turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Gecekondudan dönüşüm uygulamalarının kullanım sürecinde değerlendirilmesi; Zafertepe Mahallesi ve Portakal Çiçeği Vadisi

Kent, canlı bir varlık gibidir. Kentin doğup büyümesiyle başlayan süreç, kimi zaman yine bir canlı gibi hastalanıp sekteye uğrar. Bu süreç içerisindeki, kentin tekrar iyileştirilebilmesi adına yapılan çalışmalar sanayileşme ile başlamış, fakat sonrasında göç ve doğal afetler gibi nedenlerle hızlanmıştır. Sanayileşme süreci, kentlerin gelişimi, değişimi açısından önemli bir dönüm noktası olmuştur. Özellikle oluşan sağlıksız ve kaçak yapılaşma, eski cazibesini yitirmeye başlayan kent merkezlerinin yeniden yaşanabilir alanlar olabilmesi için yenileme hareketlerini gerektirmiştir. Bu noktada gelişen kentsel yenileme olgusu tüm bu değişimler ile birlikte kentlerin nasıl dönüştürülmesi gerektiği konusunu inceleyen çok boyutlu kavramdır. Gecekondu alanlarına çözüm olarak yasalar çıkartılmış ve bu alanlardaki dönüşüm hazırlanan ıslah imar planlarıyla gerçekleştirilmiştir. Devam eden gecekondu sorunu için farklı çözümler aranmış ve kentsel dönüşüm projeleri gündeme gelmiştir. Islah imar planları ile ve kentsel dönüşüm projeleri ile ele alınan gecekondu alanlarında sadece mekanın gecekondulardan temizlenmesi, diğer bir deyişle yenilemenin fiziksel boyutunun ele alınmış, sosyal boyutların ise göz ardı edilmiştir. Oysa literatür kentsel dönüşümün öncelikle ekonomik ve sosyal boyutları ile ele alınması gerektiğine vurgu yaparken, dönüşüm alanlarının belirlenmesinde çıkış noktasının rant değil kentsel problemler olması, uygulama biçimlerinin de yer'e ve zamana özel kurgulanması gerektiği üzerinde durmaktadır. Literatür bu tür tartışmalara sıklıkla yer verirken, fiziksel dönüşüm ile biçimlenen mekansal uygulamaların başarı düzeyine ilişkin çalışmalar sınırlı kalmaktadır. Oysa fiziksel dönüşüm uygulamalarının pek çoğunun, teknik ve mekansal konularda daha da önemlisi kullanıcı özellikleri bağlamında eksiklikleri bulunmaktadır. Bu çalışmanın çıkış noktası bu eksikliklerin biri ıslah imar planı ile, diğeri kentsel dönüşüm projesi ile dönüşmüş iki örneklem alan üzerinde karşılaştırmalı olarak tespit edilerek tartışmaya açılmasıdır. Araştırma mekansal dönüşüm kavramı üzerine kurgulanmıştır. Dönüşümün sosyal ve ekonomik boyutları araştırmanın sınırları dışında tutulmuştur. Ancak mekanın şekillendirilmesini kullanıcı profili ile ele alan araştırma yöntemi dönüşümün ekonomik ve sosyal boyutlarına ilişkin önemli ipuçları da vermektedir.
Planlama süreci içinde mahalle olgusu ve Üsküdar örneğinde irdeleme

San Diego, California, Texas gibi kentlerin, planlama sistematiği içinde, mahalle planlaması kavramı yer almaktadır. Mahalle planında; yerel özellikler, talepler, sorunlar ve potansiyeller belirtilmektedir. Bu planın amacı, toplulukların aktif katılımı ile fiziksel çevrenin düzenlenmesidir. Tezin amacı, mahalle konseptinin oluşturulmasına yönelik olarak ipuçlarının üretilmesidir. Bu bağlamda yaşayanların aktif katılımıyla, mahalle planlarının yapılması gerekliliği üzerinde durulacaktır. Bu çalışmada öncelikle, Türkiye ve yurtdışında mahallenin tarihsel gelişim süreci incelenmiş, toplumsal yaşamdaki değişimlerin, mahallelerin oluşumunda etkili olduğu görülmüştür. Komşuluk, katılım, dayanışma gibi kavramların yerini yabancılaşma, kenar mahalle, soyutlama- dışlama, önemsememe gibi kavramlar almıştır. Daha sonraki aşamada, Amerika'daki mahalle planlama süreci incelenerek, bu planların kaliteli yaşam çevrelerinin oluşmasında etkili olduğu görülmüştür. Son olarak ise, Üsküdar'daki mevcut mahalle strüktürü belirlenip, planlamaya girdi oluşturacak veriler elde edilmiştir. Mahallenin yaşayanlar tararından algılanması ve benimsenmesinde, sosyal bağların kurulmasında, katılım ortamının oluşmasında etkili olan aktörler belirlenmiştir. Bu aktörler; uygun yaşam çevreleri elde etmek için, mahalle planlarının, planlama kademesi içinde yer alması gerektiğini göstermiştir.
