turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Beypazarı evleri

Beypazarı evleri, XVII.-XVIII. yüzyılları kapsayan Osmanlı klasik döneminde gelişimini tamamlayan ve Türk evi olarak adlandırılan evler içinde değerlendirilir. Beypazarı evleri, tüm Türk evleri gibi yapı ve inşasında geleneksel özellikler taşımakla birlikte, yerel özellikleri de bünyesinde barındırır. Türk evinin temel özelliklerinden biri olan 'sofa' ve 'hayat' elemanları Beypazarı evlerinde de bulunur. Bununla birlikte, buradaki evler, yapı, teknik, ve inşada kullanılan malzeme bakımından bir takım yöresel unsurlar taşımaktadır. Farklılık gösteren bu yönleri ile Türk evi içinde müstesna bir yere sahiptir. Yapıyı şekillendiren temel unsurlardan başlıcalan mahzen ve kuşkanadır. Teknik açıdan ise, yörede görülen 'özleme', 'tatlı sıva', 'şamdolma' ve 'dizeme' teknikleri sayılabilir. Beypazarı evlerinde ve çevresinde teşekkül eden yaşam, geçmişşten günümüze farklı bağlamlarda, farklı kültürel değerler ortaya koymuştur. Bu farklılıklar, yörede meydana gelen kültürel değişmelerin bir sonucudur. Bu kültürel değişmelerin temelinde ise, teknolojik gelişmeler, sanayileşme, devlet politikaları, kültürleşme, bunlara bağlı olarak halkın zihinsel yapısındaki farklılaşmalar ve yeniden üretim süreci olarak tammlayabileceğimiz turizm vardır. Beypazarı evleri elektrik, teknoloji ve sanayi öncesinde, içinde yaşayan geniş ailelerin barınma, korunma ihtiyacının dışında, üretim ve depolama gereksinimlerine de cevap verecek şekilde kullanılmıştır. Elektrik, teknoloji ve sanayi ile birlikte yörede yaşanan hızlı değişim sürecinde bu evler, sahipleri tarafından terk edilerek, bu yere, çalışmak amacıyla göç eden nüfustan oluşan kiracılara bırakılmıştır. Bu olgunun yaşanmasına paralel olarak geleneksel evler, içinde birden fazla çekirdek ailenin komşu olarak yaşadığı küçük apartmanlara dönüşmüştür. Günümüzde ise bu evlerin bir kısmı turizm amaçlı olarak kullanılmaktadır.
Hatay ili Kırıkhan ilçesi halk kültürü araştırması

Bu çalışmada Hatay'ın Kırıkhan ilçesindeki geçiş dönemleri olan doğum, evlenme, ölüm adetleri ve bunlara bağlı inanışlar, bayram tören ve kutlamalar, halk inanışları, halk mutfağı, halk hekimliği ve anonim halk edebiyatı ürünleri üzerinde durulmuştur. Halk kültürü ile ilgili olan birinci bölümde ele alınan konularda yazılı kaynaklardan elde edilen bilgilerin verilmesinin ardından sözlü kaynaklardan edinilen adet ve inanmalar aktarılmıştır. Sözlü kaynaklardan elde edilen bilgilere dayalı adet ve inanışların eski Türk kültürü ile olan ilişkileri tespit edilmeye çalışılmıştır. Anonim halk edebiyatı ile ilgili olan ikinci bölümde; manzum, manzum-mensur, mensur anonim halk edebiyatı ürünlerine yer verilmiştir. Her bölümün sonunda biçim ve içerik yönlerinden değerlendirmeler yapılmıştır. Çalışmanın son bölümünde metinler içerisinde geçen yerel kelimeleri kapsayan bir de sözlük hazırlanmıştır. Bu araştırmanın sonucunda Kırıkhan halk kültüründe, hem Orta Asya'nın hem de Anadolu'nun inanç ve kültür yapısının izlerinin bulunduğu görülmüştür. Bütün bu izler İslamiyet'in kabulünü izleyen süreçte yeni dinin rengini alarak bugünkü Kırkhan halk kültürünü oluşturmuştur.
Kırıkkale halk hekimliğinde ocaklar ve türbeler

