turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
10-12 yaş aralığındaki çocuklarda farklı motivasyon teknikleri kullanarak bilgi, tutum ve davranış üçgeninde diş fırçalama alışkanlığının araştırılması

Diş çürüğü ve periodontal hastalıklar çocukları etkileyen en yaygın kronik hastalıklar olarak kabul edilmektedir. Çocukluk döneminde, bu hastalıkların başlangıcı ve ilerlemesi yapısall ve davranışsal faktörler tarafından yönetilmektedir. Davranışsal faktörler; diyet, öz bakım ve oral hijyenden oluşmaktadır. Diş çürüğü ve periodontal problemlerin önlenmesinin temelini günlük ağız hijyen uygulamalarını içeren diş bakımı oluşturur. Çocukların ağız sağlığı davranışı, günlük oral hijyen uygulamaları ile güçlü bir ilişki içindedir. Bu çalışmanın amacı, farklı motivasyon yöntemlerinin çocukların ağız hijyeni uygulamaları ve ağız sağlığı davranışları üzerine etkisini araştırmaktır. Çalışmaya, 10-12 yaş aralığındaki 156 sağlıklı çocuk katılmıştır. Çocuklar rastgele 4 gruba ayrılmıştır. Birinci grupta temel oral hijyen eğitimi verilmiş ve plak indeksi skorları toplanmıştır. Doğru diş fırçalama, plastik model üzerinde anlatılmış ve eğitim bitiminde çocuklara uygun diş fırçası, diş macunu ve diş ipi verilmiştir. İkinci grupta, temel oral hijyen eğitimi verildikten sonra hazırlanan video ses ve görsel uyaranlar açısından izole bir odada, bilgisayar ekranı üzerinden izletilmiştir. İzlem sonrası anlaşılmayan ya da zorluk yaşanılan alanlar/konular değerlendirilip, anlaşıldığından emin olunmuştur. Üçüncü grupta, temel oral hijyen eğitimine ek olarak çocukların dişleri plak boyayıcı ajanla boyanmış ve fotoğraflanmıştır. Daha sonra çocukların temel oral hijyen eğitiminde öğretildiği şekilde dişlerini fırçalamaları istenmiştir ve fırçalama sonrasında plak seviyesini çocuklara göstermek için dişler tekrar boyanıp fotoğraflanmıştır. İlk fotoğraf ve son fotoğraf karşılaştılıp diş fırçalamanın plak oluşumunu önlemedeki rolü ile ilgili farkındalık sağlanmıştır. Motivasyonel görüşme yapılan son grupta temel oral hijyen eğitimi yapıldıktan sonra veri formunda verilen hatalı cevaplar değerlendirilmiştir. İdeal diş fırçalama ile çocuğun gerçek uygulamaları arasındaki çelişki konuşulmuş ve bu uyuşmazlığın çözümünün doğru fırçalama olduğu anlatılıp desteklenmiştir. Çocuklar 2. hafta, 1. ay ve 3. ay çağırılarak motivasyon yöntemlerinin etkinliği plak indeksine bakılarak değerlendirilmiştir. Bu dört grup değerlendirildiğinde, tüm gruplarda bilgi, tutum, davranış düzeyinde ve plak skorlarında olumlu değişiklikler gözlenmiştir. Bununla birlikte en büyük değişim motivasyonel görüşme grubunda gözlemlenmiştir. Motivasyonel görüşmenin çocuklara oral hijyen alışkanlıkları kazandırmada yararlı bir yöntem olabileceği sonucuna varılmıştır.
