turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Çocukluk çağı karaciğer nakil hastalarında posttransplant infeksiyonlar

AMAÇ: Pediatrik karaciğer nakil hastalarında nakil sonrası saptanan infeksiyonlar, bunlara ve mortaliteye etki eden faktörlerin retrospektif olarak değerlendirilmesi amaçlanmıştır. YÖNTEM: İTF Hepatopankreatobiliyer Cerrahi Bilim Dalı tarafından 1998- 2011 tarihleri arasında karaciğer nakli yapılan ve Çocuk Gastroenteroloji ve Hepatoloji Bilim Dalı tarafından izlenen 73 hasta çalışma grubunu oluşturdu. Vakaların nakil sonrası izlemi nakil sonrası 1 ay, nakil sonrası 2-6. aylar arası ve nakil sonrası 6. aydan sonra olmak üzere üç gruba ayrıldı. Nakil sonrası saptanan infeksiyonlarla ulaşılabilen veriler arasındaki ilişki istatiksel olarak değerlendirildi. BULGULAR: Çalışmaya alınan 73 hastaya 76 karaciğer nakil operasyonu uygulandı. Vakaların (46 kadın / 27 erkek) nakil yaşı 4.3- 212 ay arası, VKİ'leri 11.48-46. 88 kg/m 2 arası, Child-Pugh skorları 5-13 arası, nakil öncesi hastanede kalış süreleri 1-267 gün arasındaydı. Metabolik hastalıklar en sık rastlanan nakil endikasyonuydu. Vakaların %77.6'sında canlı donör kullanıldı. Hastalar, nakil sonrası 1-45 gün arası YBÜ'de, 2-153 gün arası serviste izlendi. Takipte hastaların %30.3'ünde rejeksiyon gelişti. Nakil sonrası mortalite %8.2 saptandı. Nakil sonrası 1. ayda gram pozitif bakteriler sık saptanırken sonraki izlemde yerini gram negatif bakteriler aldı. Serolojik olarak en sık CMV infeksiyonu saptandı. Mantar infeksiyonu saptanan vakalarda Candida albicans izole edildi. Hastaların nakil öncesi tanıları, birincil özellikleri, profilaksi seçimi ve nakil sonrası özelliklerinin infeksiyon gelişimine etkisi gösterilemedi. Nakil sonrası YBÜ'de ve serviste yatış süresinin bakteriyel infeksiyonlarla ilişkili olduğu gösterildi. YORUM : Nakil sonrası infeksiyon oranları ve mortalite daha önce yapılmış olan çalışmalara benzer bulundu. Nakil sonrası hastanede kalış süresinin uzaması bakteriyel infeksiyon sıklığını arttırmaktadır. Bu da invaziv işlemlerin ve dirençli mikroorganizmalarla temasın fazlalığı ile açıklanabilir.
