turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Hastanede yatan okul çağı çocukların hemşireyi ve hastaneyi algılama durumlarının incelenmesi

Bu nitel çalışmanın amacı; hastanede yatan okul çağı çocuklar tarafından hastanenin ve hemşirelerin nasıl algılandığını ve değerlendirildiğini belirlemektir. Bu çalışmada nitel araştırma örnekleme yöntemlerinden ölçüt örnekleme yöntemi kullanılarak seçilen 15 çocuk hasta örneklemini oluşturmuştur. Araştırma Adnan Menderes Üniversitesi Hastanesi Çocuk Sağlığı ve Hastalıkları servisinde Nisan 2012- Eylül 2012 tarihleri arasında yapılmıştır. Araştırmada veriler çocuk ve aile hakkında genel bilgiler toplamayı sağlayan Hasta Bilgi Formu (Ek 1) ve yarı yapılandırılmış görüşme Görüşme Formu (Ek 2) ile toplanmıştır. Hastanede yatan çocuk, anne ve babaya çalışma açıklanarak, Ailelere Bilgilendirilmiş Onam Formu (Ek 3) okutulmuş kabul edenlerle karşılıklı görüşme tekniğiyle Hasta Bilgi Formu doldurulmuştur. Hastanede uygun bir odada çocukla derinlemesine görüşme tekniği kullanılarak yüz yüze görüşme yapılmış, Görüşme Formu (Ek 2) kullanılarak sorular sorulup, yarı yapılandırılmış görüşme (30-45dk), kayıt cihazına kaydedilmiştir. Görüşmeden sonra görüşme kaseti Microsoft Word belgesi haline getirilmiş, veriler kodlanıp temalara göre sınıflandırılmış, yorumlanarak rapor haline getirilmiştir. Araştırma sonucunda Bilgi ve Düşünceler, Öneri ve İstekler olmak üzere iki tema belirlenmiştir. Çocukların hastanede yatma sebeplerinin farkında oldukları, hastanenin güzel, sevgi gösterilen, iyi tedavi edilen yer olduğu, hemşire ve doktorlar tarafından iyi bakım sağlandığı, kötü yönü olmadığı, hemşirelerin güler yüzlü, mutlu, ilgili olduğu, işlemlerden önce bilgilendirme yapıldığı saptanmıştır.
Çocuk cezaevi iç mekanları üzerine bir inceleme

Çocukların toplum açısından önemi büyüktür. Devletin adaletine ve toplumun vicdanına teslim edilmiş suçlu çocukların yeniden toplumsallaşma sürecinde cezaevlerinin önemi büyüktür. Cezaevlerini oluşturan mekanlar bu araştırma ile incelenmiş; ihtiyaç duyulan mekanlar saptanmaya, çocukların istek ve ihtiyaçları öğrenilmeye, güvenli, sağlıklı, konforlu ve estetik mekan ve donatı tasarımları ve malzemeler saptanmaya çalışılmıştır. Çalışma altı bölümden oluşmaktadır. Birinci bölümde, genel literatür çalışması yapılarak, çocuk kavramı, çocuk suçluluğu kavramı nedenleri ve çeşitleri çocuk haklan, çocuklarla ilgili yasal düzenlemeler, suçlu çocuklara yönelik ıslah kurumları ve bu kurumlarda uygulanması gereken tretmanlar, mekan kavramı, çocuk mekan ve renk ilişkisi, çocuk cezaevleri planlama ve tasarım önerileri incelenmiştir. İkinci bölümde sorun belirlenmiş, çalışma amacı saptanmış, izlenen yöntemler belirtilmiştir. Üçüncü bölümde, gerekli tablo ve bulgular verilmiştir. Dördüncü bölümde elde edilen bulgular irdelenmiştir. Beşinci bölümde bulguların genel sonuçları belirlenmiş ve bunlara bağlı olarak öneriler getirilmiştir. Altıncı bölümde ise cezaevi fotoğrafları, çocuk hakları sözleşmesi ve çocuk mahkemeleri kanun hükümleri verilmiştir.
