turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Koruma altındaki çocuklarla çalışan bakım elemanlarının mesleki algı ve motivasyonları - İstanbul çocuk evleri örneği

'Korunmaya İhtiyacı Olan Çocuk' sorunu tarih boyunca insan topluluklarının çözmeye çalıştığı önemli sorunlardan biri olmuştur. Bu durumdaki çocuklara yönelik toplum ve devlet temelli gerçekleştirilen müdahalelerin tarih boyunca farklılaştığı görülmektedir. Bu uygulamaların en önemlilerinden biri kurum bakımıdır. Ülkemizde 2005 yılından itibaren kurum bakımının ev ve aile yaşantısına en uygun modelde sürdürülmesi amaçlanmış ve bu amaçla 'Çocuk Evleri' modeline geçiş yapılmaya başlanmıştır. 2017'den itibaren ise kurum bakım hizmeti sunan tüm yurt ve yuvalar 'Çocuk Evi' modeline dönüştürülmüştür. Çocuk evlerinin en ayırt edici özellikleri olarak aile yaşamına yakın bir yaşam deneyimi sunmaları gösterilmekte ve bu amaç, çocuk evlerinde çalışan bakım elemanlarının kuruluşun başarısındaki önemini arttırmaktadır. Bu çalışmanın amacı koruma altına alınmış ve çocuk evlerinde kalan çocuklara bakım hizmeti veren bakım elemanlarının mesleki algı ve motivasyon durumlarını ölçmektir. Araştırmanın evreni Aile, Çalışma ve Sosyal Hizmetler Bakanlığı bünyesindeki İstanbul Çocuk Evlerinde çalışan bakım elemanlarıdır. 193 bakım elemanın katıldığı çalışmada veri toplama aracı olarak ''Demografik Form'', ''Anket'', ''SCL - 90 - R'' psikolojik belirti tarama testi kullanılmıştır. Araştırma sonuçlarına göre bakım elemanlarının demografik özelliklerinin iş algısı ve motivasyonu arasında bir ilişki olmadığı, çalışma hayatıyla ilgili konuların bakım elemanlarının mesleki algı ve motivasyonlarını önemli ölçüde etkilediği gözlemlenmiştir.
İlköğretim 4. ve 5. sınıflarda okuyan öğrencilerin sosyal becerileri ve okul uyumu ile depresyon düzeyleri arasındaki ilişkinin incelenmesi

Bu araştırmanın amacı, ilköğretim 4. Ve 5. Sınıf öğrencilerinin sosyal beceri ve okul uyumları ile depresyon düzeyleri arasındaki ilişkileri incelemektedir. Araştırmanın örneklemi, 2000- 2001 öğretim yılında İzmir ilindeki 6 ayrı ilköğretim okulunun 4. ve 5. Sınıflarında öğrenim gören 180'i kız, I85'i erkek toplam 365 öğrenciden oluşmaktadır. Araştırma kapsamında dört farklı veri toplama aracı kullanılmıştır. Bunlardan ilki, geçerlik ve güvenirlik çalışması araştırmacının kendisi tarafından mevcut çalışma kapsamında yapılmış olan Walker-McConnell Sosyal Yeterlik ve Okul Uyum Ölçeği'dir. Araştırmada kullanılan diğer ölçme araçları Çocuklar İçin Depresyon Ölçeği, sosyometri testi ve araştırmacı tarafından geliştirilmiş olan Kişisel Bilgi Formu'dur. Verilerin analizinde açıklayıcı faktör analizi, Pearson Momentler Çarpımı korelasyonu, tek yönlü varyans analizi, Bonferroni testi, Dunnett C testi, t testi kullanılmıştır. Araştırmadan elde edilen bulgular aşağıda özetlenmiştir : 1. Öğrencilerin sosyal beceri ve okul uyumları ile depresyon puanları arasında negatif ve anlamlı ilişkiler bulunmuştur. & : &IX 2. Öğrencilerin sosyal beceri ve okul uyumlarının, sosyo-ekonomik düzeyleri, cinsiyetleri, ebeveynin birliktelik durumu ve kardeş sıralamasına göre anlamlı olarak farklılaştığı bulunmuştur. 3. Öğrencilerin depresyon düzeylerinin sosyo-ekonomik düzeyleri ve kardeş sıralamasına göre anlamlı olarak farklılaştığı görülmüştür. 4. Öğrencilerin gerek sosyal beceri ve okul uyumları, gerekse depresyon düzeyleri ile akademik başarıları arasında anlamlı ilişkiler olduğu bulunmuştur.
