turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Sağlıklı okul çağı çocuk ve adölesanların (6-18 yaş) diyet asiditeleri ile diyet kalite indekslerinin ve antropometrik ölçümlerinin ilişkisinin belirlenmesi

Bu çalışma, okul çağı çocuk ve adölesanlarda diyet asiditesinin diyet kalitesi ve antropometrik ölçümler ile ilişkisini belirlemek amacıyla yapılmıştır. Çalışmaya Ankara ili Pursaklar ilçesindeki 3 ayrı okulda öğrenim gören 213 (%51,2'si kız, %48,8'i erkek ve ortalama yaş 10,9 3, 4 yıl) çocuk ve adölesan katılmıştır. Çocuk ve adölesanların antropometrik ölçümleri yaşa göre Beden Kütle İndeksi, yaşa göre boy ve yaşa göre ağırlık değerlerinin z skorlarına göre değerlendirilmiştir. Diyet kalitesi, Akdeniz Diyet Kalite İndeksi ile saptanmıştır. Diyetin asiditesini belirlemek için potansiyel renal asit yükü değeri hesaplanmıştır. Çocuk ve adölesanların yaşa göre BKİ, yaşa göre boy ve yaşa göre ağırlık z skorları incelendiğinde ortalamalar sırasıyla 0 ,7 1,1, 0,4 0, 9 ve 0,8 1, 3 olarak bulunmuştur. Erkeklerin yaşa göre BKİ z skoru değerleri kızlara göre önemli derecede daha yüksektir (p<0,01). Çocuk ve adölesanların KIDMED puan ortalamalarının 5,2 2, 4 olduğu bulunmuştur. Yaş ile KIDMED puanı negatif yönde anlamlı korelasyon göstermiştir (r=-0,225, p<0,01). Ortalama PRAL değeri 12,9 16, 2 mEq/gün olarak bulunmuştur. PRAL değerinin erkeklerde (14,7 15, 2 mEq/gün) kızlardan (11,1 16, 9 mEq/gün) daha yüksek olduğu saptanmıştır. Ancak aralarındaki fark istatistiksel olarak anlamlı değildir (p>0,05). Düşük, orta ve iyi diyet kalitesine sahip çocukların PRAL değerleri sırasıyla 12 ,2 14,9, 12,4 16, 2 ve 16,1 18, 0 olarak bulunmuştur ve birbirlerine benzerlik göstermektedirler. PRAL değeri ile yaş, KIDMED puanı ve BKİ z skor değeri arasında anlamlı korelasyon bulunamamıştır. Sonuç olarak diyet asiditesi ile diyet kalitesi ve antropometrik ölçümler arasında ilişki bulunamamıştır. Diyet asiditesi ile ilgili daha fazla çalışma yapılmasına gerek vardır.