Tip-1 diyabetli çocuk ve adölesanlarda ağız ve diş sağlığı bulgularının longitidunal olarak değerlendirilmesi

Amaç: Tip 1 DM'li çocuk ve adölesan hastaların, ağız hijyeninin ve diş-çevre dokularının, klinik, mikrobiyolojik durumlarının başlangıç, 6. ay skorlarının takibi- değerlendirilmesi ve sağlıklı kontrol grubu bireylerle karşılaştırılmasıdır. Yöntem: Yaşları 7-16 (ort yaş: 11 ,066 2,56) olan 106 (57 kız ve 49 erkek) tip 1 DM'li ve yaşları 7-15 (ort yaş: 10 ,812 1,8) olan 32 (15 kız 17 erkek) sağlıklı çocuk çalışmaya dahil edilmiştir. Tip 1 DM'li hastalar ve sağlıklı kontrol grubunun başlangıç DMF-T, plak, diş taşı ve gingival indeks, OHI, tükürük akış hızı, tükürük tamponlama kapasitesi ve tükürük S. mutans ve Laktobasil değerleri kaydedilmiştir. Oral hijyen eğitimleri verilip gerekli dental tedavileri için yönlendirilen tip 1 DM'lilerin altıncı ayda aynı parametreleri tekrar değerlendirilmiş ve elde edilen veriler karşılaştırılmıştır. Bulgular: Çalışma grubunun plak/diş taşı/gingival indeks, OHI ve tükürükteki S. mutans ve Laktobasil miktarı kontrol grubundan istatistiki olarak anlamlı derecede yükek bulunmuştur. Çalışma grubunun 6 ay sonraki plak/diş taşı/gingival indeks, OHI değerlerinde başlangıç değerlerine göre anlamlı bir iyileşme görülmüş olup, kontrol grubu değerleri ile arasındaki istatistiksel farklılık ortadan kalkmıştır. Çalışma grubu tükürük tamponlama kapasitesinin altıncı ayda arttığı tespit edilmiştir. Tükürük akış hızı kontrol grubunda tip 1 DM'lilerden daha yüksek bulunmuştur. Tükürükteki S. mutans ve Laktobasil miktarının başlangıç ve 6. ay değerleri arasında isatatistiki olarak anlamlı derecede bir farklılık bulunmamıştır. Sonuç: Tip 1 DM'li çocuk ve adölesanların oral hijyen durumu istatistiki olarak anlamlı ölçüde iyileşmiş ve sağlıklı kontrol grubunun skorlarıyla aynı seviyeye gelmiştir. Bu nedenle sistemik hastalıkların tedavisi yanında, dental durumun da takip ve kontrol altında tutulması gerekliliğine dikkat edilmelidir.
Türkiye'de kayıtdışı çocuk istihdamı

Sürekli gelişmekte olan dünyamızda ve gelişmiş olan ülkelerde ekonominin ve istihdamın özellikle 1970'lerden sonra gittikçe daha yoğun biçimde ' enformel sektör istihdamına' yöneldiklerine dair çeşitli gözlemler yapılmaktadır. Gelişmiş olan batı ülkelerinde enformel ekonomi ve istihdam yaklaşık olarak % 10'lar seviyesinde iken, gelişmekte olan dünya ülkelerinde ise enformel ekonomi ve istihdam % 50'ler seviyesinde bulunmaktadır. İstihdam açısından böyle bir oluşum, bir yandan çalışanların sağlık ve haklan yönünden güvencesiz kalmasına, yoğun bir biçimde çocuk, kadm işçi, kaçak işçi istihdam edilmesi yolu ile bu çalışanların korumasız bir şekilde kalmasına yol açarken, diğer yandan devlet, çeşitli hizmetler sunabilmesi için kendisine gelmesi gereken vergi ve finansman kaynaklarından mahrum bırakılmakta, kamu açıklan büyümekte, sosyal güvenlik sistemi ise yeterli mali destekten yoksun bırakılmaktadır. Bu durumda formel ekonomi ve formel istihdam haksız bir rekabetle karşı karşıya kalmaktadır. Bunun neticesinde de formel sektörden enformel ekonomi ve enformel istihdama kayma eğilimleri artmaktadır. Böylece tüm ekonomik yapıda bir bozulma meydana gelmektedir. Ülkemizde bu alanı kapsayan tartışma ve çalışmalar son yıllarda 'Kayıtdışı Ekonomi' kavramı çerçevesinde kısmen