Kentsel dirençlilik ile açık ve yeşil alanların erişilebilirliğinin ilişkisi: İstanbul'un kentsel alanları üzerine bir değerlendirme

Kentler, doğal tehlikelere maruz kalmış alanlar olmanın yanı sıra; aşırı yapılaşmanın yarattığı problemlerin, altyapı eksiklikleri ve yoğun nüfus ile birlikte yaşanan planlama ve yönetim açıklıklarının ortaya çıktığı riskli alanlar olabilmektedir. Özellikle Türkiye gibi gelişmekte olan ülkelerde nüfus ve yapılaşmanın dinamik etkisi; kentlerdeki fiziksel, sosyal ve ekonomik yapıyı afet risklerine karşı daha korunmasız hale getirmektedir. Bu nedenle son zamanlarda afet ve planlama literatüründe 'Dirençlilik' kavramı üzerinde durulmaktadır. Afete dayanıklı şehirler afet sonrası koşullara hızlı bir şekilde adapte olma ve toplumların korunması için uygun bir kentsel ortam yaratma kabiliyetine sahip olmalıdır. Bu uygun ortamın yaratılmasında ve sürdürülebilirliğinde açık ve yeşil alanlar önem kazanmaktadır. Bu alanlar afetler sonrası toplanma, tahliye, acil barınma alanları olarak kullanılabilmektedir. Bu çalışmada, İstanbul örneği üzerinden, açık ve yeşil alanların kentsel mekanın esnek bir parçası olarak değerlendirilmesi yönünde nüfus ile ilişkili mekansal dağılımlarının ve erişilebilirliklerinin incelenmesi amaçlanmıştır. Öncelikli olarak açık ve yeşil alanların nüfusa göre yeterlilikleri ortaya konmuştur. Daha sonra mekansal ağ tasarım analizi ve kümeleme analizi yapılarak açık ve yeşil alanların erişilebilir ağlar üzerinde olup olmadıklarının tespiti ile afet sonrası kullanılabilirliği değerlendirilmiştir. Analiz sonuçlarında birçok ilçenin, erişilebilir yol ağlarına sahip olmasına rağmen, afet sonrası kullanılacak açık ve yeşil alanlarının yetersiz olduğu görülmüştür. Ayrıca, yol ağlarının algılanabilirliğinin ve yürüyerek erişilebilirliğinin yüksek olması, deprem sonrası açık ve yeşil alanların kullanılabilirliğini de arttıracağını göstermiştir. Çalışmada, kentlinin günlük kullandığı güzergahlar üzerinde, küçük ölçekte yeni açık ve yeşil alan düzenlemelerinin oluşturulması gerektiği ortaya çıkmıştır. Bu araştırma, bu yeni açık ve yeşil alanlar oluşturulmasında, insanların yürüyerek erişilebilirliğini dikkate alarak, kent formu, yeşil alan ve yaya trafiğinin ilişkisinin analizini yorumlamayı kolaylaştırmak hedefiyle yapılmıştır.