Lösemi tanısıyla izlenen 15-18 yaş grubu adölesanların psikolojik sağlamlık düzeylerinin incelenmesi

Sağlam, H., Lösemi tanısıyla izlenen 15-18 yaş grubu adölesanların psikolojik sağlamlık düzeylerinin incelenmesi, Hacettepe Üniversitesi Sağlık Bilimleri Enstitüsü Çocuk Sağlığı ve Hastalıkları Hemşireliği Programı Yüksek Lisans Tezi, Ankara, 2012. Araştırma, lösemi tanısıyla izlenen 15-18 yaş dönemindeki adölesanların psikolojik sağlamlık düzeylerini belirlemek amacıyla karşılaştırmalı tanımlayıcı olarak yapılmıştır. Araştırma grubunun örneklemini iki üniversite hastanesi ve Sağlık Bakanlığı'na bağlı bir eğitim araştırma hastanesinin çocuk hematoloji polikliniklerinde izlenen 15-18 yaş grubundaki toplam 80 lösemi tanısıyla izlenen adölesan oluşturmuştur. Karşılaştırma grubunun örneklemini ise Ankara ili Belediye sınırları içerisinden araştırma grubunun sosyo-demografik özelliklerine uygun olarak seçilen bir lisenin 9 .-12. sınıflarında okuyan 15-18 yas grubundaki toplam 80 sağlıklı öğrenci oluşturmuştur. Veriler, anket formu ve California Psikolojik Sağlamlık ve Ergen Gelişim Ölçeği / Yılmazlık Değerlendirme Ölçeği uygulanarak toplanmıştır. Verilerin değerlendirilmesinde, varyansların homojenlik testi, Mann Whitney U testi, Kruskal Wallis varyans analizi ve Ki-Kare testi kullanılmıştır. Araştırma sonuçlarına göre bu çalışmada genel olarak, lösemili adölesanlar ile sağlıklı adölesanların psikolojik sağlamlık düzeylerinde anlamlı bir fark belirlenmemiştir (p>0.05). Araştırma grubunda cinsiyeti kız olanlarda ve 15 yaş grubundaki adölesanlarda karşılaştırma grubuna göre daha yüksek psikolojik sağlamlık belirlenirken, araştırma grubunda hastalık sürecinde psikolojik destek almayan adölesanlarda psikolojik destek alanlara göre daha düşük psikolojik sağlamlık düzeyi belirlenmiştir (p<0.05). Ölçeğin alt faktörlerine göre okuldaki koruyucu ilişkiler ve yüksek beklentiler araştırma grubunda, amaçlar ve özlemler karşılaştırma grubunda daha yüksek bulunmuştur (p<0.05). Araştırmadan elde edilen bulgular doğrultusunda, adölesanların psikolojik sağlamlık düzeylerini geliştirmeye yönelik koruyucu ruh sağlığı hizmetlerinin planlanıp uygulanması, okul-arkadaş-aile-toplum tarafından sağlanacak koruyucu ilişkiler, yüksek beklentiler ve anlamlı katılım için olanakların arttırılması önerilmiştir.
Farklı iskeletsel büyüme ve gelişim dönemindeki Sınıf III anomalili çocuklarda hızlı üst çene genişletme aygıtı ile yüz maskesi kullanımının yumuşak doku profili üzerine etkilerinin incelenmesi

Bu çalışmanın amacı; farklı iskeletsel büyüme ve gelişim dönemindeki Sınıf III anomalili çocuklarda hızlı üst çene genişletme aygıtı ile yüz maskesi kullanımının yumuşak doku profili üzerine etkilerinin incelenmesidir. Çalışmaya, maksiller retrognati kaynaklı iskeletsel Sınıf III maloklüzyona sahip 45 birey dahil edildi. Bireyler iskeletsel gelişim dönemlerine göre pubertal atılım öncesi, pubertal atılım, pubertal atılım sonrası olmak üzere üç grupta incelendi. Kronolojik yaş ortalamaları 1. grupta 9,47 1 .24; 2. grupta 11,80 1 .44; 3. grupta 13,35 1.81 yıldır. Tedavi süreleri, 1. grupta 7 .13 1.32; 2. grupta 9 .17 2.97; 3. grupta ortalama 7.69 1. 08 aydır. Çalışmamızın materyalini, tedavi öncesi ve sonrası alınmış toplam 90 adet lateral sefalometrik ve el-bilek radyografileri oluşturmaktadır. İstatistik metod olarak, sefalometrik ölçümlerden elde edilen verilere faktöriyel düzende tekrarlanan ölçümlü varyans analizi tekniği uygulanmıştır. Araştırmamızın sonuçlarına göre, her üç gelişim döneminde de maksillada ileri yönde yer değiştirme ve mandibulada saat yönünde rotasyon meydana gelmiştir. Sagittal ve vertikal yönde, iskeletsel ve yumuşak doku ölçümlerinde önemli değişiklikler gözlenmiştir. Maksilla ve etrafındaki yumuşak dokularda ileri yönde anlamlı hareket izlenirken, mandibula ve etrafındaki yumuşak dokularda aşağı ve arka yönde rotasyon izlenmiştir. Yumuşak doku değişiklikleri üst dudak ve yumuşak doku çene ucunda daha belirgindir. Yumuşak doku profili tüm tedavi gruplarında önemli derecede iyileşme göstermiştir. Sonuç olarak, pubertal atılım öncesi ve pubertal atılım gruplarında yüz maskesi ile birlikte hızlı üst çene genişletme tedavisi yumuşak doku profili üzerine daha etkili olmasına rağmen pubertal atılım sonrası döneminde de uygun bir tedavi seçeneği olduğu tespit edilmiştir.