Kocaeli Üniversitesi çocuk ergen psikiyatrisine başvuran sağlık tedbirli hastaların sosyo-demografik risk faktörlerinin ve ruhsal tanılarının incelenmesi

Giriş ve Amaç: Sağlık tedbirli çocukların özelliklerinin anlaşılması çocuğun korunması adına bir zorunluluk haline gelmiştir. Araştırmamızda sağlık tedbirli çocukların sosyo-demografik ve klinik özelliklerinintedbir kararı olmayan çocuklar ile karşılaştırılarak olası risk faktörlerinin saptanması hedeflenmiştir. Gereç ve Yöntem: Araştırmaya Ocak-Şubat 2018 aralığındaKocaeli Üniversitesi Tıp Fakültesi Çocuk ve Ergen Ruh Sağlığı ve Hastalıkları A. D.'de sağlık tedbiri kararı nedeniyle takip edilen ve aile yanında barınan 55 hasta ve aynı klinikte daha önce en az bir kere değerlendirmesi mevcut olan, benzer yaş ve cinsiyette, hakkında tedbir kararı bulunmayan55hasta dahil edilmiştir. Sosyo-demografik ve klinik özellikler hastaların dosya bilgilerinden elde edilmiştir. Bulgular: Sosyo-demografik özellikler karşılaştırıldığında sağlık tedbirli çocukların;ailelerinin aylık gelir düzeyinin daha düşük olduğu, parçalanmış aileye daha fazla sahip oldukları, daha yüksek oranda üvey ebeveyn ile yaşadıkları, annelerinin daha genç olduğu, ebeveynlerinin daha düşük eğitim düzeyine sahip oldukları, ebeveyn ve kardeşlerinde daha çok ruhsal hastalık öyküsünün bulunduğu, babalarının işsizlik oranının daha yüksek olduğu, ailelerinde daha fazla sözel-fiziksel şiddet görüldüğü, ailelerinde daha fazla suç öyküsünün bulunduğu, öz ve üvey kardeş sayılarının daha fazla olduğu ve daha yüksek oranda üvey kardeşleri ile yaşadıkları saptanmıştır. Klinik özellikler karşılaştırıldığında sağlık tedbirli çocukların; davranım bozukluğu, zeka geriliği ve travma sonrası stres bozukluğu tanı oranlarının daha yüksek olduğu, DEHB tanısına daha az sahip oldukları, psikotrop ilaçkullanımlarının daha az olduğu, sözel ve toplam zeka puan ortalamalarının daha düşük olduğu, daha çok olumsuz yaşam olayına sahip oldukları görülmüştür. Tartışma: Çalışmamızda sağlık tedbirli olma ile ilişkili olarak, literatürde çocukların suça sürüklenmesi ve kötü muamele görmesine yönelik risk faktörleri ile uyumlu bulgular elde edilmiştir. Kısıtlılıkların giderildiği yeni çalışmalarla daha gerçekçi sonuçlar ortaya çıkabilir.
Hemiplejik serebral palsili çocuklarda yaşam kalitesinin değerlendirilmesi

Çalışmamızın amacı, Hemiplejik Serebral Palsi 'li çocukların fonksiyonel seviyelerini ve yaşam kalitelerini inceleyip sağlıklı çocuklarla karşılaştırmaktır. Araştırmanın örneklem grubu İstanbul Bahçelievler ilçesindeki Özel Eğitim ve Rehabilitasyon Merkezinde tedavi gören 30 HSP'li çocuk ve annelerinden oluşmaktadır. Bu çalışmanın karşılaştırılmasında kullanılan sağlıklı örneklem grubu ise İstanbul Bahçelievler ilçesinden basit rastgele örneklem yöntemiyle seçilen çocuklar ve anneleridir. Çalışmaya katılan çocukların yaşları 8-12 yaş aralığında belirlendi. Sosyoekonomik ve demografik özellikler ise Aile Bilgi Formu ile değerlendirildi. HSP etkilenim derecesi, Kaba Motor Fonksiyonel Sınıflama Sistemi'ne göre kayıt edildi. Her iki gruptaki çocukların yaşam kalitesini belirlemek için Çocuklar İçin Yaşam Kalitesi Ölçeği ile değerlendirme yapıldı. Çalışmaya aldığımız 30 HSP'li çocuğun yaş ortalaması 10 1, 64 yıldı. 30 sağlıklı çocuktan oluşan kontrol grubunun yaş ortalaması 9,83 1, 62 idi. HSP'li olguların 14'ünde sağ, 16'sında sol hemiplejik tutulum mevcut olup, KMFSS'ye göre değerlendirildiğinde 9'unda (%30) KMFSS 1, 21'inde (%70) KMFSS 2'dir. Diğer KMFSS gruplarında olgumuz yoktur. Çalışma sonunda HSP'li ve sağlıklı çocukların yaş, cinsiyet, sosyal güvence ve sosyoekonomik seviye yönüyle aralarında farklılık saptanmadı (p>0,05). Araştırmaya katılan HSP'li çocukların yaşam kalitesi ortalamalarının tutulum tarafı ve KMFSS değerlerine göre istatistiksel açıdan anlamlı fark göstermediği bulundu (p>0,05). HSP'li çocukların ÇİYKÖ alt parametrelerinden fiziksel sağlık, okul işlevselliği, duygusal işlevsellik, sosyal işlevsellik, psikososyal sağlık toplam puan ve ölçek toplam puan 'ları sağlıklı kontrol grubundan anlamlı düzeyde düşük olarak bulundu (p<0,01). Sonuç olarak Serebral Palsi çocukluktan erişkinliğe fonksiyonel durum ve yaşam kalitesini etkiler. Çalışmamızda HSP'li çocukların yaşam kalitelerinin sağlıklı çocuklarınkinden anlamlı düzeyde düşük olduğu görülmektedir.
