turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Osmanlı Sultanı II. Abdülhamid'in sanatçı kişiliği

Sultan II. Abdülhamid ve döneminin (1876 1909), Osmanlı modernleşme tarihinde özel bir yeri vardır. Bu dönem, hem dünyada hem de Osmanlı Devleti sınırları içerisinde siyasi, ekonomik, sosyal ve kültürel alanlarda önemli gelişmeler ve değişimlerin yaşandığı bir tarihsel süreçtir. Devletin farklı alanlarda, çok ciddi sorunlarla başa çıkmaya çalıştığı bu zaman diliminde tahta çıkan Sultan II. Abdülhamid, kendi sanatkarlığının ve ideolojisinin sonucu olarak neredeyse bütün sanat alanlarında dikkate değer atılımlar yapmıştır. Sultan Abdülhamid iyi bir marangoz ustası olup, Yıldız Sarayı'nda kurduğu Tamirhane-i Hümayun adlı mobilya fabrikası sayesinde pek çok eser üretmiş ya da üretilmesine önemli katkılar yapmıştır. Yaptığı ahşap eserlerde, kendi üslubunu belirleyen bir takım teknik ve desen kullanımı ile şimdiye kadar adı konulmamış bir 'Abdülhamid üslubu' ortaya koymuştur. Bugün çeşitli müze, kurum ya da koleksiyonerlere dağılan bu ahşap eserlerin malzeme, teknik ve tasarımları ince bir işçiliğin göstergesidir. Sultan II. Abdülhamid sadece marangozluğu ve ahşap ustalığı ile değil, resim yapması, iyi derecede piyano çalması ve hat sanatında icazet alması ile sanatsal uğraşı alanlarının ne kadar zengin olduğunu göstermiştir. Usta bir sanatkar olan Sultan, nev'i şahsına münhasır özelliklerini bir artı olarak kullanarak, Osmanlı devlet geleneğinin önemli bir ayağı olan sanatı himaye etme, sanatçıyı koruma ve destekleme konularında hamilik sıfatı ile, sanatçılara ve sanat kurumlarına karşı maddi ve manevi olarak büyük bir destek vermiştir. Onun himaye ettiği sanat alanları, dönemin anlayışının da gereği olarak, geleneksel sanatlardan daha fazla modern Batı sanatları olmuştur. Resim, müzik, hat, mimarlık, kazı-arkeoloji, müzecilik, koleksiyonerlik, sergi düzenleme, çini, halı, heykel, tiyatro, sinema ve edebiyat alanlarında Türkiye Cumhuriyeti'nin kuruluşunda büyük katkı sağlayacak sanatçıların, sanat kurumlarının ve sanat geleneğinin desteklenmesinde öncülük etmiştir.
Yıldız Çini Fabrika-i Hümayunu üretimi art nouveau eserler

1890'lı yılların başında Sultan II. Abdülhamid'in emri ile Yıldız Sarayı bahçesine kurdurulan Yıldız Çini Fabrika-i Hümayunu, Osmanlı Sanayisi'nin önemli bir adımı olmakla birlikte, aynı zamanda Batı'lı devletlere karşı da bir prestij göstergesi olmuştur. Yıldız Çini Fabrika-i Hümayunu, üretime geçtiği 1894 yılından, üretimin durdurulduğu 1909 yılına kadar geçen süre içerisinde Avrupa üretimi porselen eşyalarla rekabet edebilecek kalitede ve Osmanlı Modernleşmesi'nin takip edilebildiği eşsiz eserler üretmiştir. Fabrikanın üretime geçtiği ilk yıllarda, eserler üzerinde Fransız Sevres ve Limoges porselenlerinin yoğun etkileri görülmektedir. Ayrıca fabrikanın saray için üretim yaptığı 15 yıllık dönem içerisinde, özellikle 19. yüzyılın ikinci yarısında, Avrupa'da moda olan Art Nouveau akımının etkisi ile imal edilen porselen objeler oldukça dikkat çekicidir. Çalışmamızın ana konusunu oluşturan Art Nouveau eserler, Avrupa örnekleri ile büyük benzerlikler taşımakla birlikte, fabrikanın ressam kadrosunda yer alan yerli ve yabancı sanatçılar tarafından Osmanlı estetik beğenisi ile yoğrularak yorumlanmıştır. Günümüzde farklı müze ve özel koleksiyonlarda yer alan bu değerli eserler incelenmiş ve değerlendirilmeye çalışılmıştır.
Edirne Beylerbeyi camii haziresi'nde bulunan mezar taşları

