turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Sivas Ziya Bey Kütüphanesi'ndeki kitap kapakları

İSivas Ziya Bey Kütüphanesi'ndeki Kitap Kapakları? adlı bu çalısmada Ziya Bey Kütüphanesi'nde bulunan 731 el yazması eser içerisinden seçilen 88 adet deri cilt tanıtılmıs vetarihlendirilmistir. Çalısma esas olarak bes bölüme ayrılmıstır. Birinci bölüm giris bölümüdür ve iki baslık altında toplanmıstır. Birinci baslıkta kökeniHititlere kadar uzanan Sivas'ın tarihine kısaca bir giris yapılmıstır. kinci baslıkta Sivas' taTürk dönemi yerlesiminden sonraki kültürel ortama deginilmistir. Sivas'ta kurulan Selçuklu dönemi medrese ve mekteplerinden bahsedilmis ve Osmanlı döneminde kurulan NumanEfendi Kütüphanesi tanıtılmıstır. Konumuzun baslıgını da teskil eden Ziya Bey Kütüphanesi ve onun kurucusu Yusuf Ziya Basara hakkında ayrıntılı bilgiler verilmistir. kinci bölümde cildin ana bölümleri, cilt çesitleri, kullanılan malzeme, yapım teknikleri, ciltçilik teskilatı ve Türk Cilt Sanatı'nın tarihi gelisimi hakkında ön bilgi verilmistir. Üçüncü bölüm de katalog baslıgı adı altında, çalısma konumuzu olusturan Ziya BeyKütüphanesi'ndeki 88 adet cilt incelenmistir. Bu ciltlerin kapaklarının genel kompozisyonları, teknikleri, malzemeleri, bezemeleri, ön ve arka kapaklar, sertap, miklep gibi bölümlerin genel durumları hakkında bilgiler verilmistir. Ayrıca yazma kitaplarla ilgili künye ve tanımlamalar yine bu bölümde verilmistir. Bu bölümde kitapların tamamı kronolojik olarak sınıflandırılmıs ve sanat degeri tasıyan ciltler incelenerek konumuza dahil edilmistir. Malzeme olarak deri ciltler incelendigi için çalısmaya ebru, karton, ve sanat degeri tasımayan ciltler dahil edilmemistir. Dördüncü bölüm değerlendirme bölümüdür. Bu bölümde katalogda yer alan ciltler, dönem dönem ayrılarak, dönemleri içerisinde degerlendirilmistir. Degerlendirme yaparken ciltler, bezeme, üslup, teknik ve malzeme özelliklerine göre ele alınmıslardır. Besinci bölümde, çalısmada elde edilen bulgular kısaca verilerek çalısma sonlandırılmıstır. Tezin en sonunda bu çalısma için hazırlanan plan, stampaj ve fotograflara yer verilmistir.
Anadolu'da İlhanlı mimari eserleri

Anadolu'da bir üslup oluşturma çabaları yolunda önemli eserler inşa etmeye başlayan ve 13. yüzyıl ilk yarısında henüz bir arayış içerisinde olan Selçuklu mimarlığı, 13. yüzyıl ortasına doğru Moğolların İç Asya'dan Anadolu'ya doğru ilerlemeleri ve ardından gelen 1243 yılındaki Kösedağ Savaşı ile farklı bir yön kazanmaya başlamıştır. 