Çevre bilinci ve Eko-kent planlaması: Gölbaşı Özel Çevre Koruma Bölgesi örneği

Sanayileşme, teknolojik gelişme, hızlı nüfus artışı, ekonomik rekabet, düzensiz kentleşme, kentsel rant ve arsa spekülasyonu gibi birçok etkenin uzun yıllardan beri zemin hazırladığı çevresel sorunlara yönelik çözüm arayışları 1960'lı yıllarda başlamıştır. Türkiye'de 1980'li yıllarda başlayan çevre odaklı kentsel gelişme politikası; uluslararası sözleşmeler, sivil toplum kuruluşlarının çalışmaları ve bu gelişmelerin ulusal mevzuatta yer almasıyla önem kazanmıştır. Doğal kaynakların korunması ve çevre kirliliğinin önlenmesi için ortaya konulan yasal ve yönetsel düzenlemeler eko-kent planlamasının uygulanmasına destek olan gelişmelerdir. Çevre bilinci, ekolojik düşünce sistemini oluşturan bir bakış açısıdır. Akılcı ve sürdürülebilir kaynak kullanımının kentsel çevreye aktarılmasını ifade eden eko-kent planlaması köklü bir tarihe sahiptir. Eko-kent, 19. yüzyıldan itibaren süregelen ütopyalardan 20. yüzyılın teknolojik kentlerine kadar ekonomi ve ekoloji dengesi kurmaya çalışan çevreci akımların ve uluslararası çalışmaların bir yansımasıdır. Temelleri tarım toplumuna dayanan, 20. yüzyılda kuramlaşan ve sürdürülebilirlik kavramıyla küresel düzeyde önem kazanan eko-kent, günün koşullarına göre değişen ve teknolojik ilerlemelere göre çeşitlenen koruma odaklı bir kent modelidir. Gölbaşı Özel Çevre Koruma Bölgesi sınırları içinde yer alan Mogan ve Eymir Gölleri plansız ve ekolojik ilkelerden uzak bir kentleşmenin yol açtığı çevresel sorunlar nedeniyle yok olma tehlikesi altındadır. Özel Çevre Koruma Bölgesi'nde uygulanması gerekli olan koruma politikalarının eko-kent özellikleriyle bütünleştirilmesi sürdürülebilir kentsel gelişmeyi sağlayacaktır.
Ankara kentindeki alışveriş merkezlerinin yer seçim tercihleri ve mekansal etkileri

Alışveriş merkezleri, küreselleşme ile birlikte artan global sermaye akışının bir yansıması olarak her geçen gün yaşam alanlarına girmekte ve gerek kentsel mekanın değişiminde gerekse sosyal hayatın değişiminde önemli bir rol oynamaktadır. Son dönemde AVM'ler çeşitli bakımlardan ele alınmış ve birçok araştırmaya da konu olmuştur. Literatürde AVM'lere mekansal açıdan yaklaşıldığında ise, AVM'lerin kamusal mekanlar ya da salt tüketim mekanları olarak ele alındığı çalışmalar yanında, onların sadece tüketim odaklı merkezler olmadıklarını, aynı zamanda günümüzde sosyal ve kültürel faaliyetlerin de sergilendiği mekanlar olarak karşımıza çıktıklarını konu edinen pek çok çalışma bulunmaktadır. Ayrıca AVM'lere coğrafi açıdan yaklaşan bazı çalışmalar ise, ya mevcut AVM'lerin coğrafi dağılımları üzerine odaklanmakta ya da belli bir alandaki tarihsel gelişimlerini betimsel olarak ele almaktadır. Oysa günümüzde coğrafi araştırmaların sadece durum tespiti yapan bir aşamadan öteye gitmesi ve nedenleri araştırması gerekmektedir. Bu çerçevede bu çalışmanın amacı, Ankara metropolünde yer alan AVM'lerin mekansal dağılımını belirleyerek, kentte yer alan AVM'lerin lokasyon tercihlerinin nedenlerini ortaya koymaktır. AVM yatırımlarının yer seçim sürecinde hangi kriterlerin ne derecede önemli olduğunu ve Ankara metropolündeki alışveriş merkezleri için durumun nasıl bir gelişme gösterdiğini açıklamayı amaçlayan bu alan araştırması, Ankara kentinde yer alan 31 AVM'ye uygulanmıştır. Yöntembilimsel bakımdan çalışma, Ankara metropolündeki 31 AVM'nin lokasyon karar süreci hakkında bilgi sahibi olan üst düzey yöneticilerine yüz yüze anket uygulanması ve yöneticilerle derinlemesine görüşme yapılması şeklinde yürütülmüştür. 18 AVM yöneticisinden elde edilen görüşme formlarının değerlendirilmesi ve uygulanan anketlerden toplanan verilerin istatistiksel olarak analiz edilmesi sonucunda, Ankara metropolündeki AVM'lerin kurulum aşamasında yer seçiminde hangi faktörlerin ne derecede önemli oldukları ortaya konmuştur. Ampirik bulgular, erişilebilirlik, arsa/arazi durumu, sosyo-ekonomik ve demografik yapı, yakın çevresel etkenler ile rekabet ortamının AVM'lerin lokasyon seçiminde önemli olduğunu ortaya koymaktadır.