Astım tanısı alan çocuklarda astım kontrolü ve yaşam kalitesi

Bu çalışma, astım tanısı alan çocuklarda astım kontrolü ve yaşam kalitesini belirlemek amacıyla tanımlayıcı ve kesitsel olarak yapılmıştır. Çalışma 01.01.2019-31.06. 2019 tarihleri arasında Yozgat Şehir Hastanesi Çocuk Acil Servisi, Çocuk Sağlığı ve Hastalıkları servisi ve Çocuk Polikliniğine başvuran 10-18 yaş arasında astım tanısı alan 100 çocuk ve ebeveynleri ile gerçekleştirilmiştir. Veriler 'Çocuk ve Ebeveyn Bilgi Formu', 'Astımlı Çocuk ve Adölesanlar İçin Öz Etkililik Ölçeği' ve 'Çocuklar İçin Yaşam Kalitesi Ölçeği' kullanılarak yüz yüze görüşme tekniği ile elde edilmiştir. Verilerin değerlendirilmesinde bağımsız gruplarda t testi ve One-way Anova testi kullanılmıştır. Çalışmaya başlamadan önce katılımcılardan sözlü ve yazılı izin, kurumlardan etik kurul onayı alınmıştır. Çalışmada çocukların %58.0'ının 10-14 yaş aralığında ve %61.0'ının erkek olduğu bulunmuştur. Ailelerin, %73.0'ının astım öyküsü bulunduğu ve %44.0'ının evinde sigara içildiği belirlenmiştir. Çalışmaya katılan çocukların %51.0'ının 0-3 yıl önce astım tanısı aldığı ve %66.0'ının ilaçlarını tek başına kullandığı saptanmıştır. Çocukların %85.0'ının okula devamsızlığı olduğu, %79.0'ının son bir yıl içinde astımın günlük yaşamı etkilediği, bu çocuklardan %40.5'inin okula devamsızlık yaptığı bulunmuştur. Astım hakkında bilgiye sahip olan çocukların, bilgi sahibi olmayan çocuklara göre öz-etkililik puan ortalamalarının istatistiksel olarak anlamlı düzeyde yüksek olduğu saptanmıştır (p<0.05). Çocuklar yeterli bilgiye sahip oldukça yaşam kalitesi ve öz-etkililik seviyeleri de artmaktadır. Çocuk ve adölesanların AÇAÖÖ toplam puan ortalamasının 72.44 18. 81 ve ÇİYKÖ toplam puan ortalamasının 62.32 14. 90 olduğu bulunmuştur. AÇAÖÖ toplam puanı ile ÇİYKÖ toplam puanı arasında istatistiksel olarak anlamlı, pozitif yönde ve orta düzeyde bir ilişki saptanmıştır (p<0.05). Sonuç olarak astım tanılı çocukların yaşam kaliteleri ve öz etkililik düzeyinin düşük olduğu görülmüştür. Ebeveynlerin astımlı çocuklara evde müdahale yöntemlerini bilmesi, astımı tetikleyen faktörlerin çevreden uzaklaştırılması ile güvenli ortamın sağlanması ve bu konu hakkında sağlık personelleri tarafından gerekli eğitimlerin verilmesi önem taşımaktadır.