Febril konvülziyon geçiren çocuklarda profilaktik rektal diazepam tedavisinin etkinliği

Febril konvülziyon çocukluk çağında görülen en sık nörolojik bozukluk ve en sık görülen nöbet tipidir. Prognozu çok iyi olmakla birlikte tekrarlama riski ve epilepsi gelişme riski söz konusudur. Rektal diazepam profilaksisinin rekürrens riskini azalttığı yönünde çok sayıda çalışma mevcuttur ancak epilepsi gelişim riskini azaltmada etkisi olmadığı düşünülmektedir. Kliniğimizde FK rekürrens oranlarını azaltmak amacıyla yaklaşık 25 yıldır profilaktik diazepam tedavisi uygulanmaktadır ve bu çalışmada kliniğimizde 2005- 2013 tarihleri arasında FK tanısı ile takip edilen çocuklarda, profilaktik diazepam tedavisinin FK rekürrensi ve epilepsi gelişimi üzerindeki sonuçlarını araştırmak amaçlanmıştır.2005- 2013 yılları arasında kliniğimizde FK tanısı alan ve AÜTF Çocuk Nöroloji BD tarafından profilaktik rektal diazepam tedavisi başlanan 6 60 ay aralığındaki 229 hastanın dosyaları geriye dönük taranmıştır. Hastaların cinsiyeti, ilk nöbet yaşı, nöbetin tipi, ailede FK ve epilepsi öyküsü, diazepam tedavisi sonrası FK tekrarlama sayısı ve epilepsi gelişip gelişmediği, geliştiyse ne zaman geliştiği, hastaların EEG ve MR bulguları, geçirilen enfeksiyonun tipi hasta dosyaları taranarak retrospektif olarak incelenmiştir. Profilaktik rektal diazepam tedavisi başlanan hastaların; %24,9'unda FK rekürrensi görüldü. Profilaktik rektal diazepam tedavisi sonrası 1 rekürrens görülen hastaların %4,8'inde, 2 rekürens görülen hastaların %42,1'inde, 3 veya daha fazla rekürrens görülen hastaların ise %100'ünde epilepsi gelişimi gözlendi. Profilaktik tedavi sonrasında rekürrens görülmeyen hastaların hiçbirinde epilepsi gelişimi olmadığı saptandı. Profilaktik diazepam tedavisi sonrasında geçirilen rekürrens sayısı arttıkça epilepsi gelişme oranının arttığı saptandı. Çalışmamızda elde edilen veriler ile kliniğimizde uzun yıllardır uygulanmakta olan profilaktik rektal diazepam tedavisinin FK rekürrensini önlemede etkin olduğu ve rekürrens gözlenmeyen hastaların hiçbirinde epilepsi gelişimi olmaması sonucu ile rektal diazepam profilaksisinin epilepsi gelişimini önlemede etkisi olabileceği düşünülmüştür. Bu nedenle ailelere diazepam profilaksisinin düzgün anlatılması ve rekürrensi önlemenin ileri dönemde epilepsi gelişimini önleyebileceğinin önemi vurgulanmalıdır. Profilaktik diazepam tedavisinin epilepsi üzerine önleyici etkisinin olduğunun kesin olarak söylenebilmesi için ileri çalışmalara ihtiyaç vardır.