İlkel dönemlerden itibaren insanın, beden ve ruh sağlığını korumak ya da kaybetmesi durumunda iyileşmek adına sağaltıcı bir yanının olduğuna inanılan kişi ve mekanlara başvurmasıyla birlikte uygulanan yöntem ve teknikler halk hekimliğini meydana getirmiştir. Dolayısıyla hastalıkların sağaltımı ve sağlığın sürdürülmesiyle ilgili olarak birçok ritüel oluşmuş ve yıllarca uygulanmıştır. Çevresel etkenlerin, gelenek, görenek ve tecrübeyle elde edilen bilgilerin birleşimiyle oluşan halk hekimliğinde halkın tutum ve davranışları, inanç ve kültürel yaklaşımları etkili olmuştur. Temelleri yüzyıllar öncesine dayanan halk hekimliği inanış ve uygulamaları yer yer farklı değerlendirmelere tabi tutulsa da ampirik ve majik yönü bulunan bu uygulamalar modern tıbbın da doğmasını sağlamıştır. Geçmişten günümüze halk hekimliği ile ilgili uygulamalar ele alınıp incelendiğinde, bunlardan bir kısmının dini ve büyüsel nitelikli olduğu bazısının hem büyüsel hem gerçekçi nitelik taşıdığı bazısının da şifalı kabul edilen doğadaki ürünlerle yapılan sağaltma yöntemleri olduğu görülmektedir. Halk hekimliğinin efsun, dua ve doğada bulunan ürünlerle yapılan tedaviler gibi çeşitli tezahürlerine rastlanmaktadır. Bu çalışmada münhasıran Kırıkkale halk hekimliğinin birer alt dalı konumunda olan ocaklar ve türbeler üzerinde araştırma yapılmıştır.
Sosyal hayduttan mafyaya kahramanın dönüşümü: Yavuz Turgul'un Eşkıya filmi

Eşkıya, taşra toplumunun bir kesiminin çeşitli nedenlerle sempati duyarak kahramanlaştırdığı, geriye kalan kesim ve yöneticilerin ise zorbalar olarak nitelendirdiği kişilerdi. Bu çalışmanın amacı, Sözlü kültür içindeki anlatı gruplarından olan ve uzun bir süre yaşam alanı bulmuş ancak günümüzde yok olmuş kırsal bir olgu olan Eşkıyalığı; kavramsal, tarihsel ve kültürel bağlamda irdelemek, değişen toplumsal yapı ile birlikte biten bu olgunun sonrasında, dolaylı olarak onun yerini alan ve kentsel bir olgu olan mafya arasındaki ilişkiyi Yavuz Turgul'un Eşkıya (1996) filmi özelinde ele almaktır. Çalışmada, eşkıya ve mafya olguları arasındaki geçişkenlikte, iki olgunun ortaya çıkış ve yayılma nedenlerinin benzerlikleri ve farkları ortaya konulmuştur. Bir kahraman modeli olarak eşkıya, Hobsbawm'ın 'sosyal eşkıya' kavramı bağlamında ele alınmıştır. Yavuz Turgul'un Eşkıya filminin, ana kahramanı Eşkıya'nın kahramanlık serüveni, Joseph Campbell'ın 'Kahramanın Sonsuz Yolculuğu' eserindeki, Yola Çıkış, Erginlenme ve Dönüş evreleri çerçevesinde incelenirken, filmdeki diğer kahramanların, zamanın, mekanın ve toplumsal değişimlerin de etkisiyle, eşkıyanın şehirde uğradığı dönüşümler analiz edilmiştir.
Türk kültüründe demir ve demircilik