Çocuklara oyunlarla yabancı dil öğretimi

Değişen dünya şartları, ülkelerin birbirine giderek daha fazla açılmaları, hızlanan uluslararası siyasi, ticari ve kültürel ilişkiler, artan bilimsel ve teknolojik buluşlar; bunların ülkeler arası etkileri; insanların ulusal sınırları aşan boyutlarda iletişim kurmalarını yani yabancı dil öğrenimini zorunlu hale getirmiştir. Bundan dolayı yabancı dil öğrenimine erken yaşlarda başlanılması gerektiğini vurgulamaktayız. Çocukların henüz tam olarak eğitilmemiş kişiliklerinden, doğal meraklarından, taklit eğilimlerinden, onları çekingen yapabilecek yaşam tecrübelerinin olmamasından dolayı çocukların yabancı dil öğreniminde yetişkinlere karşı her zaman avantajlı olduklarını belirtebiliriz. Yabancı dil öğreniminin kalıcı ve etkin olabilmesi için oyunlarla öğretilmesine ağırlık verilmelidir. Yabancı dili oyun oynayarak öğrenen çocuk, yaparak, yaşayarak kalıcı öğrenmeyi öğrenir. Oyun öğrencilere doğallık ve gerçekçilik olgularını kazandırmakla birlikte, dersin monotonluktan kurtarılarak daha canlı geçmesini sağlamaktadır. Her öğrenci oyunlarda daha aktif olmakta, daha rahat iletişim kurmakta ve öğrencinin kendine olan güveni artmaktadır. Yabancı dil öğretimindeki oyunlar çocuklarda iyi, düzgün konuşma alışkanlığının yanı sıra karşıdaki kişilerin anlattıklarını dinleme, anlama yeteneğinin gelişmesini de sağlar. Bununla birlikte oyun çocukların sözcük dağarcığının gelişimini hızlandırır. Tümce kurma yetisini geliştirir. Çocuklar bu oyunlarda dili öğrenmekle birlikte düzen, kurallara uyma, dayanışma, yardımlaşma, birlikte çalışma, diğer oyuncuları düşünme, direnme, planlama, kendini yönlendirme gibi sosyal davranışların geliştirilmesine de yardımcı olmaktadır. Öğretmen ulaşılmak istenen amaçlar doğrultusunda oyunu titizlikle seçmeli, öğrencilerin becerileri, öğrenme stilleri dikkate alınarak oyun oynatılmalıdır. Oyun olmadan yabancı dil dersinden beklenen başarıyı ve verimi elde etmenin mümkün olamayacağını bu araştırmamızla açıklamaya çalıştık.