Çocuk refahı alanında yeni hizmet modeli 'çocuk evleri'

Ülkemizde çocuk refahı alanında korunmaya muhtaç çocuklara yönelik yeni hizmet modeli olan çocuk evleri; 0-18 yaş arasında 5-6 korunmaya muhtaç çocuğun kaldığı ev birimleridir. 2005 yılından bu yana yaygınlaştırılma çalışmaları devam etmekte, bu vesileyle ve kuruluş hizmet dönüşümü kapsamında kuruluşlar kapatılmaktadır. 2012 yılı sonu verilerine göre 76 ilde 649 çocuk evinde 3581 çocuğa hizmet verilmektedir. Yaklaşık 8 yıldır devam eden ve çocuklar üzerinde olumlu etkilere sahip olduğu değerlendirilen bu yeni hizmet modeline ilişkin henüz bilimsel bir değerlendirme yapılmamıştır. Çalışmanın amacı; çocuk evlerinin verimliliğinin, çocuk evleri personeli, evlerde kalan çocukların görüşleri ve dosya bilgilerinden yararlanarak değerlendirilmesi ve bilimsel veri eksikliğinin giderilmesidir. Araştırmada genel tarama modeli kullanılmıştır. Veri toplama aracı olarak çocukların sosyo-demografik bilgileri, özellikleri, aileleri, korunma altına alınma süreci, yer alandırıldığı hizmet modelleri, kuruluş ve çocuk evi süreci ile aile ilişkilerini değerlendirmek amacıyla araştırmacı tarafından geliştirilen; kodlama yönergesi, personel ve çocuklara yönelik anket formları kullanılmıştır. Veriler söz konusu araçlarla Ankara ilinde hizmet veren çocuk evlerinden toplanmıştır. Toplanan veriler, SPSS For Windows 16.0 Version paket programı ile analiz edilip değerlendirilmiştir. Bulgulara göre çocuk evlerindeki personelin büyük oranda; kadın, bakım elemanı, lise seviyesinde eğitimli, evli, genç/orta yaşta, ilk defa çocuk evinde görev yapan, 1-5 yıl süredir çocukları sevmeleri nedeniyle çalışan, 1 çocuk evi ile 5 çocuktan sorumlu olup bunun ideal olduğunu düşünen, hizmet içi eğitim alan, çocuk gelişimi/psikilojisi alanlarında eğitim almak isteyen, tamamı bu alanda çalışmaktan memnun kişiler olduğu anlaşılmış, çocuk evinin güçlü yanları, riskleri, geliştirilebilecek yönleri, yaşanan güçlükler personelin merkez ve taşra teşkilatından beklentilerine ilişkin bilgiler elde edilmiştir. Çocukların; büyük oranda kız, ilköğretim seviyesinde, kardeşiyle birlikte kalan, çocuk evini mutlu, huzurlu bir ev olarak değerlendiren, kuruluşlardaki çocukların çocuk evinde olmasını isteyen, bir çocuğun aslında kendi ailesinin yanında yaşaması gerektiğini belirten, personelle güven ilişkisi kurmuş, gelecek planları olan, uyumlu, başarılı, parçalanmış aile yapısına sahip, ebeveynleri hayatta, alt gelir grubunda, orta yaşta, ilkokul mezunu ve çocuklarıyla ilgilenmesine rağmen aile hizmetlerinden yararlandırılmayan çocuklar olduğu anlaşılmıştır. Sonuç olarak; çocuk evlerinin çocukların gelişimini olumlu yönde destekleyen bir hizmet modeli olduğu çocuk ve personel görüşüyle tespit edildiğinden sistemli, denetimli, personel takviyesi ile ülkemizde yaygınlaştırılması ve çocuklara çocuk evleriyle hizmet verilmesi önerilmiştir. Anahtar Sözcük: korunmaya muhtaç çocuk; çocuk evi; personel
Ekzojen obez olgularda periaortik yağlanma ve metabolik bozuklukların değerlendirilmesi