Kütahya ili okul çocuklarında kan ağır metal ve arsenik düzeylerinin saptanması

Son yıllarda artan nüfus, sanayileşme ve kentleşme sonucu tüm canlıların ağır metaller ile teması önemli ölçüde artmıştır. Sanayileşme ile birlikte giderek artan kullanımları, ağır metalleri çevre kirliliğinin en önemli nedenlerinden biri yapmıştır. Agency for Toxic Substances And Disease Registry 2015 yılı değerlendirmesine göre arsenik, kurşun, cıva ve kadmiyum en tehlikeli elementler listesinde ilk 7 element içerisinde yer almaktadır. Kütahya termik santralleri, çini ve seramik üretimi, küçük sanayi ve kömür, bor gibi madenleri ile ağır metal kirliliği açısından risk altındadır. Ağır metaller özellikle çocukluk çağında nörolojik gelişim ve bilişsel fonksiyonlar üzerinde olumsuz etkilere yol açmaktadır. Daha önce bölgede yapılmış pek çok çalışmada su kaynakları, toprak, bitki ve balıklarda ağır metal düzeylerinin kabul edilebilir sınırların üzerinde olduğu bildirilmiştir. Bu durumun çocuk sağlığı üzerine etkilerinin saptanması amaçlanmıştır. Materyal Ve Metot:Etik kurul onayı alındıktan sonra Kütahya İl Milli Eğitim Müdürlüğü ve Halk Sağlığı Kurumu'ndan gerekli izinler alınmış, sonrasında Kütahya il merkezinde yer alan okullara gidilerek 10-11 yaş aralığındaki öğrencilerin velileri ile bilgilendirme toplantıları yapılarak gönüllü olan velilere gönüllü onam formları dağıtılmıştır. Gönüllü olan 304 öğrenciden kan numuneleri alınmıştır. Alınan numunelerde Dumlupınar Üniversitesi İleri Teknoloji Araştırma, Geliştirme ve Uygulama Merkezi bünyesindeki laboratuvarda atomik absorpsiyon spektrometre cihazı ile cıva, kadmiyum, kurşun, bakır ve arsenik düzeyleri çalışılmıştır. Bulgular: Analiz sonucu ortalama kurşun düzeyi 2,743299 0, 3098256 g/dl saptanmıştır. En yüksek kurşun düzeyi 5,041 g/dl bulunmuştur. Ortalama bakır düzeyi 88,069329 10, 4125175 g/dl saptanmıştır. En yüksek ve en düşük bakır düzeyleri sırası ile 140, 0030 g/dl ve 70,0320 g/dl saptanmıştır. Yapılan analizde cıva, arsenik ve kadmiyum düzeyleri 0,1 g/dl'nin altında saptanmıştır. Sonuç: Çalışmamız sonucunda Kütahya ilinde okul çocuklarında ortalama kan kurşun, cıva, kadmiyum, arsenik ve bakır düzeyleri normal sınırlarda saptanmıştır. Sadece bir çocuktan alınan kan örneğinde kurşun düzeyi Dünya Sağlık Örgütü'nün önerdiği üst limit olan 5 g/dl'nin üzerinde saptanmıştır.
Pediatrik koklear implant kullanıcılarında konuşmayı ayırt etme becerisinin video görsel pekiştireç odyometrisi ile değerlendirilmesi

Konuşma algısı değerlendirmesi, prelinguistik dönemde işitme kaybının araştırılması ve uygun amplifikasyon seçeneklerinin belirlenmesi için odyolojik test bataryasında önemli bir yere sahiptir. Bebeklerde konuşma algısının değerlendirilmesi için objektif sonuçlar veren test bataryası kullanılması gereklidir. Bebeklerde konuşmayı ayırt etme becerisini değerlendirmede en sık kullanılan test tekniği Visual Reinforcement Infant Speech Discrimination yöntemidir. Bu çalışmada, koklear implant grubuna 12-36 aylık koklear implant kullanıcısı 15 bebek ve normal işitme grubuna ise 6 - 13 aylık normal iştmeye sahip 12 bebek dahil edilmiştir. VRISD test protokolünde /a/ ile /i/ ve /ba/ ile /da/ konuşma uyaranları eşleştirilerek test uyaranları oluşturulmuştur. Bu uyaran çiftleri biri hedef ses, diğeri arka plan ses olacak şekilde sıralanmış olup tekrarlı ses dizini oluşturularak sessiz kabinde hoparlör aracılığı ile 70 dB'de sunulmuştur. Görsel pekiştireç olarak ise bebeğin ilgisini çeken animasyonlu video kullanılmıştır. Çalışmamızda normal işitme grubundaki bebeklerin VRISD test sonuçlarının ortalaması /a-i/ uyaranı ve /ba-da/ uyaranı için sırasıyla 3,66 ve 1,09 olarak bulunmuştur. Koklear implant grubundaki bebeklerin VRISD test sonuçlarının ortalaması ise /a-i/ uyaranı ve /ba-da/ uyaranı için sırasıyla 4,53 ve 0,6 olarak bulunmuştur. Her iki grubun VRISD test sonuçları arasında anlamlı fark elde edilmemiştir (p>,05). Koklear implant grubunun Infant-Toddler Meaningful Auditory Integration skorları ile VRISD test sonuçları arasında pozitif yönlü yüksek korelasyon elde edilmiştir (p<,05). VRISD testinin koklear implant kullanıcısı bebeklerde konuşma algısı gelişimini değerlendirmek için güvenle kullanılabileceği sonucuna varılmıştır.