Edirne beylerbeyi Camii Haziresi'nde Bulunan Mezar Taşları ile ilgili araştırmalar yapılmış elde edilen bulgular incelenerek tez çalışmamız tamamlanmıştır. İlgili Hazirede yer alan yaklaşık 1000 civarındaki mezar taşı içinden 223 adet mezar taşı tez kapsamı içine alınmıştır. İncelenen örnekler arasında en erken tarihli olanı 15. yüzyıla aittir. İncelemiş olduğumuz mezar taşlarının büyük bir çoğunluğu 18. ve 19. yüzyıla tarihlenmektedir. 17. yüzyıla ait mezar taşı örneği 7 adet olarak tespit edilmiştir. 18. yüzyıla ait mezar taşı sayısı 15 adettir. Bazı mezar taşlarında tarih bölümüne yer verilmediği için dönemleri tespit edilememiştir. Fakat süsleme konularına ve süslemede kullanılan motiflerin özelliklerine göre genel olarak 18. yüzyıl sonu ve 19. yüzyıla tarafımızdan tarihlendirilen mezar taşı sayısı 131 adettir. İlgili mezarlıkta bulunan mezar taşlarının çoğunluğunu kadın mezar taşları oluşturmaktadır. İncelenen mezar taşları içinden erkeklere ait mezar taşı sayısı toplam 22 adettir. Ele alınan mezar taşı örneklerinde mermer malzeme kullanılmıştır. İncelemiş olduğumuz mezar taşı türleri; Şahideli, Pehleli, Edirnekari ve sembolik lahitli mezar taşları olarak dört gruba ayrılmıştır. İncelemiş olduğumuz mezar taşlarının çoğu dikdörtgen gövdeli; bir kısmı prizmatik gövdelidir. Mezar taşları tepelik formlarına ve başlık biçimlerine göre değerlendirilmiştir. Sivri kemer biçimli mezar taşı sayısı 136 örnekte görülmüştür. Tepelik kısmı dilimli veya çıkıntılı mezar taşı sayısı 42; tepelik kısmı yuvarlak kemerli olan mezar taşı sayısı altı; tepelik kısmı kaş kemer formlu olarak düzenlenmiş mezar taşı sayısı 10 örnekte görülmüştür. Başlıklı mezar taşı sayısı 16 olarak tespit edilmiştir. Ele alınan mezar taşlarının 122 adedi kitabelidir. Diğer mezar taşlarında ise süsleme kompozisyonları yer almaktadır. Edirne Beylerbeyi Camii Haziresinde incelemiş olduğumuz mezar taşlarında görülen süsleme unsurları; bitkisel, geometrik, nesneli, yazılı ve bu örneklerin karışık olarak uygulandığı süslemelerden oluşmuştur. Bitkisel süslemede en çok akantus, selvi, dallar, yaprak ve çiçek motifleri kullanılmıştır. Geometrik süslemede; ay yıldız ve Mühr-i Süleyman motifleri kullanılmıştır. Nesneli bezemede en çok kase ve vazo kullanılmıştır. Süsleme tekniği olarak oyma ve kabartma teknikleri kullanılmıştır.
Propagating modernities: art and architectural patronage of Shahbanu Farah Pahlavi

Bu tez, ikinci Pahlavi dönemine odaklanarak, İran modernitesinin şekillenmesinde kraliyet Pahlavi Kadınları'nın rolünü mimarlık bağlamında anlatmaktadır. Bununla beraber, Kraliyet himayesinde yürütülen otoriter modernleşme süreci içerisinde Şahbanu Farah Pahlavi'nin özellikle çağdaş İran kültürü üzerindeki etkilerini cinsiyet, güç, sanat ve mimari uygulamalar arasındaki çeşitli ilişkiler üzerinden ortaya koymayı hedeflemektedir. Pahlavi döneminin son on yılı, İran kültürel modernitesinin dönüşümüne yönelik yapılan reformların hayata geçirildiği önemli bir süreçtir. Iran ulusal kimliğini yeniden inşa etmek için verilen geniş çaplı uğraş kapsamında sanat ve mimarlık alanlarında gerçekleştirilen reformların arkasındaki itici gücü şahbanu temsil etmektedir. Saltanatın vekili olarak yetkilendirilen şahbanu, Pahlavi Dönemi'nin son on yılında kültürel gündemin büyük bir bölümünü şekillendirmektedir. şahbanu, Pahlavilerin modernleşme ideolojisini himayesine aldığı çok sayıda sosyal, kültürel, eğitsel ve tıbbi kuruluşların yanı sıra, inşa ve restore ettirdiği binalar, kurduğu sanat merkezleri ve müzeler, organize ettiği sanat ve mimarlık alanlarındaki ulusal ve uluslararası sempozyum ve konferanslarla hayata geçirmeye çalışmıştır. Şahbanu Farah için sanat ve mimarlık Pahlavi modernite ideolojisini meşrulaştırmak için kullanılabilecek en önemli enstrümanlardır.
Hristiyan tasvir sanatında İsa'nın mabede takdim sahnesi