Amaç:Kardiyovaskülersistem komplikasyonlarının gelişmesinde etkili olan metabolik parametrelerle periaortik yağ kalınlığının ilişkilerinin değerlendirilmesi amaçlandı. Yöntem: Çalışmaya 263 obez, 100 sağlıklı çocuk ve adolesan dahil edildi. Antropometrik ölçümler, pubertal evreleme ve kan basıncı ölçümleri alındı. Açlık serum glukoz, insülin, lipid profili çalışıldı. Total vücut yağ oranı biyoelektriksel iç direnç ölçümü ile araştırıldı. Obez çocuk ve adolesanlarda aterosklerozun göstergesi olan periaortik yağ kalınlığının daha önce uygulanmamış olan ekokardiyografi yöntemi ile ölçümü yapıldı. Bulgular Periaortik yağ kalınlığı obez grupta kontrol grubuna gore istatistiksel olarak anlamlı yüksek idi (p<0,001). Obez grupta vücut kitle indeksi, bel ve kalça çevresi, bel kalça oranı kontrol grubuna göre belirgin yüksek olarak tespit edildi. Periaortik yağ kalınlığı ile Vücut kitle indeksi standart deviasyon skoru, bel çevresi, kalça çevresi, bel kalça oranı, total vücut yağ oranı, sistolik ve diastolik kan basıncı, serum insülin, total kolesterol, trigliserid, LDL kolesterol arasında pozitif; HDL kolesterol arasında negatif korelasyon bulundu. Multipl regresyon analizinde periaortik yağ kalınlığı üzerine etkili faktörler VKİ-SDS ve total vücut yağ oranı idi. ROC eğisi altında kalan alan 0.989 olup oldukça anlamlı idi (p<0.001). Periaortik yağ kalınlığının 0.179 mm üzerinde olması obez çocuk ve adolesanlar için cut-off değer olarak belirlendi. ( duyarlılık=1, özgüllük=1). Sonuç: Obez çocuk ve adolesanlarda erken aterosklerozun varlığının ortaya çıkarılması için mevcut yöntemlere ilave olarak periaortik yağ kalınlığının ölçülmesini önermekteyiz.
Çocukluk çağı zehirlenmelerinin retrospektif analizi

Erkozan F. Çocukluk Çağı Zehirlenmelerinin Retrospektif Analizi, Çocuk Sağlığı ve Hastalıkları Uzmanlık Tezi, Diyarbakır, 2013. Türkiye gibi gelişmekte olan ülkelerde zehirlenmeler ve buna bağlı ölüm oranlarının yüksek olması, çocukluk çağı zehirlenmelerini, hızla çözülmesi gereken önemli bir sağlık sorunu haline getirmiştir. Zehirlenme nedenleri ülkeden ülkeye, aynı ülke içinde bölgeden bölgeye yıllar içinde değişebilmektedir. Benzer şekilde zehirlenme etkenleri yaşa, cinsiyete, eğitim düzeyine, kültüre ve mevsimlere göre değişmektedir. Çalışmamızda; çocukluk çağı zehirlenmelerinin demografik yapısının ve klinik özelliklerinin irdelenmesi, mortalite üzerine etkili faktörlerin saptanması, tanı ve tedaviye yönelik değişikliklerin araştırılması ve böylece zehirlenmelerin önlenmesine yönelik önerilerde bulunulması amaçlanmıştır. Çalışma, Diyarbakır ili ve çevre illerden hastaların başvurduğu, Dicle Üniversitesi Tıp Fakültesi Çocuk Acil Polikliniğine 01.01.2012-01.01. 2013 tarihleri arasında getirilen 0-18 yaş zehirlenme olgularının dosyaları geriye dönük taranarak yapıldı. Besin zehirlenmeleri ve hayvan ısırıklarının dahil edilmediği çalışmamızda 73'ü kız (%50,7),71'i erkek (%49,3) olmak üzere toplam 144 olgu analiz edilmiştir. Zehirlenme olgularının tüm acil hasta başvurularına oranı %1,4 olduğu tespit edilmiştir. Toplam 144 olgunun % 74 ,3'ü 0-5 yaş aralığında, % 9'u 6-12 yaş aralığında % 16 ,7'inin ise 13-18 yaş aralığında toplandığı görülmüştür. Tüm zehirlenme olguları arasında cinsiyet açısından fark saptanmamıştır (%50, 6 kız, %49, 4 erkek) Hastanemiz çocuk acil polikliniğine başvuran olguların 