Alopesi areata, psoriasis ve vitiligolu çocuk ve ergenlerde depresyon ve kaygı düzeylerinin değerlendirilmesi

Alopesi areata; etyopatogenezinde otoimmün bir mekanizmanın rol aldığı nonsikatrisyel saç kaybı ile seyretmektedir. Psoriasis toplumda sık görülen, keskin sınırlı, eritem ve skuamlı plaklar ile seyreden kronik, inflamatuar bir hastalıktır. Vitiligo melanositlerin hasarlanması ile giden edinsel bir depigmentasyon hastalığıdır. Özellikle çocukluk ve ergenlik döneminde sık görülen kronik dermatolojik hastalıklar kişide depresyon, benlik saygısında azalma ve anksiyete gibi psikiyatrik bozukluklar ile seyredebilir. Bu çalışmada alopesi areata, psoriasis veya vitiligo tanısı almış 9-18 yaş arası çocuk ve ergenlerde depresyon ve kaygı düzeylerinin belirlenmesi amaçlanmıştır. 15 Şubat 2017- 15 Ağustos 2017 tarihleri arasında Mersin Üniversitesi Tıp Fakültesi Dermatoloji Polikliniğine başvuran alopesi areata tanısı almış 15, psoriasis tanısı almış 30, vitiligo tanısı almış 24 kişilik hasta grubuna ve 50 kişilik kontrol grubuna 'Çocuklar için Beck Depresyon Ölçeği', 'Çapa Sosyal Fobi Ölçeği' ve 'Çocuklar için Durumluk-Sürekli Kaygı Envanteri' uygulandı. Ayrıca hasta gruplarının klinik şiddetini belirlemek amacı ile alopesi areata için alopesi areata şiddet skoru, psoriasis için psoriasis alan şiddet indeksi, vitiligo için vitiligo alan şiddet indeksi hesaplandı. Alopesi areatalı hastalarda durumluk kaygı düzeyi, psoriasisli hastalarda durumluk kaygı ve sosyal fobi düzeyleri anlamlı olarak yüksek bulundu. Vitiligolu hastalarda ise lezyonların görünür yerde olmasının sosyal fobiyi anlamlı düzeyde etkilediği belirlendi. Kronik dermatolojik hastalıkların tedavisinde daha iyi sonuçlar alınabilmesi için hastalıkların sadece semptomları ile değil aynı zamanda psikososyal parametreler ile birlikte değerlendirilmesi gerektiği düşüncesindeyiz.
Çocuğa yönelik sosyal politika

Bu çalışmada, sosyal politika ve sosyal adaletin kuramsal temelleri ve çağdaş yaklaşımlar, karşılaştırmalı olarak tarihsel açıdan gelişimleri de göz önünde bulundurularak ele alınmıştır. Sosyal politikanın kurumsallaşması ve kuramsallaşması ile çocukluk fikrinin doğuşu arasında ilişki kurulmuştur. Sosyal, siyasal, yasal ve ekonomik eşitsizlikleri en aza indirmek için yapılan bütün çalışmaların özünde, sosyal adaleti sağlamak amacı yatmaktadır. Eşitsizlikçi bir temele dayanan sosyal düzenler tarih içerisinde her zaman var olmuştur. Ancak, buna örgütlü olarak karşı çıkış batı toplumlarında yaşanan devrimlerle birlikte mümkün olabilmiştir. Sosyal politika da bu süreç içerisinde daha çok liberal ekonomik sistemin yarattığı eşitsizlikleri azaltmak amacıyla kullanılmıştır. 20. y. y.'da, bu gelişmeler ışığında, yasal açıdan başlatılan uygulamalarla birlikte, kuramsal açıdan da önemli ilerlemeler görülmüştür. Eşitlikçi ve özgürlükçü yaklaşımlar, kuramsal açıdan faydacı ve muhafazakar geleneğin yerini almaya başlamıştır. Çocuğa yönelik sosyal politika kavramından söz edebilmek için, bir toplumda çocuğa verilen değerin artması ve sosyal politika uygulamalarının başlayabilmesi için gereken düşünsel devrimlerin yaşama geçirilmesi gerekmektedir. Bu çalışmada çocukluk fikrinin doğuşunu hazırlayan düşünsel altyapının ortaya çıkması ile sosyal politikanın kurumsallaşmasını sağlayan süreç arasındaki eşanlılık ortaya konmuştur. Çocuğa yönelik çağdaş sosyal politika yaklaşımları incelenmiş, çağdaş sosyal politika kuramlarının ışığında değerlendirilmiş ve çocuğun dünyada durumu, insani kalkınma yaklaşımının bir uzantısı olarak, çocuk kalkınma endeksi ile birlikte açıklanmıştır.
