kimlik çatışması, kimlik arayışı, benlik algısını ve kimlik inşasında etkili olan dinamikleri incelemektir. Tez, David Malouf'un Remembering Babylon ve V. S. Naipaul'un The Mimic Men eserlerindeki karakterlerin mevcut kimlik tanımlamalarının dışında kalarak arada kalmışlıklarını, aidiyetsizliklerini analiz etmektedir. Bu çalışma bunu yaparken, kimlik tanımlamalarının yapaylığını vurgularken, mevcut düzende kendini konumlandıramayan karakterler için tanımlamaların dışında üçüncü bir alanın mümkün olduğu savı üzerinde durmaktadır.
La Technique de narration dans Degre's de Michel Butor

Biz bu çalışmada Michel Butor'un son romanı Degres'de anlatı tekniklerini incelemeye çalıştık. Birinci bölümde, hem klasik hem de yeni romancı olarak kabul edilen Michel Butor'u tanımaya çalıştık. Aynı şekilde edebiyat tarihindeki yerini, aldığı eğitim, etkisinde kaldığı unsurlar ve plastik sanatlar, müzik, felsefi ve bilimsel düşüncenin çağdaş biçimleri ile yakınlıklar gösteren sanatının başlıca çizgilerini gözlemlemeye çalıştık. İkinci bölümde, bakış açısı, odaklayım, uzam, zaman ve yazar/anlatıcı, okuyucu/dinleyici, birey/kişi, sözce/sözcelem ayrımları gibi başlıca anlatım tekniklerini kuramsal olarak inceledik. Dört alt bölüm içeren üçüncü bölümden itibaren Degres'nin irdelenmesine geçtik. Brinci alt bölümde kişilerin sunulması tekniğinin, niteliksel ve işlevsel betimlemesinin, kişilerin oluşturduğu topluluğun ve aralarındaki akrabalık ilişkilerinin incelemesi yapıldı. Degres'nin öğretmen ve öğrencilerden oluşan geniş bir kahraman kadrosu içerdiğim ve bu kahramanların kendisi de roman kişilerinden biri olan bir anlatıcı tarafından öykülendiğini saptadık. Gözlemlerimiz sonucunda gördük ki, anlatıcı başlangıçta kişilerin her birinin portresini yapmayı amaçladığı halde, sonunda yapabildiği şey onları zaman zaman ve farklı oluşumlar içerisinde sahneye getirmekten ibaret olmuştur.1X 1 Bu bağlamda muhtelif mesleki, coğrafik ve özellikle de ailevi ölçütlere dayanan gruplar oluşturmuştur. Bize göre, bu yapı Degre'nin öykü iskeletini meydana getirmektedir. İkinci alt bölüm, anlatıcının durumu ve bakış açısının incelenmesine ayrılmıştır. Kitabın konusu Paris'te bir lise sınıfının birkaç haftalık dersinden ibaret gibi görünmekle birlikte anlatıcı için karmaşıktır ve bunu en küçük detaylarına kadar bir tür günlük şeklinde yazmaya girişir. Aslmda bu Butor'a göre alışılagelmiş betimleme ve anlatı araçları için oldukça karmaşık bir gerçektir. O halde bu konu basit bir açıklama olarak değil, anlatı tekniği oluşturan bir araç olarak görülmelidir. Anlatıcının bakış açısı ve kimliği konusuna gelince, tıpkı bizzat anlatıcının romanın sonunda yaptığı gibi sürekli olarak kendimize 'kim konuşuyor? sorusunu sormaktayız. Uzamın incelenmesine ayrılan üçüncü alt bölümde, uzamın romanda anlatıcı-kişinin bilincinde belirdiği ölçüde var olduğunu gözlemledik. Romanın uzamsal birimi olan sınıfın derece derece Paris, kır, dünya ve tarihe açıldığını ve çeşitli yerler arasındaki ilişkilerin açık bir şekilde düzenlendiğini ve bir örümcek ağının ipleri gibi içice geçtiğini saptadık. Romanın zamansal yapısı ve tipografisinin incelenmesi konusunda yoğunlaşan son bölümde, öyküleme zamanı ve öykü zamanınm roman boyunca kesişerek, labirent izlenimi uyandıran bir karmaşıklık yarattığım gözlemledik. Kısacası Degres, gerek tipografik yapısı ve gerekse anlatı teknikleri ile Butor'un edebi kariyerinin ikinci dönemine bir geçiş ifade etmektedir.
Amerika'da romans geleneği ve John Updike