Normal veya ikili öğrenim gören 12-13 yaş grubundaki çocukların fiziksel aktivite düzeylerinin incelenmesi

Amaç: Normal veya ikili öğrenim gören, aktif ulaşım kullanmayan ve yapılandırılmış spor aktivitesine katılmayan 12 ve 13 yaşlarındaki çocukların beden eğitimi dersinde, okul sırasında, okul dışında, hafta içi, hafta sonu ve tüm hafta için günlük adım sayılarını incelemek ve önerilen düzeyde olup olmadığını belirlemektir. Gereç ve Yöntem: Çalışmaya yaş ortalamaları 12.5 0. 5 olan 60 öğrenci katılmıştır. Çocuklardan Fitbit Flex 2 marka akselerometreyi 7 gün boyunca dominant el bileklerine giymeleri istenmiştir. Günde en az sekiz saat olması koşuluyla hafta içi en az dört gün, hafta sonu en az bir günlük verisi olan çocukların verileri çalışmaya dahil edilmiştir. Bulgular: Erkek çocukların okuldan sonra, okul dışı, hafta içi ve tüm haftaya ait günlük ortalama adım sayılarının kız çocuklardan daha fazla olduğu görülmüştür (p<0.05). Okuldan önce ve okuldan sonra günlük ortalama adım sayıları bakımından 12 ve 13 yaşlarındaki çocuklar arasında istatistiksel olarak anlamlı bir fark bulunmuştur (p<0.05). Tam gün öğrenim gören çocukların okul sırasında, okul sonrasında ve hafta içi günlerde günlük ortalama adım sayılarının ikili öğrenime devam eden çocuklardan daha fazla olduğu, okuldan önce atılan günlük adım sayının ikili öğrenim gören çocuklarda daha yüksek olduğu görülmüştür (p<0.05). Hem kız hem de erkek çocukların yarısından fazlasının günlük önerilen adım sayısına ulaşamadığı görülmüştür. Sonuç: Erkek çocukların günlük adım sayısının kız çocuklardan daha fazla olduğu, tam gün öğrenim gören çocukların okul sırasındaki adım sayısının ikili öğrenim gören çocuklardan yüksek olduğu görülmüştür. Öğrencilerin büyük çoğunluğunun okul sırasında önerilen adım sayısına, yarısından fazlasının ise günlük önerilen adım sayısına ulaşamadığı saptanmıştır.
Afet ortamında okul öncesi çocukların (5-6 yaş) dini tutum ve davranışları

Marmara depremi üzerine yapılan bu araştırma da deprem felaketiyle karşı karşıya kalan çocukların bu felaketi anlamlandırma sürecinde geliştirdikleri dini tutumları tespit etmeyi amaçlamaktadır. 5 ve 6 yaşlarındaki 54 çocuğun konuyla ilgili yorum ve değerlendirmelerini içeren araştırma; görüşme, gözlem, resim yaptırma teknikleri kullanılarak yapılmış, elde edilen bulgular hem genel olarak hem yaş değişkeni dikkate alınarak değerlendirilmiştir. Çalışmada öncelikle 5-6 yaş çocuklarının tutumlarının iyi anlaşılması için 'tutum' kavramı üzerinde ayrıntılı olarak durulmuş, sonra bu yaş çocuklarının gelişim özellikleri incelenmiştir. Tutum, insanın bir obje hakkındaki duygu ve düşüncelerinden oluşan ve onu belli bir davranışa yönlendirebilen zihinsel eğilimdir. Tutumların oluşmasında ilk etkili faktör, aile yani anne-baba tutumlarıdır. Çocuk anne-babasının bir olay ya da nesne karşısındaki tavır ve davranışlarını taklit yoluyla kopya eder. Çünkü okul öncesi çağda 2-7 yaş arasını içine alan işlem öncesi dönemin en önemli özelliği taklittir. Elde edilen bulgular dikkate alındığında çocukların deprem konusundaki tutumlarında daha çok belirsizliğin hakim olduğu tespit edilmiştir. Doğal felaket olarak depremi yorumlamada hem dini, hem din dışı sebepler gündeme getirilmekte, dini sebepler üzerinde daha ağırlıklı olarak durulmaktadır. Depremin dini kaynaklı sebeplerle açıklanması çocukların objelere karşı tutumunu olumsuz yönde etkilemektedir. Ayrıca deprem çocuklarda bir sığınma aracı olarak dua davranışına yönelişi büyük oranda artırmıştır. Çocukların dini tutumlarının oluşumunda anne-baba etkisini gösteren ifadelere de rastlanmıştır.