Çocuk yoğun bakım ünitesinde mekanik ventilatörde izlenen hastaların retrospektif değerlendirilmesi

Amaç: Bu çalışmanın amacı, Ondokuzmayıs Üniversitesi Tıp Fakültesi Hastanesi Çocuk Yoğun Bakım Ünitesinde mekanik ventilasyon uygulanan hastaların özelliklerini, mortalitesini ve mortalitesini etkileyen risk faktörlerini araştırmaktır. Gereç ve yöntem: Çalışma Ondokuz Mayıs Üniversitesi Tıp Fakültesi Hastanesi Çocuk Yoğun Bakım Ünitesinde invaziv mekanik ventilatörde izlenen hastaların tıbbi kayıtları geriye dönük olarak incelenerek yapıldı. Çalışmaya alınan hastaların demografik özellikleri, yoğun bakıma yatış nedeni, eşlik eden kronik hastalık varlığı, mekanik ventilasyon endikasyonları, yoğun bakımda yatış süresi, mekanik ventilatörde kalış süresi, mekanik ventilasyon komplikasyonları, aldığı sedatif ve analjezikler, reentübasyon ihtiyacı, kan ransfüzyonu ihtiyacı, trakeotomi varlığı, hastane enfeksiyonu varlığı, PRISM skoru ve mortalite kaydedildi. Bulgular: Çalışmaya alınan 431 hastanın 229' u (%53.1) erkek, 202'si (%46.9) kız olup ortanca yaşları 15 ay idi. Hastalara en sık solunum yetersizliği nedeniyle mekanik ventilasyon uygulanmıştı (n= 235 ,%54.5). Hastaların 266'sında (%61.7) yoğun bakım yatışları esnasında eşlik eden kronik hastalık varlığı tespit edildi ve nörolojik hastalıkların (%33.8) en sık saptanan kronik hastalık olduğu belirlendi. Hastaların 168'inde (%38.9) mekanik ventilasyona bağlı komplikasyon geliştiği tespit edildi. En sık karşılaşılan komplikasyon 116 hastada (%25) atelektazi olarak saptandı. Hastaların 214'ünde (%49.5) hastane enfeksiyonu saptandı. Hastaların 62'inde (%14.4) plansız ekstübasyon meydana geldiği belirlendi. Planlı olarak ekstübe edilen 280 hastanın 64'ünde (%22.8) reentübasyon ihtiyacı olduğu belirlendi. Hastaların ventilatörde kalış süresi ortanca değeri 6 gün (1-320) , yoğun bakımda kalış süresi ortanca değeri 9 gün (1-320) olarak bulundu. Hastaların PRISM skor, ortalama değeri 19.40 9. 59 olarak tespit edildi. Çalışmaya alınan hastaların mortalitesi %36. 4 olarak saptandı. Hiperglisemi, hipoglisemi, PRISM skoru, pozitif inotrop destek, Renal replasman tedavisi, kan transfüzyonu alma ile mortalite arasında istatistiksel olarak anlamlı ilişki tespit edildi. Mortaliteye etkili olarak bulunan parametreler lojistik regresyon analizi ile birlikte değerlendirildiğinde PRISM skoru, pozitif inotrop destek, hiperglisemi, hipoglisemi ve renal replasman tedavisi ile mortalite arasında anlamlı bir ilişki olduğu görüldü. Sonuç: Mekanik ventilasyon, çocuk yoğun bakım ünitelerinin vazgeçilmez bir tedavi yöntemi olmakla birlikte, beraberinde hastalık ve ölüm oranında artış riskini getirmektedir. Çalışmamızda çocuk yoğun bakım ünitesinde mekanik ventilasyon yapılan hastalarda PRISM skoru, pozitif inotrop destek, hiperglisemi, hipoglisemi ve renal replasman tedavisi tedavisi multivaryant analizde mortaliteyi etkileyen faktörler olarak bulundu.