Bu araştırmada, John Updike'ın üç romanını incelenmiştir. A Month of Sundays (1974), İL (1988) ve Brezilya (1994). Yayım tarihlerine bakıldığında, romanların ortaya çıkışlarının 20 yıllık bir zaman dilimini kapsadığı görülmektedir. Araştırmanın çıkış noktasını, bazı klasik Amerikan romancılarının, romans yazdıkları yolundaki sözleri ve kimi araştırmacıların, Amerikan toplum ve kültür yapısından kaynaklanan bir nedenden dolayı yazarların romans yazmaya yöneldiklerini ileri sürdükleri savlan oluşturmaktadır. İlk olarak, romans sözcüğünün tanımı ve romans türünün kısa geçmişşi üzerinde durulmuş, ardından, Amerikan romanında romansın yeri, James Fenimore Cooper, Nathaniel Hawthorne ve Henry James gibi büyük Amerikan romancılarına ve onların sözlerine göndermeler yapılarak vurgulanmıştır. İlk bölümde verilen romans türü ve Amerikan romanında romans geleneği konusundaki teorik bilgiye dayanarak, sonraki bölümlerde, sırasıyla, olay örgüsü, kişiler ve konular, Updike'ın romanlarında romans açısından incelenmiştir. Bu incelemelerde, serüven olgusuna dayalı olarak bu çalışma için geliştirilen söylencesel bir yapı oluşturulmuştur. Olay örgüsü ve kişilerin incelenmesi hareket ve serüven üzerine odaklaşırken, konular, 'cinsellik - ruhsallık' gibi karşıtlıklar bağlanımda ele alınmıştır. Updike'ın romanlarında olay örgüsü, kişiler ve konuların incelenmesi sonucu, seçilen romanlardan Brezilya'nın en çok romans niteliklerine sahip olduğu ortaya çıkmıştır. Bu romanda anlatılan aşk öyküsünün kökenini ünlü bir romans oluşturduğundan, Brezilya, daha çok, romansın özünü oluşturan masalı andırır. Araştırmanın sonuçlan, Amerikan romanının romans nitelikleri taşıdığını ve bu geleneğin bir 20. yüzyıl yazan olan John Updike'ın yapıtlarında da gözlemlenebileceğini ortaya koymuştur.
Dreams of ordinary people in hard times by Charles Dickens

Psikanalitik edebi eleştirinin kullanılması, edebi karakterlerin davranışlarını ve kişilikleri hakkında daha derin bir anlayış sağlar. Bu tür eleştiriler Sigmund Freud'un psikolojiye yönelik psikanalitik yaklaşımından kaynaklanmaktadır. Bu makale psikanaliz teorisini ve Charles Dickens'in romanı Zor Zamanlar'ın ana karakterlerine uygulanmasını tartışacaktır. Bu makale, Zor Zamanlar'daki her karakterin, çocukluklarında yaşadıkları bazı travmatik olayların sonucu olarak akıl hastalığından muzdarip olduğunu göstermeyi amaçlamaktadır. Böylece, karakterlerin zihinsel sağlığının analizi, Charles Dickens'in ruhunu ve bu karakterleri yaratmadaki nedenlerini ortaya çıkaracaktır. Kapsamlı bir genel bakış için, Viktorya Dönemi, Endüstri Devrimi ve Zor Zamanlar romanları ile ilgili temel bilgileri argümanı desteklemek için sunulacaktır.
The test of manhood in Ernest Hemingway's a farewell to arms and for whom the bell tolls