Çocuklarda çoklu ilaç direnci gösteren gram negatif bakteriler ile gelişen enfeksiyon hastalıklarının özellikleri

Çoklu ilaç direnci gösteren Gram negatif bakterilerin neden olduğu enfeksiyonlar günümüzde önemli bir sağlık sorunu haline gelmiştir. MDR-GNB'lerden kaynaklanan enfeksiyonlar için risk faktörlerinin belirlenmesi konusunda literatürde sıklıkla erişkin çalışmaları olmakla birlikte çocukluk yaş grubunun dahil olduğu prospektif çalışma sayısı sınırlıdır. Çalışmamız hastanemizde yatarak tedavi almakta olan hastalarda kan ve diğer steril vücut sıvılarından alınan örneklerde ve nadiren dışkı, balgam gibi steril olmayan örneklerde saptanan MDR-GNB'lerin neden olduğu enfeksiyonlar için risk faktörlerinin ve hastaların prognozlarının belirlenmesi ve bu konuda literatüre katkı sağlamak amacıyla yapılmıştır. Çalışmamızda; 1 ay-18 yaş arasında olan MDR-GNB üremesi tespit edilen 89 hasta vaka grubunu ve herhangi bir kültüründe üreme olmayan 54 hasta kontrol grubunu oluşturmaktadır. Vaka grubunda en sık tespit edilen MDR-GNB'ler K. penumoniae sonrasında E. coli'dir. Bu patojenlerin en sık izole edildikleri yer idrar kültürüdür. Üreyen mikroorganizmaların antibiyotik direnç paternleri MDR, XDR ve PDR olarak kategorize edildiğinde çoğunun MDR gösterdiği görülmüştür. En sık tespit edilen patojen olan K. pneumoniae üremelerinin %64,8'i MDR, %25,9'u XDR ve %9,3'ü PDR'dir. İkinci en sık tespit edilen E. coli üremelerinin hepsi çoklu ilaç direnci göstermektedir. MDR-GNB enfeksiyonları için belirlenen risk faktörleri; altta yatan hastalık varlığı, son 6 ay içerisinde cerrahi operasyon uygulanması, gastrostomi ve ileostomi-kolostomi olması, port haricindeki santral venöz kateter varlığı, son 6 ay içerisinde antibiyotik kullanımı (4. kuşak sefalosporin, karbapenem, gliopeptid, aminoglikozid, florokinolon), hastaneye yatış süresince uygun olmayan geniş spektumlu antibiyotik kullanılması, önceki kültürlerinde Gram pozitif ve Gram negatif bakteri üremesi olması, son 6 ay içerisinde hastanede ve YBÜ'de yatış öyküsünün olması, son 6 ay içerisinde kan ve kan ürünleri transfüzyonu öyküsü olması, profilaktik antibiyotik alınması ve IVIG tedavisi almış veya alıyor olmasıdır. Ülkemizde MDR-GNB'lerin gelişmesini önlemek için sağlık hizmeti veren tüm kurumlarda antibiyotik yönetim programlarının uygulanması, bu uygulamaların denetlenmesi, sonuçların izlenmesi ve gereksiz antibiyotik kullanımlarının mutlaka önlenmesi gerekmektedir. Bu çalışmada elde ettiğimiz veriler MDR-GNB enfeksiyonlarının tedavisinde bugün için hastanemizde en etkili antibiyotiklerin amikasin, meropenem, ertapenem, imipenem, tigesiklin ve kolistin olduğunu göstermiştir. MDR-GNB enfeksiyonlarının önlenmesi ve kontrolü için el hijyeni, ekipman ve çevre temizliği gibi standart önlemlere uyulması büyük önem taşımaktadır. Hastanede yatış süresinin mümkün olduğunca kısaltılması bu konudaki ana önlemlerden biri olmalıdır.