yapılmaktadır. Fakat konuya geniş açıdan bakıldığında enformel sektör ve enformel istihdam boyutlan içerisinde ele alınıp detaylı araştırma ve yayınlara rastlanmamakla beraber özellikle küçük işletmelerde çalıştırılan çocuk işçiler üzerinde değişik çalışmalara rastlanmaktadır. Bu konulan gelişmiş ülkeler, gelişen ülkeler ve Türkiye boyutuyla ele alınarak yapmaya çalıştığım bu çalışmamda bana yardımcı olan Arş. Gör. Tuncay GÜLOGLU ve Arş. Gör. Tuncay YTLMAZ ile benden desteğini esirgemeyen sayın Prof. Dr. Cihangir AKIN hocama ve sevgili eşime teşekkür ediyor ve şükranlarımı sunuyorum. VI
Temel psikomotor becerilerin gelişimine farklı eğitim kurumları ve deneklerin özlük niteliklerine bağlı değişkenlerin etkisi

Bu araştırmada 6 yaş çocuklarında psikomotor gelişim becerileri üzerine bazı değişkenlerin etkisi incelenmiştir. Araştırmanın bağımlı değişkeni psikomotor gelişim becerisidir. Bağımsız değişkenleri ise daha önce herhangi bir okul öncesi eğitim kurumuna gidilip gidilmemesi, daha önce gidilen okul öncesi eğitim kurumunun resmi veya özel olması, Temel kabiliyet puanı, cinsiyet, kardeş sırası, annenin çalışıp çalışmaması ve el tercihidir. Araştırmanın evrenini 2001- 2002 öğretim yılında Konya İl Milli Eğitim Müdürlüğüne bağlı resmi-özel anaokulu ve anasınıflarına devam eden 1996 yılı doğumlu 6 yaş öğrencileri oluşturmaktadır. Araştırmanın örneklemi Konya İl Milli Eğitim Müdürlüğüne Bağlı resmi-özel anasınıfı ve anaokullarından 12 okul küme örnekleme yöntemiyle seçilmiştir. Yine her okuldan birer sınıf küme örnekleme yöntemi ile 92'si kız, 92'si erkek olmak üzere 184 öğrenci seçilerek oluşturulmuştur. Çocukların psikomotor gelişim becerisi, 'LOS KF 18' ölçeği ile ölçülmüştür. Çocukların zeka puanı, 'TKT 5-7' ölçeği, el tercihleri ise 'Lateral izasyon' ölçeği ile ölçülmüştür. Psikomotor gelişimi ölçeğinden elde edilen puanlara bağımsız değişkenlerin etkisi 'en küçük kareler metodu' ile incelemiştir. Araştırmadan elde edilen bulgular, maddeler halinde aşağıda özetlenmiştir. 1) Daha önce okul öncesi eğitim kurumuna giden çocuklar ile gitmeyen çocuklar arasında psikomotor gelişimi açısından fark gözlenememiştir (P>0.05). 2) Resmi okul öncesi eğitim kurumuna giden çocukların psikomotor gelişim puan ortalaması özel okul öncesi eğitim kurumuna giden çocukların psikomotor gelişim puan ortalamasında büyüktür (P<0.05). 3) Zeka puanı çocukların psikomotor gelişimini etkilemektedir. Alt grup temel kabiliyet puanına sahip çocukların psikomotor gelişim puan ortalaması, orta ve yüksek zeka düzeyine sahip çocukların psikomotor gelişim puan ortalaması arasındaki fark 0.05 düzeyinde anlamlıdır (p<0.05). Orta grup temel kabiliyet puanına sahip çocukların psikomotor gelişim puan ortalaması ile üst grup temel kabiliyet puanına sahip çocukların psikomotor gelişim puan ortalaması arasındaki fark anlamlı değildir (P>0.05). 4) Kız ve Erkek çocukların arasında psikomotor gelişim puan ortalamaları açısından önemli bir fark tespit edilememiştir (P>0.05) 5) Kardeş sırası psikomotor gelişim üzerinde etkili değildir (P>0.5). 6) Çalışan annelerin çocuklarıyla çalışmayan annelerin çocuklarının psikomotor gelişim puan ortalamaları arasındaki fark önemli değildir. 7) El tercihi psikomotor gelişim becerisi üzerinde etkilidir. Sol elini kullanan çocukların psikomotor gelişim puan ortalaması sağ elini kullanan çocukların psikomotor gelişim puan ortalamasından büyüktür (PO.05). II