1256 yılında İlhanlı Devleti'nin kuruluşu ile İran'daki inşa faaliyetleri başlamış; ancak Gazan Han dönemi ile yeni binalar inşa edilirken, diğer taraftan yeni şehirler kurulmuş ve Moğolların İran'da tahrip ettiği yapılar ayağa kaldırılmaya çalışılmıştır. Anadolu'da Samsun, Amasya, Tokat, Sivas, Erzurum, Niğde ve Kırşehir İlhanlı mimari eserlerinin görüldüğü şehirlerdir. Günümüze ulaşan eserler arasında Samsun Kale Kapısı Mescidi, Niğde Sungur Bey Cami ve Tokat Halil Bey Cami az sayıdaki cami yapılarıdır. Kırşehir Cacabey Medresesi, Sivas Çifte Minareli Medrese, Amasya Bimarhane, Erzurum Yakutiye Medresesi ve Erzurum Ahmediye Medresesi İlhanlı mimarisinin başat yapı grubu içerisinde yer alır. Niğde Hüdavend Hatun Kümbeti, Nureddin İbn Sentimur Türbesi, Kırşehir Fatma Hatun Kümbeti ve Tokat ilinde yer alan Acepşir Türbesi ile Burgaç Hatun Türbesi İlhanlı mimarisinde çeşitliliği ile dikkati çeken mezar yapıları arasındadır. Tokat Abdullah Bin Muhyi Zaviyesi ve Çöreği Büyük Tekkesi, dönemin önemli tekke yapılarındandır. İran'da Natanz Mescidi Cami ve Oshtorjan Mescidi, İmam Medresesi (1325), 1311- 1314 tarihli Ali Şah Mescidi, 1325 tarihli Eziran, Dashti, Kaj camileri, (1304-1316) Sultan Olcayto Türbesi, Pir-i Bakran (1303- 1312 ) ve Amu Abdullah Kümbeti (1312) Imamzade Yahya Türbesi (1261-1307), Şeyh Abdüssamed İsfahani Külliyesi ve içerisindeki hanikah ile Rab-i Rashidi kentindeki hankah yapısı İran'daki İlhanlı yapıları arasındadır.
Bandırma Arkeoloji Müzesindeki İslami dönem sikkeler

Bir medeniyetin egemenliğini, bağımsızlığını ve ekonomik gücünü gösteren en önemli unsur olan sikkelere günümüzde daha çok müze envanterlerinden ve özel koleksiyonlardan ulaşılabilmektedir. Birçok müzenin envanterinde ve özel koleksiyonlarda yer alan bu değerli metaller daha önce çeşitli defalar konu edinilmiştir. Bununla birlikte, henüz tüm müzelerin veya koleksiyonların envanterlerinin bilimsel olarak hazırlanmış bir kataloğu bulunmamaktadır. Bu kapsamda burada Bandırma Arkeoloji Müzesi envanterine 2002- 2014 yılları arasında girmiş olan İslami dönem sikkelerin kataloğu oluşturularak alana katkı sunulmaya çalışmıştır. Bandırma Arkeoloji Müzesi sikke envanterinde toplam 143 adet İslami döneme ait sikke bulunmaktadır. Müzeye kazı, zor alım, hibe, satın alma ve bağış yoluyla gelen bu sikkeler tarihsel bir sıralamayla kataloglanmıştır. Emevi, Anadolu Selçuklu, Artuklu, Memlüklü, İlhanlı, Saruhanoğullları, Safevi ve Osmanlı dönemlerine ait oldukları anlaşılan sikkeler kullanıldığı malzemeye ve değerlerine göre dinar, dirhem, fels, akçe, mangır, kuruş, çeyrek gibi isimler almıştır. Genellikle üzerlerindeki hafif aşınmalar ve kopmalar dışında büyük ölçüde sağlam olan sikkelerin dönem özellikleri itibariyle diğer müze envanterleri ile karşılaştırıldığında az sayıda örnek olmasının dışında önemli bilgiler barındırdıkları anlaşılmaktadır. Bu anlamda burada elde edilen bilgilerin bölgenin tarihi geçmişşinin aydınlatılmasında önemli bir yere sahip olacağı anlaşılmaktadır.