Kent çevrelerinde rekreasyon potansiyelinin değerlendirilmesi ve Küçükçekmece örneği

Rekreasyon terimi, içine çok çeşitli aktiviteleri alan, değişik meslek gruplarına, toplumlara ve disiplinlere göre farklı şekillerde tanımlanabilen geniş kapsamlı bir kavramdır. Bu kavramın asıl karakteri, yapılan eylemin kişiye katılma isteği, dinlenme, sevk ve eğlence gibi duyguları vermesi, daha sonra da doyuma ulaştırmasıdır. insanların fisik ve ruh sağlığı açısından doğal ihtiyacı olan rekreasyon alanları, büyük şehirlerin gelişme baskısıyla her geçen gün azalmaktadır. Kentlerin çevresinde rekreasyon potansiyeline sahip geniş alanlar kentli için önemli bir kaynak olmasına rağmen hışla yok edilmektedir. Tesin ikinci bölümünde, rekreasyonun çeşitli tanım ve sınıflandırmaları yapılmış, rekreasyonun bir ihtiyaç haline gelmesinin nedenleri ve rekreasyonel faaliyetlerin olumlu ve olumsuz etkileri anlatılmıştır. Ayrıca, rekreasyon alanlarının planlama aşamaları ve ilkelerinden bahsedilmiştir, üçüncü bölümde, kentsel çevre sorunlarından hareket ederek rekreasyon potansiyeline sahip alanlarda meydana gelen olumsus gelişmelerden sös edilmiştir. Dördüncü bölümde, bir samanlar istanbul'da taşranın başlangıcı olarak kabul edilen kıyı yerleşimi Küçükçekmece sös konusu probleme örnek alan olarak seçilmiş ve yörenin rekreasyon potansiyel varlığını savunmak için, tarihçesi, kültürel ve doğal değerleri üserine bir inceleme yapılmıştır. Bu değerleri ve ekolojik dengeyi tehdit eden çevre sorunları analis edilmiş, yöreye planlarla getirilen kararlar ile Küçükçekmece'nin gelişme potansiyeli incelenmiştir. Son bölümde, kentlerin çevresinde rekreasyon alanı olarak kullanılabilecek potansiyel alanların kentleşme baskısıyla karşı karşıya kaldığı ve başka fonksiyonlar yüklendiği belirtilmiştir. Küçükçekmece'nin rekreasyon potansiyelinin değerlendirilebilmesi ve bu potansiyelin koı-unabilmesi için çeşitli açılardan öneriler yapılmıştır. Bu çalışma, kent çevresinde rekreasyon potansiyeli taşıyan diğer alanlar için de örnek alınabilir.
Sivas kent planlarının kentin peyzaj özelliklerine uygunluğunun araştırılması

Günümüz kent planlarında sanayileşme, kalkınma ve ekonomik gelişme tek hedef olarak benimsenerek; doğal ve kültürel kaynaklar sorumsuzca tüketilmektedir. Doğal potansiyelin düşmesine ve giderek doğal kaynakların tükenmesine neden olan bu tür uygulamalar karşısında doğal çevrenin korunması, çağdaş kent ve bölge planlamasının temel stratejisi halini almaktadır. Bu sorunlar karşısında ekonomik gelişmenin yanında doğal ve kültürel gelişmeyi en az sanayileşme, kalkınma ve ekonomik gelişme kadar amaçlayan peyzaj planlama çalışmaları giderek önem kazanmaktadır. Kaynakların sürekliliğinin sağlanması için sürdürülebilir kent yaklaşımı çerçevesinde en uygun alan kullanım planlamalarının yapılması ve kentsel gelişim potansiyelinin belirlemesinde alanın doğal ve kültürel peyzaj özellikleriyle dengenin kurulması kentlerde peyzaj planlamanın temel hedefidir. Bu hedef çerçevesinde gerçekleştirilen bu araştırmanın amaçları; kentin doğal ve kültürel peyzaj özelliklerini dikkate alarak en uygun alan kullanım modelinin oluşturulması, bu modeli kent planları ile birlikte değerlendirerek yanlış alan kullanımlarının tespit edilmesi ve kentin doğal potansiyelinin korunması amacıyla önlem ve önerilerin geliştirilmesidir. Araştırmada öncelikli olarak araştırma alanı olan Sivas Kenti'nin-son mücavir alan sınırı temel alınarak, doğal ve kültürel peyzaj özelliklerinin ayrıntılı sörveyi ve analizi yapılmış, yöreye ait estetik ve görsel değerler, tarihsel ve kültürel özellikler ortaya konarak, Sivas kentinde gerçekleşecek tüm planlama çalışmalarında ve kalkınma projelerinde karar alma sürecini yönlendirecek peyzaj haritaları oluşturulmuştur. Yapılan çalışmalardan ve uzman görüşlerinden yararlanarak sektörel alan kullanımları alternatifleri için belirleyici olabilecek doğal faktörler ve bu faktörlerin ağırlıkları belirlenmiştir. Planlama için gerekli olan bütün veriler Coğrafi Bilgi Sistemi aracılığıyla sorgulanmış ve her bir sektörel alan kullanımı için uygunluk haritaları oluşturulmuştur. Elde edilen bu haritalar yöntem çerçevesinde kullanılarak araştırma alanının en uygun alan kullanım haritası üretilmiştir. Tez çalışmasının sonucunda; oluşturulan en uygun alan kullanım haritası ile 1/25. 000 ölçekli kentin son nazım imar planı karşılaştırılarak, kentin geleceğine ilişkin değerlendirmeler yapılmıştır.