118'i il içinden 26'ı il dışından gelmiştir. Kazaya bağlı ilaç ve ilaç dışı zehirlenmelerin ilkbahar yaz aylarında arttığı görülmüştür. İlaçlara bağlı zehirlenmelerin (% 60 ,4), ilaç dışı maddelere bağlı zehirlenmelerden (%39,6) daha fazla olduğu görülmüştür. Zehirlenmelerin zirve yaptığı 0-5 yaş grubunda erkekler (58 kişi) kızlardan (49 kişi) fazla iken 13-18 yaş grubunda kızların (20 kişi) erkeklere (4 kişi) göre daha fazla olduğu görülmüştür. Genel olarak kaza sonucu zehirlenen olguların % 79 ,9'unun toksini kolaylıkla ulaşılabilen yerlerden temin ettikleri tespit edilmiştir. Çalışmamızda 0-5 yaş grubu zehirlenmelerin tamamının kaza ve terapotik hata gibi tedbir alınarak önlenebilecek zehirlenmeler olduğu görülmüştür. Buna göre toksik maddelerin saklanması, ambalajlanması, potansiyel toksinlerin belirlenmesi, ev içi güvenlik tedbirlerine yönelik eğitim verilmesi, sağlık personelinin zehirlenme konusunda bilgilerinin güncellenmesi acil ünitelerinin güçlendirilmesi, ebeveynlere ve çocuklara eğitim verilmesi, politikacıların bu yönde idari ve yapısall politik tutum almaya teşvik edilmesi gerekmektedir.
Takım sporları yapan ve spor yapmayan 10-12 yaş çocukların sosyal beceri düzeylerinin karşılaştırılması

Bu çalışmanın amacı, takım sporu yapan ve spor yapmayan 10-12 yaş grubundaki öğrencilerinin sosyal beceri düzeylerinin araştırılmasıdır. Araştırma kapsamında 2018- 2019 eğitim-öğretim yılında ortaokul kademesinde öğrenim gören Ankara ili Çankaya ilçesindeki öğrencilerden uygun örnekleme yöntemiyle, rastgele seçilen ve araştırmaya gönüllü olarak katılmış olan 234 (110 kız, 124 erkek) öğrenci yer almaktadırVeri toplama aracı olarak araştırmacı tarafından oluşturulan 'Kişisel Bilgi Formu' ile Akçamete ve Bacanlı tarafından 2005 yılında geliştirilen 7-12 yaş Sosyal Beceri Değerlendirme Ölçeği kullanılmıştır. Araştırmanın amaçları doğrultusunda t testi, ANOVA analizi, Mann Whitney U testi, Kruskall Wallis testi kullanılmıştır. ANOVA analizi ile ilgili sonuçların anlamlı çıkmasıyla farkın kaynağını belirlemek amacıyla LSD post hoc testi, Kruskall Wallis analizi ile ilgili sonuçların anlamlı çıkmasıyla da farkın kaynağını belirlemek amacıyla nonparametric post hoc testi kullanılmıştır. Analiz sonuçlarına bakıldığında çocukların spor yapıp-yapmama, spor branşları, spor yaptıkları süre ve takım sporu yapan ve spor yapmayan erkek/kız çocuklarının sosyal beceri düzeyleri arasında anlamlı bir farklılık ortaya çıkmışken (p<0.05), çocukların yaşları ile sosyal beceri düzeyleri arasında anlamlı bir farklılık ortaya çıkmamıştır. Takım sporu yapan çocukların sosyal becerileri spor yapmayanlara göre daha yüksek bulunmuş, branşlar değerlendirildiğinde voleybola katılım gösteren çocukların sosyal becerilerinde ''sonuçları kabul etme'' alt boyutu diğer branşlara göre istatistiksel olarak daha yüksektir. Takım sporu yapan ve spor yapmayan çocuklar cinsiyete göre ve sporda bulundukları sürelere göre değerlendirildiğinde alt boyutlarda anlamlı farklılıklar saptanmıştır. Sonuç olarak çocuklar küçük yaştan itibaren gelişim süreçlerinin desteklenmesi için sportif faaliyetlere yönlendirilmeli ve kız çocukları daha fazla spor branşı içerisinde yer almalıdır.