Maydos Kilisetepe Höyüğü Bizans Dönemi sırlı seramikleri

Çanakkale İli'nin Eceabat İlçesi'nde bulunan Maydos Kilisetepe Höyüğü'ndeki kazı çalışmaları Çanakkale On Sekiz Mart Üniversitesi Arkeoloji Bölümü Öğretim Üyesi Doç. Dr. Göksel Sazcı başkanlığında 2010 yılında başlatılmış ve günümüzde kazı çalışmaları hala devam etmektedir. Kazı çalışmaları sırasında ortaya çıkarılan Bizans Dönemi sırlı seramik buluntuları çalışmamızın konusunu oluşturmaktadır. Söz konusu seramik buluntularından 140 tanesi bilimsel yöntemler kullanılarak malzeme, biçim ve bezeme teknikleri açısından incelenerek seramik gruplarına göre katalogları hazırlanmıştır. Höyüğün yüzeyi hem Bizans Dönemi'nde hem de günümüze yakın bir zamanda tahrip edilmesinden dolayı söz konusu seramikler dolgu toprak içerisinde ortaya çıkarılmıştır. Bu nedenle tabaka verileri tarihlendirmeye katkı sağlayamamaktadır. Seramiklerin tarihlendirilmeleri form, bezeme ve teknik özellikleri dikkate alınarak benzer örnekleriyle karşılaştırılarak yapılmıştır. Böylece Maydos Kilisetepe Höyüğü Bizans Dönemi Sırlı Seramikleri 9. - 15. yüzyıl aralığına tarihlendirilebilir. Çalışma kapsamındaki seramiklerimizin bazılarının iç ve dış yüzlerinde üçayak izleri görülür. Bu izler bölgede Bizans Dönemi'ne ait seramik atölyesinin olduğunu düşündürse de bölgede şu ana kadar böyle bir arkeolojik veriye ulaşılmamıştır.
İstanbul modern sanat müzesi koleksiyon yönetim politikası için bir model önerisi: Türk resminde 1950-1970 dönemi

İSTANBUL MODERN SANAT MÜZESİ KOLEKSİYON YÖNETİM POLİTİKASI İÇİN BİR MODEL ÖNERİSİ: TÜRK RESMİNDE 1950- 1970 DÖNEMİ 18. yüzyılda koleksiyonların kamuya açılmasıyla kurumsallaşmaya başlayan müzeler, 19 ve 20. yüzyıl boyunca hızlı bir değişim ve gelişim süreci içerisine girmişlerdir. 19. yüzyılın klasik müzecilik anlayışı, 20. yüzyılın ilk yarışma dek, müzelerin, toplumun dışında, 'fildişi kuleler' olarak algılanmasına neden olmuş, bunun sonucunda müzeler toplumla ilişkilerini gösteren eylemleri önemle ortaya koyarak, hem fiziksel hem düşünce olarak topluma daha da açılmışlardır. Müzecilik uygulamalarının karmaşıklaşmasına ve 'müze' kavramımn hızla değişmesine neden olan bu gelişimle birlikte, uygulamalarda 'yönetim' kavramı önem kazanmış, 'yönetim' 20. yüzyıl ortalarında müze faaliyetleri içinde en çok tartışılan konulardan biri haline gelmiştir. Müzelerde bilimsel yönetim teorilerinin uygulanmaya başlaması, müze yönetiminde radikal bir değişime neden olurken, koleksiyonlara ilişkin tüm faaliyetlerin, bir ve aynı hedefe yönelik gerçekleştirilmesi gereği, Koleksiyon Yönetiminde, müzeolojik çalışmalarda yeni bir kavram olarak ortaya çıkmıştır. Bugün, ziyaretçi ve iletişim temelli bir yaklaşımla, toplumla bütünleşmeyi hedefleyen müzeler artık; farklı kesimlerin ihtiyaçlarına duyarlı, toplumla mümkün olduğunca iletişim kuran, her yönüyle topluma açık, kamusal alanın demokratik kurumlarından biri olarak karşımıza çıkar. Koleksiyon yönetimi ve bunun yazılı bir beyanı olan koleksiyon yönetim politikaları ise, müzelerin bu hedeflerini gerçekleştirmede en önemli dayanaklarıdır. Bu çalışma kapsamında; koleksiyon yönetimi kavramı, işlevi, önemi, yönetim politikasının ana öğelerinin yam sıra, bu yeni kavramın hangi gereksinimlerden kaynaklandığım vurgulamak üzere, müzeciliğin tarihsel ve kavramsal gelişimi de ele alınmış; bu araştırmalar doğrultusunda bir koleksiyon yönetim politikası modeli oluşturulmuştur. Modelin, İSMV tarafından kurulması planlanan Istanbul Modern Sanat Müzesi örneğinde oluşturulması ise; koleksiyon yönetiminin Türkiye'deki müzelerde uygulanabilirliğini sınama olanağı sağlamıştır. Bunun yam sıra, bu yöndeki araştırmayla, yönetim politikasının müzeolojik çalışmalara katkısı ve özellikle müzenin toplumla bütünleşmesi açısından gereği de vurgulanmıştır.