Çocukluk çağı apandisitlerinin tanısında neopterin'in etkinliğinin araştırılması

Akut apandisit çocukluk çağında en sık görülen acil cerrahi patolojidir. Negatif apendektomi ve perforasyon oranlarını azaltmak için yardımcı tanı yöntemleri geliştirilmektedir. Bu çalışmanın amacı aktive olmuş makrofajlardan salınan neopterinin apandisitte tanısal değerliliğinin olup olmadığı araştırmaktır. Çalışmaya acil servis birime 12 saati geçen sağ alt kadran ağrısı ile başvuran akut apandisit ön tanısı ile çocuk cerrahisi servisine yatırılıp takip edilen 25'i kız toplam 76 olgu dahil edildi. Servise yatışı esnasında beyaz küre ve C-reaktif protein için serum örnekleri ve NPT ölçümü için idrar örnekleri alındı. Takipleri sonucunda karın ağrısı gerileyen grubun CRP, BK ve NPT değerleri ile akut apandisit grubunun değerleri arasında farklılık olduğu, ancak bu farklılığın CRP ve NPT değerleri için istatistiksel olarak anlamlı olduğu (p<0,05), BK değerleri için ise anlamsız olduğu saptandı (p>0,05). Perfore apandisit grubu ve Grup A'nın BK, CRP ve NPT seviyeleri arasındaki farklılık değerlendirildiğinde, istatistiksel olarak aradaki farkın anlamlı olduğu gösterildi (p<0,001). İnflamatuar belirteçlerin duyarlılık ve özgüllükleri ise CRP'nin %82-%82, BK'nın %76-%52, NPT'nin ise %78-% 61 olarak hesaplandı. Sonuç olarak akut ve perfore apandisit tanısında BK ve CRP etkili iken perforasyonun ayırıcı tanısında CRP'nin etkinliği daha yüksektir. Neopterin hem karın ağrılı olguların apandisitten ayırıcı tanısında hem de akut ve perfore olguların ayırıcı tanısında kullanılabilecek bir inflamatuar belirteçtir.
Bronşektazi tanısı alan hastaların değerlendirilmesi

Amaç: Gelişmekte olan ülkelerde bronşektazi çocukluk çağının halen en sık morbidite nedenidir. Bu hastaların izlemi konusunda sıkıntılar vardır ve uzun dönem sonuçlarla ilgili çalışmalar yetersizdir. Bu retrospektif çalışmanın amacı; bronşektazinin genel özelliklerini, altta yatan etyolojik faktörleri ve tedavisini tanımlamaktır. Metod: Bu çalışma Necmettin Erbakan Üniversitesi Meram Tıp Fakültesi Hastanesi'ndeMayıs 2012 -Eylül 2012 tarihleri arasında yürütülmüştür. Bronşektazi tanılı 100 çocuk hasta çalışmaya alınmıştır. Hasta kayıtlarından genel özellikleri ve altta yatan nedenlerkaydedilmiştir. Bulgular: Hastaların tanı anındaki ortalama yaşları 9,81 4,40 olup, ortalama izlem süreleri2,13 1, 18 yıl idi. Hastaların %42'si kız, %58'i erkek idi. %46 oranında anne-baba akrabalığı ve %17 oranında ailede benzer hastalık öyküsü mevcuttu. Kronik öksürük hastalarda en sık görülen başvuru semptomuydu. Hastaların %71'inde altta yatan neden saptanmıştı ve bunlardan da en sık görüleni %23 ile enfeksiyonlar ve %22 ile immün