Demircilik, Türk tarih ve kültüründe sade bir ekonomik uğraş olmanın çok ötesindedir. Demiri ilk kez işleyip ona şekil vererek Demir Çağı'nı başlatan millet olan Türkler için demircilik adeta bir töredir. Türkler demirden aldıkları kuvvet ile cihan hakimiyeti ülkülerini gerçekleştirdikleri için ona olağanüstü değer atfetmişlerdir. Dolayısıyla demir eski Türk dinine sirayet etmiş, dini törenlerin vazgeçilmez bir unsuru olmuştur. Ayrıca çeşitli Türk geleneklerinde de demir ile ilgili uygulamalar görülmüştür. Türkler demir üzerine ant içmiş, yeminlerinde üst bir kuvvet olarak onu şahit tutmuşlardır. Ergenekon Destanı başta olmak üzere birçok destanda da Türklerin demirciliği ile ilgili bilgiler karşımıza çıkmaktadır. Türklerin demir işçiliğiyle ortaya koyduğu sanat eserleri halen sanat tarihçilerini büyülemektedir. Bütün bu özellikleri sebebiyle demir, Türk isimlerinde, unvanlarında, atasözleri ve deyimlerinde en çok kullanılan unsurlardan biri olarak dikkat çekmektedir. Bütün bu manevi değerinin yanı sıra demir Türk ekonomisi için çok önemli bir gelir kaynağı olmuştur. Dünyanın en önemli demir tüccarlarından olan Türkler, Çin'den Roma'ya kadar uzanan geniş topraklarda demir ticareti yapmış, vergilerini demir ile ödemiş, demir ile tahsil etmişlerdir.
Halk oyunları ve spor eğitimi alan Üniversite öğrencilerinin fiziksel uygunluklarının eurofit ile karşılaştırılması

Bu çalışmada; üniversitelerin farklı bölümlerinde fiziksel ve fizyolojik yeterliliğe dayalı eğitim gören öğrencilerin, uğraştıkları alan ve almış oldukları eğitimin, fiziksel uygunluklarına etkilerini araştırmak ve grupların karşılaştırmasını yaparak fiziksel ve fizyolojik profillerini tespit etmek amaçlanmıştır. Deney grubunun fiziksel uygunluk parametreleri EUROFIT Test Bataryası ile ölçülmüştür. Çalışmaya; Devlet konservatuarının Halk Oyunları Bölümünde okuyan 95 erkek, 81 bayan öğrenci ile Beden Eğitimi ve Spor Yüksekokulunun Öğretmenlik Bölümünde okuyan 109 erkek, 72 bayan öğrenci olmak üzere toplam 357 denek katılmıştır. Bayan öğrencilerin değerleri karşılaştırıldığında; anaerobik güç, esneklik, durarak uzun atlama, el kavrama kuvveti, gövde kuvveti, bükülü kol ile asılma, 10x5 m mekik koşu ve aerobik güç özelliklerinde beden eğitimcilerin halk oyunculara oranla daha yüksek değerlere sahip olduğu, spor yaşı değişkeninde, halk oyuncuların beden eğitimcilere oranla daha iyi değerlere sahip olduğu, boy uzunluğu, vücut ağırlığı, VY%, denge ve disklere vuruş değerlerinde ise anlamlı bir farklılığın olmadığı tespit edilmiştir. Erkek öğrencilerin değerleri karşılaştırıldığında; VY%, esneklik, durarak uzun atlama, el kavrama kuvveti, gövde kuvveti, bükülü kol ile asılma, 10x5 m mekik koşu ve aerobik güç özelliklerinde beden eğitimcilerin halk oyunculara oranla daha yüksek değerlere sahip olduğu, spor yaşı ve flamingo denge bulgularında halk oyuncuların beden eğitimcilere oranla daha yüksek değerlere sahip olduğu, boy uzunluğu, vücut ağırlığı, disklere vuruş ve anaerobik güç değerlerinde ise anlamlı bir farklılığın olmadığı tespit edilmiştir. Bu araştırma; spor eğitimi alan öğrencilerle halk oyunları eğitimi alan öğrencilerin fiziksel parametrelerinin benzerlik gösterdiğini ortaya koymaktadır.
Emirgazi ve Karapınar'da koyunculuk ve çobanlık