Havza planlaması ve yönetimi: Ömerli havzası örneği

İstanbul'un temel yaşam kaynaklarından biri olan su toplama havzaları gerek fiziksel gerekse mevzuat, yönetim ve sosyal sorunların oluşturduğu plansız ve denetimsiz bir kentleşme süreci ile karşı karşıyadır. Su havzaları yanlış arazi kullanım politikaları, mevzuattaki çelişkiler, yönetim eksikliği ve karmaşası, kurumlar arası iletişimin olmayışı nedeniyle, yapılaşma baskısı altındadır. Buna bağlı olarak bu sorunların çözüm yollarının belirlenmesi gerekmektedir. Bu amaçla çalışmada verileri derleme, havza bazında veri tabanı oluşturma gibi güçlüklerin yanında bölge planlama için en uygun ölçeği sunması nedeniyle de havza ölçeği benimsenmiştir. Ele alınan tez çalışmasında sırasıyla sürdürülebilirlik kavramı ve açılımları, bölge planlama anlayışının sürdürülebilirlik ve planlama için önemi, havza planlama ve yönetimi konularının önemi vurgulanmış, farklı ülkelerde havza koruma politikaları ile Türkiye'de havza planlamanın altlığını oluşturan yasal çerçeve ve yönetim boyutu değerlendirilerek, çalışmanın ana mekanı olan Ömerli Havzası'nda havza planlama adına coğrafi bilgi sistemleri kullanılarak analizler yapılmış, sorunlar incelenmiş ve öneriler getirilmiştir. Bu kapsamda çalışmanın amacı, Ömerli İçme Suyu Havzası'nda doğal eşik oluşturan temel değerleri belirleyerek fiziki ve sosyal çevredeki sorunları ortaya koymak ve havza bazında bütüncül bir planlama ve yönetim yaklaşımı geliştirmektir. Çalışmanın birinci bölümünde çalışmanın amacı ve kapsamı verildikten sonra, literatür araştırmasına dayalı olarak havza kavramının teorik çerçevesi çizilmiş, değişen bölge ve sürdürülebilirlik kavramlarıyla birlikte havza planlama ve yönetimindeki değişimler ortaya konulmuştur. İkinci bölümde, Avrupa Birliği Su Politikaları incelenmiş, Birliğin lokomotif ülkelerinden İngiltere, Almanya ve Fransa ile birlikte, Birlik dışından Amerika Birleşik Devletleri'nde uygulanan su politikaları detaylı bir şekilde analiz edilmiştir. Üçüncü bölümde Türkiye'de havza planlama ve yönetiminin dayandığı yasal yapı irdelenmiş, bu yetkiyi elinde bulunduran kurumsal yapılar ve bu kurumlar tarafından uygulanan politikalar ortaya konulmuş ve örnekler üzerinden çıkarımlar yapılmıştır. Dördüncü bölümde ise İstanbul'un en önemli içme suyu havzalarından biri olan Ömerli İçme Suyu Havzası'nın mevcut durum analizi yapılmış, hangi yasalarla ve sözleşmelerle korunduğu ortaya konulmuş ve hangi yasalarla ne gibi sorunların ortaya çıktığı tartışılmıştır. Ayrıca Ömerli Havzası'nda yapılan üst ölçek planlardaki kararlar da bu bölümde irdelenmiştir. Bu saptamalardan sonra devam eden bölümlerde, Türkiye'de yapılan havza planlama ve yönetimi ve bu yönetimin Ömerli İçme Suyu Havzası'na etkilerine dair değerlendirme yapılmış, çözüm önerileri geliştirilmiştir.