Hristiyan sanatında ortaya çıkan dinsel tasvirlerin temelinde öğreti vardır ve Hristiyan inancının görsel yollarla insanlara öğretilerek inancın yayılmasını sağlamayı amaçlamaktadır. Bizans sanat eserlerinde betimlenen on iki yortu sahnesinden biri olan İsa'nın Mabede Takdimi ile ilgili ayrıntılı ve bütünsel anlatı, Kanonik İnciller olarak adlandırılan dört İncil'den üçüncüsü Luka İncili içerisinde yer almaktadır. Olayın nerede gerçekleştiğini, kahramanlarının kim olduğunu, tepkilerinin nasıl gerçekleştiğini ve tutumlarını öğrendiğimiz Luka İncili'ndeki anlatıya göre sahnenin bilinen tüm resimsel betimlemesi oluşturulmuştur. İsa'nın Mabede Takdimini ve Meryem'in Arınmasını içinde barındıran dini bayramın karakteri ve evreleri yüzyıllar içinde değişmektedir. Doğuda Epifani'den kırk gün sonra İsa'nın Mabede Takdimi olarak kutlanan bayram, Batıda Meryem'in Arınması onuruna kutlanılmaktadır. Bayram kutlamalarında yaşanan bu ikili gelenek, İsa'nın Mabede Takdim sahnelerinde de görülmektedir. İsa'nın Mabede Takdim sahnesi en erken 5. yüzyılda ortaya çıkmış ve 10. yüzyıldan itibaren sıklıkla anıtsal duvar resminde, minyatür resimlerinde, ikonalarda, küçük el sanatlarında yer almaya başlamıştır. Sahnenin kompozisyon düzeninde bölgesel, tarihsel ve üslupsal faktörler doğrultusunda ortaya çıkan betimleme biçimleri üzerinden gelişimi incelenmiştir.
Emirdağ kilimleri