Asya'nın iklimine ve coğrafyasına göre yaşam tarzı belirlenen Türklerin geçim kaynağını büyük hayvan sürüleri oluşturmuştur. Ekonomiyi şekillendiren bu hayvanlar içinde koyun ise mühim yer tutmaktadır. Koyun ve koç; beslenme, giyim, barınma gibi temel ihtiyaçların hammaddesi olmuştur. Halk takvimi, sözlü edebiyat ürünleri, mezar taşları, dini törenlerde de bu hayvanların izler bıraktığı görülür. Sosyal, ekonomik, kültürel hayatın şekillenmesinde koyunun etkisi açıkça görülür. Etinden, sütünden, yününden, derisinden, gübresinden hatta kemiğinden faydalanılan hayvana kutsallık da verilmiştir. İslam öncesinde başlayan bu inanç; İslam'ın kabulünden sonraki yaşamda da devam etmiştir. Eti, sütü kullanılmış bunları saklama yöntemleri geliştirilmiştir. Mutfak kültürü içinde koyun eti, yağı belirleyici bir rol oynamaktadır. Deri, yün; giyim ve barınma eşyalarının biricik yapı malzemeleri olmuştur. Yün, ip haline getirilmiş ve bundan dokunan dokumalar hem ihtiyaçları karşılamış hem de büyük bir sanat kolu oluşturmuştur. Tecrübe, beceri ve idare yeteneği gerektiren sürülerle koyun çobanları ilgilenmiştir. Büyük ovalarda büyük koyun sürülerine bakabilmesi için çobanın cesur, güçlü, korkusuz olması gerekir. Bu vb. özellikleri bünyesinde barındıran çobana da kutsallık verilmiştir. Koyunların doğumunda, beslenmesinde, hastalığında, koyunla ilgili ürünlerinin üretim dönemlerinde zaman içinde tecrübeler elde edilmiştir. Bu tecrübe Emirgazi ve Karapınar'da kendisini göstermektedir. Gelenekten alınan çoğu bilgi modern çağın imkanlarıyla birleşmiştir. Bu birleşimle koyunculuk ve çobanlık icra edilmektedir. Bu çalışmada koyunculuk ve çobanlık, Konya'nın Emirgazi ve Karapınar ilçelerinde geleneksel meslek olarak incelenmiştir.
Hatay efsanelerinin bağlam merkezli halk bilimi yöntemleri açısından incelenmesi

Bu tez çalışmasında, Hatay ili sınırları içerisinde derlenen efsaneler halk bilimi ürünlerinin incelenmesinde ülkemizde son yıllarda yaygınlık kazanmaya başlayan bağlam merkezli halk bilimi kuramlarından olan 'performans teori' ve 'işlevsel halk bilimi yöntemi' çerçevesinde incelenmiştir. Sekiz ana bölümden oluşan bu çalışmanın ilk üç bölümünde çalışma alanı ve çalışma konusu hakkında genel bilgiler verilmiş ve bağlam merkezli halk bilimi yöntemleri tanıtılmıştır. Daha sonraki 4, 5 ve 6. bölümlerde Hatay efsaneleri anlatıcı, dinleyici ve icra ortamı açısından incelemeye tabi tutulmuş, ayrıca Hatay efsanelerinin işlevleri tespit edilmeye çalışılmıştır. Bu bölümlerde yapılan inceleme ve tespitler tablo ve şekillerle desteklenmiştir. 7. bölümde, derlenen efsanelerin biçim, içerik ve üslup özellikleri üzerinde durulmuştur. Son bölümde ise derlenen efsanelerin metinleri verilmiştir. çalışmada ayrıca, efsane derlemeleri sırasında kaynak kişilere sorulan soruların listesi, kaynak kişiler tablosu, fotoğraflar ve derleme yapılan bölge olan Hatay'ın fiziki ve siyasi haritası bulunmaktadır.
Mardin kültüründe ev-ocak kültüne bağlı inanç ve pratikler