İstanbul arazi kullanımının karbon salımı üzerindeki etkisi

Günümüzde aşırı kentleşme, sanayi faaliyetlerinin artması ve nüfusun büyümesine bağlı olarak gerçekleşen fosil yakıt kullanımı, ormansızlaşma ve tüketim alışkanlıklarının artması doğada ve kentsel alanlarda yaşam döngüsü olumsuz etkilemiştir. Özellikle bu açıdan önemli bir sorun potansiyeli taşıyan metropoliten alanlarda etkili çözümlerin üretilmesi için doğru sorun tespiti yapılması ve kentsel alana ilişkin verilen kararların iklim değişikliği üzerindeki etkisinin sorgulanması gerekmektedir. Bu çalışma kapsamında arazi kullanım kararlarının enerji ve yakıt tüketimine bağlı olarak karbon salımı üzerindeki etkisi değerlendirilmiştir. Çalışma gerçekleştirilirken ilk olarak iklim değişikliği ve karbon ayak izi konularına değinilmiş olup, bu konularda uluslararası alanda yapılmış olan çalışmalardan bahsedilmektedir. Sonrasında ise Türkiye'nin bu süreçte izlemiş olduğu tutum ve karbon salımı konusunda diğer ülkeler arasındaki konumu hakkında bilgi verilmektedir. Yine karbon salımına yönelik olarak çalışma alanı olarak belirlenmiş olan İstanbul'a ilişkin yapılmış araştırmalara yer verilmiştir. Sonrasında karbon salımın hesaplanması konusunda uluslararası alanda hazırlanmış yöntemler açıklanmıştır. İstanbul'un karbon salımı üzerinde etkili olabilecek demografik, mekansal ve enerji kullanımına ilişkin veriler değerlendirilmiştir. Enerji ve yakıt tüketim değerleri ile arazi kullanım verileri arasında ilişki kurulmuş olup, böylece gelecekte verilecek olan arazi kullanım kararlarının karbon salımı açısından değerlendirilmesi yapılabilecek aynı zamanda mevcut durumun analizi yapılarak ilgili kentsel bölgelere özgü önlemlerin alınmasını olanak sağlanacaktır. İstanbul metropoliten alanı için gerçekleştirilen bu çalışma sonucunda arazi kullanım fonksiyonları arasında konut alanlarının enerji ile yakıt tüketimi bakımından toplam karbon salımlarının en yüksek olduğu tespit edilmiştir. İlçe bazlı olarak konut alanlarında karbon salım değerleri incelendiğinde de nüfus büyüklüğü, yapı sayısı ve toplam inşaat alanı bakımından öne çıkan Esenyurt, Küçükcemece ve Bağcılar ilçelerinin karbon salım değerlerinin de yüksek olduğu; ticaret alanlarında ise doğalgazdan kaynaklı karbon salımı Bakırköy, Beşiktaş ve Beyoğlu ilçelerinde, elektrikte kaynaklı karbon salımının ise Şişli ilçesinin en yüksek olduğu; sanayi alanlarında da Esenyurt, Silivri ve Arnavutköy ilçelerinin karbon salım değeri bakımından öne çıktığı tespit edilmiştir. Ayrıca inşaat alan büyüklüğü başına düşen karbon salım dağılımı ile ilçelerin toplam karbon salımlarının farklılık gösterdiği belirlenmiştir.