Hematolojik malignitesi olan çocuk-ergen ve ebeveynlerinin yaşam kalitesi algıları, ebeveynlerin depresyon düzeylerinin incelenmesi

Giriş: Hematolojik malignite tanısı konulmasıyla birlikte, hem hastalık hem de tedavi komplikasyonları hasta çocuk-ergenin yaşam kalitesini etkilemektedir. Tanı alan çocuğun ebeveynlerinde anksiyete, psot travmatik sendrom ve depresyon görülebilir. Bu süreçte çocuk-ergen ve ebeveynlerinin hastalığa adaptasyonu önemlidir. Amaç: Bu çalışmada Hematolojik malignitesi olan çocuk-ergen ve ebeveynlerin hastalık süresince; gerek tanı alma, gerek hastanede yatış süresi ile birlikte yaşam kalitelerindeki değişim ve ebeveynlerin depresyona eğilimleri araştırılmak amaçlanmıştır. Gereç ve Yöntem: Araştırma İstanbul' da bulunan bir Eğitim ve Araştırma Hastanesinde Çocuk Hematoloji servisinde mayıs 2019- temmuz 2019 tarihleri arasında Tanımlayıcı ve ilişki arayıcı olarak gerçekleştirilmiştir. Çalışma gönüllü kişiler üzerinde yapılmıştır. Verilerin değerlendirilmesinde yüzde, ortalama, standart sapma, independent samples test analiz yöntemleri kullanılmıştır. p< 0.05 değeri istatistiksel olarak anlamlı kabul edilmiştir. Araştırmanın evreni hematoloji servisine son bir yılda yatışı yapılan, hematolojik malignite tanılı 144 kadar çocuk-ergen ve ebeveynleridir. Araştırmanın örneklemi ise, standart örneklem büyüklüğü tablosuna göre 92 hesaplanmıştır. Ancak çalışmamız tedavi süreci tamamlayan hastaların taburcu olması nedeni ile 80 çocuk-ergen ve ebeveynden oluşmuştur. Veriler Kişisel Bilgi Formu, Beck Depresyon Envanteri, Çocuklar İçin Yaşam Kalitesi Ölçeği ile toplanmıştır. Veriler Shapiro-Wilk testi, Kolmogorov-Smirnov testi, ANOVA testi ve pearson korelasyon analizi ile değerlendirilmiştir. Bulgular : Çalışmamıza katılan hastaların % 57,5' i erkek, % 40' ı okula gitmiyor, 2-18 yaş aralığındaki 40 çocuk-ergen hastaın yaş ortalaması 8 ,17 5 ,04, % 42,5' i AML hastasıdır. Çalışmamıza katılan ebeveynlerin % 92,5' i anne, 35' i ilköğretim mezunu, % 80' i işsiz ve ev hanımı, % 37,5' inin gelir durumu orta düzeydir. Çocuk-ergen hastanın yaşam kalitesi ve ebeevynlerin beck depresyon toplam puanı arasında istatistiksel olarak anlamlı farklılık bulunmuştur (p<0.01). Sonuç : Çocuk-ergen hastanın yaşam kalitesi puanları ile ebeveynlerinin beck depreyon puanları arasında negatif yönde anlamlı ilişki bulunmuş olup; çocuk-ergenin yaşam kalitesi puanları düştükçe, ebeveynlerin depresyon puanları yükselmektedir.
Konstipasyon problemi olan çocuklarda Anterior Anüs görülme sıklığı

Araştırmaya 15 Şubat 2016- 15 Mayıs 2018 tarihleri arasında Çocuk Cerrahi polikliniğine başvuran ve serviste tedavi gören çocuklardan, araştırmanın kriterlerine uyan 96 çocuk dahil edilmiştir. Kronik kabızlığı olan 46 çocuk deney grubu, kronik kabızlığı olmayan 50 çocuk kontrol grubu olarak alınmıştır. Veri toplama aracı olarak Tanıtıcı Bilgi Formu, Anal Pozisyon İndeksi ve elektro stimülatör ile ölçüm değerleri kullanılmıştır. Bu çalışmada kabız olan gruba stimülatör ile sifinkter kontrolü yapılmıştır. Araştırma verileri ebeveynlerle yüz yüze görüşme tekniği ile toplanmıştır. Verilerin analizinde SPSS 23.0 istatistik paket programı kullanılmıştır. API değerleri cinsiyet yönünden karşılaştırıldığında erkek çocuklarda istatistiksel olarak anlamlı şekilde daha yüksek bulunmuştur. API değerleri yaş yönünden karşılaştırıldığında istatistiksel olarak anlamlı fark bulunmamıştır. Çalışmamızda kabızlık sorunu olan çocuk grubunda 10 kız ve 9 erkekte Anterior Ektopik Anüs olduğu bulunmuştur ve elektro stimülatör ile sfinkter kontrolü yaptığımızda 2'sinin ektopik olduğu tespit edilmiştir. Sonuç olarak, çocuk gruplarında anüsün perine içindeki yerleşiminin kızlarda erkeklere göre istatistiksel olarak anlamlı derecede daha önde olduğu bulundu. Bu durumun defekasyon bozukluğunun muhtemel nedeni olduğunu düşünüyoruz. Bu konuda daha fazla çalışmanın yapılması tarafımızca önerilmektedir.