Bu çalışmanın konusu Mardin merkezde mekana bağlı efsanelerin derlenmesi ve incelenmesidir. Mekan kavramı, Mardin'in coğrafi ve mimari özelliklerine bağlı yerleşim düzeni ile anlam kazanır. Mardin'de camiler ve kiliselerin yan yana oluşu; mezarların ve türbelerin şehrin içinde evlerin arasında olması; kentin kendine has mimari yapısının bir parçası olan abbaraların bulunması, tarihi hamam ve çeşmelerin şehrin dokusu içerisinde hala işlevsel olması çalışmanın konusunu teşkil eden mekanlara bağlı inanç ve pratiklerin aktif olarak varlık göstermesini ve efsaneleşme sürecinde bulunmasını da açıklar niteliktedir. Mekan özelinde 'ev' kavramları tüm dünyada felsefi boyutta ele alınan ve varoluşssal bir önem taşıyan etkenler olarak insanoğlunun zihin dünyasında kodlanmıştır. Bu önem, 'mekan', 'ev' ve insan arasındaki bağı güçlendirmiş ve kimi 'özel' mekanlara bağlı anlatıların ortaya çıkmasına vesile olmuştur. Ortaya çıkan bu anlatılar/efsaneler çalışmada ev-ocak kültüne bağlı olarak değerlendirilmiştir. 'Mekan' ve 'ev' kavramları 'eski Mardin' olarak da bilinen Mardin merkezin kendine has yapısıyla, labirent gibi sokaklarıyla tarihini ve kültürünü söz konusu labirentin içinde hapsetmiş gibidir. Mardin evlerinin güneye bakan cephelerinde bulunan kapı ve pencereleri evlerin mahremiyetini sağladığı gibi metaforik olarak kültürün mahremiyetini de sağlamışlardır. Çalışma her ne kadar 'ev-ocak' kültü etrafında şekillenmiş olsa da eve bağlı olarak değerlendirilmesi gereken 'dış' mekanlar da çalışmamızın konusunu teşkil etmektedir.
Bulgaristan'dan 1989 yılında Yalova'ya göç eden Türklerin sosyo-kültürel yaşamı ve süreç içindeki değişimi

Bu çalışmada, 1989 yılında Bulgaristan'dan Yalova'ya göç etmiş Türkler hakkında bilgiler verilmesi; sosyo-kültürel alandaki düğün, kına, müzik, oyun, kimlik, aidiyet gibi konulardaki varsa yaşanan değişimlerin ortaya çıkarılması amaçlanmıştır. Çalışmada ayrıca göç ve kültür gibi kavramlara, Bulgaristan'dan Türkiye'ye yapılan daha önceki göçlere ve AB süreci gibi konulara değinilmiştir. Sonuç olarak, 1989 yılında göç eden Bulgaristan Türklerinin gelenek ve göreneklerinde ve yaşam biçimlerinde çeşitli değişiklikler meydana geldiği belirlenmiştir. Ayrıca yapılan görüşmeler sonucunda, gözlenen değişimde Bulgaristan'daki yaşam biçimlerinin etkisi olduğu görülmüştür.
Bingöl merkez ve merkeze bağlı köylerde ziyaret ve ziyaret yerleri

Yüksek Lisans Tezi Bingöl Merkez ve Merkeze Bağlı Köylerde Ziyaret ve Ziyaret Yerleri Lamia LEVENT T. C. FIRAT ÜNİVERSİTESİ SOSYAL BİLİMLER ENSTİTÜSÜ FELSEFE VE DİN BİLİMLERİ ANABİLİM DALI DİN SOSYOLOJİSİ BİLİM DALI 2004; Sayfa: DC+98 Bingöl merkez ve merkeze bağlı köylerde ziyaret ve ziyaret yerleri adlı bu çalışma, halk dindarlığının önemli bir veçhesini oluşturan ziyaret fenomenine açıklık getirmektedir. Ziyaret fenomeni, ülkemizin hemen her yöresinde yaygın olarak karşımıza çıkan bir olgu olması hasebiyle önem arz eden bir konudur. Buradan hareketle yapılan bu çalışmada, Türk toplumunun dini hayatının önemli bir boyutunu oluşturan ziyaret olgusu, din sosyolojisinin bilimsel yöntemleri ile incelenmeye çalışılmıştır.
Elazığ yöresi dramatik - seyirlik ve temsili oyunlarının incelenmesi