Kentsel dayanıklılığın sağlanmasında sosyo-ekolojik ilişki ağları ve yapılaşmanın rolü

Son yıllarda önem kazanan sürdürülebilir gelişme planlamasına yeni yöntem ve araçlar tanımlayan kentsel dayanıklılık konusu bu çalışmanın temel konusu olmakla birlikte tez çalışması ile kentsel dayanıklılığın sağlanmasında geliştirilebilecek planlama ve tasarım stratejileri araştırılmıştır. Çalışma kapsamında ilk aşamada dayanıklılık kuramı açıklanarak dayanıklılık konusunda yapılan araştırmaların farklılaşan tanım ve yöntemleri ele alınmıştır. İkinci aşamada ise, kentsel dayanıklılık kavramının tanımı yapılmış ve kapsamı belirlenmiştir. Kentsel dayanıklılık kapsamı çerçevesinde sosyal dayanıklılık, ekolojik dayanıklılık ve afetlere karşı dayanıklılık konuları ile kentsel dayanıklılık kavramı bütüncül bir yaklaşım ile ele alınmıştır. Çalışmanın üçüncü bölümde, kentsel dayanıklılığın gerçekleştirilebilmesi için sosyo-ekolojik ilişki ağlarının canlandırılması ve yapılaşmanın ekolojik olarak etkinleştirilmesi hedefleri belirlenerek, bu hedeflerin gerçekleştirilebilmesi için sosyal, ekonomik, ekolojik politikalar geliştirilmiştir. Ardından bu politikaları gerçekleştirebilecek planlama yöntem ve araçları tespit edilmiştir. Bu aşamada kentsel dayanıklılığın tanımlanması ve stratejilerinin geliştirilmesi için konunun nasıl bir yöntem ile ele alınabileceğine ilişkin yöntem geliştirilmiştir. Kentsel sistemlerin içinde bulunduğu sorunlar ve değişim dinamikleri araştırılarak, sistemlerin kırılganlıkları ve içinde bulundukları risk ve belirsizlikler tanımlanması yöntemi kullanılmış olup, kuramsal çerçevede belirlenen hedefler ışığında örnek alan çalışması yapılmıştır. Örnek alan olarak İstanbul İli, Ömerli Havzası içerisinde yer alan Sultanbeyli İlçesi seçilmiştir. Örnek alan çalışmasında öncelikle kentsel sistemin özelliklerinin tespit edilmesine, sorun ve potansiyellerinin belirlenmesine ve kendi sistemine özgü stratejilerin geliştirilmesine önem verilmiştir. Örnek alan çalışmasında kuramsal çerçevenin ışığında sosyo-ekolojik ilişki ağları ve mekansal analizler yapılarak kuramsal çerçevede elde edilen bulgular sınanmıştır. Sonuç olarak Sultanbeyli İlçesi kentsel dayanıklılığı planlama karaları ve planlama sürecinin organizasyonu modelinin tanımlanması için bulgular elde edilmiş olup, kentsel dayanıklılık planlamasının, kent planlama disiplini ile benzeştiği konular ve katkı sağladığı konular tespit edilmiştir.
Kentsel tarım uygulama yaklaşımı: Uşak kenti örneği

Bu araştırma ile Uşak kent halkının kentsel tarım farkındalığının ve kullanım düzeyinin belirlenmesi, bakış açılarının saptanması ve kentlerdeki boş alanların kentsel tarım alanlarına dönüştürülmesi hipotezinden yola çıkarak Uşak kentinin kentsel tarım potansiyelinin tespit edilmesi amaçlanmıştır. Bu amaçla tez kapsamında kentsel tarımın kavramsal çerçevesi ele alınmıştır Uygulanan anket çalışmasıyla Uşak kent halkının kentsel tarım konusundaki farkındalığı, kullanım düzeyi ve bakış açısı ortaya konulmuştur. Uşak kentinin uygulama imar planı onama sınırı olarak belirlenen araştırma alanı içerisinde yer alan belediye, vakıflara ve hazineye ait parsellerin boş alanları hava fotoğraflarıyla tespit edilmiştir ve bu boş alanlar ele alınarak belirlenen kentsel tarım kategorilerinin her biri için, saptanan kriterlere verilen uygunluk puanları ve uzman puanlamasıyla hesaplanan etki derecesi doğrultusunda Coğrafi Bilgi Sistemi kullanılarak kentsel tarım için uygunluk haritaları oluşturulmuş ve bu uygunluk haritalarının çakıştırılmasıyla Uşak kenti için optimal kentsel tarım kullanım haritası ortaya konulmuştur. Sonuç olarak, Uşak kentinin kentsel tarım potansiyelinin yüksek olduğu ve Uşak halkının kentsel tarıma bakış açısının olumlu olduğu tespit edilmiştir ve Coğrafi Bilgi Sisteminin kentsel tarım potansiyelini belirlenmesinde önemli bir yöntem olduğu ispatlanmıştır.