Bu araştırmanın konusu, geleneksel dokumacılık açısından önemli bir yere sahip olan, Emirdağ İçimlerinin Türk kilim sanatı içindeki yeridir. Çalışmanın başlıca amaçlan; yöresel örnekleri desen, renk, malzeme ve teknik özellikleri açısından ele almak ve Türk kilim sanatı İçerisindeki yerini belirlemektir. Emirdağ kilimleri yöresel dokumacılık bakımından önemli olmasına rağmen, yeterince araştırılmamış ve tanıtılmamıştır. Dokunan kilimlerin ticari bir nitelik kazanmaması, yalnızca dokunan evlerle sınırlı kalması bu kilimlerin tanınmasını güçleştirmiştir. Katalogumuza aldığımız 49 kilim, yaklaşık 400 kilim arasından 20 köy gezilerek seçilmiştir. Kataloga alınan kilimler yük kilimi, döşeme kilim ve seccade olmak üzere üç çeşittir. Bunlardan yük kilimi, bu yöreye özgü olup tek bordürtüdür. Diğer düz dokuma yaygılardan cicim, zili ve sumak az da olsa görülmektedir. Bu örnekler daha çok çuval, heybe gibi dokumaların yapımında kullanılmaktadır. Yük ve döşeme kilimler için en dar en 85 cin. ( Katalog : 25 ), en uzun boy 430 cm. ( Katalog : 16 ) uzunluğundadır. Seccadelerde ise, en dar en 90 cm. (Katalog ; 40 ) ve en uzun boy 240 cm. ( Katalog : 37 ) dir. İdeal boyutlar, en İçin 100 - 1 10 cm., boy için 150 - 160 cm. dir. Yani en boyun 2/3 oranındadır. Kilimlerde en fazla ilikli ve iliksiz dokuma tekniği uygulanmıştır. Geleneksel Emirdağ kilimlerinde, yaygın olarak kırmızı, san, beyaz, mavi ve yeşil renkler kullanılmıştır. Kimyasal boyaların kullanılmaya başlanılmasına, renk uyumu bozulmuş, uyumlu ve pastel renklerin yerini parlak, çiğ ve kontrast renkler almıştır. Yöresel dokumaların başlangıç ve bitiminde yer alan dar bördürlere 'ayak', yanlarda yer alan geniş bördürlere ise 'yelen' adı verilmektedir. Dokumalar arasında hiç bordürü bulunmayan örneklerde yer almaktadır ( Katalog :12, 150ı). En fazla 'ayak' sayısı beş (Katalog :3), en fazla yelen sayısı dört tür (Katalog : 5). Yöresel örnekler kompozisyon tiplerine göre beş ana gruba ayrılmaktadır. En fazla görülen dikey eksende gelişen kompozisyon semasıdır. Anadolu'nun değişik yörelerindeki kilimlerle, Emirdağ kilimleri arasında benzerlikler bulunmaktadır. Bu yöreye ait bazı örnekleri, Aksaray, Karaman, Malatya, Yozgat, Sivas, Uşak, Van, Sivrihisar, Gaziantep, Feke ve Eşme yörelerinde de çn görmekteyiz. Kısaca araştırmasını yaptığımız Emirdağ kilimleri, bozulmamış geleneksel desenleri ile Türk kilim sanatının özgün bir grubunu oluşturmaktadır.
19. yüzyıl Osmanlı dini yapılarında duvar resimleri: İkonografik bir yaklaşım

Osmanlı mimarisinde 18. yüzyılın sonlarında başlayan ve daha sonra 19. yüzyıl boyunca imparatorluğun tüm bölgelerine yayılan duvar resimleri, Avrupa ile kurulan askeri, ekonomik, kültürel ve sanatsal ilişkilerin bir sonucu olarak ortaya çıkmıştır. Aslında Avrupa'nın Barok ve Rokoko üsluplarının Osmanlı mimarisindeki bir yansıması olan duvar resimleri Osmanlı yorumlu olarak kendine özgü konu ve üslupları bünyesinde barındırmaktadır. Genellikle sivil mimari örneklerinden oluşan başkent örneklerinin ardından imparatorluğun Anadolu, Balkanlar ve diğer bölgelerinde hem sivil hem dini mimaride uygulanmıştır. Özellikle cami, türbe ve tekke gibi dini yapıların duvarlarında görülen resimler farklı konu ve ikonografiler ile karşımıza çıkmaktadır. Dini mimari de görülen duvar resimleri manzara, natürmort, mimari ve sembolik tasvirler olarak gruplandırılmaktadır. Bu tasvirlerin dışında saat, gemi, fayton gibi endüstri devriminin bir neticesi olarak karşımıza çıkan araç ve eşyaların tasvirlenmesinde dini mimarinin aracı oluşu da dönem için ilgi çekmektedir. Belki de bu yapı türlerine özgü tek farklı konu türü sembolik tasvirler olarak adlandırdığımız dini ve tasavvufi nitelikteki konulardan oluşmaktadır. Resimlerin ikonografik anlamları, devrin politik, dini, kültürel ve sanatsal olaylarının Osmanlı dünyasında yorumlanmalarının bir neticesi olarak karşımıza çıkmaktadır.
Kütahya hamamları (12.-19. yy.) ve Türk hamamlarının özgünlüğü