ELAZIĞ YÖRESİ DRAMATİK - SEYİRLİK VE TEMSİLİ OYUNLARININ İNCELENMESİ Elazığ Yöresi Dramatik-Seyirlik ve Temsili Oyunları'nın İncelenmesine yönelik bulunan bu çalışmada asıl konu, unutulmaya yüz tutmuş kültür değerlerimizden köy- seyirlik ve dramatik oyunlarımızın Elazığ folkloru içerisindeki yeri, diğer kültür unsurları ve ürünlerinden etkileşerek varyantları ile birlikte incelenmesi, değişik bölgelerde dram karakterli oyunların farklı ve benzer yanlarının ortaya konarak sebeplerinin ele alınmasıdır. Bu amaçla çalışmaya öncelikle saha araştırması ile birlikte konuyla ilgili mevcut çalışmaların taranması ile başlanılmıştır. Video kaset ve teyp kaset arşivlerinden yararlanılmış, yöredeki uzman ve kaynak kişiler ile temasa geçilip görüşme imkanları sağlanmıştır. Bu çalışmada ilk önce araştırma konusu ve araştırmanın amacı ele alınmış, araştırma sahası, araştırmada kullanılan metod ve teknikler ile temel kavramların analizine yer verilmiştir. Daha sonra insanın oyunculuk vasfı ele alınmış, oyun kavramı, oyunun doğuşu ve gelişimi, Türklerde oyun, Halk oyunları, Türk Halk Olunları'na genel bakış gibi konular hakkında genel bilgiler verilmiş, yörenin kültürel tarihi ve yaşam şeklinden bahsedilmiş, Elazığ yöresi halk oyunlarına ana hatlarıyla değinilmiştir. Dramatik-Seyirlik ve Temsili Oyunlar bölümü içerisinde oyunda taklit, dramatik ve temsili oyunlar ile oyunların kaynaklan ve oynanma zamanlarından bahsedilmiştir. Yöredeki oyun kültüründen bahisle 'Elazığ Yöresi Dramatik-Seyirlik ve Temsili Oyunları' bütün yapıları ile birlikte genel olarak incelenmiş, varyantları ile birlikte özellik arzedenleri belirtilmiştir. Çalışmanın sonunda da bu çalışmadan elde edilen sonuçlara yer verilmiş, ekler sunulmuştur. Bu araştırmadan çıkan en önemli sonuç Elazığ Yöresi dramatik, seyirlik ve temsili oyunlarından bazılarının temel yapı itibariyle Anadolu'nun çoğu yörelerinde benzer özelliklerle sözlü bir gelenek olarak yaşadığını ve bu oyunların kökeninin aynı olduğunu ve dolayısıyla batı kültürü ile bağlantı kuramamış Türk köylüsünün kendi sosyal ve iktisadi şartlar içinde folklorik bir tiyatroya sahip olduğunu gösterdi.
Çukurova'da yaşayan Cerit Türkmenleri'nde halk hikayeciliği ve halk hikayeleri