Larisa kazıları: Tarihçe, bürokrasi ve mimari buluntulara ilişkin bilgiler

Bu çalışmada, bir Osmanlı ve Cumhuriyet kazısı olan Larisa çalışmalarının tarihçesi, Osmanlı ve Türkiye Cumhuriyeti bürokrasisi üzerinden anlatılmaya çalışılmış ayrıca Larisa'da ortaya çıkarılan mimari buluntulara ilişkin bilgiler derlenmiştir. Çalışmanın ilk bölümünde Larisa'nın hem tarihsel ve stratejik önemi, hem de buluntularının erken Yunan sanatı içindeki yeri üzerinde durulmuştur. Başbakanlık Osmanlı Arşivleri ve İstanbul Arkeoloji Müzeleri arşivinde yer alan yazışmalar ışığında yaklaşık kırk yıllık kazı ve araştırma süreci aydınlatılmaya çalışılmış ve buluntularla ilgili nasıl bir yol izlendiği incelenmiştir. Daha sonra, Larisa'nın mimari buluntularının hangi müzelere dağılmış olduğu tespit edilmiş ve İstanbul, İzmir ve Stockholm'de korunan mimari buluntu gruplarının özellikle sayısal durumu ele alınmıştır. Ortaya çıkarılan eserlerin nitelikleri mümkün olduğu oranda Larisa'daki yapılarla kurulmuş ilişkiler çerçevesinde- tanıtılmıştır. Çalışmada eserlere yönelik değerlendirme yapılmamış, mevcut çalışmalarla ilgili derleme yapılmıştır. Bu çalışmanın iki amacı vardır. Bunlardan biri Osmanlı döneminde başlayıp Cumhuriyet döneminde devam eden bir kazının tarihçesini aydınlatarak bürokratik/hukuksal anlamda ne gibi süreçlerden geçildiğini Larisa örneği bağlamında açıklamak, diğeri ise Larisa'nın erken Yunan sanatı için nasıl bir önem taşıdığını buluntular üzerinden ortaya koymaktır. Son olarak Larisa ile ilgili çalışmalar uzun bir süre yalnızca 1940- 41 ve 42 tarihlerinde çıkan üç yayınla sınırlı kalmıştır. Bu sebeple bu çalışmanın, şu an yürütülen yüzey araştırmalarına ve daha sonraki çalışmalara bir başvuru kaynağı teşkil etmesi de amaçlanmaktadır.