4-6 yaş grubu çocuklarda demir eksikliği anemisinin motor gelişim üzerine etkileri

Amaç: Bu çalışmada 4-6 yaş grubu çocuklarda demir eksikliği anemisinin motor gelişim üzerine etkilerinin araştırılması amaçlanmıştır. Çalışmaya Kahramanmaraş Sütçü İmam Üniversitesi Hastanesi, Çocuk Sağlığı ve Hastalıkları polikliniğinde Demir eksikliği anemisi tanısı konmuş 25 çocuk ile benzer demografik özelliklere sahip 30 anemik olmayan gönüllü alınmıştır. Materyal ve Metod: Her iki gruba da Morris ve arkadaşları tarafından geliştirilen ve 'Tek ayak üzerinde denge', 'Çabukluk', 'Top yakalama', 'Durarak uzun atlama', 'Tenis topu fırlatma' ve 'Sürat koşusu' gibi altı farklı parametreden oluşan motor performans testi uygulandı. Sonuçlar kaydedildikten sonra gruplar arasında istatistiksel değerlendirme yapıldı. Bulgular: Yaş, Vücut Kitle İndeksi ve cinsiyet dağılımı açısından gruplar arasında anlamlı fark yoktu. Motor gelişim testleri tek tek değerlendirildiğinde; 'Tek ayak denge 'de durma süresi, kontrol grubunda hasta grubuna göre anlamlı olarak uzun saptandı. Çabukluk ve koşu süreleri K grubunda DEA grubuna göre anlamlı olarak daha kısa tespit edildi. Yakalama puanları, K grubunda DEA grubuna göre anlamlı olarak yüksek saptandı. Tenis topu fırlatma mesafelerinin de K grubunda DEA grubuna göre anlamlı derecede uzun olduğu tespit edildi. 'Motor Performans test'lerinden sadece 'Durarak uzun atlama' testinde kontrol grubuyla Demir eksikliği Anemisi grubu arasında istatistiksel olarak anlamlı fark saptanmadı. Sonuç: Bu çalışmada Demir Eksikliği Anemisi'nin çocuklarda motor gelişimi olumsuz yönde etkilediği tespit edilmiş olup bu konuda daha fazla vaka sayısı ile kontrollü çalışmalar yapılması gerektiği değerlendirilmiştir.
Tunceli-pertek ilçe merkezi'nde 0-14 yaşlar arasında çocuğu olan annelerin ilk yardım bilgi düzeyleri ve ilk yardım gerektiren durumların sıklığı

çocukluk yaşlarında karşılaşılan kazalar, önemli sağlık sorunlarına neden olmaktadır. Toplumsal gelişmenin ön koşulu olarak gelecek nesillerin sağlıklı olması istenmesine rağmen, ülkemizde sağlıkla ilgili risk faktörlerinden en çok etkilenen grubun çocuklar olduğu görülmektedir. Bu grubun korunması ve desteklenmesi, sağlığın evde başlatılması, dolayısıyla sağlıklı aileler ve sağlıklı toplum için vazgeçilmez bir yaklaşımdır. Bu araştırma, Tunceli İli Pertek ilçe merkezinde 0-14 yaşlar arasında çocuğu olan annelerin ilk yardım bilgi düzeyleri ve ilk yardım gerektiren durumların sıklığını belirlemek amacıyla yapılmıştır. Tanımlayıcı-kesitsel tipte olan bu çalışmanın evrenini Tunceli-Pertek ilçe merkezinde yaşayan 0-14 yaşlar arasında çocuğu olan 526 anne oluşturmuştur. Araştırma kapsamına alınan annelerin 515'ine ulaşılmış, cevaplılık oranı %97. 9 olmuştur. Araştırmanın verileri; annelerin bazı tanımlayıcı özelliklerini, annelerin yaşadığı hanelerde son bir yılda karşılaşılan ilk yardım gerektiren durumları, annelerin ilk yardım bilgilerinin kaynaklarını ve ilk yardım bilgi düzeylerini sorgulayan soruların yer aldığı bir anketin yüz yüze görüşülerek uygulanması ile toplanmıştır. Veriler, istatistiksel paket programında yüzdelik, ortalama, X analizleri ile değerlendirilmiştir. Görüşülen annelerin %45.0'ının çocuklarında son bir yıl içerisinde en az bir ilk yardım gerektiren durumun olduğu ve en sık karşılaşılan ilk yardım vakasının burun kanaması olduğu (%30.6) saptanmıştır. Araştırmamızdaki annelerin %52.0'ının ilk yardım konusundaki bilgiyi sağlık personelinden edinmek istediği görülmüştür. Annelerin büyük çoğunluğunun göze yakıcı madde sıçraması, elektrik akımına kapılma, yanık durumunda yapılması gerekenleri ve acil sağlık durumunda ücretsiz olarak arayabilecekleri numarayı doğru olarak ifade ettiği saptanmıştır. Sonuç olarak; görüşülen annelerin %75.7'sinin ilk yardım konusunda kendi bilgilerini yetersiz bulduğu saptanmıştır. Bu tür araştırmalar doğrultusunda çocuklarda sık karşılaşılan kaza türleri belirlenerek, kaza önleme programları geliştirilebilir ve annelerin yetersiz kaldığı konularda ilk yardım eğitimine öncelik verilebilinir.