Çocuklarda kronik akciğer hastalığı ve depresyon ilişkisi

Giriş ve Amaç:Tıptaki önemli gelişmelerle birlikte çocukluk çağı kronik hastalıklarında yaşam kalitesi artmış ve yaşam süresi uzamıştır. Yaşam süresinin uzamasıyla birlikte hasta çocuk ve ailesi kronik hastalığın yarattığı psikososyal etkilere daha uzun süre maruz kalmaktadır. Kronik hastalığa verilen psikososyal tepkiler, hastanın psikolojik bütünlüğünü korumak için açığa çıkan tüm bilişsel, duygusal ve davranışsal cevapları içerir. Kronik hastalığa sahip ergenler hastaneye yatırılma, aktivite kısıtlılığı, ağrı, okula gidememe ve sıkıntı verici tedavi girişimlerinin uygulanması gibi pek çok stres ile karşı karşıyadır. Bu çalışmada çocuk ve ergenlerde kronik akciğer hastalıklarına eşlik eden depresif bulguların sıklığı incelenmiştir. Ayrıca psikiyatrik belirti şiddeti ile sosyal uyum, okul başarı oranları, tedaviye uyum arasındaki ilişki incelenmiştirGereç ve Yöntem: Araştırma; Haziran 2013 Kasım 2013 tarihleri arasında, Dicle üniversitesi çocuk göğüs hastalıkları ünitesinde takipli 25 astım, 25 bronşektazi, 25 tüberküloz, 8 kistik fibrozis'li, 9-19 yaş aralığındaki toplam 83 hasta üzerinde yapılmıştı. Depresyon durumu belirlemede Kovacs tarafından tanımlanan çocuklar için depresyon ölçeği uygulandı. Bulgular:Dicle Üniversitesi Çocuk Sağlığı ve Hastalıkları Hastanesi göğüs polikliniğine başvuran 113 olgu (83 hasta, 30 kontrol grubu) çalışmamıza dahil edilmiştir. Çalışma ve kontrol grubu arasında yaş ve cinsiyet yönünden fark yoktur. Hasta ve kontrol olgularının ÇDÖ puan ortalamaları karşılaştırıldığında, hastaların ÇDÖ puan ortalaması 6 .72+5.638, kontrol grubunun ÇDÖ ortalaması 3.37+3. 518 idi. Hasta ve kontrol gruplarının ÇDÖ puan ortalamaları karşılaştırıldığında istatistiksel açıdan anlamlı bir ilişki görüldü (p<0.001). Hastalık alt gruplarının ÇDÖ puan ortalamalarına bakıldığında astım ile kontrol grubu arasında p<0.019, kistik fibrozis ile kontrol grubu arasında p<0.003, bronşektazi ile kontrol grubu arasında p<0. 017 anlamlı fark görülürken, tüberküloz ile kontrol grubu arasında istatistiksel olarak anlamlı ilişki görülmedi. Hasta gruplarının ÇDÖ puanları ile hastaların yaşı ve hastalık süresi açısından anlamlı ilişki saptanmadı (p>0.005). Hastaların ÇDÖ puan ortalamaları ile okul başarısı, sosyal uyum ve tedaviye uyum arasında anlamlı ilişki saptandı (p<0.001). Sonuç: Çalışma grubumuzdaki astım, kistik fibrozis ve bronşektazili çocuklarda depresyon riskinde artış saptanırken, tüberkülozlu hastalarda saptanmadı. Depresyon riski yüksek kronik akciğer hastalıklı çocukların okul başarısı, sosyal uyum ve tedaviye uyumları etkilenmeden psikiyatrik değerlendirme ve takip altına alınmalıdırlar.