Sultan Alparslan'ın Bizans'a karşı kazandığı Malazgirt Savaşı'nın (1071) hemen ardından Büyük Selçuklu komutanları ve Büyük Selçuklu hanedan mensubu Kutalmış oğlu Süleyman Şah tarafından bugünkü Türkiye coğrafyasının büyük bir bölümü muazzam bir hızla fethedilmiş ve 1155 yılından sonra Türkiye olarak adlandırılacak bu topraklar üzerinde aralarında Türkiye Selçuklularının da bulunduğu irili ufaklı birçok Türk devleti ve bu devletlerin egemenliğinde yeni bir uygarlık kurulmuştur. Türkiye Selçuklu Sultanı II. Kılıçarslan'ın 1176 tarihinde Bizans'a karşı Düzbel Geçidi Savaşı'nı kazanmasıyla Türkiye Selçuklu Devleti ve Türkiye coğrafyasındaki Türk varlığı tartışmasız biçimde güçlenmiştir. Türkiye'nin Selçuklulardan başlayarak kesintisiz bir biçimde günümüze kadar gelen ve bugün hala devam eden hakimiyetleri süresi boyunca Türkler, son ve ebedi vatanlarını mamur hale getirmek için yoğun imar faaliyetlerine girişmiş ve birçok yapı türünden oluşan geniş bir mimari yelpazede kendine has bir karaktere sahip yapılar inşa etmişlerdir. Bu geniş mimari yelpaze içinde, her zümreden halkın hem özel hem de sosyal yaşantısında oldukça fazla öneme sahip olan ve diğer uygarlıkların hamam yapılarından kendine has özgün özellikleriyle birçok yönden ayrılan Türk Hamamlarının özel bir yeri bulunmaktadır. Türk Hamamlarının mimarisi kendine has bir karaktere sahiptir. Türkler, maddi ve manevi olarak farklı bir karaktere büründürdükleri hamamlarıyla özdeşleşen birçok geleneğe hayat veren bir hamam kültürü yaratmışlardır. Türk Hamamlarının kendilerine özgü mimarisi ve işlevlerine eklenen sosyal karakter sayesinde Türk kültürüne yabancı milletler de bu yapılara kayıtsız kalamamışlardır. Böylelikle 'Türk Hamamı' kavramı dünya literatürüne girmiş, tarihin her döneminde Türk Hamamı kendinden söz ettirerek özgün yerini korumuş ve hak ettiği ilgiyi görmüştür. Kütahya'da Selçuklularla başlayan Türk hakimiyeti Selçukluların ardından Germiyanoğulları, Osmanlı ve Türkiye Cumhuriyeti dönemlerinde kesintisiz olarak sürmüş ve bugüne gelmiştir. Dolayısıyla Türkiye Cumhuriyeti Devleti kurulana kadar üç farklı Türk devletinin hakimiyet alanına girmiş bulunan Kütahya'da her dönemde hamam yapıları inşa edilmiştir. Bu durum kentte farklı zamanlarda ve farklı Türk devletleri egemenliğinde inşa edilen hamam yapılarının karşılaştırılmasına ve bir örneklem oluşturarak Türk hamam mimarisinin tarihi süreç içinde ne tür değişiklikler geçirdiği/geçirmediği konusunun net bir biçimde ortaya koyulmasına imkan vermektedir.
Kocabaş Tepe Orta Tunç Çağı seramik örneklerinin Ege arkeolojisindeki yeri ve önemi

Bu tez çalışmasında; Kocabaş Tepe'de, 1997 ve 1999 yıllarında yapılan kazı çalışmaları sonucunda tabakalarda mimari kalıntılarla bağlantılı bir şekilde ele geçen seramik örnekleri incelenmiştir. Seramiğin değerlendirilmesi sonucunda Kocabaş Tepe'nirt Orta Tunç Çağı stratigrafisi oluşturularak, çağdaşı Anadolu ve Ege merkezleriyle karşılaştırması yapılmıştır. Böylece de Orta Tunç Çağı l'den Orta Tunç Çağı 3 sonuna kadar iskan edilen yerleşimin, bu zaman dilimi boyunca geçirdiği sosyo-kültürel yapısı ortaya konulmuştur. Bu doğrultuda tez kapsamında incelenen Kocabaş Tepe Orta Tunç Çağı yerleşimi, bulunduğu bölgenin özelliklerini içinde barındırarak, yerel kaynaklan kullanan ama şehir kültüründen uzak bir merkez olgusunu ortaya koymaktadır. Her üç tabakada açığa çıkarılan kalıntılar ve buluntular çağdaşı merkezlere nazaran farklı bir görünüm sergilenmektedir. Mimari özellikler basit yapılmasıyla ve mütevazı boyutlarıyla farklı bir yerleşim anlayışını ortaya koymaktadır. Bunun yanında seramik örnekler kaba nitelikli olup, daha çok çanak çömlek türündedir. İnce nitelikli seramik yok denecek kadar azdır. İthal seramik ele geçmemiştir. Seramik dışındaki diğer küçük buluntular daha çok üretime yöneliktir. Tekstil, maden ve taş alet üretiminin yoğun şekilde gerçekleştirildiğini ortaya koyan buluntular hemen hemen tüm kazı alanlarında tespit edilmiştir. Tüm bu özellikler göz önüne alınıldığmda ise Kocabaş Tepe'nin gerçek kimliği ortaya çıkmaktadır. Kocabaş Tepe geniş bir bölgeye yayılan üretim merkezidir. Açığa çıkan tüm yapıların farklı kollarda üretim amaçlı kullanıldığı ve bu atölyelerin aynı zamanda birer konut olarak da kullanıldığı anlaşılmıştır. Bu üretim merkezinin bağlı olduğu bir merkez tüm çabalara rağmen bugüne kadar tespit edilememiştir. Bu doğrultuda araştırmalara daha sonraki yıllarda da devam edilecektir.
Osmanlı tereke kayıtlarındaki iç mekan ithal aydınlatma eşyaları : (19. yüzyılın ortalarından 20. yüzyılın başlarına Geç Osmanlı iç mekan aydınlatmasının sosyal ve kültürel tarihine yönelik mukayeseli bir etüt)