Down sendromlu çocuk annelerinin bazı özelliklerinin istismar farkındalığına etkisi

Amaç: Bu çalışmanın amacı, down sendromlu çocuk annelerinin bazı özelliklerinin istismar farkındalığına etkisini belirlemektir. Gereç ve Yöntem: Bu çalışma tanımlayıcı tipte olup, 109 down sendromlu çocuk annesi ile yürütülmüştür. Araştırma verilerinin toplanmasında, Katılımcı Bilgi Formu ve Ebeveynlere Yönelik İstismar Farkındalık Ölçeği olmak üzere iki farklı form kullanılmıştır. Verilerinin değerlendirmesi, tanımlayıcı analizler, iki ortalama arasındaki farkın önemlilik testi, Mann-Whitney U testi, Kruskal-Wallis H Testi, Bonferoni Düzeltmeli Mann-Whitney U testi ve çoklu regresyon analizi ile yapılmıştır. Bulgular: Ebeveynlere Yönelik İstismar Farkındalık Ölçeği puan ortalaması 57.40 7. 02 olarak bulunmuştur. Annelerin eğitim durumu, çocuk sayısı, aile tipi, medeni durumu, çalışma durumu, algılanan sosyo-ekonomik düzey, algılanan sosyal destek düzeyi ve çocukluğunda istismar edildiğini düşünme durumları ile Ebeveynlere Yönelik İstismar Farkındalık Ölçeği puan ortalaması arasında farkın istatistiksel olarak anlamlı olduğu belirlenmiştir (p 0.05). Regresyon analizi sonucunda, annelerin istismar düzeylerini aile tipi %13.8, çalışma durumu %21.3, algılanan sosyal destek düzeyi %25. 8 ve çocukluğunda istismar edildiğini düşünme durumlarının %31.8'ini açıkladığı belirlenmiştir. Kullanılan regresyon modeli, annelerin istismar düzeylerinin %53.7'sini açıkladığı belirlenmiştir (p<0.001). Sonuç: Bu çalışmada, down sendromlu çocuk annelerinin, istismar düzeylerinin orta olduğu belirlenmiştir. Eğitim düzeyi düşük, çocuk sayısı fazla, geniş ve parçalanmış aile tipinde, bekar, çalışmayan, düşük sosyoekonomik düzey, algılanan sosyal desteği düşük ve çocukluğunda istismar edildiğini düşünen annelerin, istismar düzeylerinin daha yüksek olduğu saptanmıştır. Çalışma için uygun önerilerde bulunulmuştur.