Sözlü gelenekte yaşayan kültür ürünlerimiz olan halk hikayeleri XV. yüzyıldan itibaren Türk toplumunun hayatında önemli roller üstlenmiştir. Halk hikayelerinin çeşitlilik göstererek yaşadığı bölgelerden biri de. Güney Anadolu olmuştur. Özellikle, Çukurova bölgesinde yaşayan Türkmenler, aşıkların sanatlarına bağlı bir gelenek olan halk hikayeciliği bakımından çok zengin dönemler yaşamışlardır. Araştırma alanımız içerisinde yaşayan Çukurova bölgesindeki Cerit Türkmenleri, bölgedeki belli başlı Türkmen aşiretlerinden biri olup, hikaye anlatma geleneğini uzun yıllar muhafaza ederek yaşatmışlardır. Yapılan araştırma ile Cerit Türkmenleri'nin hikayecileri ve hikayeleri tespit edilerek hikaye anlatma geleneği içindeki yerleri açıklanmaya çalışılmıştır. Geçmişte ve bugün yaşayan Cerit Türkmen hikayecilerinin gelenek için anlatageldikleri hikayelerin başında iki ünlü saz şairi olan Karacaoğlan ve Dadaloğlu gelmektedir. Bu iki saz şairinin hemen bütün türküleri yöredeki hikayeciler tarafından bilinir ve yöre halkı tarafından severek dinlenir. Yöreden derlenen hikayeler arasında bunlardan başka Elbeylioğlu, Gündeşlioğlu. Yazıcıoğlu, Köroğlu, Ali Paşa, Bey Mayii, Deli Boran, Öksüz Ali, Sefil Abdurrahman, Kul Mustafa, Palalalı Osman, Aşık Ömer ve Aşık Cafer'e ait uzun veya kısa hikayeler yer almaktadır. Bu hikayelerin bir kısmı aşık şairlerin hayatları etrafında gelişen aşk maceralarını içerirken, büyük bir kısmında, aşiretler arasında geçen çatışmaları konu almaktadır. Aşiret kavgalarının yer aldığı bu halk hikayeleri, bölgedeki eski hayat tarzını yansıtması bakımından önemlidir. Çukurova'dan derlenen halk hikayeleri iki ayrı şekil içinde anlatılırlar : Türkülü hikayeler ve bozlaklar. Yörede türkülü hikaye diye bilinen uzun hikayeler daha çok Öksüz Ali. Deli Boran gibi aşık şairlerin hayatlarıyla ilgilidir. Bozlaklar ise, daha çok aşiret çalışmalarını anlatan, tek sahneli, tek olaylı kısa hikayelerdir. Ill Bölgede, bu iki anlatım tarzı, gelenek içinde bir arada yaşamıştır. Çukurova'da yaşayan Cerit Türkmenleri arasında, XX. yüzyılın ortalarına kadar canlılığını sürdüren hikaye anlatma geleneği, bugün artık yöre halkının eğlence ihtiyacını karşılayan canlı bir gelenek olmaktan çıkmıştır. Bu sebeple, hikaye anlatım geleneği içinde hayat bulmuş ve değer kazanmış hikayeciler ve hikayeler, her geçen gün biraz daha azalmakta ve canlılığını sürdürememektedir.
Tavas halk kültürü