Mustafa Ruhi Şirin'in çocuk edebiyatına dair görüşleri ve eserleri

Bu tezde, Mustafa Ruhi Şirin'in çocuk edebiyatına dair görüşleri ve çocuklar için yazdığı eserleri incelenmiştir. Mustafa Ruhi Şirin, otuz yılı aşkın zamandır çocuk meseleleri ve çocuk edebiyatı hakkında çalışmış, bu konudaki birikim ve deneyimlerini kaleme almıştır. O, hem çocuk edebiyatına dair görüşlerini dile getirdiği fikri eserler, hem de çocuklar için şiir, masal, hikaye ve mektup türlerinde edebi eserler vermiş bir yazardır. İşin teorik kısmı üzerine fikirlerini belirtip yöntemler ortaya koyan Şirin, öne sürdüğü teori ve yöntemleri edebi eserlerinde uygulamasıyla dikkate değer bir kişiliktir. Çalışmamız üç bölümden oluşmaktadır: Birinci bölümde, Batı'da ve Türkiye'de çocuk edebiyatının ortaya çıkışı ve gelişimi ele alınmış, Mustafa Ruhi Şirin'in eserleri ve Türk çocuk edebiyatına katkıları anlatılmıştır. İkinci bölümde, Şirin'in eserlerinden derlediğimiz görüşleri, çocuğa dair görüşler ve çocuk edebiyatına dair görüşler olarak iki başlık altında incelenmiştir. Üçüncü bölümde, yazarın çocuklar için kaleme aldığı edebi eserler, türlerine ve temalarına göre değerlendirilmiştir. Tezin amacı, Mustafa Ruhi Şirin'in Türk edebiyatının giderek zenginleşen ve fonksiyon kazanan bir damarı olan çocuk edebiyatı içerisindeki yerinin saptanmasıdır.
Aile yaşam doyumuyla çocuk yaşam kalitesi arasındaki ilişki

Bu araştırmada ebeveynlerin aile yaşam doyumuyla çocukların yaşam kalitesi arasındaki ilişkiyi incelemek amaçlanmıştır. Araştırmanın çalışma grubu anasınıfı ve anaokuluna devam eden 4-5- 6 yaş çocuklar (n=194) ve onların ebeveynlerinden oluşmaktadır. Çalışma verileri 'Aile Yaşam Doyum Ölçeği, Kid KINDL Yaşam Kalitesi Ebeveyn Ölçeği ve Kid KINDL Çocuk Ölçeği (4 6 yaş)' olmak üzere üç farklı ölçüm aracı kullanılarak toplanmıştır. Ebeveynlerin algılanan yaşam doyumunu belirlemek için Aile Yaşam Doyum Ölçeği kullanılmıştır. Ebeveynlerin çocukların yaşam kalitesine ilişkin bildirimlerini almak için Kid KINDL Yaşam Kalitesi Ölçeği, 4-6 yaş çocukların kendi yaşam kalitesi algılarını belirlemek için de Kiddy-KINDL 4-6 yaş çocuk formu kullanılmıştır. Elde edilen yanıtlar kodlanarak istatistik programına aktarılmıştır. Araştırma sorularına bağlı olarak frekans ve yüzde gibi betimsel istatistikler yapılmış, ayrıca pearson korelasyon, t testi ve anova kullanılmıştır. Çalışmadan elde edilen bulgularda katılımcıların aile yaşam doyumlarının ve çocuk yaşam kalitesinin ortalamanın üzerinde olduğu tespit edilmiştir. Ayrıca aile yaşam doyumu ile çocuk yaşam kalitesi arasında bir istatistiksel olarak anlamlı bir ilişki olmadığı görülmüştür. Buna ek olarak aile doyumunda ebeveynlerin eğitim düzeyi, çalışma durumu, yaşı, ailenin çocuk sayısı, sahip olunan çocuklarının yaşı ve ailenin ortalama geliri gibi sosyo-demografik değişkenlere göre istatistiksel olarak anlamlı bir farklılık göstermediği belirlenmiştir. Çocukların yaşam kalitesi algılarında da cinsiyet, yaş ve çocuğun doğum sırası sosyo-demografik değişkenlere göre istatistiksel olarak anlamlı bir farklılık göstermediği belirlenmiştir. Elde edilen bir diğer sonuç da çocukların yaşam kalitesine ilişkin bildirimlerinin yetişkinlere göre daha yüksek olduğudur.