Ardahan ve Kars tabyaları

Ardahan ve Kars şehirleri, tarih boyunca Anadolu'nun Kafkaslara ve iç Asya'ya açılan kapısı ve kilit noktası konumunda olmuştur. Anadolu'yu ele geçirmek, Akdeniz'einmek isteyen devletlerin ilk hedefleri, bu şehirleri ele geçirmek olduğu için, sürekli istilalara uğramış, sık sık el değiştirmiştir. Türklerin Anadolu'yu fethinden sonra, İran ve Rusya gibi güçlü devletlerin, ardı arkası kesilmeyen saldırılarına karşı önlem almak amacıyla, Ardahan ve Kars illeribirçok defa tahkim edilerek, savunmaları güçlendirilmiştir. 1720 yılından itibarenErzurum'la beraber Kars ve Ardahan kentleri, Avrupa'da geliştirilerek kullanılan, modern istihkamlar gibi savunma yapılarıyla donatılmaya başlanmıştır. Özellikle Rustehdidini bertaraf etmek maksadıyla, Kars ve Ardahan şehirleri, çok sayıda tabyalıtahkimatla güçlendirilmiştir. Erzurum'la birlikte, Ardahan ve Kars'ın tahkimatı için, komisyonlar kurulmuş, Önemli ölçüde insan ve maddi gücünün yanı sıra, Avrupalı subay ve mühendislerdeçalıştırılmıştır. Tabya inşaatlarında, genelde çevrelerinde bulunan malzemeler kullanılmıştır. Ağırlıklı olarak kullanılan taş, tuğla ve toprağın yanı sıra, ahşap ile alçıya da yer verilmiştir. Günümüzde birçoğu sağlam olan ve halen askeriye tarafından kullanılan tabyalarınbir kısmı, orijinal özelliklerini korumaktadırlar. Batılılaşma dönemiyle Osmanlı Devleti'nde kurulmaya başlayan, çok programlı büyük askeri kışlaların bir uzantısıkonumundaki tabyalar, askeri mimariye farklı yenilikler getirmiştir.
Söğüt ve çevresi sivil mimari örnekleri

Bu tezde, Bilecik ili Söğüt ilçesinde bulunan sivil mimari yapıları incelenmiştir. Tez çerçevesinde; Söğüt merkezinde kültür varlığı olarak kabul edilmiş iki ev, iki okul, üç çeşme, bir hükümet binası ve bir de müze, Söğüt yakınlarındaki Bedi Köyü'nde ise iki ev ve bir okul kapsam içine almıştır. Tezin 1. bölümünde Söğüt'ün coğrafi durumu, tarihi, demografik ve sosyal yapısı hakkında kısa bir bilgi verilmekte, 2. bölümde tez konusunu oluşturan sivil mimari örneklerinin Türk sanatı içerisindeki gelişimi incelenmektedir. Bir sonraki bölümde katalog oluşturularak, önce Söğüt ilçe merkezinde bulunan, sonra da Bedi Köyü'nde yer alan yapılar etraflıca tanıtılmıştır. Çalışmanın neticesinde, incelenen evlerin şehir merkezinde ve köyde yer almalarına rağmen bazı ortak özellikler taşıdığını, yine bulundukları konumlar sebebiyle farklılıklarının da olduğu görülmüştür. Bu benzerlik ve farklılıklar, Bilecik yöresindeki diğer ev mimarisiyle mukayese edildiğinde de dikkat çekmektedir. Söğüt ilçe merkezinde bir külliye içinde bulunan İdadi ve Darüleytam'ın birbirlerinden yapıca farklı ve ortak yönlerinin bulunduğu ortaya konmuştur. Bedi Köyü'nde yer alan okulun, döneminin inşa mantığına uygun yapıldığı belirtilmiş ve mimari bakımdan genişçe tanıtılmıştır. Gene bu yapıların Bilecik bölgesindeki diğer okul mimarisi ile ortak ve benzer yönlerine işaret edilmiştir. Ele alınan çeşmelerin yapı, konum ve kullanım farklılıklarının bulunduğu ortaya konmuş ve üzerlerindeki bezeme özelliklerinin farklılıkları ve ortak yönleri hakkında bilgi verilmiştir. Söğüt ilçe merkezinde günümüze ulaşmamış olan Hükümet Konağı'nın dönemin Anadolu coğrafyasında inşa edilen diğer devlet binalarıyla ortak özelliklere sahip olduğu belirtilmiştir. Günümüzde Söğüt Müzesi olarak kullanılan yapının, geleneksel konut mimarisine uygun tarza inşa edilmiş olduğu görülmüştür. Son olarak, Söğüt ve çevresinin Osmanlı İmparatorluğu'nun kurulduğu topraklar olması sebebiyle önem arz ettiği ve burada yer alan yapıların dini ve sivil mimari örneklerin etraflıca incelenmesinin gerekliliği belirtilmiştir.