yetmezliklerdi. Bunu% 13 ile primer silier diskinezi izlemekteydi. Balgam kültürlerinde en sık izole edilenmikroorganizma Pseudomonas aeruginosa idi. Tutulan lobların oranları şu şekildeydi; sol alt%62, sağ alt %40, sağ orta %39, lingula %33, sağ üst %20, sol üst %20 idi. Yoğun medikal tedaviye rağmen hastaların %18'ine cerrahi tedavi uygulanmıştı. Uygulanan cerrahi işlem 11 hastada unilateral lobektomi, 5 hastada bilateral lobektomi ve 2 hastada da sol pnömonektomiidi. Hastaların inhaler tedavi dışında tedaviye uyumlarının iyi olmadığı ve tedaviye rağmenpersantilleri ve VKİ'lerinde düzelme olmadığı görüldü. Sonuç: Bölümümüzde bronşektazi tanısıyla takipli hastalarımızda immün yetmezlikler ve diğer intrinsik anormallikler etyolojide önde gelen nedenlerdi. Kronik pürülan respiratuarsekresyonlar ve persistan raller çocuklarda bronşektazi ihtimalini artırmaktadır ve busemptomlar bronşektaziyi akla getirmelidir. Birinci basamak hekimleri kronik öksürüklegelen hastalarda bronşektazi açısından uyanık olmalıdır.
Tekrarlayan idrar yolu enfeksiyonu geçiren çocukların retrospektif taranması ve renal skar üzerine etkisinin değerlendirilmesi

Çocuklarda idrar yolu enfeksiyonu, sık karşılaşılan önemli sağlık sorunlarından biridir. Tekrarlayan idrar yolu enfeksiyonları kronik piyelonefrite, hipertansiyona ve kronik böbrek yetersizliğine neden olabilmektedir. Ülkemizde kronik böbrek yetersizliğinin en önemli nedenlerinden biri de İYE'ye sekonder gelişen reflü ve kronik piyelonefrittir. Bu çalışmada, Kahramanmaraş Sütçü İmam Üniversitesi Tıp Fakültesi Çocuk Sağlığı ve Hastalıkları Polikliniğinde tekrarlayan İYE nedeniyle takip edilen, 0-16 yaşları arasındaki toplam 139 hasta retrospektif olarak değerlendirildi. Çalışmada çocuklarda İYE'nin risk faktörleri, etiyolojisi, klinik bulguları, etkenleri, eşlik eden patolojileri ve İYE'de görüntüleme yöntemlerinin rolü araştırıldı. Hastaların 91'i ( % 65,2 ) kız, 48'i (% 34.5 ) erkek ve yaş ortalaması 59.2 19.9 ay idi. Etken patojen olarak en sık E. coli (%61.6) ve sırasıyla diğer etkenler Enterecoc ve Klebsiella idi. Hastaların üriner sistem USG'lerin % 18 .7'sinde unilateral pelvikaliektazi ve %17.3'ünde üriner taş tespit edildi. Hastaların VSUG değerlendirmesinde ise% 44.6 oranında VUR vardı. DMSA sintigrafisinde ise %54.8' inde tek taraflı renal skar tespit edildi. Sintigrafide skar varlığı ile reflü derecesi arasında istatistik olarak anlamlı bir ilişki bulunamadı (P>0.05). Sonuç olarak tekrarlayan İYE olan çocukların oldukça yüksek oranlarda renal skarlanmalarının olması sebebiyle erken dönemde tanı, etkin tedavi ve düzenli takiplerin uzun dönem komplikasyonların önemli oranda azalması bakımından çok önemlidir.