Bu çalışmada Ernest Hemingway'in iki romanda iki ana karakter, Frederic Henry ve Robert Jordan eril kimlik, tartışır. Henry Silahlara Veda ana karakter ve Ürdün için Bell Gişeleri ana biridir. Geçmişte, edebiyat eleştirmenleri sert erkeksi özellikleri gösteren bireyler olarak Hemingway'in ana erkek karakterleri tespit almıştı. Önceki Eleştirmenlerin görüşlerin aksine, ben Hemingway merkez erkek karakterler, yani Henry ve Ürdün kendi eril toplumsal konumlarına ilişkin mücadelede ve onlar neredeyse onların erkeklik kanıtlamak mümkün olduğunu savunuyorlar. Biyografik bilgiler ve roman psikanalitik sorular önceki vurgu işaretli aksine, bu çalışmada eril kimliğin inşasında dikkat öder. Konunun Benim tartışma erkeklik toplumsal yapı üzerine kuruludur. Bu Birinci Dünya Savaşı ve İspanya İç Savaşı katılmak için Henry ve Ürdün kurşun motifleri inceleyerek içerir. Henry ve Jordan arasında çeşitli benzerlikler olmasına rağmen, bunlar, özellikle yönden birbirinden farklıdır. Henry savaşı katılarak onun erkeksi kimliğini yeniden dışında hiçbir yolu yoktur. Ancak, çok geçmeden savaşa olmak, onun erkeksi kimliğini savunmak için bir yol olmadığını öğrenir. Diğer bir deyişle, savaş erkekliğe için yaptığı arama ile onu büyüsünden bırakır. Sonuç olarak, o savaş ne de aile yaşamında ne onun erkeklik iddia ederek mutluluğu bulmak için sonunda yapamaz onun erkeksi kimliğini yeniden inşa etmek için yaptığı umutsuz girişimleri ile yaptığı düş kırıklığı karşısında şaşırdı. O dolayı sevgilisi Catherine ve onun ölü çocuğun ölümüne perişan ve umutsuz hale gelir. Öte yandan, Ürdün savaş bırakın ve onun idealleri tehlikeye ediliyor olmasına rağmen, onun arkadaşları ve onun sevgilisi Maria korumak için mücadele tutmak için değil, hakkında fikrini oluşturur. Bunu yaparken, Ürdün pek tatmin bulmak ve bu şekilde onun erkeklik test zafer kazanmak için yönetir. Ürdün azami derecede kaybı duygusu ile üzerine hakim olduğu. Savaş erkeklik hazineyi ortaya çıkarmak için bir araç iken, Henry erkekliğini kanıtlamak için yaptığı girişimleri başarısız olur. Ancak, Ürdün, onun idealleri ve o başlangıçta için Amerika'yı terk etti ilkelerine bağlı kalarak yoluyla belirli bir dereceye kadar başarılı.
The effects of the white man's arrival on Louise Erdrich's characters

Bu çalışmada, beyaz adamın gelişinin Louise Erdrich'in karakterleri üzerindeki etkisi incelenmiştir. Hem yetişkin hem de çocuk kitaplarını içeren toplamda on iki tane kitabı incelenmiştir. Louise Erdrich'in beyaz adamla yerlilerin birbirleriyle kurdukları temas hakkında bilinçli olduğu kesin. Aynı zamanda bu temas yüzünden Kızılderili kabilelerdeki değişimin nasıl olduğunu göstermede de çok başaralı olmuştur. Bu çalışmanın amaçlarından bir tanesi de, Beyaz adamın niyetini göstermektir; yerlileri medenileştirmek mi yoksa ucuz sermaye ve daha fazla altın elde etmek mi. Kayda değer başka bir amaç ise Beyazlarla yerlilerin etkileşiminin nasıl meydana geldiğini göstermek ve bu etkileşimin sonuçlarını ortaya koymaktır. Erdrich yetenekli bir yazardır. Tarihi yansıtırken, asla eklemeler ve yönlendirmeler yapmamıştır. Aksine, Beyazlarla yerlilerin temasının etkilerini tarafsız ve önyargısızca ortaya çıkarmıştır.