Geç Osmanlı merkezi yönetim mimarisi

Batılılaşma, daha genel anlamda modernleşme dönemi, Osmanlı yönetiminde iki yüzyıl boyunca devam etmiştir. Devlet eliyle düzenlenen yenileşme hareketleri içinde, öncelikle yönetimi merkezileştirme çalışmaları sonucu Babıali'nin yapısı değişmiş, yeni nezaretler kurulmuş ve böylece Osmanlı devletinin ilk resmi yapıları ortaya çıkmıştır. Bu çalışmada, Osmanlı devletinde 18. yüzyılda başlayan ve 19. yüzyılda hızla değişen yönetim sistemine bağlı olarak ortaya çıkan ve aynı zamanda Osmanlı mimarlık tarihi acısından da önemli bir gelişme olan merkezi yönetim mimarisinin incelenmesi amaçlanmıştır. Bu çalışma bağlamında Babıali başta olmak üzere on beş farklı nezaret yapısının incelenmesi sağlanmıştır. Yapıların dönemine ait eski fotoğrafları taranmıştır ve bu binaların günümüze ulaşanlarının eski ve yeni mimari durumları tartışılmıştır. Babıali'nin diğer yapılara göre daha köklü geçmişşe sahip olması aynı zamanda daha kompleks bir yapıya sahip olması yine Osmanlı imparatorluğunun ilk resmi binası olma özelliğiyle de tez kapsamında daha geniş yer tutmuştur. Osmanlı devletinde yer almış diğer nezaretler ve bu nezaretlerin bina kullanım trafiği ortaya çıkarılmıştır.
Karaman'da Karabaş Veli Külliyesi

Anadolu Türk mimarisi içinde dini yapıların önemli bir grubunu tarikat yapıları oluşturmaktadır. Tarikat yapılarının belli bir tarikata bağlı dervişlerin bir arada yaşadıkları, dini ibadet, ayin yaptıkları ve yolcuları misafir ettikleri bir dini kuruluş oldukları göz önüne alınırsa, her dönemde bazı farklarla aynı görevleri yaptıkları ve bu göreve uygun bir teşkilata sahip oldukları düşünülebilir. Aynı zamanda bu yapılar şeyh ve dervişler aracılığı ile toplumsal bir görev üstlenmişlerdir. Bütün tarikatların amacı Allah'a ulaşmaktır. Bu amaç için izlenen yollarda farklılıklar olması, yapıların da değişik biçimlenmesini sağlamıştır. Bu sebeple tarikat yapılarında belli bir sınıflama ve sınırlandırma yapmak oldukça güçtür. Halvet, bireyin tek başına dünya ile ilişkisini keserek, bütün düşünceleri ile Allah' ulaşmasıdır. Halveti Tarikatında esasında kişinin tek başına halvete çekilmesi dışında toplu zikirlerin de yapılması, yapılardaki mekanların biçimlenmesinde eyvan, hücre ve ortak kullanım alanı olan bir merkezi mekanı oluşturmuştur. Orta mekanın etrafında yer alan hücreler bütün Halveti tekkelerinde olduğu gibi halvet hücresi olarak konumlanmıştır. 14. yüzyılda Karamanoğulları Beyliğinin Anadolu'daki, etkinliği, Karaman, Konya çevresinin hareketliliği içerisinde Halveti Tarikatı ve tarikatın bir yapısı olan Karaman Karabaş Veli Tekkesi'nin işlevi tartışılarak bu çalışmada çözümlenmeye çalışılmıştır.