4-5 yaş aralığındaki çocukların artikülasyon düzeylerinin sosyal becerileri ile ilişkisinin incelenmesi

Amaç: Bu araştırmada, normal gelişim gösteren 4-5 yaş aralığındaki çocukların sosyal becerileri ile artikülasyon düzeyleri arasında bir ilişkinin olup olmadığını incelemek, artikülasyon düzeyinin ve sosyal becerilerin çeşitli değişkenler açısından farklılaşıp farklılaşmadığını belirlemek amaçlanmıştır. Materyal Metod: Çalışmada ilişkisel tarama modeli kullanılmıştır. Kütahya il merkezinde basit tesadüfi örnekleme yolu ile seçilen 4 anaokulunda eğitim gören ve yaş ortalaması 4.6 olan 160 çocuk (n:160; 87E, 73K) dahil edilmiştir. Araştırmada, çocukların sosyal beceri düzeylerini değerlendirmek amacıyla Okul Öncesi Sosyal Beceri Değerlendirme Ölçeği ve artikülasyon düzeylerini belirlemek için ise Ankara Artikülasyon Testi uygulanmıştır. Bulgular: Araştırma sonucunda yaş artışı ile birlikte artikülasyon hatalarının azaldığı görülürken sosyal becerilerin geliştiği bulunmuştur. Cinsiyet değişkenine göre ise kız çocuklarının erkek çocuklarına göre hem sosyal becerilerinin hem de artikülasyon düzeylerinin daha iyi olduğu saptanmıştır. Çocukların içinde bulunduğu sosyoekonomik durum açısından değerlendirme yapıldığında hem artikülasyon becerilerinde hem de sosyal becerilerde anlamlı bir farklılık bulunamamıştır. Korelasyon analizi sonucu ise artikülasyon bozukluğu olan çocukların sosyal beceri düzeylerinin, artikülasyon bozukluğu olmayan çocuklara göre daha düşük olduğu ve konuşmanın sosyal beceri düzeyini etkileyen etmenlerden biri olduğu şeklinde yorumlanabilir. Sonuç: Bu çalışma okul öncesi dönemde konuşma, iletişim, sosyal beceri üçgeninde değerlendirmeler yapılması ve okul öncesi dönemi çocuklarının öğretmenlerinde ve ailelerinde farkındalık oluşturması açısından önem arz etmektedir.
Metabolik sendromlu ve obez çocuklarda plazma NPY, leptin, nesfatin-1 düzeyleri ve çinkoyla ilişkisi

Bu çalışmanın amacı; metabolik sendrom ve obezite tanısı konulan kız ve erkek çocuklarda, önemli bir eser element olan çinkonun, besin alımının düzenlenmesinde etkili olan Nesfatin-1, Leptin ve NPY hormonları arasındaki ilişkinin araştırılmasıdır. Bu çalışma Konya Eğitim ve Araştırma Hastanesi Çocuk Endokrinoloji polikliniğine obesite nedeniyle başvuran, 20 metabolik sendromlu olgu ve 20 metabolik sendrom kriterlerini taşımayan obez hasta ile 20 sağlıklı kontrol olmak üzere toplam 60 denek üzerinde gerçekleştirildi. Çalışma protokolü Selçuk Üniversitesi Tıp Fakültesi Girişimsel olmayan klinik araştırmalar etik kurulu (06.01. 2015 tarih, 2015/ 1 sayı) tarafından onaylandı. Çalışmaya alınan 60 denek eşit sayıda toplam 6 gruba ayrıldı: Grup 1 Metabolik Sendromlu Erkek Çocuklar, Grup 2 Metabolik Sendromlu Kız Çocuklar, Grup 3 Obez Erkek Çocuklar, Grup 4 Obez Kız Çocuklar, Grup 5 Erkek Çocuk Kontrol, Grup 6 Kız Çocuk Kontrol. Deneklerin en az 10-12 saat süren açlık sonrası rutin laboratuar tahlilleri için alınan kan numunelerinden elde edilerek, rutin analizler yapıldıktan sonra artan plazma ve serum örnekleri -80 derecede muhafaza edildi. Plazma örneklerinde ELISA yöntemiyle NPY, Leptin ve Nesfatin- 1 düzeyleri ile Atomik absorpsiyon yöntemiyle de serum çinko düzeyleri tayin edildi. Leptin düzeyleri hem kız hem de erkek metabolik sendromlu çocuklarda, obez ve kontrol çocuklara oranla önemli derecede yüksek bulundu (p<0.05). Buna karşın Nesfatin- 1 ve NPY düzeyleri hem kız hem de erkek kontrol grubunda, obez ve metabolik sendromlu çocuklardan daha yüksekti (p<0.05). Serum çinko düzeyleri metabolik sendromlu hem kız hem de erkek çocuklarda, obez ve kontrol çocuklara oranla önemli ölçüde yüksekti (p<0.05). Çalışmanın sonuçları metabolik sendrom ve obezitenin besin alımının düzenlenmesinde etkili olan Leptin, Nesfatin- 1 ve NPY hormon düzeylerinde değişikliğe yol açtığını göstermektedir. Bu değişiklikler özellikle metabolik sendromda artan çinko düzeyleriyle ilişkili olabilir.