Dikkat eksikliği ve hiperaktivite bozukluğu olan çocuklarda demir ve çinko eksikliği ile toksik metal düzeylerinin değerlendirilmesi

Amaç: Çalışmamızda dikkat eksikliği ve hiperaktivite bozukluğu olan olgulardademir, magnezyum ve çinko gibi eser elementlerin eksikliği ile toksik metalleremaruziyetin değerlendirilmesini amaçlanmıştır. Gereç ve Yöntem: Bu çalışmada Eylül 2015 -Aralık 2016 tarihleri arasında Celal Bayar Üniversitesi Tıp Fakültesi Hastanesi çocuk ve ergen ruh sağlığı kliniğindedikkat eksikliği ve hiperaktivite bozukluğu tanısı alan 6-18 yaş arası 26 olguya ait veriler değerlendirildi. Kontrol grubu olarak yaş, cinsiyet ve sosyoekonomik düzey bakımından hasta gurubuyla uyumlu, hasta çocuk polikliniğine karın ağrısı, göğüs ağrısı vb. nedenlerle başvuran 26 hasta çalışmaya dahil edildi. Tanı alan hastalar ve kontrol grubundan hemogram, ferritin, çinko, magnezyum ve kurşun, civa, manganez, kadmiyum, arsenik düzeyleri çalışıldı. Veriler SPSS- 18 istatistik paket programı kullanılarak yorumlandı. Bulgular: Çalışmada değerlendirilen 26 DEHB, 26 kontrol grubu toplam 56 olgunun ferritin, çinko, magnezyum düzeyleri, arsenik, kadmiyum, civa, mangan, kurşun maruziyet durumları değerlendirildi. Çalışmaya dahil edilen bireyleringruplara göre kurşun düzeyleri değerlendirildiğinde DEHB olgularında kurşun düzeyi istatiksel olarak anlamlı yüksek bulunmuştır (p:0,03). Alt tiplergruplandırıldığında dikkat eksikliği baskın olan tip ve bileşik tipte kurşun düzeyleri kontrol grubuna göre yüksek saptandı (p<0.05). Dikkat eksikliği ve hiperaktivite bozukluğu hastalarında sağlıklı kontrol grubuna göre hemoglobin düzeyleri daha düşük bulundu ancak anemi varlığı açısından bakıldığında DEHB hastaları ile sağlıklı kontrol grubu arasında fark bulunmadı. Ferritin, magnezyum, çinko, mangan, arsenik, kadmiyum ve civa düzeyleri açısından DEHB olguları ve kontrol grubu arasında anlamlı farklılık saptanmadı. Sonuç: Dikkat eksikliği ve hiperaktivite bozukluğu genetik, psikososyal, çevresel etmenlerden etkilenmekle birlikte, etyolojisi net olarak aydınlatılamamış bir hastalıktır. Daha büyük hasta gruplarından oluşan çalışmalar ile özellikle kurşunuiçeren toksik metallerin değerlendirilmesinin etyolojiyi açığa çıkarmak açısından önemli olduğunu düşünüyoruz.