İnsanlık tarihinde 19. yüzyıldan itibaren baş döndürücü bir değişme olmaktadır. Bu hızlı değişmeyi ülkemizde ve pek çok yöremizde olduğu gibi Tavas'ta da gözlemek mümkündür. Halkın bilgisi manasına gelen folklor, ileri toplumlarda toplumsal kültürün bir dalıdır. Halk bilimin sahası toplumların maddi ve manevi alandaki kültürel ürünleridir. Halk kültür ürünlerinin derlenip muhafaza edilebilmesi toplumların belli vasıflarını koruyabilmeleri açısından büyük önem arz eder. Denizli'nin büyük ilçeleri arasında yer alan Tavas' m halk bilimi açısından bugüne kadar yeterince incelendiği söylenemez. Bu çalışmalar umumiyetle resmi veri ve bilgilerin bir araya getirilmesi mamyetindedir. Tavas ilçesinin folklor özelliklerini, kültürel dokusunu ortaya koymayı amaçlayan bu çalışmamız şu bölümlerden oluşmaktadır ; Giriş bölümünde, Denizli ili ve Tavas ilçesi hakkında, tarihi, coğrafi ve sosyo-kültürel genel bilgiler verilmiştir. Birinci bölümde, hayatın dönüm noktalarıyla ilgili törenler, doğum, sünnet, askere uğurlama ve karşılama, evlenme, hacc'a uğurlama ve karşılama, ölüm gelenekleri, kutlama törenleri, bereket törenleri ele alınmıştır.. İkinci bölümde, çeşitli konulardaki adet ve inanmalar, olağanüstü varlıklara inanma, insan davranışları ve çocuklarla ilgili inanmalar, hayvanlarla ilgili inanmalar, bitkiler, ağaçlar ve yiyeceklerle ilgili inanmalar, eşyalar ve günlerle ilgili inanmalar ele alınmıştır. Üçüncü bölümde, halk oyunları, oyunlar ve çeşitleri, oyunlar ve doğuş hikayeleri, oyunlarda müzik ve kullanılan çalgılar, oyunların figürlerle anlatımı ele alınmıştır. Dördüncü bölümde, halk edebiyatı, ağız özellikleri, deyimler, atasözleri, bilmeceler, dualar ve beddualar, türküler, maniler, ninniler, masallar, hikayeler ele alınmıştır. Beşinci bölümde, giyim-kuşam süslenme, çocukların giyimi, gençlerin ve yetişkinlerin giyimi, halk oyunları giysileri ele alınmıştır. III Altıncı bölümde, Tavas mutfağı, Tavas'ta yemek adetleri ve sofra adabı, yöresel yemekler ve tarifi ele alınmıştır. Yedinci bölümde, halk hekimliği, şifalı otlar, bitkiler ve kullanıldığı hastalıklar, insanlarda görülen çeşitli hastalıklar ve tedavi şekilleri, hayvan hastalıkları ve tedavi şekilleri ele alınmıştır. Sekizinci bölümde, el sanatları, terzilik, kunduracılık, leblebicilik, el işleri, dokumacılık ele alınmıştır. Ayrıca araştırmamızın sonuna yöreden derlenen kelimelerden oluşan, Tavas'ta kullanılan kelimeler sözlüğü konulmuştur. Her bölümde yöreye özgü olan kültürel unsurlar, olduğu gibi söyleyişi ve anlatımı ile verilmiştir. Kaynak olarak yararlanılan kitaplara ek olarak derleme yaparken yararlanılan kaynak şahıs listesi de eklenmiştir.
Malinowski'nin işlev teorisine göre Türk atasözlerinin incelenmesi

Atasözleri ait oldukları dilin ve dolayısıyla dilin ait olduğu kültürün yaşanan sorunlar karşısındaki tutumunun doğal ifadesidir. 'Malinowski'nin İşlev Teorisi'ne Göre Türk Atasözlerinin İncelenmesi' adı verilen bu çalışma başlıca beş bölümden meydana gelmiştir: önsöz, giriş, inceleme, sonuç ve kaynakça. Tezin giriş bölümünde asıl çalışmaya hazırlık amacıyla atasözleri, kültür ve işlevsel kuram hakkında genel bilgilere yer verilmiştir. İnceleme kısmında yaklaşık on bin atasözü, yedi kültürel cevaba göre smıflandınlmıştır. Sonuçta ulaşılan noktaların değerlendirilmesi yapılmıştır. Atasözlerinin eğitim açısından önemi vurgulanmıştır. Ortaya çıkan sonuçların yaşamakta olduğumuz eğitim sorunları açısından da bir değer taşıyabileceğini düşünüyoruz. Kaynakçada ise başvurulan kitap ve yazılar alfabetik olarak sıralanmıştır.
Terme yöresi halk edebiyatı örnekleri

Halk Edebiyatına ait örneklerin derlenmesi, bu ürünlerin bir araya getirilereksonraki kusaklara aktarılması, milli degerlerin korunması ve bunlarınzenginlestirilerek artırılması ulusların varlıgı için oldukça önemlidir. Termeyöresine ait halk kültürünün, halk inançlarının ortaya çıkartılıp yasatılması ve bunların sosyal degisimden fazla etkilenmeden korunması da yeni neslin bu ürünleri tanıması ve sahiplenmesi baglamında oldukça önemlidir. Yöreye ait halk edebiyatı örnekleri derleme çalısmamızın bu bölgeye ait halk kültürününkorunarak yasatılmasında önemli bir yere sahip olacagı inancındayız.