Sokağın günümüz koşullarında çocuk oyun alanı olarak ele alınması ve değerlendirilmesi

Günümüzde motorlu araç trafiğinin sokakları esir alması sonucu çocuklar sokakta oyun oynayamaz duruma gelmiştir. 19. yüzyıl sonlarına doğru çocuklar için özelleşmiş çocuk oyun alanları oluşturulmaya başlanmış, ancak bu oyun alanlarının ulaşımının problemli olması ve çocukların yaratıcı oyun oynama olanaklarını kısıtlaması nedenleri ile bu çözüm uzun süre geçerli olmamıştır. Çocuklar evlerinin yakınlarındaki sokaklarda kendi oyun alanlarını yaratmak durumunda kalmış, ancak bu durumda da sokaklarda artan motorlu araç trafiği ve sokakların barındırdığı tehlikeler aileler için rahatsız edici faktör olmuştur. Bugün, çocuklar dış mekanda oyun oynamak yerine, daha çok içe dönük bir oyun anlayışı ile yetişmekte, sokağın avantajlarından mahrum olmaktadır. Bu şekilde içe dönük bir oyun anlayışı çocuğun gelişimine olumsuz yönde etki etmekte, onun yaratıcılığını kısıtlamakta, sosyalleşmesine engel olmaktadır. Avrupa'da yapılan araştırmalar, dış mekanlarda oynanan oyunların çocuk gelişimini ve yaratıcılığını iç mekana göre daha çok desteklediğini göstermektedir. Sokakların çocuk gelişimi için önemi göz önünde bulundurularak Avrupa'da ve birçok ülkede çeşitli çalışmalar yapılmaktadır. Bu çalışmalarda amaç, çocuklara konut bölgelerindeki sokaklarda oyun alanları sağlamak, sokağı tüm topluma hizmet eden bir sosyal platform olarak değerlendirmektir. Türkiye'de de sokaklar bu bakış açısı ile yeniden ele alınmalıdır. Çocuk gözü ile yeniden değerlendirilmeli ve iyileştirilmelidir. Çocuklar için ve çocuklarla birlikte tasarlamak, geleceğin yetişkinleri olan çocuklarımıza daha iyi bir kent sunmak için öncelikli yapılması gerekenler arasında yer almaktadır.
Obstetrik brakiyal pleksus paralizisi olan çocuklarda kasların viskoelastik özellikleri ile motor fonksiyonları arasındaki ilişkinin araştırılması

Delioğlu, K. Obstetrik Brakiyal Pleksus Paralizisi Olan Çocuklarda Kasların Viskoelastik Özellikleri İle Motor Fonksiyonları Arasındaki İlişkinin Araştırılması. Hacettepe Üniversitesi Sağlık Bilimleri Enstitüsü, Fizik Tedavi ve Rehabilitasyon Programı Yüksek Lisans Tezi, Ankara, 2015. Bu çalışmanın amacı, obstetrik brakiyal pleksus paralizisi olan çocuklarda kasların viskoelastik özellikleri ile motor fonksiyonları arasındaki ilişkinin ve etkilenen tarafın kaslarının viskoelastik özellikleri ile sağlıklı tarafın kaslarının viskoelastik özellikleri arasındaki ilişkinin araştırılmasıdır. Çalışmaya, Narakas'ın klinik sınıflama sistemine göre Tip 2a ve Tip 2b klinik tipinde yer alan, 1-36 ay yaş aralığında, 61 obstetrik brakiyal pleksus paralizili olgu dahil edildi. Çalışma vaka kontrol çalışması olarak planlandı. Hastaların motor fonksiyonlarının değerlendirmesinde, Aktif Hareket Skalası ve Gilbert'in Dirsek Hareketleri Değerlendirme sistemi kullanıldı. AHS kullanılarak, omuz