12. ve 15. yüzyıllarda Türk tasvir sanatlarında musıkı aletleri

'12. ve 15. Yüzyıllar Arası Türk Tasvir Sanatlarında Musiki Aletleri' başlıklı bu çalışma, konumuzu kapsayan zaman içinde, Türk musikisinin ve sazlarının gelişimi hakkında somut bilgiler elde etmeyi amaçlamaktadır. Çalışmanın birinci bölümünde Türk Musıkısi'nin gelişim çağları ve kullanılan musiki aletlerinin üzerinde genel olarak durulmuştur. İkinci bölümde, Türk minyatür, maden, çini ve kabartma sanatlarının gelişimi ele alınmıştır. Üçüncü bölümü oluşturan katalogumuzda, Türk minyatür, maden, çini ve kabartma örneklerini zaman sıralamasına göre verdik. Katalogumuzda bulunan 50 eserde toplam 99 adet saz bulunmaktadır. Bunlardan 30 adeti vurmalı saz, 18 adeti üflemeli ve 51 adeti de tellidir. Katalogdaki 22 çeşit sazın adlan ve sayılan şöyledir; 16 çeng, 14 def, 7 lavta, 7 kaval, 7 nefir, 6 bendir, 6 burgu, 6 ud, 4 şahrud, 4 tanbura, 3 koltuk davulu, 3 rebab, 3 zil, 2 dombra, 2 kös, 2 nakkare, 2 ney, 1 davulbaz, 1 düdük, 1 kürenay, 1 morin huur, ve 1 zurna. 12. yüzyıla ait minyatür hiç yoktur. Bu yüzyıla ait eserlerden biri Artuklu aynası, diğeri Fatimilere ait fildişi kabartmadır. Aynada bir ud, bir zurna görülürken, fildişi kabartma üzerinde üç lavta, bir ud ve bir zurna vardır. 13. yüzyıla ait toplam 12 minyatürde, 35 adet saz mevcuttur. Bu sazların çeşitleri ve sayılan şöyledir; 6 burgu, 1 çeng, 3 def, 3 kaval, 2 nefir, 2 ud, 3 koltuk davulu, 3 zil, 2 dombra, 2 kös, 3 nakkare, 1 davulbaz ve 1 düdük. Bu döneme ait bir kabartmada ud, bir keramikte çeng, bir çinide lavta ve 6 maden eser üzerinde 3 ud, 1 lavta, 1 bendir ve bir çeng bulunmaktadır. 14. yüzyıla ait üç minyatürde 1 def, 1 dombra, 1 çeng ve bir nefir vardır. 15. yüzyıla ait 24 minyatürde ise 12 çeng, 1 1 def, 2 ney, 4 şahrud, 4 tanbura, 3 bendir, 3 kaval, 1 lavta, 1 kürenay ve 1 morin huur göze çarpar. Minyatürlü el yazmaları, her ne kadar dünyanın dört bir yanına dağılmış da olsa, bu alanın orijinal belgeleri hakkındaki malumatın, daha kolay elde edilir bir hale getirilmesi ve araştırılması, kültürel ve sanatsal kimliğimizin temellerini kuvvetlendirecektir.
Sultanhanı yöresi düz dokuma yaygıları

Dokuma sanatı insanoğlu için her zaman ilgi çekici olmuştur. Dokumacılık için ilk örnekler ise, doğada bulunan hayvanların yünlerinin kullanılmasıyla dokunmuştur. Hayvan postu yerine dokumanın kullanılması ise, sanatsal yaratıcılığın göstergesidir. Çatalhöyük'te ele geçirilen bez parçaları dokumacılık tarihinin ne kadar eskilere dayandığını bizlere göstermektedir. Türklerde kaynağını başta Orta Asya'dan almak üzere, Anadolu, Selçuklu, Beylikler ve Osmanlı Döneminden alan düz dokumalarımız günümüze kadar gelerek değerini korumuştur. Düğümlü halı dışında kalan, enine ve dikey, iki veya daha fazla iplik grubunun birbiri arasından farklı şekillerde geçirilmesi ile ortaya çıkan ürüne düz dokuma yaygı denilmektedir. Aksaray Sultanhanı yöresi heybe, çuval, tuzluk, beşik örnekleriyle çalışmamıza konu olmuştur. Örnekler, katalog bölümünde tasniflenmiş, fotoğrafları, çizimleri gösterilmiş ve ayrıntılı bilgileri verilmiştir. Çalışmanın giriş bölümünde; araştırmanın amacı ve önemi, kapsamı, yöntemi, konu ile ilgili yayın ve araştırmalar, ikinci bölümde; dokuma ve düz dokuma yaygının tanımı, dokuma ve düz yaygının tarihsel süreç içerisinde gelişimi, düz dokumaların dönemsel kaynakları, Türk El Dokumacılığında yanış, boya-boyarmadde ve mordanlar ile ilgili bilgiler, üçüncü bölümde; Sultanhanının tarihçe, coğrafi konum, nüfus, ekonomik bilgilerinin yanı sıra, dokumanın hammadde, teknik, yapım aşamaları, çeşitleri, kullanım alanları gibi bilgilerin elde edildiği Sultansaray kurumundan bahsedilmektedir. Ardından katalog, değerlendirme ve sonuç, bibliyografya ve ek yer almaktadır.