Çocuklarda venöz kan örneği alırken oluşan ağrıyı azaltmada balon şişirme ve öksürme yöntemlerinin etkisi

Araştırma, çocuklarda venöz kan örneği alırken oluşan ağrıyı azaltmada, balon şişirme ve öksürme yöntemlerinin etkisini belirlemek amacıyla deneysel olarak gerçekleştirildi. Araştırmanın evrenini İ. Ü. İstanbul Tıp Fakültesi Çocuk Sağlığı ve Hastalıkları Anabilim Dalı Kan Alma Odasına, Nisan-Temmuz 2011 tarihleri arasında gelen 9-12 yaş arası çocuklar oluşturdu. Araştırmanın örneklemini ise vaka seçim kriterlerine uyan, çalışmaya katılmayı kabul eden toplam 150 çocuk oluşturdu ve çocuklar her bir gruba randomize olarak atandı. Ancak çalışma dışı bırakılan çocuklar nedeniyle tüm gruptaki çocuk sayısı toplam 142 (kontrol=44, balon=44, öksürme=44) oldu. Veriler, Bilgi Formu, Çocuklar İçin Durumluk Kaygı Envanteri, Durumluk Kaygı Envanteri, Visual Analog Skala, Yüz İfadeleri Ağrı Ölçeği - Facial Pain Scale kullanılarak elde edildi. Veriler ki-kare testi, bağımsız gruplarda t testi, eşleştirilmiş/bağımlı gruplarda t testi, bağımsız gruplarda tek yönlü varyans analizi ile değerlendirildi. Araştırma sonucunda; balon, öksürme ve kontrol grubundaki çocukların yaş, cinsiyet, anne-baba eğitim durumu ve yaşı, aile yapısı, kan aldırma sayıları, en son kan aldırdıkları zaman gibi özellikler açısından aralarında fark olmadığı (p<,05) yani tüm grubun benzer olduğu bulundu. Venöz kan alma uygulaması sırasında kontrol grubundaki çocukların, balon ve öksürme grubuna göre daha fazla ağrı yaşadığı ve aralarındaki farkın çok ileri derecede anlamlı olduğu (p<,001), balon ve öksürme grupları arasında ise anlamlı farklılık olmadığı (p>,05) yani işlem sırasında her iki girişiminde ağrıyı gidermede etkili olduğu bulundu. Kan alma ve damar yolu açma gibi ağrılı işlemler sırasında çocukların ağrısını ve olumsuz tepkilerini azaltmak amacıyla balon şişirme ve öksürme yöntemleri kullanılmalı ve bu konuda sağlık profesyonelleri bilgilendirilmelidir.