fleksiyon ve abduksiyon, dirsek fleksiyon ve ekstansiyon, el bileği fleksiyon ve ekstansiyon hareketleri; Gilbert'in Dirsek Hareketleri Değerlendirme Sistemi kullanılarak ise dirsek fleksiyon ve ekstansiyon hareketleri ile dirsek ekstansiyon defekti değerlendirildi. Hastaların, deltoid, biceps brachii, triceps brachii ve ekstensor carpi radialis longus brevis kaslarının viskoelastik özelliklerinin ölçümü Myoton- 3 myotonometrik ölçüm cihazı yapıldı. Kasların tonusu, elastisitesi ve sertliği etkilenen taraf ve sağlam taraf olmak üzere bilateral olarak değerlendirildi. Değerlendirmeler sonrasında, hastalar 1-5 ay, 6-24 ay, 25-36 ay, 1-36 ay yaş grupları ve klinik tiplerine göre gruplandırılarak veriler analiz edildi. Kasların viskoelastik özellikleri ile motor fonksiyonları arasında ilişki olduğu görüldü (p<0.05). Etkilenen taraf ile sağlam tarafın kaslarının viskoelastik özelliklerinin karşılaştırmasında ise, iki taraf arasında 1-5 ay ve 6-24 ay yaş aralıklarında fark gözlenirken (p<0.05), 24-36 ay yaş aralığı ve 1-36 ay yaş aralığındaki tüm olguların dahil olduğu analizde fark gözlenmedi (p>0.05). Doğumdan sonraki ilk 24 aylık zaman diliminde gözlenen viskoelastik özellik farkının, 36. aya yaklaştıkça kapanması nedeniyle, ilk 24 ay içerisinde yapılacak tedavilerin önemli olduğu düşünülmektedir.
Düzenli yüzme antrenmanı yapan çocukların antropometrik gelişimlerinin incelenmesi

Araştırmada, 9-11 yaş grubu yüzücülerin düzenli antrenman yapmaları sonucunda antropometrik gelişim düzeylerinin incelenmesi amaçlanmıştır. Araştırmaya 9 yaş grubundaki çocuklardan 25 kız ve 25 erkek olmak üzere 50 denek gönüllü olarak katıldı. Araştırmada deneklerin, fiziksel değerleri ve antropometrik özellikleri ölçüldü. İstatistiki analizler için SPSS adlı programdan grup içi karşılaştırmalar için Paired Sample T testi ve gruplar arası karşılaştırmalar için Independent 't' testi kullanıldı. Gönüllüler alınan ölçümler; Boy uzunluğu, kulaç uzunluğu, vücut ağırlığı, kalça çevresi, tam kol boyu uzunluğu, el uzunluğu, bacak uzunluğu, el genişliği, triceps, biceps, subscapula, subrailiak deri kıvrım kalınlıkları ölçümü ve VYY değerileri ölçüldü. Erkek gruplarının, parametrelerine ilişkin gruplar arası ön test, gruplar arası son test karşılaştırılması sonucunda p<0, 05 düzeyinde anlamlı farklılıklar bulundu. Kız gruplarının, parametrelerine ilişkin grupların ön test, grupların son test karşılaştırılması sonucunda p<0, 05 düzeyinde anlamlı farklılıklar bulundu. Gönüllülerin fiziksel özellikleri için grupların ön test ve son testlerinde p<0, 05 düzeyinde anlamlı farklılıklar bulundu. Gönüllülerin antropometrik özellikleri için grupların ön test ve son testlerinde p<0, 05 düzeyinde anlamlı farklılıklar bulundu. Sonuç olarak, : Düzenli yüzme antrenmanları yapan çocukların fiziksel ve antropometrik özelliklerinde anlamlı gelişmeler sağladığı düşünülmektedir.