Konuşma gecikmesi olan ve olmayan 3-6 yaş aralığındaki çocukların Standford-Binet zeka testi ile karşılaştırılması

AMAÇ: 3-6 yaşları arasındaki konuşma gecikmesi olan çocuklarla, normal dil ve konuşma becerilerine sahip çocukların Stanford-Binet Zeka Testi sonuçlarına göre bilişsel becerilerinin karşılaştırılmasıdır. GEREÇ VE YÖNTEMLER: Çalışmamıza, 3-6 yaş arasında olup konuşma gecikmesi şikayeti ile kliniğimize başvuran ve PLS -5 / Okul Öncesi Dil Ölçeği- 5 testi ile değerlendirildikten sonra konuşma gecikmesi eğitsel tanısı alan 31 çocuk konuşması gecikmiş gruba dahil edilmiştir. Bununla birlikte aynı yaş aralığında olan ve normal dil-konuşma gelişimine sahip olan 30 çocuk kontrol grubu olarak alınmıştır. Konuşma gecikmesi olan ve olmayan çocuğa sahip ailelerin sosyo-demografik bilgilerini ve çocukların konuşma gelişimini değerlendiren soruların yer aldığı 'Genel Bilgi Formu' görüşme yoluyla doldurulduktan sonra, bütün çocuklara zeka yeterliliklerini değerlendirmek için Standford Binet Zeka testi uygulanmış ve her iki gruptan elde edilen veriler karşılaştırılmıştır. BULGULAR: Çalışmamızda konuşma gecikmesi olan çocukların zeka bölümü puanları ile normal dil-konuşma gelişimine sahip çocukların Standford-Binet puanları arasında istatistiki olarak anlamlı bir fark bulunmamıştır (p>0.05) Bununla birlikte, cinsiyet, anne ve babanın eğitim düzeyi, annenin çalışma durumu, ailenin sosyal güvencesi, ortalama geliri, ekonomik durumu, çocuk sayısı, aile tipi, çocuğun doğum sırası, çocuğun anaokulu ve kreşe gidip gitmemesi ve günlük teknolojik cihaz kullanım süresi gibi değişkenler bakımından hasta ve kontrol grupları arasında anlamlı bir fark görülmemesine rağmen, çocuğun bakımından sorumlu olan kişi, günlük TV izleme süresi ve çocuğun konuşma anlaşılırlığı gibi değişkenleri bakımından hasta ve kontrol grupları arasında anlamlı bir fark bulunmuştur (p<0.05). SONUÇ: Konuşma gecikmesi olan çocuklarda altta yatan neden sıklıkla işitme kaybı, bilişsel gelişim geriliği veya psikososyal uyaran eksikliğidir. Bu nedenle konuşma gecikmesi tanısıyla takip edilen çocuklarda altta yatan nedenin bulunması ve terapinin ona göre organize edilmesi bakımından son derece önemlidir.
Çocuklarda kardiyopulmoner resüsitasyon sonucunu etkileyen faktörlerin değerlendirilmesi

Amaç: Kardiyopulmoner resüsitasyonda başarıyı sağlamak yaş, altta yatan hastalık, kardiyopulmoner arrest ile kardiyopulmoner resüsitasyona başlama zamanı, resüsitasyon ekiplerinin hazır ve uygun olma durumları gibi birçok faktöre bağlıdır. Çocuklarda kardiyopulmoner arrestin nedenlerini, risk faktörlerini ve sonuçlarını araştıran yeterli sayıda çalışma bulunmamaktadır. Bu çalışmada çocuk acil serviste uygulanan kardiyopulmoner resüsitasyon sonucunu etkileyen faktörlerin değerlendirilmesi amaçlanmıştır. Gereç ve Yöntem: Bu geriye yönelik çalışma Ocak 2009 ile Temmuz 2013 tarihleri arasında Dokuz Eylül Üniversitesi Tıp Fakültesi Çocuk Acil Servisi'nde yapılmıştır. Çocuk acil serviste