Dikkat eksikliği ve hiperaktivite bozukluğu olan çocuklarda farklı oral hijyen eğitim tekniklerinin etkinliğinin karşılaştırılması

DEHB önemli fonksiyonel yetersizlikle sonuçlanabilen, yaygın dikkatsizlik ve/veya hiperaktivite-dürtüsellik ile karakterize nörolojik davranışsal bir bozukluktur. Bu durum çocukluk döneminin en yaygın davranışsal bozukluğudur ve üzerinde en çok çalışma yapılan bozukluktur ancak halen bu konu üzerinde fikir ayrılıkları mevcuttur. DEHB çocuklarda en fazla araştırılan davranışsal-duygusal hastalık tablosu olmasına rağmen dental durumu nasıl etkilediğiyle ilgili çalışmaların sayısı azdır ve bulunan sonuçların değerlendirilmesi gerekmektedir. Bu çalışmanın amacı DEHB bulunan çocukların, DEHB bulunmayan kontrol grubundaki çocuklarla dişeti sağlığının karşılaştırılması ve davranışsal-motivasyonel yaklaşımların iyi oral hijyen sağlanmasındaki etkinliğini karşılaştırmaktır. DEHB tanısı konmuş ve ilaç tedavisi başlanmış 22 çocuk ve 22 sağlıklı kontrol çalışmaya dahil edilmiştir. Her grup kullanılan oral hijyen metoduna göre ayrılmıştır. DEHB test ve kontrol grubunun Pİ ve Gİ ortalamaları, sağlıklı test ve sağlıklı kontrol grubundan istatistiksel olarak farklı değildir. Birinci hafta ve 1. Ay süresince her grupta bütün parametrelerde önemli oranda azalma görülmüştür. DEHB grubunda klinik parametrelerde gelişme daha iyi bulunmuştur. DEHB grubunda 3. ayda Gİ ve Pİ çalışma başlangıcındaki değerlere dönme eğilimindedir. Bireylerin öz bakımları ile hastalıkların tedavisi hedeflendiğinde, hastanın davranışlarının iyileştirilmesi için etkili yöntemlerin belirlenmesi gereklidir. Davranış değişimlerini başlatmak, DEHB bulunan çocuklarda ağız hastalıklarından korunmaya ve bu hastalıkların tedavisine yardım etmektedir.
Çocuk hematoloji onkoloji hastalarının ebeveynlerinin umut, sosyal destek ve maneviyatlarının travma sonrası gelişimlerine etkilerinin belirlenmesi

Araştırma kanser hastası çocukların ebeveynlerinin umut, sosyal destek, maneviyat, travma sonrası gelişim düzeylerini ve bu değişkenleri etkileyen faktörleri incelemek; umut, sosyal destek, maneviyat ile travma sonrası gelişim düzeyi arasındaki ilişkiyi belirlemek amacıyla yapılmıştır. Araştırmaya Mart-Haziran 2018 tarihleri arasında Çocuk Hematoloji Onkoloji Kliniği'nde yatarak ve poliklinikte ayaktan kemoterapi tedavisi alan 71 çocuğun ebeveynlerinden 67 anne ve 52 baba olmak üzere toplam 119 kişi dahil edilmiştir. Araştırmada veriler Tanıtıcı Bilgi Formu, Sürekli Umut Ölçeği, Çok Boyutlu Algılanan Sosyal Destek Ölçeği, Spiritüel İyi Oluş Ölçeği ve Travma Sonrası Büyüme Envanteri kullanılarak yüz yüze görüşme tekniği ile toplanmıştır. Araştırmadan elde edilen verilerin değerlendirilmesinde tanımlayıcı istatistikler ve bağımsız gruplarda t testi, Mann-Whitney U testi, Kruskal Wallis Varyans Analizi, One Way Anova Analizi, Ki-Kare ve Spearman Korelasyon testi kullanılmıştır. Araştırmaya katılan ebeveynlerin yaş ortalamasının 38.3 5. 4 yıldır. Ebeveynlerin çoğunun ilkokul mezunu olduğu ve çocuklarının hastalığını üstesinden gelinebilir olarak algıladıkları belirlenmiştir. Ebeveynlerin yaş ve cinsiyetine göre travma sonrası gelişimleri arasında anlamlı bir fark belirlenmemiştir ancak eğitim durumuna ve çocuğun hastalığına ilişkin algıladıkları bilgi düzeyine göre travma sonrası gelişimleri gruplar arasında istatistiksel olarak anlamlı farklılık göstermiştir (p<0.05). Ebeveynlerin umut, sosyal destek ve maneviyatının travma sonrası gelişimleri ile pozitif yönde ilişkili olduğu belirlenmiştir (p<0.05). Sonuç olarak, kanser hastası çocukların ebeveynlerinin travma sonrası gelişimlerini sağlamak amacıyla hemşireler ebeveynlerin umut, sosyal destek ve maneviyatlarını destekleyecek girişimler planlamalı ve ebeveynlere psikososyal bakım sağlamalıdır.