Hashimoto tiroiditi olan çocuklarda neopterin düzeylerinin araştırılması

Hashimoto Tiroiditi, genetik ve çevresel faktörlerin neden olduğu, çocukluk çağında en sık rastlanan hipotiroidizmin en sık nedeni olarak bilinen bir otoimmün hastalıktır. Neopterin 2-amino-4-okso- 6 (1,2,3-trihidroksipropil) pteridin yapısındadır ve molekül ağırlığı yaklaşık 253 daltondur. Aktive edilmiş lenfositler, Th tarafından salınan interferon gama ile uyarılması üzerine guanozin trifosfattan insan monositleri / makrofajları ve dendritik hücreleri tarafından üretilir. Neopterin birçok otoimmün hastalıkta ölçülmüş ve hücresel bağışıklık aktivasyonunun bir belirteci olarak belirtilmiştir. Bu çalışmanın amacı da 5-18 yaş arası Hashimoto Tiroiditi'ne sahip olan hastalarda neopterinin otoimmün birlikteliğini ortaya koymaktır. Bu amaçla, Hashimoto Tiroiditi tanısı ile takipli 40 hasta ve kendisinde Hashimoto Tiroiditi tanısı bulunmayan 40 kişi kontrol grubu olmak üzere toplam 80 bireyde neopterin düzeylerine bakılmıştır. Neopterin düzeylerine bakıldığında hasta ile kontrol grubu arasında anlamlı olmayan ( p>0. 05 ) bir korelasyon görülmüştür. Sonuç olarak 5-18 yaş grubu Hashimoto Tiroiditi bulunan hastalarda neopterinin otoimmün bir biyomarker olarak kullanılamayacağı ortaya konmuştur.
0-16 yaş arasında çocuğu olan ebeveynler ve sağlık çalışanlarının ateş hakkındaki bilgi ve tutumlarının değerlendirilmesi ve karşılaştırılması

Giriş ve Amaç: Ateş çocukluk çağında travma dışı nedenlerle acile başvuruların en sık nedenlerinden biridir. Ateş genellikle basit viral enfeksiyonlara bağlı olup, tedavi gerektirmeyen, kendiliğinden düzelen bir durumdur. Ancak aileler ve sağlık çalışanları çocukları ateşlendiğinde genellikle korku ve endişe yaşamaktadırlar. Araştırmamız İstanbul Maltepe Üniversitesi Tıp Fakültesi Eğitim ve Araştırma Hastanesi Çocuk Sağlığı ve Hastalıkları Poliklinik ve Acil servisine başvuran ebeveynler ile sağlık personeli olan ebeveynlerin ateş hakkındaki bilgi ve tutumlarını karşılaştırarak değerlendirmek amacıyla yapılmıştır. Materyal ve Metod: Araştırma İstanbul Maltepe Üniversitesi Tıp Fakültesi Çocuk sağlığı ve Hastalıkları poliklinikleri ve acil servisine başvuran ve araştırmaya katılmayı kabul eden 0-16 yaş arasında çocuğu olan 200 ebeveyn ve 200 sağlık personeli ile yapıldı. Ebeveynlerin sosyo-demografik özelliklerini, ateş, ateşin yönetimi ve ateşli havale konusundaki bilgi ve tutumlarını içeren toplam 52 adet sorudan oluşan anket formu yüz yüze görüşülerek uygulandı. Verilerin değerlendirilmesinde Pearson Ki Kare analizi kullanıldı. İstatistiksel anlamlılık için p değeri 0,05 olarak belirlendi. Bulgular: Çalışmaya katılan ebeveynlerin %50 (200)' si sağlık personeli idi. %23'ü hemşire, %18'i doktor, %5'i teknisyen, %3'ü diğer sağlık personeli ve %1'i acil tıp teknisyeni idi. Sağlık personeli olmayanlar ile sağlık personeli olan ebeveynlerin ateş hakkındaki bilgiyi doktor/hemşireden, kitaplardan, internetten, akrabalardan ve önceki çocuklardan elde ettiği deneyimlerden elde etmelerinde anlamlı bir farklılık bulunmuştur (p<0.05). Her iki grupta ateş ölçümünün en sık koltuk altı bölgesinden yapıldığı görülmüştür. Evde derece bulundurmalarına bakıldığında istatistiksel olarak anlamlı bir farklılık bulunamadı (p>0.05). Normal vücut sıcaklığını, ateşi ve yüksek ateşi bilmelerine bakıldığında istatistiksel olarak anlamlı bir farklılık bulundu. Sonuç: Sağlık personeli olan ebeveynler de sağlık personeli olmayan ebeveynler kadar ateş hakkında endişe ve korku yaşamaktadır. Ebeveynlerin ateş, ateş yönetimi ve ateşli havale konusunda eğitimleri sağlanarak, ateş hakkındaki korku ve endişelerinin azalması bunun sonucunda da eksik ve hatalı uygulamaların önüne geçilmesi sağlanabilir.