Osmanlı döneminde, vefat eden kişilerden geriye kalan tüm varlıklarının, miras hukuku kuralları gereğince ayrıntılı olarak listelendiği kayıtları ifade eden terekeler, Osmanlı çağı sosyal ve kültürel yaşamının aydınlatılmasında birincil arşiv belgelerindendir. Ancak bu arşiv belgeleri bugüne kadar sanat tarihi araştırmalarında özel bir ilgi alanı olmamıştır. Terekeler, gerek el sanatları gerekse mimari ve kent dokusu ile ilgili içerdiği bilgiler açısından, sanat tarihi disiplini kapsamında da Osmanlı sosyal ve kültürel tarihine ışık tutabilecek potansiyele sahiptirler. Çalışmamız bu bağlamda, gündelik kullanım eşyası üzerinden söz konusu potansiyelin ortaya konulmasını hedefleyen ve yazılı kaynak araştırmaları ile taşınabilir kültür eşyası arasında maddi bağlar kuran bir arşiv arkeolojisi yöntemi denemesi niteliğindedir. Batılılaşma/modernleşme ile birlikte Osmanlı'da klasik aydınlatma elemanları yanında, Batı kökenli 'lamba' sözcüğü ile Osmanlı terminolojisine giren aydınlatma eşyalarının kullanılmaya başlandığı görülmektedir. Çalışmamızda bu kapsamda, 19. yüzyılın yarısından 20. yüzyılın başlarına kadarki döneme ait muhtelif terekelerde yer alan ve batılılaşma/modernleşme süreçleriyle teknoloji transferi kapsamında Osmanlı gündelik yaşamına giren ithal lambalar konu edilmektedir. Bu lambaların, günümüz müzelerinde yer alan örneklerinden de faydalanılarak, form ve model olarak çeşitleri, tüketim arkeolojisi bağlamında hangi toplumsal kesimlerin yaşamına ne ölçüde girdiği ve ne ölçüde yaygın bir kullanım alanı bulduğuna cevap aranmasına, diğer taraftan da Osmanlı dünyası ile Avrupa arasındaki kültürel ilişkilerin niteliğinin irdelenmesine çalışılmaktadır. Arşiv arkeolojisi yöntemiyle ele alınan ve dokümanter bir çabanın ürünü olan çalışmamız bu kapsamıyla, Osmanlı dönemi sosyal ve kültürel hayatına ait büyük fotoğrafın bir kesitine ışık tutacağı gibi, Osmanlı dönemi tereke belgeleri üzerinden yürütülecek sanat tarihi araştırmalarına da öncülük edecektir.
Karakteristik örnekleriyle İç Anadolu bölgesi müzelerinde önleyici koruma sorunları üzerine bir değerlendirme