kardiyopulmoner resüsitasyon uygulanan 18 yaşın altındaki tüm olgular çalışmaya dahil edilmiştir. Hastane bilgisayar sistemi ve hasta dosyalarından elde edilen yaş, cinsiyet, başvuru zamanı, travma varlığı, altta yatan hastalık, resüsitasyon süresi, başlangıçtaki kalp ritmi, uygulanan adrenalin ve bikarbonat doz sayısı, kan şekeri, kan gazında pH, laktat ve bikarbonat değerleri kaydedilmiştir ve kardiyopulmoner resüsitrasyon sonucunu etkileyen faktörler araştırılmıştır. Bulgular: Kardiyopulmoner resüsitasyon uygulanan 107 hasta çalışmaya dahil edilmiştir. Erkek / kız oranı 1.3 ve ortanca yaş 42 aydır (1 gün- 209 ay). Solunum durması olan 63 hasta (%59) ve kalp-solunum durması olan 44 hasta (%41) mevcuttur. Taburculukta sağkalım oranı %36.4'tür. Travma ilişkili olmayan solunum ve kalp durmasında (n=75) altta yatan neden sırasıyla solunumsal, nörolojik ve kardiyovasküler hastalıklardır. Travmatik solunum-kalp durmasında (n=32) ise en sık neden motorlu araç kazalarıdır. Solunum durmasında sağ kalım oranı kalp-solunum durmasına göre daha yüksektir (p<0,05). Başlangıç ritimlerine göre en yüksek sağkalım oranı sinus ritmi olanlarda görülmüştür (p<0,01). Kardiyopulmoner resüsitasyonun süresi ve kan gazındaki laktat düzeyi sağkalımla negatif korelasyon göstermektedir. Sonuç: Bu çalışmada çocuk acil serviste kardiyopulmoner resüsistasyon ugulanan olgularda sağkalım ile taburculuk oranı %36, 4 bulunmuştur. Resüsitasyon süresi, başlangıç kalp ritmi, kan gazında asidoz varlığı ve laktat seviyesi sağkalım ile ilişkili faktörlerdir.
Özel gereksinimi olan çocukların boş zaman aktivitelerine katılımını etkileyen faktörler

Bu çalışma özel gereksinimi olan çocukların boş zaman aktivitelerine katılımında ailenin rolünü belirlemek ve katılımın çocuğun günlük yaşam aktiviteleri üzerine etkilerini araştırmak amacıyla yapıldı. Çalışmaya 6-15 yaş arası, yaş ortalamaları 10,14 0, 28 yıl olan 55 kız, 57 erkek toplam 112 özel gereksinimi olan çocuk ve ailesi dahil edildi. Çocukların boş zaman aktivite düzeylerini belirlemek için 'Boş Zaman Aktivitelerine Katılımı Değerlendirme Formu', ailenin bu konudaki rolünü belirlemek için ise 'Boş Zaman Aktivitelerine Karar Vermede Ailenin Rolü Formu' kullanıldı. Yaşam kalitesini değerlendirmek amacıyla Çocuklar İçin Yaşam Kalitesi Ölçeği'nin ebeveyn formu uygulandı. Çocukların katıldığı aktivite grupları ile ailenin rolü arasında anlamlı ilişki görülmedi (p>0,05). Aktivitelere katılım gösteren çocukların yaşam kalitesi incelendiğinde, alt gruplarda farkın aktivite çeşitlerine göre değiştiği belirlendi. Cinsiyet ile yaşam kalitesi arasında istatistiksel olarak anlamlı ilişki görülmedi (p>0,05). Özel gereksinimi olan çocukların rekreasyonel aktivite, spor, kişisel gelişim ve yeteneksel aktiviteleri yapmaya ihtiyaçları olduğu belirlenen çalışmada, bu konuda ailelerin ve çocukların bilinçlendirilmesi gerekliliği vurgulanmaktadır. Bu çocuklarda aktivite katılımıyla yaşam kalitesinin de olumlu etkileneceği düşünüldü.