İlkokul öğrencilerinin yeme davranışlarının ve ebeveynlerin besleme tarzlarının çocukluk çağında görülen obeziteye etkisi

Amaç: Bu çalışma, ilkokul öğrencilerinin yeme davranışlarının ve ebeveynlerin besleme tarzlarının çocukluk çağında görülen obeziteye etkisini belirlemek amacıyla planlanmıştır. Yöntem: Bu çalışma, tanımlayıcı-kesitsel bir çalışmadır. Çalışmaya Eylül 2014 -Mart 2015 tarihleri arasında İzmir İl Milli Eğitim Müdürlüğü'ne bağlı ilkokullar arasından basit rastgele örneklem yöntemi ile seçilen İnönü İlkokulu, İlhan Onat İlkokulu ve Mustafa Şık İlkokulunda bulunan 1201 öğrenci ve ebeveyni alınmıştır. Veriler, çocuk-ebeveyn sosyo-demografik veri toplama formu, çocukların yeme davranışları anketi ve ebeveynlerin besleme tarzı anketi ile toplanmıştır. Veriler, yüzdelik hesaplamalar, ortalama, çocukların obezite durumların değerlendirilmesinde ki-kare, spearman korelasyon analizi, pearson korelasyon analizi ve çoklu regresyon analizi ile değerlendirilmiştir. Bulgular: Çalışmamızın bulgularına göre, öğrencilerin daha çok 9 yaşında olduğu belirlenmiştir (%26.0). Çalışmaya katılan öğrencilerin % 52'si kız, %48'i ise erkektir. Çalışmaya katılan öğrencilerin %16.9'u obezdir. Çalışma değişkenleri ile obezite durumları arasındaki ilişkiler göz önüne alınarak beş model oluşturulmuştur. Birinci modelde; ebeveynin çocuğun kilosu hakkındaki düşüncesi, çocuk cinsiyeti, çocuk sayısı, baba eğitimi, anne ve baba beden kitle indeksi, ikinci modelde; gıdadan keyif alma, duygusal aşırı yeme, gıda hevesliliği, tokluk hevesliliği ve yemek seçiciliği, üçüncü modelde; cesaretlendirici besleme, sıkı kontrollü besleme, dördüncü modelde; gıdadan keyif alma, duygusal aşırı yeme, gıda hevesliliği, tokluk hevesliliği, duygusal besleme, yemek seçiciliği, beşinci modelde; ebeveynin çocuğun kilosu hakkındaki düşüncesi, çocuk cinsiyeti, duygusal aşırı yeme, gıdadan keyif alma, çocuk sayısı, sıkı kontrollü besleme, cesaretlendirici besleme ve baba beden kitle indeksi çocukluk çağı obezitesini etkilemektedir (p<0.05). Sonuç ve Öneriler: Bu çalışmada, çocukların yeme davranışlarının ve ebeveynlerin besleme tarzlarının çocuklarda obezite görülme durumunu etkilediği belirlenmiştir. Ebeveynlerin besleme tarzlarının ve çocukların yeme davranışlarının çocuklarda görülen obeziteyi nasıl etkilediğinin boylamsal olarak incelenmesi önerilir.