Eserlere fiziki müdahalede bulunmadan, korunması için gerekli ortamı sağlama olarak adlandırılabilecek önleyici koruma günümüzde daha da çok önem kazanmıştır. Çalışmamızda İç Anadolu'daki 28 müzeyi temsilen seçilen yedi müzede koruma sorunları detaylı olarak ele alınmıştır. Müze binaları, sergileme, depolama, güvenlik, afet, personel yönetimi gibi konularda mevcut müzelerin içinde bulundukları durum detaylı olarak incelenmiştir. Bu müzelerdeki koruma durumlarıkendi aralarında karşılaştırılmış, içinde bulundukları durum ve atılması gereken adımlar tespit edilmiştir. Çalışmada müzelerin önleyici koruma konusunda henüz yeterli düzeyde olmadıkları ortaya çıkmıştır. Müze binalarının korumaya elverişlibulunmadığı, sergilemede kullanılan vitrinlerin eserlerin güvenliği için uygun olmadığı, depolarda eserlerin korunması için uygun fiziki şartların Anadolu Medeniyetleri Müzesi'nin bazı depoları dışında sağlanamadığı görülmüştür. Bu itibarla müze binalarının, sergi ve depoların eserlerin korunmasına uygun hale getirilmesinin ivedilikle sağlanmasının gerektiği ortaya çıkmıştır.
Fethi Kayaalp'in 1963 - 2010 dönemi restorasyon çalışmaları kapsamında Türk resminin değerlendirilmesi

'Fethi Kayaalp'in 1963 - 2010 Dönemi Restorasyon Çalışmaları Kapsamında Türk Resminin Değerlendirilmesi' konulu yüksek lisans tezinde, sanatçının 1923 - 2010 yılı arasında gerçekleştirdiği restorasyon ve ekspertiz çalışmalarına dayanılarak, Türk resminin maddi yapı ve üslupsal gelişim açısından izlediği seyir incelenmiştir. Bu çalışma, sanatçının kişisel birikimi olan büyük bir malzemenin, tasnif edilerek, bilimsel bir çalışma halinde ortaya konulmuş biçimidir.
Batı Anadolu Hellenistik dönem stoaları ışığında metropolis stoası

Antik Dönem'de insanların ev dışındaki yaşamında sosyal, siyasi, ticari, dini ve kültürel bir mekan olarak kullanılan stoalar Hellen kentlerinin hemen hemen tümünde inşa edilmişlerdir. Arkaik Dönem'den itibaren gelişen stoalar Hellenistik Dönem'de anıtsal yapılar haline gelmişler ve cephe özellikleri ile tapınakların mimarisini taklit etmişlerdir. Tarihsel süreç içinde, I Şekilli olarak tanımlanan ince uzun sütunlu bir galeriden ibaret olan stoa planının temelde bu planın ikili, üçlü ve dörtlü varyasyonları olan L, U ve Dörtgen Şekilli plan uygulamaları ile çeşitlendiği görülmektedir. Aynı zamanda basit tek nefli planı iki ve hatta üç nefe ulaştırılırken strüktürel olarak da tek, iki ve çok katlı stoalann da inşa edildiği görülmektedir. Bir İonya kenti olan Metropolis'de saptanan Hellenistik stoanın değerlendirilmesi ve restitüsyonunun yapılmasına yönelik olarak, özellikle Batı Anadolu kentlerinde saptanan stoalar kent planı, diğer yapılar ve alanlar ile ilişkisi, plan özelliği ve boyutları, strüktürü, düzeni, yapı malzemesi, yön seçimi ve mimari elemanları kapsamında ele alınmıştır. Bu çerçevede Vitruvius'un önerilerinden de yararlanılmıştır. Izgara kent planı içinde hemen her şekilde ve daha çok tek veya iki katlı, araziye bağlı kent planı gösteren Pergamon, Aigai, Assos gibi kentlerde daha çok I ve L şekilli ve çok katlı, arazinin uygun olduğu durumda mümkün olduğunca uzun ve derin inşa edildikleri, kalabalıkların bir araya geldiği özellikle kutsal alanlar ve agoralarda, daha çok güneye yönelmesi tercih edilerek, yerel malzemeden ve dor düzeninde yapıldıkları belirlenmiştir. Vitruvius'un önerdiği stoa yapısının birbirlerine yakın özellik ve oranlara sahip Hellenistik Batı Anadolu Stoalan'ndan benzerlik ve farklılıkları saptanmış, Metropolis Stoası'nın dor düzeninde, iki nefli, sütun alt çapının üst çapa oram(5/6) sütun aralığının systylos oranı, sima oranı ve iki eğimli çatı özellik ve oranlan ile Vitruvius'un önerilerine yakınlaşması, Metropolis Stoası'nm restitüsyonunda bu önerilerden yararlanılmasında cesaret verici olmuştur.