Osmanlı Seraskeri binası ve Seraskeri köşkleri dekorasyonu üzerine bir araştırma

Binası ve Seraskeri Köşkleri, stanbul, Süleymaniyemahallesinde II. Beyazıt Külliyesi ve Süleymaniye Külliyesi'nin arasında yer almaktadır. Yapı, 1864 -1866 arasında inşa ettirilmiştir. Beyazıt meydanınabakan ana giriş kapısı ve iki yanına simetrik kuruluşlu köşkler bir bütün olarak tasarlanmıştır. Seraskeri binası ana giriş kapısının kuzeyinde yer almaktadır. Kuzeydeki Süleymaniye kapısı, Doğudaki Vezneciler kapısı ile BatıdakiMercan kapısı ikinci dereceden öneme sahip kapılardır. Mimarı olarak Bourgeois, Mühendis Bekir Paşa ve Sarkis Balyan'ın adı geçmektedir. Ancak uygulamayı Ali Paşa yürütmüştür. Bina eminliğiniAltunizade smail Zühtü Paşa yapmıştır. Ana giriş kapısı, üç açıklıklı ana kütle ve iki yanında simetrik yerleşimlimazgallı birimlerden oluşmaktadır. Köşkler, ana giriş kapısının doğu ve batısında simetrik olarak yer almaktadır. Doğudaki köşk Şehzadeler Dairesi, batıdaki köşk Biniş Dairesi olarak inşa edilmiştir. Plan ve mimari özellik bakımından iki yapı da birbirinitekrarlamaktadır. Yapı, bodrum kat ve giriş kat olarak iki katlı planlanmıştır. Köşkler, geleneksel dört eyvanlı plan şemasına sahiptir. Güney eyvanı dışataşkındır. Giriş dilimli atnalı kemer formunda üç açıklıklıdır. Yan cepheler ve güney cephesi atnalı kemerli düzenlemeye sahiptir. Saçak bölümündepalmetli friz yer almaktadır. Serakeri binası doğu-batı yönünde gelişen enine dikdörtgen bir yapılanmaya sahiptir. Zemin kat dahil üç katlı olarak tasarlanmıştır. Dörtyönde simetrik kuruluşlu birer giriş kapısı bulunmaktadır. Üç kademelitasarlanmış cephe yuvarlak ve yaya kemerli pencere düzenlemesine sahiptir. Yapıların iç dekorasyonunda yoğun bir bezeme görülmektedir. Duvar ve tavan yüzeyleri boşluk kalmayacak biçimde bezenmiştir. Üslup olarakOryantalizm'in etkisi dikkat çekerken, bezeme detayları içinde geleneksel süsleme anlayışını yansıtan unsurlara da rastlanmaktadır. Bununla birlikteSeraskerlik Binası cephe düzenlemesinde ve iç bölümde görülen mimariplastikte Neo-Rönesans üslubu görülürken, galeri ve birkaç odada Barok üsluplu bezemeler görülmektedir. Gerek mimari yapılanma, gerek dekorasyon anlayışı içinde görülen çeşitlilik nedeniyle Seraskerlik Binası ve köşklerinin Oryantalizmin egemen olduğu eklektik bir bezeme üslubuna sahip olduğunu belirtmek mümkündür.