İşitme kayıplı çocuklar için yaşam kalitesi değerlendirme aracı 'nın Türkçe uyarlaması ve 7-12 yaş çocuklarda işitme kaybının yaşam kalitesine etkisinin değerlendirilmesi

Çocuklarda sık görülen, konuşma, eğitim ve sosyal uyum başta olmak üzere pek çok alanda yetersizliklere neden olan işitme kaybının yaşam kalitesi üzerindeki etkisinin takibi, sadece dinleme becerileri, işitme cihazı kullanımları, dil ve konuşma becerileri açısından değil; tedavileri, tedavi mümkün değilse çeşitli cihazlarla rehabilitasyonuna kadar önemlidir. Yaşam kalitesi ölçekleri kullanılarak takip edilen çocukların gelişim dereceleri daha iyi anlaşılabilir, ilerleyen süreçteki müdahaleleri daha iyi planlanarak uygulanabilir, ortaya çıkan değişimler daha sağlıklı bir şekilde takip edebilir. Kronik sorunlara sahip çocuklara yönelik yaşam kalitesi değerlendirmelerinin sayısı az olduğu gibi, işitme kayıplı çocuklar için özel tasarlanmış çok az sayıda ölçek vardır. Bunlar arasında da Hearing Environments and Reflection on Quality of Life Measurement for Children/ Adolescents işitme kayıplı çocuklar için geliştirilmiş ilk özel ölçek olma özelliğini taşımaktadır. Bu çalışma; işitme kaybının 7-12 yaş aralığındaki çocukların yaşam kalitesine etkisini belirleyebilmeyi 2008 yılında Streufert tarafından Washington Üniversitesinde geliştirilen HEAR-QL) yaşam kalitesi ölçeğinin çocuk versiyonunu Türkçeye ve Türk kültürüne uyarlamak, uyarlama çalışması dahilinde işitme kaybı ile ilgili değişkenlerin yaşam kalitesine olan etkilerini de değerlendirmek amacıyla yapılmıştır. Çalışma ilk önce ölçeğin Türkçeye çevirisi yapılmış, yapılan çeviri araştırmacı tarafından orijinal eşdeğerliliği geri çeviri yöntemi ile değerlendirilmiş ve İŞYAK adı ile son halini almıştır. Çalışmada 7-12 yaş aralığında bulunan 35 unilateral, 45 bilateral kalıcı işitme kaybı yaşayan ve 35 normal çocuk örnekleme dahil edilmiş olup toplamda 115 kişiye uygulanmıştır. Katılımcılardan İŞYAK, Türkçeye uyarlanan İŞYAK'ın yapısına en uygun ÇİYKÖ doldurmaları istenmiş, çocuklara ait demografik bilgiler bilgi formu ile toplanmıştır. Ölçme aracı İŞYAK'ın Türk kültüründe örneklem üzerinde doğrulanıp doğrulanmadığını belirlemek için doğrulayıcı faktör analizi incelenmiştir. DFA' ya ek olarak İŞYAK ve ÇİYKÖ ölçme araçlarından elde edilen sonuçlar varyans analiziyle karşılaştırılmış, İŞYAK puanlarının, yaşam kalitesi açısından farklılaşan grupları ayırt edebildiği görülmüştür. Güvenirlik çalışmasında ölçme sonuçlarının zamana göre kararlılığını değerlendiren test-tekrar-test yöntemi ve ölçek maddelerinin iç tutarlılığını ölçmek için Cronbach Alfa katsayısı kullanılmıştır. Sonuç olarak, İŞYAK ile ilgili yapılan istatistiksel analizler, İŞYAK'ın işitme kayıplı çocukların yaşam kalitesini değerlendirmede özel bir ölçek olarak, gerek klinikte gerekse rehabilitasyon merkezlerinde işitme kayıplı çocukları daha iyi anlamamızı ve değerlendirmemizi sağlayabileceğini ve geçerli-güvenilir sonuçlar verdiğini göstermiştir.